WORK OF FICTION

Work of Fiction

A Gangster’s Lover series book 3:

Jonaz Guivarra.

     

This is a work of fiction. Names, characters, places and events are fictitious, unless otherwise stated. Any resemblance to real person, living or dead, or actual event is purely coincidental.

Alright reserved. No part of this story maybe reproduced, distributed, transmitted in any form or by any means. Without the prior permission of the author.

Warning : You must be 18 and above to read my story. I don’t like putting dirt on your minds because of my story full of love making. It contains also heavy words.

Strictly prohibbited for younger audiences. Read at your own risk!

I wrote story full of love making because i want to explore my dirty little secrets here on wattpad. I want to expressed my little fantacies thru making story.

Erotic story. The one that i like the most

Hey babies. Another story of A Gangster’s Lover. THIS IS IT! A Gangster’s Lover book 4 Jonaz Guivarra. The most naughty. The most clingy and the most talkative of them all.

LGBTQ, Let’s go and roam the story of BoyLove.

Vote, Comments, Views and Adding story on your reading list are highly appreciated by the Author.

I’m not going to stop thanking you all for loving my A Gangster’s Lover series and also thank you to the flood voters. I love you all guys!

Credits to the real owner of the media photo.

SYNOPSIS

Synopsis

WARNING: Mature content SPG | R-18 (BxB)

Jonaz Guivarra, always do some shit! Always loves to talk. Always fucked woman. Always blissful.

He loves to mind other business. He loves to eat chili. The most spicy chili. Yeah!

The story of Jonaz Guivarra all started because of the f-cking dare.

PROLOGUE

Prologue

       KUNOT ang noo ni Jonaz at hindi siya mapalagay. Naiinis siya at nabubwisit sa kaniyang ama. Bakit ba kasi sa sobrang tinagal-tagal ng panahon ay ngayon pa naisipang mag-asawa. Ngayon pa naisipang palitan ang kaniyang ina.

At ang mas nakakagalit pa dito ay may anak pa ang pinatulan. Tch! Dagdag pa ’yan sa pakainin. Isa pa, mababawasan pa ang yaman na mapapapunta sa kaniya. F-ck!

Narito siya ngayon sa lugar kung saan idadaos ang kasal ng kanilang ama. For God sake! It’s been f-cking years, tapos ngayon lang niya malalaman na magkakaroon na siya ng isang ina? Naikakasal na agad ang kaniyang ama? Nakaka-puta lang e?

“Bro, ano ba yung anak niyang madrasta mo?” Kinalabit niya ang kambal niyang kapatid na si Jonax katabi niya ito sa mga naka-upo sa abay ng kasal.

“I think it’s a man dude.” Jonax answered.

Lalaki? Lalaki naman pala? Sarap suntukin sa mukha tapos tadyakan. Ewan lang kung makakilos pa ’yun.

“I’m going to punch him if he irritate me.” He said with an evil laughed.

“Bro, i remember that our soon to be brother is a snob guy. He don’t talk to everyone. He don’t smile and he don’t care for everything. I’m afraid he might irritates you.” Pagkwento pa ng katabi niya.

“Well bro, you know what? I don’t f-ckin care. F-ck him! As if naman na may balak akong kausapin siya.” Matigas niyang wika.

Natapos ang kasal sa isang malakas na sigaw ng mga tao, at sa nakakadiring halikan ng kaniyang ama at ina-inahan. Kaya ba niyang tanggapin? Defenitely not! He is not going to accept that woman, isa lang ang babae sa puso niya at iyon ay ang tunay niyang ina.

Naka-kunot ang noo niya. Kahit saan kasing lugar ay hindi niya makita ang lalaking tinutukoy ng kambal niya. Ang sinasabing anak ng kaniyang ina-inahan—shit! Why he is thinking about him? F-ck!

“Bro, i can’t stand this anymore. I’m going to puke. I’ll leave!” He said then he stood up.

Nakita pa niya ang mapanlisik na mga mata ng kaniyang ama, pero wala na siyang pakialam kahit pa nga nakakuha siya ng atensyon dahil sa pagtayo niya.

Doon pa talaga siya dumaan sa gitna at naglakad palabas ng simbahan. Call him rude, but he don’t care.

Saktong paglabas niya ng pinto ay may lalaking sumalubong din sa kaniya. Nagkabanggaan silang dalawa dahilan para mag tama ang mga mata nila sa isa’t isa.

He is handsome, smooth skin, naivy blue eyes, heart shape lips, and his pointed nose.

Looking to his eyes, he can feel it. He can see it. Something inside his eyes. He think heavy emotions, na kahit anong pilit nitong itago ay kitang-kita parin niya.

Ipinilig na lang niya ang sarili sa kaniyang pag-iisip.

“What the f-ck are you doing? Can’t you see the way? Or just a blind deaf?” He said almost a shout, but he don’t recieve a f-cking responsed. It feel like he is talking to the air or to the statue.

Mga titig din nito ay walang emosyon at walang ibang ginawa kundi ang titigan lang siya. Mas nakadagdag pa ito sa kaniyang galit.

Kinuwelyuhan niya ang binata at akmang susuntukin sa mukha ng marinig niya ang madiing sigaw ng kaniyang ama.

“Jonaz Guivarra, stop that!” Mr. Guivarra said angrily.

Tumingin siya sa gawi niyon, papalabas na rin pala ang lahat dahil natapos na ang walang kwentang kasalanan.

Tiningnan lang niya ng masama ang kaniyang ama at muling bumalik sa tingin ng lalaking wala man lang siyang mabasang emosyon.

Marahas niyang binitawan ang kwelyo ng suot nitong damit.

“F-ck you!” Pabulong niyang sabi ngunit sapat na para mapakinggan nito.

“Jonaz, stop right there!” He heard his dad voice but he didn’t respond.

Dali-dali lang siyang naglakad, hindi pinapansin ang galit ng kaniyang ama. Kung dati ay kaya pa siya nitong kontrolin ngayon hindi na. Bwisit na bwisit at galit na galit siya dito.

Maya-maya ay natagpuan na lang niya ang kaniyang sarili sa loob ng kaniyang kwarto. Sa bahay nila.

He is holding his mom picture frame together with him, his twin and his father. Kung saan masaya pa sila, kung saan kompleto pa sila.

“F-ck!” He cursed a million times.

Wala naman siyang maisip na gagawin dito sa loob ng kaniyang kwarto kaya naisipan na lang niyang lumabas. Lumabas na siya ng kwarto at hanggang sa tahakin niya palabas ng bahay.

Sakto namang naroon na ang kaniyang kambal, ang ama niya, ang asawa nito, at ang lalaking muntik na niyang masuntok.

Who is he? Why is he here? Don’t say that he is my soon to be brother? F-ck no! No! It can’t be f-cking happening.

“Jonaz, we need to talk!” Matalim at galit na boses ng ama ang pumailanlang sa buong silid.

“What else do we have to talk?” He sarcastically said.

“Everything Jonaz, everything. About your attitude, about your new mom and brother living here with us.” Gabriel said. His father.

Hindi na naman siya nagulat ng sabihin nitong dito titira ang kaniyang ina-inahan. Syempre pagtapos ng kasal dapat ibahay na ng kaniyang ama ang asawa nito, kaya pati ang sabit na anak ay bitbit din.

“Let them stay, i don’t have problems with that, but i’m not going to stay here with them.”

“I want you to stay here with them and that’s my order. If you don’t follow my order then you are no longer my son anymore. Wala kang manang makukuha sa’kin.” Sabi ng kaniyang ama na nakapagpabato sa kaniya sa kinatatayuan.

Wala siyang makukuhang mana? So, lahat mapupunta sa kambal niya at sa kinakapatid niya? Hell no! He can’t do this. He can’t!

“F-ck dad you can’t do this to me! You can’t!” Buong pagmamaktol niya.

“Sinabi ko na ang sinabi ko Jonaz. Simula ngayon galangin mo ang asawa ko, maging ang anak niyang sinubukan mong saktan sa simbahan.”

F-ck! Why do he need to do this? F-ck! F-ck! F-ck!

He blew a loud f-cking breath and looked at his so called mother.

“I’m Jonaz Guivarra. The real son of Guivarra family.” Pagpapakilala niya sa ina.

Ngumiti iyon sa kaniya na para bang walang nangyare, na parang animo’y ayus lang dito ang ginawa niyang pambabatos kanina.

“I’m Cecelia Levi. Nice to meet you son.” She smiled and she hugged him.

She f-cking hugged him? What wrong with her?

Agad niyang kinalas ang pagkakayakap nito sa kaniya. Anong akala nito? Madadala siya sa payakap-yakap? Hindi!.

Sunod naman niyang binalingan ay ang anak nito, dahilan para mag tama ang paningin nilang dalawa. Naiinis talaga siya dito. Ni hindi man lang bumubuka ang bibig upang magsalita.

“Napakinggan mo naman yung pangalan ko hindi ba? Now it’s your turn to introduced yourself.” He said full of sarcasm.

Minutes passed, no word came out on his f-cking mouth. Nagmukha siyang tanga na kumakausap sa kawalan. Sobrang naiinis siya at gusto niyang suntukin ang kinakapatid.

“Uhmm, by the way. Jonaz, this is my only son. Warren Charles Levi.” Pagpapakilala ng ina nito sa anak nitong wala man lang nagawang ingay kahit pa isang beses.

“I’m done. I should go!” He said then went out.

He don’t care if his father angry voice filled the house. Basta lumabas lang siya ng bahay at tinungo ang convertable niyang sasakyan. Mabilis siyang sumakay doon at mabilis ding pinatakbo ang sasakyan.

Mga ilang minuto lang ang lumipas ay nakarating na rin siya sa condo unit ng kaniyang kaibigan. Si Caleb, dito siya laging pumupunta tuwing nabu-bwisit siya. Ito ang lagi niyang kasama—don’t get him wrong, Caleb and him are just bestfriends. At wala din naman siyang balak na magka-gusto sa kapwa niya lalaki, he is into woman not to man.

“What are you doing here?” Caleb asked when he opened the door.

Sa bahay ng kaibigan niya siya sobrang manghang-mangha. He has a lot of technology. The most high-tech one. And he is the builder of that technology.

Ang pinaka-gusto niya dito sa bahay ni Caleb ay ang basement kung saan nandoon lahat ng mga mamahaling baril na ito rin ang gumawa. No wonder he can hack all the data base connection to every government.

“I just came here to passed by, naiinis ako sa bahay.” Sabi niya na naka-rehistro parin sa kaniyang mukha ang matinding pagkainis. “Let’s go. Let’s drink.” He suggested.

“Bud, you know i have a lot of things to do, but i’m willing to drink with you.” He said.

At sa unang pagkakataon ay napapayag niya ang kaibigan. Well Caleb is literally not an alcoholic man. He hate the taste of any kind of alcohol, he just love to sleep, do some research and make some expensive gun and everything he invented.

“You know bud, you shocked me. Akala ko hindi ka papayag na talagang ugali mo ng gawin. What’s wrong with you now?” He asked amazed.

“Do you want to drink or not?” He said sarcastically.

“Syempre gusto kong uminom.” Mabilisan niyang sagot. “May alak ba dito sa bahay mo?” Tanong niya.

“I’m sorry bud, wala ako akong stock ng mga alak. And i also don’t want to.”

“Okay i’ll go and buy some.” He said then went out of his house.

He entered on his car and drive the car in a usual fast. Naihinto niya ang kotse niya ng makita ang isang lalaking naka-upo sa ibabaw ng kotse nito at panay lang ang pag-inom.

Ewan pero bigla ay naisipan niyang lapitan kahit hindi niya mapag-sino iyon.

Matapos iparada ang sasakyan ay bumantad sa kaniya ang lalaking pungay na pungay ang mga mata, iyon ay walang iba kundi ang Warren na kinakapatid niya.

“What are you doing here?” He asked curious.

Tumingin ang mga mapupungay na mga mata nito sa kaniya at nakita niya ang isang butil ng luhang bumagsak sa mata nito. Sinundan pa iyon ng marami pang mga luha.

Naguguluhan siya, pero lumapit iyon sa kaniya at bigla na lang siyang niyapos ng ubod higpit. Gusto sana niyang itulak ito palayo pero nawalan siya ng lakas ng mapakinggan niya ang mga mahihina nitong paghikbi.

Naguguluhan na siya, bakit naman siya yayakapin ng kinakapatid niya ay hindi naman sila magka-close nito? Ano bang nangyayare?

“Ethan, please don’t leave me again. Don’t leave me, please stay with me.” Sabi nito na halos may pagsusumamo ang boses.

Hindi niya maintindihan ang sinasabi nito. Basta ang alam lang niya ay napag-kamalan siyang si Ethan. At sino naman sa buhay nito si Ethan? Bakit ganito na lang ang pagka-missed nito sa Ethan na iyon? Hindi na niya tagala maintindihan.

Kumalas ito sa pagkakayakap sa kaniya at sinapo ang kaniyang magkabilang pisngi. “Ethan, please promise me. Please promise me you wont leave me. Please.” Patuloy paring tumutulo ang mga luha nito sa mga mata.

“I’ll promise.” He don’t know why he said that.

Naguguluhan na siya kung bakit tila may sariling mundo ang bibig niya at kusang nagsalita. Siguro dahil ayaw niyang makitang malungkot ito. Siguro dahil ayaw niyang makitang lumuluha ang mga mata nito—shit! Shit! Shit!

“Thank you.” He smiled then captured his lips.

He captured his lips? He captured his lips? F-ck! F-ck!

Nabato pa siya sa kinatatayuan at hindi nya alam kung anong kaniyang gagawin. Hinalikan lang naman siya ng kapwa niya lalaki pero bakit hindi niya nagawang itulak? Bakit tila nagustuhan niya? F-ck! F-ck! F-ck!

Naputol ang halik ng biglang bumagsak ang katawan ng binata sa mga bisig niya. Buti na lang at nasalo niya ito.

Doon ay bumalik siya sa realidad. Muli niyang narealize kung ano ang ginawa sa kaniya ng kinakapatid.

Wala sa sariling binuhat niya ito at dinala sa kaniyang kotse. Maingat niya itong isinakay at pagkatapos ay sumakay na rin siya.

Habang nagmamaneho ay paulit-ulit bumabaling ang kaniyang mga mata sa binata. Paulit-ulit ding rumerehistro sa kaniyang isip ang halik na nangyare sa kanila.

Hindi na niya alam kung ano itong nararamdaman niya, pero ang alam lang niya ay naiinis siya sa Ethan na iyon. Naiinis siya doon dahil tila iniwan nito ang kinakapatid niya kaya ganun na lang ito kalungkot. Kung sinoman iyon, sana namatay na lang iyon!

A/N: Yehey, umabot na po tayo sa book 4.. Yahoo. Sana magustuhan niyo den ang story ni Jonaz Guivarra… Huhuhu😊

CHAPTER 1

Chapter 1

      NAGISING si Warren na masakit ang ulo, sobrang bigat nito at panay pa ang pagkirot.

Hinalukay niya sa kaniyang isip ang mga nangyare nung gabi at nanlaki ang mga mata niya ng may maalala.

Si Ethan? Bumalik si Ethan, bumalik siya!

Tila biglang bumalik ang saya sa kaniyang mga mata. Bumalik ang dating siya na masigla at ngumingiti sa kinahaba-haba ng panahong lumipas.

Agad niyang hinanap sa buong kwarto si Ethan. Hinalughog na niya ang kwarto ngunit bakit walang Ethan? Na’san si Ethan.

Unti-unting nawala ang mga ngiti niya sa mga mata. Gusto niyang kastugin ang kaniyang sarili. Pa’no nga ba babalik ang lalaking namatay na? Pa’no pa babalik si Ethan na alam niyang matagal ng nasa langit?

Unti-unting tumulo ang mga luha sa kaniyang mga mata. Sunod-sunod iyon at malalaki ang bawat pagpatak, mga luhang puno ng sakit.

“Ang tanga-tanga mo! Ang tanga-tanga mo para paasahin ang sarili mo! Ang tanga mo Warren!” Mariin niyang sabi sa sarili habang naka-sambunot siya sa sariling buhok.

Nagising si Jonaz kina-umagahan. Hindi nga niya alam kung matatawag pa ba iyong gising. Eh alam naman niyang buong magdamag siyang hindi nakatulog. Buong magdamag siyang binagabag ng anyo ng binata, lalo na ang halik nito sa kaniya.

“F-ck!” Ipinilig niya ang sarili sa labis na pag-iisip. Bumangon na siya at nag-tungo sa loob ng bathroom doon ay nagpatianod siya sa malamyos na daloy ng tubig.

He can’t stay here. He can’t live here with Warren around. Alam niyang may kakaibang nangyayare kaya dapat una palang ay pigilan na niya ito.

Matapos niyang maligo ay nagbihis na siya. Inimpake niya ang mga damit niya, siguro ay doon muna siya mag-titigil sa condo niya. Iyon na lang muna ang mabuti niyang gawin.

Isinukbit na niya ang sling bag sa kaniyang balikat at pinihit niya pabukas ang pinto. Sakto naman na lumabas din si Warren na katapat lang ng kwarto niya ang kwarto nito.

Nagtama ang mga mata nilang dalawa pero agad din niyang binawi. It feels awkward. Tuwing nakikita niya ito ay halikan lang nila ang naalala niya. The f-cking kissed. Shit Gross.

Ipinaikot niya ang mga mata at umalis na dala-dala ang sling bag niya. Nang makalabas siya ng bahay ay agad siyang sumakay sa kotse niya at mabilis iyong pinatakbo.

Naikunot ni Warren ang kaniyang noo, hindi niya alam pero nararamdaman niya na tila umiiwas sa kaniya ang binata. O talagang ayaw lang nito sa kaniya.

Ipinilig na lang niya ang ulo sa pag-iisip. Dire-diretso siya sa kusina ng bahay para mag-agahan.

“Hey bro.” Isang baritonong boses ang napakinggan niya kaya awtomatiko siyang napalingon doon.

Kung hindi niya alam na umalis si Jonaz ay mapagkakamalan niyang si Jonaz ito. Magka-mukhang magka-mukha kasi ang dalawa, bukod pa doon ay magkatulad din ng boses.

He don’t like to talk, and he don’t want to talk. So as a response he just nodded his head.

“Do you eat breakfast?” Jonax asked.

Umiling siya bilang sagot.

“Then eat with me.” He suggested.

Sinundan lang niya ang mga galaw ng binata. Kinuha nito ang cake sa loob ng ref at inilabas iyon. Inilagay nito sa ibabaw ng lamesa at may kinuha pa iyon sa lamesa.

Jonax slice the cake into pieces. He looked at him.

“Do you like to have cakes as a breakfast?” Jonax asked.

Tumango na lang siya. Masarap din naman ang cake kaya pumayag na rin siya.

“Here’s yours bro.” Sabi nito at inabot sa kaniya ang slice ng cakes.

Tinanggap naman niya ang cake na inabot nito sa kaniya, umupo na siya at sinimulang kumain. Medyo na iilang pa siya dito kahit ito’y walang ilang-ilang sa kaniya. Halos kainin nga nito ang cake na hindi man lang pinapansin na naroon siya.

“I like sweet foods while Jonaz my twin is not. He prepared to eat spicy that i hate the most.” He smiled. Yung mga ngiting masasabing masaya ito, ang mapuputi nitong mga ngipin ay mas lalong nakapag-dadag sa gwapo nitong mukha. He is really handsome just like Jonaz. “Yeah, we are twins but we have a lot of difference. Kung ano ang gusto ko ay siya namang ayaw niya, at kung ano naman ang gusto niya ay siya namang ayaw ko.” Pagkwento pa nito.

He don’t if he is trying to caught or attention or just want to break the awkwardness.

Tahimik lang siya at hindi siya gumawa ng ingay. Hinayaan lang niyang magkwento sa kaniya ang kinakapatid.

“Do you know who brought you here last night when you’re drunk?”

Bigla siyang nag-angat ng tingin ng mapakinggan ang mga salitang iyon sa bibig ng kinakapatid niya.

“Who?” He asked.

Jonax laughed lightly. “Sa wakas nagsalita ka rin. I’m trying hard to caught your attention at hindi ko alam na iyon lang pala ang kukuha sa atensyon mo?” Matawa-tawa pa nitong sabi. “But, anyways the one who brought you here is i don’t know. Malalaman mo lang kung sino ang nag-uwi sa’yo if you promise me one thing.” He said trying to blackmail him.

Dahil sa kuryosidad at gustong-gusto niyang malaman kung sino ang naguwi sa kaniya ay pumayag siya sa kagustuhan nito. Umaasa na naman siya na baka hindi basta panaginip ang nakita niya, na baka si Ethan talaga ang nagdala sa kaniya at hindi iyon patay. Buhay iyon, baka siguro nagkamali lang siya.

“You’re going to pretend that we’re close to each other infront of my father. You’ll talk to me when my father is around. And after that i’ll tell you about the one who brought you here that night.” He said then he walked out.

Naiwan siyang naka-tunganga. Nakatingin lang siya sa papalayong bulto ng kinakapatid. He badly want to know who brought him, kinakain siya ng kuryosidad kung sinoba talaga. Basta ang alam lang niya ay si Ethan ang naghatid sa kaniya ng gabing lasing na lasing siya.

“You’re here again?” Caleb said sounds irritated.

“I’m pissed Caleb. I’m so pissed.” He said sounds irritated.

“Who pissed you mr. Jonaz Guivarra? Let’s go and punch him.” He said whil locking up the door.

“You know what, i really want to! I really want to punch my brother—i mean the son of my new mother—”

“Wait what? You mean may bagong asawa ang daddy mo?” Pagtama nito sa iba pa niyang sasabihin.

“Exactly. My dad got marriage. Ni hindi ko nga alam na nagka-nobya siya tapos malalaman ko na lang ikakasal na. At do’n pa sa babaeng may anak. And that son of her made my day bad! Nakakainis at sobra akong nabubwisit sa kaniya. He rarely smile—no he didn’t smile, he didn’t talk, he is so boring to talk with.”

“Woah, slowly Jonaz. Why do you sounds like you want to talk with him or have a conversation with him?” Caleb pointed.

“F-ck you Caleb, i’m not interested to talk with him. I’m just pissed.”

Napatango-tango na lang ito na halatang hindi na niniwala sa kaniya. “Base sa mga kinwento mo mukhang mahirap ngang pangitiin yung kinakapatid mo. 1 million pesos, make him smile again. I’ll give you one month, make him smile again, pero kung hindi mo siya mapangiti ng isang buwan you’ll give me 2 million pesos, how about that?” Caleb suggested with evil smirked.

1 million pesos? Napangiti na niya ito ng isang beses ng akalain nitong siya si Ethan, maybe he can do that again, he can make his brother smile again.

“Deal, deal bud.”

“That’s good. But you need to remember to take a picture of him smiling happily. That would be easy for you right?”

Mas lalo siyang na-eengganyo sa mga sinasabi ng kaniyang kaibigan. Siguro nga ay hindi magiging mahirap para sa kaniya na pangitiin ang kaniyang kinakapatid. At kapag napangiti na niya ito may isang milyon na siya.

Tumango naman siya. “Okay, making my emotionless brother to smile again is now starting. Prepare your one million bud. I’m sure i’m going to win.” He said while smirking then left the house of his friend Caleb.

Easy task for him. Make his f-cking brother smile. Great so f-cking great.

Mabilis ang naging pagmaneho niya ng kaniyang sasakyan hanggang sa makarating siya sa bahay niya, kung saan naroon ang kanilang madrasta at ang anak nitong pinag-lihi yata sa sobrang lungkot.

Natagpuan niya sa garden ng bahay ang kinakapatid. Nakatanaw iyon sa malayo at tila kay lalim ng iniisip.

Napapangiti na lang siya. Mukhang magiging madali itong gagawin niya.

Pumitas siya ng bulaklak na alam niyang maganda sa kaniyang paningin. Inamoy pa niya ito at naglakad palapit sa kinakapatid ng maamoy niyang mabango iyon.

“Hey brother.” Pagkuha niya sa atensyon nito habang may mga ngiti pa sa kaniyang mga labi. “Do you like it here?” He asked.

Kita niya ang pagkunot ng noo ng kinakapatid. Siguro ay dahil iyon sa biglaan niyang pagka-usap dito.

“Napag-isip-isip ko na hindi naman kayo masamang kasama. And i also want to have a brother like you. So…flowers as a sign of our brotherhood?” Inilahad niya ang pinitas niyang bulaklak na nasa kamay niya.

Napuno siya ng saya ng tanggapin nito. Sa wakas tinanggap na nito. Kailangan kasi muna niyang makuha ang loob nito bago niya gawin ang totoo balak niya.

Matapos kunin ng lalaki ang bulaklak ay tinalikuran na siya nito at naglakad na palayo.

Halos maikunot niya ang mga noo sa ginawa nito. Hindi lang pala ito pala kausap, bastos din. Kahit nakakaramdam na siya ng inis ay mas pinili na lang niyang iisang tabi iyon. Kailangan pa niyang makuha ang tiwala nito.

Sinundan niya ang lalaki at sumabay siya sa paglakad dito.

“How old are you brother? Do you want me to guide you? Or do you want me to take care of you? What do you want? I’m willing to give it to you.” Sunod-sunod na tanong niya pero wala man lang siyang napakinggang sagot dito kahit isa.

Nakarating sila sa loob ng bahay at nakita niya kung paano itapon ng kaniyang kinakapatid ang bulaklak na binigay niya sa basurahan.

Konti na lang ay mapupuno na siya. Nauubos na ang kaniyang pasensya. Gusto na niyang singhalan ito pero mas pinili niyang huwag. Kailangan niyang makuha ang tiwala nito sa kahit anopamang paraan.

“Jonaz, Warren you’re here.”  Napatingin na lang siya sa gawi ng ama niyang nagsalita.

“What do you want again?” He asked irritated.

“We’re going to Korea for my honeymoon and i want you to take care of your brother Warren, because Jonax is not around he is managing our company—”

“Pardon me dad, but i can take care of myself.” Rinig niyang sabi ng kinakapatid niyang nasa tabi niya.

Nagsasalita din naman pala. Akala niya napipi na.

“No i insists. I want to take care of my brother when you’re not around. I also want to get along with him.” Isang ngisi ang kaniyang pinakawalan at inangkla pa niya ang kamay niya sa balikat ng binata. Pilit naman nitong tinatanggal ngunit hindi niya hinahayaan.

“Okay, then we’ll go now, take care of yourselves. I love you both son.” His dad said then hugged his brother and when he is about to hugged him he turn around.

Narinig niya ang malakas na buntong hininga ng kaniyang ama. Hindi niya masisisi ang sarili, galit siya sa ama niya dahil sa bigla nitong pag-aasawa ng hindi man lang niya nalalaman. At sa Korea pa talaga ang honeymoon? Tch!

Maya-maya pa ay lumabas na ang asawa ng ama niya sa di kalayuan. Nakangiti pa ito sa gawi nila. Fake!

“I’m going Warren dear, take care of yourself.” She hugged her son.

“I love you too mom.” Her son respond.

Bumaling ang ina sa gawi niya. Kahit siguro pekeng ngiti ay hindi niya magawa. Ayaw niyang makipag-plastikan sa ginang.

“Go with my dad enjoy your day.” Sabi na lang niya dito.

Lalapit pa sana ang ginang sa kaniya ay siya na ang umiwas. Hindi ba nito nararamdaman na ayaw niya dito? Hindi ba nito nararamdaman na ayaw niyang maging ina ito? Isa lang ang ina niya at hindi iyon mapapalitan ng kahit sino!

CHAPTER 2

Chapter 2

     NANG makaalis na ang mga magulang nila Jonaz ay sila na lang dalawa ang natira ng kinakapatid. Mas madali na niyang makuha ang loob nito sa kahit anopamang paraan.

Simula ng umalis ang mga magulang niya ay halos nag-isang linya na ang kilay niya. Kunot na kunot ito dahil hindi parin niya nakikitang lumalabas ng kwarto ang kinakapatid. Tila gustong magkulong buong araw. Akala naman nito ay may gagawin siyang masama.

“Manang Ellena.” Pagtawag niya sa mayordoma ng bahay.

“What do you want sire?” She said.

“I want you to cook food. I want it to be the most tasty food ever.” He said with an evil grinned.

“Right away sire.” He answered then walked out to do her job.

One way to get in Warren’s room. Bring him some food..

Ilang minuto pa ang dumaan ay natapos na rin ang mayordomang mag-luto. Naroon na iyon lahat nakalagay sa isang tray, kaya binitbit na lang niya.

Agad niyang tinahak ang kwarto ng kinakapatid na katapat lang ng kwarto niya. Kumatok siya doon ngunit walang sumagot.

Halos siguro mapudpod na ang kaniyang kamay sa kakakatok pero wala paring sumasagot.

“Bro,” he called him but still no response. “I brought you some food.” Umakto pa siyang masaya kahit ang totoo ay inis na inis na siya. Bwisit na bwisit na siya sa ugaling pinapakita nito sa kaniya.

“Sige ka, ako na ang kakain ng pagkain na ito.” Pananakot pa niya ngunit wala talagang sumasagot. “Sige ilalapag ko na lang dito sa labas ng pinto, kunin mo na lang kapag nagutom ka.” Pasigaw pa niyang sabi at naiinis na iniwan ang pagkain sa labas ng pinto.

Pumasok siya sa loob ng kwarto niya, diretso sa bathroom. Hinubad niyang lahat ang saplot sa katawan at nagpadala na lang sa malamyos na daloy ng tubig. Iniisip parin niya kung anong plano ang kaniyang gagawin para kausapin siya ng binata.

Nakatingin lang si Warren sa screen ng kaniyang telepono. Halos paulit-ulit niyang binabalikan ang mga alaala ng kaniyang nobyo.

Bakit naman kasi ganun? Kung kailan malapit na silang ikasal tsaka pa ito nawala?! Ang daya-daya ng tadhana! Ang daya-daya.

They both happy with each other. Happy as f-cking ever. Yung mga ngiti niya dati na ubod ng tamis, bakit ngayon ay hindi na niya kayang gawin.

Dala na siguro ng kapaguran at matinding pighati ay kinain na siya ng antok. Tuluyan ng naging madilim ang buong paligid.

“ Darling, thank you for giving this birthday present to me. I really love this and i love you.“ Puno ng pagmamahal na sabi niya habang nakatingin sa magandang singsing. Kakapag-propose palang kasi ni Ethan sa kaniya, at dahil sobrang mahal niya ito ay handa siyang pakasalan ito. Buong puso siyang sumagot ng oo.

Ngayon ay narito sila naglalakad ng kaniyang nobyo sa kalsada. Masaya at hindi mabilang na mga ngiti ang sumisilay sa kaniyang mga labi.

“Actually, ako ang tunay na nakatanggap ng regalo. Sa sagot mong oo napasaya mo ako. Iyon ang pinaka magandang regalong natanggap ko. I love you more darling.” Ethan said full of love then he captured his lips. Their lips met with eachother. Passionaite and full of love.

The kissed last for about minute after they parted. They smiled laughed and laughed while walking on the street.

Hinugot niya sa kaniyang daliri ang singsing at sinipat niya ito. Hindi siya makapaniwalang malapit na siyang ikasal. He can’t believe this.

Napasinghap siya sa gulat ng dumulas ang singsing sa kaniyang kamay at gumulong-gulong iyon sa kalsada. Shit! Shit! His ring.

Agad niyang pinuntahan ang gumulong na singsing at hinanap iyon sa kung saan-saan at saktong dadamputin na niyang ang singsing ay isang kotse na ubod bilis ang patakbo ang bubunggo sa kaniya.

Nanlaki ang mga mata niya at hindi niya nagawang maka-alis sa kinatatayuan. Basta mariin lang niyang ipinikit ang mga mata.

“Warren!” Rinig niyang sigaw ng kaniyang nobyo kasabay ng malakas na pagtulak sa kaniya dahilan para mapunta siya sa ibang parte ng kalsada.

Isang alingawngaw at malakas na tunog ng bungguan ang kaniyang napakinggan.

Mabilis niyang iminulat ang mga mata at tiningnan kung anong nangyare. Halos maimulagat niya ang kaniyang mga mata at manginig siya sa sobrang takot.

Yung nobyo niyang naligo na sa sariling dugo habang ang sasakyan ay nagmamadaling umalis sa pinangyarihan.

Tumayo siya kahit maraming galos ang kaniyang binti at braso dahil sa lakas ng pagkakatulak sa kaniya ng nobyo.

Bawat paghakbang na ginagawa niya palapit dito ay siya namang pagtulo ng mga mainit na likidong inilalabas ng kamay niya.

Halos sobrang takot ang lumukob sa kaniya, kasama na doon ang galit at awa para sa sinapit ng nobyo niya.

Nanginginig ang buong katawan niya, lalo na ang kamay niya ng sapuin niya ang mukha ng nobyo niya. Tiningnan niya ang sariling palad na nababalot ng dugo ng kaniyang nobyo.

“Ethannnnnnnnnn!!!!!” Isang malakas na sigaw niya ang gumising sa kaniyang natutulog na diwa.

Kinapa niya ang pisngi na basang-basa dahil sa mga luhang pumatak sa kaniya ng siya’y natutulog.

Gusto niyang saktan ang sarili. P-tang ina lang! It’s almost 3 years pero paulit-ulit parin siyang binabagabag ng nobyo niya. Paulit-ulit paring dumadaing ng hustisya ang nobyo niya pero wala siyang magawa, dahil hanggang ngayon malaya parin ang taong walang habas na pumatay sa nobyo niya.

Hanggang ngayon sinisisi parin niya ang sarili. Kung hindi sana niya hinugot sa kaniyang daliri ang singsing hindi sana mangyayare ang lahat ng ito. Kung hindi sana siya tumawid sa kalsada para hanapin ang singsing hindi sana mangyayare ito! Kasalanan niya ang lahat. Kasalanan niya kung bakit nawala ang taong pinaka-mamahal niya.

Ethan died because of him but he still hoping that he still alive and he longing for him. He still longing and seeking for his love.

Kinapa niya ang dibdib ng bahagyang manikip iyon. Hindi niya kaya yung paninikip dahil sa halo-halong emosyon na namumutawi sa kaniyang buong pagkatao.

Hindi pwedeng maging ganito siya. Nangako siya sa nobyo niya na iingatan niya ang sarili, na hindi niya ito pababayaan.

Pinunasan niya ang mga luha sa kaniyang mga mata at malakas na humugot ng hininga. Bumangon na siya at akmang aalis na ng marinig niyang tumunog ang telepono niya.

Tiningnan niya iyon at nakitang may mensaheng dumating. Nang tingnan niya ay unknown number ang nakalagay.

Naiiling at kunot noong binasa na lang niya ang mensahe.

“The one who brought you in our house last night was Jonaz my twin.” He read the message.

Alam niyang sa mensahe palang na iyon ay kilala na niya. Iyon ay walang iba kundi si Jonax na kinakapatid niya.

At ang pagpapa-asa niya sa sarili na si Ethan ang naghatid sa kaniya dito ay wala palang iba kundi si Jonaz na kinakapatid niya.

Bagsak ang balikat niya at paulit-ulit binabasa ang mensahe. Buong akala niya ay ang nobyo niya ang naghatid sa kaniya. Pinaasa na naman niya ang sarili, umasa na naman siyang babalik ang pinakamamahal niyang nobyo sa lahat.

Naiiling na tinapon niya ang telepono sa kama at inisang hakbang ang pagitan ng kama at ng pinto. Pinihit niya iyon pabukas.

Hahakbang palang sana siya ng makita niya ang pagkain na nakalapag sa sahig. Ano ito? Saan ito galing? Kunot noong tanong niya sa sarili.

Base sa naamoy niya ay bagong luto palang ang pagkain, ang pinagtataka lang niya ay kung paanong napunta iyon sa kwarto niya.

Dahil sa isiping namali lang ng dala ang mayordoma at baka para kay Jonaz talaga iyon ay inilagay na lang niya ang pagkain sa tapat ng pinto ng kwarto nito.

Umalis na siya at naglakad na palayo. Doon ang diretso niya sa labas doon sa may garden ang paborito niyang puntahan dito at pagpalipasan ng araw.

Matapos maligo ni Jonaz ay nagbihis na siya. Hindi na niya sinipat ang sarili sa salamin dahil alam naman niyang siya na ang pinaka-gwapong lalaki sa buong mundo. Ang nag-iisa.

Madali siyang lumabas ng kwarto niya upang tingnan kung kinuha na ba ng kinakapatid niya ang pagkaing inilagay niya sa tapat ng kwarto nito.

Napasinghap at napamura siya sa galit ng may kung anong malagkit ang natapakan niya at nang tingnan niya iyon ay walang iba kundi ang pagkaing dinala niya para sa kinakapatid.

F-ck! Wala pa naman siyang tsinelas kaya ramdam na ramdam niya ang init ng kanin sa kaniyang paa at ang malagkit na ulam.

“F-ck! F-ck!” He cursed.

Dali-dali siyang bumalik sa kwarto niya habang iisang paa lang ang ginagamit. Diretso sa cr at doon niya hinugasan ang kaniyang paa.

Halos pulang-pula ang paa niya sa init ng kanin na kaniyang tinapakan.

Bwisit! Pinaglalaruan siya ng kinakapatid niya, pero kailangan parin niyang makuha ang tiwala nito. Susuko na ba siya? Defenitely not! He is Jonaz Guivarra and nothing can stop him. No one.

Lumabas siya ng cr matapos malinisan ang kaniyang mga paa. Nagsuot siya ng tsinelas ng tuluyan na siyang lumabas ng kwarto.

Kinuha niya ang tray ng pagkain at dinala niya ang tray patungo sa kusina.

Hindi magka-intindihan ang pagkakakunot ng kaniyang noo dahil sa galit na kaniyang nararamdaman.

Pabagsak niyang inilagay sa lababo ang tray at umalis na. Maya-maya pa ay narinig niya ang pag-iingay ng kaniyang telepono.

Agad niyang sinagot ang tawag ng hindi iyon tinitingnan. “What?” He sounds pissed.

“Oh, dear Jonaz. You sound pissed, who pissed you? Your brother? Gusto mo na bang sumuko at magbayad na lang ng dalawang milyon?” Matawa-tawa pa nitong sabi at halatang ng iinis.

Kung gugustuhin man niyang sumuko ay madali lang para sa kaniyang bayaran ang dalawang milyon. Konti lang naman ang mababawas base sa pera niya.

He supplies fruits, vegetables in the whole country and to other country. At dagdag pa doon ang matatanggap niyang pamana ng kaniyang ama, ito ang dahilan kung bakit hindi siya umaalis dito.

Mas nanaiisin niyang mapunta sa kaniya ang ibang pera ng ama niya kaysa mapunta iyon sa mukhang pera nitong asawa at maging sa anak nito. Hindi siya makakapayag.

“I’m not pissed bud, actually i’m getting his attention. Konti na lang ay makukuha ko na ang tiwala niya. Just wait you f-cker.” He said then he ended the call.

Muli ay nag-isip siya ng paraan kung paano niya makukuha ang loob ng kinakapatid niyang halos bato siguro ang puso.

Nang may maisip siya ay daglian siyang lumabas ng bahay at sumakay sa kaniyang kotse. Dali-dali niyang pinaandar ang sasakyan hanggang sa makarating siya sa isang grocery store.

He bought chocolates-different kind of chocolate, ice cream, and other sweet foods. He also bought spicy different kind of foods for him. Mahilig kasi siya sa mahalang lalo na sa kahit anong sili. Kinakain niya ito ng wala man lang nararamdamang halang.

Masaya siyang bumalik sa bahay niya matapos niyang mabili lahat ng kailangan niya.

Nang maipara niya ang sasakyan ay kinuha niya ang mga matatamis na pagkain na kaniyang binili.

Nagbabakasakaling tatanggapin ito ng kinakapatid niya. He hope he will.

Doon siya dumireto sa garden matapos niyang mamataan doon ang binata. Naka-upo iyon sa bench habang malayo ang tingin.

It kind of weird to be with him. Siguro kaya wala itong kaibigan ay dahil sa ugali nito.

“Hey bro, i bought you some food.” He said while his smile fixed in his lips.

Tumingin sa kaniya si Warren ng wala man lang emsyong makikita sa mga mata nito. Ito ang kinaiinsan niya sa binata..

“Do you want some.” Tumabi siya pa-upo dito dahil mahaba naman ang bangko. “Bakit lagi kang nandito? Do you like flowers?” He asked again but still no response. “You don’t like talking, don’t you?” He asked but still no response.

Yung para siyang tanga na kinakausap ang sarili. Mas pipiliin pa niyang kausapin ang sarili atleast kaya niyang pasagutin ay ito? Ni hindi man lang bumubuka ang bibig. Shit!

Kinuha niya ang tsokolate at binuksan ito. “Eat bro.” Inabot niya ditoa ng tsokolate at sahalip na tanggapin ay tiningnan lang nito. “Come on eat this. Don’t worry, walang kapalit ’yan.” Hinawakan niya ang kamay nito at inilagay doon ang tsokolateng binuksan niya.

Sa paghawak niya sa kamay nito ay may naramdaman siyang tila kakaiba, tila may kuryenteng dumadaloy sa kamay nito dahilan para maiwas niya.

CHAPTER 3

Chapter 3

       SAHALIP na kuhanin ni Warren ang tsokolate na ibinigay ni Jonaz sa kaniya ay tumayo siya at naglakad palayo.

Naguguluhan siya, hindi niya makuha ang ugaling ipinapakita sa kaniya nito. Nung una alam niyang galit na galit ito sa kaniya at sa ina niya, kaya labis ang pagtataka niya ng makitang lumalapit at nakikipag-usap ito sa kaniya.

It feels like something is not right, it feels like he is planning something on him and he don’t want him to succeed. He will not let him succeed whatever his plan is.

Naglakad na siya palayo sa binata ngunit patuloy parin siya nitong sinusundan. “You don’t like chocolates? Don’t worry i still have more. What do you want? Candy? Chocolate? Ice cream? Biscuit? Come on bro name it.” Pangungulit pa sa kaniya ng binata.

Nakakaramdam na siya ng inis. Na iinis siya sa boses nito, gusto niyang mapag-isa pero hindi siya nito hinahayaan. Nakakabwisit lang!

“Warren, come on bro talk to me.”

Humarap siya palingon at madilim ang mukhang tiningnan niya ang kinakapatid. “I don’t like anything you want to offer.” He blewed a loud breath. “And can you please leave me alone?”

“I can’t do that bro. I’ve gave my promised to my father that i’ll do everything just to take care of you. I’m just keeping my promise.” He said while smirking.

Naipaikot na lang niya ang mga mata at pumihit na at nagsimulang humakbang palayo. Diretso siya sa kaniyang kwarto at binuksan ang pinto.

“This time you wont follow me, right?” He sarcastically said then close the door hard.

Imbis na mainis si Jonaz ay isang mapagbirong ngiti pa ang sumilay sa kaniyang mga labi. Finally, he took to him. He finally open his mouth to talk to him. Yes!

Napasuntok pa siya sa hangin na parang tanga. Kinausap lang siya ng kinakapatid ay akala niya’y nanalo na siya sa lotto.

Kinausap na siya nito, ibig sabihin malapit na rin niyang makuha ang atensyon ng kapatid. Meron pa siyang ilang linggo.

Diretso siya sa salas ng bahay at doon niya binuksan ang mga mahahalang na sitseryang binili niya. Iniisip niya kung anong sunod niyang gagawin. He need to plan much better.

Nawala na siya sa pag-iisip ng manuot sa kaniyang bibig ang mahanghang na lasa ng sitseryang binili niya. Itinuon na lang niya ang sarili sa pagkain at siguro mamaya na lang niya iisipin kung ano ang sunod niyang hakbang na gagawin.

Nainip si Warren sa kwarto niya. Wala naman kasi siyang ginagawa dito kundi ang humiga. Bumangon na siya at lumabas ng kwarto ng makaramdam siya ng pananakit ng tiyan. Nagugutom na siya.

Nakita niya ang kinakapatid sa salas ng bahay kaya napatigil siya sa paglalakad. Tumuon ang kaniyang pansin sa kinakain nito. Shit! His favorite junkfood. Yung paborito niya!!! Shit!

Tulad ni Jonaz ay gusto din niya ng mga pagkain na mahanghang. Gustong gusto niyang kumain ngayon ng kinakain nito.

“Do you want some?” Napasinghap pa siya sa gulat ng marinig niyang nagsalita ang kinakapatid.

Tumapat ang kaniyang paningin sa mga mata ng binata. Nagtatanong parin ang mga mata nito.

Dahil sa kagustuhan niyang kumain ng kinakain nito ay lumapit siya. Hinablot niya ito at umalis na.

Doon niya kinain ang sitserya sa loob ng kwarto niya. Nanunuot sa kaniya ang hanghang ng kinakain na nakapag-bibigay sa kaniya ng labis na sarap.

Maya-maya pa ay naubos na ang sitserya niya. Hindi pa siya kontento. Gusto pa niyang kumain. Shit!

Tumayo na siya at lumabas ng pinto. Napapitlag pa siya sa gulat ng makita niya ang kinakapatid sa labas ng pinto.

“Do you want more?” Alok nito na hawak-hawak ang mga mahalang na sitserya sa kamay nito. “I’ll give you some, but you need to let me in to your room first.” He said while smirking.

He felt different emotions inside his chest when he sees Jonaz smile. Parang may kung anong malakas na pagkalabog ng kaniyang puso.

Ipinagsawalang bahala na lang niya ang lahat at niluwangan ang pagkakabukas ng pinto. Wala na siyang pakialam kung gusto nitong pumasok, ang mahalaga sa kaniya ay makain ang mga mahanghang na sitserya na hawak ng binata.

Nakangiti pumasok si Jonaz sa loob ng kwarto ni Warren. Naipaikot-ikot pa niya sa paligid ng kwarto ng binata.

“Bakit hindi mo binubuksan ang bintana ng kwarto mo? Ang dilim-dilim dito bro. Hindi ka naman zombie hindi ba?” Nahihiwagaan pa niyang tanong.

Hindi sumagot ang kinakapatid niya, kaya hindi na lang niya iyon pinansin. Lumapit siya sa bintana at binuksan niya ng maluwang ang lahat mg binatana at pati ang kurtina na tumatabon sa binatana.

“Ayan ang liwanag na.” Nakangiti niyang sabi.

“Why do you open the window?” He asked sounds irritated. Lumapit ito sa bintana at sinara ang bintana.

“Open the window brother. Para lumiwanag.” Lumapit muli siya sa bintana at binuksan ang bintana.

“Bakit ba ang kulit mo?” Naiirita nitong sabi at muling sinara ang bintana.

Binuksan naman niya, at sinarado naman nito. Ganun lang sila hanggang sa mahawakan niya ang kamay ng kinakapatid, doon ay tumigil silang dalawa sa ginagawa.

Nang makabawi ito sa pagkabigla ay agad nitong binawi ang kamay nito. May kuryente kasing dumaloy sa mga kamay nilang dalawa.

Hindi na nito pinilit na isara ang pinto. Nakita na lang niya ang pag-irap nito sa hangin na ikinangiti niya.

“Let’s go and eat some junkfood.” Sabi niya at kinuha niya ang sitserya at binuksan iyon.

