loading

storiescollectionschaptersauthorsgenrestagsstories
01BA: LOGAN MANUEL

01BA: LOGAN MANUEL

Eomon · 26 chapters · 164,464 words

prologue

“Mr. Manuel.”

Huminto ‘to sa pag halik sa babaeng nasa kandungan n’ya nang tawagin ko s’ya.

Natigilan s’ya nang dumako ang tingin n’ya sa akin. Tumaas ang kilay ko nang mapansin tiningnan ako nito mula ulo hanggang paa. Humalukipkip ako habang naniningkit ang matang nakatingin sa kan’ya.

“Eyes up right here, Mr. Logan Manuel,” I ordered as I clicked my fingers in the air.

Mag kasalubong ang kilay n’yang nag angat nang tingin sa akin, na tila minu-mukaan ako.

“Who are you?” He interrogated. Binasa n’ya ang pang ibabang labi bago muli ako nito hinagod nang tingin. Tks, manyak.

Pero imbis na sagutin ko s’ya, ay tiningnan ko ang babaeng nasa kandungan nya na masamang naka tingin sa akin. I arched my brow at her, na kina gulat n’ya.

“You.” Turo ko sa babae. “Out,” Utos ko at sinenyas ang pinto palabas.

“W-What?” Nag ta-takang tanong nito. “At bakit ako makikinig sayo?” Galit na aniya at halos mamula na ang muka sa galit at hiya.

“Cause i say so, now leave.” I glared at her. “Kung ayaw mong ipa kaladkad kita sa mga guard,” I added.

Tiningnan nito si Mr.Manuel na hindi inaalis ang titig sa akin. Nakatingin ‘to sa akin habang mahinang pinipisil ang kan’yang pang ibabang labi.

“Babe…”

“Just leave,” Putol ni Mr. Manuel sa kan’yang sasabihin ng hindi sya tina-tapunan nang tingin. Padabog naman itong tumayo at nang gagalaiting lumabas ng vip room.

“Ehem…”

Napatingin naman ako kay Mr. Manuel na naka dikwatro habang naka ngisi sa akin. I stopped myself from rolling my eyes. He look so proud and cool while sitting there. Akala mo’y hari kung umasta. That’s your new boss. Mag timpi!

“So who are you? and what’s bring you here?” He asked while tilting his head cockily.

“Wala akong naalala na naka make out or naka one night stand na kasing ganda mo.” Ngisi niya pa. Pinigilan ko naman ang sariling mapa ngiwi sa sinabi n’ya. Ang kapal. Sobrang nangangati na ang kamay kong burahin ang ngisi sa labi n’ya.

“Because I’m not one of your hoes, Mr.Manuel.” I arched my brow and tilted my head and mapang insulto ngumisi sa kan’ya.

Ang kaninang naka ngisi n’yang muka ay napalitan ng pagtataka. Nag salubong ang kilay at mariin akong tinitigan.

He clenched his jaw. Mukang sumuko ng alalahanin kung sino ako.

“Who are you then?”

Saglit akong napahinto sa tanong n’ya bago dahan dahan lumapit sa kan’ya. And when I was already infront of him, I plastered my business smile at inalok ang kamay ko sa kaniya.

“I’m Sage Del Valle. Your new secretary.”

1ST INSTALLMENT OF

BACHELOR ALPHA

🖇️

041024

DISCLAIMER:

Fiction ≠ Reality

CONTAINS:

Grammatical errors, typography, misspelled words.

INCLUDE:

Heavy cursing and profanities. contains scenes that maybe triggering, vulgar language.

some narrations are not proofread
mostly rush updates, please excuse my errors.

if any of you notice some similarities between my work and others work,
it is pure coincidence. I do not do such thing as plagiarism.

if you have something to comment about my work. Kindly DM me or write it down on my ngl acc. I’m willing to be educated and learn from my mistakes.

enjoy reading! 🤍

Please don’t forget to

vote

,

comment

,

follow

.

mpreg

OMEGA

The concept of a male getting pregnant, particularly in reference to “omega males.”

In some fictional contexts, “omega males” may possess reproductive capabilities that are typically associated with females in real-world biology.

It’s important to note that the concept of male pregnancy is purely speculative and does not have a basis in real-world biology. It primarily exists within the realm of fiction and is used as a storytelling device to explore alternative realities and social dynamics.

A/N

GAY RELATIONSHIPS ARE COMMON AND NORMALIZED IN MY STORIES.

01

SAGE

“I told you, Hanz, hindi ko kayo tatakbuhan,” Saad ko at humithit sa sigarilyong hawak ko.

“Siguraduhin mo lang, Sage, Kilala mo si boss hindi ka ta-tantanan no’n hanggat hindi ka nakaka bayad sa utang mo.” Napapailing na aniya.

“Utang ng gago kong tatay, Hanz, hindi sa akin,” Pangtatama ko sa kaniya.

“Kung tutuusin bayad kana sana sa utang ng ‘tatay mo’ ngayon kung binigay mo nalang kay boss ang sarili mo.”

Masama ko siyang tiningnan. “Ano ako gago?” Tinapon ko ang yosi ko sa lupa.

“May utak ako Hanz, kaya ko bayaran yang letcheng utang na’yan ng hindi nag ta-tangal ni kapirasong tela sa katawan ko.” Mariin kong inapakan ang yosi ko nang makitang may sindi pa ‘to.

“Tks.” Iling niya. “Matibay kapa rin talaga, Sage.” Ngumisi siya.

“Mag kano nalang ba ang natitira?” Tanong ko.

“Nasa dalawang milyon na lang… maliit na ‘yan kumpara sa dati.” Tumango ako sa kan’ya, nag paalam ‘to sa akin na aalis na sya bago tumalikod. Pumasok ako sa apartment ko nang makaalis na s’ya.

“Putang inang diskriminasyon!” Singhal ko nang maka pasok sa apartment ko.

“Hindi porke’t omega ako ay katawan ko na agad ang gagamitin kong puhunan.”

Napa buga ako ng hangin at tumungo sa maliit ko na ref upang kumuha ng maiinom.

Napatingin ako sa apat na sulok ng maliit kong apartment habang umiinom ng tubig, dalawa lang ang pinto nito. Isa palabas at isa para sa banyo.

Kahit maliit ‘to ay maaliwalas parin ‘tong tingnan dahil konti lang naman ang gamit ko at puti ang mga pader nito. Meron ding ibat ibang halaman na naka display sa mga bintana.

Mag isa nalang ako sa buhay, parehas ng patay ang mga magulang ko.

Namatay ang tatay ko dahil nasagasaan ‘to ng isang SUV habang pauwi ng lasing ang nanay ko naman ay inatake sa puso pag katapos malaman kung gano kalaki ang utang na iniwan ng tatay ko sa amin.

It’s been nine years narin nang simulan kong bayaran ang utang ng tatay ko.

Naalala ko pa ang araw na nag pantig ang tenga ko nung marinig ko kung gano kalaki ang utang nito.

Puno ako ng galit dahil buhay man o patay siya ay wala parin kaming kawala sa perwisyong dulot n’ya.

19 lang ako nung namatay ang mga magulang ko, pero hindi ‘yon naging hadlang upang hindi ako makapag tapos.

Hindi naman ako na sho-short sa pera, napapakain ko pa ang sarili ko tatlong beses at higit pa sa isang araw at nakaka bayad pa ako utang dahil may trabaho naman ako.

Pero kahit anong kayod ay tila hindi parin ako matapos tapos sa utang na’to.

Sumunod pa ang pag sara ng pinapasukan kong kompanya, kaya ngayon ay tenga nanaman ako.

I want to end this debt as soon as possible. Hindi ako bumabata at gusto ko pa ma enjoy ang buhay na natitira sa akin dahil walang nakakaalam kung kailan matatapos ‘tong utang na’to. Ayokong tumanda na bitbit ‘to.

Na-upo ako sa sofa at inabot ang laptop ko na nakapatong sa maliit kong lamesa.

“I might as well find a job.” Nag umpisa akong mag tipa sa aking laptop.

Agad ko in-open ang facebook ko at pumunta sa mga group page kung saan maraming nag aalok trabaho.

May natapos ako at may kumpyansa ako sa sarili ko na mata-tangap ako sa kahit anong corporate job.

Binasa ko mabuti bawat post dahil ang iba rito ay scam. Napa buntong hininga nalang ako ng wala akong matipuhan sa mga trabahong inaalok dito.

Mapili ako pag dating sa trabaho. I know what I’m capable at binibigay ko ang 100% ko pag dating sa trabaho kaya gusto ko rin ng patas na sahod para sa serbisyo ko. I want a higher salary, yung mas mataas pa sa dati kong sahod. Gusto ko lang talaga matapos na’to.

Napatingin ako sa cellphone ko ng may nag notif na text, at napa-ngisi nang makita ang text mula kay mang Edwin.

Mang Edwin:

Sage, may good news ako, mukang nag hahanap sila new employee
.

Si mang Edwin ay kapitbahay ko na janitor sa Mafinix Corp.

Isa lang naman ang Mafinix Corporation sa mga dream company ko, pero pahirapan maka pasok dito dahil once in the blue moon lang naman sila nag oopen for application.

Mafinix Corporation ay isa sa mga malaki at kilalang kompanya sa labas at loob ng bansa.

Kaya nung nalaman ko na may kapitbahay ako na nag tratrabaho sa kompanyang ‘yon ay hindi na ako nag dalawang isip kaibiganin sya. I need connection inside of that company.

Alam kong manggagamit ako. But I’d do everything just to end this, even if it meant using someone. I don’t care as long as it benefits me.

Mang Edwin:

Pumunta ka dito sa company bukas na mismo. Mag dala ka lang resume at valid ID.

Agad naman ako nag pasalamat kay Mang Edwin. Mabilis ang tibok ng puso kong pinatay ang cellphone ko.

“Hell yeah!”

I’m definitely going to do my very best tomorrow. I’ll do everything just to secure a spot in that company.

“Iyon nalang ang pag-asa ko.”

Naka ngiti akong tumayo sa pag kaka-upo at dumaretyo sa aking cabinet upang ihanda na ang susuotin ko bukas.

3RD PERSON VIEW

“What the fuck, Logan!?” Nang-gagalaiting sigaw ng isang lalaki na nasa mid fifty nang maka pasok ‘to sa opisina ng anak.

“Did you fuck your secretary again!?” Sigaw nito sa lalaking naka upo sa swivel chair at bored na nakatingin sa kaniya, may hawak rin ‘tong papeles dahil nasa kalagitnaan ‘to nang pag pirma.

“What?” He asked a bit irritated.

“Don’t what me, Logan. Ilang beses ng nangyari ‘to.” His father glared at him. “How many times should I tell you to get a life at mag tino ka?”

“I’m doing my job properly, Dad. I’m not neglecting it, so just let me have fun.” Naka ngising aniya at binaba ang ballpen na hawak dahil alam n’yang matagal tagal na sermon pa ‘to.

“I know that! I’m talking about your lifestyle here, It so messy! Work, Bar, Sex! ganyan ka nalang ba habang buhay?”

“Masyado n’yong kina- career mag ka-kaibigan ang pagiging bachelor n’yo!” Napa buntong hininga nalamang ang kanyang ama at hinilot ang sintido
nito. “Kailan ba kayo ti-tinong mag ka-kaibigan,” Pahabol pa nito.

“We’re still in our 20s, Dad. Let us…” Tumayo ang binata at pumunta sa bar counter sa loob ng opisina niya.

“It’s not like we’re doing something bad, and not like we’re neglecting our work,” He added at kumuha ng alak at sinalin ‘to sa baso na may yelo.

Sa pangalawang pag kaka-taon ay napa buntong hininga ang ama niya na tila sumusuko na.

“So when are you gonna have your own family?” His father asked. “Kailan mo ako balak bigyan ng apo?”

“This again, Dad?” He pinched his nose bridge dahil sa pag ka-irita

“Okay okay, I’ll stop.” Nag pamaywang ang kaniyang ama.

“By the way, who told you about it?” Tanong niya sa ama at bumalik sa kaniyang mesa.

“About what?” His father forehead furrowed and arched his brow.

“About me fucking my secretary?”

Mariin namang napa-pikit ang ama niya at napa pause, tila pinipigilan ang sariling magalit.

“From, Luther. Dumalaw siya kanina sa bahay.” Napa tiim bagang naman siya nang marinig ‘to.

“Fucking Valentine,” He mumble.

“And by the way, I already fired your secretary.” His father.

“What?” Tanong niya. Eto ang unang beses na nangielam ang kan’yang mga magulang sa gantong mga affairs n’ya. Nag titimpi nga lang talaga siguro sila at nasagad niya na.

“Yes, at ako narin ang hahanap ng bago mong secretary.”

He rolled his eyes. “Do whatever you want Dad. Just make it fast because I need someone to organize my schedule and stuff.” Dinampot n’ya ulit ang ballpen na hawak kanina upang pag patuloy ang ginagawa.

“Don’t worry, bukas na bukas rin ay may bago kanang secretary.” His father glared at him. “And please for God sake. Don’t touch them!”

Psh, not my fault if they always fall for me. And my Dad new found secretary, is probably gonna be the same as those previous ones… I mean if your boss is literally the Logan Manuel, Me? Sinong hindi ma huhulog.

‘Oh well, I’m kinda excited to meet my new secretary.‘

02

SAGE

“11:25 AM.”

Agad kong dinampot at aking bag na nag la-laman ng resume at iba pang mga kailangan ko. Ngayong araw na kasi ang pag punta ko sa Mafinix Corp, para mag apply.

Suot suot ko ang isang fitted navy blue suit, hapit ‘to sa katawan ko pero hindi naman ‘to ankomportable. Matagal na ‘to sa akin, pero muka parin ‘tong bago dahil bihira ko lang naman ‘to suotin.

Napangiti ako nang makita ang repleksyon sa salamin. Pormal na pormal ang itsura ko. I need to look decent dahil malaking kompanya ang pag a-aplayan ko, hindi lang to’ basta basta kaya kailangan talaga pag handaan.

Mafinix Corporation.

The biggest and the most well known automobile company inside and outside the country. They are known for being one of the biggest car manufacturer in the world. They have different branches in different countries.

Bilyon bilyon ang perang pumapasok sa kompanyang ‘to araw araw.

Dinampot ko ang pabango ko at agad tong ini-spray sa akin, agad akong pinalibutan ng mala lavender na amoy. Mumurahin pabango lang ang gamit ko, binili ko lang sa kanto pero hindi nalalayo ang amoy nito sa mga pangmayaman pabango.

Bumuga ako ng hangin at wala nang sinayang na oras at lumabas na sa aking apartment. Agad akong sumakay ng taxi upang i-daretyo na mismo sa building ng Mafinix, kahit mahal ang pamasahe ay hindi naman nakakapanghinayang dahil babalik rin naman sa akin ang nagastos ko ngayon araw, at sisiguraduhin ko ‘yan, and the only way to ensure that is to secure a spot in that company.

“Good afternoon, Sir. What can I help you?” Ang bungad sa akin ng isang empleyado nang makapasok ako sa lounge area ng building.

Pa sikreto akong namangha dahil sa sobrang laki ng lounge area nila, may iba’t ibang branded na sasakyan pa ang naka display rito.

I’ll be working here in a few days. I tend to set my goals straight. If i wanted something, I’d do everything just to have it.

There’s no space for negativity and insecurities. I’m confident and I believe in myself more than anyone else.

I learned how to be cunning at the young age, sa kalagayan ko wala akong choice kung hindi matuto.

Tiningnan ko ang babaeng nasa harapan ko, naka ngiti ‘to sa akin at nag hihintay nang sagot. I plastered my business smile.

“Hi, I’m here for interview,” Sabi ko.

“Oh? You’re one of the applicant…” Naglakad siya palapit sa akin. “Follow me.”

Sinundan ko siya papasok ng elevator. Muntik na ako mapa-ngiwi nang makita kung gano ‘to kalaki, mas malaki pa ‘to sa banyo ko sa apartment.

Nakita ko ang pag pindot niya sa 46th floor, halos ma-lula ako nang makita ang sobrang daming button ng iba’t ibang palapag, hangang 54th floor ‘to.

Kahit inaasahan ko na kung gano ka advanced at kalaki ang kompanyang ‘to ay hindi ko parin maiwasang magulat.

“We’re here.” Nabalik ako sa realidad nang magsalita ang babaeng kasama ko, bumungad sa amin ang malawak na hallway.

“I’m sorry, I can’t accompany you anymore… ” Paumanhin niya. “Just turn left and look for HR. You’ll see some applicants, Just wait there until they call your name.”

Tumingin ‘to sa kan’yang wrist watch. “There’s still 10 minutes before the interview start, goodluck.” Ngiti niya sa akin. Ngumiti ako pabalik and I also thanked her.

Nang magsara ang pinto ng elevator ay t’yaka lamang ako nag lakad patungo sa kwartong sinabi niya. Sobrang tahimik ng hallway, tanging ang takong lang ng sapatos ko ang maririnig mo.

Nang makita ko ang kwartong sinabi sa akin ay napatitig pa ako sa pintuan nito. Napapikit ako at napa buga ng hangin, pinag pagan ko rin ang suot suot na suit kahit wala naman tong dumi o gusot.

‘This is it, Sage!’ Pag pa-pakalma ko sa sarili ko bago tuluyang pumasok.

“Sage Del Valle!?”

Naka ngiti akong tumayo sa pag kaka upo pag katapos tawagin ang pangalan ko. Tatlong tao na ang nag daan at ako ang pinaka huli.

Sikreto akong napapa-ngisi tuwing may lalabas na aplikante na may malungkot na expression o hindi kaya ay umiiyak after ma interview. I know how fucked up I am. In this industry, I’d rather choose to be the villain than a hero who sacrifices for others that don’t even have anything to do with my life. This is life, it’s kill or be killed.

“Good afternoon,” I greeted them with a smiled and walked confidently. Naglakad ako patungo sa nag-iisang bangko sa gitna.

I’m oozing with confidence. I can feel the excitement spreading throughout my body, I didn’t stop smiling hangang makaupo ako. Habang nag lalakad kanina ay ang tanging nasa isip ko lang ay ang goal ko. To secure a spot in this company.

I’m not here just to be an applicant. I don’t want to stay as an applicant. Hindi ako lalabas ng kwartong ‘to hangga’t hindi naririnig ang salitang ‘You’re Hired.’

“Good Afternoon, Mr. Del Valle. Right?” Tanong ng isa sa mga mag i-interview. habang naka tingin sa resume ko.

“Ohh… You’re a summa cum laude…” Napapa-tango siya. “Sage Del Valle, 28 years old… Omega,” Basa niya sa aking resume.

Nakangiti lang ako habang tinitingnan nila akong tatlo. Pinakita ko sa kanila na hindi ako na I-intimidated sa kanilang mga aura at kompanya.

“Okay, Let’s start the interview.”

“I’m only gonna ask two questions,” The one in the middle said. “We don’t want to hear a long answer… we want you to be straight to the point,” She added.

“Understood, Ma’am,” I answered and gave her a smiled.

Tumikhim ‘to bago ako pinag ka titigan sa mata. Tumitig ako pabalik.
I didn’t break our eye contact hangga’t hindi niya ako bina-bagsakan ng tanong.

“Why do you think you are the best candidate for the job?” She asked. Medyo napa hinto pa ako, because I didn’t expected how simple the question was.

“I am a very committed worker, I love challenges and I have the will to succeed. I am a motivated person. I have the ability to learn fast which will facilitate the training period,” I said, confidently.

Napa-tango naman sila sa sagot ko at nakita ko ang munting pag silay ng ngiti sa kanilang labi. I bit my lower lip to stifle my smile.

“Okay… here’s my last question,” Muling saad ng nasa gitna at napatingin sa akin.

“What is your ideal job?” Seryosong tanong niya. Ang kanina kong naka ngiting labi ay mas lalo pang lumawak sa huling tanong.

“Would be challenging but secure,” Ang simple kong sagot.

Saglit namayani ang katahimikan at lahat kami ay napatingin sa isang cellphone sa mesa nang biglang tumunog ‘to. Agad nag salubong ang kilay ko.

Nag tataka man ay hindi ko ‘to pina-halata, nag ka-tinginan silang tatlo at tyaka tumango sa isa’t isa. Tumayo ang isa sa kanila kaya’t napatingin ako sa kaniya, lumapit ‘to sa akin.

“Follow me, Mr. Del Valle,” She ordered.

Kahit nagtataka ay sumunod parin ako rito. Lumapit ‘to sa elevator na nasa loob ng kwarto kung saan ako interview.

Tahimik ko ‘tong sinundan papasok, Pindot nito ang isang button na may nakalagay na CO. What’s going on? Tumingin ‘to sa akin nang tumunog ang elevator, Ngumiti s’ya at tumango.

“The Chairman wants to meet you,” Saad nito na nag pa maang sa akin.

LOGAN

“Fuck you Valentine,” Singhal ko at binato ang lata ng beer sa kaniya. Ngumisi lang ang gago.

“Sorry fucker, pinilit lang ako nila, Tito.” Naka ngising aniya habang naka taas ang kamay.

I shook my head and drank the remaining beer in my canned in one gulped.

“What happened?” Trinidad asked.

“This fucker just ratted me out to my parents.” Tinuro ko ang naka ngising si Valentine. I badly want to punch his face, right now. “He told them, I fuck my secretary.”

“So? Bakit ka nagagalit? Totoo naman.” Napangiwi si Vercolo.

“My Dad fired my secretary.” I sighed at dumampot ng panibagong beer sa cooler.

“Damn! Sorry for your loss.”

Well, I don’t feel bad or disappointed. I will probably miss his moans while I fuck him on my desk. Damn!

“The fuck y’all doing here?”

Napatingin kami kay Altejos na pababa ng hagdan. Nandito kasi kami ngayon sa pad niya.

“To drink?” Kuno’t noong tanong si Salazar at tinaas pa ang canned beer.

“I don’t remember inviting you fuckers here.” Si Altejos at tumingin kay Villanueva na naka tutok sa laptop niya.

“They want to join.” Villanueva shrugged.

Muntik na ako matawa nang makitang nag si sik-sikan silang apat sa isang bean bag type sofa.

Tang ina nitong si Altejos, ang daming pera pero hindi magawang bumili ng normal na sofa, tks kaya iniiwan ng fiancée eh.

“Any updates, Villanueva?” Tanong ni Altejos at tumabi umupo sa akin.

“Tang ina, Altejos! Sa sahig ka nalang umupo sobrang sikip na,” Giit ko sa kan’ya.

“Fuck you fucker, baka nakakalimutan mong nasa pamamahay kita,” He leered at me. Kaya nag tawanan kami sa naging reaksyon niya. Tangina parang ma nanapak na, eh.

Tumikhim si Villanueva upang agawin ang atensyon ni Altejos.

“The last time I tracked his location. He’s at Hokkaido Japan, that was three weeks ago,” Ani Villanueva ng hindi inaalis ang paningin sa laptop.

Napa hilamos naman ng muka ‘tong katabi ko. Napailing nalang ako nang makita ang kalagayan niya. He looks so depressed, magulo ang buhok at may eyebags, tinutubuan narin ‘to ng buhok sa baba.

‘Love is such a scary thing… kaya hindi ako nag si-seryoso eh, baka magaya pa ako sa gagong to.’ I scoffed bago nila-gok ang laman ng beer na hawak ko.

03

THIRD PERSON VIEW

Maingay at iba’t ibang kulay ng ilaw ang bumungad kay Sage nang makapasok sa loob ng isang kilalang bar.

Nabalot ng malakas na tugtugin ang paligid, madilim at tanging ang party lights lang ang nag si-silbing liwanag sa loob.

“Where’s the vip room?” Tanong ni Sage sa bartender.

Gulat namang napatingin sa kaniya ang bartender, sinuri nito ang kaniyang kabuuan.

Suot suot niya lamang kasi ang kaniyang brand new gucci suit na kulay indigo, may gold embroidery din ito ng logo nang nasabing brand. Komi kintab pa ito tuwing na tatapatan ng party lights, wala ka ring makikitang ka gusot gusot rito.

Pati ang mga tao sa paligid ay hindi maiwasang ma patingin sa kaniya, na pormal na pormal ang pananamit.

Sobrang out of place kasi ng itsura niya sa lugar na mga taong halos hubo’t hubad na.

Hindi niya ito pinag tuunan ng pansin. He’s not here to party, he’s here to get his boss.

“U-uh? Do you have a vip card?” The bartender asked intimidated.

Sage rolled his eyes, at kinuha ang bagong company ID na naka lagay sa maliit na bulsa ng kaniyang suit.

“I’m from Mafinix Corporation. I’m here to get Mr. Logan Manuel,” He said at tinapat sa muka ng bartender ang ID na hawak niya.

Napa ngisi siya nang makitang napa kamot ng ulo ang bartender, he looks so scared na lalong nag pa lawak ng ngisi niya.

“S-Sa third floor po, Sir. Nasa room 13 po si sir, Logan.” The bartender at inabot sa kaniya ang isang card, vip card.

SAGE

Tumango ako sa bartender nang iabot niya sa akin ang isang vip card. Hindi ko rin maiwasan hindi mapa ngisi nang makita ‘tong pinag pa-pawisan.

“Thanks,” Ang maiksi kong pag papasalamat at nag simula mag tungo sa elevator.

It’s already 8PM, and I’m here to get my boss, madami kasi ‘tong iniwan na papeles na hindi pa na pipirmahan.

And this is the first time i’d be meeting him. I knew him, lagi ko nakikita ang pangalan niya sa tv at iba’t ibang media platforms.

Logan Manuel

The CEO of Mafinix Corporation. One of the most famous bachelor in and outside the country.

One of the youngest business man in the world and one of the most respected Alpha.

“Get the fuck out,” I leered when I saw a couple making out inside the elevator, gulat naman silang napatingin sa akin at nag madaling lumabas. Napailing nalang ako. What a sight!

Pinindot ko and 3RD floor button nang makapasok ako sa elevator, may nag balak pa sanang pumasok ng tinaasan ko ‘to ng kilay.

Bumukas ang elevator. Bumungad sa akin ang isang hallway, hangang dito ay rinig ang tugtugan sa baba.

Napa buga nalang ako ng hangin nang makitang hangang dito ay may nag me-make out. Jusko! nasa tapat niyo na ang kwarto, why not go inside and continue your indecent act.

Hindi ko na lamang sila pinansin at nag lakad na para hanapin ang kuwartong sinabi sa akin.

Napa ngisi ako nang makita ang numero ng kwartong hinahanap ko. I didn’t knock at ini- swipe ang vip card na hawak ko para ito’y bumukas.

Napailing nalang ako sa bumungad sa akin pag ka bukas ko ng pintuan, mukang hindi nila ako napansin dahil busy silang mag tukaan.

“Mr. Manuel.”

Huminto ‘to sa pag halik sa babaeng nasa kandungan n’ya nang tawagin ko s’ya.

Natigilan s’ya nang dumako ang tingin n’ya sa akin. Tumaas ang kilay ko nang mapansin tiningnan ako nito mula ulo hanggang paa. Humalukipkip ako habang naniningkit ang matang nakatingin sa kan’ya.

“Eyes up right here, Mr. Logan Manuel,” I ordered as I clicked my fingers in the air.

Mag kasalubong ang kilay n’yang nag angat nang tingin sa akin, na tila minu-mukaan ako.

“Who are you?” He interrogated. Binasa n’ya ang pang ibabang labi bago muli ako nito hinagod nang tingin. Tks, manyak.

Pero imbis na sagutin ko s’ya, ay tiningnan ko ang babaeng nasa kandungan nya na masamang naka tingin sa akin. I arched my brow at her, na kina gulat n’ya.

“You.” Turo ko sa babae. “Out,” Utos ko at sinenyas ang pinto palabas.

“W-What?” Nag ta-takang tanong nito. “At bakit ako makikinig sayo?” Galit na aniya at halos mamula na ang muka sa galit at hiya.

“Cause i say so, now leave.” I glared at her. “Kung ayaw mong ipa kaladkad kita sa mga guard,” I added.

Tiningnan nito si Mr.Manuel na hindi inaalis ang titig sa akin. Nakatingin ‘to sa akin habang mahinang pinipisil ang kan’yang pang ibabang labi.

“Babe…”

“Just leave,” Putol ni Mr. Manuel sa kan’yang sasabihin ng hindi sya tina-tapunan nang tingin. Padabog naman itong tumayo at nang gagalaiting lumabas ng vip room.

“Ehem…”

Napatingin naman ako kay Mr. Manuel na naka dikwatro habang naka ngisi sa akin. I stopped myself from rolling my eyes. He look so proud and cool while sitting there. Akala mo’y hari kung umasta. That’s your new boss. Mag timpi!

“So who are you? and what’s bring you here?” He asked while tilting his head cockily.

“Wala akong naalala na naka make out or naka one night stand na kasing ganda mo.” Ngisi niya pa. Pinigilan ko naman ang sariling mapa ngiwi sa sinabi n’ya. Ang kapal. Sobrang nangangati na ang kamay kong burahin ang ngisi sa labi n’ya.

“Because I’m not one of your hoes, Mr.Manuel.” I arched my brow and tilted my head and mapang insulto ngumisi sa kan’ya.

Ang kaninang naka ngisi n’yang muka ay napalitan ng pagtataka. Nag salubong ang kilay at mariin akong tinitigan.

He clenched his jaw. Mukang sumuko ng alalahanin kung sino ako.

“Who are you then?”

Saglit akong napahinto sa tanong n’ya bago dahan dahan lumapit sa kan’ya. And when I was already infront of him, I plastered my business smile at inalok ang kamay ko sa kaniya.

“I’m Sage Del Valle. Your new secretary.”

Nanlaki ang mata n’ya dahilan para lumawak ang ngiti ko. Naalala ko tuloy ang araw na kinausap ako ng kan’yang ama. The Chairman.

“The Chairman, wants to meet you.”

Saad nito na nag pa ma’ang sa akin.

“W-What?” Hindi ko maiwasang hindi mautal dahil sa sinabi nito. What do you mean the Chairman wants to meet me? Me? He knows me?

So many questions that I wanted to asked, pero hindi ko na nagawa dahil kinatok niya na ang malaking wooden double door sa harap namin.

“Come in,” Saad ng boses mula sa loob. It’s deep and full of authority. I can’t help but to gulped.

Binuksan ng katabi ko ang pintuan, pumasok ‘to kaya wala akong nagawa kung hindi sumunod rito.

Bumungad sa akin ang isang malawak na opisina, pero ang una kong napansin ay ang malaking mesa sa gitna at ang taong naka upo sa swivel chair.

Mafinix Corp Chairman.

Lincoln Abramovich.

Una kong napansin ang kakisigan nito kahit na halatang may edad na ‘to, hindi ko rin mapigilan mapansin ang maganda nitong pangangatawan. Kahit may edad na ay fit na fit parin ‘to.

“You can leave now, secretary Cha.” Tumango si secretary Cha sa akin bago nag paalam lumabas.

Ako naman ay na-tuod lang sa aking pwesto, nakatingin kay Chairman na prenteng nakaupo sa kaniyang kulay gintong swivel chair.

“Maupo ka, iho,” Utos nito sa akin at sinenyas ang sofa set. Marahan akong tumango at nag simulang mag lakad sa isang magarang sofa.

“So… your name is, Sage Del Valle, right? What a nice name,” Saad nito nang makaupo sa single sofa sa tapat ko.

Nakangiti ito sa akin at may hawak hawak na folder. Pinigilan ko mapa taas ng kilay dahil sa ina-akto nito, ang kaninang kaba ko ay nawala at napalitan ng kuryosidad.

I know I want to work in this company. I’m sure of that. Isa ‘to sa mga pangarap ko. Pero ayoko maging panatag lalo na’t ngayon pinatawag ako mismo ng Chairman ng isa sa maka pangyarihan kompanya sa mundo.

This people are rich. No, the word rich can’t even described how filthy rich they are. They are powerful. Kayang kaya nila paikutin ka sa mga palad nila. Their lifestyle is a testament to their immense wealth, with sprawling mansions that resemble palaces, fleets of luxury cars, and private jets ready to whisk them away to their destinations at a moment’s notice. They surround themselves with extravagance, indulging in the finest cuisine, the rarest wines, and experiences that most can only dream of.

Crossing paths with such a figure can be both thrilling and intimidating, as their wealth and influence have the power to transform lives and reshape destinies in ways both meaningful and unpredictable. They have the money, and the power to turn your world upside down. Kaya kahit anong pilit kong huwag matakot ay hindi ko maiwasan.

I clenched my fist at pinakalma ang sarili ko, hinayaan kong humupa ang kaba ko bago seryosong tiningnan ang taong nasa harapan ko.

“What do you want from me, Mr. Abramovich?” Ang seryoso kong tanong.

Nakita ko naman ang unting pag bura ng ngiti sa labi nito, naging seryoso ang expression n’ya at tinitigan ako.

I stopped myself for getting intimidated at tinitigan siya pabalik. I don’t want to look weak infront of this man, ayokong ipakitang may epekto ang gaya nila sa akin.

Napailing ito at napangiti. Napa kuno’t noo naman ako dahil sa inasta n’ya.

“I know I chose the right person.” Mr. Abramovich shook his head, may munting ngiti rin na nag lalaro sa labi nito.

“What do you mean… ” Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang putulin niya ako.

“Hindi na ako mag papa ligoy ligoy pa, Mr. Del Valle. I want you to work here,” Seryosong aniya at pinag dikit ang kaniyang mga palad.

“That’s literally the reasons why I’m here,” I said, sarcastically. My brows furrowed.

Nagulat naman ako ng bigla ‘tong humalakhak, nabalot ang opisina niya ng kaniyang malalim na pagtawa.

“I love your attitude.” Pinunasan nito ang gilid ng kaniyang mata dahil may mga namuong luha ron kakatawa.

“What I meant is… ” Tumigil ‘to sa pag tawa at bumalik sa kaniyang ayos. Naging seryoso ulit ang itsura nito.
Napailing nalang ako. What a weirdo.

“I want you to be a secretary… ” Seryosong ani nito.

“Of who… ”

“Of my Son,” He cut me off.

Saglit akong natigilan. Tanging pag ka tulala lang ang nagawa ko, tila prino-proseso pa ng utak ko ang mga narinig ko.

Never pumasok sa isip ko na aabot ako sa ganitong sitwasyon, pumasok ako sa building ng kompanyang ‘to na ang tanging gusto lang ay mag karo’n ng trabaho.

Pero sino mag a-akala na ma me-meet ko ang Chairman ng isa sa pinaka makapangyarihan kompanya sa mundo, and the thing is gusto niya pa ako maging sekretarya ng anak niya.

His Son?

“You mean the CEO?” I raised my eyebrow, at sumandal sa sofa na kinauupuan ko.

“Indeed, My Son.”

“W-What? Why? I didn’t even know about this. Akala ko lang ay mag apply ako for office vacancies.” Ang naguguluhan kong giit.

Narinig ko ang pag buntong hininga nito, at sumandal sa kaniyang kinauupuan.

“That’s why you’re here. That’s only a facade, I’m actually looking for a new secretary for my Son.” Natigilan ito at pinag ka titigan ako.

“We’re talking about, Logan Manuel right?” Tanging pag tango lang ang nasagot nito.

Sino bang hind nakakakilala sa notorious fuck boy ng kompanyang ‘to. I heard a lot of rumors about his Son, at hindi lahat ng ‘yon ay maganda.

I think I already have ideas why he’s looking for a new secretary for his Son.

Si mang Edwin ang nag sabi sa akin nito, na ilang beses na raw niyang nakitang nakipag talik ang boss nila sa empleyado nito.

“You want me to be your, Son, Secretary? your fuck boy, Son?” Hindi ko napigilan ang sarili kong sabihin ‘yon. Natawa naman ‘to.

“Yes. I have offers for you, Mr. Del Valle.” Taimtim naman akong nakinig sa kan’ya.

“You know my, Son, Logan. He’s not bad at works, he can finish his job, pag binigyan mo siya trabaho ay tatapusin niya agad… magaling siya sa larangang ‘to.” May munting ngiti rin sa labi nito at halatang proud siya sa anak niya.

“But the thing is he would always choose his bachelor life over his work. Sobrang unhealthy ng lifestyle ng anak ko. We can’t help but to get worried, lalo na ang asawa ko,” Pag pa-patuloy niya.

“Sa work, bar at sex nalang umiikot ang buhay niya, nag aalala na kami para sa future niya.” He sighed. “He even had sex with his employees.” Napapailing na saad nito.

“Then why me? Bakit ako ang napiling niyong alukin ng trabahong ‘to?” Ang seryosong tanong ko rito. Sobrang simple lang naman ng mga sagot ko kanina sa dalawang tanong sa akin.

“Let’s just say, I found something in you,” Ang maka hulugang ani niya.

“So what are these offers?” Ang pag iba ko ng usapan. Dahil nangangati na ang palad ko at gusto na humawak ng pera.

Don’t get me wrong. Hindi sa ayaw ko mag trabaho sa kanila, pangarap kong kompanya ‘to. But the thing is, he wants me to be his Son secretary.

His Son, na kilala sa pagiging fuck boy, arrogant and narcissistic. Kaya ngayon ay hindi ko maiwasang mag dalawang isip.

Plus a Secretary. I’m not doubting myself, alam kong kaya kong maging secretary. Pero ibang usapan ito. We’re talking about being the secretary of Mafinix Corp, CEO. One of the most powerful and well known company in the world. Malaking responsibilidad ‘to, at hindi ko alam kung kakayanin ko.

But let’s hear his offers, first. I might consider.

“Yes. The offers… ”

“Well, like I said I want you to be his secretary. I just want you to keep him on track at mas mag focus siya sa kaniyang work, and I want him to do more other activities instead of going to bar… like a vacation, bihira kasi ito mag bakasyon mas gugustuhin mag trabaho o hindi kaya ay tumambay sa bar ng kaibigan niya.” He sighed at napa hilot sa sintido niya.

“And I want you to help me find a partner, a fiancée for my, Son. Until now kasi ay hindi ‘to nag si-seryoso sa relasyon, I want him to have a family. I want to secured his future. Patanda na kami nang patanda ng asawa ko. We, want him to settle down already, para alam naming may mag aalaga sa kaniya once we’re gone. I know I sounds selfish pero sana maintindihan mo.”

Napatitig lang ako kay Chairman after niya sabihin sa akin yon. Bumalot ang katahimikan sa pagitan namin.

“And what if, I didn’t help at all? Pano kung hindi ko naman siya nabago… ” Naputol ang sasabihin ko nang magsalita si Chairman.

“In six months, I’ll give you six months to change my, Son, and to find him a fiancée.” Ang pag putol nito sa akin. “I’ll give you five million after you finish your job, after ng anim na buwan. Also your company salary, iba pa siya sa ibibigay kong five million, as CEO secretary your monthly salary is 100 thousand.”

Napanganga ako at tila tumigil ang mundo ko sa sinabi nito, naramdaman ko ang pan lalamig ng mga palad ko dahil sa laki ng perang inalok nito.

Sobra sobra na ito pambayad sa lahat ng utang ko, may sobrang laki pang matitira para mag simula ulit.

Sunod sunod ang pag lunok na ginawa ko, tila nahihilo ako sa laki ng perang inaalok nito.

“Also sagot din ng kompanya lahat ng living expenses mo as long as you’re working under my company. You can have a luxurious place to stay, new branded clothes and expensive foods, may monthly allowance din ang kompanya para sa mga empleyado namin.”

Siguro nga ay sobrang hirap ko talaga at ganon nalang ang pangangailangan ko, dahil hindi ko maiwasang ganto mag react. Pakiramdam ko ay malalaglag ako sa kinauupuan ko.

They didn’t leave me a choice to say No. I can’t even say No, and I don’t have plan to say No. Heck, No!

Feeling ko ay pag sisihan ko habang buhay kung hindi ko tatanggapin ang offers na’to.

“A-And after six months what’s going to happen with me?” Kahit nahihirapan ay pinilit ko parin mag tanong.

“It’s your choice. You can resign or you can also choose to stay,” Saad nito.

“So what do you think Mr. Del Valle? Do you want to accept my offers or not?” Nilapag nito sa mesang nasa harapan namin ang mga papeles na hawak niya kanina pa, na sa tingin ko ay kontrata.

Napalunok ulit ako.

I know, being the ceo secretary is going to be a big responsibility and knowing the CEO of this company, I’m also sure it’s not gonna be easy.

Still! Ayokong palagpasin ang pag kaka-taong to. It’s one in a life time offers, ayokong pakawalan pa ‘to. Lalo na sa sitwasyon ko ngayon. Desperado na kung desperado. Tumikhim ako at seryosong tumingin kay Chairman na nakatingin rin sa akin.

“I’ll accept it,” I said at kinuha ang ballpen na pinatong niya katabi ng kontrata.

After reading the contract ay pinirmahan kona ito, I didn’t even blink while signing the contract.

“Welcome to the company, Mr. Del Valle,” The Chairman said at tumayo.

Tumayo rin ako at inabot ang kamay na inalok niya. He shook my hand like he just caught a big time investor.

Bumalik ‘to sa kaniyang swivel chair, habang ako ay bumalik sa pag kaka-upo sa sofa, balak ko kasi ulit basahin ang kontrata.

“Don’t worry about looking for a fiancée, I have a lot to recommend. I just want you to convince Logan to meet them.”

Napa labi naman ako sa sinabi nito, buti naman ay hindi na ako mapapagod hanapan ang anak niya ng mapapangasawa.

“Uh, and also… ” Tila may naalala to kaya napatingin ulit ako kay Chairman.

Medyo kinabahan ako nang makita ‘to malamig na nakatitig sa akin. Mas seryoso ang expression sa muka nito at wala kang maba-basang emosyon.

“Don’t fall inlove with my Son.”

04

SAGE

“That’s all the papers you need to sign.” Pinatong ko sa mesa ang sobrang daming papeles, nasa tingin ko ay nasa limang magkakapatong na bibliya yata ang kapal nito.

“What the fuck is this?” Ang singhal nitong magaling kong boss, hindi ko tuloy maiwasan mapa irap sa ere.

“Some contract and papers you need to sign, Sir,” I said and inabot sa kaniya ang isang sign pen.

“Fuck, I know about that. Pero ang iba dito ay kailangan pang ih sur…” Hindi ko na siya pinatapos pa sa kaniyang sasabihin.

“I already did. Don’t worry binasa ko lahat yan ng mabuti,” Pagputol ko sa kaniyang sasabihin. Pinag krus ko ang braso ko sa dibdib.  “At lahat ‘yan ay na aprobahan narin ng Chairman. I just need your approval and signature.”

Napailing ito at napa hilamos ng muka, pasikreto naman akong napa ngisi dahil sa ina-akto nito. Aba ma stressed ka! Buti nga sayo dahil pinahirapan mo ako ng isang lingo.

It’s already been two weeks since I started working here, as his secretary,
at masasabi ko naman na hindi talaga siya madali, lalo’t na sya ang boss ko.

That night, na sinundo ko siya sa bar at nag pakilala as his secretary ay ang gabing nag simula ang mala impyerno kong buhay.

The first week of us, working together was hell for me. Wala yatang araw na hindi ako nito nilalandi, pero hindi naman ‘to nag tagal.

Ang atraksyon niya sa akin ay unti unting nawala at napalitan ng pag ka inis, dahil ilang araw ko rin siya tina-tambakan ng trabaho.

Wala rin palya ang pangbabara ko sa kaniya. Hindi naman ako natatakot sa kaniya at ayokong ipakitang may epekto ang mga ginagawa niya sa akin.

He can’t fired me. Tanging ang ama niya lang ang may kakayahang patalsikin ako sa kompanyang ‘to, at alam niya yon.

“Fuck this,” Ang rinig kong bulong niya.

“After you finish that, Sir, you are free to go.” Nginitian ko ‘to.

Lalo akong napangiti ng makita ‘tong masamang naka tingin sa akin, lumalabas rin ang ugat sa leeg nito na animo’y nag pipigil ng galit.

Pero nawala ang ngiti ko nang tumayo ito sa kaniyang pag kaka-upo. He got this serious expression on his face. His eyes were glaring.

Palihim akong napa lunok. Nilabanan ko rin ang mga titig niya, ayokong ipakita na may epekto ang pag titig niya sa akin. I just want him to know that I don’t cower. It’s not my thing.

“You…” Saad niya habang huma-hakbang papalapit sa akin.

Ano nanaman bang problema ng gago na ‘to? Pasalamat nga siya na hindi ko siya binalibag nung inutusan niya ako ilabas yung mga basura dito sa office kanina. I meant, hindi ko naman kasi trabaho ‘yon

Gustuhin ko man humakbang pa atras, ay hind ko magawa. Dahil siguro sa mga titig niya, kahit anong tapang mo, kung ang isang Alpha kagaya niya ay tinitigan ka ng ganito ay talagang ma to-tuod ka sa kinakatayuan mo.

“Are… ” Ang pag pa-patuloy niya.

Napasinghap naman ako ng tuluyan tong makalapit sa akin, amoy na amoy ko ang pang lalaking amoy nito, bulgari aqua.

Tumingala ako sa kaniya. His misty grey eyes are looking at me, wala karin mababasag emosyon sa muka niya.

“Really getting on my nerves.”

Hindi ko na napigilan mag taas ng kilay dahil sa sinabi niya, pinag krus ko rin ang mga braso ko sa dibdib ko.
Kahit na nanga-ngawit na ako kaka tingala dahil sa tangkad niya, ay kinaya ko.

“And I feel the same way.” Nginitian ko siya ng malaki after ko sabihin ‘yon, pero lalo lang yata ‘to nainis.

Nagulat ako ng ibinaba nito ang kaniyang muka sa akin, ngayon ay mag katapatan na ang mga muka namin.

Amoy na amoy ko tuloy ang hininga niya. Infairness ang bango ng hininga niya, amoy candy na fresh. 

“I hate that smile.” Hindi ko pina-halatang nagulat ako nang duruin niya ang muka ko.

Imbis na mainis ay lalo pa akong ngumiti. Parang nung nakaraan lang ay pinupuri pa nito ang pantay pantay kong ngipin.

‘Tks, sa una lang talaga ‘to magaling.’

“Hindi ko rin gusto ngumiti sayo, Sir. Bayad ‘to.” I smirked at him before turning my back.

Bumalik ako sa mesa ko na nasa loob lang ng office niya. Originally, kasi nasa labas ang pwesto ng secretary niya pero nilipat ako ni Chairman sa loob para lalo daw matutukan ‘tong anak niya, wala naman nagawa si Sir.

Maganda at malaki ang office ni Chairman, pero hindi rin naman papa-kabog ang office ng anak niya. Chairman office are white and gold theme, while his Son office are silver and black theme.

Malawak ito, sa sobrang lawak ay may naka display pa ngang sasakyan sa loob nito. Repleca lang naman iyon ng kaniyang kotse. Silver lamborghini aventador roadster.

Tiningnan ko si Sir, mahina akong natawa dahil nandon parin siya sa pwesto kung saan ko siya iniwan, narinig niya yata ang pag tawa ko dahil masama tong tumingin sa akin.

Naalis lang ang paningin nito sa akin dahil tumunog ang cellphone niya, naka pameywang tong sinagot ang tawag sa kaniyang telepono.

Iniwas ko na ang tingin ko sa kaniya at pinag tuunan pansin ang mga gagawin ko, tiningnan ko ang computer na nasa harap ko ngayon. I need to check some emails, nag umpisa narin ako mag pipindot sa keyboard para replyan ang mga emails.

I maybe act like this, pero ginagawa ko parin ang trabaho ko. Ayokong ma disappoint sa akin si Chairman at ayokong ma disappoint sa sarili ko.

I’m not here para makipag bangayan sa Boss ko, hindi lang talaga maiwasan dahil magaspang ang ugali nito. Gusto hin ko man’ na mag karo’n ng peaceful na office life ay hindi ko ‘to magawa lalo’t na pag Boss mo si satanas.

Like I said, I know what I’m capable and I give my 100 percent when I’m working. Nag papasalamat naman ako na walang nasasabi ang Boss ko about sa pag tra-trabaho ko. We’re both professional naman when it comes to work. May mga times lang talaga na nag kaka-initan kami.

“What the fuck do you want, Salazar?” Ang rinig kong bulyaw ni Sir, for sure kausap nito ang kaibigan niya dahil sa way niya nang pananalita.

“What?… Already!?”

Kahit anong pilit kong itutok ang atensyon ko sa ginagawa ay na di distract ako sa malakas nitong boses. Kala yata nito ay siya lang ang tao dito, hello!? may nag tra-trabaho rito  na napi-perwisyo sa boses niyang parang galing sa kalaliman ng lupa sa lalim.

“Are you even sure about this?” Narinig ko naman itong tumawa. “Sucks to be you man… alright I’ll put your engagement party in my schedule.”

Nang marinig ko iyon ay agad kong inopen ang aking ipad, eto kasi ang gamit ko sa pag organized ng  schedule ni Sir.

“Mamaya? Where?” Napataas ang kilay ko dahil sa narinig ko, Hmm I smell something fishy.

“Beltran pad? Bakit broken ba ang gagong ‘yon? Parang nakaraan lang ay pabago-bago siya ng amoy, kala ko tuloy araw araw iba’t ibang tao ang kina-kama niya.” Pasikreto naman akong napailing sa sinabi ng Boss ko, kahit kailan talaga ay napaka halay ng bunganga nito, sarap busalan ng kamao, chos.

“Sige pupunta ak… ” Naputol ang sasabihin niya nang mapa-tingin siya sa akin, wina-wagayway ko kasi ang ipad para maagaw ang atensyon niya.

“Mamaya nalang.” Rinig kong paalam niya bago patayin ang telepono, kuno’t noo naman tong lumapit sa akin.

“What?” Mag kasalubong na kilay na tanong niya, halata sa tono ang pag ka irita.

“I’m sorry for eavesdropping, Sir. But you have a meeting later with Mr. Villarica.” Tinapat ko sa kaniya ang Ipad, his perfectly eyebrows furrowed once again.

“What? I don’t remember this being in my schedule?”

“Because this is recent, kanina lang ‘to nag request ng appointment.” Napahilot naman ‘to ng sentido niya.

“And you approved it?” Tinuro nito ang tambak tambak na papeles sa lamesa niya. “Hindi ba’t sinabi mo na once I finish that, I’m free to go?”

Napabuga naman ako ng hangin, nginitian ko siya, like as usual I used my business smile.

“It’s still up to you, Sir. If you’re gonna finish that or not,” I said, alam ko naman na hindi nito kaya ipa-bukas ang pag pirma sa mga papeles, totoo ang sinabi ni Chairman na pag binigyan mo ‘to ng trabaho ay tatapusin niya agad.

“No. Just cancel that appointment and reschedule it.” Tatalikod na sana ito at babalik sa kaniyang pwesto nang mag salita ako.

“I can’t do that, Mr. Villarica is an important investor,” Saad ko.

Miss na miss naba ng lalaking ‘to ang alak at mga tropa niya? I mean, it’s pretty understandable dahil simula ng nag trabaho ako sa kaniya ay hindi na ulit ‘to nakahawak ng bote ng alak or naka gimik.

Ibang iba sa kinagawian niya, Chairman told me na halos gabi gabi raw itong nasa bar. After kasi nang trabaho nito ay imbis na sa kaniyang sariling pad ay sa bar o hindi kaya ay sa pad ng mga kaibigan niya ito duma- daretyo.

Tinambakan ko kasi siya ng mga trabaho, Binilin kasi sa akin ni Chairman na pag bakasyonin si Sir, at need kong tapusin niya ang pang tatlong lingo niyang trabaho, for three weeks vacation kasi ang gusto ni Chairman ibigay sa anak niya, at hindi ito alam ni Sir.

Nagulat naman ako nang bigla itong lumapit sa akin, sa sobrang bilis nang pangyayari ay hind ko napansin na nasa harapan ko na pala ito.

“I don’t give a damn. Cancel that appointment now, Del Valle,” Ang malamig nitong wika habang naka titig sa mga mata ko.

Mabilis kumabog ang dibdib ko dahil sa binibigay nitong titig. Hindi ko ‘to pina halata at nilabanan ang kaniyang mga titig.

“No. This is important meeting Sir… ” Seryosong saad ko. “If you badly want to meet your friends. Why not go back working and finish those papers para mas maaga natin ma meet si Mr. Villarica, at ma meet mo pa ang mga kaibigan mo.” Ang suhestiyon ko rito.

Hindi nito inaalis ang titig niya sa akin, tinukod nito ang kaniyang mga braso sa mesa ko, hindi ko naman maiwasan punahin ang nag hi himutok na biceps at triceps niya, maputi siya kaya kitang kita ang ugat niya.

“I just want to remind you, Del Valle that I’m still your Boss.” Nilapit nito ang muka niya sa akin, but i stay still. “And you’ll do everything I say,”  Ang pahabol nito, gumuhit rin ang isang ngisi sa labi nito.

Umiling ako at marahan nilagay ang mga kamay ko sa braso niya, napatingin naman siya ro’n at napataas ang kilay.

“I acknowledged you as my Boss, Sir. But don’t expect me to treat you like one, when you can’t even treat me as your secretary.” Nginitian ko siya at marahan tinulak papalayo sa akin. “Now can you excuse me? Dahil marami pa akong dapat tapusin na trabaho.”

“You… ”

“Finish your work, Sir. If you want to  meet your friends,” Pamumutol ko sa kaniya.

Bumalik ako sa pag kakaupo at hinarap ang computer, marami pa akong trabahong dapat tapusin. Mas marami pa sa kaniya kaya wag niya ako artehan, sus.

“Sino ba talaga ang boss sa aming dalawa, fuck.” Rinig kong bulong nito bago bumalik sa kaniyang mesa.

Namutawi naman ang katahimikan sa office, ginawa nga nito ang sinabi ko. Bumalik ‘to sa pag pirma ng mga papeles, lihim naman akong napangiti.

“Let’s go, Del Valle,” He commanded.

“Where, Sir?” Ang nag ta-takang tanong ko rito.

Bigla nalang kasi tong tumayo at dinampot ang kaniyang blazer na naka patong sa kaniyang swivel chair.

Tumingin ako sa aking wristwatch, dalawang oras narin pala ang lumipas, hindi ko rin namalayan dahil tutok ako sa ginagawa ko.

Kuno’t noo tong tumingin sa akin, bakas na bakas sa itsura nito ang pag ka inis, pinigilan ko naman mapa irap.

“Are you stupid?” Tanong nito sa akin, kaya hindi ko na napigilan mapa taas ang kilay.

“Hind ba’t ikaw ang nag sabi na may appointment ako kay Mr. Villarica? Ano pang tinatayo mo d’yan? Call him and tell him to bring his ass at carnation restaurant.” Malay ko ba!? Hindi ka naman nag salita at basta nalang tumayo, gago na ‘to.

“Did you finish signing those papers, Sir?” I asked, at dinampot ang Ipad at mga papers na kakailanganin mamaya sa kaniyang meeting with Mr. Villarica.

“Hindi kita tatawagin kung hindi ko pa tapos yan. Common sense, Del Valle.” He rolled his eyes, tinalikuran narin niya ako at nauna mag lakad.

‘Nyeyeye… gago.’

Sumunod nalang ako rito, pumasok kami sa kaniyang private elevator. Pinindot ko ang pinaka ground floor kung nasaan naka park ang mga sasakyan.

Tahimik kami habang naka sakay sa elevator, I just realized na eto ang unang beses na makakasama niya ako sa meeting niya with investor.

“Hey, how old are you, Del Valle?” Ang pam babasag niya sa katahimikan. Lihim akong napa rolyo ng mata, ano nanaman ang gusto ng gago na ‘to?

“We’re same age, Sir,” Ang sagot ko.

“What? You’re 28?” Tila gulat na gulat niyang tanong, ang OA naman nito. Tumango lang ako sa kan’ya at hindi na sumagot pa.

“But why do you look like 34?” Narinig ko itong mahinang tumawa after niya sabihin yon.

Pinigilan ko naman sikmuraan siya dahil sa sinabi niya, imbis na ipakitang nainis ako sa sinabi niya ay nginitian ko lang ‘to.

“And you look like 35, Sir.” Natigilan siya at nabura ang ngisi sa labi. May sasabihin pa sana siya ng biglang tumunog ang elevator at bumukas ang pinto.

“Let’s go, Sir,” I commanded bago naunang mag lakad palabas. May gumuhit na ngisi sa labi ko habang naglalakad papalayo sa kan’yang bulto na tila na stroke dahil sa sobrang gulat.

I will not let you win, gago.

05

LOGAN

“Woah… look who’s here!?” Sigaw ni Valentine, dahilan para ma patingin sila sa gawi ko.

Napapailing at napa ngisi ako sa kaniya, tinulak ko ang pinto para makapasok ako. Nag fist bump pa kami dalawa bago ako nag lakad kung nasaan ang mga gago.

Kumpleto na sila, at ako nalang ang kulang. Nag start narin sila sa inuman dahil naka bukas na ang iilang canned beer.

“You’re late, fucker,” Ani Beltran, na siyang may ari nitong pad.

Panong hindi ma la-late? When that damn secretary of mine, set me up with some big investor. I rolled my eyes when I remembered how he made me his driver, dahil hindi ‘to marunong mag drive at nahihilo raw siya sa front seat kaya sa back seat siya na upo.

“Kala ko nga ay hindi na’yan pupunta dahil stuck nanaman sa mga paper works niya,” Saad ni Arveo at humagalpak. Ngumisi lang ako.

“Two weeks karin naming hindi nakita, gago ka! akala namin natabunan kana ng mga papeles.” Si Vylandro at naki pag apir kay Arveo at sabay silang natawa.

“Mga gago.”

Tks. Kung alam lang nila kung anong klaseng pag du-dusa ang nararanasan ko sa kamay ng secretary ko, you heard that right. Sa kamay ng secretary ko.

Ako ang boss pero ako ‘tong pinahihirapan. It’s hard to admit it, and it’s so fucking embarrassing. He got me in a chokehold.

Wala naman ako magawa dahil si Dad ang nag pasok sa kaniya. He’s also not scared of me, even though I’m his boss.

And here I thought I can charm him. I even shoot my shot, the first time I met him. Pero wala matibay talaga, ni wala nga ‘tong ni katiting na interest sa akin.

Well, I can’t deny that he’s good at his work, sa lahat nang naging secretary ko. Ito yata ang pinaka attentive at dedicated. Even some works na ako dapat ang gumagawa ay siya ang tumatapos. He’s sharp and quick on his feet. He makes my works ten times easier.

He assert himself confidently and forcefully, not afraid to express his opinions or stand up for what he believe is right. At least my silbi kahit papaano.

I just hate how feisty he is. I hate how he always act like the boss. Lagi akong etsapwera! I feel so humiliated every time na hindi n’ya ako sinusunod or inuutusan n’ya ako. He literally humbled me.

He exude self-assurance and confidence in his abilities, which allows him to take charge and handle situations with poise and determination. That somehow made him sexy.

Sumandal ako sa sofa at mariin pumikit. I clenched my jaw when I felt my pants tighten. Tinungga ko ang hawak hawak na inumin at umayos nang upo.

“So what’s up with you, Beltran? Ba’t nag aya ka uminom?” Ormano asked and arched his brow. Lahat kami ay napatingin kay Beltran.

“Fucker, bawal ba mag aya uminom?” He barked a laugh at sumandal sa headboard ng sofa.

“Heartbroken ‘to.” Natawa naman kami sa bintang ni Vercolo, pinukol lang siya ni Beltran ng soft pillow.

“Paiba-iba nga ng amoy yang gago na’yan, iba’t ibang tao siguro ang kina-kama so pano yan magiging heartbroken?” Si Alegre at inakbayan ako dahil katabi ko siya.

“Tanga, hindi ba pwedeng mahilig lang sa pabango yung pino-pormahan niya?” Altejos joked and smirked at Beltran.

Halos lahat naman kami ay napa kuno’t ang noo at napatingin rin kay Beltran. Mga gagong ‘to may tinatago.

Beltran just shrugged, tinaas nito ang dalawang kamay at ngumisi. Kaya binato namin ‘to ng pulutan at unan.

“May pino-pormahan ka gago?”

“Hiwalay na kayo ni Jessa?”

“Kailan pa?”

“Fucker, ang bilis mo!”

Napailing nalang ako sa sunod sunod na tanong nila, tanging ngisi lang naman ang sinasagot ni Beltran sa amin.

Kahit anong tanong yata namin kay Beltran ay hindi ‘to sasagot, which is new to us. Matagal na kami mag kaka kilala, simula elementary dahil mag ka-kaibigan rin ang mga magulang namin.

Kaya alam na namin ang takbo ng utak ng bawa’t isa. Mag kaka dugtong narin nga yata ang mga bituka namin dahil halos lagi kami mag ka-kasama.
We treated each other like brothers dahil ganon kami pinalaki ng mga parents namin.

We’ve admitted. Mga gago kami, kilala kami sa pagiging playboy, fuck boy, cassanova… you named it, since college ay usap usapan na ang grupo namin hangganang ngayon rin naman, lalo pa nga kaming sumikat.

Now that we’re Bachelors, lalo pa yata kaming lumala. We don’t take relationships seriously, simula noon ay pa tikim tikim lang kami, may nagiging ka relasyon pero walang nag tatagal. We don’t care if it’s a boy or girl. That’s our routine.

Si aming dose yata ay si Altejos lang ang nag si-seryoso na sa buhay, I meant, good for him. Mukang gusto niya na mag settle down kaso yung gusto niya namang kasama tinakbuhan siya.

Natatawang napa tingin ako sa cellphone ko dahil tumunog ito, pero napawi rin ang ngisi ko nang makita kung sino ang nag text sa akin.

Sage:

Don’t be late tomorrow.

Hindi ko maiwasan mapa kuno’t noo sa nabasa ko, what the fuck is this? Why he’s texting me like he’s the boss. Seriously sino ba talaga sa aming dalawa ang boss? Way to ruined someone’s night, fuck!

Hindi ko maiwasang mairita dahil sa paraan nang pag trato nito sa akin, nangangati na talaga ang kamay kong palayasin siya sa kompanya ko kung hindi lang dahil kay Dad.

Magaling siya sa trabaho, pero hindi kona yata kayang tiisin ang ugali nito. Halos araw araw ako nito tina-tambakan nang trabaho at binabara. He can’t even respect me, bihira nga lang rin ‘to sumunod sa akin.

I feel disrespected everytime he speaks, alam na alam niyang wala akong magagawa sa kaniya because my Dad favored him and it frustrates me.

“Sirang sira ang muka, Manuel. Who texted you?” Alegre asked, kaya ang atensyon nila ay napunta sa akin. I just shook my head and leaned back on the sofa.

“Definitely, hi secretary.” Ngumisi sa akin si Valentine, hindi ko tuloy ma iwasan mapa irap sa ere. Tangina mali talaga ako ng taong pinag sasabihin eh.

“What? You have a new secretary?” Villanueva asked at inabot sa akin ang isang canned beer, kinuha ko naman ‘to, binuksan at mabilis na sumimsim rito. Tanging tango lang ang sinagot ko.

“Are they hot?” Vylandro wiggle his eyebrows and smirked at me.

“He’s…”

Well, He’s hot, he’s also pretty gorgeous. He look very studious in a sexy way, my old secretaries can’t even compared. In looks and performance. He’s 10 out of 10 if we’re not gonna talk about his filthy attitude towards me.

“Annoying,” Dugtong ko.

“Man, I guess your charm didn’t work out on him?” Salazar teased, sumimsim lang ako sa beer na hawak ko.

“Kaya nga dalawang lingo hindi nag paramdam, kinakawawa ng sekretarya.” Humagalpak naman sila ng tawa dahil sa sinabi ni Valentine.

“Shut up, fucker,” Sita ko rito at binato s’ya ng pulutan. Tangina talaga nito, hindi na talaga ako mag ko-kwento sa gago na’to.

“What happened to you, Man? This isn’t like you.” Beltran playfully smiled at me.

“Right, looks like your new secretary is dominating you, Man,” Ormano mocked and looked me with disappointment.

They are right. This isn’t like me. I used to get everything I want. Madali lang para sa akin ‘yon. I can even get them with just a simple smile. Wala pa akong naalalang may tumangi sa akin, at madalas ako panga ang nilalapitan.

But, No. My new secretary just build different. Isang lingo ko rin itong sinubukan. He always looks at me with disgust and with his unamused eyes. He looks at me like I’m no different from an average male.”

He definitely didn’t see me as an Alpha either; every interaction tortured my ego.

“Did you even try to charm him?” Trinidad asked, inalis nito ang tingin sa cellphone na hawak at tumingin sa akin at tinaasan ako ng kilay.

“I did…” Pagamin ko. “But he’s just build different. Walang wala ako sa kaniya.”

“And susuko ka nalang?” Salazar asked at kumuha ng pulutan, kuno’t noo naman akong napatingin sa kaniya, like what do you mean?

“I mean, why not try it again? Make him fall for you.” Dagdag nito. Pinasadahan ko nang hawi ang buhok ko, ngumisi ako at umiling.

“I already did… but I don’t really have any effects on him.” Wala narin naman siyang epekto sa akin, I dont care if he’s hot or pretty. He pissed me off.

“I know, but this time, why not put in effort?” He suggested.

I can’t help but to furrowed because of what he suggested, I pressed the tip of my tongue against my cheek.

“I’m not in-love with him, Salazar. Why should I put in effort just to make him fall for me?” I asked, a little bit pissed.

Why the fuck do I need to put in effort for that damn secretary!? Eh, ni hindi nga ako no’n ni re-respeto.

“And to be honest, I hate my new secretary. He pissed me off so bad, he’s bossy and he thinks highly of himself,” I said in matter of facts tone.

“But I can’t do anything about it. My Dad was the one who put him as my secretary, ma li-lintikan ako kay Dad pag tinangal ko siya.”

“That’s why we’re telling you to make him fall for you… ” Si Valentine. “Change his perspective, change the way he sees you. Then when he realizes something and falls for you, that’s when you drop him.”

“Kung gusto mo maka bawi sa kaniya, pa hulugin mo sayo, and break his heart after, easy.” Pabiro namang sinuntok ni Altejos ang braso ni Valentine at na papailing. Ngumisi lang ang gago.

“That’s perfect revenge!” He exclaimed.

“Don’t listen to this fucker, Manuel,” Altejos said. Tinulak lang siya ni Valentine at binalik ulit sa akin ang tingin.

“Make him fall for you. That should be easy if you made your former secretaries fall for you. Why you can’t make him? What’s the difference between him and your former secretaries?” I greeted my teeth dahil tila hinahamon ako nito.

I twirl my tongue inside my mouth to calm myself. Saglit ako napa-tingala, nag iisip.

I sighed and looked at them. Lahat sila ay nakatingin sa akin, nag hihintay nang sasagot ko. Tumango ako.

“Alright. I’ll make him fall for me, you’ll see.”

SAGE

Napapahikab akong tumayo sa pag kaka-upo sa sofa, kinuha ko ang laptop ko at nilagay sa case nito.

Saktong 12AM akong natapos sa ginagawa ko, which is some paper works na kakailanganin mamaya.

Tiningnan ko ang phone ko, napa irap nalang ako nang makitang walang reply ang boss ko sa text ko, ayos lang naman basta nabasa niya.

Nang maitabi ko ang laptop ko sa kwarto ay dinampot ko naman ang towel. Balak ko kasing mag half bath bago matulog, naka sanayan na.

Wala na ako sa dati kong tino-tuluyan. Gaya nang sabi ni Chairman, sagot na nila ang matutuluyan ko.

Pinalipat ako ni Chairman sa isang condo unit, malaki ang pinag kaiba nito sa apartment ko. Isa lang ang kwarto pero halos kasing laki na nito ang apartment ko dati, dalawa rin ang banyo, isa sa labas at isa sa kwarto ko. Kumpleto rin ako sa furnitures at nasa pang sampo’ng palapag.

Mabilis rin naman akong nakapag adjust. Binigyan rin ako ng allowance ni Chairman, ibili ko raw ng mga damit na siyang ginawa ko naman. Bumili ako mga suit para pa-masok sa trabaho at mga pang alis, pati cellphone at bagong laptop. Mga magagamit ko naman sa trabaho kaya hindi nakaka pang hinayang.

Suot suot ang gray pajama at white plain tshirt ay lumabas ako ng banyo. Basa pa ang buhok at pinunasan ko ‘to ng towel.

Hi-higa na sana ako sa kama nang marinig kong may nag doorbell, kuno’t noo akong napa ayos nang tayo.

Lumabas ako ng kwarto. Anong oras na, ah? Sinong naman ang bibisita ng ganitong oras, isa pa wala rin naman akong pinag sabihan kung saan ako nakatira ngayon.

Naramdaman ko ang pag kabog ng dibdib ko dahil sa sunod sunod na pag doorbell, tumungo muna ako sa kusina para kumuha ng kawali, just in case. Kinakabahan man ay nag tungo ako sa pinto ng unit ko.

Mag dadalawang lingo na ako sa unit na ‘to, pero eto ang kauna unahang beses na nangyari ‘to sa akin. Mataas ang security nila rito sabi ni Chairman dahil isa ‘to sa kilalang condominium sa Manila.

Dahan dahan kong binuksan ang pinto at sumilip. Agad bumungad sa akin ang isang magandang pangangatawan, kuno’t noo akong nag angat nang tingin.

Ang kaninang kaba ko ay napalitan ng pag kainis nang makita kung sino ang mapangahas na nang istorbo sa akin.

Binuksan ko ng malaki ang pinto, pinag krus ko ang mga braso sa dibdib, habang hawak hawak ang kawali at tinaasan ‘to ng kilay.

“What are you doing here, Logan?” I asked and arched my brow, pinaningkitan ko siya ng mata.

He mirrored what I did. Tinaasan rin ako nito ng kilay habang may maliit na ngisi na nag lalaro sa labi niya.

“Logan, huh? and not Sir?” He playfully smiled at me, hindi ko tuloy maiwasan mag taka.

“We’re not in the company right now,” I affirmed.

There’s something wrong with him. His face was a little bit flushed and namumungay rin ang mga mata niya.

“Are you drunk?” I asked.

Pinasadahan ko nang tingin ang kabuuan niya. He’s still wearing his suit pero naka hubad na ang blazer niya at hawak hawak niya ‘to.

Naka dungaw ito sa pinto, naka tukod ang dalawang braso sa door frame. Halos mag dikit na ang tuktok ng ulo niya at ang taas ng door frame. Ganon siya ka tangkad.

He looks so good. I won’t lie. I know how and when to appreciate someone’s beauty when I see one.

Hindi rin naman nakakapag taka na kilala ‘to sa buong bansa, pati narin sa labas ng bansa. Hindi lang dahil sa kompanya niya pati narin sa kakisigan taglay nito. Hindi na nakaka gulat na maraming nag ka kan-darapa rito, marami ring na ni li-linked na iba’t ibang kilalang personalidad sa kaniya.

Well toned body, toned arms, toned thighs, halatang batak to mag gym. Pang modelo ang katawan at pati ang muka, good body proportions, maputi rin ito kaya kita ang mga ugat tuwing kumikilos siya, ayon din sa nabasa ko isa siyang russian filipino, pero mas nangingibabaw yata ang dugo niyang russian dahil sa mata niya.

“I am?” Maloko nitong tanong sa akin, hindi ko tuloy maiwasan mapa irap, lasing nga ang gago.

“Go back to your pad, Logan,” Utos ko at sumandal sa pinto habang humahalukipkip.

Pero nagulat ako nang tinulak pa nito ang pinto, dahilan para mapasama ako sa pinto. Muntik na tuloy ako matumba. Sina-maan ko nang tingin ang pigura niyang papasok sa loob ng unit ko.

“Anong ginagawa mo!?” I leered at hinawakan ang braso niya. “Lumabas ka nga!”

He looked at me, pinasadahan niya nang hawi ang buhok niya at ngumisi sa akin.

“I’m the one who’s paying for your rent.” Namaywang ‘to at tiningnan ako mula ulo hanggang paa. “Let me crash for tonight.”

“What… ”

“Ain’t you told me not to be late tomorrow? I’m already drunk at hindi kona kaya mag drive. Unless you’d drive me.” Nakakaloko itong ngumiti sa akin. He know damn well I can’t drive, gago talaga.

“Not my problem,” I fretted, napatingin siya sa kamay ko na nasa braso pa niya. Hindi ko namalayan na hawak ko parin pala ‘to kaya unti unti ko ‘tong binitawan.

“It’s your problem. You’re my secretary, remember?” I was taken aback when he leaned closer. There’s tiny gap between our face parang konting galaw ay mag didikit na… I shook my head.

Nag sukatan kami ng tingin. May nakaka lokong ngisi sa labi n’ya, he looks so annoyingly proud dahil nakikita niya ang pag ka inis ko.

He used to always see me composed, pero for some reason ay hindi ko matago ang nararamdaman kong pag ka irita sa kaniya ngayon. Way to ruined someone’s night, tks!

I sighed. Tumango ako rito at umiwas tingin, nakita ko ang lalong pag lawak ng ngisi nito.

“You’ll sleep on the sofa, at wag ka mag expect na bibigyan kita unan at kumot, sapat lang sa akin ang nasa kwarto ko,” Saad ko at nag lakad papunta sa pintuan ng kwarto ko.

Narinig ko ang mahinang tawa nito, kaya nilingon ko ‘to at sina-maan nang tingin. Tinaas lang nito ang dalawa niyang kamay, animo’y walang ginagawang masama. Pero may ngisi parin sa labi.

I rolled my eyes.

“Goodnight, Secretary Del Valle.” The last thing I heard after slamming my bedroom’s door shut.

06

SAGE

Nakapikit ko pang pinatay ang alarm clock nang tumunog ‘to, inaantok man ay pinilit kong bumangon sa pag kaka-higa.

Wala akong choice. May trabaho pa ako, kahit na alam kong ma bwi-bwesit lang ako sa boss ko buong araw.

Wait…

Mabilis nawala ang antok ko ng may maalala. Pa takbo kong tinungo ang pintuan ng kwarto ko at binuksan ang pinto.

There he is! Hindi nga panaginip na dito natulog ang boss ko, napailing nalang ako at tinungo ang sofa kung saan siya natutulog.

Napataas ang kilay ko nang makita ang ayos niya. He looks so uncomfortable. Pano ba naman ay maliit ang sofa para sa kaniya, ang isang paa niya ay naka patong sa headboard ng sofa, gamit gamit niya rin ang isang braso bilang unan. Napailing nalang ako dahil hindi manlang nito hinubad ang sapatos niya.

Pinili ko nalang pumasok muna sa kwarto upang mag ayos, kinuha ko ang towel at pumasok sa banyo upang maligo.

Maaga pa naman. May oras pa ako para gisingin siya. Pero ewan ko nalang sa kaniya kung anong balak niya pag gising, wala naman siyang suit dito. Meron ako pero for sure hindi ‘to ka-kasya sa kaniya.

Don’t tell me, uuwi pa siya sa pad niya? Tks, edi wala rin na late rin siya. Bahala nga siya, s’ya naman ang boss.

After maligo ay kinuha ko ang walang ka gusot gusot na suit ko, naka ngiting tiningnan ko ‘to.

Mahal ko ang trabaho ko ngayon, and I’d do everything just to keep this, and this new life. Hinding hindi kona hahayaang mawala ang buhay na meron ako ngayon sa akin.

Lumabas ako ng kwarto after makapag ayos ng sarili. I rolled my eyes when I saw him. He’s still sleeping.

Nilapitan ko siya at tinitigan. Nag dadalawang isip kung yoyugyogin o sasampalin ko ba s’ya para magising.

Napa ngisi nalang ako dahil muka ‘tong anghel pag tulog at fallen angel naman pag gising, tks. At hindi ko rin namalayan na naka tulala na pala ako sa muka n’ya. 

He’s really handsome, In angelic way. I won’t deny that, misty grey eyes, long lashes, tall nose, thick eyebrows and red lips. Magulo rin ang jet black hair n’ya, komi-kintab pa halatang alagang alaga n’ya. He has an angelic, masculine type beauty.

I didn’t even realize how close my face was to his, not until I heard him grunting. Nakita ko rin ang unti-unti niyang pag dilat. Dahil sa gulat ay mabilis kong pina dapo ang palad ko sa pisngi niya.

“Ugh fuck!?” Napa balikwas ‘to nang bangon, hawak hawak ang pisngi niya na sinampal ko.

“What was that?” He groaned while holding his cheek. Tinalikuran ko naman ‘to dahil sa gulat dahil sa nagawa ko.

“A-ano kanina pa kasi kita ginigising, hindi ka magising,” Pag da-dahilan ko habang hindi maka tingin sa kaniya. Nag lakad ako papunta sa kitchen, ramdam ko naman ang masama nitong tingin sa likuran ko.

“Did you really need to do that?” He sounded so pissed. Hindi ko nalang siya pinansin at lumapit nalang sa coffee maker. At least gising agad.

Naghanda ako dalawang baso, sa akin at sa kan’ya. Peace offering dahil sa nagawa ko, aminado naman akong may kasalanan pero hindi ko ‘yon aaminin sa kan’ya. I’d just make him coffee instead of saying sorry, ma pride na kung ma pride. Narinig ko ang pag buntong hininga nito. Tumayo ‘to at lumapit sa akin.

“What are you doing?”

“I’m making us coffee.” Gusto ko sana siyang barahin, dahil obvious naman kung ano ginagawa ko pero pinigilan ko ang sarili ko. Baka mag ka sagutan lang kami at masira agad ang araw ko.

“Ako rin?” Tila gulat n’yang tanong at tinuro pa ang sarili n’ya. I just rolled my eyes at nag focus sa ginagawa ko.

Us nga! Minsan talaga duda na ako na siya ang CEO ng isa sa pinaka malaking kompanya sa mundo.

Eto ang unang beses na pag ti-timpla ko siya ng kape, hindi kasi ako nito inuutusan i-pag timpla siya tuwing nasa office kami. Mas gusto n’ya omorder sa mga cafe sa labas, takot yatang baka lasunin ko siya.

Nakita ko ang pag kuha n’ya ng phone sa bulsa, sa peripheral vision ko. Nag pi-pindot siya bago n’ya ‘to binalik sa kaniyang bulsa at tumingin sa akin.

“I’m going to take a bath here. Where’s your towel?” Nag salubong ang kilay ko. Alam kong siya ang nag ba-bayad ng upa ko rito pero ang kapal parin ng muka niya, dito na nga siya natulog dito parin siya maliligo?

“What?” Tanong niya. I just rolled my eyes and shook my head before marching to my room. Ayoko na makipag talo pa.

Kumuha ako ng bagong towel sa aparador ko pati narin bagong toothbrush at sabon. Inabot ko ‘to sa kaniya pag labas.

“Ayon ang banyo.” Turo ko sa banyo, baka kasi gusto niya pang sa banyo ng kwarto ko maligo. Baka siya!

“I’d drink my coffee first.” Doon ko lang naalala na nag ti-timpla nga pala ako kape. Agaran akong lumapit sa coffee maker ko para i-check ‘to.

Inabot ko sa kaniya ang kape niya ng walang sinasabi. Humigop ako sa kape ko at nag kunwaring nililinis ang coffee maker, dahil ayoko siyang harapin.

Nakita kong sumimsim siya sa kape at tumaas ang isang kilay. Tiningnan ko siya at tinaasan rin ng kilay. Hindi niya ba nagustuhan? Arte.

“Ayaw mo?” Kukunin kona sana sa kaniya ang tasa pero mabilis niya ‘tong iniwas.

“I didn’t say that.” Siya at sumimsim ulit sa kan’yang kape.

Humalukipkip ako at pinaningkitan  siya. Tuma-tango tango lang ‘to habang umiinom sa kape. Akala ko ay mag in-arte pa siya, dahil talagang pa-palayasin ko siya dito.

Pumasok nalang ako kwarto para kunin ang bag ko. Pag labas ay wala na siya sa kung saan ko siya iniwan, narinig ko rin ang tunog ng tubig sa banyo.

Masama kong tiningnan ang pinto ng banyo nang makita ang mga hinubad niyang damit sa lapag.

“Ang burara,” I mumbled.

Pinag da-damput ko ‘to at nilagay sa basket ng mga madumi kong damit, iniwan ko lang ang sapatos niya.

Lalapit na sana ako sa pinto ng banyo para katukin siya ng maalala na wala pala siyang masusuot. Napahinto lang ako nang makarinig ang doorbell.

Deja vu.

Kuno’t noong lumapit ako sa pinto at binuksan ‘to. Bumungad sa akin ang  may katangkarang lalaki, may suot suot rin na suit. May hawak tong malaking box na itim na may nakatatak na logo ng ‘Giorgio Armani’ sa ibabaw ng box.

Inabot niya ‘to sa akin, wala sa sariling kinuha ko ‘to at nag ta-taka siyang tiningnan.

“Para kay Sir Logan.” Tiningnan ko ang box at s’ya pag katapos. Tumango ako at sinara ang pintuan.

Binuksan ko ang takip ng box after ko siya ma patong sa dining table. Isang black suit. Pa-masok siguro, halatang brand new dahil nakabalot pa ‘to ng itim na tela.

Grabe, nag pabili pa siya bago? Sure naman ako na marami siyang suit sa penthouse niya, dapat ay nag pa kuha nalang siya. Flexing his money, shamelessly.

Napahinto ako sa pag suri nang may maramdaman akong tubig na pumatak sa noo ko, mag kasalubong ang kilay na tumingala ako.

Na tuod ako sa aking kinatatayuan nang makita kung ano ‘yon, or should I say, Sino? He’s completely hovering me. Naka tingin ang malamlam niyang mga mata sa akin habang naka parte ang kaniyang labi.

Hindi ko rin maiwasan hindi mapuna ang amoy nito. Amoy na amoy ko ang sarili ko sa kaniya dahil parehas lang naman kami ng sabon na ginamit.

Ilang segundo rin akong natulala bago maramdaman ang muling pag patak ng tubig galing sa buhok niya sa muka ko, don lang ako nabalik sa ulirat.

“Ano ba!?” I leered at tinulak siya papalayo sa akin. Pero parang walalang sa kaniya ang ginawa ko dahil isang hakbang pa atras lang naman ang ginawa niya. Ngumisi s’ya at tinaas ang dalawang kamay.

Napalunok ako nang makita tong topless. May naka balot lang na towel sa hips niya, lantad na lantad ang maputi at magandang katawan n’ya sa harapan ko.

Mabilis ako umiwas nang tingin. Pasimple kong tiningnan ang aircon kung naka bukas paba ‘to dahil biglang uminit ang pakiramdam ko.

“Ang arte.” I heard him murmured. I squinted my eyes and arched my brow.

“Nabasa ako.” Pinagkrus ko ang mga braso ko. Gago ‘to, ako pa maarte ngayon?

“So? It’s just a water.” He shrugged.

I scoffed. “Oo, tubig na galing sa buhok mong malansa.” That was a lied, his hair looks so healthy pero hindi ko aaminin ‘yon sa kaniya.

Natigilan ‘to. Nabura rin ang ngisi sa labi nito at umigting ang pangang umiwas tingin. Tks! Ngayon ikaw ang maba-banas?

“Your suit is here. Sa laundry area ka na lang rin mag palit,” I suggested. Ayoko siya papasukin sa kwarto ko. Baka malikot ang kamay niya, ano pang makalkal niya.

Mag sasalita pa sana siya pero tinaasan ko lang siya ng kilay. He sighed and shook his head. He walks towards me. Saglit niya akong tinapunan nang masamang tingin bago nilagpasan para kunin ang box.

Himala na hindi na siya nag a-amok tuwing tinatarayan ko siya, anong meron?

Walang salita ‘tong pumasok sa laundry area at padabog na sinara ang pinto. Nevermind, parang bata pa rin pala.

Lumapit ako rito, sumandal sa gilid ng pinto at tiningnan ang wristwatch ko.
Kinatok ko ang pinto nang makita ang oras.

“Faster! Ma la-late na tayo.” Ilang minuto lang ay binuksan na n’ya ang pinto. Dumungaw ang ulo n’ya sa pinto at sina-maan ako nang tingin.

“Can you just fucking wait?” He asked sounding so pissed like he’s about to snap.

Hindi ko siya pinansin at sinilip siya. He’s already wearing his suit, even his shoes. Blazer niya nalang ang kulang dahil hawak niya parin ‘to.

Kinuha ko ang necktie na naka patong sa washing machine at inabot ‘to sa kaniya. Nag salubong naman ang kilay niyang tiningnan ‘to.

“Wear this.” Suot suot niya ang isang white polo pero ang tatlong unang butones nito ay naka bukas.

“What? Why should I?” He asked.

“You’re going to work, not to bar,” Ani ko nang hindi bina-baba ang kamay ko na may hawak sa necktie. “You’re a CEO, be a good example to your employees.”

His jaw dropped. Tila hindi maka paniwala sa sinabi ko. Natigilan ‘to. He’s definitely thinking how he’s gonna get rid of me. Asa ka!

Tinitigan n’ya ako kaya tinitigan ko rin siya, nag sukatan kami nang tingin hanggang sa unti unting may na buong mapaglarong ngiti sa labi niya. Tila may naisip na katarantaduhan.

“Okay, I’ll wear this… ” He grinned and took the necktie from my hand. “Only If you put it on me.”

Ako naman ang natigilan. His mouth curved a playful smile, I squeezed my eyes shut. I knew it! I fucking knew it, may plano talaga ang gagong to.

Dumilat ako at masama siyang tiningnan. Marahas kong kinuha ang necktie sa kamay niya at lumapit sa kaniya.

Hindi naman mabura ang ngiti sa labi niya. Binuksan niya ang dalawang braso, animo’y nag hihintay nang yakap.

Lumapit ako sa kaniya. Akala niya yata ay aatrasan ko siya. Kung may bagay man na magaling ako, ‘yon ay pa taasan ng pride.

Huminto ako sa harap niya at tiningala siya. Nginitian niya ako, hilaw ko siyang nginitian pabalik.

Yumuko ‘to upang masabit ko sa kaniya ang necktie. Hindi rin mabura bura ang ngisi nito sa labi. Sarap sapakin bwiset! Kung i-sakal ko kaya ‘tong necktie sa kaniya?

Hindi ko nalang siya pinansin at nag focus nalang sa pag tali ng necktie niya.

Pero napa hinto ako nang maramdaman ko ang kamay niya sa bewang ko. Nag taas ako ng tingin at lalong lumawak ang ngisi sa labi niya.

“Ang kamay mo,” Sita ko sa kan’ya.

Pero hindi ako nito pinansin at lalo niya pang hinigpitan ang kapit sa bewang ko. Kahit may tela sa pagitan ng mga balat namin, ramdam na ramdam ko parin ang init na nanggagaling sa katawan niya.

Napailing nalang ako at hinayaan siya. Pinag patuloy ko ang ginawa ko.
Rinig ko ang malalim na pag hinga n’ya. Pinigilan ko naman ang sariling mag angat nang tingin dahil nararamdaman ko ‘tong naka titig sa akin.

“Done,” Ani ko at marahan tinulak ang dibdib niya. Napa bitaw ‘to sa akin kaya agad akong tumalikod sa kaniya.

He’s acting weird. Hindi naman siya ganito kahit nung mga unang araw na nag trabaho ako sa kaniya, I mean, yes nilalandi niya ako but he’s all talk. Lagi akong binabagsakan ng mga korning pick up lines. Buti nalang natigil na siya kaka-ganon dahil baka mabingi lang ako.

I guess he’s just testing my patience. Gustong gusto niya pag nawawala ako sa composure, Tks.

Lumapit ako sa sofa kung nasaan ang bag ko, kinuha ko ‘to at tinignan siya.
Naka pamaywang siya habang naka sunod ang tingin sa kilos ko. My eyebrow rose.

“Ano pang tina-tayo mo d’yan?” Pinag krus ko ang mga braso ko. “Ma la-late na tayo,” I added. He rolled his eyes.

“Chill, I’m your boss. Walang aangal kahit late tayo,” He affirmed at pinasadahan ng hawi ang buhok at ngumisi.

“I told you, be a good example to your… ”

“Yeah yeah,” He cut me off. Nag umpisa ‘tong mag lakad pa punta sa pintuan ng unit ko.

I glared at his back. God! give me patience dahil baka maaga niyong ma meet ang boss ko, alam kong hindi niyo gugustuhin makita ang pag mumuka nito d’yan sa langit kung sa langit ba talaga bagsak nito.

Sumunod na ako sa kaniya. Naka hinto lang siya sa tapat ng pintuan ko. Hinihintay ba ako nito? Gusto niya bang pag buksan ko pa siya? Ang kapal talaga!

Nang makalapit ay akmang hahawakan kona ang doorknob ng unahan niya ako. Binuksan niya ang pinto at tiningnan ako.

“After you.” He coaxed using his head. My forehead furrowed pero sinunod rin ang sinabi niya.

Nauna akong lumabas. Nagulat pa ako nang makita ang lalaki kanina na nag deliver ng suit niya na naka tayo sa gilid ng pinto ko.

“Here.” Nakalabas na pala ang boss ko. Inabot niya ang susi sa lalaking nag deliver ng suit niya.

I squinted my eyes at him when i realized something. Gago ‘to. May driver naman pala s’ya, edi sana sa kaniya s’ya nag pa-hatid kagabi. Talagang gusto lang akong inisin nito.

Dahil sa inis ko, hindi ko namalayan na nasa tapat na pala kami ng roadster niya.

Pumasok ako at naupo sa backseat. Akala ko ay sa front seat siya uupo kaya ganon nalang ang gulat ko nang tumabi siya sa akin sa backseat.

“Bakit dito ka naupo?” I asked.

He looked at me with disbelief. Tinitingnan kung nag bi-biro ba ako. When he realized I’m serious, he licked his lips and clenched his jaw.

“This is my car. Pati ba naman ‘yan ay sisitahin mo?”  Malalim ang pag sasalita nito at halata sa tono ang galit.

Hindi na ako nag salita at um-irap nalang. Well, he’s right, kotse niya naman talaga ‘to. Pero tinatanong ko lang naman siya, OA niya.

Hindi ko nalang siya pinansin. Buong byahe ay naka tutok lang ako sa ipad ko para i-check ang mga bagong emails at ang schedules niya ngayong araw. Tahimik lang rin naman siya buong byahe at naka tingin sa cellphone niya, nang masilip ko pa ang cellphone niya ay gusto ko mapa-irap dahil nasa Instagram siya nag s-scroll sa mga babaeng naka bikini. Playboy talaga.

“By the way, put Salazar engagement party in my schedule,” He ordered without glancing at me. He’s still looking at his phone.

“I already did.” Doon lang siya napatingin sa akin, tumaas ang isa niyang kilay at pinatay ang phone niya.

“You did?”

“Yes, I already received the invitation.” Marahan siyang tumango. “And you have a schedule for suit fitting this thursday.”

“What’s my schedule for today?” He asked while tapping his phone on his chin.

“You have board meeting later, 3PM,”
I replied while checking my Ipad.

May sasabihin pa sana ‘to ng tumunog ang phone niya. Bumakas sa muka niya ang pag ka gulat at tiningnan ang phone niya.

“Oh shit!” He cursed when he accidentally tap the green button.

“Baby!”

Tumaas ang kilay ko dahil sa ma tinis na boses ng babae. Tumikhim siya at tinapat sa tenga ang cellphone niya.

Baby? Hmm. Walang nasabi si Chairman sa akin na may girlfriend ‘tong anak niya or this is one of his hoe? at ano bang pake ko?

“Akala ko ba dito ka uuwi sa place ko last night? I was waiting for you.” Kahit hindi naka speaker ang phone niya rinig na rinig ko parin ang katawagan niya, bukod sa mag katabi kami ay sadyang malakas ang boses ng babaeng kausap niya.

“Sorry, Grace. I have important things to do last night.” Nakita ko ang pagsulyap niya sa akin. Umiwas ako nang tingin, at tumingin nalang sa labas.

Important my ass! Sinungaling. Eh, inistorbo mo lang naman ako kagabi.

“More important than me?” I can’t help but to scrunch up my face out of cringe.

“Of course you’re important, Baby.” Naramdaman kong umayos ‘to nang upo. “But you see…  Masungit kasi ang secretary ko, baka isumbong ako no’n kay Chairman.”

Agad ko siyang nilingon at sina-maan nang tingin dahil sa sinabi niya, but to my shock he just winked and grinned at me. Tangina, dinamay pa ako!?

“Let’s just grab dinner tonight, Hmm?” I heard him slightly chuckled when he saw my expression. Full of disgust. Ni-lambingan niya kasi ang  pag sasalita niya, parang gusto ko tuloy masuka.

“Really? OMG!… Okay! I want to eat at that newly opened Italian resto near your company.” Nalayo niya ang cellphone sa tenga niya dahil sa pag tili nito.

“Alright. Wait for me, I’m gonna pick you up tonight,” He said. Nag usap pa sila saglit bago niya pinatay ang tawag.

Bumaling siya sa akin nang mapansin na naka tingin ako sa kaniya, nakataas kilay. Ngumisi siya.

“What?” He asked in a playful tone. Still smirking.

“So, that’s how you talked to your girlfriend? Cringe,” I mocked and look at him with disgust. I heard him chuckled and licked his lower lip.

“You mean sexy?” His eyebrow rose. “And she’s not my girlfriend.”

Pinag krus ko ang braso ko at sumandal sa kinauupuan ko, napansin ko rin ang pasimpleng pag tingin ng driver niya sa amin.

“So she’s one of your hoe?” I asked with my not so interested tone. He just shrugged.

“She’s the daughter of important investor, Mr. Ching. And binilin siya sa akin ng Daddy niya. Ayoko namang masira kaming dalawa kung ta-tangi ako.” Napailing ako. Really? Now I feel bad for that girl, Tks.

“Why? You jealous?”

Nanlaki ang mata ko sa sinabi n’ya. Tiningnan ko siya at may nakakaasiwa’ng ngiti ‘to sa labi. His face looks so smug. His eyes twinkled with amusement.

“New facial expression unlock,” He teased na lalong kina-sama ng timpla ng muka ko.

I clenched my fist out of irritation. Pinigilan ko ang sarili kong huwag ibato sa kaniya ang pen-tab na hawak ko.

“Gago ka? Who’s jealous? Ako?” I pointed myself. “You can sleep with whoever you like…men or women…
I don’t care. I don’t give a single fuck. Just leave me out of your affairs,” I hissed.

Nakakainis na ginamit n’ya pa akong dahilan para takasan ang babae n’ya. Nasaan ba s’ya kagabi? Hindi ba’t nasa mga kaibigan n’ya, bago s’ya pumunta sa akin at istorbohin ako.  At ano daw? Jealous? Hello, Sa kan’ya? Sa kanila? Hell, No!

Nabura ang ngisi sa muka nito. He clenched his jaw, his cheek bubble when he pushed his tongue against his cheek. Nag dilim rin ang expression ng muka n’ya.

Parehas kaming natahimik hanggang makarating sa parking lot ng kompanya ay walang nag salita sa amin. We don’t even throw glances at each other.

Napa buga ako ng hangin nang una tong lumabas at padabog na sinara ang pinto ng kotse.

This is why you shouldn’t play games if you have anger issues.

07

SAGE

“Meeting dismissed.”

Lahat ay tumayo, maliban sa akin at kay Sir para mag paalam. Tuma-tango lang siya tuwing may nag papaalam na lalabas.

Nanatili lang akong naka upo, habang chineck ang mga notes na ginawa ko kanina habang nag me-meeting. Palihim kong sinulyapan si Sir.

He’s man spreading while resting his back on swivel chair. Pinag la-laruan niya ang hawak hawak na ballpen.

“You finished?” I just nodded without glancing at him. Tumayo siya sa pag kaka upo at tiningnan ang kaniyang wristwatch.

“Let’s go.”

Napahinto ako sa pag kuha ng mga papeles sa mesa dahil sa sinabi niya. I slowly glanced at him and arched my brow.

“What do you mean, let’s go?” I asked. If im not mistaken, meron siyang date ngayon with his baby.

“Sasamahan mo ako,” He said with finality. Nag salubong ang kilay ko.

“And why should I?” Binalik ko ang tingin ko sa ginagawa. After ko makuha ang mga gamit ko sa mesa ay tiningnan ko siya.

“Because I said so,” He reasoned. “Isa pa, this is part of your work… I’m going to have a date with the daughter of one of our biggest investors and so you need to come with me.”

Mag sasalita pa sana ako nang may maalala. Kailangan ko nga palang ihanap ng mapapangasawa ‘tong lalaking ‘to.

This is actually good for him. Ma papadali niya ang trabaho ko. Maybe this is his chance to find someone he can be with forever, kung may makakatiis nga sa kaniya.

“And baka malasing ako, hindi mo naman siguro gugustuhin na umabsent ako bukas because I’m in someone’s bed having sex,” He chuckled. “You know, mapupuyat ako at hindi makaka gising nang maaga.” I glared at him. Gagong ‘to, I don’t need to heard those things. Ngumisi lang siya sa akin.

“If you say so.” I rolled my eyes and turned my back at him. Nauna ako mag lakad sa kaniya, naramdaman ko naman ang pag sunod nito hangang mag kapantay na kami. Mabilis siyang naka sunod dahil mahahaba ang biyas niya.

Wala kaming imikan dalawa hanggang makabalik sa office. Kinuha ko ang bag ko habang siya naman ay kinuha ang susi ng sasakyan niya. He doesn’t bring a bag, hindi niya kasi inuuwi ang trabaho niya.

“I’m just going to stay in the car,” Ani ko habang nasa elevator kaming dalawa.

“No, you’d come with us inside the resto.” Nakatingin ‘to sa repleksyon ko sa pintuan ng elevator habang pinapaikot ang susi sa kaniyang daliri.

“It’s going to be awkward. Date niyo ‘yon, ayokong mag third will sa inyo.” Nauna akong lumabas sa elevator nang bumukas ‘to.

“You don’t have to sit with us. You can sit in different table, near me,” He scoffed. “And you haven’t eaten dinner, right?”

Hindi na ako sumagot at pumasok nalang sa roadster niya, of course sa backseat.

Ang totoo niyan, hindi naman talaga ako nahihilo sa unahan. Nasabi ko lang ‘yon that time dahil naiinis ako sa kaniya at ayoko siyang katabi. Kaya wala akong choice ngayon kung hindi panindigan ang sinabi ko.

Pumasok siya sa driver seat, wala ang driver niya ngayon kaya siya ang mag dri-drive.

Nasa likod ako ng driver seat kaya hindi niya ako kita. Dumungaw ang ulo nito sa akin, tinaasan ko siya ng kilay.

“Just checking, If you’re wearing your seatbelt,” Sabi niya at bumalik ang tingin sa harapan.

I just shook my head and pursed my lips. Binuksan niya ang engine and he  manouvers his car.

Naging payapa ang byahe namin. Nakatingin lang ako sa labas, watching the city’s light.

Malayong malayo sa mundo ko noon. Everything feels so different now. The environment, the people.

Napatingin ako sa unahan nang bigla niyang binuksan ang radio, a familiar song boomed. She will be loved by maroon 5 played.

“I drove for miles and miles… wound up at your door… ”

Palihim ko siyang sinulyapan sa rear view mirror ng bigla siyang sumabay sa kanta. Hmm, He has a nice voice. I tried to stifle my smile as I looked outside again. I closed my eyes at hindi nalang siya pinansin.

Nakalimutan niya yatang may kasama siya dahil patuloy lang siya sa pag kanta. Well, maganda naman boses niya so hayaan na natin.

I stopped myself for falling asleep. Dumilat lang ako nang huminto kami sa labas ng isang malaking gate.

Lumabas siya. Tinted ang kotse niya kaya malaya ko siyang sinundan nang tingin. Nag doorbell siya sa gate at maya-maya lang ay may lumabas na babae.

She’s wearing a red fitted knee dress, It hugged her perfectly curved body. Maputi rin siya kaya angat na angat ang ganda niya.

I saw how her red lips curved into a smiled. Nakita ko silang nag usap dahil bumuka ang bibig ng babae n’ya, hindi ko naman makita ang itsura ng boss ko dahil naka talikod ‘to sa akin.

I can’t heard what they’re talking. Pero base sa reaction ng babae n’ya ay, for sure binola siya ng boss ko. She cover her mouth in elegant way as she laughed.

Pero ganon nalang ang gulat ko nang biglang sinunggaban siya ng babae  nang mapusok na halik, elegant? Nevermind, at ang magaling kong boss ay humalik rin pabalik.

I shook my head and looked away, they are really going at it. Now, pinag sisihan kong sumama ako.

Hindi na ako tumingin pa sa kanila, baka kasi hubo’t hubad na sila pag binalik ko ang tingin ko. Mga hayok na hayok, hindi makapag hintay.

Naramdaman ko nalang ang pag galaw ng kotse. Pumasok na silang dalawa, naupo ang babae sa unahan.

Hindi yata ako nito napansin dahil nakita ko kung pano niya pinatong ang kamay niya sa hita ng boss ko at marahang hinimas ‘to.

I cleared my throat, shamelessly.
Agad dumapo ang paningin nito sa akin. Her eyes widened.

“Logan?” Mag kasalubong ang kilay niyang tiningnan ang boss ko.

Lumingon sa akin ang boss ko. He smirked at me flatly. Inismiran ko lang siya at nag iwas tingin.

Hindi niya yata napansin na may nakakalat na lipstick sa labi niya. Wala rin yatang balak sabihin ‘yon ng babaeng kasama niya. What? Is she trying to mark him?

“Uh yeah, my secretary would be joining us tonight,” He explained and started his engine again.

I felt her strong disapproval. She’s about to complained when my boss speak again.

“Dad wants him to come with me. I don’t have a choice,” He blabbed. “Please, baby just for tonight, hm?”

I whispered a gasped when I heard what he said. I looked at the rear view mirror trying to catch his eyes. Nang mahuli ko ang mga mata niya ay sina-maan ko siya ng tingin. He just grinned at me. What a lying jerk!

Mukang napa amo naman niya ang babae n’ya dahil unti unting kumalma ang expression nito. She slightly nodded and smiled. Napansin ko ang pasikretong pag tingin nito sa akin, tinaasan niya ako kilay nang mahuli ko ang tingin niya.

I heard their little chit chat, and I secretly crunched my face every time the girl laughed because my boss said something cringeworthy.

Nakita ko rin ang mahinhin pag palo nito sa braso ng boss ko. Minsan ay nahuhuli ko ang pag sulyap ng babae n’ya sa akin at ini-ismiran ako.

Jusko, pinag sisihan ko na talagang sumama ako dito. Natutulog na sana ako nang payapa ngayon sa unit ko.

Huminto ang sasakyan sa isang  Italian restaurant. Kaka bukas lang nito at sikat na sikat ‘to sa mga ka trabaho ko, minsan ay niyaya pa nila akong kumain dito pero tinatanggihan ko dahil busy at kailangan kong mag ipon, a dinner here cost thousands.

Unang lumabas ang babaeng n’ya, sina-maan pa ako nito nang tingin bago tuluyang lumabas.

‘This bitch, kung nasa mood lang ako baka nahatak ko na ‘yong buhok niya.’

Hinubad ko ang seatbelt ko at a-akmang lalabas narin. Natigilan lang nang lumingon sa akin ang boss ko.

“Ano?” I asked bit irritated.

“Wag mona patulan.” Napansin niya yata na malapit na ako mapuno sa babae n’ya, and so he also noticed her bitchy attitude towards me? Pero ako ‘tong sinasabihan niya.

“Nanahimik ako rito.” I rolled my eyes at binuksan ang bag ko.

I heard him sighed. Aalis narin dapat siya sa kaniyang pag kaka-upo para lumabas nang hawakan ko ang braso niya. He looked at me confused.

“Lumapit ka, saglit,” I demanded.

Nag ta-taka man ay sinunod nito ang sinabi ko. He leaned his face closer. Nag salubong ang kilay niya nang marahan kong hinawakan ang panga niya.

Kinuha ko naman ang wet wipes na nasa bag ko at pinunasan ang labi niya. Unti unti napawi ang pag ka kuno’t ng noo niya nang ma realized kung anong ginagawa ko.

Naramdaman ko ang titig nito, palihim akong napalunok at nag angat nang tingin. I caught his intense gazed, wala sa sariling napa iwas ako tingin.

Unti unting may umukit na ngisi sa labi niya kaya mabilis kong hinigpitan ang kapit ko sa kan’yang panga at marahas na pinunasan ang labi niya. Alam kong may naiisip nanaman na kalokohan ang gagong ‘to.

“Ow!” Daing niya.

“Nakakahiya kung lalabas kang may lipstick sa muka,” Ani ko at naunang lumabas sa kaniya sa kotse.

Paglabas ko ay bumungad agad sa akin ang masamang tingin ng babae n’ya. She was taken aback when I rolled my eyes at her. Kala niya yata ay titiisin ko lang ang pag ma-maldita niya.

Lumabas rin ang boss ko. Tinapunan pa ako nito nang tingin bago lumapit sa babae niya.

She frowned when she noticed my boss face. Napansin niya yatang wala ng lipstick ang gilid ng labi nito.

“C’mon.” Inalok ng boss ko ang braso niya. Agad rin nag bago ang expression ng babae n’ya at sinukbit ang kamay sa braso ng boss ko.

Nauna silang nag lakad at naka sunod lang ako sa kanila. In-assist sila agad ng isang waiter nang makapasok kami.

“Go, find table for yourself. You can order what you want, don’t worry I’ll pay for it.” Tumango lang ako at tinalikuran sila. Nag hanap nalang ako ng mesa malapit lang sa pwesto nila like my boss said.

Naupo ako malapit sa kanila. Isang table lang ang pagitan. Nakatalikod sa akin ang babae n’ya habang siya naman ay naka harap sa akin.

Pinag tuunan ko nang pansin ang menu na nasa harapan ko. Halos malula ako sa taas ng presyo ng mga pag kain.

Well, hindi naman ako ang mag ba-bayad. I called the waiter para sabihin ang order ko.

Sinulyapan ko sila. Mukang nag kaka bolahan na sila, rinig na rinig ko kasi ang tawa ng babae n’ya hangang sa pwesto ko. Malawak naman ang ngiti ng hinayupak kong boss.

Sumandal ako sa upuan ko at pinag krus ang mga hita ko, nilabas ko ang cellphone ko para doon nalang mag focus.

Pinindot ko ang Instagram app, matagal narin pala nung huli ‘kong na check ang mga social media accounts ko.

Naka private lang naman ang account ko at mga dating workmates lang naman ang mga naka follow sa akin, wala rin namang bago sa notifications at merong mga iilang messages na galing sa mga workmates ko, nangangamusta.

Pinindot ko ang search button ng may maalala. I searched my boss name at agad rin naman lumabas, naka verified pa.

Hiyang hiya ang 200 followers ko sa 20 million followers niya, nag scroll ako sa feed niya at bawat pictures niya ay may tig 5M na likes, daig pa ang BTS.

Napalabi ako at pinag ka titigan ang picture niya. Puro solo shots lang naman. May konting pictures rin na kasama mga kaibigan niya. Pare parehas silang may itsura, walang tapon. Syempre sino pa nga ba ang mag sasama sama?

Pinatay ko ang phone ko nang  dumating ang waiter may dala dalang cart kung nasaan ang pag kain ko.

Shit, amoy na amoy ko ang bango ng pag kain kahit naka takip pa ‘to. Binabawi ko na ang sinabi ko, it’s a good thing na sumama ako sa kanila.
Nakakain pa nang libre.

Wala na akong sinayang na oras at agad na kinain ang pag kain na nasa harapan ko. Halos mapa ungol ako sa sarap, first time ko lang makakain ng Italian food, and It didn’t disappoint.

Su-subo ko na sana ulit ang kutsara ko pero naagaw ng atensyon ko ang pag tayo ng babae niya, nag paalam ‘tong mag c-cr, tumango lang ang boss ko.

Binalik ko ang atensyon ko sa kutsarang hawak ko. Hindi ko mapigilang mapa pikit nang mala-sahan ang pag kain nakalagay rito. Worth the price naman pala.

“Pssst…”

Nag angat ako nang tingin nang marinig ang sitsit ng boss ko. Naka halumbaba ‘to at naka ngisi sa akin. Tinaasan ko siya ng kilay.

“Your mouth,” He mouthed and He did a circular motion around his mouth using his pointing finger.

Kuno’t noo ko siyang tiningnan dahil hindi ko makuha ang gusto niyang iparating.

“Look at your face,” He mouthed again while showing his phone this time. a little smirk kissed his lips.

Dinampot ko ang cellphone ko at tiningnan ang sarili sa naka patay na screen. Agad ko naramdaman ang pamumula ng muka ko nang makita ang nag kalat na sauce ng pasta sa bibig ko, tangina nakakahiya!?

I glared at my boss when I heard his laughed. Mabilis ako dumampot ng napkin na nasa mesa at pinunasan ang bibig ko.

My boss shook his head while trying to stifled his smile. I squinted my eyes at him at inis na um-irap.

Tumingin ako sa paligid kung meron bang nakakita sa kahihiyan ko and thank God, wala naman. Bigla tuloy ako nawalan nang gana, bwesit!

Ilang minuto lang ay bumalik na ang babae n’ya. Umiwas na ako tingin sa kanila at tumutok nalang sa kinakain ko.

Tiningnan ko ang wristwatch ko after ko maubos ang pag kain ko. It’s already 10PM, wala ba balak umuwi ‘tong boss ko? pagod na ako at gusto na mag pahinga.

Inabot ko ang wine glass ko at marahan kong pinaikot ang wine sa loob nito. I took a sipped at tiningnan sila.

It looks like they were having a good conversation. Good for him, I guess? Baka ang babaeng ‘yan pa ang mag patino sa kaniya.

I drank the remaining wine in my glass at tumayo nang makita silang tumayo na.

Nauna ako sa kanilang lumabas at nginitian ang mga restaurant employees na nakakasalubong ko.

Naramdaman ko ang presensya nila sa likuran ko. Mabilis silang naka habol sa akin dahil parehas mahahaba ang biyas nila.

“Did you enjoy our dinner?” Rinig kong tanong ng boss ko. Nandito na kami sa loob ng sasakyan, as usual nasa backseat ako.

“Of course! I can’t wait to go to another dinner with you,” She giggled. “Uh, baby can you stay with me tonight?”

Gusto ko sana matawa nang kamutin ng boss ko ang kaniyang batok, pero pinigilan ko dahil baka talagang sugurin na ako ng babae n’ya.

“Sorry Grace, but I need to take secretary Del Valle to his unit,” He reasoned. “Binilin siya sa akin ni Dad,” Dagdag niya pa.

Bullshit.

Umiwas ako tingin at pumikit nalang dahil naramdaman ko na agad ang paparating na masamang tingin ng babae n’ya. Bahala ka kung ano gusto mong isipin, tse.

Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako, dahil rin siguro sa pagod. Naramdaman ko nalang ang sarili ko na nakalutang habang may naka pulupot na braso sa akin.

I slowly opened my eyes. I squinted my eyes, trying to adjust my eyesight. Wala ako maaninag kung hindi ang ilaw lang.

“Kailangan ka pa-palang buhatin para magising.” My eyes widened when I realized, I was being carried by my boss. Buhat buhat ako nito in bridal way.

“What are you doing!?” I demanded.

“You won’t wake up, so I don’t have a choice but to carry you,” He said nonchalantly without glancing at me.

“Ibaba mo ako.” Nagsalubong ang kilay ko at sinubukang pumiglas sa hawak niya pero lalo niya lang ‘tong hinigpitan.

“Wag kang malikot, ihuhulog kita,” Banta niya. Nahinto ako sa pag kilos, takot na baka totohanin niya ang sinabi niya.

Matangkad pa naman siya, mataas ang babagsakan ko. Ngumisi lang siya kaya sa inis ko kinurot ko ang braso niya.

“Aw!?” Masama niya akong tiningnan. I just rolled my eyes and looked away. Hinayaan ko nalang siyang buhatin ako habang papunta sa unit ko.

“Nasaan na ang baba… ka date mo?”
I pressed my lips together dahil ka muntikan na ako madulas.

“I already bring her home,” Maiksi n’yang sagot, inismiran ko lang siya.

Hindi na ako nag salita, ganon rin siya hanggang makarating sa tapat ng unit ko. Tyaka lang n’ya ako binaba.

“What?” Tanong ko ng hindi parin ‘to umaalis pag katapos niya ako ibaba. Don’t tell me, dito nanaman s’ya matutulog? sumosobra na yata ang kakapalan ng muka niya.

“Nothing, I’m just waiting for you to go inside,” Aniya.

I sighed at tinalikuran s’ya. Bahala siya. Masyado na akong pagod para makipag talo pa, gusto ko nalang mahiga sa malambot kong kama at matulog.

Humarap ako sa pintuan ko at sinimulan i-type ang passcode. Nang mag green and doorknob ay hinarap ko ang boss ko.

“Okay na, you can go to your penthouse and rest.” Hilaw akong ngumiti sa kaniya. “Maaga pa tayo bukas.” Maybe I should thank him for buying me dinner and for taking me home?

Namulsa siya at tumango, may mapag larong ngiti sa labi nito as he looked at me playfully.

“So, where’s my goodnight… ”

“Goodnight… ”

“Kiss?” He cut me off.

I was taken aback and my mouth fell open. I blinked twice and looked at his smug face, his eyebrows waggled when our eyes met.

I was not ready for that line.

He would always try to flirt with me, kahit sa anong paraan pero eto ang kauna unahang beses na humingi siya sa akin ng halik. I know it was a joke and just one of his way to flirt, pero hindi ko parin maiwasang magulat.

“Damn, I’m just kidding. Look at your face!” He chuckled.

Doon lang ako nabalik sa realidad. Sina-maan ko siya nang tingin at pumasok sa unit ko.

“Ewan ko sayo, gago!” I leered and slammed my door shut. And I was just thinking of thanking him!? Ridiculous!

Days had passed and I didn’t realize It was already thursday. Nandito kami ngayon ng boss ko sa isang sikat na boutique for his suit fitting.

I crossed my legs at sumandal sa sofa kung saan ako nakaupo habang pina-panood ang boss ko na sinu-sukatan.

May dalawang taong nag assist sa kaniya. He’s big and tall kaya ka-kailanganin talaga ng dalawang tao para sukatan siya, they were measuring him now.

Sobrang daming customer pero inuna kami, VIP s’ya at muka rin namang regular siya sa boutique na ‘to. Kaibigan niya rin yata ang may ari.

He needs a new suit for his friend’s engagement party. Punong puno na siguro ang closet n’ya ng mga suit, hindi naman niya sinu-suot nang maayos.

Pinagkrus ko ang mga braso ko at tiningnan ang boss ko. Napa iling nalang ako dahil gamit gamit niya ang cellphone niya habang sinu-sukatan siya. Nahihirapan tuloy ang mga nag susukat sa kaniya, mukang takot rin na sitahin siya.

I rolled my eyes at tumayo. Naka krus ang mga braso ko silang nilapitan. Hindi n’ya yata napansin na nasa harap n’ya ako dahil busy siya sa phone n’ya.

“Wha… What the hell!?” Singhal n’ya nang kunin ko sa kamay niya ang cellphone nang walang pasabi.

“They are struggling because of you.” Tinuro ko ang dalawang nag susukat sa kaniya. “Umayos ka.”

Sinilip ko ang phone niya na hawak hawak ko para makita kung anong pinag kaka busy-han niya. Napa-irap nalang ako nang makita na nasa messenger siya at nag rereply sa dm ng isang babae. Tks, hindi naman pala importante.

Aangal pa sana s’ya pero agad ko siyang pinaningkitan. He pressed his lips together as he put his hands up, as if he’s surrending.

Bumaling ako sa dalawang nag susukat sa kaniya at nginitian sila bago tumalikod at bumalik sa aking pwesto kanina.

Naging mabilis nalang ang pag susukat sa kaniya. Even though he looks so bored while they are measuring him.

Pag katapos niya sukatan ay tumabi ‘to sa akin sa sofa. Naka tukod ang dalawang braso niya sa headboard ng sofa while he’s man spreading.

His eyes bored into me and tilted his head, tinaas niya ang kan’yang kilay.

“My phone?” Tanong niya at pinakita ang palad niya sa akin.

“Oh.” Inabot ko ‘to nang hindi siya tinitignan.

I was about to stand up, pero natigilan dahil biglang hinawakan ng boss ko ang braso ko. Nilingon ko siya at tinaasan ng kilay.

“Where are you going?” He squinted his eyes at me and tilted his head.

“Leaving. Tapos na ang appointment mo dito,” I replied. My brows drew together when he shook his head and called one of the employees.

“Yes, Sir?”

“Measure him.” Mabilis ko siyang nilingon at pinang-lakihan ng mata. I leered at him surreptitiously. “He also needs a new suit.” Gago? Bakit pati ako? Ano nanaman bang trip nitong boss ko.

Tumingin sa akin ang tinawag niyang empleyado at ngumiti. “Follow me, Sir.”

Muli kong nilingon ang boss ko. He was grinning at me and coaxing me to follow the employee.

“Bakit pati ako?” I hissed.

He just rolled his eyes at sumandal sa sofa. He cross his legs and arms and and looked at me with blank face.

“You’re going to the engagement party, with me.”

08

SAGE

“Hays…”

Hindi ko maiwasang mapa buga ng hangin habang naka titig sa pag kain na nasa harapan ko, luto ko pa naman ‘to.

Dumating na kasi ang araw kung kailan gaganapin ang engagement party, kaya wala ako pasok ngayon dahil gusto ng boss ko na mag handa ako para mamaya.

It’s already 11AM, mamayang 7PM pa naman ang start ng party. Mahaba pa ang oras para makapag handa ako.

Takbuhan ko nalang kaya? Letche kasi ‘tong boss ko, dinamay damay pa ako. Hindi pa naman ako sanay sa mga gatherings ng mga mayayaman.

S’ya nga lang ang kilala kong mayaman, hindi ko pa ma-kasundo, pano pa kaya mamaya? Paniguradong puro mayayaman ang dadalo sa party.

I’m not generalizing them… those rich people. Pero halos lahat kasi nang nakilala kong mayayaman ay panget ang ugali, nangunguna na ang boss ko.

Pero nandito na, ano pa ‘bang magagawa ko? Isa pa, hindi ko rin naman ma iiwasan ang mga gantong gatherings lalo na’t sekretarya ako ng CEO ng isa sa pinaka malaking kompanya sa mundo.

Engagement party. This is more like private gatherings, hindi na dapat ‘to sakop nang trabaho ko, pero ang hinayupak kong boss ay pinilit ako.

Hindi naman talaga ako dapat sasama, kaso naalala ko lang ang sinabi sa akin ni Chairman. Malapit na kasi ang surprise vacation ni Chairman para sa kaniya, pero binalaan ako nito na mahirap daw mapapayag si boss mag bakasyon. Chairman told me to do everything para mapapayag ‘to.

“Ano na-naman bang trip mo?” I hissed nang iwan kami ng nag assist sa akin after ako ma-sukatan. Ngayon ay kaming dalawa nalang dito sa VIP room kaya malaya ko siyang na-sisigawan.

He rested his cheek on his knuckles and looked at me boredly. Habang ako ay naka pa-maywang na nakatayo sa harapan niya at masama siyang tinitingnan.

“What? Nag ma-magandang loob lang ako. I’m just inviting you, so you don’t feel left out.” Halos malaglag ang panga ko dahil sa sinabi niya, are you fucking kidding me!?

“You’re just assuming things. I don’t feel that way, kaya pwede ba?” I rolled my eyes at tinalikuran siya.

“I’m not coming,” Pahabol ko at hindi siya nilingon.

“Come on, now…” Naramdaman ko ang presensya n’ya sa likod ko. “You’re my secretary…”

Napa iktad ako nang maramdaman ang kamay niya sa magkabilang balikat ko. Naramdaman ko agad ang init ng katawan n’ya. I calmed myself because my stomach was grumbling.

“I need you there…” This time I felt his hot breath near my ear. The way his rough and husky voice whispered made my palm sweat. Damn Alpha!

I shook my head at mabilis na
lumayo sa kaniya bago pa ako may maramdaman na kung ano, nilingon ko siya at sinalubong ang kaniyang titig.

“No, you’re not going to be there for work, wala akong matutulong sayo at ma a-out of place lang ako,” I explained. He sighed and tilted his head, he put his hands in his pockets as he stared at me.

“Don’t you wanna have fun?” He licked his lower lip. “You’re too serious, baka tumanda kang mag isa n’yan,” He chuckled and gave me a smug smiled.

Hindi ko siya pinansin at tumalikod nalang para kunin ang bag ko. Naramdaman ko naman ang pag sunod nang titig niya sa akin.

“Hindi ako pupunta and that’s finale. Cancel that suit, habang nandito pa tayo.” I was about to get my phone on the sofa when I remembered something.

Unti unting nag si balikan ang mga sinabi ni Chairman sa akin. I remembered how he told me how hard to pursue his Son, and that I should do everything para mapapayag ‘to.

Mariin akong napa pikit. I sighed and opened my eyes as I slowly looked back. Nandoon parin siya kung saan siya naka tayo kanina. His eyebrow arched, probably confused because of my actions.

“What?” He asked.

I don’t even know if he’d agree with the things I’m about to say. But still, I want to shoot my shot.

“Sige, Sasama ako…” Huminga ako ng malalim at tinitigan siya. I saw how his face lightened. “But I have a condition.”

Napahinto s’ya at nag salubong ang kan’yang kilay. He looked at me puzzled. “What is it?” He asked and arched his brow.

“I’d… I’d tell you after the party,” I trailed off. He looks so hesitant and confused at first but he still nodded.

“Ok, deal.” A smirk kissed his lips. “You can’t take that back.”

I rolled my eyes at him at muli s’yang tinalikuran para kunin ang phone ko sa sofa.

Nabalik ako sa realidad nang tumunog ang phone ko. Mabilis ko rin ‘tong pinatay nang mabasa ang text.

Logan:

Ready yourself.

Ready yourself? Eh, wala pa nga dito yung suit na pinagawa niya para sa akin? Pano ako makakapag ayos kung wala naman ako masusuot.

Tumayo ako upang mag tungo sana sa banyo, para maligo. Pero bago ko pa magawa ‘yon ay biglang tumunog ang doorbell.

Napahinto ako sa aking kinatatayuan. Nag salubong ang kilay ko habang nakatingin sa pinto ng unit ko, dahil wala naman ako inaasahang bisita ngayon.

My eyes widened when I realized that It might be the boutique staff delivering my suit.

Mabilis ako humakbang patungo sa pinto. Nang mahawakan ko ang doorknob ay hindi na ako nag dalawang isip at agad ‘tong binuksan.

Just to be surprised by my boss. Napa kurap ako habang naka tingin sa pigura n’yang nakatayo. His forearm was resting on my doorframe, habang ang isa n’yang kamay ay hawak hawak ang cellphone niya. Nag angat ‘to nang tingin sa akin at nag salubong ang kilay.

“Ang tagal mo,” Reklamo n’ya.

I smacked my palm against my forehead and sighed.

“Ugh… Ano nanaman bang ginagawa mo rito?” I whined at sina-maan s’ya nang tingin.

Lalo pang sumama ang tingin ko sa kan’ya when I heard him chuckled.

“I’m just here to get you,” He explained while trying to stifled his smile but failed.

“Why are you smiling? Anong nakakatuwa, huh?” Singhal ko.

He just shook his head and looked at me, head to toe. Tiningnan ko rin ang sarili ko.

I’m just wearing a black tshirt and red cotton short na hangang hita ko lang, magulo rin ang buhok dahil halos ka gigising ko lang. Very pang bahay, malayong malayo sa itsura ko tuwing papasok ng kompanya n’ya. Kaya siguro natatawa ang gago.

Tinaasan ko siya ng kilay at tiningnan rin ang kabuuan n’ya. He’s just wearing a casual clothes, a half sleeve black button up shirt and black trousers. He’s also wearing ray ban sunglasses. He looks effortlessly chic in his casual attire.

Nakakainis na wala akong mapintas sa itsura n’ya. He looks so fine! Ayoko mang aminin pero hindi ko ugaling mag sinungaling, and that’s why I’m so pissed.

I just rolled my eyes. Coping mechanism ko na yata ang pag irap pag hindi ko gusto ang nangyayari, ugh.

“To get me? Maaga pa ah?” Pag iiba ko nang usapan. Tiningnan ko ang wall clock malapit sa pintuan. 12NN palang, excited s’ya masyado.

“And you told me to be ready, eh wala pa nga dito yung susuotin ko.”

He sighed at napakamot ng kilay, tiningnan niya ako na parang ako ang pinaka tangang tao na nakilala n’ya.

“We’re going to the salon…” Aniya at tiningnan ulit ako mula ulo hanggang paa. Nakaka insulto ang binigay nitong tingin sa akin kaya sina-maan ko s’ya nang tingin. “Para naman mag muka kang desente mamaya.”

“Tangina mo pala eh.” Ako at maangas s’yang tinuro. Lumalabas talaga ang ugaling kanal ko pag s’ya ang kaharap ko, Tks.

“Wether You like it or not, you’re going with me to the salon.” He smirked. “Kung gusto mo ako sumunod sa kondisyon mo, susunod ka muna sa kondisyon ko,” He went on. May mouth fell open because of his unexpected remarked.

Napapikit ako at napa buga ng hangin, dumilat ako at hilaw na ngumiti sa kan’ya. Tks! kung hindi lang talaga sa kondisyon na’yan, hindi ako susunod sa kan’ya. Bwesit!’

“Ok… Mag bi-bihis lang ako,” I said while still giving him a fake smiled.

Tumalikod ako sa kan’ya at akmang mag lalakad na, nang maramdaman ko ang matipunong braso n’ya na pumulupot sa bewang ko bago n’ya ako hatakin.

Napasinghap ako at tiningnan ang braso n’ya na nakapulupot sa bewang ko bago unti unting tumingala sa kan’ya. I arched my brow and was about to complained, pero nag salita s’ya.

“Pwede na’yang suot mo,” Aniya at ngumisi.

Pinalo ko ang kan’yang braso. “Ano ba, Logan! Bitawan mo nga ako, gusto ko mag palit!” I demanded at t’yaka s’ya pinalo ulit sa braso.

He shook his head. “No, can’t do. Pag sinabi kong ayos na’yan, ayos na’yan.” Naramdaman ko ang pag higpit ng braso n’ya sa bewang ko.

“Nakikita mo ba ‘tong itsura ko? Naka pambahay lang ako. Let me change first, mabilis lang naman ako,” I demanded in more calm way.

Pero ganon nalang ang gulat ko nang maramdaman ang pag angat ko sa lupa. My eyes widened and looked at him just to see his blank face na agad rin napalitan ng pigura ng likod n’ya dahil binuhat n’ya lang naman ako na parang sako ng bigas.

I’m so stunned right now. Naramdaman ko ang pag init ng batok ko kaya mabilis akong kumawala sa hawak n’ya, but he’s just too strong parang wala lang sa kan’ya ang pag pu-pumiglas ko.

I meant, wala ngang kahirap hirap na binuhat n’ya ako.

“What the fuck!?” I hissed. “Ano sa tingin mo ang ginagawa mo? Ibaba mo nga ako,” I ordered but he just ignored me.

He locked my door from the inside bago ‘to sinara, while still carrying me. Napa buntong hininga nalang ako at hindi na nag pumiglas, ayokong sayangin ang lakas at laway ko sa kan’ya.

Bahala s’ya, gago s’ya! I hate him so much, wala yatang araw na hindi ako nakakaramdam ng galit sa boss ko, hindi ko talaga alam kung pano ko s’ya natatagalan, hanggang ngayon.

Probably because of money, but I still have limits. Pag talaga ako napuno sa kan’ya, lalayasan ko s’ya.

Hindi ko talaga alam kung bakit kina huhumalingan s’ya ng mga tao, I get it! He got the looks, the fame and the money pero sobrang patapon naman ang ugali. Maswerte naba ako na nakilala ko s’ya, personally. Para malaman ‘tong red flags n’ya at nang ma-iwas ko sarili ko sa kan’ya?

Kaya talagang nakakapag taka kung bakit may mga nag hahabol pa sa kan’ya, after knowing him. Oh, dahil mag kaiba ang trato n’ya sa kanila at sa akin? Ako lang yata ‘tong trip n’yang gaguhin.

I was drowning in my own thoughts, na hindi ko namalayan na nasa parking lot na pala kami at nasa harap na ng roadster n’ya, and thank God! Walang pumasok sa elevator bukod sa aming dalawa, dahil for sure mamatay ako sa kahihiyan kung sakaling nay naka kita sa akin sa gan’tong kalagayan.

“Baka naman pwede mona ako ibaba?” Naka pulupot parin ang braso n’ya sa mga hita ko, I squinted my eyes at him.

Hindi s’ya nag salita at bumaba lang ang tingin sa paa ko, bumaba rin ang tingin ko rito at halos ma-sabunutan ko s’ya nang ma realized na wala pala akong suot na tsinelas, I’m literally barefoot! Muka tuloy akong ewan.

“Ugh!” I groaned out of frustration. Wala akong magawa, tanging pag titig lang sa kan’ya ng masama, kahit gustong gusto ko na hatakin ang buhok n’ya. Tangina talaga!

“Gerald.” Napatingin ako sa likuran ko nang may tawagin s’ya, doon ko lang napansin na nandito pala ang driver n’ya kasama namin.

Bigla tuloy ako gina-pangan ng hiya dahil sa set up namin, eto na ngaba ang sinasabi ko. Nakakahiyang makita na buhat buhat ako ng boss n’ya, namin.

“Logan, ibaba mona ako,” Bulong ko sa mahinahong paraan, baka sakaling pakinggan n’ya. Napanguso ako when he just looked at me and shook his head.

“No, madumi ang semento…” Tumingin s’ya ulit sa driver n’ya. “Gerald, open the door,” He ordered.

Agad ‘tong sinunod ni Gerald, nang mabuksan ang pinto ay lumapit s’ya rito. He slightly bend down hangang maabot ng paa ko ang upuan ng kotse n’ya, sa backseat.

“Ok na, boss?” He asked in sarcastic way, nang makaupo ako sa backseat.

Tinokod n’ya ang isa n’yang braso sa hood ng kotse n’ya, habang naka dungaw sa akin. I just rolled my eyes at him, and he did that same thing before closing the door.

His audacity to act that way, eh s’ya naman ang may kasalanan kung bakit nangyari ‘to.

Bumakas ang kabilang pinto sa backseat, at pumasok s’ya. Hindi ko s’ya pinansin at tumingin nalang sa labas ng bintana habang ang driver n’ya ay inumpisahan nang paandarin ang kotse.

Pa sikreto ko s’yang tinapunan nang tingin. Just to caught him looking at my exposed legs.

“Manyak ka talagang gago ka!” I leered at hinampas ang balikat n’ya. Gago ‘to, kaya siguro ayaw akong pag palitin ng damit.

“Ouch! I’m not looking at your legs, nag ka-taon lang na nahuli mo akong nakatingin, ok?” He reasoned. “And, why would I look at your legs? I have lot of legs, waiting and laying infront of me. Some are model legs too. So bakit ko pag kaka interesan yang hita mo?”

“Nahuli na kita kaya wag kanang mag dahilan, manyak ka!” Sina-maan ko s’ya nang tingin at sinipa ang binti n’ya.

“I’m not a manyak. Ok, I admit it, tiningnan ko nga, just because I’m wondering why it’s so short,” Aniya at ngumisi sa akin.

Hindi kona napigilan ang inis ko kaya hinatak ko ang buhok n’ya. He just barked a laugh at hinuli ang mga kamay ko.

Hindi naman ako maliit, sad’yang matangkad lang talaga s’ya kumpara sa akin. I’m 5’8 and he’s fucking 6’7. He’s a giant pero napaka isip bata, Tks.

He’s just laughing na lalong nag pa inis sa akin, dahil parang wala lang sa kan’ya ang mga sipa at sabunot ko. Parang nag eenjoy pa nga s’ya na nakikita n’ya ako na ganito, sirang sira talaga ang composure ko pag dating sa kan’ya.

Natigil lang kaming dalawa, nang marinig naming tumikhim ang driver n’ya. Nawala rin sa isip ko na may kasama pala kami, bwesit kasi ‘tong lalaking ‘to.

“N-Nandito na po tayo, Sir,” His driver announced, at hindi maka tingin sa amin.

Unti unti ko namang binitawan ang buhok n’ya at tumikhim, ganon rin ang ginawa n’ya at inayos ang na gulong buhok at damit.

Tumingin ako sa labas ng bintana, bumungad sa akin ang apat na palapag na building. Eto yata ang salon na sinasabi n’ya.

“Let’s go,” Aniya kaya napatingin ako sa kan’ya.

“Anong let’s go? Eh, wala nga akong sapin sa paa, at wag kang mag kaka maling buhatin ulit ako dahil hindi lang sabunot ang aabutin mo sa akin,” Banta ko sa kan’ya at pinaningkitan s’ya ng mata.

“Chill…” He chuckled and looked at me with full amusement. I just rolled my eyes at him.

“Oh my God! Welcome back, Logan!” Ang bati ng isang ginang nang makapasok kami sa loob ng salon.

Yes, nakapasok na kami sa loob. Pina takbo kasi ni Sir ang driver n’ya para kumuha ng tsinelas dito sa loob ng salon, It’s cotton slippers, pina pa suot talaga ‘to sa mga customers nila.

Hindi ko naman maiwasan mahiya, dahil naka pambahay lang ako. Buti nalang ay private salon ‘to at may iba’t ibang kwarto para sa bawat customers.

“Dumating na dito kanina ang suit mo…” Bumababa ang tingin ng ginang sa akin habang nag sasalita s’ya. “And may kasama s’yang isa pang box.”

“Oh…” Nagulat man ay hindi ko ‘to pina halata nang lumapit ‘to sa akin.
“Kay gandang lalaki, Ikaw ba ang boyfriend ni Logan?”

Narinig ko naman ang pag tawa ng boss ko kaya patago ko s’yang kinurot, nakita ko ‘tong nangiwi sa sakit at natahimik. Pekeng ngiti naman ang binigay ko sa ginang na nasa harapan ko at umiling.

“No, I’m Sage Del Valle, his secretary,” Pagpapakilala ko. Bakas naman ang disappointment sa muka nito.

“Oh? Kala ko pa naman ay kasintahan n’ya na ang dinala n’ya…” She trailed off. “Sayang naman.”

“He’s my secretary, Mamita,” Ani ng boss ko. “Sa kan’ya yung isang suit na dumating,” Dagdag n’ya pa.

Nakita ko naman kung pano maka hulugang ngumiti at tumingin sa kan’ya ang ginang. My boss just playfully rolled his eyes while still smiling.

“I’ll trust him with you, Mamita. Kayo na bahala sa kan’ya.”

“Makakaasa ka, Iho.” Mamita smiled and winked at him. Hinawakan ako ng ginang. Tumango lang ang boss ko sa akin nang tingnan ko s’ya.

“Halika, Iho. Follow me.” Nakangiti ani ng ginang at marahan akong hinila, wala naman akong nagawa kung hindi sumunod dito.

Lumingon ako kay boss habang hatak hatak ako ng ginang, I leered at him surreptitiously. He just shrugged and smirked at me.

Kinakabahan man ay hindi ko ‘to pina halata. Pumasok kami sa loob ng isang kwarto, may tinawag na isang empleyado ang ginang.

“You’re in good hands, Iho,” Mamita said. “Ang mga empleyado ko na ang bahala sayo.”

“You’re already beautiful…” She complimented. “They are just gonna enhanced your beauty. So rest assured, Iho.”

Mag sasalita pa sana ako nang pinag kaguluhan na ako ng mga empleyado n’ya at hinatak sa panibagong kwarto.

Ilang beses na yata ako hinahatak kung saan saan ngayong araw, and without my consent too, ang boss ko lang talaga ang masisi ko kung bakit nangyayari sa akin ‘to ngayon.

Wala rin naman ako choice. Kahit hindi ko ‘to ginusto, kailangan ko parin sumunod sa kan’ya, not just because he’s my boss, kung hindi dahil rin may usapan kami.

May isang salita naman ako. Hindi ko ugaling manira ng pangako, at ngayon lang naman ‘to… right?

Tila pagod na pagod akong sumandal sa swivel chair sa harap ng isang malaking salamin at napa pikit.

Suot suot ko pa ang puting roba, kaka tapos ko lang maligo at masahiin, at parang eto na yata ang pinaka nakakapagod at pinaka mahabang oras na ginugol ko sa pag ligo. Halos mamatay narin ako sa pag ka ilang dahil pati pag ligo ay may nag a-assist sa akin.

After maligo ay agad ako pinasok sa massage room. It felt so good, parang lahat ng stress na dulot ng boss ko ay nag si laho. Medyo namamanhid pa ang katawan ko pero ramdam kong lumambot ang mga balat ko.

“We’re gonna style your hair now, Sir,” The hairdresser said nang makalapit s’ya sa akin.

“I’ll be the one doing your make up, Sir,” Ani ng isa pang assistant. “Light make up lang, Sir. Total maganda na kayo, at i-babagay lang natin sa susuotin n’yo.” I just gave them a half smiled.

Wala na silang sinayang na oras at agad akong inasikaso. Hinayaan ko lang sila sa kanilang ginagawa. Nakaka bilib ang bilis ng mga kamay nila, halatang matagal na nila ‘tong ginagawa.

“Wow, ang lambot ng buhok n’yo, Sir.”

“Your eyelashes are naturally curl up?”

I’d just smiled everytime they complimented me. Hindi ko alam kung kasama ‘to sa services nila pero in fairness, naka-kalaki sila ng ulo.

Nang matapos ay tila hindi ko nakilala ang repleksyon ko sa salamin. I look so different from my everyday’s look.
The half of my hair was pushback, while my half bangs are falling on my forehead. They didn’t put much on my face, they just put some light blushes and a red tint on my lips.

“Oh my! You look fabulous, Iho!” Mamita exclaimed, nang makita n’ya ako. Pumasok na kami ngayon sa dressing room.

Nasaan naman kaya ang boss ko? gusto ko sana ‘tong tanungin kaso ano bang pake ko, kung nasaan man s’ya ngayon? Labas na sa akin ‘yon, malaki na s’ya.

“Logan, would surely fall inlove with you if he saw you, Iho.”

Pinigilan ko naman ang sarili kong mapa ngiwi. S’ya? Ma in-love sa akin? Eh, halos mag patayan na nga kami ng gagong ‘yon.

“Nasaan po yung susuotin ko?” Pag iiba ko ng usapan at hilaw na ngumiti.

Her eyes widened at parang may naalala, excited n’ya akong hinila palapit sa isang mesa kung nasaan may naka patong na mga box.

“Oh my! Bagay na bagay sayo ‘to, Iho,” Mamita said at inutusan ang mga empleyado n’yang buksan ang bawat box.

Una nilang binuksan ang pinaka malaking box, at bumungad sa akin ang isang chelsea gray one button, vcut suit na pi-narehas sa chelsea gray trousers. Black turtleneck para sa panloob, ang isang box naman ay nag la-laman ng isang prada handbag.

“Tada!” Mamita opened another box. Laman naman nito ay isang black ankle heeled booties. Iniisip ko palang kung gano kamahal ang nagastos ng boss ko sa akin ay pinag pa-pawisan na ako.

Kailangan ba talaga lahat ng ‘to? Bahala s’ya, pera naman n’ya ‘yan. Sana lang ay wag n’ya ‘tong isumbat sa akin dahil baka masampal ko talaga s’ya.

“You should wear it na, It’s already 5:30, ayaw n’yo naman sigurong ma late?”

Nanlaki ang mata ko at napatingin sa wall clock, sinigurado kung totoo ba ang sinabi ni Mamita, and she’s right! Grabe, hindi ko manlang namalayan ang oras.

Pumasok ako sa fitting room nila, kasama ang isang assistant. Tinulungan ako nito suotin ang suit na pinagawa ng boss ko para sa akin.

Pag katapos makapag bihis ay agad rin kaming lumabas. I got startled when Mamita clapped her hands.

“You looks so gorgeous, Iho! Baka kabugin mo pa ang fiancée ni Cronus n’yan mamaya,” Ani Mamita at humalakhak. I chuckled and shook my head. Ikumpara ba naman ako sa fiancée ni Mr. Salazar.

“Halika, Iho.” Ginaya ako ni Mamita, papunta sa full body mirror. Napa ngiti naman ako nang makita ang itsura ko sa salamin. Tama si Mamita, I look gorgeous, and different.

“Isuot mo ‘to, Iho.” Inabot sa akin ni Mamita ang isang maliit na box kung saan may naka lagay na circle earings, sapat lang ang laki nito.

Tinulungan ako ni Mamita isuot ‘to, pag katapos ay inabot n’ya rin sa akin ang isang victoria secret cologne, ini-spray n’ya ‘to sa akin.

“All done!” Hindi ko maiwasang mapangiti dahil mas excited pa si Mamita kesa sa akin. “You’re good to go!”

“Tara na, Iho. Nag hihintay na si Logan sayo, kanina pa nag re-reklamo ang batang ‘yon.” Napapailing n’yang saad habang naka ngiti.

“May I ask, kung kaano ano n’yo si, Sir?” Tanong ko habang nag lalakad kami palabas ng fitting room.

“Kaibigan ko ang mga magulang nila,” Ani Mamita.

Nag salubong ang kilay ko. “Nila?”

“Uhm, S’ya at mga kaibigan n’ya.” Ngumiti s’ya sa akin. “Napanood ko kung pano sila lumaki…” Makahulugan tumingin ‘to sa akin.

“Alam mo bang ikaw ang kauna-unahang dinala ni Logan dito? Kaya sobrang gulat ko kanina dahil akala ko ay kasintahan n’ya na ang dinala n’ya.” Natawa kaming pareho dahil sa sinabi n’ya. Umiling ako habang tumatawa.

“Sorry to disappoint you, po,” Hingi ko nang paumanhin. Mabilis namang umiling si Mamita.

“Ano kaba, Iho. I’m happy that I’ve met you today…” I can see the sincerity in her eyes. Scratch what I said, hindi lahat ng mayaman ay matapobre, at isa si Mamita sa nag patunay no’n.

“Isa pa, I can sense it… Hindi mag e-effort si Logan ng ganito kung secre…” Mamita words was cut off nang biglang sumulpot ang boss ko sa harapan namin.

“What took you so long…” Unti unting humina ang boses n’ya, as his eyes drifted to me. Napamaang ‘to habang nakatingin sa akin.

Saglit ‘tong natigilan habang naka titig lang sa akin. I arched my brow dahil nakakailang na ang ginagawa nitong pag titig. Napansin n’ya ‘yon at tumikhim.

“You look…” His eyebrows furrowed as he eye me. Hindi ko alam kung nama-malik mata ba ako, but I can see desires and amusement in his eyes. “Decent,” He added.

Napa irap ako at humalukipkip, ano panga bang aasahan ko sa lalaking ‘to. humalakhak naman si Mamita habang napapailing.

“You should be more honest, Iho.” Mamita tapped his shoulder. “Sige na, mauna na ako sa inyo, may me-meet pa akong important customer, mag ingat kayo sa byahe.”

Niyakap ako ni Mamita at ngumiti sa akin ng maka hulugan, he did the same thing to my boss.

Naiwan kaming dalawa ngayon, mag kaharap. The atmosphere feels so weird, for some reasons. Parehas kaming hindi maka tingin sa isa’t isa.

Tumikhim s’ya at at napa kamot ng batok n’ya. He put his hands in his pockets and tilted his head. He licked his lips and stared at me.

“So, Let’s go?” Tanong n’ya, tumango lang ako at nilagpasan s’ya.

Walang imikan kaming lumabas ng salon, nag paalam lang saglit sa mga empleyado sa lounge area.

Hanggang makarating ng parking lot, ay walang nag sasalita sa amin. Himala hindi ako trip nitong boss ko, dapa’t ay tina-tarantado na ako nito ngayon. Not like I want him to teased me, nakasanayan ko lang siguro.

Hahawakan kona sana ang pinto ng kotse n’ya nang marinig ko ‘tong tumikhim. Nilingon ko s’ya at tinaasan ng kilay.

“What?” I asked.

Nakatayo lang s’ya ilang dipa mula sa akin, hindi maka tingin at medyo namumula ang tenga. He looked at me with bashful eyes.

“You…” He scoffed “You look pretty…” Napakamot s’ya ng batok at umiwas nang tingin. “Today… Just today,” He added in low voice habang nasa malayo parin ang tingin.

That caught me off guard. My eyes went round and my jaw dropped.
Never pumasok sa isip ko, na maririnig ko ang mga salitang ‘yon para sa akin, mula sa boss ko.

Ilang segundo ako napamaang, hanggang hindi ko na napigilan matawa dahil sa ina-akto n’ya.

“Hahahaha!” I laughed.

Pinukol naman n’ya ako nang masamang tingin at namumula ang tenga.

Tinawid nito ang pagitan naming dalawa habang masama paring naka tingin sa akin, hinuli nya ang pala pulsuhan ko at hinawakan ‘to.

“Pfft… Hahahaha!” Kahit anong pigil kong wag matawa ay hindi ko magawa lalo na tuwing nakikita ko ang namumula n’yang tenga. May pa ‘You look decent.’ Pa s’ya kanina ta’s ngayon? Ano, tiklop karin pala sa ganda ko, hindi karin naka tiis.

“Hey! Stop laughing!” He hissed, but I just continued laughing. Nasaan ang angas mo ngayon?

He sighed and glanced up trying to calmed himself. Binaba n’ya ang tingin sa akin, ngumisi ako at tinaasan s’ya ng kilay.

“Decent pala, huh?” I teased at muling tumawa. Hawak hawak n’ya parin ang pala pulsuhan ko.

He clenched his jaw and tucked his cheek tila nag pipigil ng galit. He’s still glaring at me as he licked his lips.

“Pag hindi ka tumigil…” His eyes drifted to my lips kaya unti unting humina ang pag tawa ko.

“Hahalikan kita.”

I immediately shut my mouth at automatikong napa takip rin ng bibig at umiling. Gago?

S’ya naman ngayon ang ngumisi sa akin. I squinted my eyes at him but he just laughed, parang nag kapalit tuloy kami ngayon. Kanina ay ako ‘tong tinatawanan s’ya, pero ngayon…

“Halik lang pala ang mag pa-pasunod sa’yo,” He chuckled and shook his head.

I just rolled my eyes at him at tumalikod sa kan’ya para pumasok na ng kotse.

“Don’t tell me, takot ka sa halik?” Ma panginis n’yang tanong. Hindi ako takot sa halik, pero sa halik mo, Oo!

“Parang halik lang.” Rinig ko pang bulong n’ya, nilingon ko s’ya at sina-maan nang tingin.

“Shut up, pumasok kana dahil malalate na tayo!” Sita ko sa kan’ya at tuluyang pumasok sa loob ng kotse n’ya at marahas na sinara ang pinto.

Ilang segundo lang ay pumasok narin ‘to habang may malawak na ngisi parin sa labi. Tumingin ako sa harapan at nakita ang driver n’ya, ang driver n’yang gulong gulo na yata sa mga nakikita n’ya.

“Let’s go, Gerald.”

Binuksan ko ang cellphone ko upang tingnan ang oras, dahil hindi ko suot ang wristwatch ko. It’s already 6:10, malapit lang naman dito ang venue kaya for sure wala pang 30 minutes ay nando’n na kami.

Hindi naman sinasadyang mapa tingin ako sa katabi ko, at ngayon ko lang napansin ang ayos n’ya.

He looks so carnal wearing a black three layers suit at black trousers, kita rin ang black belt n’ya. He’s basically all black. He’s also wearing a gold wristwatch. Bumagay ‘to sa complexion n’ya.

Naka bukas ang unang tatlong butones ng polo n’ya. Hindi ko nalang ‘yon pinansin, tutal sa party naman ang punta n’ya.

They slightly curled his hair, it looks wavy now. Lalo tuloy s’yang nag mukang fuckboy.

Napansin yata nito na naka titig ako sa kan’ya kaya nag angat ‘to nang tingin sa akin.

He gave me a proud smirked when he catched my stared. Humarap pa s’ya sa akin lalo.

“Hot, right?” He nodded in boastful way while still smirking. Napa ngiwi ako at inirapan s’ya.

“Ayos lang…” I commented at tumingin sa harapan.

Nakita ko naman sa gilid ng mata ko ang pag buka ng bibig n’ya, nagulat sa sinabi ko.

“Ayos lang? Etong itsurang ‘to, ayos lang?” Tila hindi n’ya makapaniwalang bigkas.

Natatawang bumaling ako sa kan’ya at binato s’ya ng tissue na ni lamukos ko.
Naka taas lang ang kilay n’ya sa akin at halata sa expression na hindi n’ya tangap ang sinabi ko.

“Ang OA mo,” I chuckled.

He shook his head while trying to stifle his smile. Narinig ko pa ‘tong bumubulong pero hindi ko na ‘yon pinag tuunan ng pansin, dahil huminto na kami sa parking lot ng venue.

“Nandito na po tayo, Sir,” His driver announced.

Tumango lang ang boss ko at inayos ang kan’yang suot at buhok bago bumaling sa akin. Ngumisi s’ya sa akin.

“Tara na?” He asked.

Tumango ako at sabay kaming lumabas ng kotse n’ya. Sinenyasan n’ya ang driver n’ya bago humarap sa akin at tumango.

Nag umpisa na kami mag lakad, mag ka pantay. Naka pamulsa s’ya while walking confidently. Lakad at tinig palang n’ya ay ramdam mona ang awtoridad n’ya.

Hindi ako sana’y sa mga ganitong gatherings, pero ayokong ipahalata ‘yon. Ayokong mag mukang ignorante sa harap n’ya at sa mga taong nasa loob.

I stand besides him with chin held high as I smiled when we entered the venue.

Nilibot ko ang paningin ko, at hindi ko mapigilan ang sarili kong humanga sa bumungad sa amin. The venue looks so grand and elegant, halatang pinag ka gastusan ng malaki.

Puno na ng mga bisita ang loob, pero malaki ang venue kaya kahit maraming bisita ay hindi ‘to kapansin pansin. Everyone looks so dazzling with their suits and gowns. So, this is what rich people’s party, looks like?

Nag lakad na kami papunta sa table namin ng boss ko but everytime we walked ay napapahinto rin dahil may humaharang sa kan’ya na mga kakilala. Nahuhuli ko rin ang sulyap ng mga kababaihan at kalalakihan sa gawi namin, and they would all whispered to each other with a smiled on their lips.

He’s a man of the hour!

Huminto kami sa isang table kung saan may mga nakatayong kalalakihan, they all big and tall kaya kapansin pansin sila. Mga kaibigan n’ya yata.

“Fucker! You’re late again.” Lumapit sa kan’ya ang isang lalaki na kasing laki n’ya rin. Familiar ‘to, isa ‘to sa nakita kong kasama n’ya sa picture.

Hind yata nila ako napansin dahil natatakpan ako ng boss ko. Oo, ganon s’ya kalaki, sapat para matabunan ang pigura ko.

“Kinawawa ka nanaman ba ng secretary mo?” Rinig kong tanong ng isa sa kanila at pare parehas silang humalakhak. Napakamot naman ng batok ang boss ko at sinulyapan ako.

Napataas ang kilay ko at tumikhim kaya napa hinto sila sa pag tawa at bumaba ang tingin sa akin, saglit nila ako tinitigan bago bumalik ang tingin sa boss ko.

“Tangina? Need ba may ka date? Bakit wala naman sinabi si Salazar?” Naka kuno’t noong tanong ng isa kanila at sinulyapan ako.

“Gago, secretary ko ‘yan.” Boss ko at pabirong binatukan yung lalaki. Nanlaki ang mata nila at agad na tinulak ang boss ko para lapitan ako.

“Gago ka! Hindi mo agad sinabi.”

“Such a pretty secretary, you have here, Manuel.”

“Kung gan’to kaganda mag papa hirap sa akin, ayos lang.”

Tiningnan ko ang mga naka lahad nilang mga kamay sa harapan ko, I plastered my business smiled at inabot ang mga kamay nila.

“Hi, I’m Luther Valentine.”

“Ascalon Arveo.”

“Armani Beltran.”

“Bruce Ormano.”

“Elijah Vylandro.”

“Apollo Vercolo.”

“Alastor Villanueva.”

“Ezekial Altejos.”

“Maurice Trinidad.”

“Jocas Alegre.”

Pag papakilala nila, habang kinakamayan ako. Para tuloy akong tatakbo sa pag ka konsehal dahil sunod sunod silang kuma-kamay sa akin.

“I’m Sage Del Valle, I’m Mr. Manuel secretary,” Pagpapakilala ko at ngumiti.

“Mga gago! Tabi nga.” Ang boss ko at tinulak sila papalayo sa akin, ngumisi at maka hulugan s’yang tiningnan ng mga kaibigan n’ya.

“This is my party, Manuel. Bakit ka nag papa-bida dito?” Lahat kami ay napatingin sa nag salita.

Kagaya nila ay kasing laki at tangkad lang nila ‘to. My boss just flipped his middle finger. Hindi s’ya pinansin ng lalaki at lumapit sa akin, inalok ang kamay at ngumiti.

“Hi, I’m Cronus Salazar.”

Inabot ko ang kamay n’ya. “Sage Del Valle.” Ngiti ko.

Hinatak s’ya ng mga kaibigan n’ya pati narin ni boss at pinag kaguluhan.

“Dude? Are you really sure about this?” Rinig ko pang pa bulong na tanong ni Sir Apollo.

“What?” Sir Cronus just arched his brow.

“Mag se-settle down kana talaga? Gra- graduate kana sa pagiging bachelor, dude?” Napailing nalang ako sa tanong ng boss ko, napaka gago talaga. Pare parehas silang mag ka-kaibigan.

Sinenyasan ako ng boss kong pumunta kabilang mesa, tumango lang ako at nag tungo sa kabilang mesa malapit lang sa kanilang pwesto.

Mukang doon pwe-pwesto ang boss ko, sa mga kaibigan n’ya. Ayos narin, dahil baka pag mag kasama kami buong gabi ngayon, ay hindi ko ma enjoy ang party.

Sinulyapan ko sila at pinag ku- kumpulan parin nila si Sir Cronus, pinag ti-tinginan narin sila dahil ang lalaki nilang tao. They really stand out, hindi lang dahil malaki sila, also because of the aura they gave off.

Nag hiwalay hiwalay lang sila ng umalis na si Sir Cronus. Mag uumpisa na yata ang announcement ng engagement n’ya, at tama nga ako dahil may umakyat sa platform na isang matandang lalaki, na nasa mid 70 yata.

Kahit may katandaan na ay halata parin dito ang kakisigan, halatang maraming pinaiyak nung kabataan n’ya.

“Goodevening, ladies and gentlemen…” Ang malalim na boses na bati nito.

“I’d like to thank everyone, for their presence…” Patuloy ‘to sa pag sasalita, habang ang lahat ay tahimik na nakikinig sa kan’ya.

“I would like to call my eldest grandson, Cronus Salazar and his fiancée, Ruby Laurence…” Napatingin kaming lahat sa dalawang taong umakyat ng stage, naka kawit ang kamay ng babae sa braso ni Sir Cronus.

“Cronus…”

Wala sa sariling napatingin ako sa katabi ko nang marinig ‘tong mag salita. Kaming dalawa lang ang naka pwesto sa iisang mesa, medyo nasa dulo rin kami at nasa madilim na parte. And…

Wow, halos mapa nganga ako when my eyes landed on him. Isa na yata ‘to sa pinaka magandang lalaki na nakita ko, maganda ako pero kung ita-tabi mo ako sa kan’ya ay parang mag mumuka lang akong GGSS.

Naka all black ‘to, kaya angat na angat ang kaputian n’ya. He looks like a porcelain doll with dark hair. Nangingintab ang labi nito at sumasaludo sa haba ang makakapal na pilikmata. We’re same height but he got a slender body, at naka suot rin s’ya ng heels. Parang modelo.

Napatingin ‘to sa akin nang mapansin n’yang nakatingin ako sa kan’ya. Ngumiti ako dahil nakakahiya naman na umiwas tingin dahil nahuli n’ya na akong naka tingin sa kan’ya. He gave me a half smiled.

“I’m Sage,” Pagpapakilala ko.

“Raven…”

Tumango ako at bumalik ang tingin sa stage kung saan patuloy parin ang pag sasalita ng matandang lalaki. Pero kahit anong focus ay tila hinahatak ng katabi ko ang atensyon ko.

Pa sikreto ko s’yang sinulyapan, nakatingin ‘to harapan…kay Sir, Cronus. His eyes looks so sad like parang ilang segundo lang ay iiyak na s’ya.

“Their wedding…”

“Uh, Excuse me…” Nagulat ako nang biglang tumayo si Raven, nakita ko pa ang panginginig ng kamay n’ya bago tumalikod sa akin at nag lakad palabas.

Napatingin ako sa harapan nang mag palakpakan ang mga tao, nahuli ko pa si Sir Cronus na naka tingin sa pintuan kung saan lumabas si Raven. Hmm, I smelled drama…

I just shrugged. Natapos rin ang announcement kaya ang ibang bisita ay nag sikainan na oh hindi kaya ay bumibisita sa ibang mesa upang makipag usap.

Sinulyapan ko ang boss ko at napa irap nang makita na napapaligiran sila ng mga omega sa mesa nilang magkakaibigan, napa iling ako at nag tungo nalang sa mesa ng mga pag kain at maiinom.

Pero parang hindi ko feel kumain kahit halos hindi pamilyar sa akin ang mga naka hain, kaya siguro wala akong gana? Tumalikod ako sa mesa at nag martsa palabas ng venue, mas feel kong mag yosi ngayon.

Nag lakad lang ako hangang dalin ako ng mga paa ko sa high rise garden, kitang kita ang city lights mula sa pwesto ko.

Kinuha ko ang kaha ng sigarilyo sa handbag pati ang lighter. Inipit ko sa labi ang sigarilyo at t’yaka sinindihan. Higop buga ang ginawa ko habang tahimik na pina mamasdan ang paligid.

“Ano ba! Cronus!?”

Mabilis akong napatingin sa gilid ko, at automatikong napa tago sa nag tata-asang halaman.

My eyes widened when I saw Sir Cronus with Raven, tila nag tatalo yata sila. Hawak hawak ni Sir Cronus ang braso ni Raven na pilit nag pu-pumiglas sa hawak ni Sir Cronus.

“This is wrong, Cronus…” Halos pabulong na saad ni Raven, may luha na rin nag la-landas sa pisngi nito.

“Baby…” Rinig kong saad ni Sir, Cronus at marahang hinila si Raven palapit sa kan’ya.

Nanlaki ang mata ko nang hinawakan ni Sir Cronus ang muka ni Raven at siniil ‘to ng halik. Tila nagulat rin si Raven pero kalauna’y napa pikit rin at gumanti nang halik.

What the fuck!? Mabilis at walang ingay akong nag lakad papalayo sa kanila, palabas ng garden. Gulat na gulat sa nakita ko.

Sunod sunod ang ginawa kong pag hithet sa aking sigarilyo. Prino proseso pa ang nakita, Gago? Eh diba may fiancée na si Sir Cronus? Kabit n’ya si Raven? Tang ina?

Napahinto lang ako nang mapansing nasa parking lot na ako, sa tapat ng kotse ng boss ko. Wala dito sa Gerald, hindi ko alam kung nasaan.

Kumuha ako ulit ng panibagong sigarilyo sa kaha ko at sinindihan ‘to, bigla tuloy ako nakaramdam ng pressure sa nakita ko.

“So, you’re just here…” Biglang sulpot ng boss ko at mag kasalubong ang kilay. “I was looking at you, nandito kalang pala.”

Napatingin ako sa kan’ya, napa tulala. Alam kaya ng gagong ‘to ang nakita ko kanina? Sasabihin koba? Pano pag hindi n’ya alam?

Napa iktad ako nang bigla n’yang pitikin ang noo ko, agad ko ‘tong na sapo at tinapunan s’ya ng masamang tingin.

“Alam kong gwapo ako at patay na pata…” Agad kong sinuntok ang braso n’ya sa inis. “Ouch! Hey nakakailang suntok kana sa akin ngayong araw!”

I just rolled my eyes and looked at him with disgust, halos lahat kasi ng butones ng polo nya ay naka bukas na habang may mga pulang marka ng labi ang dibdib nya at leeg. Tumikhim s’ya at napa kamot ng likod ng ulo. Inayos n’ya ang butones ng polo n’ya.

“It’s not what you think…” He explained habang hindi maka tingin sa akin, tinaasan ko s’ya ng kilay.

“There’s after party, umalis ka kasi agad…” He scoffed. “They are giving kiss marked, pantatak. Lahat kami mag ka-kaibigan tinatakan nila,” Paliwanag n’ya.

I frowned. “Wala akong pake.”

Bakit ba nag pa-paliwanag ‘to sa akin? Kala nya ba ay mag susumbong ako kay Chairman? Kahit makipag sex pa s’ya, wala akong pake. Basta wag sa harapan ko.

He sighed and clenched his hands above his head. He nodded and pressed his tongue against the side of his mouth. Napalunok ako at umiwas nang tingin sa kan’ya.

Saglit kaming natahimik bago s’ya lumapit sa akin at tumabi, nagulat pa ako nang kunin n’ya sa kamay ko ang nangalahati kong sigarilyo at hinithet ‘to.

I glared at him. Ngumisi lang s’ya at binuga ang usok sa hangin. Napa iling nalang ako at kumuha nalang ulit ng panibago.

We just smoked in peace, kaming dalawa lang ang tao ngayon sa parking lot, halos lahat ng bisita ay nasa loob pa dahil may after party.

Naka sandal kaming dalawa sa likod ng kotse n’ya, walang imikan.

“Bakit wala ka sa after party? Did you get tired getting chased by omegas?” I sarcastically asked. He barked a laugh at humithet sa sigarilyong hawak n’ya.

Huminto ‘to sa pag tawa at humarap sa akin, tila may naalala. Nag salubong ang kilay n’ya. “By the way…” Pag uumpisa nya. “What’s your condition?”

Ngumisi ako sa kan’ya at pinag krus ang mga braso ko, I puffed my cigarette for the last time bago ‘to itapon at apakan. Tumingin ako sa kan’ya na pinapanood ang ginawa ko.

“You’re going to vacation, with me.”

09

SAGE

“Mr. Del Valle.”

Napa angat ako nang tingin mula sa aking kina u-upuan, nang tawagin ako ng boss ko.

Nasa harapan ‘to ng mesa ko habang naka kuno’t ang noong nakatingin sa kan’yang cellphone.

“Yes?” I asked at binalik ang tingin sa ginagawa ko.

“Chairman wants to have dinner tonight…”

“Ok, Sir…” Kinuha ko ang Ipad para i-check ang schedules n’ya para mamaya.

“With us.” Mabilis akong napahinto, I slowly glanced up at him, who was still looking at his phone.

With whom? Us? Bakit kasama ako? Ganto ba talaga pag secretary, laging kasama sa lakad ng boss ko? Ano naman kayang trip ni Chairman, eh pwede naman n’ya ako ipatawag ngayon kung may gusto s’ya sabihin.

He sighed when he noticed my confusion. Inabot n’ya sa akin ang phone n’ya at pinakita ang text ni chairman.

Nag salubong ang kilay ko, nang makita ang nasabing text at wala sa sariling inabot sa kan’ya pabalik ang phone n’ya.

“Bakit daw pati ako?”

“Might have something to do for tomorrow? I don’t know.” He shrugged at tumalikod upang bumalik sa kan’yang mesa.

It’s been one week na rin simula nung party, and tomorrow is our flight for our vacation.

He’s hesitant at first nung sinabi ko sa kan’ya ang kondisyon ko. Iniisip n’ya ang mga maiiwang trabaho pero when I explained everything, t’yaka lang s’ya kumalma.

“H-Huh? Vacation? Come again?” Ang kuno’t noong sunod sunod na tanong n’ya.

Umalis ako sa pag kaka sandal ng sasakyan n’ya at humalukipkip sa harapan n’ya. He tilted his head and crossed his arms to his chest.

“Yes, we’re going on vacation.”

Saglit tong napa titig sa akin habang mag kasalubong ang kilay. His face turned blank like he realized something.

“This is my Dad’s doing, No?” He smirked at me flatly and arched his brow.

Marahan akong tumango. He chuckled at pinasadahan ng hawi ang buhok n’ya.

“For how many days?”

“Weeks.” Napatigil naman s’ya. Mababasa sa muka nito ang pagtataka, tila prino-proseso pa ng utak n’ya ang narinig.

“What about work?” His brows drew together.

“You already finished works, worth of three weeks vacation, so you don’t have to worry about that,” I assured and shrugged.

Nanlaki naman ang mata n’ya.
“So, that’s why…” Napapa-tango nitong ani tila may na pag tanto.

Maybe, he realized why I always overworked him. Naalala ko tuloy yung sinabi ng isa n’yang kaibigan. ‘Kinakawawa’ ano naman kayang pinag kwe-kwento ng gagong ‘to sa mga kaibigan n’ya.

“And wait…” Napataas ang kilay ko, tinaas nito ang kamay n’ya sa harapan ko tila pina-pahinto ako. “Did you just say… ‘Our’ vacation? Kasama ka?”

Napa rolyo ako ng mata at hinawakan ang kamay n’yang nasa harapan ko at binaba ‘to.

“Yes, I’m coming with you…” I smirked at him. “Wether you like it or not.”

Well, si Chairman ang gusto ako pasamahin sa bakasyon na’to, bantayan ko raw anak n’ya. Eh, ang laki laki na nito. Napa hilamos ‘to ng muka. He shook his head while stifling his smile.

“Sage!?”

Napa iktad ako at mabilis na tinapunan nang masamang tingin ang boss ko, nang bigla nitong marahas na binagsak ang kan’yang kamay sa aking mesa.

“I was calling you, lumilipad yang isip mo,” He explained. “Pinag nanasahan mo siguro ako?” Madrama ‘tong napa takip ng kan’yang katawan.

I rolled my eyes at him and
arched my brow. Napaka hambog talaga nitong lalaking ‘to.

“Malala kana.” Peke ko s’yang nginitian bago binalik ang tingin sa aking trabaho.

“Bakit mo ako tinawag?” Tanong ko habang hindi inaalis ang tingin sa aking ginagawa.

Tapos na ang trabaho n’ya pero ako hindi pa, ahh! Sobrang dami panaman nito. Kailangan ko ‘tong tapusin ngayong araw rin dahil bukas na ang flight namin paalis, at ayoko namang dalin ang trabaho ko sa bakasyon.

“Just wanna ask, If you already pack your things?”

I nodded. “Oo.”

Tumango s’ya at tumalikod sa akin, nakita ko ‘tong kinuha ang phone n’ya sa bulsa at nag umpisa mag tipa.

Kahit nag ta-taka sa kinilos n’ya ay pinag sa walang bahala ko nalang ‘to at tinutok ang atensyon sa aking trabaho, kailangan ko ‘tong tapusin ngayon kaya as much as possible ay iniiwasan kong ma distract, buti nalang ay hindi manhid ‘tong boss ko, at hindi na muli ako kinulit.

“Ughh…” I grunted at nag uunat unat habang naka upo, halos apat na oras rin kasi akong naka upo lang at naka tutok sa computer, nag tra-trabaho.

Tiningnan ko ang wristwatch ko, 7PM na. Gusto ko nalang mag pahinga pero kailangan kong sumama sa dinner, lalo’t na si Chairman ang nag request nito.

“Are you done?” Nagulat ako ng may malamig na bagay na dumampi sa aking pisngi, nag angat ako nang tingin at nakita ang boss ko na may hawak hawak na coke in canned.

“Here,” Alok n’ya at idinikit pa lalo sa pisngi ko ang lata, kinuha ko ‘to sa kan’ya at tumango.

“Uhm, tapos na.” Tumayo ako at nag simulang magligpit sa mesa ko. Habang s’ya ay nakatayo lang sa harapan ko, pinapanood ginagawa ko.

I arched my brow at him at nag pamaywang, nginuso ko sa kan’ya ang mesa n’ya. Coaxing him to clean his table para makaalis na kami.

He tilted his head cockily and smiled at me. “What? Do you want a kiss?” Tanong n’ya habang tina-taas baba ang kan’yang kilay.

I pressed my lips together and rolled my eyes, ang utak talaga ng lalaking ‘to. Lahat nalang!

“Clean your table, Mr. Manuel,” Utos ko sa kan’ya, at binalik ulit ang atensyon sa pag liligpit.

“Mr. Manuel? Damn that was hot.” Rinig kong bulong n’ya bago tumalikod sa akin at sundin ang utos ko, I just shook my head and tried to stifled my smile.

Tahimik kaming nag ligpit, natapos na ako at lumapit sa kan’ya na inaayos nalang ang mga folder sa mesa.

“Let’s go,” He commanded after cleaning his table.

“Wala si Gerald?” Tanong ko ng nasa tapat na kami ng roadster n’ya.

“Wala,” Tanging sagot n’ya, tumango ako at akmang bubuksan na sana ang backseat nang bigla s’yang sumandal sa pinto.

“What do you think you’re doing?” I demanded and raised my brow.

“Sa front seat ka,” Aniya habang humalukipkip, tila walang balak na pasakayin ako sa backseat.

I frowned. “Huh? You know I get…” Hindi kona natapos ang sasabihin ko nang putulin n’ya ‘to.

“Nakita kita…” His eyes squinted at me. “Sumakay ka ng taxi at sa front seat ka na umupo.”

Napa hinto ako, at napatitig lang sa kan’ya. Busted! Ayan na nga ba sinasabi ko. Mag in-arte kapa Sage.

“You hate me that much, huh?” Mapakla ‘tong tumawa, ngumisi s’ya sa akin at umalis sa pag kaka sandal ng sasakyan n’ya.

Napapikit ako at napa buga ng hangin. Narinig ko ang pag bukas sara ng pinto ng driver seat, pumihit ako papunta sa front seat door at binuksan ‘to.

Naging tahimik ang byahe namin. Aminado naman akong may mali ako, at alam ko rin naman na dadating ang araw na malalaman n’ya na nag sinungaling ako. Big deal sa kan’ya ang bagay na’to lalo na’t pinag muka ko s’yang driver halos araw araw.

Knowing his personality. Malaking suntok ‘to kan’ya, parang inapakan ko na ang ego n’ya as a CEO.

Palihim ko s’yang sinulyapan, at hindi ko maiwasang mapa lunok nang makita ‘tong tumatangis ang bagang, mahigpit rin ang kapit sa steering wheel dahilan para mapansin ang maugat n’yang kamay.

“Sorry…” Mahinang usal ko sapat lang para marinig n’ya.

“Shit!” Ang tili ko nang bigla itong pru-meno, tinapunan ko s’ya nang masamang tingin. Buti nalang ay naka seatbelt ako dahil sa lakas ng preno n’ya ay halos mapatalon ako sa kina u-upuan.

“Did I heard that right?” Humarap s’ya sa akin, naka patong parin ang kan’yang isang kamay sa steering wheel habang halos buong katawan n’ya ay naka harap na sa akin. “Did you just say sorry? Woah… Alam mo pala ang salitang ‘yon?” He asked sarcastically, mapanuya ang ngisi nito.

I just rolled my eyes at him at umiwas tingin. Maybe, that was a bad move. Dahil hanggang mag umpisa s’yang mag drive ulit ay hindi na mawala wala ang ngisi sa labi n’ya, minsan ay naririnig ko pa ‘tong mahinang tumatawa. Baliw na ang gago.

“Can you stop smiling? You’re creeping me out!” Hindi kona natiis at hinarap s’ya.

“You actually apologized…” Tila hindi maka paniwalang aniya, pa ngisi ngisi pa ‘to habang hindi inaalis ang tingin sa daan. “Wow,” Bulong pa n’ya.

“Napaka OA mo talaga, first time lang bang may mag sorry sayo at gan’yan ka umasta?” I asked a bit irritated.

“Nah, but this is the first time you apologized to me. That’s new,” He chuckled at binuksan ang bintana ng kotse n’ya.

Ngayon ko lang napansin na nasa gate na pala kami ng subdivision kung saan nakatira sila Chairman.

Nang makita s’ya ng guard ay agad rin s’yang nakilala at nanlaki ang mata, tumango lang s’ya sa guard bago itaas ulit ang bintana n’ya.

Tumingin ako sa labas at nakita ang isang malaking signage sa tabi ng gate. ‘Villandro’ ang nakalagay, pangalan ng subdivision. Pamilyar ang subdivision na’to dahil sikat ‘to dahil isa lang naman ‘tong high-end exclusive subdivision na halos ang mga nakatira ay artista, politiko at mga business tycoon, mga kilala sa industriya.

Bumukas ang gate, kaya mabilis pinaandar ng boss ko ang kotse n’ya.
Halos ma-lula ako sa laki ng mga bahay na nada-daanan namin, All the houses…No, Mansions, are enormous and exquisite, that I can’t stop admiring. Maybe, Someday… I can have this kind of house and… life.

Huminto ang kotse ng boss ko sa tapat ng isang modern mansion, bumusina s’ya, maya maya lang ay binuksan na ng isang guard ang gate nila para papasukin kami.

Nang maka parada ay sabay kaming lumabas ng kotse n’ya, gusto ko mapa irap dahil pa-pito pito pa ‘to at pinapaikot ang keychain ng susi sa mga daliri n’ya, habang lumalabas ng sasakayan.

“Goodevening, Sir,” Bati ng guard, tumango lang ang boss ko.

Pumasok na kami sa malaking wooden double door nila at bumungad agad sa akin ang isang malaking family portrait.

Unang dumako ang tingin ko sa larawan ng boss ko. He looks so young here. Around 16 years old yata s’ya rito, naka ngisi s’ya at halatang sakit s’ya ng ulo ng mga magulang n’ya. Pero hindi ko rin mata-tangi na gwapo ‘to, mas nag matured lang ang muka n’ya ngayon pero hindi nawala ang kakisigan taglay n’ya, at bata pa lang ay halatang playboy na, may bandaid pa sa leeg, Tks.

Napatingin naman ako kay Chairman na s’yang nakatayo at naka ngiti rin, Wow, ngayon ko lang napansin kung gano sila mag kamuka ni boss, halos lahat ng features n’ya ay nakuha ng boss ko, malas lang ay hindi n’ya nakuha ang ugali ng ama n’ya.

Halos mapa nganga naman ako sa gulat nang dumako ang tingin ko sa katabi ni Chairman na hawak hawak n’ya sa bewang. I guess, This is Chairman’s Husband and my boss Mother. Isang Male Omega ang asawa ni Chairman at ang ina ni boss.

Gaya nila ay naka ngiti rin ‘to. He looks so gentle and beautiful while smiling, napaka aliwalas ng itsura nito at napaka amo. Kaya siguro patay na patay si Chairman, halos mukang bibig n’ya kasi ‘to tuwing nag uusap kami.

Sa kabilang gilid naman ni chairman at ng asawa n’ya ay isang lalaki at babae, ang boss ko kasi ang nasa gitna at ang tanging naka upo. Mukang mag kasing edad lang ang dalawa, kambal?hindi sila mag kamuka pero madami silang same features, at mukang mas matanda rin sila kay boss.

Chairman and his husband’s children are literally just mini versions of them, their genes are something else.

“Sir Logan!? Jusko nand’yan kana pala!”

“Manang Lita!” Ang bati ng boss ko at niyakap pabalik ang isang matandang babae na yumakap sa kan’ya.

Nanlaki naman ang mata nito nang mapatingin sa akin. Oh! Not again, please.

“I’m Sage, His secretary,” Pangunguna ko rito dahil baka ano nanaman ang isipin.

“Where’s my parents, Nang Lita?” Tanong ng boss ko nang maka kalas sa yakap ng ginang.

“Ay, nasa kitchen ang mama mo, nag luluto dahil alam na dadating kayo.” Ang ngiti nito.

Tumango naman ang boss ko, nag paalam si Nang Lita na may gagawin pa daw s’ya kaya nag umpisa na kami mag lakad papunta sa dining hall nila.

“Bunso ka pala,” Hindi ko maiwasang mapuna. Saglit n’ya ako tinapunan nang tingin bago tumango.

“Yes, Isn’t it obvious?” He asked and smiled at me playfully, pinasadahan n’ya rin ng hawi ang kan’yang buhok.

“Hindi naman, Isip bata ka eh,” I said nonchalantly and shrugged. Gusto ko matawa nang makita ang pag laho ng ngisi nito. Ang bilis mapikon.

Marahas naman ang ginawa nitong pag baling sa akin at napa hinto pa sa pag lalakad, mag kasalubong ang kilay na naka tingin sa akin.

“Good choice. Right, Son?” Nagulat ako nang biglang sumulpot si Chairman, may hawak hawak na wine glass. Natatawa nitong inakbayan si boss na masama parin ang tingin sa akin.

“What is this, Dad? My punishment?”
He leered at inalis ang braso ng ama sa kan’yang balikat. My boss shook his head when Chairman just laughed.

“Goodevening, Chairman,” Ang bati ko rito, ngumiti lang s’ya at tumango sa akin. He tapped his Son’s shoulder coaxing us to follow him.

“Kanina kapa hinihintay ng mama mo,” Ani Chairman, naramdaman ko namang kumalma ang boss ko, napa buga s’ya ng hangin.

“Nandyan naba ang dalawa?” I heard him asked, nag umpisa na kami mag lakad. Nasa harapan ko silang dalawa habang nakasunod lang ako sa kanila.

“Yes, they just got here too.”

Pumasok na kami sa dining hall nila, bumungad agad sa akin ang isang mahabang mesa at ang dalawang tao mag kaharap na nakaupo roon, mga kapatid ni boss.

Napansin kami agad ng dalawang, I was taken aback dahil halos sabay silang lumingon sa gawi namin, hindi sila mag kamuka but I can really tell that they are twin.

“Oh, look who’s here…” Ngumisi ang kapatid na babae ng boss ko. My boss just rolled his eyes.

“Ma! Your favorite child is here!” My boss brother shouted.

Nakangiting napailing nalang si Chairman, habang ang boss ko naman ay nag pameywang. Nanatili lang ako na nasa likod n’ya.

Maya maya lang ay may pumasok na isang lalaki, may hawak hawak na isang bowl ng fruit salad. Nanlaki ang mata nito nang dumako ang tingin n’ya sa boss ko.

“Logan!” Inabot n’ya kay Chairman ang hawak hawak na bowl at mabilis na tinawid ang pagitan nila ni boss, at niyakap ‘to.

“Ikaw bata ka! Why won’t you answer my call, huh?” Ani ng ina ng boss ko nang mag hiwalay sila ng yakap.

Napakamot naman ng ulo si boss, at humalik sa pisngi ng ina. Kumalma naman ang ekspresyon nito.

“Sorry, Ma.”

Napailing nalang ang ina ng boss ko, and when his eyes drifted at me, hindi ko maiwasang kabahan.

Kahit may katandaan na, ay umaapaw parin ang taglay nitong ka gandahan. Sa kan’ya yata nakuha ni boss ang kaputian n’ya.

Nilagpasan nito ang boss ko at pumunta sa akin, ngumiti ‘to na nag pa wala ng kaba ko.

“You’re Sage, right? My Son’s secretary?” Ngiti nito at hinawakan ang kamay ko, ang lambot ng kamay jusko. Tumango naman ako. “Sorry if na istorbo kita, Iho. I’m the one who requested this, matagal na kitang gustong makilala.”

Mabilis naman akong umiling, para iparating na walang problema sa akin ang pang iimbita n’ya.

“Sage, This is my husband, Gianni…” Pag papakilala ni Chairman at hinawakan ang bewang ng asawa. “And the twins… Giselle and Gian.” Turo naman n’ya sa kambal, kumaway lang ang kambal sa akin.

“It’s already getting late, let’s eat. Baka gutom narin ‘tong si Sage.” Nahihiyang ngumiti naman ako kay Sir Gianni dahil sa sinabi n’ya, hindi naman po, medyo lang.

Nag si punta naman kami sa kanilang mesa at naupo, katabi ko ang boss ko habang katapat namin ang kambal.

Nag si datingan rin ang mga maids nila na may hawak na mga pag kain, grabe parang fiesta sa dami at laki ng mga portions.

“Ohsya! Let’s eat.” Ani Chairman.

“Wag ka mahihiya, Sage. Kumain ka lang, Iho.” Ngumiti at tumango ako kay Sir Gianni at inabot ang inalok n’yang plato.

“Thank you, Sir,” Pag papasalamat ko.

“Oh! Mukang hindi na ikaw ang favorite child, Bro!” The twin brother teased.

“Shut up,” Sita ng boss ko at bumaling sa akin.

“Are you comfortable?” He whispered. Medyo nagulat pa ako sa tanong n’ya, how considerate. I nodded and gave him a half smiled.

Nag umpisa na kami kumain, nag kamustahan at naging maingay ang hapag. Naging tampulan rin ng tukso ang boss ko ng kan’yang mga kapatid, kawawang bunso.

Hanggang matapos kumain ay nag uusap parin sila, minsan ay tinanong nila ako about sa akin at sa anak nila, kung ano ang pinag gagawa nito.

“I heard, Cronus is already engaged?” Ma’am Giselle asked at sumimsim sa kan’yang wine.

“Yeah.” Inabot sa akin ni boss ang wine glass, tumango lang ako sa kan’ya at kinuha ‘to.

“What about you, Logan? Kailan ka mag sesettle?” Sir Gian asked. Nag salubong naman agad ang kilay ng boss ko, halatang ayaw n’yang pinag u-usapan ang gantong bagay. “Hindi naman pwedeng habang buhay kang ganiyan.” Ngumisi si Sir Gian.

Nakita ko namang napa kuyom ang kamao ni boss sa ilalim ng mesa, tila nag titimpi ng galit.

Wala sa sariling hinawakan ko ang kamay n’yang naka kuyom, hindi ko rin alam kung ba’t ko nagawa ‘yon pero huli na para bawiin kopa.

Tumingin ang boss ko sa kamay kong naka patong sa kamay n’ya. Gina-pangan naman ako ng hiya, at akmang babawiin kona ang kamay ko nang hawakan n’ya ‘to ng mahigpit, naramdaman ko naman s’yang kumalma kaya hinayaan ko nalang.

He licked his lower lip and looked at his brother, ngumisi s’ya rito. Pero bakas parin dito ang pag ka inis.

“You’re older than me, ikaw dapat ang nag plaplano sa ating dalawa n’yan. Kung may dapat mang mag-asawa rito, ikaw ‘yon at hindi ako,” Boss affirmed, naka ngisi ‘to pero mababasa mo ang galit sa mga mata nito.

“Stop. Baka mag ka inisan pa kayo, itigil n’yo yan,” Sir Gianni hissed at marahas na binaba ang palad sa lamesa.

My boss just shook his head at sumandal sa kan’yang kinauupuan, kinuha ko ang kamay ko, hinayaan n’ya naman ako.

“Sage, Can we have a talk?” Sir Gianni eyes drifted at my boss. “Without Logan?”

Tumingin naman ang boss ko sa akin, his eyes are asking for my approval. Marahan naman akong tumango kay Sir Gianni.

“In my office.” Tumayo si Chairman at si Sir Gianni, kaya tumayo narin ako sa pag kaka-upo.

Tumingin ako sa boss ko, tumaas lang ang kilay n’ya at tumango. Nilagpasan ko s’ya at pumunta kung nasaan nakatayo sila Chairman.

“Maiwan muna namin kayo, at wag kayong mag aaway dahil sinasabi ko sa inyo, malilintikan talaga kayo sa akin,” Sir Gianni warned bago naka ngiting humarap sa akin, napa ngiwi naman ang mga anak n’ya.

“Halika na, Iho?” Tumango ako at tatlo kaming lumabas sa kanilang dining hall, at umakyat kung nasaan ang office ni Chairman.

“Hindi kanaman ba pinapahirapan ng anak ko, Sage?” Ang nag aalalang tanong sa akin ni Sir Gianni, habang nag lalakad kami.

Umiling ako. “Hindi naman po.”
Pag si-sinungaling ko.

Pumasok kami sa isang wooden double door, grabe required ba na pag mayaman ka kailangan ay double door na lahat ng pinto n’yo.

Umupo si Chairman sa kan’yang swivel chair, habang si Sir Gianni naman ay nasa gilid n’ya. Pinaupo nila ako sa single sofa sa harapan nila.

“Thanks for taking care of our Son, Sage,” Paguumpisa ni Chairman, dama ko ang sinseridad nito. Ngumiti lang ako.

“Tomorrow is your flight, right? Nasabi mo naba kung saan kayo pupunta sa kan’ya?” Chairman asked.

Umayos ako nang pag kakaupo at umiling. I haven’t told him where we going tomorrow, well gusto ko s’ya sorpresahin, eh.

Tumango naman si Chairman at pinag siklop ang kamay na naka patong sa mesa.

“Don’t worry about work, Iho. Natapos narin namang pirmahan ni Logan ang mga importanteng papeles. May mag aasikaso rin naman ng trabaho nyo, habang wala kayo.”

“I just want my Son to enjoy his vacation, so I hope you can make it enjoyable for him. I want him to take a break and rest, I hope this vacation will help him”

I can really tell, how much they love my boss. Nakaka ingit, there’s a part of me, na naiingit because I never experience parenting love. Bukod sa maaga ako naulila, ay never ko rin naranasan mahalin ng magulang ko habang nabubuhay pa sila. Not even my mother, mas mahal n’ya ang tatay ko kesa sa akin. Kahit binubugbog na s’ya, she will always choose that man.

Imagine having a wealthy life and also having a loving parents, ang swerte swerte ng boss ko.

“Don’t worry, Chairman. I’ll make it memorable for him,” I assured with confidence, at ngumiti upang lalo silang makumbinsi.

“At ikaw rin, Iho. Gusto ko rin mag enjoy ka, lalo na’t kahit hindi mo sabihin ay alam kong nahihirapan ka sa trabaho mo,” Ani ni Sir Gianni at umupo sa single sofa sa harapan ko. Hinawakan nito ang kamay ko. “You need a rest, too. I hope this vacation would help you forget all your stress, for the meantime.”

“Kalimutan mo muna ang trabaho, Iho. Hayaan mo ang sarili mong mag enjoy,” Dagdag pa ni Sir Gianni.

May kung anong humaplos sa puso ko, nang sabihin ni Sir Gianni ‘yon.
I can feel his sincerity. Even though we just met, he’s already treating me like I’m part of his family, so this is what having a loving parents, feels like? It’s warm.

“Thank you, Sir,” I said with full of sincerity. Gusto kong maramdaman nila kung ano ang pinaparamdam nila sa akin.

“Tito nalang, Iho.” Ngumiti ‘to sa akin, nahihiyang napa kamot naman ako ng pisngi ko, at tumango.

“It’s getting late. Thank you again, Sage.” Tumayo si Chairman at nilapitan ang asawa. “Baka kanina pa nag hihintay si Logan, at maaga pa kayo bukas.”

Tumayo na kami ni Sir. I mean, Tito Gianni, at tumango kay Chairman, they told me to call them, na balitaan sila once na nasa bakasyon na kami.

Lumabas na kami ng office ni Chairman at nag tungo sa living room nila, kung nasaan ang boss ko.

Pag dating namin roon ay naabutan namin ang tatlong mag ka-kapatid na nakaupo sa sofa at umiinom ng isang bote ng black label.

Agad naman nag pamaywang si Tito Gianni at nilapitan ang mga anak, Chairman just shook his head at sinundan ang asawa. Habang ako ay nanatiling nakatayo sa bukana ng living room.

“Kayong mga bata kayo!? Diba’y mag dri-drive pa kayo?” Hiyaw nito sa mga anak, agad naman hinawakan ni Chairman ang balikat ng asawa.

Lumingon sa akin ang boss ko. He tilted his head while his brows knitted. His eyes are observing me. I arched my brow at him to asked his problem.

Tumayo ang boss ko, kaya napatingin silang lahat sa kan’ya. Lumapit s’ya sa ina at niyakap ‘to.

“We’re going home, Ma.” Hinalikan nito ang pisngi ng ina. “Maaga pa ang flight namin bukas.”

Lumambot naman ang ekspresyon ng muka ni Tito Gianni, napa buntong hininga ‘to at tumango.

Hinatid nila kaming mag asawa, sa garahe kung nasaan naka park ang kotse ni boss. Nag pa-iwan pa ang kambal dahil balak ng dalawa na ubusin muna ang iniinom bago umuwi, nag paalam narin sila sa akin.

“Mauna na po kami, Chairman and Tito,” Paalam ko, napansin ko naman ang pag ka gulat ng boss ko dahil sa tinawag ko kay Tito Gianni.

“It’s nice meeting you, Sage.” Ngumiti ‘to sa akin at tumingin sa anak. “Drive safely, Logan. Naka inom ka panaman.”

My boss just nodded boredly, kaya pinaningkitan s’ya ng mata ni Tito Gianni. “And answer my call!”

Napakamot naman ng batok ang boss ko. “I will, Ma. Naging busy lang talaga ako kaya hindi ko nasagot mga tawag mo.”

Tito just squinted his eyes, but he still nodded. Tumingin sa akin ang boss ko at nginuso ang sasakyan n’ya, coaxing me to go inside, already. Nag paalam ulit ako kila Chairman bago tuluyang pumasok sa loob ng sasakyan n’ya, sa front seat.

Hindi rin nag tagal ay pumasok narin ang boss ko, binuksan nito ang bintana ng kotse n’ya. Tito and Chairman are still there, kung saan namin sila iniwan. Naka pulupot ang braso ni Chairman sa bewang ng asawa.

“We’ll be going, Ma, Dad,” Paalam ni boss, nakita ko pang kumaway si Tito Gianni bago paandarin ni boss ang sasakyan n’ya.

Palabas na kami ngayon ng subdivision, at tinatahak ang daan papunta sa condo ko.

“So… Ano pinag usapan n’yo?” He interrogated. Sumandal ‘to sa upuan, to relaxed himself. Saglit n’ya ako sinulyapan bago bumalik ulit ang tingin sa daan.

Pinag krus ko ang mga braso ko sa aking dibdib, at nanatili ang tingin sa unahan.

“Kaya nga hindi ka sinama, dahil ayaw ipaalam sayo pag u-usapan namin.” I glanced at him and he’s already frowning. “Kaya wag kanang mag tanong, dahil hindi ko rin sasabihin sayo.”

“Tks,” Ungot n’ya at hindi na nag salita pa. Mabuti naman dahil wala talaga akong balak ipaalam sa kan’ya ang pinag usapan namin nila Chairman.

Naging tahimik ang byahe namin. It’s already 10:30PM, maaga pa kami bukas. So I’d probably just gonna clean myself and go to sleep, tutal naka pag dinner naman na ako.

Pero ganon nalang ang pag ta-taka ko ng mapansing ibang daan ang tinatahak namin. This is not the route to my condo. Mabilis ako bumaling sa boss ko.

“Where we going? Hindi ‘to ang daan papunta sa unit ko,” I questioned.

“We’re going to my pad.” I whispered a gasped and my eyes widened.

“I need your help to pack my things,” He said nonchalantly, without giving me a glance.

“What!? You haven’t pack your things? Mamaya na ang flight natin!” I snapped. Naramdaman ko ang mabilis na pag gapang ng inis sa ulo ko.

Hindi s’ya sumagot at tahimik lang nag drive. Napa buga nalang ako ng hangin at napa hilot ng sintido ko.

“You’re so irresponsible,” I uttered out of frustration.

“It’s part of your job,” Aniya dahilan para tapunan ko s’yang nang masamang tingin.

“You should have told me sooner, then.”

I heard him sighed and shook his head. Umayos ako nang upo at tumahimik nalang. Ayoko na makipag talo, walang mangyayari kung makikipag talo pa ako. Nand’yan na’yan eh, ano pa bang magagawa? Isa pa, s’ya ang amo sa aming dalawa.

“You’ll sleep in my pad, para hindi narin kita sunduin,” He declared. My eyebrows furrowed.

“My luggages are…”

“Your luggages are already in my pad,” He cut me off.

“How?” I asked, eyes widening.

He licked his lips, and grief the steering wheel. He looks so hesitant to say it, kaya pinaningkitan ko s’ya ng mata.

“Pinakuha ko kay Gerald,” He trailed off.

Napapikit ako at napa kuyom ang kamay. Trying to calm myself, because I feel like I’m about to lose my shit.

“May pinapasok ka sa bahay ko, without asking for my consent?” I asked calmly, as my eyes still closed.

“Yes… I’m sorry.”

Dumilat ako at napailing. Tumingin nalang ako sa labas ng bintana dahil pakiramdam ko ay sasabog ako sa inis once na makita ko pag mumuka n’ya.

So, that’s why he asked me if, I already pack my things. Kasi plano n’ya palang kunin sa unit ko. Ayos lang naman sa akin, but the thing is he should ask for my consent first, dahil pamamahay ko parin ‘yon kahit ang kompanya n’ya ang nag ba-bayad no’n.

I thought we’re good, pero eto nanaman ang pagiging walangya n’ya sinisira ang mood ko. Nakakainis talaga.

Naging tahimik ang byahe namin, walang imikan. Hindi ko rin s’ya tina-tapunan nang tingin, simula pa kanina ay nanatili ang tingin ko sa labas ng bintana. Baka mag ka stiff neck pa ako, bwesit.

Hanggang makarating kami sa parking lot ng pad n’ya ay wala kaming imikan. I heard him sighed multiple times, but I didn’t bother myself to glance at him.

“Sorry,” Bulong n’ya, sapat lang para marinig ko.

Nandito na kami ngayon sa elevator ng building. I can’t even appreciate the luxurious interior of this condominium, dahil sa pag ka inis ko sa kan’ya.

Hindi ko s’ya pinansin at lumabas ng elevator nang bumukas ‘to, nauna ako sa kan’yang mag lakad.

Napahinto lang ako nang bigla n’yang hawakan ang pulsuhan ko, naging dahilan para ma-patingin ako sa kan’ya.

He sighed, and glanced up. Sinubukan kong bawiin ang kamay ko sa kan’ya pero hinigpitan n’ya lang ang hawak n’ya ron.

Binaba n’ya ang tingin sa akin. I saw him licked his lips and gulped.

“I’m sorry… I know, I fucked up,” He trailed off with a rasp. “I won’t do this again. Sorry, really I’m sorry.”

Napatitig ako sa kan’ya. I can see his sincerity, and that he actually feel bad. Umiwas ako tingin. I sighed and nodded. That’s already enough. He apologized. Isa pa, nakakaawa eh, parang maiiyak na. Tks.

“It’s fine already,” I assured him. His face lightened. Pinigilan ko naman ang sarili kong matawa. “Halika na. Nasa gitna tayo ng pasilyo, nakakahiya pag may naka kita sa atin.”

Ako naman ang humawak sa kan’yang pulsuhan, at hinatak s’ya. Nag umpisa na kami mag lakad papunta sa pad n’ya.

Huminto kami sa harap ng isang wooden black door, single door lang s’ya but it’s huge. Tingnan ko ang boss ko, coaxing him to type the password already para maka pasok na kami.

Bumaba ang tingin nito sa kamay n’ya, kaya wala sa sariling napatingin rin ako sa kamay n’ya, na hawak ko parin pala. Nahihiyang tinangal ko naman ‘to.

“Ah… Hindi ko napansin,” Ani ko at umiwas tingin.

He nodded in playful way and bit his lower lip while smirking. Lihim naman ako napa irap, yabang.

Binuksan n’ya ang pinto ng pad n’ya, una n’ya akong pinapasok. Bumungad sa akin ang isang malawak na living room.

Such a luxurious penthouse, he even had a second floor and swimming pool. Well, I should have expected this already. He’s Mafinix Corp. CEO, After all.

“Let’s go, upstairs,” Panganyaya n’ya at naunang mag lakad sa papunta sa hagdan.

Sumunod ako sa kan’ya, umakyat kami sa second floor at nag tungo sa kan’yang walk in closet.

Halos kalahati na ng kwarto ko, ang laki ng walk in closet n’ya, at kahit saan ka tumingin puro high branded clothes and items ang makikita mo.

Puno ng suit, wristwatch, cologne, necktie, shoes and different accessories. Para akong pumasok sa isang shop sa mall.

“I’ll help you, don’t worry,” Aniya at kinuha ang dalawang luggages n’ya na wala pang laman.

Inismiran ko s’ya at humalukipkip. Tinaasan ko s’ya ng kilay. “Malamang.”

Lumapit ako sa kan’ya at kinuha sa kamay n’ya ang luggages n’ya at binuksan ‘to.

“Kunin mo ang sa tingin mong kakailanganin mo, ako ang mag tu-tupi,” I commanded. Kala ko ay mag pro protesta pa s’ya pero tumango lang ‘to.

Naging mabilis ang ang pag aasikaso namin sa luggages n’ya dahil parehas namin ‘tong gustong mabilis matapos, and thank God! Nag ka sundo kami, once!

“Done!” I exclaimed after ko mazipper ang huling luggages n’ya. Kinuha n’ya ‘to sa akin dahil mabigat ‘to at tinabi.

Tumingin ako sa wristwatch ko, it’s already 1AM. Nag unat unat ako at humikab, I’m so tired and sleepy! Gusto kona matulog.

“Sleepy?” My boss asked. Tumango ako, wala na yata akong lakas mag salita.

Tumingin ako sa paligid, at parang gusto ko nalang umiyak dahil sa sobrang kalat. Kailangan pa naming linisin ‘to.

“You can sleep now, ako na bahala dito,” Aniya at dinampot ang hanger na nasa lapag. Nag salubong ang kilay ko.

“Are you sure?” I asked. I mean ta-tangapin ko ang inaalok n’ya, lalo’t inaantok na talaga ako.

He nodded. “Yes.” Humalukipkip ‘to at sumandal sa kan’yang closet, he tilted his head and smirked at me. “Nasa kabilang kwarto lang ang guest room, go rest already.”

“Okay, If you insist.” Ngumiti ako sa kan’ya at tinalikuran s’ya, baka bawiin n’ya pa kasi ang sinabi n’ya.

Huminto ako sa bukana ng walk in closet n’ya at nilingon s’ya. Naka sandal parin s’ya sa closet at naka halukipkip, tumaas ang kilay n’ya sa akin.

“Goodnight,” Paalam ko bago tuluyang lumabas para mag tungo sa guest room.

Nang makapasok sa guest room, ay nakita ko agad ang luggages ko at bagong twalya, toiletries at bagong underwear. Tks, pinag handaan n’ya talaga parang sure na sure s’ya na dito talaga ako matutulog ngayon. laking pasasalamat ko naman nang makitang may sarili banyo ang guest room. Wala na ako sinayang na oras at agad na nag hubad para mag take ng half bath.

Napansin ko naman na malaki ang tshirt na binigay nila sa akin, after ko maligo. Parang ka size na ng boss ko ‘tong damit na’to, sa kan’ya ba’to?

Napailing nalang ako at sinuot ‘to. Dami daming pera hindi manlang mabilan ng bagong tshirt ang bisita n’ya.

Agad ako nahiga sa kama ng matapos makapag ayos, mabilis rin naman nakatulog dahil sa pagod.

Kinabukasan ay hindi naman kami nag ka problema sa pag gising dahil kapwa kami nag alarm. The only problem is parehas kaming inaantok at kulang sa tulog. We didn’t even eat breakfast, baka sa airport nalang kami kumain dahil wala na time para makapag handa pa.

“Alis na po ako, Sir,” Paalam ni Gerald after n’ya kami maihatid sa airport.

Inayos ng boss ko ang shades na suot at tumango bago kinuha kay Gerald ang luggages n’ya.

Napansin ko ang pag tingin ng mga tao sa gawi namin, konti lang ang tao kung saan kami binaba ni Gerald, we’re taking business class flight, kaya sa ibang entrance ng airport n’ya kami binaba.

“Let’s go,” I commanded bago naunang mag lakad sa kan’ya, habang s’ya naman ang nag tutulak ng cart namin kung saan nakalagay ang luggages namin.

“Sir Logan, ako napo d’yan.” Biglang lapit ng isang airport staff nang makita kami. Hinayaan naman ng boss kong kunin ‘to ng staff.

I arched my brow. Sikat talaga ang gagong ‘to. Napansin ko rin ang bulungan at sulyap ng mga tao sa gawi namin may iba pa ngang parang gusto lumapit, I can also heard some camera shutter.

Lumapit ang boss ko sa akin, napansin n’ya ang nakataas kong kilay. He just chuckled, nagulat pa ako nang akbayan n’ya ako, narinig ko pa ang singhap, mostly ng mga babae sa paligid namin dahil sa ginawa n’ya.

I shook my head at hinayaan nalang s’ya, nag umpisa kaming mag lakad habang naka akbay parin sya sa akin at nasa likod namin ang airport staff tulak tulak ang gamit namin.

Pa-ngiti-ngiti naman ang katabi ko, tuwing may tumatawag sa kanya. Buti nalang ay walang nag tangkang lumapit dahil ma la-late talaga kami sa flight namin kung mag kaka mini fan meeting pa s’ya rito.

“So… Saan tayo pupunta?” Tanong n’ya. Nag angat ako nang tingin at nakita s’yang binaba kaunti ang kan’yang shades at kumindat sa crowd ng mga babae at lalaking tumatawag sa kan’ya.

“Maldives? Hawaii? Bali? Where?” Hula n’ya.

Nag salubong naman ang kilay ko dahil sa mga hula n’ya, at mahinang natawa ng may ma realized.

Kaya ba s’ya naka shades dahil akala n’ya ay sa tropical country kami pupunta? Hindi ko tuloy mapigilan matawa.

Napansin naman nito ang tawa ko, kuno’t noo n’yang binaba ang tingin n’ya sa akin.

“What?” He asked and arched his brow.

Tumawa lang ako at umiling, inabot ko sa kan’ya ang plane ticket namin at wala sa sarili naman n’yang kinuha ‘to. I saw how his eyes widened, na lalong nag patawa sa akin.

“What!?” He exclaimed.

I grinned at him and crossed my arms to my chest. I cockily tilted my head.

“Yes, we’re going to Switzerland.”

10

SAGE

“Good morning, ladies and gentlemen. This is a pre-boarding announcement for flight 123 to Geneva, Switzerland. We are now inviting those passengers with small children, and any passengers requiring special assistance, to begin boarding at this time.”

Lumibot ang paningin ko sa paligid nang marinig ang announcement ng flight namin. Tumayo ako sa pag kaka-upo at nilapitan ang boss kong prenteng naka upo, hindi kalayuan sa aking pwesto.

“We kindly ask that all passengers holding boarding passes for this flight make their way to the gate.”

Napa buga ako ng hangin at pagod na tiningnan ang lalaking nasa harapan ko. Naka tingin ‘to sa cellphone n’ya habang suot ang headphone.

Hindi yata ako nito napansin dahil hindi manlang ‘to nag angat nang tingin. I just rolled my eyes and took his headphone without a warning.

Mag kasalubong ang kilay nitong nag angat nang tingin, pero agad ring kumalma ang ekspresyon nang makita ang naka taas kong kilay.

Umayos s’ya nang upo at tumikhim. Humalukipkip ako habang pinapanood ang ginagawa n’ya, while still arching my eyebrow.

“What?” Tanong n’ya at napa kamot sa kan’yang kilay, wala sa sariling napa tingin naman ako sa makapal n’yang kilay na nagulo dahil sa pag kamot n’ya.

Hindi na ako nakapag salita dahil muling in-announce ang flight namin. I tilted my head and looked at him, tila nakuha naman n’ya ang ibig kong sabihin at tumayo na.

“Your passport?” I asked. Just to make sure.

Kinapa n’ya ang bulsa at kinuha ang passport n’ya. Pinakita n’ya ‘to sa akin at ngumisi. I just nodded at him, bago naunang mag lakad sa kan’ya.

Naramdaman ko naman s’yang sumunod sa akin, may suot suot s’yang duffel bag. Ako rin naman, nakalagay lang naman dito ang mga necessities ko, like laptop, phone and book, para hindi ma bored mamaya dahil 18 hours lang naman ang flight duration.

Ang mga luggages naman namin ay wala na samin, they already secured our luggages. And kilala pala ni boss ang mayari ng airport na’to, kaibigan n’ya rin. Isa sa mga nag pakilala sa akin nung party, Armani Beltran.

“I really can’t believe this. Switzerland? Anong pumasok sa isip ni Dad?” He mumbled while walking besides me. Narinig ko rin s’yang hindi maka paniwalang tumawa.

“Vacation to Switzerland, that’s so odd,” Bulong n’ya pa.

Hindi na ako naka tiis kaya bumaling ako sa kan’ya at sina maan s’ya nang tingin.

Actually, I’m the one who suggested Switzerland to Chairman. Tinanong n’ya ako, eh. Of course, I grabbed the chance. A vacation to one of the most expensive country in the world. Wala na yatang hihilingin pa ang mukang perang kagaya ko.

I know it’s selfish. This is planned vacation for my boss, pero ang luho ko ang sinunod ko. Well, hindi naman kasi natin alam kung kailan ulit ako makakakuha ng ganitong opportunities. Kung may dadating pa nga ba. So, I grabbed the chance. Isa pa, mayaman naman si boss.

Kung gusto n’ya mag bakasyon sa ibang lugar, magagawa n’ya kasi may pera s’ya. Madali lang sa kan’ya yan. Eh, ako ba? Kaya, sinunod kona ang gusto ko.

Still, tutuparin ko ang pinangako ko kay Chairman at Tito Gianni. That I will make this vacation memorable and enjoyable for his Son. Sisiguraduhin ko ‘yon.

“Do you even know how to speak german?” Baling sa akin ng boss ko, nakataas ang kilay nito. Nainsulto ako sa tanong n’ya kaya sina maan ko s’ya nang tingin.

“Woah, Chill! I’m just asking,” He chuckled and scratched his nape boyishly. I just rolled my eyes at him.

“I don’t. But I know how to speak french and english.” Mayabang kong tinaas ang kilay ko sa kan’ya. Tumingin ako sa harapan at nakitang malapit na pala kami sa entrada ng eroplano.

I know how to speak french. Meron kasi akong major subject dati na kinailangan namin matuto mag french. Mukang hindi naman na sayang ang pag aaral ko ng french dati dahil ngayon magagamit ko na s’ya.

“You speak french?” Tila gulat n’yang tanong, I saw him licked his lips. Tumango lang ako at hindi na s’yang pinansin dahil nasa harapan na kami ng isang stewardess.

“Good day, Sir! Please, Enjoy our flight,” Bati nito sa akin at ngumiti, kapansin pansin agad ang mukang banyaga nito. Tumango ako at ngumiti.

Pero napansin ko rin agad ang pag angat nang tingin ng stewardess, ang mata nito ay nanlaki at nag ningning habang nakatingin sa taong nasa likod ko.

Kahit hindi ko lingunin ay alam kona agad kung sino ‘yon. His presences was enough for me to recognized him, at sa akto palang ng mga taong nada-daanan namin ay hindi ako pwedeng mag kamali.

Logan Manuel, in the flesh! Sinong hindi magugulat. Halos mag hugis puso na ang mata ng mga taong nakakakita sa kan’ya. We’re getting too much attention that it’s starting to pissed me off.

Kala ko ay ayos na kanina na nasa airport kami, kala ko ay hanggang doon nalang ‘yon. Gaano ba kasikat ang gagong ‘to?

Well, hindi narin naman nakaka gulat dahil kilala ang kompanya nila sa buong mundo, and him as CEO. Dapat na talaga ako masanay sa mga ganito scenario. Lalo na’t sekretarya n’ya ako.

I craned my neck to see him. Nasa likod ko s’ya, bitbit ang kan’yang duffel bag. Seryoso ang muka n’ya at tila hindi napapansin ang atensyong nakukuha.

Kahit seryoso ay maamo ang bukas ng muka nito. Muka talagang anghel ang lalaking ‘to, kahit yata galit ay mag mumuka parin ‘tong maamo. Wala narin s’yang suot suot na shades, tinangal n’ya after malaman kung saan kami pupunta. I chuckled.

Napansin naman n’ya ang tingin ko. His misty grey eyes drifted at me. Nag salubong ang kilay n’ya at tumagilid ang ulo. Nakarinig ako ng hagikgik na animo’y kinikilig sa paligid dahil sa ginawa n’ya.

I shook my head and sighed bago mag iwas nang tingin. Naramdaman ko naman ang pag sunod nito hanggang mapantayan n’ya ako.

“Did I do something again?” He asked. Sapat lang para ako ang makarinig.

Umiling ako at hindi nalang s’ya pinansin. Tumingin ako sa lalaking nasa harapan namin. Isang male stewardess. Ngumiti ‘to sa akin kaya ginantihan ko rin s’ya ng ngiti. Napansin ko naman ang pamumula ng pisngi nito at iginaya na kami papasok sa kabilang bahagi ng eroplano.

Pero ganon nalang ang gulat ko nang maramdaman ang matikas na braso pumulupot sa bewang ko. Wala sa sariling napahinto ako sa pag lalakad. I heard some people gasped dramatically. Tiningnan ko ang braso at kung sino ang nag ma-mayari nito. Just to see my boss with his eyebrows furrowed.

I glared at him. Tumingin lang s’ya sa akin at umiling. He bit his lower lip at mas lalo akong hinapit palapit sa kan’ya.

“Logan?” Banta ko sa mahinang boses.

“Let me,” He pleaded. Wala na akong nagawa kung hindi tumango at mag lakad ulit, kahit na nakakarinig na ako nang bulungan sa paligid.

Ang kanina n’yang seryosong muka ay lalong sumeryoso. Nag dilim rin ang ang kan’yang ekspresyon habang umiigting ang panga. Anyare sa kan’ya?

Hanggang makarating sa aming designated seats ay naka pulupot ang braso n’ya sa bewang ko. Dahil business class ang kinuha naming flight kaya hindi mag katabi ang upuan. May pagitan ang mga pwesto namin, katabi ko ang bintana.

Kung hindi ko pa ha-hampasin ang braso n’ya ay hindi n’ya pa ‘to ta-tangalin sa pag kaka pulupot. Naupo na ako sa pwesto ko at ganun rin s’ya.

Napa pikit ako nang maramdaman ang malambot na upuan ng eroplano sa likod ko. This is actually my first time riding a plane. Ang swerte ko dahil business class pa ang kauna unahang flight na masasakyan ko at sa Switzerland pa kami pupunta.

Madami talaga akong nakukuhang benifits sa trabaho ko ngayon. Ibang iba sa dati. Malaki narin ang pinagbago ng buhay ko. Malayong malayo sa kinagisnan ko. Ang swerte ko na sa akin napunta ang posisyon na ‘to, alam kong maraming mas deserving kesa sa akin pero mas kailangan ko ‘to. Sorry sila.

Wala pang kalahating oras ay nag umpisa nang lumipad ang sinasakyan namin. Hindi narin naman ako ginulo ng boss ko, tahimik lang ‘to. Hindi ko alam kung ano ang ginagawa n’ya dahil hindi kona s’ya sinulyapan pa simula nang maka upo kami.

Binalak ko nalang matulog, dahil kulang ako sa tulog. Sobrang komportable rin nang inuupuan ko para hindi antukin. Napa hikab ako.

“Sleepy?”

Nag angat ako nang tingin at nakita ang boss kong naka dungaw sa kan’yang upuan. May hawak na libro at nasa leeg ang headphone.

Tumango ako at umayos nang upo, sinarado ko rin ang bintana sa tabi ko. Masyado kasing maliwanag. Pumikit ako at dahil sa antok ay mabilis rin akong nakatulog.

Naramdaman ko nalang ang isang bagay na dumikit sa baba ko, at marahan ‘tong pinunasan. Unti unti akong napa mulat.

Napa kurap ako para ma adjust ang paningin ko, ng luminaw ay bumungad sa akin ang muka ng boss ko. Nanlaki ang mata ko dahil sa sobrang lapit n’ya.

Kusa naman ‘tong umatras nang makitang gising na ako. Tiningnan nito ang hinlalaki n’ya kaya wala sa sariling napa tingin rin ako roon. Kumi-kintab ‘yon, wari ko ay basa.

“You’re drooling,” Aniya at napa iling, pero may mapang inis na ngisi ang labi.

Sina maan ko s’ya nang tingin upang hindi n’ya mahalata ang pagkapahiya ko. Gaga ka, Sage! Nakakahiya! 

“Bakit mo pinunasan gamit daliri mo! Kadiri ka naman!” I hissed. Binuksan ko ang bag ko at kumuha ng tissue. “Oh, punasan mo ‘yan. Mag hand sanitizer karin.” Kinuha nito ang tissue inabot ko at mag kasalubong ang kilay na tiningnan ako.

“Arte. Why? You don’t use mouthwash?” Ngisi n’ya at tinaasan ako ng kilay.

Sa inis ko ay kinurot ko ang braso n’ya. Agad naman s’yang napa ngiwi at napa himas sa parteng kinurot ko.

“Damn! You’re really a sadist.” He shook his head and bit his lower lip to stifled his smile. kina-kamot rin n’ya ang parteng kinurot ko. Napa rolyo nalang ang mga mata ko sa kan’ya.

“Bakit mo ba ako ginising? Kita mong ang sarap ng tulog ko,” I complained.

“Halata naman. Tulo laway ka, eh,” Rinig kong bulong n’ya kaya agad ko s’yang inabot, pero mabilis ‘tong naka atras. Matalim ko s’yang tiningnan. Ngumisi lang ang loko at umiling.

“It’s already lunch, baka gutom kana,” Sabi n’ya at may sinenyasan mula sa malayo.

Napatingin naman ako sa paligid, halos ang iba nga ay kumakain na. Nakaramdam narin ako ng gutom. The only food I ate for breakfast was coffee and sandwich. Kulang na kulang, lalo na’t, I preferred heavy meal tuwing umaga.

Bumalik ang boss ko sa kan’yang pwesto. May lumapit rin na isang stewardess at nginitian kami bago inabot ang menu sa amin. Agad naman akong nag laway nang makita ang mga nakalagay sa menu, mga hindi pamilyar na pag kain kaya lalong nakaka gutom.

“I’d like the Landjäger,” My boss ordered. Agad namang tumalima ang stewardess at sinulat ang order ng boss ko.

“Would you like anything for drink, Sir?”

“Just orange juice,” Maikli nitong sagot at binalik ang hawak na menu. Bumaling naman sa akin ang stewardess.

“I’ll have a Zurcher Geschnetzeltes, and coke. Please,” I ordered. Tumango naman ‘to at agad kaming pinasalamatan bago umalis. Buti nalang may picture na kasama ang kanilang menu dahil baka talagang mahirapan ako. Ang pinaka ayoko pa naman ay mag mukang tanga sa harap ng ibang tao.

Tiningnan ko ang oras. Halos apat na oras rin pala akong tulog. Sobrang naging komportable ako sa pwesto ko na kung hindi pa ako ginising ng boss ko ay paniguradong tulog pa ako hangang ngayon.

“We have a stopover at Tokyo,” Anunsyo ng boss ko sa akin. Nakatingin ‘to sa kan’yang wristwatch habang mag kasalubong ang kilay.

Hindi rin nagtagal ay dumating na ang lunch namin, at halos mabusog na ako sa itsura at amoy palang nito. Eto ang unang beses kong makakain ng swiss dish, at hindi naman ako nito binigo.

Mabilis ko naman ‘tong nilantakan, mabilis rin naubos. Binigyan rin nila kami ng dessert na chocolate cake, at isa na yata ‘to sa pinaka masarap na cake na natikman ko. Pano pa kaya kung mismong nasa Switzerland na kami. Gosh! I can’t wait.

After kumain at mabusog ay inayos ko lang ang bag ko dahil may stopover kami sa Japan. Sasaglit lang kami roon, pero gusto ko parin sulitin kahit na sa airport lang naman kami. Isa rin ang Japan sa mga bansang gusto ko bisitahin, pero sa susunod nalang ‘yon.

“Ladies and gentlemen, this is a boarding announcement for passengers traveling on flight 123 to Geneva, Switzerland. We would like to inform you that our flight will be making a stopover at Tokyo, Japan for approximately 2 hours.”

Ilang minuto lang ay lumapag narin ang eroplanong sinasakyan namin sa Tokyo, Japan. Excited akong tumayo pero napa iktad ako ng mabilis akong nakaramdam ng pag ka-hilo pag tayo, napa hawak nalang ako sa headboard ng upuan ko upang hindi tuluyang bumagsak. Nabigla yata ang katawan ko sa biglaang pag tayo ko

“Hey, are you okay?” My boss asked. Naramdaman ko ang mainit nitong palad na humawak sa aking braso upang alalayan ako.

Napa hilot ako ng sintido at napa pikit. Pero kahit naka pikit ay ramdam ko ang pag ikot ng paningin ko. Para akong lasing dahil sa pag ka hilo at pakiramdam na nasusuka.

“I feel nauseous.” Napahawak narin ako sa mabalbong braso nito. Naramdaman ko naman may lumapit sa amin.

“Is everything alright, Sir?” Rinig kong tanong ng isang stewardess.

“He’s experiencing motion sickness. Get him medicine,” He commanded before facing me. “Maupo ka muna.”

Tumango ako at dahan dahan bumalik sa aking upuan. Nakapikit parin ako at naka sandal ang ulo sa headboard ng upuan. Mabilis naman tumalima ang stewardess.

Medyo nawala narin ang pag ikot ng paningin ko pero sa tuwing di-dilat ako ay bumabalik ang pagkahilo ko.

Napa iktad pa ako nang maramdaman ang mainit nitong palad na kinapa ang leeg ko. Napa mura s’ya. “Fuck! You’re sweating cold.”

“Here’s the medicine, Sir.” Biglang sulpot ng stewardess habang hawak hawak ang isang box ng gamot at tubig. Mabilis naman ‘tong inabot ng boss ko.

“Drink this,” Utos n’ya at inalalayan akong bumangon sa pag kaka sandal. Inabot ko ang gamot na hawak n’ya at mabilis ‘tong ininom. Nakakailang man ay hinayaan ko nalang s’yang painumin ako ng tubig.

Inabot n’ya ang gamot at baso sa stewardess pagkatapos kong makainom. Bumalik ako sa pag kaka sandal at muling pumikit. Mabilis kong naramdaman ang epekto ng gamot.

“Take some rest. Your body isn’t accustomed for this.” He shook his head and clicked his tongue. “Is this your first time flying?”

Napakamot naman ako sa aking pisngi dahil sa hiya. Hindi ko rin naman inaasahan na mangyayari ‘to sa akin. Tumango nalang ako at umiwas tingin. Nakakahiya dahil mukang na perwisyo ko pa ang boss ko.

“Maya maya lang ay ayos na ako. Pwede kana maunang lumabas, susunod nalang ako,” Ani ko habang hindi maka tingin sa kan’ya.

“No. Hindi ka lalabas. You need to rest, you should go back to sleep.”

Mabilis naman akong napalingon sa kan’ya. Naka taas ang makapal nitong kilay sa akin habang huma- halukipkip. Naka sandal ‘to sa arm rest ng kan’yang upuan at Naninimbang ang tingin pero mababasa mo parin ang pag aalala sa mga mata nito.

“But… I want…” I trailed off. Nag baba ako nang tingin dahil sa hiya. Gusto ko talaga lumabas, isa ang Japan sa mga dream destination ko at ayokong sayangin ‘tong pag kaka-taon na’to, dahil hindi ko alam kung kailan ulit ‘to mauulit, oh kung mauulit pa nga ba.

I bit my lower lip when I heard him sighed. Lumapit s’ya sa akin dahilan para mag angat ako nang tingin. Tinukod n’ya ang isang kamay sa arm rest habang ang braso naman n’ya ay naka akbay sa headboard ng upuan ko.

“What do you want, hmm?” He softly asked. Hindi ko tuloy alam kung anong mararamdaman ko dahil sa lambing nang pananalita n’ya. Hindi ko rin magawang tingnan s’ya, may side effects yata ‘tong pinainom nila sa akin.

“Sushi,” I answered. Naramdaman ko naman ang paginit ng pisngi ko. Nag iwas ako nang tingin nang makitang titig na titig s’ya sa akin. Omg! Sage, nakakahiya ka. Isa sa mga dahilan kung bakit gusto gusto kong lumabas ay para kumain sushi. Nakakahiya mang aminin pero never pa ako nakakain non.

“Ano ba, Logan!” I leered when I saw his playful smirk. Mapang inis ang ngiti nito at dahil sa hiya at pag ka inis ay tinulak ko ang muka n’ya papalayo sa akin. I heard him chuckled.

Tumayo s’ya ng tuwid habang napapailing. I can’t help but to rolled my eyes when I saw him trying to stop his smile. May sinenyasan s’ya mula sa malayo na lumapit sa amin.

“I’ll tell someone to get us sushi,” Aniya. Tumango nalang ako at pinanood s’yang kausapin ang isang male stewardess na lumapit sa kan’ya. Namukaan ko ang lalaki, eto yung kaninang nginitian ko.

Napansin ko naman ang pag balik sa pagiging seryoso ng boss ko. Napailing nalang ako. Bipolar yata ang isang ‘to, eh. Bigla bigla nagiging bugnutin.

Tumingin sa akin ang male stewardess, napansin ko ang pag alala nito. Tipid ko s’yang nginitian. Ngumiti rin s’ya sa akin bago bumalik ang tingin sa boss ko na ngayon ay umiigting na ang panga, habang naka tingin sa akin.

Napakislot ako nang mahuli ‘tong naka tingin sa akin, madilim ang ekspresyon ng muka n’ya. Animo’y galit. Kinakabahan man ay hindi ko ‘to pina halata at tinaasan s’ya ng kilay.

Ano nanaman bang problema ng isang ‘to. Kanina ko pa s’ya napapansin na pabago bago ng mood. Baka talagang may sakit na ‘tong isang ‘to. Wala naman sinabi si Chairman tungkol dito.

He clenched his jaw and shook his head. Bumalik ang tingin n’ya sa kausap. Tumango naman ang stewardess at tumingin sa akin at tumango rin bago umalis.

Napangiti naman ako. Hindi ko maiwasang ma excite. Makakain narin ako ng sushi! Cravings satisfied. Madami pa sana ako gustong subukang Japanese food pero ayos narin muna ako sa sushi dahil ayaw naman ako palabasin ng boss ko. Tks.

“What are you smiling for?”

Nag angat ako nang tingin sa boss ko na prenteng naka upo sa arm rest ng upuan n’ya habang naka halukipkip.

“Wala…” Nakakahiya namang aminin na excited ako makakain ng sushi. Kilala ko panaman s’ya, baka tarantaduhin n’ya lang ako. Tumaas naman ang kilay n’ya.

“Umayos ka nga nang upo,” Sita ko. Umiling lang s’ya at sumandal sa headboard ng upuan habang naka upo parin sa arm rest.

“Still feeling nauseous?” Tanong n’ya. Pinakiramdaman ko naman ang sarili ko. Hindi na ako nahihilo pero medyo nanghihina pa ako. Need ko lang talaga siguro itulog ‘to, pero mamaya na pag kakain ko ng sushi. Umiling nalang ako at pumikit.

Naging tahimik lang kaming dalawa, walang imikan. Kami nalang naman ang tao sa loob. Gustohin ko mang dumilat ay hindi ko magawa dahil nararamdaman ko ang pag titig n’ya sa akin.

Tyaka lang ako nag mulat nang makarinig ng mga yabag ng paa, papalapit sa amin. Bumungad sa akin ang humahangos na male stewardess, may hawak na supot.

“Here’s your sushi, Sir.” Hinihingal nitong inabot ang supot sa boss ko.

Nag salubong ang kilay ko nang basta lang ‘to kinuha ng boss ko, ni hindi manlang nga n’ya tinapunan nang tingin ang lalaki. Gago ‘to, hindi manlang nag pasalamat. Agad ako tumingin sa male stewardess at nginitian s’ya.

“Thank you,” Pag papasalamat ko. Namula ang pisngi nito, ang cute naman. Tumango lang ‘to sa akin bago umalis.

“Your sushi.” Pinukol ko naman nang masamang tingin ang boss ko nang marahas n’yang binagsak ang supot ng sushi sa lamesa ko. Napaka bastos talaga ng hayop. He just looked at me boredly.

Hindi ko nalang s’ya pinansin at agad pinag tuunan ng pansin ang supot sa harapan ko. My smile widened when I saw the three box of sushi. Agad ko ‘tong tinangal sa supot at binuksan ang tatlong box. I pressed my lips together, I can feel myself salivating.

Agad rin akong napatingin sa boss ko ng mapansin kung gano karami ang sushi na nasa harapan ko. Hindi ko ‘to mauubos. Minsan talaga ay may pag ka Oa si boss.

“Halika rito. Saluhan mo ako,” Utos ko sa kan’ya. Kinampay ko pa ang kamay ko para lumapit s’ya. Nag liwanag naman ang muka n’ya. Tks, gusto rin pala ng sushi hindi pa nag sabi. Napailing nalang ako. Mabilis naman s’yang lumapit sa akin. Gusto ko sana matawa nang mapansin kung gano s’ya ka excited. Favorite n’ya siguro ‘to, imposible namang never pa s’yang nakakain nito.

Dahil walang upuan ay nanatili lang s’yang nakatayo sa tabi ko. Inabutan ko s’ya ng chopsticks. “Dig in,” Paganyaya ko. I heard him chuckled.

“You’re acting like you’re the one who brought it.” Napapailing n’yang ani.
Ngumisi lang ako at nag umpisa nang kumuha ng sushi. Buti nalang ay marunong ako gumamit chopsticks. Napapikit naman ako nang matikman ang hindi pamilyar pero masarap na lasa nito. Damn! That was good.

“Is it good?” Napatingin naman ako sa boss ko. His eyes flickered with amusement. He looks very delighted and contented seeing me enjoying this sushi. Pinapanood pa yata nito ang kilos ko. Tumango nalang ako at bumalik sa pag kain.

Napansin ko naman ang hawak n’yang parang lalagyan ng toothpaste. Kulay green nga lang ‘to at maliit. Pinanood ko s’yang buksan ‘to, nag lagay s’ya sa gilid at sinawsaw ang sushi n’ya ron. I frowned.

“What is this?” I curiously asked as I pointed the green phase on his sushi.

“This…” Bumaba ang tingin n’ya sa hawak hawak na sushi kung saan may kung anong kulay green don. “Wasabi.” Nag salubong ang kilay n’ya at tiningnan ako nang mapansin ang pag ta-taka ko. Well, I’ve never heard the word, wasabi.

“Masarap ba ‘yan?” Tanong ko at sinubo ang bagong sushi na kinuha ko. Damn! Ang sarap talaga. Kung afford ko lang ‘to dati baka in-arawaraw ko na’to. Mas masarap ‘to dahil sa Japan talaga mismo galing. Baka pag kumain ako ng sushi sa pinas ay ma disappoint lang ako.

“Yes, this would add more flavors to your sushi.” His mouth twitched. “Wanna try it?” Hindi pa ako nakakapagsalita ay agad n’yang nilagyan ng wasabi ang sushi ko. “Go, try it. Masarap yan.” Ngumisi s’ya sa akin.

I squinted my eyes at him. Tinitimbang ang reaksyon n’ya. Kahit na may alanganin ay sinunod ko ang inutos n’ya. Curious rin kasi ako, at wala naman sigurong mangyayari sa aking masama dahil kinain rin naman n’ya ‘yon.

Dahan dahan ko ‘tong kinain habang naka tingin sa boss ko. Naka taas ang dalawang kilay habang mababasa mo sa mga mata ang excitement n’ya. Lumawak ang ngisi n’ya nang tuluyan ko nang mapasok sa bibig ko ang sushi.

“Do you like it?”

Hindi ko s’ya sinagot at pinag patuloy ang pag nguya. Dahan dahan akong tumango habang nilalasap ‘to. It’s not that bad… Hold on!

Mabilis gumapang ang init at anghang sa lalamunan ko. Naramdaman ko rin ang pamumula ng muka ko. Pakiramdam ko’y umuusok na ang tenga ko sa sobrang anghang. Oh, Shit! I should have expected this! Wala talagang maidudulot na tama sa akin ang gago kong boss. Inabot ko ang pineapple juice na kasama sa binili ng stewardess. Mabilis ko ‘tong ininom.

Mariin akong napapikit nang maramdaman ang malamig na inumin sa lalamunan ko. Medyo humupa rin ang anghang pero nararamdaman ko parin ang init. Pinay-payan ko ang sarili ko gamit ang mga kamay ko.

Napa kuyom nalang ako nang marinig ang tawa ng hinayupak kong boss. His low yet rough laughed echoed throughout the plane. Dumilat ako at pinukol ng matalim na tingin ang boss ko na namumula ang leeg kakatawa, naka hawak pa ‘to sa kan’yang tyan.

“You should have seen your face,” He snorted. Kinuha ko naman ang chopsticks at umakmang isa-sak ‘to sa kan’ya, kaya mabilis s’yang lumayo sa akin habang tumatawa parin.

“Gago! Bwesit ka!” I bawled. I’m fuming mad, right now. Pakiramdam ko’y masasak ko talaga s’ya once na mahawakan ko s’ya. Huwag lang talaga s’yang mag papahuli sa akin.

“Huwag na huwag kang papahuli sa akin. Gago ka!”

Alam kong pinangako ko kila Chairman at kay Tito Gianni na gagawin ko ‘tong bakasyon na ‘to na enjoyable para sa anak nila, pero hindi sa gantong paraan. Nakakainis!

Ngumisi lang ‘to sa akin at tinaas ang dalawa n’yang kamay. “Stop cursing me, I’m your boss.” A corner of his mouth lifted. Lalo lang akong nainis nang makitang mukang enjoy na enjoy pa s’ya sa nakukuha n’yang reaksyon mula sa akin.

“Fuck you!” I cursed. Na tigilan s’ya at nag isang linya ang labi. Saglit n’ya ako tinitingnan bago hindi makapaniwalang umiling. May maliit na ngiti rin na gumuhit sa labi n’ya.

“You’re really something,” Rinig kong bulong n’ya. I rolled my eyes and crossed my arms at sumandal nalang sa upuan ko. Pina pa kalma ang sarili. Nawala narin ang anghang at init na naramdaman ko kanina.

Bumalik naman ang boss ko sa kan’yang pwesto. Nang dumaan ‘to sa gilid ko ay kinuha ko ang tyansa na ‘yon para kurutin s’ya. Sinigurado kong mag tatagal ang sakit ng kurot ko sa kan’ya. Napa-ngiwi naman s’ya at napa himas sa kan’yang braso. Hindi na s’ya nag salita pa at bumalik na sa pag kaka-upo habang sapo sapo ang parte ng braso n’yang kinurot ko.

Inismiran ko lang s’ya at hindi na pinansin. Ni-ligpit ko nalang ang pinag kainan namin. May mga sushi pa na natira, baka mamaya ko nalang ‘yon kainin. Maya maya lang rin ay nag si balikan na ang mga pasahero. Naging maingay rin ulit ang eroplano, kinuha rin ‘yon na chance ng iba upang makapag pa picture sa boss ko. And guess what!? Ginawa pa akong photographer. Hindi ko rin maiwasan mag taas kilay tuwing may nagtataray na fans n’ya sa akin. Napapailing nalang ako. Nang masiguradong ayos na ang lahat ay t’yaka lang lumipad ang sinasakyan namin.

Buong byahe ay tahimik lang. Puro tulog lang rin ang ginawa ko. Gigising lang pag kakain at mag c-cr. Pag hindi inaantok ay mag babasa lang ako ng libro o hindi kaya ay manonood ng movie sa aking laptop. Ganon rin ginawa ng boss ko sa buong flight duration. Buti nalang ay masarap at komportable ang inuupuan namin at pwede rin maging higaan upang maka tulog kami ng maayos.

Hindi narin naman ako inistorbo ng boss ko. Ginigising lang ako nito tuwing kakain. Kung hindi ko pa s’ya nakitang tulog ay baka inisip kong hindi ‘to natutulog. Sadyang nauuna lang ‘tong magising sa akin. At hindi narin naman ako nakaramdam ng motion sickness, masyadong malakas ang epekto ng pinainom nila sa akin.

And sa wakas! Nakarating rin kami sa aming destinasyon. Matagal man pero sulit lalo na nang malasap ko ang malinis na hangin ng Switzerland. 6PM na nang makalapag ang eroplanong sinasakyan namin. Bumungad agad sa amin ang malamig na simoy ng hangin. Mabilis kong hinapit sa katawan ko ang suot suot na coat.

Madilim na pero madami paring tao sa airport, dahil maaga pa naman. Hindi gaya sa Manila. Maayos at tahimik ang Switzerland kahit nasa centro kami ng bansa. Far from bustling and loud life in Manila. Isa talaga ‘to sa mga pangarap kong bansa, unang una sa listahan. Ang taas ng pangarap ko, dahil one of the most expensive country ang pinangarap kong pasyalan. Na akala ko noon ay hindi ko talaga matutupad, pero tingnan mo ako ngayon.

“So… What now?” Na padako ang tingin ko sa boss ko na ngayon ay katabi ko, tulak tulay n’ya ang isang cart kung saan nakalagay ang luggages namin. Nasa labas na kami ng airport at kita ang mga sasakyang dumadaan. Nasa main entrance kami ng airport dahil wala naman sasakyan dala ang boss ko.

“Let’s ride a taxi,” I suggested. Hindi ko na s’ya hinintay sumagot at agad na pinara ang taxing dumaan. Huminto ‘to sa harapan namin. Lumabas ang driver kaya tumingin ako sa boss ko. Bakas sa muka nito ang hindi pag sangayon pero wala na ‘tong nagawa nang senyasan ko ang driver ng taxi na kunin ang mga gamit namin. Mabilis n’ya ‘tong pinasok sa likod ng sasakyan.

Pumasok narin kami ng boss ko sa loob ng taxi, sa backseat. Tumabi sa akin ang boss ko. Naamoy ko agad ang pan lalaking amoy nito. Aqua Di Gio. Pumasok narin ang driver at lumingon sa amin.

“Where, Sir?” Tanong nito.

“At Park Hotel Vitznau,” I answered. The driver nodded at humarap sa manibela, tila alam naman na nito kung saan ang tinutukoy ko. Binuksan nito ang engine at pinaandar ang taxi.

“Wow, you really planned this, huh?”
Ngumisi sa akin ang boss ko. Um-irap nalang ako at sumandal sa inuupuan. Ginaya n’ya naman ako at nilabas ang phone n’ya.

Syempre naman. Ayokong pumunta sa hindi familiar na bansa ng walang alam. I did my researched, and planned all of this. Tinawagan ko narin ang hotel na tutuluyan namin habang nasa Pilipinas pa kami. I listed every place where we can enjoy. Pati narin mga kainan kung saan kami pwede kumain. At activity na ma e-enjoy ng boss ko. He’s my first priority right now. Kahit na inis ako sa gagong ‘yan ay may trabaho pa rin ako sa kan’ya. Ayoko naman sirain ang bakasyon na’to just because I hate him. Nangako ako kila Chairman, after all.

“Nakapunta kana ba rito?” Tanong ko habang nasa labas ang tingin. Pinapanood bawat dinadaanan namin, at hindi maiwasang mamangha sa iba’t ibang straktura na nakikita. Some of the houses looks so old, but that just add their beauty and uniqueness. Ibang iba talaga sa Pilipinas. Naramdaman ko naman s’yang tumingin sa akin. Mula sa repleksyon ng bintana ay nakita ko ‘tong umiling.

“It’s actually my first time being here,”
Ang sagot n’ya. Napalingon naman ako sa kan’ya at nahuli ko s’yang naka tingin sa akin. Napalunok naman ako when I saw his face. Madilim at tanging ilaw ng taxi at buwan lang ang liwanag namin. Nakita ko ang pag alon ng adams apple nito habang taimtim rin na nakatitig sa akin.

Beneath the moon’s gentle radiance. With his jet black hair, and misty grey eyes. He looks strikingly handsome. The interplay of light and shadow accentuates his features. And the contrast between his dark hair and the pale glow of the moon enhances his attractiveness. He looks like an angel, a sinful one.

Parang tinambol ang dibdib ko nang maramdaman ang mabilis na pag tibok nito, sa hindi ko malamang dahilan. Napa-iwas ako nang tingin at napa ayos nang upo. No, I shouldn’t be having this kind of feelings. Hindi pwede.

“We’re here,” Anunsyo ng driver. Mabilis ako nag bayad rito at lumabas. Buti nalang ay nakapag palit na kami ng pera sa airport palang. Lumabas ang driver at nag tungo sa likod ng taxi upang kunin ang bagahe namin. Lumabas narin ang boss ko at nakita ko pa s’yang sinulyapan ako bago lumapit sa driver at tinulungan ‘tong ilabas ang mga bagahe namin.

Nilibot ko nalang ang paningin ko sa paligid at hindi ko maiwasang ma pasinghap nang makita kung gano kaganda ‘to. Unang una mong mapapansin ang mala palasyong straktura ng hotel. Nakita ko na ‘to sa picture pero iba parin talaga sa personal. A very superlative luxury in a fairy tale setting. Bukod sa malawak na paligid ay mapapansin mo rin ang lake sa tabi ng hotel na lalong nag paganda rito. A dreamy location on the banks of Lake Lucerne.

Busog na busog ang mga mata ko. I can’t wait for tomorrow. For sure mas lalong gaganda ang paligid kung maliwanag. Nag ikot pa ang mata ko sa paligid. Para akong nasa disney movie. Feeling ko nga ay muka na akong tanga dahil kanina pa naka bukas ang bibig ko. I just can’t stop admiring the place, nasa labas palang kami nito ah, pano pa kaya sa loob na mismo ng hotel.

Narinig ko namang may tumikhim mula sa likod, kaya wala sa sariling napalingon ako. Just to see my boss with his hands in his pockets while looking at me with different emotions that I can’t name. Napansin ko ring wala na ang taxi. Kanina pa ba umalis ang taxi at kanina parin ba n’ya akong pinapanood? Hindi ko tuloy maiwasang mahiya. Grabe ang araw na’to, puro kahihiyan ang dulot sa akin.

“Let’s go,” Ang pag anyaya ko sa kan’ya at naunang nag lakad. Sumunod ‘to sa akin at iniwan ang luggages namin. Wala naman sigurong mag nanakaw n’yan.

Agad kaming pinag buksan ng guard nang makita kaming papasok. Tumango lang ako. Sinenyasan naman ng boss ko ang mga bagahe namin na nasa labas.

Sinalubong kami ng isang staff. Nakangiti ‘to sa amin at mukang inaasahan na ang pag dating namin. Nag libot ang paningin ko sa paligid, and I was right. Maganda nga talaga ang hotel na ‘to. Hindi rin papatalo ang loob sa kung anong itsura ng nasa labas. It’s looks like a modern castle. Kahit saan ka tumingin ay puro marmol.

Tumikhim ang babaeng staff na sumalubong sa amin kaya bumalik ang tingin ko sa kan’ya. Tumingala ako upang makita ‘to. She’s so tall. Mas matangkad pa s’ya sa akin. Banyaga kasi. Pero mas matangkad parin ang lalaking katabi ko.

“Welcome to Park Hotel Vitznau,” She greeted us with a smiled. Inabot n’ya sa amin ang kamay n’ya na s’yang kinamayan naman namin. “It’s our pleasure to serve the CEO of Mafinix Corp.”

Ngumiti ang boss ko at tumango. Tumingin naman sa akin ang staff at nginitian ako. “Thank you for choosing our hotel. Secretary Sage Del Valle, Right?” I smiled and nodded.

Pinaliwanag pa nito saglit ang mga bagay bagay tungkol sa hotel nila, like the history and some rooms for entertainment. She even recommended us some near place where we can visit. Aliw na aliw naman kami ng boss ko. Magaling ‘to mag salita kaya hindi ka ma bo-bored.

“Here’s the card.” May inabot ‘tong card sa boss ko. Sinabi nito sa amin kung anong palapag ang kwarto namin at iginaya kami sa elevator.

“If you encounter any issues during your stay, please don’t hesitate to contact the front desk. Our team is here 24/7 to ensure your comfort and satisfaction. Your comfort is our priority, so please feel free to reach out to us anytime.” Ngumiti s’ya sa amin. Pumasok kami ng elevator ng boss ko habang s’ya ay nanatiling nasa labas at nakatingin sa amin.