Hindi na niya narinig na nagsalita ito. Basta ng mabuksan niya ang pagkain ay tahimik na lang itong kumain.

“You like spicy food, don’t you?” He asked breaking the awkwardness.

Tumango lang ito bilang sagot.

“I also like spicy food and i love to eat chili. Ewan nga, kahit sobrang halang ng sili gustong-gusto ko pading kainin.” Pagkwento niya ngunit mukhang nakikinig lang ito sa kaniya.

Umisip siya ng iba pang paraan, para kahit papaano ay magkaroon naman sila ng usapan, yung pangmatagalan. Pakiramdam kasi niya ay nakikipag-usap lang siya sa hangin.

“What about, we go for a drink? What do you think?” He suggested while smirking. The smile he used to do.

Tumingin muna ito sa kaniya at agad din namang nag-iwas. “Okay.” Sagot nito.

He was startled at that moment. He can’t believe he’s going to agree about his suggestion.

Manghang tumayo na lang siya. “Wait for me, i’ll go get the bottle of champagne and the glass.” He said then went out.

Nagtatanong parin ang kaniyang isip kung bakit pumayag sa kaniyang makipag-inuman ang kinakapatid. What on earth is happening?

Ipinilig na lang niyabang ulo, matapos kumuha ng alak at dalawang baso ay muli siyang bumalik sa kwarto ng kaniyang kinakapatid.

“Here it is.” Tinaas pa niya ang bote ng alak.

Umupo siya sa gilid ng kama katabi ng binata ngunit binigyan niya iyon ng distansya. Inabot niya ang baso dito na agad naman nitong tinanggap.

Sinalinan niya ng alak ang baso nito at halos mapuno niya iyon. Pinuno din niya ang baso niya ng alak.

“Cheers.” He said then bumped his wine glass into his glass.

They drink, drink and drink. Until red stain on his lips appeared. Namumula na ang mga magkabila niyang pisngi, bakas na rin sa kaniyang mga tingin na halata ang kaniyang pagkalasing.

Uminom pa sila ng uminom. Namutawi doon ang pag-uusap, tawanan at kwentuhan. Nakuha na niya ang loob nito ngayong pareho na silang lasing. Ang hindi lang niya alam ay kung magiging ganito parin ba ang sitwasyon nila kapag sila’y nasa sariling huwisyo.

He looked at him made him stared back. Naging malalim ang mga tinginan nilang dalawa sa hindi malamang dahilan. Yung mga tingin na animo’y binabasa ang mga emosyong namumutawi sa kanilang mga mata.

He don’t know what the f-ck is exactly happening. Basta ang alam lang niya ay masarap titigan ang mga mata ng binata. Masarap iyong pagmasdan na animo’y siya nasa langit.

Bumaba ang kaniyang paningin sa mga labi ng binata. At dahil doon ay may kung ano sa kaniyang damdamin. Bigla ding bumilis ang pagtibok ng kaniyang puso sa hindi malamang dahilan.

His lips really is tempting. Ngayon lang niya napagmasdan ang natural na mapupulang hugis puso nitong mga labi. Parang may kung ano sa kaniyang nagsasabing halikan niya ito.

He badly want to taste that lips of him. Gusto niyang muling maangkin ang mga labi nito sa pangalawang pagkakataon. Gusto niyang muling maramdaman ang labi nito na nakalapat sa mga labi niya.

“W-Why are you starring at?” He asked in a tipsy voice.

Hindi niya nagawang iiwas ang kaniyang paningin sa mapupula nitong labi. Basta kusa na lang bumuka ang kaniyang bibig.

“Can i kiss you?” He said sounds asking permission.

Hindi niya alam kung bakit nasabi niya ang mga bagay na iyon. Basta iyon ang pumasok sa kaniyang isip at inilabas ng kaniyang bibig. Gustohin man sana niyang bawiin ngunit may kung anong pumipigil sa kaniya.

“Yes.” Tipid nitong sagot.

Warren don’t know why he said yes to him. Why his mouth said yes to him. He think it’s because of the champagne he take. Or because he is longing for his ex-fiancè kissed.

Maya-maya pa ay unti-unting lumapit ang mukha ng kinakapatid niya sa mukha niya. Palapit iyon ng palapit at mga ilang hibla na lang ang pagitan ng mga labi nila sa isa’t isa.

At doon ay bumuhos ang matinding damdamin at mabilis na tibok ng puso ng maramdaman niya ang mga labi ng kinakapatid sa mga labi niya.

Pakiramdam niya minsan na niyang natikman ang mga labi nito. Pakiramdam niya ay minsan na niyang naangkin ang mga labi nito. Pero saan? At kelan?

Mas lalo pang lumalim ang mga halik na sinimulan nito ng parehong mag-init ang mga katawan nilang dalawa. Tila nadadarang siya sa mga halik nito.

And when he is about to close his eyes to feel the kissed more, he suddenly go back to reality. The man he love the most appeared in his mind. Binuksan niya ang kaniyang mga mata at tinulak ang binata dahilan para maputol ang halik na kanilang pinagsasaluhan.

This isn’t right! Maling mali kung anoman ang ginagawa nila. Una ay may nobyo siya, may fiancè siya. Pangalawa kinakapatid niya ang binata. Malapit na niya itong maging kapatid dahil inaayos na ng asawa ng kaniyang ina ang tungkol sa pagpapalit niya ng apelyedo.

“Why did you stop?” He asked sounds frustrated.

“Lumabas kana Jonaz.” Sabi niya imbis na sagutin ang tanong nito.

“What? Why?” He asked again.

“Jonaz this is not right! We have to stop this nonsense. Why do we have to kissed? Kapatid mo na ako Jonaz at maling mali kung anoman man yung nangyare sa’ten. Now get out. Get out of my room!” Pasigaw niyang sabi.

“Well Warren, i don’t think this isn’t right. Walang mali sa’kin.” Sabi nito at marahas na hinalikan ang kaniyang mga labi.

Nagpupumiglas siya. Gusto niyang itulak ito ng malakas ngunit naging mistulang haplos ang sana’y pagtulak niya. Nadarang siya sa mga halik ng kinakapatid. Nagpadala siya sa mga halik nito kahit alam niyang mali. Kahit alam niyang bawal at hindi dapat. Wala e, katawan na niya ang nag-dikta. Katawan na niya ang kusang gumagalaw at kapag kinokontrol niya ay mas lalong lumalalim.

Unti-unti ay ginalaw na niya ang kaniyang mga labi. Inangkla narin niya ang kaniyang braso sa leeg nito para mas lalong lumalim ang mga halikan nilang dalawa.

Naramdaman niya ang kirot ng kagatin ng binata ang kaniyang pang-ibabang labi. Napa-awang ito dahilan para ipasok ng binata ang dila sa loob ng bibig niya. Masarap. Masarap iyon sa pakiramdam na animo’y isa siyang angel na malayang binabagtas ang kalangitan.

Sinunod niya ang mga paggalaw ng dila ng binata. At unti-unti ay nakakasabay na rin siya. Tila isang espada ang kanilang mga dila ng ito’y maglaban sa isa’t isa.

Naputol ang halik ng mawalan na sila ng hangin. Ngunit ng makahagilap ay muling bumalik ang mga labi nito sa mga labi niya.

Bahala na kung ang ginagawa nila ngayon ay bawal. Ang mahalaga ay pagbibigyan niya ngayon ang init ng kaniyang katawan…

CHAPTER 4

Chapter 4

       NAGISING si Warren na sobrang sakit ng kaniyang ulo. Pakiramdam niya ay may bumibiyak doon.

Naikusot-kusot niya ang mga mata. Napasinghap pa siya sa gulat ng may marinig na mahinang pagharok. At nang lingon niya ang tabi niya ay naroon ang kaniyang kinakapatid. He looked at himself. Naked? He was naked? Sinilip din niya ang katawan ng binata at tulad niya ay nakahubad din iyon. Pareho silang nakahubad.

Hinalukay niya sa kaniyang isip lahat ng mga nangyare dahilan para manlaki ang kaniyang mga mata.

May nangyare sa kanilang dalawa! May nangyare sa kanilang dalawa ng kinakapatid niya. Hindi maari ito! Hindi pwede ito. Hindi!

Bumagon na siya at pinulot niyang lahat ng mga sapot sa katawan. It can’t be happening, it isn’t happening.

Paulit-ulit niyang sinabi sa kaniyang sarili, ngunit paulit-ulit siyang sinasampal ng katotohanan. Bakit ganun? Bakit kailangan pang mangyare ito? Bakit kailangan pang kinakapatid niya ang makatalik niya?

Pumasok siya sa loob ng bathroom habang sapo-sapo niya ang dibdib niya. Mariin pa siyang nakasambunot sa kaniyang buhok. Paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili na sana panaginip na lang ang lahat. Sana panaginip lang ang mga nangyayareng ito…

Nagising si Jonaz sa hindi pamilyar na silid. At lahat ng mga nangyare ay pumasok sa kaniyang isipan. Maging ang pagtatalik nilang dalawa ng kinakapatid niya.

“Shit!” Napapabulalas pa niyang sabi habang nakasambunot sa kaniyang buhok. “F-ck!”

Halo pang bumantas ang gulat sa kaniyang mga mata ng makitang hubo’t hubad siya. Doon niya mas lalong napatunayan na may nangyare nga sa kanilang dalawa. Shit! Shit!

What have he done? He have sex with his brother? He have sex with his same gender? What the f-ck is happening?

Nagmamadali siyang bumangon at sinuot lahat ng saplot sa kaniyang katawan. Hinanap pa niya sa buong kwarto ang binata, hanggang sa tumuon ang kaniyang paningin sa bathroom.

Pinihit niya pabukas iyon ngunit naka-lock. Ibig sabihin ay may tao sa loob.

“Warren?” Pagtawag niya sa pangalan nito.

“Go away Jonaz. Go away.” Rinig niyang malakas nitong sigaw.

“I just want to apologize. I want to apologize about the thing happened that night.” He said.

“Forget it Jonaz. Forget it! Isipin mo na lang na walang nangyare sa’ten. Umalis kana, wag na lang tayong mag-usap kahit kailan. Let just be a stranger’s to eachother.”

Wala siyang nagawa kundi ang iwan ang silid ng binata. Diretso siya sa kaniyang silid na katapat lang ng silid nito.

Paulit-ulit bumabalik sa kaniyang isipan ang sinabi sa kaniya ng binata. Tila nakaramdam siya ng inis. How can he f-cking forget that sex that night? Pa’no niya makakalimutan ang nangyare sa kanila kung patuloy itong tumatakbo sa kaniyang isipan. At pa’no niya magagawang magpanggap na wala lang ang halat.

The f-ck! The f-ck! What the hell is happening? Damn f-cking hell…

Matapos maligo ni Warren at makapag-bihis ay tanging nasa isipan parin niya ang halik, at ang nangyare sa kanila ng kinakapatid. Halos iyon lang ang umukupa sa kaniyang isipan. Wala ng iba.

Natatakot siyang lumabas ng kwarto. Natatakot siyang makita ang kinakapatid. It feels awkward to see him, it feels very awkward.

Lumipas ang mga oras na narito parin siya sa loob ng kwarto niya. Maya-maya pa ay nakaramdam na siya ng gutom. Nagugutom na siya. Ngunit narito parin ang pangamba na baka mag-kita na silang dalawa ng binata.

But he don’t have a choice. He don’t have a choice but to go outside, he must regain his starvation.

Pinihit niya pabukas ang pinto at malawak na binuksan. Napasinghap pa siya sa gulat ng makitang palabas din ang kinakapatid dahilan para magtama ang mga mata nilang dalawa.

Awkward.

Agad niyang binaba ang tingin at umalis na. He just need to pretend nothing happened. Iyon ang mas dapat niyang gawin.

Dire-diretso siya sa kusina at kumuha doon ng pagkain sa ref. Matapos makakuha ng pagkain ay muli siyang bumalik sa kaniyang kwarto. Nakasalubong pa niya ang kinakapatid ngunit nilampasan lang niya ito tulad ng dapat niyang ginagawa..

Naiinis si Jonaz, ewan kung anong dahilan pero naiinis siyang hindi man lang siya nagawang tingnan ng binata sa mga mata. Naiinis siya sa mga pag-iwas nitong ginagawa.

Hindi niya ito dapat maramdaman pero bakit nararamdaman niya? Hindi siya dapat nakakaramdam ng ganito pero bakit nagagalit siya? F-ck!

Pabalik-balik lang siya sa labas ng pinto ng kinakapatid niya. Gusto niyang kantukin ito pero pinipigilan niya ang sarili.

Shit! Shit!

Walang siyang nagawa kundi umalis na lang. Umalis na lang siya doon at lumabas ng bahay. Direto siya sa kaniyang kotse at mabilis na pinatakbo ang kaniyang sasakyan. Diretso siya sa bar ng kaibigan at mas pipiliin na lang niyang magpaka-lasing kaysa isipin pa kung anong mga nangyare…

Dahil nga wala namang ibang gagawin si Warren dito sa loob ng kwarto niya ay naisipan niyang lumabas. Lumabas siya ng bahay at imbis na mag kotse ay naglakad na lang siya.

Walang buhay at animo’y tila isa siyang taong naglalakad sa buwan. Kusang tinatahak ng kaniyang mga paa ang daan kung saan naganap ang pangyayare ilang taon na ang nakakaraan.

Kusang pumatak ang mga luha sa kaniyang mga mata. Bakit ba kasi dito siya dinala ng mga paa niya? Bakit kailangang ipaalala pa sa kaniya ang mga taong dumaan kung saan hanggang ngayon ay hindi parin niya nakakalimutan.

Kailangan niya ng hustisya. Hustisya para sa nobyo niya.

Natigil sa pagpatak ang mga luha sa kaniyang mga mata ng makita niya ang maraming kalalakihan na nakahandusay. At mayroong dalawang lalaki, yung isa ay binubuhat ng isang lalaki. Hirap na hirap ito at hindi kaya ang binata.

“Tulong!” Malakas nitong sigaw kaya agad siyang na alarma.

Lumapit siya doon dahilan para mapatingin ang binatang bakas ang luha sa mga mata.

“Isakay na’ten siya sa loob.” Sabi nito na may pagsusumamo ang boses.

Walang imik siyang tinulungang buhatin ang lalaki at maingat na ipinasok sa loob ng kotse.

“Maraming salamat.” Nakangiti nitong pagpapasalamat sa kaniya habang bakas parin ang mga luha sa mga mata.

Hindi siya umimik. Tinanguhan lang niya ang binata bilang pagresponde.

“Salamat ulit.” Muli nitong sabi ngunit tinalikuran na niya.

Base sa kalkula ng isip niya ay mag-nobyo ang dalawa, pero hindi na lang niya iyon pinansin.

Mahaba-haba na rin ang nalakad niya ng napag-isip-isip niyang bumalik na sa bahay nila. Sakay ng taxi na ngayon ay tinatahak ang lugar patungo sa kanila.

Matapos makarating, magbayad ay lumabas na siya ng sasakyan at mabilis na pumasok sa loob. Diresto siya sa kusina ng bahay, upang mag-luto.

Ilang minuto lang ay natapos na siya, nag-handa na siya ng pinggan at kutsara na gagamitin niya.

Tahimik lang siyang kumakain. Medyo nilulukuban nga lang siya ng matinding lungkot dahil wala man lang siyang kasalo. Kung narito sana ang nobyo niya na naging dahilan ng milyon-milyon niyang pag-ngiti. Edi sana hindi ganito ang buhay niya.

He lost his appetite so he stood and he stop eating. Nagsimula na siyang maglakad at saktong papasok palang sana siya ng kwarto niya ng makarinig ng isang malakas at baritonong boses.

“Warren?” Pagtawag nito sa pangalan niya. Hindi paman niya nakikita ay alam niyang iyon ang kinakapatid niya. Si Jonaz.

Halata sa boses nito na naka-inom—o lasing. Kaya ayaw man niya na puntahan ito ngunit taliwas naman sa kagustuhan ng kaniyang katawan. Pinuntahan niya kung saan nanggagaling ang boses.

He found Jonaz laying on the floor. Drunk. Nilapitan niya ito.

“Jonaz? Let me take care of you.” Binuhat niya ang binata at tinulungan patayo. Inalalayan din niya ito sa paghakbang.

Ganun lang ang kaniyang ginawa hanggang sa makarating sila sa labas ng kwarto ng kinakapatid. Pinihit niya iyon pabukas at agad na pumasok.

Maingat niyang idiniposito ang binata sa loob ng silid. At dahil nga nakayapos ang kamay nito sa leeg niya ay nahigit siya dahilan para maglapat ang mga labi nila.

It was just a quicked kissed dahil agad niyang iniwas ang mga labi.

Mabilis ang bawat pagkalabog ng kaniyng puso na animo’y may mga kabayo sa loob at nag-uunahan sa bilis ng takbo.

“Why don’t you kissed me?” He asked in a drunken voice. “Bakit mo ako iniiwasan? I don’t like it Warren, i don’t.”

Nakatingin lang siya habang nagsasalita ang binata. Mapupula ang mga pisngi nito at ang tuktok ng tainga ay namumula din.

“I-I don’t know why i felt this feelings towards you. But i want you to know that i love you.” He said while looking directly in his eyes and he fall asleep.

Mga ilang minuto din siyang tila estatwa na hindi gumalaw sa kinatatayuan. Mas lalo pang dumagundong sa sobrang bilis ang kaniyang puso na animo’y gustong kumawala sa dibdib niya.

Did he just say he loves him? Did he just say was true? F-ck, what’s going on?

Gayunpaman ay mas pinili na lang niyang iisang tabi ang lahat. Isa pa, lasing ito at hindi nito alam ang mga sinasabi. Hindi iyon ang dapat na iniisip niya. Baka nagbibiro lang ito at kung totoo man iyon ay hindi pwede. Walang tama. Magkapatid na sila, at wala siyang nararamdaman para dito. Wala nga ba? Mahal niya ang nobyo niya. Pero namatay na ang nobyo mo?

Gusto niyang kastugin ang sarili dahil sa paulit-ulit nitong pagsalungat. Naiinis na siya. All of his body is now betraying him for f-ck sake.

Lumabas na siya ng kwarto at kumuha ng plangganita na may lamang tubig. Kumuha din siya ng face towel.

Hindi na nga niya alam kung bakit niya ginagawa ang mga bagay na ito. Kung bakit kailangan pa niyang punasan ang katawan ng binata at intindihin ito. Pwede naman niyang hayaan na lang itong matulog, pero ano itong ginagawa niya?

Dahan-dahan niyang hinubad ang sapatos ng binata. Ang damit nito ay ang suot na pantalon ay hinubad din niya. Tanging boxer na lang ang kaniyang itinira.

Wala sa sariling tumuon ang kaniyang mga mata sa sentro ng katawan ng binata kung saan naroon ang pagkalalaki nito, malaking bumubukol sa boxer nito. Minsan na niyang nakita ang pagkalalaki nito pero hindi na niya matandaan dahil naging malabo na ang alaala niya dahil pareho silang lasing ng mangyare iyon.

Panay ang paglunok niya at hindi niya magawang iiwas ang pangin sa pagkalalaki nitong malaking bumubukol sa boxer na suot.

Hindi man niya nakikita ang pagkalalaki nito ngunit alam niyang malaki iyon, dahil ramdam na ramdam niya ang tila pumupunit sa kaibuturan niya ng sila’y magtalik ng gabing iyon.

Iwinaksi na lang niya ang lahat ng mga nasa isip niya. Kinuha niya ang face towel at binasa niya iyon ng tubig. Pinunasan niya ng basang face towel ang katawan nito. Ang braso, ang matitipunong dibdib hanggang sa umabot siya sa six-pack abs ng binata. Maging iyon ay pinunasan din niya na hindi niya alam kung dapat paba iyon.

Marahas siyang nagpakawala ng isang malakas na buntong hininga. Iniligay niya ang face towel sa plangganita at binitbit iyon, umalis na siya at sinarado ang pinto.

Matapos maibalik ang plangganita sa pinanggalingan nito ay pumasok na siya sa loob ng kwarto niya. Doon ay nakahinga siya ng maluwag.

Even if he don’t admit he is starting to fall in love with his brother. Agad siyang nagalagay ng selyo sa kaniyang puso. Hangga’t maari ay kailangan niyang pigilan kung anoman itong nararamdaman niya.

Paulit-ulit niyang sinasabi sa kaniyang sarili na mahal niya ang dati niyang nobyo at nangako siyang iyon lang ang mamahalin wala ng iba. Isa pa, hindi pwedeng maging sila ng kinakapatid. Walang patutunguhan iyon, wala.

Matapos niyang maligo at matuyo ang basa niyang katawan ay nagbihsi na siya. Humiga na rin siya sa kama. Mariin niyang ipinikit ang kaniyang mga mata.

“Ethan, please guide me. Don’t let me fall for my brother. Please, please. I’m begging you. I promise to myself that you are the only person in this world that i will love forever. Please help me remove this feeling towards to my brother.” He whispered in his mind before he fell asleep.

CHAPTER 5

Chapter 5

      ILANG araw ang lumipas ay ganu’t at ganun parin ang mga nangyayare kay Jonaz at sa kinakapatid niya. Araw-araw siya nitong iniiwasan kahit saan sila mapunta o mag-kita.

Simula ng malasing siya at makagising ay mas lalong tumindi ang pag-iwas nito sa kaniya.

Habang lumilipas din ang araw ay mas lalong tumitindi ang paninibugho ng damdamin niya para sa kinakapatid. He was not sure about his feelings towards him. Basta ang alam lang niya ay nagagalit siya sa tuwing iniiwasan siya nito, nagagalit siya sa pananatili nitong tahimik at hindi man lang siya magawang kausapin.

Gusto niyang makausap ito, gusto niyang makasama ito. Lalo’t gusto niyang manatili sa tabi nito, pero pa’no? Pa’no niya magagawa kung patuloy siya nitong iniiwasan at hindi kinakausap.

Narito siya sa may salas habang pinagmamasdan sa malayo ang kinakapatid niya. Nag-luluto iyon ng pagkain.

Wala sa sariling naglakad palapit ang kaniyang mga paa hanggang sa makalapit siya dito.

“Anong ginagawa mo?” Tanong niya. Pinapasigla pa niya ang boses nagbabakasakaling matanggal ang hiya sa pagitan nilang dalawa.

Hindi iyon umimik kaya agad nag-init ang kaniyang ulo.

“Warren, can you talk to me?” May pagpipigil pa sa kaniyang boses. Ewan, pero ayaw niyang mapunta sa puntong masisigawa niya ito.

Hindi muli nagsalita ang kinakapatid at tinuloy lang nito ang ginagawang pagluluto.

“Anong bang problema mo? Bakit hindi mo man lang ako magawang kausapin. Why? Dahil sa sex na nangyare sa’ten?” Sarkastiko niyang sabi. Hindi na niya napigilan ang sarili. Ang sana’y hindi niya sisinghalan ang binata ay nagawa niya.

“Ano bang kailangan kong sabihin sa’yo? mag hello? Kamustahin ka kung okay kana? Tanungin ka kung kumain kana?” Malakas itong kumawala ng buntong hininga. “At tungkol sa sex na iyon wala lang iyon Jonaz. Don’t you know that we are brothers. Jonaz, i’m trying hard to get over you. I’m trying hard, para maiwasan kita dahil mali na e. Mali kung anoman yung nangyare sa’teng dalawa. Kaya pwede ba, Jonaz? Iwasan mo’ko tulad ng pag-iwas na ginagawa ko sa’yo.” Dugsong pa nito at pumihit na patalikod.

Bago paman makaalis ito ay agad niyang hinagilap ang braso nito at pinaharap sa kaniya.

“I like you Warren. I like you.” Buong sinseridad niyang sabi. Sa wakas na sabi na ng bibig niya ang tinatanggi niya sa sarili.

Saglit nabato ang kinakapatid sa kinatatayuan. Nakatingin lang ito ng malalim sa kaniya. “But i don’t like you. So please stay away from me. We are both men and we are brothers. Kung anoman ’yang nararamdaman mo, tigilan mo. At tigilan mo rin ako dahil wala akong nararamdaman para sa’yo—”

Natigil ito sa pagsasalita ng marahas ng marahas niyang halikan ang kinakapatid dahilan para maputol ang iba pa nitong sasabihin. Hindi siya naniniwala na hindi rin siya nito gusto. Alam niya sa sarili na may nararamdaman din ang binata para sa kaniya.

Pilit nagpupumiglas si Warren at tinutulak ang binata dahil sa marahas nitong paghalik sa kaniya. Ngunit kalaunan ang mga tulak niya ay nagmustulang walang bisa. Nagmistulang himas sa dibdib ng binata.

Lumaban din siya sa mga halik nito, nilabanan din niya ang sinimulan nitong halik. Nadarang na siya. Nadarang na siya at hindi na niya alam kung pa’no makakaalis pa.

Ang mga halik nito sa kaniya ay unti-unting naging marahan. Naging banayad na mas dumadagdag sa init ng kaniyang katawan.

Napapikit pa siya ng bahagya ng maghiwalay ang mga labi nila. Unti-unti niyang iminulat ang mga mata habang nangungusap na tumingin sa binata.

“Maniniwala lang ako na hindi mo’ko gusto kapag hindi mo na tinutugon ang mga halik ko.” Seryoso nitong sabi, pumihit patalikod at nagsimula ng maglakad palayo.

Naiwan siyang nakatanga at gustong katusan ang sarili. Bakit nga ba ganun? Bakit hindi niya maiwasan at itulak palayo ang binata sa tuwing hinahalikan siya nito? Bakit sahalip na itulak ay nilalabanan pa niya ang mga halik nito? Ano bang ibig sabihin ng mga bagay na iyon?

Nahinto lang ang kaniyang pag-iisip ng maamoy niya ang nasusunog niyang niluluto. Agad siyang nag-apura at agad inintindi ang kaniyang niluluto.

Gayon na wala na naman siyang ganang kumain ay napag-isip-isip na lang niyang pumunta sa loob ng kaniyang kwarto. At tulad dati ay nagkulong na naman siya.

Maya-maya pa ay narinig niyang nag-tunog ang telepono niya. Agad niya itong hinagilap at tiningnan ang tumatawag. Walang iba kundi ang kaniyang mahal na ina.

“Hello mom?” Pabungad niya.

“Hey son. How are you?” He asked.

“I’m okay mom.” Sagot niya kahit hindi bakas sa boses niya na ayos lang siya. Hindi naman talaga siya ayos.

“Ano? Kamusta kayo ni Jonaz diyan? Kamusta ang trato ng kinakapatid mo?” Tanong ng kaniyang ina.

“Jonaz is a good brother to me. He always took care of me, and we are a good brothers now.” Pinasigla pa niya ang boses niya.

“That’s good son. Soon Jonaz will learn to love you.”

Nabato siya sa kinatatayuan. Sana nga umibig lang ang binata sa kaniya ng ibigang magkapatid. At hindi sa ibang paraan.

“How are you mom? How are you there outside the country?” He asked changing the topic.

“This country is great this is so great.” Alam niyang masaya sa bakas ng boses ng ina. “Oh, by the way. Kaya nga pala ako napatawag dahil gusto kong ipaalam sa’yo na malapit ng mabago ang apelyedo mo. You’re going to be Guivarra.” His mom said while giggling.

He shocked. Magiging tunay at ganap na siyang Guivarra? Bakiit hindi siya makaramdam ng saya. Bakit parang ayaw niyang maging apelyedo niya ang apelyedo ng binata?

“Okay mom. Thanks.” He said. “Mom there’s something i need to do. Bye.”

Hindi na niya hinayaan na makapag-salita pa ang kaniyang ina. Basta agad niyang pinatay ang tawag.

Nagpakawala siya ng isang malakas na buntong hininga. He sounds disappointed without knowing the f-cking reason.

Napatingin siya sa gawi ng pinto ng marinig niyang may kumatok doon. Wala sa sariling tumayo siya at binuksan ang pinto.

Napasinghap pa siya sa gulat ng makita niya ang binata.

Hindi siya nagsalita at hindi rin siya nagtanong. Basta hinayaan niyang ito ang unang magsalita.

Ilang minuto niyang hinintay magsalita ang binata ngunit walang imikan na namagitan sa kanilang dalawa.

“What do you want?” Hindi na siya nakapag-pigil. Siya na ang nagsalita.

“May ipis sa kwarto ko. Tsaka may daga. Can i sleep in your room?” Sabi nito sa seryosong boses.

Tumulog sa kwarto niya? Mga ipis? Daga? Kelan pa nagkaroon ng ganun sa bahay na ito? Sa pagkakaalam niya ay madalas nililinis ang buong bahay, kaya pa’no nagkaroon ng ipis at daga sa kwarto nito? Is he out of his mind? Or he is just planning something?

“No—”

“Why?” Pagputol nito sa iba pa niyang sasabihin. “Ikaw na ang nagsabi na kalimutan na ang mga bagay na nangyare sa’ten. Bakit parang hanggang ngayon ay hindi mo pa nakakalimutan? At sabi mo nga magkapatid tayo. Walang malisya. Walang malisya kung magtatabi tayo Warren.” Pagpapaliwanag nito. “Unless ikaw ang nag-iisip ng may malisya tayong dalawa.”

Malisya? Siya pa ang nag-iisip na may malisya?

Wala siyang ibang nagawa kundi papasukin ang kinakapatid. Natatakot siya na baka siya ang masabihang may malisya siyang iniisip.

Kahit pa kaya sobra siyang nag-aalala. Sobra siyang nag-aalala para sa maaring mangyare gayong magkatabi sila ay mas pinili na lang niyang iisang tabi iyon.

“You sleep in the bed and i’ll sleep on the floor.” He suggested.

“You sleep in the floor? Come on Warren, magkapatid tayo. Bakit parang may malisya sayo ang pagtulog ko sa kwarto mo?” Nahihiwagaan nitong tanong.

“It’s not about malice—”

“Then why don’t you sleep in the bed with me?” He asked stoping his words.

Wala siyang nagawa kundi iirap na lang sa hangin ang lahat ng kaniyang mga inisip. Kahit labag man sa isip niya ang lahat ng mga kagustuhan nito ay pinagbigyan na lang niya. Ayaw din naman niyang masabihan siya nitong may malisya para sa kaniya ang pag-tulog nito.

Matapos nilang maligong dalawa ay nagsimula na silang humiga sa iisang kama. Narito parin ang mabilis na pag-tibok ng kaniyang puso.

Please heart, calm down. Pagpapakalma niya sa sarili ngunit habang pinipigilan niya ay mas lalong bumibilis ang pag-tibok ng kaniyang puso.

Sunod-sunod din ang ginawa niyang pag-lunok. Mariin pa niyang ipinikit ang mga mata at nagkunwaring natutulog kahit pa nga hanggang ngayon ay pinakikiramdaman niya ang bawat galaw ng binata. Maging ang paghinga nito.

Tanging malalakas na buntong hininga ang napapakinggan niya at iyon ay nanggagaling sa binata. Panay din ang paggalaw nito at tila hindi mapakali.

Tumagilid siya ng higa patalikod dito. Ipinagsawalang bahala na lang niya ang lahat at pinilit patulugin ang sariling diwa.

Maya-maya pa ay naimulat niya ang mga mata at napasinghap sa gulat ng maramdaman niya ang pagdantay ng binata sa binti niya.

He don’t know but it feels like he is receiving shiver all over his body. Nanunuyot na rin ang kaniyang lalamunan na panay lang ang ginagawang paglunok.

Hindi siya kumilos o itinaboy palayo ang paa ng binata. Basta pinakiramdaman lang niya ang mga nangyayare.

Pakiramdam niya ay nagsisitayuan ang mga balahibo niya sa buong katawan ng ikiskis nito ang binti sa binti niya. Pakiramdam niya ay may namumuong kiliti sa kaniyang tiyan.

Shit! Shit! Shit! He need to stop this! He need to stop this f-cking scene.

Binalak niyang pigilan ngunit wala siyang nagawa. As in he is just laying there doing nothing, nothing at all.

Mas lalo pa siyang napasinghap sa gulat ng yakip siya nito ng mahigpit. Buti na lang ay tinakpan niya ang bibig upang hindi makalikha ng ingay.

Mas lalo pang naging mahigpit ang yakap nito, at nararamdaman niya ang pagkalalaki nitong tumutusok sa sentro ng pang-upo niya.

Shit! Shit! This is shit!

Sobrang bilis na ng kalabog ng kaniyang puso, sobra sobra na na parang may lindol doon at tanging siya lang ang nakakaramdam.

A minute later he felt something warmth hitting his spine. Mainit ang hininga nito na tumatama sa kaniyang batok na mas lalong ikinatindig ng kaniyang mga balahibo.

What is this? What the f-ck is f-cking happening?

Later on, he felt his lips pressed in his back. Panay ang ginawa nitong paghalik sa kaniyang batok ngunit eto siya’t wala paring magawa. Walang magawa at walang maisip.

Naglakabay ang mga kamay ng binata at pumasok ito sa loob ng damit niya. Naglakbay pa ng naglakbay hanggang sa makarating ito sa dibdib niya.

Hindi na siya magtataka kung maramdaman ng binata ang mabilis na pagkalabog ng kaniyang puso.

And then all he does is nothing. He does nothing!

Tila mas lalong nagliyab ang init sa kaniyang katawan ng laruin ng daliri ng binata ang utong niya. Shit! Shit!

Buti na lang ay sapo-sapo ng kamay niya ang bibig dahilan para hindi siya mapa-ungol. Damn! Damn!

Habang tumatagal ay mas pinagbubutihan pa ng kinakapatid ang ginagawa nito sa paglaro sa utong niya sa pamamagitan ng daliri nito.

He can’t take it anymore. He can’t take it any longer. And he can’t take the pleasure he is feeling right now.

“Ahhhh.. Uhmmm. J-Jon-Jonaz.. Anong ginagawa mo? Uhmm..” Halos paungol niyang tanong. Bumugso na ang damdaming namumutawi sa kaniyang buong pagkatao.

Pinapihit siya ng binata paharap dahilan para magtama ang mga mata nilang dalawa. Puno iyon ng pagnanasa na may kasamang pinag-halo-halong emosyon.

“I want you right now Warren. I want you.” Sabi nito na tumatama ang mabangong hininga sa mukha niya.

Nakatitig lang siya at wala siyang naging imik. Pinipigilan niyang ibuka ang bibig natatakot na baka ay pumayag siya sa gusto nito.

“Warren, please i need you right now. I need to make love to you. Please.” Buong pagsusumamo nito.

Panay lang ang paglunok niyang ginagawa. Alam niya ang sagot ng kaniyang puso pero pinipigilan iyon ng kaniyang utak. Na nagsasabing hindi dapat, mali ito.

Pero sa huli, ay kusang bumukas ang kaniyang bibig. “I want you too Jonaz. Go and take me.” He said then after that he felt his kissed pressed againsts his lips…

A/N: Advance merry christmas  sa lahat ng mga nagbabasa nito.(kung meron ba?). This chapter is all for you dear readers. Your erotic writer greeting you the best christmas ever. Enjoy your day enjoy your life and hope there so many christmas to come for our lives. Lovelots…

Pakain naman ako sa handa niyo? I mean si Jonaz at Warren na lang pala ang magkakainan. Bhwahahahaha..

CHAPTER 6

Chapter 6

Warning: SPG

     MAINIT ang bawat halikan na pinagsasaluhan nina Warren at Jonaz. Halos maglaban na rin ang mga dila nilang dalawa na animo’y nag-e-espadahan.

Naputol ang halik ng sandaling hubarin ng binata ang damit niya. At maging ang damit din nito ay hinubad nito.

Ramdam niya ang init ng katawan nito ng sandaling lumapit iyon sa katawan niya. Muli ay bumalik ang mga labi ng binata sa mga labi niya.

He must say. This is the most good, better and tasty kissed he could ever had. The lips made God to fit with eachother.

Ayaw pa sana niyang pakawalan ang mga labi nito at gusto pa sana niyang patagalin ang halik ngunit hindi na niya nagawa. Bumaba na ang mga halik nito pababa sa leeg niya.

Nakaramdam pa siya ng kiliti ng singhotin nito ang kaniyang leeg. Halos magtayuan na ang mga balahibo niya sa batok.

Mas nadagdagan pa ang kiliting nararamdaman niya ng pasadahan nito ng dila ang leeg niya. F-ck! It f-cking tickles.

Nakaramdam siya ng medyo mahapdi ngunit masarap sa leeg niya ng maramdaman niyang sinisipsip nito ang leeg niya.

“Ahhh. Ohhh shit. Shit—Jonaz.” Napapasambunot na lang siya sa buhok nito sa kakaibang sarap na pinagkakaloob nito sa kaniya.

Alam niyang nag-iiwan ng bakas ang mga pagsipsip nito sa leeg niya ngunit wala siyang pakialam. Wala na siyang pakialam basta ang mahalaga ay nararamdaman niya ang sarap sa piling nito.

Bumaba ang mga halik ng binata hanggang sa makarating ito sa dibdib niya. Tiningnan niya kung anong ginagawa ng binata, puno ng pagnanasang nakatitig lang ito sa dibdib niya bago nag-angat ng tingin dahilan para magtama ang mga mata nilang dalawa.

“Your nipple is so pink. I like it and i’d love to taste it.” He said then he smiled at him.

Maya-maya pa ay naitirik niya ang mga mata ng pumasok ang mainit nitong bibig sa utong niya. Sobrang sarap at ngayon lang niya naranasan ang mga ganitong bagay.

“Ahhhh. Ohhhh—shit! Shit! F-ck!” Napasambunot pa siya sa buhok nito ng laruin ng dila nito ang utong niya.

Nakaramdam siya ng kiliti ngunit mas nanaig ang sarap na nararamdaman niya. Sobra-sobrang sarap na. Sobra sobra na halos hindi na niya kaya. Pakiramdam niya ay naka-higa siya sa alapaap at dinadama ang lambot ng mga ulap.

“You’re nipple is so pink Warren. I like it. And how mouth watering it was.” He said sounds compimenting at the same time sudective.

Hindi niya alam kung saan siya bibiling, halos pabilingbiling na siya sa kung saan-saan. At hindi rin niya alam kung saan kukuha ng lakas.

Maya-maya pa ay napunta naman ang mga labi ng binata sa kabilang utong niya. Nilaro muli ng dila nito ang kabila naman niyang utong dahilan para mapamura siya sa sarap.

“F-ck! F-ck! F-ck the f-cking f-ck Jonaz. Ohhh—please faster, faster what you are doing.” He moaned at the same time sounds moaning.

Tumigil na ang binata sa ginagawa, naglakbay pataas ang mga halik nito. Sa leeg hanggang sa sakupin ng matatamis at mainit nitong labi ang mga labi niya.

Muli ay naramdaman niya ang mga halik nito, naramdaman niya ang mga halik nito na sadyang gustong-gusto niya. Ngayon palang ay ipinagdarasal na niya na sana hindi matapos ang gabing ito. Sana magtagal pa ang sarap na ito hanggang dulo. Ngunit alam naman niya na lahat ng araw ay lumilipas, walang bagay, tao, o hayop na kayang magtagal sa mundo. Maging itong sarap na lumulukob sa kaniya ngayon ay hindi rin magtatagal.

“Ahhhh. Shit! Jonaz. Uhmmm.” Napasambunot siya sa buhok nito ng muling bumalik iyon sa utong niya. Bahagang kinagat-kagat ang ang utong niya. Mas diniinan pa niya at ipinagduldulan ang mukha nito sa utong niya.

He like it very much. He like how he licked his nipple, a licked that make him shiver down to his spine.

“Uhmmm.. Shit! Shit!” Panay na lang ang pag-ungol niya sa ginagawa nito.

Matapos ang mahabang lumukob na ligaya sa kaniyang buong pagkatao, bumaba na ang mga labi ng binata. His kisses down to his abdomen.

Marahas nitong hinubad ang suot niyang boxer, hanggang sa wala na siyang saplot.

Pinatalikod siya nito at napasinghap pa siya sa gulat ng tampalin nitong ang matambok niyang pang-upo.

“Did you just slap my butt cheek?” He asked while the pleasure is still roaming in his eyes.

“Yeah. Nakakagigil e.” Anito at muling tinampal ang matambok niyang pang-upo.

Maya-maya pa ay bigla-bigla na lang niyang naramdaman ang mainit nitong hininga na tumatama sa pang-upo niya. May kung anong kakaibing kiliti na lumulukob sa kaniyang pagkatao.

Napasinghap pa siya sa gulat ng maramdaman niyang pinakilwal ng binata ang dila nito sa bukana ng loob niya.

“Ahhhhh. W-What a-are you doing?” Tanong niya habang ang sarap ay lumulukob parin sa kaniyang katauhan. Panay na rin ang pagpikit niya at paglunok dahil sa kakaibang sarap na ito.

“I’m licking you darling.” He said then went back on what he is doing.

Wala na siyang inhibisyon sa katawan. Walang pangamba at walang pag-aalinlangan. Ang tanging nasa isip lang niya ay ang sarap. F-ck those f-cking right or wrong, he’ll do it for the heat of his body.

Ipinatigas ni Jonaz ang kaniyang dila at ipinasok iyon sa loob ng kinakapatid. Panay lang ang pag-ungol nito sa ginagawa niyang pagdila at minsan pagkagat sa pang-upo nito.

He never done this before, and now he knew that this is the most delicious and tasty sex he ever experienced.

Mas pinagbutihan pa niya ang kaniyang ginagawa. Mas naging mapusok ang bawat paghagod at pagsundot-sundot ng makasalanan niyang dila sa butas ng kaniig.

Maya-maya pa ay tumigil na siya sa ginagawa. Umalis siya sa kama at tumayo. Hinubad niya lahat ng saplot sa katawan dahilan para mapatitig ang binata.

Nagulat pa si Warren sa kaniyang mga nakikita. Isang naghuhumindik sa haba at laki nitong pagkalalaki. Sobrang laki at nakakaramdam siya ng takot dahil doon.

“A-Ang laki niyan Jonaz.” Ang nabubulas na lang niya ng hindi inaalis ang pagkakatitig sa naghuhumindik sa haba at laki nitong pagkalalaki.

“Don’t worry darling. It’ll fit.” His shoulder move when he chuckled lightly.

Pumatong ang binata sa kama at pumosisyon sa gitna niya. Nakatuwad siya ngayon, nakakahiya man sabihin ngunit yun ang totoo.

Maya-maya pa ay naramdaman na niya ang dulo ng pagkalalaki ng binata na unti-unting pumapasok sa loob niya. Half way in he could already feel the pain. He could already feel the f-cking pain that made his eyes become teary.

“Jonaz ang sakit. Ahhh. Ang sakit Jonaz.” Tila maluha-luha ang kaniyang mga mata sa sakit na nararamdaman. Bakit ba kasi magkaroon ng ganito kahabang pagkalalaki ang kinakapatid niya. Bukod sa mahaba ay malaki pa iyon.

Sa karkula ng kaniyang mga mata ay baka mga siyam na pulgada ang haba ng pagkalalaki nito. At iyon ang nagbigay sa kaniya ng matinding kaba.

“Do you want me to stop?” He said sounds worried.

“No, go on Jonaz. Ipasok mo na. But please make it slower. It hurts.”

Kahit may pag-aalala man sa puso ni Jonaz ay ipinagpatuloy niya ang pagpasok ng pagkalalaki niya sa loob nito. Madahan at puno ng hinay ang bawat pagpasok na ginagawa niya.

Bakas parin ang pag-aalala niya para sa kinakapatid. Naawa siya dito pero alam niyang sa huli ay mawawala din ang sakit na lumukob dito.

Lumaglag ang isang butil ng luha sa mga mata ni Warren ng pumasok ang buong pagkalalaki nito sa loob niya. Iy hurts so f-cking hell. Ngayon na hindi siya lasing ay ramdam na ramdam niya ang sakit sa pagpasok ng naghuhumindik nitong pagkalalaki.

“Ahh. Shit!”

Dumukwang ang binata at pinaharap ang mukha niya. Hinalikan siya nito sa mga labi. Dahil sa halik na iyon ay unti-unting nawawala ang hapdi at sakit sa kaibuturan niya. Hanggang dumating sa puntong wala na siyang naramdaman at nasanay na ang siya sa haba at laki ng pagkalalaki nito.

“Move now hubby. Move.” He said.

Maya-maya pa ay sinunod na ng binata ang gusto niya. Unti-unting gumalaw ang balakang nito, hugot at baon sa loob niya. Ang dating sakit na nararamdaman niya ay napalitan ng hindi maipaliwanag na sarap.

“Ohhhh. Shit! Jonaz—ohhhhh Jonaz.” He moaned his name while he is thrusting his shaft inside him.

Mabagal lang ang pag-ulos ng kinakapatid niya sa loob niya. Naiinis siya at na-pa-frustrate. He want to feel him more. He want him to f-ck him in a fast pace.

“Shit! Jonaz, move faster, move faster Jonaz.” He said sounds frustrated.

“But? You said it hurts. Hindi na ba masakit?” Tanong nito na bakas parin ang pag-aalala.

“It didn’t hurt anymore. Come on move faster. F-ck me faster Jonaz.” He said.

Sa pagkakataong ito ay unti-unting naging mabilis ang pag-ulos ng binata sa loob niya. Unti-unting bumilis hanggang sa mariin niyang maipikit ang mga mata habang dinadama ang sarap sa piling ng binata.

Kagat-kagat niya ang pang-ibabang labi. Pinipigilan niya ang mga ungol na gustong kumawala sa bibig niya, ngunit paminsan-minsan ay may mahihinang ungol ang kumakawala doon.

“Uhmmm..” Napadaing siya ng marahas nitong hinugot at marahas ding ipinasok sa loob niya.

“Moan my name Warren. Moan my name.” Pautos nitong sabi sa kaniya.

Imbis na sundin ay hindi niya ginawa. Pinipigilan parin niya ang mga ungol na gustong kumawala sa kaniyang bibig. Ramdam niyang humahapdi ng ang ibang labi niya na kagat-kagat.

“Moan my name Warren. F-ck! Moan it!” Ang kaninang sobrang bilis nitong pag-ulos ay unti-unting bumabagal na animo’y binibitin siya.

“F-ck! Jonaz, faster. Come on faster.” He said sounds frustrated.

“I want you to moan my name, do it for me and i’ll move faster.”

“I swear kapag hindi mo binilisan aalis ako dito at ititigil ko ang pagtatalik na ito.” Pananakot niya dito.

“Huhugutin ko na ba?” Balik pananakot nito at hinugot ang apat na pulgada nitong pagkalalaki sa loob niya.

Hindi siya nakapagsalita. Ramdam niyang namumula na ang pisngi ng mukha niya. Hindi man din kasi niya aminin ay gusto din niya ito. Gusto niya ang mga nangyayare sa kanila kahit pa sabihing bawal.

Dumukwang ang binata at lumapat ang mga labi nito sa tainga niya. “What do you want? My c-ck in you ass or my c-ck in your little mouth? Choose Warren.” He seductively said at the same time biting his earlobe.

Tila dinambol ng paulit-ulit ang kaniyang puso. Hindi siya inosenteng tao, alam niyang kung anong ibig sabihin nito. Damn.

“M-My..butt.” Nahihiya pa niyang sabi.