“Genießen Sie Ihren Aufenthalt.” Ang huling salitang narinig ko mula sa babae bago mag sarado ang pinto ng sinasakyan naming elevator. Nag salubong naman ang kilay ko dahil sa hindi pamilyar na lengwahe.

“Enjoy your stay, that’s what she said in german,” My boss explained. Tumango naman ako. Napansin n’ya siguro ang pag ta-taka ko.

Ang mga luggages naman namin ay nasa kwarto na. Isang malaking kwarto ang na i-booked ko, may dalawang bedrooms naman ‘to kaya may privacy parin kami. Nang bumukas ang elevator ay agad rin kaming lumabas. Bumungad sa amin ang isang pinto hindi kalayuan sa elevator. Sakop ng kwarto namin ang buong palapag. Ganon s’ya kalaki.

“Give me the key,” I ordered. Natigilan s’ya at saglit akong tinignan. He rolled his eyes and shook his head before giving me our room key. Mabilis ko naman ‘tong ini- swipe at ng mag berde ‘to ay agad ko ring binuksan ang pinto.

Bumungad agad sa amin ang malawak na living room pero ang unang kong napansin ay ang glass door patungo sa terasa. Sobrang laki non, na tanaw ang malawak na Lake Lucerne at matatayog na bundok mula sa kinatatayuan ko. Patakbo akong nag tungo sa terasa at tinanaw ang labas. Napaka ganda ng tanawin. Mabilis ko nilabas ang cellphone ko at kinunan ang paligid.

Nakita ko naman ang gilid ng mata ko ang pag lapit ng boss ko. Doon ko lang naalala na may kasama nga pala ako. Tumikhim ako at unti unting tinago ang cellphone ko sa aking bulsa. Ang purposed nga pala ng vacation na’to ay para makapag relax at enjoy ang boss ko pero ako ‘tong na nag eenjoy.

I heard him chuckled in manly manners. Naka pamulsa ‘tong sumandal sa terasa. Mabilis n’yang nakuha ang atensyon ko. Tumingin ako sa kan’ya.

“Continue what you are doing. You should enjoy this vacation too. Ikaw ang nag plano nito,” Aniya at tumingin sa akin. A corner of his mouth lifted.

Umiwas ako nang tingin. I scoffed. “Nasa plano ko talaga yan,” Pag da-dahilan ko at nilabas ulit ang phone ko upang mag patuloy sa pag kuha ng litrato.

“Hey, take my picture too.” Hindi kona napigilan matawa nang mapatingin sa kan’ya na naka pose at may hawak pa ‘tong white rose na sa tingin ko’y kinuha n’ya sa naka display na vase dito sa terasa. Napailing nalang ako.

“Wag na baka mag ka virus lang cellphone ko,” Pangiinis ko. Agad naman kumunot ang noo nya.

“C’mon now… Just one picture, please,” He urged. I playfully rolled my eyes while smiling. “I looks so good pa naman.” Ang conyong aniya.

Humarap ako sa kan’ya at tinapat ang camera. Agad ‘tong nag pose at parang natural lang sa kan’ya ang ganong bagay or he’s just really photogenic. Kung hindi ko s’ya kilala ay baka iisipin kong modelo ‘tong boss ko. Ang dapat isang kuha ay naging lima. Napailing nalang ako.

“Lemme see.” Mabilis s’yang lumapit sa akin. Pero agad kong hinarang ang kamay ko sa dibdib n’ya.

“Mamaya na. Take a bath first,” Utos ko. Anong oras na kasi at mag di-dinner pa kami at para makapag pahinga narin agad dahil madami pa kami gagawin bukas.

Mag pro-protesta pa sana s’ya nang pinaningkitan ko s’ya ng mata. He pressed his lips together at walang nagawa kung hindi tumango at sumunod sa inuutos ko. Pumasok s’ya sa banyo, ang problema lang namin ay isa lang ang banyo ng kwartong ‘to. Pero malaki naman.

Lalabas narin sana ako ng terasa nang biglang tumunog ang telepono ko. Mag kasalubong ang kilay kong tiningnan ang caller. Saglit akong natigilan nang makita kung sino ang tumawag. I sighed before answering the call.

“Hanz.” Sumandal ang likod ko sa terasa. Napayakap ako sa sarili ng umihip ang hangin habang hawak ng isang kamay ko ang cellphone ko.

It’s been a month narin nung huling kita ko kay Hanz. Si Hanz ay nag tra-trabaho sa loanshark na pinag kakautangan ng ama ko. Eto ang pumunta upang maningil sa akin. I don’t see him as friend, pero ayos ang pakikitungo nito sa akin.

“Tinataguan mo ba kami, Sage?” Ang bungad nito sa akin.

“Hindi ko sasagutin ang tawag mo kung tinataguan ko kayo.” Napa rolyo nalang ako ng mata dahil sa katangahan nito. Tks, common sense!

Narinig ko naman ang pag buntong hininga n’ya, saglit namayapa ang katahimikan sa pagitan namin.

“Bakit wala kana sa apartment mo? Nung nakaraang buwan kapa raw umalis sa apartment mo, at nasaan ang bayad mo ngayong buwan?” Ang sunod sunod nitong tanong. I clicked my tongue.

“Don’t worry. Hindi ko kayo tatakbuhan at babayaran ko ang utang na naiwan ng tatay ko.” Umayos ako nang tayo. “Bigyan n’yo lang ako ng limang buwan, Hanz. Babayaran ko ng buo ang natitirang utang. Limang buwan lang tatapusin ko ‘yan,” Ang seryosong saad ko. Tila nagulat ‘to sa sinabi ko dahil saglit s’yang natahimik. Tumikhim s’ya bago mag salita ulit.

“Siguraduhin mo lang Sage. Kilala mo si boss. Hindi ka non titigilan hangga’t hindi ka bayad. Hahanapin ka n’ya kahit saang lupalop kapa ng mundo nag ta-tago,” He warned. Napa singhap ‘to. “He’s obsessed with you, Sage.”

Natigilan ako at mariin napa pikit. Tumango ako kahit alam kong hindi naman n’ya ako nakikita. Napa buga ako ng hangin.

“I know,” Ang tanging nasagot ko. Nag paalam nasa akin si Hanz bago ko patayin ang tawag.

Napa sandal nalang muli ako sa terasa pag katapos ng tawag. Napatingin ako sa kamay ko at ngayon ko lang napapansin na nanginginig pala. Kinuyom ko nalang ‘to upang mapigilan ang panginginig.

Saglit pa akong nanatili sa terasa at naka tulala bago maisipang pumasok na sa loob. Pero nasa bukana palang ako ng terasa ay biglang tumunog ulit ang cellphone ko. Hindi kona sana ‘to sasagutin sa pag a-akalang si Hanz ‘to pero nang makita ko ang Chairman sa dashboard ay mabilis ko ‘tong sinagot.

“Chairman,” Pagtawag ko. Sumandal ako sa pinto ng terasa at humalukipkip.

“Sage, Iho,” Ang malalim na boses agad nito ang bumungad sa akin. “I assumed you guys had already landed by now?” Chairman asked.

“We’re actually in our hotel now, Chairman,” Ang sagot ko at napatingin sa pinto ng banyo kung nasaan ang boss ko. Ang tagal naman n’ya maligo?

“Oh, I see. That’s good! Mag pahinga na kayo, alam kong pagod kayo sa haba ba naman ng byahe.” Napangiti naman ako sa sinabi ni Chairman. Napaka sweet talaga ng magulang ng hinayupak kong boss.

“We will, Chairman.”

Napa ayos ako nang pag ka-kasandal sa pinto ng terasa ng makitang gumalaw ng doorknob ng banyo. Mukang tapos na s’ya maligo.

“Napatawag lang ako. Iho, to remind you something…”

Natigilan ako nang makitang lumabas na ang boss ko mula sa banyo na tanging tuwalya lang sa kan’yang bewang ang suot. Basa pa ang katawan at ang buhok nito. May isa pa s’yang tuwalya na hawak hawak at pinamumunas sa kan’yang buhok.

“What is it, Chairman?” Wala sa sariling sagot ko habang naka pako parin ang tingin sa boss ko.

Hindi ko maiwasang mapa kagat ng labi ng dumako ang paningin ko sa kan’yang katawan. Eto ang pangalawang beses na nakita ko ang hubad n’yang katawan at ngayon ko lang rin ‘to na pagmasdan ng mabuti. Nung unang beses kasi ay sobrang bilis ng pangyayari at preoccupied ang isip ko dahil sobrang lapit n’ya sa akin non.

I can’t help but to gulped when my eyes landed to his chiseled chest down to his 8 pack abs. Popping out like a washboard. With arms that ripple with toned muscles. Nag punas s’ya ng buhok dahilan upang mabanat ang nag hi-himutok n’yang muscle sa kan’yang braso. Showcasing his defined biceps. While his fair skin accentuates the contours of his physique, completing the image of a powerful and well-toned body.

Bahagya s’yang tumalikod at doon ko lang napansin ang tattoo n’ya sa likod ng kan’yang malapad na balikat. I squinted my eyes. Isa yong bilog na may 12 in roman numerals sa loob. XII. Kasing laki lang ‘to ng palad ni boss. Humarap ‘to sa gawi ko kaya nawala sa paningin ko ang tattoo n’ya.

Nagbaba ako nang tingin at ganon nalang ang pag ka gulat ko nang makita ang malaking bukol sa gitna ng hita n’ya na natatakpan lang ng tuwalya. Hindi ako tanga para hindi malaman kung ano ‘yon. Sunod sunod ang ginawa kong pag lunok ng maramdaman ko ang mabilis na pag gapang ng init sa katawan ko.

Mabilis akong nag iwas at hindi sinasadyang mag angat nang tingin at parang tinambol nanaman ang dibdib ko nang mahuling nakatingin sa akin si Logan. He’s eyeing me like I’m his prey that he caught wandering around. Nagbaba taas rin ang matikas n’yang dibdib habang naka titig sa akin. His eyes burned with desires as he eye me. Nakakatakot ang mga mata n’ya pero sa hindi malamang dahilan ay nakaramdam ako ng kiliti sa aking puson dahil sa ginagawa n’yang pag-titig sa akin. At hindi rin nakakatulong ang mabilis na pag tibok ng puso ko.

“Chairman…?” I helplessly called habang nilalabanan ang titig ni Logan. I saw how his adams apple moved, up and down.

“Don’t fall for my Son, Sage… That’s our deal. Don’t forget that.”

11

LOGAN

“Faster, Logan!”

Napailing nalang ako at inabot ang gray summer sneakers ko at sinuot ‘to sa akin. Tamad akong tumayo at inayos ang polo shirt ko bago salubungin ang matang nagliliyab na sa galit habang naka tingin sa akin.

I tried to stifle my smile when I saw how annoyed he was. Mag kasalubong ang kilay nito at masama ang tingin na pinopukol sa akin. Naka halukipkip ‘to at naka sandal sa gilid ng pintuan ng kwarto namin.

“Ang bagal bagal,” I heard him whispered and rolled his eyes. I bit my lower lip to stop myself from smiling.

My brows shot up as I looked at him boredly. Umalis ‘to sa pag ka-kasandal at inirapan ako bago tumalikod sa akin upang lumabas. Napailing nalang ako.

Feisty secretary! Kay aga-aga ay tinatarayan na ako. Walang araw yatang hindi ako nito tina-taasan ng kilay. Hindi ba sumasakit mata n’ya kaka irap sa akin? Pretty eyes should roll back out of pleasure and not out of frustration. Damn! What I’m even thinking.

Sumunod nalang ako sa kan’ya. Nakita ko s’yang nag aabang sa elevator. Tumabi ako sa kanya at pasimple s’yang sinulyapan. Naka krus ang mga braso n’ya sa kan’yang dibdib habang seryoso ang kan’yang muka pero mahahalata mong inaantok pa ‘to. It’s cute how he tried so hard to hide the fact that he’s excited.

Mahina akong natawa na naging dahilan para tapunan ako nito nang tingin. Tinaasan ako nito ng kilay ‘ulit’  Kakaumpisa palang ng araw pero hindi kona mabilang kung ilang beses n’ya ako tinaasan ng kilay at inirapan.

“What’s funny?” He interrogated.

‘You.’ Gusto ko sana sabihin pero pinigilan ko ang sarili dahil alam kong maku-kurot nanaman n’ya ako. Marahas pa naman ‘tong isang ‘to. His hands are small but his nails are no joke. Bumabaon talaga sa balat ko.

“Nothing,” Maikling sagot ko sa kan’ya at tumingin sa harap dahil bumukas na ang pinto ng elevator. I saw him shook his head at naunang pumasok sa elevator.

Wala sa sariling napatingin naman ako sa repleksyon namin sa metal na pintuan ng elevator. Dumako ang paningin ko sa kan’ya. I heave a heavy sighed as my eyes landed to him.

His eyes are closed siguro ay dahil inaantok pa ‘to kaya malaya ko s’yang na titigan. It’s been a month since he started working for me. Pero hindi parin ako masanay sanay sa taglay nitong katarayan at… kagandahan.

My lips twitched when I saw how he licked his lips. I tilted my head while my eyes bored into him. There’s something about him that can commands attention effortlessly. Like a magnetic presence.

He possesses delicate features. It doesn’t make sense how his features are sharp and soft at the same time. Tiny, pretty face framed by long eyelashes that gracefully accentuate his almond-shaped eyes. And his lips. His fucking plump red lips that add a touch of allure, complemented by a natural blush that highlights his cheeks.

And his hair. Mukang alagang alaga n’ya. The color of rich chocolate, flow in soft waves. It’s enhancing the overall charm of his appearance.

I gulped and looked away when he opened his eyes. Such a pretty omega. Mataray nga lang. Not my type.

Bumukas ang elevator at nauna ulit s’yang mag lakad sa akin. I unconsciously licked my lips when my eyes drifted to his back. He’s  wearing a black high waisted jeans that hugged his perfectly round butt.

Mabilis kong sinaway ang sarili when I felt a sudden hardness between my legs. Fuck! Not now buddy! Not now. We’re in public for God sake!

Tiim bagang at napa kuyom nalang ako ng kamao. I pressed the tip of my tongue against my cheek to calm myself.

Well, you can’t blame me. My secretary has a slender body. He radiates a captivating appeal with his lithe, skinny frame. His tiny waist prominent his curves. And he got blessed with round and full butt, with a luscious plum-like shape that embody sensuality. Shit! I don’t even know why I’m thinking like this. I’m probably just pent up.

Right, I’m just pent up. It’s been so long since my last fuck. Simula ng maging secretary ko s’ya hanggang ngayon ay wala pa akong na ika-kama ulit. Masyado akong naging busy sa trabaho dahil sa kan’ya. This is his fault why I’m having a boner in the middle of the day like a fucking teenager.

“Bilisan mo nga Logan!” Nabalik ako sa realidad nang marinig ang sigaw ni Sage. Nasa labas na’to ng hotel namin habang nasa harap n’ya ang isang taxi. He looks so annoyed. Mag kasalubong ang kilay at masama ang pinu-pukol na tingin sa akin.

“Sorry,” Uh, Why I’m even apologizing here. I’m he’s boss, I should have the right to do everything I want. Pero hindi, sa huli ako parin ‘tong nag
pa-pakumbaba.

Sabay kaming pumasok sa taxi at mag katabing naupo sa backseat. Mabilis gumapang ang amoy n’ya sa ilong ko. He smelled like Sweet vanilla. It’s kinda addicting.

Kinda… What!?

Napailing nalang ako at sumandal sa inuupuan ko. I rested my head on the headboard and closed my eyes. Nag simula na umandar ang sinasakyan namin. So fucking uncomfortable. I should have bought my car or I can just buy a car here? Kesa naman mag taxi kami lagi.

“Let’s go buy a car,” I said without opening my eyes. Naramdaman ko naman ang marahas na pag lingon n’ya sa akin.

“No,” Maikling sagot nito sa akin na naging dahilan para buksan ko ang mata ko at tingnan s’ya. Nasa harap na ang tingin n’ya habang naka krus ang mga braso sa dibdib.

“C’mon. Let’s just buy a car,” Pang kukumbinsi ko sa kan’ya. Umiling S’ya. “I don’t feel comfortable riding a taxi. Para rin hindi kana mag bayad ng pamasahe.”

“Do you hear yourself? Para hindi na mag bayad ng pamasahe? Eh, mag kano ba sa tingin mo ang kotse?” He asked sarcastically and glared at me.

“We’re not buying a car. Mag co-commute lang tayo buong bakasyon,” He said with finality at bumalik ang tingin sa harapan.

“What? Pag ta-taxihin mo ako buong bakasyon ko?” Hindi maka paniwalang tanong ko.

“Yes. Para naman maranasan mo mag commute… At wag mona ipilit because my answer was still No.” Mag sasalita pa sana ako nang pinaningkitan n’ya ako ng mata. I pressed my lips together and scratched my nape. I nodded as a sign of defeat.

Damn! This is what I’m saying. Walang wala ako sa kan’ya. How can he fucking do this to me? And bakit hindi ko s’ya magawang suwayin. I can’t even blame this to him, dahil ako parin ang nag de- desisyon kung susundin ko ba s’ya o hindi.

And what hurt even more was I’m the alpha between us, but he’s the one who had me in the palm of his hand. Seriously, mangkukulam ba ang lalaking ‘to.

Dumbass, ang gandang mangkukulam naman n’yan kung nag ka-taon.

“So… Where we going?” Tanong ko at sinulyapan s’ya.

Tumikhim s’ya at saglit akong sinulyapan bago may nilabas sa kan’yang bag. Naningkit ang mata ko nang makitang maliit na notebook ‘yon. Napansin ko rin ang ang medyo pamumula ng kan’yang pisngi. He has a natural blush, but you can still tell when he’s blushing. Binuksan n’ya ang notebook at napansin kong maraming naka lista ron.

I fake coughed to stop myself from laughing. He also has a cute sides, huh? Halatang mas excited pa s’ya kesa sa akin. Nag angat ‘to nang tingin sa akin pero mabilis rin nag iwas. Napa iling nalang ako.

“Let’s go eat breakfast first,” He answered. Tumango nalang ako at tumingin sa labas. Maya maya lang rin naman ay binaba na kami ng driver sa centro.

Nilibot ko ang paningin sa paligid. Switzerland is such a good place. Payapa at halatang may mga disiplina ang mga tao. Now I’m regretting not visiting this country earlier. I should call dad, we need to build a new branch of Mafinix here. For sure, hindi kami malulugi dito. This is one of the most expensive country in the world, after all.

“Stop thinking about work.” Napatingin ako kay Sage nang bigla ‘tong nag salita. How attentive, nabasa n’ya yata ako iniisip ko. Ngumisi lang ako sa kan’ya.

“Should we build a branch here?” Tanong ko at inakbayan s’ya. Naramdaman kong natigilan ‘to. I was bracing for him to remove my hand from his shoulder, pero hinayaan n’ya lang ako na lalo kong kina-ngisi.

Nag angat ‘to nang tingin sa akin. Saglit n’ya ako tinitigan bago umiwas tingin at humalukipkip. Napa labi s’ya kaya wala sa sariling napatingin ako sa labi n’ya. I licked my lips and scoffed before looking away.

“Yep, That’s a good idea,” Napa- patangong sagot n’ya. Tumingin ‘to sa paligid at kapansin pansin agad kung pano mag ningning ang mata n’ya.

One thing about Sage was that he’s transparent. Hindi mahirap basahin ang expression n’ya dahil malaya at hindi s’ya takot I-express ang sarili n’ya. If he doesn’t like you, he will openly show how he dislikes you.

“Let’s go, Logan,” Ang pag anyaya n’ya sa akin. “Nagugutom na ako,” He added. I just chuckled and nodded. Nag lakad kami habang naka akbay parin ako sa kan’ya.

“You keep addressing me with my name,” Puna ko sa kan’ya when we got inside of breakfast cafe. Naupo kami mag kaharap. Inabot n’ya ang naka display na menu at binuklat ‘to, tila walang narinig sa sinabi ko. “Where’s the Sir?”

Saglit n’yang tiningnan ang menu bago may sinenyasan na waiter. Humarap s’ya sa akin at tinaasan ako ng kilay.

“Nasa office ba tayo?” Mataray n’yang tanong.

I shook my head. “No, We’re no…”

“That’s why,” Pamumutol n’ya sa sasabihin ko bago humarap sa kararating lang na waiter at nginitian ‘to.

Saglit akong natigilan at tinitigan s’ya. My Dad was right. He’s really something. I just shook my head in disbelief bago binuklat ang menu at tumingin ng makakain.

I’m already feeling bad for his future husband. Napaka taray. I don’t know how they will handle him. Hindi ko yata kakayanin makasama ang taong may ganyang klaseng ugali. Goodluck to his future husband. You’ve got one hella sassy, feisty, husband here.

Kung may makakatiis nga sa kan’ya. Just imagining him marrying someone makes me feel weird. Maybe because I don’t see him being in relationship with someone with that kind of attitude. I don’t know.

“Are you having a hard time choosing what to eat?” Nag angat ako nang tingin at nakita si Sage na naka halumbaba habang naka tingin sa akin.

“Huh?” I asked confused.

“You’re frowning.”

Napahinto naman ako sa ginagawa. Pinakiramdaman ko ang sarili. My shoulder loosened when I felt my eyebrows were furrowed. Tumikhim ako at umayos ng upo. Tumingin ako sa nag hihintay na waiter at sinabi ang order ko. Nginitian kami nito bago sumunod.

I didn’t even realize that my eyebrows were furrowed. And I don’t even know why. Humalukipkip nalang ako at winaksi ‘to sa aking isip. Tumingin ako sa labas kung saan nag si-simula ng dumami ang tao.

Naramdaman kong nag vibrate ang cellphone ko sa loob ng bulsa ko. Kuno’t noong kinuha ko ‘to at tiningnan. Napailing nalang ako at tumayo nang makita kung sino ang tumatawag. Napatingin naman sa akin si Sage at nagtataka akong tiningnan dahil bigla akong tumayo.

“I’ll just answer this call.” Paalam ko at pinakita sa kan’ya ang screen ng cellphone ko. Marahan naman s’yang tumango kaya agad akong lumabas ng cafe.

Saglit kong sinulyapan si Sage mula sa glass window ng cafe, nakita ko pa s’yang nilabas ulit ang maliit n’yang notebook nang naka ngiti. I licked my lips bago ko sinagot ang tawag.

“What the fuck do you want, Valentine?” I asked coldly. I heard him chuckled.

“I heard from Tito Gianni that you’re on vacation?” He laughed sarcastically. “Fucker, dapat sinama mo ako. Tks.” He clicked his tongue.

Pinasadahan ko ng hawi ang buhok ko at ngumisi sa babaeng dumaan sa harapan ko, naka tingin ‘to sa akin habang naka ngiti animo’y kinikilig. Napa iling nalang ako.

“I missed going on vacation. I have so many projects right now. I want to relax too, fuck,” He ranted. Mahina akong natawa dahil sa sinabi n’ya. If I’m busy, this motherfucker was 10x busier than me. He’s a celebrity, after all.

“I’m with my secretary, dumbass,” I said. Naramdaman ko namang napa hinto ‘to. Saglit s’yang natahimik bago mapang inis na tumawa.

“Damn! Why did you bring the cause of your tress on vacation?” Ang natatawa nitong tanong. I pursed my lips while still smiling and shook my head. Tarantado talaga. Pag narinig s’ya ni Sage baka hindi lang kurot abutin n’ya.

“Anyways, speaking of your secretary…” Tumikhim s’ya. Napa sandal naman ako sa poste ng street light at tumingin sa loob ng cafe kung nasaan si Sage. A corner of my mouth lifted when I saw him taking pictures of our foods. Halatang excited na excited. Mabilis rin akong napa iwas nang tingin ng madako ang mata n’ya sa pwesto ko.

“How’s your plan of making him fall for you? Any progress?” I know this fucker was smirking behind his phone, right now. “Did you already get him in the palm of your hand?”

Now, I just remembered. I made a promise to make my secretary fall for me. Napa buga nalang ako ng hangin at napa hilot ng sintido. I totally forgot about that. Another pro- problemahin nanaman. Pero wala rin naman akong magagawa, naka pangako na ako.

Get him in the palm of my hand? Oh, boy. It’s another way around. He’s the one who got me under his control, Tks. Make him fall for me, huh? Ang taray taray nga. Parang laging nandidiri sa akin tuwing titingnan ako. He’s the only one who can make me feel like this shitty.

But I caught him staring at my bulge yesterday. Hm, I might stand a chance. Let’s see. A smirk kissed my lips when I remembered how he got so awkward when I caught him.

“Mataray,” Sagot ko sa tanong n’ya. He just barked a laugh. 

“Yeah, I can tell.”

Ngumisi lang ako at muling bumalik ang tingin sa pwesto ni Sage na ngayon ay kuno’t noo nang nakatingin sa akin. Mabilis nabura ang ngisi ko at napa ayos ng tayo.

“Hey, I’m going now…”

“By the way, Arveo’s Birthday is next month. How long is your vacation?” Tanong n’ya.

“Just three weeks.” Binaba ko ang tawag ng hindi nag papaalam bago binalik sa bulsa ang phone ko.

Tumikhim ako at nag simula nang mag lakad papasok muli sa cafe. Pero mabilis akong napahinto nang biglang may humarang sa dinadaanan ko. It was the girl earlier. My eyebrows knitted. 

Shit! Not now. Baka bigla nalang akong bumulagta dito dahil sa talim ng tingin ng secretary ko sa akin. I licked my lips and twirl my tongue inside my mouth.

“Hi. You’re Logan Manuel, right?” She smiled at me seductively. Pinasadahan ko nang tingin ang pigura n’ya. Wews, look at that depth   between her breasts.

Nginitian ko s’ya at tumango bago s’ya nilagpasan. Sorry, girl. I can’t entertain anyone right now. Specially not when my secretary is literally murdering me with his gaze.

Nang makalapit sa kan’ya ay masama parin ang tingin nito sa akin. Napa kamot naman ako ng batok at umupo sa harapan n’ya.

“Nakalimutan mo yatang may kasama ka.” He arched his brow. Dinampot n’ya ang kubyertos at nag simulang hiwain ang pancakes na nasa plato n’ya. Ngayon ko lang napansin na ngayon palang s’ya mag sisimulang kumain. “Kahit saan nalang talaga, Tks,” Rinig kong bulong n’ya.

“What?” My brows drew together. He just rolled his eyes at hindi na ako pinansin. I clenched my jaw bago kumain.

Hindi ko manlang namalayan na tapos na pala kami kumain kung hindi n’ya pa tatawagin ang waiter. Lumapit ang waiter sa amin at inabot ang bills namin. Akmang dudukutin kona ang wallet ko nang pigilan n’ya ako.

“Ako na,” He presented at may inabot na black card sa waiter. Tumabingi ang ulo ko habang nag ta-takang tinitigan s’ya. Napansin n’ya ‘yon kaya nag angat s’ya nang tingin sa akin.

I was taken aback when he smiled and winked at me. My heart thudded against my chest because of what he just did. Damn! What was that? Tumikhim ako at nag iwas tingin. Naramdaman ko rin ang pag init ng batok ko.

Tangina, what’s happening to me?

Bumalik ang waiter at binigay ang black card n’ya. Tumayo na kami upang lumabas. Nag pasalamat pa sa amin ang mga staff bago kami lumabas.

Napansin ko ang pasimple n’yang pag tingin sa maliit n’yang notebook. I secretly smiled because of his cute antics. Nag kunwari akong hindi ‘yon napansin. Nag angat ‘to nang tingin sa akin.

He looked at me with a spark in his eyes and a smile on his lips. Nagulat pa ako nang hawakan n’ya ang kamay ko. His delicate fingers entwined with my veined hand. And once again I felt my heart race.

“Let’s go!” He excitedly said. Hinatak n’ya ako kaya wala akong nagawa kung hindi mag patianod sa kan’ya. He looks so excited that it feels bad to complain. Sumakay kami ulit ng taxi. He’s acting all giddy, hindi mapakali sa kan’yang kinauupuan. I shook my head and pursed my lips to stifled my smile.

A quick stop to Lucerne to get some chocolates. Swiss chocolate. Malawak ang ngiti n’ya habang hatak hatak ako papasok sa isang shop. The aroma of
chocolate overwhelmed my sense of smell. I looked around and saw a variety of chocolates, different shapes, smells, fillings, and prices.

“Oh my!” Tili ni Sage na nakakuha ng atensyon ko.

I stopped myself from laughing when I saw how he tried so hard not to drool. Alam kong mahilig s’ya sa chocolate. Napansin ko na lagi s’yang may kinakain na chocolate bar tuwing nag tra-trabaho s’ya sa office ko. 

Mabilis s’yang omorder at napailing nalang ako kung gano kadami ang binili n’ya. Gusto n’ya bang mag ka diabetes? Tks. Despite eating a lot of chocolates, his teeth remained pretty. I bet his saliva tastes so sweet with all that chocolate. Napa hinto ako at nag salubong ang kilay ko dahil sa iniisip ko.

Lumabas kami ng shop habang bitbit n’ya ang dalawang paper bag na puno ng chocolate. Habang may kinakain pa s’yang chocolate. Natigilan s’ya nang bigla kong hawakan ang dalawang paper bag. Natawa ako ng hinigpitan n’ya ang hawak n’ya rito. Kala mo aagawin sa kan’ya.

“Let me help you with that,” I urged while laughing. He looks hesitant at first pero kalaunan ay tumango rin s’ya at binigay sa akin ang dalawang paper bag.

“Patikim.” Kuno’t noo n’ya akong tiningnan. Nginuso ko ang hawak  n’yang chocolate. “Feed me.”

“May kamay…” Nag baba ang tingin n’ya sa kamay kong hawak ang dalawa n’yang paper bag. Ngumisi ako sa kan’ya na kina irap n’ya. Huminto kami sa pag lalakad at nilapit n’ya sa bibig ko ang chocolate na hawak n’ya. Nakangisi kong kinagat ‘to. I licked my upper lips nang maramdaman dumikit ang melted chocolate don.

“Sweet.” I smirked at him. Napansin kong naka titig s’ya sa labi ko kaya lalong lumawak ang ngisi ko. Nang mapansin n’yang naka titig ako sa kan’ya ay mabilis s’yang umiwas nang tingin. Hindi naka lagpas sa akin ang pamumula ng pisngi n’ya. Gumalaw ang panga ko. Damn! Babe, stop tempting me.

“Let’s just rent a car,” I suggested. Habang nag lalakad na ulit kami. Paminsan minsan ay huminto para i appreciate ang paligid at kumuha ng litrato. Mostly s’ya.

“Hindi ka parin tapos d’yan?” Naiinis n’yang tanong sa akin. I chuckled when I saw how annoyed he was.

“We’re not gonna buy a car. We’re just gonna rent,” I scoffed. “It’s different,” I added.

Tinitigan n’ya ako saglit bago muling napa rolyo ang mata. Napangiti ako nang tumango s’ya. “Fine.”

So, we rented a car. Gusto ko sana yung mahal pero nagalit s’ya sa akin at kinurot pa ako. Gago, ang sakit. so we just settled for the cheapest one.

“This is the cheapest rental car they have. God! $200 per day was not cheap,” Ang pag re-reklamo n’ya at sumandal habang naka halukipkip sa front seat nitong kotse nirentahan namin.

Umayos ako nang upo sa driver seat. This is much better than riding a taxi. Sinaksak ko ang susi ng kotse at tumingin sa kan’ya.

“So what now? Saan tayo?” Tanong ko. Mabilis naman nag liwanag ang muka n’ya. I licked my lips and tilted my head while waiting for his answer.

“Let’s go stroll the city.” Tumango ako at mabilis binuksan ang makina ng kotse. Buti nalang ay lagi kong dala ang IDP ko. I can freely drive other countries as long as I have my IDP.

“I told you. It’s a good thing we rented a car, right?” Ngumisi ako sa kan’ya. Umaandar na ang sasakyan namin at mag ta-tatlong oras na kami lumilibot sa syudad. He playfully rolled his eyes while a smile still kissed his lips. Hindi n’ya ako pinansin at tumingin lang ulit sa labas. Napailing nalang ako at napa ngisi. Tks, ayaw pa aminin na tama ako. Ma pride talaga.

“This place is so stunningly beautiful…” Sinulyapan ko s’ya. Naka bukas ang bintana ng kotse habang naka dungaw s’ya ron. Gumagalaw ang kan’yang buhok dahil sa hangin. “It’s breathtaking…” Naka ngiti n’yang ani habang naka pikit.

He looks stunning as the sunlight caresses his face. The more I stare at him, the more I realize how incredibly beautiful he is. I gulped and find myself unable to look away from him.

“Breathtaking, Indeed…” I whispered as my gaze penetrated his very essence.

Unti unting dumilat ang mga mata n’ya at parehas kaming natigilan nang magtama ang mga mata namin. His lashes fluttered and I felt my heart racing yet again.

Saglit kaming nag titigan hanggang namula ang pisngi n’ya at umiwas nang tingin. I was about to look away when I saw how his eyes widened habang nakatingin sa harapan.

“Logan!” Sigaw n’ya dahilan para mapatingin ako sa daan.

Oh shit!

Mabilis kong inikot ang manibela upang iwasan ang malaking puno na nasa harapan namin. Napa mura akong nang malagpasan namin ‘to. Marahas kong inapakan ang break na naging dahilan upang mapahinto kami.

“Fuck,” I cursed. Mabilis na dumako ang paningin ko kay Sage. He was catching his breath habang nanlalaki parin ang mata sa gulat at nanginginig.

“Oh my god! Logan!? Gusto mo bang mamatay!?” Hiyaw n’ya ng makabawi sa gulat. Masamang n’ya akon tiningnan. I just shook my head at sinandal ang ulo ko sa headboard ng upuan. Pumikit ako at napa hilot sa nose bridge ko.

Mamatay, huh? Dying, and the last thing I will saw was his pretty face? Not bad. My mouth curved into a smile because of my thoughts. Tangina, baliw kana, Logan. Mahina akong natawa.

“Anong nakakatawa? Gago ka! Muntik na tayo ma aksidente!” Sage leered at me at hinampas ako sa braso. Imbis na mainis ay lalo lang lumawak ang ngiti ko. Anong klaseng hampas kaya ‘yon?

Dumilat ako at tiningnan s’ya. Pero napahinto rin nang makita ang itsura n’ya. My eyes softened when I noticed his eyes were wet and his hands were still shaking.

Fuck! What I have done?

Mabilis kong hinapit ang bewang n’ya at inupo s’ya sa kandungan ko at niyakap s’ya. Mas lalo ko tuloy naramdaman ang panginginig n’ya. My body stiffened when I heard him sob.

I licked my lips and clenched my jaw. Now I feel fucking horrible seeing him cry like this. Gago ka Logan. He’s  probably so scared.

“Shh… I’m sorry,” I softly apologized.

Hinampas ako nito sa dibdib. “Gago ka,” He said with a shaky voice because he’s still crying.

Marahan akong tumango at mas hinigpitan ang yakap sa kan’ya.
“I know, babe.” I gently caressed his hair.

“I hate you,” He sobbed at muli akong pinalo sa dibdib. I nodded sympathetically at hinayaan s’yang umiyak.

“I’m sorry… Sorry for scaring you. I won’t do that again. Hmm?” I whispered. Naka yuko lang s’ya kaya hindi ko makita ang itsura n’ya pero alam kong umiiyak s’ya dahil gumagalaw ang balikat n’ya. “Shh… Stop crying babe.”

Sumandal ang ulo n’ya sa dibdib ko habang humihikbi. I glanced up and closed my eyes while still caressing his hair softly. My other hand was still on the side of his waist, caressing it.

Hindi ‘to ang unang beses na muntik na ako mabangga, but it’s probably his first time. Kaya takot na takot s’ya. I mentally want to punch myself. His crying wrenches my stomach. It makes me feel physically sick.

Why? It’s because I always see him all composed? Hindi lang siguro ako sanay na makita s’yang ganito. It’s because he always appears composed.
It’s his unfailing composed presence that affects me. That it feels strange to see him cry. Right. Yun lang ‘yon. I don’t want to think deeply about this.

Nanatili lang kami sa ganong pwesto hanggang kumalma s’ya. Buti nalang ay nasa tabi kami ng daan at walang ganong taong dumadaan.

Tumikhim s’ya at pinunasan ang kan’yang luha. Habang ako ay pinapanood lang s’ya. Nag angat s’ya nang tingin sa akin pero mabilis rin nag iwas. I smiled when I noticed how his face reddened. Are you getting shy now, babe?

His eyes are red. Pati ilong n’ya namumula. May natuyo ring mga luha sa pisngi at gilid ng mata n’ya. I unconsciously lift my hand upang punasan ang pisngi n’ya.

“Okay na ako,” Saad n’ya sa mahinang boses habang hindi makatingin sa akin.

I nodded. “Hmm?”

“B-Babalik na ako sa upuan ko.”

Mahina akong natawa dahil sa pag ka utal n’ya. Tumango ako at inalalayan s’yang bumalik sa kan’yang upuan. Tumingin ako sa kan’ya na ngayon ay nakatingin lang sa harapan. I can feel his awkwardness. Napa ngisi nalang ako.

“Do you want to continue strolling?” I asked. Umiling lang s’ya at umayos ng upo.

“Let’s just go back to our hotel. Malapit naring dumilim, eh.” Tumango ako at binuksan na ang makina ng kotse para paandarin ‘to.

Naging tahimik lang ang byahe namin hanggang makabalik ng hotel. Ramdam na ramdam ko ang pag kahiya n’ya buong byahe. Hindi rin n’ya magawang tingnan ako. Gusto ko sana matawa kaso baka magalit nanaman sa akin.

Nakabalik kami ng hotel at dumaretyo agad s’ya sa kwarto n’ya. Napailing nalang ako. Pumasok ako sa banyo para maligo. After taking a bath ay tumambay lang ako sa living room. Hinihintay s’yang lumabas pero hindi s’ya lumabas. Dumating ang dinner ay hindi parin s’ya lumalabas kaya wala akong choice kung hindi katukin s’ya.

Lumabas s’yang namamaga ang mata at mukang kakagising lang. Nakatulog pala. We can’t go out when he looks like this. Baka isipin pa ng iba ay kinakawawa ko s’ya. We just decided to eat in our hotel room. Nag pa room service nalang kami. Pumasok s’ya ng banyo para maligo habang ako ang tumawag sa room service.

“The food is on its way,” Anunsyo ko sa kan’ya nang makalabas s’ya ng banyo na tanging roba lang ang suot.

Tumango lang s’ya nang hindi ako tina-tapunan nang tingin. Umupo s’ya sa single sofa. Nag salubong naman ang kilay ko. Is he really gonna act like this? Ni hindi n’ya manlang ako matapunan nang tingin. He’s acting all shy. It’s cute but I preferred his feisty side. Kahit tinatarayan n’ya ako, at least binibigyan n’ya parin ako pansin. Kesa ngayon na para akong hangin kung tratuhin n’ya. Napa buntong hininga nalang ako.

Dumating ang pag kain namin at hindi n’ya parin ako tina-tapunan nang tingin. Nakatingin lang s’ya sa kan’yang cellphone. While I? I was looking at him to the point where it will made him uncomfortable. Pero walang epekto. Ayaw talaga ako pansinin. I want to complain pero tuwing naalala kong pinaiyak ko s’ya kanina ay natutuod ako.

Pag katapos kumain ay pumasok na agad s’ya sa kan’yang kwarto. Napa hilamos naman ako ng muka. Tinukod ko ang dalawang siko ko sa hita ko habang naka hawak sa ulo at nakayuko. My eyebrows drew together. For no fucking reason. This is making me frustrated. Saglit pa akong nanatili sa ganong pwesto bago nag pasya pumasok sa kwarto ko para matulog.

Fuck this. We’re acting like a couple on quarrel.

Kinaumagahan ay laking pasasalamat ko ng bumalik na s’ya sa dati. Pag ka gising na pag ka gising ko ay ang naka taas n’yang kilay agad ang bumungad sa akin. Mataray na ulit. What a great morning. I chuckled.

“We’re going to pearl du lac park,” He announced. Habang nandito kami ngayon sa terasa at nag aagahan. Nag pa room service nalang ulit kami.

“Para naman magamit mo yung iba mong dala pang beach,” Dagdag n’ya pa. I saw him bite his lips to stopped himself from laughing. I pursed my lips in a annoyingly way, while my eyebrows furrowed.

“Tks.” I clicked my tongue. That was embarrassing. Well, hindi naman n’ya kasi sinabi kung saan kami pupunta. I just assumed that we’re going to a tropical country. When you say vacation your mind would automatically think of the beach. Right?

I heard him chuckled. Gusto ko sana magalit pero hinayaan ko nalang. Mas maganda na’yan kesa umiiyak s’ya. Laughing suits him more.

Pag katapos kumain ay nag ayos na kami para pumunta sa sinasabi n’ya. I’ll just bring my duffel bag. Nag dala lang ako pamalit ng damit. Suot suot ang black tshirt at beach short ay lumabas na ako ng kwarto. Sinuot ko rin ang ray ban sunglasses ko. Naabutan ko s’yang naka tingin sa full body mirror.

I licked my lips at pinasadahan s’ya nang tingin. Nag salubong ang kilay ko. He’s just wearing a fucking short short and white tshirt. Halos matakpan na ng tshirt n’ya ang short n’ya. Muka tuloy s’yang walang pang ibaba. My jaw tightened.

“What are you wearing?” I asked a little bit pissed. Parang ayoko na tuloy lumabas.

“What?” Tanong n’ya habang tinitingnan ako sa salamin. “Swimwear?” Tinaasan n’ya ako ng kilay.

Hindi na ako nag salita at tinitigan nalang s’ya. Kinuha n’ya ang duffel bag n’ya sa sofa bago humarap sa akin.

“Let’s go?” Saglit ko pa s’ya tinitigan bago tumango at napa buntong hininga. Kinuha ko ang bull cap ko at sinuot ‘to bago kami lumabas.

Maingay. Ayan ang bumungad sa amin pag baba ng kotse. There’s a lot of people already. Mostly locals ang nandito. Pearl Du Lac Park is a public park located near Lake Geneva, where we can enjoy water activities such as swimming, boating, and fishing. Some people were even sunbathing.

“Let’s go find a spot,” I said. Tumango lang s’ya. Nag umpisa na kami mag lakad para mag hanap ng pwesto. Habang nag lalakad ay may nag abot pa sa amin ng beer. I gladly took it. Habang s’ya at tinanggihan ‘to. He doesn’t drink beer.

Naka hanap kami ng pwesto. Mabilis n’yang nilatag ang mat namin. Hinatak ko ang suot na tshirt mula sa likod upang hubarin ‘to. I smirked when I caught him staring at my body. Like what you’re seeing, babe?

“Stop ogling me,” I chuckled when he rolled his eyes at me, to hide the fact that he’s embarrassed. But his blushing face betrayed him. Napailing nalang ako.

“Kapal,” I heard him murmured. Ngumisi lang ako sa kan’ya. May kinuha s’ya sa bag n’ya at inabot sa akin.

“Sunscreen,” Alok n’ya.

“Pa-pahiran mo ako? Sure,” I teased. Mabilis naman namula ang muka n’ya at hinagis sa akin ang sunscreen na s’yang nasalo ko.

“Ughh… Ewan ko sayo, Logan. Bwesit ka,” He groaned. Tumayo s’ya at akmang mag lalakad papaalis kaya na alarma ko. Mabilis ko s’yang hinawakan sa braso. Tangina, what did I do this time?

“Where are you going?” Kuno’t noong tanong ko. Ni rolyo n’ya ang mata at tinangal ang kamay ko sa braso n’ya. Shit. Is he mad at me, again?

“Bibili lang ako makakain natin.”

“I’ll come…” Hindi kona natapos ang sasabihin ko nang putulin n’ya ang ang sasabihin ko. Umiling s’ya.

“Huwag na. Saglit lang ako,” Aniya at tumalikod sa akin. Tinitigan ko lang ang papalayo n’yang bulto. I sighed and shrugged.

Parang baliw akong nakangiti habang binubuksan ang sunscreen na inabot,  hinagis n’ya sa akin at pinahid ‘to sa katawan ko. I looked around. Lalong lumawak ang ngisi ko when I noticed a lot of people glancing at me. I know I’m hot and I’m confident in my looks, but let’s keep it subtle.

Hinubad ko ang bull cap ko upang maligo. I was taken aback when I felt the warm water on my body. Switzerland is a cold country so I didn’t expect their water to be this warm. Not like I’m complaining. This is just perfect.

Now that I remembered. Kailan ba ang huling langoy ko sa dagat? It’s been a year since the last time I went to the beach. I’m with my friends, and we’re in Maldives. It’s was Trinidad’s birthday. That was fun. I remember being knocked out because we drank until dawn and, of course, messed around. 

Nanatili lang ako ng ilang minuto sa tubig bago nag pasya umahon upang puntahan si Sage. Pero habang nag lalakad ay napahinto ako nang harangin ako ng tatlong babae. They are wearing a bikini.

Tinanaw ko ang pwesto namin at nag salubong ang kilay ko nang makitang wala pa si Sage sa pwesto namin. Nasaan na ‘yon?

“Hey…” Nag baba ako nang tingin sa tatlong babaeng nasa harapan ko. They are smiling at me seductively habang hinahawi ang buhok nila. Napa ngisi ako.

“You’re Logan Manuel, right?” They asked. I nodded and smiled at them. Namulsa ako. I didn’t know I’m that famous. I looked around for Sage. Pero hindi ko makita ni anino n’ya.

Bahala s’ya. I’ll entertain this pretty girls first. Wala naman sigurong masama? It’s been so long since the last time I messed around. Maybe, I just need this. Para malayo ang isip ko sa kung ano ‘tong gumulo sa akin.

“Are you alone?” One of them asked. I tilted my head and smirked at them.

“Why?”

“Well, If you’re alone. Wanna join us?” I chuckled at Pinasadahan nang hawi ang buhok ko. I saw them bite their lips. Napansin ko pa ang pasimpleng pag hawi nang tingin ng isa kanila sa katawan ko. These girls look like they want to devour me.

“Sure, why not…” My voice trailed off when I saw Sage. Hindi kalayuan at may hawak na dalawang plastic bag. Hindi yata ako nito nakita dahil daretyo ang tingin n’ya sa daan.

Pero ganon nalang ang pag sasalubong ng kilay ko nang makitang may humarang sa kan’yang isang lalaki. Who the fuck is that?

“So?” Rinig kong tanong ng isang babae sa harapan ko. Pero hindi ko s’ya, sila magawang pansinin dahil ang focus ko ay na kay Sage at sa lalaking lumapit sa kan’ya.

“Excuse me,” I excused myself at nilagpasan ang tatlong babaeng humarang sa akin. I heard them shout my name but I didn’t bother to look back.

Mag kasalubong ang kilay akong nag lakad papalapit kay Sage. And seeing him smiled at that man made my blood boil. Gumalaw ang panga ko. Tangina, Sino ‘to?

I licked my lips and clenched my fist to calm myself. But when I saw that man hold his hand, it ignited the fire in me. Hindi na ako nakatiis at tinawag s’ya.

“Sage!” Sigaw ko sa pangalan n’ya upang kunin ang atensyon n’ya.

Nakangiti s’yang bumaling sa akin pero agad ring nabura ang ngiti n’ya nang makita ang itsura ko. I know I look like a fucking mad man, right now. Kung nakakamatay lang ang tingin ay kanina pa naka bulagta ang lalaking nasa harapan n’ya.

“Logan…” I heard him whispered my name. Tuluyan na akong lumapit sa kan’ya. Tumingin ako sa lalaking nasa harapan n’ya. The man was smiling. He’s also topless like me pero kung ita-tabi mo ako sa kan’ya mag mumuka lang s’yang patpatin.

“Hey bro,” Bati nito sa akin at tumango sa akin. Hindi ko s’ya pinansin at marahas na inagaw sa kan’ya ang plastic bag na hawak kanina ni Sage.

“Woah, Chill…” Napa tiim bagang ako nang marinig ‘tong tumawa. Tingnan natin kung makatawa pa s’ya Pag sinuntok ko s’ya. “Is this your man?” Tanong n’ya kay Sage.

Mabilis na umiling si Sage. “No… He’s my boss.”  Sage awkwardly smiled at him. Nakita ko pang sinulyapan ako nito. I licked my lips and looked away when I felt a sudden sharp pang in my chest.

“Tell your boss to stop acting like a jealous boyfriend, Then,” Ang natatawang ani ng lalaki. Mabilis nag salubong ang kilay ko at walang ano anong hinatak ang kwelyo n’ya.

“What the fuck did you just say?” Mabilis gumapang ang galit sa ulo ko. Mas hinatak ko ang kwelyo n’ya palapit sa akin. Mas matangkad ako sa kan’ya kaya nakatingala s’ya sa akin. Tinaas n’ya ang kan’yang dalawang kamay at ngumisi, pero nababasa ko parin ang takot sa mata nito. Gago ‘to, takot din naman pala.

“B-Bro, I’m just joking,” He chuckled awkwardly at pilit kumakawala sa hawak ko. My eyebrows remained furrowed.

“Logan! Put him down!” Napatingin ako kay Sage nang hawakan n’ya ako sa braso. Nakatingin lang s’ya sa paligid and thats when I noticed na madami na palang nakatingin sa amin. “He was just helping me,” He added.

Tumingin s’ya sa akin. Nangungusap. Unti unti kong binitawan sa kwelyo ang lalaki at hinawakan s’ya at hinatak palayo ron. We’re making a scene, and I know he’s already uncomfortable.

“Logan… Ano ba! Bitiwan mo ako, nasasaktan ako,” He leered at me nang makalayo kami. Binitiwan ko ang kamay n’ya at marahas na humarap sa kan’ya.

“What was that, Sage!? Who the fuck is that man?” I can’t help but to shout. Naka hawak s’ya sa kamay n’ya na hawak ko kanina. Nanlaki ang mata n’ya at gulat akong tiningnan. He’s probably shocked that I shouted. Even I was shocked that I shouted. Ugh, What’s happening to me? This isn’t like me.

“I told you! He was just helping me. Ano bang problema mo?” Sigaw n’ya sa akin pabalik.

Napa sapo nalang ako ng aking ulo. I pressed the tip of my tongue against my cheek. Umiwas ako nang tingin para pakalmahin ang sarili.

“What’s wrong with you…” I heard him whispered. Nag salubong ang kilay ko pero hindi ko s’ya tinapunan nang tingin. I clenched my jaw.

What’s wrong with me? I don’t know. I just suddenly feel the urge to punch that guy when I saw him holding Sage’s hand. And what’s irks me more is seeing Sage smile at him.

And when that man said I was jealous. I lost my ability to think, I lost all my rationality. That felt like a punch in my face. Hindi ko matanggap.

“I don’t understand you,” He said before turning his back at me and leaving me. I pursed my lips at napa hilamos ng muka, out of frustration.

“Fuck!” I cursed. I glanced up and closed my eyes. Gumalaw ang adams apple ko dahil sa ginawa kong paglunok.

You don’t understand me? Heck, I don’t even understand myself, either.

12

SAGE

Tanghali palang ay bumalik na kami sa hotel namin, walang kibuan. Sobrang tahimik nang naging byahe namin pabalik. Ni’ hindi namin magawang tapunan nang tingin ang isa’t isa.

Napa buntong hininga nalang ako. Dalawang araw palang kami sa bansang ‘to pero ang dami na nangyari, at halos lahat nang ‘yon ay hindi kaayaya. Kahapon ay muntik na kami maaksidente at ngayon naman ay muntik nang mapaaway ‘tong boss ko.

Right, muntik na kami maaksidente kahapon. That was the first time I cried like a baby. Ewan, hindi ko rin alam. Basta nakaramdam lang ako no’n nang sobrang takot. The thought of dying without achieving anything scares me. Natatakot akong mamatay ng walang napapatunayan. I have so many dreams, big dreams to be exact. At gusto ko ‘yon lahat matupad. And I don’t want to die with debt. Ayokong mawala sa mundo ng may responsibilidad.

Pag balik namin sa hotel ay parehas lang kaming nag kulong sa kwarto. Marami sana akong plano ngayon pero dahil sa pag tatalo namin kanina ay nahihiya na akong ayain s’ya. And he’s probably still mad at me.

Tiningnan ko ang wall clock dito sa kwarto ko. Mag di-dinner na at hindi ko alam kung pano kami kakain nito. Siguro ay baka mag pa room service nalang ako. Oorderan ko nalang rin s’ya, bahala s’ya kung gusto n’yang kainin ‘yon o hindi. S’ya rin naman ang magugutom.

Hindi ko talaga alam sa gàgong ‘yon kung anong problema n’ya. Muntik na s’ya, kami mapaaway kanina. Kung hindi ko pa s’ya naawat ay baka talagang nasuntok n’ya yong lalaki kanina. Pano pag kinasuhan s’ya non? At pano nalang pag nakarating ‘yon kay Chairman.

Lalapit na sana ako sa telepono upang tumawag ng room service. Pero napahinto at nag salubong ang kilay ko nang biglang may kumatok sa pinto ng kwarto ko. Saglit pa akong natigilan bago nag lakad palapit sa pinto.

Sino naman kaya ‘yon. Siya kaya? Pero bakit? Baka naman tumawag na s’ya ng room service. Nag kibit balikat nalang ako at t’yaka marahang binuksan ang pinto. Sumilip ako sa maliit na siwang ng pinto ko at tumingala.

I was surprised to see my boss, standing in front of my door. He was tilting his head, but what caught my attention were the two champagne glasses he was holding.

“What?” I asked and arched my brow. Pinigilan ko pangmautal dahil sa gulat.

“Come out,” He commanded, Ipinilig n’ya ang kan’yang ulo. coaxing me to go out of my room. Wala sa sariling lumabas ako ng kwarto.

Sumunod ako sa kan’ya nang makitang patungo s’ya sa terasa. Gusto ko sana mag tanong pero pina pangunahan ako nang hiya.

Pag tapak sa bungad ng terasa ay hindi ko maiwasang mapa hinto. My mouth fell open and my eyes widened. Sa sobrang gulat at pagkamangha ay hindi ko maiwasang mapa takip ng bibig.

Sinong hindi magugulat pag nakita ang isang pabilog na mesa sa malaking terasa, pero ang nakakagulat ron ay ang pulang rosas na nakakalat sa ibabaw nito at sa lapag. Ang kandila sa gitna at ang dalawang bote ng champagne na nasa ice bucket. There are also two plates with steaks. If you look at it, you would think someone is going on a date here. This looks so romantic.

Did he prepare all of this? But when? Habang nasa kwarto ako? I didn’t even hear anything. Ni hindi ko manlang napansin.

Tumikhim ako at unti unting tumingin sa kan’ya. Just as I caught him staring at me. I couldn’t help but to gulp when I saw the intensity of his gaze. His stare was fixated.

Umiwas ako tingin at pasimpleng kinapa ang dibdib ko when I felt my heart pounding. Winaksi ko ‘to sa isipan at binalik ang tingin sa kan’yan. Tinaasan ko s’ya ng kilay.

“What is this? Sinong ka date mo?” Tanong ko at humalukipkip.

“Ikaw.”

“Huh?” Ang nakataas kong kilay ay nag salubong. Nalukot yata ang muka ko sa sobrang gulat dahil sa sinabi n’ya. Grabe din ang isang ‘to mag joke, eh. Playboy na playboy. Tks.

He scoffed and licked his lips. Lumapit s’ya sa mesa. Hinila n’ya ang isang upuan habang ako ay naka tingin lang sa likod n’ya. Sinusundan nang tingin ang galaw n’ya. Lumingon s’ya sa akin habang hawak hawak ang hinili na upuan.

“Come here,” He gestured. I was hesitating, thinking if I should follow him, but I did anyway. Lumapit ako sa mesa at naupo sa hinila n’yang upuan. Pagak akong ngumiti sa kan’ya.

“Thank you,” I awkwardly said. I heard him chuckled at naupo rin sa harapan ko.

“Eat. It’s already dinner.” Kahit naguguluhan ay tumango lang ako at inabot ang kubyertos na mag kasalubong ang kilay.

What the fuck is happening, seriously? Anong trip ‘to? Did he forget our fight this morning? Parang walang nangyari, ah. And here I am thinking if he was mad at me.

Napahinto ako sa pag hiwa ng steak at nag angat nang tingin sa kan’ya. Naka tingin lang s’ya sa akin, tila pinapanood ang galaw ko. Malamlam ang kan’yang mga mata at tila hindi napansin ang pag tingin ko sa kan’ya. Tumikhim ako upang kunin ang atensyon n’ya. Wala sa sariling napa iwas s’ya nang tingin.

“What’s your deal?” I asked at sumandal sa aking upuan. Habang s’ya ay nanatiling nakatingin sa harapan, kung saan tanaw ang mga bundok at malawak na lake Lucerne. Hawak hawak ang champagne glass.

“What?”

“Para saan ‘to? What’s gotten to you?” Ang tanong ko at kinuha ang baso ng champagne upang sumimsim dito.
Saglit na katahimikan ang namutawi sa amin bago s’ya humarap sa akin.

“I… I just want to apologize for my behavior this morning,” Aniya habang nakatingin sa akin. Hindi ko tuloy maiwasan mapa lunok dahil sa pinu-pukol n’yang tingin. His eyes gleam with sincerity. Napa-iwas ako nang tingin.

“It’s okay.” I pressed my lips to stifled my smile. Just the thought of him preparing all of this just to apologize to me made me feel a tingling sensation. Ang effort, ah. Mahina akong natawa.

“You did all of this just to apologize to me? A simple sorry would do. Still, I appreciate this. Thank you, and I’m sorry too.” I smiled at him. I genuine one. Napakamot naman s’ya ng batok na tila nahihiya.

“Well, I don’t know what to do,” Bulong n’ya sapat lang para marinig ko. Kinamot n’ya rin ang kan’yang pisngi dahil sa hiya. I can’t help but to chuckled because I find his action cute. May gantong side rin pala ang gàgong ‘to.

Dati iniisip ko na ang malas ng magiging future partner n’ya dahil sa ugali n’ya. Pero ngayon? I might take it back. That was my bad. Judging him without fully knowing him. He also had this side na masasabi kong swerte ang mapapangasawa n’ya. And I’m not talking about his appearance and wealth. It’s funny how I can actually see him being a good husband and father to his family. Sa loob ng isang buwan naming mag kasama ay nakikita kung gano s’ya ka sipag at ka effort sa mga bagay. He’s diligent, hard working, and sincere man. I’m just his secretary pero ganto na s’ya ka effort pano pa kaya sa mapapangasawa n’ya?

The tingling sensation subsided. Parang may kung anong pumiga sa puso ko dahil bigla ‘tong kumirot. Saglit lang ‘yon pero damang dama ko. What is this feeling? I shook my head and drank the remaining champagne in my glass.

“And gusto rin kita makasundo. I want this vacation to be successful, as much as you want. Gusto ko rin ma enjoy ang bakasyon na’to. I don’t want us to always fight. We are here to enjoy and relax, so let’s do that,” Aniya. Napangiti naman ako sa tinuran n’ya. Tumango ako at tumingin sa kan’ya.

“Right. We should enjoy this vacation,” Pag sangayon ko. Pinasadahan n’ya nang hawi ang kan’yang buhok at tumango.

“So… Friends?” Natawa at napailing naman ako sa tanong n’ya. Nag salubong naman ang kilay n’ya while giving me a ‘What?’ look.

“You’re my boss,” Ang simpleng sagot ko sa kan’ya while still smiling. Tumingin ako sa harapan at hindi ko maiwasang mamangha. Madilim pero hindi no’n tinatangi ang taglay na kagandahan ng lugar.

“Not now, not on our vacation. Let’s treat each other like friends. Kalimutan mo munang boss mo ako at kakalimutan kong sekretarya kita,” He stated.

Natigilan naman ako sa kan’yang sinabi. Hinarap ko s’ya, na s’yang nakatingin rin sa akin. His stare screamed with dominance. Para bang sinasabi n’ya sa aking sumunod nalang sa gusto n’ya. Napanguso ako at tumango nalang. I saw how his eyes drifted to my lips at mabilis rin umiwas.

“Okay, Bf,” I said. Just to make fun of him. S’ya naman ngayon ang natigilan at humarap sa akin.

“Bf?” His eyes squinted while his brows drew together.

“Yeah, as in best friend,” Ani ko at mapaglarong ngumiti sa kan’ya. Nanatiling naniningkit ang kan’yang mata sa akin. Umiwas lang ako tingin habang pinipigilan matawa sa kan’yang reaksyon. Tumango s’ya at umayos nang upo.

“Tks,” Ungot n’ya kaya hindi kona maiwasang matawa. Pinukol naman n’ya ako nang masamang tingin.

I hide this sour feelings I have right now by laughing. Is he mad at me for calling him bf? Does he hate the idea of me being his boyfriend? Napa tungo ako. Well, assuming s’ya. Ayoko rin naman s’yang maging boyfriend.

Saglit na namayapa ang katahimikan sa amin. Tanging tunog lang ng kuliglig ang maririnig. Ni hindi nanamin nagalaw ang pag kain dahil sa pag uusap. I’ll just eat this later. But for now, let’s enjoy this conversation.

“Why are you doing this Sage?” Ang tanong n’yang nagpabalik sa akin sa realidad. Kuno’t noong tumingin ako sa kan’ya. Napansin n’ya ang pagtataka ko. “Why are you following my Dad’s command? I saw your resume, you have a good background. And your performance is also good. I don’t want to admit it, pero parang daig mo pa nga ako. You can build your own company, and I’m sure it will be big.”

I pursed my lips because of what he just said. I did not expected that. Umiwas ako tingin at napailing. My lips twitched.

“I thought you investigated me.” Sarkistong tawa ko. Nag salubong naman ang kilay n’ya. “You know, sa mga story lagi nila pina pa imbestigahan ang mga secretary nila because they don’t trust them,” Pag pa-paliwanag ko.

“My Dad chose you. That’s enough reason for me to trust you.” He shrugged. Natahimik naman ako dahil sa sinabi n’ya.

“Money.” Nakita ko sa gilid ng mata ko ang pag baling n’ya sa akin. Tumikhim ako at tumingin sa aking baso. “I’m doing this because of money.” Pinag krus ko ang braso ko at umayos nang upo. Saglit akong pumikit bago nag salita.

“I’m not like you, Logan. Hindi ako pinanganak na may pribilehiyo kagaya mo. Hindi ako pinanganak na may nakahanda ng kwarto habang hindi pa nailuluwal sa sinapupunan ng kanyang ina. Wala akong gintong kutsara sa bibig. Sa madaling salita, mahirap ako. Walang pera.” Lumunok ako at huminga ng malalim. Naramdaman ko naman ang taimtim n’yang pag titig sa akin.

“I’m just 19 nang mawala ang magulang ko at iwan nila sa akin ang isang malaking utang. I feel helpless that time. Pero wala akong magawa, wala akong matakbuhan. Para akong kinulong sa responsibilidad na hindi ko naman ginusto. I mean, sino ba gustong mag ka utang?” Mapait akong tumawa. “Maaga ako nag trabaho. Pinakain, pinag aral, binuhay ko ang sarili ko na ako lang. Sinikap ko kasi ayon ang dapat. Pinag tapos ko ang sarili ko ng kolehiyo, hindi naman mahirap dahil scholar ako. Pero ang mahirap ay mag trabaho para lang mauwi ang sweldo mo sa pang bayad utang.”

“Sage…” Mahinang bigkas n’ya sa pangalan ko. Tiningnan ko s’ya at nginitian.

“Para akong nabubuhay sa araw araw para lang mabayaran ang utang na hindi naman ako nakinabang. Gago kasi ang tatay ko, sugarol. Maaga tuloy ako namulat sa realidad. Kailangan, eh. Maaga rin tumatak sa isip ko na pera ang pinaka mahalagang bagay sa mundo. Umiikot ang buhay ko sa pera. Lahat pinapasok ko para lang mag ka pera.” Napaiktad ako ng maramdaman ang mainit n’yang palad na sumakop sa kamay ko na nakapatong sa mesa. Nag angat ako tingin and he was already looking at the front.

“It was not easy. Gusto ko pa maranasan ang buhay na walang bitbit na problema, na utang. Kaya eto ako ngayon. Nag sisikap dahil gusto kona matapos ang letcheng utang na’yan.” Pagak akong tumawa at napa-iwas tingin dahil naramdaman ko ang pag init ng sulok ng mata ko.

I’m sharing this to someone for the first time. Hindi ko rin alam kung bakit ko ginawa. At sa boss ko pa. I just feel comfortable around him and I feel like telling him. Parang may kung anong nabunot na tinik sa dibdib ko. I feel like a heavy weight got lifted out of my chest. Biglang gumaan ang pakiramdam ko.

Hindi na ako nag salita. Tahimik lang kami pareho. Gusto ko makita ang reaksyon n’ya pero nakatingin lang sya sa harap. He didn’t speak but his presence was enough to comfort me. It was comforting silence while his hand still holding mine.

“You’re strong, Sage.” Ang pag basag ni Logan ng katahimikan.

“Like you said, I grew up getting what I wanted in just a snap of my fingers. I may not understand your struggles, but I know for sure you’re one of the strongest, hardworking people I know.” Nahihiyang nag iwas ako tingin dahil sa sinabi n’ya. Hindi ako sanay na ganito s’ya. Hindi ako sanay na makita ang hindi pamilyar na emosyon sa mga mata n’ya habang naka tingin sa akin. Napalunok ako at tumango.

I scoffed. “Let’s stop talking about this…” Dinampot ko ang champagne glass ko at sinalinan ‘to bago humarap sa kan’ya at nilagyan rin ang kan’yang baso.

“No more fights?” I asked while my brows waggled. Ngumisi ako nang makitang may ngiting gumuhit sa kan’yang labi.

He shook his head. Iginaya n’ya palapit sa akin ang baso n’ya. Inangat ko rin ang baso ko palapit sa kan’ya.

“No more fights.”

We cheered.

“Sit hir, Sir.”

Tumango ako sa staff at inabot ang kamay n’ya upang tulungan ako makaupo sa zip line. Ngumiti ako sa kan’ya nang makaupo ako at nag pasalamat. Kinabit n’ya sa akin ang mga safety gears kaya hinayaan ko s’ya.

Nag angat naman ako tingin upang tingnan si Logan na nasa harapan ko. Nakataas ang kilay n’ya habang nakatingin sa staff na nag kakabit ng safety gears sa akin. Naka halukipkip s’ya at hinihintay matapos ang staff.

“All done, Sir!” Nakangiting anunsyo ng staff sa akin. Tumango ako at nat pasalamat dito. Sabay kaming napatingin kay Logan nang tumikhim ‘to.

“Uh, Sir. Sorry for making you wait. Here’s your seat, Sir,” Ang naiilang na saad ng staff dahil naka tingin lang sa kan’ya si Logan. Nag salubong naman ang kilay ko. Tumango lang si Logan at naupo sa zip line.

Halos mag da-dalawang lingo narin kami dito sa Switzerland. After that night in terasa, after our talk. Na pag desisyon nanamin isantabi ang pagiging boss at secretary namin. And thank God! Hindi na kami nag aaway. Well, minsan ay nag sasagutan kami dahil ang lakas n’ya mang inis pero hindi na kagaya dati na grabe kami kung mag sagutan.

After that night ay tinuloy namin ang mga plano ko. Madami na kami napuntahan at napasyalan sa loob ng ilang araw at mag dadalawang lingo na kami dito sa Switzerland.
We visited Jardin Botanique. Kung saan madami kaming nakitang iba’t ibang halaman na wala sa Pilipinas. We Hang out at Quay Wilson. We rented a speed boat. That was my first time riding a speed boat. S’ya ang nag drive dahil marunong s’ya. The excitement I felt that day was surreal. It was beyond ordinary.

Syempre, hindi lang naman puro ako ang nag desisyon. I also asked him where he wants to go. And to my shock, we visited a History of Science Museum. I did not expect that. He told me he likes science. Wala sa itsura n’ya ang mahilig sa mga gantong bagay. I thought he was going to ask me to go to a club. He surprises me every day. At araw araw ko rin s’yang nakikila.

“So… You’re the type of person who brings your date to the Museum?” I smiled at him playfully. Tumingin ako sa harapan kung saan naka display ang isang antique globe. New & Correct Globe of the Earth that was signed by John Senex. It shows Anson’s 1740-1744 voyage around the world. It was first published in 1749.

Tumikhim s’ya at umiling. Namulsa s’ya habang nakatingin rin sa antique globe sa harapan namin.

“No. I don’t do date,” He casually said. I arched my brow without glancing at him.

“Hmm, what did I expect from a fuckboy,” I sarcastically said. I rolled my eyes when I heard him chuckled. Tks, aminado pa ang gàgo.

Kinaumagahan lang rin ay nag tungo kami sa Lac Léman. We sailed across Lac Léman on the Mouettes. We rode a local boat. We met a lot of locals and tourists. At alam kong parehas kaming nag enjoy dahil bakas sa kan’ya ang kaligayahan. Nakahinga naman ako ng maluwag. He’s my priority, and seeing him happy made me feel contented. Siguro dahil nagagawa ko ang gusto nila Chairman mangyari. Ang ma enjoy n’ya ang bakasyon na’to.

Niyaya ko s’yang daanan ang longest bench in the world. Naiinis pa nga s’ya sa akin dahil lagi ko s’yang ginagawang photographer ko. Hindi rin naman n’ya ako tinatangihan na s’yang kinatawa ko nalang. We also enjoy a classical music concert at Eglise St. German bago namin mag pasya na bumyahe kinabukasan patungong Lauterbrunnen.

We explored Lauterbrunnen. It is renowned for its stunning natural beauty, with towering cliffs, lush green meadows, and numerous waterfalls cascading down the valley walls. Para akong nasa pinikula. Halos sumakit ang leeg ko kakatingala sa nag tataas bangin. The food was also good. Pakiramdam ko’y may tumutubo naring bilbil sa t’yan ko dahil halos kain at gala lang ang ginagawa namin. Ayokong umuwi sa Pilipinas na mataba. Kaya niyaya ko si Logan na mag hike sa Schafler Ridge Trail. Na s’yang inayawan n’ya. Nagalit ako no’n at pinilit s’ya kaya ang ending ay pumayag s’ya dahil binibigyan ko s’ya nang silent treatment. Napa-ngisi nalang ako.

Pero mabilis rin nag laho ang ngisi ko habang nag hi-hike kami. Mabilis ako kinain nang pag sisi. Sobrang nakakapagod! Pinag sisihan kona niyaya ko s’yang mag hike. Shìt! Dapa’t ay nakinig nalang ako sa kan’ya. Napansin n’ya yon kaya ngumisi lang s’ya sa akin. Habang s’ya naman ay enjoy na enjoy sa pag hi-hike at makita ang reaksyon ko. Hingal kabayo ako nang makarating kami sa tuktok. Pero ang pagod at pag sisi ay mabilis napalitan nang makita namin ang view. We can almost touch the clouds. Malamig at mahangin. My eyes flickered with amusement when I saw a rainbow. Sumasayaw ‘to sa gitna ng mga ulap at nagtataasang matatayog na bulubundukin na kulay berde.

The view was fascinating and calm. A heaven on earth. Pumikit ako at hinayaang dumampi sa akin ang malamig na hangin. I can’t help but to smile because of overwhelming happiness. Everything about this place scream exquisite, aesthetic and pleasing. Unti unti akong nag mulat ng mata when I heard a camera shutter.

Tumingin ako kay Logan. He was holding his phone habang nakatapat ‘to sa akin. My heartbeat skipped when I catched his gaze. Adoration glowed in his misty grey eyes… Eyes so deep that I could stare into them forever. Napalunok ako at nakita ang sariling nahihirapang umiwas nang tingin. Parang may kung ano sa tingin n’ya na gustuhin ko mang umiwas ay hindi ko magawa. Tenderness was written all over his face.

“Sorry, I couldn’t help it…” Paumanhin n’ya habang binababa ang cellphone n’ya. “You just look so serene…” Aniya sa mahinang boses sapat lang para marinig ko. Napa kagat ako ng labi nang maramdaman ang kakaibang pag bilis ng tibok ng puso ko.

Pero ganon nalang ang gulat ko nang mabilis n’yang tinawid ang pagitan namin. Wala sa sariling napatingala ako sa kan’ya na huminto sa harapan ko. Ang malamig na hangin ay napalitan ng mainit dahil sa lapit naming dalawa. Hindi ako makagalaw at tanging pag titig lang ang nagawa sa kan’ya.

Malaya kong natitigan ang muka n’ya. Malamyos ang tingin ng mga abo n’yang mata. Payapa ang mga makakapal n’yang kilay. Habang nililipad ng hangin ang kan’yang itim na buhok. Nakaawang ang labi at nag tataas baba ang matikas n’yang dibdib. This was the same look he had when he caught me looking at his… I felt my face reddened.

Napapikit ako nang inangat n’ya ang kan’yang kamay. Naramdaman ko ‘tong lumapat sa balat ko nang hinawi n’ya ang nililipad kong buhok sa aking muka. Nag mulat ako ng mata nang maramdaman inipit n’ya ang mga takas kong buhok sa gilid ng aking tenga.

“Sage…” Bangit n’ya sa aking pangalan. The way he says my name made me squirm inside. Malalim ang boses pero malambing ang tono. Ang kamay n’ya ay nanatiling nasa gilid ng aking ulo.

Doon ko lang napansin na sobrang lapit ng aming mga muka. Napalunok ako nang unti unting bumaba ang tingin n’ya sa mga labi ko. Mula sa aking labi ay nag angat s’ya nang tingin sa akin. Ang kan’yang mata ay tila nanghihingi ng permiso. Wala sa sariling napa tango ako. Nakita ko ang unti unting pag lapit ng muka n’ya palapit sa akin. Napapikit ako at hinayaan s’ya sa kan’yang balak gawin.

And that’s when I felt… Rain drop touch my cheek.

Tila nagising ako sa isang magandang panaginip. Mabilis ko s’yang naitulak.
Napaatras s’ya at tila natauhan rin dahil bahagyang nanlaki ang kan’yang mata. Umiwas ako tingin at hinimas ang aking mga braso dahil biglang umihip ang malakas na hangin kasabay nang pagpatak ng ulan.

What I’m doing!? What are you doing Sage? Ano yon? Nahihibang kanaba Sage? I pressed my lips together. Malakas ang kabog ng dibdib ko kaya pasimple ko ‘tong kinapa.

Seriously, muntik na ‘yon. Muntik na maglapat ang labi namin. Hindi pwede ‘yon. This is wrong. Mabilis gumapang ang takot sa sistema ko. Parang mga bala ng pana nagsitama sa akin ang habilin ni Chairman. I can’t accept this. Hindi ako ignorante para hindi malaman ang kakaibang nararamdaman ko ngayon.

Natatakot ako… Natatakot ako sa kung ano man ‘tong nararamdaman ko. Chairman’s disappointed face suddenly flashed in my mind. Kung ipagpa-patuloy ko ang kahibangan ‘to ay paniguradong mawawala sa akin kung ano man ang meron ako ngayon. Ayokong mawala sa akin ‘to. I can’t bear to lose this new life. Not now! Huminga akong malalim at winaksi ang mga posibilidad sa aking isip.

“L-Let’s go down.” Ang hindi makatingin na aya ko sa kan’ya. Gusto ko batukan ang sarili dahil sa pag kautal. Nakita ko sa gilid ng aking mata ang pag yuko n’ya bago tumango.

I heard him sigh. “Yeah. Let’s go down.”

Naging tahimik ang aming pag baba ng bundok. it’s not awkward but I can feel the distance between us. Mabilis kami bumaba dahil narin umuulan. Buti nalang ay ligtas kaming nakabalik kahit na maputik at madulas ang daan. Pag balik sa aming airbnb ay nag babad ako sa mainit na tubig. Sabay kaming nag dinner at tila parehas naming kinalimutan ang nangyari kanina.

And that’s what bring us here. Bumyahe ulit kami upang mag tungo sa Grindelwald. Kasama sa mga plano kong activity ay ang pag sakay ng zip line. Kaya nandito kami ngayon.

Umayos ako ng upo at mahinang lumundag upang subukan ang tibay ng safety gears. Napangiti naman ako. Lumingon ako kay Logan na ngayon ay parang bata dahil naka busangot ang muka nito.

Natawa ako at nilabas ang cellphone ko. Pasimple ko s’yang kinunan ng litrato. Napansin n’ya ‘yon kaya lalo s’yang napa simangot. Tinawanan ko lang s’ya.

Maya maya lang ay nag umpisa ng umandar ang zip line. Mahigpit kong hinawakan ang safety gears ko. Sa una ay nakaramdam pa ako nang takot pero kinalaunan ay nag laho ‘to at napalitan ng kakaibang saya. Hindi ko napansin na tumatawa at nakangiti na pala ako habang naka tingin sa paligid.

Lumingon ako upang tingnan si Logan. A smile kissed my lips when I saw him smiling while looking around. He looks like he’s also enjoying this. Kagat labi kong binalik ang tingin sa harapan at pumikit.

“That was fun!” Nabulalas ko pag kababa namin ng zip line. Nakasunod naman sa akin si Logan. Napag isipan naman namin kumain bago pumunta sa next activity namin.

“Let’s make a bet.”

Tumaas ang kilay ko at napatingin ako kay Logan. Kinakabit n’ya ang kan’yang helmet habang nakatitig sa akin. Humalukipkip ako.

“What bet?” I asked. Tumikhim s’ya at may tinuro kaya sinundan ko nang tingin ang direksyon kan’yang tinuro.
Nakita ko ang dalawang mountain carts na sasakyan namin. We’re going carting. Mabilis ko naman nakuha ang gusto n’ya.

“You want to race?” I asked. He bit his lower lip and nodded. “What’s the winner’s prize?”

“A request?” My eyes squinted at him. Ngumisi lang s’ya sa akin. A request, huh? Hindi narin naman masama. Isa pa, he look so cocky. Tila hinahamon ako. At ako naman ‘tong si ma pride ay tumango sa gusto n’ya.

Sabay kaming nag tungo sa mga cart namin. Naupo ako at mahigpit na hinawakan ang steering wheel. Tumingin ako kay Logan at napa rolyo ng mata nang makita ang mayabang na ngisi sa labi n’ya. Mukang sure na sure s’yang, s’ya ang mananalo. Tingnan natin. Hindi n’ya alam magaling ako sa bump car, madami na ako napaiyak na bata, oy!

May tinawag s’yang isang staff at inutusan ‘tong mag bilang para daw walang lamangan. Napa iling nalang ako. Sumandal ako sa upuan ng cart at napa buntong hininga.

Pakita mo kung sino ka Sage! Ilampaso mo s’ya. Isang ngisi ang gumuhit sa labi ko when the staff said GO! walang pag dadalawang isip kong pinaandar ang cart ko. You’re going to lose, Logan!

Pagod at hinihingal akong napa sandal sa cart. That was intense. Nararamdaman ko pa ang panginginig ng tuhod ko dahil sa adrenaline rush. Nandito na kami sa baba ng bundok at kapwa nag papahinga dahil kakahinto lang namin. Napangiti ako.

“I win…”

Napapikit ako at napa kagat labi. Tumayo ako sa pag kakaupo at hinarap si Logan na s’yang nakatayo sa harapan ko.

“Pano bayan… I win,” Aniya. He tilted his head at me and nodded in boastful way. I rolled my eyes to hide my embarrassment. Ugh! I just lost to him. Hindi ko yata ‘to mata-tangap.

“What’s your request?” Pag tataray ko. Mahina naman s’yang natawa at namulsa. Saglit n’ya akong tinitigan.
Don’t tell me, ang request n’ya ay mag resign ako? Baka masuntok ko talaga s’ya sa muka.

“I’ll tell you soon.” Pinaningkitan ko s’ya ng mata. Habang s’ya ay nakangisi habang mahinang pinipisil ang kan’yang labi habang nakatingin sa akin. Tumango ako at umiwas tingin.

“Are you fucking kidding me!?” I hissed. Dumungaw ako sa ibaba at halos maramdaman ko ang panginginig ng tuhod ko nang makita kung gano kalalim ang babagsakan namin.

“C’mon.” Pinukol ko si Logan nang masamang tingin nang marinig ko ang tawa n’ya. Naka pameywang s’ya habang nakatingin sa akin.

“I’m not doing this!” Ang inis kong bulyaw sa kan’ya at umatras, mahirap na baka malaglag pa ako.

He wanted to try canyon swing. Nandito kami ngayon sa gilid ng bangin, sa may metal platform. Nakaka lula ang taas namin. Ewan ko ba sa gàgong ‘to, ang lakas ng trip. Bahala s’ya dyan.

“Come on, Sage.” Lumapit sa akin si Logan at hinawakan ako sa balikat. Napa iktad ako dahil sa init ng palad n’ya. Nagulat man ay hindi ko ‘to pina halata. Tumingala ako sa kan’ya.

“Ganto nalang. We’re both gonna try it. Sasamahan kita para hindi ka matakot.” Aniya. He licked his lips and gave me a assuring smile. Napakamot naman ako ng pisngi. “I really want you to experience this.” Ngumuso s’ya at malungkot akong tiningnan.

Dumungaw ulit ako sa ibaba at napa kagat labi. Tumingin ako sa kan’ya at tumango. Nakita ko naman ang pag liwanag ng muka n’ya.

“Bwèsit! Sige na nga.”

Gumuhit naman ang ngiti sa labi n’ya at hinawakan ang kamay ko. Hinila n’ya ako patungo sa bantay ng canyon swing. Kinausap n’ya ‘to at tinanong kung pwede ba ang dalawang tao at um-oo naman ang staff.

“Logan…” Pag tawag ko sa kan’ya at mahigpit na kumapit sa kan’yang damit. Nandito na kami ngayon sa edge ng platform at kinakabitan ng safety gears.

Tangina ka Sage! Ano bang pumasok sa kokote mo at pumayag ka sa gusto ng boss mo. Konting paawa lang tumango ka agad. Gusto ko nalang suntukin ang sarili ko sa inis. Pero wala nang atrasan ‘to.

“Shh.. don’t be scared,” Bulong ni Logan na naging dahilan para mapatingin ako sa kan’ya. He regarded me with a comforting expression. “Do you want to back out? We can if…”

“Hindi… Wag na. Nandito na tayo,” Pamumutol ko sa sasabihin n’ya. Ngumiti s’ya at tumango. Naramdaman ko ang pag gapang ng braso n’ya sa katawan ko hanggang pumulupot ‘to sa bewang ko. Hinapit n’ya ako palapit sa kan’ya. Nag salubong ang kilay ko at tiningnan s’ya.

“Safety gear.” He grinned.

“Are you guys ready?” Sabay kami napatingin sa staff, na s’yang mag tutulak sa amin.

I gasped. “Wait! Just wait.”

Kumapit ako sa braso ni Logan at napa pikit. Naramdaman ko ang panginginig ng tuhod ko. Ang taas ng babagsakan namin. Safe naman siguro ‘to no?

“Look at me…” Napamulat ako ng mata nang maramdaman ang kamay ni Logan na sinakop ang dalawa kong pisngi. “Look at me, Babe.”

That fucking endearment again. I bit my lip when I felt my heart quickening. This is nuts, just his endearing calls get my heart racing. Umiwas ako tingin pero agad rin akong na pabalik nang iginaya n’ya ang muka ko paharap sa kan’ya.

“Calm down, babe…” He soothed. “I’m here… Just look at me. Don’t be nervous, Babe.”

Damn you! Ang kaninang takot na naramdaman ko dahil sa taas nang kinatatayuan namin ay nawala at napalitan ng takot sa kan’ya. Takot sa pinaparamdam n’ya sa akin. This is absurd! Logan, what are you doing this to me?

Pumikit ako at marahang tumango sa kan’ya bago mag mulat muli. Logan smiled at me bago tumingin sa staff. Tumango s’ya dito.

“Sorry, my babe was just scared.” Ngisi n’ya sa staff. Mahina ko naman s’yang kinurot braso at tiningnan nang masama. Kung ano ano pa kasi ang pinag sasabi! Nangiwi si Logan at tumingin sa akin. He gently cupped my face with his large hands. As if he’s offering reassurance.

“Keep your eyes on me, Babe.” His voice, low and sultry, whispered to me. And with that I felt his arms sneak around my waist, pulling me closer as we fell.

My breath hitched not because of the feeling that we’re falling but because of what he did. Kagaya nang sinabi n’ya. Hindi ko tinangal ang paningin ko sa kan’ya at ganon rin s’ya. We look at each other with the same intensity as we swing.

Tila nakikisabay ang mabilis na pag tibok ng puso ko ang pag duyan namin sa ere. But I know it’s not because of the fear that we might fall. It’s the fear of me falling for him.

“What are you doing to me, babe…” I heard him whispered. It does not sound like a question for me, but a question for himself.

Pumikit ako at hinayaan ang sarili sa mga braso n’ya hanggang maramdaman ko ang pag angat namin.

“Stop jumping, Logan!” I leered at hinampas ang kan’yang dibdib.

Tumaas ang kan’yang kilay. “I just noticed, but, do you have a fear of heights?”

We’re now in spiderweb, we just finished our canyon walk. At etong gàgo na ‘to ay ang lakas mang inis at patuloy na tumatalon sa lambat na mukang sapot ng gagamba. Hindi naman mataas ang babagsakan namin pero malakas naman ang ragasa ng tubig.

“I’m not. I’m just thinking of our safety.” Totoo naman. Hindi ako takot sa height. Ayoko lang talaga sa pagkagaslaw n’ya. Baka mapahamak pa kami. Tila hindi naman s’ya naniwala sa sinabi ko pero tumango nalang.

“You’re going to be a good mom to your kids,” Aniya na nag pa hinto sa akin. Nag salubong ang kilay ko at nag pameywang. Saan naman n’ya nakuha ‘yon?

“What are you saying, seriously?” I rolled my eyes. I heard him chuckled.

“What? Don’t tell me you’re offended?”

“Hindi, I’m just weirded out dahil first time may nag sabi sa akin n’yan,” I explained. Napanguso ako at umiwas tingin nang makita kong may gumuhit na mapaglarong ngiti sa kan’yang labi.

“Isa pa wala sa plano ko ang mag anak.” That’s the truth. I’m not even sure kung gusto ko mag asawa, mag anak pa kaya? Mas gusto ko pa mag travel kesa mag pamilya. Tumingin ako kay Logan nang mapansin natahimik s’ya. Mag kasalubong ang kilay n’ya at nakatingin sa malayo.

“Hoy! Anong nangyari sayo d’yan?” Tanong ko. Tumingin s’ya sa akin at ganon parin, mag kasalubong parin ang kilay n’ya.

“You don’t want to have my kids?” Tila galit n’yang tanong na nag pa tigil sa akin.

Saying I’m shocked was an understatement, I’m fucking gagged. My eyes went round and my jaw dropped. Pilit nirerehistro sa utak ko ang kan’yang sinabi.

“W-What?”

Tila natauhan s’ya dahil lumaki ang mata n’ya at umiwas tingin. Narinig ko pa s’yang napa mura. Tumikhim s’ya at kinamot ang batok n’ya. What did he just say? What just happened?

He scoffed. “I meant, you don’t want to have a kids?” Ang hindi n’ya makatingin na tanong sa akin. Saglit akong nakatulala lang sa kan’ya bago tumango.

“Yes, I’m not planning to have a family. Mas gusto kong mag travel.” Nag kibit-balikat ako at tumalikod na sa kan’ya. “Tara na, nagugutom na ako.” Pag iiba ko ng topic dahil baka saan pa mapunta ang usapan namin.

“I will change your mind,” Bulong n’ya na hindi ko naman narinig dahil nauna na ako sa kan’ya mag lakad.

“Let’s try the famous swiss fondue,”
I suggested. Nandito kami ngayon nakaupo sa loob ng isang kilalang restaurant. Medyo madami ang tao pero hindi naman magulo.

Tumango si Logan. “I’ll order for us.” Tumayo s’ya at nag lakad palapit sa counter. Napairap nalang ako nang mapansin na halos lahat ng tao sa loob ng restaurant ay sinusundan s’ya nang tingin.

He’s huge and tall. Kapansin pansin talaga s’ya. Not just because he’s attractive, but because of his aura. The aura of an alpha male. Intimidating and powerful. Even though he always had a smirk on his lips and a playful expression, you couldn’t help but feel intimidated.

Napailing nalang ako at nag pas’yang buksan ang cellphone ko. Pumunta ako sa gallery upang tingnan ang mga pictures na kinunan namin. I smiled while scrolling.

Pinindot ko ang isang picture. It’s a picture of me and Logan sa speedboat. It’s a landscaped selfie. S’ya ang may hawak ng cellphone dahil mas matangkad s’ya. I was smiling widely while my head was resting on his chest at nakatingin sa camera habang s’ya naman ay bahagyang nakalabas ang dila while facing me. Ang background naman namin ay ang papalubog na araw at ang repleksyon nito sa dagat. Nasiko ko s’ya after namin kunan ang picture na’yan. Ang gàgo kasi.

Nag scroll pa ako at it’s a picture of us, again. Selfie ulit at ako naman ang may hawak ng phone. Naalala ko, dapat ay ako lang talaga ang nasa picture na’to. I was taking a selfie tapos bigla s’yang sumulpot. I look so annoyed sa picture at naka side eyes sa kan’ya dahil naka patong lang naman ang baba n’ya sa balikat ko para pantayan ang camera. Malawak ang ngiti n’ya habang ako ay masama ang tingin sa kan’ya. Mahina akong natawa.

Mag scroll pa sana ulit ako pero napahinto nang biglang may nag lapag ng flyer sa mesa namin. Nag angat ako tingin at nakita ang isang babae, madami s’yang flyer na hawak hawak. Ngumiti s’ya sa akin at umalis rin upang pumunta sa kabilang mesa para bigyan ang iba ng flyer. Nag baba ang tingin ko sa flyer na inabot n’ya at dinampot ‘to.

“Hot air balloon festival,” Ang basa ko. Napangiti ako at agad na may pumasok na plano sa utak ko.

Gusto ko pumunta dito.

Lumibot ang tingin ko sa paligid upang hanapin si Logan. Pero ganon nalang ang pag sasalubong ng kilay ko nang makita s’ya na napapaligiran ng apat na babae. Mukang mga teenagers pa ang mga babae. They are shoving their phones at him, asking him for pictures or his number?

Nagawi ang tingin ni Logan sa akin kaya tinaasan ko s’ya ng kilay. Ang landi talag ng gàgo na’to. Gutom na ako, pero kalandian n’ya parin inuuna n’ya. Kinuha ko ang phone ko at tinext s’ya.

To: Logàgo

Nagugutom na ako!

Pinanood ko kung pano n’ya kunin ang phone n’ya sa bulsa. Ang mag kasalubong n’yang kilay ay pumantay habang may ngising gumuhit sa labi n’ya. Napailing s’ya at kahit malayo ay napansin ko ang pag tawa n’ya.

Pinukol ko nang masamang tingin ang pwesto nila nang makitang may sinasabi s’ya sa mga babae habang tinuturo ako. Kaya napatingin rin sa akin ang mga babae. Nag iwas ako tingin. Tàngina, Ano naman kayang sinabi n’ya sa mga ‘yon?

Bumalik ulit ang tingin ko sa kanila at nakita ko ang pasimpleng pagtingin sa akin ng mga babae. Ang iba sa kanila ay niro-rolyo ang mata sa akin. May isa pa ngang masama ang tingin sa akin. Yung isa naman parang naiingit at papa iyak na habang nakatingin sa akin. Nag salubong naman ang kilay ko. Tumango ang mga babae at parang bigong umalis sa harapan n’ya.

Nang makalapit si Logan ay kinurot ko agad ang kan’yang braso na kina ngiwi n’ya. Hinaplos n’ya kan’yang braso.

“Ano naman ang sinabi mo sa mga ‘yon at ganon nalang kung makatingin sa akin?” Ang inis kong tanong sa kan’ya. Ngumisi naman s’ya na tila may naalala.

“Just told them that my babe gets easily jealous.” He licked his lips and smiled at me. Nanlaki ang mata ko at kinurot ulit s’ya.

“Gàgo ka! Ano pa mga sinabi mo sa mga ‘yon?” I hissed while hitting his arm.

“Ouch! I just told them that I’m with my babe so they can stop pestering me,” Nakangiwi n’yang ani habang may ngisi parin sa labi. I rolled my eyes.

“Pag ako hindi nakalabas ng buhay dito, sinasabi ko sayo.” Napansin ko parin kasi ang pa sulyap-sulyap ng mga babae sa pwesto namin at ang matatalim nilang tingin sa akin. Napa hilot nalang ako ng sintido. Narinig ko s’yang tumawa kaya sinamaan ko s’ya nang tingin na kina kagat n’ya ng labi.

“What’s that?” Turo n’ya sa flyer na naka patong sa mesa. Kumalma ako at tumikhim. Inabot ko ang flyer sa kan’ya. Kinuha n’ya ‘to at kuno’t noong binasa.

“Hot air… Festival..” Pag basa n’ya. Tumingin s’ya sa akin kaya nginitian ko s’ya. His eyes squinted at me.

Dinampot ko ang tinidor at pinaikot ‘to sa swiss fondue. Nakangiti ko ‘tong sinubo at napapikit. Nag mulat ako mata at tiningnan si Logan na nakatingin lang sa akin.

Umangat ang kamay n’ya at nilapat ang hinlalaki n’ya sa gilid ng labi ko. Tila pinahiran n’ya. Pinanood ko kung pano n’ya inilayo ang kan’yang daliri sa labi ko. Napalunok ako nang iginaya n’ya ang daliri na may fondue sa kan’yang bibig. Nilabas n’ya ang kan’yang dila at parang bumagal ang oras nang makita kong dinilaan n’ya ang fondue sa kan’yang daliri. A smug smirk kissed his lips.

“Do you want to ge there?”

I nodded as I felt something inside of me twitch. Tangina, I’m so dead!

13

SAGE

“Ugh, when’s the train coming?”

Napailing nalang ako at humalumbaba habang nakatingin sa magazine na hawak ko. Kanina pa ‘tong katabi ko, reklamo nang reklamo.

“I told you, we should have just rented a helicopter,” Saad n’ya at ngumuso. Dahil sa inis ko ay hindi kona maiwasang kurutin s’ya. Kanina pa kasi.

“Stop complaining, Logan. Nandito na tayo, kaya pwede ba?” I rolled my eyes at him bago binalik ang tingin sa magazine na hawak ko.

We’re now at train station, waiting for our train to arrive. Eto kasi ang araw na pupunta kami sa hot air balloon festival, at Château d’Oex. We’re actually planning to drive all the way there, but in my research there’s a big possibility that we can get stuck in terrible traffic jam. So, I just decided to buy us train tickets.

Château d’Oex is our last destination. After nito ay uuwi na kami sa Pilipinas. Matatapos na ang bakasyon namin. Babalik na kami sa dating gawi, sa pagiging boss at empleyado.

Pasimple kong sinulyapan si Logan. Kagaya ko ay naka halumbaba lang s’yang nakatingin sa paligid. Halatang buryong buryo na. Mahina kong hinampas ang kan’yang binti dahil naka tuwid ‘to habang naka bukaka. Baka may mapatid pa s’ya. Ang haba pa naman ng biyas n’ya. Muka s’yang batang napagalitan dahil hindi nasunod ang gusto n’ya.

Well, he wanted to rent helicopter, bumili pa nga nung una. But, of course tumangi ako. I don’t want to make a scene. Ayokong mag pa ka importante. Kaya sabi ko sasakay nalang kami train, na ayaw n’ya naman. Never pa daw s’yang sumakay ng train at ayaw n’ya dahil walang privacy. Pwes, bahala s’ya sa buhay n’ya. Sa huli desisyon ko ang nasunod.

“Sit properly, Logan,” Suway ko sa kan’ya. He just rolled his eyes pero umayos rin nang upo.

“Ano ba’yang tinitingnan mo?” Tanong n’ya at dumungaw sa magazine na hawak ko. Umayos ako nang upo para makita n’ya ng maayos.

“A magazine,” I answered shortly.

“Alam ko. I meant, what kind of magazine?” Natatawang tanong n’ya. Napa rolyo ako ng mata at tiningnan ang hawak na magazine.

“Fashion magazine,” I said without glancing at him. I saw him nodded in my peripheral vision. His eyes squinted when I flipped the other page. Naningkit rin ang mata ko nang mamukaan ang nasa larawan.

“This is your friend, right?” Turo ko sa lalaking blonde na naka pang amerikanong damit habang naka upo sa isang single sofa. His blonde hair was pushback, he’s also wearing clear eyeglasses while looking at the camera with intensity. If I’m not mistaken, this is one of his friend. Nakita ko rin ‘to noong party.

The man in the picture was none other than, Luther Valentine. One of the most famous celebrities in the world. He is a well known actor and model who has appeared in different movies. International or local. He has received numerous awards throughout his career, including an Academy Award for Best Actor. One of the most influential actor around the world. And the most highest paid alpha model. He’s also a CEO of his own modeling agency.

“Your friends are bunch of big time, kagaya mo.” Inismiran ko s’ya at tinitigan ang larawan. Umangat ang tingin ko sa taong kasama ni Luther sa larawan. It’s a male omega. Naka red slit satin gown ‘to at red scarpin. Ang kan’yang isang paa ay naka patong sa arm rest kung saan naka upo si Luther. Dahilan para makita ang makinis at maputing binti n’ya. Naka hawak rin ang isang kamay ni Luther sa hita n’ya. Pamilyar s’ya. Lagi kong nakikita ang larawan nito sa kahit saang sulok ng bansa dahil sa nag lalakihang billboard nito. At kung hindi rin ako nag ka-kamali, s’ya ang highest paid omega model sa buong mundo. Hindi lang ako pamilyar sa pangalan n’ya pero kilala ko s’ya sa muka.

“Stop looking at this fucker.” Nagulat ako nang biglang hablutin ni Logan ang magazine sa kamay ko. Sinamaan ko s’ya nang tingin at akmang babawiin ang magazine nang itago n’ya ‘to sa likod n’ya.

“Stop fantasizing over my friend,” He uttered. Nanlaki ang mata ko at mabilis s’yang kinurot.

“Gago kaba?” I leered.

“Wag mo pagnasahan ang kaibigan ko.” At inulit pa nga! Sa inis ko ay hindi kona natiis at malakas kong hinampas ang braso n’ya. Nakangiwi n’yang hinimas ang braso na mumula dahil sa hampas ko. “Nandito naman ako…” Bulong n’ya na hindi ko naman narinig.

“Ano!?” Inis na tanong ko. Bumubulong bulong pa ang gago.

“Wala…” Mahinang sagot n’ya at umiwas tingin.

I clicked my tongue. “Tks.”

Hindi ko na kinuha ang magazine sa kan’ya. Mukang wala rin naman s’yang balak ibigay sa akin. Mag kasalubong ang kilay kong bumalik sa pag kaka halumbaba. Panira talaga kahit kailan. Nasaan naba ang tren!? Pati ako ay naiinip na, bwesit kasi ‘tong katabi ko.

“Why do you look like that?” Pang uusisa n’ya nang makita ang itsura ko. He chuckled and licked his lips. Tiningnan ko s’ya ng masama nang hindi umaalis sa pag kakahalumbaba.

“Tigil tigilan mo ako, Logan,” I warned pero lalo lang yata natuwa ang gàgo. He bit his lips, while a playful smile mingled on them, as he raised his hands, as if he were surrendering.

“Woah, chill, babe. I was just joking,” He playfully said. Napailing nalang ako. Ayan nanaman s’ya sa pa babe-babe n’ya. Hindi n’ya ba alam ang epekto n’yan sa akin?

“May pangalan ako, Logan,” Seryosong saad ko habang hindi tumitingin sa kan’ya.

“What’s wrong with me calling you babe?” His eyebrows furrowed. Pero hindi nawawala ang mapaglarong ngiti n’ya. “Unless, it’s affecting you…”

Natigilan ako. Affecting me? I can’t answer that… Or I just choose not to answer? I bit my tongue. Alam ko ang sagot pero pilit ko ‘tong tinatangi, because I can’t accept it… I can’t accept this feelings, and the things he’s making me feel. Dahil alam kong maling maramdaman ko ‘to.

Ni rolyo ko ang mata ko sa kan’ya upang hindi n’ya mahalatang natigilan ako. Humalukipkip ako at hinayaan ang sariling kumalma, dahil sa mabilis na pag tibok ng puso ko. Hindi ko manlang napansin.

“As if,” I responded to what he had said. Ngumiwi ako. Just to show him that I hate that idea… I really do.

Mahina s’yang natawa at tumango. May sasabihin pa sana s’ya pero biglang tumunog ang phone n’ya dahilan para sabay kaming mapatingin sa bulsa n’ya. Mag kasalubong ang kilay n’yang nilabas ‘yon.

Saglit n’ya ‘tong tinitigan bago tumikhim at tumayo. Pinakita n’ya sa akin ang phone n’ya. “I’ll just answer this,” Paalam n’ya. Tumango ako at agad s’yang nag lakad papalayo sa akin. Tanaw ko parin naman s’ya.

Nanghihinang napayuko ako. Ganto ang epekto n’ya sa akin. I know he was just joking. Biro lang ‘yon pero ganto na ang epekto sa akin. Ginayuma ba ako ng loko lokong ‘yon?

Simula nang dumating kami sa bansang ‘to, ay parang may nagbago na sa akin. I know, napapansin ko. Unting unting may nababago sa loob ko, sa nararamdaman ko. Hindi naman ako ganto dati, wala naman epekto sa akin dati ang panlalandi n’ya. Pero ngayon… Just the sight of him staring at me, was already making me feel weird.

And it’s scaring me. Natatakot ako sa pag babago na’to. Bukod sa bilin sa akin ni Chairman na huwag mahulog sa anak n’ya, ay natatakot rin akong malaman ni Logan kung ano ‘tong nararamdaman ko para sa kan’ya. I know, Logan. Kilala ko s’ya. Alam ko ang liko ng bituka n’ya. Alam ko kung gano s’ya ka playboy, kung pano n’ya paikutin sa palad n’ya ang mga taong nag kaka interes sa kan’ya.

He doesn’t take people and his past relationships seriously. He only wanted the fun, that’s all. He’s not game for a committed relationship. It’s not like I want to be in a relationship with him. I’m just scared na once na malaman n’ya kung ano man ‘tong nararamdaman ko para kan’ya, ay ta-tàrantaduhin n’ya lang ako. I’m sure he’s gonna make fun of me.

Wait… I sounded like I already admitting something. No! We’re not going there. Umiling ako para iwaksi ang mga nasa isip ko.

Sinulyapan ko si Logan. May kausap parin ‘to sa kan’yang cellphone. Hindi ko naririnig ang usapan nila pero malinaw kong nakikita ang mag kasalubong na makakapal na kilay n’ya. Naka tukod ang isa n’yang kamay sa poste, habang naka hilig ang kan’yang ulo sa kan’yang kamao. Pinag ti-tinginan s’ya nang mga tao pero mukang walalang naman sa kan’ya ‘yon. Sanay na, eh.

Hindi ko rin naman sila masi-sise. He looks effortlessly hot and handsome just by standing there alone. His bicep look so well defined dahil nakatukod ‘to sa poste, flexing his toned arm. He’s oozing with sexiness. Parang gusto mo nalang bumigay sa kan’ya. Isa ‘to sa mga napansin kong pag babago sa akin. I hate to admit this but that motherfucker aroused me. He can make me feel something na never ko pang naramdaman sa iba. He’s turning me into someone that I’m not used to. And it’s scaring me, but I can’t hide the fact that it’s also exciting me.

Napa kagat ako ng labi at mabilis umiwas nang tingin sa kan’ya. Hàyop! Pinagnanasahan ko ang sarili kong boss. Ano nalang sasabihin n’ya once na malaman n’ya na pinagnanasahan ko s’ya? Tks, baka yumabang lang s’ya lalo.

Dahil sa pag iwas ko ay hindi sinasadyang mapatingin ako sa taong huminto sa harapan ko. Nag taas ako nang tingin at nag salubong ang kilay ko nang makitang para ‘tong natigilan habang nakatingin sa malayo. Sinundan ko nang tingin ang tinitingnan n’ya at napataas nalang ang kilay ko nang makitang kay Logan s’ya nakatingin.

Bumalik ang tingin ko sa kan’ya. And that’s when I noticed he was shaking a little bit, his mouth was gaping and his eyes were widening. He’s also turning pale. Mabilis s’yang tumalikod at akmang mag lalakad na pero mabilis ako nakatayo nang muntik na s’yang matumba. Parang nanghina ang mga tuhod n’ya bigla.

“Hey, are you okay?” Nag aalalang tanong ko at inalalayan s’yang tumayo.

“Y-yeah… Thank you.” He gave me a half smiled. Umayos s’ya nang tayo. Tiningnan ko s’ya mabuti upang suriin s’ya. Maputla s’ya, parang nakakita ng multo. Malamig rin ang mga kamay n’yang hawak ko.

“Are you sure, you’re okay?” I asked a bit worried. Pilit naman s’yang ngumiti at tumango sa akin. “Are you hungry? I have sandwich here,” Alok ko dahil baka sa gutom lang.

“No, no…” Mabilis n’yang tangi habang kinakampay ang dalawang kamay sa harapan ko “Thank you. But, It’s just lack of sleep,” Aniya at medyo kumalma. Sinuot n’ya rin ang hood ng hoodie n’ya at bumuntong hininga. My head tilted and my eyes squinted.

“Wait… Are you Filipino?” He looks like a Filipino, hindi kona naiwasang tanungin. Medyo nanlaki naman ang mata n’ya, bahagyang s’yang ngumiti at tumango.

Kasing tangkad ko lang s’ya. Moreno ang kulay n’ya. But that’s what makes his features stand out. His tanned skin and pretty face combine so well. Kahit namumutla ay hindi matatangi ang taglay na kagandahan ng taong kaharap ko ngayon. The only foreign about him is his dusk colored eyes.

“Yes. Pinoy ka rin?” Tumango ako at ngumiti sa kan’ya. Wow, sa ilang linggo namin sa bansang ‘to ngayon lang ako nakakita ng kapwa pinoy.

“What are you doing here? Vacation?” He asked. Lumawak ang ngiti ko at tumango. For some reason, magaan ang loob ko sa kan’ya. Siguro dahil kababayan.

“Yes, with my boss. Ikaw?” It’s my turn to ask him. Natigilan naman s’ya bago nag iwas tingin at naiilang na ngumiti.

“I’m here for work,” Tila napipilitan aniya. Hindi rin s’ya makatingin sa akin. Tumango ako. “By the way, you said you’re with your boss?” Pag iiba n’ya ng usapan.

“Yes, I’m a CEO, secretary.” Hindi kona maiwasang mag yabang. Well, it’s something to boast and to be proud of. Lalo na’t hindi lang basta basta ang trabaho naming mga secretary, lalo na pag kagaya ng boss ko, ang boss n’yo. Tumawa naman s’ya. Napansin n’ya yata ang kayabangan sa tono ko.

“You’re in big company? Ang yabang, eh,” Ang tawa n’ya at mahinhin na tinakpan ang kan’yang bibig gamit ang kan’yang kamay.

“Yes, are you familiar with Mafinix Corp?” Stupid question, Sage. Sino bang hindi nakakaalam sa kompanyang ‘yan. Eh, halos lahat ng tao sa mundo sa Mafinix bumibili ng sasakyan. Ngumisi ako, in boastful way, but not too much. Not in an offending manners.

Tumingin ako sa kan’ya nang mapansin natahimik s’ya. Sa pangalawang pag kaka-taon ay natigilan s’ya. Nag aalala ko s’yang tiningnan. Did I said something wrong? Did I offend him?

“Hey, did I say…” My words were cut off.

“Did you say Mafinix? Mafinix Corporation?” Medyo nauutal na tanong n’ya habang nakatingin sa akin. But the look on his face was blank. Marahan akong tumango ako. “Your boss is Logan Manuel?” Tanong n’ya. Tumango ulit ako.

He bit his lower lip. Tila bigla s’yang naalarma at halatang nag pa-panic s’ya dahil malikot ang mga mata n’ya. Did he know my boss? Like, personally? Napansin ko rin kanina na nakatingin s’ya kay Logan. Don’t tell me he’s one of my boss’s exes? Is he one of those omega na na-trauma sa boss ko?

“Hey, What’s your na…” My words were cut off, again. when someone shouted my name.

“Sage!?”

Nag angat ako nang tingin kay Logan na papalapit sa pwesto namin. Mag kasalubong ang kilay n’ya habang pinapasok sa bulsa ang cellphone. Ang paningin n’ya ay nasa taong nasa harapan ko. Nakatalikod ‘to kaya hindi nakita ni Logan kung pano nanlaki ang mata n’ya. Mas lalo ‘tong nag panic.

“Thank you ulit, till next time,” Paalam n’ya sa akin at hinawakan ang kamay ko. Napaiktad pa ako dahil sa lamig ng kamay n’ya. Mas malamig ‘to kesa kanina. Mag sasalita pa sana ako pero mabilis s’yang naka alis, tila nagmamadali.

“Who’s that?” Logan Interrogated. Nakalapit na s’ya sa akin at parehas kaming nakatanaw sa pa-palayong bulto ng lalaking kausap ko kanina. Hindi ko manlang nakuha ang pangalan n’ya.

“Tinulungan ko lang kanina, muntik na kasi matumba,” Maiksing sagot ko dahil ayoko na pahabain pa ang pag uusisa n’ya. Baka ex n’ya pala yon… Ayoko lang na guluhin n’ya pa yung tao. Muka pa namang hindi pa nakaka move on. Napailing nalang ako t’yaka bumaling sa boss ko na mag kasalubong parin ang kilay habang nakatingin sa dinaanan ng lalaking kausap ko. Nakaramdam ako bigla ng inis.

“Logan, sino yung tumawag?” Pag kuha ko ng atensyon n’ya. Nagbaba naman s’ya nang tingin sa akin. Kinamot n’ya ang kan’yang batok at tumikhim.

“It’s Altejos, may tinanong lang sa akin,” Sagot n’ya. Nag salubong naman ang kilay ko. Nag tanong lang? Pero sobrang haba ng call nila. Napansin n’ya ang pagtataka ko. Bumuga s’ya ng hangin.

“He just asked me if I saw his fiancée here, nalaman n’ya kasing nandito ako sa Switzerland ngayon,” He explained. Tumango ako. “Because, he got news that his fiancée was staying here in Switzerland,” He went on.

“Huh? Bakit n’ya hinahanap ang fiancée n’ya? Nag away ba sila?” Takang tanong ko. If I’m not mistaken, Ezekial Altejos is his lawyer friend.

“His fiancée ran away from him,” He boredly said. Nanlaki naman ang mata ko sa gulat.

“Hala, bakit? May third party?” I asked curiously. He chuckled and shook his head.

“Ang chismosa mo naman,” He teased. Hinampas ko ang kan’yang braso dahil sa inis. Dami sinasabi, ayaw nalang sagutin tanong ko.

“Ano nga!?” I hissed and stomp my feet. Natawa naman s’ya at nag kibit balikat. Chismosa? Hindi ba pwedeng curious lang.

“I don’t know, okay? He just told us his fiancée ran away from him,” Aniya. Inismiran ko s’ya at humalukipkip.

“Baka naman kasalanan ng kaibigan mo? Pare-parehas pa naman kayong mag ka-kaibigan,” Panunuya ko sa kan’ya. Nanlaki naman ang mata n’ya bago natatawang napailing. He laughed like I just said something crazy.

“You’re not just nosy, you’re also judgemental,” He sneered. I just rolled my eyes at him. Totoo naman ang sinabi ko. “Altejos is the most decent among all of us. Seryoso ‘yon sa buhay,” Pagtatangol n’ya sa kaibigan. Tumango nalang ako. Sabi n’ya, eh.

“Eh, ano ba pangalan ng fiancée n’ya? Baka makatulong pa tayo,” Saad ko. Nag salubong naman ang kilay n’ya.

“Wag na. It’s our vacation. Problema n’ya ‘yon. Isa pa, papunta narin naman s’ya dito.” Tingnan mo ang isang ‘to. Tks. Umiling lang ako sa kan’ya.

“Pero ano nga pangalan? Hindi naman natin hahanapin. Para lang may clue tayo, malay mo makita ko… Wait, alam mo ba itsura non?” I questioned. He nodded and squinted his eyes, like he was remembering something.

“His name is Sora…” Hindi n’ya na natapos ang sasabihin nang sabay kami napatingin sa train na biglang dumating. Parehas kami natigilan at parang hindi alam ang gagawin dahil sa gulat.

“Oh, shít. The train is here.” Kinuha n’ya ang cart kung nasaan nakalagay ang mga luggages namin. Bali apat na luggages ang dala namin. Lahat ng gamit namin ay doon nakalagay. Umalis na rin kami sa hotel dahil after ng visit namin sa Château d’Oex, ay daretyo na kami sa airport para umuwi.

Parehas kaming nag tungo sa entrada ng tren. The train here is much more bigger than the one in the Philippines. Mala eroplano rin ang loob. Magkakatabi ang malalambot na upuan. Hindi kagaya sa Pilipinas, isang helera ang upuan kagaya ng jeep. Hinanap namin ang pwesto namin. Tinulungan ko narin si Logan sa pag pasok ng mga luggages sa loob ng tren. Walang tutulong sa amin dito, public train ‘to. Buti nalang hindi na nag reklamo ‘tong isa.

“Give it to me.” Pag pigil n’ya sa akin nang akmang bu-buhatin ko ang luggages ko para ilagay sa compartment. “I don’t want you to go home with broken arms.” He chuckled. I just rolled my eyes at him at hinayaan s’ya sa gusto n’ya. S’ya na! S’ya na ang may nag la-lakihang braso. Tks. Naupo nalang ako sa tabi ng bintana habang s’ya ay busy sa pag lagay ng gamit namin sa compartment.

“You’re so lucky to have your husband here.” Napaangat ako nang tingin nang biglang may nag salita sa harapan ko. I saw a lady, in mid fifty. Naka tayo ‘to sa tabi ni Logan habang nakangiting nakatingin sa akin. Pasimple ko pang tiningnan ang paligid, to make sure na kami ang tinutukoy n’ya. I awkwardly smiled and shook my head.

“He’s not my husba…” Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang biglang tumabi sa akin si Logan at inakbayan ako. But what shocked me even more was when he kissed my temple. Natigilan ako.

“And I’m lucky to have my babe here with me,” Aniya. Nalaglag naman ang panga ko sa gulat. Sinulyapan n’ya ako at ngumisi bago kumindat. The lady looked at us lovingly. Pasimple ko naman siniko si Logan. Ano nanaman kaya ang trip ng gàgong ‘to.

“He’s just jok…” Bakit ba ayaw akong pa-taposin ng mga ‘to sa pag sasalita.

“Aw, how I wish my wife was here with me,” She trailed off. Sadness flashed in her eyes. Natigilan naman kami ni Logan. “We are supposed to visit Switzerland, together. But…” Malungkot ‘tong ngumiti sa amin.

I smiled at her. Tila nawala na sa isip kong sabihin sa kan’ya ang totoo. At baka lalo lang s’yang malungkot pag nalaman n’ya na hindi naman talaga kami mag kasintahan ni Logan.

“I’m sorry if I’m being dramatic. I just remembered my wife. You two, enjoy your vacation here. I’ll get going now. Stay in love, couple,” Paalam n’ya. Ngumiti s’ya sa amin ng matamis. Parehas naman kami ni Logan natahimik nang makaalis ang matanda.

Siniko ko si Logan nang maalala ang ginawa n’ya kanina. Napa ngiwi naman s’ya at sinapo ang kan’yang tyan na nasiniko ko. Wow, sya pa nasaktan n’yan? Ang tigas tigas nga ng abs n’ya, para akong sumiko ng bato.

I glared at him at hindi na nag salita pa. Humalumbaba nalang ako sa bintana at tumingin sa labas. S’ya naman ay umayos nang upo. Mga nasa dalawang oras lang naman ang byahe kaya’t natulog nalang muna ako. Ginising n’ya lang for lunch.

“You really like chocolate, huh?” He asked. Tumango lang ako sa kan’ya. We just finished our lunch, kaya nag de-dessert na ako. Chocolate cake ang akin, habang s’ya naman ay strawberry.

“Mahilig sa matamis, pero walang ka sweet sweet sa katawan.” Rinig kong bulong n’ya. Sina-maan ko s’yang nang tingin pero ngumisi lang s’ya at nilapit ang muka n’ya. “Patikim nga.” Nginuso n’ya ang cake. Napa irap nalang ako bago s’ya subuan ng cake. Padabog ko pa ‘tong sinubo sa kan’ya pero ngumisi lang s’ya.

Umatras s’ya at pinasadahan ang kan’yang buhok habang binabasa kan’yang labi na kinapitan ng chocolate ganache. Ngumisi s’ya sa akin at kumindat. Ang landi landi talaga ng gàgong ‘to. Playboy na playboy ang da-tingan. Hindi ko s’ya pinansin at kinain nalang ang cake ko.

Napansin ko naman s’yang nakatingin lang sa akin… Sa kutsara na gamit ko habang mahinang pinipisil ang kan’yang labi. Tinaasan ko s’ya ng kilay.

“Anong problema mo?” I asked, a little bit irritated. Titig na titig, eh. Nakakailang. Umiling lang s’ya at umiwas tingin habang kina-kamot ang kan’yang batok. Pinag sa walang bahala ko nalang ‘to.

After namin mag lunch ay inaliw ko nalang ang sarili ko sa labas dahil nagsisimula na maging kulay puti ang paligid dahil sa snow. Hindi ko tuloy maiwasan mapanganga at ma-excite. Nilabas ko ang phone ko at kumuha lang ng litrato sa paligid. We enjoy the scenic view outside. Walang araw yatang hindi ako pina-pabilib ng bansang ‘to.

Ilang minuto lang rin ay nakarating na kami sa train station. Agad na bumungad sa amin ang sobrang lamig na hangin. Buti nalang ay nakapag handa na kami. Alam namin na iba ang temperatura dito kumpara sa Geneva. Kaya eto kami ngayon nakasuot ng patong patong na damit.

Sumakay lang kami ni Logan ng taxi after makalabas ng train station. Mabilis lang naman ang byahe dahil malapit lang ang venue kung saan gaganapin ang balloon festival sa train station. Habang nasa taxi ay hindi ko rin maiwasan mamangha. Everywhere I look, it’s all white because of the snow. Kitang kita rin ang nag tataasan puting bundok dito kung nasaan kami, lalo na ang famous Matterhorn mountain, kung saan inspired ang bundok sa packaging ng toblerone.

Wala ako sinayang na pag kaka-taon at kumuha lang ng litrato. I just really love taking pictures, to preserve memories na rin. Ika nga nila, pictures capture countless memories, preserving what the mind may forget.

Pag hinto ng taxi ay hindi kona hinintay si Logan at mabilis na lumabas sa taxi. I ran like a kid to the snow. My excitement is overflowing that I don’t even care that Logan is calling my name. Lumuhod ako sa puting semento dahil sa nyebe, at mabilis na dumakot ng snow gamit ang aking kamay. I can’t stop smiling when I felt the cold snow melting in my hands. This is real!? I feel like I’m healing my inner child.

Nakangiti akong lumingon kay Logan habang nakaluhod parin sa nyebe. I saw him looking at me from a far. Nasa labas na s’ya ng taxi, habang ang driver ay nilalabas ang mga luggages namin. Naka pameywang s’ya habang nakatanaw sa akin. Ngumiti ako sa kan’ya. Kahit may kalayuan s’ya sa pwesto ko ay nakita ko kung pano may gumuhit na ngiti sa labi n’ya. Yumuko s’ya at hinimas ang kan’yang noo habang umiiling na nakangiti.

Binalik ko ang tingin sa nyebeng pinag lalaruan ko nang makitang nag lakad na s’ya palapit sa akin. Naramdaman ko ang presensya n’ya sa likod ko bago naupo sa tabi.

Mag kasalubong ang kilay ko s’yang tiningnan nang bigla n’yang kunin ang kamay kong namumula na dahil sa lamig ng snow. He clicked his tongue.

“At least, wear a gloves.” Naramdaman ko nalang ang mainit at makapal na telang sumakop sa mga kamay ko. Doon ko lang napansin na sinuotan n’ya pala ako ng winter gloves. Napangiti naman ako sa ginawa n’ya. I appreciate this small gesture of his. Hindi naman s’ya sweet, pero hindi mo rin naman masasabing wala s’yang sweetness sa katawan dahil magugulat ka nalang bigla s’yang guma-ganito.

“Thank you.”

Tumango lang s’ya at ngumiti sa akin bago ako inalalayan tumayo sa pag kaka-luhod. Hindi ko narin s’ya napigilan nang pag pagan n’ya ang pantalon ko na kinapitan ng snow.

“Wait, take my picture first.” Pag pigil ko sa kan’ya nang akmang mag lalakad na s’ya palayo. Hinawakan ko ang braso n’ya at hinatak s’ya. Nag patianod naman s’ya.

Lumapit ako sa isang snowman. Nakangiti kong inabot ang cellphone ko sa kan’ya. Wala naman s’yang nagawa kung hindi kunin ‘to.

“Ayusin mo, ah!” He boredly nodded at me. Tumabi ako sa snowman at inakbayan ‘to. Ngumiti ako at nag peace sign. Sunod sunod naman ang pag tunog ng camera.

“Okay, ayos na ‘yan.” Post ko ‘yan sa Instagram ko mamaya, pang clout chase lang.

Nilahad ko ang kamay ko sa kan’ya para kunin ang phone ko. Pero nagulat ako nang bigla n’yang pindutin ang front camera at inakbayan ako. Hindi na ako nakapag react nang pindutan n’ya ang camera button. Naka nganga pa ako sa picture habang s’ya ay ngiting ngiti. Napansin ko rin ang pamumula ng ilong at pisngi ko dahil sa lamig.

“Ano ba’yan, Logan! Muka naman akong tanga d’yan,” Reklamo ko. Kinuha ko ang phone sa kamay n’ya at nag scroll sa mga pictures.

“Lagi naman,” Pangiinis n’ya na epektibo naman dahil nabanas talaga ako. Sa inis ko ay dumakot ako ng snow at binato ito sa kanya, pero mabilis s’yang nakailag. Lalo lang akong nainis kaya dumakot ulit ako ng snow, pero nakailag ulit s’ya at this time ay tumakbo na s’ya palayo sa akin habang mapang-inis na tumatawa. Ako naman ‘tong si banas talo at hindi papayag na hindi makaganti sa kan’ya, kaya hinabol ko s’ya habang binabato ng snow.

Nag habulan lang kami habang nag ba-batuhan ng snow. Napaka isip bata talaga. Pero sino bang niloko ko? Isip bata rin naman ako dahil pinatulan ko pa s’ya. Natigil lang kami ng parehas na kaming napagod. Napagpasyahan naming pumunta na sa mga pina-parentahang cabin dito sa venue.

Nilagay lang namin ang luggages sa loob ng cabin namin bago nag pas’yang lumabas muna upang mamasyal. Marami kasi kaming nakitang food trucks, indoor dinning area and outdoor bars. Nakakita rin kami ng mga taong nag i-is-sledding sa burol.

“There’s only one sled here,” Ang saad ng nag babantay ng mga sleds nang tanungin namin s’ya kung pwede mag rent ng sleds. Kaso isa nalang daw ang natira. Medyo madami rin kasi talaga ang tao. Pero halos puro bata ang nandito sa burol para mag sledding.

“We’ll take that.” My boss took a bill inside his wallet and gave it to the man. Mag kasalubong kilay naman akong humarap sa boss ko.

“Pano ka?” Tanong ko. Hindi ba s’ya mag i-is-sledding? He just licked his lips at nilagay ang sled sa taas ng burol.

Humalukipkip ako habang pinapanood s’ya at gusto ko nalang kutusan ang sarili nang makita s’yang naupo roon. Ang assuming ko. Akala ko para sa akin yung sled, para pala sa kan’ya. Bwèsit na’yan.

Umayos s’ya nang upo sa sled at nag lagay ng space sa unahan n’ya. Habang ako ay hindi alam ang gagawin at nakatingin lang sa kan’ya.
Nag angat s’ya nang tingin sa akin at ngumisi.

“Sit here,” He gestured while tapping the space between his legs. Natigilan naman ako. Tumikhim ako dahil naramdaman ko ang pag-init ng batok ko. Umiwas ako tingin sa kan’ya.

“W-wag na. Salitan nalang tayo, hintayin…” Hindi kona natapos ang sasabihin nang hinawakan n’ya ang kamay ko.

He’s not wearing a winter gloves kaya nakakapagtaka ang init ng kan’yang mga palad. Mas ramdam ko ang init nito dahil sa lamig ng temperatura kung nasaan kami. Pero nawala ang pag-iisip ko nang bigla n’ya ako hatakin, dahilan para mapa-upo ako sa kandungan n’ya imbis na sa sled.

Naka harap s’ya sa akin habang ako ay naka side view sa kan’ya. Ramdam na ramdam ko tuloy ang init ng hininga n’ya sa tenga ko. Kulang nalang iisipin kong may sakit s’ya dahil sa init ng singaw n’ya.

“Wag na maarte, Babe,” Bulong n’ya. Wala naman sa oras na napa-sapo ako ng tenga ko dahil sa ginawa n’ya. Buti nalang ay talagang malamig dito kaya may ma-da-dahilan ako sa pamumula ng muka ko.

Kahit nagulat ay hindi ko ‘to pina-halata at sina-maan s’ya tingin habang sapo-sapo ko parin ang tenga ko. He just grinned at me at hinawakan ako sa bewang para iayos nang upo. Hindi na ako naka-galaw at hinayaan s’ya sa gusto n’ya. Walang kahirap-hirap n’ya akong binuhat sa bewang at in-upo sa pagitan ng mga hita n’ya.

“Hug your knees,” Pabulong na utos n’ya sa akin. Tumikhim ako bago s’ya sundin. Mas domoble yata ang pag iinit ng pisngi ko dahil iba ang dating nang sinabi n’ya sa akin.

Naramdaman ko nalang rin ang dalawa n’yang matitikas na braso sa mag kabilang gilid ko. Parang hine-headlock n’ya buong katawan ko. Kulang nalang ay mahalikan ko ang biceps n’ya sa lapit nito sa muka ko. Hinawakan n’ya ang harap ng sled para kontrolin ‘to. Habang ang mga binti naman n’yang mahahaba ay nakalabas sa sled upang mag silbing preno. At ako naman ay yakap yakap ang dalawa kong tuhod.

“Brace yourself, babe.” At huli na para makapag react ako ng walang ano ano ay dumausdos kami sa burol. Napapikit nalang ako dahil sa kaba. Nasa unahan pa ako, baka bigla akong tumilapon. Nakakahiya ‘yon.

Narinig ko naman ang halakhak ni Logan malapit sa tenga ko. Nararamdaman ko rin ang baba n’ya sa taas ng ulo ko. Gustohin ko man mag mulat ng mata upang makita s’yang tumatawa ay hindi ko magawa dahil sa takot.

“Open your eyes, babe.”

And with that, I slowly opened my eyes. His voice worked like a charm, easing away my nervousness. The cold breeze touched my face, and I found myself laughing with him, while we went downhill.

“Tomorrow is the balloon festival, after no’n ay babalik na tayo sa Pilipinas,” Pag uumpisa ko ng usapan habang nandito kami sa isang outdoor dining area, kumakain ng hapunan. Kakatapos lang namin bisitahin ang iba’t ibang stall dito, at hindi namin namalayang dinner na pala.

Tumango s’ya. “Yes. We’ll soon be facing the mountains of paperwork.” Sabay kaming tumawa dahil sa sinabi n’ya. Totoo naman, for sure madami na kaming nakatambak na trabaho pag balik.

I scoffed and looked away. “Did you at least enjoy this vacation?” I asked, a little worried of what he might answer.

Ang kaligayahan n’ya ang priority ko sa bakasyon na ‘to. At base naman sa nakikita ko ay mukang na enjoy n’ya naman ang bakasyon na’to kasama ako. Pero gusto ko lang makasigurado.

And I’m happy about our relationship progress. Yes, we always fought, but it’s not as serious as it used to be. Unti unti rin namin nakikilala ang isa’t isa while we’re staying here.

This vacation opens up new opportunities for me to get to know him well. Hindi ko nalang s’ya kilala as the CEO, Logan Manuel. I’ve also come to know him as Logan, who constantly jokes around and never fails to get on my nerves. The Logan who adores strawberries, enjoys singing while listening to music, and tends to lose his mood if you don’t answer his question promptly. And It dawned on me that he’s more than the bossy, playboy, and narcissistic CEO, Logan Manuel.

“Yes, I love the time I spend here…” Tumingin s’ya sa akin. And I was taken aback when he smiled at me. Hindi naman ‘to ang unang beses na ngumiti s’ya sa akin, pero yung ngiti na binigay n’ya sa akin ngayon ay parang iba sa nakasanayan ko.

It’s sweet… Not the playful or usual smile he always gives to assure me.

“With you.. I love the time I spend here with you.”

Bumalik kami ng cabin upang mag pahinga na. Mabilis akong pumasok sa banyo para mag half bath. Wala sa sariling nag hubad ako ng damit. Kanina… After n’ya sa sabihin sa akin ‘yon ay parang may kung anong sumapi sa akin at mabilis na tumayo para yayain s’yang bumalik sa cabin. Hindi kona nagawang makapag react ng sistema ko dahil una nang kumilos ang katawan ko. Walang sinabi si Logan at nag patianod lang sa akin pabalik rito.

When the hot water hit my body, I felt my stomach churning. Not because of the coldness washing away from my body, but because of what Logan had said earlier. Pakiramdam ko’y buong katawan ko ang nag iinit hindi dahil sa hot shower kung hindi dahil sa kilig.

Kinikilig ako? At the age of 28, I’m experiencing butterflies in my stomach for the first time.

Pag katapos maligo ay nahiga na ulit ako sa kama ko. dalawang single bed ang meron sa cabin namin at mag katabi lang. Hindi naman ako natatakot dahil may tiwala ako kay Logan. Takot n’ya lang sa akin pag may ginawa s’ya. Pero alam kong never n’ya ‘yon gagawin. Fuckboy lang yon pero hindi ‘yon kriminal.

Mabilis rin ako dinapuan ng antok dahil sa pagod. Pag pikit ng mata ko ay unti unti na akong nakatulog. Hindi ko narin nahintay pa si Logan na nasa loob pa ng banyo.

Nagising ako sa dahil sa tunog ng alarm. Tumingin ako sa paligid para hanapin kung saan nanggagaling ang tunog na ‘yon dahil naalala kong nakalimutan kong mag set ng alarm dahil agad ako nakatulog kagabi. Nakita ko ang phone ni Logan na nasa unan ko. My eyes squinted. Did he set the alarm for me? Dahil alam n’yang nakalimutan ko mag set? Sinabi ko kasi sa kan’ya kahapon na kailangan naming maaga magising para mapanood namin ang pag bomba ng hangin sa mga mga hot air balloon.

Tiningnan ko ang cellphone ni Logan at nakitang 7:30 na. Tumayo ako at ginising si Logan bago pumasok sa banyo para mag hilamos at mag sipilyo. Nag suot rin ako ng patong patong na damit dahil mas malamig ngayon kesa kahapon dahil sobrang aga pa. Pag labas ng banyo ay naabutan ko si Logan na nakaupo sa kama n’ya habang tulala. Magulo ang buhok. Mahina naman akong natawa. Pumu-pungay-pungay s’yang tumingin sa akin. Tks, halatang inaantok pa si boss.

“Pasok na sa banyo para mawala antok mo,” Utos ko. Tumango s’ya at nag inat-inat. Lumapit naman ako sa kitchen counter kung nasaan ang coffee maker. “I’ll just make us coffee.” Tumango lang s’ya at pumasok ng banyo.

Nag umpisa na ako gumawa kape para sa aming dalawa. For some reason I’m getting deja vu. Parang nangyari narin ‘tong eksena na’to pero ang pinag kaiba lang ay noon napipilitan akong gawan s’ya ng kape.

Narinig ko ang pag bukas ng pinto ng banyo pero hindi ko nalang ‘to pinag tuunan pansin dahil busy ako sa kapeng ginagawa ko. Pero nag taka na ako ng hindi parin s’ya lumalapit sa akin para kunin ang kape n’ya. Kaya nilingon ko na s’ya.

Medyo natigilan pa ako nang makita s’yang naka sandal ang katawan at naka halukipkip habang naka sandal sa poste ng kitchen counter. I can’t read his expression, pero nakatingin lang s’ya sa akin. My head tilted and my eyebrows furrowed.

Saglit n’ya pa ulit ako tinitigan bago mahinang natawa habang umiiling. Tinaasan ko s’ya ng kilay.

“What?” Mataray na tanong ko at binalik ang tingin sa kape namin.

“Nothing, just thought of something… Crazy,” Aniya at lumapit sa akin. Inabot ko sa kan’ya ang kan’yang kape na kinuha n’ya naman.

“And what is that?” I asked while taking out eggs and bread on the mini fridge. Mag egg toast nalang kami for breakfast. Naupo s’ya sa kitchen stool sa harapan ko habang hini-hipan ang kape n’ya.

“Secret, baka magalit kapa,” He sneered. Pinaningkitan ko s’ya ng mata pero tumawa lang s’ya. I rolled my eyes pero hindi na nang usisa pa. Kung ayaw sabihin, wag na ipilit.

Pag katapos namin kumain breakfast ay lumabas na kami upang manood at kung papalarin ay sana makasakay, sa hot air balloon. Pag labas namin ay halos lumuwa ang mata ko nang makita ang makukulay na hot air balloon na hina-hanginan palang.

Iba’t ibang kulay, hugis at karakter ang disenyo ng mga lobo. Hinawakan ko ang braso ni Logan at hinatak s’ya palapit. Dumadami narin ang mga tao.

“Wow, Logan!” I exclaimed while looking around. “Tingnan mo ‘yon, oh! Mickey mouse!” Parang batang turo ko sa isang hot air balloon na unti unting nag ka-kahangin ang loob.

“Look, Sage. Ikaw yon, oh!” Mabilis naman hinanap ng tingin ko ang tinuro ni Logan. Mabilis rin s’yang napangiwi nang kurutin ko s’ya. Gago ba naman, tinuro yung isang hot air balloon na may design na dolphin.
Muka ba akong isda!?

“But, that’s really you…” Pag pa-patuloy n’ya habang nakangisi. “Beautiful but dangerous.”

Ang akmang pag kurot ko sa kan’ya ay natigil nang marinig ko ang sinabi n’ya. Huh, Did he just called me beautiful? Umiwas ako nang tingin sa kan’ya upang hindi n’ya mahalata ang pamumula ng pisngi ko.

Tumingin nalang ako sa paligid at natawa nang makita ang isang familiar na karakter. Tinuro ko ‘to habang tumatawa.

“And that’s you, Logan!” Turo ko sa Johnny bravo hot air balloon. Ngumuso naman s’ya at halata ang hindi pag sangayon.

“Tks, do I look like blonde to you?” Mag kasalubong na kilay n’yang tanong. Natawa lang ako sa kan’ya. Lakas mang inis pero pag s’ya na iniis, banas naman.

Pinanood lang namin mag ka hangin ang bawat lobo. Saglit na nag paalam sa akin si Logan. Kahit nag tataka ay tumango lang ako. I’m immersed in watching this colorful hot air balloon para mag tanong pa. Isa pa, malaki na s’ya.

Hindi naman nag tagal ay bumalik rin s’ya. Mukang tumakbo pa s’ya dahil hinihingal s’ya nung lumapit sa akin. Nagtatakang tiningnan ko s’ya.

“Come with me.” Wala na ako nagawa ng hilahin n’ya ako. Nag lakad kami papalayo kung saan kami naka pwesto kanina. Mag tatanong na sana ako nang bigla kaming lumapit sa isang hot air balloon. May lumapit sa amin na lalaking may katandaan na. Sa tingin ko ay may ari nitong hot air balloon. Nag usap sila pero wala akong maintindihan because they are speaking in german.

“It’s all good!” Ang tanging naintindihan kong lang sinabi ng lalaki bago ‘to nag thumbs up samin. Nakangiting tumango si Logan at hinatak ako ulit palapit sa hot air balloon.

“Uy! Ano ginagawa mo.” Pigil ko sa kan’ya nang binuksan n’ya ang pinto ng kaha ng lobo.

“Ayaw moba sumakay?” Tanong n’ya. Nanlaki naman ang mata ko.

“Huh!? Pwede ba?”

“Yes, I already talk to that guy.” Tinuro n’ya ang matandang lalaki na kausap n’ya kanina. Kahit may pag dadalawang isip ay hinayaan ko s’yang alalayan ako papasok sa loob.

Pumasok sya at ni lock ang pinto na kina-tingin ko sa kan’ya. Nakita ko s’yang sinenyasan ang matandang lalaki. Akala ko ay papasok ‘to pero nagulat nalang ako nang kalagan nito ang tali ng hot air balloon.

“What the… Logan! Naiwan mo si manong!” Nataranta ako at mahinang pinag hahampas ang braso n’ya nang unti unti na kaming umangat sa ere. Tumawa lang s’ya at hinawakan ang kamay ko.

“No, I didn’t. Hindi talaga s’ya sasama sa atin,” He chuckled and licked his lips. Nanlaki naman ang mata ko.

“Huh! Marunong kaba mag palipad nito?” Ngayon ay talagang nag pa-panic na ako. Hinawakan n’ya naman ang bewang ko dahil nag lilikot na ang katawan ko sa panic.

“Calm down, Babe…” He soothed. “Don’t worry, marunong ako nito. This is not my first time flying a hot air balloon. Don’t be scared, wala akong hindi kayang gawin.” Mayabang s’ya ngumisi sa akin pero ang mga tingin n’ya ay nag pa-pakalma.

Dahan dahan akong tumango sa kan’ya at kinalma ang sarili. Iginaya n’ya ako palapit sa edge ng hot air balloon. At doon ko lang napansin na sobrang taas na pala namin. Nanlaki naman ang mata ko. Napansin n’ya ‘yon kaya hinawakan n’ya ang bewang ko mula sa likod.

“Inhale and exhale…” Tumango ako. Pumikit ako at ginawa ang sinabi n’ya. “And now, enjoy the view.” Bulong n’ya.

I slowly opened my eyes and the breathtaking scenery up here took me by surprise. The color combination of white snow and colorful balloons got my eyes flickering with amusement. I’m lost for words… I can’t really describe what I’m feeling right now. I just feel so light and free. Is this what being a bird feels like?

In my next life, I dream of being a bird, soaring freely around the world. unburdened by worries, and fully embracing life’s joys. I don’t wish to become wealthy with billions, fancy cars, mansions in my next life. Being a bird would be satisfactory for me… Just being a bird, far from the problems.

A sudden touch in my face brought me back to my senses. And that’s when I noticed that I’m crying.

Nag angat ako nang tingin kay Logan na s’yang hawak ang pisngi ko. Sa hindi malamang dahilan ay hindi mahinto ang pag tulo ng luha ko.

He look so worried and confused. Sapo sapo n’ya ang dalawa kong pisngi habang pinupunasan ang luha ko.

“Hey, what happened? Why are you crying?” Ang nag aalala n’yang tanong. Umiling lang ako sa kan’ya dahil kahit ako ay hindi rin alam ang dahilan. I’m really… Just so overwhelmed, right now.

Imbis na mag salita pa ay niyakap n’ya lang ako. Pumulupot ang braso n’ya sa aking bewang habang ang isa n’yang kamay ay humihimas sa buhok ko. Mabilis naman napasa sa akin ang init ng katawan n’ya.

“You’re making me worried, Babe,” Bulong n’ya habang patuloy na hinihimas ang buhok ko. Umatras ako kaunti para mag angat nang tingin sa kan’ya. Ang isa n’yang braso ay nanatiling naka pulupot sa bewang ko habang ang kamay n’ya ay automatikong sinapo ang pisngi ko upang punasan ang luha ko.

“I-I’m sorry…” Hingi ko ng paumanhin. Pinilit ko rin ang sarili kong huminto sa pag iyak. “I’m good now, napuhing lang ako.” Tanginang dahilan ‘yan.

Natigilan ako ng humalakhak s’ya. Sobrang lakas non at parang kahit ang mga tao sa baba ay narinig ‘yon. Matigas at buo ang kan’yang tawa, hindi ko tuloy maiwasang pamulahan hindi dahil sa hiya but because I find his laugh hot.

“Snowball ba ang nakapuhing sayo?” Ang natatawa n’yang tanong habang pinupunasan ang gilid ng kan’yang mata na basa dahil sa kakatawa. Napailing nalang ako habang pinipigilan rin mapangiti.

“Ewan ko sayo,” I leered, but the smile on my lips betrayed me.

Unti unti s’yang huminto sa pag tawa habang nakatingin sa akin. Ako naman ay nakatingin lang sa gilid dahil sa hiyang nararamdaman ko.

“Sage,” Pag tawag n’ya sa akin.

“Hmm?” I hummed softly, without glancing at him.

“Remember our cart race where the winner can have one request?” He recalled. Unti unti naman akong napatingin sa kan’ya.

“W-What about it?” Tanong ko kahit alam ko naman ang ibig n’yang sabihin. Tumikhim s’ya.

“I haven’t used my request.” I felt his arms tightening around my waist.

“And?”

Muli s’yang tumikhim at seryoso akong pinagkatitigan. His gaze intensified, and burned with desires. And I watched how his eyes drifted to my lips. Napalunok ako.

“Can I have my request now?” He asked without taking his eyes off my lips. I nodded slowly, and with full anticipation.

“What’s your r-request?” Hindi ko alam kung saan pa ako kumuha ng lakas upang mag tanong.

“This.” I felt his finger softly touch my lips. Tiningnan ko s’ya at ganon nalang ang kalabog ng dibdib ko nang mahuli rin s’yang nakatingin sa akin.

“Can I?” His expression softened. His eyes were pleading. And I just found myself nodding while my eyes drifted to his lips.

Sa isang iglap ay nakita ko nalang ang labi n’ya sa labi ko. His lips, soft against mine, and the rapid thud of my heart are the proof that I fúcked up.

I closed my eyes when he slowly moved his lips. His lips moved sloppily as if he’s afraid to hurt me. As he continues to brush his lips against mine, waves of intimacy, affection, and connection cause my heart to pound so intensely.

Dahan dahan at maingat ang bawat galaw n’ya, to the point that it’s starting to piss me off, because.. I want more. At alam kong naramdaman n’ya ‘yon nang sakupin ng kan’yang palad ang pisngi ko.

And the moment I responded to his kiss, when he deepened it. I knew it was the end of me. Sa oras na tumugon ako sa kan’ya ay parang tinapon kona sa labas ng bintana ang mga pinanghahawakan ko. My ability to think straight was pushed aside. All the rationality in my body was washed out with just a simple kiss.

From soft ans sloppy kisses, his kiss changes into intense and thirsty. Gigil pero may pag iingat n’ya akong hinalikan at naramdaman ko nalang ang tuhod kong malapit na bumigay. Kaya mabilis pumulupot sa aking bewang ang kan’yang braso.

“Logan…” I bawled nang pakawalan n’ya ang labi ko. Pakiramdam ko’y naubusan ng hangin ang lungs ko sa tindi ng halikan namin.

“Fuck,” He cursed and crashed his lips against mine for the second time. At tila may kung anong sumapi sa akin dahil imbis na pigilan s’ya ay tinugon ko pa ang mga uhaw n’yang halik. My hand that was resting on his chest crawled into his nape at mas hinatak s’ya upang palalimin ang halik.

Narinig ko s’yang napamura at hinapit ang bewang ko palapit sa kan’ya. At this point, we’re not just kissing, we’re already making out.

Hinihingal at kapwa kami kinapos ng hangin nang mag hiwalay ang labi namin. My face reddened when I saw the string of saliva connecting our lips.

“Sage…”

Mula sa kan’yang labi ay umangat ang tingin ko sa kan’ya. And I was taken aback when I saw how flushed he was, tila lasing dahil sa pinag saluhan naming halik. His eyes gleam with unfamiliar emotions. I felt his hot breath touching my face because of how close our faces were to each other.

I was about to step back when he said something that made my world stop.

“I like you, Sage.”

14

SAGE

“Congratulations on the successful vacation!” Ang pag bati ni Chairman ng makapasok ‘to sa kan’yang opisina.

Mabilis naman akong tumayo upang yumuko dito, as a sign of respect. Sinulyapan ko ang boss ko na nakaupo parin sa single sofa habang walang ganang nakatingin sa kan’yang ama.

Napansin n’ya yata ang tinatapon kong tingin sa kan’ya, kaya nag angat s’ya nang tingin sa akin. Pinandilatan ko s’ya at pasimpleng sinipa ang kan’yang paa upang tumayo.

He rolled his eyes at walang nagawa kung hindi sumunod sa gusto ko. Tumayo s’ya sa tabi ko at namulsa. Tumingin naman ako kay Chairman at ngumiti.

“You really got a hold of my Son here, Sage,” Ang natatawang saad ni Chairman habang papunta sa kan’yang swivel chair.

“So, like what I’m saying, congrats on successful vacation. I hope you guys enjoy those three weeks in Switzerland,” Chairman said as he gestured for us to go back and sit.

“We did, Chairman,” I confirmed. Sabay kaming naupo ni Logan sa single sofa sa harapan ng table ni Chairman. Mag kaharap kami ngayon habang s’ya ay naka halumbaba sa mesa ng ama.

“I’m sorry that I’m just congratulating you guys now. Alam n’yo naman na naging busy ako,” Paliwanag ni Chairman. Tumango naman ako.

We got back in the Philippines, five days ago. Wala si Chairman nung bumalik kami sa Pilipinas dahil nasa New York ‘to, dahil s’ya ang umasikaso ng mga trabaho ni Logan. Ngayon lang bumalik so Chairman at agad kaming ipinatawag upang personal na I-congratulate.

Limang araw na rin ang lumipas simula nang bumalik kami sa aming dating gawi. Ang pagiging boss at sekretarya. Gaya ng inaasahan ay naging busy rin kami pagkabalik na pagkabalik.

“Hindi kanaman siguro pinahirapan ng anak ko, Sage?” Mahina naman akong natawa dahil sa tanong ni Chairman.

Logan glared at his father. “Dad, ano ako bata?” He leered.

I shook my head. “No, Chairman. He’s actually pretty cooperative with me,” I said. Chairman put his hand on his chin and nodded. Mukang hindi s’ya naniniwala pero tumango parin.

“That’s good to hear. Sayo lang talaga tumitino ‘tong anak ko, Sage,” Humalakhak si Chairman. Tipid naman akong ngumiti at tiningnan si Logan, na nakatingin rin pala sa akin habang naka ngisi.

“That’s all I wanted to say…” Tumingin si Chairman sa kan’yang anak at tumikhim. “You can leave now Logan,” Ani Chairman.

“Huh? Bakit ako lang?” Nagtatakang tanong ni Logan. Nag salubong rin ang kan’yang kilay tila hindi nagustuhan ang sinabi ng kan’yang ama.

“I need to talk to Sage,” Maiksing sagot ni Chairman at pinag siklop ang kan’yang mga palad.

“What? No. I’m gonna take my secretary with me,” Logan protested. Hinawakan n’ya ang kamay ko at tumayo dahilan para mapatayo rin ako.

Nakita ko ang unti-unting pagbaba nang tingin ni Chairman sa kamay naming magkahawak. Kaya dahan dahan kong kinalas ang kamay ni Logan sa pagkakahawak sa akin.

Logan forehead furrowed as he looked at me. I smiled at him and gave him a knowing look. Para iparating na ayos lang.

“We’re just gonna have a talk, Sir,” Saad ko at mariin s’yang tinitigan sa mata.

Saglit n’ya akong tinitigan pa bago gumalaw ang panga n’ya at maangas na tumango. Pinukol n’ya nang masamang tingin si Chairman bago tiim bagang na nag lakad palabas, at padabog na sinara ang pinto.

Tingnan mo ang lalaking ‘yon, akala mo’y hindi n’ya ama ang kausap kung umasta, Tks.

I looked at Chairman apologetically at pilit na ngumiti. Napailing nalang si Chairman at napahilot sa kan’yang sintido.

“Seriously, that kid…” Chairman laughed sarcastically. May pinindot ‘tong button sa kan’yang mesa. Ilang segundo lang ay pumasok si secretary Cha. Ang secretary ni Chairman.

“Goodmorning, Secretary Del Valle,” Secretary Cha greeted me. Ngumiti naman ako dito at bumati rin pabalik.

“You’re maybe wondering why I want to talk to you…” Pag uumpisa ni Chairman at sumandal sa kan’yang swivel chair.

“I just want to congratulate you for making this vacation successful. And I want to thank you for doing your promise.” Chairman smiled at me. Mabilis naman akong umiling.

“No, Chairman. It’s part of my job.” It’s really just part of my job. Hindi ko naman ‘yon gagawin kung hindi s’ya parte ng trabaho ko.

“I know, but still, I want to say thank you for taking care of my Son. Alam kong hindi madali. I know my Son, he’s stubborn one.”

Chairman sighed.

“Sa lahat ng naging sekretarya ng anak ko, ikaw lang ang nakita kong ginawa talaga ng tama ang trabaho n’ya. And I want to thank you for that. This vacation wouldn’t be possible without your help, Sage. Kahit hindi man sabihin ng anak ko na nag enjoy s’ya, napapansin ko naman ‘yon. Sa post palang n’ya sa Instagram, eh,” Tumawa si Chairman. Nahihiyang napakamot ako ng aking pisngi at tumungo ko.

Nung nakaraan ko lang rin nalaman na pinag po-post n’ya pala ang mga pictures namin sa IG account n’ya. Pati picture na kita muka ko, he even posted some stolen shot of me. Kaya ngayon ay para akong kriminal na tinutugis ng mga fans n’ya at hinahanap ang mga social media accounts ko. Buti nalang ay naka private lahat ng account ko.

“Anyways, the sole reason why you’re here is…” Sinenyasan nito si secretary Cha na lumapit sa kan’ya. Naka sunod naman ang tingin ko kay secretary Cha na inabot kay Chairman ang isang folder.

“I want to express my deepest gratitude for making this vacation so enjoyable and memorable for my Son, Sage.” Pinatong ni Chairman ang folder sa harapan ko. Nag salubong ang kilay ko at nag pabalik balik ang tingin kay Chairman at sa folder.

“Open it, Sage,” Chairman ordered.

Kahit nag ta-taka ay unti unti kong binuksan ang folder at bumungad sa akin ang isang papel. Kuno’t noo ko ‘tong binasa at halos malaglag ang panga ko sa gulat.

“Chairman…” Tumayo ako at nanginginig ang kamay na tinakpan ang aking bibig sa gulat.

I looked at Chairman with teary eyes. I can’t seem to find my words. Wala akong masabi sa sobrang gulat. Sunod sunod rin ang mabilis na pag tibok ng puso ko.

“I truly appreciate everything you’ve done for my Son. And I feel like a simple thank you was not enough to thank you.” Ngumiti si Chairman sa akin. I shook my head in disbelief and looked at the folder on his table.

“I paid all your debt to show my gratitude, you’re debt-free now, Sage,” Ang seryosong saad ni Chairman at tuluyan na ngang tumulo ang luha ko.

No way…

“H-How did you know, Chairman?” I asked in a shaky voice. At hindi makapaniwalang tiningnan si Chairman.

Chairman shrugged. “Of course, I know. Hindi ako papayag na may mag trabaho sa anak ko na hindi ko alam ang background. I’m sorry, pina imbestigahan kita, Iho. I don’t want to put my Son in danger, so I did some background check on you, and that’s when I knew you’ve been paying your father’s debts,” Ang paliwanag ni Chairman.

Nanghihinang napaupo ako sa sofa. Tila may isang mabigat na bagay ang naalis sa pagkakapasan sa akin. Nanginginig ang aking mga kamay na kinuha ang papel sa folder at muli ‘tong binasa upang maka sigurado.

It’s as if a chain suddenly snapped, and I feel free.

Totoo nga. Bayad na lahat ng utang ng tatay ko. I can almost hear the sound of a metal chain snapping, and it’s strange how freeing it feels. Sunod sunod ang pag tulo ng luha ko.

Sa loob ng siyam na taon na naghihirap ako para lang mabayaran ang utang ng tatay ko. It was as if I was watching a movie, with every moment of my struggle to pay off my father’s debts replaying in my mind like a flashback.

“G-God, Chairman… I don’t know what to say.” Pinunasan ko ang luha ko at ngumiti kay Chairman. Crying while smiling, I definitely look so weird. “T-Thank you, Chairman.”

“You don’t have to thank me, Sage. I did this to show my gratitude. Wala kang dapat ipag-pasalamat.” Pinag krus ni Chairman ang kan’yang mga braso. “Tuloy parin ang contract natin ng anim na buwan. I will still pay you millions after your contract. Nakikita kona ang pag babago kay Logan, you’re so good at this Sage. Nakakamangha ka. Halos mag tatatlong buwan ka palang nag tra-trabaho sa kan’ya pero ang laki na ng pagbabagong nangyayari sa anak ko.” Chairman smiled at me proudly.

Tipid akong ngumiti. “It’s my job, Chairman.”

“And you’re doing a good job!” Humahalakhak si Chairman at hindi makapaniwalang umiling. Naramdaman ko naman ang pamumula ng pisngi ko sa hiya.

“And it shocked me how you can’t be easily swayed by Logan’s words and appearance. Ikaw lang yata ang nakita kong hindi trinatrato ang anak ko na parang diyos. Boys and girls would crawl into the mud just to touch Logan.”

Natigilan naman ako dahil sa sinabi ni Chairman. Umiwas ako nang tingin at hinagod ang aking braso. I suddenly feel uncomfortable.

“The reason why I don’t want you to fall for my Son, Sage, Is because I know my Son. Sobrang dami nang dumaang babae at lalaki sa mga kamay ng anak ko, and I sure you, all of them would always end up crying to me, crying over the fact that my Son played them.” Napa buntong hininga si Chairman at tumingin sa malayo, tila may naalala.

“I never see my son get serious with someone. Girls and boys would always run to me just to tell me what an àsshole my Son is. And I don’t want that to happen to you, Sage. Matalino ka at alam kong alam mo kung ano ang tama.” Seryoso akong tiningnan ni Chairman. Pasimple akong napalunok.

“W-What about his former secretaries?” Tanong ko upang itago ang kabang nararamdaman ko.

“Tks, his former secretaries are a bunch of disappointments. They always end up on Logan’s bed.” Chairman clicked his tongue and his eyes got sharper.

“That’s why I’m lucky that he has you as his secretary, Sage. Ikaw lang ang nakatagal ng ganito sa anak ko. Kung iba ‘yan, isang lingo palang ay baka nakama na ni Logan.” Chairman shook his head.

Tumikhim ako at pekeng ngumiti kay Chairman. I don’t know what to say. Ang alam ko lang ay kinakabahan ako… At na gi-guilty. Guilty of what? Wala naman akong ginawang masama para ma-guilty. But, it’s Chairman’s words that got me. May tinutumbok, may impact.

I fake laughed. “Buti nalang ho ay wala pang nabubuntis ang anak nyo?” Pag bi-biro ko dahil ang intense bigla ng atmosphere.

Chairman laughed sarcastically. “If you only knew. Wala ngang nabuntis, pero sobrang dami namang sumugod dito sa opisina ko para lang sabihin na nabuntis sila ng anak ko, just to be proven fake.”

Napailing nalang ako dahil sa sinabi ni Chairman. Ngayon palang ay naawa na ako sa magiging anak n’ya, baka mamana pa nila ang ugali ng ama nila. Sobrang sakit sa ulo. Kung tao lang ang headache, baka si Logan na ‘yon.

“That’s why I keep telling you not to fall for my Son, not to let yourself be swayed. I don’t want you to end up like those people whom my son played and hurt, Sage,” Sinserong saad ni Chairman. I was about to speak when Chairman spoke again.

“So, can you promise me that you won’t fall for my Son?” Chairman asked me while looking all serious. Laging maaliwalas ang bukas ni Chairman pero tuwing nagseseryoso ‘to ay hindi mo talaga maiiwasang hindi matakot. He’s an alpha, after all.

Sa pangalawang pagkakataon ay natigilan ako. Tila may nakabara sa lalamunan ko na kahit pag lunok ay hindi ko magawa. Naramdaman ko rin ang panlalamig ng batok ko.

It just a simple question, but I’m having a hard time answering it. Madali lang sumagot, pero hindi madaling mag sinungaling.

How can I promise not to fall for his son, when I’ve already fallen for him in the first place?

At inamin ko rin! I know, hindi ako tanga para hindi mapansin ‘tong nararamdaman ko para kay Logan. Hindi ako ignorante sa gantong bagay. At gusto ko magalit sa sarili ko kasi hinayaan kong umabot sa ganito. I feel so stupid, na hindi ko manlang namalayan na unti unti na pala s’yang nakakapasok sa sistema at… puso ko.

Tumikhim ako at tiningnan si Chairman. Chairman was looking at me in a clear manner while waiting for my answer. Huminga akong malalim at napa kuyom ang kamay kong nakatago sa likod ko.

“I promise, Chairman,” I answered, gravely.

Ngumiti si Chairman at tumango sa akin. My answer leaves a sour taste in my mouth. I composed myself, ayokong may mapansin si Chairman sa akin. Ayokong mapansin n’ya ang kapaklaan sa pag sagot ko. I pressed my lips together. I can’t seem to disregard this lingering discomfort.

“Good. May tiwala ako sayo, Sage. I hope you won’t break your promise.”
I bit my tongue. Pilit akong ngumiti kay Chairman at umiwas nang tingin at hindi sinasadyang mapatingin kay secretary Cha, na s’yang nakatingin rin sa akin. Walang emosyon ang muka nito pero pakiramdam ko’y hinahalukay n’ya ang buong pagkatao ko sa ginagawa n’yang pag titig sa akin. He’s looking at me like he knows something.

“And another one…” Bumalik muli ang tingin ko kay Chairman nang mag salita ‘to. May kinuha ‘tong bagong folder sa kan’yang mesa at inabot sa akin.

“I want you to see and hear your opinion to my Son’s soon to be fiancée.”

Ang akmang pag bukas ko ng folder ay natigil nang marinig ko ang sinabi ni Chairman. That caught me off guard. Like a bullet, something pierced my heart. It was so fast that I didn’t see it coming.

Bago pa man mapansin ni Chairman na natigilan ako ay mabilis ko nang binuksan ang folder. But, then a familiar picture took me by surprise. My eyes squinted as I feel my heart pounding so fast. I suddenly got a flashback of that night, at the engagement party.

“Raven…” I whispered the name of the most beautiful omega my eyes landed on that night.

“Oh, you know Raven Alvarez?” Pag uusisa ni Chairman dahil siguro narinig n’yang binanggit ko ang pangalan ni Raven. “Well, he’s a very famous event coordinator. Hindi na rin nakakagulat na kilala mo s’ya. They also own one of the biggest event planning companies.”

Tumango ako kay Chairman habang nasa folder parin ang tingin. Binabasa ang info ni Raven. Halata namang mayaman s’ya, pero hindi ko alam na may sarili pala s’yang kompanya.

“Anak s’ya ng kumpare ko. At s’ya ang napili ko para kay Logan.”

Mabilis naman ako napatingin kay Chairman dahil sa sinabi n’ya. What? Si Raven ang magiging fiancée ng boss ko? Pero may namamagitan kay Mr. Salazar at Raven.

“Sage?” Pag tawag ni Chairman sa akin. Doon ko lang na realize na nakatulala na pala ako sa kan’ya. I just remembered the scenes I saw that night at Mr. Salazar’s engagement party. Tumikhim ako at umayos nang upo. Pilit kong nginitian si Chairman.

“Alam na po ba ‘to ni Sir, Logan?” I asked.

“No, he doesn’t know about this, yet. Kaya gusto ko sana tulungan mo ako kumbinsihin si Logan na makipag kita kay Raven.” Tiningnan ako ni Chairman, nangungusap. “I want them for each other, gusto kong tulungan mo akong mapalapit sila sa isa’t isa.”

“Can you do that for me, Sage?”

I gulped. The pressure was creeping inside me, idagdag mo pa ‘tong nararamdaman kong paninikip ng dibdib. I feel like something inside me is twisting.

I should be happy because all my father’s debts got paid. Parang sobrang bilis lang mag laho ng sayang naramdaman ko kanina nung narinig ko ang sinabi ni Chairman tungkol kay Logan. How can he change my mood this fast? Ganto ba talaga kalala ang epekto n’ya sa akin? I am feeling sick to my stomach, I feel so overwhelmed and hurt. Gusto ko nalang mag walk out.

“I will, Chairman. I will do my best,” I assured, in a firm voice.

Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko. Nanghihinang napa hawak ako sa pader ng makalabas sa opisina ni Chairman. I can’t feel my legs, hindi ko nga alam kung pano ko nakayanan mag lakad palabas nang nang lalambot ang mga tuhod.

I never feel this way to someone before. At sana never ko nalang ‘tong naramdaman. Simula nung inamin ko sa sarili ko na may naramdaman ako kay Logan, alam kong parang inamin ko narin na wala akong pinag kaiba sa mga dati n’yang naging sekretarya. At natatakot ako na malaman ni Chairman tong nararamdaman ko.

Malaki ang utang na loob ko kay Chairman, lalo na ngayon. He paid all my father’s debts. At hindi ko yata kakayanin kung masisira ko ang tiwala n’ya sa akin. I respect Chairman as much as he respects me, sila ni Tito Gianni. Utang ko sa kanila kung anong meron ako. I wouldn’t have this life without Chairman’s help… At hindi ko rin makikilala si Logan kung hindi dahil kay Chairman.

And that’s when I remembered, Logan was waiting for me in his office. Inayos ko ang suot suot na suit kahit wala naman ‘tong gusot bago nag pas’yang mag lakad patungo sa elevator.

Pero hindi pa man ako nakakailang hakbang ay bigla nalang may humapit sa aking bewang, bago pa man ako makapag react ay mabilis pumasok ang estranghero sa isang bakanteng kwarto habang hawak hawak ako sa bewang.

“Lo…” Before I could finish what I had to say, the man in front of me crashed his lips against mine.

My eyes widened as I looked at Logan. Nakapikit ‘to habang mariin akong hinahalikan. Wala sa sariling napahawak ako sa kan’yang damit dahil sa paraan ng pag halik n’ya.

His kiss taste like a strong alcohol. Nakakalasing. Hindi mo nalang mamalayan, tumutugon ka napala. Dumiin ang pag ka-ka-pulupot ng kan’yang isang braso sa aking bewang habang ang isa n’yang kamay ay hinawakan ang batok ko upang palalimin pa ang halik na pinag sasaluhan namin.

I let out a soft whimper when his tongue invaded my mouth. Parang police kung gumalaw, dahil walang sulok yata ng bibig ko ang hindi n’ya ginalugad. Halos tumingkayad na ako dahil sa tindi ng halikan namin. His head tilted as he brushed his lips against mine, his eyes closed while his eyebrows furrowed. I could almost feel his anger in his kiss.

His soft and wet tongue plays with mine. Like a damn snake, his tongue coils around mine. Naramdaman ko ang pagtulo ng laway ko sa tindi ng halik n’ya. Hindi gaya ng una n’yang halik sa akin. This kiss is aggressive and possessive.

His kiss is so controlling, forceful like he’s demonstrating ownership. He will aggressively bite my lower lips as he sucked my upper lip, then he would lick my lips softly and sweetly, as if endearing me. And I’ll find myself submitting to him.

However, Chairman’s words would constantly come to my mind. At naramdaman ko nalang ang sarili kong malakas na tinulak si Logan palayo sa akin.

Hinihingal at sapo sapo ko ang aking dibdib habang nakatingin kay Logan. Pakiramdam ko’y naubusan ako ng hangin sa katawan. Mabilis ang pag angat baba ng dibdib ko, hindi lang dahil sa hingal pati narin dahil sa mabilis na pag tibok nito.

“Fuck,” Mahinang mura ni Logan.

Mag kasalubong ang kilay n’ya habang nakatingin sa akin. Nakakuyom ang dalawang kamay, tila gustong manuntok. Mariin akong napapikit at pinakalma ang sarili dahil sa bilis nang tibok ng puso ko.

“What’s your problem, Logan?” I asked, calmly and eyes still closed.

“You. You’re my problem,” He said in his low voice. I opened my eyes because of what I had heard.

Gulat at nagtataka ko s’yang tiningnan. His eyes softened, dahan dahan s’yang lumapit sa akin hanggang nasa harapan ko na s’ya. Tumingala ako upang tingnan s’ya.

Umangat ang kamay ni Logan at sinapo ang kaliwa kong pisngi. He softly caressed my cheek. Mainit ang kan’yang palad, at hindi ‘to nakakatulong dahil lalo lang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Babe…” He called softly. At parang gusto ko nalang muling mag pa-ubaya sa kan’ya, but, I know better than that.

He’s about to dip his lips on mine again, pero mabilis kong iniwas ang ulo ko sa kan’ya. Pinatong ko ang palad ko sa kan’yang dibdib at marahan s’yang tinulak papalayo sa akin.

“We can’t, Logan,” I said, almost whispering.

Umangat ang ulo n’ya at dahan dahan umatras. Muling nag salubong ang kilay n’ya habang nakatingin sa akin.

“What do you mean, We can’t?” Tanong n’ya sa malalim na boses. Umiwas ako nang tingin at hinagod ang aking braso.

“We can’t do this,” I said with finality.

“Why…”

“Hindi natin to pwedeng…” My words were cut off when he shouted.

“Bakit nga!? Why, we can’t!? Bakit hindi pwede!?” He growled. Halos lumabas na ang litid sa kan’yang leeg dahil sa pag sigaw n’ya. Halata mo rin ang matinding pagtitimpi sa tono n’ya.

Nanlaki naman ang mata ko sa gulat dahil sa ginawa n’yang pag sigaw, this is the first time I see him being this mad. Nahalata n’ya yatang nagulat ako sa ginawa n’ya. Pumikit s’ya at huminga malalim upang pakalmahin ang sarili.

“Tell me, Sage. Why we can’t do this?” He asked, more calmly now.

Naramdaman ko ang pag iinit ng sulok ng mga mata ko. Umiwas ako ng tingin sa kan’ya at napa kagat ng ibabang labi.

We can’t do this, Logan! Kasi hindi ako ang nararapat sayo! Chairman had someone for you, at hindi ako ‘yon. Hindi ako gusto ni Chairman para sayo! You’re about to be engaged with someone! May plano sayo si Chairman, at hindi ako kasama doon. Hindi pwede kasi boss kita at empleyado mo lang ako!

I did my best not to cry when I felt his hands on my waist. Tila sinusuyo ako. Malambing ang pag hagod at parang natatakot na masaktan ako.

“Tell me, Babe. What are you scared of?” Tanong n’ya sa malambing na boses. I shook my head at napahawak sa kan’yang braso. “Anong kinakatakot mo?”

Nag angat ako nang tingin sa kan’ya. I caught him looking at me fondly. He’s looking at me passionately and full of adoration. And his eyes gleam with encouragement. That causes my heart to thump rapidly.

“Logan…”

“I like you, Sage.”

Napatitig ako sa kan’ya nang bitawan n’ya ang mga katagang ‘yon. He clenched his jaw as his expression darkened.

“I fucking like you, Babe, and I’m about to go crazy.” He confessed, while sounding so pissed.

The feeling remained unchanged from the first time I heard him say those words to me… leaving me elated and blissful. Despite knowing I shouldn’t be happy to hear them from him, pero hindi ko maiwasang makaramdam ng galak sa kaloob looban ko.

After namin makabalik dito sa Pilipinas, wala yatang araw na hindi pina-paalala sa akin ni Logan kung gano n’ya ako kagusto. And I just want to give myself a standing ovation to appear unbothered in front of him every time he says those words. Kahit ang totoo ay pakiramdam ko’y may nag fi-fiestang paro paro sa aking tyan.

As much as I want to believe his words, I still can’t help but be doubtful. Knowing him and his past? I can’t get out of my mind the fact that he’s a playboy, or worse, a fúckboy. At natatakot ako na unti unting maniwala at bumigay sa kan’ya. Naalala ko ang kwento ni Chairman sa akin kanina. Logan always toyed with people, leaving them shattered and broken. Gustong gusto n’yang pinapaikot ang tao sa mga palad n’ya. At hindi ko yata kakayanin kung sa akin mangyayari ‘yon, kaya hanggang kaya ko pa iwasan at itangi ‘tong nararamdaman ko, gagawin ko.

At kung totoo man ang sinasabi n’ya sa akin, kung totoo mang gusto n’ya ako… Hindi parin pwede. Boss ko s’ya at empleyado n’ya lang ako. I know better than that, alam ko kung saan ako lulugar. And Chairman doesn’t want me for his Son, meron na s’yang nakalaan para kay Logan, at si Raven ‘yon. At nandito ako para mag trabaho, at si Logan ang trabaho ko.

Isa pa, nangako ako kay Chairman. Ayokong sirain ‘yon, malaki ang utang na loob ko kay Chairman at tanging pag tupad lang sa pangako ko ang kaya kong gawin bilang kabayaran sa lahat lahat ng natulong ni Chairman sa akin.

I need to put an end of these feelings and his feelings for me. Habang maaga pa, papatayin ko na ‘tong nararamdaman ko para sa kan’ya para hindi na mas lumalim pa. I need to kill these feelings before it kills me.

I sighed at tumingin kay Logan. But, when I saw his eyes looking at me lovingly, parang gusto ko nalang sumuko at hayaan ‘tong nararamdaman ko ang manguna sa akin.

Mariin akong pumikit at bumuntong hininga. I will say it. I need to say it. Hindi na kailangan patagalin pa ‘to.
I need to reject him. Kailangan na naming itigil ang kahibangan ‘to.
And for sure, he would just laugh it off. He might just shrug it off. He might just laugh at me because I dared to reject him. I gulped before opening my mouth.

“I don’t like you, Logan.” Nakapikit at nakatungo kong saad. At gusto ko nalang palakpakan ang sarili ko dahil hindi ako na utal habang sinasabi ang mga katagang ‘yon, when deep inside I feel like shít. I feel a sharp pain, my stomach feels like it’s knotting up.

Kagaya ng naramdaman ko kanina habang nasa opisina ako ni Chairman. Parang gusto ko nalang sumuka. My words left me with a bitter aftertaste.

I’m expecting him to laugh pero parang may anghel na dumaan dahil biglang tumahimik. Unti unti akong nag mulat nang wala akong marinig na tawa mula sa kan’ya at nang maramdaman ko s’yang unti unting umaatras papalayo sa akin.

Pero napahinto ako nang makita s’ya. His eyes softened while looking at me, pero hindi kagaya ng kanina. His eyes flickered with negative emotions. The look in his eyes pained me. He looked so hurt, angry and shocked.

Gumalaw ang panga n’ya at kumuyom ang kamao. Nag salubong rin ang kilay n’ya at masama akong tiningnan.

“I don’t believe you,” He asserted.

I heave a sigh at pinakalma ang sarili. I need to relax, ayokong mag pa epekto sa mga pinapakita n’ya sa akin, sa pinapakitang emosyon ng kan’yang mga mata. Dahil nakapag desisyon na ako.

If I need to bring these feelings with me to my grave, I will. If I need to bury them deep down with me, I will. Walang mangyayari sa aming dalawa kung pati ako ay papatol sa kahibangang ‘to.

He’s hurt, I am hurt. We’ll heal faster if we both end it early, right? Ganon naman ‘yon diba? But, just seeing him looking so hurt right now, feels like héll. I hate seeing him like this.

Mas gugustuhin ko pa yatang tawanan n’ya ako kesa makita s’yang ganito. Where’s my playful Logan? Laugh at me Logan. Laugh at my audacity to reject you. Make fun of me because I reject you, Logan. Don’t make this hard for me, please.

I gulped and shook my head. Winaksi ko lahat ng iniisip at tumingin kay Logan.

My expression grew dull as I concealed all my emotions. Ayokong silang makaapekto sa gagawin ko. Ginawa ko ang lahat upang mag mukang malamig at walang pake sa harapan n’ya. I pushed what I really feel at the back of my mind, as I pushed him away.

I looked at logan coldly. Tila nagulat ‘to sa klase nang pag tingin ko sa kan’ya. His mouth was gaping while his head tilted.

“Hindi kita gusto, Logan,” Mahinang saad ko sapat lang para marinig n’ya.

Umiling s’ya at napa hilamos ng kan’yang muka. “Hindi ako naniniwala…”
Bulong n’ya sa sarili.

Napa kagat ako ng pang ibabang labi at napalunok. Do it, Sage! Do it!

“I don’t like you, Logan. Ano bang mahirap intindihin sa sinabi ko!?” I hissed while glaring at him.

Natigilan ‘to at gulat akong tiningnan, mukang hindi inaasahan ang pag sigaw at ang sinabi ko. Mabilis s’yang lumapit sa akin nang makabawi sa gulat.

Hinawakan n’ya ako sa balikat. “I don’t believe you…” He shook his head. Naramdaman ko naman ang panginginig ng mga kamay n’ya. Tila may kung anong pumiga sa puso ko dahil sa inaakto n’ya. “Don’t do this to me, Babe…” He said, helplessly.

Umiling ako at marahas na inalis ang kamay n’yang nakahawak sa balikat ko. “Ano ba, Logan!? Stop this already!” Tinulak ko s’ya palayo sa akin nang akmang lalapit ulit s’ya. He looks desperate at gusto ko nalang itigil ang ginagawa ko dahil hindi ako sanay na makita s’yang ganito. But, the shows must go on. “Stop pushing yourself on me!”

Muli ko s’yang tinulak pero napalakas yata ang pagkakatulak ko at hindi n’ya napaghandaan kaya napasandal s’ya sa tukador at hindi ako makapaniwalang tiningnan. Natigilan rin ako dahil sa gulat pero hindi ko ‘to pina-halata sa kan’ya.

“Tigilan mo na ako, Logan! Ayoko sayo!” Singhal ko upang itago ang gulat at konsensyang nararamdaman ko.

Umigting ang panga n’ya at sumama ang tingin sa akin. Akala ko’y titigil na s’ya pero nagulat ako nang lumapit s’ya sa akin.

“Tangina! Hindi ako naniniwala!” He fired back. Nakatingala ako sa kan’ya ngayon habang s’ya ay nakayuko sa akin. Masama ang tingin na pinupukol n’ya pero hindi no’n natatago ang sakit na nararamdaman n’ya.

“Don’t fucking fool me, Sage! Hindi ako naniniwala d’yan sa putanginang pinag sasabi mo!” He pushed his tongue against his cheek. “Tell me, Sage! Anong kinakatakot mo? What’s bothering you? Tell me!” Pang hahamon n’ya.

His jaw tightened. “Dahil hindi ako naniniwalang wala kang gusto sa akin. Bullshít! If you don’t like me, then stop kissing me back with same intensity! Ano, pinapasa mo ako!?” He roared. His knuckles are turning more white as his fist clenched.

Nanghihinang napasandal ako sa pader sa aking likuran. Why he’s so stubborn. Bakit pinapahirapan n’ya ako ng ganito. Can he just accept what I had said. Gusto ko nalang umiiyak at umamin sa kan’ya. Pero hindi, I need to do this. Kung kailangan kong paulit-ulitin para lang makuha n’ya, gagawin ko.

“Stop… Stop, Logan. I don’t like you, hindi kita gusto! Ano ba! Stop being this desperate! Nakakapagod kana! Ayoko nga sayo! Ano, Ipipilit mo sarili mo sa akin!?” I fretted. Hinihingal akong tumingin sa kan’ya. “Respetuhin mo naman ako, Logan…” I said in a low voice.

He glared at me. “I respect you, Sage! I fucking respect you, alam mo ‘yan!” With each sharp exhale, his nostrils flared.

“Pero hindi ko alam kung bakit kailangan mo pang mag sinungaling!? Why are you suddenly denying your feelings for me!?”

“I’m not denying anything, Logan! Because, in the first wala naman talaga!” I shouted in frustration. Pero ganon nalang ang gulat ko dahil sa sunod n’yang ginawa.

“Yebat!” He slammed his fist against the wall, the loud thud echoing through the room. “Yebanyy lzhets!” Galit n’ya akong dinuro.
(”

Fuck

!” “Fucking liar!”)

My eyes widened. “What the fuck, Logan!? Are you really gonna act like that!? Stop being so pathetic!”

He laughed sarcastically. “Pathetic, huh?” He nodded and looked in my direction. The coldness in his eyes almost took me back.

He smirked at me bitterly. “You don’t like me? Fine, fuck it! If that’s what you want me to believe, okay, fine!” Umigting ang panga n’ya at maangas na tumango sa akin. “If you don’t want me to push myself onto you anymore, then fine! I will fucking stop myself!”

Umiwas s’ya nang tingin sa akin. Nakita ko kung pano mag taas baba ang kan’yang dibdib at gumalaw ang kan’yang panga sa galit. He looks like he’s stopping himself from something.

I was taken aback when he looked at me with full of hatred. The coldness of his eyes scared me because I’m not used to this. The tenderness of his eyes when he’s looking at me was gone.”

And I know, in that moment… I know how much I’ve hurt him. And the realization hits me of how much I meant to him.

“You should have rejected me when we were in that dàmn hot air balloon…” The way he said those words was almost whispering, but I can almost feel his anger.

He turned his back on me at nag tungo sa pintuan. He didn’t even spare me a glance when he got out and slammed that door.

Sunod sunod ang pag tulo ng luha ko habang nakatingin sa nakasaradong pintuan na nilabasan n’ya. Napayuko ako at hindi na napigilan mapahagulgol.

“Oh, you’re Mr. Manuel secretary, right?”

Nag angat ako nang tingin at bumungad sa akin ang isang matandang lalaki na mukang nasa mid 50.

I plastered my business smile at him at inabot ang inalok n’yang kamay. We shook hands.

“Yes, I am.”

Nandito kami ngayon sa birthday party ng isang kaibigan ni Logan. Ascalon Arveo. The event took place at the birthday celebrant’s mansion. Sobrang daming bisita at halos lahat ay bigatin. The party looks so elegant and glamorous. Halatang pinag ka gastusan ng million. Kahit saan ka rin tumingin ay halos naka formal attire ang mga bisita.

Gusto kong mapa-ngiwi nang makita ang ginawang pag hagod ng matandang lalaki sa katawan ko. Parang mànyakis kung makatingin. Dinilaan pa nito ang pang ibabang labi n’ya. Kung wala lang kami sa magarbong party ngayon ay baka kanina pa nakatikim ang matandang ‘to ng suntok.

Peke akong ngumiti dito at binawi ang kamay ko. Ramdam ko ang malamig na simoy ng hangin sa likod ko dahil hindi ‘to natatabunan ng tela. I’m wearing a silver backless jumpsuit na may vcut ang harapan and a black sandals to pair with it.

“Can you tell your boss to read my proposal? Hanggang ngayon kasi ay wala pa ‘tong feedback sa proposal na pinadala ko. It’s going benefit the both of our companies,” Aniya.

My head tilted and my eyes squinted at him. Pilit kong inaalala kung sino ang matanda dahil ngayon ko lang ‘to nakita.
Napansin n’ya siguro ang ginagawa kong pag suri sa kan’ya.

“I’m Albert Cruz from YK company.”

Oh…

I remember tossing his proposal into the paper cutter when I read it. It’s so bad! Halos mag init ang ulo ko nang mabasa ko ang proposal n’ya. Sa kan’ya naman pala ‘yon.

Tks, benefits the both companies, huh? When his proposal is all about how he wants us to help him improve his sales and upgrade his company’s building. It’s not even a business proposal, he’s just asking my boss to lend him money.

Tumango ako. “Sure, Mr. Cruz. I will tell my boss about it.” I gave him a fake smiled. “Mauna na ho muna ako sa inyo, I’ll just find my boss,” I excused.

Hindi ko na ‘to hinintay pang makapag salita at agad na akong sumibat. Tell my boss about it, huh? Dream on. Ang mga daga na ang bahala sa proposal mo dahil matagal ng nasa basurahan. Napailing nalang ako dahil sa mga iniisip ko.

Lumibot ang tingin ko sa paligid upang hanapin sana si Logan, na sana hindi ko nalang ginawa. Mabilis akong umiwas nang tingin sa pwesto nila at mapait na napangiti.

See? He’s doing good naman. Tingnan mo nga s’ya. He’s already holding some woman. Nakikipagusap s’ya sa ibang business tycoon habang naka pulupot ang kamay n’ya sa isang babae. The girl is not familiar with me. Ngayon ko lang nakita.

It’s been a week since our fight happened. Isang lingo narin malamig ang pakikitungo n’ya sa akin. He doesn’t even glance at me. Hindi n’ya rin ako inuutusan. He’s treating me like air. Kung may sasabihin naman s’ya ay laging malamig kung mag salita.

Kahit pang iinis sa akin ay hindi na n’ya ginagawa. Hindi n’ya na ako tina-tàrantado at ginagàgo. I should be happy, kasi eto naman ang gusto ko dati. I want him to treat me like a secretary, and he’s already doing it. Pero hindi ko alam kung bakit ang sakit.

I know, I’ve hurt him… Pero nasaktan rin naman ako diba? And look at him now, meron na agad s’yang bago. See, I knew it. Lilipas din ‘yon. It’s a good thing we ended it early. Lucky for him, dahil ang bilis n’yang makalimot. Parang wala nalang sa kan’ya yung nangyari.

Bumuga ako ng hangin. Ano naman bang pinuputok ng butchi ko? I’m the one who pushed him away. Good for him if he already moved on. Magiging masaya nalang ako para sa kanya. I should focus on myself more.

At aaminin ko. Nag seselos ako. It’s normal for me to feel like this because I have feelings for him. Pero alam kong wala akong karapatan, Because, in the first place, I’m the one who pushed him away and denied his feelings for me. Ako at ako lang naman ang sisihin dito.

But, I will still do the same thing. Kahit ibalik pa ang oras ay gagawin ko ulit ang ginawa ko. Dahil alam kong ito ang nakakabuti sa amin. Kahit may feelings kami sa isa’t isa, kung ayaw naman sa akin ng magulang n’ya para sa kan’ya. And he’s already promised to someone.

Hindi ko kayang sirain ang plano ni Chairman para sa future ng anak n’ya. Kung kailangan kong saktan ang sarili ko para lang mabayaran ang utang na loob ko kay Chairman, gagawin ko.

Muli ko silang sinulyapan at parang may kung anong tumama sa akin sa nakita ko. Napahinto ako at napatitig lang sa kanila…

It’s like a sudden stab in my heart when I saw him kissing that girl. The girl’s hand was on his nape while his hands were on her waist. They were kissing as if they were the only people here.

Na tuod ako sa kinatatayuan ko, and I can’t seem to look away from them. It’s like I can’t feel myself anymore because only the painful tightness in my chest overwhelms me.

Kung wala pa sigurong dadaan sa harapan ko na waiter ay hindi pa ako mababalik sa realidad. Mabilis ako nag iwas nang tingin sa kanila at tumalikod. Naramdaman ko ang pamamasa ng mata ko kaya nag pasya akong mag lakad papalayo ron.

Fuck! Fuck! Tangina!

Don’t cry Sage! You don’t have a right to cry! Wala kang karapatan, alalahanin mo ikaw ang may gusto n’yan. You pushed him away! Wala kang karapatan masaktan.

Dinala ako ng mga paa ko sa terasa ng mansion. Walang tao dito dahil halos lahat ay nasa ibaba at nag sasaya. Nanghihinang tumukod ang kamay ko sa railing ng terasa.

I bit my lower lip to stop myself from crying. I know I don’t have a right… but it hurts so bad. Seeing the man you like kissing someone else hurts so much. It feels like something inside me is being hammered. Ang sakit sakit.

I underestimated my feelings for him. I thought I could handle it, but witnessing him kiss someone else hurts this much. It cuts deep. Parang gusto ko nalang umamin sa kan’ya para lang bumalik ulit kami sa dati.

God, I miss him so bad.

At hindi ko na nga napigilan ang sarili ko at ang luha kong sunod sunod nag si bagsakan. Mabilis ko ‘tong pinunasan sa takot na may makakita sa akin, pero tila waterfalls ang mga mata ko dahil kahit anong punas ko ay sunod sunod lang ang pag tulo nito.

“Here.”

An unfamiliar voice spoke beside me. Bumaling ang tingin ko sa handkerchief na inaalok nito sa akin. Hindi ko alam kung anong pumasok sa akin at tinanggap ‘to, maybe I’m just too desperate to dry my tears.

I slowly glanced up at the man. “Thank you…” I trailed off when I saw the man who gave his handkerchief to me.

Ang sakit na nararamdaman ko kanina ay mabilis na napalitan ng takot at pag ka gulat nang makita kung sino ang lalaking nasa harapan ko ngayon.

Naramdaman ko ang panlalamig ng mga palad at batok ko. I feel like I lost all the blood in my body. Mabilis akong nilamon ng takot at kaba.

“Hello, Sage…” The man infront of me smiled sweetly. And I feel every muscle of my body tensed up. Napalunok ako.

“Did you miss me, Sage? It’s been so long since the last time we’ve met.” His words sent shivers down to my spine, my mind racing with thoughts of escape.

What’s he doing here?

“I heard the good news, you already paid all yours father’s debts.” Ngumisi ‘to sa akin. There’s something eerie about his smirk, it’s scary. Nakakakilabot. Tumitig s’ya sa akin at naramdaman ko nalang ang ibayong takot nang umangat ang kamay nito upang hawiin ang buhok ko.

“What a shame…” He whispered. And I found myself trembling in his presence, unable to speak or move.

Binawi n’ya ang kamay n’ya at umatras sa akin habang may mapag larong ngisi naka guhit sa kan’yang labi. Bumaba ang mata ko sa kan’ya leeg kung saan kitang kita ang kan’yang scorpion tattoo pa angat sa likod ng kan’yang tenga na maraming hikaw. He’s wearing a formal suit but that doesn’t hide how scary he looks.

“And I heard that you’re working under Mafinix Corp, as the CEO’s secretary.” Pinatong n’ya ang kan’yang kamay sa kan’yang baba at tumango. Mag kasalubong ang kilay n’ya habang nakangisi. “But, I found you first…” Tumingin s’ya sa akin at hindi ko maiwasang hindi mapalunok dahil kahit mapag laro ang expression ng kan’yang muka ay hindi no’n naitatago ang emosyon ng kan’yang mata. His eyes look so dark and dangerous.

“I’ve been pursuing you to work under me, Sage.” Lumukot ang muka n’ya. “You’re making me sad…” He looked at me disappointedly.

His face change so fast. Muli s’yang ngumisi sa akin. “Well, I can still snatch you away from them, right?” He grinned.

Hindi ako nakasagot, hindi ko magawang makasagot. I couldn’t meet his gaze. Namamawis ang kamay ko at nanlalamig ang batok ko.

Tumingin s’ya sa wrist watch n’ya at mabilis rin bumalik ang tingin sa akin. Tumagilid ang ulo n’ya at namulsa habang mapag larong nakangiti sa akin.

“I need to go now.” He licked his lips at muli akong pinasadahan nang tingin bago tumalikod.

“See you soon, Sage…” The last thing I heard from him before he faded into darkness.

Mabilis akong napa-sapo ng dibdib ko dahil sa bilis ng tibok nito dahil sa takot. Doon ko lang rin na realize na kanina ko pa pala pinipigilan ang pag hinga ko.

Bumaba ang tingin ko sa handkerchief n’yang hawak hawak ko. Hindi ko man lang namalayan na mariin kona pala ‘tong hawak. Gusot gusot na ‘to dahil sa pag-ka-ka-lamukos ko. Pero hindi nakalagpas sa paningin ko ang naka burdang pangalan dito.

‘Moss Hidalgo.’

“Who’s that man?”

Mabilis akong napatingin sa bukana ng terasa nang may mag salita. At ganon nalang ang gulat ko nang makita si Logan.

Madilim ang ekspresyon ng muka nito habang naka pamulsa. Umiigting rin ang panga habang masamang nakatingin sa dinaanan paalis ni Moss.

“Sino ‘yon?” Ulit n’yang tanong at bumaling sa akin.

Wala sa sariling napalunok ako… Pero ng maalala ko ang nakita ko kanina ay bigla nalang akong nakaramdam ng inis.

I rolled my eyes at him “It’s none of your business,” Saad ko at umiwas nang tingin sa kanya.

“It’s my business! You’re my fucking business,” Mariin n’yang saad habang mariin rin akong tinititigan. Bawat bigkas n’ya ng salita ay s’yang pag-igting rin ng kan’yang panga.

Nanlaki naman ang mata ko dahil sa sinabi n’ya at hindi maka paniwalang natawa. This man, that should be my lines.

“I’m not your business! At wala kang pake kung sino ang kakausapin ko,”
I leered at sina-maan s’ya nang tingin.

Hindi ko nga s’ya pinakielaman nang may kahalikan s’yang iba, tapos ngayon!

Mapang insulto s’yang ngumisi sa akin. “Ayoko lang na ma issue ako ng iba. Ano nalang ang iisipin ng mga tao pag nakita nila ang secretary ko na lumalandi?”

Natigilan naman ako dahil sa sinabi n’ya. Alam kong kapansin pansin ngayon kung gano ako nasaktan sa sinabi n’ya dahil pati s’ya ay natigilan. Tila na realize n’ya yata ang mga lumabas sa bibig n’ya at akmang lalapit sana s’ya sa akin nang itaas ko ang kamay ko sa ere dahilan para tumigil s’ya sa akmang pag lapit sa akin. I heave a sigh at mariing pumikit upang itago ang sakit na nararamdaman ko.

“Just go, Logan. Ayokong makipag talo sayo ngayon…” I said at unti unting tumalikod sa kan’ya dahil pakiramdam ko’y maiiyak lang ako pag nakita s’ya. “Just go downstairs, Logan…” Go back to that woman.

Nakatalikod na ako sa kan’ya at nakahawak sa railing ng terasa at nakatingin sa madilim na paligid. Did he mean what he said? Ganon ba talaga tingin n’ya sa akin? I feel like something is poking my heart.

Hindi s’ya nag salita, kaya akala ko’y umalis na s’ya. Pero naramdaman ko nalang ang mainit na tela pumatong sa aking likod bago ko narinig ang pag alis n’ya.

Agad akong napapikit nang maamoy ang pamilyar n’yang amoy. His natural scent and cologne invade my senses of smell.

And I found myself wrapping his coat around me as the chilly night breeze swept through.

15

SAGE

Tinangal ko ang suot suot na reading glasses ng tumunog ang telepono ng opisina. Tumayo ako sa pagkakaupo at lumapit sa table kung saan nakapatong ang telepono.

Tumikhim ako bago sagutin ang tawag. “Good afternoon, This is CEO’s secretary Sage Del Valle speaking. How may I assist you?”

“Hey…” A low voice spoke. Nag salubong naman ang kilay ko dahil sa lalim ng boses nito.

“Where that fúcker Manuel is?” Tanong ng tao sa kabilang linya. I looked at the phone while my eyebrows furrowed. “Tell him to answer his goddàmn phone.”

“Mr. Manuel is not here at the moment,” Kalmadong sagot ko dito. “Who’s this?” I asked.

Narinig ko ‘tong napa mura sa kabilang linya. “Nevermind, this is Maurice Trinidad, pakisabi sagutin n’ya ang tawag ko pag balik n’ya,” Saad nito.

“I’m sorry, but…” My words were cut off, nang babaan ako nito ng tawag ng walang pasabi.

Marahas ang ginawa kong pag baling sa hawak na telepono, tiningnan ko ‘to ng masama. Bastos. Mga kaibigan talaga ng boss ko ay napaka walang modo. And what did he say to me? Lakas makapag utos, huh?

I rolled my eyes as I put the phone down. Bigla tuloy nasira ang mood ko. Humalukipkip ako at tiningnan ang paligid. Kahit ilang beses na ako nakapasok sa opisinang ‘to ay hindi ko parin maiwasang mamangha sa laki at ganda, kahit halos mas madaming oras pa ang ginugol ko dito kesa sa sarili kong bahay.

Dumako ang tingin ko sa table ni Logan. Bakante ‘to dahil wala s’ya ngayon. Pinatawag s’ya ni Chairman para kausapin kaya naiwan ako dito sa opisina n’ya.

At simula ng party ay hindi na muli kami nag usap ni Logan. Hindi na muli na bring up ang tungkol sa amin. Ginawa n’ya nga ang gusto ko. He’s not pushing himself on me anymore. He’s treating me how an employee should be treated. We’re civil with each other.

Mag uusap lang kami pag tungkol sa trabaho at mas malamig pa s’ya sa north pole tuwing kausap ako. While I keep myself composed and professional.

Naging payapa ang buhay ko after ng naging sagutan namin…Is it really peaceful, or is it just a calm facade hiding the storm raging within me?

Parang bumalik rin sa dati si Logan. After ng trabaho ay dumadaretyo s’ya sa club. And I don’t have the right to stop him, after all, he’s doing his job perfectly. He keeps himself busy every day. Nag aalala lang ako dahil puro trabaho ang inaatupag n’ya sa araw araw, parang ayaw n’yang mabakante at pag katapos ng business hours ay sa club s’ya dumadaretyo.

Gerald is my access to my boss’s whereabouts and doings. Napansin ko kasing lagi ‘tong parang bangag tuwing papasok. Kaya kinutyaba ko si Gerald. At doon ko nalaman na halos gabi gabi pala ‘tong pumupunta sa club.

Tinanong ko s’ya kung anong ginagawa ni Logan sa club at sinabi n’yang umiinom lang daw ‘to. Gusto ko rin sana itanong kung may babae ba ‘tong kasama pero pina-pangunahan ako ng hiya.

But one thing I noticed about him was that he was always secretly glancing at me. Gusto ko nalang matawa minsan dahil tuwing nahuhuli ko s’yang nakatingin sa akin ay mabilis s’yang iiwas kahit nahuli na. The fact that he was secretly glancing at me somehow made me assume that he still has feelings for me. Alam kong mali mag isip ng ganito pero hindi ko lang talaga maiwasan.

After all, I still like him.

I don’t know what’s gotten to me, nakita ko nalang ang sarili kong nag lalakad palapit sa table ni Logan. Tahimik at naka halukipkip akong nag tungo sa kan’yang table.

I gracefully brushed my fingers through his silver table. Lumapat ang daliri ko sa kan’yang placard kung saan naka ukit ang kan’yang pangalan at posisyon.

Saglit ko ‘tong pinag ka titigan bago muling nag lakad papaikot sa kan’yang mesa. My eyes squinted when I saw some paperworks na hindi n’ya pa tapos pirmahan dahil pinatawag s’ya ni Chairman.

Pumwesto ako sa likod ng kan’yang silver and black swivel chair. Marahan kong pinatong ang kamay ko sa sandalan ng kan’yang upuan. Naramdaman ko pa ang init nito kahit wala na si Logan.

Dahan dahan kong pinag landas ang kamay ko pababa sa kan’yang arm rest. My mind was automatically clouded by sinful thoughts, pakiramdam ko’y si Logan ang hinahawakan ko. Mabilis akong umiling at winaksi ‘to sa aking isipan bago naisipang umupo sa swivel chair ni Logan.

His swivel chair is definitely made just for him, it’s a customized chair. Malaki ‘to at may puwang ang bawat gilid ko sa laki nito, parang pina-sadya talaga para lang sa kan’ya ang upuan.

I crossed my arms against my chest, and crossed my legs. Nilibot ko ang paningin ko buong office. So, this is his view every day? Mula sa pwesto n’ya ay kitang kita n’ya ang bawat kilos ko. Napailing nalang ako. Now I feel so exposed. Pati ilalim ng mesa ko ay kita n’ya mula dito.

Sumandal ako sa swivel chair habang naka halukipkip. This chair feels so comfortable. Like, you can actually feel how powerful you are just by sitting here. Mahina kong pinaikot ang swivel chair hanggang tumapat ako sa glass window, kung saan kitang kita ang syudad. Nakatalikod ako ngayon sa kan’yang mesa at kaharap ang malaking glass wall ng office.

Hindi na nga namin binubuksan ang ilaw tuwing umaga dahil ang ilaw sa labas ay sapat na para lumiwanag ang buong office. Ang opisina n’ya rin ang pinaka mataas na floor sa building na ‘to. Other companies’ buildings can’t even compare to how tall the Mafinix Corp building is.

Sitting here, watching the bustling city life, brought back memories of my past. Pinaalala sa akin kung ano ako dati at kung ano si Logan. Kung gano kalayo ang estado namin sa buhay.

He was born with silver spoon in his mouth. Habang ako ay pinanganak lang yata upang bayaran ang utang ng mga magulang ko. He sat here while I struggled for my life down in the city. It made me realize that some are really born with luck and privilege, while others face despair and hardship.

It made me wonder na pwede kaya kaming dalawa kung pinanganak rin ako sa maayos na environment at may mayaman at mapag mahal na pamilya. Kung parehas kami ng estado sa buhay, may posibilidad kayang wala ‘tong problema na’to? For sure.

I can freely show how much I like him, I can make him feel that I like him like how he likes me. Walang magiging hadlang sa amin. Magagawa kong umamin sa kan’ya na gusto ko rin s’ya ng hindi iniisip ang pinag kaiba namin.

But no, the universe had other plans for us. And that plan did not involve us being part of each other’s future. Baka hanggang ganto nalang talaga kami, and the only thing we need to do was to accept it and move forward.

Napa buga ako ng hangin at hinayaan ang sariling matulala. The memories of meeting Moss Hidalgo once more rushed back to me. Napa kagat ako ng labi. Just the thought of him was already making me nervous.

Moss Hidalgo is the chief, or the main figure, of the largest loanshark legal operation in the country. He’s very influential and powerful person, matunog ang pangalan nito sa buong Asia dahil sa mga business nito kaya hindi narin nakakapag taka na nasa birthday party s’ya ni Mr. Arveo. I’ve heard a lot of rumors about him, such as his involvement in the black market and illegal business, but it’s just speculation. Wala pang nakakapag patunay na totoo nga ang mga ‘to.

It’s still vivid in my mind our first encounter. Tandang tanda ko pa ang araw na una ko ‘tong nakita at nakilala. How could I possibly forget the day that marked the beginning of everything? The day that declared the start of my living hell.

“Nakakaawa talaga, pano n’ya kaya bubuhayin ang sarili n’ya na wala na ang mga magulang n’ya.”

“Halos mag kasabay lang rin namatay ang nanay at tatay n’ya. Nakakaawa.”

“Baka huminto na rin yan sa pag aaral, sayang naman, balita ko pa naman ay matalinong bata ‘yang anak ni Roland.”

Napa kuyom ako ng kamao nang marinig ang bulungan ng mga kapitbahay namin. Tàngina, araw araw nalang, mga hindi ba nagsasawa ang mga ‘to na pag chismisan ako.

Mag iisang lingo na nakalibing ang Nanay at Tatay ko pero tila hindi humuhupa ang ang storya ko sa mga ‘to. Kung awang awa talaga sila sa akin, bakit hindi nila ako dalan ng ulam, para naman may silbi sila sa akin.

Hindi ko nalang pinapatulan dahil matatanda na. Nag patuloy nalang ako sa paglalakad papauwi sa bahay na ako nalang ang nakatira.

Buti nalang sinagot ng nakabunggo sa Tatay ko ang pam-palibing nila ni Nanay kahit na ang kargo lang nila ay si Tatay. Naawa yata sa akin dahil alam nilang wala akong pera para sa pam-palibing. Hindi narin ako nag sampa ng kaso dahil Tatay ko naman ang may kasalanan kung bakit s’ya namatay, mas naawa pa ako sa driver na tinangal sa trabaho dahil sa katangahan ng tatay ko.

Ang Nanay ko naman hindi yata mabubuhay na wala ang Tatay ko kaya wala pang dalawang araw na nakaburol ‘to ay sumunod agad s’ya, Tks. Nung araw kasi ng burol ni Itay ay may pumuntang loanshark sa amin para sabihin kung gano kalaki ang utang na iniwan ng Tatay ko sa amin. Hindi kinaya marinig ni Inay ang saven digits na utang ni Itay, kaya ayon inatake sa puso, on the spot.

Agad akong napa-ngiwi nang maamoy ang masangsang na amoy ng squatter. Kahit saan ka tumingin ay puro basura, ang daang hindi matuyo tuyo dahil sa putik at ang bawat sulok na puno ng mga tambay at nag iinuman. Kailan kaya ako makakalabas sa impyernong ‘to.

“Sage! Sage!”

Napatingin ako sa lalaking humahangos na lumapit sa akin. Agad akong napalayo dito nang makita ang namumula nitong mata, halatang lango sa dróga. Amoy na amoy ko rin dito ang amoy ng yosi.

“Ano ‘yon?” Mataray na tanong ko kay Douglas. Isa sa mga adik dito sa amin, hindi ko naman ‘to close, feeling close lang talaga s’ya. Isa pa, mina-mànyak ako nito palagi.

Hinihingal ‘tong tumingin sa akin habang hawak hawak ang kan’yang dibdib na halos kita na ang ribcage sa sobrang payat n’ya. Humalukipkip ako at tinaasan s’ya ng kilay.

“May mga pumasok sa bahay n’yo! Mga lalaki! Ang dami nila at mga armado pa yata!” Histerikal na kwento nito habang turo turo ang direksyong pinanggalingan n’ya.

Nanlaki naman ang mata ko dahil sa sinabi n’ya at mabilis kumalabog ang dibdib ko sa kaba. Walang salita kong tinakbo ang distansya ng bahay namin.

At ganon nalang ang kaba ko nang makitang totoo nga ang sinasabi ni Douglas. Halos nakapalibot sa labas ng bahay namin ang mga lalaking naka itim at halos triple ng laki sa akin. Napansin ko rin na sobrang tahimik ng paligid, kahit ang mga kapitbahay ko na kadalasang nasa labas ng ganitong oras ay wala dito. Nagtatago siguro sa takot.

Agad akong nakaramdam ng takot. Kahit kinakabahan ay nag simula akong mag lakad palapit sa kanila. Ang mga lalaking naka itim ay nakatingin lang sa akin at hindi gumagalaw, tila binabantayan ang kilos ko.

Nag tuloy tuloy akong pumasok sa bahay ng hindi naman ako pigilan ng mga lalaki sa labas. Agad bumungad sa akin ang madilim na sala namin. Wala sa sariling nabitawan ko ang bag ko nang makita ang basag basag at magulong kagamitan namin.

Naramdaman ko ang panginginig ng kalamnan ko nang dumako ang paningin ko sa nag iisang lalaki sa sala. Nakaupo ‘to sa lumang single sofa namin. Mag ka siklop ang mga palad na naka black leather gloves habang prenteng naka buka ang mahahabang binti n’ya.

Ramdam na ramdam ko ang autoridad n’ya kahit nakaupo lang. Alam ko agad na malaki at makapangyarihan tao ang kaharap ko ngayon. Sa aura at katawan n’ya palang ay hindi kana mapapaisip kung ano at sino s’ya.

At ganon nalang ang panlalamig ko nang mag tama ang mga mata namin. Walang emosyon ang mga mata n’yang nakatingin sa akin habang may nakaukit na ngisi sa kan’yang labi.

Hindi naman mata-tangi ang natatanging kagwapuhan taglay n’ya. Nag u-umapaw ang atraksyon dala n’ya pero hindi ‘yon naging rason para hindi ako makaramdam ng takot sa kan’ya. Lalo na at nakakakilabot ang pamamaraan nang pagtingin at pag ngiti n’ya.

Bumaba ang mata ko sa leeg nito dahil kapansin pansin ang malaking burda dito. A big scorpion tattoo was attached on his neck up to the back of his ear. Pati ang tenga n’ya ay puno ng hikaw.

Napalunok ako. “S-Sino ka?” I tried so hard not to stutter pero hindi ko parin napigilan. I’m so intimidated at him that I can’t even composed myself.

Ipinilig n’ya ang ulo at hinagod ako nang tingin. Agad nag sita-asan ang balahibo sa katawan ko sa ginawa n’yang pagtitig sa akin.

“I didn’t know that man has a pretty Son…” His voice was deep and cold. Lalong lumawak ang ngisi nito nang mapansin n’ya ang takot sa ekspresyon ko.

Nakangisi s’yang umiling. “Tks tks, none of them told me how pretty you are, I was taken aback.”

Tinukod n’ya ang kan’yang siko sa kan’yang hita at humalumbaba. Ang isang daliri n’ya ay naka lapat sa kan’yang pisngi habang tinatakpan ang labi ng iba n’ya pang daliri.

My heart was pounding in my chest like a drumbeat echoing through the night. Inipon kong muli ang lakas ng loob upang makapagsalita.

“Sino ka ba? Sino kayo? Anong ginagawa n’yo dito sa bahay ko?” Buong tapang kong tanong. May idea na ako kung sino sila pero gusto ko parin makasigurado.

Napahinto ako ng napuno ng tawa n’ya ang buong bahay. Tumatawa ‘to pero sa tono ng tawa n’ya ay parang hindi na s’ya natutuwa. Every rustle of his movements sent shivers down to my spine.

Unti unti ‘tong huminto sa tawa habang hind nabubura ang ngisi sa kan’yang labi. Mapanuya n’ya akong tiningnan.

“You really going to act like that, huh?” He asked sarcastically.

“What do you mean? Sino kaba? Hindi ko kayo kilala. You’re trespassing! At sinira mo pa ang mga gamit ko.” Hindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas ng loob para sabihin ng lahat ng ‘yon, pero huli na dahil lumabas na sa bibig ko, wala ng paraan para bawiin ko pa.

Saglit s’yang natigilan at parang gusto ko nalang mag dasal sa lahat ng santo nang makitang nabura ang mapag larong ngisi sa labi n’ya. He licked his lips as he slowly nodded in disbelief.

“Consider yourself lucky that you’re pretty, or else your face would be riddled with bullet holes by now,” He cautioned in a dead serious tone.

Sunod sunod ang ginawa kong pag lunok. I froze and my entire body tensing with fear. Pakiramdam ko’y isang maling galaw ko lang ay patay ako.

Mabilis nag bago ang ekspresyon ng muka nito. Mula sa seryoso ay bumalik ‘to sa pag ngiti. Nakakatakot.

“Anyway, I’m going to get straight to the topic because I can’t bear the smell of this filthy place any longer…” Napa ngiwi s’ya nilibot ang paningin hanggang huminto ‘to sa akin.

“Your father is indebted to me. I know you already knew about that…” His expression turned sad, and he’s obviously acting. “I also heard the bad news, sorry for your loss,” Malungkot na saad nito.

“Oh, well…” Muli ‘tong ngumiti sa akin. Nakakatakot ang mabilis n’yang pabago bago ng expression. Hindi ko tuloy maiwasang isipin kung may sakit ba ‘to sa kan’yang pag iisip.

“Your father made you his guarantor, meaning if he died or disappeared, you would be the one who would pay his debt. It’s actually you and your mother, but sadly, she also passed away,” He explained.

I felt my heart quickening and the fear remained, chewing at my insides like a hungry beast. Alam ko ang pinu-punto n’ya, at parang gusto ko nalang tumakbo papalayo dahil alam kona agad ang mangyayari sa akin.

“You’ll bear the burden of your father’s debts. Whether you’re willing or not.” He grinned.

Tila tumigil naman ang mundo ko sa narinig ko. Naramdaman ko ang panginginig ng kamay ko. Tàngina? Ako? Bakit ako? Ni hindi nga ako nakinabang sa utang na ‘yan. They are expecting me to pay my father’s five million debt. Baka nga hanggang pag tanda ko’y hindi ko pa tapos bayaran ‘yan. Sobrang laki ng limang milyon, saan ako kukuha ng ganoong kalaki pera.

Mabilis ako gina-pangan ng takot sa narinig ko, pero bukod sa takot ay ganon nalang rin ang naramdaman kong galit sa namayapa kong ama. The anger is consuming my body, gusto kong maiyak sa sobrang frustration pero walang lumalabas, pati yata luha ko’y natatakot mag pakita sa taong kaharap ko.

“S-Saglit lang naman… Hindi naman ako nakinabang sa pera na ‘yan. Ni hindi ko nga alam na umutang ang tatay ko sa inyo,” I fussed.

He chuckled. “Nakinabang o hindi, this is your responsibility now. You’re his guarantor and you need to pay me,” He said with finality.

Pagod akong napatingin sa kan’ya. Tila naubusan na ako ng pag-asa. Why is this is happening to me, seriously? Wala naman akong naalalang nagawang masama para sa akin lahat ibagsak ang mga problemang ‘to. Gusto ko lang mabuhay at makapag aral, kahit hindi na payapa basta walang ini-intinding ganitong kalaking problema.

“Pero hindi ko alam kung saan ako kukuha ng ganyan kalaking pera!” My frustration got the best of me. Hindi ko na napigilan mapa sigaw.

Sumandal s’ya sa sofa at humalukipkip. He looked at me like I’m the most pathetic thing he has ever seen in his life.

“I’m not insisting that you pay me immediately, as long as you’re alive and indebted to me, you can take your time. There’s no rush,” He calmly explained as a smirk kissed his lips. Muli ako nitong pinasadahan nang tingin at parang gusto ko nalang s’yang sugurin dahil sa sunod n’yang sinabi. “Pero kung gusto mo ng mabilisan may alam akong paraan…” He licked his lips and his head tilted while his eyes bored into me.

Agad kong nakuha ang ibig n’yang sabihin. My eyebrows furrowed, and I feel my eyes getting sharper. Tila nawala ang takot na naramdaman ko kanina at napalitan ‘to ng galit. Putangina pala nito, bastos.

“That would never fucking happen, mamatay na akong binabayaran ang utang na’yan, kesa ibigay ang sarili ko sayo,” I snapped. Buong tapang ko s’yang sina-maan nang tingin.

“Woah… Calm down boy,” He laughed and raised his hands. Unti unti kong pinakalma ang sarili.

Akala ko’y ma i-insulto s’ya sa ginawa at sinabi ko, at akala ko rin ay kataposan kona pero nag ningning lang ang mata n’ya habang nakatingin sa akin.

“That’s just an offer that you can consider,” Paliwanag n’ya habang nakangisi sa akin.

Huminga ako ng malalim bago mag salita. “What’s going to happen if I don’t pay you?” I asked.

Ang ngisi nito ay muling nabura sa kan’yang labi. Naramdaman ko ang pag seryoso nito na muling nag pabalik sa takot na naramdaman ko kanina. Tinitigan ako nito ng seryoso at tila sini-sindak ako.

“This,” He shortly answered.

Sa sobrang bilis ng pangyayari ay nakita ko nalang ang sarili kong nakadapa sa mababang mesa sa harapan n’ya. Napa-ngiwi ako nang maramdaman ang sakit ng katawan ko dahil sa lakas ng pagkaka tulak sa akin, pati narin ang kirot ng isa kong braso na naka lagay sa likod at iniipit ng kung sino.

They pinned me against the table. Ni hindi ko manlang napansin na may tao na pala sa likod ko. Ang isang kamay ko’y naka tukod sa mesa upang alalayan ang bigat ko dahil nararamdaman ko ang isang tuhod na pilit ako tinutulak padapa. Ang sakit, tàngina.

I grimaced as I glanced up. Walang emosyon ‘tong nakatitig sa akin habang naka sandal sa sofa at mag ka siklop ang kan’yang mga kamay.

Naramdaman kong may humawak ng kamay kong nakatukod sa mesa at ganon nalang ang panlalaki ng mata ko nang makita ang isang pocket knife na hawak ng isa n’yang tauhan. My breath hitched when the knife touched my finger. What are they planning to do?

“S-Stop…” I winced while struggling to free myself from their hold. Alam kong matulis ang kutsilyong hawak nila dahil halos kita kona ang sarili kong repleksyon dito.

Nag angat ako nang tingin sa kan’ya, pinag ka-titigan ang walang emosyon n’yang mga mata. Nangungusap.

I felt my eyes watering. “Stop… stop please,” I pleaded.

Saglit n’ya akong tinitigan bago napa buntong hininga. Umiwas s’ya nang tingin at sinenyasan ang mga tauhan n’ya.

“Let him go,” He ordered, coldly.

Nakahinga ako ng maluwag ng maramdaman ang unti unting pag angat ng tuhod sa likod ko at pag layo ng kutsilyo sa daliri ko. Mabilis rin akong tumayo sa pagkakadapa kahit na may iniinda akong sakit sa aking likod.

Sinapo ko ang braso kong masakit dahil sa tindi ng pag kaka-ipit nito. Hinagod ko ‘to habang nag tataas baba ang aking dibdib dahil sa kaba at takot. Naramdaman ko rin ang panginginig ng labi ko.

Tumayo s’ya at tinawid ang distansya namin. Pigil ang hininga akong tumingin sa kan’ya ng walang ano ano ay hinawakan n’ya ang panga ko ng mariin. Na-tuod ako sa kinatatayuan ko at hinayaan ang sakit nang pagkakahawak n’ya sa panga ko ang manguna sa akin.

Ngumisi s’ya sa akin at sinenyasan ang isa n’yang tauhan. Mabilis naman ‘tong lumapit sa kan’ya at binigyan s’ya ng isang stick ng sigarilyo. Inipit n’ya ‘to sa kan’yang labi at hinahayaan ang tauhan n’yang sindihan ‘to para sa kan’ya.

Nakatingin lang s’ya sa akin habang si-ni-sindihan ng tauhan n’ya ang yosi na nasa bibig n’ya. I was too scared to look away from him, naramdaman ko rin ang pamamanhid ng panga ko dahil sa tindi ng hawak n’ya. I feel like any moment he’s gonna snap my jaw.

He puffed his cigarette using his free hand. Napapikit ako ng ibuga n’ya sa akin ang usok ng yosi n’ya. Gusto ko maubo pero dahil sa pagkakahawak n’ya sa panga ko, wala akong nagawa kung hindi lunukin ang usok na pumasok sa akin.

Ngumisi s’ya. “Be thankful, your pretty face saves you.”

Doon lang ako nakahinga ng maayos nang pakawalan n’ya ang panga ko. Mabilis ko ‘tong hinawakan at pinakiramdaman kung nakakabit paba ‘to.

“You’re now chained to these responsibilities. You’re now indebted to me.” He turned his back on me. Agad namang sinuot ng tauhan n’ya ang isang mahabang itim na coat sa kan’ya.

Hindi na ako nakapag salita at pinanood lang s’ya. Binalot na ako ng matinding takot. Muli n’yang hi-nit-hit ang sigarilyo n’ya.

He craned his neck to look at me. Malamig ang mata n’ya habang naka ngisi. At tuluyan na nga akong nawalan ng pagasa ng muli s’yang magsalita.

“Don’t ever think of running away from me, Sage. I have my ways to find you.” The smirk on his lips faded slowly. “And you won’t be pleased with what awaits you once I caught you,” He warned as he walked out of my house, leaving me scared for my life.

“Baby!!”

Napa kislot ako habang nakahalumbaba sa kinauupuan ko nang marinig ang pamilyar na ma tinis na boses, umalingawngaw ‘to sa buong opisina na nag pabalik sa akin sa realidad.

“Logan! Baby!”

Nag salubong ang kilay ko habang hindi umaalis sa pagkaka halumbaba, pilit inaalala kung saan koba narinig ang ma tinis na boses na ‘yon.

“Logan, Baby? Is that you?”

Napa buga ako ng hangin at napa irap sa era ng makilala kung sino ‘to. Naka krus ang mga binti kong inikot ang swivel chair paharap sa kan’ya.

She was startled when she saw me, unti unti ring nabura ang ngiti sa labi n’ya. Pinasadahan ko s’ya nang tingin, at gusto ko nalang mapa ngiwi nang makita ang suot n’ya. No discrimination. Everyone can wear anything they want as long as they are comfortable, pero gusto kong maawa sa mga dibdib n’yang ipit na ipit sa suot suot n’yang tube, kaunti nalang ay parang sasabog na’to palabas ng damit n’ya.

She arched her brow at me at nag pameywang. I sweetly smiled at her as I tilted my head. Pinatong ko ang kamay ko sa isa kong tuhod na mag ka krus.

“Can I help you?” I asked, innocently.

“Nandito ka parin pala?” Mataray na aniya. Pinigilan ko naman ang sariling mapataas ang kilay.

“My boss is not here,” I informed. Hindi ko binigyan pansin ang sinabi n’ya. Ang kilay n’yang nakataas ay lalo pang tumaas habang bumaba ang tingin n’ya sa akin. “How may I assist you?” Tanong ko.

“Why are you sitting on Logan’s chair?” Mataray s’yang napa nguso. I want to burst out laughing because of how she looks right now. Nakataas ang isang kilay habang naka nguso ang mapula n’yang labi. She looks like a duck.

I shrugged while a smile was still attached to my lips. “And why not?” Mapanuyang tanong ko.

She scoffed. “Huh? Ang kapal rin naman talaga ng muka mo.” Dinuro n’ya pa ako.

Parang nawala ang eleganteng babae nung una ko s’yang nakita. She’s clearly acting like a street girl, gantong ganto ang mga babae sa kanto sa lugar ko dati kung umasta. Napangiwi ako habang naka tingin sa kan’ya. Anyare, teh?

Dahan dahan akong tumayo sa pag kaka upo sa swivel chair ni Logan. Mag ka krus ang mga braso ko sa dibdib habang nakatingin sa kan’ya. I slowly and with full poise walked towards her.

A sweet smile was plastered on my lips as I walked towards her. Nakataas naman ang kilay n’ya sa akin habang masama akong tinitingnan.

Tandang tanda ko pa kung paano ako nito tarayan at matahin nung nag date sila ni Logan. At hindi pwedeng hindi ako makakaganti sa kan’ya. This is the right time for me to get back at her.

I looked at her with full judgment and disgust, aiming to instill feelings of insecurity and intimidation. Gusto kong maramdaman n’ya kung gano ko s’ya hindi ka gusto. Natigilan s’ya at lalo akong napa ngisi nang makita ang pag kailang sa mata at kilos n’ya. I don’t need to use words, my eyes alone were enough to make him feel like shít.

Pinag sawa ko ang sarili ko sa kakatingin sa kan’ya bago s’ya talikuran. Nag lakad ako patungo sa mesa ni Logan at huminto sa harapan nito, bago umupo sa edge ng mesa paharap sa kan’ya. Ipinilig ko ang ulo ko at nginitian s’ya.

“If you’re here to look for a fight, I’m sorry Miss, but this is not the right place for that.” I gave her a sad smile.

Nag salubong ang kilay n’ya at masama akong tinitigan. Kapansin pansin ang galit na pilit n’yang tinatago. Lihim akong napangisi.

“Wow, are you hearing yourself? Kilala mo ba ako, huh?” She leered as she pointed at herself.

Tumaas ang kilay ko. “Who are you?” I asked. Kilala ko naman talaga s’ya, But let me have some fun first, a little teasing would not hurt, right?

“Huh? Ako lang naman si Grace Ching! The heiress of Ching Imperial!” Singhal n’ya habang nan-lalaki ang mga mata at butas ng ilong n’ya. Kinagat ko ang pang ibabang labi para pigilan ang sariling matawa.

“Okay, Grace Ching the heiress of Ching Imperial, can you bring your war freak àss out of this building,” Walang buhay na saad ko at pina-rolyo ang mga mata.

Napansin ko naman ang pamumula ng muka n’ya dahil sa galit at hiya. Nakakuyom rin ang mga kamao n’ya. Ako ang nasasaktan sa ginagawa n’ya, ang tulis pa naman ng kuko n’ya.

“You bitch! Baka hindi mo alam na isa ang daddy ko sa shareholder ng kompanyang ‘to!” She bragged habang duro duro ako. I twirl my tongue inside my mouth to calm myself. Kanina pa ako dinuduro nito.

I arched my brow. “So?”

“Kayang kaya kitang ipatanggal sa kompanyang ‘to!” Galit na singhal n’ya sa akin.

I laughed sarcastically at pinag krus ang mga braso ko. Ako pa talaga ang tinakot? My eyes squinted at her while my mouth twitched.

“Oh, you’re also forgetting that I’m the CEO’s secretary. May boses ako sa kompanyang ‘to.” Mapang inis akong ngumiti sa kan’ya.

She stopped for a bit before angrily stomping her feet. I just rolled my eyes at her. How childish.

“Ano naman!? Malaki ang shares ng daddy ko dito! Marami silang mahahanap na papalit sa posisyon mo, hindi ka kawalan!” She shouted while pointing at me again.

That’s it! Tumayo ako sa pag kaka upo sa mesa ni Logan. Natigilan naman s’ya at bumukas ang kaba sa muka n’ya nang makita ang ekspresyon ng muka ko.

I can’t believe she had the audacity to point at me with her filthy finger. Absolutely disrespectful. I looked at her coldly and fiercely. Napansin ko ang pag lunok n’ya.

Huminto ako sa harapan n’ya. Pinaningkitan ko s’ya ng mata at muli s’yang pinasadahan ng tingin. A smug smirk kissed my lips.

“Oh, Miss Ching, just so you know, I also have the power to remove your dad out of this company,” I asserted.

Bumakas naman ang pagtataka sa muka n’ya. I chuckled before leaning closer to her to whisper something. I felt her tensing up as I leaned in.

“Kayang kaya ko kayong sirain. One lie can wreak havoc on your life and your family’s. Who do you think they would believe? Me, the trusted secretary,” I whispered while a smirk mingled on my lips. “Try me…” I warned.

Nanigas s’ya sa kan’yang kinatatayuan. Dahan dahan akong umatras sa kan’ya ng may ngisi sa labi. Inismiran ko s’ya bago tumalikod.

“Lumabas ka at doon ka mag amok, bago pa kita ipakaladkad sa guard,” Dagdag ko pa habang nagsisimulang mag lakad pabalik sa mesa ni Logan.

The perks of growing up amidst struggles and a life like hell are that I’ve learned to stand up for myself. I would never let anyone underestimate or disrespect me. I didn’t endure those hardships just for these rich people to belittle me.

“A-Akala mo siguro mag ka-kagusto sayo si Logan? Dream on!” Sigaw nito dahilan para mahinto ako sa pag lalakad. Akala ko’y tapos na kami, Isa rin ‘to, eh. Makulit.

Nanatili akong nakatalikod sa kan’ya. Medyo nagulat ako sa ginawa n’yang pag sigaw pati narin sa sinabi n’ya.

“What did you say?” Mahinang tanong ko sapat lang para marinig n’ya.

“Bingi ka ba? I said, Logan would never like someone like you. Kaya huwag kanang umasa at mangarap dahil never ‘yan mangyayari,” Aniya.

Bumuga ako ng hangin at unti unting humarap sa kan’ya. May ngising naka ukit sa kan’yang labi at mapanghusga ang mga tingin pinupukol sa akin.

Oh, this bítch is really testing me.

And what did she say? Logan would never like me? I have bad news for you then. Tks, huli na s’ya sa balita.

“How pathetic, Miss Ching,” I mocked.

Masama n’ya akong tiningnan at sinugod. Nagulat man ay hindi ko ‘to pina-halata sa kan’ya, at mapang-inis ko s’yang nginitian.

“You’re the one who’s pathetic here! Stop pushing yourself on Logan! Hindi ka n’ya gusto kaya huwag mo s’yang landiin!” She shouted furiously.

Wow, ako pa? Ako pa ngayon ang tinutulak ang sarili kay Logan? Baka pag sinabi ko sa gàgang ‘to kung pano sinuntok ni Logan ang pader dahil binasted ko, baka mahimatay s’ya.

I laughed at her with full mockery, bago s’ya tingnan mula ulo hanggang paa. Humalukipkip ako at tinaasan s’ya ng kilay.

“I am really the one who’s pushing myself to Logan here? Sino ba sa atin dalawa ang pumunta dito para lang kay Logan?” I looked at her tauntingly. “It’s you who needs to stop pushing herself to Logan. Hindi kaba naawa sa sarili mo? Kababaeng mong tao pero ikaw ‘tong naghahabol. Give yourself some respect and get the fúck out of here before I drag you out of this building,”
I sneered while looking at her with full of pity.

Sa isang iglap ay nakita ko nalang na naka pilig ang ulo ko dahil sa sampal n’ya. Saglit akong natigilan dahil sa gulat. Naramdaman ko ang pagka manhid nito. Nakita ko sa gilid ng mata ko ang pag baba taas ng kan’yang dibdib dahil sa galit. Pero hindi lang s’ya ang galit ngayon…

Anger spread throughout my body like a wildfire. I licked my lower lip as my jaw clenched. How dare her!?

“You fúcking whor…”

Hindi ko na s’ya pinatapos sa kanyang sasabihin at mabilis kong pina-dapo ang palad ko sa kaliwang pisngi n’ya, sa lakas no’n ay sumama ang mahaba n’yang buhok sa pag-pilig ng ulo n’ya.

Her eyes widened habang dahan dahan n’yang sinapo ang pisngi na sinampal ko. Her head was still tilted at bakas parin ang gulat sa kan’ya muka. Napangiwi rin s’ya dahil sa sakit.

“You’re the fucking whore!” I snapped at her. Kanina pa ako nag ti-timpi sa babaeng ‘to. I warned her, pero matigas talaga ang gaga.

“W-Wha…”

Sa pangalawang pag kaka-taon ay pinutol ko ang pag sasalita n’ya nang dumapo ang palad ko sa kanang pisngi naman n’ya. One slap would not satisfy me. Hindi huhupa ang galit ko sa isang sampal lang.

“What the fuck is happening here!?” Dumagundong ang malalim at nakakatakot na boses ni Logan sa buong opisina.

Sabay kaming napalingon sa kakarating lang na si Logan. Mag kasalubong ang kilay nito at masama ang tingin pero bakas ang pagtataka.

I was about to called him pero napahinto ako nang makitang mabilis n’yang dinaluhan si Grace. While Grace was still holding his cheek that I slapped.

“Why did you slapped her?” He leered, almost shouting.

Natigilan naman ako dahil hindi ko inaasahan ang naging reaksyon n’ya. Bumakas ang gulat sa aking muka at hindi nakapagsalita.

Kinuha naman ‘yon na tyansa ni Grace para umiyak. Pumalahaw ‘to ng iyak at niyakap si Logan na parang bata. Hindi naman ako naka-galaw nang hindi inaalis ni Logan ang masama n’yang tingin sa akin.

“Logan…” I trailed off. “It’s not…”

“And don’t ever fucking deny it, Sage! Nakita ko,” He blasted while still glaring at me. Huminga ako ng malalim dahil naramdaman ko ang biglang paninikip ng dibdib ko.

Wala naman akong balak itanggi ‘yon, dahil totoo naman talagang sinampal ko ‘yang babae n’ya. I just want to explain what really happened.

I tried to compose myself. Bumuntong hininga ako at humalukipkip. Sinulyapan ko si Grace at gusto ko nalang mapa irap nang makita s’yang grabe kung maka-yakap kay Logan, patuloy parin ‘to sa pag iyak. Maubusan sana s’ya ng tubig sa katawan.

Tumingin ako kay Logan at nakita ko rin ang pasimple nitong pag tingin sa pisngi ko, na for sure ay namumula rin. Saglit na rumihistro sa mata n’ya ang pag-aalala pero nang makita n’ya akong nakatingin sa kan’ya ay bumalik ang masama n’yang tingin sa akin.

“S’ya ang nauna, I just defended myself,” I explained, calmly.

Lalo naman lumakas ang iyak ni gàga at mabilis na umiling. Tumingin ‘to kay Logan. Habang si Logan ay seryoso lang na nakatingin sa akin.

“No, no… He started it! Pumunta lang ako dito para sana bisitahin ka pero pilit n’ya akong pinapaalis! Nung hindi ako pumayag ay pinag sasampal n’ya na ako!” Histerikal na kwento n’ya kay Logan. Pumipiyok pa ‘to habang nag kwe-kwento na parang takot na takot.

Tumaas naman ang kilay ko sa narinig. Gaga talaga, at sa akin n’ya pa talaga balak gamitin ang sinabi ko sa kan’ya kanina. Bitch, hindi ako basta basta.

Instead of getting pissed, I laughed at her. Malakas akong tumawa na kina-tingin n’ya sa akin nang masama. Unti unti akong huminto sa pag tawa habang naka ngisi. Lumapit ako sa kan’ya at nakita ko kung pano n’ya mariin hinawakan ang damit ni Logan.

“Miss Ching, you’re such a lying bítch. Kung wala lang ang boss ko dito ngayon ay mas malala pa d’yan ang aabutin mo,” Lantaran saad ko na alam kong narinig ni Logan. Lumaki naman ang mata ni Grace at mabilis kong napansin ang takot dito.

Wala akong dapat itago. Kilala ako ni Logan, alam n’ya ang ugali ko. Kung akala ni Grace ay mag-aala santo at masunuring sekretarya ako sa harap ni Logan, d’yan s’ya nag kaka-mali. Logan knows I don’t revere anyone.

“See! Umamin s’ya! Gusto n’ya talaga akong saktan, Logan!” Humikbi si Grace at tinago ang sarili sa dibdib ni Logan. “Natatakot ako, Logan,” Iyak nito.

I tucked my cheek. I’m starting to get pissed. Kulang pa yata ang sampal na nakuha nitong babaeng ‘to sa akin. Binigyan ko na nga s’ya ng blush on, gusto pa yata ng contour.

“Shhh…” I watched Logan as he soothed her. Marahan n’yang hinahaplos ang buhok nito para pakalmahin.

A sudden flashback of us in the same scenario flashed in my mind. The memories of him comforting me when I was crying on his lap because we almost got into an accident occurred to me. Mabilis akong umiwas nang tingin, when I felt a sudden pain in my chest.

“Natatakot ka? You’re the…” My words were cut off when Logan shouted.

“Shut up, Sage! Tumigil kana!” Singhal n’ya sa akin.

That caught me off guard and I felt my eyes widening as my jaw dropped. Hindi ko s’ya makapaniwalang tiningnan. Tiim bagang s’yang nakatingin sa akin.

“W-What… Naniniwala ka talaga sa babaeng ‘yan?” Hindi makapaniwalang tanong ko. “She’s the one who started it, unprovoked!”

I didn’t expect him to believe her, kasi kilala ako ni Logan. Pag sinabi ko, sinabi ko. I don’t sugarcoat, masaktan na ang masaktan, basta totoo ako.

Gumalaw ang panga n’ya. “I saw you, Sage, Sinampal mo s’ya!” He nitpicked.

Saglit kong hinilot ang sintido ko dahil sa inis. “At s’ya ang nauna! Sinampal n’ya ako, masama bang gumanti…” Muli n’yang pinutol ang pagsasalita ko.

“Stop bítching, Sage! Baka nakakalimutan mo kung sino ang kausap mo.” He glared at me. Na-tuod naman ako sa kinatatayuan ko dahil sa sinabi n’ya. And no one could prepare me for the things he’s about to say.

“You’re just a secretary, know your fúcking place!” He raged. Lumabas rin ang litid sa kan’yang leeg dahil sa pag sigaw n’ya.

Tila pinako ako sa kinatatayuan ko dahil hindi ko magawang gumalaw. I mentally winced as his words sliced through me. Pain and disappointment were written all over my face. Gustohin ko mang itago ang sakit, ay hindi ko magawa. The depth of the pain he caused makes it nearly impossible to mask.

Walang emosyon s’yang nakatingin sa akin. My eyes dropped to the ground, avoiding his gaze, as I struggled to contain the hurt swirling inside me.

Mariin akong napapikit upang pakalmahin ang sarili. I clenched my jaw, fighting back tears. My stomach was churning, in bad ways.

Nag angat ako nang tingin sa kanila, nasa ganoon puwesto parin sila. Nakayakap si Grace sa kan’ya habang ina-alo s’ya ni Logan.

With a forced smile, I nodded. “I’m sorry, S-Sir,” I apologized, my voice cracked, betraying the raw emotion I tried so hard to conceal.

Hindi sumagot si Logan at umiwas lang nang tingin bago hinatak si Grace palabas ng opisina, leaving me behind.

Nanghihinang napayuko ako. Patuloy lang nag e-echo sa isip ko ang huling sinabi ni Logan. Hindi naman ‘yon ang unang beses na sinabi n’ya sa akin ‘yon, pero ngayon lang ako nasaktan ng ganito. I know it’s different know because I already have feelings for him.

His words cut deep, and felt like a dagger to my heart, leaving me wounded. It sting. Parang gusto ko nalang bumalik sa umpisa at itatak sa sarili ko na never mahulog sa boss ko.

I like Logan, at ano mang pilit kong pigilan ay parang lalo lang ‘tong tumitindi. Ang kulit. My feelings for him can bring euphoria and liberation one moment, only to bring suffocation and heartbreak the next. Like a rollercoaster, pinag la-laruan yata ako.

Fuck this! Why didn’t they teach us love in our school? Anong silbi ng pagiging summa cumlaude ko noon kung tanga tanga naman ako sa pagibig ngayon. Bwesít!

Napa buntong hininga ako bago nag pas’yang bumalik sa mesa ko. Hindi ko pa halos maramdaman ang mga binti ko nang unang apak ko, pero kinaya ko dahil ayokong maabutan ni Logan na nandon parin sa pwesto kung saan n’ya ako iniwan.

I already made myself look stupid infront of him, tama na ang isang beses. Hindi na kaya ng pride ko. This is why I hate being involved with someone, pati trabaho ko apektado.

Uupo na sana ako sa aking upuan ng tumunog ang cellphone ko. Kuno’t noo ko ‘tong tiningnan. May ngiting umukit sa labi ko nang makita kung sino ang tumatawag. Mabilis ko ‘tong sinagot.

“Kael…” Pag tawag ko sa pangalan ng nasa kabilang linya.

“Sage!” Excited na tawag nito sa akin. “I missed you!” Pag amin nito. Napailing nalang ako habang napapangiti.

Kael Tan Garcia, my old boss. Dati ko ‘tong amo sa pinapasukan kong kompanya bago ‘to magsara. Mabait si Kael, mabait sa mga empleyado n’ya kaya close ko rin. Kaibigan ang turing n’ya sa akin, at ganon rin naman ako sa kan’ya. Kaya nga lang ay talagang kailangan mag sara ng kompanya ng pamilya n’ya dahil na bankrupt ‘to, pero balita ko naman ay nakaahon na silang muli.

“Hmm, bakit ka napatawag?” I asked at humalukipkip.

“Just wanted to ask if you’re free today? Gusto sana kitang yayain mag snack, nandito kasi ako ngayon malapit sa bago mong pinapasukan,” Aniya.

My eyes squinted. Inabot ko ang ipad ko upang i-check sana kung may schedule ba si Logan ngayon araw. Napangiti naman ako nang makitang wala s’yang schedule ngayon. He’s available for the entire day, mag date nalang sila ni Grace.

And gusto ko rin muna makalayo kay Logan, I don’t think I can handle being together with him today because of what just happened. Pakiramdam ko’y ma su-suffocate lang ako. And… I also feel like crying everytime I remembered what he said to me, baka pag nakita ko s’ya ay ma trigger lang at lalo akong mag mukang kawawa sa harapan n’ya.

“Hey, Sage? Still there?” He asked. Mahina naman akong natawa.

“Yes, nandito pa ako,” Sagot ko. Narinig ko naman ‘tong bumuga ng hangin. “I’m free today, nasaan ka?” Tanong ko.

“Yown! Meet nalang tayo, nandito ako malapit sa area ng bago mong pinapasukan. Ikaw na bahala, what do you recommend ba?” Napailing nalang ako sa sagot nito. Kahit kailan talaga.

“Bakit ako ang bahala? Ikaw ang nagaya,” Giit ko. I heard him chuckled in manly manners.

“I’m not familiar here, Sage. Mas gamay mo dito, kesa sa akin. Ayos lang naman sa akin kahit saan…” His tone was playful, kaya inaasahan kona ang susunod n’yang sasabihin. “Pwede namang sa motel, ayos na ayos lang sa akin.”

I clicked my tongue as I playfully rolled my eyes. Isa rin to, eh. Napaka playboy, required ba na pag CEO ay playboy? Grabe naman pala ang mga standards ng mga tao ngayon. Well, sanay na rin naman ako dito kay Kael, niligawan pa ako nito dati pero tatlong minuto lang ang tinagal dahil binasted ko agad s’ya pagkasabing pagkasabi n’ya ng ‘Can I court you?’

“Seriously, Kael?” Mataray kong sagot sa sinabi n’ya. Tumawa lang s’ya na nag pa-iling sa akin. Lumapit ako sa desk ko habang hawak hawak ang phone ko. Inumpisahan kong ligpitin ang gamit ko.

“Biro lang, na miss lang talaga kita,” Saad n’ya na nagpangiti sa akin. Kahit naman ganyan s’ya, ay malapit ako sa kan’ya. Isa lang naman kasi s’ya sa naging kaibigan ko talaga.

“Oh s’ya, I’ll just text you the place. Bye na muna,” Paalam ko at hindi na hinintay ang sagot n’ya at binaba ang tawag.

Ang tagal ni Logan, huh? Hinatid n’ya paba ‘yon hanggang sa kanila? Ayokong umalis ng hindi nag papaalam sa kan’ya. Baka mamaya, ay masigawan nanaman ako no’n.

Pag katapos kong ayusin ang mga gamit ko at patayin ang computer ay agad kong kinuha ang bag ko. Bitbit ang phone ay humarap ako patungo sa pintuan ng office.

Pero natigilan ako nang makita si Logan na nakatayo lang don, habang nakatingin sa akin. Kanina pa ba s’ya d’yan? Parang tinambol naman ang dibdib ko. He has such an impact on me, just being around him makes my heart race.

Saglit ko pa s’yang tiningnan bago umiwas nang tingin. Lumunok ako at lumapit sa kan’ya.

Nakatayo lang si Logan at nakatingin sa akin. His stared was intoxicating. Hindi ko mabasa ang ekspresyon ng muka n’ya, pero napansin ko ang hawak n’ya habang palapit ako sa kan’ya.

“I’m gonna go out…” My eyes drifted to the cold compress he’s holding. Unti unti n’ya ‘tong tinago ng mapansin n’yang doon ako nakatingin. Nag angat ako nang tingin sa kan’ya. “Don’t worry, you don’t have any schedule for today, Sir,” I informed, while emphasizing the word Sir.

Hindi s’ya nag salita at nakatingin lang sa akin. I can’t read what’s he’s thinking, hindi naman malamig ang mga tingin n’ya kagaya ng kanina, pero wala ‘tong emosyon. Napa kagat ako ng pang ibabang labi at napabuntong hininga.

“Mauna na po ako, Sir,” Paalam ko, hindi ko na s’ya hinintay pang mag salita dahil tila wala naman s’yang balak. Nilampasan ko s’ya at dumaretyo sa pinto palabas.

The relief I felt when I got out of his office. Being near him is already so hard, ang kausapin pa kaya s’ya. Mag lalakad na sana ako patungo sa elevator ng mapahinto ako nang makita ang isang lalaking kakalabas lang galing dito.

He’s huge, kasing laki at kasing katawan ni Logan. Agad ko ‘tong nakilala ng mag angat ako nang tingin sa kan’yang muka. Ang kaninang inis na naramdaman ko ay bumalik nang makita ko s’ya.

Hindi ko ‘to pinansin at nag patuloy sa pag lalakad. Nakatingin lang s’ya sa akin habang nag lalakad ng naka pamulsa. He’s giving off that kind of aura, like Logan. I mean, they are friends, it’s not that shocking anymore.

“Hey, where’s Logan…” His voice trailed off when I passed him without glancing and greeting him. Tks, that’s what you get for ending the call when I was still speaking.

“Tang…Ina?” Bulalas nito habang papalayo ako. Hindi ko na ‘to nilingon at pumasok sa elevator.

Mag sama sila ng kaibigan n’yang russian. Mga sinisira ang araw ko, pati ‘yang Grace na’yan. Pag nakita ko talaga s’ya ulit, lintik lang ang walang ganti. Hindi lang blush on at contour ang makukuha n’ya sa akin, pati narin eyeshadow.

Kinuha ko ang phone ko upang i-text si Kael kung saan kami mag kikita, agad naman ‘tong nag reply at sinabing papunta na daw s’ya.