“Say ass, Warren. Say ass.” He said then he licked his earlobe again.

“My ass.” Halos pulang-pula na ang mukha niya. Sobrang hiya na rin ang nararamdaman niya.

Maya-maya pa ay naramdaman niyang marahas na ipinasok ng binata ang pagkalalaki nito sagad na sagad sa loob niya.

Halos maitirik niya ang mga mata sa sobrang sarap.

“Ohhhhh Jonaz. Ohhhhh—F-ck!” He moaned in a loud voice.

Hindi niya alam kung saan siya kakapit at kung saan siya bibiling. Basta ang alam lang niya ay mahigpit ang pagkakahawak niya sa kumot upang doon kumuha ng lakas sa mabilis at sagad nitong pagbayo sa loob niya.

“Ahhhhhhh..” Isang mapagnasang ungol ang kumawala sa kaniyang bibig ng muli nitong isinagad ang pagkalalaki sa loob niya.

Jonaz eyes is a half closed eyes while thrusting his shaft inside Warren’s ass. His thrust bacame faster and faster every f-cking minutes.

“Ohhhh—f-ck! Warren you’re so tight. You’re so tight Warren.” Sabi niya at malakas na tinampal ang pang-upo ng binata dahil sa gigil na nararamdaman niya. “Ohhh Warren. I’m cumming. Ohhhhh—shit!” Alam niyang ilang ulos na lang ang kaya niyang pakawalan at lalabsan na siya.

And with a long, hard, and fast thrust he spurted his seeds inside Warren.

Halos lukuban siya ng kakaibang sarap ng labsan siya. Mariin pang nakapikit ang mga mata niya at dinadama ang sarap na lumasap sa pagtatalik na kanilang ginawa.

He want more. He want more of him!!!

CHAPTER 7

Chapter 7

         MATAPOS ng pagtatalik na nangyare kay Warren at sa kinakapatid niya ay mahimbing silang nakatulog na dalawa.

Madaling araw na ng makagising siya. Awtomatikong napatingin ang mga mata niya sa maamo at gwapong mukha ng kinakapatid niya.

May kung anong mabilis na pag-tibok ng kaniyang puso ang kaniyang nararamdaman. May matinding pagnanasa din ang namumuo sa kaniyang mga mata.

He is aware that he will not going to love again, because in his heart, Ethan is engraved there. Wala ng iba, but when he met his brother everything changes. Nahumaling at naakit siya sa karisma ng binata. Mali itong nararamdaman niya, maling mali. Kaya mas lalo pa niyang dinagdagan ang mga bakal sa kaniyang puso upang maka-iwas sa pagtibok sa kinakapatid.

Maya-maya pa ay bumaba ang paningin niya hanggang sa mapunta iyon sa mapupulang labi ng binata. Awtomatiko siyang napapakunok. And he was tempted by that natural heart shape pink lips of him. He wanted to kiss him, because until now he can’t get away with his kisses. He want to feel the kiss of him more and more.

Wala sa sariling inilapat niya ang mga labi niya sa mga labi nito at doon ay bumugso ang init na nagsisimula ng liyaban ang kaniyang buong katawan.

Kahit hindi man lumalaban ang binata sa halik niya ay mas iginalaw parin niya ang mga labi niya. Hinalikan niya ang mga labi nito na ubod ng tamis at sarap sa pakiramdam.

Maya-maya ay naipikit niya ang mga mata ngunit agad din niyang naimulat ng maramdaman niyang gumalaw ang mga labi ng kinakapatid.

Gulat na gulat at malalaki ang matang nakatingin siya dito. Nakapikit ang mata nito pero gumagalaw ang mga labi na tinutugon ang mga halik na sinimulan niya.

Bahagya pa niya itong naitulak sa sobrang kabang nararamdaman.

Nagmulat ang mga mata nito at tumingin sa kaniya. May halong pagnanasa na sa mga mata nito.

“Why did you stop?” He asked.

Pakiramdam niya ay pulang-pula na ang pisngi niya sa sobrang kabang nararamdaman.

Hindi siya nakapag-salita. Nawalan siya ng boses na magsalita pa.

Napasinghap muli siya sa gulat ng yakapin siya nito at dumukwang para siilin siya ng halik.

Bagopaman siya madarang sa mga halik nito ay agad siyang humugot ng isang malakas na pwersa at tinulak ang kaniyang kinakapatid.

Mabilis siyang bumangon at tumakbo patungo sa bathroom. Agad niyang sinarado ang pinto at awtomatikong napasapo sa kaniyang dibdib kung saan naroon ang puso niyang tila gustong kumawala sa kaniyang dibdib.

Shit! Bakit ba kasi nararamdaman niya ang mga bagay na ito? Bakit kailangan pa niyang maramdaman ito? F-ck!

Shit!

Napasambunot siya sa sariling buhok at hindi malaman kung anong gagawin niya, kung anong dapat niyang idikta sa puso at kung anong dapat niyang maramdaman.

Naiinis siya sa sarili, naiinis siya sa puntong gusto niyang kastugin ang sarili. Bakit nga ba kailangan pa niyang halikan ang kinakapatid? Bakit kailangan pang magtaksil ng kaniyang katawan?

Mga ilang malalakas na katok ang nakapag-pagising sa kaniyang nag-iisip na diwa.

“Warren, open the door. Come on out.” He heard his brother said.

“Umalis kana Jonaz. Leave me alone, please.” He said.

Mga ilang katok at pagtawag pa ang ginawa nito ngunit hindi talaga siya lumabas. Eto parin kasi ang matinding kaba sa kaniyang sarili, ang hiya niyang labis na nararamdaman.

Maya-maya pa ay hindi na niya napapakinggan ang mga katok. Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto at sumilip sa maliit na siwang na likha niya. Wala na doon ang kinakapatid.

Ang kaninang hininga na pinipigilan niya ay sa wakas na pakawalan na rin niya. Tila nahugutan siya ng tinik sa lalamunan.

From now on he need to avoid him. He need to avoid being with him, being with his brother.

Agad siyang kumilos at inimpake ang gamit niya. Tanging mga damit lang ang isinilid niya sa bag niya.

He need to do this. He need this. Kailangan muna niyang umalis sa bahay na ito at hindi niya tiyak kung kelan at anong oras siya babalik. Basta hangga’t maari niyang maiwasan ang kinakapatid gagawin niya. Alam niyang hindi magiging maganda kung mananatili siya dito. Husto na, husto na na pinagbigyan niya ang init ng katawan niya. Tama na ang pangalawang pagkakamali na nagawa niya. This f-cking mistake is enough and he won’t let any other mistake to happen again.

Matapos niyang mag-impake ay nagsimula na siyang maligo. At matapos iyon ay nagbihis na siya.

Lumabas siya ng kwarto at sinigurong wala ang binata. At laking pasalamat niya ng walang kinakapatid ang nakasalubong niya.

Mabilis ang mga galaw niyang muling bumalik sa kwarto niya at kinuha doon ang bag na naglalaman ng mga gamit niya.

Mabilis pa sa alas kwatro ang naging paggalaw niya. Lumabas siya ng bahay at doon lang siya naka-hinga ng maluwag ng makasakay siya sa loob ng kotse niya.

Bagopaman siya makita ng kinakapatid ay agad na niyang pinaandar ang sasakyan at tinahak ang daan kung saan siya muna mamamalagi.

Ang dating bahay nila ng nobyo niya na minsan ng naabandona simula ng hindi na siya tumira doon. When he was there, he was going crazy. He don’t eat anything, he just cried and cried a million times. It’s all because of his boyfriend died for a couple of years ago.

Kahit alam niyang magiging malungkot siya dahil tanging mga alaala lang nila ang kaniyang maaalala, pero ano ang magagawa niya? He don’t have a f-cking choice.

Alam niyang kapag nanatili siya sa bahay kung saan naroon ang kinakapatid ay baka hindi na niya mapigilan ang sarili at tuluyang bumigay sa bugso ng kaniyang damdamin. Natatakot siyang mahalin ang binata, at wala ding tama kung mamahalin niya ito, lalo’t alam niyang magiging kapatid na niya ito.

Mga ilang minuto lang ang kaniyang ginugol ay nakarating na agad siya sa bahay na ipinatayo ng nobyo niya. Ito ang bahay na dapat ay titirhan nilang dalawa upang bumuo ng sariling pamilya at magagandang alala. But he can’t do that anymore. There’s no way to do that, no f-cking way.

Mga humigit o kumulang isang taon na rin siguro simula ng hindi matirhan ang bahay na ito, ngunit ganun paman ay matibay at mukhang bago parin.

May mga nagbabadyang luha sa kaniyang mga mata ngunit pinipigilan niyang huwag itong pumatak.

Bigla kasi niyang naalala yung mga araw na itatayo palang ang bahay na ito. Lagi nilang binibisita tuwing araw ang bahay na ito.

Lagi tuwing nakatingin sila sa bahay na ito ay laging nangangako ang nobyo niya. Na pupunuan nila ng masasayang alaala ang bahay na ito, pero sadyang madaya ang panahon. Madaya ang tadahana, parang sa isang kislap mata lang ay wala na ang lahat. Wala na ang binata sa tabi niya, kung saan nagparamdam sa kaniyang ng pagmamahal, kalinga, aruga, at kung paano tanggapin ang sarili. Ang taong walang iba at nag-iisa sa kaniyang puso.

“ Nag-iisa nga ba ? O ngayon mas kasama na? O baka naman napalitan na?“ Pasalungat ng kaniyang isip

Mas pinili na lang niyang iwinaksi ang lahat. Mas mabuting bumalik siya sa pagiging malungkot kaysa makagawa pa siya ng mga kasalanan sa piling ng kaniyang kinakapatid.

Pinihit niya pabukas ang pinto, at doon ay pumasok siya dala-dala ang gamit niya. Nothing changed, it’s the way it is when he left this house.

He felt the weight of his heart getting heavy. F-ck!

Naipalibot niya ang panigin sa kabuuhan ng bahay at tumaon ang kaniyang pansin sa isang picture frame kung saan silang dalawa ng nobyo niya ang nasa litrato.

Lumapit siya doon at dinampot, may isang butil ng luha ang pumatak sa kaniyang mga mata na agad naman niyang pinunasan.

Sa litratong ito makikita niya ang matatamis na ngiti ng nobyo niya. Ito yung araw na sinurpresa siya, yung araw na kaarawan niya pero wala siyang kaalam-alam tungkol dito.

“I missed you Ethan.” He whispered then another tears slid down fo his cheeks. “Please comeback to me now, please.”

Matapos makabili ni Jonaz ng pagkain para sa kanilang dalawa ng kinakapatid ay bumalik na siyang may matatamis na ngiti sa mga labi.

Nagpunta pa siya sa famous cusine ni Gord, upang bumili lang ng pagkain na ito. Alam kasi niyang masarap mag-luto ang kaibigan kaya tiyak na mapapahanga niya ito.

Matapos ang biyahe ay nakarating na rin siya. Ipinasok niya sa gate ng bahay ang kotse, diretso sa parking lot nito.

Bumaba na siya ng kotse dala ang pagkain para sa kinakapatid niya.

Mabilis ang mga ginawa niyang paghakbang at agad siyang dumiretso sa lugar kung saan naroon ang kwarto ng binata.

Kumatok siya. “Warren, Warren.” Pagtawag niya sa pangalan nito ngunit ilang minuto pa ang lumipas ay walang sumagot o mag responde.

Nagpakawala pa siya ng sunod-sunod na katok sabay malalakas na tinawag ang pangalan ng binata ngunit sa huli ay wala man lang sumagot.

Nakaramdam na siya ng inis kaya pinihit niya pabukas ang pinto, nagulat pa siya ng mabuksan niya ito.

Kahit kunot man ang kaniyang noo ay pumasok parin siya.

“Warren, Warren.” Pagtawag niya at hinalughog ang buong kwarto. Hinanap niya sa banyo, sa ilalim ng kama at sa kung saan man ito maaring magtago para maiwasan lang siya, pero napagod siya sa kakahanap pero wala parin siyang makitang Warren.

Ibinaba muna niya ang dala pagkain sa ibabaw ng kama niya at mabilis na lumabas ng kwarto, hinanap niya sa buong bahay ang kinakapatid ngunit wala ito doon.

Ang tanging nasa isip niya ay baka nag-gala o lumanghap muna ng sariwang hangin ang kinakapatid kaya ipinanatag niya ang kaniyang sarili.

Nag-tungo muna siya sa kusina at nanuod ng palabas. Lumipas ang minuto ay hindi niya magawang maintindihan ang pinanonood. Si Warren parin ang laman ng kaniyang isip.

Itinigil na lang niya ang panonood. Sinipat ang oras sa kaniyang relong pambisig. He is almost one hour waiting but his brother didn’t comeback. There’s no sign of him.

Lahat na siguro nagawa ng isang Jonaz Guivarra mapatay lang ang oras. He swept the floor, do the dishes, readed the books, looked at the picture frame. He do everything just to kill time.

Ilang oras din siguro siyang nag-intay at ngayon palakad-lakad siya sa kung saan-saan, habang paulit-ulit sinisipat ang oras.

“Damn! Where is he?” He whispered sounds frustrated.

Kahit sobra man ang gutom na nararamdaman niya ay ipinagsawalang bahala na lang niya iyon. Nawawala ang gutom niya sa ginagawa niyang pag-iisip sa binata.

Umupo siya sa sofa at doon ay hinintay ang pagdating ng kinakapatid niya. Maya-maya ay hindi niya namalayan na unti-unting pumikit ang kaniyang mga mata hanggang sa makatulog, ito parin ang iniisip niya.

Madilim na sa labas ng siya’y makagising, agad siyang tumayo sa kina-uupuan at napabulalas ng mura. Agad siyang nag-tungo sa loob ng kwarto ng kinakapatid upang tingnan kung naka-uwi na igo. Nalaglag ang kaniyang balikat ng makitang walang Warren sa loob. At kung ano ang ayos ng kwarto nito ay ganun din. Walang nagbago, ibig sabihin ay hindi pa umuuwi ang kaniyang kinakapatid.

Tumuon ang kaniyang paningin sa pagkain nasa ibabaw ng kama ng kinakapatid. Ito yung binili niya kanina. Kinuha niya ito at binitbit

F-ck! Why is he finding peron who don’t want to be found?

Lumabas na siya ng kwarto nito at malakas na isinara ang pinto. Diretso siyang pumasok sa loob ng kwarto niya at malakas ding isinara ang pinto. He was so frustrated at the same time stressed right now, knowing why?

Makailang palibot-libot siguro ang ginawa niya dito sa loob ng kwarto. Hindi man niya sabihin ngunit patuloy parin niyang pinakikiramdaman ang pagdating ng kinakapatid. Ngunit sa kasamaang palad ay walang dumating.

Dahil nga sa labis na kagutuman ay sinimulan na lang niyang kainin ang pagkain na binili niya para sa binata sana. Spicy food as always, then one that he likes to eat just like his brother Warren.

Tila na wala ang ibang pasanin niya sa buhay ng lumapat sa kaniyang bibig ang mahanghang na pagkain. Minsan ito rin ang nagiging stressed reliever niya, eating chili was his best stress reliever…

CHAPTER 8

Chapter 8

      LUMIPAS ang ilang oras na paghihintay ni Jonaz ngunit walang Warren na dumating, hindi dumating ang kaniyang kinakapatid kahit ngayon ay madaling araw na. Wala parin ang binata.

Kung siguro may award ang pinakamahaba ang pasensya ay baka nabigyan na siya. Mga kalahati o isang araw na siyang naghihintay kahit posibleng ang hinihintay niya ay hindi naman darating.

Pagod na siya sa kakaintay. Alam niyang hindi na darating ang kinakapatid niya, mag nagsasabi sa isip niyang baka hindi na ito uuwi. Iyon ang ipinangangamba niya.

Kinuha niya ang kaniyang telepono at hinanap doon ang numero ng kaniyang kaibigang si Caleb, ito lang ang mayroong alam na paraan para makita niyang ang taong hinahanap niya.

Ilang pagtunog pa ng telepono ngunit walang sumasagot, tinawagan pa niya ng tinawagan ngunit wala talagang sumasagot.

Ilang beses pa siyang tumawag ngunit wala talagang sumasagot. Naiinis na siya.

Sinubukan pa niya ang ilang pagtawag sa kaibigan ngunit wala talagang sumasagot kaya doon na niya tinigil kung anoman ang kaniyang ginagawa.

Great, so great. Sino nga ba naman ang magtatangkang sumasagot sa mga tawag niya kung hating-gabi na ay tumatawag parin siya. Kung kelan ba naman kasarap ng tulog ay doon siya tatawag.

At dahil sa kagustuhan niyang makita ang kinakapatid niya ay nagmadali siyang lumabas ng bahay at sumasakay sa loob ng kotse niya. Mabilis niya itong pinaandar hanggang sa makarating siya sa bahay ni Caleb, ang kaibigan na sadya niya.

He rung the doorbell, but no one respond. Naupod na siguro ang kaniyang daliri sa kakapindot ngunit wala talagang sumasagot. Naiinis siya at napa-frustrate. He really need to see Warren, he need to see him right now.

Binalak niyang mag-gate crush sa bahay ng kaibigan ngunit sadyang high-tech anf mga gamit doon. Hindi siya makapasok, lahat mat password at hindi niya alam kung paano makapasok.

“Shit!” Bulalas niya.

Umalis na lang siya dahil wala naman siyang mapapala. Hindi naman niya kayang pasukin ang bahay ng kaibigan dahil sa sobrang secure ng bahay nito, at talagang hindi na kailangan ng gwardya.

Bumalik siya sa kotse at muling pinaandar iyon pabalik ng bahay. Umaasa siyang naroon na ang kinakapatid niya, ngunit ng makarating siya doon ay miski anino ng kapatid ay hindi niya nakita.

Nagising si Warren sa init ng sinag ng araw na tumama sa mukha niya. Napipilitan siyang bumangon, naligo at nagbihis.

Pumunta siya sa kusina at balak sana niyang mag-luto ngunit nalala niyang wala palang stock ng pagkain doon.

Napakamot na lang siya sa ulo at inilabas ang kaniyang telepono, um-order na lang siya ng makakain.

Matapos ang ilang minutong paghihintay ay dumating na rin ang order niya. Matapos makuha ay pumunta siya sa kusina at doon ay inilabas ang mga pagkain at inihanda.

Nagsimula na siyang kumain at sa habang tumatagal ng pagkain niya ay hindi niya mapigilan ang lungkot na nararamdaman. Nami-missed na niya yung mga araw na magkasama silang dalawa ng nobyo niya, yung mga araw na sinusubuan siya nito ng pagkain. Inaalalagaan at itinuturing na sanggol. Missed na missed na niya ang mga bagay na iyon.

Maya-maya pa ay nawalan na siya ng ganang kumain, ayaw na niyang kumain dahil naaalala lang naman niya ang nobyo.

Inilabas niya ang telepono at napag-disisyonan na mag bukas ng social media account. Bahagya pa siyang nagulat ng makita ang mga mensaheng hindi pa niya nababasa. Galing ang lahat ng iyon sa kaibigan niya.

Pinindot niya iyon at binasa. “Warren kamusta kana?” Binasa pa niya ang iba. “Ayos kana ba? Sa’n kana nakatira ngayon? Hindi na kita mahanap.”

Dahil sa mga tanong na iyon ng kaibigan niya ay napag-isipan niyang tawagan na lang ang kaibigan, upang ipagbigay doon na ayus na siya. Okay lang siya.

“Hey? Sino ’to?” Sabi ng nasa kabilang linya.

Naikunot niya ang mga noo. Ilang linggo lang siyang wala e hindi na agad siya nakilala ng kaibigan? Damn.

“It’s me Warren, stupid.” He said while rolling his eyes.

“Warren? Is that really you? Where the hell are you? Where did you go?” Sunod-sunod nitong tanong. “Putek akala ko kung napano kana.”

“I’m okay, Liam. And yes i’m safe and sounds. Narito ako sa bahay na ipinatayo ni Ethan. Dito muna ako nagtitigil.” Sabi niya sa kaibigan.

“Mag-isa ka lang? Shit! Nalulungkot ka ba diyan? Gusto mo ba ng kasama? Wait i’m on my way.” Sabi nito at agad pinatay ang tawag.

Naiiling at nakatangang napatingin na lang siya sa telepono niya. Overreacting talaga ang kaibigan niya.

Napilitan na lang siyang hintayin ang pagdating ng kaibigan dahil kapag sinabi nitong pupunta ay talagang tutuparin nito.

At yun na nga. Makalipas lang ang ilang minuto ay narinig na niya ang pagtunog ng doorbell ng bahay. Nangingiting tumayo na siya sa pagkaka-upo at pinuntahan ang pintuan.

Binuksan niya iyon at bumungad sa kaniya ang nag-aalang mukha ng kaniyang kaibigan.

“Are you okay Warren? You look depressed. And you look lonely. Bakit hindi mo sinabi agad sa’kin na nandito ka? Para kahit papa’no nasamahan kita dito. I know it’s hard for you to accept everything, lalo na ang pagkawala ni…” Hindi na nito tinuloy ang sasabihin, tinatantiya kung masasaktan ba siya.

“I’m okay Liam.” He said then smiled. “Come on, pasok ka.”

Pumasok ang binata at mahigpit siyang niyapos, parang bata ito sa sobrang higpit ng pagkakayakap.

Hindi nga niya alam kung bakit ba niya naging kaibigan ang isang ito. Hindi naman sa panlalait, ngunit sadyang mahina ang utak ng kaibigan niya, isip-bata at bukod pa doon ang pagka-overreact.

“Get off me Liam. I’m really okay.” He said while silently okay.

Kumawala na ang kaibigan niya sa pagkakayakap sa kaniya at tumingin ito sa kaniya. “Look directly into my eyes, kapag umiwas ka ibig sabihin hindi ka ayus.” Sabi nito.

“Ano bang estilo ’yan? At saan mo na naman nahagilap yang mga ganiyang paniniwala?” Natatawa-tawa niyang tanong.

“Sabi kasi ng propesor namin ganun daw yun.” Sabi nito. “Wag kana lang kayang mag reklamo gawin mo na lang kaya.”

Tumingin ang kaibigan niya sa mga mata niya, pinalaki pa nito ang matang naninigkit. He look like stupid—he is really stupid.

Lumaban siya sa titig ng kaibigan at ginaya din niya ito. Pinalaki din niya ang mga mata ngunit agad siyang umiwas dahil hindi na niya napigilang matawa.

Ngayon alam na niya kung bakit niya naging kaibigan ang isang ito. Siguro dahil sa kadaldalan at kawalang muang nito sa mundo dahilan para lagi siyang masaya kapag kasama ito.

“Oh, umiwas ka ng tingin. Ibig sabihin hindi ka ayus, hindi ka okay na tumira mag-isa dito.” Lumabas ng pinto ang kaibigan niya naikinakunot ng kaniyang noo.

Ano na naman ang trip ng kaibigan niya?

Bumalik ang kaibigan niyang may dalang isang maleta na hila-hila nito at dalawang bag na nakasukbit sa balikat nito.

“Ano yan?” Kunot noong tanong niya.

“Gamit ko. From now on, i’m going to live here with you. I’ll go and accompany you. I’ll make you happy, when you felt sad and i’ll make you sad if you felt happy.” Sabi nito at pumasok sa loob ng bahay.

Napilitan na lang siyang kunin ang bag na dala ng kaibigan niya at tinulungan niya ito.

Dalawa lang ang kwarto dito. Ang guess room at ang kwarto sana nila ng nobyo niya. Ngunit ngayon ay kwarto na lang niya.

Doon niya dinala ang kaibigan sa guess room, doon muna niya ito pananatilihin hangga’t gusto nito. Hindi kasi niya kayang paalisin ito dahil pipilitin at pipilitan lang siya nito.

“Dito ako tutulog?” Tanong ni Liam habang patingin-tingin sa kabuuhan ng silid.

“Oo.” Tipid niyang sagot.

“Saan ka tutulog?” Tanong nito.

“Sa kabilang room.”

“No, hindi pwede. Baka mamaya umiyak ka na naman at wala ako sa tabi mo para pasayahin ka. So, dito lang ako pero kapag gabi na ako na ang katabi mo.” Buong paninindigan nitong sabi.

Ano pa nga ba ang magagawa niya? Ayus lang naman din sa kaniyang makatabi ang gwapo pero walang utak niyang kaibigan. Maraming beses na rin kasi niyang nakatabi ito sa higaan at wala namang malisya. “Sige, alam ko naman na hindi na kita mapipigilan.

Nag-tawanan na lang siya ng kaibigan niya. Kaibigan niyang maliit na nga walang kamuang-muang pa sa mundo, at inosente pa.

“Kumain kana ba ng agahan?” Tanong niya.

“Not yet, i’m hungry. Ano bang pagkain meron ka dito?” Tanong nito at mas lalo pang ipinahalata ang kagutuman sa pamamagitan ng ekspresyon sa mukha.

“I just ordered some food. Want to eat?” He asked.

Hindi na sumagot ang kaibigan niya. Patakbo itong umalis sa kwarto at pumunta sa kusina. “Paunahan tayo sa pagkain.” Sigaw pa nito.

Napatanga na lang siya sa mga sinasabi ng kaibigan niya. Kunot ang noo niya at wala ng masasabi kundi ang magpakawala ng mga ngiti.

Sinundan niya ang kaibigan, at ng makarating siya sa kusina ay naroon na iyon at nilalantakan ang mga pagkain na in-order niya.

Nagulat pa siya ng kagatin nito ang chicken na in-order niya. At ng sandaling kagatin nito ay malalaki ang matang tumingin sa kaniya, pagkatapos ay tumakbo sa lababo.

Mahalang ang pagkain na iyon at iyon ang ayaw na ayaw ni Liam, ayaw na ayaw nito ng mahalang na siya namang gusto niya.

“Tubig. Tubig! Sigaw na sabi ng kaniyang kaibigan.

He immediately search for a bottle of water and he went to his friend lending him a glass of water.

Agad nitong tinanggap at mabilis na ininom. Halos maubos pa nito ang baso ng tubig.

“Ang halang. Ang halang.” Nakalawit pa ang dila nitong sabi.

Natatawa siya sa itsura ng kaibigan. Pulang-pula ang makikinis nitong pisngi, maging ang dulo ng tuktok ng tainga.

“Bakit hindi mo sinabing mahalang yung chicken?” Kunot noong tanong nito sa kaniya.

Siya pa talaga ang nasisi? E, ito ang hindi nagtatanong kung mahalang ba ang manok. Basta na lang itong kumakain.

“Ikaw ang may kasalanan, hindi ka nagtatanong. Tapos alam mong may naka-tusok na pulang flag doon sa fried chicken na nagsasabing mahalang iyon ay talagang kinain mo pa. Ayan tuloy nahalangan ka.” Matawa-tawa niyang sabi.

“Eh? Ganun ba ’yun? Akala ko kasi may flag ceremony ng mga fried chicken, hindi ko naman alam na ganun pala yun.” Inosente nitong sabi at talagang bakas pa sa mukha ang matinding pagka-seryoso.

Halos makunot na ang noo niya. Hindi niya alam kung anong gagawin dito sa walng utak niyang kaibigan.

“Are you serious Liam? Flag ceremony ng mga fried chicken? Kelan pa nagkaroon ng ganun?” Hindi makapaniwalang sabi niya.

“E yun lang naman kasi ang akala ko.” Pamimilit pa nito.

Napailing na lang siya at napilitang iwaksi sa kaniyang isipan ang mga ito.

Inakbayan niya ang kaibigan. “Anyways, bili na lang kaya tayo ng pagkain. Ano bang gusto mo?” Tanong niya dito.

Biglang nagliwanag ang mukha nito, at nag-niningning ang mga mata. “Gusto ko ng ice cream, chocolates, strawberry jam, cupcakes, cuppiccino, latte, chocolate syrup—”

“Sandali, hinay-hinay lang. Talagang sobrang dami mong gustong kainin at lahat matatamis pa talaga huh?”

“Tatanong-tanongin mo’ko tapos hindi mo naman pala ako bibilhan. Anong klase kang kaibigan, nagtatampo ako sa’yo!” Tumalikod pa ito sa kaniya habang nagmamaktol.

Lihim siyang napapangiti. He is really adorable, ang kyut lang ng kaibigan niya, parang kuting.

“Sige na, tayo na. Ibibili ko na lahat ng gusto mo.” Sabi niya dahilan para humarap ang kaibigan.

“Talaga?” Nagningning pa ang mga mata nito.

“Oo na. As if kaya kitang tiisin.” Ipinaikot pa niya ang mga mata.

“Yehey.” Tumalon pa ito at napasuntok pa sa ere. Parang batang tuwang-tuwa ito, at mahigpit pa siyang niyakap. “The best ka talagang maging kaibigan.” Sabi nito kahit kanina na lang sinabihan siyang walang kwenta. Tch!

Tinatahak na ngayon ni Jonaz ang daan patungo sa bahay na tinitirhan ng kinakapatid niya. Matapos kasi niyang malaman ang impormasyon kung na’san ito sa pamamagitan ni Caleb, ay agad na siyang nagmadaling puntahan iyon.

Nasasabik na siya at panay ang mga ngiting pinapakawalan. Hindi niya mapigilan ang mga bagay na iyon, basta ang alam lang niya ay makikita na niya ang kinakapatid. Ang kaniya lang pinagtataka kung bakit biglang umalis iyon sa bahay nila…

CHAPTER 9

Chapter 9

       MGA ilang minuto din ang lumipas ng marating niya ang medyo may kalakihang bahay. May gate iyon, ngunit walang guard na nagbabantay.

“Warren?!” Malakas ang boses na pagtawag niya. Hinintay pa niya na baka may sumagot ngunit walang sumagot. “Warren are you there?” He shout again but this time it was a loud shout.

Still no one response.

Tumingin siya sa buong paligid, mukhang wala namang tao kaya inakyat na lang niya ang gate upang makapasok sa loob ng bahay.

Nang makarating siya sa bahay ay sarado ang pinto. Hirap siyang makapasok.

Naghanap pa siya ng ibang pinto at laking pasalamat niya ng may makita. Nakabukas iyon kaya naging madali sa kaniya ang pagpasok.

Napangiti siya matapos makapasok sa bahay. Simple lang ang bahay ngunit maganda sa loob. It is a well design house.

Ipinalibot pa niya ang pangin sa buong paligid at isang bagay lang ang kumuha ng kaniyang atensyon. Sa picture frame na nakalagay sa ibabaw ng lamesa.

Kunot ang noo niyang lumapit doon at napasinghap pa siya sa gulat ng makita ang litrato.

Isang hindi masabing emosyon ang namutawi sa kaniyang pagkatao. Hindi niya alam pero nakakaramdam siya ng matinding selos—matinding galit!

Si Warren at ang kasama nitong lalaki ang nasa litrato, magkahawak ang mga kamay habang magkalapat ang mga labi. They are both happy to eachother, that made his heart filled with anger and jealous.

Nagagalit siya dahil may kasamang iba ang kinakapatid niya, at ang mas lalong nakapag-patindi pa sa galit niya ay ang magkahawak nitong mga kamay habang nakalapat ang mga labi. Tila may nagsasabi sa kaniyang sarili na sana siya ang naroon. Siya ang kahawak kamay nito at siya ang kahalikan nito. But God f-cking hell he isn’t!

Sa sobrang pandidilim ng mukha at galit ng nararamdaman ay lumabas siya ng bahay dala-dala ang litrato ng kinakapatid niya at siguro ng nobyo nito.

Doon siya pumunta sa likod-bahay at malakas na hinampas sa pader ang picture frame dahilan para magka-basag-basag iyon. Hinampas pa niya ng hinampas hanggang sa masira.

Kinuha niya ang litrato matapos masira ang picture frame. Agad niyang pinunit punit iyon ng paulit-ulit, he was filled with anger, why didn’t he told him that he has already have a boyfriend? Why didn’t he knows?

Matapos pagbuntunan ng galit ang nagkabasagbasag na picture frame at ang nagkapunit-punit na litrato ay tumigil na rin siya. Muli siyang bumalik sa loob ng bahay at naiinis na umupo sa sofa.

Pinilit niyang kalmahin ang sarili sa galit at selos na lumulukob sa kaniya. Nanatili pa siya dito ng ilang saglit dahil gusto niyang maka-usap ang kinakapatid niya. Wala siyang pakealam kung narito man ang nobyo nito ang mahalaga sa kaniya ay ang kinakapatid.

Ilang oras na rin siguro simula ng mapunta siya sa sweet cakes shop. Narito sila upang um-order ng matatamis na pagkain, at tuwang-tuwa siya dahil napakaraming nakain ng kaniyang kaibigan.

He likes sweet no wonder he is a sweet friends of him.

“Busog kana?” Tanong niya.

Umiling ito habang sapo-sapo ang tiyan. Sobrang dami na nitong nakain ngunit umiiling parin ito at mukhang marami pang-gustong kainin. Tch! Kaibigan nga naman talaga niya oh.

“Liam? Want ice cream?” Tanong ng manager ng sweet cake coffee shop. He is handsome, tall, moreno, and having the most sweetest smile.

Nakunot niya ang noo niya ng biglang tumayo ang kaibigan niya at lumapit sa manager ng shop.

Gamit ang kutsara ay kumuha iyon ng ice cream at sinubo sa kaibigan niya.

Hindi na naman niya nagawang mag-reklamo. Ganito talaga ang manager nito simula ng maging customer nito sila araw-araw. Araw-araw kapag pumupunta sila dito ay may nakahanda na itong ice cream, doon ay parang batang susubuan nito ang kaibigan niya.

Siguro kung may lason ang pagkain ay baka nalason ng ang kaibigan niya. Tanging matatamis lang ang inaatupag.

“Liam, lika na dito wala akong kausap.” Sigaw niya sa ngalan nito. Naroon parin ito sa manager sinusubuan parin ito ng ice cream.

Tumingin sa kaniya ang kaibigan at kinausap nitong saglit ang manager bago siya dinaluhan.

“Eh, madami pang ice cream dun.” Naka-pout at parang bata nitong sabi.

“Eh, akala ko ba sasamahan mo’ko? May pagkain lang iniwan mo na ako.” Ginawa niya ang ginawa ng kaniyang kaibigan. Nag-pout din siya. Ayan na hawa na siya ng pagka-isip bata ng kaibigan.

Ngayon palang ay nangangamba na siya para sa kaibigan niya, alam niyang masiyahin at masarap itong kasama pero pa’no na lang kapag dumating na ang araw? Pa’no kapag tumanda na ito pero ganun parin ang pag-uugali? Takot siyang baka ay kapag nagmahal ito ay lokohin at saktan lang. He is a good friend of his, he’ll do everything to protect his bestfriend.

“Uwi na tayo?” Pag-aya niya kapag-kuwan.

“It’s 6pm palang, uuwi agad. I want to eat cupcakes and donut.” Liam said still pouting.

Damn! Kung ganito kalakas kumain ang kasama niya ay mukhang mamumulubi siya. “Okay, okay, i’ll buy you donut and cupcakes, pero kakainin mo lang ’yan kapag nakauwi na tayo.” Suhestiyon niya.

“Oo na.” Sagot nito. “Pero samahan mo narin ng isang Frappe. Para naman may inumin din ako.” Nakangising sabi nito habang may pagmamakaawa ang ningning ng mga mata.

Ano pa nga ba ang magagawa niya? Kundi ang sundin ang kaibigan niya. Tch!

Matapos niyang makabili ng cupcakes, donut, at frappe dito sa sweet cakes shop ay lumabas na sila sa naturang shop. Hinablot agad sa kaniya ng kaibigan lahat ng mga binili niya para dito.

Naiiling na lang siya tiningnan ito, habang nangingiti din siya. Hindi talaga siya nakakaramdam ng pag-iisa kapag kasama ito. Hindi siya nakakaramdam ng lungkot kapag kasama ito. At sa tuwing naalala niya ang nobyo niya ay agad na wawaglit basta kasama niya ito.

Matapos nilang makasakay sa loob ng kotse ay agad na niyang pinaandar iyon. Dumaan muna siya sa grocery upang bumili ng pagkain.

“Dito ka lang bibili lang ako ng kailangan na’ten sa bahay.” Sabi niya.

“Isama mo na ako.” Pagpupumilit naman nito.

Hindi niya pwedeng isama ang kaibigan niya, alam naman niyang magpapabili lang ito ng magpapabili hanggang sa hindi na sila makaalis sa grocery.

Naalala tuloy niya ng magpunta sila sa mall. Umagang-umaga palang sila ay pumunta na pero naka-uwi sila ay gabing-gabi na at wala na siyang kapera-pera. Dahil lang naman iyon sa kaibigan niyang walang kabusugan at kung anong makita ay siyang bibilhin.

“Sige, kung ayaw mo’kong isama. Ibili mo na lang ako ng chocolate syrup. Chocolate bar, strawberry jam, basta lahat ng matatamis. Promise babayaran kita kapag nagka-pera na ako.” Nakangisi pa nitong sabi.

Ilang beses na ba siya nitong pinangakuan na babayaran kapag nagka-pera? Pero nagka-pera na lahat-lahat wala paman lang siyang natanggap na bayad. Hindi ito nagbayad sa kaniya pero hinayaan na lang niya. Wala e, kaibigan niya e.

“Sige na nga, sumama kana.” Bagsak ang balikat niyang sabi.

“Yehey.”

Sabay silang lumabas na magkaibigan, niyapos pa nito ang braso niya ng sila’y makapasok. Well he is usually like that. He always cling in his arm when they are outside the house. Hindi naman niya ito nagagawang pigilan, mas gusto nga niyang niyayapos nito ang braso niya.

He don’t care if some people is looking at them or starring and blubbering.

Nang makapasok sila sa grocery ay halos mag-ningning ang mga mata ng kaibigan niya. Doon agad iyon nag-tungo sa matatamis na pagkain na paboritong-paborito nito.

Siya na ang nagdala ng push cart at sinundan lang ang kaibigan. Ilang minuto palang ang nakakaraan ay halos mapuno na ang push cart na dala niya, habang siya ay wala pang naipapamili.

Hinayaan na lang niya ang kaibigan niya hanggang sa mag-sawa ito sa kakabili. At ng halos punong-puno na ang push cart na dala niya ay inaya na niyang bayaran ang mga ito. Hindi na rin niya naisip ang mga bibilhin niya. Siguro sasalo na lang siya sa mga pinamili ng kaibigan niya kapag siya’y nagutom.

Hindi na siya nagulat ng malaking halaga ang nawala sa kaniya. Sa sobrang dami ba naman ng pagkaing napili ng kaibigan niya at bukod pa doon ay lahat mamahalin.

He carry the box filled with food—sweet foods. Dinala niya iyon at ipinasok sa loob ng kotse. Marami pang mga box ang kinuha niya at dinala din sa loob ng kotse.

Bumagtas ang pawis sa kaniyang noo pero hindi niya iyon alintana.

“Liam, may panyo kaba?” Tanong niya ng makasakay na silang dalawa sa loob ng kotse.

“Oo.” Sagot nito at inilabas ang panyo.

“Punasan mo nga pawis ko.” Utos niya dito na agad naman nitong sinunod.

Nabasa ng pawis niya ang panyo pero hindi iyon alintana ng binata. Ginamit pa talaga nitong pang punas ng pawis din nito sa noo ang panyo.

Ganun silang magkaibigan e, but they never tempted to eachother. They just bestfriend. Hanggang doon lang iyon.

Ipinaandar na niya ang sasakyan. Komunsumo lang ito ng ilang minuto bago sila nakarating sa bahay na tinitirhan ng nila.

“Liam, di’ba may pasok ka bukas? Start na ng pasok niyo di’ba?” Tanong niya habang ibinababa sa loobng kotse lahat ng mga pinamili niya.

“Oo, pero tinatamad akong pumasok. Napaka-sungit ng propesor ko, lagi na lang ako ang pinagagalitan. Lagi na lang ako ang pinagsasabihan. Buset.” Sa boses ng kaniyang kaibigan ay halatang galit na galit ito sa propesor nito.

His bestfriend is a third year collage students but he is not look like one. He look like a elementary students, the way he talk, the way he communicate. No wonder, laging ito ang napapagalitan ng propesor nito.

“Ano bang ginagawa mo tuwing nagkaklase kayo?” Tanong niya kapagkuwan.

Umakto pang nag-iisip ang binata. “Well, actually ako yung may pinaka-maraming ginagawa sa classroom namin. Kinakausap ko yung mga kaklase ko, nagbabatuhan kami ng papel, nag do-drawing ako ng batman at minsan buong klase akong tulog.” Sagot nito sa seryosong boses.

Kung malalaglag ang panga niya ay baka kanina pa siya nawalan ng panga. Halos mag-isa narin ang kilay niya sa sobrang kunot.

Hindi na lang siya nagsalita dahil baka humaba pa ang usapan nilang iyon. Basta lihim na lang siyang napatawa sa mga sinasabi ng kaniyang kaibigan.

“Tama naman yung mga ginagawa ko di’ba?” Seryosong tanong nito.

“Yes, you did well.” He said while laughing so hard. He can’t stop but to laughed. “Tulungan mo na lang kaya akong buhatin ito papasok.” Sabi na lang niya.

Tumango naman ito at nagsimula ng mag-buhat ng box patungo sa loob ng bahay nila. Binuksan niya ang pinto gamit ang susi at doon ay pumasok. Inilagay niya muna ang box sa loob at umalis muli upang kunin ang ibang box.

Marami pang box siyang nakuha hanggang sa wala ng box na natira. Lahat ng iyon ay nasa loob na ng bahay.

At ayun ang kaibigan niya, nag-tungo agad sa salas ng bahay dala ang donut, cupcakes at ang frappe nito. Hinayaan lang siya sa mga box na naglalaman ng mga pagkain nito. Tch.

“Sino ka?” Malakas na sigaw ng kaibigan niya ang pumailalim sa buong bahay. Agad siyang nagtungo sa salas ng marinig ang sigaw na iyon.

Tumuon ang mga mata niya sa lalaking nakatayo at bakas sa mga mata na inaantok pa iyon. Ang mga mata nito ay tumama sa mga mata niya bago ito ngumiti ng nakakalokong ngiti sa kaniya.

Nagsimula ng tambulin ng kung sino ang kaniyang puso. At ang kaba sa kaniya ay mas lalong dumagdag sa bilis ng tibok ng kaniyang puso. Gulat na gulat ang mga mata niyang nakatingin lang sa mga mata ng binatang nasa harapan niya.

Maraming mga tanong ang pumapasok sa kaniyang isip. Tulad ng kung paano nakapasok ito sa loob ng bahay? Kung bakit narito ito? At kung pa’no nito nalaman ang kinaroroonan niya? At bakit siya nito nagawang sundan.

Ang lalaking nasa harapan niya ngayon ay walang iba kundi ang kaniyang kinakapatid, walang iba kundi si Jonaz Guivarra…

CHAPTER 10

Chapter 10

     NAWALA ang ngiti sa mga labi ni Jonaz ng makita niya ang kasama ni Warren, ang kinakapatid niya. Iba ito sa lalaking nakita niya sa litrato.

Nagtatanong ang mga mata niya. Sino ang kasama nito? Nobyo ba nito ang lalaking ito? Nagpalit na naman ba ito ng nobyo?

“What are you doing here?” Warren asked still shocked.

“Sino ka? Anong ginagawa mo dito? Magnanakaw ka’ba?” Sunod sunod naman na tanong ng lalaking kasama nito.

Hindi niya pinansin ang lalaki. Sa halip ay ang kinakapatid lang niya ang pinag-tuunan lang niya ng pansin.

“I came here because i want you to go home. Hinahanap ka ng ng daddy at lalo na ng mommy mo.” Pagsisinungaling niya. Alam naman niyang wala pa doon ang papa niya at ang asawa nito. Siguro na traffic doon at hindi na naisipang bumalik

“I wont go back, you’re just wasting your time. Now leave. Leave my house alone.” He said with no emotions.

“If you don’t want to go then i wont go. Aalis lang ako sa bahay na ito kapag sumama kana sa’kin pabalik sa bahay.” Nakangisi niyang sabi.

“Sino ka’ba? Bakit mo pinipilit si Warren?” Tanong ng binata, tumingin ito sa kinakapatid niya. “Sino siya?” Tanong nito.

“Kapatid ko.” Sagot nito.

May rumehistro galit sa kaniyang puso ng sagutin ng kinakapatid niya ang tanong ng lalaki. Ng sagutin nitong kapatid lang siya. He is expecting something, tila gusto niyang higit pa sa kapatid ang pakilala nito sa kaniya.

“Eh? Kelan kapa nagkaroon ng kapatid? As long as i know, you’re the only child. Pa’nong nagkaroon ka ng kapatid?” Tanong pa ng lalaki.

Base sa itsura nito ay halatang malayo ang edad sa kinakapatid niya. Hindi rin alintana ang gwapo nitong mukha, mukhang inosenteng anghel.

“Liam, doon ka muna sa kwarto. I’m going to talk eith my brother first.” He said.

Wala namang pag-aalinlangan na iniwan ng lalaki ang kinakapatid niya. Now, it just the two of us. It just he and him.

Huminga si Warren ng malalim bago niya tinitigan mata sa mata ang kinakapatid.

“Leave.” May pagpipigil pero madiin niyang sabi.

“I wont leave Warren. You know, i can do whatever i want to do.” He said not minding his anger.

“Bakit ba ang kulit kulit mo? Ano ba kasi ang kailangan mo? Di’ba ayaw mo naman ako sa bahay niyo? Di’ba ayaw mo naman akong tumira doon? Di’ba galit ka sakin? Di’ba ayaw mo’kong makausap? Then what are you doing now? What is this all about?” He can’t stop himself but to shout in anger.

“It’s all in the past Warren, but now i realize how i wanted to be with you. How i wanted you to stay beside me. How i wanted to get into your heart—”

“Why?!” He asked stopping his words.

“I told you Warren. I did like you, i like you not just becaue you’re my brother. I like you more than as a brother.”

Napailing-iling siya. “Ano bang kagaguhan ang sinasabi mo? Jonaz, kung gusto mong pag-tripan ako, pwes hindi ako natutuwa. Look around Jonaz, we are brothers. Ano bang sinasabi mo?” Halos bulyawan na niya sa pinaghalong inis at galit ang kinakapatid. “Dahil saan? Dahil doon sa nangyare sa’ten kaya mo’ko nagustuhan? Well i dont buy it! I don’t f-cking believe it! Now leave my house! Leave me alone.” Mas lalo pa niyang nilaksan ang boses.

“Warren, i won’t leave your house and i won’t leave you. Lalo na’t alam kong nandito ang nobyo mo.”

“Nobyo? Anong pinagsasasabi mo?” Tanong niya.

“Yung lalaki kanina? Di’ba nobyo mo yun?” Sarkastiko nitong tanong.

“Pwede ba umalis kana lang? Umalis kana Jonaz. Umalis kana.” Lumapit siya dito at tinulak palayo ang binata ngunit nagmatigas parin ito.

“I told you. I won’t leave you, i wont leave you with your boyfriend around.”

“Hindi ko boyfriend si Liam. Kaibigan ko lang yun, kaya pwede ba umalis kana.” Muling pagtataboy niya.