Nginitian ko ang guard nang lumabas ako sa main entrance ng building, wala naman akong sasakyan para dumaretyo sa parking, nakasanayan ko na kasing laging kasabay si Logan, kahit nung mga nakaraang araw na hindi kami nag uusap ay sa kan’ya pa rin ako nakasakay pauwi. Isa pa, walking distance lang naman ang cafe na ka-kainan namin ni Kael ngayon.

Nag lakad na ako patungo sa cafe na sinabi ko kay Kael, apat na minuto lang naman ang layo nito sa building ng Mafinix. Ito nalang ang pinili ko dahil mainit at ayokong mag lakad ng malayo. Naka kotse naman si Kael.

Agad akong binati ng guard nang makita n’ya akong papasok. Nginitian ko ‘to at nag hanap ng table. Wala pa si Kael kaya ako na ang nag hanap ng table para sa amin. Pag ka-upo ko ay kinuha ko agad ang phone ko upang i-text s’ya na nandito na ako.

Tatago kona sana muli ang phone ko sa bag ko nang may sumigaw ng pangalan ko. Nag angat ako nang tingin at napangiti nang makita si Kael.

“Sage!” Tawag nito. Tumayo ako at sinalubong s’ya nang yakap.

“Kael,” I called as I hugged him. Mas malaki sa akin si Kael, halos kasing katawan n’ya rin si Logan pero mas malaki si Logan at mas matangkad sa kan’ya. Gwapo rin naman ‘tong si Kael pero hindi lang talaga kasing gwapo ni Logan, kung hindi ko siguro nakilala si Logan ay iisipin kong si Kael ang pinaka gwapong lalaki na nakilala ko.

Mariin kong tinikom ang bibig ko ng marealized ang mga pinag iisip ko. Nakipag kita nga ako kay Kael para makalimutan kahit papaano si Logan, pero eto ako pilit na kinu-kumpara yung tao sa kan’ya.

“Wow, Sage!” Nag hiwalay kami sa pag ka-kayakap ni Kael, hinawakan n’ya ako sa balikat habang nan-lalaki ang matang nakatingin sa akin. “You look so stunning…” Aniya habang nagniningning ang mga matang nakatingin sa akin.

Mahina akong natawa at napailing sa sinabi n’ya. Syempre, may pera na ako, eh. Mas naalagaan kona ang sarili ko kesa dati. Napansin ko rin talaga ang pag babago sa pisikal kong anyo, pati narin sa pananamit ko may nabago. I dressed more formally and elegantly now, mas lumambot rin ang balat ko at mas gumanda. Ang buhok ko naman ay nanatiling clean cut, medyo humaba na nga ang bangs ko kaya baka mag pagupit ulit ako.

“Shit…” Muli ako nitong pinasadahan nang tingin mula ulo hanggang paa. Mayabang lang akong nakangisi sa kan’ya. Napa iling s’ya at hindi makapaniwala akong tinignan. “I know you’re pretty… But, damn! You’re even prettier now!”

Tumawa lang ako sa sinabi nito. Kinampay ko ang kamay ko upang sabihin itigil n’ya ang pambobola sa akin. He just shook his head and smiled at me.

“No, I’m serious… ang ganda mo,” He complimented. Nahihiya n’yang kinamot ang kan’yang batok. “Uh, Sage, do you have a boyfrie…” Naputol ang sasabihin n’ya nang may tumikhim sa likod namin.

Sabay kaming napatingin ni Kael doon, And to my surprise, I saw two huge dudes, with a very peculiar style. Napa-kurap ako bago nag salubong ang kilay ko habang nakatingin sa dalawang lalaking nasa harapan namin. Nakatingala ako sa kanila dahil kapwa sila matatangkad.

I side-eyed Kael, at ganon rin s’ya sa akin. Parehas bakas ang pagtataka sa muka namin. Napangiwi ako at pasimpleng hinagod sila nang tingin. The guy infront of us were wearing a hat, mask and shades, tanging sandong puti lang ang suot nito kaya kitang kita ang pag ka moreno nito at ang nag lalaki-hang braso na may full sleeve trival tattoo, he’s also wearing a dog tag. Habang ang katabi naman n’ya ay naka suot rin ang mask at sunglasses, at black hoodie kung saan nakataklob sa ulo n’ya, tagong tago ang itsura nito pati buhok, tanging ang maputing noo lang nito ang nakikita ko. Ang init init naka hoodie?

Ano bang style ‘to? Muka silang mang ho-hold up. Buti at pinapasok sila ng guard na ganyan ang itsura. Tumingin ako sa lalaking naka hoodie dahil napansin kong nakatingin ‘to sa akin. Kahit naka shades ay tumatagos ang titig nito. May umusbong na kaba sa loob ko pero pinag sa walang bahala ko ‘to at tinaasan s’ya ng kilay. Problema nito?

Muling tumikhim ang lalaking naka sando, kitang kita namin ang mag kasalubong n’yang kilay habang nakatingin sa amin.

“Tabi, nakaharang ka sa daan,” Maangas nitong sita kay Kael. Parehas naman kaming natigilan ni Kael dahil sa inasta nito.

Hinawakan ko ang braso ni Kael nang makitang balak n’ya pang patulan ang lalaki. Ayoko na ng gulo, kakagaling ko lang kanina sa away. Give me a break! Tumingin sa akin si Kael, kaya umiling ako sa kan’ya. Isa pa, mas malaki ang dalawang lalaking kesa sa aming dalawa, kami lang ang kawawa kung papatulan namin sila.

“Maupo na tayo, Kael.” Kael glared at them for a bit before following me. Naupo kami sa mesa na ina-kupa namin.

“Tks, titig pa ng masama, dukutin ko ‘yang mata mo, eh,” Rinig kong bulong ng may tattoo lalaki. Mukang ako lang naman ang nakarinig dahil hindi ‘to pinansin ni Kael.

Pumwesto ang dalawa sa tabi namin table, may kalayuan pero sapat lang para mag karinigan kami. Suddenly, I felt awkward. Tipid akong ngumiti kay Kael nang makitang nakatingin s’ya sa akin. He smiled at me apologetically, tumango lang ako.

“What do you want, Sage? Libre ko,” Kael said. Inabot n’ya sa akin ang menu kaya kinuha ko ‘to.

Ngumiti ako sa kan’ya “Talaga ba?”

He nodded as his brow shot up. “Yep, go on, order anything you want, sagot ko.” Tumango ako sa sinabi n’ya at tumingin sa menu.

“Sabi mo ‘yan, ah,” I said, without glancing at him. I’m busy looking at the menu. Doon ko lang rin naalala na hindi pa ako nag lu-lunch.

“Oonga, ang tagal na rin nung huli nating date, eh,” He teased, and winked at me.

Narinig ko namang may umubo sa kabilang mesa. Pasimple ko ‘tong sinulyapan at nakita ang lalaking may tattoo na ina-abutan ng tubig ang naka hoodie, na s’yang tinangihan nito. My eyebrows knitted, bumalik ang tingin ko kay Kael.

“Loko, anong date ka d’yan?” Natatawang tanong ko dito at humalumbaba.

“Tangina mo, ano bang ginagawa natin dito?” Rinig kong bulong sa kabilang mesa. Base sa tono ng pananalita nito, paniguradong ang may tattoo ang nag salita. “Ang init init nitong mask at sumbrero, puta!”

“Shut up, just order anything,” Rinig kong sagot nung naka hoodie.

Binalik ko ang pansin ko kay Kael na kakatapos lang ibigay ang order namin sa waiter. Humarap s’ya sa akin at ngumiti.

“Shh, just let me think this as a date… Hindi naman siguro magagalit ang boyfriend mo, diba?” Kael eyebrows shot up, habang may mapang inis na ngisi sa labi.

I arched my brow at him. “Huh, boyfriend? Saan mo naman nakuha ‘yan?” Mataray kong tanong sa kan’ya.

Napakamot s’ya ng kan’yang kilay. “Wala ba? Eh, sino yung kasama mo sa Switzerland?” He asked, confused.

Natigilan naman ako sa tanong n’ya. We’re mutual on Instagram, nakita n’ya siguro ang mga post ko sa bakasyon namin ni Logan. Pilit akong ngumiti sa kan’ya at umiling.

“I’m with my boss,” I answered as I smiled awkwardly. Umiwas ako tingin sa kan’ya at hindi sinasadyang mapatingin sa kabilang mesa. My stomach churned when I locked eyes with the guy in the hoodie. The sunglasses can’t stop the intensity of his eyes, mabilis akong umiwas tingin dito at pasimpleng sinapo ang dibdib ko.

“What? So you don’t have a boyfriend?” Nag liwanag naman ang muka ni Kael. I chuckled and shook my head. Mukang may plano pa ang isang ‘to.

“Gago, eto fruit shake pam-palamig sa ulo mong mainit,” Saad ng nasa kabilang mesa at sinundan ng mapang-inis nitong tawa.

“Zatkneess, General,” The latter said, coldly.

“Huwag mo akong ma russian-russian d’yan,” Naiinis na giit nung may tattoo. “Sabihan mo sa kaibigan mong kano, tangina n’ya kamo.” Napangiwi naman ako sa sinabi nito. This man speaks without filter.

The man in hoodie clicked his tongue. “Bakit hindi ikaw ang mag sabi, kaibigan mo rin ‘yon,” Saad nito na tila naiinis. “Dinamay n’yo pa ako,” Dagdag pa nito.

“Hinayupak s’ya, huwag s’yang papakita sa akin at talagang mabubugbog ko s’ya. Hayop s’ya, lakas ng loob n’yang itago si Anakin sa akin.”

“Sage?” Pag tawag ni Kael kaya bumalik ang atensyon ko sa kan’ya. Nahihiyang ngumiti ako sa kan’ya.

Kahit anong pigil ko kasing hindi pansinin ang kabilang table ay hindi ko magawa, tila hinahatak ang atensyon ko patungo sa kanila. Ipinilig ko ang ulo ko at humalukipkip.

“Don’t ever think about it, Kael. Wala akong balak mag paligaw sayo,” Daretyo saad ko dito. Napasimangot naman s’ya at napakamot ng ulo.

“Damn, you really know me.” I just rolled my eyes at him at inabot ang ice coffee na inorder ko. Tumikhim si Kael at muli akong tinitigan, sumeryoso rin ang aura nito.

“Uh, Sage…” Tumaas ang kilay ko at patuloy na hinalo ang ice coffee ko. I answered him with a hum.

“Hindi lang ako nakipagkita sayo ngayon sa kadahilanang gusto ko makipag kamustahan, ang totoo n’yan…” Pag uumpisa n’ya. Nag salubong naman ang kilay ko dahil sa sinabi n’ya. Seryoso akong tiningnan ni Kael.

“I want you back in my company, Sage,” He stated, seriously.

Natigilan naman ako dahil sa sinabi n’ya. Tiningnan ko lang s’ya kung nagbibiro ba s’ya, pero seryoso lang ‘tong nakatingin sa akin. Narinig ko naman ang marahas na pagka-bagsak ng kubyertos sa plato sa kabilang mesa.

“Kumalma ka, gago.”

Tumingin ako kay Kael, medyo nanlaki ang mata ko. Bumuntong hininga s’ya at ngumiti sa akin. I pressed my lips together, I can’t seem to find my words.

“I’ll double your pay, kung gano kalaki ang sweldo mo sa kompanya mo ngayon, do-doblehin ko,” He professed.

Muli akong natigilan sa sinabi n’ya. Wala akong nagawa kung hindi tumitig lang sa kan’ya. I bit my lower lip as I tried so hard to find words. His offer is huge, nakakagulat.

“What do you think, Sage?”

Saglit ko s’yang tinitigan at napaisip. Umiwas ako tingin sa kan’ya at tumingin sa glass wall kung saan kita ang labas na may iba’t ibang sasakyan dumadaan. Nanatili ako sa ganoong pwesto bago muling humarap sa kan’ya.

I heave a sigh. I looked at Kael, and I smiled at him as I slowly shook my head. Inabot ko ang kubyertos na nakapatong sa mesa.

“I’m sorry, Kael…” Pag hingi ko ng paumanhin. Habang s’ya ay nakatitig lang sa akin.

I smiled at him, apologetically. “But, I love my current job.” And so does my boss.

Kinaumagahan, pagkapasok ko ay dumaretyo agad ako sa office ni Chairman dahil pinatawag ako nito.

After namin magkita at magusap ni Kael ay dumaretyo na ako pauwi, hinatid pa ako ni Kael. Naging maayos ang kwentuhan namin. Naintindihan n’ya rin ang pag tanggi ko sa offer n’ya.

“The Chairman is waiting for you, Secretary Del Valle,” Secretary Cha informed me. Tumango ako dito at ngumiti bago pumasok sa opisina ng Chairman.

Hindi ko pa nakikita si Logan ngayong araw dahil pagkadating na pagkadating ko ay sinabi na sa akin ng nasa lobby na dumaretyo ako sa office ni Chairman.

“Goodmorning, Chairman,” I greeted Chairman. Nag angat ‘to nang tingin sa akin at ngumiti bago ako sinenyasan lumapit at maupo.

“Goodmorning, iho,” Bati nito sa akin pabalik.

Tumikhim naman ako at napakamot ng pisngi. I’m contemplating whether I should ask why he called me or if I should just let him tell me himself. And I just chose the first option.

“Bakit n’yo po ako pinatawag, Chairman?” Nahihiyang tanon ko.

Tumawa naman ‘to. Mukang good mood si Chairman, huh? Kanina pa s’ya pa-ngiti ngiti. I meant, lagi naman s’yang ganyan pero may iba ngayon.

“Yes, nag almusal kanaba?” He asked. Tumango naman ako bilang sagot. Hinawakan n’ya ang baba n’ya at nakangiting tumango.

“Well, I have good news!” He exclaimed. Nag salubong naman ang kilay ko. Mag tatanong na sana ako pero napahinto ako sa sunod n’yang sinabi.

“Raven agreed to meet Logan!” He excitedly announced. Bakas ang kasayahan sa muka nito, base sa nagniningning n’yang mga mata at ngiting nakaukit sa labi n’ya.

Natigilan ako dahil sa sinabi ni Chairman. I felt like the world stopped and the only thing I could hear was the loud beating of my heart. Muling bumalik sa aking ang matinding sakit na nararamdaman ko ng unang beses sinabi ni Chairman ang tungkol kay Raven.

Ngumiti si Chairman sa akin. “That’s why I need you to persuade Logan to meet Raven,” Aniya.

Napalunok ako at pilit nilalabanan ang emosyon kong huwag manguna sa akin, I tried to maintain composure, but my fidgeting fingers betrayed what I really feel, revealing my inner turmoil.

My heart was beating so fast, like a ticking time bomb, malapit ng sumabog. Pilit kong nilulunok ang pilit na gustong kumawala sa akin. Napa kagat ako ng ibabang labi.

Tumingin sa akin si Chairman, nangungusap ang mga mata nito. Far from the serious Chairman, his eyes were pleading.

“Please, Sage… Ikaw lang ang inaasahan ko, pilitin mo naman si Logan na makipagkita kay Raven,” Pakiusap n’ya.

Naramdaman ko naman ang panlalamig ng batok ko at ang kakaibang sakit ng sikmura ko. Para akong binaon sa kinatatayuan ko dahil hindi ko magawang kumilos.

With all my strength, I tried to smile, knowing it might seem strained, but I chose to prioritize composure over breakdown. Tumingin ako kay Chairman at unti unting tumango.

“I will try my best, Chairman,” I said, as if a bomb had detonated within, the pain ripped through me mercilessly.

16

Warning:

mention

of rape, abused, vulgar words.

SAGE

“Here’s your coffee, Sir.”

I glanced and saw the waitress serving my coffee. I nodded and smiled at her, I let her place the coffee on my table. She nodded at me before she left.

Pinag krus ko ang mga binti ko at humalukipkip. Tinitigan ko ang kapeng nasa mesa ko at hinayaan ang sariling matulala. Pinanood ko kung pano makipag sayaw ang usok nito sa hangin.

Today is the day that Logan needs to meet Raven, at hindi pa alam ni Logan ang tungkol dito. Nung nakaraan lang sinabi sa akin ni Chairman na pumayag na si Raven makipagkita kay Logan.

At kagabi ay nakatanggap ako ng tawag mula kay Chairman. Chairman told me that Raven requested to meet Logan today. He asked me to tell Logan and convince him to meet Raven because the Chairman knows Logan wouldn’t agree to meet him.

Napa-buga ako ng hangin at kinuha ang tasang may kape, saglit ko ‘tong hinipan bago sumimsim rito. I’m currently at this cafe, madalas ako dito kaya kilala na ako. They also know I’m the secretary of Mafinix Corp CEO, kaya iba ang trato nila sa akin dito, they always assigned me to their open private area kung saan VIP lang ang pwedeng pumasok, kahit kape lang ang order ko ay dito nila ako lagi pinapa-pwesto, nakasanayan ko narin naman.

Halos wala akong tulog dahil sa natanggap kong tawag kay Chairman, ni hindi na ako nakakain ng agahan dahil lumilipad ang isip ko. Agad akong dumaretyo dito sa cafe imbis na sa opisina ni Logan. Hindi ko alam kung pano ko s’ya haharapin ngayon.

Tiningnan ko ang wristwatch ko, at napailing nalang nang makita ang oras. Halos trenta minuto na akong late, at ngayon lang ‘to nangyari, ngayon lang ako na late sa trabaho.

He needs to meet Raven today, that’s what Chairman told me. I should not be hesitating, dahil una palang kasama na ‘to sa kontrata na pinirmahan ko, ang hanapan s’ya ng mapapangasawa at eto na ‘yon. Kung mag babalik tanaw ako mula nung araw na pinirmahan ko ang kontrata at ngayon ay parang gusto ko nalang matawa, sobrang panatag ko pa no’n na magagawa ko ‘tong trabaho na ‘to na walang kahirap-hirap pero eto tingnan mo naman ako ngayon, ni halos ayoko na pumasok sa trabaho.

This is such a pathetic move, hindi ako ‘to, eh. I don’t let my personal feelings affect my work, ganon ako at ayon dapat ang ginagawa ko. My primary focus and commitment will always be my work. Simula ng unang trabaho ko ay tinatak kona sa sarili ko na trabaho ang uunahin ko kahit anong mangyari. Maaga akong namulat sa realidad, bata palang ako ay nag tra-trabaho na ako para buhayin ang sarili ko at ang mga magulang ko, and because I was exposed to this lifestyle at a young age, I developed a mindset where I prioritize work over anyone and anything. It’s the only way I can earn enough money to pay off my father’s debts.

At a young age, I already realized the importance of money in our society, knowing that it truly does make the world go round. Lumaki ako na laging naka depende ang kilos sa bagay kung saan magkakapera ako.

This is the reason why I didn’t have friends during my college days. I always prioritized my work and studying. I didn’t get to hangout with my classmates back then, because instead of enjoying my college days, I’m in library studying my ass off and in fastfood chain working my ass off.

But, because of Logan, for the first time I defied all my ideologies, and the things I had stuck in my mind got pushed back. Ever since I started working for Logan, my life did indeed get better, but at the same time, everything went downhill.

Lahat ng pinanghahawakan ko ay naisantabi ko dahil kay Logan. Lahat ng natutunan ko ay nag laho ng parang bula. Ang pag kataas-taasang pride ko ay unti unting bumababa dahil sa kan’ya.

I hate how I act right now, but I don’t hate what I feel right now. I don’t like the way I behave because of Logan, but I like the emotions he’s making me feel, even the hurtful ones. Simula nang inamin ko sa sarili ko na gusto ko si Logan, ay parang wala nang ginawang mali sa paningin ko ang gágong ‘yon.

Gods know how much I hate that man, I despise him so much that I can’t bear being near him. Yet, I find myself drawn to him, yearning for his presence every minute.

And if throwing away my feelings for Logan means I’m prioritizing my work, then I’m actually doing a good job, dahil nasasaktan ako. Hindi ko dapat kalimutan ang role ko sa kwentong ‘to, sekretarya n’ya ako at s’ya ang trabaho ko. May kontrata ako at bayad lahat nang ginagawa ko para sa kan’ya.

He’s already promised to Raven, at kung magiging successful man ‘tong meet up nila, makakahinga na ako ng maayos dahil nabayaran kona si Chairman sa lahat ng naitulong n’ya sa akin. At kung kailangan kong gawin ang lahat, kahit lumuhod sa harapan ni Logan upang makipag kita lang s’ya kay Raven, ay gagawin ko. I’m this desperate to forget him, dahil pakiramdam ko hangga’t hindi pa s’ya pagmamayari ng iba, ay patuloy ako na aasa na magiging akin s’ya.

But the question here is, kaya ko ba? Can I really handle seeing him with someone other than me? Just the sight of him comforting Grace already feels like a dagger, ang makita pa kaya s’yang makasal?

And speaking of Raven… He has a complicated relationship with Logan’s friend, Cronus. Mr. Salazar, who is also already engaged with someone. Kaya kung ipagpapatuloy ko pa ‘tong kahibangan ‘to, ay baka magaya lang ako kay Raven.

Hindi ko manlang namalayan na naubos ko na pala ang kapeng iniinom ko. Muli kong tiningnan ang aking wristwatch at nakitang isang oras na akong late. Napa buga ako ng hangin at na pagdesisyon nang tumayo upang lumabas ng cafe.

Akmang tatayo na ako nang mapahinto, dahil nakita ko sa gilid ng aking mata na may umakupa ng upuan sa harapan ko. Unti unti akong nag angat ng tingin upang makita kung sino ‘to.

But I immediately felt my eyes widening at the sight of him sitting in front of me, naramdaman ko nalang rin ang mabilis na kalabog ng dibdib ko dahil sa takot at kaba.The mere sight of him was already making me tremble and shít.

My hands are already sweating, and I felt like a cold breeze touched my nape, with the hair on my arms standing up. I’m not even exaggerating, the impact this man has on me is beyond belief.

With full confidence and a powerful presence, Moss Hidalgo is in front of me, sitting proudly, while manspreading and looking cool in a black dress shirt, with the first three buttons unbuttoned.

Wala sa sariling napalunok ako at dahan dahan umayos nang-upo. Pasimple kong nilibot ang paningin ko upang tingnan kung may kasama ba s’yang mga tauhan n’ya pero tanging ang mga abalang tao lang sa loob ng cafe ang nakita ko.

Unti unti kong pinakalma ang sarili, we’re in public cafe at kahit na medyo tago ang pwesto ko, alam kong wala s’yang gagawin sa akin. Tumikhim ako at pinag krus ang mga binti at matapang s’yang tiningnan.

I shouldn’t feel threatened by his presence, after all, my father’s debts are all paid. Wala na s’yang papel sa buhay ko, kaya hindi na dapat ako nakakaramdam ng takot sa kan’ya.

Tumikhim ako at pinagkatitigan s’ya. Naka krus ang dalawa n’yang braso habang nakatingin sa akin, walang nag bago sa itsura n’ya nung huli ko s’yang nakita sa party ni Mr. Arveo, pero isa lang ang napansin kong kakaiba sa kan’ya.

It’s the way he looked at me, the intensity was still there but there’s something more on it that I can’t pinpoint. My eyes squinted at him.

Tahimik lang s’yang nakamasid sa akin, tila walang balak magsalita. Bumaba ang tingin ko sa envelope na kan’yang hawak, nag salubong ang kilay ko at nag angat nang tingin sa kan’ya.

“What do you want?” Ang matapang na tanong ko dito. Seryoso ko s’yang tiningnan at hindi pina-halata ang kabang pilit na gustong kumawala sa akin.

He didn’t say anything, he just looked at me. One thing I noticed about him was that his stare was still the same, no emotions, and just full of intensity, pero imbis na matakot kagaya ng dati, ay wala akong naramdaman kung hindi pagtataka dahil sa ginagawa n’yang pagtitig sa akin.

His stare was not intimidating like it used to. Napakamot ako ng palad ko na nasa ilalim ng mesa. Ayokong aminin sa sarili ko ang mga nakikita kong emosyon sa kan’ya mata. He’s looking at me right now with full of yearning, and the way his eyes softened is making me question what’s happening.

“If you’re not gonna say anything, I’ll be going,” Saad ko, akmang tatayo na sana ako ng magsalita s’ya.

“Stay… just stay,” He pleaded in a low voice as he looked at me.

Nag salubong ang kilay ko at tinitigan s’ya saglit, but when I saw his pleading eyes, I let out a sigh. Muli akong bumalik sa pagkakaupo at humalukipkip.

My eyes bored into him. Seriously, what happened to him? Why does he look so vulnerable? Far from the terrifying and threatening Moss Hidalgo, the reason for my hellish life.

“What now?” I asked. “Mag salita kana dahil may trabaho pa ako,” I said I little bit pissed because he’s taking my time.

Kung alam ko lang na makikita ko s’ya ngayon, ay sana pala hindi na ako dumaretyo dito. Tànginang araw ‘to, masyado na akong sina-sagad.

Tila natauhan naman ‘to sa sinabi ko at napa-kurap, tumikhim s’ya at umayos nang-upo. Medyo nagulat pa ako ng bahagya s’yang ngumiti sa akin, not his usual smile, na halos muka ng ngisi.

“How are you, by the way?” Tanong n’ya. “The last time I saw you was on Arveo’s party and you’re crying, care to tell me what happened?”

Natahimik ako dahil sa tanong n’ya, naramdaman ko nalang ang unti unting pagtaas ng kilay ko. Tinitigan ko s’ya upang makita kung nagbibiro ba s’ya, pero nanatili lang seryoso ang ekspresyon ng muka n’ya.

At nakita ko nalang ang sarili kong tumatawa, sa lakas ng tawa ko ay pakiramdam ko’y naririnig na ako ng ibang customer. Why he’s acting like he cares, anong nakain n’ya at kung maka asta s’ya ay parang kapatid ko.

Nakatingin lang s’ya sa akin, but I don’t feel anything in his stare, it’s not as scary as it used to be. Unti unting humina ang pagtawa ko, pinunasan ko ang gilid ng mga mata ko dahil sa luha dahil sa kakatawa ko.

Anong pakulo ‘to? Anong problema ng isang ‘to at kung maka-asta ay parang close kami, didn’t he forget how he traumatized me? This peculiar man, Moss Hidalgo, who used to look at me with his cold and menacing eyes, is now looking at me fondly and full of yearning, as if he didn’t see me last week.

“Seriously, why are you acting like you’re my brother?” I joked, while wiping the tears from my eyes.

Pero nanatili lang s’yang walang imik, napansin ko rin kung pano s’ya natigilan, and for some reasons, the atmosphere became even heavier. It suddenly felt like a magical aura of awkwardness was placed around us.

Umiwas s’ya nang tingin, habang ako ay nanatiling nakatitig sa kan’ya. I bit my lower lip as I heaved a sigh. That’s it! Tapos na ako dito, kung wala syang sasabihin, ay mabuti pang umalis na ako.

I’m running super late, and for sure hinahanap narin ako ni Logan. If he’s not going to say anything, I’d better be going. Wala akong mapapala sa kan’ya. Hindi ko nga alam kung bakit pa s’ya nagpapakita sa akin, knowing na bayad na ang utang ng tatay ko sa kanila.

Napailing ako at kinuha ang bag ko. Napatingin naman s’ya sa akin, dahil siguro sa ginawa kong pag tayo. Sinukbit ko ang bag ko sa aking balikat at tiningnan s’ya.

“Aalis na ako kung wala ka namang sasabihin,” I uttered, as I looked at him. Waiting for him to say something, pero nanatiling tikom ang bibig n’ya kaya napagpasyahan ko nang umalis. Pero hindi pa ako nakaka-hakbang ay muli s’yang nag salita na kinatigil ko.

“I have something to say,” He said. Tiim bagang n’ya akong tinitigan, tila nag dadalawang isip kung sasabihin ba ang gusto n’yang sabihin.

Umiwas ako nang tingin sa kan’ya. I tucked the side of my chin to calm myself. Muli ko s’yang tiningnan at tumango. Okay, I’m gonna give him one more chance.

“Say it already,” I urged.

“Go back to your seat, and we’ll talk,” He gestured. Umiling ako tanda ng hindi pagsang-ayon. Gumalaw ang panga n’ya at masama akong tiningnan, and I did the same thing, I glared at him.

He can’t order me anymore, wala na s’yang pinanghahawakan sa akin. There’s no reason for me to be scared of him. If he thinks he can threaten me, nagkakamali s’ya. It’s been 8 years, sa tingin n’ya ba ay ako parin ang dating Sage? Na nanginginig sa bawat kilos na ginagawa n’ya.

“No, just say what you want to say. May pasok pa ako at late na ako.” I coaxed, as I tried to calm myself, because I feel like I’m about to snap.

Napahilot s’ya ng kan’yang noo at muli akong pinukol nang tingin. “Just go back to your seat, I want…” I didn’t let him finish his words. Marahas kong binagsak ang aking palad sa mesa. 

“Putangina, ano nga!? Kanina pa kita tinatanong, just be straight to the point!” I yelled. Nagtaas baba ang aking dibdib dahil sa aking pagsigaw. Pinukol ko s’ya ng masamang tingin.

As much as I want to compose myself, I just can’t, especially today when everything feels overwhelming. And being in front of the man who made me suffer for almost 9 years isn’t helping at all. Para akong bomba na konting sagi mo lang, ay tuluyan ng sasabog.

“Pwede bang tigilan mona ako!? I already paid all my father’s debts, ano pa bang kailangan mo sa akin!?” Naramdaman ko ang matinding galit sa unti unting gumagapang sa sistema ko.

Nakatingin lang s’ya sa akin, while I’m infront of him, ranting. Muka na akong tanga dito dahil kahit anong yatang sabihin ko sa lalaking ‘to, ay hindi ‘to mag sasalita. Napansin ko rin ang mga tingin na pinupukol ng ibang customer sa gawi namin.

“Stop pestering me! Bayad na ako sa inyo, ano pa bang gusto mo!?” Huminga ako ng malalim dahil nag-uumpisa ng manikip ang dibdib ko.

Frustration was already taking over my mind, and I felt the corners of my eyes heating up. Ano pa bang gusto n’ya? Bakit ayaw n’ya akong tigilan, sobrang dami ko ng iniisip ngayon para dumagdag pa s’ya, tapos na ang papel n’ya sa buhay ko.

Akala ko ayos na, kasi bayad na ako sa kanila, nabigay kona ang gusto nilang makuha, pero ano ‘to? Why he’s constantly making me suffer. Gusto ko nalang pumalahaw ng iyak sa harapan n’ya upang ipakita kung gano ako ka miserable, para lang lubayan n’ya na ako.

Pagod ko s’yang tiningnan. “Hindi pa ba sapat ang walong taon…” I trailed off.

Is 8 years not enough? Haven’t I suffered enough? Why does he keep doing this to me? Does he want me dead? Ano bang kasalanan ko sa kanila, sa kan’ya? It’s my father who has a debts with them, hindi naman ako yung mismong umutang, pero ako tong patuloy na nahihirapan habang ang tatay ko malaya na sa lahat ng kahàyupan ginawa n’ya.

I feel like digging his body from his grave and kílling him once again. That man is the reason why I’m suffering so much. Tàngina n’ya, masunog sana s’ya sa impyerno.

“Do you want to see me dead? Ayon ba ang gusto mo?” Tanong ko.

Mabilis namang dumilim ang ekspresyon ng kan’yang muka, halatang hindi n’ya nagustuhan ang sinabi ko dahil muling nagtagpo ang kan’yang kilay.

“Fuck, no!” He leered.

Muli akong tumingin ng masama sa kan’ya. Then what does he need from me? Ano papansin lang s’ya? Kulang sa pansin? Bored? At bakit ako? Why it is me who needs to suffer because of his boredoms?

“Then leave me the fuck alone!” I hissed.

Muli s’yang natahimik at hindi yata inaasahan ang huling sinabi ko. His jaw clenched as he looked away. Napatingin ako sa kamay n’yang nakapatong sa mesa dahil bigla ‘tong kumuyom.

“I can’t do that…” He said, almost whispering. Habang hindi makatingin sa akin.

“At bakit? What’s so hard about leaving me alone?” I asked. Tuluyan akong humarap sa kan’ya at tinukod ang dalawang palad ko sa mesa.

Hindi s’ya sumagot at nanatiling nakaiwas nang tingin. God, I want to cry so bad, why is he doing this to me? Anong mahirap intindihin sa sinabi ko. I’m overwhelmed with frustration, and I’m fighting back tears because he’s not answering me.

“Why can’t you just leave me alone!?” Muling singhal ko sa kan’ya, umaasang sasagot na s’ya, and he did. Parang lubid ang kan’yang pasensya na naputol.

“Dahil kapatid kita! I’m your fucking brother!”

Nanlilisik ang mata at nagtatangis bagang s’yang bumaling sa akin. Habang ako ay tuluyan natigilan dahil sa binitawan n’yang mga salita.

What he said caught me by surprise, freezing me in place as my heart raced and my breath caught in my throat. Naramdaman ko nalang ang panginginig ng pang ibabang labi ko. 

My jaw dropped, and my hands trembled as I stared in disbelief at the truth unfolding before me. To say I’m shocked was an understatement, I was stunned.

Pinagkatitigan ko s’ya, sinusubukan makita kung nagbibiro ba s’ya, but his expression remained dark and serious. Huminga akong malalim, pero pakiramdam ko’y may kung anong nakabara sa dibdib ko. There’s no way he’s serious, right? Kapatid ko s’ya? Tànginang biro ‘yan, hindi nakakatuwa.

I don’t know how to react, nakita ko nalang ang sarili kong mahina at pagak na tumatawa. Hindi ko s’ya makapaniwalang tiningnan at mag kasalubong ang kilay. Lumunok ako at pinilit ang sariling magsalita.

My lips twitched, I smiled at him looking sarcastic. “Y-You’re joking…” My voice almost faded as I said that to him.

Naramdaman kong may lumapit sa aming staff ng cafe, pero hindi ko ‘to magawang tapunan nang tingin dahil nanatili ang mga mata kong nakatutok sa lalaking kaharap ko, umaasa na aamin s’yang nagbibiro lang s’ya.

Tumikhim ‘to. “Sir? May kaguluhan po bang nangyayari dito? Nakakaistorbo po…” Hindi n’ya na nagawang tapusin ang kan’yang sasabihin dahil nagsalita ang lalaking nasa harapan ko.

“Leave,” He ordered coldly, without breaking the eye contact between us.

Saglit natigilan ang staff, dahil siguro sa lamig ng boses ni Moss. Nakita ko kung pano nito kamutin ang kan’yang pisngi sa kaba. “P-Pero Sir…”

“Leave, or I’m going to set this establishment on fire until it turns into ashes.”

Parehas kaming natigilan dahil sa sinabi n’ya. Tila natakot naman ang staff, at mabilis ‘tong humingi ng tawad at kumaripas ng alis. Unang umiwas nang tingin si Moss at bumuntong hininga.

Tumikhim s’ya at inusod ang envelope palapit sa akin. “Open that envelope if you don’t believe me,” Aniya.

Wala sa sariling kinuha ko ‘to at dahan dahan bumalik sa pagkakaupo. Naramdaman ko parin ang panginginig ng aking mga kamay, at ang sariling natulala sa hawak na envelope.

“Go open it,” He urged. Saglit ko s’yang tinapunan nang tingin bago muling bumaba ang mata ko sa envelope.

With trembling hands, I unsealed the envelope. The first thing I saw was a thin piece of paper. Slowly, I pulled it out, and the contents of the paper became clearer for me to read.

I felt my mouth gape when I read the first sentence on the paper. Pabalik balik ang tingin ginawa ko sa papel at sa kan’ya na taimtim lang nanonood sa akin.

My eyes widened as I read the content of the paper, naramdaman ko rin ang matinding kalabog ng dibdib ko sa bawat salitang binabasa ko. felt my forehead sweating, and my palm was too.

Nag angat ako nang tingin sa kan’ya.
“Totoo ba ‘to?” Tanong ko. Sunod sunod ang ginawa kong paglunok nang tumungo s’ya.

“I had a DNA test done for both of us,” He admitted. I looked at him tauntingly because of what he had said, my jaw tightened, as my eyes drifted back to the paper.

The DNA test results indicate that there is a genetic match between Moss Hidalgo and Sage Del Valle, confirming a biological relationship between them as brothers.

Tila ayaw naman tanggapin ng utak ko ang mga impormasyon nabasa. I refused to believe this. Pakiramdam ko’y pinaglalaruan ako ng kapalaran. It feels like there’s chaos brewing in my mind, and everything I thought I knew is being challenged by this new revelation about me.

I heaved a sigh, mariin kong hinawakan ang papel na halos mapunit na ang gilid nito. I felt numbness in my limbs. I’m utterly speechless.

“How?” Ang tanging lumabas sa aking bibig, habang ang mga mata ay nanatiling nasa papel na hawak.

My mind became a battleground of conflicting emotions, Each thought clashed against the next, like waves crashing against the shore, refusing to accept the new truth about myself that lay before me.

Hindi s’ya nakasagot at narinig ko nalang ang malalim n’yang paghinga, bago s’ya nagsalita. Umayos s’ya nang upo at pinag krus ang kan’yang mga braso.

“Remember at Arveo’s party, I secretly took a piece of your hair when I tucked it,” Pag-amin n’ya.

I glanced up at him, while my head angled as my brows knitted. Did he just admit that he took a piece of my hair secretly? Disgust was plastered on my face. Hindi ko s’ya mapaniwalaang tiningnan.

He licked his lower lip and looked at me apogetically. “I’m sorry for doing that,” He apologized. Nanatili lang ang disgusto sa aking tingin.

He scoffed. “I already had my doubts. I kept asking myself why I’m so drawn to you. I thought what I felt was attraction…” Umiwas s’ya nang tingin, at tumingin sa labas ng glass wall.

“When I first saw you, you already had my attention not only because you’re pretty but also because you and my deceased brother had the same name, and I thought, ‘What a coincidence’…”
Mahina s’yang tumawa.

I pressed my lips together, at natahimik sa kan’yang sinabi. Unti unting kumalma ang ekspresyon ng muka ko at pinagkatitigan ang s’ya, na hindi makatingin sa akin.

“I felt something immediately and I thought it was attraction, then years past and I saw myself becoming more drawn to you… That’s why I decided to leave you alone for the meantime because I was scared to hurt you. But, you never leave my mind.”

Nag ka-idea ako sa sinabi n’ya, there’s a period of time where he didn’t show up in front of my door to harass me,  hanggang makalipat ako ng bahay, ay s’ya lagi ang naniningil sa akin kahit may mga tauhan naman s’ya, pero isang araw, ay biglang si Hanz na ang pumunta sa akin para maningil, There was the time that I actually felt free from him.

He looked at me and gave me a half smiled, pinatong n’ya ang kan’yang naka kuyom na kamay sa mesa habang ang isa ay nanatiling naka yakap sa braso n’ya.

“It wasn’t until I met my wife that I felt something for him stronger than what I felt for you…”

What he said took me by surprise, naramdaman ko pa ang bahagyang paglaki ng mata ko dahil sa sinabi n’ya. What the fuck? Did he just say wife? He’s a married man? Puno ng tanong ang isip ko, hanggang madako ang tingin ko sa kan’yang kamay na nakapatong sa mesa, at doon ko lang napansin ang gintong singsing sa kan’yang palasing-singan.

“He’s the reason why my thoughts are in turmoil, he’s like a storm of confusion within me, questioning what I felt for you.” He smiled at me sweetly like he remembered something. Pinigilan ko naman ang sariling mapa-ngiwi.

Pero gaya ng dati, mabilis nag iba ang ekspresyon ng muka n’ya. Bigla s’yang sumeryoso. I straightened my posture as my gaze intensified at him, waiting for the next thing he’s gonna say.

“Even though I already have my wife, I still can’t seem to forget you. Something inside of me is telling me that what I felt for you was something else. That’s when I became sure that you’re my brother. But that’s impossible because my brother is already dead, and I even saw his dead body,”  He explained. Mapait s’yang napa-ngisi.

“However, the certainty never leaves my mind. So, I performed a background check on you. I checked everything about your life, delving deeper, and that’s when I realized that you’re indeed my fúcking brother.” He swallowed, causing his adam’s apple to bob up and down.

He pressed the tip of his tongue into his cheek. “But I still had my doubts at that time, and the only way to confirm it was to run a DNA test. That’s why I decided to meet you at Arveo’s party because I heard that you’re working for Mafinix Corp.”

I feel like my mind shut down. Hindi ako makapag isip ng maayos. Him saying I’m his brother is making me question my identity, and my mind can’t deny this new information about myself because there is literal evidence, he had a dna test and it said positive. Kilala ko si Moss Hidalgo, he’s one of the most cunning men I know, but one thing about him is that he’s not a liar, there’s no lying in his vocabulary.

My head throbs with discomfort as I struggle with this unsettling truth about myself. Despite my mind’s refusal to accept it, there’s no denying the evidence, Moss Hidalgo is my brother, and I despise it. The hatred runs so deep that neither my mind nor my heart can come to accept it.

How am I supposed to come to accept this? How can I even begin to accept that the person who made my life a living hell for almost nine years is now standing before me, claiming that I’m his brother? The very thought of it is unbearable. No, I refuse to accept it. I will never acknowledge him as my brother.

“You’re a Hidalgo, Sage. You’re my brother,” He proclaimed, like a dump truck, it once again hit me with the truth

Mabilis akong tumayo at umiling sa kan’ya. Naramdaman ko ang panginginig ng aking kamay habang kinukuha ko ang bag ko. Huminga ako ng malalim dahil sobra na ang paninikip ng dibdib ko, pati ang ulo ko ay kumikirot narin. I want to get out of this place immediately, feeling ko ano mang oras ay tutulo na ang luha ko.

Mabilis s’yang tumayo nang makita akong nagmamadaling kinuha ang bag ko. Ayoko na makipag talo sa kan’ya, paniwalaan n’ya ang gusto n’yang paniwalaan, pero never ko s’yang ta-tangapin. Just the thought of him being my brother is already making my stomach turn upside down.

Hindi ko s’ya pinukol nang tingin at nag-umpisang humakbang pero agad n’ya akong pinigilan, naramdaman ko nalang ang nakakapaso n’yang palad na lumapat sa balat ko.

“Bitaw,” I commanded without throwing a glance at him. Naramdaman ko ang pag-iinit ng sulok ng mga mata ko.

“Sage…” He called my name.

Marahas akong bumuga ng hangin. “Bitawan mo ako,” Saad ko ng hindi parin s’ya tina-tapunan nang tingin.

“Sage, I’m your brother and you need to accep…”

He didn’t get to finish his words when my palm hit his face, mabilis at malakas kong pina-dapo ang palad ko sa muka n’ya. His head angled because of my slap.

“Putangina, sabing bitaw!” Hindi ko na napigilan pang mapasigaw at naramdaman ko nalang ang pamamasa ng pisngi ko dahil sa sunod sunod na pagtulo ng luha ko.

Masama akong tumingin sa kan’ya habang nararamdaman ko ang parin ang pagtulo ng luha ko. Unti unti n’yang tinangal ang pagkakahawak n’ya sa kamay ko.

I glared at him. “You don’t get to call me brother! You don’t have the fucking right!” Marahas kong dinuro ang dibdib n’ya, habang nakatingala sa kan’ya. He slowly glanced at me, his eyes looking at me without emotions.

“How on earth am I supposed to accept it, huh? How can I accept that the man responsible for my suffering for years is my brother? Sabihin mo nga!?” I shrieked, while my tears and anger keep building up.

Gumalaw ang panga n’ya. His eyes sharpened when he looked at me, but I can see how hurt he is by my words. Still, I don’t care, mas nasasaktan ako kesa sa kan’ya.

He licked his lips, while his tongue pressed against his cheek. “Sage, I’m your brother!” He frustratingly brushed his fingers through his hair.

“Shut up! Hindi kita kapatid! I don’t have a brother, wala akong kapatid!” I shot daggers at him with my glare.

The nerve to say that to me after everything? Sa tingin n’ya ba ay ganon nalang kadali ‘yon, sa tingin n’ya ba ay mag pa-party ako dahil sa nalaman ko? He fucking harassed and threatened me, multiple times. He oppressed me for almost 9 years, he used his power against me, wala akong kalaban laban. I was exploited!

Agresibo kong pinahid ang luha ko. I felt my chest tighten, making it difficult to breathe. Memories of everything he did to me and what my so-called parents put me through flooded my mind like a slideshow. The pain they inflicted makes it challenging to accept the new truths about myself.

I don’t even know if I can accept it. The pain they put me through was so deep, and knowing I have a brother who had a different life than me, who lived his life without worries and free, is not helping at all. I’m full of hatred, but more than that, my jealousy is overflowing.

How does he get to live his life carefree, how does he get to have a decent life while I can’t? habang ako halos patayin na sa gutom ng magulang ko para lang makapag sugal, binubugbog sa konting mali ko, maagang pinag-trabaho dahil imbis na ako ang buhayin nila, ako ang bumubuhay sa kanila.

“W-Wala… Wala kang karapatang sabihin sa akin ‘yan. Bakit? Where were you when I was being abused? Where were you when I was hungry and beaten to near death…”

Sumikip ang dibdib ko, as I struggle to gulp, the lump in my throat is making my head hurt. My eyes went glassy once again.

The memories of that day rush over me, the most traumatic experience I’ve had, na pilit kong binabaon sa limot. Kahit garalgal ang boses, ay pinilit ko muling mag salita.

“W-Where were you when I almost got raped…”

I will never forget that day when I was 12, when my so-called father used me to pay his debt and I almost got ràped, kung hindi pa naawa sa akin ang nanay ko, ay baka pinang bayad utang na ang batang katawan ko. Ang memorya na pilit kong kinakalimutan. 

Bahagyang lumaki ang mata n’ya dahil sa sinabi ko. Bumuka ang bibig n’ya pero agad n’ya rin ‘tong tinikom. His eyes reflect shock, pain, and anger. Gumalaw ang panga n’ya at dumilim ang ekspresyon ng kan’yang muka, but his eyes softened when his glance drifted to me.

“I didn’t know, Sage…” His voice faded away.

I smiled at him sarcastically. “Of course, you didn’t know.”

Lumunok s’ya at akmang hahawakan ulit ako pero mabilis akong lumayo sa kan’ya na kinatigil n’ya. I shook my head, at nanlilisik ang matang tumitig sa kan’ya.

“You know what? I despise you… I hate you so fucking much, I don’t think I can forgive you nor acknowledge you as my brother.” My anger toward him helped me not to stutter.

He licked his lips while he looked at me pleadingly. “Please, Sage.. listen to me first…”

“No, I don’t think I can listen to you right now…” I refused. I heaved a sigh “Galit ako at paniguradong hindi tayo kaka-intindihan.” Umiwas ako nang tingin sa kan’ya.

“Sa…”

“Sage!?”

Sabay kaming napatingin sa tumawag sa akin, at parang may kung anong natanggal na tinik sa dibdib ko nang makita ang pawisang si Logan, na hinihingal at magkasalubong ang kilay na nakatingin sa akin.

“Logan…” I called.

Mabilis ang naging kilos n’ya, nakita ko nalang s’yang nasa harapan ko at hinatak ako palayo kay Moss. Tinago n’ya ako sa likod n’ya at humarap kay Moss, na ngayon ay walang emosyon nakatingin kay Logan.

Sinulyapan ko si Logan at ganon nalang ang kabang nararamdaman ko nang makita ang madilim at nanlilisik n’yang mata. Tiim bagang at naka-kuyom ang kamao habang matapang na nakaharap kay Moss.

“What the fuck did you do, Hidalgo?” Malalim at may pagbabantang tono na tanong ni Logan, tila maling sagot lang ng kaharap n’ya ay hindi s’ya magdadalawang isip na sugurin ‘to.

Hindi na ako nagulat na kilala n’ya ‘to, dahil kapwa sila parte ng industriya. Parehas silang bigatin at kilala sa mundo kaya hindi na nakakagulat na kilala nila ang isa’t isa, at ngayon ko lang rin nalaman na hindi n’ya alam na si Moss ang lalaking kausap ko sa party ni Mr. Arveo.

Nanatiling walang ekspresyon ang muka ni Moss habang nakatindig rin ang postura, nakikipaglaban nang tingin kay Logan.

“This is none of your business, Manuel,” Moss replied with same intensity in his tone.

Gumalaw ang panga ni Logan at akmang ha-hatakin ang kwelyo ni Moss, pero mabilis ko s’yang hinawakan sa braso upang pigilan.

“Logan,” Pagtawag ko sa kan’ya habang nakahawak sa kan’yang braso. Unti unti s’yang bumaling sa akin.

His stare is scary and unbearable, but I tried so hard not to cower as I shook my head at him and tugged his arms away from Moss.

Saglit n’ya akong pinagkatitigan, tiim bagang bago s’ya marahan tumango sa akin. Muli s’yang bumaling kay Moss, pinukol n’ya ‘to nang masamang.

“Hindi pa tayo tapos,” He warned while he held my hand firmly as he pulled me out of the cafe. Hindi ko na nagawa pang sulyapan si Moss dahil sa bilis ni Logan. 

Tahimik akong nag patianod sa hawak ni Logan, pati s’ya ay hindi nagsasalita at hatak hatak lang ako papunta kung saan. Madiin ang hawak n’ya sa akin pero hindi naman ‘to masakit.

“Good afternoon, Sir Logan and Secretary Sage.” Doon lang ako nabalik sa wisyo nang batiin kami ng guwardya ng parking lot ng Mafinix.

Nahihiyang napakamot ng batok ang guwardiya ng hindi s’ya pansinin ni Logan, pati ako ay hindi narin s’ya nagawang batiin pabalik dahil mabilis akong hinatak ni Logan papasok ng parking.

Doon lang rin ako natauhan na nasa building na pala kami ng kompanya n’ya. Agad akong ginapangan ng kaba na baka may makakita sa amin sa gantong posisyon, magkahawak ang kamay. Nakaramdam agad ako ng takot na baka makarating ‘to kay Chairman.

“Logan,” Pag tawag ko at pilit hinatak ang kamay ko sa kan’yang pagkakahawak, pero tila wala ‘to narinig at patuloy lang s’ya sa paglalakad sa parking lot patungo sa elevator.

“Logan…” Muling pagtawag ko at marahas na hinatak ang kamay ko sa kan’ya. Napangiwi ako nang humigpit ang pagkakahawak n’ya sa akin.

Napalunok ako nang makitang may dumaan isang empleyado ng kompanya, tinapunan kami nito nang tingin at mukang ba-bati sana pero agad ring napahinto nang makita ang magkasalubong na kilay ni Logan.

Sinubukan ko ulit bawiin ang kamay ko dahil matindi na ang nararamdaman kong kaba, pero kahit anong pilit ko ay hindi ko ‘to mabawi.

“Logan, ano ba!?” I shouted as I tried to pull my hand away from him, and I failed once again.

Nauubusan na ako ng pasensya at natatanaw kona ang elevator. Napa-kagat ako ng labi upang iwasan mapa aray dahil lalong humigpit ang hawak n’ya sa akin.

“Logan, nasasaktan ako!”

“Tangina, Sage! Bakit kasama mo si Hidalgo!?” Mabilis kong sinapo ang kamay kong marahas n’yang binitawan, at hinagod ‘to dahil namumula at namamanhid ‘to.

Nag angat ako nang tingin sa kan’ya, at bumungad sa akin ang nagliliyab sa galit n’yang mga mata, nag tataas baba ang dibdib at halos pumutok na ang litid sa kan’yang leeg dahil sa ginawa n’yang pagsigaw.

Sikreto akong napalunok. Nandito naman kami, magtatalo nanaman ba kami? Pagod na pagod na ako, kakatapos ko lang kay Moss, tapos s’ya naman ngayon? Kailan ba ako pagpa-pahingahin ng mga tao sa paligid ko?

“Logan, let’s drop this. I don’t want to talk about this,” Mahinahong saad ko, at pasimpleng bumaba ang paningin ko sa aking wristwatch at nakita ang oras.

I mentally cursed when I saw the time. Ilang oras nalang pala bago ang meeting n’ya kay Raven, at hindi ko pa nasasabi ang tungkol dito. Napabuntong hininga ako at muling tumingin sa kan’ya.

“No! How do you expect me to drop this when I saw both of you inside that cafe?” He leered while pointing his finger in the air, as if he were pointing at the cafe.

Napa-hilamos ako ng muka at pagod s’yang tingnan. Wala na talaga akong lakas makipagtalo sa kan’ya, pakiramdam ko’y naubos lahat ng enerhiya ko sa mga nalaman ko kanina.

“It has nothing to do with you, Logan!” I shouted with full frustration.

“It has something to do with me, Sage! I’ve been looking for you since this morning like a fucking idiot, what the fúck do you expect me to feel when I saw you and Hidalgo having a fucking date while I’m losing my shit looking for you!?” He yelled, his chest rose and fell rapidly as he gasped for air, the veins in his neck visibly throbbing.

Napahinto ako at nanlaki ang mata ko dahil sa sinabi n’ya. I was taken aback by that. He was looking at me all this time? Kaya ba pawisan s’ya? Napa-kagat ako ng pang ibabang labi dahil hindi ko alam kung anong sasabihin ko.

His eyes softened as he sighed. Nasapo n’ya ang kan’yang noo, habang ang isang kamay ay humawak sa kan’yang bewang. “I was worried, Sage…” Mahinang saad n’ya, sapat lang para marinig ko.

I feel my shoulders loosening up as I take a deep breath while I looked at him pleadingly. “We’re not on a date, Logan,” I calmly said.

He glanced up at me, his stare was observant, as if he were reading me. He put both hands on his waist and nodded.

“Okay, I’ll believe you, Sage. I’ll believe you,” He said, as if he were convincing himself.

“I’m telling the truth, Logan…” I asserted. “We have something more important to talk about than this, Logan. Let’s drop this already,” I went on.

Natigilan naman s’ya sa sinabi ko at nagsalubong muli ang kilay. Ipinilig n’ya ang kan’yang ulo habang minamata ako.

“Like what?”

Nervousness flooded my senses as I battled to swallow, I’m not sure where to start in saying he should meet Raven. I know he’ll explode and reject the idea of being set up, and he might even resent me for being involved in this scheme.

Muli akong lumunok kahit pakiramdam koy may malaking nakabara sa lalamunan ko. He noticed my hesitation so he walked towards me with forehead furrowed while his eyes were looking at me worriedly.

Pero bago pa s’ya tuluyan makalapit ay nagsalita na ako, dahilan para mapahinto s’ya sa paglalakad patungo sa akin.

“You.. you have schedule today, Sir.” Buong tapang ko s’yang tinitigan sa mata habang mariin kong sinasabi ang salitang ‘Sir’ 

“W-What…”

“You have a dinner meeting with Raven Alvarez. It’s the Chairman’s order.” Despite feeling like thousands of needles are poking my throat, I tried my best not to stutter.

Ang kilay n’yang magkasalubong ay lalong nag salubong sa aking sinabi. Puno ng pagtataka n’ya akong tinitigan, tila hindi nakuha ang sinabi ko.

“What the fuck are you talking about?” He asked, confused and little bit pissed.

I gulped. “The Chairman set you up on a date with his friend’s Son, Mr. Raven Alvarez…” Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko at inangat ang aking kamay upang tingnan ang aking wristwatch. “You still have 10 minutes to prepare yourself, Sir.”

Muli s’yang natigilan dahil sa sinabi ko. Gumalaw ang panga n’ya at mabilis umiling. Pero ganon nalang ang gulat ko ng tuluyan n’yang tawirin ang distansya namin. Hindi agad ako nakapag react nang humawak ang mga kamay n’ya sa aking balikat.

“What are you saying, Sage? Date? What?” Hindi n’ya makapaniwala tanong sa akin habang mahinang sinuyugyog ang aking balikat.

“My Dad set me up with someone? What?” Muli n’yang tanong. May gumuhit na pilit na ngiti sa kan’yang labi. His words trembled.

Lumunok ako at hinawakan ang kamay n’ya upang tanggalin sa aking braso. Hindi ko magawang mag angat nang tingin sa kan’ya dahil pakiramdam ko’y ano mang oras ay tutulo ang luha ko.

Seeing him act like this reminds me of the time I told him to stop pushing himself on me. Seeing how hurt he is just testifies to how much he likes me. I never doubted Logan’s feelings for me… I didn’t doubt it, which is why I denied it.

“Sir, please stop. You’re going to be late for your meeting.” Pagpigil ko sa kan’ya, at pilit tinutulak ang dibdib n’ya.

Pero wala ‘tong epekto, naramdaman ko nalang ang mga kamay n’yang humawak sa bewang ko at hinatak ako palapit sa kan’ya. Mainit ang palad n’ya dahilan para mapahinto ako sa pilit na pag pu-pumiglas sa kan’ya.

“Sage, look at me…” Pagsusumamo n’ya.

I shook my head habang nanatiling nakayuko. His grip on my waist tightened, and a familiar feeling rushed through my stomach. My heart raced, and my nape grew warm. My stomach churned as if there were butterflies fluttering inside.

“Sir, please…” My voice faded as I felt his hand caressing my waist, pulling me closer until I could feel his body heat.

“Babe…”

Mariin akong napapikit dahil sa binitawan n’yang salita at naramdaman ko ang butil ng luha dumausdos sa aking pisngi. My hands gripped his clothes tightly due to a sudden numbness in my knee.

Him saying that word felt like a punch of realization on how much I miss him, how much I miss this, how much I miss us. That endearment can bring back thousands of memories and feelings. The way it made me feel so many emotions is a testimony to how much I like him.

The bittersweet feeling of liking someone while also feeling pain. Finding solace in his arms, yet feeling crushed by the same embrace. He’s hurting as much as I am, but we can’t do anything about it because I’m just his secretary, tasked with finding him someone who isn’t me.

I bit my lower lips as I tried to hold back tears. “Logan, we can’t…” My voice trembled while I whispered.

“Tangina naman, Sage! Ayan ka nanaman, eh!” He fussed, angrily.

Umiling lang ako sa kan’ya habang hindi nag aangat nang tingin at pilit tinatanggal ang kamay n’ya sa pagkakahawak sa aking bewang. Naramdaman ko ang panginginig ng kamay n’ya pero nanatili ‘tong mariin nakakapit sa akin.

“Logan naman…” I helplessly called his name, when I failed to remove his hands from my waist.

“Bakit nga!? Why we can’t? Bakit hindi tayo pwede, Sage?” Dumiin ang hawak ko sa kan’yang damit, pilit nag hahanap ng lakas na sagutin s’ya.

“Kasi kung ako lang, kaya kong bitawan lahat ng ‘to para sayo.”

Tuluyan na akong nag angat nang tingin dahil sa sinabi n’ya. Gulat at nan-lalaking mata ko s’yang tiningnan habang maliit na nakabuka ang bibig. Dahan dahan akong umiling. Naramdaman ko rin ang pamamasa ng mga mata ko.

Tiim bagang pero malamlam s’yang nakatingin sa akin. He raised his hand to touch my face, marahan n’yang pinahid ang luhang hindi ko namalayan na tumulo na pala.

He smiled at me sweetly as he wiped my tears. “I like you, Sage… No…” His eyes were looking at me lovingly and full of adoration, like he was looking at the most precious things in this world.

“I love you, Sage.”

I felt my breath hitch, as if the world had stopped, and I found myself floating with euphoria at his words. The numbness vanished, replaced only by the soft and tender sensation of his hand caressing my waist, his gaze filled with sincerity.

He kissed my temple. “What did you do to me, Babe?” I felt him smiling as his cheek touched my temple. “You’ve already taken the biggest part of my mind and heart, Sage. I don’t think I can feel something like this with anyone else, Babe… You’ve changed me,” He whispered.

Mariin akong napapikit nang sapuhin n’ya ang magkabilang pisngi ko. Sunod sunod ang ginawa kong paglunok. If you told me that something like this would happen to us two months ago, I wouldn’t believe you. The notorious fuckboy, Logan Manuel, was in front of me right now, professing his love for me. Do I deserve this?

No, how can I deserve his feelings that I keep denying? Logan, who never stops showcasing his feelings for me. My feelings are nothing compared to his, he loves me to the point of dropping anything he has right now, and I can’t bear to see that. I can’t bear to see him ruined because of me. I’ll blame myself until I die if he loses everything he has right now just because he chooses me.

How can he say ‘he can drop anything for me’ when I keep pushing him away? Ganyan ba s’ya ka martyr para gawin lahat ng ‘yon? Merong mas bagay sa kan’ya, at hindi ako ‘yon. Someone with same status as him, same environment, same life. ‘Yung kahit mawala ang lahat ng ‘to sa kan’ya, ayos lang kasi may ka-alalay s’ya na kagaya n’ya na may estado sa buhay, at hindi ako ‘yon.

Naramdaman ko s’yang napaiktad nang hawakan ko ang dalawa n’yang kamay na naka sapo sa aking pisngi. I slowly shook my head while my eyes closed as I removed his hands from holding my face.

Unti unti akong nagmulat. “I’m sorry, Logan…” I apologized, almost whispering.

Nakita ko kung pano s’ya natigilan at kung pano rumihistro ang sakit sa kan’ya mga mata. Sadness clouded his features. Mabilis akong umiwas tingin.

I forced a smile. “Y-You need to get ready, baka ma late ka sa…” Halos hindi kona matuloy ang sasabihin ko dahil sa panginginig ng boses ko. “D-Date mo…” Peke akong ngumiti sa kan’ya.

Hindi s’ya sumagot at nanatili lang nakatingin sa akin, habang ako ay nakaiwas parin nang tingin. I can’t bear to look at him right now, I feel like any moment I’ll break down.

“Do you really want me to go on that date?” He asked. Naramdaman ko ulit ang kakaibang pagbilis ng tibok ng puso ko.

“Logan…” I called. Dahil nakayuko ako, nakita ko ang pag kuyom ng kan’yang kamao. Napalunok ako.

“Answer me, Sage. Do you want me to go on that date?” He urged. Muling humawak ang kamay n’ya sa bewang ko at marahan ‘tong pinisil.

Tumango ako habang naka tungo. “O-Oo…” I answered shortly, but got startled when he suddenly yelled.

“Look at me while you’re answering me!” He shrieked.

Napa-kagat ako ng pang ibabang labi dahil sa sinabi n’ya. I know what he’s trying to do, and I’m scared he might succeed in doing it. He knows the answer to that question, but he wants to hear it from me.

“Logan naman! Huwag mo naman akong pahirapan ng ganito!” I helplessly grunted while scratching my cheek out of frustration.

“No, Sage! Gusto kong tumingin ka sa akin habang sinasagot mo ang tanong ko.” Mahina n’yang pinisil ang bewang ko.

I gulped and tucked my cheek to calm myself. My eyebrows knitted as I fought my emotions that wanted to get out. I bravely glanced up at him and glared, upang hindi n’ya mahalata ang mga emosyon pilit gustong kumawala.

“Yes, I want you to meet him! I want you to go on that date! Masaya kana?” Buong tapang kong sagot.

Natigilan s’ya sa sagot ko at pinagkatitigan lang ako. Saglit rumistro ang sakit sa kan’yang mata bago s’ya muling mag seryoso. His expression hardened as his jaw tightened.

Pero akala ko ay tapos na, pero muli akong napalunok sa kan’yang sunod na tanong. Na-tuod ako at tinitigan ang seryoso n’yang muka.

“Do you like me, Sage?”

I felt my palms sweating at his sudden question. My heart felt like someone was drumming on it. I couldn’t seem to find the courage to answer his question, yet I didn’t break our eye contact as my fingers started fidgeting, as if searching for an answer.

“Lo…” My word were cut off when he shouted.

“Fucking answer me, Sage!” He roared, his gaze hardened as it fell upon me, I felt him squeezing my waist hard enough for me to wince.

Muli akong lumunok. I fought against his glaring eyes as I tried not to cower. I felt my heart thumping as if something wanted to escape, but I sealed it with resilience and sham emotions. While I swallowed all the truth within me and let the lies flow freely from my lips, the same lips he used to kiss.

In the face of his intimidating glare, I stood my ground, masking my true feelings with a facade of hatred.

“No, I’ve never liked you, Logan,” I lied.

Tuluyan s’yang natigilan at naramdaman ko ang pagluwag nang hawak n’ya sa bewang ko. My words felt like a hard punch on his, so hard that it also affected me. I felt it in my gut, slowly ripping something inside of me, and I felt the urge to vomit.

He winced as my words sliced through the air, each syllable carrying the weight of his disappointment. With a heavy heart, I watched his expression crumble, feeling the sting of my own words echoing back at me.

“Yevgeny Losha Manuel Abramovich!”

Mabilis at marahas ko s’yang naitulak papalayo sa akin ng dumagundong ang malalim at mautoridad na boses ni Chairman sa parking lot. Walang kahirap-hirap ko s’yang naitulak papalayo sa akin dahil lumuwag ang pagkakahawak n’ya sa bewang ko.

“What is happening here…” Bumaling ako kay Chairman at ang kabang naramdaman ko ay lalong lumala nang makita ang magkasalubong n’yang kilay at mapang-hinalang mata nakatingin sa amin.

Nag ka idea ba s’ya kung anong nangyari? Kanina pa ba si Chairman? Narinig n’ya ba ang sagutan namin ni Logan? Para na akong praning sa sobrang daming katanungan pumapasok sa isip ko.

“Nag aaway ba kayo?”

Nakahinga ako ng maluwag dahil sa tinanong ni Chairman. He didn’t hear us! Lumunok ako at pekeng ngumiti kay Chairman bago umiling. Nakita ko si Secretary Cha sa tabi n’ya. Tumingin si Chairman kay Logan, bago bumalik ang tingin sa akin.

“No, Chairman…” I fake laughed. “Ginulat lang po ako ni, Sir Logan,” Pagsisinungaling ko, at pekeng ngumiti.

Chairman eyes squinted tila hindi naniniwala sa sinabi ko pero tumango parin ‘to. Tumingin ulit s’ya kay Logan na tahimik lang habang ako ay nanatiling pekeng nakangiti sa harapan ni Chairman, nagdadasal na sana ay paniwalaan n’ya ako.

“Ganoon ba?” Muli akong tumango. “By the way, nasabi mo naba sa kan’ya ang tungkol sa meeting nila ni Raven?” Tanong ni Chairman.

Saglit akong natigilan at naramdaman ko rin ang unti unting pagbura ng ngiti sa labi ko, pero mabilis akong tumango at ngumiti ulit kay Chairman.

“Yes, Chairman,” I replied. Dumako ang tingin ko kay Secretary Cha, at nakita o s’yang taimtim na nakatingin sa akin, tila binabasa ako. Umiwas ako nang tingin at napalunok.

Ngumiti si Chairman. “Napapayag mo ba ‘tong anak ko?” Chairman Chuckled as he pointed Logan, na kanina pa tahimik.

Kinamot ko ang palad ko na nakatago sa aking likod. “Yes, Chairman…” I slowly glanced at Logan. “He agreed to meet Raven,” I trailed off as soon as my eyes landed on him.

Napalunok ako nang makita ‘tong nakatingin lang sa akin. Walang emosyon ang mata at blanko ang ekspresyon ng muka. This is not the first time he has looked like this, but somehow this is different. His gaze is colder and darker, while his expression is dulled and blank, making it impossible to read what he’s thinking. My throat tightened as I sensed my heart hammering.

“Wow! Totoo ba, Logan? Pumayag ka makipag kita kay Raven?” Ang masayang tanong ni Chairman, tila hindi napapansin ang tensiyon sa amin dalawa ng kan’yang anak.

Logan nodded without taking his eyes off on me. Mabilis akong umiwas nang tingin dahil may kakaiba sa tingin n’ya.

“Yes, Dad.” Naramdaman kong nag si tayo ang buhok ko sa batok sa lamig ng boses ni Logan.

Tumango si Chairman at ngumiti sa akin. “That’s good to hear! You never disappoint, Secretary Del Valle!” Chairman eyes twinkled with amusement. Tipid lang akong ngumiti sa kan’ya.

If you only knew how much I need to sacrifice for this Chairman.

“Anyways, you didn’t see the text from Raven’s secretary? She texted Secretary Cha that Raven was already on the way to the restaurant,” Chairman said. Natigilan naman ako sa sinabi n’ya, napa-kagat ako ng pang-ibabang labi.

“She told us that you’re not answering her text,” Chairman added. Yumuko ako at umiling dahil sa hiya.

“I-I’m sorry, Chairman, I haven’t checked,” I apologized as I bowed my head.

Chairman just chuckled. “Nah, it’s okay. Nandito na rin naman tayo sa parking lot, mabuti pang dumaretyo na kayo ni Logan sa restaurant,” Suhestiyon ni Chairman.

Nag angat ako nang tingin at sinulyapan si Logan, nanatili pa rin ‘tong nakatingin sa akin. Napalunok ako at umiwas nang tingin. Pilit akong ngumiti kay Chairman at umiling.

“Susunod nalang po ako, Chairman,” Saad ko, at kinamot ang batok ko.

Pakiramdam ko’y hindi ko kakayanin na makasama si Logan sa loob ng kotse na kami lang. Ngayon palang na may kasama kami ay grabe na ang tensyon, pano pa kung kami nalang dalawa.

Being with him in a secluded area is not going to help me stop these feelings that I keep concealing, it’s just going to suffocate me to death.

Tumango si Chairman. “Oh s’ya…” Humalukipkip si Chairman at bumaling sa kanina pang tahimik na anak.

“Logan pumunta kana, nakakahiya kung si Raven pa ang mauna sayo. Give a good first impression,” Chairman commanded.

Huminga akong malalim at muling tumingin kay Logan. Nakatingin parin ‘to sa akin walang nag bago sa kan’yang posisyon. Matapang ko s’yang tinitigan sa mata.

Gumalaw ang panga n’ya at nagsalubong ang kilay n’ya. Marahan s’yang tumango habang hindi inaalis ang tingin sa akin. Umiwas ako tingin dahil hindi kona nakayanan pa ang titig n’ya.

Ilang segundo lang ay gumalaw na si Logan. Mabigat ang mga hakbang at walang salita n’yang tinungo ang roadster n’ya, bago pumasok dito at marahas ‘tong sinara. Pinanood lang namin s’ya nila Chairman na paandarin ang makina ng sasakyan at paharurutin ‘to palabas ng parking lot.

Humarap si Chairman sa akin na kuno’t ang noo at puno ng pagtataka sa inasta ng anak n’ya. Ngumiti lang ako sa kan’ya at umiling.

“Iho, sumunod ka nalang kay Logan don…” Aniya. Tumango ako at tipid na ngumiti. Humarap s’ya kay Secretary Cha at inabot dito ang susi ng kan’yang sasakyan.

Muling humarap sa akin ai Chairman at ngumiti. “Kailangan ka ni Logan, Sage,” Huling saad ni Chairman bago nag paalam sa akin na aalis na sila ni Secretary Cha, at naiwan akong nag iisa sa parking lot.

Natigilan naman ako sa huling sinabi ni Chairman, dahil kakaiba ang dating nito sa akin pero mabilis ko rin ‘tong winaksi sa aking isip ng maalala ang sagutan namin ni Logan.

Mabilis kong tinakbo ang pinaka malapit na banyo sa parking lot. My stomach churned, and I felt the urge to vomit, overwhelmed by a nauseating sense of discomfort. I found myself bent over the toilet, retching as I emptied my stomach.

The worst feeling ever, vomiting while tears stream down my face. The thing I always had to go through every time I try to suppress my real feelings for Logan. Kahit wala pa akong kinakain ngayong araw, ay todo suka ako kahit na halos hangin nalang yata ang lumabas sa bibig ko. 

Nanatili lang ako ng ilang minuto sa loob ng cubicle bago nag pas’yang lumabas para ayusin ang sarili ko. I looked at the mirror and saw how red my eyes were from all the crying and vomiting I did.

Bumuga ako ng hangin bago ayusin ang sarili ko. Nanatili ako sa loob ng banyo ng halos kalahating oras, bago magpasyang lumabas at sumakay ng taxi papunta sa restaurant kung saan sila magkikita ni Raven.

Nakatingin lang ako sa labas ng bintana ng taxi habang papunta sa restaurant. Paminsan minsan ay nararamdaman ko ang pag tulo ng luha ko pero agad ko ‘tong pinupunasan. Napansin ko rin ang pagsulyap sulyap ng driver sa akin.

“Thank you.” Pag papasalamat ko ng makarating kami sa restaurant, inabot ko ang bayad ko dito bago isa ang pinto ng taxi.

Inayos ko ang pagka-ka-suot ng coat ko ng umihip ang malakas na hangin. Bumuga ako ng hangin at nilibot ang tingin sa paligid. Makulimlim ang langit tila nag babadyang umulan.

Nag lakad ako palapit sa restaurant upang pumasok na sana, pero agad ring napahinto nang dumako ang paningin ko sa loob ng restaurant kung saan may glass wall at kita ang nangyayari sa loob.

I felt my body stiffen at the sight of Logan and Raven laughing while having conversations. Logan looked so different from earlier, he looks all smiley and happy while conversing with Raven, who looked elegant and pretty as he softly covered his mouth while chuckling.

I felt like hundreds of arrows were being thrown at me. I felt myself being nailed to the ground because I couldn’t make a single move as I watched them. My heart was beating uncomfortably, and my stomach churned once again. I let out a bitter laugh.

Mapait akong napangiti, habang hindi magawang maialis ang tingin sa kanila. Seems like Chairman won’t be having a problem anymore, their meeting seems to have been successful. While I should feel a sense of relief for completing all my tasks successfully. However, instead of relief, I find myself suffocating under the weight of my emotions.

Nanginginig ang kamay kong inabot ang aking bag at kinuha ang kaha ng sigarilyo ko. With trembling fingers, I pulled out a stick of cigarette, placed it between my lips, and lit it with my lighter, without looking away from them.

I puffed my cigarette as I watched them, feeling like I was watching a romance movie unfold. They were the main characters, getting to know each other, while everyone else seemed like mere bystanders in their eyes.

I’m Logan secretary, gustuhin ko mang umalis ay hindi ko magawa dahil sekretarya n’ya ako at binilin s’ya ni Chairman. And I feel like torturing myself today, this is the only way I can give back for what I did to Logan. I hurt him.

Mga sampung minuto pa silang masayang nag usap, bago tumayo si Logan. Doon ko lang na-iwas ang tingin ko nang makita kong niyakap n’ya si Raven, tila nag papaalam na ‘to.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at nagtago sa kan’ya nang makita s’yang palabas na may ngiti sa labi, para s’yang nanalo sa loto. Hindi naman ako nito napansin dahil masyado s’yang lutang sa kasiyahang nararamdaman n’ya.

Doon lang ako nakahinga ng maluwag nang makita s’yang pumasok na sa roadster n’ya at pinatakbo ‘to papalayo ng restaurant, at muli akong naiwan na nakatanaw lang sa papalayo n’yang sasakyan.

Saglit pa akong natulala bago bumuga ng hangin. Lumunok ako at nagpasyang mag hanap na ng taxi upang bumalik na rin sa kompanya n’ya, kahit hindi ko alam kung pano ko s’ya haharapin ngayon lalo na at mukang nagkakamabutihan sila ni Raven.

“Sage?”

Napahinto ako sa akmang paglalakad nang marinig kong may malambot na boses ang tumawag sa pangalan ko. Unti unti akong humarap at medyo natigilan pa nang makita si Raven na nakatayo sa harapan ko.

Tila natigilan rin s’ya pero mabilis s’yang nakabawi sa akin at matamis na ngumiti na lalong kina-angat ng ganda n’ya. Hindi ko rin masisi si Logan kung nahulog s’ya agad sa kan’ya, ngiti palang nito pamatay na.

“You are Sage, right?” He asked as he tucked his hair at the back of his ears, while still smiling at me softly.

Hindi ako nakasagot at tanging tango lang ang nagawa. Lalong lumawak ang ngiti n’ya at tumango sa akin.

“Can we have a talk?” He asked. Muli akong tumango sa kan’ya, ngumiti s’ya at sinabi sa aking pumasok sa restaurant kung saan sila nag-usap ni Logan.

Nakita ko nalang ang sarili kong nasa loob ng restaurant kaharap s’ya, nakaupo kung saan nakaupo si Logan kanina. Nanatili maaliwalas at maamo ang bukas ng muka n’ya.

“Do you want to order something?”

Umiling ako at tipid na ngumiti sa kan’ya. Humalukipkip ako at pinag krus ang mga binti ko.

“No, I’m good…” I refused. “Do you want to talk?” I asked.

Saglit s’yang natigilan bago marahan tumango, umiwas s’ya nang tingin sa akin at hinagod ang kan’yang braso.

“What do…” I didn’t get to finish my words when he cut me off.

“I know you saw us that night, Sage,” Pag putol n’ya sa sasabihin ko. What he said caught me off guard, napa-kagat ako ng pang ibabang labi.

“I know you saw me with Cronus…” He went on.

I gulped. “Raven…” Naramdaman ko ang panlalamig ng batok ko sa kaba. Hindi ko alam kung anong dapat sabihin sa gantong sitwasyon.

He chuckled. “And I’m thankful to you for not exposing our relationship to the world…” He said half-jokingly.  “Thank you, Sage.” Muli s’yang ngumiti sa akin ng matamis.

I shook my head. “No, It’s not my business in the first place, I have nothing to do with it.” Totoo naman, hindi ko naman ugali makielam sa ganoong bagay. Labas ako d’yan, Isa pa, I totally forgot about it, dahil naka focus ako non sa bakasyon namin ni Logan.

Mahinang tumawa si Raven at tinaas ang isang kilay, but not in an intimidating way.

“Even though Logan and Cronus are friends?” He asked tauntingly while a smile mingled on his lips.

Natigilan naman ako dahil sa biglang banggit n’ya kay Logan. I felt my heart quicken just by someone mentioning him. Ugh, gusto kitang sakalin ngayon Logan! Bwesít ka!

Lumunok ako at hindi pinakitang apektado sa sinabi n’ya. “What about my boss?”

He smiled at me teasingly. “You know… My father and his father set us up, they want us to end up together,” Saad n’ya habang mapanuyang nakatingin sa akin, tila may tinutumbok.

Muli akong napalunok. “Y-Yes…” I mentally cursed myself for stuttering.

He sighed. “Do you really want your boss for me? Me who used to have a relationship with his friend?”

Nag salubong ang kila ko. “Anong…”

I saw him gulp. “Me, who used to be his friend, mistress?”

I pressed my lips together because of what he said. The atmosphere suddenly became heavier.

Tumingin s’ya sa labas ng glass wall at mapait na napangiti. “I cut ties with Cronus,” He admitted.

Napaatras ako dahil sa sinabi n’ya. Saglit ko s’yang tinitigan bago dahan dahan tumango. At least he realized his worth and is not settling for less now.

“It’s good then, you and my boss…”

“I’m pregnant, Sage.”

I let out a dramatic gasp because of what he just revealed. I felt my jaw drop and my eyes widen. Malungkot s’yang ngumiti sa akin at tumango bago umiwas nang tingin.

Habang ako ay na-tuod sa kan’yang sinabi at pinagkatitigan s’ya. I can’t seem to find my words. Hindi ko inasahan ang kan’yang sinabi. Tumikhim ako bago muling magsalita.

I scoffed. “Is Mr. Salazar the father?”

His eyebrows shot up as he gave me a half smile. “Yes,” He answered, shortly.

Binasa ko ang pang-ibabang labi at tumango. “Did he know about this?” Tanong ko.

Umiling s’ya. “No, I can’t tell him. He’s about to get married, and his fiancée is also pregnant.” Muli s’yang umiwas nang tingin, napansin ko ang lungkot na rumihistro sa kan’ya muka pero agad n’ya rin ‘tong winaksi at mapait na ngumiti.

“I already ruined their relationship, I can’t bear to ruin that child’s family. Ako nalang ang lalayo,” Aniya.

Tumango ako sa sinabi n’ya. Somehow I can relate to him. Napalunok ako ng maalala si Logan. Logan looks like he took a liking to him.

Tumikhim ako. “Paano si Logan?”

Muling bumalik ang tingin n’ya sa akin, nakataas ang dalawang kilay. “Hmm, What about him?” He asked.

“Seems like he already…” Pinutol n’ya ako sa pagsasalita.

“Uh, Logan…”  He chuckled softly. “All he talked about was his secretary.”

Mabilis akong tumuwid ng upo dahil sa sinabi n’ya. Bumuka ang bibig ko pero agad ko rin ‘tong tinikom. Napalunok ako at mahina kong pinisil ang aking binti. Mahina s’yang tumawa dahil sa naging reaksyon ko.

“W-What?” Bulalas ko.

He smiled at me meaningfully. “We both decided not to continue meeting each other, Sage…” He informed. Pinag dikit n’ya ang kan’yang mga palad na nakapatong sa lamesa.

Tiningnan n’ya ako ng hindi binubura ang mapang-inis n’yang ngiti. “Do you know what he told me once he got here and sat in front of me?” His eyebrow rose up elegantly.

“He told me, ‘I don’t have plans to get to know you, I already love someone. Can we just eat?’ Imagine my shock when that’s the first thing he said when he saw me.” He covered his mouth as he laughed softly.

Napailing nalang ako dahil sa sinabi n’ya, I bit my lower lip to stifle my smile. I felt something in my stomach, parang may nagbubunyi sa kaloob-looban ko at naramdaman ko nalang ang pag init ng pisngi ko.

That’s the reason why he was smiling earlier? It’s because they were talking about me. I felt a sudden relief, like someone had taken away a needle from my chest.

Raven smiled at me. “He really likes you, Sage…” Aniya. “And I know you like him too,” He said in a matter of fact tone.

I gulped as I tucked my chin. I shook my head and looked away from him. For a second, I felt a surge of happiness, only to swiftly feel terrible again. A bitter smile crept onto my lips.

“Hindi kami pwede,” Saad ko at binalik ang tingin ko sa kan’ya.

His eyebrows shot up, marahan s’yang tumango at mapag-usisa akong tinitigan. Napanguso s’ya.

“Sinabi n’ya?” He asked. Mabilis akong umiling.

“No, I’m the one who said it. His father doesn’t like me for him, so there’s no point in us liking each other.” Ngumiti ako sa kan’ya at humalukipkip.

Humalumbaba s’ya sa mesa at pinagkatitigan ako. “Did his father know about your feelings for his son?” Tanong n’ya habang magkasalubong ang manipis n’yang kilay.

Muli akong umiling at tipid na ngumiti. “No, I can’t say it. Malaki ang utang na loob ko kay Chairman at ayokong masira ang tiwala n’ya.”

Saglit s’yang natigilan sa sinabi ko bago muling napanguso. Sinapo ng isa n’yang kamay ang isa n’ya pang pisngi at humalumbaba habang sapo sapo ang magkabilang pisngi.

“Pero ayos lang sayo na masaktan si Logan… Pati na ikaw?”  He asked, with full concern.

His question took me by surprise. I clicked my tongue as I looked away, my eyebrows knitted. I felt my stomach churning uncomfortably.

Bumuga ako ng hangin. “Para sa ikabubuti n’ya naman ‘tong ginagawa ko,” Paliwanag ko habang hindi makatingin sa kan’ya.

Nagulat ako nang itapat n’ya sa akin ang hintuturo n’ya at winagayway ‘to.  “Nope! Only Logan knows what’s good for him, s’ya lang ang makaka-pagdesisyon kung anong mas nakakabuti sa kan’ya.” Binawi n’ya ang kamay n’ya at muling humalumbaba.

Napa-kagat ako ng labi at hindi alam kung ano ang sasabihin dahil may point s’ya. Si Logan lang naman talaga ang mag de-desisyon kung anong makakabuti sa kan’ya, hindi ako at hindi rin si Chairman.

“I can see how much he likes you, Sage.. kaya n’yang talikuran ang lahat ng meron s’ya para sayo…” His smile held a tinge of bitterness as he gazed at me.

Did Logan told him that? Ganyan s’ya kaseryoso sa akin? Sa amin? Para sabihin sa taong nakatakda sa kan’ya na kaya n’yang bitawan ang lahat para sa akin? Pakiramdam ko’y may kung anong pumiga sa dibdib ko.

“Alam ko, kasi ganyan rin ako kay Cronus, I don’t mind being his mistress, that’s how much I love him.” He wore a pained expression.

Parang may anghel na dumaan dahil parehas kaming natahimik. A comforting silence enveloped us, like a mutual understanding to take a moment and allow our minds to find clarity.

He scoffed. Nag angat ako nang tingin sa kan’ya. “Give that man a chance, Sage.” He smiled at me sweetly.

“Ikaw din, baka magbago isip ko… Agawin ko s’ya sayo.” His eyebrows waggled. Mahina akong natawa dahil sa sinabi n’ya. Kung magpa-pa-agaw ang gàgong ‘yon.

“You know, Sage… I think you’re just scared of change, afraid that something will change in you, takot ka sa pagbabago,” He affirmed. Hindi ko inasahan ang kan’yang sinabi.

Natigilan ako. His words hit me like a damn punch, masyadong malakas ang tama. Masakit kasi totoo. Napalunok ako at napakamot ng batok.

“That’s why you’re running away from your feelings and from Logan,” He added.

His words struck like an arrow, and I find myself unable to oppose because what he said is true. Bukod sa ayokong ma disappoint si Chairman sa akin, at gusto kong makabayad ng utang na loob, I am really just afraid, and don’t know how to handle this because everything for me is new and overwhelming.

“Maraming nagkakagusto kay Logan, Sage. If you’re not gonna grab this chance, baka marami pang dumating na kagaya ko, I meant, someone like me who got set up with Logan, and who knows, he might actually fall for them when that time comes.” He looked me tauntingly.

Raven is so good at this. He’s so good at pissing you off, knowing which string to pull for someone to explode in different emotions. He’s so good at finding the last tiny piece of my patience and tap dancing with it.

But what he said took me aback. An image of Logan with someone other than me suddenly flashed in my mind, and I felt something inside of me switch. I bit my lower lip as I tried to compose myself.

Pero ang sunod n’yang tanong ang talagang nagpahinto sa akin at tila wala akong mahanap na kasinungalingan para isagot.

“But the real question here is, are you okay with just being his secretary?” He asked as his brow arched at me. “Is that really the only role you want in his life?” He went on.

I don’t know what happened or what switch he flipped on me. I just found myself riding a taxi back to the Mafinix Corp building, wishing that Logan was still there.

Sunod sunod ang ginawa kong paglunok habang hindi mapakali sa aking pagkakaupo. Madilim na ang kalangitan dahil mag aala-sais na. At ganoon nalang ang kalabog ng dibdib ko nang matanaw ang mataas na building ng Mafinix.

Raven’s question flipped a switch on me. A sudden flashback occurred when I first set foot in his company. I remembered my first-ever goal, to secure a spot in his company. Raven’s question reminded me of that. I don’t want to secure just a spot in his company, I want to secure a spot in his life too.

That day in the interview, I told myself, ‘I will never leave this building without hearing the words ‘You’re hired’ and today, I will never leave him without saying the words I need to tell him and he needs to hear.

Nagpasalamat ako at lumabas ng taxi, binaba ako nito sa main entrance ng building kaya’t agad akong pumasok sa loob at patakbong tinungo ang elevator, nagdadasal na sana ay maabutan ko pa si Logan.

Agad akong ginapangan ng kaba nang bumukas ang pinto ng elevator sa floor ni Logan, pero kahit kinakabahan ay pinilit ko ang sariling maglakad palapit sa pinto ng office n’ya. Nilunok ko ang kaba ko, kagaya ng paglunok ko noon sa nararamdaman ko para sa kan’ya.

Mariin akong pumikit at bumuga ng hangin. Dumilat ako at madiin hinawakan ang door handle ng office n’ya. Marahas ang ginawa kong pagbukas dito.

At bumungad sa akin si Logan na nakaupo sa gilid ng kan’yang mesa, habang may hawak na ice pack at nakadikit sa kan’yang gilid na labi. A rush of relief flowed over me. Pasikreto akong napangiti pero agad ring nabura ng mag angat s’ya nang tingin sa akin.

Parehas kaming natigilan nang mag tama ang mga mata namin. And familiar feelings race inside of me, the feeling of fluttering as you see the man you love. Bahagyang lumaki ang mata n’ya sa gulat at tila hindi ako inaasahan.

Mabilis rin s’yang nakabawi at nagsalubong ang kilay. His face went blank as he clicked his tongue. Bumaba naman ang tingin ko sa gilid ng labi n’ya dahil marahan n’yang tinangal ang ice pack roon, at doon ko lang napansin ang pasa dito.

“What are you doing here?” Malamig n’yang tanong.

Pero hindi ko s’ya pinansin, imbis ay mabilis akong lumapit sa kan’ya, hinawakan ko ang kamay n’yang may ice pack at naramdaman ko s’yang napa-kislot.  Nanatili ang tingin ko sa gilid ng kan’yang labing may pasa.

“What happened?” I asked, pertaining to his bruise. Nag angat ako nang tingin sa kan’ya at nakita s’yang nakatitig sa akin.

He rolled his eyes. “Fucking Salazar punched me.” Gumalaw ang panga n’ya.

Kinuha ko sa kamay n’ya ang ice pack, hinayaan n’ya naman ako. Seryoso n’ya akong pinanood habang dahan dahan kong dini-dikit ang ice pack sa gilid ng labi n’ya. Bahagya s’yang napangiwi pero agad ring sumeryoso.

I felt his intense stare digging a hole in my face as he watched me carefully putting the ice pack on his lips. His stare is hard not to notice when it burns with different emotions. I gulped as I tried so hard not to look at him.

He let out a sigh. “This is not part of your job, Sage,” Mapanuyang saad n’ya.

Saglit akong napahinto pero agad ring bumalik sa ginagawa ko at hindi pinansin ang sinabi n’ya. Narinig ko s’yang muling bumuntong hininga.

“You can go home now…” Hinawakan n’ya ang kamay kong may hawak ng ice pack upang pigilan ‘to. Nag angat ako nang tingin sa kan’ya.

“Go rest, I know you’re tire…”

I didn’t let him finish his words as I hung my free hand on his nape and pulled him into a kiss that made him stop.

It was just a short peck on the lips, but I already felt something squirming inside me. Slowly, I pulled myself away from him as he watched me, still in shock. Taking advantage of his immobility, I leaned in and kissed his bruise, just like I did earlier with the short peck.

Dahan dahan akong umatras sa kan’ya at tiningnan s’ya na tila nag lo-loading pa dahil sa nangyari. Bumaba ang tingin n’ya sa akin kaya matamis ko s’yang nginitian habang naka kawit parin ang kamay ko sa kan’yang batok.

“I love you, Logan,” I confessed, It was as if I heard a cocoon cracking open, and a beautiful butterfly emerged, flying freely and gracefully, embracing the new life that lay ahead.

Logan real full russian name:

Yevgeny Losha Manuel Abramovich

Yevgeny

  • Eugene (well-born)

Losha -
Logan

Manuel

  • Gianni’s last name

Abramovich

  • Chairman’s last name.

Logan full english name is “Eugene Logan”

Logan business name:
Logan Manuel

AN: actually, wala talaga akong plano banggitin sa story na ‘to yung full name ni Logan, balak ko sana gawin lang s’yang fun fact, pero mas ayos rin pala banggitin kahit isang beses lang. halos lahat silang magkakaibigan ay mahahaba ang name pero gagamitin ko lang yung mga business name nila sa story para hindi mahaba.

17

Warning: 18+

SAGE

I know I did him wrong. Ang lakas ng loob kong umamin sa kan’ya na mahal ko s’ya pagkatapos ng lahat lahat. The times I denied his feelings, every time I pushed him away, just because I was scared.

I’m selfish. I chose to hurt him so many times, I keep pushing him away for my own benefit because I was scared, and I know my role in his life. Sekretarya n’ya ako at malaki ang utang na loob ko sa kan’yang ama. Just the thought of Chairman’s disappointed face is already scary, but there’s nothing scarier than Logan’s pained expression every time I pushed him away. It haunts me every night.

At ngayon na umamin na ako na mahal ko s’ya, wala nang atrasan ‘to. I love Logan, there’s no denying that. I love him to the point of hurting him because I want the best for him, and that’s not me… But that’s what I thought, not until Raven opened my eyes.

Malaking tulong si Raven para buksan ang mga mata ko sa katotohanan hindi ako ang nakakaalam kung anong mas nakakabuti kay Logan at lalong hindi rin si Chairman. And what happens when I’m trying so hard to find what’s good for him? I just end up hurting him.

If hindi man n’ya tatangapin ‘tong confessions ko, kung ipagtatabuyan n’ya man ako, ayos lang. Maiintindihan ko. But just like him I’ll never stop trying. Kung s’ya hindi sumuko ipaintindi sa akin kung gano n’ya ako kagusto, gagawin ko rin ‘yon. I’ll embrace everything he says and does, just as he embraced my way of hurting him.

But that’s what I thought. I thought he’s gonna hate me for acting like I didn’t hurt him and confessing like nothing happened, but no.

Nakita ko nalang ang sarili ko na hawak ang kan’yang kamay habang papasok kami sa loob ng elevator dito sa condominium n’ya papunta sa kan’yang penthouse. He’s holding my hand firmly, afraid to lose it. His hot and big hands engulf me like his life depends on it.

After my confession earlier, after I kissed him, everything went too fast. He didn’t say anything, he just pulled me out of his office. Sa isang iglap ay nakasakay na kami sa sasakyan n’ya habang madilim ang ekspresyon ng muka n’ya habang nag dri-drive. Naging tahimik ang byahe at tila lumutang ang isip ko sa mga mangyayari dahil kahit ako ay hindi alam ang sasabihin sa sitwasyon na ‘yon.

Hanggang makarating kami sa building ng kan’yang penthouse ay walang nag sasalita, wala sa sariling lumabas ako ng kotse n’ya at walang salita n’yang hinawakan ang kamay ko at hinatak papunta sa elevator ng parking lot.

Huminga ako ng malalim upang pakalmahin ang sarili. Nasa tapat kami ngayon ng elevator, hinihintay ‘tong mag bukas. Nag angat ako nang tingin kay Logan at nakita s’yang daretyo lang ang tingin at madilim pa rin ang ekspresyon ng muka. Lumunok ako.

“Logan…” I tried to call his attention by calling his name.

Hindi s’ya humarap sa akin. Nanatili s’yang nakatingin lang sa pintuan ng elevator. Muli akong napa buga ng hangin at pilit tina-tapangan ang sarili.

“Logan, I love you,” I confessed once again. “I know it’s ridiculous, and you’re probably mad at me. But I don’t want to lie anymore…” My words were cut off when he glanced at me.

Walang emosyon s’yang tumingin sa akin. His stare is cold, and I find my knees already trembling. Something inside of me feels like twisting because of the way he looks at me. I heave a sigh. Yumuko ako dahil hindi kona kaya pang makipag sabayan sa titig n’ya.

“I-I know I’ve hurt you and I’ve pushed you away so many times. I’ll understand if you already hate me,” I uttered while my head still bowed. “But I don’t want to lie to myself and to you anymore. I don’t want to hurt you anymore…” My voice faded as I spoke.

I’ll be lying if I say I’m not scared of what his reaction will be. I’m scared of rejection. Pero ayoko na mag sinungaling pa sa sarili kong nararamdaman. If he’s going to reject me, go on. I’ll accept it. But there’s no way I’ll back down that fast. Kung makulit s’ya, mas makulit ako. One rejection will not stop me from pursuing him.

Nanatili akong nakayuko, takot na makita ang reaksyon n’ya. Pero napakislot ako nang maramdaman ang kan’yang palad na lumapat sa aking balikat, dahilan para mabilis akong mag angat nang tingin sa kan’ya.

Pero bago pa ako makapag react ay naramdaman ko nalang ang labi n’ya sa labi ko. It was a light and fast kiss, you can almost not feel it happening, but the feelings I felt inside me tell me that it actually happened.

Nang marealize ko kung ano ang ginawa n’ya, ay agad nanlaki ang mata ko. Bumuka ang bibig ko tila may gustong sabihin pero agad ko rin tinikom. I felt the rapid thud of my heart, parang may nag kakarerahan sa bilis.

He leaned closer to me to whisper something. Pigil hininga ako nang maramdaman ang mabibigat at mainit n’yang hininga malapit sa aking tenga.

He let out a sigh. “Shut your mouth, I’m about to lose my shit here,” He whispered.

Umatras s’ya papalayo sa akin dahilan para makita ko ang muka n’ya. Pinag-kakatigan ko s’ya at kagaya ko ay tumitig rin s’ya sa akin. Kahit naka-kangawit ang ginagawa kong pag tingala sa kan’ya ay kinaya ko.

My eyes squinted at him, pilit binabasa ang emosyon nakikita ko sa kan’yang muka. His expression remained blank, but his eyes burned with so much desire and temptation. Napa-kagat ako ng pang ibabang labi habang pinapanood ang pag igting ng kan’yang panga.

A smirk kissed my lips. The uneasy feelings vanished just like that when I saw how he tried so hard to stop himself from doing something… The desire, adoration, and lust were overflowing, and he couldn’t hide it from me anymore.

Like a snake, my hands crawled into his defined chest as I felt him startle at my sudden touch. Dahan dahan at masuyo kong pinagapang ang palad ko sa kan’yang dibdib. Bumaba ang tingin n’ya sa kamay kong nasa dibdib n’ya at sinundan ang bawat galaw nito.

Nakayuko s’ya sa akin, kaya kinuha ko ‘tong pagkakataon para makalapit sa kan’ya upang bumulong. I saw how his jaw tightened when I was already near his ear. I felt my mouth lift because of his actions.

“Tell me, Logan…” I whispered like a sultry fox, and I felt him jolt. “Do you love me, hmm?” I asked, a smirk mingling on my lips.

Dahan dahan akong umatras sa kan’ya habang pinapanood ang pag dilim ng ekspresyon ng muka n’ya habang may ngiting naglalaro sa labi ko.

Seeing how much I affected him brought immense satisfaction. My heart swells with pride, dancing to the rhythm of triumph. But we’re the same, kahit anong tago ko alam kong sa kaloob looban ko na iba rin ang epekto ni Logan sa akin. His mere presence is enough to make my heart skip a beat.

His jaw clenched as he licked his lower lip. He watched how my face flipped into a playful one. Nanatili akong nakatitig sa kan’ya habang may mapaglarong ngisi sa labi ko.

“Don’t ask me such stupid question, Sage.” He tucked his chin as he stared down at me. “You already know the answer to that.”

Lalo namang lumawak ang ngiti ko. He’s about to pull my waist but got stopped when the elevator opened. Parehas kaming natigilan at mabilis akong napatingin sa pintuan ng elevator. Kumalma ako nang makitang walang nakasakay dito. I’ll be embarrassed if someone sees us, with this much séxual tension between us.

Tila wala naman s’yang balak gumalaw at nanatili lang nakatingin sa akin. Tiningnan ko s’ya. He looks so scary with his dark and serious expression, his stare is intense. If I didn’t know better, I’d probably think that he wants to punch me.

Halata ang pag-titimpi sa ekspresyon n’ya. Gumagalaw ang panga, madilim ang muka, tumatagos ang titig, nag tataas baba ang maskuladong dibdib habang halos lumabas na sa balat n’ya ang mga litid ng leeg n’ya. It’s as if there’s smoke behind him, emitting so much séxual appeal and hotness around him. His face looks lovely with lúst attached all over it.

It made me happy that he’s lústing over me. It made me feel loved. The way he looks at me boosts my confidence and self-esteem. I felt my face reddening.

Hinawakan ko ang kamay n’ya at hinatak s’ya papasok ng elevator dahil tila wala s’yang balak gumalaw. Ako na rin ang pumindot sa kan’yang floor, buti nalang ay naalala ko pa. Sana nga lang ay walang pumasok habang nasa loob kami ni Logan.

He was behind me, and I was holding his hand. Nasa likod ko s’ya pero may pagitan ang aming mga katawan. Mula sa repleksyon ng salamin ay sinulyapan ko s’ya. Napalunok ako nang makita ang nagbabaga n’yang tingin sa akin mula sa repleksyon ng elevator. His eyes were terrifyingly hot, and I couldn’t help but feel heated by his gaze.

Tinawid n’ya ang maliit na espasyo sa pagitan namin. I can feel his chest at my back, and his hot breath touching the back of my head. He’s panting as if he just finished running.

I watched his aroused expression reflected in the mirror. I felt my breath hitch when our eyes met again. Mabilis ako umiwas nang tingin at hindi sinasadyang mapatingin sa sarili kong repleksyon. That’s when I saw how red my face was, with flushed cheeks and a slightly parted mouth, my chest slowly moving up and down. And that’s when it occurred to me that we’re just the same, both lusting after each other.

Napa-kislot ako nang hawakan ng dalawa n’yang kamay ang balikat ko. He slowly leaned down to my ear as his hands started caressing my shoulders, moving down to my arms. Naramdaman ko ang mabilis na pag lipat ng init ng katawan n’ya sa akin, pinanood ko ang bawat galaw ng kamay n’ya sa balikat ko pababa sa braso ko.

“Babe…” He panted near my ear, and I could almost feel his lips kissing it.

I felt myself jolt as I tilted my head, allowing him to freely access my neck. We stared at each other as he continued with his actions. Both of our eyes were clouded by lúst, and our bodies clashed together, even though we were still fully clothed, we could almost feel each other’s body heat.

“Hmm?” I hummed as I felt his hot breath in my neck.

His hands were still caressing my arms, down to my hands. He slowly interlocked our fingers as he maintained our intense eye contact. Masuyo n’yang pinagsiklop ang mga kamay namin. Nanatili s’yang nasa likod ko at pina-padama ang init n’ya.

Naramdaman ko ang matigas na bagay na bumubundol sa pang upo ko. Lalo kong naramdaman ang pag init ng muka at batok ko dahil alam ko kung ano ‘yon. He’s hard as a rock, and I can almost feel how big it is just by the mere touch.

He planted soft kisses on my neck, and I allowed him by tilting my head. He kissed my neck up to the back of my ear without taking his eyes off me. I let out a soft whimper when his kiss touched a sensitive spot on my neck. Napa-pisil ako sa kamay naming mag-kasiklop.

“Do you feel it?” He whispered. I could feel him smirking in my ear.

This man… Alam na alam n’ya kung pano ako laruin, halatang eksperto s’ya sa gantong bagay. I know, I don’t have any experience with these types of things. I can say I’m a vírgin and new to this, but my pride won’t let me admit defeat. I can’t let him dominate me just like that.

I heard him grunt as I grinded myself against him. I bit my lower lip to stop myself from whimpering because of the intense friction of his hard-on against the crack of my butt. Halos maramdaman ko ang pag-kislot ng matigas na bagay sa gitna n’ya, tila binubuhay ang kanina pang buhay na drago doon.

“Ahh… Fuck…” He grunted.

Kahit nahihirapan ay pinilit kong bigyan s’ya ng matamis na ngiti. Habang s’ya ay umiigting ang panga habang unti unting may gumuhit na ngisi sa kan’yang labi. Napa-kagat ako ng labi dahil sa kan’yang itsura. He looks so hot right now, hindi rin nakakatulong ang tatlong butones n’yang nakabukas upang pigilan ko ang matinding init na nararamdaman ko habang nakatingin sa kan’ya mula sa repleksyon ng salamin.

He licked his lower lip as he leaned down again to whisper something. Bumitaw s’ya sa pagkakahawak sa aking kamay, naramdaman ko nalang ‘tong nasa bewang ko at malambing ‘tong hinihimas.

“Do it again and you’ll never like what I’m going to do to you,” Bulong n’ya at muling nag iwan ng magaan na halik sa aking leeg.

Tila ang bagal ng oras at hindi namin namalayan na bumukas na ang elevator. Hinawakan n’yang muli ang kamay ko at mabibigat pero mabibilis ang hakbang s’yang lumabas ng elevator. Buti nalang ay walang pumasok at walang tao sa hallway dahil alam kong pag may nakakita sa amin ngayon ay agad ‘tong magiisip ng kakaiba, sa ekspresyon palang ng mga muka namin at ang halatang bakat na pagkalalakí ni Logan, I’m fighting back laughter seeing the tent forming in his pants, but I restrain myself. Because I’m aware that it will be going inside me later. Napalunok ako at nag patianod sa kan’yang pag-hatak.

Hanggang makarating kami sa pintuan ng kan’yang penthouse. He dialed his door password using his free hand, while his other hand kept holding mine. Agad n’ya akong hinatak papasok nang mabuksan n’ya ang pintuan ng penthouse n’ya.

I was about to look around, but a pull on my waist made me startled. Mariin akong napapikit nang tumama ang likod ko sa pintuan at sa isang iglap ay nakita ko nalang ang labi n’ya sa labi ko, ang kamay n’yang nasa bewang ko mariin pumipisil r’on.

Saglit pa akong natigilan dahil sa gulat pero nang makabawi, ay kusang pumikit ang mga mata ko at hinalikan s’ya pabalik. I hung my arms around his nape as I kissed him back with the same intensity.

Labi sa labi, dila sa dila. Like there’s no tomorrow, we sucked each other’s lips aggressively. Like hungry hyenas, our tongues hunting each other’s tongues.

There’s no time for soft and sloppy kisses, our kisses dominate both of us. Saliva tastes like wine, getting drunk with each drop. Nanatili ang kamay n’ya sa aking bewang habang ako ay mariin n’yang hinahalikan at sina-sandal sa pintuan.

“Ahh…” I gasped for air when he freed my lips. Pakiramdam ko’y sobrang manhid ng labi ko dahil sa tindi ng pagsupsup n’ya rito.

Pero agad rin s’yang bumalik sa paghalik sa akin. Ang mga kamay kong naka-kawit sa kan’yang batok ay unti unti kong binaba at pinatong sa kan’yang dibdib. While his hand crawled up to my nape, the other one still on my waist, caressing it softly. He started kissing me assertively, and I couldn’t help but kiss him back. His kiss was hypnotizing, and I couldn’t help but follow his lips’ every movement.

Mariin n’yang hawak ang aking batok habang nakatingala ako sa kan’ya. Marahas n’yang hinahalikan ang labi ko at ang kan’yang palad na patuloy na pinipisil ang laman sa aking bewang. Pero imbis na masaktan sa kan’yang ginagawa ay lalong nag iinit ang katawan ko.

“Uhh… Shit..” He groaned as he kissed me again. Our saliva nearly molding into shapes as we move it around in our mouths.

Nanatili akong nakapikit at nakahawak sa kan’yang polo. Hindi ko rin mapigil idikit ang sarili sa kan’ya. Pakiramdam ko’y may lagnat ako dahil sa sobrang init ng singaw ko. Lúst was already taking over my body, and I don’t think I could back out of this anymore. Masyado na akong lango sa mga halik at hawak n’ya.

Unti unting bumabagal ang halik n’ya, hanggang sa padampi-dampi nalamang ‘to. A whimper escaped my lips when he let go of them. He softly kissed my lips before trailing kisses from the side of my lips to my cheek down to my jaw. Halos maramdaman ko ang basa at malambot n’yang labi sa buong muka ko dahil sa maliliit pero may panggigigil n’yang halik.

“Logan… Ughh…” Bumaba ang halik n’ya sa aking leeg. Hindi kagaya ng nasa elevator kami, madiin at pahigop ang binibigay n’yang mga halik sa leeg ko. Hawak hawak n’ya parin ang batok ko at naramdaman ko ang malikot n’yang kamay sa bewang ko na unti unting bumababa.

Ipinilig ko ang ulo ko upang malaya n’yang mahalikan ang leeg ko. I can’t stop whimpering because of the way he kisses my neck. Sometimes, he súcks on it, then he grazes his teeth on the sensitive flesh of my neck. I can’t help but feel my knees tremble. He’s lapping at my neck like a damn vampire, and the only thing I can do is moan and grip his polo.

Naramdaman ko ang maskuladong n’yang kamay sa aking bewang na dahan-dahang dumausdos sa aking pang upo. His hand touches the cheek of my butt. He’s caressing it softly, and I can’t help but móan.

“Aughh…” Ang mga kamay kong nasa kan’yang dibdib ay unti unting gumapang sa kan’yang naglalakihang braso. I caressed his toned arms with the same rhythm as he caressed my áss, while softly peppering my neck with kisses.

“Logan!” I called his name when I felt him squeeze my bútt cheek, may panggigigil n’ya ‘tong pinisil na akala mo’y stress ball. Napa-mulat rin ako ng mata dahil sa gulat.

“Hmm?” He hummed, not minding my reaction to his sudden action. His eyes were still closed while his head leaned towards me, kissing, biting, and súcking my neck down to my shoulder.

Muli akong nanghihina napapikit ng sipsipin n’ya ang sensitibong laman sa balikat ko. “Ughhh… Wait…” Ungól ko habang mahina s’yang tinutulak palayo.

“Wait, Logan… Ugh..” Hinawakan ko ang kan’yang kamay na nasa pang upo ko upang pigilan ‘to sa pagpisil dito. Nanatili akong nakapikit sa panghihina dahil sa ginagawa n’yang pag sípsip sa aking balikat.

“Wait… let me take a bath first..” Giit ko habang pilit tinatanggal ang kamay n’ya sa aking púwetan.

I heard him sigh as he slowly removed his hand from my butt. Unti unti rin n’yang nilayo ang ulo n’ya sa balikat ko. Nakahinga naman ako ng maluwag ng pakawalan n’ya ang pang upo ko. Dumilat ako at tinitigan s’ya. Hinawakan n’ya ang bewang ko at hinatak ako palapit sa kan’ya.

Nag taas baba ang dibdib ko sa hingal habang pinagkatitigan s’ya. Habang s’ya ay parang hindi manlang napagod sa ginawa namin. Ano nga ba ang ginawa namin? We just made out, and this man still looks so fresh and hot, while I, on the other hand, already look so haggard. My hair is so messy, and I’m bathing in sweat.

There’s no way in héll I’ll let him touch me without taking a bath first. I probably already smell, and I don’t want my first time to be when I look like I just finished a marathon.

“Let me take a bath first, Logan,” Saad ko.

Mabilis nagsalubong ang kilay n’ya. “There’s no need, you already smell fucking good.” Agad kong maramdaman ang pamumula ng pisngi dahil sa sinabi n’ya. Pero umiling lang ako tanda ng hindi pagsang-ayon.

Tinitigan n’ya ako at hindi na nagsalita, nagtitigan lang kami ng ilang minuto bago n’ya binasa ang pang ibabang labi bago dahan dahan tumango.

Mabilis akong napangiti ngunit agad rin nabura nang maramdaman ko ang dalawa n’yang kamay na sinakop ang pang upo ko, sa isang iglap ay buhat buhat n’ya na ako, wala akong nagawa kung hindi iyakap ang mga binti ko sa kan’yang torso upang hindi mahulog sa sobrang gulat.

“Oh my god!” Tili ko, mabilis akong napahawak sa kan’yang balikat, takot na mahulog.

Nang makabawi sa gulat ay pinukol ko nang masamang tingin si Logan, pero ngumisi lang ‘to sa akin at nagsimula nang maglakad papunta sa hagdan, paakyat sa kan’yang kwarto. Hindi ko naman maiwasan pamulahan ng muka dahil ang dalawa n’yang kamay ay sapo sapo ang pang upo ko at paminsan minsang pinipisil ‘to.

“Stop squeezing my butt, Logan!” Sita ko sa kan’ya habang masamang nakatingin sa kan’ya. Mahina ko rin pinalo ang kan’yang braso na naka pulupot sa akin.

He licked his lower lip and smirked at me while shaking his head. Pinagpatuloy n’ya ang paglalakad sa paakyat sa kwarto n’ya, at hindi tinatanggal ang kamay n’ya sa akin pang upo. His hands felt so hot, I feel like they could leave a mark, like a tattoo, because of their heat.

“I can’t help it. Sorry,” He apologized with a smile mingling on his lips. Napailing nalang ako.

“Saan tayo pupunta?” Tanong ko nang makaakyat kami sa pangalawang palapag ng penthouse n’ya.

He arched his brow while still smiling. “Where do you think?” He asked.

Napa rolyo nalang ang mga mata ko, habang hindi rin mapigilan ang ngiting pilit kinukubli. Nag lakad s’ya hanggang makarating kami sa dulo ng hallway, kung saan may malaking itim na pinto na sa tingin ko’y kwarto n’ya. Napa-kagat ako ng labi nang tinangal n’ya ang isang kamay sa pang upo ko para pihitin ang doorknob, habang ang isa n’yang kamay naman ay tumaas sa bewang ko upang alalayan ako.

When we entered his room, I couldn’t help but look around as a strong ambiance overwhelmed me. I took a quick glance around, his room resembled his office, spacious with a color combination of black and silver. However, what caught my attention was the big black queen-size bed in the middle of the room. I felt my heart quicken.

Umiwas ako nang tingin at tumingin sa kan’ya. My heart, which had been quickening so fast, raced even faster when I caught him staring at me. There was a little smile on his lips as he looked at me lovingly, unlike earlier when all I could see in his eyes was lúst and temptation. Right now, he was looking at me warmly. Naramdaman ko ang pag-iinit ng pisngi ko, kaya mabilis ako umiwas nang tingin sa kan’ya.

“Put me down, Logan,” Utos ko sa mahinang boses habang hindi makatingin sa kan’ya.

Saglit n’ya pa akong tinitigan bago unti unting binaba. Ang kamay ko naman ay nanatiling nakapatong sa kan’yang balikat. Tumingala ako upang makita ang muka n’ya at tipid na ngumiti.

“I’ll take a bath first,” Ani ko.

He rolled his eyes as he pulled me by my waist. He rested his head in the crook of my neck and shoulder and started sniffing me. Naramdaman ko namang ang pamilyar na pakiramdam na unti unti bumabalik sa sistema ko.

“You already smell so fucking good, Babe…” Tila paos n’yang bulong sa akin. I can feel the hair on my nape standing up because of the sensation.

Bago pa manguna ang kakaibang nararamdaman ko ay agad kong tinangal ang kamay n’ya sa bewang ko. Umiling ako sa kan’ya at tumalikod, nilibot ko ang paningin ko upang hanapin ang pinto ng banyo n’ya. Napangiti naman ako nang makita ‘to.

Muli akong humarap sa kan’ya at naabutan ko s’yang naka pamulsa habang nakatingin sa akin ng malamlam. Lumapit ako sa kan’ya ng may ngiti sa labi at inangkla ang braso ko sa kan’yang leeg, tumingala ako sa kan’ya, bumaba naman ang tingin n’ya sa akin.

Bumuga s’ya ng hangin bago hinawakan ang bewang ko. “Do you really want to take a bath?” Tanong n’ya.

Tumango ako. “Yes, hindi ako komportable at ang daming nangyari ngayon araw.”

He looked at me for a bit and sighed before slowly nodding. A smile crept onto my lips as I removed my hands from his nape. Tinalikuran ko s’ya at lumapit sa pinto ng banyo n’ya. Siguro naman kumpleto s’ya ng toiletries.

Nilingon ko s’ya at nakitang nasa pwesto pa rin s’ya kung saan ko s’ya iniwan. Sumandal ako sa pinto ng banyo n’ya habang nakatingin sa kan’ya. Tinaasan ko s’ya ng kilay.

“You should take a bath too,” I stated, my eyes bored into him.

He tilted his head while his lips curled into a smirk. Muli s’yang namulsa habang hindi tinatanggal ang titig n’ya sa akin. Napailing nalang ako dahil alam kong may iniisip nanaman s’yang katarantadúhan.

“Then, should we take a bath together?” He asked in a playful tone, his brows shooting up. “You know, to save water?”

I rolled my eyes at him as I crossed my arms to my chest. He knows how to play this kind of game, huh? Does he think just because I’m new at this kind of stuff I couldn’t keep up with him? Well, let’s see.

My eyes squinted at him, I inclined my head slightly. I looked at him alluringly as I bit my lower lip. Nakita ko kung pano s’ya natigilan at pano unti unting nabura ang ngisi sa labi n’ya. Sikreto akong napangiti. I gaze at him with full seduction while my eyelashes flutter, a sultry smile touching my lips.

Gumalaw ang panga n’ya at hindi nakaligtas sa akin ang pasimple n’yang paglunok. Lalong lumawak ang ngiti ko dahil tila nahihirapan na s’ya sa bukol na lalo pang lumalaki sa gitnang bahagi n’ya.

“Nope, I don’t want to take a bath with a beast.” I said tauntingly as I slowly examined him, from his eyes down to his lips and to his broad shoulders, chiseled chest. I bit my lip when my eyes landed on his clothed abs, until they reached the bulge in his pants.

Saglit pa akong tumitig doon bago mapalunok at mag angat nang tingin. Just to see Logan with his dark expression, his jaw clenching tightly, his breaths coming out in heavy, ragged gasps. His eyes clouded with overwhelming desire and hunger. He looked at me with an intense thirst, as if he were ready to ravish me at any moment.

Pero wala akong nararamdaman takot, bagkus lalong lumawak ang ngiti sa labi ko at muli s’yang hinawi nang tingin bago muling nakipag titigan sa kan’ya.

“Take a bath, Logan…” I ordered, while my eyes once again landed on his crotch. I glanced up at him and gave him a sly smile. “I don’t want a stinky ‘thing’ entering me,” I said cheekily.

Natigilan s’ya sa sinabi ko at Pinagkatitigan ako. Nang makabawi ay gumuhit na ngiti sa labi n’ya at napailing. The tip of his tongue touched his cheek, he licked his lower lip. But what caught me off guard was when he slowly touched the bulge in his pants without taking his eyes off me.

He tilted his head while his eyebrows playfully shot up. “This stinky cock will make you scream later, Babe,” he sneered.

Naramdaman ko ang medyo paglaki ng mga mata ko dahil hindi ko inaasahan ang pagiging bulgar n’ya. Ni rolyo ko ang mata ko upang hindi n’ya mapansin na natigilan ako. Tinalikuran ko s’ya at hinawakan ang doorknob ng banyo.

I heard him chuckle in a manly manner. “You sure you don’t want to take a bath with me?” he asked playfully. I just waved my hand at him, at hind na s’ya pinansin. Pumasok ako ng banyo n’ya at muli s’yang sinulyapan, kumindat s’ya sa akin bago ko isinara ang pinto.

Napasandal ako sa pinto nang maisarado ko ‘to. Sinapo ko ang dibdib na kanina pa mabilis ang tibok. Shít! This is it! Everything went so fast. I know we just confessed to each other, and now we’re already going to do the deed.

Pero nandito na ako, wala nang atrasan ‘to. If I were to pick someone to be my first, it would undoubtedly be Logan. He’s the man I love, and while our current situation may not be ideal since I just confessed, but he’s definitely the ideal man for me. Although our timing may not be perfect, having him with me makes this experience special because he means so much to me.

I’m scared, I won’t deny that. Pero hindi ‘yon magiging dahilan para umatras ako. And the thought of Logan being with me tonight makes me calm. His presence is enough to dispel the raging storm of doubt inside me. At masaya ako na si Logan ang kasama ko ngayong gabi, at ako ang kasama n’ya.

Unti unti kong hinubad ang suot suot kong damit, habang patungo ako sa malaking shower room. Naramdaman ko parin ang tila tinatambol kong dibdib dahil sa lakas ng tibok nito, I could almost hear it echoing inside of this bathroom.

Pinihit ko ang shower at napapikit nang tumama sa balat ko ang malamig na tubig nito. Nag babaka sakaling maibsan n’ya ang init na nararamdaman ko, pero tila wala ‘tong epekto. Saglit ko pang binabad ang sarili ko sa shower bago inabot ang body soap upang linisan ang sarili ko.

I stay in the bathroom for like half an hour, buti nalang ay hindi ako kinakatok ni Logan. Tinungo ko ang aparador n’ya dito sa banyo at kumuha ng bathrobe at sinuot ‘to. Hinayaan ko naman tumulo ang tubig ng basa kong buhok sa aking balikat.

Tinitigan ko ang doorknob ng pinto ng banyo bago nagpakawala ng hangin at dahan dahan ‘tong pinihit pabukas. Marahan ko ‘tong binuksan at sumilip sa kwarto n’ya. Pero nagsalubong ang kilay ko nang hindi makita ang pigura ni Logan. Hindi pa s’ya tapos maligo?