“Kaibigan mo lang?” May sumilay na ngiti sa mga labi nito. Hindi niya makuha kung anong pinahihiwatig ng mga ngiti nito.

“Anong ngingiti-ngiti mo? Pwede ba umalis kana.” Tinulak muli niya ang kinakapatid ngunit talagang malakas ito at hindi niya kayang itulak.

“Kahit anong gawin mo, hindi ako aalis dito. At sabi ko nga kanina, aalis lang ako kapag sumama kana sa’kin pabalik sa bahay.” Muling pagmamatigas ng binata.

“You don’t want to leave? Then don’t leave. Tumira ka dito hangga’t gusto mo? Pero huwag kang umasa na makakusap o malalapitan mo’ko.” Sabi niya at nagmamartsang umalis. Doon siya pumunta sa guess room kung saan naroon ang kaniyang kaibigan.

Binuksan niya ang pinto at agad niyang sinarado. Ni-lock pa niya ang pinto.

Inis at galit ang nakarehistro sa kaniyang mukha pero ng makita niya ang kaibigan ay nawala lahat iyon. Napalitan iyon ng ngiti.

Heto kasi ang kaibigan niya kumakain at walang pakialam sa mga nangyayare sa paligid niya. He just eat and eat. He was wondering if he heard them shouting.

“Umalis na ba ang kinakapatid mo?” Tanong nito na puno pa ang bibig.

“Hindi. Ayaw niyang umalis.” Bumalik na naman ang inis sa kaniyang kaibuturan.

“Bakit ba ayaw mong nandito siya? Kapatid mo siya at dapat ang magkapatid nagmamahalan.” Sabi nito na parang pinangangaralan pa siya.

Nagmamahalan? E, ibang pagmamahal ang gusto ng kinakapatid niya. Higit pa sa pagmamahal bilang kapatid. And he wont let that happen. No, never.

“Galit ka’ba sa kaniya, kaya ayaw mong nandito siya? Nag-away ba kayo? Kung nag-away kayo pag-usapan niyo yan bilang magkapatid.” Sabi pa nito.

Lumapit siya sa kaibigan at hindi na lang niya pinansin ang mga sinasabi nito. Kumuha siya ng donut at sinubo na lang niya ito sa kaibigan.

“Kumain kana lang. Ang dami mong satsat e.” Sabi niya.

Nginuya nito ang donut na sinubo niya at nilunok. Tumingin ito sa kaniya na animo’y nagtatanong. “Ano yung satsat?” Seryosong tanong nito.

“Satsat ibig sabihin madaldal.” Paliwanag niya.

“Ganun pala yun?”

Ilang oras na silang naroon, sinaluhan na rin niya ang kaibigan sa kinakain nito. Medyo nakaramdam na rin naman siya ng gutom.

“Labas na tayo?” Pag-aya sa kaniya ng kaibigan.

“Huwag na. Dito na lang tayo.” Sabi niya dahil may pag-aalala parin sa sarili niyang baka naroon parin ang kinakapatid.

“Eh, ang boring naman dito. Wala naman tayong magawa dito e.” Pagmamaktol pang sabi ng kaibigan.

Umisip siya ng paraan para hindi na sila lumabas ng kwarto. “Why don’t we have a video game?” He suggested.

“Video game?” He asked.

“Oo video game? Gusto mo?”

“Sige.” Sagot nito.

Sa wakas napapayag na niya ang kaibigan niya, ngunit ang ngiting sumilay sa mga labi niya ay biglang naglaho. Wala nga pala doon ang computer niya para sana maglaro sila ng video game. Naroon nga pala iyon sa kwarto niya.

Bagsak ang balikat na tumingin siya sa kaibigan. Mukhang wala ng paraan para mapanatili pa niya ito sa loob ng kwarto.

Ngayong nandito ang kinakapatid niya ay mas lalong gusto niyang nandito ang kaibigan niya.

“Ano? Maglalaro paba tayo?” Tanong nito.

“Hindi na. Naroon kasi yung video game sa loob ng kwarto ko e.” Bagsak parin ang balikat na sabi niya.

“Edi pumunta tayo sa kwarto mo. Tsaka, mag-gagabi na rin. Kailangan na na’teng matulog.” Seryoso parin ang mukha nito at ganun parin. He still naive. “Oo nga pala? Saan nga pala tutulog yung kapatid mo? Tsaka anong pangalan niya?”.

“Dito siya sa guess room. Doon tayong dalawa sa kwarto ko. At ’wag mo na lang alamin kung anong pangalan nun.”

“Eh, hindi pwede yun. Magkapatid kayo kaya kayo dapat ang magkatabi. Dito na lang ako sa guess room—”

“No, no. Ikaw ang katabi ko, siya ang dito sa guess room—”

“Warren, hindi kayo magkakabati ng kapatid mo kapag katabi mo’ko. Tsaka kaibigan mo lang ako, kapatid mo yun kaya doon kana lang tumabi.” Sabi nito.

Alam niyang isa sa katangian ng kaibigan niya ay kung anong gusto nito ay siyang nagagawa nito. Kaya mukhang mahihirapan siyang makumbinsi ito.

“Ganito na lang. Tabi na lang tayong tatlo. Malaki naman yung kama ko e. Magkakasya tayo dun.” Suhestiyon niya habang nakatingin sa mga mata ng kaibigan. Ipinagdarasal niya na pumayag ito sa gusto niyang sabihin.

“Sige na nga. Tabi na lang tayong tatlo.” Tumayo na ito at lumabas na ng kwarto.

Naiwan siya sa loob ng kwarto habang nakasambunot ng mariin sa kaniyang buhok. Iniisip parin niya ang gagawin at ang paraan para mapaalis dito ang kinakapatid niya.

Nahilot pa niya ang sentido ng bahagyang manakit iyon. Itinigil na lang niya ang pag-iisip. Narito pa naman ang kaibigan niya, kaya niyang pagtiisan ito.

Lumabas na siya ng kwarto dala lahat ng kalat ng kaibigan niya. Ang cup ng frappe na wala ng laman, ang pinaglagyan ng donut at maging ang balat ng cupcakes. Lahat iyon ay wala ng laman.

Lumabas na siya ng kwarto, itinapon niya sa basurahan ang kalat niya pagkatapos ay hinanap niya ang kaibigan.

Kanina pa naririndi si Jonaz sa mga tanong ng kaibigan ni Warren, halos lahat na siguro ng tanong nito ay nasagot niya.

“Anong pangalan mo nga pala?” Muling tanong nito habang bitbit ang cup ng ice cream at kumakain.

“I’m Jonaz, Jonaz Guivarra.” He answered.

“What is your favorite color?” He asked senseless.

“Huh? Are you sure? Pati ba naman yan itatanong mo?” Kunot noong tanong niya.

“Sige. Ano na lang..uhmm.. What is your favorite food?” Tanong nito.

Imbis na mainis ay napahagalpak pa siya ng tawa. Sinong tao ang magtatanong ng ganung klaseng tanong? Is he an elementary students?

“Liam. Let’s go and sleep.” Boses ng kaniyang kinakapatid ang pumailalim sa silid.

Lumapit ang kaibigan nito sa kinakapatid niya at niyakap nito ang kamay ng kapatid.

Biglang nandilim ang mukha niya ng tumuon ang kaniyang mga mata sa pagkakayapos nito sa braso ng kinakapatid.

Ganunpaman ay mas pinili na lang niyang iwaksi ang lahat at ibaling ang paningin sa ibang direksyon.

“Nagluto si Jonaz ng pagkain. Tayo kain na tayo.” Sabi nito at hinila pa ang kinakapatid niya.

“Bro. Let’s eat. I made breakfast for us.” Pagsisinungaling niya kahit alam naman niyang hindi siya ang gumawa ng pagkain. In-order lang naman niya ito sa kaibigan niyang si Gord at nagpa-deliver.

Hindi sumagot ang kinakapatid niya. Basta na lang itong umupo katabi ng kaibigan nito.

Pinipigilan niya ang selos na dumadaloy sa kaniyang katawan. Nagseselos siya sa mga nakikita niya. It should be him and Warren. Not his friend.

“Gusto mo ng fried chicken?” Tanong ng kapatid niya sa kaibigan nito.

Parang tila umasim ang mukha nito at mabilis na umiling. It feels like he is scared of the fried chicken.

“Ayoko niyan baka mahalang na naman.” Iiling-iling pa nitong pagtanggi.

Yung kaninang madilim niyang mukha ay napalitan ng lihim na ngiti. Ilang minuto palang niya itong nakakasama pero tila nakukuha nito agad ang loob niya. Bukod sa madaldal ang kaibigan ng kinakapatid nito ay isip bata pa.

“Relax, this one is not spicy.” Sabi ng kinakapatid.

So kaya takot sa fried chicken ang kaibigan nito ay dahil nakakain ito ng mahalang dati?

“Oo, hindi mahalang ’yan. Ako ang nag-order niyan eh.” Sabi niya.

“Nag-order? Sabi mo niluto mo?” Tanong ng kaibigan nito kaya napatingin sa kaniya ang kinakapatid.

“Uhmm.. Sino ba nagsabi na niluto ko ’yan? Hindi kaya ako nagluto, hindi nga ako marunong magluto e. Tsaka in-order ko lang ’yan.” Pagdadahilan niya para matago ang hiyang nararamdaman.

“Sabi mo kasi kanina niluto mo e. Tapos ngayon ay sabi mo in-order mo?”

Hindi na lang siya umimik dahil baka humaba pa itong usapan nila. Ipinagpatuloy na lang nila ang pagkain, ngunit paminsan-minsan ay napapatitig siya sa kinakapatid niya. Iiwas lang niya ang mga mata kapag nahuhuli siya nito.

Ilang minuto pa ang lumipas ay natapos na rin silang lahat kumain. Siya na ang nag-imis ng lahat ng mga pinagkainan nila.

Napatingin na lang siya sa papalayong bulto ng kapatid niya at ng kaibigan nitong diretso sa loob ng kwarto. Naiwan siya sa kusina at napag-isip-isip na hugasan na lang ang mga pinag-kainan…

CHAPTER 11

Chapter 11

     NAGSISIMULA ng maglaro ng video game si Warren at ang kaibigan niya ng may marinig silang nagkabasag-basag na bagay. Sabay pa silang nagkatinginan ng kaibigan.

“Ano yun?” Kunot noong tanong niya.

“Ewan.” Sagot nito at ipinagpatuloy lang ang paglalaro. “Maglaro kana lang kaya. Bahala ka matatalo kana.” Sabi nito.

Ipagpapatuloy na sana niyang ang muling paglalaro ng biglang makarinig muli ng nagbabasagang mga bagay.

He asked himself. What was that?

Bagopaman siya sagutin ng kaniyang sarili, ay tumayo na siya at lumabas ng kwarto. Doon nagmumula ang mga nagbabagsakang mga bagay sa may kusina kung saan naroon ang lababo.

Kunot ang noo niyang nagtungo doon. At ng makarating ay napasinghap pa siya sa gulat ng muling makarinig ng nabagsag na pinggan.

Nakita niya ang kinakapatid niyang naghuhugas ng pinggan o siguro nagbabasag ng pinggan.

“F-ck! F-ck you plate!” Singhal nito sa nabasag na pinggan. At ito pa talaga ang may ganang magalit? Tapos sa pinggan pa sinisisi ang mga nangyare.

“What have you done, Jonaz?” Hindi na niya napigilan ang sarili. Marami na kasing mga pinggan ang nakita niyang nagka-piraso-piraso sa sahig.

Tumingin ang kinakapatid sa kaniya. “I’m just washing the dishes, then the plate slipped in my hands. F-ck that soap, masyadong madulas e.”

“Bakit mo ba kasi pinakakikialaman ang mga bagay na iyan? Bakit ba kasi naghugas ka alam mo namang hindi mo kaya!” Inis niyang turan. Naiinis siya dahil nabasag lang naman nito ang pinggan na pinili pa ng nobyo niya. “Don’t move! I’ll go and clean the thing you messed.” He said then walk out. He immediately search for broom and dustpan.

Nang makahanap ay bumalik siya sa kusina. Winalis niya ang mga bubog na nagkalat gamit ang walis at doon naman niya iyon sinala sa dustpan.

Naiinis parin siya. Naiinis siya habang nakikita ang mga gamit na binili pa sa kaniya ng nobyo niya, binasag lang nito.

Matapos malinis ang lahat ay tumingin siya sa binata. Mata sa mata.

“Ano ba kasing naisipan mo at naghugas ka ng pinggan? Para ano? Para magpasikat? Come on Jonaz, i know that you don’t like doing that kind of thing. So stop acting like you want to impressed me. Dahil sa ginagawa mong ’yan nasisira mo lang ang mga gamit ko.” Galit niyang sabi.

“Look Warren, i’m sorry okay. I didn’t mean to impressed you or something, i just feels like washing the dishes, para hindi kana mahirapan. Tsaka bakit kaba nagagalit? Come on Warren, it’s just i plate. I can buy you whatever you want.”

“Wala ka kasing pagpapahalaga sa mga gamit. May sentimental value yang pinggan na binasag mo. Akala mo kasi kayang mong bilhin lahat gamit lang ang pera.” Lumapit siya sa binata at tinulak ito palayo. “From now on, i let you stay here, pero huwag mo naman pakikialaman ang mga gamit dito. Kahit sabihin mopang gumagawa ka lang ng gawaing bahay, dahil sa tuwing kikilos ka, nakakasira kalang.”

Tumuon ang kaniyang pansin sa lababo para sana hugasan ang mga natirang pinggan, ngunit mas tumuon ang kaniyang pansin sa dugo na naroon sa may lababo.

Blood?

Awtomatiko siyang napatingin sa kinakapatid at sinuri sa buong katawan nito kung may sugat. Tumigil lang ang mga mata niya ng makita ang kamay nitong pumapatak-patak pa ang dugo.

Nang mapansin nitong iyon ang tinitingnan niya ay agad nitong itinago sa likod nito.

May kung ano sa puso niyang dumaloy ang matinding pag-aalala. He knows that it just a simple cut but he is worrying for that very much.

“Nasugatan ka?” Tanong niya dito ngunit sa ngayon ay sa malumanay ng boses.

“Hindi wala ito. Ano lang konting cuts lang dahil sa paghawak ko sa basag na plato.” Pagdadahilan pa nito.

“Patingin nga.” Lumapit siya dito at kinuha ang kamay ng binata. Nagpumilit pa nga ito na ’wag na lang pero sa huli ay napapayag din niya.

May maliit itong sugat sa daliri may dugo din na unti-unting lumabas sa daliri nito.

Nagulat si Jonaz sa sunod na ginawa ng kinakapatid niya. Sinipsip nito ang daliri niyang may sugat.

Hindi niya nagawang magsalita sahalip ay nakatingin lang siya dito.

And something weird feelings keep roaming his body. Warren sucking his finger is turning him on. He is turned on the way he suck his finger.

“Why did you suck my finger? He asked while his voice shaking. Like he was afraid or something.

“Para tumigil ang pagdudugo. Wait lang, diyan kalang kukuha lang ako ng band aid.” Sabi nito at umalis na.

Naiwan siyang nakatanga sa ere. Narito parin sa kaniyang isip at naglalakbay ang ginawa nitong pag-sipsip sa daliri niya. Habang naaalala niya ang mga bagay na iyon ay siya namang unti-unting pagtigas ng kaniyang pagkalalaki. Nate-turned on siya sa ginawa nito.

Bumalik ang binata na may dala ng band-aid. Hinawakan nito ang kamay niya at inilagay ang band aid.

Hindi niya mapigilang mapatingin sa mukha ng binata habang ginagawa nito ang paglalagay ng band-aid sa daliri niya.

Mas lalong nahuhumaling siya dito, mas lalong gumagwapo ang binata ngayong malapit na siya dito at nakikita na niya ang maamo at gwapo nitong mukha.

“Done.” Sabi nito at tumingin sa kaniya dahilan para mag-tama ang mga mata nilang dalawa.

Tila nakuryente ito at awtomatikong binawi ang kamay nito. Nag-iwas din ito ng tingin sa kaniya.

Umalis ang binata at ito na ang nagpatuloy ng paghuhugas ng pinggan. Pinanuod lang niya ito habang naghuhugas ng pinggan.

Unti-unting nagdidilim ang paningin niya ng muling maalala ang sinasabi sa kaniya ng kinakapatid. Ganun na lang kasi kahalaga ang pinggan para dito. Napapaisip tuloy siya kung sino ang nagbigay niyon para ganun na lang ang galit nito ng mabasag niya.

Nagtataka nga siya kung sino ang nobyo nito. Bakit ni minsan ay hindi niya nakita, tanging sa litrato lang. Sino ba kasi ang nobyo ng kinakapatid niya?

Matapos maghugas ni Warren ay umalis na siya at nilampasan ang binata. Bahala na ito kung saan nito gustong matulog. Wala na siyang pakialam at hindi na niya problema pa iyon. Ito naman kasi ang nagpumilit sa kaniyang manatili dito, kahit anopang pagtataboy ang ginagawa niya ay hindi talaga ito umaalis.

Pumasok siya sa loob ng kwarto at mabilis na nilock iyon. Nakita niya ang kaibigan niyang naglalaro parin ng video game mag-isa kahit wala pa siya.

“Kanina kapa talo.” Tuwang tuwa at parang batang sabi nito ng makita siya.

“Ang daya mo naman kasi. Bakit hindi mo’ko hinintay.” Sabi naman niya at umaktong nagtatampo. “I want a rematch.”

“Game. Rematch, pagbibigyan kita kahit alam kong matatalo ka lang naman sa huli.” Taas noo pa nitong sabi.

Binalak sana ni Jonaz na matulog dito sa sofa, bukod sa hindi siya komportable ay hindi rin siya makatulog. Iniisip niya ang kinakapatid niya habang katabi ang kaibigan nito.

May kung anong selos ang bumabantas sa kaniyang pagkatao. Alam naman niyang walang dapat ikaselos dahil kaibigan naman nito iyon at alam niyang walang kamuang at inosente iyon, pero hindi parin mawala sa isip niya ang pangamba.

Tumayo na siya at mabilis na tinungo ang kwarto kung saan naroon ang kinakapatid niya at ang kaibigan nito. Idinikit pa niya ang tainga sa pinto upang mapakinggan ang nangyayare sa loob ngunit kahit anong ingay ay wala siyang napapakinggan.

Gusto niyang kumatok pero may kung anong pumipigil sa kaniya. At nagpaikot-ikot na lang siya sa may pinto nito habang iniisip kung kakatok ba siya o hindi.

Ilang minuto na rin siguro siyang paikot-ikot sa labas ng pinto nito bago siya nagkaroon ng lakas ng loob na kumatok.

Napatingin si Warren sa may pinto ng marinig niyang may kumatok. Ganunpaman ay ipinagsawalang bahala na lang niya iyon. Alam naman niyang ang kumakatok ay walang iba kundi ang kinakapatid niya.

Mga ilang malalakas pang katok ang napakinggan niya dahilan para mapatingin sa kaniya ang kaibigan.

“May kumakatok? Bakit hindi mo buksan?” Seryosong tanong nito.

“Huwag na, istorbo lang ’yan sa laro na’ten.” Sabi niya habang hindi pinapansin ang sinasabi ng kaibigan.

“Baka kapatid mo ’yun. Di’ba dito tutulog yun? Baka gusto ng matulog.” Bagopaman niya napigilan ang kaibigan niya ay agad na itong tumayo at binuksan ang pinto ng kwarto.

“Matutulog na ako.” Rinig niyang sabi nito sa kaibigan niya at agad pumasok sa loob ng kwarto. Pasalampak itong humiga sa kama.

Hindi na lang niya pinansin, magkakasya naman silang tatlo sa malaking kama na iyan, at panatag siyang walang ibang mangyayare dahil kasama niya ang kaibigan niya. Matutulog lang sila.

“Oy, umusog ka para may pwesto kami ni Warren.” Singhal ng kaniyang kaibigan.

Matapos nun ay bumalik na silang dalawa ng kaibigan sa ginagawa. Naglaro silang dalawa para patayin ang oras. At ilang oras pa ang lumipas ay hindi na talaga kaya ng kaibigan. Antok na antok at pungay na pungay na ang mga mata nito.

“I want to sleep. Let’s go to sleep.” He said with sleepy eyes.

Wala siyang ibang nagawa kundi ang pumayag sa gusto ng kaibigan. Hindi na naman niya ito mapipilit. Alam naman niyang gagawin nito kung ano ang gusto.

Naiilang siya na humiga sa kama. Si Jonaz sa kabilang gilid, habang si Liam naman sa kabila. Siya ang nasa gitna ng dalawa.

Tumagilid siya paharap sa kaniyang kaibigan. Mas mabuting dito siya humarap kaysa humarap siya sa kinakapatid.

Lahat ng mga ingay at paggalaw ng kinakapatid niya ay rinig at ramdam niya. Naririnig na rin niya ang malakas na pagharok ng kaibigan niya matapos ang ilang minutong lumipas.

Panay-panay ang ginagawa niyang paglunok. Ilang na ilang talaga siya sa kinatatayuan niya. Pakiramdam niya ay sa anumang sandali ay may kung anong mangyare.

Nakailang pabaling-baling narin siguro si Jonaz at pinipilit ang kaniyang sariling makatulog, pero hindi siya dinalaw ng antok. Sa mga lumilipas na minuto ay parang mas lalong nagiging aktibo ang kaniyang katawan. He is turned-on. His c-ck starting to erect and his body became hot and hot, every passing minutes.

God knows how much he tried to stop himself from wanting his brother. But f-ck the hell. He can’t, he can’t stop himself.

Tumagilid siya at paharap sa likod ng kinakapatid. Tanging likod lang nito ang nakikita niya, may kung ano sa kaniyang sarili na nagsasabing humarap sa kaniya ang kinakapatid. Na gusto niyang makita ang mukha nito.

“F-ck! F-ck!” He cursed himself.

His c-ck is now fully erect and no hell he can stop this. Tumayo na siya at mabilis na pumasok sa loob ng bathroom. Doon ay hinubad niya ang suot na pang-ibaba at inilabas ang naghuhumindik sa haba at laki niyang pagkalalaki. Maybe from he need a quick f-cking másturbation.

He started to pleasure himself, he f-cking pleasure himself by másturbating. And every passing minutes, másturbating is still not enough. Másturbation is not enough for him. He need his younger brother, he need him to make love to him.

Muli niyang ibinalik ang pagkakaayos ng kaniyang suot na pang ibaba at lumabas na ng bathroom. Humiga siya patabi sa binata at panay ang malalakas na pagbuntong hininga.

Siguro ay ilang oras ng pinakikiramdaman ni Warren ang kinakapatid niya. Ramdam niya ang bawat paggalaw nito. Rinig din niya ang malalakas na pagbuntong hininga nito.

Dahil doon ay hindi siya mas lalong makatulog. Basta panay lang ang paglunok niya habang ang puso niya ay walang sawa sa mabilisang pagkalabog. Parang may kung sinong tumatambol doon.

Maya-maya pa ay naramdaman niya ang binti nitong kumiskis sa mga binti niya. Hindi siya kumilos at hindi rin siya gumalaw. Basta naramdaman lang niya ang init na unti-unting lumiliyab sa kaniyang katawan.

Gusto niyang singhalan ito na huwag ikiskis ang binti nito sa binti niya, pero nawalan siya ng lakas. Walang boses ang lumabas sa kaniyang bibig, sahalip ay pinakiramdaman na lang niya ang susunod pa nitong gagawin.

Rinig niya ang malakas nitong pagbuntong hininga at matapos iyon ay naramdaman niya ang kamay nito sa bewang niya.

Ayaw na niyang maulit ang mga nangyare dati. Kaya pumihit siya paharap para sana singhalan ang binata pero saktong pagpihit niya ay siya namang paglapat ng mga labi niya sa mga labi ng binata…

CHAPTER 12

Chapter 12

       HINDI nagawang alisin ni Warren ang kaniyang mga labi sa mga labi ng binata. Basta narito lang siya at nabato sa kinahihigaan. Malalaki din ang matang nakatingin sa mga mata ng binatang unti-unti ng pumipikit.

Ramdam niya ang mga labi nito na unti-unti ng gumagalaw. Sinasakop nito ang mga labi niya na para bang tinutukso siya.

Ramdam din niya ang dila nito na pinapasadahan ang itaas niyang dila maging ang ibaba. At sa bawat ginagawa iyon ng binata ay siya namang unti-unting pagliyab ng init sa kaniyang katawan.

Gustohin man niyang pigilan ang kaniyang sarili. Gusto niyang itulak palayo ang binata, at gusto niyang putulin ang halik na sinisimulan nito, pero lahat ng kagustuhan niya ay hindi niya nagawa.

Basta na lang kusang gumalaw ang kaniyang mga labi, ginagaya ang paggalaw ng mga labi ng kinakapatid. At sa mga segundong lumilipas unti-unti ng pumikit ang kaniyang mga mata upang ramdamin ang sarap ng halik ng kaniyang kinakapatid.

Tumagal ang halik ng mga ilang minuto bago nila tuluyang pinakawalan ang mga labi ng isa’t isa. Pareho silang humagilap ng sariling mga hangin bago nagtama ang mga mata nilang dalawa.

Kitang-kita niya ang pagnanasa sa mga mata nito. Ang pagnanasang halos magliyab na ang mga mata nito.

“I want you Warren. I want you right now.” He said with a seductive voice.

Heto siya at natulala at hindi alam kung anong sasabihin. Hindi niya alam kung anong gagawin, kung pipigilan ba ang kinakapatid o hahayaan na lang niyang ipagpatuloy ito.

“Pero…pero narito si Liam?” Ang tanging nasabi na lang niya kapagkuwan. Iyon kasi ang pumasok sa kaniyang isip, walang iba kundi ang kaibigan niyang naalala niyang katabi nga pala nila sa iisang kamang kinahihigaan nila.

“Don’t mind him. He sleep like a dead, he wont wake up.” He said.

“But what if he wake—”

Hindi na niya natapos ang iba pa niyang sasabihin ng bigla nalang nitong sinakop ang mga labi niya ng mga labi nito. At tulad ng dati ay wala na naman siyang nagawang pagtutol. Wala.

“Please say yes. Say yes Warren.” He said while his lips is traveling down to his neck. Biting and sucking it lightly.

Hindi niya nagawang magsalita sahalip ay isang maliit na ungol ang kumawala sa kaniyang bibig.

“Say yes Warren. Say yes.”

Ikiniyom niya ang kamao ng mahigpit. Lalo na ang kaniyang mga bibig, hindi niya hinahayaan na makapagsalita siya. Gustoman niyang pumayag ngunit patuloy parin niyang pinipigilan ang sarili. This wrong, defenitely wrong.

Umakyat ang mga halik ng binata hanggang sa mapunta ito sa gilid ng tainga niya. Kinagat-kagat nito ang malambot niyang tainga habang pinapasadahan ng dila ang tainga nito.

“Please say yes. Say yes Warren.” His voice was sudective and sexy.

Mariin niyang ipinikit ang mga mata. Halos hindi na niya alam kung hanggang saan niya kayang pigilan ang sarili. Hindi niya alam kung kaya paba niyang pigilan ang sarili.

Napasinghap pa siya sa gulat ng sapuin ng binata ang pang-upo niya. Minasahe nito ng bahagya dahilan para mapaungol siya ng mahina.

“Please Warren say yes.” He said again while inserting his hands inside his short.

“Y-Yes.” Hindi na niya napigilan ang sarili. Kusang bumuka ang kaniyang bibig at sinagot iyon.

Tumingin ang binata sa kaniya dahilan para maglapat ang kanilang mga mata. At doon sumabok ang matinding pagtitimpi. Siya na ang kusang humalik sa mga labi ng kinakapatid niya. Hinalikan niya ito ng buong pagnanasa na may kasamang hindi niya masabi kung anong emosyon iyon.

Naglaban ang mga labi nilang dalawa. Nilabas nito ang dila nito at ipinasok sa loob ng bibig niya. Nag-espadahan ang kanilang mga labi sa isa’t isa.

And one by one their clothes disappear. Now he felt the hotness of his brother’s body.

“Baka magising si Liam.” Puno ng pangamba niyang sabi sa kinakapatid.

“Don’t worry he’ll not.” He said.

Tumagilid lang siya habang ang binata naman ay nasa likod niya. Dahan-dahan nitong ipinasok ang naghuhumindik nitong pagkalalaki sa loob niya. Ngayon ay wala siyang maramdamang sakit. Tanging sarap lang ang lumukob sa kaniyang buong pagkatao.

Mariin niyang naipikit ang kaniyang mga mata ng biglaan nitong isinagad ang naghuhumindik sa haba at laki nitong pagkalalaki. Sagad na sagad iyon at ramdam na ramdam niya ang sarap. Ramdam din niya ng hugitin nito at pwersahang ibaon sa loob niya.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi upang hindi siya makalikha ng ingay. Natatakot siyang baka makagising ang kaibigan niya. Bakit ba naman kasi dito pa nila nagawang magtalik sa lugar kung saan posibleng magising ang kaibigan niyang katabi lang nila.

Sa una ay mabagal lang ang ginawang paghugot at baon ng binata sa loob niya, ngunit habang lumilipas ang minuto ay unti-unti iyong bumibilis. Nagsisimula na ring lumakas ang pag-uga ng kanilang kinahihigaan.

Napasapo pa siya sa kaniyang bibig upang hindi makawala ang ungol na kanina pa niya pinipigilan.

Panay lang ang binata sa pagbayo nito sa loob niya. Panay lang at walang tigil habang pabilis ng pabilis.

Magkahalong pangamba at sarap ang nararamdaman niya. Nangangamba siya na baka magising ang kaibigan niya, iyon ang kaniyang labis-labis na pangamba.

“Uhmmm.. Ohhh.” Hindi niya napigilan ang kumawalng ungol sa kaniyang bibig.

“F-ck Warren. F-ck!” His brother cursed while continueing what he is doing.

“Don’t moaned.” Pabulong niyang saway sa binata.

Tila wala yatanf naririnig ang binata. Basta ay walang sawa siya nitong binayo habang umuungol na hindi pinapansin na baka marinig ng kaibigan niya at baka magising ito.

Ilang minuto ang naging pagpipigil niya sa kaniyang sarili. Mariin din ang ginawa niyang pagkuyom sa kaniyang kamao at halos bumaon naroon ang kuko niya.

His brother thrust became more and more fast every passing minutes. And the bed was shaking for f-ck sake. His friend body is shaking too because of what they are doing.

Labis niyang ipinagdarasal na sana huwag magising ang kaibigan niya. Nasa manatili na lang ang mahimbing nitong pagkakatulog dahil hindi talaga niya alam kung ano ang kaniyang gagawin kapag nakagising ito.

“Moan my name Warren. F-ck moan it!” Utos ng binata.

Gusto pa talaga siya nitong paungulin, e alam naman nitong narito ang pangamba sa kaniyang puso, at takot para sa kaibigan niyang anumang oras ay maaring makagising at makita kung anoman ang kanilang milagrong ginagawa.

“Moan Warren. Moan my name.” He said again.

Tumingin siya dito at pinandilatan ng mata ang kinakapatid. “Gusto mo pa talaga akong paungulin, e alam mong nandito ang kaibigan ko na anomang oras ay makakagising sa ingay na ginagawa na’ten.” Pabulong niyang sabi ngunit may diin sa kaniyang mga sinasabi.

“He wont wake up.” Parang siguradong-siguradong sabi nito.

“What made you so sure?” He asked.

“Nilagyan ko ng pampatulog ang ice cream na kinakain niya.” Huminto ito at tila nahiya sa mga sinabi nito. “At sa sandaling makatulog ito ay limang oras bago ito makagising.” Pag-amin nito kapag-kuwan.

Nanlaki ang mata niyang tumingin sa binata. Kaya pala ayus lang dito kung umungol ito? Kaya pala walang pakialam ito kung narito ang kaibigan niya? Nilagyan pala nito ng pampatulog ang kinakain?

“Bakit mo ginawa yun?” May pag-aalalang tanong niya. “Tsaka bakit hindi ako nakatulog? Bakit hindi tayo nakatulog, pareho naman tayong kumain?”

“I did give him a sleeping pills because i want you. I want to be with you, at gagawin ko ang lahat, kahit ilang sleeping pills pa ang ipainom ko sa kaniya hindi ako magsasawa kung kapalit man nito ay makasama at maangkin ka. Don’t worry there’s no side effect of the sleeping pills he took.” He paused then he spoke again. “At kaya hindi tayo nakatulog dahil hindi ko naman nilagay sa pagkain na’ten ang sleeping pills. Nilagay ko iyon sa ice cream na kinain niya kanina. At kung tatanungin mo din kung saan ko nakuha ang sleeping pills. Iyon ay sa hospital ng kaibigan ko. Binili ko iyon ng hindi ako makatulog ng ilang mga ilang araw kung saan nawala ka sa bahay. But now i’m here with you, there’s no way to take sleeping pills. Siguro ay para na lang sa kaibigan mo ang sleeping pills para gabi gabi kitang maangkin.”

Halos yata malaglag na ang panga niya sa mga sinabi nito. Hindi niya alam kung magagalit o ano ang maramdaman niya.

“As if naman na hahayaan ko na—ahhhhhhh!” Hindi na niya naituloy ang iba pang sasabihin ng bigla nitong isagad ang pagkalalaki sa loob niya na naghuhumindik sa haba at laki.

“I like it. Moan Warren. Moan.”

Walang pasabi-sabing bigla-bigla nalang nitong sinagad pagkatapos ay huhunutin at sasagaring muli. Halos maitirik na niya ang mata sa sarap na lumulukob sa kaniyang buong pagkatao.

“Shit—ohhhhhhh f-ck. Ohhhhh Jonaz. Ohhhhh Jonaz. Jonaz, Jonaz, Jonaz.” Hindi na niya pinigilan ang mga ungol na kumawala sa kaniyang bibig, para saan pa at pipigilan niya ito? Hindi rin naman makakagising ang kaibigan niya dahil lang naman ito sa walanghiya niyang kinakapatid.

Muli ay naging mabilis ang pag-ulos ng binata sa loob niya. Sumasabay na rin ang kaniyang balakang sa pag-indayog sa loob nito. Sinasabayan niya ang mabilis nitong pag-ulos.

“Ahhhhhh. Ohhhhhh f-ck Warren. So tight, i like it darling, i like how tight you are. Ohhhhh yeah.” He moaned, groaned and cursed.

Walang rin siyang ibang ginawa kundi iungol ng buong buo ang pangalan ng binata. Wala na siyang pakialam, wala na rin ang pangamba sa kaniyang puso lahat iyon ay nawala ng malaman niyang mahaba pa ang oras bago makagising ang kaibigan. Tanging pagnanasa at sarap na lang ang nararamdaman niya.

Napasinghap siya sa gulat at malakas na isinigaw ang pangalan ng binata ng dumukwang ito at sakupin ng bibig nito ang dibdib niya.

He sucked like it was a freaking delectable ice cream. Ipinalibot pa nito ang dila sa dibdib niya habang ang naghuhumindik nitong pagkalalaki ay naglalabas-pasok sa loob niya.

Halos init na init na ang katawan niya, bahagya na rin ang bumabagtas na mga pawis sa noo niya maging sa katawan. Pinagpapawisan na silang dalawa sa init ng kanilang pagtatalik.

“Ohhhhhh…uhmmmm. Shit! Like that Jonaz. Ohhhh—like that.” He moaned again when he played with his nipple.

Nilalaro nito ang utong niya gamit ang dila nito. Nakakaramdam siya ng kiliti ngunit mas nanaig sa kaniya ang sarap na nararamdaman.

“Ohhhhhh—ahhhhhhh. Jonaz uhmmm.” Napasambunot pa siya sa buhok nito ng bahagya nitong kagat-kagatin ang mamula-mula niyang utong.

Tumigil na ito sa ginagawa, ngunit naglakbay ang mga halik nito pataas hanggang sa marating ang leeg niya. Sinipsip nito ang leeg niya, medyo nakaramdam siya ng kirot ngunit hinayaan na lang niya ang binata. Hinayaan na lang niyang gawin kung anoman ang gusto nito.

Muling naglakbay ang mga labi ng binata hanggang sa marating nito ang mga labi niya. Doon ay mainit na naglapat ang mga labi nilang dalawa. Panay lang ang bawat pagtugon na ginagawa nila sa isa’t isa.

Nakapikit ang mga mata ni Jonaz habang ninanamnam ang sarap sa piling ng kaniyang kinakapatid. Lahat ng mga iniisip niya ay naglaho. Basta ang tanging nasa isip lang niya ngayon ay ang maangkin ang kinakapatid. At iyon ang patuloy niyang gagawin at hinding hindi siya magsasawa.

Naputol ang mga halik nilang dalawa upang humagilap ng hangin. Yumapos siya sa katawan nito at mahigpit na yumakap. Doon ay kumuha siya ng lakas upang bayuhin ng sobrang bilis ang binata. Binayo niya iyon ng ubod bilis, hindi pinapansin ang mabilis na paggalaw ng kama at mapapansin ding lumilikha narin iyon ng ingay.

“Ohhhhhh Jonaz. Ohhhhh f-ck!” He moaned.

“Ahhh Warren. I’m cumming. I’m cumming darling.” He said sound moaning.

Alam niyang konting saglit na lang ay lalabasan na siya. Konting-konti na lang at ilang ulos na lang.

At sa isang mahaba at sagad na sagad niyang pag-ulos ay doon lumabas ang mga mainit na binhi na lumabas sa naghuhumindik niyang pagkalalaki.

Mariin pa niyang ipinikit ang mga mata habang ninanamnam ang sarap at init na dulot ng kanilang pagtatalik. He must say this is the most amazin, great, good sex he could ever had…

A/N: Bukas ulet. Exciting paba? Comment lang baka hindi na e.

CHAPTER 13

Chapter 13

        NAGISING si Warren maagang-maaga. Gulat pa ang bumantas sa kaniyang pagkatao ng makitang hubo’t hubad parin siya at maging si Jonaz nakatabi niya ay hubo’t hubad din.

Nakatulog pala sila ng kinakapatid matapos ang mainit na pagtatalik na kanilang ginawa.

Napalingon siya sa kaibigan niya at laking pasalamat niya ng makitang mahimbing parin itong natutulog.

Buti na lang at tulog parin ito, buti hindi nito nakita ang hubad nilang katawan ng kinakapatid dahil baka pag-isipan pa sila nito ng masama. Na siya naman talagang may masama silang ginawa.

“Jonaz, wake up.” He said in a low voice. Afraid of his friend might hear him.

Inuyog pa niya ang kinakapatid ngunit ayaw talaga nitong magising. Nagmulat lang ng konti ngunit tumulog ulit.

Shit! He is running out of time. He knows that anytime Liam will wake up. And he don’t want him to see both of them naked.

Dahan-dahan siyang umalis sa kama at mabilis na pinulot ang boxer at agad niya itong isinuot sa kaniyang sarili. Isinuot na rin niya ang kaniyang damit.

Matapos iyon ay pinulot niya ang boxer ni Jonaz, pinag-iisipan niya kung isusuot ba niya ito sa lalaki o ’wag na lang.

Ilang segundong pag-iisip ay napag-desisyunan na lang niyang isuot ang boxer sa kinakapatid kahit magbibigay iyon ng hiya sa kaniyang sarili. Mabuti na ito kaysa makita pa ng kaibigan niya ang hubad na katawan ng kinakapatid.

Isusuot na sana niya ang boxer nito pero napatitig siya sa pagkalalaki ng binata. It isn’t fully erect but it is so big. So big to the point that he couldn’t remove his eyes. He couldn’t look away.

Bagopaman siya kainin ng kahalayan ay agad niyang iniwas ang paningin. Iwinaksi niya lahat sa kaniyang isip kung anoman ang mga naroon. Agad niyang isinuot ang boxer ng kinakapatid na hanggang ngayon ay mahimbing paring natutulog.

Nakahinga siya ng maluwag ng makitang nasa maayos na ang lahat. Muli siyang bumalik sa pagkakahiga at malakas na nagpakawala ng buntong hininga. Muntik na siya doon ah.

Maya-maya pa ay naramdaman niya ang kamay ng kinakapatid niyang yumapos sa kaniya. Kahit anong pagtanggal ang ginagawa niya ay hindi niya iyon makalas. Hininto na lang niya ang ginagawa kaysa sa maubusan pa siya ng lakas.

Mas lalo pang naging mahigpit ang pagkakayapos ng kinakapatid niya, ramdam na ramdam niya ang pagkalalaki nito na dumidikit sa hita niya. Ramdam niya ang unti-unting pagtigas nito.

Hindi niya alam kung sinasadya ba nitong iparamdam sa kaniya o siya lang itong sensitibl para maramdaman iyon.

Maya-maya ay unti-unti ng gumagalaw ang katabi niya sa kabila. Ang kaibigan niya ay unti-unti ng nagigising. Agad siyang na-alarma at itinulak palayo ang kinakapatid niya ngunit hindi man lang ito natinag. Mahigpit parin ang yapos sa kaniya na akala mo’y natutulog, alam naman niyang hindi.

He is so panic when he sees Liam eyes open wide. Sa kaniya agad tumuon ang mga mata nito, nakaramdam siya ng pamumutla na para bang nakakita siya ng multo. Pa’no ba naman, kulang na lang ay kubabawan siya ng binata sa higpit ng pagkakayakap nito.

Napakunot ang kaniyang noo ng makitang ngumiti ang kaniyang kaibigan. Anong dahilan ng pagngiti nito? Bakit ito nakangiti? Sa pagngiti nito ay nakakaramdam siya ng kalabog ng dibdib.

“Ang sweet niyo naman, i never felt a hugging brother before, because i’m an only child.” He said sounds jealous. “How does it feel when hugging by your brother?” He asked.

How does it feels? F-ck! It feels torture and he felt raped. Ramdam parin kasi niya ang pagkalalaki nito na tumutusok sa hita niya. Like what the f-ck!

“It feels good.” Isang baritonong boses ang sumagot at napatingin pa siya sa kinakapatid na isiniksik pa ang mukha nito sa may leeg niya.

It feels good? Mukhang iba naman ang ibig nitong sabihin. Alam niyang iba ang ibig nitong iparating sa kaniya.

“I wish i could have a brother like Jonaz.” He said sounds whispered.

He wish to have a brother like Jonaz? F-ck he don’t want! He don’t want to have a brother like Jonaz. He knows that they are soon to be brothers but he f-cked him. He f-cked him for God-sake.

Napangiti na lang siya ng pilit sa kaibigan. Kung alam lang ng kaibigan niya ang totoo baka hindi na nito pangarapin pang maging kapatid niya ang isang Jonaz Guivarra.

“Nga pala..i’m just wondering, did earthquake happened that night? Pakiramdam ko kasi parang naglilindol kagabi e, gusto ko mang magising pero dinadala ako ng antok, pero pakiramdam ko talaga nag lindol e. Naramdaman mo ba yun?” Tanong nito kapag-kuwan.

Tila tinakasan siya ng dugo sa mukha. Naging maputla iyon at nawalan siya ng imik. Hindi siya nakapag-handa sa itatanong nito, hindi siya nakapag-handa para dito.

Hindi naman kasi lindol yun e. Sadyang may milagro lang silang ginagawa ng kinakapatid niya.

“Ah, ano, uhmm, hindi e. Wala namang lindol kagabi, baka nananaginip kalang. Sige na Liam, ano, yang maligo kana, tapos pumasok kana rin. Baka ma-late ka.” Pagbago niya sa topic at tinaboy pa ang kaibigan niya paalis.

“Sige na nga. Akala ko lang naman may lindol.” Sabi nito naka-pout at tumayo na, nagmamartsa itong pumasok sa loob ng bathroom.

Napaigik pa siya sa gulat ng maramdaman ang labi ng binata na dumampi sa kaniyang leeg. May kung anong init siyang nararamdaman dagdag pa doon ang pagkalalaki nitong tumutusok-tusok sa binti niya. Ramdam niya na tigas na tigas na ito at ramdam din niya ang haba nito.

May kung ano sa sarili niyang gusto niyang mahawakan iyon. Gusto niyang maramdaman ang pagkalalaki nito pero hindi niya ginawa. Agad niyang pinatay ang init sa katawan niya bagopaman ito magliyab.

“Pwede ba Jonaz, itigil mo nga iyang kamanyak—”

Magsasalita pasana siya ng bigla na lang nitong sakupin ang mga labi niya ng mainit nitong halik. Gustohin man sana niyang labanan ang halik nito ngunit matinding pagpipigil ang ginagawa niya para sa sarili. Mabilis niyang iniwas ang mga labi niya.

“Jonaz ano ba? Baka makita tayo.” Napasinghap pa siya sa gulat ng kubabawan siya nito.

Mabilis ang bawat paghinga nito at tumatama iyon sa mukha niya. Amoy na amoy niya ang mabango nitong hininga kahit pa nga bagong gising lang ito.

He looked directly in his eyes. His eyes full of lust and something he couldn’t explain. It is hard to explain.

“What are you going to do?” He asked while his heart beating so fast.

“God knows how much i want you right now, because i do really want you.” He give him a peck of kissed in his lips then pulled out quickly.

“Jonaz huwag ngayon. Narito pa ang kaibigan ko, mamaya na lang pag-umalis na siya.” Kinakabahan pa niyang sabi.

Hindi nga niya alam kung bakit niya nasabi iyon. Siguro ay para tantanan siya nito ngayon pero mamaya hindi na niya alam kung anong mangyayare. Alam naman niyang mahina ang bawat parte ng katawan niya pagdating sa kinakapatid. At alam niyang bibigay at bibigay siya gustuhin man niya o hindi.

Jonaz smirked appeared on his lips. He kissed his forehead, the tip of his nose, right and left cheek and lastly, he kissed his lips for the last time.

Umalis na ito sa pagkubabaw sa kaniya. “I’m waiting Warren. I’m waiting.” He said then went out.

Kung kaninang gusto niyang papasukin ang kaibigan niya sa paaralan nito pero ngayon parang hindi na. Gusto niyang mag-tigil ito dito para may kasama siya at hindi matuloy ng kinakapatid kung anoman ang binabalak nito sa kaniya. Bakit ba kasi sinabi niyang mamaya na lang.

Damn! He grabbed his hair and pulled it lightly. He pulled it, frustrated.

“What am i going to do after Liam leave? F-ck!” He asked himself.

Ilang pagsambunot na rin siguro ang nagawa niya sa kaniyang buhok ngunit wala parin siyang naiisip na paraan upang matakasan ang kaniyang kinakapatid. At alam din naman niyang hindi niya ito kayang matakasan. Kung nagawa nitong sundan siya dito, magagawa din nitong hanapin ang kinaroroonan niya kung saka-sakaling umalis siya.

Naputol ang kaniyang pag-iisip ng marinig ang pagbukas ng pinto ng bathroom. Iniluwa nito ang kaibigan niyang bagong ligo. Sobrang gwapo nitong kaibigan niyang ito. Dagdag pa doon ang dimple nito na lumalakas sa karisma nito.

“Ars you going to school?” He asked suddenly.

“Yes.” Tipid nitong sagot.