Hinakbang ko ang paa ko palabas ng banyo na tanging bathrobe lang ang suot at walang tunog na isinara ang pinto nito. Nilibot ko ang paningin sa may kadiliman kwarto dahil tanging ang lampshade lang na nakatayo sa tabi ng kama ang nag si-silbing liwanag sa loob.

Pero napahinto ako dahil naramdaman ko ang pagtaas ng balahibo ko sa batok. I felt someone staring at my back intensely. Napalunok ako at naramdaman ko ang mabilis na pag-init ng muka ko.

Dahan dahan akong humarap sa kan’ya. And there I saw Logan sitting on the single couch, legs spread wide. His arm pinned on the armrest, cheek resting on his knuckles as he looked at me menacingly. Like a lion on his throne, waiting for his prey.

I couldn’t help but gulp at the sight of him. He wasn’t wearing anything except for a white towel draped over his torso. He looked incredibly attractive, with his wet, disheveled hair and bare chest. My eyes drifted over his body, from his broad shoulders down to his toned chest and eight-pack abs. Kutis gatas rin si Logan, tila nagliliwanag s’ya sa loob ng madilim na kwarto dahil sa kaputian n’ya.

Umayos nang upo si Logan at umalis sa pagka-ka-halumbaba. Pinatong n’ya ang dalawang braso sa arm rest at sumandal habang hindi tinatanggal ang tingin sa akin. Napalunok ako. He tapped his thigh, gesturing for me to come near him.

“Come here, Babe,” He gestured.

Napa kagat ako ng pang ibabang labi bago dahan dahan naglakad palapit sa kan’ya. He leaned back on the sofa, never taking his eyes off me as I slowly approached the beast waiting for me at his throne.

Hanggang makalapit ako sa harapan n’ya. I was standing in the space between his legs, looking down at him as he looked up at me. He raised his hand, and I felt my body tense up when his rough hand touched the back of my leg.

He softly caressed my clothed leg. The only thing I’m wearing is a bathrobe, and I don’t have any underwear inside of it. Kasabay nang pag himas n’ya sa hita ko ay ang pagdaloy ng kakaibang init sa aking sistema.

“Logan…” I called his name helplessly, anticipating his next action.

Gamit ang kamay n’yang nasa hita ko, hinapit n’ya ako palapit pa sa kan’ya lalo. His hand pulled my leg softly until my leg folded and my knee touched the couch. I slowly cradled my other knee to the couch. Ngayon ay nakaluhod na ako sa couch habang naka-upo s’ya. Pinatong ko ang kamay ko sa balikat n’ya habang ang isang kamay n’ya ay umakyat sa bewang ko.

We didn’t break our eye contact. Both of our eyes were already fogged with overflowing lust. Our body heat was steaming between us. The cold night was no match for our warmth. It didn’t help to ease the burning desire we had for each other.

Ang isa n’ya pang kamay ay umakyat pataas sa aking bewang, ngayon ay dalawang malalapad at maiinit n’yang palad ang nakahawak sa aking bewang. Unti unti n’ya akong inaalalayan pa-upo sa kan’ya habang hindi inaalis ang tingin sa akin.

Dahan dahan n’ya akong inupo sa gitnang bahagi n’ya, ang kamay ko ay nanatiling naka hawak sa kan’yang balikat mahina ‘tong pinipisil. I bit my lower lip when I felt his hard on down there. Malamlam ko s’yang tinitigan habang ang bibig ko ay bahagyang naka bukas.

May gumuhit na ngiti sa labi ko nang may maisip na ideya. Idiniin ko ang sarili ko sa kan’ya, at sabay kaming napaungol ng mag tama ang pang upo ko at ang ulo ng kan’yang pagkalalakí. Nanghihinang napa pisil ako sa kan’yang balikat.

But that doesn’t stop me. Muli kong iginiling ang sarili ko sa ibabaw n’ya habang hindi inaalis ang tingin sa kan’ya. Gumalaw ang panga n’ya habang mahigpit akong hinawakan sa bewang at diniin sa kan’yang pagkalalakí. Mag kasalubong ang kilay at mariin s’yang nakapikit habang nakatingala.

“Damn it… Aghh…” He groaned as he kept pushing me down on his bulge.

I bit my lower lip as I grind against his clothed cock. His hands were firmly holding my waist as I kept grinding sensually on top of him. His eyes were closed while his head rested against the couch headboard. His eyebrows furrowed while he bit his lip. Soft whimpers were already escaping my mouth.

“Fuck… Yeah, Babe… Haa…” Paos na ungol n’ya habang patuloy akong gumígiling sa ibabaw n’ya.

“Ahh… Logan…”

Tumingin s’ya sa akin. Ang isa n’yang kamay na nasa bewang ko ay dahan dahan umangat patungo sa gilid ng panga ko. Marahan n’ya ‘tong minasahe habang ang hinlalaki n’ya ay tumungo sa labi ko at hinaplos ‘to. Patuloy naman ako sa ginagawa ko sa itaas n’ya. Naramdaman ko na rin ang matinding pamamasa ng butas ko.

He caresses my lips softly as if coaxing me to open my mouth, so I did. I open my mouth lightly while his thumb is still on my lips. But what surprises me, is when he slowly pushes his thumb inside my mouth. A whimper escapes me.

Seryoso n’ya akong tinitigan habang ako ay napahinto sa paggíling sa ibabaw n’ya dahil sa ginawa n’ya. His thumb was now touching my wet tongue, causing my cheeks to flush. Binasa n’ya ang pang ibabang labi.

“Suck it, Babe…” He ordered.

Like a good and obedient secretary, I sucked his thumb and played with it inside my mouth without taking my eyes off him. The sounds of my tongue playing with his thumb were unbearable. I felt so hot and dirty. Naramdaman ko naman ang paghigpit ng hawak n’ya sa bewang ko.

He stared at me with dilated pupils, his jaw clenched and his tongue pushing against his cheek. His face was flushed, and sweat was already dripping from his forehead. Napaungol ako nang maramdaman ang biglang pag-kislot at paglaki ng alaga n’ya sa ilalim ko. Tangina! May ilalaki pa!?

Naging matunog ang bigla n’yang paghugot ng kan’yang daliri sa akin bibig, may tumulo pang laway sa aking labi dahil sa ginawa n’ya, pero hindi pa ako nakakapag react ay agad n’yang hinatak ang batok ko at siniil ako nang halik.

Mabilis akong tumugon sa mga uhaw n’yang halik. Ipinulupot ko ang mga braso ko sa leeg n’ya at hinatak s’ya palapit sa akin. Bumaba ang kamay n’yang nasa bewang sa aking pang upo at sinapo ‘to. Sa laki ng kamay n’ya ay swak na swak ang bilugan kong pang upo sa palad n’ya.

We kissed each other with so much intensity, our lips colliding, tongues intertwining, mouths sharing saliva. May panggigigil n’yang kinagat ang labi ko habang sinasabayan nang paglámas sa aking puwetan. Our kiss was filled with urgency, as if time itself were running out, his tongue exploring every corner of my mouth. Gustohin ko mang umúngol ay hindi ko magawa dahil sa labi n’yang nasa labi ko.

Ang mga kamay ko naman na pilit nag hahanap ng kakapitan ay naglakbay sa kan’yang likuran, hanggang maabot ko ang malambot n’yang buhok. My arm was wrapped around his broad shoulder while the other hand tugged at his hair as our kiss deepened.

His hand, which was on my nape, drifted down to my buttock as he clasped both cheeks and picked me up without interrupting our kiss. He squeezed my butt cheeks before standing up, and my legs automatically wrapped around his waist as he lifted me.

Parehas kaming nakapikit habang patuloy na naghahalikan. Nag umpisa s’yang maglakad, at laking pasasalamat ko ng hindi kami natumba habang nag lalakad dahil sa tindi nang halikan namin. Sapo sapo ng kamay n’ya ang pang upo ko at marahas ‘tong nilalámas.

“Tangina, ang tambok!” Aniya pagkatapos n’yang pakawalan ang labi ko, at muling pinasadahan nang pisil ang pang upo ko bago ako hinalikan.

We continued kissing each other passionately as we made our way to his bed. He gently laid me down without breaking our kiss. Naramdaman ko nalang ang likod kong lumapat sa malambot n’yang kama.

Ilang minuto pa kami nag palitan ng laway hanggang lumihis ang halik n’ya sa aking panga, pababa sa aking leeg. He slowly licked my neck, his tongue lapping at it. I couldn’t help but tug his hair even more, while a gasp escaped my lips.

“Logan… Ahh!” Napahiyaw ako nang kagatin n’ya ang sensitibong laman sa aking leeg.

He was already hovering over me, his large body pressing down on mine. His hands gripped my waist while his head nestled against my neck, planting kisses on it.

I can’t stop myself from móaning every time he bites the flesh on my neck. He then gently súcks on it before fondly licking it, as if endearing me. Paulit ulit n’ya ‘yon ginagawa na nagpa-pa-baliw sa akin.

Isang matunog na pagsípsip ang ginawa n’ya sa leeg ko bago to pakawalan. Unti unti s’yang lumayo sa akin. Naniningkit ang mga mata at hinihingal ko s’yang pinanood. Nakaluhod s’ya ngayon sa kama at nakaharap sa akin habang ako ay nakahiga.

He reclined his body, his chest rising and falling as he gasped for air. He stared down at me with intoxicated eyes, his face flushed with lúst. Veins bulged on his arms as his hands clenched into fists. He licked his upper lip, squinting his eyes at me.

While I probably looked the same as him, with my hair disheveled and panting heavily, my head slightly turned to the side as I looked at him. My knees were folded and lying to the side, while my hands rested on my tummy. Pinukol ko s’ya nang malagkit na tingin habang ang isang kamay ko ay unti unting umaakyat papunta sa labi ko.

At ganon nalang ang pag-igting ng panga n’ya habang pinapanood akong unti unting tinatanggal sa pagkakabuhol ng robang suot ko. Ang daliri ng isa kong kamay ay nag lalaro sa aking labi habang kagat kagat ko ‘to. Hindi ko tinangal ang tingin ko sa kan’ya hanggang tuluyan ko na makalas ang tali ng roba ko.

Tumambad sa kan’ya ang katawan ko. One thing about me, I’m confident in my figure. I’ve been blessed with a nice body and face, so there’s no reason for me to feel shy being náked. His reaction alone satisfies me… the way his jaw clenches and his adam’s apple moves up and down as he gulps. His eyes gleam with amusement, adoration, and lúst. It gives me so much confidence.

Ngumiti ako sa kan’ya habang pinag landas ko ang kamay ko sa aking katawan. Nanatili akong nakatingin sa kan’ya habang hindi nabubura ang ngiti sa labi ko. Napa-kagat ako ng pang ibabang labi.

“Logan…” I called to him, my hand brushing against my bare skin. “Touch me, Logan…” I pleaded with a slurred voice.

Nakita ko s’yang napalunok habang madilim na nakatingin sa akin. Gumalaw ang panga n’ya. Tumingala s’ya at mariin na pumikit. Sinapo n’ya ang gitnang bahagi ng ilong at pinisil ‘to. Bumaba naman ang mata ko sa kan’yang katawan na nakabalandra sa harapan ko. Gusto kong purihin ang tuwalyang nasa kan’yang bewang dahil nanatili ‘tong mahigpit ang kapit.

“Yebat…” Mura n’ya habang nakatingala at umiigting ang panga. Bumaba ang tingin n’ya sa akin. Taimtim n’ya akong tinitigan.

“Do you really want to do this with me?” He asked, seriously.

Napahinto ako dahil sa sinabi n’ya. Napalunok ako. His question took me aback. I didn’t expect him to asked me a question like that. Huminga s’ya ng malalim at lumambot ang mga tingin pinupukol n’ya.

“Are you sure you want it to be me…” I didn’t let him finish his words.

“I love you, Logan,” Pagamin ko. Nakita ko s’yang natigilan.

I smiled at him. His questions are not that hard to answer. Kanina palang sa banyo ay nasagot kona ang mga tanong n’ya sa isip ko. I want it to be Logan… And I don’t think I will regret this because Logan was man enough to ask me this kind of question. That just shows how much he respects me. This is more than enough to prove that he’s worthy to be my first.

Nang hindi s’ya gumalaw ay tinaas ko ang isa kong paa. I slowly touch his rock-hard body with my foot. I lay my foot on his abs and push him slightly to provoke him. A smile creeps onto my lips as he looks down at my foot on his abs. Dahan dahan umangat ang tingin n’ya sa akin. Habang ako ay mapaglarong nakangiti sa kan’ya.

Babawiin kona sana ang paa ko nang mabilis n’ya ‘tong nahuli. He held my foot and gently massaged it. He licked his lower lip while directing my foot down to his crótch without breaking our eye contact. I bit my lower lip because of the sensation of his hard cóck against my foot. I pressed it down, and I heard him groan.

He tucked his chin. “Tell me, Babe…” His eyes bore into me as my foot kept pressing against his clothed cock.

“Tell me, what do you want me to do to you, Babe,” He commanded.

slutty smile formed on my lips. I gave him a hard press on his crótch while looking at him drunkenly.

“Fuck me, Logan.”

And like a click of a finger, like a go signal… Tinawid n’ya ang pagitan ng mga labi namin at muli ‘tong pinag-dikit. We started our kiss aggressively. We kissed like we were hungry for each other’s flesh, thirsty for each other’s saliva. Matunog na nag espadahan ang mga díla namin, tanging ang tunog lang nang nag-sa-salpukan naming mga laman ang maririnig sa apat na sulok ng kan’yang kwarto.

Tuluyan ko nang hínubad ang robang suot at ipinulupot ang mga braso ko sa kan’yang katawan ng hindi pinuputol ang halikan namin. My hands wrapped around his broad back. Ramdam na ramdam ko ang matitigas n’yang masel sa likod.

Habang s’ya naman ay mabilis pumaibabaw sa akin. Ang malaki n’yang kamay ay sinapo ang hita ko at marahas ‘tong minasahe. Bumaba ang halik n’ya sa aking leeg. Salitang sípsip at kagat ang ginagawa n’ya sa leeg ko. Ipinilig ko ang ulo ko upang malaya n’yang makain ang leeg ko.

“Ugh… Oh…” Mga halinghing lumalabas sa bibig ko.

Bumalik ang halik n’ya sa labi ko na s’ya namang ginantihan ko. Pero mabilis kong nakagat ang pang ibaba n’yang labi nang maramdaman ang kan’yang kamay na umaakyat sa aking díbdib. Mula sa aking tyan ay unti unting gumapang ang mainit n’yang palad pataas sa aking dibdíb.

I let out a gasp when his hand reached my chest. He slowly fondled my chest, and I couldn’t help but whimper when I felt how rough his palm was against my nípple. Muling bumalik ang halik n’ya sa aking leeg habang pinaglalaruan n’ya ang díbdib ko.

“Ah!… Shit!…” He pinched my nípple while dipping down to kiss my neck and shoulder. “Haa… Logan…” He played with my nípple like a pro.

Unti unting bumaba ang halik n’ya mula sa balikat ko patungo sa díbdib ko. Pigil hininga ako nang maramdaman ang mainit n’yang hininga sa aking útong. I bit my lip when his tongue touched my nípple. He started licking my nípple. He slowly brushed his tongue against my nípple, moving it so expertly. Napa sabunot ako sa buhok n’ya dahil sa kakaibang sensasyon na nararamdaman ko.

From licking, he dipped down to súck my nipple. I felt him súcking my nípple like a vacuum. Puro ungol lang ang nagawa ko at pilit na tinutulak ang ulo n’ya sa díbdib ko. Sobrang basa na ng ibaba ko, pakiramdaman ko’y may lumalabas na sa bútas ko dahil sa sobrang pagkabasa.

Sinisipsip, kinakagat at dinidilaan n’ya ang útong ko habang nasa loob ‘to ng kan’yang bibig. Salit salitan n’ya ‘tong ginagawa sa dalawang korona sa díbdib ko. Kagat labi akong napapatingala dahil sa sarap.

Ang isa n’yang kamay na agresibong mina-masahe ang hita ko ay unti unting dumudulas patungo sa aking pang upo. Tinungo ng kan’yang daliri ang aking lagusan habang hindi inaalis ang útong ko sa kan’yang bibig. Nanatili naman ang tingin n’ya sa akin, pinapanood ang reaksyon ko sa mga ginagawa n’ya.

“Logan!” Napasinghap ako nang matunton ng kan’yang daliri ang bútas ko. Nanlaki ang mata ko at nangatog ang tuhod ko nang masundot ng kanyang hintuturo ang sensitibong bútas ko.

“Fuck! You’re already wet!” He groaned as he started dipping his finger inside my wet hole.

Napuno ng úngol ko ang buong kwarto nang maramdaman ko ang daliri n’yang unti unting pumapasok sa lagusan ko. May konting hapdi pero mas lamang ang matinding sarap na nararamdaman ko. Bumaba ang kamay ko upang sapuhin ang muka ni Logan, hinatak ko s’ya paakyat sa akin at hinalikan, na s’yang malugod n’yang tinugon.

He just put his finger inside me, but I already feel like cumming. His fingers are big and rugged, kumakayod sa mga sensitibong laman ko. Matunog rin ang paglabas pasok nito dahil sobrang basa ng loob ko.

“I’ll put another one, Babe,” He whispered.

Marahan akong tumango at agad n’yang pinasok ang daliri n’ya sa loob ko. Napangiwi ako nang may maramdaman hapdi pero agad rin kumalma nang muli n’yang tinungo ang díbdib ko at sinubo ang utong ko.

“Ah… ang sarap…” Ungol ko nang bumilis ang paglabas pasok ng dalawa n’yang daliri sa bútas ko.

I gasped when he suddenly pulled his fingers out of me. He let go of my nípple. I was about to complain, but his two large hands held my legs and pushed them onto my chest, pero bago pa ako makapagtanong kung ano ang gagawin n’ya ay agad akong napamura.

“Tangina, Logan!”

I felt his wet tongue exploring my hóle, finding its way to my entrances and poking them repeatedly, causing me to lose control. Napa-tingala ako at agad napahawak sa buhok ni Logan. I tugged his hair as I pushed him down towards my hóle.

But the next thing he did made me gasp for air. His large hand reached my gróin, easily encircling it. He slowly moved it up and down while still lapping at my hole. Gágo, doble ang sarap.

“Logan! Ahh… That’s so good!” I moaned while one hand kept tugging his hair, while the other one gripped the bedsheet tightly.

This is my first time experiencing something like this. The feelings of intimacy, arousal, and excitement are flooding my whole system. My body feels feverish while my head is spinning from the overwhelming pleasure. And I’m experiencing all of this because of Logan. He’s the only one who can make me feel like this.

I jolt when unfamiliar feelings rushed me. Agad kong naitulak ang ulo ni Logan papalayo sa akin nang maramdaman ko ang papalapit na pagsabog ng gitnang bahagi ko. Isang mahabang úngol ang pinakawalan ko bago naramdaman ang paninígas ng tuhod ko kasabay nang pagsambulat ng katas ko sa aking tyan.

Hinihingal at naniningkit ang mata kong tinitignan si Logan. Pakiramdam ko’y naubos lahat ng enerhiya ko. Umatras si Logan at lumuhod sa pagitan ng mga hita kong naka buka. Nag tataas baba ang kan’yang dibdib habang dinidilaan n’ya ang kan’yang pang ibabang labi.

“You taste so sweet, Babe…” Logan complimented, and I felt my cheeks flush. Napapikit nalang ako dahil sa pagod at hiya.

“But you can’t sleep yet…” Unti unting dumilat ang mata ko dahil sa sinabi n’ya. He licked his upper lip. “You haven’t tasted the real pleasure.”

Unti unting dumako ang kamay ni Logan sa gilid ng tuwalya suot n’ya. Napalunok ako nang marealize kung anong gagawin n’ya. The bulge on the towel is so visible that I can actually see how big he is even though it’s covered.

Marahas ang ginawa ni Logan na pag tangal ng tuwalya sa kan’yang bewang, hindi kagaya ko kanina mabagal upang akitin s’ya. Sa kan’ya ay agresibo tila hindi na makapaghintay na pakawalan ang alaga n’yang kanina pa gustong lumabas.

I felt my eyes widen and my breath hitch when I saw his full glory. Standing confidently before me was Logan’s cóck… I knew it was big, but I was wrong… it was massive. I felt my body react as my hóle twitched at the sight of him.

Ang ulo nito ay mapula-pula habang ang katawan naman ay sobrang puti. Napakaganda ng pagkalalakí ni Logan. From the veiny body up to his shiny head, his cock was molded perfectly. Hindi na ako magtataka kung bakit madaming patay na patay sa kan’ya.

I think the things I learned in mathematics didn’t go in vain because in one look, I already knew his size. The feeling of terror and excitement is overwhelming me at the thought of his 13 inches going inside of me.

Tangina, 13 inches!

Kinulong ng isang kamay ni Logan ang katawan ng pagkalalakí n’ya. Marahan n’yang hinagod ‘to habang nakatingin sa akin. Sunod sunod ang ginawa kong pag lunok habang pinapanood ang pagtaas baba ng kan’yang kamay sa sariling ari.

“Ah… ahh.. puta…” Ungol ni Logan habang pina-paligaya ang sarili sa harapan ko.

Pinasadahan n’ya nang hawi ang buhok habang patuloy na sina-sálsal ang kan’yang pagkalalaki. Tumingala s’ya habang umiigting ang panga kaya kitang kita ko ang mga ugat sa kan’yang leeg at ang mga munting pawis. Napa-kagat ako ng labi habang hindi magawang alisin ang tingin sa kan’ya.

He looks so hot pleasuring himself. Veins popping not only on his neck but also on his cóck, precúm already flowing out. Eyes tightly closed, jaw tightening while his hand keeps fisting his cóck.

Sobrang init na ng pakiramdam ko. Bumaba ang tingin n’ya sa akin kasabay ng kamay kong nagsisimulang abutin ang sariling bútas ko. Sinundan n’ya nang tingin ang kamay kong patungo sa aking pang upo. Pero bago ko pa mahawakan ang bútas ko ay agad n’yang hinuli ang kamay ko. Napa angat ako nang tingin sa kan’ya at agad rin napalunok nang makita ang matalim n’yang tingin sa akin.

“Don’t you fucking dare, I won’t let you touch yourself when I’m here in front of you…” Mariin n’yang saad habang umiigting ang panga.

I glared at him. “Fuck me already, then!” I leered.

Unti unti namang may gumuhit na ngisi sa kan’yang labi at marahan tumango. Binasa n’ya ang pang ibabang labi at inayos ang pwesto ko. Muli n’yang sinuklay ang buhok gamit ang daliri ng hindi nabubura ang ngisi sa kan’yang labi.

“Gladly, Babe.”

Mabilis inabot ni Logan ang isang unan at nilagay ‘to sa aking likuran bilang alalay. Pumuwesto s’ya sa gitna ko at muling binuka ang mga hita ko. Narinig ko s’yang napamura ng makita ang bútas kong namamasa.

Hinawakan n’ya ang pagkalalakí n’ya at tinutok ‘to sa butas ko, hindi ko naman maiwasan mapa ungot dahil sa kakaibang sarap ng pagsundot ng ulo ng pagkalalakí n’ya sa bútas ko. Hawak ng isang kamay ni Logan ang isa kong hita habang ang isa ay hawak ang kan’yang ári at pina-pahid ang ulo nito sa lágusan ko.

“You need to take my cock now, Babe,” He sneered, a smile mingling on his lips.

Napa kagat ako ng labi at marahan tumango sa kan’ya. Hinahanda ang katawan at ang sarili dahil alam kong matinding sakit ang mararamdaman ko dahil sa laki nang papasok sa akin. Pumaibabaw sa akin si Logan at hinaplos ang aking pisngi.

“I’ll be gentle, Babe,” Logan assured me as he planted small kisses on my lips.

I smiled at him gently as I wrapped my arms around him. Nilapit ko ang sarili ko malapit sa kan’yang tenga upang bumulong.

“Give it all to me in one push, Logan,” Bulong ko. Naramdaman ko s’yang natigilan bago ako tiningnan na magkasalubong ang kilay.

“What? Are you insane?” Hindi n’ya makapaniwalang tanong.

Ngumiti ako sa kan’ya. “Do it, Logan.”

He shook his head. “No! Hindi mo kakayanin,” Saad n’ya habang umiiling.

Naramdaman ko s’yang napa-kislot nang hawakan ko ang pagkalalakí n’ya. I felt how hot it is against my palm and how it twitched. Hinawakan ko ‘to at tinutok sa sarili kong butas. I saw him wince because of pleasure.

“I want it, Logan. Para isang pasada lang ang sakit,” Paliwanag ko at ngumiti sa kan’ya.

Natigilan naman s’ya at lumambot ang tingin sa akin. Tinitigan n’ya ako ng ilang minuto bago napa-buga ng hangin at gumalaw ang panga, sumeryoso ang muka n’ya at hinawakan ang bewang ko. He licked his lip as his forehead furrowed.

“Don’t regret this, Sage,” He said seriously as he positioned himself on top of me. I whimpered as the tip of his cock kissed my hóle.

I smiled at him as I reached for his lips to give him a kiss. Pagkatapos ko s’yang halikan ay matamis akong ngumiti sa kan’ya habang malamlam s’yang tinitigan sa mata.

“I won’t… Now, fuck me like you meant it, Logan,” I ordered.

And just like that, I felt every muscle in my body tensing up as my eyes widened in shock and pain because of the sudden pressure inside of me. The sensation felt like something ripping my flesh as I gasped for air, tears streaming down my cheeks. I cried out in pain as sobs escaped my lips.

Hayop, ang sakit! Parang wina-warak ang kaloob-looban ko. Napapikit ako ng mariin dahil sa sakit at hindi na napigilan mapa-hikbi. Pakiramdam ko’y may napunit sa loob ko. Tangina, trese pulgada ba naman ang pumasok sayo, tingnan natin kung hindi ka iiyak. Naramdaman ko nalang rin ang pagbaon ng kuko ko sa likod ni Logan.

Naramdaman kong hinawakan ni Logan ang buhok ko at hinaplos ‘to. Hinalikan n’ya ang buong muka ko upang patahanin ako, pero wala ‘tong epekto sa sakit na nararamdaman ko. Hindi muna s’ya gumalaw at hinayaan akong makapag adjust.

“Shhh… Hush,” Pag-alo ni Logan habang patuloy akong gina-gawaran ng halik sa buong muka.

Dumilat ako at hilam sa mga luha s’yang tinitigan. May pag-alala s’yang nakatingin sa akin at muli akong hinalikan sa labi. Ngumiti ako sa kan’ya at hinalikan s’ya pabalik. Hindi kagaya kanina, ang halikan namin ay malumanay lang. Naririnig ko ang paminsan minsang pag ungot ni Logan.

Bumaba ang kamay ni Logan sa aking ári at hinawakan ‘to, sinimulan n’yang itaas baba ‘to upang mapawi ang sakit na nararamdaman ko. Ang isa n’yang braso ay nakaalalay sa bigat n’ya upang hindi s’ya tuluyan bumagsak sa akin.

Nag patuloy ang halikan namin at ang pag taas baba n’ya sa ári ko ng ilang minuto bago unti unting nawala ang sakit na naramdaman ko. Nag simula narin umulos ng mahina si Logan.

Pinakawalan ko ang labi ni Logan at tumingin sa kan’ya. Ngumiti ako at tumango sa kan’ya. Nag salubong ang kilay n’ya habang nakatingin sa akin.

“You can move now… Haa…” Saad ko.

Tinitigan ako ni Logan bago tumango. Binasa n’ya ang pang ibabang labi at lumuhod sa gitnang bahagi ko. Hinawakan ng dalawa n’yang kamay ang bewang ko. Napa kagat ako ng pang ibabang labi ng makaramdam ng hapdi dahil sa bigla n’yang paggalaw.

“Tell me if you want me to stop,” Napangiti ako sa tinuran n’ya at tumango. Saglit s’yang bumaba sa akin upang gawaran ako ng mabilis na halik. Hindi ko naman maiwasan kiligin dahil sa ka sweetan n’ya.

At nag simula na nga s’yang gumalaw sa ibabaw ko. Sa una ay nakakaramdam pa ako ng kaunting sakit pero patagal nang patagal ay unti unti ‘tong nawawala dahil may paulit ulit s’yang tinatamaan sa loob ko na nag bibigay ng kakaibang sarap sa akin.

From a slow pace, his thrusts became faster. He held my waist firmly as he thrúst his hips with so much intensity, hitting the right spot inside of me. My legs were folded to his side as he banged me senselessly.

“Ah… Ah… Ah.. Logan!” Ang sunod-sunod na úngol ko nang maramdaman ang sunod-sunod na pag-tama ng ulo ng kan’yang ári sa sensitibong laman sa loob ko. Napapa tingala ako sa sarap.

“Haa…Tangina, ang sikip mo! Shit!” Bumilis ang ulos ni Logan sa ibabaw ko habang napa-pasabunot ako sa malambot n’yang buhok dahil sa tindi ng sensasyon.

Tinangal n’ya ang kamay n’yang nasa bewang ko at hinawakan ang dalawa kong binti at mas-binuka pa ‘to bago muli akong pinasadahan nang tíra. Napa-kagat ako ng labi habang nakatitig sa kan’ya, at s’ya na hindi rin inaalis ang tingin sa akin habang sunod sunod ang ginagawang pag úlos sa ibabaw ko.

“Logan…Logan…” Ungol ko sa kan’yang pangalan habang nakakapit sa braso n’yang nakahawak sa hita ko.

“Ugh… You’re so pretty, Babe…” Logan licked his upper lip as his jaw clenched, not stopping his thrústing inside me.

The sounds of our bodies clashing together are the only things you could hear. It arouses me even more to hear the sounds of his cóck going in and out inside of my wet hóle. I felt his cóck swelling inside, so I squeezed my hole to clasp his cóck, and we both moaned because of the immense bliss we felt.

“Damn it… Squeeze that hole, fuck!” Logan groaned as he aggressively pushed his cóck deeper. Humigpit ang kapit ko sa braso n’yang matigas.

“Logan! Ah… Ahh.. Ang sarap!” Halos mabaliw na ako dahil sa sarap na dulot nang pag-tama ng ulo ng pagkalalakí n’ya sa prostate ko.

May ngising gumuhit sa kan’yang labi habang magkasalubong ang kilay. Tumango s’ya habang patuloy ang marahas n’yang pag galaw sa ibabaw ko.

“Yeah? Is it good, Babe?” He asked tauntingly. Napaungol ako ng muli n’yang sinagad ang kan’yang pagkalalakí sa loob ko. “You like this?” Nakangisi n’yang tanong.

Sunod sunod na pag-tango ang ginawa ko. Tila nakalimutan kona ang komposyur ko dahil sa tindi ng sarap nararamdaman ko. Hindi kona s’ya nagawang sagutin dahil tanging ungol nalang ang lumalabas sa aking bibig habang patuloy n’yang inaararo ang butas ko.

Hindi ko narin nagawang makapag react nang hawakan n’ya ang bewang ko at binuhat ako para idapa sa kama ng hindi hinuhugot ang ari n’ya sa loob ko. Inangat n’ya ang puwetan ko at mariin hinawakan ang dalawang pisngi ng pang upo ko at muling sinimulan ang pag ulos sa likod ko.

“Aahh… Ahh… Ahh..”

“Fuck!… So good for me, Babe…” May panggigigil n’yang pinisil ang pang upo ko bago abutin ang bewang ko at ramdam ko ang lalong pag-lalim ng ari n’ya sa kaibuturan ko dahil sa bagong posisyon. Mararahas ang pagtíra n’ya sa akin habang mariin nakahawak sa aking bewang. Magiiwan ng marka ‘yan, for sure.

Ang dalawa kong kamay ay nasa taas ng ulo ko, nakalapat sa kama at nakakapit sa bed sheet. Naka arko ang katawan ko at dikit na dikit sa kama habang nakausli ang pang upo ko sa harapan n’ya. Naka side view ang muka ko sa kan’ya kaya malaya ko s’yang nakikita.

Kagat labi s’yang nakatingala habang malamlam na nakatingin sa kisame, patuloy na umu-ulós sa likod ko. Paminsan minsan rin ay bumababa ang kamay n’ya sa pang upo ko at pinanggigigilan n’ya nang pisil at pinapalo ‘to. Ungol lang ako nang ungól.

“Logan… I’m cumming!” I bawled when I felt something inside of me trying to explode.

Dumungaw si Logan sa akin. Pumulupot ang matikas n’yang braso sa aking tyan at binuhat ako patayo. Walang kahirap hirap n’ya akong tinayo mula sa pagkakadapa habang nasa loob ko ang ari n’ya.

Parehas na kami ngayon nakaluhod sa kama. Ang isa n’yang braso ay naka pulupot sa aking bewang habang ang isa n’yang kamay ay humawak sa panga ko. Ipinilig n’ya ang ulo ko sa kan’yang direksyon at sinalubong ako nang halik na s’yang nanghihina kong tinugon.

We kiss while he’s still fucking me from behind. His hands are firmly holding my jaw as he kisses me. We are looking at each other, intoxicated, while our bodies become one. Small whimpers escape my lips as rough grunts escape his.

Na bitawan ko ang labi ni Logan nang maramdaman ang malapit ng sumabog na likido palabas. “Logan… Ayan na!”

Napa singhap ako at napakapit sa kan’yang braso na nasa tyan ko bago naramdaman ang sunod sunod na pag labas ng likido sa aking ari. Pero ganon nalang ang panlalaki ng mga mata ko ng ilang minuto lang ay sunod sunod na pag putok ang naramdaman ko sa aking loob.

Naramdaman ko ang pag pintig ng ari ni Logan at ang paglaki nito na tila may sasabog. At isang mahabang úngol ang lumabas sa bibig ni Logan bago sunod sunod na pinutok sa loob ko ang kan’yang sémilya. Isa, dalawa, tatlo… Pitong putok na magkakasunod. Pakiramdam ko’y punong puno ang loob ko, at tama nga ako dahil naramdaman ko ang mainit n’yang likido na dumadausdos sa aking hita sa sobrang dami.

Nanghihinang napapikit ako at napasandal sa matipuno n’yang katawan. I suddenly felt an intense tiredness in my body, as if my energy was draining away. My legs and knees felt numb, and I was panting heavily. I tried to open my eyes, but the tiredness was overwhelming, and I couldn’t.

Naramdaman kong hinalikan ni Logan ang sintido ko at marahan hinaplos ang buhok. Unti unti n’yang hinugot ang pagkalalakí n’ya sa loob ko dahilan para mapa ungot ako. Naramdaman ko rin ang pag ragasa ng sémilya n’ya sa butas ko. Nanatili akong nakapikit dahil sa pagod.

“I love you, Babe.” Muling hinalikan ni Logan ang sintido ko.

Gustuhin ko mang sabihin ‘yon pabalik ay hindi kona magawa pang ibuka ang bibig at buksan ang mga mata ko. Naramdaman ko nalang ang paglutang ko sa ere dahil sa pag buhat n’ya sa akin.

“Go rest, babe. I’ll clean you up.” The last thing I heard before I fell into slumber.

18

SAGE

“Babe, wake up.”

A soft kiss on my temple made me wake up from my senses. Agad kong naramdaman ang pagod, pero nandoon ang kaginhawaan dahil hindi malagkit ang katawan ko at nakasuot rin ako ng damit. Ginawa nga ni Logan ang sinabi n’ya, nilinisan n’ya ako. Nanatili akong nakapikit at pinapakiramdaman ang paligid.

“Babe, I know you’re awake…”

Napaungot ako nang muli n’yang dampian ng halik ang sintido ko. Tinatamad pa akong bumangon. Masyadong napasarap ang tulog ko, at gusto ko pa s’yang ituloy. Mariin akong pumikit at akmang itatabon ang kumot sa muka ko pero napahinto ng isang malaking kamay ang pumigil sa akin.

My brows knitted while I was still closing my eyes. I grunted. “Logan nam…” My words were cut off when I felt something soft touch my lips.

Tuluyan akong napahinto nang sa pangalawang pagkakataon ay dumampi ang basang bagay sa labi ko. Unti unti akong nagmulat upang kumpirmahin kung tama ang nasa isip ko.

I blink my eyes to adjust my eyesight. I immediately looked around when I had adjusted my eyesight. Nanatili ako sa pwesto ko habang lumilibot ang mga mata para hanapin si Logan. I bit my lower lip to stifle my smile when I saw him.

Logan was sitting on my side, I didn’t even notice. His feet were on the ground while he was sitting on the bed, ang isa n’yang kamay ay nakatukod sa gilid ng kabilang bewang ko inaalalayan ang bigat n’ya, halos nakayakap na s’ya sa akin.

“Morning,” He greeted, and smiled at me. He leaned down to give me a peck on my lips.

Napangiti naman ako sa ginawa n’ya. Hindi ko narin nagawang itago ang paginit ng muka ko. Kay gandang umaga nga naman, bukod sa gwapo ang bubungad sayo may halik pang paalmusal. Nakangiti akong nakatingin sa kan’ya at parang bata ngumuso upang manghingi ulit nang halik. Pero nagulat ako nang umiling s’ya.

“Mag toothbrush ka muna,” Naka-ngising saad n’ya na nagpalaglag ng panga ko. Nang makabawi sa gulat ay inirapan ko s’ya at tinalikuran. Kakasabi ko lang na ka’y gandang umaga, tapos bigla s’yang gaganyan. Gagó talaga.

“Ewan ko sayo, bwesit ka,” Singhal ko at tinalikuran s’ya. Niyakap ko ang unan at muling pumikit. Bahala s’ya dyan, matutulog nalang ulit ako tutal sinira n’ya na ang umaga ko.

I heard him chuckle but I didn’t throw him a glance. Naramdaman ko s’yang lumapit sa akin at niyakap ang nakatagilid kong katawan sa kan’ya. I glared at him when I felt him kiss my cheek.

“Hindi ka naman mabiro,” Natatawa n’yang ani at muli akong hinalikan sa pisngi. Inis ko ‘tong pinahid gamit ang aking kamay na lalo n’yang kinatawa.

Pero nagulat ako nang sakupin ng dalawa n’yang palad ang magkabila kong pisngi at hinatak ‘to palapit sa kan’ya, t’yaka n’ya ako muling hinalikan sa labi, pisngi, ilong at noo. Halos tadtadrin n’ya ng halik ang buo kong muka.

“Ano ba, Logan!” I leered as I tried so hard to push his face away from me, but he just kept laughing while kissing every inch of my face.

“I was just joking…” He laughed. Tuluyan na s’yang tumabi nang higa sa akin at pinulupot ang kan’yang braso sa aking bewang at nakatukod ang siko n’ya sa kama habang nakahalumbaba “Let’s go downstairs, I made breakfast,” Aniya habang marahan hinahawi ang buhok ko sa aking muka.

I rolled my eyes at him. “Mauna kana, hindi ako gutom,” Masungit na saad ko at tinalikuran s’ya. As my back met his firm chest, I immediately sensed his body heat, his arm instinctively wrapping around my waist, pulling me closer. I could feel him breathing in the fragrance of my hair as his hand softly stroked my waist.

Naramdaman kong lumapat ang labi n’ya sa aking tenga. Napakislot ako dahil sa kiliti. “Kain na tayo, Baby,” Bulong n’ya.

Natigilan naman ako sa tinawag n’ya sa akin. Dahan dahan akong humarap sa kan’ya. Nakangiti s’ya habang nakatingin sa akin, pero unti unting naglaho ang ngiti sa labi n’ya nang makita ang reaksyon ko. Nakita ko s’yang napalunok.

I squinted my eyes at him and asked, “What did you just call me?” A little bit pissed.

I can see confusion and nervousness on his face. “B-Baby…?”  Patanong na saad n’ya at kinamot ang kan’yang kilay.

Mariin akong napapikit. Hearing him calling me baby irk me. May naalala ako, at nakakasira s’ya ng mood. Minulat ko ang mata ko at sina-maan s’ya nang tingin. Muli s’yang napalunok.

“Huwag mo nga akong matawag tawag na baby, Logan,” I fretted while still glaring at him.

“Huh? Why? Is there something wrong with calling you baby?” He asked, confused.

Sina-maan ko lang s’ya nang tingin at hindi na nagsalita pa. Baka isipin n’ya pang ang childish ko. Childish na kung childish, huwag ko lang marinig na ‘yan ang itawag n’ya sa akin. I preferred him calling me babe, mas nakakakilig.

Saglit n’ya akong tinitigan hanggang may nakakalokang ngiting gumuhit sa labi n’ya. Tinaasan ko s’ya ng kilay. He chuckled as he leaned down and planted kisses all over my face again, but this time I let him do what he wanted

Nang masigurado n’yang nahalikan n’ya na ang buong muka ko ay inangat n’ya ang muka n’ya palayo sa akin. He shook his head with a smile on his lips, licked his upper lip, and caressed my cheek.

“You’re jealous,” He stated.

Naparolyo ako ng mga mata. I am, in fact, jealous. It’s normal to feel jealous when you have feelings for someone. He can’t blame me for getting jealous. I hate to admit that there’s also a part of me that is insecure. Grace’s wealth and social status make me feel insecure, especially in comparison to Logan’s, she can easily get him, walang problema kung magiging sila man dahil parehas ang estado ng buhay nila.

Admitting it is tough, but I can’t help feeling a twinge of jealousy. I heaved a sigh. If we’re talking about intelligence and looks, di hamak na mas lamang ako kay Grace, pero kung ikukumpara mo ang estado ng buhay namin, uuwi nalang ako.

I heard Logan’s scoff. Doon lang ako bumalik sa wisyo at napatingin sa kan’ya. Tahimik s’yang nakatingin sa akin habang pinaglalaruan ang mga hibla ng buhok ko sa daliri n’ya. Tipid akong ngumiti sa kan’ya.

“I’m sorry about what happened last week. I shouted at you.” Natigilan naman ako sa sinabi n’ya at nagsalubong ang kilay dahil hindi ko alam kung ano ang tinutukoy n’ya. “I’m sorry for shouting at you. I believe you when you said Grace is the one who started it, but seeing you slap her really caught me off guard.” Bumuga s’ya ng hangin.

“Grace is the daughter of one of our biggest investors. I can’t afford to lose them because Dad would probably get mad at me. But when I saw you talking to that Kael guy and he’s offering you a job to work for him…” Napalunok ako nang seryoso n’ya akong tinitigan habang umiigting ang panga. “I got scared, and in that very moment, I realized that I would rather lose all of this than lose you.”

I felt my mouth slightly open because of what he said. His words felt like lightning, sending a thousand volts through my body. I felt my stomach churn. Napatitig lang ako sa kan’ya, hindi alam ang sasabihin. Pero ng may marealize ay unti unting naningkit ang mga mata ko sa kan’ya.

“So, my hunch was right. You and that hoodie guy are the same person.” I clicked my tongue and shook my head. “Stalker ka, may pa disguise-disguise ka pang nalalaman, nakilala naman kita.”

Tumawa s’ya. “Useless Trinidad ruined my disguise, ang ingay ba naman ng bunganga.” Ngumisi s’ya at muling pinatakan nang halik ang pisngi ko. “Hindi kapa ba gutom?” Tanong n’ya habang paulit ulit hinahalikan ang pisngi ko.

Umiling ako. “Hindi pa naman,” Maikling sagot ko. Nakita ko naman ang pagsibol ng isang ngisi sa kan’yang labi.

“Baka busog kapa sa tam…Oh!?” Mabilis ko s’yang kinurot sa tagiliran nang matunugan kung anong balak n’yang sabihin. Napangiwi s’ya at napasapo ng kan’yang tagiliran.

“Bumaba na tayo, bigla akong nagutom,” Saad ko at bumangon sa pagkakahiga. Bumaba ang tingin ko sa sarili ko at nakitang naka white t-shirt lang ako na sa tingin ko ay damit pa ni Logan dahil sobrang laki nito sa akin at tanging boxer pangibaba. Nilingon ko si Logan ng hindi pa s’ya bumabangon.

Nakatukod ang siko n’ya sa kama habang nakatingin sa akin. My brow rosed up when he smirked at me. Problema nito? Doon lang ako nalinawan nang makitang ngumuso s’ya habang nakatingin sa akin.

I shook my head and stifled my smile as I leaned down to give him a peck on his lips. Lumawak naman ang ngisi sa labi n’ya bago tumayo sa pagkakahiga. Naunang umalis si Logan sa kama habang ako ay nananatiling nakaupo at nagunat-unat. 

Nakita kong pumasok si Logan sa kan’yang banyo. Habang ako ay hinakbang ang mga paa sa marmol na sahig ng kwarto ni Logan. Tumayo ako pero ganon nalang ang panlalaki ng mga mata ko nang mabilis rin akong bumagsak sa malamig na marmol.

Putangina! Ang sakit ng likod ko! Ang mga tuhod ko ay nanginginig at tila walang lakas. Nakasalampak ako sa sahig nang biglang lumabas si Logan sa banyo, narinig siguro ang pagbagsak ko. Nang makita ako nito ay mabilis s’yang lumapit sa akin.

“What happened?” He asked, worriedly.

I glared at him. “Ano sa tingin mo?”

Napakamot naman s’ya ng kan’yang batok at inalalayan akong umupo sa kama. Napangiwi pa ako nang muling maramdaman ang sakit ng likod ko. He went so hard on me last night! I can’t even walk, what the fúck.

“Shit! Sorry, Babe…” Hingi n’ya nang paumanhin habang inaalalayan ako at nakitang napa-ngiwi ako sa sakit. Bwésit talaga, hindi na s’ya makakaulit.

Inupo n’ya ako sa gilid ng kama. Nanatili namang masama ang tingin ko sa kan’ya. Muli s’yang tumalikod sa akin at dumaretyo sa isang aparador. I felt my face redden when I saw his bare back with a lot of scratches. Did I do that? Was I so lost in pleasure that I didn’t even realize I was scratching his back?

May kinuhang isang box si Logan sa loob ng kan’yang aparador bago lumapit sa akin. His eyebrows were furrowed, and a mix of worry and concern covered his face as he walked towards me. Napatingin ako sa hawak n’ya at nakitang salonpas ‘to.

“Let me put this on your back, Babe.” Imbis na tumalikod ako, ay s’ya ang muling sumampa sa kama at tumungo sa likod ko upang ilagay ang patches. I shut my eyes when I felt a great relief from the back patches. Umalis si Logan sa kama at pumunta sa harapan ko.

“I’ll carry you, Babe.”

Hindi na ako tumanggi pa at hinayaan s’yang buhatin ako. Kung magiinarte ako ay walang mangyayari sa amin. Isa pa, gusto kong matikman ang luto n’ya. Agad pumulupot ang kan’yang matikas na braso sa bewang ko at walang kahirap-hirap na binuhat ako. Pinulupot ko naman ang binti ko sa kan’yang bewang, habang ang mga kamay ko ay humawak sa batok n’ya.

“Pano ako papasok nito ngayon!?” Singhal ko sa kan’ya habang inaayos n’ya ang pagkakabuhat sa akin.

Nag salubong ang kilay n’ya habang hindi ako makapaniwala tiningnan. Napailing s’ya nang makita ang reaksyon ko.

“Seriously? That’s really what’s on your mind right now?” He chuckled. I just rolled my eyes on him. “Tumawag na ako kanina sa office na hindi muna tayo papasok.”

My eyes squinted at him. “So, you really know that this is going to happen?” I asked.

He bit his lower lip as his eyebrows shot up. He nodded. “Yep…” He trailed off. Napailing nalang ako.

Nagsimula na s’yang maglakad palabas ng kan’yang kwarto. Inaalalayan n’ya ang likod ko habang nakakapit sa akin, ramdam na ramdam ko tuloy ang init ng katawan n’ya dahil wala s’yang suot na pang-itaas at tanging gray sweatpants lang pangibaba, kaya kanina ko pa napapansin ang bakat na bakat n’yang pagkalalakí. Naramdaman kong namula ang muka ko kaya yumakap ako sa kan’ya at tinago ang muka ko sa pagitan ng kan’yang balikat at leeg upang hindi n’ya mapansin ang pamumula ko.

Dahil sa ginawa ay hindi sinasadyang dumako ang paningin ko sa tattoo n’yang nasa likod ng balikat n’ya. Wala sa sariling tinaas ko ang kamay ko upang hawakan ang tattoo n’ya. I felt him jolt when my fingertip started tracing his tattoo.

“What does this tattoo mean?” I asked, whispering.

Saglit s’yang natigilan at tila nagdadalawang isip sa pagsagot. Napansin ko ang unti unting pamumula ng kan’yang tenga. Umalis ako sa pagkakasandal sa kan’yang balikat upang tingnan ang muka n’ya. My eyes squinted at him when he couldn’t meet my eyes.

“Hoy, bakit hindi ka makasagot?” Tinaasan ko s’ya ng kilay. “Don’t tell me…”

“It’s a friendship’s tattoo.” Tumikhim s’ya at nagiwas nang tingin. Habang ako ay napanganga sa sinabi n’ya. “All twelve of us share the same tattoo, which we each got when we turned 18,” Dagdag n’ya pa.

Tumango ako nang makabawi sa gulat. So the twelve numerals inside the circle pertain to all of them? Gusto ko sana matawa pero pinigilan ko lang, lalo na’t mukang nahihiya s’yang sabihin ‘yon. Who would have thought that this big man has a friendship tattoo. I bit my lower lip to stifle my smile. Pero tila napansin n’ya yata ang pagpipigil ko ng tawa.

He rolled his eyes. “I’ll cover that tattoo with your face,” He sneered.

Nabura ang ngiti sa labi ko at gulat s’yang tinitigan. S’ya naman ngayon ang natawa dahil sa reaksyon ko. Dahil sa inis ay sinuntok ko ang braso n’ya, pero tila wala naman ‘tong epekto sa kan’ya. So, sa suntok hindi s’ya nasasaktan, pero sa kurot ang bilis n’yang umaray?

“Subukan mo at talagang babalatan kita ng buhay,” Banta ko. Nakita ko naman s’yang napa-ngiwi dahil sa sinabi ko.

He clicked his tongue. “You’re so brutal, Babe.” He shook his head.

“Ang cute kaya ng tattoo n’yo, friendship tattoo,” Pangiinis ko sa kan’ya habang mahinang tumatawa. Lalo naman s’yang napa-ngiwi dahil sa sinabi ko.

“Cute? Heck no! If only you knew what we went through when our parents found out we got tattoos.” Napasinghap s’ya at binasa ang pang-ibabang labi. “They threw the twelve of us onto a secluded island for two weeks. No phones, no internet, no cars, no money. We lived in a house that we made using the materials we found on that island for two weeks. Can you believe that?” He said exaggeratedly. Napailing nalang ako nang makita ang muka n’ya.

He looks like he’s having a war flashback of all the suffering he endured for two weeks living on the secluded island. But what kind of punishment is that? Grabe naman. But the idea of privileged kids like him enduring hardship and facing a tough life amused me. Buti kinaya nila?

Hindi ko rin namalayan na kanina pa pala kami nakababa at patungo sa dining area. Inupo n’ya ako sa kitchen stool habang s’ya ay mabilis na nagtungo sa kitchen counter para ihanda ang mga pagkain niluto n’ya. Balak ko pa sana tulungan s’ya pero naalala kong nahihirapan nga pala akong maglakad.

Isa isang pinatong ni Logan ang mga niluto n’ya at halos manlaki ang mga mata ko sa dami nito, apat na malalaking plato yata ang nasa harapan ko ngayon at iba’t ibang putahe. May filipino style breakfast, italian breakfast at american breakfast. Laglag panga akong nag angat nang tingin sa kan’ya.

He scratched the back of his head and looked at me with bashful eyes, saying, “I don’t know what you want…”

Napailing nalang ako at muling tiningnan ang mga niluto n’ya. Sobrang dami naman, jusko pano naman ‘to uubusin. Meron ring iba’t ibang klaseng inumin na nakahain. Nag angat ako nang tingin sa kan’ya.

“Halika na, kumain na tayo,” Panganyaya ko sa kan’ya.

Agad naman s’yang tumalima at umikot sa kitchen counter palapit sa akin. Akala ko’y tatabi s’ya sa akin pero nagulat ako nang muli n’yang hawakan ang bewang ko at inangat ako sa pagkakaupo. Umupo s’ya kung saan ako nakaupo kanina at marahan akong binaba sa kan’yang hita. Ngayon ay nakakandong na ako sa kan’ya habang nakaupo s’ya sa kitchen stool.

Nilingon ko s’ya at tinaasan ng kilay. “So, pano ka makakain n’yan?” Tanong ko. Nasa likod ko kasi s’ya kaya for sure mahihirapan s’yang abutin ang pagkain n’ya dahil nakaharang ako.

“We’ll share on one plate. Don’t you know that?” His forehead furrowed as he tilted his head. “I searched on Google, and it said that eating from one plate is romantic.”

Hindi ko na napigilan ang sarili kong matawa dahil sa sinabi n’ya. Napahawak pa ako sa countertop upang hindi ako malaglag habang tumatawa. Lalo naman nagsalubong ang kilay n’ya. This guy, seriously? And here I am thinking he’s such a player, and yet he turns out to be this corny? Who would have thought?

“What? It’s true. I really saw it on Google. Married couples eat from one plate,” He affirmed.

Nangingiti ko naman s’yang tiningnan dahil sa sinabi n’ya. “Kasal naba tayo?” I sneered.

He rolled his eyes. “Sus, doon rin papunta ‘yon,” Aniya at pinulupot sa aking bewang ang kan’yang mga braso bago ipatong ang kan’yang baba sa aking balikat.

What he said took me by surprise, and I don’t know how to react. I’ll just stare at him, but he seems oblivious to my gaze as he munches on the sandwich he made.

My eyes bored into him. “You want to marry me?” I asked.

Napalunok ako. The casual way he mentioned it makes me wonder how seriously he’s considered it. There’s no hesitation in his words, as if it’s genuinely part of his plan. Marriage is a lifelong commitment, and the fact that he’s thinking about marrying me is weighty.

Sinulyapan n’ya ako. “Bakit ayaw mo?” He asked nonchalantly as he bit into his sandwich.

Hindi ako nakasagot. It’s not that I don’t want to, I want it as much as he does. But marriage is a different story… it’s a lifelong commitment, entailing a promise to spend our lives together. I know Logan loves me, and I love him too. However, that love can’t erase the insecurities I have about not sharing the same status with him.

We come from different worlds, He’s at the top of the ladder, and I’m still climbing. Natatakot ako na baka masira ko ang buhay ni Logan. As a highly recognized figure worldwide, and if word got out that he’s marrying a once-indebted commoner omega fills me with dread, it could tarnish his reputation. Ano nalang ang sasabihin ng pamilya, kaibigan at mga tagahanga n’ya?

I heard him sigh. Humigpit ang hawak n’ya sa aking bewang dahilan para mapatingin ako sa kan’ya. His body heat somehow calmed me down. He tucked his chin and stared down at me.

“Sage, do you love me?” Tanong n’ya habang seryoso akong tinitigan sa mata. Wala sa sariling napalunok ako at tumango.

I nodded. “Oo,” I answered, sincerely.

Gumalaw ang panga n’ya at tumango.  “Then why are you hesitating?”

My shoulders loosened as I stared at him. I raised my hand to caress his chin, feeling the stubble of his beard. I looked at him softly as he watched me fondly caressing his face. Then, I heaved a sigh.

“The thing is…” I trailed off. “Look at me. I’m your secretary. You’re well aware of my background. We’re not in the same league, Logan. You’re the CEO, and I’m just your secretary,” I explained, my voice almost fading in the air.

Umiwas nang tingin si Logan sa akin at kumuyom ang kan’yang kamao na nasa aking tyan. He licked his lower lip as his expression darkened, his jaw tightening as he looked at me.

“Fuck status,” He mumbled.

Umiling ako at bumaba sa kan’yang kandungan. Humawak ang kan’yang kamay sa aking bewang upang alalayan ako. Hinarap ko s’ya at sinapo ang dalawa n’yang pisngi at tinitigan s’ya sa mata.

“Listen to me, Log…” My words were cut off when he shook his head and removed my hands from his cheek, holding it firmly.

“No, Sage. You listen to me…” Pagputol n’ya sa sasabihin ko. “Sage, status, roles, gender, religion… none of it means anything to me. I love you, and that’s all that matters.”

Binuksan ko ang bibig ko pero agad rin tinikom dahil tila walang boses na lumalabas dito. I couldn’t find the words to say. His words left me speechless, unable to speak. “Logan…” I bit my tongue.

His words always have a way of comforting me, as if he can read my mind and is prepared to assure me that everything will be alright. offering reassurance that all will be well. With his assurance, all my doubts vanish in an instant, leaving my heart pounding.

Maingat at puno nang paglalambing n’yang hinawakan ang pisngi ko. Napapikit ako at hinayaan ang sariling dumantay sa kan’yang mainit na palad.

“I’ve never felt something like this towards someone, Sage. Sayo lang,” He said, almost whispering as he gently caressed my cheek. Unti unti akong dumilat.

“Yes, I admit it. I used to be a fuckboy, messing around without taking relationships seriously, but that’s all in the past. I’ve changed and I’m willing to change more. This is the impact you’ve had on me, Babe,” Sinserong saad n’ya.

I felt my eyes welling up with heat, and it feels like I could cry at any moment. Hinapit n’ya ako sa bewang palapit sa kan’ya. His arms wrapped around my waist as I felt him kiss my temple. I closed my eyes tightly, fearing a tear might escape. Sumandal ako sa kan’yang balikat.

“I’m not the perfect man you think I am, Sage. Without my name and company, I’m nothing. I couldn’t care less about my reputation or what others, even my father, might think about us. I love you, and I can’t bear to lose you over trivial reasons. I’m willing to fight for my feelings for you, to prove to you and anyone else that I’m head over heels for you.”

Tuluyan na nga tumulo ang luha ko. Sunod sunod na tila rumaragasang talon ‘tong nag si bagsakan sa mga mata ko. Yumakap ako sa kan’yang leeg at humagulgol. Lalo namang humigpit ang yakap n’ya sa akin habang ang isa n’yang kamay ay tumaas sa ulo ko upang hawiin ‘to para pakalmahin ako.

Oh God! How did I get so lucky to have him? His words mean the world to me. My heart fluttered as his words resonated within me. They were like a soothing balm, erasing all my anxieties. Suddenly, all my doubts, insecurities, and fears vanished. I’m filled with such overwhelming joy that I can’t stop crying.

Umalis ako sa pagkakasandal sa kan’ya pero nanatili ang mga kamay kong naka pulupot sa kan’yang batok. Hilam ko s’yang tiningnan, patuloy na tumutulo ang luha ko sa aking mata. He’s caressing my waist softly to comfort me.

“Sorry, Logan…” I cried. “I’m so sorry for hurting you, for being coward. I’m so sorry,” Humihikbing saad ko.

His eyes softened as he placed his hands on my waist and seated me on his lap again. “Shhh… Babe,” He soothed as he hugged me.

I gasped. “I’m sorry for everything, for pushing you away, for throwing hurtful words at you. I didn’t mean it. I’m sorry, I’m just scared.”

Umalis ako sa pagkakayakap sa kan’ya upang tingnan s’ya. I tried to wipe my tears away, but they kept flowing. I bit my lower lip as a hiccup escaped from my lips.

“Sorry, Logan kung naduwag ako…” I bawled. “Sorry, natakot lang ako na masira ang tiwala ni Chairman sa akin, malaki ang utang na loob ko kay Chairman at natatakot ako na ma disappoint ko s’ya…” Huminga ako ng malalim dahil pakiramdam ko’y naninikip ang dibdib ko.

“Natatakot ako na masira ang buhay mo kung papatulan kita. Chairman wants the best for you, Logan. You have a life ahead of you. I’m a coward for not fighting for my feelings for you because you’re already promised to someone who has the same status as you, and Chairman wants him for you. Anong laban ko sa gusto ng magulang mo para sayo? Anong laban ko sa kagaya mo ng estado sa buhay?” Yumuko ako at patuloy na humagulgol.

I felt Logan’s shaking hands caressing my back to comfort me. “No one knows better than I do what’s right for me, Sage. And you’re not just the best for me, but the absolute perfect match. I don’t wish for anyone but you, Babe… Trust my words,” He whispered.

Napa kagat ako ng pang-ibabang labi dahil sa sinabi n’ya. Dahan dahan akong nag angat nang tingin sa kan’ya. He smiled at me softly as he raised his hand to wipe away my tears.

“No one else comes close to you, Sage,” He declared.

Tinitigilan ko s’ya hanggang sa kumalma ako. Mariin akong napapikit hanggang may gumuhit na ngiti sa aking labi. Marahan akong tumango bago unti unting dumilat. And there I met his eyes, filled with affection, while a smile still lingered on his lips.

“I love you, Logan,” I confessed sincerely. “I would never abandon you in this fight again. I’m tired of being a coward and hiding what I feel…”

“I want to have a life with you, Logan. Hindi na ako makakaahon pa sa nararamdaman kong ‘to, lunod na lunod na ako.” Ngumiti ako sa kan’ya at lumapit upang bigyan s’ya nang halik sa pisngi.

Pero nagulat ako nang kabigin n’ya ang batok ko upang halikan ako sa labi. Nanlaki ang mata ko habang pinapanood s’yang mariing nakapikit habang magkasalubong ang kilay na hinahalikan ako. Saglit pa akong natigilan bago s’ya halikan pabalik. Nagtagal ang halikan namin ng ilang minuto bago kami kapwa hinihingal na naghiwalay.

Ngumiti s’ya sa akin. “I love you, Babe,”

Napangiti ako sa sinabi n’ya. “I love you too,” I answered.

Binasa n’ya ang pang-ibabang labi bago ‘to kinagat upang pigilan ang kan’yang ngiti. Napansin ko ang pamumula ng kan’yang leeg at tenga. He shook his head as he leaned down to kiss my whole face again. I let out a giggle because of how ticklish his kisses were.

“Logan, Ano ba! Kumain na tayo!” Pagpigil ko sa kan’yang ginagawa habang tumatawa.

He stopped kissing my face and rested his head on my shoulder while his arms wrapped around me, holding me tightly as if I would run away from him. I felt him sniffing my neck.

I jolt. “Logan, stop…”

“Don’t worry about my Dad. He’ll understand us,” I heard him click his tongue. “Baka nga sa akin pa magalit ‘yon.”

Magkasalubong ang kilay na tiningnan ko s’ya. “Huh? Anong ibig mong sabihin?” Tanong ko pero umiling lang s’ya.

“Nothing. Kain na tayo para mabilis lumaki si Lucas at Lexus,” Aniya.

Puno nang pagtatakang tiningnan ko s’ya. Sino naman ‘yon? Ano bang nangyari sa lalaking ‘to. Napansin n’ya ang binibigay ko sa kan’yang tingin kaya sinulyapan n’ya ako bago natatawang umiwas nang tingin. Kumuha s’ya ng tinidor at sumalok ng pasta bago ‘to nilapit sa aking bibig upang subuan ako. Wala sa sariling binuksan ko ang bibig ko at kinain ang sinubo n’ya.

“Sino si Lucas at Lexus?” Magkasalubong na kilay na tanong ko.

Hindi s’ya sumagot bagkus ay bumaba ang mga mata n’ya sa tyan ko. And that’s when I realized what he meant. My eyes widened, and my jaw dropped. I looked at him with shock, realizing he hadn’t used a condom when we did it. A wave of embarrassment washed over me, and I felt my face heating up and reddening like a boiling tomato.

Gumuhit ang isang ngisi sa kan’yang labi. Nahihiyang kinurot ko ang kan’yang tagiliran dahil sa kan’yang sinabi. Agad nabura ang ngisi sa labi n’ya at napa-ngiwi sa sakit na kina-rolyo ng mga mata ko.

“Ang tagal naman, Logan,” Naiinip na saad ko habang nakatalikod sa kan’ya at nakaharap sa malaking aparador n’ya. May hinahanda s’ya sa kan’yang kama ngayon at gusto daw n’ya akong supresahin.

“Wait a minute, Babe,” He said. I heard rustling sounds of clothes and boxes that made me more impatient.

Sinulyapan ko ang wall clock na nasa pader. Napailing nalang ako nang makita ang oras. Baka ma-late kami sa reservation namin. May pa surprise-suprise pa kasi ‘tong si Logan.

It’s been two weeks since Logan and I got into a relationship, and since then, I’ve been staying here in his penthouse. Sobrang bihira ko nalang umuwi sa condo ko, uuwi lang ako para kumuha ng damit pero dito ako da-daretyo. Para na kaming mag kalive-in. He doesn’t want to sleep without me by his side. Kulang nalang ay hakutin n’ya lahat ng gamit ko sa unit ko.

So many things have changed between us in the last two weeks. We’ve gotten to know each other deeply. Our relationship underwent a drastic change when we both admitted our feelings. We’re not just in a boss-secretary relationship anymore, we’re now in this intimate and committed relationship. Sa loob ng dalawang lingo ay mas lalong napapalapit kami ni Logan sa isa’t isa, pati narin ang mga katawan namin.

Wala yatang araw na walang nangyayari sa amin ni Logan. I tried to resist him so many times, pero walang epekto. Isang kalabit n’ya lang ay walang pagda-dalawang isip kong itinatapon ang sarili ko sa kan’ya. I feel like I’m getting used to it, the only thing I’m not used to is his size. Every time it enters me, I can still feel a tingling pain, that’s how big he is. But Logan knows how to work when he’s in bed, the pain you feel is nothing compared to the pleasure he can make you feel. He can make you lose your mind with just his moves.

Dalawang lingo narin tago ang relasyon namin. Muli kaming bumalik sa pagpasok sa kan’yang kompanya kinabukasan lang rin ng araw na ‘yon. Nakiusap ako kay Logan na itago na muna namin ang relasyon namin dahil hindi pa ako handa sabihin ‘to kay Chairman. May takot pa sa sistema ko at hindi ko alam kung kakayanin kong makitang disappointed sa akin si Chairman. Buti nalang ay pumayag si Logan sa gusto ko. He’s my boss during working hours, but he’s my boyfriend when we’re at his penthouse.

Every time we share our bodies on his bed, have breakfast together every morning, and share a bath as the cold or hot water hits our bodies, we find ourselves giggling and playing with the bubbles, until suddenly we’re engaged in something intimate and steamy. We go to work together, exchanging secret glances when we’re in his company, stealing moments to make out whenever there are no employees around. We return to his penthouse together, eat dinner, drink wine, and then share popcorn while watching movies in his living room, our bodies resting against each other before going to bed. We sleep while hugging each other’s naked bodies after another intimate moment. That’s how our everyday life has been since we admitted our love for each other. Ang nararamdaman namin sa isa’t isa ay lalong lumalaki na hindi na namin alam kung saan ang pinto palabas.

Nabalik ako sa wisyo nang maramdaman ang palad ni Logan sa aking bewang. Napalingon ako sa kan’ya nang hapitin n’ya ako at yakapin patalikod. I felt him kiss my cheek.

“What are you thinking, babe?” he asked as he swayed our bodies.

I tilted my head to looked at him. “Wala naman…” Humarap ako sa kan’ya at inangkla ang aking braso sa kan’yang batok. Ngayon ay magkaharap na kami habang hawak n’ya ang bewang ko. “Ma-late late na tayo, Logan.”

He tilted his head and rolled his eyes. Ngumiti s’ya sa akin. “Don’t worry about it, kahit madaling araw pa tayo pumunta bukas ‘yan,” Aniya. Napailing nalang ako.

“Ewan ko sayo,” I said while stifling my smile. “Ano ba’yan supresang hinanda mo?” Tanong ko.

Tila may naalala s’ya sa sinabi ko. Hinawakan n’ya ako sa balikat ng walang salita at dahan dahan hinarap patungo sa kan’yang queen size bed. Agad kong naramdaman ang panlalaki ng mga mata ko sa nakita ko.

Patakbo kong tinungo ang kan’yang kama. I felt excitement rushing throughout my body as I ran, while my eyes were locked on the items on his bed. Nagniningning ang mga mata ko habang nakatingin sa supresang hinanda sa akin ni Logan. Dahan dahan kong binaba ang kamay ko upang hawakan ‘to.

A vintage Yves Saint Laurent Rive Gauche black long sleeve. I had been eyeing this one, but I couldn’t buy it because of how expensive it was. Pero tingnan mo naman ‘tong hawak ko ngayon. I couldn’t believe it!

I glanced at the three more boxes on the bed. I immediately took one box to open it, and I felt my jaw drop at the sight of a Chanel black double flap, small silver chain shoulder bag. One of the most expensive bags in the world was now in front of me.

Nang makabawi sa gulat ay kinuha ko naman ang isa pang box at hindi na ako nagulat nang makita kung anong laman nito. Le Silla Uma slingbacks, black pumps. I’m a big fan of high heels, and holding one of my favorite brands of heels is making me feel flustered. Habang ang laman naman ng isa pang box ay silver bracelet and necklace.

Laglag panga kong tinitignan ang mga ‘to sa kama ni Logan. I can’t seem to find my words. Sapo sapo ang aking bibig dahil sa gulat ay lumayo ako sa kama habang hindi inaalis ang tingin sa regalo ni Logan. I felt my heart quickening.

I felt Logan’s muscular arms wrapping around my waist from the back as he rested his chin on my shoulder. His much bigger body was hovering over me even though he was behind me.

I felt him kiss my ear. “Did you like it?” He asked.

I nodded without glancing at him. “Sobra,” Sagot ko.

Humarap ako sa kan’ya at matamis na ngumiti. I hung my arm around his neck as I tip-toed to reach his lips. I planted a short, soft kiss on his lips and looked at him fondly.

“Thank you,” Sinserong saad ko at muling pinatakan ng halik ang kan’yang labi.

We have a dinner date tonight. Plano namin ‘to ni Logan nung nakaraan lingo pa, hindi lang matuloy tuloy dahil naging busy kami nung mga nakaraang araw. And now it’s happening. This is our first official date as a couple, and I can’t help but feel overwhelmed with joy right now. I’ve been wishing for this day to come, and now it’s happening. I don’t wish for anything but this. Pero hindi ko rin maiwasang hindi matakot dahil sobra sobrang kaligayahan ang natatamasa ko nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko’y ano mang oras ay pwede ‘tong bawiin sa akin. I’m probably just overthinking.

He nodded and licked his lower lip. His lips curved into a smirk as he stared down at me. I playfully rolled my eyes while a smile mingled on my lips. He’s probably thinking something playful right now.

“No problem, anything for my sugar baby,” he teased while a smirk painted on his lips.

Mahina akong natawa sa sinabi n’ya at pinalo ang kan’yang braso. Napailing ako. “Ang dami mo namang role sa buhay ko. Hindi nalang kita boss at boyfriend, sugar daddy narin kita.”

Tumaas ang dalawa n’yang kilay habang nanatili ang ngiti sa labi n’ya. Nagulat pa ako nang muli n’ya akong hinapit sa bewang palapit sa kan’ya. Wala tuloy akong nagawa kung hindi ipatong ang mga palad ko sa malapad n’yang dibdib.

“Asawa at ama ng mga magiging anak mo naman ang sunod.” Ngisi n’ya.

What he said took me by surprise, I felt my eyes widening. Napailing nalang ako nang makabawi sa gulat. Marahan kong tinulak ang dibdib n’ya palayo sa aking habang tumatawa.

I grinned. “Tks, just go and get dressed already,” Utos ko.

Tinalikuran ko s’ya at nagtungo muli sa kama n’ya upang magbihis na. Kapwa kami nakasuot lang ng roba dahil kakatapos lang namin maligo. And yes, we end up taking a bath together, to ‘save water,’ he said.

Muli ko s’yang nilingon at nakitang nakasandal s’ya sa pader habang naka halukipkip. Tinaasan ko s’ya ng kilay. Binasa n’ya ang pang-ibabang labi n’ya at tumango sa akin.

“Go get dressed already, I’ll just watch you,” He said.

I mirror his stand. “Nope, don’t be a pervert, Logan. Your clothes are in your walk-in closet.” Tinuro ko ang pinto palabas ng kwarto n’ya. “Labas, magbibihis ako.”

Napanguso naman s’ya. “C’mon now, Babe!” Maktol n’ya.

Napailing nalang ako at tinalikuran s’ya upang ayusin ang mga susuotin ko. “Don’t be stubborn, Logan. Magbihis kana dahil talagang malalate na tayo,” Saad ko.

Bumuntong hininga s’ya. Narinig ko nalang ang lakad n’ya palapit sa akin bago ko naramdaman ang presensya n’ya sa likod ko. Hindi ko s’ya pinansin at pinagpatuloy ang ginagawa. He leaned down at me to kiss my cheek.

“I’ll wait for you downstairs, Babe,” He whispered.

Tumingin ako sa kan’ya at tumango. Hinalikan ko s’ya sa labi bago s’ya lumabas ng kwarto n’ya. Buti nalang ay pumayag agad. Sobrang kulit pa naman ni Logan kailangan pa pilitin para mapapayag. Nung sinabi ko ngang isekreto na muna namin ang relasyon namin ay halos magwala s’ya sa galit. Tks.

Oh well, it’s Logan. That’s just his nature, he’s territorial and possessive. Being an alpha, he posses a mindset that he needs to dominate the relationship. But not with me. Logan knows he can’t dominate me. I stand my ground firmly. Ayokong kinokontrol ako, ayan ang pinaka ayaw ko. Hindi naman ako kinokontrol ni Logan dahil alam n’ya una palang hindi n’ya na magagawa.

Nagsimula na akong magbihis at halos kiligin ako sa tuwa nang makita ko ang itsura ko sa salamin. I look very elegant and pretty. Logan really knows my style. That just shows how attentive he is to me. Lumapit ako sa vanity mirror n’ya upang ayusin ang muka at buhok ko. Logan brought me some brand new makeup and accessories. He even bought a vanity table for me to use. Yes, I’m that special. Hindi ko naman pinipigilan si Logan na bilhan ako ng mga kung ano ano, pera n’ya ‘yan at alam n’ya ang ginagawa n’ya. Kahit naman sabihan ko s’yang wag ako pagkagastusan, hindi s’ya makikinig sa akin. Doon lang matigas ang ulo n’ya, sa pang i-spoiled sa akin. 

I just did a light makeup, tutal gabi naman. I can’t help but feel flushed while looking at myself in the mirror. I’m so excited for tonight, I’ve been looking forward to our date since last week, and it’s finally happening. I want this to be perfect, and I hope we both enjoy it.  Inabot ko ang pabango ko, for the last touch.

Muli kong sinulyapan ang sarili sa salamin bago kinuha ang regalong shoulder bag ni Logan sa akin t’yaka ako lumabas ng kwarto. Naging matunog ang paglalakad ko dahil sa suot kong pumps. Saglit kong inayos ang wavy kong buhok bago nagpasyang bumaba ng grand staircase ni Logan. Napangiti naman ako nang makita s’yang nakaupo sa sofa. Pagbaba kasi ng hagdan ay ang malaking living room n’ya na agad ang bubungad.

And there’s Logan, sitting on his sofa with his legs spread wide while using his phone. He glanced up at me when he noticed me walking down the stairs. He dropped his phone as he dropped his jaw. He’s looking at me with full amusement and love. His gaze traveled from head to toe, penetrating every part of my body. I can’t help but blush, while my stomach churns.

Tumayo s’ya sa pagkakaupo upang salubungin ako. Binasa n’ya ang pang itaas na labi, may gumuhit na ngiti sa kan’yang labi habang titig na titig sa akin. Hindi ko naman maiwasan mahiya. Hinawi ko s’ya nang tingin at lalo akong nakaramdam ng kilig nang makita ang ayos n’ya.

He’s all in black, which makes his milky skin stand out. He’s wearing slick black slacks, a slick black blazer, and a black turtleneck underneath, paired with black Oxford shoes. He’s rocking that look with his hair pushed back, while some strands fall on his forehead. And this fine man in front of me is my man.

Lumapit s’ya sa akin kaya agad akong sinalubong ng panlalaki n’yang amoy. Humawak s’ya sa aking bewang habang titig na titig sa akin, and I’m the same. I couldn’t take my eyes off him, I know how fine Logan is but something about him today makes him more attractive. I guess it’s the boyfriend effect. Napangiti ako sa naisip ko at kumapit sa kan’yang batok.

“So pretty,” Papuri n’ya.

Napailing ako habang nahihiyang tumawa. “Sus, bolero.”

His brows knitted. “You’re really pretty, Babe,” He said, licking his lower lip while his brows were still furrowed. “Huwag nalang kaya tayo tumuloy?”

Natawa ako sa kan’yang sinabi. I rolled my eyes at him playfully as I pushed his chest slightly to free myself from his hold. Napailing nalang ako.

“Tara na nga, kung ano ano nalang sinasabi mo, eh,” Ani ko.

Tumango s’ya at hinawakan ang kamay ko, kinuha n’ya ang susi ng roadster n’ya bago ako hinatak papunta sa pinto ng kan’yang kwarto. Nagtataka at magkasalubong ang kilay ko s’yang tiningnan nang bigla kaming huminto sa tapat ng pinto n’ya.

“Why?”

Wala s’yang sinabi at ngumuso lang. Napailing nalang ako at napangiti bago tumingkayad upang patakan nang halik ang labi n’ya. Logan also has this cute side to him, he sometimes asks for a kiss while pouting. He’s not a fan of asking with words, if he’s pouting, it just means he wants a kiss.

We’re 10 minutes late for our reservation because a kiss that was supposed to be a peck turned into a make-out session. Logan and his libido, on the other hand, distracted me too, and I got drunk on his kisses, ending up kissing him back wholeheartedly. Buti nalang ay hindi nagulo ang mga suot namin.

Nalaman ko rin na pagmamayari ng kaibigan ni Logan ang restaurant na pagkakainan namin, kaya daw huwag akong magalala dahil hindi makakalabas sa publiko ‘tong date namin. They won’t snitch on us, the restaurant employees are also aware not to say anything about what’s happening inside. This restaurant is really private, and only high-society people can afford to eat here.

“Oh, sorry!” Hingi ko nang paumanhin nang may nakabangga ako.

“Hindi ayos lang…”

Naramdaman ko naman napatingin si Logan sa akin at hinatak ako palapit sa kan’ya. Nanatili naman ang mata ko sa naka bungo ko at kasama n’ya at naningkit ang mga mata ko nang ma-mukaan ang kasama ng taong nakabunggo ko.

“Manuel?”

Mula sa paniningkit ay nanlaki ang mga mata ko sa gulat nang tuluyang makilala ‘to. Nakatingin ‘to kay Logan at dahan dahang bumaba ang tingin sa akin at sa kamay naming magkahawak. Unti unting may gumuhit na ngisi sa labi n’ya.

“What are you doing here, Valentine?” Nag-angat ako nang tingin kay Logan at nakita s’yang magkasalubong ang kilay habang nakatingin sa kan’yang kaibigan.

Right, the man in front of us is none other than Luther Valentine, smirking widely while his arm is around the guy’s shoulder. Napatingin ako sa kasama n’yang naka bungo ko kanina, he’s shorter than me sa tingin ko’y 5’7. He has soft features and a very feminine build, but the way he moves and speaks is very manly. Para s’yang maangas na kuting.

Hinatak ni Luther ang kasama n’ya palapit sa kan’ya. Nakita ko naman kung pano s’ya sinamaan nang tingin ng lalaki at pilit na tinatanggal ang braso ni Luther sa kan’yang balikat. Nanatili namang nakangisi si Luther habang nakatingin kay Logan.

“I’m with my sugar plum baby.”  Pare-parehas yata kaming napa-ngiwi dahil sa tinawag nito sa lalaki. Napailing nalang si Logan at hinawakan ako sa bewang. Napansin ko ang pagsulyap ni Luther sa kamay ni Logan sa bewang ko.

“Tangina ka talaga…” Rinig kong bulong ng lalaking kasama n’ya.

Luther winked at the guy he’s with before looking at Logan again. Mapangusisa ang tingin nito habang hindi nabubura ang mapaglarong ngiti sa labi. Pabalik balik ang tingin nito sa akin at kay Logan.

Luther tilted his head before glancing up at Logan. “He knows?” He asked tauntingly.

Nagsalubong ang kilay ko dahil sa sinabi n’ya. Nag angat ako nang tingin kay Logan ng hindi ‘to nagsalita. Doon ko lang nakita ang madilim n’yang ekspresyon at umiigting na panga. Naramdaman ko rin ang pagpisil n’ya sa bewang ko na lalong pinagtaka ko.

“Logan?” I called.

He shot a glare at Luther before glancing at me. His eyes softened. I heard Luther chuckling, which made me look at him again. He had this playful expression on his face, licking his lower lip as he shook his head while chuckling.

“Shut the fuck up, Valentine,” Logan leered.

Luther just sneered at him before raising his hands and stepping back. “Woah, chill there, Manuel. I just want to know your boyfriend,” He teased before looking at me.

My eyes squinted at him as Luther reached out his hand for a handshake. Kahit nagtataka ay nakipag kamay ako sa kan’ya. He plastered his infamous smile. “Hi, I’m your boyfriend’s best friend,” He introduced.

I heard Logan click his tongue. “Fuck off, dude,” Logan hissed. Napailing nalang ako at mahinang pinalo ang balikat n’ya upang sitahin s’ya.

I glared at Logan before facing them, I smiled at them apologetically. “Sorry about him, ‘wag n’yo nalang pansinin.”

Natatawang inakbayan ni Luther ang naka busangot na si Logan. Pano ba naging magkaibigan ang dalawang ‘to, napaka layo ng ugali. Or maybe not, Logan is also playful when he’s with me. And seeing him interact with other people and treating them like this is making me blush. May favoritism ‘tong si Logan.

“Nah, sanay na ako d’yan,” Luther chuckled. He looked at Logan with a knowing look while waggling his eyebrows. Logan, on the other hand, rolled his eyes as he removed Luther’s arm from his shoulder and pulled me close by my waist.

“Tks, gago iniwan kana ng ka-date mo,” Saad ni Logan dahilan para mapatingin kami sa pwesto ng lalaki kanina at nakitang bakante ‘to. Hindi manlang namin napansin.

Unti unti namang nabura ang ngisi sa labi ni Luther at mabilis nilibot ang paningin sa paligid. Narinig ko ‘tong napamura. Si Logan naman ay ngumisi bago tapikin ang balikat ng kaibigan.

“Mauna na kami, bro,” Paalam ni Logan, hindi na namin hinintay sumagot si Luther dahil mabilis akong hinatak ni Logan palayo, at si Luther naman ay naglakad paalis ng hindi kami tina-tapunan nang tingin.

“Logan, ang sama mo sa kaibigan mo,” Puna ko nang makapunta na kami sa table na ni reserved namin.

Logan’s eyebrows knitted. “Ganto lang talaga kami.” Hinatak n’ya ang upuan para sa akin. “Can we not talk about this, babe? I want this to be just about the both of us.”

Bumuga ako ng hangin at marahan tumango sa kan’ya. Ngumiti s’ya sa akin at hinalikan muna ang ulo ko bago s’ya nagtungo sa kan’yang pwesto na nasa harapan ko. Napangiti naman ako nang makita ang ekspresyon ng muka n’ya. He’s as excited as I am for this date, we’ve been waiting for this, and I don’t want it to be ruined. We should enjoy this night.

Sinenyasan ni Logan ang waiter upang makapag order na kami. Lumibot naman ang tingin ko sa paligid. This place looks so elegant and cozy. Despite the food being expensive, the vibes are really welcoming. It’s a fine dining area with a vintage style and an old Italian theme. There’s also a jazz band playing on the side. And the good thing is, other customers really don’t care about your presence, so you can enjoy your dinner.

Tinawag ako ni Logan upang om-order ng gusto ko. Halos malula pa ako sa nagtataasang presyo ng pagkain nila, kahit ang simpleng tubig ay may bayad. Pero kahit may pagka-italian ang tema ng lugar marami namang food choices, hindi lang puro Italian food.

Nagusap lang kami ni Logan ng kung ano ano hanggang dumating ang pagkain namin. Napangiti ako nang makita ang mga order namin, lahat kasi ay nakakatakam. Nakaramdam tuloy ako nang gutom. Wala na kami sinayang na oras ni Logan at kumain na. Nag kwentuhan kami habang kumakain.

Facing one another at the table, we engaged in effortless conversation, laughter bubbling between them like a stream of shared experiences. I felt my stomach churned as I noticed how Logan’s gaze lingered on me, attentive to every word I uttered.

We’ve talked about a lot of things, even though we’re literally together 24 hours a day, we never run out of topics to discuss. We’ve discussed our lives, our dreams, our special moments. It’s mostly him who tells me childhood stories, and I’m here to listen to him. Since we got into a relationship, we’ve become more open with each other, and our work has actually become much easier because we’re not bickering like we used to. So many things have really changed since last week.

Kung meron man akong hindi nasasabi sa kan’ya ay ang tungkol kay Moss. Hindi ko pa nasasabi na kapatid ko ang isa sa pinaka maimpluwensyang tao sa mundo. Huling beses ko s’yang nakita ay nung sinabi n’ya sa akin na kapatid ko s’ya. After non ay parang naglaho nalang s’yang parang bula. That actually works in my favor, I don’t want to see him again. I don’t know how I’ll face them after everything. I still can’t accept the idea of him being my brother.

Umiling ako upang iwaksi ang mga iniisip. Espesyal ang araw na’to ayokong sirain. Nag angat ako nang tingin kay Logan at nakita s’yang nakatitig sa akin. Nang mag-tama ang mga mata namin ay may gumuhit na ngiti sa labi n’ya.

My heart fluttered with anticipation as the aroma of our food filled the air, mingling with the soft melodies playing in the background. Logan stood up, a smile still plastered on his lips, and walked towards me. I watched him with excitement as he approached, extending his hand towards me.

Nagsalubong ang kilay ko habang may ngiti sa labi ko. Ipinilig ko ang ulo ko. Tiningnan ko s’ya pabalik sa kan’ya at sa kamay n’yang naka-alok sa akin.

Logan licked his lower lip and smiled at me fondly. “Can I have a dance with you?” He asked.

I felt the smile on my lips widen when he said that. I chuckled and shook my head as I reached for his hand. Tumango ako at tumayo sa pagkakaupo. Akala ko kung ano na, gusto lang pala ako isayaw. Cheesy rin minsan ‘tong boyfriend ko.

Hinawakan n’ya ang kamay ko at iginaya papunta sa maliit na stadium kung saan nasa gilid ang jazz band na tumutugtog. Nakangiti sila habang pinapanood kami ni Logan palapit sa pwesto nila. Hindi ko naman maiwasan kiligin sa ginagawa ni Logan.

Hanggang makarating kami sa harapan ay nanatili ang ngiti sa labi ko. Humarap sa akin si Logan at automatikong pumulupot ang kan’yang braso sa aking bewang habang ako naman ay humawak sa kan’yang batok. Hinapit n’ya ako palapit sa kan’ya bago sinenyasan ang mga tumutugtog. Narinig kong tumikhim ang vocalist bago ‘to nag-umpisang kumanta.

Now playing: It’s been a long, long time — Bing Cosby ver.

Logan started swaying our bodies smoothly with the rhythm of the music. His palms were warm against my waist, guiding me to join his movements without breaking our eye contact, while both of us had smiles on our lips as we danced.

Kiss me once, then kiss me twice

Then kiss me once again.

It’s been a long, long time.

Haven’t felt like this, my dear

Since I can’t remember when.

It’s been a long, long time~~

Tinaas ni Logan ang isa n’yang kamay upang hawakan ang pisngi ko. He softly caressed my cheek, his eyes gleaming with adoration and amusement. The ambient light cast soft shadows as we glided across the floor, lost in the timeless melody of the jazz band.

Hinawi n’ya ang ilang hibla ng buhok ko. I placed my hand on his shoulder as I looked at him with the same adoration. Our expressions spoke volumes, conveying a silent dialogue of passion and intimacy that transcended words.

“Ang ganda ganda mo,” He said while still caressing my cheek, and I felt my cheeks flush.

You’ll never know how many dreams

I’ve dreamed about you.

Or just how empty they all seemed without you.

So kiss me once, then kiss me twice

Then kiss me once again.

It’s been a long, long time~~

Lumawak ang ngiti sa labi ko. Pinagpatuloy namin ang pagsasayaw, tila walang pake sa presensya ng ibang tao at sa mga mapanuring mata. Ang mahalaga ay masaya kami. Masaya sa presensya ng isa’t isa. The gentle caress of his hands on my waist and the warmth of his smiles reveal a connection that words could never fully capture.

Logan licked his lower lip. “I’ve never felt this way about anyone before. You make me want to be the best version of myself,” He confessed.

I felt my eyes welling up with tears at his words. I bit my lip and looked at him with teary eyes. His words hit me like a dump truck, the impact making my stomach churn. Hinatak n’ya ako payakap sa kan’ya, dahilan para pumulupot ang mga braso ko sa kan’yang balikat.

I nestled my head against his firm chest, feeling the comforting rhythm of his heartbeat quicken in time with mine as we continued to sway to the jazz music under the moonlight sky of the cold night.

“Logan…” I’m lost of words that the only thing I can say was his name. I heard him sigh.

“I love you more than words can express, and I want to spend the rest of my life making you happy,” Bulong n’ya.

Mariin akong napapikit kasabay nang paghigpit nang yakap ko sa kan’ya. I can’t deny this anymore. I really do love Logan. I love him so much to the point where I can’t imagine my life without him.

This is the first time I’ve ever wished for something. If destiny and soulmates truly exist, I pray that it’s Logan. And if not, I hope the powers above can make it happen. I don’t want anyone else but Logan. He’s the only man I want to love like this.

Umalis ako sa pagka-kasandal sa kan’yang dibdib upang tingnan s’ya. Ngumiti ako sa kan’ya bago hinawakan ang kan’yang pisngi.

“Mahal na mahal rin kita, Logan,” Pagamin ko kasabay nang marahan paglapat ng mga labi namin sa alon ng mabagal na musika.

“Magandang araw, Secretary Del Valle,” Bati sa akin ng gwardya nang makapasok ako sa main entrance ng Mafinix. Nginitian ko lamang ‘to at tumango.

Nagsimula na ako maglakad papunta sa elevator at pinindot ang button sa floor ni Logan. Wala akong pasok ngayon kaya naisipan ko nalang bisitahin si Logan sa kan’yang opisina dahil buryong buryo na ako sa penthouse n’ya. Humalukipkip ako habang hinihintay bumukas ang elevator.

It’s been one week since our first date, and everything has returned to normal. Our relationship is stronger than before, with each day bringing new experiences for us as a couple. Plus, our relationship is still a secret. Hindi pa rin talaga ako handa.

May takot pa rin sa akin pero unti unti naman ‘tong nawawala sa mga araw na dumadating dahil pinapatunayan ni Logan na handa n’ya akong ipaglaban sa kan’yang mga magulang. Gusto ko rin kasi na ako ang magsasabi personal kay Chairman tungkol sa amin ng anak n’ya.

“Oh, Secretary Del Valle?”

Napatingin ako sa tumawag sa akin at nakita ko si Secretary Cha. Mabilis ko ‘tong binati at nginitian. Tipid s’yang ngumiti sa akin at tila gulat na gulat at hindi mapakali. Hindi ko naman pinahalatang nagtataka ako sa kinikilos n’ya.

“It’s your day off, right? What are you doing here?” Tanong n’ya.

Medyo natigilan naman ako sa tinanong n’ya, naramdaman ko rin ang biglang pagtambol ng dibdib ko sa kaba. One wrong answer and I’m done. Hindi manlang pumasok sa isip ko ang bagay na ‘to. Tks!

I scoffed. “Ah, may nakalimutan lang akong kunin sa table ko, personal stuff,” Pagdadahilan ko at hilaw na ngumiti sa kan’ya.

Tumango s’ya. “Ganoon ba…” Tila wala sa sariling sabi n’ya, napakamot s’ya ng kan’yang batok at parang may gustong sabihin.

May sasabihin pa sana s’ya nang biglang bumukas ang pinto ng elevator, kaya parehas kaming napatingin dito. Bumalik ang tingin ko sa kan’ya upang magpaalam sana.

“Sige, mauna na muna ako,” Paalam ko at hindi na s’ya hinintay na magsalita at pumasok na sa elevator. Medyo na we-weirduhan rin kasi ako sa kinikilos n’ya.

Kumaway pa ako sa nakatulalang si Secretary Cha sa akin bago magsara ang pinto ng elevator. Napailing nalang ako ng tuluyan ‘tong nagsara at nagsimulang tumaas.

Sumandal lang ako sa metal na pader ng elevator habang hinihintay makarating sa floor ni Logan. Napa-sapo ako ng dibdib ko nang maramdaman ko ang biglang pagbilis ng tibok nito. Nagsalubong ang kilay ko.

I felt my heart quickening for no reason, and I sensed something was off as the elevator rose. I bit my lower lip to calm myself and shook my head to remove these unwanted thoughts.

Hanggang bumukas ang pinto ng elevator sa floor ni Logan ay nandoon ang kakaibang pakiramdam. Binasa ko ang pangibabang labi ko bago nagpasyang lumabas ng elevator. Lumunok at naglakad papunta sa pintuan ng office ni Logan.

My hand reached the cold metal of the doorknob as soon as I approached Logan’s office double doors. I gripped the cold metal tightly, feeling something heavy inside of me.

Ang akma kong pagbukas ay nahinto nang marinig ko ang tunog na tila naguusap mula sa loob. Nagsalubong ang kilay ko. I don’t remember him having a schedule today that requires meeting someone. Sino yung kasama n’ya sa loob?

Kinakabahan ako pero maslamang ang kuryosidad sa akin kaya marahan at walang tunog kong binuksan ang pinto ng kan’yang opisina at tila natuod ako sa kinatatayuan nang makita ang isang eksena sa loob.

It’s Logan and Grace. She kissed him. Logan, on the other hand, looks surprised at what Grace did, as his eyes slightly widened out of shock. He looks like he’s not expecting that. His eyebrows furrowed, while his jaw clenched and his features are starting to cloud over with darkness.

The relief I felt when I saw Logan shove her away is satisfying. Pinanood ko kung pano tinulak ni Logan palayo si Grace sa kan’ya. Mabilis naman napalayo ang babae sa kan’ya at masama n’ya ‘tong tiningnan.

“What the fuck, Grace!?” He shrieked. Mabilis n’yang pinunasan ang kan’yang labi, napangiti naman ako sa inakto ni Logan.

Gaga talaga ‘tong babaeng ‘to. Sobrang desperada. Ngayon ako sa kan’ya babawi, hindi pa ako tapos sa kan’ya nung nakaraan. Maglalakad na sana ako palapit sa kanila pero natigilan ako nang magsalita si Grace dahilan para mag pantig ang tenga ko.

“Why can’t you kiss me back? Is it because of your secretary?” Matapang na tanong ni Grace sa kan’ya. “Seryoso ka talaga sa lalaking ‘yon?”

Logan shot her with glare. “What the fuck are you talking about?”

Grace chuckled. “Akala mo ba hindi ko alam?” Mapanuyang tanong ni Grace.

Naramdaman ko ang pagsasalubong ng kilay ko dahil sa sinabi n’ya. Anong ibig n’yang sabihin? May hindi ba ako nalalaman? Sunod sunod ang ginawa kong paglunok nang maramdaman ang ibayong kaba sa dibdib ko. Pero tila napako ako sa kinatatayuan ko dahil sa sunod n’yang sinabi.

“Akala mo ba hindi ko alam na you and your friends had a betting game to make him fall for you?” Ang natatawang saad ni Grace.

Pakiramdam ko’y nabingi ako sa narinig ko dahil patuloy ‘tong nag echo sa aking tenga. Ang magkasalubong kong kilay ay lalong nagsalubong sa narinig. Mabilis akong napatingin kay Logan upang kumpirmahin ang narinig ko, at tila may pumiga sa puso ko nang makita ang gulat at puno ng takot n’yang ekspresyon.

His eyes widened, and it seemed like his tongue was cut because he couldn’t seem to deny the accusations. His expression was enough to confirm that what Grace said was true, but I still wanted to hear it from him. I felt my stomach churn in an uncomfortable way.

“W-What…?” Tanging nasabi ni Logan.

May gumuhit na ngisi sa labi ni Grace. “Yes, narinig ko mismo kay Luther. I’m one of his agency models, and unfortunately, I overheard Luther talking to one of your friend about the game you guys had…” Grace laughed. “Imagine my shock when I heard that it was a betting game to make someone fall for you, and it’s your secretary.”

Umiling si Grace habang may ngisi sa labi. “Poor secretary, walang kaalam alam.”

Wala sa sariling napaatras ako dahil sa mga narinig ko dahilan para tumama ang likod ko sa wooden door, naging matunog ang pag-tama ko sa pinto at sabay silang napalingon sa akin. Ang mata ko ay nanatiling na kay Logan na ngayon ay nanglalaki ang mga mata sa gulat na nakatingin sa akin.

“Oh, looks who’s here? The poor secretary…” Rinig kong saad ni Grace pero hindi ko s’ya tinapunan nang tingin nanatili ang mga mata ko kay Logan.

My expression went blank. Behind my stoic facade, a storm raged, tears threatened to spill, and rage simmered beneath the surface. Yet, I held it all in, refusing to grant them the satisfaction of seeing me vulnerable. With each breath, I forced myself to remain composed as I felt Grace approaching me.

“Narinig mo naman siguro ang mga sinabi ko, that’s right. Your boss was playing you…” Muling tumawa si Grace. “Sabi ko naman kasi sayo, ‘wag ka nang mangarap pa.”

As Grace’s words hit me, my chest tightened, but I straightened my shoulders and focused on maintaining a steady breath. I clenched my fists at my sides, feeling the urge to react, to lash out. Yet, I forced myself to remain still as I looked at Logan with no emotions. I looked at him with so much intensity, wanting him to feel how much I wanted to punch him right now. I wanted him to feel this hatred that was starting to creep inside me.

On the other hand, Logan was also looking at me. Gone was the composed CEO Logan, he looked scared and shocked, clearly not expecting to see me here. He couldn’t seem to take his eyes off me. As he was about to approach me, I looked away from him and turned my gaze to the bítch in front of me with her smug face plastered all over. I looked at her coldly, and I saw how she got startled for a second because of the stare I gave her, but she hid it by laughing awkwardly.

“People like you should know their place…” Ngumisi s’ya sa akin. “Ayan napaglaruan ka tu…”

I didn’t let her finish her words when I raised my fist and landed it on his face. I punched her face so hard that she fell to the floor. I felt my fist go numb from the force of the punch I gave her. I licked my lower lip and looked down at her, now lying on the floor.

Narinig ko ang pagsinghap n’ya at ang pagtigil sa paglalakad ni Logan palapit sa pwesto ko. Dahan dahan at nanginginig na inangat ni Grace ang kan’yang muka at doon ko nakita na dumudugo ang kan’yang nguso at ilong, napansin ko pa ang medyo natabingi n’yang ilong dahil sa suntok ko.

Nanginginig ang kamay ni Grace na kinapa ang ilong at nanlaki ang mata nang makita ang dugo doon, nag simula s’yang pumalahaw sa iyak at nagsisigaw na tumakbo palabas habang sapo sapo ang kan’yang ilong na dumudugo.

Malakas ang naging tunog nang pagkasara ng pinto ng opisina ni Logan. Saglit pa akong tumitig sa kung nasaan si Grace kanina bago bumalik ang tingin ko kay Logan na ngayon ay tulalang nakatingin sa akin.

Naramdaman ko ang pag-igting ng panga ko at ang sunod sunod na mabibilis na tibok ng puso ko. Huminga ako ng malalim at pinagkatitigan s’ya.

“Totoo ba?” Mahinahong tanong ko.

Tila nabalik s’ya sa wisyo nang marinig ako magsalita. Binasa n’ya ang pangibabang labi at hindi nagsalita, nanatili s’yang nakatingin sa akin ng malamyos. Lumunok ako at tumango.

“Totoo ba?” Muli kong tanong, nagbabakasakaling itanggi n’ya.

Pero tila hindi ko naramdaman ang sarili nang makita s’yang umiwas nang tingin at yumuko. Mariin akong napapikit at tumango. Humugot ako ng hangin.

That’s enough. I don’t need words to confirm that what I heard was true. His actions were enough. He looks so guilty and scared. Para akong binuhusan ng malamig na tubig habang natutulog at nananaginip ng maganda.

Still, hindi ko hinayaan na manguna ang sakit na nararamdaman ko. Isinantabi ko ang sakit at hinayaan ang galit ang manguna sa akin. Para akong nasa gera na tanging sarili lang ang kakampi. Kaya walang magawa kung hindi ang tumayo at matulala habang patuloy ang pag-tama ng bala.

“S-Sage…”

Tila naging hudyat ‘yon para magising ang mga diwa ko sa katawan. Mabilis at blanko ang isip kong tinawid ang pagitan namin. Mabibigat ang yabag at rinig na rinig ang madiing paghakbang ko.

I felt an intense anger spreading throughout my body like wildfire as I walked towards him. My steps were heavy, mirroring the hatred I was feeling. With a dull expression, I walked towards him.

Nang makarating sa harapan n’ya ay walang pag dadalawang isip kong pinadapo ang palad ko sa pisngi n’ya. Sa lakas no’n ay tumagilid ang ulo n’ya at mabilis namula ang balat n’ya. Sinigurado kong malakas ‘yon na pati palad ko ay nakaramdam ng sakit sa lakas.

Naka pilig ang ulo n’ya dahil sa lakas nang sampal ko. Gumalaw ang panga n’ya nang hindi tumitingin sa akin ang kilay n’ya ay nagsalubong habang dahan dahan n’yang hinawakan ang panga n’ya. Walang emosyon ang muka n’yang tumingin sa akin.

Masama ko s’yang tinitigan pabalik, puno ng galit. Muli kong tinaas ang kamay ko hindi para sampalin s’ya kung hindi para duruin s’ya.

“Putangina mo, Logan.”

Humahangos at sunod sunod ang pagtulo ng luha ko habang palabas ng elevator. Hindi ko narin napigilan mapahagulgol sa sakit nang nararamdaman ko. Lumabas ako ng elevator at bumungad sa akin ang parking lot dahil ayokong may makakita sa akin na ibang empleyado ay mas pinili kong dito dumaan.

Sobrang sakit. Hindi ko mapaliwanag ang nararamdaman ko ngayon sa sobrang sakit. Pinagpustahan nila ako ng mga kaibigan n’ya. Pinaglaruan n’ya ako. Tangina. Ako naman si tanga, nahulog sa bitag n’ya.

Ano ‘yon? All the things he said and shown to me were not real? Imposible naman! Ramdam ko ‘yon, eh! Mahal ako ni Logan, totoong totoo ‘yon. Yung mga sinasabi n’ya, mga ginawa n’ya. Ramdam ko mahal n’ya ako. Ano ‘yon? Natalo s’ya sa sarili n’yang laro?

Sabihin na nating na totoong mahal n’ya ako. Na totoo lahat nang sinabi at ginawa n’ya. Na natalo s’ya sa sarili n’yang laro. Pero hindi no’n ma itatangi na pinagpustahan nila ako, na pinaglaruan n’ya ako. Parang naguumapaw ang galit sa sistema ko na tanging pag-iyak lang ang paraan para mailabas s’ya.

Kailan pa? Kailan pa nagsimula yung pustahan nila? Sa una palang? Ang tanga tanga ko! Eto na nga ba ang kinakatakot ko, na baka hindi s’ya seryoso sa akin. Pero hindi, eh! I felt it, I felt his strong feelings for me! He loves me for sure, but what I’m angry about is the fact that he played with me, that they placed a bet on me like I’m some kind of fucking game. Eto ang dahilan kung bakit sobrang galit ko sa mga mayayaman, tingin nila sa lahat ay laro.

Naglakad ako palayo sa kompanya habang patuloy na tumutulo ang luha ko, pilitin ko mang huminto sa pag-iyak ay tila hindi nakikinig ang sarili ko sa akin. Naramdaman ko ang panginginig ng mga labi at kamay ko at nagsisimula na rin umikot ang paningin ko dahil sa sobrang pag-iyak. Suminghap ako upang pakalmahin ang sarili.

Pero wala ‘tong epekto at lalo kong naramdaman ang pagikot nang paningin ko kasabay nang panlalamig ng katawan ko. Huli na upang makakapit ako sa kung saan dahil naramdaman ko nalang ang panglalambot ng mga tuhod ko kasabay nang pagbagsak ko.

“Sage!”

Pero bago tuluyan bumagsak sa lupa ay naramdaman ko nalang na may pumulupot sa aking katawan na braso upang saluhin ako sa pagbagsak bago tuluyan lamunin ng dilim ang paningin ko.

19

SAGE

Sapo sapo ko ang noo ko nang magising ako mula sa pagkakatulog. Yumuko ako at hinilot ang sintido ko. Para akong may hangover dahil sa sakit ng ulong naramdaman. I blink my eyes to adjust my eyesight.

Nasobrahan yata ako sa pagkatulog, bigla akong nagka-headache. Kinagat ko ang pang-ibabang labi at pilit inaalala kung anong nangyari at mabilis kong nilibot ang paningin ko sa paligid nang magsibalikan sa akin ang mga huling ala-ala bago ako mawalan ng malay.

I roamed my eyes around and saw an unfamiliar room. The room was huge, with marble white walls, and I found myself in a queen-size bed. The comforting silence pervaded the entire space, and the dim light filtering in from outside indicated that it was already noon, with the sun preparing to set.

I let out a gasp and tried so hard to remember why I’m here. I recalled losing consciousness and someone catching me before I fell. A feeling of nervousness began to creep over me as I struggled to remember who the person was that caught me and brought me to this unfamiliar room.

Tahimik ang kwarto at medyo may kadiliman dahil nakapatay ang ilaw, ang tanging liwanag lang ay ang liwanag sa labas na unti unti na ring dumidilim. Bumaba ang tingin ko sa aking katawan, I felt relieved when I saw that I’m still wearing my outfit. Lumibot naman ang paningin ko upang hanapin sana ang cellphone ko at nakita ‘tong nakapatong sa katabing mesa ng kama.

Ang akma kong pag-abot ng cellphone ay nahinto nang marahan bumukas ang pinto ng kwarto kung nasaan ako. I felt my breath hitch as I watched the door slowly open and a familiar man walk inside. Humigpit ang kapit ko sa kumot at patagong napalunok.

Shit, what is he doing here? Don’t tell me he’s the one who caught me? Magkasalubong ang kilay ko habang tinitigan ang bulto nitong papasok. Unti unti naman ‘tong nag angat nang tingin sa akin nang mapansin n’ya ako. Saglit s’yang natigilan nang makita akong gising na.

In front of me is Moss Hidalgo, my brother. He’s holding a tray of, I think, food and drinks. Saglit s’yang natigilan bago marahan tumango at naglakad palapit sa mesa upang ipatong ang dala n’ya. Walang salitang pinanood ko ang kilos n’ya.

Napailing nalang ako at nagpasyang tumayo na sa pagkakahiga. I can’t stay here long. Not only because I don’t trust him, but also because being in the same room with him is making my chest tight. Mabigat sa pakiramdam at nakakasakal. Tumayo ako pagkakahiga at kinuha ang cellphone ko.

Humarap ako sa kan’ya at nakitang nakatingin s’ya sa akin. Bumuga ako ng hangin bago tumango. “Thank you,” Pagpapasalamat ko bago s’ya talikuran.

Marunong ako tumanaw ng utang na loob. Yes, I’m mad at him, but that doesn’t mean I’ve lost my morals. A simple ‘thank you’ should be enough to show my gratitude toward him.

“Sage,” Pagtawag n’ya sa akin dahilan para mahinto ako sa paglalakad papunta sa pinto ng kwarto.

I shut my eyes tightly. It seemed like his voice had power. Just by mentioning my name, he managed to stop me. I swallowed hard and remained with my back turned to him.

Nanatili akong nakatalikod sa kan’ya, naghihintay sa susunod n’yang sasabihin. Huminga ako ng malalim at napa-kuyom ang kamao. Dahan dahan akong pumihit paharap sa kan’ya.

Nakatayo s’ya malapit sa mesa kung saan n’ya pinatong ang pagkain. Nakatitig s’ya sa akin ng walang emosyon. Umiwas ako nang tingin sa kan’ya at tumungo.

“We need to talk, Sage,” Paguumpisa n’ya.

Napa kagat ako ng pang-ibabang labi at umiling. Sa lahat ng nangyari ngayong araw, sa tingin ko ay wala akong lakas na makipag usap sa kanya. Everything is too overwhelming for me. Earlier this morning, I just found out that Logan was playing with me, and now I’ve met my brother, and he wants to talk to me. I don’t think I can handle everything at once.

“I’m sorry, I don’t think I can speak at you right now. Masyadong magulo ang isip ko ngayon,” Pagpa-pa-katotoo ko.

Tumalikod na ako sa kan’ya at tinungo ang pinto palabas ng kwarto pero ang mga binitawan n’yang mga salita bago pa man ako makalabas ang naging dahilan para mapahinto ako.

“You’re pregnant, Sage.”

I felt like my world stopped when I heard him say that. His words sent shivers down my spine, and I felt my breath hitch. My hands shook as I stopped in front of the door. I wanted to turn around and look at him, but my legs were too numb to move.

Narinig ko ang pag buntong hininga n’ya at ang tunog na likha nang paglalakad n’ya palapit sa akin. Mariin akong pumikit at lakas loob na pinihit ang sarili paharap sa kan’ya.

I hope I heard it wrong… The possibility is high, but I still can’t help but question it and wish that I heard it wrong because the first thing that comes to mind is what Logan did to me.

“Anong sabi mo…” Pabulong na tanong ko sapat lang para marinig n’ya.

Hindi n’ya ako sinagot bagkus ay naglakad s’ya palapit sa couch at umupo dito. Pinag krus n’ya ang kan’yang braso at binti bago ako taimtim na tinitigan.

“You’re three weeks pregnant, Sage,” Pag-ulit n’ya. “Maupo ka muna, mag usap tayo.”

Hindi ko alam kung bakit ko sinunod ang sinabi n’ya pero nakita ko nalang ang sarili kong dahan dahang umupo sa kaharap n’yang upuan. Tulala ako at hindi alam ang sasabihin. Nag pro-proseso pa sa utak ko ang narinig ko.

Mabilis nilukob ng kaba at takot ang sistema ko. The only thing inside my mind right now was Logan. Hearing this news is not the right time after what happened between us. Sobrang gulo ng isip ko ngayon at nahihirapan pa akong  i-digest ang mga nalaman ko kaninang umaga, tapos eto naman ngayon.

Tumikhim s’ya upang kunin ang atensyon ko. Wala sa sariling napatingin ako sa kan’ya na ngayon ay naka halukipkip habang mariin nakatingin sa akin. I don’t know how to react, my mind and even my whole body are lagging right now. I feel like there’s a big chaos going on inside my mind.

He scoffed. “You’re three weeks pregnant…” Paguumpisa n’ya. “Kanina nung nawalan ka ng malay ay agad kitang dinala sa condo ko. I have a doctor friend, and he’s the one who checked you up. That’s when he told me that the reason you collapsed was because you’re pregnant,” He explained.

“And seeing your reaction right now, I guess you didn’t know?” Tanong n’ya.

I nodded unconsciously. Surprisingly, I wasn’t aware of this. Could it be because there were no signs of pregnancy? I’m three weeks pregnant, and I hadn’t realized. Shít! Napakapabaya ko! Pano nalang kung may nangyari na pala sa dinadala ko, hindi ko manlang alam.

Ang kaninang pagtataka ay unti unting napalitan nang pagaalala. Hindi para sa akin at sa mga nangyayari, kung hindi para sa nabubuong buhay sa sinapupunan ko. Muntik pa naman akong bumagsak kanina, kung hindi n’ya ako nasalo kanina ay baka ano ng nangyari sa akin at sa dinadala ko.

“Who’s the father?”

Saglit akong nag angat nang tingin sa kan’ya pero mabilis rin umiwas. Napa-kagat ako ng pangibabang labi at napayuko. Parang tinambol ang dibdib ko dahil sa tinanong n’ya.

Muling bumalik ang kakaibang sakit na naramdaman ko kanina at mas domoble pa s’ya ngayon. Why is this happening all at once? Hindi pa pwedeng isa isa lang, ‘wag naman isang bagsakan. I swallowed hard, and I felt my palm sweating. I feel like my heart is about to burst out of my chest.

“It’s Logan Manuel, right?”

Napahinto ako sa kan’yang tinanong. Hindi ako nakasagot at tanging pag-iwas lang nang tingin ang aking nagawa. Hindi na ako nagulat na may alam s’ya tungkol sa amin ni Logan. He probably had a hunch already. Wala na rin namang rason para i-deny dahil totoo naman na si Logan ang ama ng dinadala ko.

Pero wala na s’ya don, labas na s’ya sa buhay ko. I don’t want to get cozy with him. Hindi ko pa s’ya napapatawad at ayokong pag usapan namin ang buhay ko. He had nothing to do with me. Yes, I’ve already accepted that he’s my brother, but that doesn’t mean I’m going to acknowledge him and let him act like one. I want us to be strangers to each other as much as possible.

“It’s none of your business,” I said without glancing at him.

I heaved a sigh at napagpasyahan nang tumayo. Mabuti pang umalis na ako para hindi na lumalim pa ang usapan namin. Nasabi na n’ya ang gusto n’yang sabihin sa akin, at madami pa akong dapat isipin lalo na ngayon na may buhay na unti unting nabubuo sa sinapupunan ko.

Tumayo ako at humarap sa kan’ya na ngayon ay nakatingin lang sa akin. Nanatili s’yang naka dikwatro habang nag angat s’ya nang tingin sa akin dahil sa ginawa kong pag tayo. Walang emosyon ko s’yang tinitigan bago s’ya talikuran.

But for the second time, he stopped me from saying something that caught my attention. Ang akma kong paglalakad ay muling nahinto dahil sa kan’yang binitiwan salita. Nagsalubong ang kilay ko at mabilis s’yang hinarap.

“Our parents…”

What he said caught my attention. I’d be lying if I said I’m not thinking about our parents. Ever since the day Moss revealed that we’re brothers, thoughts of our parents have consumed me. I’m curious about them, but I despise them as much as I despise Moss Hidalgo. My mind is full of questions, but I’m still not ready to ask or talk about this.

“Our parents…” He scoffed. “They’re dead.”

Napatitig ako sa kan’ya dahil sa sinabi n’ya. Upon hearing him say that, I anticipated feeling a certain way, but surprisingly, I don’t. Perhaps because I lack a personal connection with them. Nonetheless, I find myself shocked. Gulat ako pero hindi ko ‘to pinahalata at nanatiling walang emosyon nakatingin sa kan’ya.

Umiwas s’ya nang tingin sa akin at pinagsiklop ang kan’yang mga palad. Malayo ang tingin n’ya, tila may binabalikan na memorya na matagal na n’yang binaon sa limot. Bumaba ang mata ko sa kan’yang tattoo na nasa leeg at mabilis rin bumalik sa kan’yang muka.

“They died the same day you died…” He licked his upper lip before glancing at me again. “Is what I thought, but look, you’re here.”

He’s looking at me with yearning. Umiwas ako nang tingin sa kan’ya dahil sa pagkailang. Nanatili rin akong nakatayo at hindi magawang igalaw ang sarili. Gustuhin ko mang umalis na ay hindi ko magawa dahil hindi ko man aminin sa sarili ko, alam kong gusto ko rin malaman ang totoo.

“What do you mean…?” I asked, my voice almost fading.

Hindi s’ya nagsalita bagkus ay iginaya n’ya akong bumalik sa pag-upo. Hindi na ako tumangi pa at naupo muli sa kan’yang harapan kung saan ako nakaupo kanina. Tahimik lang s’yang naka dikwatro habang taimtim akong tinitigan.

“At that time, you were 1 month old and it was your monthly check-up…” Paguumpisa n’ya. “Mom and Dad decided to bring you to the hospital for your monthly check-up. We all thought it was just a normal day until you got ambushed.” Bumuntong hininga s’ya.

“It was a day that would forever change our lives. At just one month old, you were at your regular check-up… Binagtas n’yo ang daan papunta sa clinic. What seemed like an ordinary day to Mom and Dad took a dramatic turn when a vehicle collided with our car.”

He went on. “No one saw it coming. They ambushed the vehicle in which you, Mom, and Dad were riding. Wala ako non, I was only five years old that time at naiwan ako sa mansion para magaral. Nabalitaan ko nalang ng araw din ‘yon na wala na ang mga magulang natin habang ikaw naman ay nawawala.”

Napa-kagat ako ng pang-ibabang labi at hindi alam ang sasabihin. Puno ng mga tanong ang isip ko at lalo pang nagulo. I didn’t know how to react or what to say, so I chose to stay silent and listen to him.

“You were missing, and no one knew where you were. We kept looking for you but couldn’t find you. Everyone thought you were already dead, and those suspicions were confirmed when Uncle and his men found your body near the shore. You were dead, and we could hardly recognize you, but you were wearing the same clothes and even the necklace that I gave you,” Paliwanag n’ya.

Nagsalubong ang kilay ko dahil sa mga narinig ko. Hindi ko maintindihan kung bakit lahat ‘yon ay nangyari sa amin? Sino naman ang mang a-ambushed sa amin? Napansin n’ya ang pagtataka sa muka ko kaya muli s’yang nagsalita.

“Our family is highly influential and well-known in the business industry, so it’s no surprise that we have many enemies. They’ve tried to take us down repeatedly, and each time, they’ve failed.” Ipinilig n’ya ang ulo n’ya habang nakatingin sa akin. “They want us dead, they want this family in shambles. I was young, but I already knew how dangerous our family was and what we were capable of. Pero naging pabaya kami, naging panatag ang mga magulang natin na walang mangyayaring masama but not until that happened.”

I swallowed hard. “Pano…?” Tanging na ibulalas ko.

“Like I said earlier. They ambushed us, pinagbabaril nila si Dad pati na rin ang dalang mga tauhan nito. The unexpected nature of the event caught everyone off guard. Dad’s decision to bring only four men was based on the assumption that it was just an ordinary day. Hindi n’ya alam, bantay sarado s’ya…” Bulgar ang pagkwe-kwento n’ya, daretyo at walang paligoy-ligoy. Wala rin akong mabasang emosyon sa mga muka n’ya. “While Mom managed to run away, carrying you, they quickly caught up to her. They found her dead body with a gunshot wound to her head some distance away from the vehicle. Since they didn’t find you, everyone assumed it was a kidnapping.”

“We were waiting for someone to call us, to ask for ransom, but it didn’t happen. Then, a week later, we found your dead body. They said that they might have thrown you into the lake near where they found Mom’s body,” He explained. My eyes landed on his hand when it curled into a fist.

“No one expected something like that to happen. Everything happened so fast. Uncle showed up at our mansion to tell me that they found our parents’ lifeless bodies. I didn’t know how to react, but the first thing that came to my mind was you… my brother.”

Nagtama ang mga mata namin at mabilis kong nabasa ang magkahalong pangungulila at sakit sa mga mata n’ya. Umiwas lang ako nang tingin dahil hindi ko kaya titigan ang puno ng emosyon mga mata nito. It shouldn’t be affecting me, but here I am, impacted by his mere stare. His face is blank, but his eyes scream with so much emotion.

May naramdaman rin akong kirot pagkatapos ko marinig ang kan’yang isiniwalat. Kung kanina ay tila wala naman akong naramdaman nung sinabi n’yang wala na ang mga magulang namin, iba naman ngayon dahil pakiramdam ko’y may pumupiga sa dibdib ko. After hearing him say that, I feel like something inside of me drifted.

Naramdaman ko rin ang panginginig ng pangibabang labi ko, kinagat ko ‘to upang pigilan. Tumingin ako sa kan’ya na kanina pa pala nakatingin sa akin.

“W-Who did it…” I felt my hands sweating. “Who killed our parents?”

Umiwas s’ya nang tingin habang umiigting ang panga. Lumunok s’ya at wala sa sariling napa kuyom kamao. Muli s’yang tumingin sa akin. Napa-iktad pa ako nang makita ko ang madilim nitong ekspresyon sa muka.

“It’s uncle,” He answered. “Romeo Hidalgo, our father’s younger brother, is the one who killed our parents,” Tiim bagang n’yang sagot. “That insecure motherfucker is the one who killed our parents.”