Laglag ang balikat niya ng marinig ang sagot nito. Gustohin man niyang sabihin na huwag na itong pumasok at dito na lang ito sa tabi niya pero hindi niya magawa. Hindi niya kayang isakripisyo ang pag-aaral nito sa pansariling kapakanan. Siguro siya na lang ang dapat umiwas. Iiwasan na lang niya ang kinakapatid niya hanggat maari.

Dito muna siya sa loob ng kwarto hanggang sa matapos magbihis ang kaniyang kaibigan. Sabay na silang lumabas ng kwarto, diretso silang dalawa sa kusina.

Agad niyang naiwas ang tingin ng makasalubong niya ng tingin ang kinakapatid. Iba kasi yung tingin nito sa kaniya, parang may kung anong ipinahihiwatig.

Hindi mapigilan ni Jonaz ang mga ngiting sumisilay sa kaniyang mga labi. Maganda ang naging gising niya lalo pa’t may pangako ang kinakapatid niya sa kaniya. Na itutuloy nila ang milagro nilang ginagawa mamaya pag-alis ng kaibigan nito.

“I just order food for us. Kindly wait, mamaya ay darating narin iyon.” Sabi niya at ngumiti pa sa mga ito.

Tumango lang naman ang dalawa at nagsimula ng umupo sa bangkong naroon.

Hindi niya maiiwas ang mga mata niya sa binata, paminsan-minsan ay nahuhuli niya ang malilikot nitong mga mata.

Naputol ang kung anoman ang ginagawa ng lahat ng marinig nila ang doorbell.

“My order arrived.” He said then went out.

Agad niyang nakita ang kaibigan niyang nasa labas ng gate, naghihintay para sa kaniya.

“F-ck you bud! Ako pa talaga ang naisipan mong pagdalhin nitong mga pagkain mo? Ako pa talaga ang pinabili mo nito kay Gord. You need to pay me for this.” Ken said while his eyes look irritated.

“How much? Name your price.” He said.

“Magkano? Eh ang haba-haba na ng utang mo sa’kin binayaran mo ba? Kahit siguro piso, wala kang naibayad.” Sarkastiko nitong sabi.

Inilabas niya ang telepono sa loob ng bulsa at nagpadala siya ng malaking halaga sa account ng kaibigan.

Tumunog pa ang telepono nito kaya napatingin sa kaniya ng gulat. Inilabas nito ang telepono at tiningnan. Nagpapalit-palit pa ang mukha nito sa telepono at sa kaniya.

“Fifty million pesos? You really paid me?” He asked shockingly.

“Don’t worry. It just a coins for me. Besides i’m happy that’s why i paid you. Ngayon bago pa magbago ang isip ko umalis kana. Bago kopa bawiin ’yang perang bayad ko.”

“At pa’no mo naman magagawa ’yun? You already transfer the money on my account. There’s nothing to get back the money you transfer.” He said then winked his eyebrow. “I’m going to be late. May klase pa ako, by moron.” He said walked out then get himself inside the car.

Napangiti na lang siya at naiiling na pumasok sa loob ng bahay dala ang mga pagkaing pinadala niya kay Ken.

“Here’s the food.” He said sounds like announcing.

Lumapit sa kaniya ang kaibigan ng binata at walang pasabi-sabing hinablot agad nito ang pagkain sa kamay niya.

“Ang tagal mo.” Sabi pa nito at patakbong bumalik sa kinaroroonan ng kinakapatid.

Napatanga na lang siya at napilitang sumunod doon.

They prepared then they start eating. Tahimik lang siyang kumain habang ang kinakapatid lalo na ang kaibigan nito ay sobrang daldal at kung ano-ano ang sinasabi.

“Yung propesor namin na ’yun sobrang pangit! Sobrang sungit! Tapos lagi na lang ako ang napagsasabihan, hindi na nga ako nagdadaldal, tumutulog na lang ako pero napapagalitan parin ako. Kainis.” Sabi nito.

Muntik na siyang matawa buti na lang at pinigilan niya. Nagtataka lang talaga siya kung pa’no naging kaibigan ni Warrren ang isang ito. E, sobrang inosente at walang kaalam-alam sa mundo. He looked like an angel send by God. The naive most naive angel…

CHAPTER 14

Chapter 14

      “SINO ba yung propesor mo na ’yan at tila inis na inis ka?” Hindi mapigilang tanong ni Jonaz sa kaibigan nito.

“Eh, hindi ko maalala. Basta ang alam ko letrang K ang pangalan nun at ayoko narin alalahanin pa.” Sabi nito habang ipinaikot pa ang mga mata.

“K? Si Ken ba?” Tanong niya dahil mukhang nalalaman na niya kung sino ang tinutukoy nito.

Nanlaki ang mga mata ng binata at mukhang iyon talaga ang tinutukoy nito. Mukhang si Ken nga ang guro na tinutukoy nito. Si Ken na kanina lang ay nandito at naghatid sa kaniya ng pagkain. Hindi lang niya lubos maisip na ito palang walang alam sa mundo ang estudyante ng kaibigan niya. At hindi na siya magtataka kung palaging napapagalitan ito.

“Kukuha lang ako ng tubig.” Sabi ng kinakapatid niya at tumayo na ito. Patuloy lang naman ang pagkain ng kaibigan nito.

Sinundan niya ang kinakapatid. Hanggang sa makarating sila sa ref.

Napasinghap pa ito sa gulat ng makita siya, hindi na niya nagawang magtimpi. Kanina pa siya akit na akit sa mga labi nito. Kanina pa niya gustong tikman ang mga labi nito.

Sinapo niya ang mukha nito at siniil ng halik, napangiti na lang siya ng walang ginawang pagtutol ang binata sahalip ay nilabanan pa nito ang halik na sinimulan niya.

“Ahhh.. Ang sweet niyo naman.. Kaya gustong-gusto kong magkaroon ng kapatid para may ki-kissed din sa’kin.”

Awtomatiko silang nagbitaw ng mga halik ng marinig nila ang boses ng kaibigan ni Warren.

Imbis na mahiya sila sa ginawa ay naikunot pa niya ang noo, hindi man lang ito nag-isip ng iba ukol sa paghahalikan nila? Talagang pinuri pa nito ang halik na iyon. Tch! He is really naive.

“Uhmm.. Yang ano, yang baka ma-late ka. Sige na pumasok kana sa school.” Sabi ni Warren at ipinagtulakan pa nito palabas ang kaibigan nito.

Napapangiti na lang siya, pwede naman pala niyang halikan ang kinakapatid kahit nandito pa ang kaibigan nito. Akala naman kasi nito ay halikan bilang magkapatid lang ang ginagawa nila. Tch! Inosente talaga.

Halos kumawala na sa dibdib ni Warren ang kaniyang puso sa sobrang bilis ng pagtibok nito. Nahuli silang naghahalikan ng kaibigan niya, at laking pasalamat na lang niya ng hindi ito nag-isip ng masama tungkol sa halik na iyon. Buti na lang talaga mangmang ang kaibigan niya, kundi baka kung ano na ang inisip nito sa ginagawa nila.

Sapo-sapo niya ang dibdib habang pinapakalma ito sa mabilis ng pagtibok ng biglang may kamay na yumapos sa kaniya sa likuran.

Naiinis siyang hinarap ang walang iba kundi ang kinakapatid niya. “Ano bang ginagawa mo? Bakit ba ako hinahalikan? Hindi parin ba malinaw sa’yo Jonaz? Sooner or later you and i will going to be biological brother. And i don’t want this.” He paused and get some air. “Pwede ba Jonaz, ayokong mag-isip ng masama ang kaibigan ko. Tsaka ano na lang ang sasabihin ng daddy mo at ng mommy ko kapag nalaman nila ang kahalayang ginagawa na’ten. Mali ito Jonaz, maling mali, hindi mo ba makita iyon?”

“If you think this is wrong well for me it isn’t. I don’t whatever my dad will said. I don’t care whatever your mom said. All i cared is i like you and i love you. F-ck those people who wants to againts us, i’ll fight for you Warren. I’ll fight whatever it takes. Alam kong nung una hindi kita gusto at inis na inis ako sa’yo, pero ng makilala kita ng makausap kita, ng sandaling tumapat ang mga mata mo sa mata ko, at ng sandaling maangkin kita alam ko, una palang akin kana.”

“Akin ka lang Warren. Akin ka lang, at handa kitang ipaglaban sa kahit sinomang bumangga sa’ten—”

“Mahal mo’ko pero nagawa mo bang tanungin kung mahal din kita? Jonaz i don’t love you. I don’t want you, and i don’t want to be with you, so please. Can you please leave me alone?”

Gusto niyang bawiin ang mga sinabi niya. Alam niya sa sarili na mahal na din niya ito pero para sana? Para saan at mahal niya ang binata kung bawal naman silang magsama? Para saan na mahal niya ito kung alam naman niyang may malaking pader agad na nakaharang sa kaniya? Ayaw niyang may masamang isipin sa kaniya ang mga magulang niya? Ayaw niyang magkaroon ng gulo kaya kahit pagsinungalingan na niya ang binata lalo na ang sarili niya ay gagawin niya iyon matigil lang ang kahibangan nito. Itigil na ito! Tama na!

“I don’t believe you Warren.” He said then cupped his face and captured his lips. His lips pressed againsts him. It last for almost a minute. He then fight with his kisses, he move his lips welcoming him. “Maniniwala lang ako na hindi mo’ko mahal kapag hindi mo na tinutugon ang mga halik ko.” Pabulong nitong sabi ngunit rinig na rinig niya.

Wala siyang ibang nagawa kundi ang mabilis na tumakbo papasok sa loob ng kwarto habang sapo-sapo ang puso niyang sobrang bilis ng pagtibok. Halos parang may mga kabayong nagkakarera doon sa sobrang bilis.

Gusto niyang kastugin ang sarili, gusto niyang saktan ang sarili dahil sa mga ginawa niya. Tumugon lang naman siya sa mga halik ng kinakapatid. Nalaman tuloy nitong nag-sisinungaling lang siya. Na hindi totoo ang mga sinabi niya.

“Shit!” Napasambunot pa siya sa sariling buhok. Na pa-frustrate siya. Baka ba kasi hindi niya maiwasan ang mga halik ng binata? Bakit hindi niya magawang itulak ito palayo? Bakit kailangan pa niyang madarang? Pakiramdam tuloy niya nagtataksil siya sa namayapa niyang nobyo.

Oo, nagtataksil siya. Nangako siya ditong hindi niya ito papalitan sa puso niya, nangako siyang ito lang at wala ng iba pero ano ngayon ang nararamdaman niya? Ano ngayon itong puso niyang nagtaksil sa kaniya? Bakit sa dinami-rami pa ng mamahalin niya ay ang kinakapatid pa niya? Pwede bang iba na lang? Pwede bang ’wag na lang ito?

“I’m sorry Ethan, i can’t stop myself. I can’t stop my self, i’m sorry. I’m sorry.” Napahagulgol na siya ng iyak habang paulit-ulit na binabanggit ang paghingi ng tawad sa kaniyang mga nagawa.

Dito pa talaga nagkakaroon ng milagro sa pinatayong bahay ng kaniyang nobyo, dito pa talaga siya gumawa ng kasalanan.

“I’m sorry. I’m sorry Ethan.” He then said it while tears falling down to his cheek down to the floor.

Mga ilang minuto pa niyang iniyak lahat ng mga nararamdaman niya, kaya ng mahimasmasan ay umayos na siya at lumabas ng kwarto.

Direto siya sa salas ng bahay ng may mamataan ang kaniyang mga mata. Pakiramdam niya may mali sa lamesang naroon, may kulang ang mga nakalagay sa lamesa.

Hinalukay pa niya sa isipan kung anong kulang doon at napamulagat pa siya ng mata ng maalala kung anong kulang. Yung picture frame nilang dalawa ng nobyo niya. Yung nag-iisang alaala nilang dalawa.

He started to panic and he immediately search for the pictures. Hinanap niya ang litrato sa kung saan-saan sa salas ngunit hindi niya makita. Wala siyang makita.

Namamalisbis na ang pawis sa kaniyang noo ngunit patuloy parin siya sa paghahanap. He also double check every corner of his house but he couldn’t find the picture. He couldn’t find the only remembrance of him and his boyfriend.

Naghanap siya sa loob ng kwarto nagbabakasakaling doon niya inilagay ang litrato ngunit nahalughog na niya ang kwarto ay wala parin siyang makita. Hinaluhog pa niya ang buong bahay ngunit wala talaga siyang makita. Wala na siyang pakialam kung naroon man ang kinakapatid niya na ngayon ay nakatingin sa kaniya. Ang mahalaga sa kaniya ngayon ay ang litrato nilang dalawa ng nobyo.

Bumalik siya sa salas at muling naghanap doon pero wala talaga siyang makita. Bagsak na ang balikat niya ngunit wala talaga.

“Asa’n na yun?” Tanong niya sa kaniyang sarili.

“What are you doing?” A baritone voice filled the salas. It came from the man he hate the most.

“Nakita mo ba yung picture dito? Yung picture naming dalawa?” Tanong niya na may pag-aalala. Pag-aalala na baka hindi na niya muling makita ang litratong iyon.

Kahit ayaw man niyang kausapin ang binata ay nakausap na rin niya. He badly want to the picture. That was his only remembrance.

“You mean…the picture of you together with your boyfriend?” He corrected him.

Bigla siyang sumigla na animo’y nabuhayan siya ng lakas. “Nasa’n nakita mo ba? Nasa’n na?” Tanong niya. Napapalunok pa siya habang hinihintay ang isasagot ng kinakapatid.

“Is that your boyfriend?” He asked changing the topic.

“He is.” Tipid niyang sagot. “But he passed out. He died years ago and that picture is only my remembrance to him.”

“Uhmm..i’m sorry Warren.” He apologized out of nowhere.

“For what?” He asked.

Hindi pa ito nagsalita at bahagya pang kumakamot sa batok nito. “Look i didn’t mean to do that. I just got jealous.”

“Ano ngang nangyare? Nas’an na yung picture?” Ulit niyang tanong. Hanggang ngayon kasi ay hindi parin nito sinasagot ang tanong niya.

Anong nagselos? Hindi niya maintindihan ang sinasabi nito.

“Sinira ko na yung picture frame. I’m sorry, nakaramdam lang ako ng selos. Gusto ko kasi ako lang, ako lang ang hahalikan mo. Nainis at sobrang nagalit ako ng makita ko yung picture na iy—”

“Ano ba kasing pakialam mo kung may kahalikan ako iba?” Sansala niya sa iba pa nitong sasabihin. Madiin at pinaghalong galit at inis ang boses niya. “Hanggang kailan mo ba ako pakikialaman?” Nagngitngit na rin ang kaniyang mga ngipin sa sobrang galit. Gusto niyang suntukin ito ngunit pinipigilan lang niya ang sarili. Kuyom na kuyom na ang kamao niya na anomang sandali ay maaring makapanakit. “You know what? F-ck you Jonaz! F-ck you!” He said almost a shout with tears slid down to his cheeks.

Tinalikuran na niya ang binata at mabilis ang mga hakbang na lumabas siya ng bahay. Diretso siya pasakay sa kotse niya at agad pinaandar iyon. Mabilis ang bawat paandar niya para kahit sumunod ang binata ay hindi siya nito masusundan.

Sobrang galit at inis na ang nararamdaman niya. Bakit ba kasi sa dinami-rami ng bagay na sisirain sa loob ng bahay niya ay yung letratong iyon pa. Ang tanging letrato na iniwan sa kaniya ng namayapa niyang nobyo. F-ck! F-ck!

Pinihit niya ang manubelo paliko, paulit-ulit din siyang bumubusina sa sobrang galit na naramdaman. Una yung pinggan na pinili ng nobyo niya, tapos ngayon yung litrato. Hanggang kailan ba kasi siya nito pakikialaman? Ano ba kasing trip nito sa buhay? Bwisit!

Maya-maya ay natagpuan na lang niya ang kaniyang sarili sa sementeryo kung saan nakalibing ang pinakamamahal niyang nobyo. Ang unang nagparamdam sa kaniya na kahit lalaki man sila pareho ay pwede din silang magmahalan. Ang nagparamdam sa kaniyang anoman ang kasarian ay walang pinipili sa taong nagmamahalan.

Bawat hakbang palapit sa puntod ng kaniyang nobyo ay siyang pagpatak ng mga luha sa kaniyang mga mata. Parang ayaw na niyang lapitan ang nobyo niya. Malaki ang naging pagkakasala niya dito. Malaking malaki ng dahil lang sa kapusukan niya. Ng dahil sa init ng kaniyang katawan.

“I’m sorry.” Sabi niya kapag-kuwan ng siya’y makalapit sa puntod nito.

Panay lang ang mga luhang namamalisbis sa kaniyang mga mata. Hindi niya alam kung anong sasabihin. Naiinis siya sa sarili niya. Naiinis siya dahil hindi niya nagawang tuparin kung anoman ang naipangako niya dito. Dahil hindi man niya sabihin ngunit unti-unti ng napapalitan sa kaniyang puso ang nobyo niya. Unti-unti ng nananaig doon ang kinakapatid niya.

“I’m sorry Ethan. I didn’t mean to felt this kind of feelings towards him. I’m sorry for not stopping myself. And i’m sorry for betraying you this way. I’m sorry.” Ilang beses na siguro niyang iwinika ang paghingi ng tawad sa kaniyang nobyo.

Niyakap na din niya ang puntod nito at wala na siyang pakialam kung may makakita sa kaniya. Gagawin niya kung anoman ang gusto niya.

Napag-isipan din niyang huwag na munang umuwi. Alam naman niyang makakagawa lang siya ng sala kapag umuwi siya. Dito na lang muna siya sa nobyo niya, sa nobyo niyang namatay ng hindi parin nabibigyan ng katarungan…

CHAPTER 15

Chapter 15

      NARITO si Jonaz nakatanaw lang sa gawi ng binata. Ilang oras narin siguro siyang nandito sa sementeryo habang pinagmamasdan niya ang kinakapatid.

Sinundan kasi niya ito ng umalis ito kanina. Naaawa siya sa binata. Naaawa siyang makitang nagkakaganito ito. Hindi naman niya alam na patay na pala ang dati nitong nobyo.

Sa haba-haba ng panahon isang patay lang pala ang pinag-seselosan niya? Isang patay? The f-ck!

Ganunpaman ay hindi parin niya magawang iwaksi sa kaniyang sarili ang selos. Selos dahil hanggang ngayon kitang-kita parin niya kung gaano kamahal ng kinakapatid niya ang nobyo nito. Nagseselos siya dahil hindi man lang niya nagagawang makuha ang pagmamahal ng kinakapatid sa dating nobyo nito.

Hindi man lang niya magawang pangitiin ang kinakapatid, sahalip ay siya pa ang naging dahilan kung bakit naka-kunot ang noo nito. Siya pa ang naging dahilan kung bakit galit ito.

He wish the day will come, the day he was going to be the source of his smile or maybe laughed.

Hindi na niya kayang tiisin ang kaniyang pagtatago, lumabas na siya sa kinalalagyan at naglakad palapit sa binata.

Magsasalita pa sana siya ng siya’y makalapit ng marinig niya ang mahinang pagharok nito na pumapailalim sa tunog ng gabi. Nakatulog ang binata sa tabi ng puntod ng nobyo nito.

Wala siyang ibang nagawa kundi ang buhatin ang kinakapatid, nagsimula na siyang maglakad habang paminsan-minsan ay napapa-tingin siya sa mukha ng kinakapatid.

He was peacefully sleeping in his arms. Maging sa pagtulog nito ay makikita parin ang lungkot sa mga mata.

Sana hindi na lang niya pinagselosan yung litrato ng dalawa, kung maibabalik lang sana yung panahon at mga oras gagawin niya. Babalikan niya iyon upang pigilan ang sarili niyang sirain ang mga bagay na mahalaga sa kinakapatid.

Nakarating siya sa gawi ng kaniyang kotse. Maingat pa niyang ibinaba ito at hindi hinayaang makagising. Siguro dala narin ng matinding kapaguran at pag-iyak ng kinakapatid ay hindi man lang ito nagawang makagising.

Pumihit siya papunta sa kabila at doon ay sumakay. Tumitig muna siya sa binata. “I will do everything to replaced the sadness in your heart. I’ll fulfill joy and joy for you.” He said then drive the car in a fast pace.

Just not taking too long, they arrived at just around 6 minutes. Bumaba na siya ng kotse at umikot pakabila. Maingat na naman niyang binuhat ang kinakapatid na hanggang ngayon ay mahimbing parin ang pag-tulog.

Mabilis niya itong ipinasok sa loob ng bahay. Dadalhin na sana niya ito ng humarang sa kaniya si Liam, ang kaibigan nito.

“Anong nangyare sa kaniya? Is he dead? What have you done?” He said worriedly.

Siguro naging abot sa kalsada ang naging pagsalita ng kaibigan nito, kung matatawag pa bang salita iyon o sigaw na. Umaatake na naman ang pagka-overreacting nito, na dumating pa sa puntong halatang-halata ang pag-aalala sa mukha nito.

He hushed him but it’s too late. Warren eyes are now starting to open. And when it’s fully open, he looked at him. Intently with emotions showing in his eyes.

Bahagya pang nagulat si Warren ng makita at maramdaman niyang nasa bisig siya ng kinakapatid niya.

“Ibaba mo’ko.” Sabi niya at agad naman nitong sinunod.

Tinatanong niya sa kaniyang sarili kung anong nangyare? Kung bakit siya napunta dito? Kung bakit siya buhat-buhat ng kinakapatid? At bagopaman masagot lahat ng katanungan niya sa sarili ay nagsalita na ang kinakapatid niya.

“I saw you in the cemetery sleeping so i brought you here.” He explained.

Lahat pumasok sa kaniyang isipan. Yung pagpunta niya sa sementeryo, yung pag-iyak niya at yung hindi niya namalayang naka-tulog na pala siya.

“Thank you.” Pagpapasalamat niya habang bahagya pang ibinaba ang ulo.

“Yehey buhay ka. Buhay ka Warren, akala ko may masama ng nangyare sa’yo, yun pala natutulog kalang. Akala ko pa naman wala ng manlilibre sa’kin ng sweet food e.” Naka-pout pang sabi ng kaibigan niya habang mahigpit siya nitong niyakap.

Kahit naka-kunot man ang noo niya ay ipinagsawalang bahala na lang niya ang lahat. Hinayaan na lang niyang yakapin siya ng kaibigan.

“Oppss. Muntik ko pang makalimutan, naghanda nga pala ako ng masarap na pagkain, para sa inyong dalawa.” Nakangiting tila anunsiyo ng kaibigan. Hinila pa nito ang kamay niya patungo sa hapag-kainan.

Ngayon palang ay nangangasim na ang sikmura niya, kunot na kunot na ang noo niya.

Pa’no ba naman ay alam niya nung huling makita niya ang mga niluto ng kaibigan. Hindi na lang siya magsasalita.

Nang makarating siya doon ay hindi na siya nagulat, kundi napa-pikit na lang ang kaniyang mga mata habang nakatingin sa pagkain.

“Kumain na kayo. Masarap ’yan, niluto ko para sa inyong dalawa.” Nakangiti pa nitong sabi.

“Tinatawag mo ’yang pagkain?” Gulat na tanong ni Jonaz habang nakatingin sa nasunog at halos hindi na mapakinabangang pagkain.

“Oo, i work so hard just to made that. I didn’t taste it but i assure you, this is the most delicious food you’ve ever tasted.” He said smile still not disappearing.

Ayaw niyang makitang malungkot ang kaibigan niya, ayaw niyang ma-disappoint ito. Base sa itsura ng kaibigan niya ay talagang nag-pursige ito sa pagluluto.

Kahit ayaw man niyang tikman ay tinikman parin niya. Nang sa sandaling pumasok ang pagkain sa bibig niya ay naramdaman niyang masusuka siya, pero pinigilan parin niya ito at ngumiti sa kaibigan.

“Masarap ba?” Tanong nito na may ningning sa mga mata.

Tumango-tango na lang siya habang nasa bibig parin anf mapait at na lasa ng pagkaing niluto nito.

Pasimple siyang lumapit sa lababo at doon dinura lahat ng kinain niya. Kumuha din siya ng tubig at uminom.

“Have a taste Jonaz. Come on it’s delicious. Base on what my friend said.” Liam said to Jonaz.

Tumanggi parin ang binata pero hindi nagsalita. Wala na naman kasing makakain dito sa mga pagkainna niluto ng kaibigan niya. Halos lahat ay nagkulay itim na sa sobrang pagka-sunog.

Dinaluhan niya ang dalawa. Patuloy parin ang ginagawang pamimilit ng kaibigan niya sa kinakapatid na maano’t tikman lang nito ang pagkaing niluto.

Kinalabit niya ang kinakapatid dahilan para mapatingin ito sa kaniya. Sinenyasan niya ito na tumikhim man lang kahit na ito pa ang pinaka-pangit na lutong natikman niya sa buong buhay niya.

Narinig niyang napabuntong hininga ang kinakapatid at napairap pa ito sa hangin. Wala itong nagawa kundi sundin siya at tikman ang pagkain.

At ng makatikim na ito ay kitang-kita sa gwapo nitong mukha na hindi nito gusto ang pagkain. Naka-ngiwi pa ito dahilan para mapangiwi din siya.

Gusto niyang tumawa dahil sa itsura ng mukha ng kinakapatid niya ngunit pinipigilan lang niya.

“Masarap ba?” Tanong ng kaibigan niya.

Tumingin muna sa kaniya ang kinakapatid bago ito napatango-tango. Pasimple din itong lumapit sa may lababo at pasimpleng dinura ang pagkaing tinikim nito.

“Yehey, pwede na akong maging chef. Dapat yun pala ang maging course ko ang maging chef.” Natutuwang sabi ng kaibigan niya.

“Chef? E yung luto mo ay—” hindi na natuloy ng kinakapatid ang balak sanang sabihin ng pandilatan siya nito ng mata. “Oo, chef. Mag chef kana lang, magaling at masarap ka naman mag-luto e.”

“Yes.” Napasuntok pa sa hangin ang kaibigan niya habang naroon parin ang ngiti sa mga labi. “Di’ba gutom kayo? Sige na kain na kayo, wag na kayong mahiya. Hu—”

“Hindi ano kasi Liam e. ’Yang busog na kami. Kumain na kami kanina sa labas bago kami dumating dito.” Agad niyang pagdadahilan. “At tsaka hindi mo naman dapat ginagawa ito e. Hayaan mong kami ang magluto ng pagkain, alam mo naman na ayaw kong nahihirapan ka. Tsaka may klase kapa, you should review your notes, baka may test kayo bukas, exam, quiz o ano?”

Napamulagat ang mata ng kaibigan niya ng siguro’y may maalala ito.

“Shit! I’m doomed. Sabi ng masungit kong propesor review your notes daw. Shit! Shit! Shit!” Frustrated nitong sabi at patakbong umalis sa harapan nila. Pumasok iyon sa loob ng kwarto at naiwan silang dalawa dito.

“So kakainin paba na’ten ito?” Pabirong tanong ng binata.

“Kainin mo idadamay mopa ako. Mamaya magsakit pa tiyan ko diyan.” Sarkastikong sabi niya na ikinatawa na lang ng huli.

Pumasok na siya sa loob ng kwarto kung saan pumasok ang kaibigan niya. Maliligo muna siya pagkatapos ay matutulog na.

Pag-pasok palang niya ay nakita na niya ang binata sa may study table niya at puspos ang bawat pag-aaral nito. Puspos ang bawat pagtingin nito sa notebook nito.

Napangiti na lang siya at hindi na lang pinansin ang kaibigan. Kumuha siya ng tuwalya bago pumasok sa loob ng bathroom.

Binuksan niya ang shower, hinubad ang lahat ng saplot sa katawan at inilagay sa basket bago siya nagpatianod sa malamyos na daloy ng tubig.

After taking a quick bathe, and finished dressing himself, he go out when he felt thirsty.

Nahinto siya sa paglalakad ng makita ang binat na naghuhugas ng pinggan. Itinatapon din nito ang mga pagkaing niluto ng kaibigan niya.

Kitang-kita niya ang maingat nitong pagkilos habang kapit-kapit ang pinggan. Hindi nito hinahayaang mahulog o dumalas sa kamay nito sa tindi ng pagkakakapit.

“Careful Jonaz, careful.” Rinig pa niyang sabi ng binata. “Careful don’t broke a plate again, don’t get your brother mad.”

Tila bumilis ang pagtibok ng kaniyang puso, imbis na kumuha siya ng tubig para sa nauuhaw niyang lalamunan ay mas pinili na lang niyang bumalik sa loob ng kwarto.

Ganun na ba talaga siya sa binata? Panay na ba ang pagpapagalit niya dito sa puntong takot na itong muling makagawa ng hindi niya magugustuhan?

Humugot na lang siya ng isang malakas na buntong hininga at mas piniling ikalma ang kaniyang sarili.

Pumunta na lang siya sa gawi ni Liam na kitang-kita niyang tutok na tutok sa notes nito.

Lumapit siya at tiningnan ang ginagawa nito. Napakunot pa ang noo niya ng makita ang ginagawa ng binata. Nakatitig lang ito sa notebook nitong wala namang sulat. Walang kasulat sulat pero doon ito nakatutok.

“Anong ginagawa mo?” Tanong niya na kunot parin ang noo.

“Reviewing my notes.” He answered.

Halos kumunot pa ang noo niya dahil sa sagot nito. “Anong reviewing your notes e wala namang sulat ’yang tinitingnan mo e?” Tanong niya na may halong sarkasmo.

“Di’ba sabi ng propesor ko review my notes daw, so i’m doing it now. I’m reviewing my notes. Ilang notebook na nga ang na review ko, hinahanap ko kung may pagbabago, wala namang nagbago. Ganun at ganun parin, may mga linya parin yung notebook ko. Nag-po-focus na nga ako baka makita ko yung pagkakaiba.” Paliwanag nito dahilan para malaglag ang panga niya.

Kinuha niya ang mga notebook nito na sinabing na review na nito. Binuklat niya isa-isa dahilan para mas lalong kumunot ang noo niya. Wala man lang sulat ang mga notebook nito. As in none al of his notebook, none hand writing.

“Liam bakit wala man lang sulat itong notebook mo? Pa’no ka makakapag-aral kung wala kaman lang take note dito. Ano bang ginagawa mo kapag oras ng klase? At hindi mo man lang nagawang mag-take note?” Tanong niya kapag-kuwan.

“Wala.” Tipid nitong sagot.

“O, bakit hindi ka nakapag-take note ng mahahalagang aralin?” Tanong pa niya.

“Actually i don’t know what they are studying all about. You know, just sleeping for the whole day.”

At doon nagkaroon ng kasagutan lahat ng mga tanong sa isip niya. Kaya pala walang nasulat ang kaibigan niya ay dahil tulog lang ito sa buong klase. Hindi na siya magtataka kung bakit wala itong mareview.

He blewed a loud breah. “I’m off to bed Liam, sumunod kana pagtapos mong makita ang pagkakaiba ng notebook mo sa iba mo’pang notebook.” Pabiro niyang sabi at nagtungo na sa kama. Pasalampak pa siyang humiga doon. Ipinikit niya ang mga mata ngunit hindi niya magawang makatulog.

Kumakalam na rin kasi ang sikmura niya hudyat na siya’y nagugutom na. Hindi pa nga pala siya kumain kanina pa at nakakaramdam na rin siya ng labis na kagutuman…

CHAPTER 16

Chapter 16

       ILANG minuto pa ang lumipas ay mas lalong tumitindi ang pagkagutom niya, ganunpaman ay mas pinili na lang niyang ipikit ang kaniyang mga mata at pwersahang itulog na lang iyon.

Maya-maya ay biglang bumigat ang kama, yung tipong may umukupa noon.

Iminulat niya ang mga mata at nakita niya ang kinakapatid niyang nakatingin sa kaniya. Nakangiti din ang mga labi nito.

“Let’s go and eat.” He whispered.

Nakakunot lang ang noo niya habang nakatingin sa binata. Nagtatanong din ang mata niyang nakatingin sa dito.

“I order some spicy food for us. I know you haven’t eat anything yet. So i order food for us. Come on let’s go, bago pa maka-gising yung kaibigan mo.”

Gumawi ang paningin niya sa kaibigan niya at nakita niyang nakatulog na ito. Hindi niya mapigilang mapangiti.

Siguro napagod ito sa kakahanap ng pagkakaiba ng notebook nito sa ibang notebook.

“Let’s go.” Tumayo na lang siya at nagsimula ng lumakad palabas ng pinto.

Doon siya dumiretso sa kusina kung saan naroon ang hapagkainan. Nagulat pa siya ng bahagya ng sobrang daming pagkain ang naroon sa lamesa.

“Bakit nag-order ka ng sobrang daming pagkain? Hindi naman na’ten mauubos lahat ’yan.” Sabi niya habang mangha parin sa pagkaing mga naroon.

“It’s all for you, hindi ko naman alam kung anong paborito mong pagkain. Ang alam ko lang ay paborito mo yung mahalang, so…i oder different kind of spicy food. Come on take a seat and eat.”

Wala na siyang nagawa kundi ang umupo na lang, dahil nagugutom na rin naman siya. Nagsimula na siyang kumain at itinuon na lang ang kaniyang pansin sa kinakain niya kahit pa nga paminsan-minsan ay nahuhuli niya ang binata na nakatingin sa kaniya. Yung tingin na tila may gusto itong sabihin sa kaniya.

“Warren.” Pagtawag nito dahilan para mapatingin siya. Yung tinginna nagtatanong. “I’m sorry.” He said in a serious tone.

Hindi niya alam kung para saan ang paghingi nito ng tawad. Kaya mas lalong napakunot ang noo niya.

“I’m sorry for treating you this way. I’m sorry because i destroyed the most important things. I’m sorry for destroying your picture together with your boyfriend. Nagselos lang naman ako. I mean, yes i like you at hindi ko maiaalis yung pakiramdam na selos na selos ako sa nakita ko. I’m sorry again Warren, i shouldn’t have done that.” He seriously apologized.

Hindi siya naka-imik, nanatili siya sa kung saan siya naroon. At hindi rin niya nagawang tumingin mata sa mata sa binata. It make it awkward for him, ngayon lang kasi niya narinig na nag-so-sorry ito sa kaniya na puno ng sinseridad. Pakiramdam tuloy niya may kasalanan din siya dito sa binata.

“Don’t worry, nangyare na ang nangyare. Let just forget about that.” He said then he continue eating.

Wala ng namagitan pang salita sa kanilang dalawa. Hanggang sa sila matapos ganun parin, nanatili parin silang tahimik.

Matapos niyang kumain ay umalis na siya. Ewan, pero tila hindi siya makahinga dahil parehong hangin ang pinagkukunan nilang dalawa ng binata.

Nang makapasok siya sa loob ng kwarto ay una agad niyang nakita ang kaibigan na mahimbing paring natutulog. Naawa tuloy siya sa posisyon nito dahil hirap na hirap iyon.

Lumapit siya sa kaibigan at ginising niya iyon upang mapalipat ang kaibigan sa kama, maging komportable ang pag-tulog nito.

“Liam, Liam.” Inuyog-uyog niya ang binata dahilan para mag mulat ang mga mata nito.

Tumingin ito sa kaniya na halata at bakas sa mukha anf labis na antok.

“What?” He asked sleepy.

“Come on, let’s sleep. Maaga pa ang pasok mo bukas.” Sabi niya.

“I don’t want to sleep, i need to review this. To review my notes.” He said while tapping his notes.

Naikunot niya ang noo. Talagang pag-re-review parin ng mga notebook nito ang inaatupag? E wala naman sulat na naroon.

“Let’s go, let’s sleep. Bukas mo na lang gawin ’yan.” Sabi niya at hinawakan pa sa braso ang binata, hinila patayo.

“You go to sleep first. I really need to finish this, tsaka ayokong mapagalitan na naman ako ng propesor ko. Sige na, okay lang ako. Matulog kana.” Pagtutulak pa nito sa kaniya.

Ilang beses pa niyang pinilit ang binata at inayang matulog ngunit nagmatigas parin ito. Ayaw talaga nitong matulog.

Wala siyang ibang nagawa kundi ang iwan at hayaan na lang ang kaibigan sa gusto nitong gawin.

Siya na lang ang humiga sa kama at sinimulan na niyang ipikit ang mga mata.

Awtomatiko niyang naimulat ang mga mata ng makarinig ng pagbukas at pagsarado ng pinto. Hindi na niya tiningnan dahil alam na naman niyang kung sino ang pumasok.

Nanatili siya kung saan at anong pwesto niya. Nagpanggap pa siyang natutulog.

Maya-maya ay nalanghap na niya ang mabangong katawan ng binata. Isiningkit pa niya ang mga mata para makita ang ginagawa nito.

Kumuha iyonng tuwalya at diretsong pumasok sa loob ng bathroom. Ewan pero narito na naman ang puso niyang mabilis at kumakalabog na naman sa dibdib niya. Sobrang bilis na naman ng pagtibok nito.

And a minutes later, Jonaz went out of the bathroom wearing only towel covering the half of his body.

Muli niyang isiningkit ang mga mata. Kitang-kita ng mga mata niya ang matitipuno nitong katawan. Ang six packed abs nito na maganda ang pagkakalinya.

Ngayon ay tinutuyo nito ang buhok gamit ang face towel. The droplets of water coming from his hair is pouring down to his shoulder, down to his masculine body.

Hindi niya mapigilan ang mapalunok habang titig na titig sa matitipunong katawan ng binata. Dala na rin siguro ng kabang nararamdaman ay nagsisimula ng manginig ang kaniyang katawan.

The f-ck! His body is f-cking shaking. It f-cking shaking. Damn.

Mariin niyang ipinikit ang mga mata habang pinapakalma ang kaniyang sarili. Pinapakalma niya ito sa panginginig.

Naramdaman niya na lumubog ang kama hudyat na nagsimula ng humiga ang binata. Alam niya iyon ang binata dahil amoy na amoy niya ang mabango nitong katawan. Ang bagong ligo nitong katawan na umaakit sa kaniya. Naakit siya sa amoy nito pero pinipigilan lang niya ang sarili.

Hindi niya alam kung bakit naging sobrang marupok siya, naging marupok siyang tao dahil sa binata.

“Please heart calmdown, ’wag kang talande!” Bulong napag-saway niya sa kaniyang sarili, ngunit hindi man lang siya nito pinakinggan. Mas lalo pang bumilis ang pagtibok nito.

Maya-maya pa ay heto na ang binti ng binata na dumadampi sa binti niya. Ramdam na ramdam niya ang balahibo sa binti nito na nagbibigay ng kiliti sa kaniyang buong pagkatao sa mga sandaling dumadampi iyon.

Shit! God help him. Help him to stop himself.

Humarok pa siya ng malakas dagdag sa kaniyang pagkukunwari na natutulog kahit ang totoo ay pinakikiramdaman niya ang bawat pagkilos nito.

Nabuhay ang mga balahibo niya sa batok at kusang nagtaasan ng maramdaman niya ang mainit nitong hininga na tumatama doon. Shit! Shit! Shit!

Nanunuyot na rin ang lalamunan niya pero sige parin ang ginagawa niyang paglunok. Sige parin siya ng sige kahit sobrang kabado na siya, kinakabahan siya na baka may gawin na naman itong masama sa kaniya. At eto na naman siyang papahintulutan ang binata.

Ilang beses narin siguro ang mga buntong hininga na pinapakawalan ni Jonaz. Ilang minuto na rin siyang nagtitimpi, nag titiis na huwag pagsamantalahan ang binata.

Bukod sa nakikita niyang gising ang kaibigan nito na pusposan ang ginagawang pag-aaral ay ayaw din niyang gawan ng masama ang binata. Ayaw niyang pagsamantalahan na naman ang kahinaan nito, gusto niya na pareho nilang gusto ang isa’t isa. Na pareho nilang gusto ang gagawin nilang iyon.

Bumaling nalang siya sa kabila patalikod sa binata. Pinilit na lang niya ang sarili na makatulog kaysa gawan ng masama ang kinakapatid. Itutulog na lang niya ito.

Siguro mga sampong minuto ng naghihintay si Warren sa susunod na gagawin ng kinakapatid niya ngunit tila naghihintay lang siya sa wala.

Halos kumunot pa ang noo niya dahil wala na siyang ibang naramdaman. Hindi na rin niya naramdaman ang binti ng binata na dumampi sa kaniyang binti.

Gusto niyang pumihit paharap upang tingnan ang binata ngunit natatakot siya. Natatakot siyang baka pagpihit niya ay masalubong pa ng mga mata niya ang mga mata nito.

Hindi siya makatulog dahil okupado parin ng isip niya kung bakit walang aksyon na ginagawa ang binata. Siya na itong nakakaramdam ng prastrasyon.

Maya-maya pa ay mas lalong kumunot ang noo niya na halos mag-isang linya na ito ng marinig niya ang munting pagharok nito.

Labis na pagtataka ang naramdaman niya dahilan para ipihit niya ang sarili paharap.

At iyon, nagkaroon ng isang malaking tandang pananong sa kaniyang isip dahil nakatalikod lang naman sa kaniya ang kinakapatid habang mahimbing na natutulog.

Umasa siya, umasa siya na may gagawin ito sa kaniya. Yung tulad ng dati pero para lang pala siyang tangang naghihintay sa wala. Tinulugan na pala siya ng kinakapatid. The f-ck! He was waiting and expecting something to happen.

Hindi rin niya alam kung bakit nakakaramdam siya ng inis. At hindi niya alam kung para saan ang inis na iyon. Basta ang alam lang niya ay naramdaman niya ang inis dahil umasa siyang may gagawin sa kaniya ang kinakapatid, ngunit sa huli ay wala naman pala.

Nagpakawala siya ng isang malakas na buntong hininga. Panay parin ang paminsan-minsang pag-sulyap niya sa gawi ng kinakapatid. Umaasa siya na gigising ito para gawan siya ng masama.

Ilang minuto pa siguro ang ginawa niyang paghihintay ngunit walang nangyare. Dahil sa bawat minutong lumilipas ay mas lalong lumalakas ang pagharok na napapakinggan niya.

Ewan pero hindi siya sigurado na natutulog ito, may kung ano sa kaniya na nagsasabing nagpapanggap lang ito.

Tumayo na siya at umikot sa kabila. Doon ay kitang-kita niya ang mukha ng binata na talagang mahimbing ng natutulog.

Bumagsak ang kaniyang balikat. And again, he just wait for nonsense. He’s waiting for nonsense.

Nagmamartsa siyang bumalik sa pagkakahiga. Habang narito parin ang inis na kaniyang nararamdaman. Narito parin ang inis na kanina pa lumukob sa kaniyang pagkatao. Nakakainis lang talaga, nakakainis na hindi man lang nito tinuloy kung anoman yung nahihinuha niyang gagawin nito.

Nagpakawala pa siya ng isang malakas pang buntong hininga at doon ay ipinikit na niya ang kaniyang mga mata. Mukhang kailangan na talaga niyang itulog itong kahibangan niyang ito. Itutulog na lang niya mas mabuti pa.

Kinabukasan nakagising siya wala sa tabi niya ang binata. Ipinaikot pa niya ang mga mata sa buong paligid ngunit wala talaga doon ang binata.

Hindi na din niya alam kung bakit ba hinahanap ng mga mata niya ang binata. Kung bakit hinahanap niya ito ay wala naman siyang pakealam dito.

Ipinilig na lang niya ang ulo at ipinagsawalang bahala na lang niya ang lahat. Mas pinili na lang niyang matulog kaysa hanapin pa ang taong nawawala.

Muli ay nakagising siya sa isang mahimbing na pagkakatulog. Nang sandaling iminulat niya ang mga mata ay isang pares ng mga mata ang nakita niya, at ang mga mata na iyon ay ang mata ng kinakapatid niya.

’Good morning.“ He greeted him while smiling sweetly. Yung ngiting nadadala siya.

Ipinaikot niya ang mga mata. Ano bang maganda sa umaga niya kung kagabi pa siya nakakaramdam ng inis.

“Breakfast?” Alok nito habag hawak-hawak ang tray na may lamang pagkain.

Ipinalibot pa niya ang mga mata sa pagkain at lahat iyon ay masasarap.

Dahil nga nakakaramdam siya ng matinding gutom ay tinanggap narin niya ang pagkain.

Umayos siya ng upo at nagsimula ng kumain. At tulad nga ng nasa isip niya ay talagang masarap ang pagkain, yun nga lang hindi niya nagawang damahin ang sarap niyon lalo’t narito ang kinakapatid niya na nakatingin lang sa kaniya.

Naiilang siya kaya dahan-dahan ang ginagawa niyang pag-subo.

Hindi maiwasang mapalunok ni Jonaz habang nakatingin sa kinakapatid niya. Na-te-tempt siya sa paraan ng pagsubo nito.

“Wait. Stay still.” Sabi niya at gamit ang daliri, pinunasan niya ang gilid ng labi nitong namantsahan ng pagkain.

Isinubo niya ang daliri niya na ginamit niyang pagpunas. Tila tinutudyo niya ang kaniyang kinakapatid…

A/N: Hanggang dito na lang muna. Muah. Oo nga pala Happy, happy new year sa lahat ng mga nagbabasa(kung meron man)

Ako din ay humihingi muli ng pakiusap. Sana basahin at suportahan niyo din ang In A Million tears na ginagawa ko. Promise maganda po iyon at iyon ay para sa inyo. On going parin po siya pero tuloy parin ang update tulad ng ginagawa ko sa storyang ito.

And again, happy, happy new year sa lahat. Siguro sa sunod na yung putukan nina Warren at Jonaz. Whahaha. Ayaw na kasing gahasain ni Jonaz si Warren, gusto kasi niya pareho nilang gusto. Ahuahuahuahua.

CHAPTER 17

Chapter 17

      NAGING mas lalong maingat si Warren sa kaniyang pag-subo ng pagkain. Natatakot na siyang muling mamantsahan ang gilid ng labi niya at gawinna naman ng binata kung ano ang ginawa nito kanina.

At dahil nga nakatingin sa kaniya ang binata ay nailang na siyang kumain. Tumigil na siyang kumain kahit medyo hindi pa siya nabubusog.

Sinimulan na niyang imisin lahat ng mga pinagkainan niya. Akmang tatayo na siya ng biglang magsalita ang binata.

“Tapos kana?” Tanong nito kapag-kuwan.

Tumango lang siya bilang sagot at dali-dali na siyang lumabas ng kwarto. Doon sy nakahinga siya ng maluwag.

Alam niyang hindi talaga magiging kampante at palagay ang kaniyang puso kapag nasa tabi ang binata o kapag nakikita niya ito. Nagiging kahinaan din ito ng buong katawan niya at hindi niya alam kung paano niya iyon lalabanan.

“Warren labas tayo.”

Napapitlag pa siya sa gulat ng marinig niya ang tinig na iyon malapit sa kaniyang tainga. Awtomatiko siyang napalingon dahilan para magtama ang dulo ng ilong nila sa isa’t isa.

Nanatili sila sa ganoong posisyon. Tila parehong nabato sa kinatatayuan. Ramdam na ramdam na rin niya ang mainit nitong hininga na tumatama sa mga labi niya. At ang mga titig nila sa isa’t isa na tila na-lock na at hindi na niya magawang iiwas.

Konti na lang. Konting-konti na lang maglalapat na ang mga labi nila sa isa’t isa dahil palapit ng palapit ang mukha ng binata sa mukha niya.

Sobrang bilis ng kalabog ng puso niya habang nakatingin lang sa kinakapatid. Hinihintay niya ang sunod nitong gagawin, hinihintay niyang maglapat ang mga labi nila sa isa’t isa.

At kalaunan ay hindi nangyare ang mga hinintay niya. Tila bumalik ang kinakapatid niya sa realidad at agad itong nag-iwas ng tingin. Lumayo din ito ng distansya sa kaniya.

“Ano? Sasama kaba sa’kin lumabas?” Ulit nitong tanong kapag-kuwan.

Napalunok muna siya ng laway ng maramdaman ang panunuyo niyon. Tiningnan muna niya ang binata ng isang saglit bago nag-iwas at sumagot.

“Sige.” Sagot niya na wala man lang pag-aalinlangan.

Wala naman siyang gagawin sa bahay na ito, mas mabuti na rin iyon na paminsan-minsan ay nakalalabas siya at kasama pa nya ang kinakapatid—lalabas lang sila! Walang malisya.

“Magliligo lang muna ako.” Sabi niya at nagsimula ng lumakad palayo.

Sapo-sapo niya ang kaniyang pusong tila pagod na pagod sa sobrang bilis ng pagtibok. Hindi nga niya alam kung hanggang saan magtatagal ang mabilisang pagtibok ng kaniyang puso. Siguro kapag wala na ang kinakapatid niya sa buhay niya.

Gustong suntukin ni Jonaz ang kaniyang sarili. Naiinis siya sa kaniyang sarili dahil sa ginawa niyang pagpigil sa kaniyang sarili, kung sana hinalikan niya ang malambot at matamis nitong mga labi edi sana hindi siya nagkakaganito. Na tila may panghihinayang pa siyang nararamdaman.

Mas pinili na lang niyang ipilig ang ulo at pagtuunan ng pansin ang gagawin nilang date ng kinakapatid. Laking pagtataka din niya na napapayag niya ang kinakapatid, pero ganunpaman ay nagbigay naman iyon sa kaniya ng labis na kasiyahan.

Lumabas na siya ng bahay at inihanda na lang niya ang sasakyan nilang dalawa. Convertable na lang siguro ang sasakyan nila.

Minute passed, Warren get out of the house, wearing simple t-shirt, above the knee khaki short.

Bighaning-bighani siya habang tinitingnan ang binatang papalapit ng papalapit sa kaniya. Hindi niya magawang iiwas ang kaniyang paningin sa binata.

He is f-cking tempted again. His c-ck is starting to erect, craving for Warren’s body. He want him right now, but he will stop himself. He will stop himself as long as he can.

“Let’s go?” Sabi nito dahilan para mabalik siya sa realidad.

Kumilos siya agad at talagang pinagbuksan pa ng pinto ang kaniyang kinakapatid. Malapad din ang bawat ngiting pinapakawalan niya sa tuwing nahuhuli niyang nakatingin ang kapatid.

“Where are you going?” He asked when he get himself in.

He looked at him and smiled. “Surprise.” He said then drive his car.

He wanted to drive his car in a fast pace but when he see Warren inside, he want to drive slowly. He drive slowly for their safety.

Nakarating sila sa bar ng kaniyang kaibigan. Sa bar ni Quill, dito niya balak dahil ang kinakapatid upang ipakilala niya ito kay Quill.

Lumabas na sila ng sasakyan habang ang kinakapatid niya ay palinga-linga hanggang sa tumuon ang pansin nito sa bar ng kaniyang kaibigan.

“Dito tayo pupunta?” Tanong nito.

“Oo. And i also want you to meet my friend who owned this bar.” He said.

Kung kunot ang noo ni Warren ay mas lalo pa itong naging kunot. Hindi lang kasi niya makuha kung bakit kailangan pa siya nitong ipakilala sa kaibigan nito? Para saan? Para saan ba at ipapakilala pa siya?

Kahit gusto man niyang tanungin ang binata ay nanatili na lang siyang walang imik. Kunot parin ang noo niya, hindi niya makuha ang binata, alam niyang umaga palang at hindi pa pumuputok ang gabi ay narito na sila.

Nagtataka lang siya? Sinong may aari ng bar na magbubukas ng maaga? Ang alam lang niya ay pang-gabi lang ang bar na ito base sa mga nakikita at napapansin niya sa loob.

Maganda doon at halatang mayaman ang may-ari. Maganda din kasi ang mga gamit na naroon at halatang mamahalin. Sa upuan palang ay talagang malambot at mahabang sofa ang nakalatag. May mga bangko din doon na alam niya sa klase palang ay masasabi na niyang matibay.

Walang tao doon kaya naikunot niya ang noo. Ano ba kasing ginagawa nila dito? Bakit ba kasi siya narito?

Nakarating sila sa isang silid, base sa silid ay batid niyang pribado iyon.

Saktong pagpasok palang niya ay magandang ambiance ng paligid ang nakita niya. Table for two with a boquet of red roses. He felt that this place is so romantic. Very-very romantic he must say.

Puno din ng ilaw ng magagandang ilaw doon na nagbibigay liwanag. Tinatanong niya ang kaniyang sarili kung ano ba ito? Di’ba sabi ng kinakapatid niya na ipapakilala siya nito sa kaibigan, pero bakit tila ganito ang kanilang napuntahan.

Kahit kunot man ang noo niya at gustong-gusto na niyang magtanong ay hindi na lang niya ginawa, wala tanong na inilabas ng kaniyang bibig.

Napasinghap pa siya sa gulat pero hindi lang niya pinahalata ng kapitan ng binata ang kamay niya. Pinagsalikop ng kamay nito ang kamay niya dahilan para mabilis na tumibok ang kaniyang puso.

Hindi na niya nagawang magtanong. Wala na siyang salita na nasabi kundi ang magpatianod na lang sa binata ng hilahin siya nito.

“Let’s dine first.” He said guiding him to sit.

Wala parin siyang imik kahit heto at naka-upo na siya, wala paring salita ang lumabas sa kaniyang bibig, kundi nagtatanong lang ang kaniyang mga mata.

May lumabas na isang gwapong lalaki na naka-suot ng pang-waiter, pero kung titingnan ay sadyang kay gwapo nito, at yayamanin din ang kutis maging ang tindig ng pangangatawan.

Walang imik na inilagay nito ang mga pagkain sa lamesa, napansin din niyang masama ang pagkakatitig nito sa kinakapatid niya.

“By the way. Quill, i want you to meet Warren my love—my brother.” Pagpapakilala niya dito. “And Warren this is Quill, the owner of this bar.”

Kahit pilit man ay nagawa parin niyang tumingin sa binata at nginitian ito, nagulat pa siya ng makikipag-kamay sana ito pinigilan lang ng kinakapatid niya.

Ewan kung bakit ganito na lang ang kinakapatid niya sa kaniya.

Sa kabilang banda naman ay tila nakaramdam siya ng inis ng kapatid lang ang pakilala nito sa kaniya. Nakaramdam siya ng matinding inis pero hindi na niya inalam kung anong dahilan.

“Let’s eat. It’s my treat for you for letting me stay in your house.” He said.

Wala na siyang ginawa kundi ang kumain na lang kahit medyo naiilang siya, dagdag pa doon ang inis na nararamdaman niya.

Siguro kung nagsasalita ang pagkain ay baka nagreklamo na ito sa kaniya. Panay lang kasi ang pagtusok niya dito sa tinidor pero hindi naman niya nagawang kainin.

Damn!

After eating, they went out of the bar. He expect something will happen, like a surprise or something but nothing happened. It just his f-cking expectations. Walang nangyare, dumayo lang talaga sila doon para kumain.

Pinagbuksan ni Jonaz ng pinto ang kaniyang kinakapatid pasakay sa kotse.

Gusto niyang sambunutan o bugbugin ang sarili. Ang sanang surprise niya para sa binata ay kinansela niya lahat iyon. Kinansela niya dahil sa rason na patuloy paring bumabagabag sa kaniyang damdamin.

Gusto na sana niyang magtapat ng pag-ibig para sa kinakapatid kung saan tama na ang atmospera. Kung saan romantiko na ang lugar. Gusto niyang sabihin dito na mahal na mahal na nya ito at ayaw na niyang mawala pa ito sa piling niya. Gusto na niyang maging nobyo ito pero lahat ng mga gusto niyang ipagtapat ay nawala na lang ng parang bula.

Hindi siya nagtapat ng pag-ibig dahil alam niyang nagluluksa parin ang kinakapatid niya sa dati nitong nobyo. Nagluluksa parin ito dahil hanggang ngayon mahal parin nito ang nobyo.

Ayaw muna niyang guluhin ang puso at isipan ng binata. Mas pipiliin muna niyang itago na lang itong nararamdaman niya, umiwas kung kinakailangan.

Gusto niyang magtapat ng pagmamahal dito sa panahong nakalimutan na nito ang dating nobyo, sa panahong alam at sigurado na siyang kaya nitong tanggapin ang pag-ibig niya para dito.

“Saan tayo pupunta?” Tanong niya habang minamaneho ang sasakyan.

Wala na kasi siyang alam na lugar na pupuntahan. Ang plano talaga niya, matapos maipahayag sa kinakapatid ang pagmamahal niya tsaka sila pupunta sa bahay nila at ipagtatapat sa mga magulang ang pagmamahalan nilang dalawa. Dahil mga ilang araw na lang ay uuwi na ang mga iyon. Pero hindi na nga niya nagawa dahil hindi naman niya nagawang magtapat ng buong sinseridad. Nabale wala lang ang sana ay plano niya.

“Ewan ko sa’yo. Niyaya mo akong lumabas tapos ako tatanungin mo kung saan tayo pupunta.” Sarkastiko nitong sabi. May kung ano sa boses nito na may halong pagka-inis sa kaniya.

“Sunduin na lang kaya na’ten si Liam sa university na pinapasukan nito. Tapos, isabay na lang na’ten siyang umuwi?” Suhestiyon niya ngunit walang naging imik ang kinakapatid.

Ramdam niya na may inis o galit itong nararamdaman sa kaniya sa hindi niya malamang dahilan. Gustoman niyang usisain ngunit hindi na lang niya ginawa.

Basta tinahak na lang niya ang daan papuntang uniberisidad upang sunduin ang kaibigan ng kinakapatid niya para matanggal na rin itong hiyaan sa pagitan nila. At magkaroon na rin ng maingay sa loob ng kotse nila.

Matapos makarating ay saglit na ipinarada niya ang sasakyan. Lumabas siya ngunit hindi lumabas ang kinakapatid niya. Naroon lang iyon sa loob ng kotse.

Malayo palang ay natanaw na niya si Liam. Ang kaibigan nito, dali-dali siyang pinuntahan ang binata ngunit bagopaman siya makalapit ay nakita na niya ang kaibigan niyang si Ken na lumapit doon.

“You need to study hard. Sleep in my house i’m going to tuitor you tonight.” He heard his friend said with a cold toned.

Alam niyang isa sa mga propesor dito ang kaibigan niyang si Ken. Ang hindi lang niya maunawaan kung bakit naging tuitor na rin ito ni Liam.

Lumapit siya sa gawi ng dalawa dahilan para mapatingin ang mga ito sa kaniya. Agad na lumapit si Liam sa kaniya at yumapos ito sa braso niya. Kitang-kita niya ang pandidilim ng mga mata ni Ken na nakatingin lang sa braso niya na yakap-yakap ni Liam.

“Let’s go. My cold and heartless proffesor is cold again!” He said while pouting.

“Your mother asked me to tuitor you so you should go with me. So you’ll go with me or i’m going to tell it to your mom?” Ken said.

Tumungo lang si Liam at unti-unti na nitong kinalas ang pagkakayakap sa braso niya. Humakbang narin ito palapit kay Ken.

“I’m sorry, i can’t sleep with you tonight. I’m going to my prof. to study.” Malungkot na wika ni Liam habang nakanguso pa ang labi nito.

Napatingin lang siya ng talikuran siya ng dalawa. Bago siya tinalikuran ng mga ito ay binigyan muna siya ng isang nakamamatay na titig ni Ken bago ito tuluyang umalis. Yung titig na halatang may pagseselos.

Napanganga na lang siya sa mga nangyayare pagkatapos ay wala sa sariling bumalik ng kotse. Marami paring mga katanungan ang kaniyang nasa isip pero ipinagsawalang bahala na lang niya ang lahat…

CHAPTER 18

Chapter 18

     Kuno’t noong nakatanaw lang si Warren sa kinakapatid niya habang kinakausap nito ang kaibigan niya at yung isang lalaki. Kung pagmamasdan ay isa iyong propesor.

Napakunot siya ng noo ng makitang umalis na ang kaibigan niya kasama ang propesor at bumalik naman si Jonaz mag-isa papunta sa gawi niya.

Umayos siya ng upo ng sandaling makalapit na iyon at pumasok na sa loob ng kotse. Tumingin ito sa kaniya maging siya ay ganun din. Nagtama ang mga mata nilang dalawa ngunit siya na ang umiwas ng tingin.

“Liam wont sleep with us tonight. He have something important to do with his prof.” Sabi nito na nahalatang nabasa ang kaniyang isip.

Gustoman niyang magtanong kung anong gagawin ng kaibigan niya at ng prof. nito ay hindi na lang niya ginawa. Nanatili na lang siyang tahimik.

Sa kabilang banda naman ay hindi niya malaman ang saya na lumulukob sa kaniyang pagkatao. Hindi niya alam kung bakit siya tila nagdiriwang, basta ang alam lang niya ay magkatabi silang dalawa ng binata matutulog ngayon at silang dalawa lang.

May kung ano-ano na namang pumapasok sa kaniyang isipan. At ngayon palang ay pinaghahandaan na niya ang sarili mamayang gabi kung sakali mang mangyare ang mga iniisip niya.

Ewan, pero para siyang timang. Hindi niya maiwasan ang panay niyang pagngiti. Bukod pa doon ay hindi rin niya mapigilan ang labis-labis na kaligayahan. Buti na nga lang ay nakatagilid siya upang hindi malaman ng katabi niya ang mga ngiting sumisilay sa kaniyang mga labi. Baka kung ano pa ang isipin nito, na siya nasisiraan na ng bait.

Mabilis siyang bumaba ng kotse matapos nilang makarating sa bahay na tinitirhan nila. Hindi na niya naintay ang binata. Diretso na siya sa loob ng kwarto, habang sapo-sapo ang kaniyang dibdib.

Parang sirang plaka na kinakausap niya ang kaniyang sarili. Pilit niyang pinapaklama ito. Alam niyang mamayang gabi…mamayang gabi tiyak siyang may mangyayare, alam niyang mangyayare at kailangan niyang maghanda.

Teka? Bakit ganito nga pala ang iniisip niya? Bakit tila nahahawa na siya ng kamanyakan ng kapatid? F-ck! F-ck!

Ipinilig niya ang sariling ulo. Hapon na at malapit ng sumilay ang buwan sa kalangitan. Lumabas siya ng kwarto at nag-tungo sa kusina.

Ewan, pero may kung ano sa parte ng katawan niya na gustong ipagluto ng masarap na pagkain ang kinakapatid. Yung pagkain na hinding hindi nito malilimutan kung sino ang gumawa at kung anong gawa.

And when he reached the kitchen, he quickly prepared all the ingredients. He also wear apron.

Naging aligaga siya at hindi niya alam kung ano na ang sunod niyang gagawin. Kung mag-gagayat ba siya ng bawang, sibuyas. Shit! Nalilito na siya kung anong uunahin. Damn!

Humugot siya ng isang malakas na buntong hininga. Pinakalma niya lahat ng senses sa katawan upang makapag-isip siya ng tama dahil sa ngayon ay gabing iyon lang ang nasa isip niya. Iyon lang at wala ng iba.

Saglit niyang iwinaglit lahat ng kaniyang mga naiisip. Matapos kalmahin ang sarili ay doon nakapag-isip na siya ng dapat niyang gawin.

Nagluto siya ng may buong ligaya at buong pananabik. Pakanta-kanta pa siya sa kaniyang isip habang panay ang matatamis na ngiti.

Hinahalo niya gamit ang sandok ang niluluto niya ng biglang may kung sinong yumakap sa kaniya sa likuran.

Nabuhay lahat ng balahibo niya sa batok dahilan para magsitaasan ang lahat ng iyon. Tumatama kasi ang mainit nitong hininga sa batok niya. Shit! Ito na ba? Ito na ba agad? Hindi na ba nito kayang hintayin ang gabi? Shit! Hindi pa siya nakakaligo. Amoy niluluto pa siya. Damn!

“You smelled great.” He whispered in his ear.

Tila nabubuhay ang lahat ng parte ng katawan niya. Ang kaninang nagbabaga niyang damdamin ngayon ay unti-unti ng nagliliyab.

“Ano ba yang niluluto mo?” Tanong nitong pabulong sa kaniyang tainga. Ramdam na ramdam niya ang paglapat ng labi nito sa gilid ng tainga niya. Hindi niya alam kung tinutuya lang siya ng binata o anoman.

Shit! Pinipigilan niya ang sariling huwag mapaungol. Hindi siya mapapaungol dahil lang sa ginagawa nito.

“Warren anong niluluto mo?” Ulit nitong tanong. Mas lalong nabubuhay ang iba’t ibang parte ng katawan niya. Isang mapang-akit ang tinig nito sa pandinig niya lalo na kapag binabanggit nito ang pangalan niya.

“Uhmmm…ano..yang.” Hindi niya magawang makapagsalita ng tama. Nauutal siya at tila kinakabig ng bibig niya ang dila niya. Mariin niyang ipinikit ang mga mata at huminga ng malalim, hindi pinahahalata na naaapektuhan siya. “Spicy Menudo.” Sabi niya. Nahiya siya ng bahagya siyang pumiyok sa huli niyang sinabi.

“I like the smell.” He said while sniffing his neck. Talagang leeg niya ang inamoy ng binata imbis na ang niluluto niya.

Kakaba-kaba ang kaniyang puso. Panay din ang mabibilis nitong pagtibok. Hindi niya alam kung anong gagawin niya, basta hinihintay lang niya kung anong sunod na gagawin ng binata. Na talagang kanina pa niya hinihintay.

Napasinghap siya sa gulat ngunit hindi siya nagpahalata ng sandaling halikan ng binata ang leeg niya.

Ibinaling pa niya sa kabilang direksyon ang leeg upang madali para sa kinakapatid niya sa paghalik sa leeg niya.

Humigpit ang pagkakayakap nito bago muling hinalikan ang leeg niya ngunit ngayon ay may kasama ng dila ang paghalik nito.

Napalunok siya at hindi na niya napigilan ang mumunting-ungol na kumawala sa kaniyang bibig. Hindi na niya napigilan pa iyon. Damn!

Halos mariin na niyang ipinikit ang kaniyang mga mata sa sensasyong dulot ng paghalik ng binata sa kaniya. Ramdam narin niya ang matigas nitong pagkalalaki na tumutusok sa likod niya, sa pang-upo niya.

Damn hell! He can’t take it anymore, he can’t f-cking take it any longer.

Balak na sana niyang pumihit paharap at doon sana niya ibubuhos ang kaniyang buong pagnanasa ngunit natigilan siya ng bumulong sa kaniya ang binata.

“Luto na ba ’yan? Let’s go and eat.” He said then he stop what he is doing.

Kumuha ang binata ng pinggan at diretso iyon sa dining area upang asikasuhin ang lahat.

Napatingin na lang siya sa binata habang ginagawa nito iyon. Tila nawala lahat ng lakas niya sa katawan, nawala narin bigla-bigla ang init sa kaniyang katawan. Ang kaninang nagliliyab niyang katawan ay tila nanlamig.

Hindi niya alam kung anong ginagawa ng binata sa kaniya. Kung tinutudyo lang siya nito at gustong bitinin o anoman.

Gusto niyang kastugin ang sarili dahil tila nakaramdam siya ng matinding hiya. Umungol lang naman siya kanina! Ang kaninang akala niya ay may mangyayare na sa kanila ay naging akala na lang niya ang lahat.

Nagmistulang akala na lang niya ang lahat ng iyon. Pinaasa na naman siya ng kinakapatid, at ito naman siyang umasa sa wala.

Ganunpaman ay malakas na lang niyang ibinuntong hininga ang lahat. Huminga na lang siya ng malalim at doon ibinuhos ang inis na nararamdaman niya.

Pinatay na niya ang apoy ng makitang luto na ang niluluto niya. Mabigat ang bawat galaw niya dahil naroon parin ang inis sa katawan niya.

Matapos niyang salinan ng ulam ang bowl ay diretso siyang nagtungo sa dining area. Doon niya ipinatong ang pagkain dahilan para maglikha iyon ng ingay. At dahilan din upang mapatingin sa kaniya ang kinakapatid niya.

Isipin na nitong nagdadabog siya, kasalanan nito ang lahat. Binitin siya nito—teka, bakit nga ba siya labis na naaapektuhan? Bakit siya naapektuhan sa mga bagay na iyon? Di’ba dapat magsaya siya dahil hindi nito tinuloy ang balak sa kaniya? Bakit tila nalugi siya ng ilang milyong pera dahil lang sa hindi nito natuloy?

Damn! Ano na ba ang iniisip niya? Bakit nakakaramdam siya ng inis! Shit!

Alam ni Jonaz kung gaano niya itinitimpi ang sarili, tinitimpi niya ang sarili na huwag gawan ng masama ang kinakapatid niya. Balak na sana niyang ituloy ang ginagawa niya kanina ngunit pinigilan niya ang sarili.

Hindi ngayon ang panahon para isipin niya ang pansariling kaligayahan. Narito parin kasi sa puso niya ang pangamba, pangamba na baka hindi siya tuluyang magustuhan ng kinakapatid niya kapag ipinagpatuloy niya ang pagsasamantala dito.

Alam din niyang sa ngayon ay kinakalimutan parin nito ang dating nobyo, hindi ngayon ang panahon. Ang laging ipinapasok niya sa kaniyang isip.

“Kain na tayo.” Pag-aya niya dito, nagsimula na rin siyang maglagay ng kanin sa pinggan niya.

Akmang lalagyan din niya ng kanin ang kinakapatid niya ngunit inagaw sa kaniya ang sandok.

“Let me.” Warren said in a cold tone.

Hindi niya alam kung bakit tila nanlamig na sa kaniya ang binata. Hindi niya alam kung anong dahilan ng panlalamig nito.

Dahil ba ayaw na siya nitong makita? Dahil ba gusto na siya nitong paalisin, hindi lang nito sinasabi?

Tahimik silang kumain, walang salita ang namagitan sa kanilang dalawa. Patuloy ang tahimik na nagbibigay ng ilang sa kanila.

At ilang minuto lang ang lumipas ay natapos na ang binata, padabog din itong tumayo at diretsong pumasok sa kwarto nito.

Eto lang siya at nakatanaw sa papalayong bulto ng kinakapatid niya.

Pakiramdam tuloy niya ay ipinagsisiksikan lang niya ang sarili niya dito. Pakiramdam tuloy niya ay wala siyang espasyo sa bahay nito, dahil tanging nobyo lang ng kinakapatid niya ang iniisip nito. Ang laman ng puso maging ng isipan nito. Walang siya, walang Jonaz Guivarra na nakatatak sa puso ng binata. Walang siyang puwang…

Kahit narito parin ang inis ni Warren sa kaniyang kinakapatid ay ipinagsawalang bahala na lang niya ang lahat.

Pumasok na lang siya sa bathroom at naligo, siguro padalawang ligo na niya ito.

Kinuskusan niya ng mabuti ang sarili. May kung ano sa kaniyang isipan na umaasang mamayang gabi ay magaganap na ang inaasam niya. At umaasa siyang matutuloy ito at hindi na siya nito tutuyahin.

Natapos siyang maligo, isinuot niya ang damit pantulog bago sinipat ang kaniyang sarili sa harap ng salamin.

Ganun parin, isa parin siyang adonis sa sobrang kagwapuhan. Nagpuslit din siya ng mamahaling pabango habang may nakasilay na ngiti sa kaniyang mga labi.

Huminga siya ng malalim at ng masigurong sakto na ang itsura niya ay nagsimula na siyang humiga sa malambot na kama.

Halos lahat na siguro ng bahagi ng kaniyang katawan ay hinihintay ang kinakapatid. Hinihintay ng ilong niya na malanghap ang natural at mabango nitong amoy. Hinihintay ng mata niyang makita ang gwapo nitong mukha. Hinihintay ng binti niyang maramdaman ang pagkiskis ng binti nito. Hinihintay ng buong katawan niya ang init na nagmumula sa kinakapatid.

He was f-cking waiting for f-cking God-sake.

Naipikit niya ang mga mata ng marinig ang pagbukas ng pinto. Tila bumalik sa pagiging aktibo ang kaniyang katawan. Narito pa ang pananabik sa kaniyang buong pagkatao.

Damn! The man he was waiting for is here. He is here.

Panay ang ginagawa niyang paglunok. Nanuot na rin sa kaniyang ilong ang mabangong amoy ng binata.

Naramdaman niyang pumasok iyon sa loob ng bathroom upang siguro ay maligo.

Naghinatay pa siya ng ilang minuto, ipinikit niya ang mga mata ngunit may siwang doon upang matanaw ang kinakapatid na ngayon ay lumabas na ng bathroom.

Nakatapis lang ang binata. Nakatapis lang ito at kitang-kita na niya ang matitipuno nitong katawan. God-he missed his body. He missed to felt the hotness of his body.

Nakita niyang kumuha iyon ng damit sa wardrobe. Muling pumasok sa loob ng bathroom at paglabas ay nakabihis na iyon ng pantulog.

Napakagwapo nito kahit konti lang ang natatanaw ng mga mata niya. Sabik na sabik na rin ang buong katawan niyang maramdaman ito.

Nanuot narin sa kaniyang ilong ang mabango nitong amoy. Amoy ng bagong ligo.

Naramdaman niyang bumigat ang kama at nakita niyang umupo ang binata doon. Hinihintay niyang humiga ito ngunit laking gulat niya ng tumayo ito at lumabas.

Tanging malakas na pagsara ng pinto ang napakinggan niya. Kunot ang noo niyang nakatanaw lang sa nakasarang pinto.

Hinintay pa niya ang binata, baka mamaya pa ito matutulog at may ginagawa lang.

Naghintay pa siya ng naghintay. Binaling niya ang katawan sa kung saan-saan habang paulit-ulit tinitingnan ang oras sa orasan na nakalagay sa bedside table niya.

Ilang oras ang lumipas ngunit hindi niya nakita ang binata. Nainip na siya sa kakahintay.

Bumangon na siya sa pagkakahiga at diretsong lumabas ng kwarto. Hinanap niya ang binata sa kung saan-saan hanggang sa makarating siya sa salas ng bahay.

Naroon ang binata nakahiga at mahimbing ng natutulog. Mahimbing na itong natutulog na ikinabagsak ng kaniyang balikat.

Isa lang ang tanong niya sa kaniyang sarili. Ayaw na ba sa kaniya ng kinakapatid???

A/N; Ganunpaman kahit nagloloko at sira na ang phone ko ay hindi ko parin kayo matiis. Kahit isang update lang ay talagang gumagawa ako wag lang kayo mainip kakahintay . Deepest apology po.🥺

CHAPTER 19

Chapter 19

     LUMIPAS ang mga araw na naging ganun ang pakikitungo ni Jonaz kay Warren. Naiinis si Warren sa mga pinapakita nito sa kaniya.

Paulit-ulit niyang nararamdaman na tila tinutudyo lang siya nito. Tila nang-aasar lang ito sa tuwing magkalapit silang dalawa.

Pakiramdam niya ay isa siyang eroplanong naroon sa ere na hindi umaandar. Hindi niya alam kung maniniwala pa ba siya na gusto siya nito? Kung maniniwala pa ba siya sa mga sinasabi nito, dahil talagang may hirap ng paniwalaan.

Paulit-ulit niyang nararamdaman ang matibong binibigay nito sa kaniya, ngunit kapag malapit na at sa puntong may mangyayare na sa kanila ay tumitigil ito. Tumitigil ito na tila nanunudyo. Iyon ang dahilan ng labis niyang pagkainis.

Nakakainis! Sobrang nakakainis.

Narito siya ngayon sa loob ng bahay, sa salas habang naglalaklak at nagpapakalasing. Habang ang kinakapatid naman niya ay hindi niya alam kung saan nagpunta. Hindi niya alam kung saan na iyon nag-tungo, kung umalis na ba iyon at tuluyan na siyang iniwan. At bumalik na iyon sa bahay ng pamilya nito.

Inisang lagok muli niya ang bote ng alak na hawak niya. Nangalahati na ang laman nito. Hindi na niya mabilang kung ilang bote na ng alak ang napatumba niya. Basta ang alam lang niya ay umiikot na ang kaniyang paningin. Nagsisimula na siyang atakihin ng alak…

Narito si Jonaz sa kaniyang kaibigang si Axll. Masaya siya habang kausap ang kaniyang kaibigan at ang asawa nito.

He is so happy to see his friend Axll, now married to the love of his life. He is happy to meet the one for him, the one for his friend.

Ngayon ay labis parin ang mangha niya sa pamilyang ito. Lalo na sa asawa ng kaniyang kaibigan. Itinatanong parin niya sa kaniyang sarili kung pa’no nagkaanak ang isang lalaki? Kung paano nagbuntis ang asawa ng kaniyang kaibigan?

Kompyansado na siya sa sarili na si Warren ang kaniyang makakasama sa panghabang buhay. Dahil kahit ilang beses pa nitong sabihin na hindi siya mahal nito, ay pilit parin niyang ipagsisiksikan ang sarili.

Sabi nga niya, kahit butas ng karayom papasukin niya.

Ngayon ay tinatanong din niya ang kaniyang sarili. Magbubuntis din kaya si Warren kung sakaling maging asawa na niya ito? Pero ganunpaman, magkaanak man sila o hindi, ay mahal parin niya ang binata. Mamahalin parin niya ito.

“Is it really possible to a man to get pregnant.” He asked Kyle. Axll’s husband.

Nahuli niyang ngumiti ng nakakaloko ang kaibigan niyang si Axll. “Why do you asked?” Sinusuri siya ng mga mata nito.

“I’m just curious.” He said then winked his head.

“Well that’s the question i asked myself too.” Kyle answered. “Can really male get pregnant? At first i didn’t believe it. But once i entered the world of a doctor. Especially to a doctor who study male and female pregnancy, i do believe that male can really get pregnant. Naniwala na ako dahil isa iyon sa mga napag-aralan ko.”

“It is really possible for men to get pregnant and give birth to children of their own. In fact, it’s probably a lot more common than you might think.” Kyle paused for a minute and he just listen to him silently. “Male pregnancy is the incubation of one or more embryos or fetuses by male member of some species. Most species that produce by sexual reproduction are heterogamous—female producing larger gametes(ova) and male producing smaller gametes(sperm). We still learning why male to male sex can produced baby? Why male can get pregnant by another male? It’s something strange but the scientist is still learning and experimenting that kind of issue. Dahil ang tanging napag-aralan lang namin noon ay totoong maaring magbuntis ang isang lalaki pero sa pamamagitan ng pagtatalik ng lalaki at babae.” Ang mahabang pagsalaysay sa kaniya ng asawa ng kaibigan.

Nahilot pa niya ang sariling sentido ng manakit iyon. In that case, male pregnancy is really a rare case. It’s really strange.

Matapos ang mahabang usapan na iyon ay nagpaalam na siya, nagpaalam na siya sa pamilya ng kaniyang kaibigan.

Diretso siyang pumasok sa loob ng sasakyan at mabilis na pinaandar niya iyon. At siguro sampong minuto lang ang lumipas ay narating narin niya ang bahay ng kinakapatid niya. Kung saan siya pansamantalang naninirahan.

Matapos maiparada ang sasakyan at makalabas ng pinto ng kotse ay pumasok na siya sa loob ng bahay.

Agad bumungad sa kaniyang mata ang kinakapatid niyang nasa salas. Tumuon ang mga mga mapupungay nitong mata sa kaniya dahilan para magtama ang tingin nila.

Ngumiti ito sa kaniya na ikina-kunot ng noo niya. Lumapit din ito sa kaniya at mahigpit siyang niyakap.

Alam niyang naka-inom ito dahil amoy na amoy niya ang hininga nitong amoy alak.

Kumalas na rin ang binata sa pagkakayakap sa kaniya ngunit narito parin ang kamay ng binata nakapatong sa balikat niya. “Where did you go?” He asked sounds seducing.

F-ck.

“Bakit kaba umiinom?” Tanong niya imbis na sagutin ang tanong ng kinakapatid.

“Uminom lang naman ako, tsaka hindi naman masamang uminom di’ba?” Nakanguso nitong sabi na sinundan ng matamis na pag-ngiti. Yung ngiting ngayon lang niya muling nakita. Ngayon lang niya muling nasilayan.

“Let’s go. Ipagtitimpla kita ng kape para mahulasan ka.” Akmang hihilayin niya ito ngunit namatigas ito.

“Ayoko nga. Iba ang gusto ko.” Sabi nito at kinagat pa nito ang pang-ibabang labi.

Nanunuyot na ang lalamunan niya, panay narin ang ginagawa niyang paglunok.

Balak pa sana niyang magsalita ngunit hinarang ng binata ang hintuturo nito sa mga labi niya. Matiim ang bawat pagtitig nito sa kaniya na animo’y may pang-aakit.

Naglakbay ang hintuturo nito pababa ng pababa. Sa dibdib niya, sa abs niya hanggang sa mapunta iyon sa sentro ng pagkalalaki niya.

Sinapo nito at bahagyang minasahe ang kaniyang pagkalalaki na ngayon ay nagsisimula ng mabuhay sa mahimbing nitong pagkakatulog.

“I want to feel you.” He said while biting slightly his lips.

“No Warren. Lasing ka. Ayaw kong pagsamantalahan ang pagkalasing mo.” Matinding pag-iling niya.

Pinisil ng binata ang pagkalalaki niya ng naghuhumindik na sa haba at laki. “Ayaw mo, pero tigas na tigas naman itong pagkalalaki mo.” Sabi pa nito habang paulit ulit pinipisil ang kaniyang pagkalalaki.

“F-ck!” He cursed. His breathing was fast and deep.

“Kiss me Jonaz. Come on, kiss me.” He said.

Wala ng inhibisyon pa sa katawan si Warren, hindi na rin siya nakakaramdam ng hiya o kung anoman. Basta ang gusto lang niya ay matuloy ang kinapapanabikan niya.

Dumukwang siya ng bahagya ngunit hindi niya ipinagdikit ang kanilang mga labi. Binigyan parin niya ng kahit konting distansiya upang tudyuin ang kinakapatid.

“Come on Jonaz, kiss me.” He said again then he licked Jonaz lips using his tongue.

Wala paring ginawa ang binata. Nakatayo lang iyon doon habang matiim na nakatingin sa kaniya. Puno din ng pagnanasa ang mga mata nito pinipigilan lang nito.

“Lasing ka Warren, lasing ka.” Sabi nito. Kahit gustong-gusto nitong halikan siya ay pinigilan na lang nito ang sarili nito. Palagi nitong isinisiksik sa isip na lasing siya at hindi siya nito pagsasamantalahan.

“Do you want me to asked thrice?”

Walang pasabi-sabing ipinasok niya ang kamay niya sa loob ng pantalon ng kinakapatid at doon niya nasapo ang pagkalalaki nitong naghuhumindik sa haba at laki. Ramdam na ramdam narin niya ang init na nagmumula doon na hanggang ngayon ay hinahanap-hanap parin niya.

Matiim na tumingin sa kaniya ang kinakapatid. “If you want this, then i’ll take whatever you want to offer.”

Sumabog ang matinding pagtitimpi ni Jonaz, mapusok niyang hinalikan ang kinakapatid. Bahala na bukas kung lasing ito, bahala na. Basta pinagbibigyan lang niya ang nais ng kinakapatid niya.

Walang pasabi-sabing pinunit niya ang damit ng binita. He heard the ripping sounds of it. But they don’t care. They just continue what their body wants.

Mas lalong naging mapusok ang pag-hahalikan nilang dalawa. Walang gustong bumitaw at walang gustong tumigil.

He bite Warren’s lower lips then put his tongue inside his mouth. He can taste the liqiour but he can much more taste the sweet lips of him.

Mas lalo pa siyang na-e-engganyo sa mga halikan nilang dalawa. Kahit medyo hinahangos na sila ay patuloy parin ang ginagawa nilang paghalikan.

Tumigil lang sila ng mawalan na sila ng hangin. They immediately breathe in and out to resurface.

Hinubad niya ang damit niya, maging ang pantalon at tanging boxer na lang ang kaniyang itinira.

Binalingan niya ang binatang mapupungay parin ang mga mata. Binuhat niya ito ng walang pasabi-sabi at dinala sa loob ng kwarto.

Wala namang nagawang pagtutol ang kinakapatid niya ng sandaling buhatin niya iyon.

Matapos makapasok sa loob ay marahan niyang hiniga ang kinakapatid, habang ang mga mata nila sa isa’t isa hindi na mapaghiwalay sa tiim ng titig.

“I love you Jonaz.” Warren whispered shocking him to the core.

Napatigil siya sa ginagawa habang matiim lang ang titig sa kapatid. Hindi niya alam kung anong sasabihin o anong gagawin. Kung dapat ba siyang magdiwang at maging masaya dahil sinabi nito sa kaniyang mahal siya nito. O dapat ay hindi siya maniwala dahil lasing lang ito at hindi nito alam ang sinasabi at ginagawa.

“Continue now darling, pleasure me.” He said sounds begging.

Nawala na siya sa sariling huwisyo. Patuloy parin siyang binabagabag ng mga sinabi sa kaniya ng kinakapatid at hindi niya alam kung anong isasagot.

Ganunpaman ay ipinilig na lang niya ang ulo, baka bukas na lang niya ito tanungin kung mahal siya nito. Kung gusto din ba siya nito.

Ngayon ay mainit na lang niyang siniil ang mga labi ng kinakapatid na agad naman nitong tinugon.

Ang mga halik na sinimulan niya ay napunta sa mga leeg nito. Kulang na lang ay kagatin niya ito sa paraan ng kaniyang pagsipsip sa leeg nito. Nag-iwan din siya ng mga marka dahilan para mapaungol ang binata.

Bumabang muli ang kaniyang mga halik hanggang sa makarating ito sa mamula-mulang utong ng binata.

God-sake! He missed this—he missed his body. Ngayon lang niya muling naramdaman ang init ng katawan ng kinakapatid niya. Matagal siyang nagtimpi. Matagal niyang tiniis ang sarili na huwag gawan ng masama ang binata. Matagal din siyang nagtimpi kahit ang totoo ay gustong-gusto na niyang may mangyare sa kanilang dalawa.

“Ohhhhh—Jonaz. Oohhhhh Darling.” He moaned when he licked his tongue.

Napatigil siya sa pag-ungol, inangat niya ang ulo dahilan para magtama ang mga mata nilang dalawa ng binata.

“This is the second time you called me darling. You’re surprising me.” He said still looking at him.

“Don’t worry, when this love making is end i’ll call you darling today and another day. Now continue what you are doing. Continue to pleasure me, my brother darling.” He said.

Gustong maniwala niya sa mga sinasabi sa kaniya ng binata, pero narito parin ang pangamba sa kaniyang puso. Pangamba na hindi iyon totoo dahil lasing lang iyon. Pangamba na kaya nito nasabing mahal siya ay para lang makalimutan nito ang dating nobyo. Nangangamba siyang hindi siya nito mahal at ayaw niyang paasahin ang kaniyang sarili.

One by one their clothes disappear. He position himself at Warren’s wide spread legs. He inserted slowly his shaft and feeling the pleasure coating all over his body.

Ramdam na ramdam niya ang sarap lalo na ng sagarin niya ang pagkakapasok ng pagkalalaki niya sa loob nito.

So much pleasure to the point that he close his eyes and felt much more every slow thrust he’ve done.

“Ohhhhh—darling, ohhhh-Jonaz. F-ck—ohhhhh.”

Mas lalong nagbibigay sa kaniya ng engganyo ang boses ng kinakapatid niya. Mas lalo pa niyang pinagbubutihan ang ginagawa haba.

His slow thrust become faster and faster every ticking sounds of the clock. He thrust was also rough, hard, and so fast.

Mas lalo pa niyang sinagad ang pagkakapasok ng pagkalalaki niya sa loob nito. Wala siyang sinayang na sandali. Sobrang bilis dahilan para mapaungol ng malakas ang kaniyang kaniig.

Pikit ang kaniyang mga mata habang dinadama ang paglabas ng kaniyang mainit na katas sa loob ng kinakapatid niya.

Halos pabagsak ang kaniyang katawan sa katawan ng kinakapatid. Habol nilang pareho ang kanilang mga hininga.

“Thank you darling. Thank you for pleasuring me. Sana bukas paggising ko, hindi mo na ako tudyuin at gawin mo na kung anong nais mo. Goodnight, i love you.” Warren said then he closed his eyes and fell asleep.

Narito lang siya nakatanga at hindi alam kung anong sasabihin. Basta bahala na siya bukas, bahala na bukas kung anong mangyayare sa kanilang dalawa…

CHATPER 20

Chapter 20

      HINDI na namalayan ni Warren ang mga lumipas na panahon. At sa mga lumipas na panahong iyon, naging mas lalong malapit na siya sa kinakapatid niya.

Hindi narin niya naramdaman sa kinakapatid ang ipinaparamdam sa kaniya noon. Mas lalong silang nagkaroon ng pagkakaintindihan.

Ngayon ay ganap at totoo na silang magkasintahan sa hindi niya malamang dahilan at kung paano nangyare. Basta nangyare na lang ang lahat. At masasabi niyang kasintahan niya ang kinakapatid niya.

Mahal niya ito, mahal na niya ito sa puntong napalitan na sa kaniyang puso ang dati niyang nobyo. Alam niyang nangako siya dito na ito lang ang mamahalin hanggang dulo, pero sadyang kay daya ng tadhana. Muli ay tinuturuan siyang magmahal at buksan ang kaniyang puso.

Hindi man niya natupad ang mga pangako niya sa dating nobyo, ay naniniwala parin siyang masaya ang nobyo niya para sa kaniya. Para sa daang ngayon ay tatahakin niya.

Handa narin siya sa mga posibleng mangyare. Handa na siyang harapin ang mga magulang kasama si Jonaz at sabihin sa mga iyon ang pagmamahalan nila.

Sa tagal din ng mga panahong lumipas ay ngayon siguradong-sigurado na siyang mahal siya ng kinakapatid. Mahal siya nito at iyon ang pinaniniwalaan niya.

Heto ngayon siya nag-iimpake ng kaniyang mga damit. Ngayon din ay lilisanin niya ang bahay na ito. Magtutungo na sila sa bahay ng magulang upang magtapat. Magtapat sa kanilang pag-iibigan.

“Are you ready?” Jonaz asked while smiling sweetly.

“I’m ready.” He said the smiled.

Hindi niya alam kung ilang taon din niyang ikinubli ang kaniyang mga ngiti, ngayon ay nagagawa narin niyang ngumiti dahil may dahilan na ang bawat pag-ngiti niya. Ito ay walang iba kundi ang binatang nagpapatibok ng kaniyang puso.

Kinuha sa kaniya ng binata ang mga bag at ito na ang nagdala. Kahit pilitin niyang siya na ay mapilit talaga ito. Pinahirapan talaga nito ang sarili. Sabi pa nga nito, ito na ang mahirapan wag lang siya.

Sumunod lang siya sa kinakapatid niya hanggang sa makapasok sila sa loob ng kotse. Pinaandar na iyon ng binata habang siya ay nakatanaw sa bahay na pinagawa nilang dalawa ng dating nobyo niya.

Siguro ngayon ay dapat na niyang ibaon ang mapait na alaala sa kaniyang puso at isipan. Dapat na niyang ibaon at tanggapin na wala na talaga ang nobyo niya, kakalimutan na niya ang lahat.

Ilang minuto pa ang lumipas ay nakarating narin sila sa bahay ng pamilya niya. Natanaw pa niya ito.

Mga ilang buwan o araw siguro niyang nilisan ito, ganun parin sa dati. Ganun parin ang disenyo ng bahay.

Napatingin siya sa kaniyang kamay ng pagsalikupin ito ng kinakapatid niya. Tumuon din ang tingin niya sa mga mata nito.

“Let’s go and meet our parents.” He said while smiling at him.

Ngayon palang ay nakakaramdam na siya ng kaba. Nararamdaman niya ang kaba sa maaring maging ekspresyon at isasagod ng kaniyang ama. Pero anoman ang magiging sagot nito, tatayo parin siya para sa pagmamahal sa binata. Sa kinakapatid niya.

“Good morning sir. Welcome back.” Yumukod pa ang mayordoma ng bahay para sa pagpapakilala sa kaniya.

Nginitian lang niya ito, ngayon kasi ay nanunuyot parin ang lalamunan niya dahil sa kabang bumabantas sa kaniyang buong pagkatao.

“Narito na ba ang mga magulang ko?” Tanong ni Jonaz sa mayordoma kapag kuwan.

Sahalip na tumingin ang mayordoma sa nagsalita ay bumaling ang tingin nito sa magkasalikop nilang mga palad.

Gusto niyang tanggalin ang pagkakahawak dito dahil medyo nakakaramdam siya ng ilang sa paraan ng pagtingin ng matanda, pero eto ang kinakapatid niyang hindi hinayaan na magkalas ang kanilang mga palad.

Bumaling ang tingin ng matanda sa kinakapatid niya bago sumagot. “Wala pa po dito ang papa at mama niyo. Bukas pa po ang dating ng mga ito.” Sabi ng mayordoma. Inisang tingin muli nito ang magkasalikop nilang mga palad bago tuluyang umalis.

Diretso sila sa kwarto ng kinakapatid niya at doon lang nito binitiwan ang palad niya. Bahagya pa itong namawis dala narin siguro ng matinding kaba niya.

“Wag kang kabahan. Tanggapin man nila tayo o hindi, magmamahalan parin tayo. I wont let go of you, i wont leave you alone. I wont.”

Tila napanatag ang kaniyang dibdib ng marinig niya ang sinabi sa kaniya ng nobyo. Napanatag siya at nabawasan ang kabang nararamdaman niya.

Mayroon pa siyang ilang oras para maghanda sa pag-aming gagawin nila.

Lumapit sa kaniya ang nobyo at siniil siya nito ng halik. Habang tumatagal ang halik nito ay unti-unti siyang lumalaban. Unti-unti naring nawawala ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso. Napalitan ito ng pananabik sa kaniyang kinakapatid.

Inangkla niya ang kaniyang braso, yumakap siya doon at mas lalo pa niyang pinalalim ang halik na sinimulan nito.

Maingat siyang hiniga ng binata habang ang mga labi nila ay nasa isa’t isa. Naputol lang ang halikan nila ng hubarin ng binata ang damit nito. Hinubad din nito ang damit niya.

They are now both topless, feeling the hotness of their body.

Muling siniil ng halik ng nobyo niya ang kaniyang mga labi, heto naman siya at panay lang ang ginagawang pagtugon.