Natigilan ako dahil sa kan’yang sinabi. Naramdaman ko ang pagbakas ng gulat sa aking muka. I felt my mouth slightly opening, but I immediately shut it closed.

“After that day, our grandfather took me under his care while the investigation was still ongoing. He hid me because he had a hunch that I was the next target,” Tumikhim s’ya. “Little did I know, our grandfather ran another investigation that no one knew about, not even Uncle or myself. That’s when things started to unfold, revealing that Uncle was behind everything.”

I was lost for words. My face crumbled in confusion as I stared at him, my head angled and my eyebrows furrowed.

“B-But… Why?” I asked. “Kapatid n’ya…” My words were cut off when he spoke again.

“Power. Because of power. Romeo Hidalgo is one selfish motherfucker whose personality revolves around greed.” Gumalaw ang panga n’ya. “He’s the one who’s behind everything. His greed and envy drive him mad to the point of killing his own blood.”

Tikom ang bibig at tulala akong nakatingin sa kan’ya at hindi alam ang sasabihin. Naramdaman ko pa ang bahagyang pag bukas ng bibig ko sa gulat. Napailing s’ya at muling nagsalita.

“He envies his brother, our father. Father had a big reputation, he was smart and knew how to handle things. There was a big possibility that he would be the one to take over the organization and the company. It was big news, and even those outside of the organization knew that Grandfather would leave it to his first son,” Saad n’ya. “And he hated that. Romeo Hidalgo hated the idea of his brother being ahead of him and having so much power over him. He believes that he’s the one who is deserving of Grandfather’s position.”

Napasinghap ako dahil sa sinabi n’ya. How fucked up can you be to kill your own brother just because of a position? Rich people are scary. It’s scary how they think. The way they can’t be content with what they have and always want more is toxic. They will do everything just to get ahead, even if it means using violence and, worst of all, killing someone.

Hearing something like this is not that shocking. The way people can throw their morals away for power, fame, and money is disgusting. Nakakasuka lalo’t na hindi lang ang mayayaman tao ang damay sa gantong klaseng transakyon. And it’s actually pretty scary that money really does make this world go round. Everyone will turn into pigs and crawl in the mud of sins just to taste the luxuries of life.

“Romeo wanted to take control of the organization and the company, and the only way to do that was to get rid of Father. And that’s what happened. Father didn’t see it coming. The moment he trusted his brother was the moment everything went wrong. But I can’t blame him, that was his brother after all. He just had no idea that his brother was an ill, greedy bastard.” Muli s’yang napailing kasabay nang marahan n’yang pag himas sa kan’yang baba.

I swallowed while my eyes bored into him. I bit my lower lip and found the courage to speak again.

“Y-You…” Huminga ako ng malalim. “What happened to you?” I asked.

Hindi s’ya nag salita at humalukipkip at muling dimikwatro. Binasa n’ya ang pang ibabang labi bago muling magsalita.

“Well, Grandfather took me under his care. He was right that Romeo was also targeting me, but because the investigation went so well, he didn’t get the chance to attempt to kill me since it had already been revealed that he was behind everything before he could make an attempt. When the investigation ended and revealed that Romeo was the one behind it, Grandfather took custody of me. His retirement was delayed because of Father’s death.” Saglit s’yang natigilan. “And that’s when my life began to spiral into hell.”

Nagsalubong naman ang kilay ko dahil sa sinabi n’ya. “Anong ibig mong sabihin?” Tanong ko.

Umalis s’ya sa pagkaka-halukipkip upang buksan ang bote ng vodka na nakapatong sa mesang nasa harapan namin. Nag saling sa shot glass at daretyong ininom ‘to. Napangiwi ako, pakiramdam ko’y ako ang nakaramdam ng katapangan ng vodka. Bumalik s’ya sa pagkakasandal sa sofa at muli akong tiningnan ako.

“Grandfather, Roberto Hidalgo, a stern and ruthless businessman, takes me in, determined to mold me into a worthy successor,” Paguumpisa n’ya.

“I was only five back then. Can you imagine that? When you and our parents died, Grandfather didn’t let me mourn or even shed a tear. I wasn’t allowed to cry. At the age of five, they were already teaching me to be a man, to act like a grown man. Right after our parents’ death, they didn’t waste any time teaching me about their world.” He clicked his tongue. “Maaga nila akong pinasok sa mundo nila. Sa mundo nilang wala akong kaalam-alam. Grandfather made it clear that I was going to be his successor, so I had to become strong and smart.”

Natigilan ako sa kan’yang sinabi. My chest tightened as I found myself relating to him. I also felt a twinge of embarrassment, perhaps because of what I said about him the last time we met. Napayuko ako at wala sariling pinag laruan ang mga daliri ko.

“I need to be a man who can handle the pressure of being a young CEO and the founder of the organization. A man who can control everything with his words. I need to learn how to be cunning, to manipulate, even if it means throwing away my childhood. I didn’t get to have a childhood growing up. At a young age, I was already holding guns instead of toys, learning about business instead of learning how to write in cursive,” he chuckled, but I couldn’t see any emotion in his eyes. “The death of my family made everything easier for me. The hatred and sadness made me want to learn and grow. Grandfather drilled into me the art of negotiation, the nuances of power dynamics, and the brutal efficiency of our family’s operations. I quickly learned that emotions are a liability and that hatred is a powerful weapon.”

Sunod sunod ang ginawa kong paglunok dahil sa mga narinig ko. I winced mentally. A fang of guilt suddenly rushed on me. I remember cursing at him for having a much better life than me without even knowing his past. Now I just feel fucking horrible. I want to punch myself for what I said. Kung pwede ko lang bawiin ang mga sinabi ko sa kan’ya ay gagawin ko.

I felt like I’m such hypocrite for judging him without even knowing his past. But I also can’t blame myself, everything was overwhelming for me that day and my hatred for him was being pushed forward. I bit my lower lip. What happened to him was really terrible. He was forced to grow up, he was forced to do the things he didn’t want to do. He was forced to be like this. Yet, beneath his cold exterior, remnants of his lost childhood flicker occasionally… a testament to the boy who once was, buried deep under the layers of Roberto’s teachings.

He was torn between the man he’s become and the boy he was forced to leave behind. Kagaya ko, maaga s’yang namulat sa realidad ng mundo. We didn’t do anything wrong, it’s just that we are surrounded by sick and horrible people. This is the path we are forced to walk, this is the destiny we are forced to accept. We are just kids, we are just kids who lost their parents. Neither of us got to experience parental love because of these people.

“Crying is not an option in this family. It’s like a big crime in the Hidalgo. It’s a sign of weakness for us. The Hidalgo have built and maintained a reputation, a significant one. This family’s image needs to remain stable. We are known for being cold-hearted fucks. Shedding tears can tarnish that image,” He exclaimed. “Emotions are a luxury, and we can’t afford to indulge.”

Malalim ang ginawa n’yang paghinga bago muling magsalita. “They teached me that trust is a weakness and kindness was a tool to be used.” Binasa n’ya ang pang ibabang labi bago humalumbaba sa arm rest at tingnan ako.

“As I grows, so does my reputation. By twelve, I already proven myself that I’m capable, earning the respect and fear of those around me.”

Tumitig ako sa kan’ya pero mabilis rin akong nag iwas nang tingin. Gusto ko magsalita pero tila walang boses na lumalabas sa bibig ko. Gusto ko humingi nang paumanhin pero pinangungunahan ako ng hiya. Kinagat ko ang pang ibabang labi at pinaglaruan ang mga kamay kong nakapatong sa aking hita.

Narinig ko s’yang tumikhim pero hindi ako nag angat nang tingin. Nakita ko sa peripheral vision ko ang paggalaw nya na tila may inaabot sa mesa sa tabi ng kan’yang inuupuan.

‘Tyaka lang ako nag angat nang tingin nang may pinatong s’ya sa mesa sa harapan namin. Nagsalubong ang kilay ko nang makita ang isang picture frame sa mesa.

Bumalik ang tingin ko sa kan’ya at nag tataka s’yang tinitigan. Wala kang emosyon na mababasa sa kan’yang muka kaya minabuti ko nalang na ibalik ang tingin sa picture frame. Kahit nag tataka ay inabot ko ‘to at pinagkatitigan.

Bumungad sa akin ang isang larawan ng isang lalaki. The man in the picture was smiling, making his features more pronounced, with his eyes smiling along with him. He looked very charming, his fair skin glowing in the sunlight. His shiny black hair seemed to dance in harmony with his facial expressions. He looked very pretty and kind, as if you could tell what kind of person he was just by looking at his face.

Wala sa sariling hinimas ko ang larawan. Nag-angat ako sa kan’ya nang tingin at nahuli s’yang nakatitig sa larawan. Nagsalubong ang kilay ko. Dumako ang paningin n’ya sa akin at napabuntong hininga.

My eyes drifted to the picture once again. “Who’s this?” I asked as I examined the whole frame. Saglit s’yang natahimik bago ko muling narinig ang kan’yang malalim na paghinga.

“It’s my husband,” he answered, making me stop examining the frame. Mabilis akong nag-angat nang tingin sa kan’ya pero mabilis rin ‘tong binalik sa larawan.

This person… This person is his husband? He’s married to this person? What the… Their vibes didn’t match at all. Well, I believe opposites attract. But this one shocks me. They are so different from each other. My mouth gaped because of his revelation.

The person in the picture looks so much like an angel, he embodies innocence and kindness, with eyes reflecting purity. In contrast, Moss is very dark and intense. Moss’s eyes, on the other hand, reflect power and control. It’s shocking how different they are. So, this is the person who changed him?

It was as if an angel was marrying the heir of Satan. I know it may seem harsh, but that’s how I view it.

Napakagat ako ng pang-ibabang labi. I’m speechless. The man in the picture is undeniably beautiful, so it’s no wonder Moss fell for him. Like an angel, he seems destined to tame the demon in Moss Hidalgo.

“What’s his name?” I asked without looking at him.

“Cyan…” Saglit s’yang natigilan bago muling nagsalita. “Cyan Ventura… Hidalgo,” He trailed off.

Marahan akong tumango sa kan’ya at tipid na ngumiti. I caressed the picture while a smile lingered on my lips.

“He’s pretty,” I uttered. He nodded.

Saglit namayapa ang katahimikan sa pagitan namin bago muli s’yang nagsalita. I glanced up at him when he started speaking again.

“Cyan… Cyan’s arrival forced me to make a choice, continue down the path of cold-hearted domination as Grandfather desires, or forge a new path—one that might finally lay my demons to rest.”

Dumako ang paningin ko sa kan’yang palasingsingan nang simulan n’yang paglaruan ang kan’yang singsing doon. He smiled weakly as he stared at me.

“He changed me for the better. He’s one of the best things that have happened in my life.” Nagsalubong ang kan’yang kilay at umiwas nang tingin.

“Cyan is soft-spoken, kind, and possesses an ethereal beauty. Cyan is everything that I am not,” He stated.

Kinagat ko ang pang ibabang labi at hinayaan ang sarili makinig sa kan’yang sasabihin. His expression remains cold, but his eyes show different emotions, and I can’t help but feel bad for him.

He scoffed. “I had become a figure feared by all. I ruled the underworld with an iron fist, my heart hardened by the cruelties of life.” He paused, but it caught me off guard when he smiled at me briefly.

“But everything changed when I met him. Cyan’s eyes reflected a purity I had long forgotten existed,” He said with a small smile playing on his lips. “Despite the grim life, Cyan’s presence radiated warmth and hope. His gentle nature began to chip away at my hardened exterior…”

I nodded at him as I felt a warm feeling inside my chest. He sounds so in love, and he also looks genuinely happy. He looks much better like this, very different from the Moss Hidalgo I met nine years ago.

“Mabilis n’ya akong nakuha… I didn’t even realize. Nagising nalang ako isang umaga s’ya na ang tumatakbo sa isip at puso ko. I know, I sound cringy right now—fuck it! As if I care. His unwavering faith in the goodness of people stirred something deep within me, a spark of humanity that had been buried under layers of bitterness and resentment.”

I didn’t even notice that a smile was creeping onto my lips when he said those lines. For some reason, it reminded me of Logan. I bit my lower lip and bowed my head while fidgeting with my fingers.

“You…” I trailed off. “Fell for him?” I continued.

He nodded with a smile. “I did.”

“Falling for Cyan is not hard, what’s hard is denying it. I had never seen myself falling in love with someone, especially marrying someone. But then again, Cyan came and changed the trajectory of my life.”

I can clearly see how much he loves his husband, from the way his eyes flicker with adoration and love to how his voice softens every time he mentions his name. He’s so in love that I don’t think he even realizes how he’s acting right now.

Ibang iba sa Moss Hidalgo na nakilala at nakasanayan ko. Like a different person. The dark aura I always sense around him seems to vanish whenever he talks about his husband.

Moss Hidalgo used to be very dark and intense, but right now, as I look at him, I can’t feel any sense of intimidation from him. He looks so gentle that it scares me because I’m not used to him being like this.

That man really did change him. That’s fucking impressive. We’re talking about Moss Hidalgo here, after all—the ruthless founder of one of the biggest underground organizations. He ruled the black market and several dangerous syndicates in this world.

Damn, if money really does make the world go round, then love can truly change even the most horrible person you know.

“He made me crave the love and family I never had and never wished for. He made me want to be a better man. He made me want to seek redemption.” He licked his upper lip. “And that’s what I did. I changed for him,” He said with a proud tone.

Umiwas s’ya nang tingin sa akin pero makikita mo ang ngiti sa mga labi n’ya. Nakakahawa, hindi ko napansin na naka ngiti narin ako habang nakatingin sa kan’ya.

With a smile, he spoke again. “I left the organization even though Grandfather hated me for doing it. I don’t care, what matters to me is Cyan. He’s the only one I need, and I’m sold for the rest of my life.”

Napatango ako dahil sa sinabi n’ya. My smile widened. Hearing what he said brings me joy and pride in his standing up for himself and choosing the right path.

My… My brother looks happy, and that gives me a warm feeling inside—a feeling of happiness for him. It’s strange, it’s not that I have forgiven him already, but I still can’t help but feel happy for him. He found the love of his life, and I’m more than happy for him.

Nagbaba ako nang tingin sa hawak na picture frame nang bumalik ang tingin n’ya sa akin. I don’t want him to see how happy I am for him, at least not yet.

“I’m so sure about Cyan. It wasn’t exactly love at first sight, but—familiarity. Like, it’s him, it’s going to be him,” He chuckled.

“So I married him. It was a very memorable day and the happiest fucking day of my life. It was a peaceful and beautiful wedding, just like he wanted. It was just him and me and some of our closest friends. It wasn’t grand, but it was the biggest event of our lives,” He said, as if reminiscing about their wedding day.

And for some reason, I can vividly imagine how beautiful their wedding was, even though I wasn’t there to witness it. Maybe it’s because of how happy he sounds that it feels like breaking the fourth wall. I smiled as I shook my head at what I was thinking.

“Everything was planned, I left the organization, married him, and we would live in peace and build a family…” Napatingin ako sa kan’ya nang unti unting nagbago ang tono nang pananalita n’ya.

I was taken aback when I saw how dim his expression was. Suddenly, the air became heavier, as if it were reflecting what Moss was feeling right then. I gulped while my eyes bored into him, trying to read him.

His jaw clenched, and the warm emotions in his eyes vanished. He looked dangerous, like I was seeing the Moss Hidalgo from nine years ago, but this one was very different.

He looked sad and lost, as if he were a child who had his toy stolen.

He had this hard expression on, but I guess his sadness was overpowering his strong facade. If I were an ordinary person, I would definitely be scared of him because of how scary he looks, but I am no ordinary person, and he’s my brother. I can read him.

I gulped as I tried to speak. “W-Where is Cyan now?” I asked, immediately regretting it.

The guilt I felt after asking such a question grew when I saw a weak and sad smile on his lips. But his answer never occurred to me… It left me speechless.

With a weak smile he answered. “He’s dead. Cyan is dead.”

I felt like I was choking even though I wasn’t eating anything. Choking on his words was unbearable, and I felt a sting in my chest. I shouldn’t be, but I feel hurt.

Umiwas s’ya nang tingin sa akin at inabot ang shot glass na may vodka. He was smiling as he reached for it, but I could see from where I was sitting that his lips were trembling. He was fighting his emotions.

“Don’t look at me like that,” He whispered, just enough for me to hear.

“L-Like what…?” I asked, confused because I didn’t really know what he was talking about.

Hindi s’ya sumagot at tinunga ang vodka na kan’yang hawak. Binaba n’ya ‘to sa mesa bago s’ya nag angat nang tingin sa akin.

“Stop looking at me with so much pity,” He said.

What he said took me by surprise. I didn’t mean to… I didn’t realize. Yumuko ako at marahang tumango. I can’t help it. Hearing his side of the story took a toll on me, it was so sad that my own emotions were overwhelming me. I felt hurt, bad, and at the same time, fucking horrible and guilty.

Tumayo s’ya sa pagkakaupo kaya wala sa sariling nag angat ako nang tingin sa kan’ya. He was smiling at me while his eyes remained icy.

“Pitying me is the least of what you should do, I don’t deserve it,” He stated.

Marahan akong humiga sa kama, afraid of hurting my baby if I move recklessly. I can’t be carefree now. I know I’m only three weeks pregnant pero wala namang masama kung mag iingat ako.

Tumingin ako sa hindi pamilyar na kisame ng hotel na tinutuluyan ko ngayon. Hinayaan ko ang sariling matulala habang inaalala ang pinagusapan namin ni Moss kanina.

In the end, I didn’t get to apologize to him for what I said and for judging him without fully knowing him.

After we talked, I immediately left his condo. Hinayaan n’ya naman ako pero bago ako umalis ay may inabot s’ya sa akin. Wala sa sariling kinapa ko ang bulsa ko at kinuha ang inabot n’ya sa akin, pinag-katitigan ko ang calling card n’ya.

“Here’s my number, Sage. Call me if something happens or if you need help, I would gladly help you. I’m always here for you, so please don’t push me away. You’re the only family I have.” The last thing he said as I marched out of his unit.

I bit my lower lip as I couldn’t contain the guilt I’m feeling right now. I feel so disgusted with myself. I judged him and said those horrible things out of spite and hatred. I can’t entirely blame myself for what I said, but I still feel guilty.

He had it rough… We both had it rough. The world screwed us over. I don’t want to compare, but after hearing Moss’s side of the story, I can’t help but think that he had it rougher than I did.

At a young age, he was already facing problems that no child who had just lost their family should have to face. At that age, he was also dealing with the pressure of being the heir not only to their company but also to their organizations. It was a huge responsibility— he was only five.

They chained him to this responsibility, leaving him no choice. They put guns in his hands, blood on his clothes, and words in his mind. He was five… He was just a little boy.

With our parents untimely death, the mantle of responsibility fell squarely on his tiny shoulders. From that moment on, Moss’s childhood was no longer his own. His days, once filled with toys and stories, were now consumed by lessons in power, manipulation, and control.

Roberto Hidalgo… Our grandfather. That sick old fuck. To him, my brother was not just a grieving child, but the last link to the family’s legacy, the heir to everything they had built, both in the light and the dark.

Wala s’yang pinagkaiba sa bunso n’yang anak, Romeo Hidalgo. Pigging out on prosperity and power—oh, how I despise them! Scum of society.

They taught my brother that love was a luxury he could no longer afford. The boy’s innocence was slowly stripped away, replaced by a cold, calculating demeanor far beyond his years.

I’m so glad that old man is dead! It’s a blessing he won’t be around my child, at kahit buhay pa s’ya hindi ko rin naman hahayaan na makilala n’ya ang mga anak ko. And I’m thankful I never had to meet him, baka ano pa masabi ko sa kan’ya.

My eyebrows furrowed, and I can already feel how sad my expression is. I can’t imagine how hard my brother’s life has been. The fact that he was just starting to turn things around—to be better, to build a family with his husband—makes it even more heartbreaking. And then they took his family from him once again. He was expected to lead and make decisions that would affect countless lives, all while battling the growing darkness again.

Moss’s journey was one of pain and power, a tale of a boy who was never allowed to be a child, and a man who would one day have to choose between the path laid out for him and the one he would forge on his own. But, it’s not my story to tell.

He glimpsed the light and reached for it, only to find it was a fire. It died out nearly immediately when he grasped it, leaving only a plume of dark smoke.

It was as if the universe was playing with him… and with me. With us.

Tumayo ako sa pagkakahiga at naglakad papalapit sa glass window ng hotel room ko. Madilim na pero nagliliwanag parin ang syudad dahil sa mga street lights at mga ilaw sa nagtataasang buildings. The busy life of the city was just about to end.

So many things happened today, so many revelations. What Moss and I talked about made me forget what happened in Logan’s office.

Marahan kong hinawakan ang tyan ko habang nakatanaw parin sa labas ng bintana, pinapanood ang mabagal na pag-usad ng mga sasakyan. Slowly, my eyes drifted to my stomach as a small smile curved on my lips.

“I’m going to have a baby. I’m really going to have a baby…” I whispered.

The thought echoed in my mind, sending waves of joy rippling through me. I could hardly believe it—the little life growing inside me, a part of me, was something I never thought of.

Like it just sank in. My eyes swelled up, and I let warm tears stream down my cheeks. A smile crept onto my face as I placed my hand gently on my stomach, imagining the tiny heartbeat, the fluttering movements I would soon feel. God, I’m pregnant!

I would only be lying to myself if I said I’m not scared, pero mas lamang ang sayang nararamdaman ko ngayon. I felt my heart pounding with anticipation. The news of me having a baby just cleared every bad thing that happened today. I feel like I’m on cloud nine as I caressed my tummy.

Bumalik ako sa pagkakaupo sa gilid ng kama habang hawak hawak ang aking tyan, patuloy parin ang pag tulo ng luha ko. I’m just so happy that I can’t stop crying, tears of joy.

I never imagined wanting to have kids or seeing myself pregnant. It never crossed my mind because my main focus back then was to have a better life. But now, it feels surreal that what I was once afraid of is actually happening. And what I’m feeling now is completely different from what I thought I would feel—I’m happy.

Logan would surely be happy if he heard this news! He’s going to be thrilled when he finds out that he’s going to be a father.

Wala sa sariling napatayo ako at akmang aabutin kona sana ang cellphone ko na nakapatong sa mesa nang may ma-realized.

Logan played me.

Pinaglaruan n’ya ako. My hand formed into a fist when a memory of what Grace said flooded my mind. Suddenly, my happiness diminished and anger slowly began to consume me. I took a deep breath to calm myself.

No, let’s be rational, Sage. Yes, he did play you and place a bet on you. But I know that what he felt for me was real. He fell for me and lost his own game.

I remembered the way his eyes softened when he looked at me, the moments that felt too genuine to be fake. He didn’t expect to fall in love, but he did. And in that realization, there was a small, twisted sense of satisfaction. He lost his own game.

But what does that change? I wondered bitterly. It didn’t take away the hurt, the humiliation. He still lied, still played me. Even if he had fallen in love, even if he had lost control of the game, it didn’t erase the betrayal. He chose this. He chose to hurt me. And now, we were both left with the consequences.

Why can’t I just forgive him? I asked myself, knowing the answer even before the question was fully formed. Because it wasn’t just the lie—it was the choice. He chose to play with my heart. I wanted to forgive, to let go of the anger, but every time I tried, the memory of that choice blocked the way. I just can’t forgive him, not yet, for making me believe in something that I don’t even know is real.

Again, huminga ako nang malalim upang pigilan ang nararamdaman. Kinagat ko ang pang ibabang labi nang maramdaman ‘tong nanginginig. Ayokong manguna sa akin ang ganitong emosyon, lalo na ngayon na hindi nalang ako ang ma-aapektuhan. 

Mariin akong pumikit upang pakalmahin ang sarili bago nag-isip. I need to make a decision. Hindi dapat ako maging padalos-dalos. Magkakaanak na kami ni Logan, at ngayon iniisip ko kung dapat ko bang sabihin sa kan’ya.

I know he will be delighted when he heard the news. But there’s still doubt that he might not like the idea, because there’s still a doubt inside me to what he shows me were not real.

I gulp before reaching for my phone. It’s off, pinatay ko dahil alam kong tatawagan at tatadtarin ako ng text ni Logan. And I’m not wrong. Sunod sunod ang text at missed calls n’ya nang mabuksan ko ang phone ko. Alam ko rin na pupuntahan n’ya ako sa unit ko, kaya naisipan kong tumuloy muna sa hotel. Umuwi lang ako saglit upang kumuha ng pamalit na damit at umalis agad.

Mariin ko ‘tong pinagkatitigan bago muling binalik ang tingin sa akin sinapupunan. I bit my lower lip before I gripped my phone tightly.

He needs to know.

Binuksan ko ang phone ko at nag send ng text sa kan’ya. I sent a text asking to meet him tomorrow night. I didn’t wait for his response and shut down my phone again.

I will tell him that I’m pregnant, and I might also listen to his explanation if he’s going to explain his side. I am hurt, and I know that he is the only one who can understand the pain I’m feeling right now. He’s the one who caused it.

And maybe he’s hurting too. Maybe he regret it. But that wasn’t enough. Not for me. I needed him to be honest. I needed him to be real. And he couldn’t give me that.

The pain was still fresh, the wound too deep to heal just yet. I knew it would take time—time to sort through the mess of emotions, time to figure out what, if anything, could be salvaged. But for now, all I could do was talk to him and sort things out.

Malalim na ang gabi. I order a food kahit wala akong gana, pero para sa baby ko pipilitin ko. Hindi nalang sa akin ang katawang ‘to. I may be overreacting, but I can’t help it. This is new to me.

“Goodnight, babies…” I whispered while caressing my tummy as I closed my eyes to sleep.

I woke up feeling groggy and dizzy. I immediately got out of bed when I felt my stomach turning upside down. I ran to the bathroom and managed to let it all out just in time when I was in front of the bowl. I felt my eyes watering as I vomited.

This is the first pregnancy sign I’ve experienced in the three weeks I’ve been pregnant. Is this a late pregnancy sign? Shit! Nararamdaman ko na agad ang pagod pag iniisip ko palang na araw araw ko ‘tong dadanasin. Still, there’s no regrets.

Hindi na ako nag aksaya pa ng oras. I took a bath, mamaya na ako kakain pagkatapos ko maligo. It was the right choice. I felt refreshed when I came out of the bathroom.

Tiningnan ko ang wall clock. It’s already 11AM. Sa mga oras na ‘to ay dapat nasa trabaho na ako, pero dahil sa nangyari kahapon… Kahapon, sa sobrang daming nangyari pakiramdam ko’y hindi lang kahapon nangyari ang lahat. The universe really threw it all at me in one go!

And I thank myself for not going insane. I handled everything all at once. Bumaba ang tingin ko sa tyan ko at marahan ‘tong hinimas. Makakasanayan ko na siguro ‘to.

“Good morning, babies!” I energetically greeted them despite the nervousness I am feeling right now because I will meet Logan later tonight.

I shrugged off the feeling of nervousness as I walked to the telephone to order food from the hotel. Gustuhin ko mang magluto upang libangin ang sarili ko, ay hindi ko magawa dahil hindi naman ako nakapag grocery.

I decided to go back to sleep after eating, wala naman na akong gagawin at mamaya lang ay haharapin ko na si Logan. My body was itching to work, to read paperwork, to type on my laptop keyboard, and to make reports. I sighed and shook my head as I lay back in bed.

I woke up at 4:30 PM, and the sky was already orange because the sun was setting. I yawned as I stretched my body carefully. Tumayo ako sa pagkakahiga at naglakad papunta sa living room.

Binuksan ko ang TV dahil sobrang tahimik ng kwarto ko. Hindi ako sanay, I guess it’s because I’m already used to the loud and busy environment of my workplace. I took my towel so I could take a bath.

After ko maligo ay lumabas narin ako ng banyo only wearing a bath robe. My hand was holding a towel to dry my hair as I walked to the living room. Naupo ako sa sofa at inabot ang phone ko habang pinapatuyo ang buhok ko.

Hindi na ako nagdalawang isip na buksan ang phone ko. I waited for it to open without taking my eyes off it, but when a familiar name was mentioned on the news on TV, I looked up. My heart raced, and my eyes widened as I watched the TV.

“In tonight’s entertainment news, there’s a buzz in the business and celebrity world. A world-class business tycoon,  Mr. Logan Manuel, who usually keeps his personal life under wraps, has been spotted enjoying a cozy dinner with a famous model, Anakin Clione Agustin, the pair were seen laughing and chatting intimately at a high-end restaurant, sparking speculation that they might be more than just friends.”

I felt my stomach churn in the most uncomfortable way, but that didn’t compare to the stinging pain I felt in my chest as I heard the news. My eyes were glued to the screen as it showed a slideshow of pictures.

My sight started to blur as I looked at the picture of Logan talking happily to a pretty model in front of him. They looked like they were on a romantic dinner. Both of them had genuine smiles on their lips as they looked at each other, and it broke me into pieces.

“Rumors are now swirling that this model might actually be Mr. Logan Manuel fiancée, although neither party has confirmed or denied these speculations.” I gasped while my eyes rounded.

“W-What…?” I whispered, my voice almost fading into thin air.

“We’ll keep an eye on this developing story and bring you more updates as they come in!”

Ilang minuto na natapos ang balita pero ang mata ko ay nakatutok parin sa TV. What I heard and saw kept repeating in my mind like a broken radio. Tila hindi rin ma proseso ng utak ko ang nalaman.

How could this happen? He’s already meeting someone when everything just happened yesterday. And here I am, holding on to the idea that he might have fallen for me. What was I even expecting?

That’s Logan Manuel, Sage! You were warned. Chairman was right all along.

I shut my eyes tightly to stop myself from crying when it occurred to me, but it didn’t help at all. I touched my chest when I felt it sting once again.

Ang tanga tanga ko…

I was such a fool. The thought pounded in my head, echoing with every beat of my heart. I really thought it was real. All of it. The way we laughed together, the late-night conversations, the stolen glances—I had let myself believe it all meant something. I let myself fall. And now, here I was, standing in the wreckage of what I thought was love, staring at the truth that cut deeper than I ever imagined.

I’m so fucking delusional to think that he actually fell for me! You’re so stupid, Sage! Ang bobo mo!

How could he do this to me? I wanted to scream, to demand answers, but the words stuck in my throat. Was it all really just a game to him? I had trusted, opened myself up in a way I hadn’t done in years, and for what? To be toyed with, to be made a fool of. The anger surged in me, hot and fierce, mingling with the sting of betrayal.

Napatakip ako ng bibig upang pigilan ang paghikbi. I can’t breathe. It felt like there was a heavy weight on my chest. The pain was unbearable, and I could almost feel a hand squeezing my heart tightly. I choked on my own sobs.

My head felt like it was being hammered. My heart felt like there were thousands of needles piercing it as the image of Logan talking happily to that model flashed through my mind.

My heart feels like it’s been ripped out. I trusted him completely. I believed every word, every promise. But now I see it was all a fantasy—a delusion I created because I wanted so desperately to believe in us.

What did I do to deserve this? Nag mahal lang naman ako diba?

I don’t even know what’s real anymore. Everything I thought I knew is shattered. How do I move on from this? How do I pick up the pieces when the person I loved—the person I thought loved me—is gone, and was never truly mine to begin with?

I feel like a fool. Was I ever anything to him, or was I just a distraction?

Lalong tumindi ang sakit na nararamdaman ko nang bumaba ang paningin ko sa aking sinapupunan. The realization hit me, tempering the pain with a sharp edge of fear.

My babies…

Huminga ako nang malalim, trying to calm myself. I can’t let what I’m feeling get the best of me. It could affect my babies. Kahit nahihirapan at tila ayaw huminto ng luha ko, pinilit ko ang sariling kumalma. Again, not for myself but for my babies

Pero tila gumuho ulit ako nang biglang tumunog ang cellphone na hawak ko at mabasa ang bagong text ni Logan. Hindi ko na napigilan mapahagulgol nang mabasa ko ang mensahe n’ya.

Logan:

I’ll wait for you, babe.

I can’t meet him now, there’s no point of it. I should be telling him about the baby, but what’s the point? He doesn’t love me anymore. Maybe he never did. Then there’s no room in his life for me—or our child. I can’t even bring myself to say the words. It feels like my heart is breaking into a thousand pieces.

Hilam ang mga mata ko dahil sa luha at ang mga labi ko ay nanginginig kasaybay nang paglabas ng mga hikbi ko. I caressed my stomach gently.

I’m sorry, babies, but let Mama cry for now. Promise ngayon lang ‘to. Let me be weak, kahit ngayon lang. I’m tired of acting tough.

I never imagined I’d be doing this alone, but I can’t tell him. I won’t. He doesn’t deserve to know. If he’s with someone else, then he’s already made his choice, and it wasn’t me.

But what if I’m wrong? What if it’s not what it seems…? No, Sage! Stop it! I can’t let myself think that way. I saw what I saw. I can’t risk the heartache of hoping he’s still the man I thought he was.

I’m doing this alone… can I really do this? My mind raced with questions and doubts.

What if I can’t do this on my own? The thought made my chest tighten. I had always been independent, strong, capable. But this was different. This was a tiny, vulnerable life depending on me for everything. What if I’m not enough? What if I fail?

I took a deep breath, trying to calm the storm inside me. But I already love this babies more than anything. That love was powerful, fierce, and it gave me strength. Maybe I’m scared, but I know I can do this. I have to do this, for my babies.

It’s just me and my babies now. I have to protect us, even if it means keeping this secret. He doesn’t need to know, and I don’t need him. I’ll find a way to move forward on my own, without his love, without his lies. For my babies, I have to be strong.

Even though my hands were shaking, my lips were trembling, and my eyes were overflowing with tears, I caressed my tummy with a smile on my lips and let out a heavy sigh.

“We’ll figure it out together, won’t we, little ones?” The fear was still there, lingering at the edges of my thoughts, but it was softened by the overwhelming sense of purpose and love I felt. I can do this. We can do this.

God, please help us.

My eyes drifted to my phone when it rang. I felt the corners of my eyes heating up again as I saw who the caller was. I suddenly felt a surge of emotions. My watering eyes began to tear up even more. I immediately picked up my phone and answered the call.

“K-Kuya…” I cried like a baby, my voice was trembling, and I felt him stiffen.

“Fuck! What happened? Where are you?” he asked. His tone was hard and commanding, but I could also feel his worry, and for some reason, it made me cry harder.

I have someone now. Meron na akong malalapitan na handa akong tanggapin nang walang panghuhusga at bukas palad. I have my brother.

“K-Kuya…” I bawled. I heard him cussed.

“Where are you? Shit! Answer me—” I didn’t let him finish as I spoke again.

“Please, Kuya… Get me out of here,” I pleaded.

20

LOGAN

“Yebat! How could you mess up a simple report like this?” I gritted my teeth as I looked at her, her legs already trembling because of my shout. “You’re fired. Get out of my office!” I commanded as I threw her report in front of her.

She nodded immediately, and with trembling hands, she took the paper I had thrown in front of her. She bowed before running out of my office, stifling her sobs.

I shook my head and massaged the bridge of my nose. I closed my eyes, threw my head back, and chewed my lips—a habit I picked up these past few months to stop myself from going berserk. This is killing me.

Nine months, nine fucking months, I haven’t seen him. I already feel like I’m going insane. I don’t even know how I managed this long.

I know I fucked up big time, and God knows how much I regret it. If I could only turn back time, I would. But this is where I am now, and I just have to fix it.

“Where are you, babe?” I asked the thin air, my eyes still closed.

Eight months ago… I waited for him at that restaurant. I waited until the restaurant closed. I even asked them to wait an extra hour because I thought he might just be late. But who was I kidding? I thought he was playing me, getting revenge for what I did. I know—the audacity of me to think that way.

I was late to hear the news about having dinner with Anakin. And like destiny was fucking with me, of all days, they made it happen on the same day I was going to explain myself to Sage! That news only fueled his hatred toward me.

I was too occupied that day to think of anything else. The only thing on my mind was Sage and our meetup, and how I should explain myself. I didn’t even realize that there was a fucking news story about me dating someone circulating in the media.

I already had a hint that the reason he ditched our meeting was because he saw the news. And, fuck it! I almost lost my sanity. I was terrified he might misunderstand, and he did! The media twisted the story for entertainment, for fuck’s sake!

Yes, those pictures were real, but they were taken months ago! And Anakin is a close friend of mine—of ours! It wasn’t just the two of us at that dinner, those fuckers were just late. Damn it, I got screwed over because of their irresponsibility.

Still, I’m not blaming anyone but myself for this mess. I brought this on myself, and it’s too late for regrets. The only thing I can do now is make things right—find Sage and ask for his forgiveness.

I’ve been looking for him. It’s been nine months since I started a search operation with the help of Villanueva and Trinidad. Walang nakakaalam tungkol sa bagay na ‘to, tanging ang dalawa lang ang sinabihan ko.

How could he just leave me like that? How could he just walk away like that?

I can still feel his warmth in our bed, his scent lingering on my clothes. It’s only been a month, but it feels like a lifetime. God, I miss him so much, it’s like there’s a hole inside me where he used to be. I keep going over everything in my head, trying to figure out what went wrong, and I know I messed up.

I admit I’m a jerk, but one thing’s for sure, I didn’t play him or his feelings for me. What I felt for him was real—everything I said and did was real. I’m in love and still in love with him. The only thing I regret is not being honest with him, not opening myself up, and not telling him that everything started as a game because I was scared that when he knew, he’d leave me. And I was right. I’d give anything to go back and fix it, to change whatever it was that made him leave.

And the fact that he was ready to give me a chance to explain myself, but the fucking media fucked it up! On that same day, I had the person who took those photos of me and Anakin put behind bars, and the people behind those malicious articles lost their jobs. Fuck them!

I licked my lower lip as my eyes roamed around my office. The heavy feeling inside me rose up again. I miss his presence in my office. I miss how he always nagged me to finish my paperwork. Just come back to me, babe, and I’m willing to sign thousands of papers for you. I’m willing to overwork—just come back to me.

Huminto ang paningin ko sa kan’yang mesa na hanggang ngayon ay nasa loob pa rin ng opisina ko. Hindi ko pinapatanggal kahit may bago na akong sekretarya, and my new secretary’s table is outside my office where it was originally. Si Sage lang naman ang tanging sekretarya kong nasa loob ng opisina ko ang table because that’s what my dad wanted, na kalaunan ay nagustuhan ko rin.

Tangina, miss na miss ko na s’ya.

I sighed. No one else could ever take his place. I don’t want anyone else. I just want him—his laugh, his touch, the way he’d look at me like I was the only thing that mattered in the world. I need to make this right, to bring him back home. Whatever it takes, I’ll do it. He needs to know that, to understand that I’ll go to the ends of the earth if I have to.

But, fuck it! It’s already been nine months and there’s still no progress and no sign of him. Even Villanueva can’t find him, and Trinidad’s troops are no help at all.

I didn’t waste any time that day when Sage didn’t show up to our meeting. I called Villanueva to track Sage, and he immediately got his whereabouts. He was in a hotel, but when I got there, it was already too late. Someone took him, and that someone, as if knowing I was coming to that hotel, deleted all the footage and erased all traces of Sage.

Still, I didn’t waver. I kept searching for him, even outside of the country. Sa tingin ko nga ay nahalughog ko na ang buong Pilipinas. But they really can’t find him. Even Villanueva is getting frustrated, he told me that he feels like there’s someone blocking us from finding Sage—a powerful person and someone who knows what I am capable of just to find Sage.

And who knows what I would do once I confirm that someone is really blocking me from finding Sage. They better be fucking prepared—fuck around and find out.

I let myself fall into a daze as my mind was flooded with thoughts of Sage. I clenched my jaw as I remembered our last meeting—the resentment and pain in his eyes, his quivering voice as if he was fighting his emotions. I badly wanted to hug him, pull him to me, and kiss him at that time, but I knew it wouldn’t help the situation. He already hated me after hearing all that.

Where could he be? What is he thinking? Does he miss me like I miss him? Or has he already moved on? No, I can’t think like that. He hasn’t moved on. He’s just lost, just needs to be found. And I’ll find him. I’ll search every corner of the earth if I have to. I’ll knock on every door, talk to every person, leave no stone unturned.

I’ll make it up to him. I’ll be better, do better. Whatever he needs, whatever he wants, it’s his. I just need him to come back, to give me another chance. We belong together—I know it, and I believe he knows it too. He has to know it. And when I find him, I’ll show him just how much he means to me, how much I love him, how I’ll never let him go again.

My thoughts got interrupted when my door swung open without knocking. My eyebrows furrowed, and my eyes sharpened even though I hadn’t looked to see who the fucker was that barged in without any warning. I looked up, and there I saw Villanueva with a wide grin on his lips.

Shit, he better have something good to say because I’m really fucking bad shit right now.

“Spill,” I ordered. “It better be good news, Villanueva,” I said in a warning tone.

He chuckled. “Oh, what’s with the attitude, Manuel? It’s making me rethink if I should say it.”

I twirled my tongue to calm myself down. If it were a normal day, I would join in his teasing. But I’m in a bad mood, not only right now but for nine months now.

I rolled my eyes at him. “Just fucking spill it.” I gritted my teeth when he just chuckled and shook his head.

“Okay, okay, geez…” Naupo s’ya sa single sofa na nasa harapan bago tinapon ang isang folder sa mesa ko. Kuno’t noo akong nagbaba nang tingin sa folder na nasa mesa ko. “Open it,” he ordered.

I sighed and, without any words, opened the folder he gave me. The beats of my heart increased as I pulled out the contents of the folder. It caught me off guard when I saw a bunch of photos. Photos?

But then I felt my heart quicken in a ballistic way as I saw the person in the photos, my mouth gaped, and I felt a surge of different emotions as I saw him again. Pakiramdam ko’y may kung anong pamilyar na emosyon ang bumalik sa aking sistema. An emotion that I can’t ignore because of how familiar it is.

“I found him, Logan. I found Sage.”

I couldn’t bring myself to speak as I looked at the photos in front of me. My emotions were starting to overwhelm me. I took a deep breath and looked at the other photos.

It’s real, it’s really him. Those smiles that no one can duplicate. It’s my babe! I know I miss him, but I underestimated it—it’s not just missing him, I’m longing for him. I didn’t know someone could affect me this much in just a short span of time of being together.

And like what it used to be, instead of my feelings vanishing because of not seeing and feeling him, they just grew bigger and deeper. I keep falling and falling for him, to the point that it’s scaring me because I’m not sure if he can still catch me. Still, I will keep loving him, I will keep these feelings, and keep falling for him without regrets, even if it ends with me falling onto a hard concrete of misery.

Sage, it’s only him who can make me feel like this. The feeling of submission and being weak for him, the feeling that I’m ready to risk it all, I’m ready to throw everything away for him. He’s the only one who can make me feel like this. I love him, and I’m longing for him.

“Damn! That took me so long!” I heard Villanueva click his tongue, but I was too busy looking at the photos to give him a glance. “That motherfucker really thinks he can outsmart me?” he chuckled.

I stopped in my tracks. What he said made me look at him. My eyebrows furrowed, and I looked at him questioningly. Nakasandal s’ya sa single sofa habang may ngisi sa labi n’ya, a proud smirk.

“What do you mean?” I asked.

Saglit n’ya akong tinapunan ng tingin bago pinagsiklop ang kan’yang mga palad habang nakapatong ang siko n’ya sa armrest. He’s not looking at me, so I can’t read his expression.

“Our hunch was right—there’s really someone who’s blocking us from finding Sage.”

I immediately felt my jaw tighten and my hands form into fists. So it’s true. Fuck them! I don’t even know who the person is, but I already feel my anger consuming my system.

“But does the fucker think he can hide anything from me?” Villanueva said tauntingly, as if he were talking to himself. I didn’t mind what he said—I just glared at him.

“Who is it? Who’s the motherfucker blocking me from finding Sage?” I asked furiously.

Bumaling sa akin si Villanueva. He didn’t say anything, tinitigan lang ako nito. Pero ilang segundo lang ay narinig ko s’yang bumuntong hininga.

“It’s Moss Hidalgo,” he answered.

Ang magkasalubong kong kilay ay lalong nagdikit dahil sa narinig. The anger I’m feeling doubled when I heard the person’s name. The muscle in my jaw twitched, and my mind was already running with different thoughts that I’m not liking.

Damn it!

Suddenly, a flashback image of Sage and Moss in that cafe flashed in my mind. I felt my anger hit the highest level. I could almost feel my face hardening and my eyes darkening. But in the middle of my anger, I couldn’t seem to ignore the pang of pain I’m feeling deep inside.

Why was he with him? So many questions I want to ask. I feel like I’m losing my shit just thinking that they might be together and Sage might really forget me. Just the thought of it is making my chest tighten and my mind turmoil.

“Calm your tits, Manuel.” I looked at Villanueva. He looked at me helplessly when he saw my darkened expression. He sighed once again.

“That’s his brother. Sage and Moss are brothers, so don’t get funny ideas.”

I was taken aback by his words. I felt myself pausing dramatically. Ang nanginginig kong kamao dahil sa galit ay huminto. And I could also feel my dark expressions washing off my face and being replaced by confusion.

Did I hear that right? What the fuck?

Sinamaan ko s’ya nang tingin. “Don’t fuck around, Alastor Villanueva.”

He rolled his eyes. “I am not, Yevgeny Losha—nah, never mind, your name’s too fucking long.” I looked at him, unamused. Look who’s talking. “But yeah, I’m telling the truth, they are siblings…”

“Even I was shocked. Sage is a Hidalgo. Who would have thought that your secretary is a Hidalgo?” he went on.

“My lover, he’s my lover,” I corrected him, only earning an eye roll.

I shook my head at him. Binaba ko na lang ang paningin ko sa hawak na litrato. They’re siblings? Suddenly, I felt relief. The tightening in my chest vanished, and I felt a sense of relaxation.

I shake the thoughts of him and Moss being brothers. It’s not the right time to think about that when he’s still not here with me. I need to get him back, and Moss, his brother, is not stopping me from doing that. Nine months are already enough, hindi ko hahayaan na umabot pa ang pangungulila ko sa kan’ya ng isang taon.

Ang akma kong pagtayo upang kunin sana ang susi ko upang puntahan s’ya ay nahinto nang may mapansin ako sa mga larawan. My eyebrows knitted, and my eyes squinted, trying to see if what I was seeing was right. I was too focused on his face that I didn’t even look at him as a whole.

I felt like there was a horse racing inside my heart as an idea came to my mind. No way…

“Is this real…?” I whispered to myself, but Villanueva seemed to have heard that and noticed my behavior.

“Wait, what? You didn’t know?” he asked, but I didn’t throw him a glance. “You didn’t know that he’s nine months pregnant?”

Oh, fuck!

I can’t believe it. I can barely breathe. That picture—look at him, Sage, my babe, with a baby bump. Our babies. How could he keep this from me? Why did he run away? But now… now I know. He wasn’t just running from me, he was protecting something, someone—our child.

Holy shit! He’s carrying our babies. Our babies! I can’t stop looking at this picture. The way he’s holding his stomach, so gentle, so protective. I can see it in his eyes, that glow… It’s so obvious now. Why didn’t I see it before? Did he already know about the baby since then? But why didn’t he tell me? Is it because of that news? Maybe he thought I wouldn’t want this, but he’s wrong. He’s so, so wrong. I’ve never been more sure of anything in my life. This is our chance, our future.

I couldn’t stop staring at the pictures. My heart raced, my mind was a whirlwind of emotions. I knew I had to find him, but I never imagined this kind of news. After all this time, he’s been carrying our babies. It feels like a dream, a beautiful dream that’s finally come true.

We made love so many times, but I didn’t know that I got him! Fuck! I felt the corners of my lips curving into a smile, and the corners of my eyes heating. I can’t seem to contain my happiness. And I’m so sure! One hundred percent sure! He is carrying my child, our child. All the fears and doubts have melted away. This is real. This is our future, growing inside him.

“Damn! Look at you, dude! You’re fucking happy!” Villanueva pointed out.

I grinned at him. “I am! Fuck, I’m gonna be a dad, of course, I’m happy.” He just smirked at me and shook his head.

Now, it’s not just about getting him back anymore. It’s about convincing him that we can be a family, that we can make this work. We can overcome everything that’s come between us. We have a chance to build something beautiful together.

I need to approach this with all the love and patience I have. I have to show him that I’m here, that I want this as much as he does. We can be a family. We can create the life we always dreamed of. I just need to get him to see that, to trust that we can do this together.

With full determination, and only one thought in my mind—to get them back in my arms—I stood up from my seat. I took my keys and let my eyes drift to the photos I was holding, looking at them one last time before hiding them in my table’s drawer. I faced Villanueva, who was already grinning at me.

“Where are they?” I asked.

“Ready to get them back now?” he asked.

I smirked at him. “Since day one, Villanueva.”

He laughed while nodding his head. “They are in Tagaytay…” He trailed off. “Kung saan-saang bansa pa tayo naghanap, sobrang lapit lang pala nila. That Moss Hidalgo is one smart motherfucker, he knows where we’re not going to suspect that Sage will be hiding near us.”

What he said made me stick the tip of my tongue in my cheek. Fuck! He’s been so fucking near me all this time? He’s within my reach, and the travel is literally just an hour from here. That fucking Moss. Nakakagago.

I calmed myself. I can’t ruin this. Tinanguan ko si Villanueva at sabay kaming naglakad patungo sa pinto ng aking opisina. Hindi ko na pwedeng ipagpabukas ‘to. I miss him so fucking much, and waiting for another day is not gonna help. Mababaliw ako, lalo na ngayon na magkakaanak na kami.

Our babies are a symbol of everything we’ve hoped for, and I’ll do whatever it takes to make it a reality. I’ll get him, I’ll make things right, and we’ll start our new chapter together. We’ve got this. I know we do.

Pero sabay kaming napahinto ni Villanueva sa pagtungo sa pinto ng opisina ko nang bumukas ‘to at makita ang nag-aalburotong si Chairman. Fuck, not now!

“Logan, you! Did you fire your—” He didn’t finish what he was about to say when he saw us, ready to go. His eyebrows furrowed while looking at Villanueva and me. “Where are you going?” he asked, staring at me.

I sighed and formed my fist into a ball. I looked away from him for a second and then looked back. He was still staring at me suspiciously.

“I’m going to get back Sage,” I answered without breaking eye contact.

My father’s eyes widened. He was taken aback by what I said. I just looked at him without emotion. Minutes later, his face broke into a serious expression.

He looked at me dead serious, his eyes almost burning a hole in my face. He didn’t say anything. I didn’t cower; I looked at him with the same intensity. We just looked at each other, reading each other’s expressions and thoughts until he spoke.

“You better…” He started. “If you need to kneel just to bring him back, do it,” he said, no—it was more like an order.

I nodded at him before plastering a smirk. “I will, Dad. If I need to kiss his feet just so he can forgive me, I would.” Mahina siyang natawa at tumango sa akin, tila sinasabi na umalis na kami.

“As you should, young man.”

Napailing nalang ako bago tingnan si Villanueva at yayain na ‘tong maglakad, pero bago ‘yon ay muli akong humarap kay Chairman.

“Oh, and Dad, better ready yourself for meeting him… them,” was the last thing I said before going out of my office with Villanueva by my side. I wanted to laugh seeing how my dad’s eyes widened, but I couldn’t, the desperation and excitement to meet Sage and our babies were overpowering my emotions.

The desperation, regret, and determination reflect the deep love and commitment I have for him in every step I take. Wait for me, babe, I’ll make this right. I’ll bring you back, Sage. You and our babies—I just have to.

SAGE

“Roan! Oh Em Gee!”

Mabilis akong napatingin sa bukana ng sala nang marinig ang matinis na boses na nagmula doon. Tipid kong nginitian ang pigura ng taong papasok sa sala.

“Good afternoon, Miss Fortune,” I greeted.

He cheekily smiled at me as he approached. Sinenyasan niya akong huwag nang tumayo. He leaned down to hug me. Automatiko naman akong napahawak sa aking tiyan.

“I missed you, Roan!” he cheerfully announced. Napangiti naman ako dahil sa sinabi niya.

Humiwalay siya sa pagkakayakap sa akin at nginitian ako bago naupo sa bakanteng upuan sa harapan ko. I unconsciously looked around when he called one of his maids.

My eyes squinted as I roamed around. Kahit ilang beses na akong nakaapak sa pamamahay na ‘to, hindi ko pa rin magawang masanay sa laki at disenyo.

Miss Fortune mansion’s are massive and spacious. But the eye-catching part was the interior of his mansion. Everywhere you look, there’s a touch of different shades of pink. From pastel, matted, normal, to neon pink. The interior looks so good that it matches the color, that’s why it’s not painful to look at.

Then my eyes drifted to Miss Fortune, and yes, his full name is Miss Fortune. Like his massive mansion, every item on his body—from clothes and shoes to his hair and nails—is pink. Miss Fortune is older than me, not much, but he’s definitely in his 30s. He still looks like he’s in his 20s. Mala-kikay kasi si Miss Fortune, despite being male, mula sa pananamit at galawan. He’s very feminine. He also likes strawberries and bunnies.

And he’s also one of the prettiest men I’ve seen in my life. He has this olive skin that matches his pink hair. He looks like those animated characters I always see on the internet. We’re also the same height, at hindi rin nagkakalayo ang itsura ng katawan namin.

“Roan,” he called, which made me snap back to my senses.

Roan… Who would have thought that I have a second—No, a first name. And guess who I found it out from? Right, my brother.

Roan Sage Hidalgo. That’s my full name, and yes, I already accepted the fact that I’m a Hidalgo. I embrace it like it’s my own skin. Like I have a choice anyway.

“Hmm?” I hummed as I took the tea that his maid served us.

He pouted. “Huff, hindi ka naman nakikinig sa akin, ih!” He ranted, which made me chuckle. Miss Fortune can be childish sometimes.

I smiled at him apologetically. “I’m sorry, what is it again?” I asked softly. He giggled.

“I’m asking how you are these past few days?” His eyes drifted down to my stomach. “You and the twins?” he asked.

Bumaba rin ang paningin ko sa malaki kong tiyan at napangiti. Marahan ko ‘tong hinimas at pinakiramdaman ang pulso ng mga anak ko. My smile widened when I felt someone kick.

Miss Fortune was not around these past few days. At least two weeks? If I remember correctly, he was in Germany for his business. Miss Fortune is a successful businessman, a CEO.

“They are healthy as ever,” I answered.

I’m having twins. It didn’t shock me, to be honest. I already felt that they were going to be twins from the start. I guess, mother’s instinct? Or maybe because it was him who was so sure that we were having twins.

My baby bump is very visible. It’s a sign that they are growing healthier. Well, it’s already been 9 months of being pregnant… and 9 months since I left the city. On that same day, I left the city with Moss, my brother.

9 months without seeing him. I didn’t even have time to file a resignation letter; I just left. My mind was so occupied at that time that all I could think about was leaving and never seeing him again.

It’s not the best decision, but it was the right thing to do.

“Kabuwanan mo na. I wish you nothing but a successful delivery, Roan.” May ngiting gumuhit sa labi ko nang sabihin ‘yon ni Miss Fortune.

“Thank you, Miss—” He cut me off.

“I told you, Fortune is already enough. Stop calling me by my full name, Roan. It’s awkward!” He pouted.

Pabirong kong ni-rolyo ang mga mata ko habang hindi mapigilang hindi mapa-ngisi. “Blame your parents, Miss Fortune El’ Ferro,” I teased, na kina-nguso n’ya.

“You’re mean, Roan. Mana ka talaga sa kuya mong masungit,” aniya. He rolled his eyes playfully while pouting. It somehow made him cute.

I arched my brow at him. “No way,” protesta ko at pinagkrus ang mga braso ko sa dibdib ko. Tumawa siya dahil sa naging reaksyon ko.

I pursed my lips, stopping my smile. Of course, I was only joking. Ganto naman talaga ako pagdating sa kapatid ko, and they know that.

“Grabe ka naman sa kuya mo!” Miss Fortune squeaked before pouting again. “Ang gwapo-gwapo pa naman ni Rusho…” His voice trailed off as his smile slowly turned upside down.

I was slightly taken aback by the sudden mention of Moss’s first name and rolled my eyes at him nang makabawi. “You really need to move on,” I said.

Ang labi niyang naka-nguso ay lalong ngumuso. My eyes squinted at him. Napakamot naman siya ng kanyang ulo at nag-iwas ng tingin.

I sighed. “Well, good luck to you,” I nonchalantly said. Mahina niyang pinalo ako sa braso.

“Ih! Grabe ka naman, Roan! Crush lang naman ‘to,” depensa niya. Napailing nalang ako at inismiran siya.

“Crush? You have a crush on my brother for four consecutive years now. ‘Wag mong sabihing crush lang ‘yan, dahil walang crush ang nagtatagal ng apat na taon.” I rolled my eyes at him.

“You can’t blame me! Just look at your brother!” he said exaggeratedly. I looked at him unamused. “He’s so hot, his muscles and tattoos complementing his overall appearance! And for sure his cock is mas—”

“Oh my God! Shut up, I don’t want to hear that!” I threw him a glare full of disgust. “Utang na loob lang, Fortune, wag mong pagnasahan ang kapatid ko sa harapan ko, nandidiri ako.”

Miss Fortune laughed seeing my reaction. I only rolled my eyes at him. This person in front of me can be cute, but he can also be like this sometimes. He looks innocent and seems like he can’t curse at all, but no! There’s a sick, twisted, perverted personality hiding behind those bunny-like eyes of his.

And this person in front of me is harboring feelings for my brother. Miss Fortune is our neighbor; he was living here before me. I met him when it was one month since I started living here. I saw him suspiciously looking outside my brother’s mansion. He was looking at me with sad eyes. So I confronted him, and that’s when I learned he was our neighbor. He also thought that I was Moss’s lover and was sad and ready to give up his feelings for my brother after seeing me. But then, when I told him I was Moss’s brother, his face lit up, and he suddenly grabbed me to his house to have tea with him. That’s when we got close to each other.

Well, I know it’s weird. But if not because of Miss Fortune, I would probably die out of boredom. He’s the only person I can hang out with like this, since I can’t go out.

I looked at him helplessly. I know what he felt for my brother was not just a crush. I saw those eyes every time he looked at my brother, we had the same eyes when I used to look at Logan. He also cried to me one time, pouring out all his feelings for my brother. He was drunk at that time, so I guess he didn’t remember at all. He was crying, telling me that it was love at first sight and that the reason he lives in the same village as my brother was because of Moss.

“You really like my brother?” I asked. Saglit siyang natigilan sa tinanong ko bago nahihiyang umiwas ng tingin at tumango.

“Yeah…”

I sighed. Well, I don’t have the heart to tell him that my brother is already married and probably still hasn’t moved on from his deceased husband. And seeing him like this, I think it’s better to tell him. Baka pag pinatagal ko pa, mas lalo siyang masaktan.

“You know, Roan…” Nag-angat ako ng tingin sa kanya nang magsalita siya. “Actually, back then, I never experienced falling in love with someone, not even having a crush on someone. For some reason, I can’t seem to fall in love or have any romantic feelings, or even just a feeling of love, not even for my family or my friends… It’s because I have a heart problem,” pag-uumpisa niya.

I watched as he raised his hand up to his chest. He looked away from me, but I could read those emotions in his eyes. He had this sad smile on his face as he caressed his chest.

“I was born with a heart problem; mahina ang puso ko. It can’t handle so many emotions. I can’t be stressed, excited, or depressed, not even in love. Hindi kakayanin ng puso ko. It was easy for me because even my heart rejected those feelings, still that doesn’t mean not feeling those things can cure me,” paliwanag niya.

He brought his eyes back to me. He looked at me with a wry smile. “This heart…” He pointed to his chest where his heart is. “Is not mine. Five years ago, I didn’t know God would give me a chance to live. I thought it was the end for me. My life was at risk, my father did everything for me. He was willing to lose all his wealth just to save me. Meanwhile, I had already accepted my death. But my father’s prayers were heard when they found a heart donor for me; someone donated their heart… And it was a successful heart transplant… The rest is history!”

“That’s why you can’t blame me, Roan. This is my first time feeling something like this. When I first saw Rusho, that was the first time I felt that I am a person too, my heart throbbed for the first time, and that’s because of your brother,” he went on.

I bit my lower lip and slightly nodded my head. This is the first time he has opened up about this matter to me. I didn’t know that he went through something like that. That just fuels my urge to tell him about my brother being married. I don’t want him to be hurt more than he is right now. I let out a heavy sigh.

“My… my brother is already married, Fortune,” I informed.

Natigilan siya sa sinabi ko pero ilang segundo lang rin ay nakabawi siya at tipid na ngumiti sa akin bago tumango.

“I know.” Ako naman ang natigilan dahil sa sagot n’ya. Bumuka ang bibig ko upang magsalita, pero agad ko rin ‘tong tinikom. “I like your brother, Roan. Obviously, I will know mostly everything about him,” he chuckled, but I could feel how forced it was.

He faced me and looked at me teasingly. “Sayo naman tayo, Roan! How are you? Ikaw naman magkwento about sa daddy ng mga pamangkin ko,” pagbibiro niya habang binabago ang usapan.

I laughed at his poor attempt to change the topic. Sinakyan ko nalang ang gusto niyang mangyari, pabiro ko siyang inikutan ng mata at inismiran. But I almost felt my tongue rolling back on my throat when I realized his question; I was at a loss for words.

“Uhm…” I hummed. He looked at me with anticipation; he seemed to really want to hear it because I had never opened up about this stuff to him. Ang alam niya lang ay nandito ako dahil tinataguan ko ang ama ng mga anak ko, at ayon naman talaga ang totoo.

I don’t know where to start. I just can’t tell him that the father of my child is Logan Manuel, because I’m sure he knows him. They are both in the business field, and Logan is also a globally known personality.

Peke akong ngumiti sa kanya at kinamot ang aking batok. Narinig ko ang mahina niyang pagtawa at marahan niyang pinatong ang kamay niya sa isa kong kamay na nasa mesa.

“It’s okay if you’re still not ready to tell me, hindi naman kita minamadali. And I hope that once you’re ready, you can open up to me. We’re friends, Roan,” he soothed.

I stared at him for a minute before nodding my head. I smiled, the feeling of nervousness fading away. I felt like I was on the hot seat earlier.

I pressed my lips together and looked away. How did I end up here, with this secret growing inside me?

I’m not hiding myself from him, I’m hiding my babies from him. Why would I hide myself from him when he probably doesn’t care about me anymore?

It’s been nine months, and every day it’s like carrying a weight on my chest. Logan used to be so gentle, so loving. I can still remember when he looked at me with eyes full of love. I would only be lying to myself if I denied the fact that I miss him.

I miss him… So, so much. But I know better. I know I’m not supposed to feel this, but what can I do? I used to love him and still love him. I won’t deny that.

Being away from him doesn’t help to remove these feelings I have for him; instead, it just gets deeper every time I try to stop these feelings and forget him. It hurts. It’s like an endless loop with the same ending, and that ending is me ending up in pain and shattered.

Does he even remember the promises we made? The future we dreamed of together? All of that seems like a distant memory now, buried under the pain of my delusions. I want to hate him, but how can I? Every time I feel our child move, I’m reminded of the love we once shared, the love that created this life.

And just the thought of him being happy right now with his fiancée makes it difficult for me. It’s unfair. Why am I the one feeling like this when he’s the one who hurt and played me?

But I’m also thankful to him, to Logan, for giving me my lovely babies. Some might think it’s like collateral for playing with my feelings, but for me, it’s a blessing. A blessing that I would gladly accept if it means losing Logan.

And I can’t let him know—not yet. What if he tries to take my babies away from me? What if he uses our child to hurt me even more, to keep me tied to him while he flaunts his new lover in front of me? I can’t bear that thought. I know I might just be overthinking, but it’s still possible.

So I’ll keep this secret a little longer, until I’m strong enough to face him, until I know what to do. My babies are mine, born of love, even if that love has turned into something twisted and painful. I’ll protect our child, even if it means keeping this secret locked inside for a little while longer.

But how long can I keep this up? Every day, it gets harder to hide. I’m so scared, but I have to be strong—for me and for my babies. I won’t let him hurt us anymore.

“Roan, pinapatawag ka na ni Sir Rusho.” Nag-angat ako ng tingin kay Erol, the bodyguard na inatasan ng kapatid ko sa akin.

“What? Nandiyan na siya?” I asked, raising my brow. He nodded.

“Yes, he’s already waiting for you,” he informed. Tinanguan ko lang siya bago humarap kay Miss Fortune.

“Go, hello mo na lang ako sa kuya mo,” aniya bago abutin ang tasa ng tsaa niya at humigop dito. “Tell him, I miss him.”

I chuckled before smiling at him. I bid my goodbye to him before leaving his mansion. We kissed each other’s cheeks, like we always do when we part ways.

Magdidilim na rin kasi, at kabuwanan ko na. Bawal akong mahamugan. And I know I said Miss Fortune is our neighbor, but our houses are not really near each other. They are both mansions with huge backyards and front yards, so it takes a minute to get to each other’s houses.

I lay back on the car seat after Erol assisted me in getting in the car. Walking was already a pain in the ass, and I can’t risk it. I’m having twins, so the weight is double. I always bring a car so I don’t have to walk.

Ilang minuto lang ay nakabalik na kami sa mansion na pagmamay-ari ng kapatid ko. Like Miss Fortune’s mansion, my brother’s mansion was also massive. We’re in Tagaytay right now, where his mansion is located. We are near the city, he told me that hiding near Logan would not bring suspicion.

When I entered the mansion, I was greeted by a familiar person walking toward me. It seemed like he was just about to leave. He had a playful smile on his lips while opening his arms wide as he came to me. I bit my lips to stifle my smile and arched my brow.

“Oh, look who’s here! My lovely cousin!” he said as he hugged me. I chuckled at his remark and hugged him back.

“What are you doing here, Massimo?” I asked when we released each other from the hug.

“Obviously, to accompany your brother,” he answered, giving me a deadpan look. I just rolled my eyes at him. He looked down at my baby bump, and his face lit up.

“I heard it’s the month already? Be extra careful, Sage,” he reminded. I was about to respond when I saw another figure coming down.

Automatically, a smile formed on my lips. On the other hand, the person just gave me a half-smile before joining us.

“Hey,” he greeted.

His voice was low and calm, unlike Massimo’s playful tone. The newcomer is also my cousin—Massimo and Justice. They are both my cousins from the Hidalgo side. Nakilala ko sila at yung iba pa nung apat na buwan ko na rito. Moss introduced them to me.

We are cousins, but we don’t look alike at all. I mean, it’s not weird, it’s pretty normal. Massimo is like my brother—both muscular, tall, and alpha. Justice is like me, we’re both omega. He’s just a little taller than me, but our bodies are almost the same. His vibes kind of remind me of Raven, but he’s always serious, it’s rare to see him smile.

“Moss is looking for you,” Justice informed.

“Where is he?” I asked. Tinuro naman niya ang taas, probably in the terrace.

“We’ll be going now, Sage. Marami pa kaming naiwan na trabaho,” they said before leaving.

I nodded at them and smiled before bidding each other goodbye. They walked past me, and I looked back at them before going upstairs. I saw Massimo’s arm sneaking onto Justice’s shoulder, but Justice threw his hand off and walked faster than Massimo. Napailing nalang ako—those two really.

Umakyat na ako at nag tungo sa terasa. Isang buwan rin nawala si Moss dito sa bahay, yes, that long. He’s a busy person, and he’s the one who’s handling the family’s business, his own business, and the organization.

Hidalgo Empire—it’s a name that seems to echo in every corner of the business world.

The Hidalgo Empire, founded over five decades ago, is a conglomerate that has embedded itself in nearly every major industry. From finance to real estate, technology to energy, the Hidalgo name carries weight. But what most people don’t know is that Hidalgo’s influence runs much deeper, especially in Asia. The Hidalgo Empire is the biggest player in the loan shark business across Asia.

The loan shark business. It’s a term often spoken in hushed tones, but let’s not dance around it. Yes, the Hidalgo Empire dominates this sector. Our reach spans from the bustling streets of Hong Kong to the financial hubs of Singapore and beyond. The Hidalgo provides financing where traditional banks fear to tread, offering liquidity in high-risk markets. Of course, with higher risk comes higher interest rates, but that’s the nature of the business.

Our influence in Asia through loan financing has given us unparalleled access to both emerging and established markets. It has also allowed us to leverage our position in other industries. For example, we have significant investments in technology startups, particularly those focusing on fintech and blockchain technologies. These are the businesses shaping the future of global finance, and we’re right at the forefront.

Globally, the Hidalgo Empire is a powerhouse in real estate. We own and manage some of the most iconic properties in New York, London, and Dubai. Beyond real estate, our energy sector ventures, especially in renewable energy, have positioned us as a key player in the transition to a sustainable future. We also have a stronghold in the luxury goods market, owning brands that cater to the elite of the elite.

The Hidalgo Empire is a dominant, multifaceted conglomerate with a stronghold in high-risk financing in Asia and significant investments across various industries globally. Their influence is vast, and they are constantly looking to expand into new frontiers. The Hidalgo Empire isn’t just looking at the world, we’re looking beyond it.

The boredom got into my system, so because I had nothing to do, I decided to study Hidalgo’s businesses. It’s what’s keeping me alive. Learning about business makes my blood pump with excitement. My mind and body are always united in my determination to work in the business field.

“You’re here.”

Nabalik ako sa realidad nang may magsalita sa harapan ko. Hindi ko man lang namalayan na nasa harapan ko na ang kapatid ko. He was standing in front of the railings, looking at the wide view of this mansion’s garden. He had this serious expression on his face, like what he was thinking about was deep.

I sighed and decided to sit on the chair that was placed here on the terasa. I looked at him. One thing I have no clear idea about in our family is the organization he was talking about. I have a brief idea, but it’s not that deep. I just know how dangerous it is and how they are ruling the underworld.

It’s not like I want to know about it; I want to stay away from it as much as possible. I want a peaceful life. I don’t even want to be introduced in public as a Hidalgo, at least not yet. Because I know the world would make a fuss about me, and I know it would be big news if word got out that the younger brother of one of the most famous businessmen in the world, who is already presumed dead, is actually alive.

“How’s the business, Kuya?” I asked formally. This is how our conversation always goes—both formal and civil. I guess we’re still not that comfortable with each other.

I heard him sigh heavily. He faced me and leaned his back on the railings. “It’s doing fine, you have nothing to worry about…” he answered. His eyes drifted to my stomach. “How about you? Are you eating healthy? It’s your month, any day now you’re going to deliver, and that’s why I went home. I don’t want to miss it,” he said.

I rolled my eyes at him and crossed my arms over my chest. “Obviously. Sa tingin mo ba makakain ako ng mga unhealthy foods kung sinabi mo na agad sa mga tauhan mo dito sa bahay na huwag akong hahayaan kumain ng hindi maganda?” I said tauntingly, earning a chuckle from him.

“That’s good to hear. I just want the best for you and your child,” aniya. Umiwas na lang ako ng tingin dahil hindi ko alam ang sasabihin sa sinagot n’ya.

I sighed. It’s strange how time can change things. There was a point when I thought I could never forgive them, especially him. The pain of being left behind, of feeling unwanted—it used to consume me. But here we are now, on the other side of all that anger and hurt.

The silence consumed our surroundings. Neither of us spoke, letting ourselves relax in the peaceful quiet of the night. We’re peaceful, I am at peace now. The bitterness I used to feel every time I saw him is long gone. I had spent so long holding onto that bitterness, letting it define me. But when I finally let it go, it was like a weight lifted off my shoulders. I look at him now, and I don’t see the person who hurt and abandoned me. I see my brother—someone who’s flawed, just like me, but still my family.

Learning to forgive him and love him hasn’t been easy. There are days when the old wounds start to ache, but I remind myself that we’ve both changed. He’s trying, I can see that. And maybe that’s all that matters now.

He’s all I’ve got, my only family. And I’m tired of living in the past. I want to build something new, something better. I want to know him—not just as the brother who hurt and left me, but as the brother who’s trying his best to change and came back, who’s standing here with me now.

I’m still learning, still figuring out how to open my heart again. But I’m doing it, one step at a time. And for the first time in a long time, I feel hopeful. We’ve both made mistakes, but we’re here, and we’re trying. Maybe that’s what family is—learning to love each other despite everything.

“It’s already dark, Sage. Let’s go inside. I’ll tell them to get dinner ready so you can rest early,” turan n’ya.

“You can go first, Kuya. Dito muna ako, magpapahangin lang,” I responded and smiled at him a little. Saglit n’ya akong tinitigan, tumango s’ya at ginulo ang buhok ko bago lumabas ng terasa at iwan akong mag-isa.

I let myself daze. The cold breeze of the night was getting to me, and it felt good. I closed my eyes but immediately opened them when I heard and felt a rustling. I looked in the direction it was coming from, and there I saw a small figure of a person.

My lips formed into a smile when I saw him shyly looking at me from behind the curtain. He was holding his toy with his tiny hands, he looked cute, hiding and looking scared that I might notice him.

“Rocco, baby, come here,” I called softly while gesturing with my hand at him.

Pero lalo s’yang sumiksik sa sulok. I took a breath. He’s still shy around me. Well, at least he doesn’t hate me. I gave him a reassuring smile and gestured with my hand for him to come to me. He looked hesitant at first, but soon he shyly walked towards me and held the hand that was gesturing to him. I placed him on the chair beside me.

Rocco Claus Hidalgo. Moss and Cyan’s son… Cyan died after giving birth to him.

I looked at my nephew, barely five years old, with a weight in my chest that never seemed to lift. The boy was so small, so innocent, with no understanding of the heavy burden he carried just by existing. Every time I saw him, I couldn’t help but think of my brother—the pain in his eyes whenever he looked at his son. The boy had done nothing wrong, but still, he was a living reminder of the love my brother lost, the love that died the day the boy was born.

It’s not fair. My heart ached as I watched the boy play with his toys, oblivious to the turmoil around him. He didn’t ask for this. He didn’t ask to be the cause of so much pain. The boy’s mother had died giving birth to him, and that loss had driven a wedge between father and son. My brother couldn’t bring himself to truly see his son because all he saw was the man he lost.

I wanted to help, to somehow mend the rift that had formed between my brother and my nephew. They need each other; they’re all each other has left. But how do you heal a wound so deep, a wound that has festered for years? My brother wasn’t angry at his son, not really. But the grief, the guilt—it was like a wall he couldn’t break through.

A knot formed in my throat. The boy deserved a father who could love him without reservation, who could look at him and see only the child he was, not the loss that had surrounded his birth. And my brother… he deserves to find peace, to be able to love his son fully.

I was lost in my thoughts when I got startled by a small hand on my baby bump. I looked at my nephew, whose hand was on my stomach. I smiled at him, and he smiled back shyly.

“So big,” he said. I couldn’t help but pinch his cheeks because of how cute he was. I’m just thankful that despite not being close with his father, he’s not growing up too fast. He remains a child, not like us, not like his father who was forced to mature despite being a kid.

“They are your cousins. Are you excited to meet them?” I asked. His face lit up after hearing what I said.

“C-Cousins?” he stuttered, but you could feel the excitement in his tone. I bit my lower lip, stopping myself from getting emotional.

I clenched my fists, feeling helpless. I wished I could take away their pain. I wished I could fix this. But I knew it wasn’t that simple. The wounds ran too deep, and I wasn’t sure if time alone could heal them. But I would try—I had to. For my nephew, who needed a father’s love, and for my brother, who needed to learn how to give it again.

Tumango ako, sasagot na sana ako sa kanya pero natigilan ako nang makita ang humahangos na kapatid ko papunta sa direksyon ko. Naramdaman ko na lang ang malakas na pagkabog ng dibdib ko sa hindi malamang dahilan.

“Sage!” he called as he came in front of me. Naguguluhan ko siyang tiningnan. “Fuck! Let’s go, you need to get out of here as soon as possible!” he exclaimed. I saw how his jaw clenched.

“Huh? What do you mean? What’s happening?” I asked worriedly. But what he said took me by surprise. I felt like someone drummed on my heart, and my eyes widened.

“He found you. Logan found you.” He’s here. After all this time, he found me.

Hindi na ako nakapagsalita, hinayaan ko na lang rin si Moss na akayin ako patayo at tulungan makababa ng mansion. My mind was clouded with thoughts, and the beat of my heart was making me deaf. I’m at a loss for words, and I don’t know how I should react. I’m not ready for this.

Namalayan ko na lang na nakasakay na ako sa passenger seat habang si Moss ay nasa driver seat. Magkasalubong ang kilay niya at halatang pati siya ay hindi inaasahan ‘to, naririnig ko rin ang mumunting murang lumalabas sa bibig niya.

Mabilis niyang binuksan ang makina pagkatapos niya akong suutan ng seatbelt. Tulala lang ako at hinayaan ko siya sa kanyang ginagawa. Natanaw ko rin ang pagbukas ng malaking gate ng mansion para sa amin. Pinaandar ni Moss ang sasakyan palabas, pero hindi pa kami tuluyang nakakalabas ng gate ay may isang kotseng humarang sa harapan namin, dahilan para mapapreno ang sasakyan.

“Motherfucker,” I heard Moss cuss.

The sudden brake jolted me back to my senses. I looked ahead, and I felt my heart race triple at the sight of him getting out of his car. Our car is tinted, but for some reason, it’s like he knows I’m sitting here, and he was directly staring at me.

My heart raced as I sat frozen, staring into those familiar eyes—eyes that once held me together and now seem to see right through my walls. I knew this day would come, but I wasn’t prepared. How could I be? How do you prepare for the return of the man who once meant everything?

He still means everything.

I see the determination in his gaze, the way he looks at me. He’s not leaving without me. There’s no anger in his expression, no accusations—just a fierce, unyielding love. I know that look all too well. He would kneel before me if that’s what it took, beg if he had to. The thought of him on his knees—so proud, so strong—shakes me.

He places himself in front of the car. I got startled when he hit the front of the car with his palm, his eyes never leaving my direction. I felt my forehead sweating because I have no idea what to do.

Every instinct tells me to run, to protect the fragile life I’ve built since I left. But my heart is pulling me back, reminding me of the life we had—the love we shared, the family we created. I never stopped loving him, not really. I tried to bury it, to convince myself that leaving was the right choice, but seeing him now… I’m not so sure anymore.

“This fucker,” Moss whispered.

My eyes widened when he started revving the engine again. I immediately looked at him because I knew what he was thinking. I looked at Logan, and I know he felt the engine roar back to life, but he didn’t even move an inch from in front of the car. I felt like there was a lump in my throat. God, what is he doing!? I know my brother—he won’t hesitate to bump Logan, and I don’t want that to happen.

My brother started maneuvering the car. Napasinghap ako nang makitang napaatras ng konti si Logan pero mabilis siyang bumalik sa pagkakaharang sa harapan ng kotse. Ang mga mata niya ay nanatili sa direksyon ko, tila nangungusap kahit hindi niya ako nakikita dahil tinted ang sasakyan.

I looked at my brother when he was about to maneuver the car again, but I immediately gripped his arm tightly. He looked at me seriously, but I just glared at him.

“Stop it, Kuya!” I shrieked. “I won’t let you hurt the father of my kids.”

Natigilan siya sa sinabi ko. Nagsukatan kami ng tingin. I looked at him with determination, wanting to express what I can’t voice out. Sa huli, umiwas siya ng tingin at bumuntong-hininga. Nag-igting ang panga niya at mariing hinawakan ang steering wheel.

“What do you want me to do…?” He trailed off. “What do you want to do?”

Huminga ako nang malalim at tumingin sa harapan kung nasaan si Logan. Mariin akong pumikit at nag-isip. My hands are shaking, I chew my lower lip while my eyebrows knit together.

I know him. He won’t let this day end without getting what he came for. He won’t leave without us. And the truth is, a part of me doesn’t want him to.

For so long, I’ve held onto the pain, the anger, the hurt. I’ve replayed every word, every betrayal, until they became walls around my heart. But now, standing here, I feel those walls cracking, crumbling under the weight of something I tried so hard to forget—love.

And I still love him.

“I want to talk to him,” I answered.

Marahas na humarap sa akin ang kapatid ko. Pansin ko agad dito kung paano nagdilim ang expression ng mukha niya. Gumalaw ang panga niya.

“Sage—” I didn’t let him finish what he was going to say.

“Kuya, please…” I felt my eyes getting wet. “Kung hindi ngayon, kailan?” I asked, my voice almost fading into the air.

I never wanted to admit it, not even to myself. I wanted to believe that I could move on, that I could find peace without him. But no matter how far I ran, how much I tried to bury the memories, he was always there—in every quiet moment, in every fleeting thought. Can I really keep punishing us both?

He’s here now, and for the first time, I can see the man I fell in love with—not the man who hurt me, but the one who held me when I was broken, who laughed with me until we cried, who made me believe that I am capable of feeling things like love. I see the regret in his eyes, the longing, the hope. He’s ready to talk, to make things right, and deep down, I know I’m ready to listen.

I looked away from my brother. “I’m tired of hiding, Kuya.” I stared at Logan.

Maybe it’s time to forgive.

Forgiveness doesn’t mean forgetting. It doesn’t mean the pain just disappears. But maybe it’s a start—a way to let go of the anger that’s been eating at me, a way to find out if there’s still something worth saving.

If there’s a chance—just a chance—that we can rebuild, that we can find our way back to each other, I owe it to myself to try. Maybe we can’t erase the past, but maybe, just maybe, we can write a new story. One where love wins.

I’m ready to find out. And maybe… maybe it’s time to stop running.

Walang nagawa ang kapatid ko kundi ang tumango. I can see how much he doesn’t like the idea of me talking to Logan again, but I’ve already made up my mind. No one can stop me, not even him.

I took a deep breath before opening the car door. I slowly and carefully got out of the car. Naramdaman ko ang malamig na hangin ng Tagaytay pag-apak ng mga paa ko sa semento. Ang paningin ko naman ay deretsong nagtungo sa kanya. Napahigit ako ng hininga nang makitang nakatitig rin siya sa akin.

Mula sa mata ko, bumaba ang mata niya sa ilong at labi ko. Hanggang dumako ang paningin niya sa aking tiyan. Nakita ko kung paano nagliwanag ang mga mata niya at kung paano mamasa ito. Wala siyang sinayang na oras at akmang lalapit na sana siya sa akin pero agad akong nagsalita na ikinatigil niya.

“Follow me,” I ordered. I didn’t wait for his reply; I turned my back on him and walked to the garden with him following behind me.

Until we reached the garden, no one spoke, and I’m thankful that he respected my space. Ngayon ay magkaharap kaming dalawa, may malaking pagitan sa aming mga puwesto. It felt like deja vu, felt like it happened before. But the only difference was we’re in the company’s parking lot, while now we’re in the garden with me standing in front of him, carrying our child inside me.

I look at him. He wasn’t looking at me but at my baby bump. He wasn’t smiling, but I could see the happiness in his eyes. He’s happy, and that somehow removes my anxiety and doubt that he wouldn’t like our child.

I scoffed to get Logan’s attention, and I successfully did it. I watched how Logan’s eyes softened as he looked at me. I bit my lower lip to stop the outburst of emotions.

“Babe…” I heard Logan whisper.

I closed my eyes tightly. I took a deep breath because I felt my chest tighten. There’s a heavy feeling inside me. I opened my eyes and looked at him.

And there he is, after all this time. I never thought I’d see him again, yet here he stands, just as determined, just as desperate as when I left. Those eyes… the fire in them hasn’t dimmed. If anything, it’s grown brighter, fueled by the endless search for me. But there’s something new too—those dark circles under his eyes, the scruff on his face. He’s worn down, exhausted. He’s been through hell, and it’s all my fault.

I can feel my heart clench at the sight of him. He’s still as strong and toned as ever, every bit the man I fell in love with. But now, there’s a vulnerability there too, a rawness that’s cutting me deep. He’s been suffering, chasing after me. And now, with our child growing inside me, I feel the pull towards him even stronger.

He’s close, so close. I can’t stop looking at him, even though every inch of me is telling me to stay hidden. But how can I? I miss him. God, I miss him so much it hurts. The way his arms used to wrap around me, how safe I felt with him. And now he’s here, ready to take me back, ready to take care of me and our baby. But can I let him?

He steps closer, and I can see the mix of emotions in his eyes—relief, anger, love, and something else. Something that terrifies me. A sadness so deep that it feels like it could swallow us both whole.

His voice, when he finally speaks, is low and rough, like he hasn’t used it in days. “I found you.” The words are simple, but they carry the weight of everything he’s been through, everything we’ve both been through. He doesn’t reach out to me, doesn’t try to close the last bit of distance between us. Maybe he’s afraid I’ll run again, and the thought breaks my heart all over again.

I felt warm liquid dripping down my eyes, and that’s when I noticed I was already crying. Napahawak ako sa aking tiyan para pakalmahin ang sarili ko at kumuha ng lakas sa mga baby ko para harapin ang daddy nila.

My voice trembles as I stare at him, my heart breaking all over again as the confusion and hurt bubble to the surface. I run a hand through my hair, trying to steady myself, but the pain is too much, the doubts too overwhelming.

“What do you want from me?” I finally ask, my voice cracking under the weight of my emotions. “Why are you here? Why are you chasing after me like this?” My eyes search his face, looking for answers that I’m too scared to believe. “I thought… I thought you didn’t love me anymore. I thought I was just… just a distraction for you. A way to pass the time.”

I pause, my breath hitching as I try to hold back the tears that are threatening to spill over. “You… you already have someone else. I saw the news, the way you looked at them, the way you were with them. So why? Why are you still here, acting like I mean something to you?” I asked, my voice trembling.

Patuloy ang pagtulo ng luha ko. Ang tagal kong kinimkim ‘to at ang sakit-sakit lang. I thought once I opened this up, I’d feel better. But no… The pain is unbearable that I can’t even breathe.

My voice drops to a whisper, the words barely audible. “I don’t understand. You broke my heart. You played with my feelings. And now you’re standing here, acting like… like you still want me. Like you still care. But why? Why would you do that after everything?”

He didn’t say anything. He just stood there, letting me let it all out. I can’t see his face, his expression, because my sight is already blurred from all the crying.

I shake my head, feeling more lost than ever. “I don’t know what you want from me. I don’t know what to believe anymore. Just… please. If I was just a game to you, if I never meant anything, then let me go. Stop doing this to me. Stop making me hope for something that isn’t real,” I pleaded.

Pinahid ko ang mga luha sa aking mga mata. I look at him, the desperation in my eyes pleading for an explanation, for something to make sense in this whirlwind of confusion and pain. “Please… just tell me the truth. Why are you still here?”

Logan stands there, frozen for a moment, looking like his own heart is breaking at the sight of me completely unraveling before him. Logan takes a shaky breath, reaching out but stopping himself, unsure if his touch would be welcome.

“Because I love you,” Logan finally says, his voice raw and full of emotion. “Because I never stopped loving you. You were never just a distraction or a way to pass the time. You are my everything, the only person I want to spend my life with.”

He steps closer, his eyes desperate and pleading. “It was all a misunderstanding. That person you saw me with—they’re just a friend, nothing more. I couldn’t explain it to you because you left me, Sage! Without even letting me explain my side. I should have made sure you knew, but I was careless, and I hurt you. I’m so sorry.”

He takes a deep breath. “I’ve been searching for you everywhere, and I didn’t stop until I had you back. I know I messed up, but please… I’m begging you, come back to me. I’ll get down on my knees right here if I have to. I can’t live without you. I can’t stand the thought of you being out here alone, without me to protect you, without us being together like we’re supposed to be.”

My eyes widened at what he said. I felt like I swallowed my tongue and couldn’t even speak. He looks so sincere, and who am I to question his sincerity?

His voice trembles as he continues, trying to make me understand. “You mean more to me than anything, and I can’t lose you. I won’t lose you. I’ve been chasing after you because I need you to know that. I need you to know that what we have is real, that it’s worth fighting for.” Parang dumoble ang paninikip ng dibdib ko nang makita ang kapirasong luhang tumulo sa mga mata ni Logan.

My tears well up in my eyes as he speaks, and he takes a step closer, his hand hovering just inches from my face. “I know I messed up. I know I hurt you, and I can’t take that back. But please, please believe me when I say that you’re not a game to me. You’re my life, my heart, and I’ll do whatever it takes to make this right.”

It’s suffocating how close we are, but his words are like oxygen, giving me air to breathe. A soothing balm that tries to erase my doubt and anxiety.

Logan swallows hard, the weight of his own emotions nearly overwhelming him. “I’m still here because I can’t imagine a life without you. I’m still here because you’re here, Sage, and I love you more than anything. Please… just give me a chance to prove it. To prove that what we have is worth everything.”

My hands automatically land on my mouth to stop my sobs from coming out. My tears are flowing like a waterfall, and my stomach keeps churning. It feels like my babies are playing with the butterflies in my stomach.

“I’m so sorry. For everything. For not being the man you needed me to be. I’ve been a fool, and I know I don’t deserve your forgiveness, but I’m asking for it anyway. For you, for our baby. I want to be there for you, for both of you, in every way I can. I promise I’ll do better. I’ll be better. I’ll prove it to you every day if you’ll just give me another chance.”

Logan’s hand finally moves, gently cupping my cheek, his thumb brushing away my tears. “I’m not giving up on us. Not now, not ever. Just… please, don’t give up on me either,” he begged.

Pero nagulat ako sa sunod niyang ginawa. He fell to his knees, his hands trembling as they reached for mine. His voice, thick with desperation, cracked with each word. “Please…” His eyes, red and puffy from sleepless nights, brimmed with unshed tears as he pressed his forehead to my hand. “I’ll do anything. Just—don’t leave me again.”

I stood still, the sight of Logan on his knees tearing at my heart. I hesitated for a moment before gently cupping Logan’s face, lifting it so our eyes met. The exhaustion was evident on both our faces, but so was something else—love, buried beneath layers of pain. My thumb brushed away the tears that finally spilled over from Logan’s eyes, my touch soft, almost reverent.

“Logan, please… stand up,” I whispered to him, but he just shook his head while his eyes were closed, leaning into my palm, feeling its warmth.

“How could you leave me, Babe?” he asked, his hand still holding mine. He slowly opened his eyes, his gaze flickering with pain. “You think leaving me was the answer? That I wouldn’t tear the world apart to find you?” His voice cracked, and he looked away, as if ashamed of the emotion that had slipped through. “You’re my world. You and our baby. How could you think I’d be better off without you?”

Tears sting my eyes, but I blink them back, shaking my head. “I thought I didn’t mean anything to you, I thought I was just a distraction,” I said, my voice barely above a whisper. “I was scared. I didn’t know what else to do. I gave you your freedom and hid everything from you because I saw how happy you were with someone else.”

He finally reached for me then, his hand cupping my cheek, his thumb brushing away a tear. “You didn’t give me my freedom by leaving. You destroyed me. Every day without you has been hell. But we can get through this together. We have to—for our baby.”

Dahan-dahan siyang tumayo mula sa pagkakaluhod nang hindi tinatanggal ang pagkakahawak sa kamay ko. He stood up with my hand on his cheek, and he held it, pressing his face into my palm with his eyes closed as if finding solace in it.

“I miss you so much it’s like a physical ache in my chest. Every day without you has been torture. I miss your smile, your laugh, the way you used to look at me. I miss holding you, feeling your warmth next to me. God, I miss you so much it’s driving me insane. Please, let me make this right. Let me come back to you, let me show you how much I love you, how much I’ve always loved you, and how much I love our child,” he whispered into my palm.

His words, his touch—it’s all too much. I leaned into him, my resolve crumbling as the sobs I’ve been holding back finally broke free. He pulled me into his arms, holding me tight as if he’s afraid I’ll disappear again. And maybe I would have, if he hadn’t found me. If he hadn’t reminded me of the love we share, the life we’ve created together.

“I’m so sorry,” I choked out between sobs, clinging to him like a lifeline. “I’m so, so sorry.”

He held me closer, his lips pressing against the top of my head. “It’s okay,” he murmured. “We’ll get through this. We’ll be okay. Just don’t ever leave me again. Please.”

“I won’t,” I promised, burying my face in his chest, breathing in the familiar scent of him. “I won’t leave you again.”

For a long moment, we held each other, neither speaking. I buried my face in Logan’s chest, clinging to him like a lifeline. And slowly, Logan’s grip tightened, a silent promise in the way we held on, forgiving, loving, and unwilling to let go.

We stood there for what felt like hours, wrapped in each other’s arms, letting the pain and fear and regret slowly ebb away. The world around us faded, and all that was left was us—the family we’re going to be, the love that’s survived everything.

Finally, he pulled back just enough to look down at me, his hand resting on my baby bump. “We’re in this together,” he said softly, a small, hopeful smile tugging at the corners of his lips. “All four of us.”

I nodded, placing my hand over his, feeling the warmth and strength of him, the reassurance that we’ll face whatever comes next together. “All four of us,” I agreed, and for the first time in a long while, I felt a sense of peace.

We’re going to be okay. We have to be.

Logan hugged me again, his actions showing how much he missed me. I hugged him back, feeling his warmth. Gosh, I miss this, I miss him, I miss us. I would never let go of this hand again.

“Babe…” he called.

“Hmm?” I hummed without glancing at him because I was busy inhaling his scent. My face was still buried in his chest.

I heard him scoff. “I know you miss me and were excited to see me, but…” There was hesitation in his voice, so I looked up at him with furrowed eyebrows. “But, I didn’t know you missed me that much to pee from excitement,” he teased with a smirk on his lips.

Lalong nagsalubong ang kilay ko dahil hindi ko maintindihan ang tinutukoy niya. But then, realization hit me. Mabilis akong kumalag sa pagkakahawak ni Logan at tiningnan ang baba ko at halos maubusan ako ng dugo ng makitang basa ang suot kong pang-ibaba at ang lapag.

“L-Logan…” I called him with a low voice, not looking at him.

He chuckled. “Don’t be embarrassed, babe. I know you just missed me, I’ll understand—” I didn’t let him finish his words.

“Gago! Manganganak na ako, punyeta ka!” sigaw ko, at tila doon ko lang rin naramdaman ang sakit sa tiyan ko.

Logan’s eyes widened, and a visible panic expression showed on his face. Without a word, he carefully carried me and walked fast out of the garden. My face scrunched up because of the pain in my abdomen. It hurts!

Hold on, babies!

THIRD PERSON VIEW

“What’s happening, Manuel!?” ang bungad ni Moss nang makita ang kapatid niyang namimilipit sa sakit habang karga-karga ni Logan.

Hindi siya sinagot ni Logan. “Open your fucking door, Hidalgo!” utos nito.

Mabilis binuksan ni Moss ang backseat door at umikot papunta sa driver’s seat. It’s not the right time to question the man who’s carrying his brother right now. His brother is giving birth and in pain, and he doesn’t want to add to the stress he’s feeling right now. But when all of this is over, there’s no way he’ll let Logan have his brother without punching his face first.

“Call them, Villanueva!” sigaw ni Logan sa kaibigan niyang kanina pang nasa loob ng sasakyan pero nang makita ang humahangos na kaibigan ay agad na lumabas ‘to. Tumango ito at muling bumalik sa sasakyan para sundan sila Logan.

“Calm down, Babe… I’m here,” pagpapakalma ni Logan sa kasintahan. He was holding his hand while Sage was on his lap, his one arm almost hugging Sage’s whole body.

The pain is overwhelming, a tidal wave crashing through Sage’s body, leaving him gasping for breath. Every muscle screams, his vision blurring as the intensity crescendos. Panic surges in his chest. He’s terrified, not just for himself, but for the baby. What if something goes wrong? What if—

“It’s going to be okay. Breathe, babe…”

But then, through the haze of pain, he remembers Logan. The way Logan held his hand, whispered reassurances, and promised to stay by his side no matter what. Logan won’t let anything happen to them. He’s here. They’re not alone.

Sage clings to that thought, even as the darkness starts to pull him under. The fear starts to fade, replaced by a fragile trust. Logan will protect us, he tells himself, feeling his body give in to the exhaustion. He’ll keep us safe… And then, everything goes dark.

Logan paces the narrow hallway outside the delivery room, his steps quick and uneven. His hands are clenched into tight fists, knuckles white, as he glances at the clock on the wall for the tenth time in as many minutes. His breath comes in shallow, anxious bursts, and he keeps wiping his palms on his jeans, but they’re still clammy.

Every now and then, he stops to stare at the door, as if willing it to open, but when it doesn’t, he resumes pacing. He runs a hand through his hair, tugging at it in frustration, his mind racing. The minutes feel like hours, and every muffled sound from inside the room makes his heart jump. He tries to sit down, but the moment he does, his leg starts bouncing uncontrollably, so he’s back on his feet, moving restlessly again.

“Stop walking around, Manuel! Tangina, nakakahilo ka na!” Pinukol ni Logan nang masamang tingin ang kaibigang nagsalita.

“Shut up, Trinidad!” aniya at nagpatuloy sa paglalakad. Hindi siya mapakali habang nasa loob ng kwarto si Sage.

He keeps looking at the door, half expecting someone to come out and tell him something—anything—but there’s only silence. The tension coils tighter in his chest, and he bites his lip, tasting blood. He knows it hasn’t been that long, but it feels like forever. He just wants to be in there with Sage, to know that everything’s okay. He checks the clock again, his stomach churning with worry. It’s been an hour. How much longer can this go on?

Napabuntong-hininga si Cronus dahil sa inaasal ng kaibigan. He understands Logan; after all, he experienced the same thing. “Calm down, Logan,” he said.

Armani laughed. “Gago, ganyan ka rin naman nung nakaraang buwan. May pa ‘calm down, calm down’ ka pa,” natatawang saad nito.

Pinukol ni Cronus nang masamang tingin si Luther nang marinig niya ring tumawa. “Kaya nga, you even lost consciousness—” Luther didn’t get to finish what he was saying when a deep voice, with a tone losing patience, spoke.

“Can all of you shut the fuck up? What are all of you even doing here?” Moss glared at every single one of them.

Natahimik naman sila at tiningnan ang isa’t isa. They were all confused seeing one of their business competitors with Logan earlier when they arrived at the hospital. Of course, they knew Moss Hidalgo, but they didn’t know why such a person was here with their friend.

Jocas’ eyebrows knitted as he leaned to the person beside him, Alastor, to whisper something.

“Anong ginagawa niyan dito?” kunot-noong bulong ni Jocas sa katabi. “Ba’t nandito ‘yan? Invited ba ‘yan?”

“Sa pagkakatanda ko, dose lang tayong magkakaibigan. Bagong recruit?” segunda ni Ascalon.

Alastor shook his head and chuckled. “Gago, kapatid ni Sage ‘yan,” pabulong na anunsyo niya, sapat lang para marinig ng lahat, pati na rin ni Moss, na hindi sila binigyan ng pansin.

Hindi na nagawang makapag-react ng lahat nang bumukas ang pinto ng delivery room at lumabas ang may kaliitang lalaki na nakasuot ng lab gown. Maaliwalas ang mukha nito kaya agad lumapit si Logan dito, pati si Moss ay napatayo sa pagkakaupo.

Logan was about to speak but was interrupted by the tiny doctor. The doctor beamed at him and held his hand. Deep inside Logan, he felt at ease because the doctor seemed to be holding good news.

“Congrats, Mr. Manuel! It was a successful delivery!” masiglang balita nito.

Logan’s knees buckle the moment he hears the words. Relief washes over him so powerfully that the room spins, and he barely registers the warmth spreading across his chest. His vision blurs as he catches a glimpse of Sage, exhausted but smiling, cradling their newborns.

The tension that had gripped him for hours melts away, leaving him weak, almost weightless. He stumbles toward the bed, his hand reaching out to touch Sage, but the world tilts further. His eyelids flutter, heavy with the exhaustion he’s been fighting off, and the corners of his mouth twitch into a peaceful smile.

As the darkness gently pulls him under, Logan’s last conscious thought is the warmth of Sage’s hand in his, the soft coo of their baby filling the room. He drifts off, the smile lingering on his lips, knowing that his family is safe, and for the first time in days, sleep comes easily.

EPILOGUE

epilogue

LOGAN

“Let yourself loose, Altejos!” I teased, but Altejos only glared at me like always. Napailing na lang ako.

This lover boy!

Valentine nudged my arm with his elbow while laughing. “Fucker! Hindi mo kagaya ‘yan na single!” I smirked at what he said because he had a point.

“And I’m not planning to be taken.” He just smirked at me and gave me a knowing look.

I shook my head and took the shot glass on the low table before I chugged it as I looked around. The club was so loud tonight! I mean, it’s always loud but today was different. But my thoughts were interrupted when the late, frowning Trinidad barged inside here in the VIP. Napailing na lang ako. Tsk, he’s in a bad mood again.

“Oh! Who got your head heated, General?” Alegre asked tauntingly. Lahat tuloy kami ay napatingin kay Trinidad.

“Gago.” Napailing na lang kami sa sinagot nito. Nothing really changes.

“What? I’m just asking you,” natatawang depensa ni Alegre. Pero inismiran lang siya ni Trinidad bago kumuha ng alak na nasa mesa.

Almost all of us are here at Spade Club, Villanueva’s club. Only Vylandro and Vercolo are not here. Vercolo is probably on some unknown island right now building a fucking castle, while Vylandro is probably busy. That motherfucker is a governor.

I side-eyed the person beside me when I heard his phone beep like ten times, but he only ignored it. I shook my head in disbelief. How the fuck can Valentine have so much time on his hands when he’s a celebrity? He’s always in someone’s business. Laging hindi nagpapahuli ang gago.

“Come in, ladies!”

Nag-angat ako ng tingin nang marinig si Arveo at automatiko rin na napangisi nang makita ang mga papasok. There are like eight girls coming inside. The VIP room is big, so I know we can all fit in. Tonight is going to be fun.

Someone already got my attention. And shit, she’s also looking at me. Yep, tonight is going to be fun.

“Tangina.”

Lahat kami ay napatingin kay Altejos nang tumayo siya. Isa-isa niya kaming pinukol ng matalim na tingin as he grabbed his coat. Oh boy, the lover boy is mad.

“Bro, where are you going?” Beltran asked.

Altejos glared at him. “I’m going home,” he answered and walked towards the VIP door, but before he could reach the door, someone held his arm. It was one of the girls.

“Wait! The fun was just starting, daddy!” she squeaked in the most annoying voice I’ve ever heard. Napangiwi ako, wrong move, baby.

We saw how Altejos’s face darkened and how his jaw tightened. He didn’t throw any glance at the leech on his arm. But that girl was too dumb to notice the deadly aura around Altejos. Instead, she pushed herself more onto Altejos and fully hugged his arm.

We all looked at each other and gave each other a knowing look. Another wrong move, baby. Altejos hates being touched—it’s his own issue—but he hates it, especially if it’s not his husband who is touching him. Even we, his friends, are not safe once we touch him suddenly.

“Remove your fucking arms from me before I fucking twist them until they’re dismembered and tied around your fucking neck,” he warned in his usual icy tone.

Mabilis naman namin nakita ang pagbabago sa expression ng babae. Unti-unting nabura ang ngiti sa labi nito at dahan-dahang inalis ang braso niya sa pagkakapulupot sa braso ni Altejos, at tila takot na takot na umatras, nanginginig pa ang mga binti.

We all shook our heads in unison, we know Altejos isn’t joking.

Altejos only threw her a glance—a glare—when she stepped back. His expression still dark. He clicked his tongue.

“Fucking bitch,” he mocked before leaving the VIP without looking back.

I know he’s mad at us. He hates being set up. But in our defense, the girls aren’t for him! He’s the one who reacted immediately. But, well, I really can’t blame him.

“You’re so stupid, Arveo,” Villanueva shook his head.

Nag salubong ang kilay ni Ascal. “What? Why me?” naguguluhang tanong n’ya.

Salazar sighed. “You know Altejos hates these types of things.” I nodded unconsciously to what Salazar said.

Nagkibit-balikat lang si Arveo. “Damn, bro! I called the girls for us, not for him! He can just not entertain them, you know?” Again, I nodded. Arveo had a point.

“Gago, kilala mo naman ‘yon. He’s too devoted to Sora. Things like this make him feel like he’s already cheating on his husband,” sagot naman ni Valentine sa kanya, bahagya pa niyang siniko si Arveo dahil katabi n’ya ‘to.

“That’s his problem. It’s not like we can always adjust for him, and it’s been what? Five years since Sora left him? He needs to move on,” Ormano clicked his tongue.

I licked my lower lip. My eyes drifted to the table, I took the shot glass and drank it. I don’t want to join their conversation, I’m not in the mood. And all of them have a point. I’ll just busy myself with this drink.

“That’s easy to say, but hard to do. It’s not easy to forget a person who got your mind and heart wrapped around their hands as they left you, leaving you tormented and lost,” Salazar explained, making all of us shut up.

We fell into a quiet atmosphere—not awkward, but a reflective silence. A minute later, we heard Arveo sigh.

“Alright, I’ll apologize to him later,” aniya.

“Good,” maikling sagot ni Salazar. Arveo flicked his middle finger at him, but Salazar only smirked.

“Tama na ‘yan, we’re here to enjoy, and y’all are hurting the ladies’ feelings…” I looked up with a grin on my lips. My eyes settled on the girl I’ve been eyeing since earlier, and she’s also looking at me with a seductive smile.

We forgot that they were still here, we were too engrossed in our conversation. I shook my head—well, that’s just like us.

Kan’yakan’yang hatak naman ang iba sa mga kaibigan ko sa mga babaeng natipuhan nila na kusang-loob at mukhang excited pang lumapit sa kanila. Some settled by sitting beside them, but some were already sitting on my friends’ laps. Well, the girl with me already had her arm clinging to mine.

Salazar stood up. “Well, I’mma head out too.” He wore his blazer again bago kami tapunan ng tingin. “Una na muna ako. My secretary texted me, my grandfather wants to talk to me,” aniya. Sabay-sabay naman kaming tumango bago siya lumabas ng VIP.

“Sorry, ladies, pagpasensyahan n’yo na ang mga kaibigan namin. They are just loyal to their partners,” si Alegre. Well, Salazar already has a fiancée.

“And you guys are not?” the girl on Arveo’s lap asked tauntingly, her eyebrow raised.

“Of course we are. Birds of the feathers flock together, right?” Valentine was saying those things while there were two girls on his arms. I shook my head in disbelief.

Hindi ko na lang sila pinansin at pinagtuunan ng pansin ang babaeng katabi ko na ngayon ay ang kamay ay nakapatong sa hita ko at hinahagod ‘to, tila may gustong iparating.

I licked my lips before smiling at her. My arm clung to her waist. I angled my head at her to whisper something. I felt her shiver when my lips touched her ear, which made my smile widen.

“Should we get out of here?” I whispered.

“S-Should we?” she asked as she looked up at me with a flushed face. Damn!

Tumayo ako habang hawak siya sa bewang kaya pati siya ay napasama sa pagtayo ko. My friends looked at me, confused because I suddenly stood up, but when they saw the girl on my arm, their lips formed into a smirk.

“We’re going first,” I announced.

I don’t know how we got here inside the exclusive room, but I just saw myself with the girl from earlier on my lap, and we’re kissing torridly while my hands are all over her body.

She was humping at me, and it’s making my cock harder. I bit her lower lip as I held her waist and pushed her more onto my hard-on. She moaned, and I couldn’t help but smirk at how hot she sounded.

We’re still kissing, and my hands are already traveling on her back, unzipping her tube top. She really has a nice body. Well, I’ve bedded better bodies than hers. She’s also my type, a sweet-looking face, the kind that looks like they couldn’t hurt a fly and you know is affectionate.

“Mr. Manuel.”

Napahinto ako sa paghalik sa babaeng nasa kandungan ko nang may marinig na tumawag sa akin. I looked up to see who called me.

I got startled when I saw a slender figure inside our room. What the? The area where he’s standing is not within the reach of the light, so I can’t see his face. My eyebrows furrowed. But then I felt my mouth slightly open when the slender figure took two steps forward, just enough for the light to reach his face.

And I just found myself looking at him from head to toe. And damn! I have never seen such a pretty yet mean face in my entire life. He has this really bitchy-in-an-elegant-way face, if that makes any sense. He’s also very pretty, even though his eyebrow is arching at me. It’s one of those faces that you would never forget once you see it.

Almond eyes with long curly eyelashes, thin eyebrows, small nose, and plump lips. He has fair skin that matches his well-styled chocolate-colored hair. He looks like one of those trending styles right now—what is it again? Yes, office siren—but he doesn’t have glasses. Well, he doesn’t need them. No need to hide those pretty, mean eyes.

I look down at what he’s wearing. He’s wearing a well-ironed Gucci suit that’s hugging his slim body and every curve of him. The way the pants stretch on his plump thighs, while his waist is snatched—he’s so sexy that I felt my throat dry up.

“Eyes up here, Mr. Logan Manuel,” he ordered, snapping his fingers full of sass when he noticed how I was ogling him.

My eyebrows furrowed. I looked at his face again, trying to remember if I’ve seen him before. But no matter how hard I tried, I couldn’t remember him. And there’s no way I would forget such a face and impression.

“Who are you?” I interrogated. Binasa ko ang pang-ibabang labi bago muli siyang hinagod ng tingin.

But instead of answering me, his eyes went to the girl on my lap. Shit, I almost forgot about her. When that man entered the picture, I felt like he occupied 100% of my sight and thoughts. I even forgot that I was in the middle of making out. His aura is just that strong.

“You.” He pointed at the girl on my lap, his voice very sexy to listen to, it’s like his tongue is curling every time he speaks. “Out,” he ordered as he pointed to the door.

Narinig ko ang pagsinghap ng babaeng nasa kandungan ko, pero hindi ko siya tinapunan ng tingin. Why would I, when the person in front of me is a feast to look at? He has this vibe around him that can pull you in, even if you don’t want to be.

“W-What?” nagtatakang tanong ng babae sa kandungan ko. What’s her name again? “At bakit ako makikinig sa’yo?” aniya, halos mamula na ang mukha sa galit at hiya.

The man in front of us rolled his eyes. “Because I said so. Now leave.” He glared at her. “Kung ayaw mong ipakaladkad kita sa mga guard,” he added. What he said made my lips twitch, I tried to stifle my smirk by touching my lips. What a feisty fella.

Naramdaman kong bumaling sa akin ang babaeng nasa kandungan ko. But again, I didn’t pay her any attention. I let my eyes stay on the person in front of me, who’s clearly getting annoyed.

“Babe…”

“Just leave,” I cut her off. I don’t have time for dramas, and I’m not in the mood to fuck her now. I don’t know, I just lost my appetite.

Saglit siyang natigilan dahil sa sinabi ko, pero kalaunan ay wala rin siyang nagawa kundi tumayo at lumabas ng kwarto nang marealize na hindi ako nagbibiro.

The man in front of me followed the girl with his gaze. His eyes remained on the door, so I scoffed to get his attention, and I successfully did.

I grinned at him when his eyes landed on me. I sat myself comfortably while looking at him with a smug face. On the other hand, he just looked at me, unamused.

I licked my lips. “So who are you, and what brings you here?” I asked while tilting my head cockily.

“Wala akong naaalala na naka-make out o naka-one-night stand na kasing ganda mo,” I went on. I wanted to laugh when I saw how he tried so hard to hide his annoyed expression.

He bit his lower lip, so my eyes unconsciously drifted to it.

“Because I’m not one of your hoes, Mr. Manuel.” He arched his brow and gave me a smug, insulting grin.

What he did caught me off guard. I felt the smirk on my face fade because of how he stared at me. He’s looking at me like he’s belittling me. What the fuck.

I clenched my jaw. I’m not easily pissed off, but for some reason, this man in front of me can tick me off so easily. His stare is so powerful that I feel like it’s stomping on my ego. Pakiramdam ko’y ang baba ko sa paningin niya.

My eyebrows furrowed. “Who are you then?” I asked.

Saglit siyang napahinto, pero kalaunan ay nagsimulang maglakad palapit sa pwesto ko. Wala sa sariling napalunok ako. What’s happening to me?

But what caught me off guard was when he smiled at me—a fake smile. It’s so fake that you can tell just by looking at it once, and it doesn’t look like he wants to hide how fake it is. It’s such a professional smile.

He raised his hand in front of me to offer it. “I’m Sage Del Valle. Your new secretary.”

“What are you doing here, Dad?” I asked when I felt his presence entering my office without warning, like he always does. I didn’t throw him a glance because I was busy signing papers.

“Well…”

I finally looked up when he spoke, and I was taken aback when I saw the person behind him. I felt my eyes widen.

What the… So, last night was not a dream?

Last night, there was this sexy man in front of me, proclaiming that he’s my secretary. I don’t know if I was drunk or not, but I literally found myself in the middle of the night signing papers in my office while the said secretary was watching me. I don’t remember when I finished signing the papers or how I got home. I was so fucking lost—my mind was high—and everything that happened last night felt like a dream.

And today, I saw the same man who said that he was my secretary. Like I said last night, his face was hard to forget and left a strong impression. That’s why when I saw him today, standing confidently behind my Dad without any emotion on his face, I immediately recognized him from last night.

“I’m here to introduce someone to you,” Dad announced.

My eyes squinted as I looked at the man behind Dad. Just like last night, he was wearing a well-ironed suit, and his hair was also styled. His face was still pretty, and his vibe was still sexy. The only difference now is that he’s wearing glasses.

Dumako ang tingin ko kay Dad nang tumikhim siya. Dad was glaring at me, his gaze warning me. I rolled my eyes at him. He really knows me—well, he’s my Dad, after all. The corner of my mouth quirked up.

Dad sighed and looked back at the man behind him. “Secretary Sage, come here,” Dad ordered. Without a word, Sage walked towards my Dad, while Dad faced me.

Sage—right, I remember that name from last night. Sage Del Valle.

Dad gestured at me. “This is my asshole son, Yevgeny Losha Manuel, but you can call him Logan,” Dad introduced me. My forehead creased. What the fuck?

Sage smirked at me. My eyebrows drew together. That smirk and stare again, like he’s belittling me. My jaw clenched. What’s wrong with him—with me? I’ve never felt this small and humiliated by just a mere stare.

“What’s he doing here, Dad?” I asked coldly.

“He will be your new secretary,” Dad said, which made me pause.

I already had a hunch that he would be my secretary, but I still couldn’t help but be taken aback. And I don’t know what I should really feel about this. I mean, the fact that my new secretary is very sexy and pretty is already pleasing… but his personality? I don’t know about that—

Hold up. Why the fuck should I worry about that? I’m literally Logan Manuel—I can bend anyone to my liking. I pursed my lips in annoyance.

I looked at the man in front of me, giving him a once-over. This isn’t the first time I’ve seen a pretty and sexy man, but for some reason, he has a strong pull on me.

My lips formed into a smirk. I stood up from my swivel chair. Both of them followed me with their eyes, confused as to why I suddenly stood up.

With a smirk on my lips, I walked towards Secretary Sage. I could feel my Dad glaring at me, but I didn’t pay any attention to it. My gaze was focused only on one person—Secretary Sage, who was now staring at me, unimpressed.

“Well then…” I stopped in front of him. I extended my hand for a handshake. “It’s nice meeting you, Secretary Sage. I hope we can get along well,” I said without the smirk leaving my lips.

Oh, this is going to be fun…

Or so I thought. But nope. One week—it only took one week for my patience to snap. He’s so good at it, tap dancing on the last shred of patience I have.

When he first walked into my office, I thought he’d be like the others—easy to win over with a few smooth lines and some charm. He’s attractive, sure, but I’ve seen plenty of good-looking people come and go. I figured I could flirt a little, maybe get him to soften up to me. After all, it’s worked before. How hard could it be?

But he didn’t play along!

From the very start, he made it clear he wasn’t like the others. That sass, that sharp wit… He wasn’t falling for my usual tricks. Instead, he pushed back. He’d snap back at me with that tongue of his, completely unfazed by my advances. It was infuriating. No one ever resisted me like this. Who the hell does he think he is, acting like I don’t even matter? I thought he’d be easy, but he’s proving to be a real pain in the ass.

It didn’t stop there. Every day, he had some new task for me, something that would keep me working late, pushing me harder. It’s like he enjoyed making my life difficult. And that smirk of his—God, it drove me insane. The more he resisted, the more I wanted to break through that tough exterior. But instead of getting closer to him, I just got angrier. It wasn’t supposed to be this hard.

He’s always got something to say, doesn’t he? The way he talks back, that sharp tongue of his—who does he think he is? I’m the boss here, not him. Yet, he walks around like he owns the place, challenging me at every turn. My Dad hired him for his skills, not to put me in my place by my own secretary. Why does he get under my skin so easily?

Nakakasira ng ulo. He’s so good at it. Kuhang kuha n’ya ang angas ko. I’ve never been this irritated with someone, sa kan’ya lang.

Another day, another argument. But there’s something about the way he stands his ground… It’s infuriating, yet oddly impressive. He doesn’t back down, no matter what I throw at him. It’s like he’s fearless. Well, one reason is because he knows my Dad favors him, and he thinks that my Dad is his boss and I’m just his task. If only I could imagine this office without his constant banter.

I can’t stand the smug look he gives me whenever he’s right—again. It’s like he enjoys making me feel small. But damn it, he’s good. He knows this job inside and out, better than anyone I’ve worked with. I hate admitting it, but I respect him. And that’s the problem, isn’t it? How can I hate someone I respect this much?

It’s ridiculous. I find myself replaying our conversations, his sarcastic remarks, the way he doesn’t even flinch when I try to rattle him. I can’t stand how he makes me feel—small, insignificant. But at the same time, I can’t get him out of my head.

My friends always knew how to get under my skin. When they dared me to make my feisty, impossible-to-please secretary fall for me, I thought, ‘Why not?’ It would be a challenge, sure, but I’ve never backed down from a challenge. He’s always been a thorn in my side anyway—what better way to turn the tables? I’d make him fall for me, and then I’d have the last laugh.

But I didn’t realize how hard it would be. He’s sassy, sharp, never misses a beat. I tried every trick in the book—charm, flirtation, even a little vulnerability. But instead of falling for me, he just kept pushing back, making me work for every inch. The more he resisted, the more determined I became. It wasn’t just about the game anymore. I wanted him to see me, to really see me.

Somewhere along the line, the frustration turned into something else. I caught myself watching him, not with annoyance, but with something deeper. I used to hate how he overworked me, how he made me feel like nothing I did was good enough. But now… I admire him. I admire his strength, his confidence, the way he never backs down. And it scares the hell out of me because I know this isn’t just some game anymore.

I caught myself smiling at one of his sarcastic remarks today. What’s happening to me? Am I… starting to enjoy his sass? That’s insane. But I can’t deny it anymore. The way he challenges me, keeps me on my toes… it’s like I need it. He’s become more than just a secretary to me. How did I not see this before?

Then Switzerland happened!

It hit me out of nowhere. One day, I looked at him, and it wasn’t just about winning anymore. I started noticing things—how his eyes light up when he’s passionate about something, the way he smiles when he thinks no one’s watching, and how his laugh is like a breath of fresh air in this stuffy hotel room. I couldn’t believe it… I was falling for him. This wasn’t supposed to happen. I wasn’t supposed to feel this way.

I didn’t want this. I wanted to keep things simple, to just have a little fun, but now I’m in way over my head. I find myself drawn to him more and more each day. The resentment, the anger—it’s all fading away, replaced by something I can’t ignore. I’m falling for him, and it’s terrifying. I don’t know what to do. I’m supposed to be the one in control, but he’s turned everything upside down.

“Sage, what’s for—” I didn’t get to finish what I was about to say when I saw him busy looking at the coffee maker.

We woke up early today, he wanted to watch the hot air balloon festival. He looked excited, and I was too, but not because of the festival—because I have a surprise for him.

I let myself stare at him. He was so busy that he didn’t even notice my presence. Nakasandal ako habang naka krus ang mga braso ko sa aking dibdib, pinapanood s’ya sa pag-aasikaso ng kakainin namin.

I swallowed hard. An idea came to mind. Suddenly, I imagined him in the same scenario, but the only difference was that he was cooking for me, not because I’m his boss, but because I’m his husband. And in that idea, there were also noisy kids running around our kitchen.

I felt my nape heating up. I looked away and scoffed. That’s when he noticed me, his thin eyebrows furrowing at me as he tilted his head. He looked confused.

Tinitigan ko s’ya. Damn, he looks so cute! Parang pusa. Mahina akong natawa kaya tumaas nanaman ang kilay n’ya sa akin.