At ng sandaling huhubarin na ng nobyo niya ang kaniyang pantalon ay biglang bumukas ang pinto.

“Welcome back broth—shit!!!” Isang tinig ang pumailanlang sa buong silid kaya awtomatiko silang naging alerto at napabaling sa pinto.

Kitang-kita niya ang gulat na gulat na mukha ng kakambal ni Jonaz, kitang-kita niya ang mga mata nitong nagpapalit-palit sa kaniya at sa nobyo.

Gusto sana niyang matawa dahil nakita niya ang mukha ng nobyo niya kapag nagugulat ito. Pero alam niyang hindi ito ang panahon para mag-saya siya. Hindi.

“What the f-ck are you doing?” He asked when he recover to his shocked.

“Let me explain bro. Let me explain.” Jonaz said while putting on his clothes so is he.

Pumasok ang kinakapatid niyang si Jonax sa loob ng kanilang silid matapos nilang makapagbihis.

Kinakabahan at nanunuyot ang kaniyang lalamunan. Hiyang-hiya rin siya dahil nakita lang naman ng kinakapatid niya kung anong ginagawa nila. Like the f-ck!

“Explain it to me twin bro.” Jonax said while looking at Jonaz, he then looked at him. “You should explain too.”

Rinig niyang humugot ng malalim na hininga ang kinakapatid niya. Tumikhim pa ito bago nagsalita. “I and Warren are in a relationship. We both love eachother twin bro.” He gulped the he spoke again. “I don’t where did it start. Hindi ko rin alam kung bakit, i know i’m not into man and i’m fully sure that i’m into woman. But when i meet Warren, our brother. My heart never stop from beating so fast. Hindi ko sinasabing gusto ko ang mga lalaki, dahil si Warren lang ang gusto ko, hindi ang mga iyon.” Mahabang ekspanasyon ng kaniyang nobyo.

“Are you sure about that?” He asked while his face still serious.

“I’m serious twin bro. I’m f-cking serious about this relationship.”

Tumuon ang mga mata ng kinakapatid niya sa kaniya dahilan para mapalunok siya. Seryoso kasi ang bawat pagkakatitig nito sa kaniya.

“Did Jonaz forced you? Did Jonaz do something bad to you?” He asked worried coating in his eyes.

Mabilis ang nagawa niyang pag-iling. “Jonaz didn’t forced. I’m sorry, i know it’s wrong, loving him is wrong. I tried to stop myself and i promise i do really tried—”

“I’m just asking you both, Jonaz and Warren. I’m not againsts to your relationship. So chillax. Nabigla lang ako sa mga nakita ko kanina. I thought your just a f-cked buddies. And now i realize you both love eachother. And i’m telling you again. I’m not againsts to the both of you.” Naging seryoso ang mukha ng binata. “Pero hindi ko alam kung matatanggap ng mga magulang na’ten ang relasyon ninyo.”

Bigla namutla ang kaniyang mukha, bumantas narin ang matinding kaba sa kaniyang mukha. Ngayon palang ay ipinapanalangin na niya na sana matanggap sila ng mga magulang. Sana matanggap sila nito.

“I don’t care if they don’t accept us. I’m willing to fight for him and i’m willing to love him no matter what. Kahit kalabanin ko pa ang magulang na’ten pero hinding-hindi nila kami mapaghihiwalay.” Seryoso nitong sabi at puno ng kompyansa sa kaniyang sarili.

“That’s the power twin bro. Hanggang ngayon ay hindi parin ako makapaniwala. Ilang araw lang kayong nawala sa bahay na ito ay hindi ko alam may ginagawa na pala kayong milagro. I just want to say, welcome back to the both of you my brothers. I’m off, ituloy niyo narin ang ginagawa niyo.” Nakakalokong ngumiti ang kinakapatid niya bago ito tuluyang umalis.

Naiwan silang walang imik at nakatingin lang sa pintong nilabasan ng kinakapatid niya. Tanging paghinga lang nilang dalawa ang maririnig.

“Should we continue now?” He asked while looking intently at him.

At doon ay tinuloy nila kung anoman ang naudlot kanina. Ni-locked muna niya ang pinto para makasigurong wala ng taong muling iistorbo sa kanilang dalawa.

Nasa kalagitnaan sila ng pagtatalik, at naglalabas pasok pa ang naghuhumindik na pagkalalaki ng binata ng makarinig siya ng pag-ingay ng telepono ng kinakapatid niya.

Hinayaan lang nito ang pag-iingay niyon at tinuloy lang ang ginagawa. Maya-maya pa ay namatay ang telepono at muling may tumawag. Hinayaan lang muli itong ng kinakapatid.

Nag-ingay muli ang telepono. Kahit nasa kalagitnaan sila ng sarap na hindi niya maipaliwanag ay pinahinto niya ang binata.

“Sagutin mona, baka importante.” Sabi niya.

“F-ck!” Napamura pa ang binata bago nito sinagod ang tawag.

“Why the fuck do you f-cking called?” He asked angrily.

“Oh! That was harsh man. Who made you angry again? Your step brother?” Dinig na dinig niya ang mga sinasabi ng nasa kabilang linya, dahil naka-loud speaker ang tawag. “By the way, i called because i want you to know na malapit ng matapos ang dare na’ten. At hanggang ngayon ay hindi ka parin nakakapagpasa ng picture ninyong dalawa ng step brother mo, yung base sa napag-usapan. Bukas matatapos ang pustahan.  At kapag hindi ka parin nakapagpasa ng litrato ninyong dalawa na nagsasabing napangiti mo na nga ang kinakapatid mo ay kailangan mo ng magbayad sa’kin.” Rinig na rinig niyang sabi ng nasa kabilang linya.

Nakatingin lang siya sa binata hanggang sa patayin nito ang tawag.

“Let me explain.” Pabungad nitong sabi sa kaniya.

“Explain? Why? Ano yung mga narinig ko? Teka? Pinagpupustahan niyo lang ba ako? Ano yung litrato na sinasabi niya? Bakit kailangang mapangiti niyo ako? All this time you were just pretending? You were just making me smile? Kinukuha mo lang ba ang tiwala ko—”

Hindi na niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin ng siilin na siya ng halik ng kinakapatid niya. Gusto niyang magpumiglas ngunit naakit siya sa mga halik nito.

Tumagal ng ilang minuto ang mga halikan nilang dalawa bago nito pinutol ang halik.

“Pwede ba, pakinggan mo muna ako.” Sabi nito na may pag-susumamo ang mga mata.

Hindi siya nagsalita, nanatili siyang tahimik habang hinihintay ang ipapaliwanag sa kaniya ng kinakapatid.

“Yes, you heard it right. Pinagpustahan ka lang namin noon. Pinagpustahan namin na kapag hindi kita napangiti sa isang buwan ay siya ang magiging panalo. Kailangan niya rin ng litrato na nagpapatunay na nagawa nga kitang pangitiin. At kapag nagawa ko na iyon ako ang panalo. Babayaran niya ako ng isang milyon. Kung hindi naman ay ako ang magbabayad sa kaniya.” Pagpapaliwanag nito sa kaniya. “Nung una dare lang para sa’kin ang lahat. Ngunit habang tumatagal tuluyan na nagiging seryoso ang pagtingin ko sa’yo. Alam mo kung gaano kita kamahal. Alam mong mahal kita Warren, maniwala ka naman sa’kin o.”

Doon din ay nalinawan siya, hindi naman naging ganoon kasakit ang dating sa kaniya ng kaniyang mga nalaman, at madali lang niyang natanggap ang lahat dahil sa paliwanag nito.

“I believed in you. Hindi lang talaga ako makapaniwalang pinagpustahan niyo ang pagngiti ko.” Sabi niya.

“I’m sorry for that darling, promise i wont do it again. Dahil hindi ko na kailangan na pagpustahan ang pag-ngiti mo. Dahil ngayon ngumingiti kana at alam kong ako ang dahilan.” Sabi pa nito bago muling siniil ng halik ang kaniyang mga labi..

CHAPTER 21

Chapter 21

      NAGISING si Jonaz katabi ang kaniyang pinaka-mamahal na kapatid. Nang tingnan niya ito ay mahimbing parin itong natutulog.

Ngumiti siya at binigyan ng matamis na halik sa noo ang nobyo. “Sleep some more darling,” he whispered.

Bumangon na siya at pinulot lahat ng saplot sa damit. Isinuot niya ang lahat ng iyon, matapos ay lumabas.

Nakasalubong niya ang isang katulong na bahagya pang yumuko sa kaniya.

“Sire, Your mom and dad is here.” She said made his eyes shocked—his whole body shocked.

What the?

“K-kelan pa po sila dumating?” Tanong niya na kinakabahan pero pilit pinapakalma ang kaniyang sarili.

“Kaninang madaling araw pa po, bakit parang hindi ho kayo masaya.” Kunot noong tanong nito.

“Nasa’n sila ngayon?” Tanong niya sahalip na sagutin ang tanong ng matanda.

“Nasa kwarto ho.”

Umalis na siya at iniwan ang matanda, diretso niyang tinahak ang daan patungo sa kwarto ng mga magulang niya.

Kakatok palang sana siya ng marinig niya ang usapan ng mga magulang niya sa loob.

“Go easy on Warren and Jonaz.” His mother said sounds begging.

Balak na sana niyang umalis dahil wala talaga sa ugali niya ang makinig sa usapan ng iba, pero ng sandaling marinig niya ang pangalan niya ay hindi niya maalis ang kuryosidad.

“This isn’t right Cecelia, this isn’t right.” Gabriel said his father.

“Walang mali Gabriel. Walang mali na nagmahalan ang mga anak na’ten. Alam na’ting walang makakapag-pigil kapag tumibok na ang puso. Hayaan na lang na’ten silang maging masaya Gabriel, hayaan mo rin na magpaliwanag sila sa’yo, hayaan na’ten na lumapit sila sa’ten at magtapat. ’Wag mo silang pagtataasan ng boses. I love the both of them and i wont againsts to their relationship. Kung tutol ka sa relasyon nila, patuloy akong haharang sa mga planong gagawin mo.”

Umalis na siya ng marinig ang mga yabag na nanggagaling sa loob. Habang tinatahak niya ang daan patungo sa kwarto niya ay hindi parin niya mapigilang mapa-isip.

All this time his step-mother truly loves him? She owned him as her own child?

Akala niya ay masama ang ugali ng kaniyang ina-inahan? Akala niya ay pera lang ang habol nito sa kaniyang ama? Hindi niya inaakalang ito pa pala ang makaka-intindi sa relasyon nilang dalawa.

Ngayon nararamdaman niya ang kaniyang tunay na ina sa ina-inahan niya, pakiramdam tuloy niya ay kasama niya ang pinaka-mamahal na ina.

Ang labis lang niyang ipinagtataka kung bakit nalaman ng kaniyang ina ang relasyon meron sila? Sinong nagsabi dito? O siguro pumunta ito sa kwarto nila at nakita silang magkatabi? Shit! Pareho pa naman silang hubo’t hubad.

He immediately search for his phone when it chimes.

Tiningnan niya kung sino ang nagpadala ng mensahe. Ito ay walang iba kundi ang kakambal niya.

From: Jonax Twin bro

     “I already talk to our mom, and i can’t believe he understand about your relationship. Siguro ngayon kinakausap na niya ang ama na’ten. It’s time for you to talj to our dad. It’s time for the both of you. Gusto ko ring malaman mo na pakinig na pakinig ang pagtatalik niyo kagabi. F-ck twin bro, hindi niyo ako pinatulog.” His long messaged.

Sa huling mensahe nito siya namula, ngunit napag-tanto niyang sound proof ang kwarto niya. Nagtataka lang siya kung paano nito nalaman. O baka tinutuya lang siya ng kakambal.

Ibinalik niya ang telepono sa loob ng bulsa ng suot niya. Dahil maaga na, ay naisapan na rin niyang maligo.

Hinubad niya lahat ng saplot at nag-tungo sa bathroom. Matapos makapagligo ay nag-bihis na siya.

Humiga siya sa kama patabi sa nobyo niya na hanggang ngayon ay mahimbing paring natutulog. Sobrang kay amo ng mukha nito sa pang malapitan.

Napapalunom pa siya ng tumuon ang kaniyang mga mata sa mapupula nitong labi.

Ilang beses na ba niyang nahalikan ang binata? Hindi na niya mabilang pero hanggang ngayon hindi parin siya nag-sasawa sa matatamis nitong mga labi. Sa matatamis nitong mga halik.

Tinitigan pa niya ang nobyo niya at ng hindi na niya mapigilan ang kaniyang sarili ay hinalikan na niya ito sa labi.

Gusto sana niyang maging panandaliang halik lang ito ngunit lumalim ang mga halik na iyon ng tugunin din ang mga halik niya ng kinakapatid niya.

Napatingin na lang siya dito habang patuloy parin ang ginagawang paghalik sa kaniya.

Naputol lang ang halikan nilang dalawa ng mawalan sila ng hangin. Iminulat ng nobyo niya ang mga mata nito.

“Ilang minuto mo na ba akong tinititigan?” Tanong nito kapag-kuwan.

“Almost 10 minutes.” He answered.

Tumawa lang ang dalawa habang ang mga mata ay patuloy paring nakatitig sa isa’t isa. Patuloy parin at puno ng pagmamahalan ang mga matang iyon.

Bigla niyang naalala kaya naging seryoso ang mukha niya. “Darling, Your mom and my dad came back.” He seriously said.

Tila tinakasan ng dugo sa mukha ang kaniyang nobyo dahil bahagya pa itong namutla.

“Did you told them?”

“No, wala pa akong sinasabi sa kanila, pero mukhang alam na ng mommy at dadddy dahil sinabi na iyon ng kakambal ko.” Sabi pa niya. “Ang kailangan na lang na’ten gawin ay magtapat sa kanila.”

“Kelan na’ten balak sabihin?” Tanong nito kapag-kuwan.

“Mamaya. Maligo kana, sasabihin na na’ten sa kanila matapos ang agahan.”

Dali-daling bumangod ang nobyo niya at patakbong nag-tungo sa bathroom. At dahil nga kagabi pa ito walang saplot ay kitang-kita niya ang nag-uumpugan nitong pang-upo na nagbigay sa kaniya ng kakaibang nararamdaman. Naramdaman tuloy niya ang unti-unting pagkabuhay ng kaniyang pagkalalaki.

Hindi na niya nagawang hintayin pa ang nobyo, naisipan din kasi niyang kausapin sa unang pagkakataon ang ina ng nobyo niya. Gusto din niyang pasalamatan ito sa ginawa nitong pagtatanggol sa kanila.

Huminga siya ng malalim ng makarating na siya sa pinto ng kwarto ng ama niya at ng asawa nito.

Kakatok palang sana siya ng biglang bumukas ang pinto. Iniluwa nito ang medyo may katandaan na ngunit taglay parin ang natural na ganda ang asawa ng kaniyang ama.

Ngumiti ito sa kaniya at hindi niya mapigilan na mapangiti din.

“Pasok ka.” Niluwangan nito ang pagkakabukas ng pinto habang nakalahad ang kamay sa kaniya.

Pumasok siya sa loob at ipinalibot ang kaniyang mga mata. Ilang taon na rin siguro ng muli siyang makapasok sa kwartong ito.

Yung panahon na buhay pa ang ina niya, ganun parin. Ganun parin ang disenyo ng kwarto at walang nagbago.

“Gusto ng daddy mo na ipabago itong disenyo ng kwarto pero tumutol ako. Alam kong minsan nadin itong naging silid tulugan ng iyong ina, at ayokong makita niyong nagbago ito dahil lang nagbago narin ang asawa ng inyong ama.” Pagkwento nito sa kaniya.

Hindi niya alam kung bakit nag-kukwento ito pero ganunpaman ay nakinig na lang siya.

Inalalayan siya nitong maka-upo sa sofa. Tumingin ito ng diretso sa mata habang maamo ang mukha.

“Ano nga ba ang pinunta mo dito jiho?” Tanong nito kapag-kuwan.

Muntik na tuloy niyang makalimutan kung anong pinunta niya dito. Tumikhim muna siya bago nagsalita.

“Narito ho ba si daddy?”

“Pumasok na sa opisina niya.” Nakangiti parin nitong sagot.

Huminga siya ng maluwag at nagpakawala ng isang malakas na buntong hininga. Bago siya tuluyang nagsalita.

“I and Warren is in a realtionship.” Pabungad niya. “Mahal ko ang inyong anak, mahal ko siya at hindi ko hahayaan na mapunta siya sa iba. Lahat gagawin ko, lahat gagawin ko para sa kaniya.” Sabi niya. “Alam kong alam mo na ang tungkol doon, at gusto kong magpasalamat sa ginawang mong pagtatanggol sa’kin. And i also want to thanked you for accepting our relationship. Hindi ko alam kung paano kita mapapasasalamatan, pero gusto kong sabihin sa’yo na tinatanggap na kita bilang asawa ng ama ko, at bilang isang tunay kong ina. Alam kong hindi mo magagawang palitan ang tunay kong ina sa puso ko, pero pinaramdam mo naman sa’kin ang pagmamahal ng tunay na ina. Thank you for showing to my father’s life., dahil kung wala ka, hindi makikilala si Warren. Thank you mother.” Buong sinseridad niyang sabi.

Isang malapad at matamis na ngiti ang pinakawalan ng ginang. Hindi rin nakatakas sa kaniyang paningin ang isang butil ng luhang pumatak sa mga mata nito na kaagad naman nitong pinunasan.

“You’re welcome son. Promise i’ll do everything for you, for the vote of you. Hindi bale ng masira ang relasyon ko sa ama mo, huwag lang ang relasyon ninyong dalawa. From now on, i’ll entrusted my son to you. Make him feel the love, make him smile again. Thank you son.” Sabi nito, tumayo at mahigpit siyang niyakap.

Ramdam na ramdam niya ang init sa ubod higpit nitong yakap. At sa loob ng ilang taon muli niyang naramdaman ang yakap ng isang ina. Ang yakap na may halong pagmamahal.

Walang siyang ibang ginawa kundi gantihan din ito ng yakap. Niyakap din niya ito habang may isang butil ng luha ang pumatak sa kaniyang mga mata.

He missed this! He missed his mother’s hugged. And he want to thanked her for making him felt the mother’s hugged again.

Agad niyang sinalat ang luha sa kaniyang mga mata bago kumalas sa pagkakayapos ang kaniyang ina.

“Arw you ready to tell it to your dad?” She asked.

Tumango lang siya habang narito parin ang mga luha na nangingilid sa kaniyang mga mata.

“Mamayang gabi anak, ipaliwanag mo sa kaniya ang lahat at magtapat ka.” Sabi nito na matamis parin ang bawat pag-ngiti.

Tumango na lang siya bago nagpaalam at umalis na sa kwarto ng ina. Nakasalubong pa niya ang nobyo niya.

“Accepted. Mom accepted our relationship.” He said while sweet smile appeared on his lips.

“Really?” He asked shocked.

“Yes.”

Mahigpit na yumapos ang nobya niya sa kaniya. Hindi maipaliwanag ang saya sa mukha nito.

“But dad is our problem. I don’t know if he can’t accept us. But no matter what happened, i’ll love you. We’ll be together forever.” He said full of love.

Lumipas ang ilang oras, sumilay na ang buwan na nagbibigay ng liwanag.

Subalit binabanaagan naman si Warren ng matinding kaba. Alam niyang maya-maya ay uuwi narin ang ama nila. At kinakabahan na siya sa pagtatapat na gagawin nila.

Naghanda ng masarap na pagkain ang kaniyang ina. Maraming pagkain ang hinanda nito. Tinulungan pa niya sa paghahanda ng pagkain ang ina.

“Relax son. Relax. What ever happen just relax yourself.” Hindi niya namalayan na nariyan na pala ang kaniyang ina.

Humugot siya ng hangin at marahas niya itong binuga. Siguro nga dapat na niyang kalmahin ang sarili, kakaahin na niya ang sarili. Kahit ano din naman ang mangyare ay mahal parin naman niya ang binata. At mahal din siya nito.

Natapos ang kanilang paghahandang ginawa, lahat nasa tamang pagkakalagay na. Kitang-kita ang mga masasarap na pagkain na naroon at tiyak niyang nakakabusog ang lahat ng iyon.

“Kinakabahan kaba?” Rinig niyang bulong ng nobyo niya sa kaniyang tainga dahilan para mapatingin siya dito.

“I’m home.” Isang baritonong boses ng ama ang pumailanlang sa buong dining area. Naroon na pala ito.

Awtomatiko silang napaharap doon. Yung kaninang mabilis niyang pagtibok ng puso ay mas lalo pang bumilis ng pasadahan ng tingin silang dalawa ng ama niya.

Yung seryosong pagkakatitig na tila may ibig sabihin.

Halos kalabugin na ng kaniyang puso ang kaniyang dibdib. Lalo pa ng pagsalikupin ng nobyo niya ang kamay nilang dalawa.

Napalunok na lang siya ng ituon doon ng ama ang tingin sa magkahawak nilang mga kamay.

“Hey honey.” Inisang tingin pa ng ama ang kamay nilang magkakapit bago iyon tumingin sa asawa at binigyan ng halik.

“Welcome home.” She said while smiling sweetly.

Lumapit silang dalawa ng nobyo niya. Dahil humakbang palapit ang nobyo niya, dahil nga magkahawak ang mga kamay nila ay napilitan narin siyang humakbang.

“Dad we need to talk.” He condfidently said.

“Mamaya na Jonaz, kumain muna tayo.” Sabi nito na tila hindi pinapansin ang nobyo niya.

Ibubuka sana ng nobyo niya ang bibig nito ng pisilin niya ng bahagya ang kamay nito dahilan para mapatingin ito sa kaniya. Nangungusap ang mga mata niyang nagsasabing mamaya na lang sila mag-usap.

Napakinggan na lang niya ang pagbuntong hininga nito. Doon din ay nagsimula na silang kumain. Walang imikan o salitang nagaganap. Basta tahimik lang at nagtatantyahan ng mga sasabihin…

CHAPTER 22

Chapter 22

BUMAGTAS ang kaba sa mukha ni Warren habang paminsan-minsanay nahuhuli niyang nakatingin sa kaniya ang ama. At mas dumadagdag pa doon ang kaba niya sa katahimikang bumabalot sa buong silid.

“I’m home—wow, why so silent?” Jonax arrived looking at them curiously.

“Come on Jonax son, eat with us.” His mom offered.

Masiglang umupo si Jonax, naiwas niya ang tingin dito ng sandali siyang bigyan ng pansin bago nito tinuonan ng pansin ang ama.

“Mukhang alam ko na kung bakit tahimik.” Sabi ni Jonax at nag-simula ng kumain.

“How’s your day Jonax? Great?” Kung hindi nakatingin ang ina niya kay Jonax ay mapag-kakamalan niyang si Jonaz ang tinatawag nito.

“It’s great mom. I have a great day. And i wish to have a great day ahead.” He answered while smiling.

Hindi na niya nagawang ituon ang kaniyang pansin sa pinag-uusapan ng magulang at ng kinakapatid niya. Nanatili na lamang siyang tahimik habang nagrurumedyo sa bilis ng tibok ang kaniyang puso.

Gusto niyang pahintuin at pakalmahin iyon, pero mas lalong dumadagdag ang kaba sa kaniyang puso ng hindi niya marinig na nagsalita ang kaniyang ama.

Tila gusto na niyang huwag na lang ituloy kung anoman yung binabalak niya, pero sa tuwing tumitingin siya sa nobyo ay nagkakaroon siya ng lakas ng loob. May lakas na loob siyang harapin ang ama at ang sasabihin nito.

“I’m done. I should go, i have a lot of things to do. You.” Gabriel pointed him, “and you.” Hes pointed his boyfriend Jonaz. “Come with me.” He said with a flat tone.

Kung kaninang sobra na siyang kinakabahan ngayon naman ay gusto na niyang mahimatay sa sobrang putla ng kaniyang mukha. Tila tinakasan siya ng lahat ng dugo sa kaniyang mukha.

“Honey, their not finish yet.” Pagtutol ng kaniyang ina.

“Don’t worry mom. We’re full. Marami din naman akong dapat sabihin sa daddy.” Sansala ni Jonaz sa iba pang sasabihin ng kanilang ina. “Let’s go.” Pag-aya nito ng makabaling sa kaniya.

Sikretong nagpakawala siya ng isang buntong hininga bago tumayo at nagsimula naring maglakad kasama ang kaniyang nobyo. Nasa unahan naman ang kanilang ama, sinusundan lang nila.

Naguguluhan siya. Bakit ganun na lang ang naging reaksyon ng kaniyang ama? Bakit pakiramdam niya ay may alam na ang kanilang ama tungkol sa relasyon nila? O ’di kaya ay may iba at importante pa itong sasabihin maliban sa’men?

Napukol ang kaniyang pag-iisip ng pagsalikupin ng nobyo niya ang kamay nilang dalawa dahilan para mapatingin siya dito. Nag-sasabi ang mukha nito na nandito lang ito para sa kaniya. Huwag lang siya magpadala sa kaba.

Nakapasok sila sa loob ng opisina ng kaniyang ama dito sa bahay na ito. Umupo iyon sa swivel chair at umikot paharap sa kanila.

Seryoso lang ang mukha nitong nakatingin sa kanila habang hinihintay na magbuka ang isa sa mga bibig nila.

“Dad.” He was shocked when he heard his boyfriend voice said almost a shout. “I love Warren. Mahal ko siya, hindi ko sinasabi ito sa inyo para hingin ang permiso ninyo, sinasabi ko lang ito para malaman ninyo. Wala din akong pakealam sa mga iisipin at sasabihin ninyo..” Taas noong sabi ni Jonaz.

Seryosong nakatingin lang ang ama nila. Hindi ito nagulat man lang ng malaman nitong may namamagitang relasyon sa kanilang dalawa. Yung itsura nito ay tila alam na nito na may relasyon silang dalawa.

“Do you love Jonaz? Do you love my son?” Hindi niya alam kung bakit sa kaniya bumaling ng tingin ang ama at tanungin siya nito mata sa mata.

Hindi siya naka-sagot. Napapalunok siya at binabanaagan siya ng matinding kaba.

Gayunpaman ay huminga siya ng malalim at sinalubong ang tingin ng ama nila. “Yes dad. I love Jonaz, i love your son.” Kung kayang manindigan ni Jonaz na nobyo niya ay magagawa din niyang manindigan. Maninindigan din siya para sa pag-ibig sa binata. Wala siyang pakealam kung kapatid na niya sa papel ang nobyo niya. Basta ang alam lang niya ay mahal niya ang binata at handa rin siyang gawin ang lahat, katulad ng ginagawa nito ngayon.

Narinig niya ang malakas na pagbuntong hininga ng ama. Halatang kinakalma nito ang sarili, bago muli silang sinipat ng tingin.

“You two are both my son. And i can’t accept this relationship—”

“But dad! As i’ve said, hindi ko kailangan kung tinatanggap o hindi ninyo tatanggapin ang relasyon na meron kami ipinapaa—”

“Can you let me finished first?” Dad cut his boyfriend words.

Tumigil sa pagsasalita ang nobyo niya ng hawakan niya ang mga kamay nito at bahagyang pinisil. Tumingin ito sa kaniya at sinenyasan niyang patapusin munang magsalita ang ama.

“As i’ve said too, i can’t accept your relationship…” Madiing pagkakasabi ng kanilang ama. Tumitig ito sa mga mata niya bago sa mata ng nobyo. “But i’ll try best to accept it. I know it’s hard for me to accept it but i love you two both and i’ll support as a father.” His dad said made them shocked. Made them smile widely.

Hindi makapaniwala ang mukha nilang dalawa. Halatang nag-tatansiyahan pa sila kung totoo nga ba ang tinuran ng ama. Ang hirap lang kasing paniwalaan at nanggaling pa iyon sa bibig ng ama.

“Totoo ba ’yun daddy?” Sa wakas ay nakapagsalita narin siya.

“Gusto niyo bawiin ko yung sinabi ko? Tsaka kahit hindi naman ako pumayag sa gusto ninyong dalawa ay alam kong itutuloy at itutuloy niyo ang relasyon ninyo. Kilala ko kaya ’yang anak kong iyan.” Turo nito kay Jonaz na may ngiti sa mga labi. “O hope that you truly loves eachother, ’wag na kayong mag-alala ako na ang mag-aayos ng papel na nagsasabihing hindi na kita anak Warren. Para hindi mo na rin maging tunay na kapatid si Jonaz sa papel.” Sabi nito bago ngumiti. “Ngayon umalis na kayong dalawa at ako’y may trabaho pa.” Sabi pa nito at inalalayan pa sila palabas ng silid.

Saya ang bumantas sa mukha nilang dalawa. Habang nagkatinginan at nangungusap ang mga mata. Ito na siguro ang pinaka-masayang nangyare sa buhay nila. Ang pinaka-masaya sa puntong wala na siyang hihilingin pang iba.

Wala siyang nagawa kundi ang yumakap sa kaniyang nobyo ng ubod higpit. Pakiramdam niya ay napuno siya ng pagmamahal na hinahanap niya, pakiramdam niya ay napunan lahat ng puwang sa puso niya…

Dahil nga sa hindi mawaring kasiyahan napag-pasiyahan nilang dalawang mag nobyo ang mag-saya. Narito sila ngayon sa ibabaw ng harapan ng kotse nila matapos nilang makabili ng alak. Doon nila iyon ininom sa kalaliman ng gabi.

Nakasandal ang kaniyang ulo sa balikat ng nobyo niya habang patuloy lang silang dalawa sa pag-laklak.

“I’m so happy Jonaz. I’m so very-very happy.” He said can’t explain how happy he is.

“Me too. Mom accepted us so dad is.” He looked at him with eyes half closed. “I’m so happy, but i’m more than happy to be with you. I want to thank you for showing in to my life. Nangangako akong mamahalin ka hanggang dulo. Magsasama tayong tatanda, Warren. Magpapakasal tayo.” Sabi nito sa buong sinsiredad at may halong iyong natural na pagmamahal.

Wala na siyang ibang nasagot kundi ang isang mainit na halik sa mga labi ng nobyo niya. Naipikit na lang niya ang mga mata sa labis na siya at magkahalong sarap na pagmamahal na natatamo niya.

He was hoping that this day wont end. Sana lagi na lang masaya. Sana lagi na lang ganito at sana magpatuloy lang kung anong nararansan nila ngayon. Dahil mahal na mahal na niya ang binata. Mahal na mahal na niya ito sa puntong hindi na niya kaya kapag nawala pa ito sa buhay niya.

Naputol ang mga halikan nilang dalawa ng humagilap sila ng hangin. Magdikit ang kanilang mga ilong habang ang mga labi ay binigyan ng ilang pulgadang distansiya.

“Promise me one thing Warren.” He said seriously.

“What is it?” He looked at him.

“Don’t leave me. Because i can’t live without you. Please promise me.”

Napatawa pa siya ng bahagya. Wala naman siyang pupuntahan. At hindi rin naman niya iiwan ang binata. Bakit kailangan pa niyang mangako?

He give him a peck of kissed on his lips, his cheeks, his forehead, his nose and all over his face. “I promise, i wont leave you no matter what happens. I promise Jonaz.”

Isang romantikong gabi ang araw na ito para sa kanilang dalawa. Sobrang ganda ng ambiance ng lugar. Tanging tunog lang ng humuhuning kuliglig at ang tunog ng mga kulisap sa gabi ang mapapakinggan. Dagdag pa doon ang mabilis na pagtibok ng kanilang puso.

Yung pakiramdam na ayaw na niyang umalis sa tahimik na gabing ito, parang gusto na lang niyang narito siya kasama ang pinakamamahal sa buhay. Sana nga hindi na matapos ang gabing ito.

Naging maimot ang oras sa kanilang dalawa. Madaling araw na at napag-pasiyahan na nilang umuwi. Mapupungay narin ang kanilang mga mata at lasing narin ang binata.

“Kaya mo pa bang magmaneho?” Tanong niya kapag-kuwan.

Umiling ito at tila may anong kumislap sa mga mata. Yung pakiramdam na natakot at marahas na umiling.

Kahit labis ang naging pagtataka niya ay mas pinili na lang niyang ’wag magtanong.

“Ako na lang ang magmamaneho?” Patanong niyang sabi.

Pumasok na silang dalawa sa loob ng kotse at doon siya sumakay sa driver seat, samantalang sa passenger seat naman ang binata.

Kinain siya ng kuryosidad ng makita niya ang ekspresyon ng binata. Alertong-alerto ito sa daan kahit lasing ay nagawa parin nitong imulat ang bumibigat na talukap.

“You don’t like driving at night?” Ewan pero yun yung pumasok sa kaniyang isip at siya namang ibinuka ng kaniyang bibig.

“Hindi sa ayaw kong magmaneho ng gabi. Natakot lang akong mag maneho ng lasing.” Pumupungay na ang mga mata ng binata na halos konti na lang ay makakatulog na ito. “Simula ng mangyare ang nangyare ng gabing nalasing ako…”

Naihinto niya ang sasakyan at diretsong tumingin sa binata. Kinakain siya ng matinding kuryosidad dahil sa sinabi nito. Ngunit huli na ang lahat. Tatanungin pa sana niya ang binata ngunit tuluyan na itong nakatulog at mahina ng humaharok.

Imbis na ang nobyo niya ang tanungin ay ang sarili niya ang labis na tinatanong. Ano yung nangyare nung gabing nagmaneho ng lasing ang kaniyang nobyo? Bakit ganun na lang ang takot sa mukha ng nobyo niya? Ano bang meron? Ano bang nangyare?

Hinilot niya ang sentido ng manakit iyon. Kahit sobrang kinakain siya ng kuryosidad ay mas pinili na lang niyang ipagsawalang bahala ang lahat.

Siguro lasing lang ito kaya kung ano-ano ang nasasabi nito. O lasing lang din siya kung kaya’t ganun na lang ang dating sa kaniya ng mga sinabi nito. At kung kaya binalot siya ng kuryosidad.

Nakarating sila sa bahay nila  na halos kainin narin ng haring araw ang buwan na kani-kanina lang ay sumilay sa magandang gabi nila.

Matapos maiparada ang sasakyan ay lumabas na siya. Binuksan niya ang kabilang pinto ng kotse at bahagyang ginising ang nobyo niya.

“Jonaz, Jonaz,” inalog-alogpa niya ang balikat ng binata hanggang sa makagising ito at imulat ang mapupungay at inaantok nitong mga mata. “Come on. Let’s go to our bedroom, para narin maging komportable ang pag-tulog na’ten.” Sabi niya.

Tumango lang ang nobyo niya kaya inalalayan na niyang makalabas ito sa loob ng kotse. Inalalayan niya ito hanggang sa makapasok sa loob ng bahay, direto sa kwarto nito. Na ngayon ay kwarto na rin niya.

Natatawa siya, kay dali namang malasing ng nobyo niya samantalang siya ay hindi pa nga nagagawang tamaan ng alak.

Dahan-dahan niya itong inalalayan pahiga sa kama, dahil nga lasing parin ito ay hindi na nito nagawang ayusin ang posisyon nito. Basta na lang nitong ipinikit ang mga mata at nahimbing sa pagkakatulog.

Inayos niya ang binata.hinubad ang sapatos na suot, damit at ang pantalon nitong hanggang sa boxer na suot nalang nito ang natira.

Kumuha siya ng tuwalya at binasa iyon, pinunas sa katawan ng binata hanggang sa tumuon iyon sa six packed abs ng binata.

Ang labi, ang amoy, ang abs, at ang pagkalalaki ng binata ang nate-tempt siyang pagmasdan. Yung tipong gusto na lang niya itong titigan…

Damn! Ilang beses na ba niyang nakita ang pagkalalaki nito? Bakit hanggang ngayon ay sabik na sabik parin siya? Shit…

CHAPTER 23

Chapter 23

      EVERYTHING is okay, good and better. Warren has Jonaz, a loving and caring boyfriend. There’s nothing he would wish for.

Habang tumatagal ang mga araw na lumilipas ay hindi parin kumukupas ang pagmamahal sa kaniya ng nobyo niya. Mahal parin siya nito. Kampante na ang loob niya sa nobyo.

“Darling, wake-up baby. Wakey-up.” He heard Jonaz voice whispering on his ears. He is slightly biting his earlobe.

Iminulat niya ng bahagya ang kaniyang mga mata. Inaantok pa siya at ayaw pa niyang bumangon. Tila pagod na pagod ang katawan niya sa puntong gusto na lang niyang mag-pahinga buong araw.

Kahit nakaramdam siya ng kiliti sa pagkagat nito sa ibabang tainga niya, hindi na lang niya iyon pinansin. Muli niyang ipinikit ang talukap ng mga mata.

Awtomatiko niyang iminulat ang mga mata ng lumapat ang labi nito sa mga labi niya. Biglang tila sumigla at nagkaroon ng buhay ang kaniyang pagkatao.

Naramdaman pa niya ang pag-ngiti nito ngunit hindi na lang niya pinansin sahalip ay iginalaw na lang niya ang kaniyang mga labi upang tugunin ang halik ng nobyo.

Naipikit pa niya ang mga mata ng maramdamang ipinasok nito ang dila sa loob ng kaniyang bibig. Doon ay nag-laban ang dila ng bawat isa.

Tila nilukob ng kasiyahan ang puso at buong katawan niya. Sobrang pakiramdam niya ay nasa ibabaw siya ng alapaap at nakahiga sa lambot nito.

Inangkla niya ang kaniyang kamay sa leeg ng nobyo para mas lalong palalimin pa ang halik, naputol lang iyon bg humagilap sila ng hangin.

Akmang huhubarin ng nobyo niya ang damit nitong ng biglang makarinig sila ng isang malakas na pagkatok sa pinto ng kwarto niya.

“F-ck!” Jonaz cursed frustratedly. “Who the hell is that?” He asked shouting.

“Bro, mother and father wants you to go down for dinner. Tama na muna ’yang love making na ’yan. ’Di ba kayo nagsasawa?” Panunudyo ng binata habang malakas na tumatawa.

“F-ck you bud. F-ck you!” Jonaz again cursed.

Bumaling sa kaniya ang nobyo, ang inis sa mukha nito ay tuluyan ng nawala.

“Packed up your things. We need to move out.” He said.

“Move out? No..no. Gagastos ka lang. Tsaka pwede naman tayong dito tumira—”

“Relax darling, we’re not going to hotel, renting house or something. I have my owned house and we were live there. Ayoko dito naaantala ang pagmamahalan na’ten.”

“Pagmamahalan? Pinaganda mo pa talaga yung salita? Pwede namang pag-iiyu—”

Natigil siya sa pagsasalita ng sakupin ng binata ang mga labi niya. Hindi tuloy niya natapos ang sasabihin.

It was just a quicked kissed. “Don’t say that. Iba ang ginagawa na’ten sa ginagawa ng ibang magka-relasyon, dahil kapag nagtatalik tayo may kasamang pagmamahal, sa kanila puro init ng katawan lang.” Seryosong mukha nitong sabi. Base sa mukha nito ay tila naapektuhan sa dapat sana niyang sasabihin.

What he just said was right. For him and Jonaz, they sex but with love. And for others they sex without love, just the heat coming out from their bodys.

“Tara, baba na tayo. Para narin makapag-paalam na tayo sa kanilang mamaya ay lilipat na tayo ng titirhan.” Pag-aya nito sa kaniya.

Tumango na lang siya, pabor din naman sa kaniya ang gusto nito. Dahil tulad nito ay gusto din niyang masolo ang binata, nangako din siyang kung nasa’n ito ay naroon din siya.

They are in a middle of taking their breakfast. They talked, laughed and shared some fun.

Hindi tuloy siya nangungulila sa tatay niyang iniwan lang sila ng ina niya. Pakiramdam tuloy niya ay muling nabuo ang kanilang pamilya sa pamamagitan ng pag-aasawa ng kaniyang ina at sa mga anak nito. Lalo na ang anak nitong nagparamdam sa kaniya ng labis na pagmamahal.

“Dad we’re going to move out.” Pabungad na sabi ni Jonaz sa kaniyang ama. Seryosong nakatingin ito sa mga mata ng ama.

Muntik pang masamiran ang kakambal nito kaya humagilap ng tubig na iinumin.

“Ako ba ang dahilan ng pag-lisan niyo? I’m sorry twin-bro, i wont teased you again.” He said not sounds sorry at all.

“Why do you want to leave? Aren’t you happy with us?” His father asked.

“It’s not like that dad. I also have work to do in the farm. So sa baguio muna kami titira para narib mabantayan ko yung farm ko dun—”

“Farm na’ten. Ma-invest din kaya ako dun.” Pagtatama ni Jonax sa kapatid niya.

Nakita lang niyang ipinaikot ni Jonaz sa ere ang kaniyang mga mata bago muling binalingan ang ama.

“Kung ’yan ang gusto niyo at makakabuti para sa inyong dalawa, naka-suporta lang kami lagi ng daddy mo.” Ang ina na nila ang sumagot habang naka-ngiti iyon.

“Thank you mom.” Sabay nilang pag-wika ng nobyo.

Natapos ang kanilang agahan. Matapos din nilang magpaalam at yakapin ang mahal na ina at ama ay lumisan narin sila dala lang ang importanteng mga gamit.

May mga gamit na din naman sa bahay nito sa baguio kaya hindi na sila nagdala pa ng marami.

Habang nasa biyahe ay hindi na niya napigilan ang kaniyang sarili. Bumigat na ang talukap ng mga mata niya hanggang sa tuluyan na siyang kinain ng antok.

Tuloy-tuloy lang ang ginawang pagmamaneho ng binata hanggang sa sila’y makarating. Medyo malapit ng mag-tanghalian.

Matapos maiparada ay nilingon niya ang binata. Mahimbing iyong natutulog sa puntong ayaw pa niya itong gisingin.

Lumabas siya ng pinto ng kotse at dahan-dahang sinara iyon upang hindi mag-likha ng ingay.

Gamit ang susi ay binuksan niya ang bahay. Ilang beses na ba siyang napangiti? Siguro lampas isang daan na.

He is smiling because now it’s only him and Warren. It’s only the both of them and he is so happy to be with him.

Nang mabuksan niya ang pinto ng bahay ay muli siyang bumalik sa kotse at dahan-dahang binuksan ang pinto.

Maingat niyang binuhat ang nobyo niya, hindi iniinda ang bigat nito. Ganunpaman ay kaya naman ng lakas niya ang bigat ng nobyo.

Hanggang sa maisara niya ang pinto ay hindi parin nagigising sa kaniyang bisig ang nobyo niya. Tahimik lang itong natutulog na parang isang anghel na takot siyang maistorbo ang tulog.

Nagsimula na siyang maglakad hanggang sa makarating siya sa loob ng kwarto kung saan ang magiging kwarto nilang dalawa.

Maingat niyang inilapag ang binata sa malambot na kama  at inisang tingin bago siya lumabas ng kwarto.

Medyo nakakaramdam na siya ng gutom, hindi naman siya marunong mag-luto, at alam din niyang pag-gising ng nobyo niya ay gutom din ito.

Matapos matawagan ang kaniyang kaibigan si Gord sa espesyal na dilivery ng masarap na lutong pagkain nito ay nagpahinga muna siya salas habang nakasandal ang kaniyang likod sa malambot naa sofa.

Ipinikit niya ang kaniyang mga mata ngunit agad din niyang naimulat ng biglang muling rumehistro sa kaniyang isipan ang mga alaalang pilit na niyang kinakalimutan.

Hindi niya aakalaing sa tagal ng taong lumipas ay magiging sariwa parin sa kaniyang isip lahat ng mga nangyareng iyon.

Natigil ang kaniyang pagliliwaliw ng marinig ang malakas na doorbell. Mukhang narito na ang hinihintay niya.

Tumayo na siya at lumabas ng bahay. Nang sandaling buksan niya ang gate ng bahay ay tumambad sa kaniya ang ilang kalalakihan.

Si Gord, si Ken at si Liam? Narito si Liam? Bakit narito ang ignoranteng ito?

Nagulat naman si Liam ng makita siya. Napasapo pa ito sa bibig nito at hindi makapaniwala ang itsura. Tch! Ignorante.

Lumapit ito sa kaniya at tila batang yumakap sa kaniyang braso. “Inaaway ako ni propesor Ken. Lagi niya akong pinagagalitan.” Sabi nito na umakto pang malungkot.

Natawa na lang siya sa inasta ng binata.

Lingid naman sa kaalaman niya ang mapanlisik na mata ni Ken sa kamay ng binata na nakayapos sa braso niya.

“Is that how the student act infront of his professor?” Ken asked in a cold tone.

Naguluhan naman si Liam sa sinabi nito. Hindi nito makuha kung anong ibig sabihin ng kaibigan niya.

“What’s wrong—”

“Liam! Stop hugging someones arm!” Madiin at halatang nagpipigil ang galit ng kaibigan niyang si Ken dahilan para tanggalin ni Liam ang pagkakayakap sa braso niya.

Para itong batang nagtatampo, yung batang nagmamaktol.

Rinig niya ang malakas na buntong hininga ni Ken, halatang pinapakalma nito ang sarili. Dumukot iyon sa bulsa at naikunot na lang niya ang noo ng makitang isa iyong lolipop.

Lolipop? Isang lolipop?

Tumapat ang mga mata ni Liam sa lolipop na inilahad ni Ken sa mga kamay nito. At parang isang batang masaya na sa nakitang lolipop.

Mabilis na nag-tungo ito sa pwesto ni Ken, mabilis na kinuha ang lolipop at tila sabik na sabik itong nakatingin doon.

“Thank you “ nagulat siya sa sunod na ginawa ni Liam ng halikan nito ang mga labi ni Ken.

Nanlaki ang mga mata nilang dalawa ni Gord ganun din naman si Ken na mukhang nagulat din. Dagdag pa doon ang pamumula ng mukha nito.

Samantalang si Liam ay inosente lang nakatingin sa kanilang tatlo.

“Wow.. Why did you kissed Ken?” Gord asked shockingly.

“Prof. Ken told me kissed is a sign of thanking him.” Huli na ng takpan ni Ken ang bibig ni Liam. Rinig na nila ang sinabi nito.

“Oh, so… Kapag binigyan ba kita ng lolipop hahalikan morin ba ako?” Tanong ni Gord na siya namang pag-iling ni Liam.

Malakas na napa-aray si Ken ng kagatin ni Liam ang kamay nitong nakatakip sa bibig ni Liam.

“Bakit mo ba kasi tinatakpan bibig ko.” Sabi pa nito.

“Bakit hindi mo naman ako hahalikan? Bakit si Ken hinalikan mo?”

“Sabi kasi niya siya lang daw ang hahalikan ko wala ng iba—”

Naputol ang iba pa nitong sasabihin ng takpan muli ni Ken ang bibig nito.

“Huwag mo silang kausapin. Let’s go i’ll buy you more sweets.” Hinila na ni Ken si Liam bagopaman ito tumanggi.

Nagkatinginan nalang silang dalawa ni Gord habang naka-rehistro parin ang gulat sa mga mata ng mga iyon.

“What was that man?” Gord asked still shocked.

“Mukhang pinag-sasamantalahan ni Ken ang inosenteng studyente niyang si Liam.” Sabi niya na ikinatawa ng huli.