“What?” he asked sharply, looking away. A smile tugged at my lips.

“Nothing, just thought of something… crazy,” I said and walked towards him. He handed me my coffee.

“And what is that?” he asked while taking out eggs and bread from the mini fridge. I decided to sit on the kitchen stool and watch him.

I chuckled and shook my head. “Secret, baka magalit ka pa,” I sneered. Pinaningkitan n’ya ako ng mata pero tumawa lang ako. He rolled his eyes and didn’t press further.

I’m screwed. I’m in too deep. The anger, the resentment… it’s all gone. Replaced by something else, something I never expected. I look forward to seeing him every morning, to hearing his voice, even when it’s mocking me. Especially when it’s mocking me. I think about him more than I should, more than is appropriate. But I can’t help it. I’m falling for him, and it’s terrifying.

Confessing to him wasn’t in my plans, but shit happened and I can never take it back—and I’m not planning to! I will stand by what I said.

I like him.

I can’t go back to how things were. I don’t want to. The thought of losing him, of him walking out of my life—it’s unbearable. I need him, not just as my secretary, but in my life. I’ll do whatever it takes to win him over, to make him see that I’m more than just a flirtatious boss. I don’t care what it takes—I’m not letting him go. I’m going to make him mine, one way or another.

And I’m done pretending. This isn’t hate anymore, it hasn’t been for a long time. I want him—no, I need him. I’ve never felt this way about anyone before. I’ll do whatever it takes to keep him here, to make him mine. No more games. No more pretending. I’m going to win him over, even if it kills me.

It was not an easy fight. Hindi naging madali ang laban ko, hindi dahil mahina ako, kundi dahil s’ya ang kalaban ko.

Every day, he tries to push me away and slap me with the fact that he doesn’t want me, that he hates me and doesn’t like me. And fuck, God knows how much it hurts. I’ve tried and thought of giving up, stopping pursuing him, but every time I see a single hint in his eyes that he doesn’t mean what he says, small emotions that he tries so hard to conceal but still fails—I can still see through him. I can see that he also likes me, and that alone makes me stop thinking of giving up.

I just can’t give him up when he looks at me every time he says those lies like he’s about to cry. He looks at me like he’s pleading for me to never believe his words.

I know, he’s scared. I know how important this job is for Sage. How important my dad’s impression is to him. He doesn’t care about my feelings, or his feelings, as long as he gives a good impression to my dad. He doesn’t want to lose this job, this new life… And I can’t lose him too.

At matatapos lang ‘to kung kakausapin ko si Dad. I know, Sage is going to be so fucking mad at me or even resent me for the rest of his life if I talk to Dad about my feelings for him. But, I can’t do this anymore, ayokong gan’to nalang kami. Tumatakbo, naghahabol. Nagtatago, naghahanap. This will not end if we don’t make a move. Walang papasok na pagkakataon sa relasyon namin kung wala sa amin ang magbibigay daan dahil pina-pangunahan ng takot.

“I used to despise him…”

Dad stared at me as I started speaking. I could feel how attentive he was, probably because he could see how serious I was about talking about this—for the first time.

“He was everything I hated in a person—sassy, always talking back, never letting me have the last word. His attitude grated on me every day. I remember how I’d walk into the office, dreading the inevitable clash of wills. He was like a thorn in my side, always there, always sharp,” I let out a chuckle when Dad gave me a proud smirk. He’s proud of Sage, I know.

I scoffed. “It’s funny how things change. I can’t even pinpoint when it happened. One day, I was furious at him for making me look like a fool. The next, I found myself looking forward to our verbal sparring. I realized that his sass wasn’t just irritating—it was… exciting. It challenged me in ways I wasn’t used to. He challenged me.” I smiled, remembering how his eyes would roll at me and his iconic eyebrow that always arched at me.

“He’s not like anyone I’ve ever met. He’s fearless, always speaking his mind, never backing down. I used to hate how he made me feel small, how he seemed to revel in putting me in my place. But now, I see that he wasn’t trying to belittle me. He was just being honest, pushing me to be better. And I respect that. Hell, I admire it.”

Dad barked a laugh while nodding his head. “I told you, he’s different,” he said with a proud tone. I shook my head but eventually laughed as well.

“He is! Every day, I find myself drawn to him more and more. It’s like he’s in my head all the time. His voice, his laugh, even the way he rolls his eyes at my stupid jokes. I can’t stop thinking about him. It’s driving me crazy. How did I go from hating him to… this? To wanting him in my life more than anything?” I asked, even though I already knew my answer, my eyebrows knitting together.

“It’s because you like him,” Dad answered. I nodded because he was right.

“I can’t deny it anymore. I’ve fallen for him. Hard. He’s all I think about, day and night. It’s not just his looks, though he’s stunning. It’s everything about him—the way he carries himself, the way he stands up to me, the way he makes me want to be a better man. I never thought I’d feel this way about anyone, least of all him. But here I am, completely and utterly in love,” I proclaimed like a lovesick fool. I could feel Dad’s judging gaze, penetrating every sense of my being.

I took a deep breath before looking at Dad. My eyes bored into his, wanting him to feel how sincere I was. “I can’t lose him. Not now, Dad. I’ll do whatever it takes to keep him close, to make him see that I’m more than just his boss. I want him to see the real me, the man I’ve become because of him. I don’t care what it takes—I’m going to win his heart. Because the thought of a life without him… it’s unbearable,” I confessed.

Dad stared at me, his eyes digging deep into my face. But I didn’t waver. I wanted him to feel how sincere and serious I was about this—about Sage. And looking away wouldn’t prove anything.

I also wanted him to feel that even he couldn’t stop me from feeling this way, from wanting Sage. I won’t give up on Sage. No one can make me give up on Sage. Not even my Dad.

Dad sighed and nodded. “Well said…” He clasped his hands together on the table. “Ano pa bang magagawa ko? You look so serious that it’s scaring me! What did Secretary Del Valle make you eat to turn you this way, Son?”

I laughed at what he said. Nothing, Dad… just his sweet and delectable lips, is what I wanted to say, but I’m sure Dad would kick me out of his office if he heard that.

The Chairman scoffed and turned all serious. I straightened up in my seat because of his sudden seriousness. He looked at me dead serious, his gaze giving me a warning and a threat. I swallowed hard.

“I believe in you, Logan. I can feel your sincerity…” he began. “But I know you, Son. It’s in your nature to hurt and play with people, and I’m telling you right now, if you hurt Secretary Del Valle…” he said with a warning tone.

“Secretary Del Valle is strong-willed, and like you said, he’s like a thorn in your side that’s always sharp. But even a sharp thorn can easily be snapped, it’s still fragile…” he trailed off. “So, handle him with care, Son. Stand by what you said, and don’t treat him like your past secretaries. He doesn’t deserve that. Because out of all of them, Sage is the only one who actually cares for you.”

I know. He wouldn’t push me away if he didn’t care. He’s doing it for my sake, for my reputation, he said. Fuck my reputation—once I admitted to myself that I like him, it was like throwing everything out, not only my reputation but everything I had pushed into my mind—my rationality, my ideologies. He changed it, he changed me.

“Trust me with this, Chairman,” I stated.

On that same day, I did something that hurt Sage. I watched how his eyes flickered with pain because I sided with Grace. I know, I fucked up. He looked so hurt. But pride bloomed inside me when he remained calm and composed in front of us. He even smiled at us, even though the pain was reflecting in his eyes.

Nung bumalik ako ng opisina pagkatapos ihatid si Grace sa elevator, yes, sa elevator ko lang siya hinatid. Natagalan lang naman ako dahil sinadya kong dumaan sa clinic ng company upang manghingi ng cold compress dahil nakita ko ang namumula niyang pisngi. I also wanted to apologize for what I said, I didn’t mean it. He’s not just a secretary to me; he’s more than that. He’s already taken a huge part of my life and my heart. Nadala lang ako sa nakita ko nung pagkapasok ko. I know Sage can be really mean, but I didn’t know that he could throw hands like that. It caught me off guard.

Pero hindi ko inaasahan ang narinig ko pagkapasok ko sa opisina. He was talking to someone! Not like earlier, when he looked so gloomy, but now he was beaming with happiness while talking on his phone. Sino kausap niya? Tangina.

My jaw tightened when I heard him mention a man’s name. He said the name with so much familiarity, like he’d known him for so long. Their call ended before he noticed me, and he started packing up his things. Napalunok ako. He was cleaning his things with a smile on his lips, like what happened earlier didn’t happen.

And it was about time he noticed me. Unti-unting nabura ang ngiti sa labi niya nang makita ako. His face turned serious. I bit my lower lip to conceal the jealousy I was feeling and to stop myself from asking him any questions. Nagpaalam siya sa akin, pero hindi ko siya nagawang sagutin hanggang sa makalabas siya.

“Woah, you look stupid standing there.” Napatingin ako sa kakapasok lang na si Trinidad sa opisina ko. Pero hindi na nagproseso sa utak ko kung bakit siya nandito. Agad ko siyang hinatak palabas ng opisina ko upang sundan si Sage. I even asked Gerald to get us something—a disguise to hide our faces. I know, pathetic.

“I want you back in my company, Sage,” the man with Sage confessed.

My breath hitched. Pakiramdam ko’y tumigil ang oras dahil sa narinig ko. Nang makabawi ay agad kong naramdaman ang kakaibang galit sa sistema ko. Ang akma kong pagtayo ay natigil dahil sa pag-awat sa akin ni Trinidad. I glared at him, but he just shook his head, telling me not to make a scene.

“I’ll double your pay. Kung gaano kalaki ang sweldo mo sa kompanya mo ngayon, dodoblehin ko.”

I felt my fist turning into a ball. My jaw tightened because of what I heard. Tangina, I didn’t expect this. I felt anger building inside me, but at the same time, I felt a pang of fear. A fear that Sage might accept his proposal. I can’t let that happen!

And what the fuck did he say? Kaya ko rin doblehin, triplihin pa nga ang sahod ni Sage. Sage doesn’t need him or his money. And I won’t let him have him. If I need to beg and kneel to Sage to stay, I will gladly do it, just so he won’t leave my side.

But Sage’s answer calms me down. I just can’t let him have Sage. Hindi ko kakayanin. Sage already took the biggest part of my life, and if he leaves me, baka mabaliw ako.

After that day, I thought of actually pursuing him. But I just couldn’t push it because I noticed these past few days how he always seems to daze off and think deeply, like he has a problem. Not until that day, when Dad set me up on a fucking date! I don’t know what’s wrong with him. Sage kept pushing me away, telling me to go to that goddamn date that my Dad set up. I wanted to get mad, but when I saw how he cried, begging me to go, I just couldn’t. I can’t see him in that state. It’s not like him—he’s always strong and composed.

I didn’t have a choice but to go. But when he looked at me like he was telling me not to go, but the words that came out of his mouth said otherwise, it made me lose my patience. That’s why I promised myself that after this fucking date, I would seriously pursue him. I won’t let him decide on his own.

Sage likes me, and it shows. I just need to push him harder, to make him succumb to my embrace and feelings. Just one more push, and he will be mine…

But it seems like that date was his turning point. I don’t know what happened, but I just saw him inside my office, admitting his feelings for me. I didn’t have time to question him about what happened or what caused the sudden change of heart because my happiness was overpowering it. I’m fucking delighted. I have him now, he confessed to me! God, I feel like I’m on cloud nine.

After that day, everything went so well. He accepted me into his life, and we’re not just in a secretary and boss relationship. He’s fucking mine now. Each day, waking up with him by my side feels so surreal, but every time I feel his warmth, I know it’s real—it’s not a dream. And I know I deserve this happiness; we deserve this.

No more pushing away, no more hiding, no more pretending. I won’t let what we have right now vanish. I’ll treasure this chance that he gave me.

And then someone reminded me of something that I had already forgotten: the game. I didn’t care about the bet anymore. It felt wrong—like I was betraying him, playing with his heart when mine was on the line too. I wanted to tell him the truth, to let him know that what I felt was real, that I was falling for him, that I wanted more than just a game. I was ready to set everything aside, to be honest for the first time in a long time.

But he found out…

He knows. Somehow, he found out about the bet, and now he hates me. The look in his eyes when he realized what I’d done… it was like a knife to the heart. I tried to explain, to tell him that it wasn’t just a game anymore, that I was falling for him, that I needed him. But he didn’t want to hear it. He ran, and now… now he’s gone. And it’s all my fault.

I never expected to lose him like this. The emptiness, the ache in my chest—it’s unbearable. I’ve lost him, and it feels like I’ve lost everything. I can’t believe how much he means to me. I need to find him, to make this right, no matter what it takes.

I don’t care how long it takes or where he goes. I’ll chase him to the ends of the earth if I have to. I can’t let him go—not like this, not ever. He needs to know the truth, that I’m not the man I used to be, that he’s changed me in ways I never imagined. I’m going to find him, apologize, beg if I have to. Because losing him… that’s not an option. I’ll do whatever it takes to make things right. I love him, and I’m not giving up without a fight.

SAGE

“Sir!!”

Mabilis akong bumaba ng hagdan nang marinig ang sigaw ni Tere. At ganoon na lang ang gulat ko sa nasaksihan ko. Tumakbo ako papunta sa kanya upang tulungan siya.

“Oh my God! Tere, what happened to you?” I asked while my eyes roamed around our kitchen. Ang kalat!

Her face was covered in white powder, while her hair looked like a bird’s nest, with what seemed like three cracked eggs. Tinulungan ko siyang makatayo dahil nasa lapag siya, mukhang natumba.

Mangiyak-ngiyak niyang tinuro ang likod ko, at doon ko lang narinig ang mahihinang tawa. Mariin akong napapikit upang pakalmahin ang sarili.

“Nag-away po si Lucas at Lexus, Sir. Sinubukan ko silang awatin pero sa akin tumama yung mga pinagbabato nila sa isa’t isa,” sumbong niya habang humihikbi.

Humugot ako ng hininga bago tumango sa kanya. “Sige na, Tere… Pumasok ka muna sa kwarto mo para maglinis, ako na ang bahala dito,” sabi ko. Marahan naman siyang tumango bago sumunod sa sinabi ko.

Nang makaalis si Tere, napayuko ako upang pakalmahin ang sarili. Ayoko silang harapin na mainit ang ulo dahil hindi maganda ‘yon, baka kung ano pang magawa at masabi ko. Nagpameywang ako bago humarap sa kanila.

I looked at the two snickering kids in front of me with squinted eyes. They seemed oblivious to my stare as they kept giggling with each other.

It warmed my heart to see how close they are, but I won’t tolerate this behavior. Tumikhim ako upang kunin ang atensyon nila, na agad ko namang nagawa. Mabilis silang napatingin sa akin at napaayos ng tayo nang makita ang seryoso kong mukha.

“Ma…” sabay nilang bigkas.

“Follow me,” I ordered. Tumalikod ako sa kanila at nagtungo sa hapag. Pinaupo ko silang pareho sa tapat ko na magkatabi. Parehas silang nakayuko at hindi mapakali.

Umayos ako ng upo at pinagkrus ang mga braso ko sa dibdib ko at taimtim silang tinitigan. Parehas silang hindi makatingin sa akin.

“Now tell me, what happened here,” I commanded calmly. Nagkatinginan sila at sabay na napalunok. Napailing na lang ako.

“Lucas,” I called. He immediately looked up at me. “What happened?” I asked.

“Ma… Ano… Kasi…” Putol-putol na sagot nito.

“We fought with each other, nadamay lang si Yaya Tere, Ma.” Nabaling ang tingin ko kay Lexus nang siya ang sumagot sa akin. Nakatingin na ito sa akin, pero bakas pa rin ang takot sa mata niya.

Napabuntong-hininga ako. “You two, come here,” I gestured for them to come over. Mabilis naman nila akong sinunod.

I hugged them when they were already within my reach. I hate seeing fear in their eyes when they look at me; I don’t want them to feel that. I want them to look at me with respect, not fear. A parent shouldn’t be feared but respected, and children should grow up having respect for their parents, not fearing them. Learn to teach your son how to respect you, not fear you. It’s toxic. Ayokong lumaki ang anak ko na kaya ako nirerespeto ay dahil takot sila sa akin.

Pagkatapos ko silang yakapin, parehas ko silang hinawakan sa balikat. “Now tell me what really happened. Did you guys really fight?” I asked, kahit alam ko naman na hindi ‘yon totoo. I know my sons, and this isn’t the first time they’ve done this.

Wala nang takot sa mga mata nila. Nagkatitigan sila, sabay na napayuko at umiling. See? My little mischievous boys.

“We were just acting like we were fighting so Yaya would come near us and we could play pranks on her. Sorry po,” nakayukong pag-amin ni Lucas.

“Sorry, Ma,” si Lexus na nakayuko rin.

Napahilot ako ng sintido at napapikit. Lexus Samiel and Lucas Samuel, my boys, are already four years old. I know time flies so fast, and I didn’t know they would grow up like this. I mean, yes, they are still kids, but they bullied their Yaya! For God’s sake, I can’t tolerate this.

It’s also been four years since I resigned from Mafinix Corp. I wanted to focus on my kids. I never really imagined that I would choose the life of a house husband over working in the business field like I used to. Work used to make me feel alive, pumping every vessel of my body with excitement. But since my kids came into my life, I’ve found a new purpose. My kids not only fill me with excitement but also with love and anticipation.

You know, it feels surreal sometimes to think about where I started. I used to be just a secretary, handling schedules, organizing meetings. That was my role, my world.

I thought I would miss the feeling of working or regret leaving my job. But every time I see my kids, their smiles make all my anxieties and doubts leave my body faster than light. At isa pa, I don’t need to work. Kayang-kaya kaming buhayin ni Logan.

It’s like stepping into a completely new chapter. I’m not just a secretary anymore—I’m a husband and a mother.

It’s been a whirlwind, but in the best way possible. I never imagined I’d be juggling these responsibilities, but I wouldn’t trade it for anything. There’s something so fulfilling about being a husband to Logan and a parent to our child.

It sounds like I’ve found my true calling. Every day I wake up and see my family, I realize how much richer my life has become. It’s more than I ever dreamed of, and I’m beyond grateful. The roles I play now aren’t just duties—they’re sources of immense joy and purpose.

“Don’t apologize to me, sa akin n’yo ba ginawa ‘yon?” I asked. Sabay silang umiling. “Apologize to your Yaya Tere later.”

“Ayoko ng mauulit ‘to, Lexus and Lucas. Hindi ko kayo pinalaki to become bullies. Mag-sorry kayo kay Yaya Tere mamaya, okay?” Tumango silang pareho.

“Opo, Ma.”

“Yes, Ma.”

“Please, mga anak, hindi dahil pakiramdam n’yo ay mas mataas ang estado n’yo sa buhay kaysa doon sa tao ay ka-kaya’t-kayanin n’yo na. No, don’t be like that. Ayoko kayong lumaki na ganoon. Lumaki rin ako sa hirap at madaming beses nang nabully dahil mahirap—” I didn’t get to finish my words when Lexus suddenly cried and hugged me. While Lucas’s face darkened.

Hinagod ko ang likod ni Lexus na umiiyak at hinatak si Lucas upang yakapin rin. I just know they hate the idea of me being bullied. I can’t help but smile.

“Calm down, boys. Mama is strong, lumalaban ako,” pagpakalma ko sa kanila. Unti-unti silang kumalma kaya nag-umpisa ulit akong magsalita.

“This doesn’t only apply to your Yaya Tere. If you think a person is weaker than you, don’t bully them; instead, be their strength and fight for them. I thought you guys wanted to be heroes? Pero sa pinapakita n’yo, parang kayo pa ang mga villain.” Napanguso ako.

Parehas silang napalunok at napatungo. Pinaglalaruan nila ang mga daliri nila. Hinawakan ko ang mga kamay nila kaya muli silang napatingin sa akin.

“W-We’re just playing, Ma…” Lucas said and bit his lower lip.

I smiled at them and shook my head. “You guys can have fun without hurting or toying with anyone. Also, hurting someone is not a game, it’s just bullying. If you find happiness in doing that, then think about how the person you’re toying with feels, right? You see your Yaya Tere, you guys made her cry. Does playing involve making someone cry? No, right? Playing should be enjoyable, and not like that.”

Natahimik silang pareho. Hindi na ako nagsalita at pinanonood lang sila. For sure, ngayon lang nila na-realize kung ano ang mali nila. Kids will always be kids. People might say that they are still young, that’s why they are acting like that. But let’s not use it as an excuse to let our kids be mean and bully others. Bend and mold them to be humans with decency and respect, teach them, educate them young. Hindi nila pang habang-buhay magagamit ang rason na bata kaya ganyan.

Maya-maya lang ay parehas silang tumingin sa akin. Tinitigan ko lang sila at hinihintay silang magsalita.

“We’re gonna apologize to Yaya Tere, Ma. We promise.” Lexus raised his hand after saying that.

“Also, we’re also sorry for being pasaway,” segunda ni Lucas. “Hindi na po kami magiging pasaway, Ma at hindi na rin bu-bullyhin si Yaya Tere.”

Tinitigan ko sila at hindi ko maiwasang hindi mapangiti. They look sincere and that’s enough for me. “Good. That’s what life is, we do wrong, and we learn. Thank you for apologizing, loves.” Sabay nagliwanag ang mukha nila sa sinabi ko.

Napabuntong hininga ako. “God, kuhang-kuha n’yo ang ugali ng Daddy n’yo,” saad ko habang napapailing. Mabilis naman umasim ang mukha nila kaya hindi ko maiwasang matawa.

Muli ko silang niyakap at pinaghahalikan ang pisngi nila. “Aba! Totoo naman ang sinabi ko, mana kayo sa Daddy n’yo!” biro ko pa.

“I’m not, Ma… Mana ako sa’yo,” saad ni Lexus at ni-rolyo ang mga mata. Mahina ko namang kinurot ang pisngi n’ya. Kay bata-bata nirorolyo na ang mata.

Tinignan ko naman si Lucas, maasim lang ang expression ng mukha nito. Hindi makapalag dahil alam n’yang totoo ‘yon. Muli ko silang niyakap at pinugpog ng halik. Kahit ilang beses nilang sabihing big boy na sila, never naman nila akong tinutulak pag ginagawa ko ‘to sa kanila. They secretly love it.

“Woah, what’s happening here and why is my little family having sweet moments together without me?”

Sabay-sabay kaming napatingin sa kakapasok lang na si Logan. Lalong namang umasim ang mukha ng dalawa kaya hindi ko na napigilang matawa. Kunot noong napatingin sa akin si Logan at nagtataka.

“Are you nervous?”

I looked at the person beside me. I gave him a half smile and shook my head. Nakaangkla ang kamay ko sa kaniyang braso.

“Let’s just say I’m excited,” I said.

Tumango siya at ngumiti sa akin. Inayos niya ang takas na buhok at inipit ‘to sa aking tenga. Tumango siya at tinitigan ako.

“I’m happy for you, Sage,” he stated, eyes full of sincerity.

My smile widened. “Thank you, Kuya,” I replied. I could feel my eyes getting wet.

“No, Sage… Thank you. Thank you for letting me back into your life. For forgiving me, for this chance…” I felt my chest tightening when I saw how he tried so hard to conceal his emotions. “And thank you for letting me walk you to the altar.”

Hindi ko na napigilang hindi umiyak dahil sa sinabi niya. Agad niyang sinapo ang pisngi ko upang punasan ang luha ko. He kissed my head and hugged me.

“Shhh… Baby, don’t cry. You’ll ruin your makeup,” he soothed.

He once again kissed my head before wiping my tears away. Pinakalma ko naman ang sarili ko at bumalik kami sa dati naming ayos. Inangkla ko ang kamay ko sa braso niya.

“Manuel better take good care of you, or he will fucking see.” Napailing nalang ako sa sinabi ng kapatid ko.

“He’s taking care of me, Kuya. Me and our sons,” I reassured him.

Tinitigan niya ako bago tumango. “Are you happy with him?” he asked.

“More than happy, I’m contented,” sagot ko at ngumiti.

Narinig ko siyang bumuntong hininga na tila sumusuko na. Mahina akong natawa at tinitigan nalang ang malaking pinto ng simbahan sa harapan ko. I immediately felt the excitement rushing through me.

This is it!

I know it may seem weird that we’ve been together for like six years now and already have kids, but we’re just getting married. Because Logan and I decided to get married once the twins turn five. We want our kids to witness our wedding and remember it.

Nahigit ko ang hininga ko nang unti-unting bumukas ang malaking pinto ng simbahan kasabay ng pag-tama ng mga ilaw na nagmumula sa loob at camera sa mukha ko.

But the blinding lights of the camera are not a hindrance for me to see my man, standing and waiting for me at the end of the altar. His eyes are shining with tears while his lips have this lovely smile. He’s looking at me like I’m the only one that matters in the world, like I’m the only moving thing. And I’m the same; everything seems to blur—the people, the background—as I focus my sight on my man, happily waiting for me.

I don’t know how or when, but I just saw myself in front of Logan, with Moss giving my hand to him. I can’t recall my steps earlier, and my mind was in a state of ecstasy that I didn’t even realize I was already in front of him.

Moss and Logan shake hands. They stare at each other, Moss doesn’t say a word but just nods at Logan. Logan seems to understand this as he nods back.

And now, as I stand here in the midst of our wedding ceremony, a wave of emotions washes over me. My heart swells as I gaze at Logan, the man who has transformed my life in ways I never imagined. I’m surrounded by our loved ones, and seeing them here, sharing in our joy, fills me with a profound sense of contentment. I never asked for anything more, yet here we are, living a dream I never knew I had.

I see our loved ones around us, and especially our twin sons, who are here witnessing this incredible day. It feels surreal to think that our family is growing, and it’s all unfolding right now. I’m so in love, it’s overwhelming. I feel a mix of emotions—joy, gratitude, and even disbelief. The tears that come are from the sheer beauty of it all.

The moment feels surreal. We’ve come so far from those early days—me as a secretary, and now this, a celebration of our love and commitment. I see our twin sons beaming with excitement; their presence is a testament to the life we’ve built together. They’re witnessing this milestone with us, and it makes the day even more special.

I’m overwhelmed by the depth of my feelings. The joy is almost too much to contain, and the tears that slip down my cheeks are a mixture of happiness and disbelief. I can’t help but be moved by how perfect everything is. It’s not just about the ceremony; it’s about the life we’re creating together and the love that has brought us to this moment.

“When I first met you, I saw nothing but arrogance. You were the boss who made my life difficult, the one who was always too demanding, too controlling, and yes, a bit of an asshole. I never imagined I’d be standing here today, about to marry you. But somewhere between those frustrating deadlines and impossible tasks, I saw the man behind the title. I saw someone who was passionate, driven, and yes, capable of love.” I can’t help but sob as I say my vows.

I took a deep breath. “You changed, or maybe I just started seeing you differently. Somewhere along the way, the anger turned into something else. I saw the kindness, the vulnerability, and the love you had to give. Now, here I am, not just marrying my boss but the love of my life. And I promise, just as you once made my life difficult, I’ll now make it wonderful every single day.”

Logan looks up, trying to stop himself from crying. I can hear the teasing from his friends telling him to let it all out. I laughed and squeezed Logan’s hands.

“I look forward to raising our children together, to being the dads they can always count on, and to giving them the love and care we never knew we needed from each other. Together, we’ll make sure they know what it means to be loved unconditionally and to grow up in a home where their fathers may have started with a fight but ended up building a family stronger than we ever imagined,” I ended my vows.

Logan stared at me, his eyes glistening. He nodded and huffed to calm himself. He squeezed my hands before kissing them. I can’t help but be flushed by what he just did.

“I remember the first time I saw you in the office. Feisty, sassy, and never afraid to challenge me, you were everything I thought I didn’t need in a secretary—and everything I never knew I needed in my life. You drove me insane, you made me question my decisions, and God, how I hated that smug smile on your face when you were right.” He chuckled. I bit my lower lip to stop myself from sobbing. I wanted to hear what he was going to say, and I felt like my sobs would be a hindrance.

“But then, something shifted. I started to look forward to our battles, to the way you kept me on my toes. I realized that behind all that sass was someone who cared, who wasn’t afraid to stand up to me, who saw me not just as a boss, but as a man. I fell for you, hard, and now, I can’t imagine my life without you,” he admitted. I swallowed the lump in my throat. He smiled at me and caressed my hands.

He raised his hand to wipe my tears away. “You’ve become the person I want to spend my life with, the person I’d do anything for. I promise to always respect you, to cherish you, and to love you with everything I have. Together, we’ll create a home where our kids can be just as sassy, just as strong-willed, and just as loved as you’ve made me feel every single day. Here’s to our life together, where love wins over everything—even the most epic of office feuds,” he ended his vows.

“Tito, why is Mama crying? Is he sad?” We heard Lexus ask. Both Logan and I laughed at what we heard.

“By the power vested in me, I now pronounce you husband and husband. You may now kiss to seal your vows.”

Logan didn’t waste any time. He pulled me close, and with a snap of his fingers, his lips touched mine. It was a soft and tender kiss. I closed my eyes because it felt like the right thing to do and kissed him back with the same passion and sincerity.

The guests went wild, and the entire church was filled with cheers, led by Logan’s friends.

“Woah! Chill there, Manuel! Baka bigla ka niyang i-divorce!”

“Cause of Divorce: Tinorrid kiss ka sa kasal niyo!”

“Gago, makapagsalita ka e ganyan ka rin naman nung kinasal ka.”

“Ulul, kala mo siya hindi.”

“Ayon! Masusundan na ang kambal!”

And then there’s the secret I’ve been keeping—a surprise that makes this day even more extraordinary. I’m two weeks pregnant. The thought of bringing another life into our family feels like the most beautiful wedding gift I could give to Logan. It’s a symbol of our love and the future we’re building together.

When we broke our kiss, we both looked at each other, panting hard, our eyes full of overflowing love that it could drown us. I leaned in to whisper something in his ear.

“Logan…” I felt him stiffen. “I’m pregnant,” I whispered.

And with that, his eyes widened, and without a word, he scooped me up and kissed me again. He didn’t say anything, but the evident happiness on his face showed how thrilled he was by my news.

This new chapter is unfolding in the most incredible way. I never thought I’d be here, standing with Logan, surrounded by our loved ones, about to embark on this next adventure with our growing family. The emotions I feel are complex—joy, gratitude, and a sense of wonder at how far we’ve come and how much more there is to look forward to. This day, this moment, is everything I’ve ever hoped for and more.

I used to have grand dreams, ambitions that stretched far beyond what I imagined. Back then, a family wasn’t even on my radar. I was consumed by my goals, believing that success and fulfillment lay solely in the pursuit of these distant horizons.

Then came Logan. Meeting him was like stepping into a new world, one where my dreams began to reshape themselves. With him, I learned that dreaming wasn’t just about reaching for the stars but also about discovering what truly matters. Our journey together has been a tapestry woven with resentment, love, regrets, and forgiveness. It’s been messy and beautiful, teaching me more about myself and about what really counts.

Now, it feels like I’ve stepped into a whole new universe. I’m not just a secretary anymore. I’m a husband, a parent, and every day feels like an adventure I never imagined. The transition wasn’t always easy, but every moment of it has been worth it.

Looking back, it’s astonishing to think about the journey from those office cubicles to this home, filled with laughter and love. Being a husband to Logan and a parent to our child—it’s a role I never saw coming, but it fits me in ways I never expected.

It’s not just about the tasks and duties. It’s about the joy of watching our child grow, the comfort of sharing life with Logan. I wake up every day with a heart full of gratitude and wonder. This is what true happiness feels like. Every role I’ve taken on has added a new layer to my life, making it richer and more fulfilling than I could have ever imagined.

Now, I wake up every day with a profound sense of contentment. I see my family, the family we built together, and realize that I no longer yearn for anything more. I’ve found happiness in the simplicity of our life, in the shared moments and the everyday joys. This is where I’m meant to be.

With a playful grin, Logan looked at me. “So, how does it feel to be married to your former boss?” he asked teasingly.

I laughed softly. “It feels like I’m finally getting a promotion to the best job ever. And you?” I arched my brow at him.

Logan held my hand. “I’m just glad I didn’t get fired for falling in love with you.”

I smiled. “Lucky for you, I’m very lenient with my new role,” I said, looking at him tauntingly.

Logan leaned in. “Well, let’s make sure this promotion is forever,” he whispered. I looked into his eyes for a second.

“Absolutely. Here’s to our new adventure.” I draped my hands over his shoulders and pulled him closer to me.

“To forever,” Logan said before pulling me in for another kiss.

END

SC 01

LOGAN

“Honey!”

Napatingin ako sa likuran ko nang marinig ang boses ng asawa ko. A smile was drawn on my lips when I saw him approaching me with his eyebrows furrowed. I put down the beer I was holding.

“What’s wrong, babe?” I asked. I pressed my lips together and pulled his waist when he was within my reach.

He didn’t answer me; instead, he looked around with his eyebrows furrowed. He only looked at me when he finished examining our place right now, which is the kitchen.

“Where’s Lexus? Mag-uumpisa na ang party! Hi-hipan na nila yung cake nila pero kanina ko pa s’ya hindi nakikita,” paliwanag niya at muling nilibot ang paningin sa paligid.

I didn’t answer him. I kissed his cheeks and nestled my head on his neck to smell his scent. Damn! I would never get tired of his soft skin and scent. I’m addicted and there’s no saving me.

Napangiwi ako nang kinurot n’ya ang braso ko. Masama n’ya akong tiningnan at nagpupumiglas sa pagkakayakap ko. Wala akong nagawa kung hindi bitawan s’ya dahil baka mawalan pa ako ng braso.

“Ano ba, Logan? Hindi ‘to ang oras para lumandi, nawawala ang anak natin!” sita n’ya sa akin.

I shook my head because of his remark. Sometimes, Sage can be overreacting. Instead of answering him, I pulled his waist again and kissed his cheeks.

“Calm down, babe,” pagpapakalma ko sa kanya. I felt his body relaxing in my embrace. “I will look for him, nandiyan lang ‘yon naglilibot.”

“You know Lexus, lalo na ngayong maraming tao. He’s probably dealing with someone right now,” I went on.

Sage let out a sigh as he nodded. Tila hindi pa s’ya sangayon sa sinabi ko pero wala rin nagawa. I could see how worried he was about our son, I am too. But I know Lexus, alam kong hindi ‘yon gagawa ng kaipag-aalala ng mama n’ya.

“Go outside, Hun. Kukuha lang ako ng maiinom ng mga gago at susunod rin ako,” saad ko. He nodded at me before kissing my cheeks. I couldn’t help but smile.

“Okay, si Lexus, Logan ah! Ang anak natin. Ako na bahala kay Lucas,” he reminded as he went out of the kitchen.

I just shook my head while a smile was mingling on my lips. I turned around to face our two-door refrigerator, and I took beers for my shameless friends who were already outside.

It’s my sons—the twins’ 10th birthday right now. I can’t believe they are already ten; time really flies by fast. I don’t want to be sentimental, but I still remember the first time I held them in my arms. And now they are already 10!

I can’t help but feel sad, and I know my husband’s too. But we really can’t do anything about it. At least we’re happy. My boys are growing up healthy and happy. That’s all that matters to me.

And today was more than just a celebration of their 10th birthday. It was a pivotal moment for them, a day that would mark the manifestation of their second gender, their roles as either alpha or omega.

Well, we already have a hunch about what they are going to be. They have already shown traits since they were kids, and you can see it in their personality and physical appearance.

That’s why this is really an important event for my twins. Today, they’re not just turning 10, they’re also discovering a significant part of who they are.

Turning 10 means you’re stepping into a new phase of your life. In our world, this day reveals your second gender. You might become an alpha, leading with strength and responsibility, or an omega, bringing support and harmony. Both roles are important, and each has its own path and purpose.

Whatever happens today, it’s just the beginning of a journey. We’re here to support them, no matter which path they find themselves on. Each of them will bring something unique and valuable to the world, and we’re so proud of them both.

Today was a celebration of their growth and the unfolding of their true selves. It was a moment to cherish, and I was honored to be part of it.

The process of their manifestation is just like the same as their first gender reveal. Walang nakakaalam sa second gender nila, bukod sa host na mag-a-announce mamaya.

I can’t also help but smile. Life has settled into a beautiful rhythm, and I’m filled with a deep sense of contentment. My marriage has been a source of immense joy, and looking around at my family, I feel a profound gratitude.

How did I get so lucky? Every day with them feels like a gift.

Sage’s presence is a steady source of support and love. We’ve built a life together, full of shared dreams and laughter. Our bond feels stronger than ever, and I cherish the moments we’ve shared and the way we continue to grow together.

My children bring a special kind of happiness. Watching them grow, learn, and thrive fills my heart with pride. Their laughter, their curiosity, their little triumphs – they’re all reminders of the joy and purpose in our lives.

I realize that the simple moments are often the most meaningful. The quiet evenings, the family meals, the shared smiles – they are the threads that weave together the fabric of our lives. I’m grateful for this life, for this love, and for the family that makes it all so special.

Pinaghandaan namin ang araw na ‘to ng asawa ko. Nung una nga ay balak namin ng malaking party para dito, we wanted the best for our sons. I’m ready to spend millions for this party because manifestation day is not just an ordinary day. But we asked the twins what they wanted, and they just told us that they wanted a backyard birthday party. They didn’t want an extravagant party.

So, we followed what our kids wanted. We also just invited some of our close friends, family, and my sons’ friends, who are just the kids of my friends. Oo, mga naka-settle down na rin ang mga gago.

I looked at the wall clock; it’s already 6 PM. I can hear from the kitchen the laughter of the kids outside playing. The sounds of kids laughing in the background are definitely better than the noise of a club. I can’t believe I’m saying this.

Lumabas na ako ng kusina pagkatapos makuha ang mga kailangan kong kunin. Agad sumalubong sa akin ang iba’t ibang tawa mula sa mga bata at mga matatandang nag-uusap. Some guests were also already eating.

I roamed my eyes around to look for Sage. My lips formed into a smile when I saw him talking to my friends partners, pero paminsan-minsan ay lumilibot ang mga mata n’ya hanggang magtama ang mga paningin namin.

I winked at him, but he just arched his eyebrow at me. He mouthed something while pointing in a certain direction. My eyebrows raised.

“Si Lexus,” he mouthed.

Tumango ako at ngumiti sa kanya. Tinignan ko ang tinuturo niya at nangunot ang noo ko nang makitang sa direksyon ng mga kaibigan ko. Napailing na lang ako nang marealize at mahinang natawa. Damn, I hope they can handle my son’s demands.

Pero bago ako maglakad patungo sa mga kaibigan ko, hinanap muna ng mga mata ko si Lucas at Leroy. I saw Lucas coolly sitting on the bench with his friends. They were talking, and all of them looked serious. I could see from where I was standing how Lucas had a smirk on his lips.

While Leroy was with his Yaya Tere. Tere was helping my son draw something. He had a lollipop in his mouth while his eyebrows were furrowing as he looked at what he was doing. They were just beside Sage.

Leroy is our third son. He’s already five years old. Yes, it’s been five years since Sage and I got married. And we’re still in love as ever.

Thinking about my life with Sage, I’m overwhelmed with love and gratitude. Our journey together has been nothing short of incredible. Sure, it hasn’t always been rainbows and sunshine, but every challenge we’ve faced has only strengthened our bond.

We’ve had our fair share of arguments and disagreements, but through it all, we’ve learned to communicate and support each other. It’s not always easy, but that’s what makes our relationship so real and resilient.

I chuckled as I thought about Sage’s sassy side. His wit and humor never fail to brighten my day. Even when he’s being cheeky, it’s a reminder of the joy he brings into my life. His sassiness is part of what makes him so uniquely wonderful.

Watching Sage with our children is one of the greatest joys of my life. He’s such a perfect mother. The love and care he shows them are remarkable. He’s patient, nurturing, and always there for them. Seeing him in action, I can’t help but feel an immense sense of pride and admiration.

In the grand scheme of things, I don’t ask for anything more. We have a life together that’s filled with love, laughter, and the occasional challenge. But through it all, Sage’s presence is everything I could have hoped for and more.

As I look back on our journey, I feel a deep sense of contentment. This life we’ve built, with all its ups and downs, is perfect for me. I wouldn’t change a thing.

Naglakad ako patungo sa mga kaibigan ko habang bitbit ang mga beer. Habang palapit ng palapit, ay kita kong lahat sila ay nakatingin sa isang direksyon. I already had an idea of what it might be.

“So, what’s now, Ninong? You’re really a scam, you told me you’re gonna give me 50% shares of your company!” I heard my son’s voice as I kept getting closer to them.

“What’s happening here?” I asked as my eyes drifted down to my son, who’s in front of my friends.

“Dumating rin!”

“Save us!”

Lalong nagsalubong ang kilay ko. Pinatong ko sa mesa namin ang mga beer na hawak ko at tumingin sa anak ko na ngayon ay nakahalukipkip habang nakataas ang kilay sa mga ninong niya.

His stance and appearance remind me of someone. Lexus’s eyebrows were raised at us while he was giving us a stare as if he were judging us. Yep, indeed my son, he got his mama’s stance and personality.

I came near him and bent down a little bit. “Babe, what are you doing here?” I asked as I held his shoulders. And not to my surprise, he just rolled his eyes at me.

“Damn, ano bang tinuturo n’yo sa anak n’yo, Manuel?” Napatingin ako kay Arveo dahil sa sinabi niya.

“What do you mean?” I asked, a little bit irritated. Is he questioning how we raised our child?

Arveo laughed. “Chill, that’s not what I meant…” he said as if he knew what I was thinking. “Your son just asked me to give him a yacht! Ka’y bata-bata ay gusto na akong utakan!”

“Yes, he also asked me to give him a plane and a lifetime free pass to my airport.” Naiiling na saad ni Beltran habang nakangisi.

Lexus huffed. “So what? It’s not like it would hurt your pocket.” Lexus rolled his eyes. I laughed and shook my head.

“Babe, that’s not how you talk to your elders,” pangaral ko sa kanya. Doon lang kumalma ang expression ng mukha niya at napanguso.

“Maka-elders ka naman, Manuel. We’re not that old.” Hindi ko na lang pinansin ang atungal ni Valentine.

Tumingin si Lexus sa ninong Armani niya. Ngumiti siya at tinitigan ang ninong niya nang nangungusap. “Ninong, can I have one of your private planes, please?” he pleaded as he emphasized the word please and side-eyed me. Napailing na lang ako.

Sage’s genes sure are strong with this one.

Beltran sighed and laughed heartily. He ruffled Lexus’s hair and nodded. He didn’t look like he was being forced; he was actually planning to give my son a plane.

“Alright, but only when you turn 18. Is that okay with you?” Beltran’s eyebrows rose, asking my son.

My baby beamed and immediately nodded. He smiled and fixed his eyeglasses. “Like I have a choice, Ninong,” he answered, making all of us laugh again. “Still, thanks po Ninong…” He squinted his eyes at his other ninongs. Napakamot naman ‘to ng mga ulo at batok at walang nagawa kung hindi pangakuan rin ang anak ko.

“Ako na agad ang naawa sa future business competitors ng anak mo, Manuel,” Vercolo snorted out.

I laughed. “And that’s thanks to my husband,” I credited.

“Right, it’s like I’m seeing Sage’s carbon copy, both cunning.” A proud smirk curved on my lips because of what Villanueva stated.

“Why does he even want those things? He’s still young,” Magkasalubong na kilay said ni Ormano.

Sasagot na sana ako nang magsalita ulit ang anak ko. Seems like he heard what his Ninong Bruce said. He faced Ormano with his arms crossed against his chest and a little smile on his lips.

“It’s for my future, Ninong. You won’t understand.” All of us dropped our jaws because of what we heard. We were all taken aback. What the… Nang makabawi sa gulat, napailing na lang ako at hindi naiwasang matawa habang nakatingin sa anak kong nakataas ang kilay.

As I look at Lexus, it’s like I’m staring straight at his mom’s reflection. He’s the spitting image of Sage, not just in looks but in spirit too. That same sass, that same fire—always arching his eyebrows like he’s questioning the whole damn world. Just like his mom. I swear, they’re both cut from the same cloth—pretty faces, sharp minds, always three steps ahead. He’s got that business sense too, a little hustler in the making. Sometimes, I see Sage in the way Lexus moves, the way he talks, even the way he stands. It’s uncanny, really. He’s his mother’s son through and through.

On the other hand, Lucas is like looking in a mirror. He’s my carbon copy, through and through. We’ve got the same eyes, the same stubborn jaw, and even that same half-smirk when something amuses us. It’s not just in the looks either—our personalities match up almost perfectly. He’s got that playful streak, just like me, always ready with a joke or a prank. But when it’s time to get serious, when something really matters, he switches gears in an instant. That’s when I see myself in him the most. We both know when to put the games aside and focus, and I can’t help but feel a swell of pride every time I see that in him.

And speaking of Lucas…

My eyes squinted at the sight of Salazar coming towards us with his raging eyes and eyebrows almost kissing each other. While he was holding my son Lucas’s arm—Sage was also following them at the back, almost running and panicking. My eyes drifted to Lucas, who already had his face crumpled with annoyance.

Agad ko silang sinalubong. “What’s happe—” I didn’t get to finish my words when Salazar dropped Lucas’s arm and looked at me with his piercing eyes.

“Your fucking son kissed my son, Manuel!” He roared while pointing at Lucas. I felt my eyes widen because of what he said. I looked at Lucas, who looked like he didn’t even care about Salazar’s rage. He was just looking at us unimpressed.

Sage immediately faced Lucas and bent down to look at our son. “What? Is that true, Lucas Samuel?” Hindi makapaniwalang tanong ng asawa ko.

Lucas just shrugged, a smirk tugging at the corner of his lips. “Yeah, it’s true,” he said, not even a hint of remorse in his voice. “It was just a dare, no big deal.”

Nalaglag ang panga ni Sage sa narinig. Agad namang nagsalubong ang kilay ko habang si Salazar ay napahilamos ng mukha gamit ang palad niya, halata ang matinding pagtitimpi. Buti na lang ay nasa likod niya ang asawa niya upang pakalmahin siya.

“Cronus, calm down…” Rinig kong bulong nito kay Salazar.

I knew my son could be smug, but this was pushing it too far. I glanced over at Sage, who was now rubbing his temples, clearly trying to keep his cool.

Sage sighed. “What dare, Son?” he asked calmly.

Lucas’s smirk just widened. “To kiss the prettiest person I see,” he said proudly and glanced at the back of Salazar.

I glanced over at my friend’s kid, and my heart sank a little. The poor kid looked flustered, his face bright red as he tried to hide behind Salazar. He was clearly embarrassed, so shy he could barely look up, and there’s my son on the other side of the room, looking proud as hell, like he just won the lottery.

Natigilan naman si Salazar dahil sa sinabi ng anak ko. Salazar looked away and pressed his lips together. He scoffed.

“Yes, that’s right. My baby Crushette is very pretty…” he said. “But what you did is wrong, boy.”

“Lucas, you can’t just go around kissing people because of some stupid dare,” Sage said, his voice calm but firm. “Do you have any idea how inappropriate that is?”

Lucas just rolled his eyes, crossing his arms over his chest. “It’s not like I hurt him. We were just messing around.”

I know my son, and I know he didn’t mean any harm, but still, he doesn’t realize how this might have affected the other boy. To him, it’s simple—he had a bet to kiss the prettiest person in the room, and in his eyes, that was my friend’s kid. It’s almost sweet in a way how he sees beauty so purely, but the way he went about it was… wrong. The look of pride on his face, that smug little grin, like he’s accomplished something great, completely misses the point.

I could see Salazar, still fuming, glaring at Lucas like he was ready to explode. “Messing around? You just stole my son’s first kiss! And you’re standing there acting like it’s nothing?”

“Cronus! You’re talking to a kid, you need to calm down!” Hinawakan ng asawa ni Salazar ang braso n’ya upang pakalmahin s’ya. “Tinatakot mo si Crushette!” Doon lang kumalma si Salazar nang marinig ang sinabi ng asawa.

I stepped in, placing a hand on Lucas’s shoulder. “Lucas, you need to apologize. This isn’t a joke—your actions have consequences. What you did wasn’t okay, and you need to make it right.”

Part of me can’t help but feel a weird sense of pride too—he’s honest, even if it’s in the most awkward, unfiltered way. He saw something beautiful and acted on it, though I wish he’d done it differently, with a bit more thought. But looking at that poor boy, trying so hard to disappear into his dad’s back, I realize how much my son still has to learn about empathy, about how his actions affect others.

Lucas looked at me, his smirk fading slightly, but he was still defiant. “But Dad, it was just—”

“No,” I cut him off. “It doesn’t matter what it was. You crossed a line, and now you need to own up to it. Apologize, and mean it.”

Sage nodded in agreement, his eyes softening as he looked at Lucas. “We know you didn’t mean any harm, but you need to understand how your actions affect others. This is important, Lucas.”

It’s a strange mix of emotions—frustration, concern, a bit of pride, and a lot of hope that we can guide him to understand the importance of what he did, not just the act itself but the impact it had. I need to make sure he sees the whole picture, not just his part of it.

For a moment, Lucas looked like he was going to argue, but then he sighed, his shoulders slumping a bit. “Fine,” he muttered, looking over at Salazar’s son. “I’m sorry. I didn’t mean to steal your first kiss.”

The boy didn’t answer and just got more flustered. He hid more behind Salazar while gripping his daddy’s hems. Even though he’s hiding, all of us here heard what he said.

“It’s fine…” he said in the tiniest voice without showing his face to us.

It wasn’t the most heartfelt apology, but it was a start. Salazar seemed to relax slightly, though he was still clearly upset. “Just… make sure it doesn’t happen again,” he said, his tone a bit less harsh.

“I’m really sorry about that,” Paumanhin ng asawa ko habang nakatingin kila Salazar. Tipid na ngumiti ang asawa ni Salazar at umiling.

“It’s okay, Sage. Pasensiya na rin sa asawa ko, he’s really just overprotective over Crushette,” saad nito.

I sighed and glanced at Salazar. “I’ll talk to Lucas, make him understand why you’re upset…” I stated while my thumb and index finger massaged my eyebrows.

He didn’t say anything and just nodded at me before picking up his son, who was still flustered by what happened. Salazar looked at me again before walking away with his family. Napailing na lang ako.

As Salazar walked away, I turned to Sage, who was already pulling Lucas into a hug. “We’ll talk more about this later,” Sage whispered to Lucas, who nodded against his chest, looking a little less smug and a little more like the kid he really was.

I sighed, running a hand through my hair. “You really gave us a scare, Lucas. But I’m proud of you for apologizing. Just… think before you act next time, okay?”

Lucas looked up at me, the smirk finally gone, replaced by a more serious expression. “Yeah, okay, Dad. I’ll try.”

Sage smiled softly at Lucas, and I felt a sense of relief wash over me. We’d get through this, just like we always did—together.

Pero nang mapatingin sa akin ang asawa ko, ganon nalang ang gulat ko nang samaan n’ya ako ng tingin. Nagtataka ko s’yang tiningnan, asking why he was suddenly glaring at me.

He clicked his tongue and looked away from me. “Tsk, manang-mana sayo ang anak mo,” he whispered through gritted teeth.

What—

Then realization hit me. I chuckled and looked away, feeling guilty. Sage just glared at me before shaking his head. He stood up and held Lexus’s and Lucas’s hands before turning his back on me.

“You two, you haven’t blown out your candles.” I heard Sage say to them.

I looked back at my friends. They were still there, and thank goodness they didn’t instigate more. Pero tila nagpipigil sila ng mga tawa. I just flipped my middle finger at them.

“Logan!”

Shit! Mabilis kong tinago ang kamay ko at humarap sa asawa ko na masama na ang tingin sa akin. I gave him a half-smile and scratched my nape. Mga pahamak talaga kahit kailan.

Sage sighed heavily before looking at me more calmly. “They are about to announce the twins’ second gender. Let’s talk to them first,” he suggested.

I nodded and walked towards him. I snuck my arms around his waist and kissed his temple. “Okay, babe,” I whispered.

Napagpasyahan muna namin pumasok sa loob ng bahay upang kausapin ang mga anak namin. Like I said earlier, both of us already had a hunch about what they might be. We just needed to tell them that we’re always here, and we already accepted them even before their second gender had been announced.

I looked at Sage; he was guiding our sons inside the house. He looked excited as he talked to them, while the twins listened to him like the kids they were.

Yaya Tere came near me and gave me my youngest son, Leroy. Karga ko ang bunso namin habang papasok kami ng bahay, nakasunod sa mama n’ya at sa mga kuya n’ya.

Leroy, our youngest, is not like the twins. He’s much calmer and quieter. He doesn’t talk much and isn’t really that stubborn for a 5-year-old. He likes reading and studying more than playing.

Lexus looked at me when we sat in the living room to talk to them. “Daddy, why are you carrying my brother?” he asked.

“Why, babe? You want me to carry you?” I asked, raising my eyebrows.

Sumimangot siya. “No way, Daddy! I’m already 10.” He huffed as he crossed his arms over his chest. I laughed lightly.

“Don’t be jealous, Lexus. Dad is just carrying Leroy because he can’t weightlift now because he’s old.” My brows drew together because of what Lucas said, but the little devil just smirked at me.

Lexus giggled. “Is that true, Daddy? Is that why you only have six abs now?”

I know Lexus and Lucas were just teasing me because I know damn well I still have my eight-pack abs with me and can definitely weightlift. I can carry them all!

Napatingin ako sa asawa ko upang humingi ng tulong pero naabutan ko siyang kagat-kagat ang labi at halatang pinipigilang matawa sa sinabi ng mga anak namin. Napanguso ako.

“Eww, Daddy!” My feisty little devil son, Lexus, reacted. “Stop that, you’re not cute.”

I swear, these twins are going to be the death of me. How did I end up with two little terrors like this? Lexus is cunning as hell, always scheming something. He’s got this weird obsession with power and money, and we’re not even talking small stuff. He’s already talking about owning a private jet and a yacht, asking people for company shares like he’s some sort of mini mogul. It’s impressive in a way, but damn, he’s got that oppressive streak that worries me. Where does a kid even get that?

And then there’s Lucas. Stubborn as a mule and smug to top it off. He’s always messing with people, pulling pranks, and acting like a little playboy. He’s got that charm, but I can already see it’s going to be trouble. He knows he’s got the looks and he’s starting to use them in all the wrong ways. It’s like he lives to push buttons, to see how far he can go before someone snaps.

I’m at my wit’s end. How do you even begin to handle two kids like this? One’s out to rule the world, and the other’s too busy playing games to care about anything serious. I love them, but damn, they’re driving me up the wall. I just want them to grow up decent, not turn into some kind of tyrants or heartbreakers. But with the way they’re going, who knows?

“Okay, stop na… stop bullying your dad, loves,” Sage said to them, and the twins immediately calmed down.

Then there’s Sage. I honestly don’t know how he does it, how he manages to keep his cool with these two. Somehow, he knows exactly how to handle them, as if he’s got this secret playbook on raising our kids. When Lexus starts with his power trips, Sage doesn’t back down. He’s firm but gentle, showing Lexus that there’s more to life than just money and power, teaching him to care about people, not just what they can offer. And with Lucas, when he’s being his stubborn, smug self, Sage just smiles, almost like he’s amused by it, and then he finds a way to turn it into a lesson. He’s got this way of breaking through their tough exteriors, getting them to listen without ever raising his voice.

And that’s not even all. On top of dealing with our little masterminds, Sage also handles our youngest, our sweet little 5-year-old. It’s like he’s juggling three different worlds, and somehow he makes it look effortless. The way he cares for them, loves them, even when they’re driving us both crazy—it makes me so damn proud. He’s strong, stronger than I ever imagined, and I’m constantly in awe of him.

Sometimes, when I’m stressed and feeling like I’m about to lose it, I just look at Sage and think, how lucky am I? He’s the glue holding us all together, the one who keeps everything from falling apart. He’s the best damn thing that ever happened to me, and to our boys. And no matter how wild things get, I know we’ll be okay, as long as we’ve got Sage leading the way.

Tumikhim si Sage at sumeryoso. Sumandal ako sa sofa habang buhat buhat si Leroy. Katabi ko si Sage, habang kaharap naman namin ang kambal na magkatabi.

“Happy Birthday, loves! Today is such a special day, not just because you’re turning another year older, but because you’re discovering more about who you are. Your second gender manifested today, and I want you to know how proud I am of both of you.” He began.

“Maybe you guys are confused about why we’re having this conversation. But, we just want you two to know that me and your daddy are both here for you, loves.” Lexus and Lucas looked at each other before slowly glancing at us. They still looked confused but nodded.

“Kahit anong resulta ang lalabas, we’re both here and already accepted both of you a long time ago…” Sage raised both of his hands as he pointed his finger at the twins’ chests. “So, remove all the worries and anxiety inside your hearts.” He smiled.

He went on. “This is just the beginning of everything. This is the new platform in your life. You are about to make a big step…” The twins smiled at what they heard. Hindi ko rin mapigilan na hindi mapangiti. “And remember that your second gender doesn’t define your whole character, worth, and significance. You are you, and a second gender won’t change anything.”

Sage glanced at me and nodded. I gave him Leroy when it was my turn to say something to the twins. Sage smiled at me, coaxing me to talk to the twins, so I faced them.

My kids… I couldn’t be prouder of who they are. Watching them grow up, seeing them discover themselves—there’s nothing more fulfilling. Today, they manifested their second gender, and all I can feel is love. Whether they’re Omega, Alpha, or anything else, it doesn’t matter. They’re still my kids, the same bright, beautiful souls who light up my life every single day.

“Being an Omega or Alpha doesn’t define who you are. It’s a part of you, yes, but it doesn’t change the incredible people you’ve always been. You’re still my amazing kids, full of kindness, strength, and so much potential,” I began.

I held both of their hands and gave them a slight squeeze. “This is just a new step in your life’s journey, one that’s going to bring new experiences and challenges. But remember, you’re not alone. You have each other, and you have us. We’re in this together.” Both of them looked at me with serious expressions, and I couldn’t help but chuckle.

I’ve always known this day would come, and honestly, I wondered how I’d feel. Would I be nervous? Scared? But now that it’s here, I’m just… proud. Proud of how strong and brave they are. Proud that they’re becoming who they’re meant to be, no matter what the world might say.

I took a deep breath. “No matter what the world might say or how others might see you, you are loved, accepted, and valued just as you are. We are here for you, every step of the way. Your second gender is just another part of the beautiful, complex people you’re becoming, and I couldn’t be prouder to call you my children.” My lips curved into a smile when I saw Lucas look away, while Lexus’s eyes were getting teary.

Their second gender doesn’t define them. It’s just another piece of the puzzle that makes them who they are. And who they are is nothing short of extraordinary. They’re kind, smart, and so full of potential. We’re here for them, every step of the way. To guide them, to support them, to love them unconditionally.

If they ever doubt themselves, I’ll remind them of how amazing they are. If the world ever tries to bring them down, I’ll be there to lift them up. Because they’re my kids, and nothing—absolutely nothing—will ever change how much I love them. I accept them completely, with every fiber of my being.

I looked at Sage, my husband. He was smiling at me proudly while his eyes flickered with encouragement. I looked at the twins and raised my hand to cup Lexus’s face when I saw a lone tear in his eye, I wiped it off.

“We love you both so much, me and your mama, and nothing will ever change that. Let’s celebrate today, not just because it’s your birthday, but because you’re growing into the incredible individuals you’re meant to be.”

And to my shock, both of them jumped at me for a hug, causing me to be pushed back onto the sofa. I heard their little sobs as they pressed their faces against my neck while Sage just giggled as he watched us hugging each other.

I closed my eyes tightly and hugged them back. I didn’t want to be emotional. It’s wild how life turns out sometimes. I used to be that guy—always chasing the next thrill, the next night out, never thinking about tomorrow. Playboy, fuckboy, call it what you want. Relationships were just a game, something to pass the time. Love? That was just a word people threw around, something I never believed in. But then, Sage came along. He saw right through all the bullshit, and somehow, he made me see it too.

Meeting him was like waking up from a long, reckless dream. He didn’t just change me; he made me want to change, to be better. And now, here I am, with a family of my own. It’s crazy to think about how different things are. I used to live for the sound of music pumping through the club, the noise, the chaos of it all. But now, the loudest noise I want to hear is the laughter of our kids, the sound of our life together.

I never thought I’d be the guy who finds peace in a home filled with love and happiness, who would rather see the smiling faces of his own family than a crowded dance floor. But that’s what Sage gave me—a reason to slow down, to build something real, something lasting. I’m happy now, in a way I never even knew was possible back then. And every time I look at Sage, I’m reminded of how far I’ve come, and how lucky I am to have found him.

I opened my eyes slowly and glanced at Sage. He was also looking at me with loving eyes, a smile playing on his lips. I smiled at him while still hugging the twins, who were still crying on my neck.

“I love you,” I mouthed, looking straight into his eyes. A soft smile spread across his face.

His eyes shining with emotion, he mouthed back, “I love you too.”

The corner of my mouth quirked up. Once again, I closed my eyes and hugged the twins tightly, a smile on my face.

I never pictured myself as a family man. I always thought my path was somewhere far away from the idea of settling down.

But here I am, and honestly, I wouldn’t change a thing. Life had different plans for me, and it turns out those plans were better than anything I could have imagined. I used to see a future full of accomplishments and accolades, but what I have now—this life with my family—is more fulfilling than any of that ever could be.

Sometimes, it takes life’s unexpected turns to show us where we truly belong. And I’m so thankful that I found my place right here, with my family. This is the life I was meant to have, and I couldn’t be happier.

Destiny led me here, to a place of contentment I hadn’t known I was searching for. And as I wrapped my arms around the twins, I understood that this was the life I’d been meant to live all along. A life filled with love, purpose, and the kind of joy that only comes from being surrounded by those who truly matter.

SC 02

Warning: 18+

SAGE

“Ma, where are you going?”

Napatingin ako kay Lucas na nakaupo sa sofa habang nanonood ng TV. Nakadungaw s’ya sa akin mula sa sofa at magkasalubong ang kilay.

Lumapit ako sa kan’ya at humalik sa pisngi n’ya. “Sa Daddy mo lang, nak. I’ll visit him,” saad ko at tumingin sa katabi n’ya—ang bunso ko.

Napabuga nalang ako ng hangin. “Leroy, what did I tell you about using your PSP? Ang lapit nanaman ng mata mo sa screen!” sita ko. Agad naman siyang napatingin sa akin, tila hindi n’ya nga ako napansin kanina dahil sobrang focus sa kan’yang paglalaro.

He immediately hid his PSP as if I hadn’t already seen it and stood up to kiss my cheek. “Sorry, Ma. Hindi ko napansin,” aniya.

Napailing nalang ako at kinurot ang pisngi n’ya ng mahina. Wala si Lexus, nasa school kahit Sabado dahil may club activity. President kasi s’ya ng club nila kaya kailangan talaga s’ya don.

“Sige na, alis na ako,” paalam ko. I faced Lucas again. “Bantayan mo ang kapatid mo, Lucas,” paalala ko sa kan’ya.

“Okay, Ma. Hatid na kita sa kotse mo,” anyaya n’ya sa akin. Napangiti naman ako.

Isa sa mga namana ni Lucas sa daddy n’ya, bukod sa pagiging maloko, ay ang pagiging sweet. Like what Lucas said, he indeed led me to my car. I kissed Leroy and him on the cheek to bid my goodbye before starting the engine and maneuvering it out of our residence.

Who would have thought that I have my own car now? I even learned how to drive— that’s all thanks to my husband. Parang dati lang, nagpapanggap pa akong nahihilo sa unahang parte ng kotse, pero tingnan mo naman, ako na mismo ang nagdri-drive.

As I drove down the newly paved highway, the hum of the engine was a comforting constant beneath my thoughts. The city blurred past the windows, a mix of old and new, with fresh structures rising from the ground like they’d always belonged there.

Look at all this, glancing at the sleek buildings lining the road. Just a few years ago, none of this was here. Now, it’s all thriving. They’ve built new shops, new offices, even parks. It’s like the world’s getting a makeover.

I eased the car onto a newly opened stretch of road, feeling the smoothness of the asphalt under the tires. It felt good, like the city was finally catching up to the pace of life.

New roads, new places to go… Everything’s becoming more connected, more accessible. We’re not just surviving anymore; we’re actually moving forward.

I noticed a billboard advertising a new tech hub, promising jobs and innovation. The faces in the ad looked so confident, so sure of the future.

Everyone’s changing, too. You can see it in how people carry themselves, like they know things are getting better. Life’s not as hard as it used to be—there’s more opportunity now, more hope. Every day feels like progress.

I passed a group of construction workers, their orange vests bright against the grey of the pavement. They were part of it, part of this massive, collective push towards something better.

As the city skyline came into view, towering and full of promise, I felt a deep sense of satisfaction. The world was changing, and for the first time in a long time, I was genuinely excited to see where it was headed.

Nang makarating ako sa tapat ng building ng Mafinix Corp, pinarada ko lang ‘to sa harap ng building. I tossed the key to the valet guy when I saw him approaching me. He will take care of my car.

The guards smiled and greeted me when they saw me entering the building. I smiled back at them. I roamed my eyes around the lounge area. Malaki na rin ang pinagbago ng Mafinix, in a good way.

Mafinix Corp—what a powerhouse. It’s been the biggest and most powerful automobile company in the world for as long as I can remember. No one else comes close. I’ve always been in awe of how they’ve stayed on top year after year. The company was practically synonymous with cars. If you were talking about the best, you were talking about Mafinix.

And then there’s the chairman. He led Mafinix through decades of dominance, but now he’s retired, living his best life, traveling the world with his husband, Mama Giannie. It’s kind of incredible how smoothly the transition happened when he stepped down. And I can’t help but feel a surge of pride every time I think about who’s at the helm now.

My husband, Logan, the one now handling all the transactions of Mafinix Corp, is nothing short of brilliant. Every decision, every move he makes—it’s like he was born to do this. The way he’s steering the company, you can see why Mafinix is still untouchable. I’m so damn proud of him. It’s not just about keeping the legacy alive; it’s about building something even greater. And honestly, there’s no one else I’d trust with it.

A sense of pride swelled in my chest. Year after year, they’ve stayed on top. No one even comes close. He’s incredible. The way he’s stepped up, leading the company, keeping it on top… I couldn’t be prouder. Mafinix is still the biggest and the best, and that’s because of him.

The road ahead was clear, just like the future of Mafinix Corp. With my husband in charge, I knew the company would continue to thrive, pushing the boundaries of what was possible in the automobile world.

“Good morning po,” nginitian ko ang mga bumabati sa aking mga empleyado. They all know me. As I looked around, I saw some old faces and some new ones.

“Oh, Sir. Sage!”

Napatingin ako sa bumati sa akin at lumawak ang ngiti ko nang makilala ko ito. It was Mitch, my husband’s new secretary. Matagal na s’ya kay Logan, almost mag-si-six years na rin if hindi ako nagkakamali.

“Oh. Hi, Mitch,” I greeted her as I slightly bent down to hug her. I fixed my sunglasses so they wouldn’t fall off when I bent down.

She hugged me back and excitedly looked up at me. I’m taller than her by just an inch, but because I’m wearing high heels, it made me much taller than her.

“Nandito ba kayo for Sir Logan?” she asked. I noticed that she was carrying a folder.

My eyebrow arched. “Yes, obviously,” I answered. Nahihiya naman siyang napakamot ng kan’yang pisngi.

“Ah, wala po si Sir Logan sa office n’ya, nasa meeting po…” She awkwardly laughed at me. “Gusto n’yo po bang hintayin na lang s’ya sa office n’ya? Hatid ko na po kayo?”

I let out a sigh and roamed my eyes around. I looked back at her and shook my head. “No, dito na lang muna ako sa lounge area magpapalipas ng oras. Puntahan mo na lang ako dito pag nakabalik na si Logan,” I said. Mabilis naman siyang tumango kaya tumalikod na ako sa kan’ya upang maupo sa isa sa mga sofa ng lounge area.

As I walked around the lounge area, the staff couldn’t help but look at me. Some of them smiled and greeted me, while others just decided to stare. But when our eyes met, they would smile at me, even if it was forced. Hindi ko na lang pinapansin. The sound of my heels was more satisfying to hear than giving a damn about them.

I’m wearing a white silk off-shoulder top, black trousers, and my newest purchase—Yves Saint Laurent black heels and a black handbag. I looked sophisticated, especially because I’m also wearing my sunglasses. So, I don’t really blame them if they find me intimidating. And that’s really what I wanted—to come off as intimidating.

I silently sat and waited for Logan to finish his meeting. I busied myself by reading some magazines about cars that featured Mafinix Corp and Logan himself. They talked about how successful he is, and of course, he always mentioned me and our kids as part of his success. I used to be just his secretary, and now look where I am. I’m already in a magazine because my husband mentioned me as the reason why he’s successful.

And of course, I’m not just his unemployed husband. No way would I let anyone label me as unemployed. Mas masakit pa ang salitang ‘yon sa kahit anong panglalait. They can call me ugly, but don’t ever call me unemployed.

Being a secretary used to be my entire world. I was good at it, too—organized, efficient, always on top of things. But that chapter of my life is behind me now, and it’s funny how things change. Now, I’m not just a house husband, not just a mother to our kids—I’ve got my own career, too.

Some people might think that staying home with the kids is all I do, but they’d be wrong. I’m managing our household, yes, but I’m also running a successful freelance business on the side. Writing—who would’ve thought? It started as a hobby, something to keep me busy while the kids napped. But it grew into something bigger, something that’s all mine. I’ve got clients, deadlines, even a few publications under my belt.

It’s a juggling act, no doubt about it. But it’s also deeply satisfying. I’m proving to myself, and maybe to the world, that I’m more than just one thing. I can raise our kids, support my husband, and still chase my own dreams. It’s not easy, but then again, nothing worth doing ever is. And when I look at our life—the kids, my husband, and my career—I realize I wouldn’t trade it for anything.

“Huy! Alam mo bang nandyan ang asawa ng boss natin?” Natigil ako sa paglipat ng bagong pahina ng magazine ng may marinig akong nagsalita hindi kalayuan sa likod ko.

“Weh? Saan mo nakuha ‘yan?” Rinig kong usisa ng babaeng kasama nung unang nagsalita. Dahan-dahan ko namang sinara ang magazine at sumandal sa inuupuan ko. Seems like what I’m hearing is more entertaining than reading the magazine.

The air around me seemed to freeze as I tilted my head slightly, the faintest of smirks curving my lips. My eyes narrowed, focusing sharply to the side, looking at the two newly arrived people as they were about to talk about me. I crossed my arms slowly, fingers tapping rhythmically against my elbow—each tap like the ticking of a countdown.

“Kila Joan! Usap-usapan sa floor natin. Nandyan daw asawa ni Sir. Sayang, hindi ko nakita.” Rinig kong dismayadong saad nito. “Ah, by the way, alam mo ba, dati palang sekretarya ni Sir Logan yung asawa n’ya ngayon? Shet! Isang kababayan nanaman po natin ang nakaahon sa hirap!”

My foot shifted, a slight but deliberate movement, grounding myself as I leaned ever so slightly forward, catching every word. When the talk turned into judging, my chin lifted a notch, almost as if daring someone to come at me. One eyebrow arched high.

Mukhang hindi nila ako napapansin at ayoko rin silang lingunin. What are they even doing here? It’s working hours, huh?

“Talaga?”

“Oo, teh! Hindi nga rin ako makapaniwala nung una, eh! Kita mo ‘yon, posible pala yung ganon. Ma-inlove yung boss sa secretary nila…” The first one giggled as if she were blushing. I pressed my lips together.

“Sus, for sure nilandi non si Sir! Baka ginamit na puhunan ang katawan n’ya para makuha si Sir Logan.”

Ang lalong nakataas kong kilay ay lalo yatang tumaas dahil sa narinig ko.

“Huy, grabe ka naman!” Sita sa kan’ya ng kasamahan n’ya. “Pero sabagay, alam mo naman yung usapan dati kay Sir Logan, dati daw fuckboy ‘yon at pati empleyado n’ya pinapatulan.”

I can’t believe I’m hearing this. These bitches really have the nerve to sit here and talk about me like I’m some kind of gold-digging secretary who seduced my way into this life. As if I’m just a pretty face who lucked out and married the boss.

“Diba! Baka nga nabuntis n’ya lang yung asawa n’ya, kaya no choice s’ya kung hindi pakasalan.” My eyes squinted, and I couldn’t help but clench my jaw as I heard that bitch laugh as if what she said was funny.

How dare they. How fucking dare they.

They must not know who they’re dealing with. I didn’t just “use to be” a secretary—I ran that office like a well-oiled machine, and I earned every damn thing I’ve got. If they think they can belittle me, they’ve got another thing coming. I’ve dealt with worse, and I’ve come out on top every single time.

“Kaya tingnan mo, may plano ako…” I felt my ears twitch when I heard the bitch speak in a low voice, like she was scheming something. “Lalandiin ko si Sir Logan. I’ll seduce him, like what his husband did. For sure, papatulan ako non dahil matanda na yung asawa n’ya. Wala pang umaayaw sa akin.” Tila nag pintig yata ang tenga ko dahil sa narinig.

“Gaga ka! Baka mapahamak ka d’yan sa gagawin mo, Dana.” Pagtutol ng kaibigan n’ya sa kan’ya.

Dana, huh? Yes, dadanak ang dugo pag hindi n’ya tinigil ‘yang kahibangan n’ya.

“Shhh… Just watch and see. Matitikman ko rin yan si Sir, at ‘di hamak na mas bata at mas maganda ako sa asawa n’ya, no! Kaya tingnan na lang natin.” The bitch said with so much confidence that I couldn’t help but smirk sarcastically.

One of these little wannabe homewreckers thinks she’s gonna seduce my husband? Please. She couldn’t if she tried. But if she’s really that desperate for a show, then I’ll gladly give her one.

Let’s see how she handles it when I turn on the charm, because honey, when I’m done, she’ll be lucky if she can even look me in the eye. These bitches want drama? They’ve got it. But they better be ready to lose, because I play to win. Every. Single. Time.

Hindi na muli nasundan ang pag-uusap nila kaya sa palagay ko ay umalis na ang dalawa. Nararamdaman ko parin ang matinding inis at pagka-irita dahil sa narinig ko. I wouldn’t let this day end without getting my revenge on them. How dare they speak ill of me? At ang gaga, balak pang landiin ang asawa ko.

Nahinto lang ang malalim kong pag-iisip nang biglang may humalik sa pisngi ko. I looked up and saw Logan standing beside me with a grin on his lips, while both of his hands were in his pockets, standing coolly.

“Mitch told me you were here,” he said. “What are you doing here, babe? You miss me?” He sheepishly said as he took my hand to help me stand up from sitting.

My eyes softened while looking at him, but when I remembered what that bitch said, my eyes sharpened and that caught him off guard.

Don’t get me wrong, I trust Logan, but I don’t trust the people around him, just like that bitch earlier. This is not the first time that someone tried to ruin us, and they will always fail miserably each fucking time.

“Hey, what’s wrong?” he asked softly. Logan’s hand found its place on my waist. He pulled me closer to him and kissed my temple like he always does to calm me down.

I smiled at him and shook my head. “Nothing, Hon. Should we go to your office now?” I asked as I clung to his toned arm.

Logan chuckled but didn’t say anything as he led me to walk towards the elevator. We rode his private elevator while his hand was on my waist and my head was on his shoulder. We were quiet the whole ride.

When we reached his office, we saw Mitch’s cubicle outside Logan’s office. Binati kami nito na tinanguan lang namin ni Logan, I also smiled at her. Hinatak na ako ni Logan papasok ng office n’ya at agad s’yang dumiretso sa living area ng office.

He sat on the sofa and he pulled me to sit on his lap. My arms automatically inclined around his neck while his hands were still on my waist, caressing it softly.

“Hm? What’s bothering you, babe?” he asked while pressing his face against my cheek. My hands softly brushed the back of his hair while I was still sitting on his lap.

“Wala naman…” pagsisinungaling ko. I’m actually bothered by what that bitch said about her being younger than me.

I couldn’t shake the feeling that had settled deep in my chest since overhearing those women. Their voices echoed in my mind, all laughter and smugness, as they casually tossed around the fact that they were younger than me. One of them had even mentioned trying to catch my husband’s eye, as if that was something she could just do, like it was a game.

I know I look good—no, scratch that—I know I look damn good. My husband tells me every day, “You’re beautiful,” and it’s not just a habit or something said out of obligation. The way Logan looks at me, touches me, like he can’t get enough, speaks volumes. After three kids, I’m still turning heads, and not just my husband’s. Hell, I see the way people check me out when we’re out together. I take care of myself, work out, eat right, and it shows. The mirror tells me the truth every morning: I still got it.

But damn, those words I overheard today. That little bitch, all smug with her youth, talking about how she’s younger, how she’s got time on her side. She doesn’t know shit about me. She doesn’t know what it’s like to be in love for years, to have a man who loves me so much, who would never look at another. And yet, here I am, feeling this gnawing insecurity creeping in.

Logan sighed, while wrapping his arms around me.  “What’s really going on, babe? Something on your mind?” he asked, worried.

I shook my head and leaned my head on his chest. “It’s nothing, really. Just… stupid stuff.”

It’s stupid, really. I know it’s stupid. Logan’s never given me a reason to doubt. We’re solid, unshakeable. But hearing that snide comment, hearing someone even entertain the idea that they could steal my man, it stings. It makes me question if I’m doing enough if I’m enough. I know I shouldn’t let it get to me, but it’s there, lingering, like a shadow in the corner of my mind.

My eyes landed on Logan when he gently lifted my chin. “Come on, talk to me. You know I can tell when something’s bothering you. What’s this ‘stupid stuff’ that’s got you so down?”

I try to shake it off. I’m better than that, better than her. I know what I bring to the table—my experience, my strength, my unwavering love. But I can’t help it; I’m human. The thought of someone younger, fresher, trying to take what’s mine? It makes my blood boil. I could laugh it off, but there’s a part of me that wants to prove that I’m still the best damn thing that’s ever happened to my husband.

Napabuntong hininga ako. I was hesitating at first if I should tell Logan what I heard, but I don’t want him to be worried about me. “I overheard some of your employees talking today. They were saying things about how I’m getting old… how they’re younger and could…” My voice dropped. “Try to take you from me.”

Let her try, let her see if she can even come close. Because deep down, I know she can’t. She’ll never understand what we have, the history, the love, the bond that’s been built over years. And as much as that nagging insecurity eats at me, I know it’s no match for the confidence that comes with knowing I’m irreplaceable.

I wasn’t about to let some insecure little twit make me doubt myself. I was still the same man my husband had fallen in love with. Maybe a little older, a little wiser, but still me. And if anyone thought they could come between us, they were in for a rude awakening.

Logan frowned at what he heard and pulled me closer. “Hey, listen to me. They don’t know a damn thing about us. You are the most incredible person I’ve ever known, and nothing—not time, not age, not anyone else—can change the way I feel about you.” His voice was soft but firm.

I bowed my head down. “But what if one day you do notice? What if you start seeing what they see?” I asked, almost whispering.

Logan once again lifted my chin. He shook his head as his thumb brushed on my cheek. “What I see is the man I fell in love with, the one I’m still madly in love with. You’re beautiful, inside and out, and nothing can ever change that. Every line, every little change… it’s just proof of all we’ve been through together, and I wouldn’t trade that for anything.”

“But, what if—”

Logan cut me off. “No ‘what ifs.’ You are everything to me. Those people don’t see what I see. They don’t know how you make me feel, how you’ve made our life together better than I ever imagined. They don’t know the real you—the one I get to wake up to every morning, the one who’s given me so much love and three amazing kids. They have no idea how lucky I am,” he stated.

What he said made me smile. The insecurity and anxiety vanished just like that. I rested my head on his shoulder. “I guess I just needed to hear that,” I said with a smile while peeking at him.

Logan smiled at me and kissed my forehead. “And I’ll tell you as many times as you need to hear it. I love you—every part of you, just as you are. There’s no one else, no one younger or prettier or anything, who could ever take your place. You’re mine, and I’m yours, always. And if anyone tries to mess with that… well, they’ll just have to learn the hard way that I’m not going anywhere.”

I nestled closer to him. “Thank you, I love you so too, so much.”

“I know. And I’m never going to stop reminding you how much you mean to me. Always.” Logan kissed the top of my head while holding me tightly.

I was about to kiss him but got interrupted when the office door swung open. I remained seated on Logan’s lap, my back facing him while his hands made circles on my waist. My forehead creased when I saw a girl holding a folder walk in.

“Sir—” She didn’t get to finish what she was about to say when she saw me. Her eyes widened.

That damn fucking voice!

“What are you doing, Ms. Cabral? Why the fuck didn’t you knock?” my husband asked seriously.

She was still staring at me in shock, seemingly frozen in place. “I-I’m sorry, Sir. I didn’t know you had a visitor,” she stuttered while still looking at me.

Well, well, well. Look who decided to slither in. The little bitch who thinks she can seduce my husband. Oh, she’s shocked to see me here, sitting comfortably on his lap, exactly where I belong. Perfect. Let’s see how confident she is now.

“Still, even if I didn’t have one, you should have knocked,” Logan fretted. I could almost feel how his eyebrows had already snapped together.

The girl in front of us gasped. “I-I’m sorry, Sir! I’ll just come back later.” She bowed her head and was about to leave when I spoke.

“Stay,” I commanded.

She must’ve thought she’d walk in here, all smug and flirtatious, thinking she could steal a moment with him. But no, sweetheart, this isn’t your playground. You might think you’re something special, but you’ve got nothing on me. You want a show? I’ll give you one. I’m about to show you just how much of a bitch I can be.

Watch closely, because I’m going to enjoy this. Every touch, every laugh, every look—this is all for you, honey. You wanted to play dirty? Well, I’m ten times the bitch you could ever be. Let’s see how you handle that.

I stared at her from where I was sitting, on Logan’s lap. She looked at me but quickly bowed her head again, seemingly unable to believe what was happening. I raised an eyebrow. Oh, look at her squirming already. Just one stare, and she’s losing her nerve. Good. Let’s see how she handles a little more pressure.

She thought she could intimidate me, make me feel old and insecure. But right now, all I feel is power. She’s the one squirming, not me. I’m sitting here on his lap, in his arms, where I’ve always been and where I’ll always be. She’s just an outsider looking in, hoping to catch a scrap. Pathetic.

I can feel my husband’s eyes on me, probably wondering what I’m up to. But this? This is just for her. I’m going to make sure she never forgets this moment.

“What’s up, babe?” Logan asked, confused because I made that bitch stay. I glance at him over my shoulder. I give him a malicious grin and a wink before I look in front of me again. She’s now looking at us. I smiled at her, which made her eyebrows knit together.

Slowly now. Stand up, nice and easy, don’t rush. Let her watch, let her see exactly what she’s up against. She thinks she’s confident? I’ll make sure she second-guesses every move she’s made since she walked in here.

I slowly walk towards her, making sure the sound of my heels is the only thing she can hear. My arms are crossed against my chest, and my eyes never leave her figure. She looks away from me, and I can see her playing with her fingers.

“Honey…” I call Logan without looking at him, making sure my voice is ten times sweeter and softer than usual.

“Yes, babe?” he responds. I angle my body to look at him; he’s sitting there with his legs crossed, seemingly entertained by what he’s seeing.

My eyes squint at him. “Is this how you train your employees? Disrespectful. She can’t even look at me!” I say in a mocking tone, glancing at her.

I can see her expression turn to panic. She immediately glances up at me. “I-I’m sorry, Sir!” she apologizes.

There it is—that flicker of insecurity. She’s trying to hide it, but I can see it. She knows I’m in control. I’m the one she’s up against, not just some fantasy she can seduce. Time to make that crystal clear.

Now, let’s take a little walk. Close the distance. Keep my eyes locked on hers—don’t look away. I want her to feel every bit of what I’m thinking. She’s not just beneath me; she’s irrelevant.

Let her see exactly how much she doesn’t belong here. This is my territory, my husband, my life—and there’s no way in hell I’m letting her or anyone else even think they can take that from me.

Head to toe, I take her in. Slowly. Let her see that I’m not impressed, not in the slightest. She’s nothing special. Just another girl with too much confidence and not enough substance.

I let my eyes bore into her, making sure the judgment in my gaze is so visible that she’ll feel it in her bones. I look at her again from head to toe, but my eyes linger on the heels she’s wearing. Manolo Blahnik, huh? I stare at them, making sure she knows that I know how fake those heels are. My lips form into a mocking grin.

There’s that discomfort again. Good. Let it sink in, let it spread. I’m not just taunting her; I’m dismantling every bit of self-assurance she walked in with.

I lean closer to her ear, and I can feel her shiver. It makes my grin widen. I peek at her and see her staring straight ahead, eyes wide, and I can almost hear her swallowing hard. Nervous, huh? As you should be.

“What did you say again…” I whisper, my voice dropping into a warning tone. “You’ll seduce my husband like I seduced him?” I chuckle when I feel her stiffen. “Oh bitch, I didn’t just seduce him—I claimed him. I set the standard, and trust me, you can’t compete where you don’t compare. So, unless you want to learn the hard way what it means to overstep, I suggest you stay in your lane.” I peek at her before slowly leaning back.

Her eyes widen, and I can see the blood drain from her face. “S-Sir—”

She’s taken aback by my boldness, trying to stammer a response, but I cut her off with a dismissive wave of my hand. Oh, I won’t let her explain. I heard it loud and clear.

“Save it,” I dismiss.

The difference between us? I don’t need to try. Logan is already mine, and nothing she does will change that. So go ahead, she can give it her best shot—but don’t be surprised when she’s left with nothing but disappointment.

And now, the final touch—a smirk. Just enough to let her know that I see right through her. She’s not a threat. She never was. She’s out of her depth, and she knows it. She came here to play games, but she’s just met the master.

This is my world, my husband, my life. And she’s not even a footnote in our story.

As she shifts uncomfortably, I chuckle softly, shaking my head in mock disbelief. My shoulders shrug slightly, an exaggerated gesture of indifference that seems to say, “Is this really the best you’ve got?”

With a taunting smile on my lips, arms crossed on my chest, I turn my back on her and start walking towards Logan, who has a proud smirk on his lips.

“Oh, and by the way…” I stop when I remember something. I maintain my position with my back facing her. “You’re fired,” I say in finality without glancing at her. Like I said, I won’t let anyone slide for speaking ill of me.

“W-What?” I can feel her widening eyes staring at my back. “You can’t do that to me!” Now she’s shouting.

Napahinto ako sa paglalakad dahil sa sigaw n’ya. Tumaas ang kilay ko at dahan-dahan pumihit paharap, just to see her standing with her hands formed into fists, eyes widening and jaw tightening.

I leaned back, a smirk playing at the corners of my lips as I regarded the bitch before me. My eyes glinted with a mix of amusement and disdain. Her face flushed with anger, but the mocking smile never wavered as I watched her reaction, enjoying the stress I’d caused.

“Yes, he can, Ms. Cabral,” sabat ni Logan. I smiled at her and tilted my head cockily.

Her jaw dropped while blinking twice, like what she heard was something absurd. I shook my head and chuckled, looking at her with pitying eyes.

“You can pack your things now, Ms… What is it again—Nah, never mind.” I saw how her shocked expression turned into a piercing one again. She glared at me, and I couldn’t help but arch my brow.

Nakataas lang ang kilay ko sa kan’ya, naghihintay ng sasabihin n’ya. Pero nagtaka ako nang bigla s’yang ngumisi, tila bumalik ang kumpiyansa sa sarili at tumapang. She mirrored my stance, crossing her arms over her chest and smirking at me.

She scoffed. “You think your husband is really happy with you…” She glanced over my shoulder to look at Logan. Her eyes flickered. “Maybe he needs someone who can truly excite him,” she said seductively while looking at Logan.

Ohh, this bitch. I wanted to laugh, but I stopped myself. If she’s looking for a fight, she’s about to get one. But trust me, she won’t like how it ends.

Logan scoffed. “Ms. Cabra—”

I cut him off. “Shut up, Logan.” I ordered without throwing a glance at him; my eyes stayed on the shameless bitch in front of me.

I smiled at her. “Oh, sweetheart, I’m sure he’s thrilled—especially when he sees what a joke you are…” I made my expression sad, like I was looking at the pathetic thing she is. “Keep trying to impress him, though; it’s almost entertaining,” I said, my tone dripping with sarcasm.

I saw how much she was trying to hold her anger. “Confidence can only get you so far. Maybe he’s looking for something new,” she said, arching her brow at me tauntingly, as if she hit a sore spot.

I chuckled, rolling my eyes as if I were hearing the same tired line for the hundredth time. “New? If ‘new’ means desperate attempts at attention, then you’re definitely his type. But I wouldn’t hold my breath for any breakthroughs.”

What I said caught her off guard, but she gritted her teeth afterward. “You’re just being arrogant. I could offer him something different, something better.” I mentally winced when she smirked at me boastfully.

I laughed lowly, shaking my head and massaging my forehead. God! She’s stressing me, huh. “Better? Please. You’re like a bad sequel no one asked for. He’s got the original, and that’s all he’ll ever need.” I heard Logan chuckle behind me.

“We’ll see about that. You might be surprised at how quickly things can change.” She still has something to say? With a fluid, deliberate motion, I crossed my arms over my chest again, making it clear I wasn’t impressed. My gaze flicked over to her with a cold, assessing stare, eyebrows raised in a challenging arch.

I laughed without humor, shaking my head with a dismissive wave. “Oh, I’m not surprised. I’m just waiting for the punchline. You’re not even a blip on our radar. Now, if you’ll excuse me, I’ve got better things to do than indulge your delusions.”

She glared at me, her face flushed with anger. “You think you’re so superior, don’t you?” Her voice was tight with frustration.

I raised an eyebrow, not bothering to hide my smirk. “It’s not about superiority. It’s about reality. And the reality is, you’re not even a factor here.”

Her eyes flashed with fury, and she took a step closer, as if daring me to back down. “You’ll regret this.” Is she really threatening me? Me, a Hidalgo?

I remained unmoved, my stance relaxed and confident. “Regret? I doubt it. But if you want to keep talking, I’m happy to let you. You’ll only make yourself look more ridiculous,” I sneered.

With a final, scathing look, she turned on her heel and stormed out, her heels clicking angrily against the floor. The room fell silent, save for Logan’s subdued chuckle behind me. I turned, meeting his eyes with a satisfied grin.

“Well,” I said with a grin, “that went exactly as expected.”

“That was entertaining, babe,” he commented. I rolled my eyes and walked towards him. “Is she the one who talked bad about you?” he asked, suddenly turning serious.

I nodded. “Oo, hayaan mo na. Tama na yung ginawa ko sa kan’ya,” I said. Tila hindi naman s’ya kumbinsido, pero tumango pa rin s’ya.

He pulled me onto his lap again. He kissed my temple as he nestled his head on my neck while my hands rested on his wide shoulders.

Pero maya-maya lang ay bigla ulit natawa si Logan, tila may naalala. “I can’t believe you did that. The look on her face was priceless! I swear, you never lose that sassy edge, do you?” saad n’ya habang umiiling.

Napangisi ako. Tinanggal ko ang kamay ko sa balikat ni Logan at pinagkrus sa dibdib ko. “Well, someone had to remind her who’s in charge around here. She thought she could just waltz in and make me feel small? Please. If she’s going to play dirty, she better be ready for the consequences,” I stated with my usual sassy tone.

Logan was still chuckling. He pulled me closer. “I knew you could handle yourself, but damn, you really put her in her place. I love seeing that side of you. You’re fierce, and it just makes me love you more.” He licked his lower lip while looking at me with full amusement.

“As if I’d let what that bitch said slide. Sa tingin n’ya ba ay hahayaan kong, kaya’t kayanin n’ya ako? Not a chance. I’m not just going to sit back and let her think she can get away with it. If she wants to come for me, she better be ready for a fight,” I rolled my eyes at him playfully.

Logan grinned at me, kissing my forehead. “That’s my man. Always ready to stand his ground. And you’re right—we’re not letting her get away with anything. She thought she could rattle you, but all she did was show just how outmatched she really is.” I laughed at what he said. He sounds like my best friend uplifting me while we’re backstabbing someone.

With a confident smirk, I nodded at him. “Damn right. She can try all she wants, but she’ll never be more than a cheap knockoff. And if she ever tries that stunt again, I’ll be ready to remind her exactly why I’m the one sitting on your lap and not her.”

He laughed again, squeezing me tightly. “I don’t doubt that for a second. You’re one of a kind, and that’s just one of the million reasons why I love you. No one else even comes close.” What he said made me smile. My eyes softened while he looked at me fondly.

With a smile, I leaned in for a peck on his lips. “And don’t you forget it. She may have tried to stir the pot, but she ended up just giving me a chance to show her what she’s really up against. I’m not just going to let anyone think they can mess with us—especially not some desperate little wannabe.” Nirolyo ko ang mga mata ko ng maalala naman ang sagutan namin kanina.

Logan smirked and stroked my hair to calm me down. “That’s my man—always keeping things interesting. You’ve got nothing to worry about, you know. She’s nothing compared to you. You’re all I need, and no one’s ever going to change that.” He took my hand and intertwined it with his.

I nodded in satisfaction, resting my head on his shoulder. “I know. But it doesn’t hurt to remind them every now and then. Let them see what they’re really dealing with,” I said as I played with our intertwined hands. I felt my stomach churn when I saw our wedding ring. That’s right. Logan is mine, and no one can take him from me.

“And that’s why I’m so damn proud of you. You’re unstoppable, and that’s just how I like it.” He chuckled softly. “I might be the boss in our company, but you are the one ruling my life. You’re my boss.”

Tinitigan ko s’ya dahil sa huling salitang binitiwan n’ya. Hanggang may umukit na ngisi sa labi ko dahil sa ideyang pumasok sa isip ko. Nagtataka n’ya akong tinitigan dahil sa binibigay ko sa kan’yang ngiti.

I stood up from sitting on his lap. He looked up at me with a questioning look, but I didn’t mind him. I slowly walked towards his table with a smirk on my lips. I could feel him watching me from behind.

When I reached his table, I gently brushed my fingers across it as I walked to his swivel chair without looking at him. I only faced him, still sitting on the sofa, staring at me when I was already in front of his swivel chair.

Without breaking our eye contact, I slowly sat down in his swivel chair. I clasped my hands on his table and smiled at him knowingly.

“You say I’m your boss…” My voice trailed off. “Then, I guess I should have the right to interview you, hmm?” I arched my brow at him.

His eyebrows knitted. “What?” he asked, confused.

I looked away from him and started arranging the papers on the table. “Well, what a bad boss I am if I didn’t even interview my employee, right, honey?” I asked without looking at him.

In a hesitant voice, he spoke. “Yes…?”

I almost chuckled at his hesitant answer. I looked at him again and smiled sweetly. My hands were clasped together once again. I sat up straight.

“So, can you please get out first and wait outside? I will just call you when it’s your turn for the interview,” I said in a soft voice.

Nagtataka n’ya lang akong tinitigan, pero maya-maya pa ay mahina siyang natawa, yumuko siya, at napailing. He glanced up at me; confusion was gone, and the only thing on his face was his amused smirk as he stood up. He walked towards the door without breaking our eye contact.

“Okay, Madame… I’ll knock later, so ready your questions,” he said and winked at me before marching out of the office.

My smirk widened. I crossed my arms over my chest and crossed my legs. I looked around the office; nothing really changed here, aside from the furniture, and our family and wedding pictures were displayed in every corner of his office.

I opened some folders with unsigned proposals and reports. After a few minutes, I stopped looking at the papers when I heard a knock. I adjusted my sitting position and spoke without looking up from the papers.

“Come in,” I commanded without taking my eyes off the paperwork.

I only looked up when I heard the door creak open. I put the papers down and leaned back in the swivel chair. My eyes bored into the person entering.

I felt my lips twitch and my brow arch when I finally saw him. He’s ready for this roleplay, huh? In front of me is none other than my husband—Logan, wearing only his white dress shirt. The sleeves were folded up to his arms, showing his toned, veiny arms and his silver Rolex. Unlike the usual Logan, who always has his top three buttons open, this Logan was buttoned up to his neck. He was also wearing a navy blue necktie and black slacks.

My eyes squinted as I saw him wearing rectangular glasses. His usual hairstyle was now disheveled. I also noticed the white folder he was holding. He looked like a nerd… a hot nerd. I bit my lower lip to stop the squirming feelings inside me.

It didn’t help that the white dress shirt was defining Logan’s body—his chiseled chest, toned arms, his waist, and how his muscles flexed with every movement. The dress shirt fit him so well it was almost like a second skin. I swallowed hard when I heard the door lock.

Tumikhim ako. “Are you one of the applicants?” Tanong ko.

He nodded at me. “Yes, Madame,” he answered. His voice was full of respect, and he even gave a slight bow. I pressed my lips together to stifle my smile.

Tumango ako. “Okay, come here.”

He walked towards me, and I couldn’t help but narrow my eyes at him. I felt my Adam’s apple moving up and down as my eyes followed his movements. Every time I looked at him, I was hit with a wave of disbelief. How is it even possible? It’s been years, and somehow he’s only gotten better with time.

Most people worry about getting older, about losing their edge, but not him. No, he’s defied all of that. At 40, he’s more rugged, more irresistibly attractive than ever. I remember when we first met—he was already in incredible shape back then—but now, it’s like he’s reached a whole new level.

His chest, perfectly chiseled and defined, looks like it’s been sculpted by an artist. And those arms—damn, those toned arms that could easily lift more than just weights. They make me feel safe, secure, and let’s be honest, insanely turned on.

His face, though, that’s where it really hits me. There’s something about the way his features have sharpened with age—the lines around his eyes, the way his jaw has become even more pronounced, more defined. It gives him this rugged, almost dangerous edge that drives me wild. When he turns to me and I catch that look in his eyes, I can’t help but wonder how I got so damn lucky.

I heard someone clear his throat. “U-Uh, Madame… Where should I sit?” he asked. I didn’t even notice that he was already in front of me.

“Here in front of me,” I gestured to the single sofa in front of the table. “You may take your seat.” I ignored the little smirk on his lips as he sat down.

I licked my lower lip and looked at him. Sumandal ako sa pagkakaupo at pinatong ang magkasiklop kong mga kamay sa hita kong magka krus sa isa’t isa. I looked at him seriously.

“So, you think you’ve got what it takes for this position?” I asked, taunting as I arched my brow at him. “You’re going to need to impress me if you want to get ahead here.”

Yumuko siya at bahagyang umubo. “Oh, I’m more than capable. I’m willing to do whatever it takes to prove myself, Madame. Anything at all.”

I felt the corner of my lips lift up at what I heard. I stood up from my chair with my arms crossed below my chest. He immediately looked at me, but I didn’t mind his questioning eyes.

I walked towards him, who was in front of my table and sitting comfortably. “Anything? That’s a bold statement…” My voice dropped, my eyes staring at him. “I like bold. But talk is cheap. How far are you willing to go to stand out?” I asked.

I stopped in front of him. He was now looking up at me while I was looking down at him. He was man-spreading while I stood straight.

He gave me a lopsided grin. “As far as you need me to, Madame. I want to make sure I meet every… requirement.” The way he said the last word made me squint my eyes at him.

“You’d better. I don’t waste my time on those who don’t deliver. Now, show me exactly what you can bring to the table. Let’s see if you’re as good as you claim.” I looked at him from head to toe as I said those words.

He chuckled softly. “I won’t just meet your expectations, Madame—I’ll exceed them. I’ll make sure you remember this…” His lips curved into a malicious smirk. “Interview,” he added.

Iniwasan kong hindi mapangiwi. He’s getting cocky, huh. “Oh, I’m counting on it…” I raised my left leg slowly, watching how his eyes followed the movement of my leg as I gently laid my heel on his crotch. “Make me want to hire you on the spot.” I grinned at him; he was still staring at my heel on his crotch. And oh, by the way, I’m still wearing my Yves Saint Laurent heels.

He swallowed hard before he wet his lips and glanced up at me. “By the time I’m done, you won’t have a choice,” he said with a smirk.

I smiled at him sheepishly, my arms still crossed against my body, my heel on his crotch. I tilted my head. “We’ll see about that…”

I gave him a short, not-so-hard press on his bulge before I slowly removed it. We were just staring at each other, not breaking eye contact. Both of us had this weird smile on our lips, like we were some nympho maniacs.

“You know, I’m actually looking for someone who can handle pressure. You don’t seem the type to crack under it, do you?” I asked, emphasizing the word “pressure.”

He shook his head. “Not at all, Madame. I’m used to… working under intense conditions.” He looked down at his crotch, where a visible boner had appeared, before looking back at me. He arched his brow and tilted his head toward his crotch. “Do I get benefits for working for you, Madame?” he asked cheekily.

I already had an idea of what kind of benefits he was talking about. “What kind of benefit do you want…?” I asked. I slowly sank to my knees, my knees touching the cold tiles. My movements were deliberate, each action slow and measured. My eyes never left Logan’s face; our gaze was intense, almost pleading. With a deep breath, I reached out and placed my hands on his thighs, feeling the warmth of his skin through the fabric of his pants.

I felt him stiffening while my eyes slowly looked down and bored into the raging bulge in front of me. I swallowed before looking up at him again. “Ganto ba?” I asked, my voice almost fading.

My fingers fumbled slightly as I grasped the belt, the metallic sound of the buckle being undone echoing softly in the quiet room. The zipper came next, my teeth parting slowly as if in a silent conversation with my nervous energy. The fabric of his pants fell away, revealing what I was intent on attending to.

His white Calvin Klein underwear was showing his bulging cock. I felt my throat dry as I saw it twitch under his underwear. Slowly, I raised my hands and touched his bulge, but I guess I was unsatisfied with just touching, so I moved my hand to gently massage his genitals, which elicited a grunt from him.

“Shit… Uhh…” Logan grunted in a low voice.

Without further ado, I held the garter of his underwear. I looked up at him, who was watching my every movement. His eyes were dark, and he was already panting hard. I bit my lower lip to stop my smile. I looked down and focused on freeing his cock from his tight underwear.

And like a spring, it swung to me. It stood proudly and firm, all glory and pride as if it was saluting me. I could almost see the oozing hotness of his dick from where I was kneeling. I felt my throat itch.

It’s not the first time I’ve seen Logan’s cock; I actually see it almost every fucking day, and each day it never fails to impress me. His thirteen-inch cock was now in front of me again, as if I didn’t have it inside me last night. Like how it used to, his cock was pretty as ever with its reddish head, white body, and visible veins. I felt my eyes slightly widening when it twitched.

“M-Madame… Please don’t stare at it.” I looked at Logan. His face was flushed red, and I wondered if he was still acting or really shy. I chuckled and looked at his cock again.

My eyes reflected a mix of anticipation and resolve. My lips parted, brushing lightly against the fabric before I took a deep breath and leaned in. My mouth opened wider, enveloping him with a blend of eagerness and careful attention. Every movement was an intricate dance of surrender and desire; I focused solely on Logan as I began my task.

The moment I felt him in my mouth, a rush took over me—hot, intense, almost overwhelming. It was dirty, sure, but that was part of what made it so damn good. The weight of him on my tongue, the way he filled my mouth, felt like I was doing something forbidden, something primal. Every movement, every inch I took in, made me feel like I was in control, driving him wild, and that just turned me on even more.

My tongue coiled around his member, from his tip to the body of his cock, while my hand was moving up and down, and my other hand was massaging his balls.

“Ahh.. M-Madame…” he moaned. Ang isang kamay n’ya ay humawak sa aking ulo, pero nanatili ‘tong hindi gumagalaw.

As I worked my way down, the warmth and pressure built. I could feel his pulse, steady and strong, and it was like I was connected to him in a raw and unfiltered way. My lips tightened around him, sliding over his length, slow at first, then faster, pushing myself to take more, to see how much I could handle. The taste, slightly salty, lingered on my tongue, making everything feel even dirtier, more intense.

Tanging ang tunog lang ng aking bibig at ng kan’yang laman na nagsasalpukan ang maririnig sa apat na sulok ng office ni Logan. Mariin ang pagka-hawak ko kan’yang mga hita habang sunod sunod ang ginawa kong pagtaas baba. I shut my eyes closed and breathed using my nose. I made the pace of my movement slow as I sank on his cock deeper and patiently. Naramdaman ko ang pagtulo ng luha sa mga pisngi ko, ang laway sa bibig ko patungo sa malagong buhok ni Logan sa ibaba nang masubo ko na ang kalahati. It was so big, I felt my mouth stretching out, and I knew it would definitely hurt my jaw.

“Oh! Tangina!” Logan groaned. One hand was on my head, and the other was on my shoulder.

When I looked up at him, his head tilted back, eyes closed, lips biting tightly, I knew I was doing it right. The way he reacted, the way his body tensed under my touch, was like a reward, pushing me to go further. I hollowed my cheeks, creating that perfect suction, and I heard him groan, low and deep. That sound was like music to my ears, driving me to keep going, to push myself to give him exactly what he needed.

I felt the tip of him brush the back of my throat, and I fought the urge to gag, relaxing my muscles, trying to take him in even deeper. There was something about the challenge, about testing my limits, that made it even hotter. I swirled my tongue around him, teasing, tasting, and I could feel his hips starting to move, pushing deeper into my mouth. It was dirty, it was intense, and it was exactly where I wanted to be—on my knees, taking him in, giving him everything I had.

But to my surprise, he suddenly stood up without pulling his member out of my mouth. He held my head with both of his big hands. With my blurring eyes, I looked up at him. His eyebrows were knitted together, and he was biting his lower lip. Even though he was wearing big glasses, I could still see the overflowing desire in his eyes as he stared at me.

“Let me fuck your pretty face, Madame,” he said.

He didn’t let me say anything, and as if I could say anything in my situation, he started moving my head under his control. This wasn’t the first time we did this, and I trusted Logan with it. My hands were tightly holding his legs while his hands were on my head as he fucked my mouth in a ballistic way. I could almost feel my jaw snapping as he kept pushing my head back and forth.

“Ugh..ugh… puta…” he groaned while looking up and closing his eyes. His eyebrows stayed furrowed.

I felt his cock twitching in my mouth. My eyes widened because it indicated that he was about to cum. Along with the in-and-out motion of his cock in my mouth, my tongue moved. My tongue worked like it was aiming for a promotion in how well it pleased Logan.

“Oh shit!… Madame… I’m about to cum!” he shouted. The grip of his hands on my head tightened, and on the last push of my head, I felt him burst in my throat. I felt my eyes rolling back as his hot semen scorched my throat.

“Ahh… yeah… that’s good, babe.”

Isa, dalawa, anim na putok ang ginawa n’ya sa loob ng bibig ko bago unti-unti niyang inatras ang ulo ko. I swallowed everything like a good boss I am. I looked up at him with my teary eyes while he was still looking up, panting and chasing his release. He looked down at me and raised his hand to wipe my tears away.

He smiled. “That’s such a useful company benefit, Madame.”

Nirolyo ko ang mga mata ko at tinabig ang kamay n’ya sa mukha ko. Dahan-dahan akong tumayo mula sa pagkakaluhod kahit nanghihina pa ako. My eyes drifted to his still hard and proud cock with its head shining because of my saliva and his own liquid.

“Don’t be cocky, I still haven’t hired you…” I sneered as I started unbuckling my slacks. His eyes followed my every movement. With one swift motion, I pulled my slacks down with my underwear.

A proud smirk was plastered on my lips when I saw him gulp while looking at my bottom. This is what I mean when I say, Logan never fails to boast my ego. The way his eyes flickered with amusement, adoration, and lust was a testament to how much I affected him. And that was more than enough for me to be confident about myself.

I snapped my fingers to get his attention. “Eyes up here, Mr…” He looked up at me with his dazed eyes. I smiled at him cheekily before I turned my back on him and faced the single sofa in front of us.

I looked back over my shoulder just to see him staring intensely at my ass. His eyes were fixated, and I could see how his jaw tightened. I looked at his dick, and it had gotten even harder and was twitching nonstop. I bit my lower lip and wiggled my hips to shake my bum like a bunny.

Slowly, I placed my hand on my ass, my fingers gently tracing my crack. My desires rose as I felt Logan watching me. With two fingers, I opened my crack to show him my already wet reddish hole. I glanced up at him and saw him licking his lower lips, with his hand already on his shaft, moving up and down. He was pleasuring himself without looking away from my hole.

“Ngayon mo ipakita sa akin kung may silbi ka ba sa kompanya ko,” I said with a mocking tone. “Show me what you’re capable of.”

My eyes squinted at him. “Eat me up,” I added.

His Adam’s apple bobbed up and down as he nodded. He slowly lowered himself to his knees. My eyes met his for a brief moment, filled with anticipation and a hint of mischief, before he leaned forward. The room fell into silence, save for the sound of his soft breathing as he moved closer, his lips parting slightly. His hands found their way to my hips, steadying himself as he began.

I looked in front of me, my hands already gripping the headrest of the sofa. I bit my lower lip as I felt his hot breath on my crack. I shivered when he blew on it like it was something hot. I shut my eyes when his two colossal hands gripped both cheeks of my ass and spread them wide open to see my hole.

“Look at you, Madame… All wet for me, huh?” I wet my lips when he chuckled in front of my hole; I could almost feel the vibration. Soft whimpers escaped my lips when he started massaging my ass cheeks like they were dough.

I gasped when I finally felt him dip down my hole. His hot, slimy tongue started poking my entrance before he began lapping at it. It was like a routine: he would gently poke my hole, then slowly lap it, and aggressively bite my rim. Every time he did this, my eyes rolled back in pleasure, and my hands gripped tightly on the sofa.

“Ahh… Ahh.. Oh my gosh!” I cried when he repeatedly poked my hole with his sharp tongue.

My eyes widened when I next felt his two fingers. He wasn’t slow about it; he aggressively shoved his fingers into my hole, not letting me adjust as he fingered my ass with such pace while still lapping at it. I almost felt my gut being twisted with pleasure when one of his hands traveled to my crotch, his fingers intertwining with my dick and moving it up and down without stopping the fingering and lapping. His hands and lips were working!

“Ahhh! Ahh! Shit! Logan!” I cried, my toes curling. I felt my release coming when I sensed a tingling sensation reach my abdomen. I automatically raised one hand and laid it on the back of Logan’s head, tugging his hair and pushing him to dip his head deeper into my hole.

“I’m coming, honey!” I squealed, and with that, Logan made his pace twice as fast until I felt my release squirt onto the sofa.

Nanghihinang nabitawan ko ang ulo ni Logan at napayuko. My chest moved up and down, and my eyes shut tightly. My legs and knees were trembling while some tiny whimpers still escaped my lips.

I felt my breath hitch when I felt Logan’s toned arms wrapping around my waist as he lifted me up easily. I was surprised and still processing what was happening when I suddenly felt Logan sit on the sofa while carrying me.

I’m now sitting on his lap, and I felt his raging cock on my back twitching. He slightly lifted me again. My eyes looked at him with my eyebrows knitted. He was looking at me, drunk with pleasure and lust. And as my eyes rounded when I felt the tip of his cock on my rim, without saying anything, he shoved me down onto his cock.

“Ahh!!” I gasped.

“Fuck!” He grunted.

I threw my head back, my eyes widening, tears dripping down my cheeks as I felt a sudden pressure inside me. His tip kissed my abdomen while my flesh was clasping the body of his cock. My ass was sitting on his balls due to how deep he reached me.

The pain and pleasure were so overwhelming that I felt my dick squirt once again. I closed my eyes tightly and gripped his shoulders as I felt my prostate twitching with his cock inside me. I swallowed hard.

We’ve been together for years, and yet, I never get used to it, never take it for granted. Every time we’re together, it feels like a discovery, like my husband is constantly finding new ways to make me lose control. The passion between us hasn’t faded—instead, it’s deepened, grown more complex, more intense. Our sex life is still as active as ever, maybe even more so, because we know each other so well. We’ve learned each other’s bodies, desires, and needs in ways that only come with time, and it shows in how effortlessly we connect.

“Ahh… S-Sorry, Madame… I can’t take it anymore…” He whispered in a low voice.

I opened my eyes and looked at him. He was looking at me with dark, lustful eyes. His hands gripped my hips as he started slowly lifting me without breaking our eye contact. When I felt that only the head of his cock was inside me, he started thrusting upward, making me shriek.

“Logan!”

From a slow pace into a ballistic way, he fucked me while I was on his lap. Both of his hands gripped my ass cheeks as I bounced up and down on his thirteen inches cock. Every time it hit my prostate, a squeak escaped my lips. My eyes were already full of tears because of intense pleasure, and my mouth was gaping as he kept shoving his dick into me. As I surrendered to the moment, all I could think was, This is everything. This is us.

“You like that, Madame? Am I good? Do I make you feel good, huh?” He asked tauntingly, his lips sporting a smug smirk while he moved me like a rag doll.

I nodded like a crazy bitch, lost in pleasure. “Yes! Yes! It’s so good! Fuck me harder, please!” I answered in a moaning tone.

In the heat of the moment, I was overwhelmed by the intensity of every touch, every sound. The world outside faded as I focused entirely on Logan, the rhythm of our bodies moving together. Each breath was heavy, ragged, almost desperate. Thoughts came in fragments—Logan’s scent, the feel of his skin, the way my name sounded when whispered through parted lips.

My hands moved from his shoulders to his neck. I held his neck tightly as he fucked me. He licked his lips before he stood up while lifting me into the air, his dick still inside me. While still moving, he walked toward his table. He shoved everything off the table, and the loud thud and the sound of crashing and breaking glasses were heard, but we were too lost in pleasure to care about that.

I felt the cold table on my back as he laid me there. Automatikong bumuka ang dalawang binti ko habang ang mga kamay ko ay nanatiling naka-sakal sa leeg niya. I wrapped my legs around his torso and pushed him closer against me. One hand held the edge of the table while the other one crawled inside my off-shoulders. I twitched when I felt his hand on my tummy up to my slightly enlarged breasts because of pregnancy. He massaged it aggressively and flicked my already hardened nipple.

“Ahh! Ahh! Ang sarap, Logan! Harder, honey!” I moaned. Ang mga kamay ko ay naglilikot sa kan’yang katawan, hindi alam kung saan hahawak.

He dipped his head down on me. “Kiss me, Babe…” He ordered. My hands snaked around his nape and pushed his head toward me until our thirsty lips touched.

When our lips collided, the kiss started from sloppy and gentle to aggressive and thirsty. We sucked and bit each other’s lips while our tongues flickered with each other, without stopping his hips moving between my legs.

I can’t help but marvel at how my husband still manages to be the epitome of sex, even after all these years. It’s like time hasn’t dulled his appeal—in fact, it’s only sharpened it. Every touch, every look, still sets me on fire. I wonder how it’s possible that Logan knows exactly how to push me to the edge, how he can still make me feel this intense pleasure, like it’s the first time all over again.

Nang bitawan n’ya ang labi ko ay sunod-sunod ang naging pakawala ko ng ungol, as he fucked me rapidly. My face scrambled with pleasure, my eyes looking up. Logan’s hand pressed my abdomen where his cock was moving in and out. I looked at him with my eyes half-lifted.

My hands were gripping his toned arms; I could feel my nails digging into his flesh. Logan was looking at me, high on desire and lust, his eyes mirroring mine while his mouth was slightly open and slow grunts came from his lips.

He leaned down, one arm supporting his weight on the table, while the other hand worked on my legs, pushing them open for him. He nestled his head on my neck, kissing, sucking, biting on it, his hot breath reaching my ears.

But I almost cried when he suddenly pulled out his cock from me. I looked at him with tears in my eyes. I put my hands on his shoulders and glanced at him pleadingly.

“Ahh… W-What do you think you’re doing?” I asked, a bit irritated.

He grinned at me, and I felt the tip of his cock on my rim tracing circles around it. “L-Logan… Put it back! Ahh… Please! Give it to me!” I cried. He shook his head with a taunting smile on his lips.

I glared at him. “You! Do you want me not to hire you, you fucking insolent?” I asked, flushed red. “Bakit hindi mo ako sinusunod?”

He just chuckled and kissed my cheek. He leaned down to my ear as he kept playing his cock on my rim. “Nuh uh, Madame, tell me first I’m hired, and I’ll push this cock into you until you lose your mind.” He whispered in a low voice, almost seducing me.

He held his dick and started slapping it on my hole. Hindi ko na napigilan maiyak, my hole was twitching like crazy, and my insides were itching. I couldn’t handle the feeling of emptiness now that his cock was not inside me; my dick was also hurting, wanting to burst out but couldn’t.

“Ah! Please! You’re hired!… Fuck me! Fuck me please!” Parang baliw na iyak ko habang tinutulak ang sarili ko palapit sa kan’yang ari.

And with that, he shoved his cock into me aggressively and forcefully as my dick squirted with release. I choked on my own sob and my eyes widened. My nails dug into his back. I was already lost in so much pleasure that I couldn’t think straight anymore.

I’m lost in it, every sensation magnified, and there’s a deep sense of connection that goes beyond the physical. This is where I belong, where everything makes sense. Each touch is a promise, each moan a testament to our bond. There’s a rush of emotions—love, desire, a sense of being utterly and completely known. It’s intoxicating, the kind of pleasure that borders on pain, but in the best way possible.

With half-lifted eyes, I looked at Logan, who was chuckling. He had a playful smirk on his lips, but his eyebrows were knit together in a way that almost made him look mad. He was holding my hips, and I felt his hands marking my skin there.

“Yeah? You like that, huh? What a slutty boss you are.” He bit his lips. “Is this how you get your employees to follow you? Huh? With this slutty hole of yours?” He asked while gritting his teeth.

I shook my head, my eyes full of tears. “N-Nuw! Nuw! Nuw!” I cried, unable to form words.

“Liar!” His big hands crawled into my neck, holding it tightly, almost choking me. “Nilalandi mo rin ba mga empleyado mo, huh? Do they fuck you like how I fuck you?” Kahit nanlalabo ang mga mata, ay kita ko ang pag-igting ng panga n’ya at ang mga ugat na lumalabas sa kan’yang leeg. Tanging pag-ungol at iling lang ang nasagot ko dahil sa tindi ng pagtira n’ya sa akin.

“Buntisin nalang kaya kita, para yung mga putangina mong empleyado hindi ka na pagka-interesan? Should I impregnate you? Ano? Tangina mo, sumagot ka!” Gone was the playful expression; now he had a fuming mad look while his eyes glared at me. I felt his hands on my neck tighten.

I nodded. “Ahh! Ahh! Yes! Yes, please! Buntisin mo ako! Please! Impregnate me! Anakan mo ako!” I moaned, feeling like I was crying instead.

He laughed lowly. “Tangina mo, ang landi mong puta ka! Bubuntisin kita, wala kang kawala sa akin!” My eyes were flowing with tears, my face flushed red as he once again fucked my brains out.

Kagat-labi n’ya akong pinaspasan ng tira. He removed his hand from my neck and put it on my waist. He leaned down once again to kiss me. We kissed again as I felt my release and his coming. And without stopping our kiss, I felt my dick cum on my stomach, soon followed by his inside me. His hot semen burst out inside me, cock twitching while shooting his cum like ten times.

From an aggressive kiss, our kiss slowed down until it was just a peck. My eyes were still closed, and my arms were hugging his back. We stayed like that after our release, giving each other pecks. I slowly opened my eyes and met his.

He chuckled before kissing my forehead. “That was good, babe.” He said and smiled at me softly. “Thank you, I love you.” He gave me a peck on the lips.

I hummed. “I love you too,” I whispered. My voice was low, and I could feel how dry it was because of all the moaning and crying I did. He nodded and kissed my temple once again.

“Sleep, I’ll take care of you.” And like a switch, I closed my eyes, and that’s when I felt the intense tiredness because of what we did.

Gigising nanaman na masakit ang katawan bukas.

BACHELOR ALPHA: LOGAN

MANUEL

OFFICIALLY ENDED


Return to top?
WattHub

Install WattHub

Size unavailable

App name
WattHub
App version
1.50.274
App size
Description
A digital library of Wattpad stories and Filipino fiction, thoughtfully preserved for readers today and tomorrow.
Developer
WattHub Team

Dismiss install banner?

No problem. You can still install WattHub anytime from the download icon in the header.

WattHub

Notifications

Notifications are off

Get notified on this device when the library grows or changes.