Pumasok na silang dalawa ng kaniyang kaibigan habang tumatawa parin.

“Pa’no nga napunta dito si Ken at ang estudyante niya?” Tanong niya puno ng kuryosidad. “At bakit pumunta karin dito? Na’san yung pagkain na order ko?” Tanong pa niya.

“Nag dine-in si Ken at ang estudyante niya sa fast food restaurant ko. Sabi ko pupuntahan kita dahil dadalhin ko sa’yo yung order mo. But i forgot your order, mas tumuon ang atensyon ko kay Liam. Hindi ko na namalayan na wala na pala akong dala. Then we went here with you because gusto daw muling matikman ni Liam ang luto ko. Ipagluluto na rin kasi kita dahil nga nakalimutan ko yung order mo at kaya sumama din sila.” Pag-kwento nito. “But Ken mood changed when he sees how close you’re to Liam. I think can is now falling inlove with Liam. I just think so.. He is so possessive with Liam after all.”

Napatango-tango na lang siya habang patuloy lang sa pag-kwento ang binata.

Nag-tungo silang dalawa sa kusina ng bahay. Nag-umpisa narin ang kaibigan niya sa eksperto nitong pag-luluto. Wala naman siyang alam sa pag-luluto kaya tumingin na lang siya habang nilalanghap ang mabangong amoy ng niluluto ng binata.

Amoy palang nito ay nagugutom na siya. Gustong-gusto na agad niyang tikman ang batid niyang masarap nitong luto.

Nagising si Warren na bahagyang sumasakit ang tiyan niya. Nagugutom na siya ngunit mabigat parin ang talukap ng mata niya. Gusto parin niyang matulog ngunit ayaw naman siyang patulugin ng mga bulate sa kaniyang tiyan.

Kahit inaantok ay lumabas narin siya ng kwarto.

Hinanap niya sa bahay ang nobyo niya at doon siya dinala ng kaniyang mga paa sa kusina ng bahay. May mabangong amoy ang nanunuot sa kaniyang ilong.

Napakunot pa ang noo niya ng makita niya na may kasama ng nobyo niya. Ewan pero ng akbayan ng nobyo niya ang binatang iyon ay biglang nakaramdam siya ng kakaiba.

Selos? Selos siguro ang nararamdaman niyang ito. Selos at nandilim pa ang  mukha niya…

CHAPTER 24

Chapter 24

      KINALMA ni Warren ang sarili ng makalapit siya sa dalawang iyon. Nakatalikod parin ang mga iyon at mukhang hindi siya napapansin.

“You’re really good at cooking bud, come on marry me now.” Jonaz said.

Alam niyang biro lang ang sinabi ng nobyo niya pero bakit tila iba ang dating nito sa kaniya? Bakit ganun na lang ang naging epekto nito sa kaniya.

Kinakain siya ng matinding selos kaya ng magsasalita palang ang lalaking kasama nito ay tumikhim na siya, dahilan para mapa-tingin sa kaniya ang dalawa.

Ang kaniyang mga mata ay nakatuon lang sa binata na kasama ng nobyo niya habang nanlilisik ang mga mata. Kung makakapatay ang masamang titig ay baka kanina pa ito nakahandusay sa sahig.

“Oh, darling you’re here.” Awtomatikong lumapit sa kaniya ang nobyo. “Warren this is Gord, good friend of mine,” pagpapakilala nito sa kaniya, “and darling this is Gord, a good expert chef.”

Gusto niyang ngumiti ngunit naging pilit ang pag-silay nito. Ewan, pero hindi parin na rurumedyuhan ang selos na bumabalot sa kaniyang puso.

“Chill bro, chill out. Stop staring at me like that. We’re just good friends nothing more to expect and i’m not into man, i’m into woman.” He said.

“Gord, sinabi ko narin yung mga bagay na iyan. Pero ano? Kinain ko parin yung mga sinabi mo. Kaya balang araw kakainin morin ’yan. Iba si tadhana e. Kapag naglaro mahirap na manalo.” Sansala ni Jonaz sa mga sinabi ni Gord.

Nahiya tuloy siyang bigla dahil madali nitong nabasa na nagseselos siya. Hindi naman kasi siya masisisi kung nag-seselos siya, wala e mahal lang talaga niya yung nobyo niya.

“I’m sorry.” He shyly apologized.

“It’s okay i understand.” He said while smiling. “Come-on, dine-in. I cooked all of that just for the two of you.”

Pinagsalikop pa talaga ni Jonaz ang mga kamay nilang dalawa. At inalalayan pa siya nito pa-upo.

Maraming mga masasarap na pagkain ang naka-hain sa hapag-kainan, pero isang lang na pagkain ang naka-pukaw sa kaniyang mga mata.

Hindi niya makilala ito pero alam niyang gawa ito sa isda at alam niyang masarap.

“Ano ’to?” Tanong niya habang naka-turo sa pagkain.

“Jamie oliver’s fish and cheat’s chips with tarragon mushy peas.” Gord answered.

He was amazed by his answer. So long name, but food is food.

Gamit ang tinidor, tinusok niya ang pagkain at tinikman. Nanuot ang sarap sa kaniyang dila, sobrang sarap at malutong din ito.

Gosh! So yummy..

Hindi na siya nahiya, kumain lang siya ng kumain hangga’t gusto niya. At sa isang kisap-mata ay naubos na niya ang tinatawag nitong pagkain na may mahabang pangalan.

Ipinalibot pa niya ang mga mata sa mga pagkain sa ibabaw ng lamesa. Mukhang masasarap yung mga naroon kaya pati ang mga iyon ay inupakan din niya.

Kumain siya ng kumain na tila hindi siya nabubusog. Wala narin naman siyang hiya o pake kahit paminsan-minsan ay tumitingin sa kaniya ang nobyo at ang kaibigan nito.

Ewan, hindi narin niya alam kung bakit siya naging ganito katakaw kumain. Hindi naman siya kumain ng marami pero ngayon tila nilukuban siya ng matinding kagutuman.

Naubos ang pagkaing mga nakahain sa lamesa, lahat. Walang natira pero hindi man lang siya nakaramdam ng kabusugan, yung tipong tila gusto na lang din niyang kumain pa.

“Are you full?” Jonaz asked.

Tumingin siya sa kaibigan nito ng mahuli niyang nakatingin sa kaniya, ngumiti lang ito bago nag-iwas.

“I’m not.” He truly answered.

Alam niyang bahagyang nagulat ang dalawa sa tinuran niya. Siya naman kasi ang umubos ng lahat ng pagkain tapos sasabihing hindi pa siya busog.

“Are you sure? I mean.. You almost eat all the food and no one left, are you really sure you’re not yet full?”

“I’m not lying. I’m telling the truth. Yes, i’m not full.” He said winked his eyebrow.

“Then…do you want me to cook again?” Gord started to speak.

Tumingin siya dito at mabilis na umiling. “Hindi na, alam kong marami kapang gagawin, tsaka siguro kakain na lang muna ako ng prutas.” Pag-tanggi niya sa suhestiyon nito.

“Then it’s up to you.”

“Ano namang prutas ang gusto mong kainin?” Tanong ni Jonaz kapag-kuwan.

Umakto siyang nag-iisip. Hinalukay pa niya sa kaniyang isipan kung ano nga bang prutas ang gusto niyang kainin. Ang gusto ng tiyan niyang tila hanggang ngayon ay nagmamakaawa parin.

“I want triplets blueberry.” He said while almost drool when he think about that oh..so yummy blueberry.

Kung hindi lang naka-locate ang panga ni Jonaz sa bungo niya ay baka kanina pa iyon na laglag. Hindi niya alam kung tinutuya lang siya nito, pero base sa mukha nito ay seryosong-seryoso.

“Totoo ba na ’yun ang gusto mo?” Pag-kumpirma pa niya.

“Oo.” Sagot nito na bahagyang humikab pa. “Inaantok na ako, gisingin mo na lang ako kapag nandiyan na.” Bumaling ang nobyo niya sa kaibigan niya. “Thank you for the food.” He said while smiling and then he went out.

Silang dalawa na lang ng kaibigan niya ang natira habang may malaking tandang pananong sa kanilang mga isipan.

“Meron bang triplets na blueberry?” He asked him.

“Aba, ewan ko sa’yo. Ikaw ang nagmamay-ari ng pinaka-malaking farm ng mga gulay at prutas dito sa pilipinas tapos hindi mo alam kung nag-e-exsists ba yung blueberry na triplets.” Sarkastikong sagot ng kaniyang kaibigan. “I’m going now. Take care, at sana mahanap mo yung triplets na blueberry sa lalong madaling panahon.” Naging panunuya ang huli nitong sinabi.

Napakamot na lang siya sa kaniyang ulo habang nakatingin sa papalayong bulto ng kaibigan niya. Narito parin sa kaniyang isipan at paikot-ikot lang kung saang lugar ng bansa siya makakakuha ng blueberry na tinutukoy nito.

Napahilot na lamang siya sa sariling sentido ng bahagyang manakit iyon. Iniwasan na lang niya ang pag-iisip at tumayo na at nag-tungo sa loob ng kwarto.

Napangiti na lang siya ng bahagya ng makitang mahimbing na natutulog ang binata sa malambit na kama. Maamong-maamo ang mukha nito at napaka-gwapong kung pagmamasdan.

Mga ilang minuto siguro siyang nakatitig sa mukha ng binata bago niya napag-pasiyahang pumasok sa bathroom at maligo…

Narito siya ngayon sa farm niya dito sa baguio. Kausap niya ngayon ang medyo may katandaan ng lalaki na nagbabantay sa malawak niyang farm na ito.

“Kuya Clark, may…blueberry dito di’ba?” Tanong niya habang tinatantiya.

“Opo sir, bakit kailangan niyo ho ba? Sige ipagkukuha ko kayo.” Akmang lalakad na ang matanda, ngunit napigilan iyon ng boses niya.

“May triplets na blueberry ba?” Tanong pa niya.

Naikunot ng matanda ang noo nito, tumingin sa kaniya nagtatanong kung totoo ba ang itinanong niya.

“Hindi pa ho ako nakakita ng ganun sir. Twins lang ang alam ko at mukhang rare ’yang hinahanap ninyo.”

“Let’s go and find some, baka makakita tayo dito sa farm. Malawak naman ang taniman na’ten ng blueberry dito. Baka may makita tayo.” Sabi pa niya.

“Sige ho, magtatawag din po ako ng iba tauhan upang tumulong sa paghahanap.” Sabi niya at nagsimula ng umalis.

Ngayon palang ay umuusal na siya ng panalangin. Sana may makita siyang triplets na blueberry para sa mahal niyang nobyo. Alam niyang iyon ang gusto nito at lahat ng gusto nito ay ibibigay niya.

Mga sampong kalalakihan ang nakita niyang palalapit sa gawi niya. Kasama ng mga iyon ang matandang kausap niya kanina.

“Tayo na ho sir, hanapin na po na’ten iyan.” Sabi nito at nagsimula na silang maglakad patungo sa taniman ng mga blueberry.

Lumipas ang ilang oras na kanilang paghahanap ngunit walang miski isang nakakita ng ganung klaseng pinahahanap niya.

Makikita sa mga mata ng mga iyon ang pagod dahil narin sa tirik na tirik na araw na tumatama sa mga balat nila. Medyo mahapdi na iyon sa kaniyang pakiramdam ngunit nagpatuloy parin siya. Para sa nobyo niya, para dito.

“Sir, hinanap na po namin sa buong taniman ng blueberry pero wala po kaming nakitang triplets. Mukhang mahirap ho talaga mahanap ang sinasabi ninyo.” Daing ni Clark na pagod na pagod na. Bumabagtas narin ang pawis sa noo nito, sa mga kasama nito at maging sa kaniya.

“Sumilong na ho kayo kuya Clark. Ako na lang ho ang maghahanap.” Sabi pa niya.

“Pa’no ho kayo? Mainit na po, sumilong narin po kayo.”

“Susunod ako.”

Nag-sialisan na ang mga trabahador sa kani-kanilang pwesto. Pagod na pagod ang mga iyong umalis at nagpaalam sa kaniya.

Samantala siya naman itong tila hindi nakakaramdam ng pagod. O sadyang hindi iniinda ang pagod sa katawan dahil pursigido na talaga siyang makahanap ng ipinakukuha ng mahal niya.

Hanap dito, hanap doon ang ginawa niya. At ganun na lang ang bagsak ng kaniyang balikat ng wala talaga siyang nakita. Pinaulit-ulit at pabalik-balik pa nga siya sa mga tanim ngunit wala talaga siyang nakita.

Napag-isipan na lang niya na pumitas ng mga blueberry kahit hindi triplets. Siguro magugustuhan din naman ito ng mahal niya, magugustuhan din nito dahil blueberry din naman ito.

Pinasadahan niya ng kamay niya ang noo at pinunasan ang pawis na nagbabadya doon. Matapos niyang mapuno ang isang basket ng blueberry ay umalis na siya.

Matapos mag-paalam sa mga trabahador at magpasalamat ay umalis na siya, sakay ng kotse, dala ang isang basket na puno ng blueberry.

Warren woke up feeling sleepy, he is feeling sleepy even though he just woked-up.

Napahikab-hikab pa siya habang mapupungay parin ang mga mata. Nagtataka siya kung bakit ganun na lang antok na nararamdaman niya? Siguro dahil lang ito sa klima ng baguio na nakapag-bigay sa kaniya ng kasarapan sa pag-tulog.

After bathing himself and put some clothes, he went out of the room. He search for Jonaz.

Nalibot na siguro niya ang buong silid ngunit hindi parin niya makita ang binata. Na’san ito? Na’san ang nobyo niya?

Naisip niya na baka hinatid lang ng nobyo niya ang kaibigan nito kaya napag-pasiyahan na lang niyang hintayin ito sa salas.

Ilang minuto pa ang lumipas ay napakinggan na niya ang tunog ng makina ng sasakyan at alam niyang iyon na ang binata.

Sabik at maligaya siyang lumabas ng bahay diretso sa garahehan. Kita niya ang binata na lumabas sa kotse.

Tumuon ang kaniyang mata sa kabuuhan ng binata. Basa ang damit nito at may mga nagbabadya ding pawis sa mukha nito.

Itatanong pa sana niya sa kaniyang sarili ng ilabas ng binata ang basket na punong-puno ng kulay asul na laman.

Lumapit ito sa kaniya habang naka-ngiti ang mapupula nitong mga labi.

Kung pagmamasdan ang binata ay halatang pagod na pagod ang itsura nito kahit panga naka-ngiti ang mga labi nito.

Itatanong sana niya kung saan ito galing ngunit tumuon ang kaniyang pansin sa basket na punong puno ng blueberry.

Agad na nanubig ang bagang niya ngunit napigilan ito ng makita niyang walang triplets doon.

“I’m sorry darling, i can’t find triplets blueberry, there’s nowhere to find that rare fruits. I’ve searched everywhere. Naghanap ako sa taniman ko ng blueberry ngunit wala akong nakita. Kaya i hope you might like blueberry, kahit na hindi ito triplets.” Itinaas pa nito ng bahagya ang blueberry.

“Ibig sabihin nag hanap ka ng triplets na blueberry kahit mainit? At ikaw parin ang nagpitas?” Nag-aalala niyang tanong.

Tumango naman ito bilang sagot.

Shit! Kung hindi sana niya ito inutusang ipagkuha siya ng triplets na blueberry na alam naman walang ganun. Hindi sana ito mapapagod at pagpapawisan.

Kinuha niya sa mga kamay nito ang basket. “Pasok ka. Kailangan mong magpalit baka magkasakit ka.” Sabi pa niya.

Doon na lang muna niya ipinatong ang blueberry sa lamesa, kumuha muna siya ng isa doon at sinubo sa kaniyang bibig.

Hindi na naman masama, masarap narin naman ito at talagang nagustuhan ng tiyan niya.

Kinapitan niya sa kamay ang binata at hinila iyon patungo sa kwarto. Agad siyang kumuha ng tuwalya.

“Hubarin mo yung damir na suot mo.” Sabi niya na agad din naman nitong sinunod.

Pinunasan niya ang pawis na pawis nitong katawan. Nag-simula siya sa likod nito habang nasa isip parin niya na kasalanan niya ang lahat…

CHAPTER 25

Chapter 25

      ITINULOY ni Warren ang pag-punas sa katawan ng nobyo niya hanggang sa makarating siya sa matitipuno nitong braso.

Hindi siya dapat makaramdam ng init ng katawan pero ano itong nararamdaman niya? Bakit nag-iinit yung katawan niya habang pinupunasan lang ang braso nito?

Dumating ang tuyong tuwalya sa dibdib ng binata. Pinunasan din niya iyon pababa hanggang sa matitigas nitong abs.

Ramdam niyang nakatitig ang mga mata ng binata sa kaniya. Nakikita niya ito kahit hindi siya nakatingin dito.

Napapalunok na lamang siya habang itinutuloy ang pag-pupunas.

“Bakit ka’ba nagpapawis.” Sabi niya na may pag-aalala matapos ang ginawa niyang pag-punas.

Aalisin na sana niya ang kamay sa katawan nito ng hawakan ito ng binata at diretsong tumingin sa kaniya. May pagnanasa sa mga mata nito, nakikuta niya. Kitang-kita niya.

Hindi na siya tumanggi pa ng maramdaman niya ang mga halik nito sa kaniyang mga labi. Naipikit na lang niya ang mga mata habang tinutugon ang pambihirang sarap dulot ng labi ng nobyo.

Naging mainit ang mga halikan nilang dalawa, lalo na ng sapuin nito ang kaniyang magkabilang pisngi. Siya naman itong nabitiwan na ang tuwalya at inangkla na lang ang kaniyang kamay sa leeg ng nobyo.

Naging mas lalong mapusok at mainit ang kanilang naging paghahalikan. Tumayo na rin ito at umibabaw sa kaniya. So aggressive.

They kissed parted when he removed his jeans together with his boxer.

He can see it, he can see his big c-ck, so tempting made his body craves for his.

Lumapit sa kaniya ang binata at hinubad nito ang mga damit niya sa katawan. Hinayaan lang niya ito bagkus ay tinutulungan pa niya ito.

Pareho na silang hubo’t hubad ng binata. Pinaglalaruan ang init sa kani-kanilang mga katawan, na ngayon ay malapit ng magbaga.

Dumapa siya habang ang mga kamay ng nobyo niya ay pinapasadahan ang likod niya. Pababa iyon ng pababa hanggang sa makarating sa pang-upo niya. Bahagya pa nitong tinampal dahilan para mapakagat labi siya.

Tiningnan niya ang ginagawa ng binata. Napapalunok pa siya ng makitang nasa mukha nito ang pang-upo niya. Ramdam din niya ang mainit nitong hininga na tumatama sa butas ng pang-upo niya.

Ramdam niya ang umaakyat na sarap sa buong pagkatao niya.

Awtomatiko niyang naipikit ang kaniyang mga mata ng maramdaman ang mainit nitong bibig. Tila uhaw na uhaw sa paraan ng ginagawa nito.

“Ahhhh..ooohhhh.” Napapa-ungol nalang siya ng malakas habang ninanamnam ang sarap sa mga ginagawa nito.

Pinatigas ni Jonaz ang dila niya at ipinasok iyon sa loob ng nobyo dahilan para mapa-ungol iyon ng malakas. Mas lalo siyang ginaganahan sa ginagawa. Nasasarapan siya sa ginagawa.

Sunod-sunod niyang tinampal ang pang-upo ng nobyo niya dahilan para mamula at bumakat ang kamay niya doon.

Panay ang mahina niyang pagkat sa pang-upo nito ng siya’y manggigil. Paulit-ulit lang siya sa kaniyang ginagawa at hindi siya mag-sasawang paligayahin ang nobyo niya.

Ramdam niyang mas ipinagduduldulan nito sa mukha niya ang pang-upo nito, halatang nasasarapan sa ginagawa niya.

“Ohhhhh. Shit.” Napapikit ito at napasambunot pa sa buhok niya ng sambahin niya iyon ng paulit-ulit.

Matapos niyang paligayahin ang binata ay tumayo ito at tinulak siya pahiga.

Kagat-kagat nito ang labi habang taimtim ang pagkakatitig sa kaniya. Naakit siya sa paraan ng pag-titig nito. Lalo na sa pagkagat ng labi nito.

Gumapang ang binata sa katawan niya hanggang sa magpantay ang mukha nito sa pagkalalaki niyang naninigas at naghuhumindik sa haba at laki.

Napapalunok siya ng hawakan ng nobyo niya ang pagkalalaki niya ngunit wala itong ibang ginawa na halatang tinutudyo lang siya.

“Come on darling, suck my c-ck. Come on.” He frustratedly said.

Isang mapanlokong ngiti ang kumawala sa mga labi nito, tagos din ang titig nito sa kaniya.

“Come on suck me.” He said again sounds pleading.

Gusto ni Warren gawin ang gusto ng binata. Gusto niyang tupdin kung anoman ang hinihiling nito, pero mas gusto niyang tudyuin ito at magmakaawa pa ito sa kaniya.

Iginalaw na lang niya ang kaniyang kamay taas baba sa mainit at naghuhumindik sa haba at laki nitong pagkalalaki. Sobrang sarap nitong hawakan, tama lang ang init ng pagkalalaki nito na nagbibigay sa kaniya ng kakaibang sarap sa katawan.

Inilabas niya ang kaniyang dila at tinampal-tampal niya ang pagkalalaki nito sa dila niya dahilan para makatanggap siya ng mapag-nasang ungol.

“Oh! Shit. Like that. Keep doing that darling, but i like it when my c-ck inside your mouth.” He said while moaning.

Natatawa-tawa siya sa ginagawa niyang panunudyo dito. Halata sa mukha nito ang pagnanasa na basta na lang ipasok ang pagkalalaki nito sa bibig niya.

At para mas lalo pa itong tudyuin, ipinalibot niya ang dila sa dulo ng pagkalalaki nito, sinusundot-sundot din ng kaniyang dila ang butas ng pagkalalaki nito.

“F-ck! Oh f-ck darling. F-ck!”

Mas na-e-engganyo siya sa bawat mga ungol nito. Mas lalo siyang naliligayahan sa kaniyang ginagawa.

“F-ck! Come on darling, come on suck me hard.” He moaned again.

Ayaw na niyang tudyuin ang binata. Kitang-kita kasi niya ang pagnanasa na may halong pagsusumamo doon. Susundin na lang niya ang bawat gustong ipagawa sa kaniya ng mahal.

Sagad na sagad ang pagkakapasok ng pagkalalaki nito sa bibig niya, kahit medyo maduduwal siya ay pinilit parin niya. Kinaya parin niya.

Iniluwa niya ang pagkalalaki nito at muling ipinasok. Itinaas baba niya ang kaniyang ulo, sa una ay mabagal lang iyon ngunit habang tumatagal ay pabilis iyon ng pabilis.

“Uhmmm…” He slighlty moaned while his shaft still inside his.

Nakapikit ang mga mata ni Jonaz habang ninanamnam ang sarap sa ginagawa sa kaniya ng nobyo. Halos itirik pa niya ang mga mata maging ang kaniyang mga paa sa sarapa na dulot niyon.

“Ohhhhh. Darling-ohhhhhhh! Shit darling. F-ck!” Buong lakas niyang pag-ungol habang patuloy lang ang binata sa ginagawa nito.

Mas lalong nilulukuban siya ng sarap sa tuwing isasagad nito ang pagkakapasok ng pagkalalaki niya sa bibig nito. Ramdam din niya ang init ng bibig nito na nakapag-bibigay din sa kaniya ng kakaibang sensasyon.

“Ohhhh.. Faster darling, faster—ohhhhhh faster.” Napasambunot siya sa buhok ng nobyo niya at inalalayan niya ito taas-baba.

Inalalayan niya iyon sa bilis na kayang gawin ng nobyo. Sobra na sa ligaya na halos hindi na niya alam kung saan niya ibibiling ang ulo. At kung saan siya kukuha ng lakas.

Basta mariin lang niyang ipinikit ang kaniyang mga mata habang ninanamnam ang sarap na dulot ng pagpapaligaya nito sa kaniya.

Habang lumilipas ang bawat segundo ay unti-unti naring sumasabay sa pag-indayog ang kaniyang balakang. Sumasalubong ito sa bawat pag-taas at pagbaba ng ulo nito.

“Ohhhhh. Malapit na akong labsan Warren, konti na lang, lalabsan na ako.” Paungol niyang sabi ng maramdaman niyang ilang ulos na lang ay lalabasan na sya.

Isang mapagnasa at buong lakas na ungol ang kumawala sa kaniyang bibig ng maramdaman niya ang paglabas ng katas niya sa bibig ng binata.

Pikit parin ang kaniyang mga mata habang ninanamnam ang sarap na dulot nito.

Nakapikit parin ang mga mata niya hanggang sa maka-ayos na ng posisyon ang nobyo niya.

Iminulat niya ang mga mata dahilan para mag-tama ang mga mata nilang dalawa. Nakaharap ito sa kaniya na may ngiting nakasilay sa mga labi.

Niyakap niya ito at inilapat ang kaniyang mga labi sa mga labi nito. Saglit na halik lang iyon dahil agad din niyang binawi.

“I love you.” He said full of love not only can hear by his mouth but by his eyes, heart and everything on his body, is inlove with him.

“I love you too.” He answered back making him felt the love of him. Making his smile wide.

Nagulat si Warren ng maramdaman ang pagkalalaki ng binata na tumutusok sa kaniyang mga hita.

“Your..your c-ck arousing?” He shockingly asked. “Katatapos mo lang labsan ah?”

Ngumisi ito. “I’m a good f-cker darling.” He said while smiling devilishly. “Now let me f-cked you.”

Napasinghap pa siya sa gulat ng kubabawan siya ng binata. Ganunpaman ay hindi siya natinag.

Ito ang gusto niya sa binata. Makakaramdam siya talaga ng kontento kapag ito ang nakatalik na niya ito.

Hindi na siya nagpaligoy-ligot pa, ibinuka na niya ang mga hita niya para sa madaliang pagpasok ng pagkalalaki nito sa loob niya.

“Ohhhhhh…” Isang malakas na ungol ang kumawala sa kaniyang bibig ng ipasok ng binata sa loob niya ng dahan-dahan ang naghuhumindik sa haba at laki nitong pagkalalaki.

Naitirik pa niya ang mga mata ng isagad nitong ipasok ang pagkalalaki nito sa loob niya. Halos mapakapikit siya ng mahigpit sa bedsheet ng kama sa sarap na lumukob sa kaibuturan niya.

Habang lumilipas ang minuto ay naging mas lalo pang mabagal ang paglabas-masok ng pagkalalaki nito sa loob niya. Yung pagpasok na animo’y tinutudyo lang siya.

“Uhmmm… Jonaz darling isagad mo na. Bilisan mo na, please.” May pagsusumamo pa ang kaniyang boses habang matiim na nakatingin sa mga mata ng binata.

Puno ng pagnanasa ang parehong makikita sa kanilang mga mata. Subalit nabibitin siya sa paanong pag-ulos nito sa loob niya. Mabagal lang iyon na animo’y tinutudyo siya. Ginagantihan siya nito ng panunudyo base sa itsura ng pag-ngiti nito.

“Come on Jonaz, faster darling, faster.” He moaned sounds begging. “Ohhhhhhhh!” Isang malakas na ungol ang kumawala sa kaniyang bibig ng bigla-bigla na lang nitong binilisan ang pagkakapasok ng pagkalalaki nito sa loob niya. Tinupad nito ang hiling niya.

Tanging tunog ng pagsasama ng katawan nilang dalawa ang mapapakinggan, dagdag pa doon ang mga ungol at pag-uga ng kamang kinahihigaan nila.

“Ahhhh. Ahhhhh. Shit—ohhhh Jonaz faster darling, faster. Ohhhh darling.” Hindi niya alam kung saan niya ibibiling ang ulo. Biling sa kaliwa, biling sa kanan ang kaniyang ginagawa.

Mariin narin ang pagkakakapit niya sa bedsheet upang doon kumuha ng lakas habang patuloy lang ang binata sa mabilis at sagad nitong pag-ulos sa loob niya.

“Uhmmm.. Warren, i like how tight you are. I like it, like it very much.” Jonaz moaned.

Sinapo niya ang mukha ng binata habang patuloy parin ang ginagawa nitong pag-ulos. Hinawi niya ang buhok nitong nakatabing sa mukha nito para mas lalo niyang makita ang sarap sa mga mata nito.

“Ohhhh. Ang sarap Warren, ang sarap.”

Sumasalubong narin ang kaniyang balakang sa paglabas-pasok ng pagkalalaki nito sa loob niya.

Tumigil ang nobyo niya sa ginagawa. Pinatagilid siya nito habang ito ay nakatagilid din. At doon ay mabilis itong umulos.

“Ohhhh.. Ohhhhh. Jonaz, uhmmm… Like it.”

Bumaling siya sa likod niya at doon ay sinakop ng binata ang mga labi niya ng mga labi nito.

Gumagalaw ang kaniyang mga katawan sa ginagawa nitong pag-ulos.

Napapapikit na lang si Jonaz sa tuwing sinasagad niya ang pagkakapasok ng pagkalalaki niya sa loob nito.  Mahigpit siyang yumakap dito para doon kumuha ng lakas sa mabilis na pag-ulos na ginagawa niya.

Naputol ang kanilang halikan ngunit patuloy parin ang ginagawa niyang pag-ulos. Hindi siya nakakaramdam man lang ng pagod. Hindi rin niya nagawang magpahinga o tumigil ng konti.

Kahit pawisan na silang dalawa ay hindi iyon naging dahilan para tumigil sila, sahalip ay mas nakadagdag pa iyon sa init na pinagsasaluhan nilang dalawa.

Alam ni Jonaz na ilang ulos na lang ay muli na siyang lalabsan sa pangalawang pagkakataon. Ilang ulos na lang.

“Warren, i’m cumming darling, i’m cumming.” Isang mabilis at sagad na pag-ulos ang ginawa niya hanggang sa tuluyan na siyang labsan.

Ramdam na ramdam ni Warren ang init na inilabas ng binata sa loob niya. Napapikit siya siya at dinama ang init niyon.

Unti-unting naging maluwag ang pagkakayakap ng nobyo niya sa kaniya. Ramdam din niya ang pag-hugot nito ng pagkalalaki nito sa loob niya dahilan para mapadaing siya ng bahagya.

Walang salita ang namagitan sa kanilang dalawa. Tanging mabilis na pag-hinga lang ang kanilang mga pinapakawalan.

Pumihit siya paharap ng makabawi. Nagtapat ang mga mata nilang dalawa.

Binigyan siya ng isang matamis na halik sa kaniyang mga labi.

“Goodnight darling, i love you.”

“Goodnight.”

Yumakap sa kaniya ang binata hanggang sa unti-unti ng pumikit ang kanilang mga mata…

CHAPTER 26

Chapter 26

       NAGISING si Warren kinabukasan naroon parin sa kaniyang tabi ang nobyo niya.

Isang matamis na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi habang pinagmamasdan niya ang kabuuhan ng gwapo nitong mukha.

Napapangiti na lamang siya habang paminsan-minsan ay napapa-igik ng tawa.

His eyes went down to Jonaz red natural lips. Hindi parin kumukupas ang kagustuhan niyang mahalikan at mahalikan ang nobyo niya. Hindi na siguro magiging immune sa kaniya ang mga labi nito. At hind narin siguro magiging immune ang puso niya dito.

Niyakap na lang niya ang binata at isinuksok ang kaniyang mukha sa matitupuno nitong dibdib. At dahil nga kagabi pa sila walang mga saplot ay ramdam na ramdam niya ang init ng katawan nito.

May kapilyohang pumasok sa kaniyang isip. Naikinatawa na lamang niya.

Sininghot niya ang leeg nito dahilan para maipikit niya ang kaniyang mga mata. Sobrang bango ng katawan niya.

Sinimulan na niyang halikan ang leeg ng binata habang ang kamay niya ay gumagapang hanggang sa makarating ito sa pagkalalaki nito.

Hindi pa niya masasabing nakatayo at matigas iyon, pero mahaba at malaki na agad iyon.

Napakagat siya sa labi ng maramdaman ang init ng pagkalalaki ng binata sa kaniyang kamay. Masarap iyon sa pakiramdam.

Habang ipinapalibot niya ang kaniyang kamay sa pagkalalaki nito ay siya namang walang sawang pag-halik sa leeg ng nobyo niya.

Paminsan-minsan ay sinisipsip niya iyon dahilan para mag-iwan ng marka.

Paminsan-minsan ay napapakinggan niya ang mumunting-ungol na kumakawala sa bibig ng nobyo niya pero nakapikit parin ang mga mata nito.

Itinigil lang niya ang ginagawa ng mapag-tantong tulog nga pala ang nobyo niya. Ayaw naman niyang magising ito dahil lang sa kahalayan niya.

Nagulat siya ng hagilapin ng binata ang kamay niya at ipinatong iyon sa pagkalalaki nito na ngayon ay nagsisimula ng manigas.

“Keep másturbating me darling.” He said while his eyes still closed.

At dahil na nga sa kagustuhan ng nobyo niya at sa kagustuhan na rin niya ay ipinagpatuloy na lang niya ang kaniyang ginagawa. Muli niyang iginalaw ang kaniyang kamay taas baba na nakahawak sa pagkalalaki nito.

“Uhmmmm..” Daing na ungol ng nobyo niya na pumuno sa tainga niya.

Inilapat niya ang kaniyang bibig sa mamula-mula nitong nipple at dinilaan niya iyon dahilan para lumakas ang ungol ng binata.

Jonaz eyes closed while still feeling the sensation he was feeling. He was still living with that sensations.

Napasambunot pa siya sa buhok ng nobyo niya ng kagat-kagatin nito ang utong niya habang patuloy parin iyon sa pagpapaligaya sa kaniya.

Itinaas niya ang mukha ng nobyo niya gamit ang kamay at sinakop niya ng mainit na halik ang mga labi nito.

They shared kisses, tongue fighting with eachother. And they still fighting and playing in the heat that still growing and growing.

Ipinagpatuloy lang nila ang mainit nilang halikan habang ang mga mata ay nakapikit dinadama ang sarap sa halik na iyon.

Nagbitaw lang ang kanilang mga labi ng maghagilap silang parehas ng hininga. Nakatingin lang sila sa isa’t isa tila binabasa ang pagnanasang naroon.

Muli ay inilapat niya ang kaniyang mga labi sa mga labi nito. Hindi lang basta iyon halik dahil ipinasok niya ang kaniyang dila sa loob ng bibig nito na nakikipag-digma sa dila ng binata.

Ilang minuto din ang itinagal ng halikan na iyon bago iyon na putol. Muling bumalik ang mga labi ng nobyo niya sa mamula-mula niyang utong at muli siyang pinaligaya.

Sa isang kisap-mata ngayon ay naglalabas-pasok na ang pagkalalaki niya sa loob nito. Malapit na rin niyang marating ang rurok ng kaniyang kaligayahan.

“Ohhhh..” Isang mahaba at mapagnasang-ungol ang kumawala sa bibig niya ng marating niya ang rurok ng kaniyang kaligayahan sa pamamagitan ng taong pinaka-mamahal.

Habol-habol nilang dalawa ang mga hininga habang nakatingin lang sa isa’t isa. Halatang napagod ang magnobyo sa kanilang ginawang napakainit na pagtatatalik.

“Ano gusto mong kainin?” Tanong nito ng makabawi.

“Ikaw lang sapat na.” Pagbibiro nitong sabi dahilan para mapangiti silang dalawa. “Yun paden, hindi parin nagbabago yung gusto ko. Gusto ko parin ng triplets na blueberry pero okay lang kahit hindi. Natikman ko na naman yung dala mo e, masarap kahit hindi triplets.” Wika niya.

“Bangon na tayo?” Pag-aya nito sa kaniya.

Umungot ito na tila ayaw pa nitong bumangon sa pagkakahiga. “Tulog muna tayo. Hindi pa naman ako nagugutom e.” May pagsusumamo pa sa boses nito.

Magsasalita palang sana siya ng mahigpit na siya nitong yakapin at mas idinikdik pa nito ang mukha sa leeg niya. Tumatama doon ang mainit nitong hininga na mababatid din niyang malalim.

Hindi na lang niya pinansin ang ginawa ng nobyo niya. Sahalip ay ginantihan din niya ito ng yakap at hinalikan ang buhok nito bago niya ipinikit ang mga mata niya.

Jonaz woke up feeling hungry. His stomach is reacting so much.

Nilingon niya ang binata, tulog parin ito, mahimbing. Siguro ay napagod ito sa ginawa nila kanina.

Hinalikan niya ito sa noo at maingat na bumangon sa kaniyang pagkakahiga. Iniiwasan niya na magising ang kaniyang nobyo.

Isinuot muna niya ang boxer bago siya lumabas ng silid. Diretso siya sa kusina at nakita niya doon ang isang basket ng naglalaman ng blueberry nakapatong sa lamesa.

Sariwa parin naman ito, kaya para matagal ang pagiging sariwa ay inilagay niya iyon sa ref.

Wala naman siyang ibang gagawin, hindi rin naman siya marunong magluto kaya um-order na lang siya ng pagkain.

Nagtimpla muna siya ng kape habang naka-sandal ang kaniyang ulo sa hamba ng pintuan. Ipinikit niya iyon dahilan para pumasok sa kaniyang isip ang mga alaala niyang matagal na niyang gustong kalimutan.

Awtomatiko niyang naimulat ang kaniyang mga mata. Ilang taon na ang lumipas bakit patuloy parin siyang binabagabag ng alaalang iyon? Bakit patuloy parin siyang nabubuhay na may pangamba?

Sino nga ba iyon? Sino nga ba ang nab—naputol ang kaniyang pag-iisip ng marinig niya ang tunog ng doorbell ng bahay.

Narito na ang order niyang pagkain. Pinilit na lang niyang iwinaksi sa kaniyang isipan lahat ng mga pumapasok doon. Tumayo na siya upang kuhanin ang pagkain in-order niya.

“Here’s your order sir.” The delivery boy said.

Matapos magpasalamat at makuha ang kaniyang in-order ay muli na siyang pumasok sa loob ng bahay. Binuklat niya iyon at inilipat sa pinggan. Inayos pa niya ang pagkaka-patas ng pagkain sa ibabaw ng lamesa.

All prepared.

Lumakad na siya para puntahan sana ang kinaroroonan ng binata upang yayain itong kumain ngunit natigalan siya ng mag-ingay ang telepono sa loob ng bulsa niya.

Sinagot muna niya ang tawag at nakipag-usap doon.

Warren woke up feeling sleepy, he yawned.

Hinanap ng mga mata niya ang binata ngunit wala na iyon doon. Baka may pinuntahan lang..

Naligo na siya at matapos iyon ay nagbihis. Kasalukuyan niyang tinutuyo ang basang buhok ng mag-tunog ang kaniyang telepono.

Kinuha niya iyon at tiningnan kung sino ang nagpadala sa kaniya ng mensahe.

Napakunot pa ang noo niyang mapag-sino iyon. No other than his boyfriend, Jonaz.

From: Darling,

     “I can’t join you for today. I have some matter to attend to. I prepared food for you, yung blueberry nasa ref din. Kainin mo na lang kapag nagutom ka. Love you.” Napangiti na lang siya habang binabasa ang mensahe sa kaniya ng nobyo.

Hanggang ngayon ay hindi parin kumukupas ang ka-sweet-an nito sa kaniya. Ang problema nga lang niya ngayon ay wala siyang makakasama.

Ipinilig na lang niya ang sarili bago tuluyang lumabas ng silid. Diretso siya sa kusina at tama nga ang sinabi nito. May pagkain na ngang nakahain doon.

Mukhang masasarap naman yung pagkain kaya nag-simula na siyang mag-almusal.

20 minutes passed now he is done eating, after eating all of the food he is not yet full. He need to fill up his hungry stomach.

Bahagya pa siyang nagulat sa mga platong wala ng lamang mga pagkain. Alam niyang marami iyon kaya nagtaka siya kung paano niya nagawang kumain ng ganun kabilis? At ngayon ay hindi parin niya alam kung bakit nagugutom parin siya? Bakit tila gusto pa niyang kumain?

Naalala niya ang sinabi ng nobyo niya na nasa ref ang blueberry. Yun na lang siguro ang kakainin niya, isa pa yun din naman ang gusto ng tiyan niya.

Naglagay muna siya sa malaking bowl ng blueberry na malamig-lamig pa at halatang sariwa.

Nag-tungo siya sa salas ng bahay, binuksan ang tv at naghanap ng magandang palabas.

Habang nanunuod ay sinimulan na niyang kumain. Subo dito, subo doon ang ginawa niya hanggang sa maubos na niya iyon.

Marami na ang nakain niya pero bakit hindi parin siya nakokontento? Bakit tila gusto parin ng tiyan niyang kumain?

Bumalik muli siya sa kusina, binuksan ang ref at kumuha doon. Ngayon ay mas marami na kaysa kanina ang kinuha niya.

Bumalik siya at muling nanuod habang kinakain ang prutas na hawak niya. Gustong-gusto ng buong katawan niya ang lasa nito, yung tipong kahit ilan na ang nakain niya ay hindi parin siya nag-sasawa.

“Uhmmm…” Napapaungol pa siya ng malasap ng kaniyang dila ang sarap ng kinakain niya. Hindi parin mapigilan ang panunubig ng bagang niya.

Ipinagpatuloy lang niya ang kinakain. Hindi na nga niya alam kung naka-ilang balik na siya sa ref upang muling kumuha. Basta ang alam lang niya ay naubos niyang lahat ang blueberry na laman ng ref.

Nakagising siya ng maramdaman ang mainit na hangin sa kaniyang tainga. Hindi na niya namalayan na nakatulog na pala siya.

Nang imulat niya ang kaniyang mga mata ay tanging itsura ng binata ang nakita niya. Nakangiti itong nakatitig sa kaniya.

“How long you’vs been sleeping?” He asked.

Bumangon siya sa pagkakahiga at umayos ng upo. Tumingin pa siya sa bintana ng bahay at bahagyang napasinghap sa gulat ng makitang malapit ng magdilim.

“Hindi ko namalayan na pahimbing ang pagkakatulog ko.” Sabi niya habang naikamot pa ang batok.

“Don’t worry kararating ko lang din naman.” Sabi niya.

Ang mga tingin niya ay tumuon sa braso ng binata. Bahagya pa siyang napakunot ng makitang may mga pulang pantal ang braso nito.

“Anong nangyare diyan?” May pag-aalala niyang tanong matapos mahagilap ang braso nito.

Agad inagaw ng binata ang kamay niya at itinago iyon sa likod nito. Kinuha naman din niya agad at muling tiningan at seryosong tumingin sa nobyo niya mata sa mata.

“What happened?” He asked again.

“Sunburn.” Naikamot pa nito ang batok na animo’y nahihiya.

“Sunburn? Where did you get that?” He asked again with worried face.

“Kahapon pa ako merong sunburn. Tapos nadagdagan ngayon dahil ipinagpitas pa kita ng blueberry pasalubong ko sa’yo.” Tumayo ito at may kinuha sa sulok ng bahay na basket na naglalaman ng punong-puno ng blueberry.

Nakaramdam siya ng konsensya. Hindi dapat mangyayare ito sa nobyo niya kung hindi dahil sa kaniya. Siya ang may gawa kung bakit may sunburn ito ngayon.

Gayunpaman ay saya sa puso naman ang iba pa niyang naramdaman. Napatunayan niyang kayang sundin ng binata anoman ang ipag-uutos niya.

“Sa sunod ’wag mo na ulit-uulitin ’yun.” Sabi niya at tumayo na may kinuha siya sa ibang parte ng bahay na emergency kit bago muling bumalik sa salas kung saan naroon ang binata.

Sinuri niya kung may gamot bang pwede sa sunburn nito pero bigo siya. Naibalik na lang niya ang lahat ng mga gamot ng kahit anong paghalungkat niya ay wala siyang makita.

Natigil siya sa ginagawa ng hawakan ng binata ang mga kamay niya. Awtomatiko siyang napatingin dito.

“Don’t you worry me. Gagaling din ito. Lilipas din ito, tsaka sunburn lang kaya ito. Madaming beses na akong nagkaroon ng ganito ng madalas pa ako sa farm. Wala lang ito.” Ngumiti pa ito na halatang pinapakalma siya at ipinapapanatag nito ang damdamin niya.

“Are you sure?” Panunuri pa niyang tanong.

Tamango lang ito at hinila na siya patayo. Pinagsalikop nito ang mga kamay nilang dalawa.

“Saan tayo pupunta?” Kunot noong tanong niya.

“Basta sumunod ka na lang.” Sabi nito kaya nagpadala na lang siya sa panghihila nito.

CHAPTER 27

Chapter 27

        MGA ilang araw narin siguro ang lumipas simula ng mag-sama si Warren at si Jonaz sa iisang bubong.

Masasabi niya na wala na siyang mahihiling pa dahil mayroon na siyang mapagmahal na nobyo na walang sawang umaalaga sa kaniya.

Wala ang binata ngayong araw, may kailangan itong asikasuhin ngayon sa farm nito at nangako naman sa kaniyang babalik.

Wala naman siyang ibang gagawin, kaya itutulog na lang sana niya dahil inaantok din naman siya, pero hindi na lang niya ginawa.

This passed few days he was sleeping and sleeping waking up sa middle of the night.

Nangangamba siyang baka may masamang mangyare sa kaniya kung patuloy siyang matutulog ng matutulog. Tama na muna ngayon.

Dala-dala niya ang isang bowl ng blueberry habang kinakain iyon. Naglakad-lakad lang siya dito sa buong bahay hanggang sa napag-isipan niyang lumabas.

Narito na siya sa labas ng bahay nag-iikot-ikot habang kinakain ang blueberry niyang dala-dala.

Natuon ang kaniyang pansin sa malaking garahehan ng sasakyan ng nobyo niyang si Jonaz. Hindi niya alam na may ganito palang garahehan ang bahay na ito. Ngayon lang niya ito nakita. Kapag-ipinaparada kasi ng binata ang kotse nito ay laging sa labas ng bahay. Hindi nito pinapasok dito.  

Doon siya dinala ng mga paa niya at namangha sa dami ng kotseng naroon.

Lahat mamahalin at kumikinang pa. Tuwang-tuwa siya sa mga nakikita, hindi siya makapaniwalang kayang makabili ni Jonaz ng ganito karaming sasakyan.

Natuon ang kaniyang pansin sa iisa lang na sasakyan. Ito lang kasi ang may tabon samantalang yung iba ay wala.

Hindi niya maiwaksing itanong sa isip kung bakit iyon lang ang may saklob sa lahat ng mga kotseng naroon?

Lumapit siya doon at hinawakan ang iyon. Dumikit sa kaniya ang alikabok ng nakatabon doon.

Nagsasabi lang iyon na may katagalan na ngang naroon ang kotse na iyon.

Dala ng matinding kuryosidad ay naisipan niyang tanggalin ang nakataklob sa kotse. Pero bago niya ginawa iyon ay itinabi muna niya ang blueberry.

Hinila niya ang sariling tabon ng sasakyan dahilan para maglabasan doon ang mga alikabok na taon na sigurong naroon.

Naipikit-pikit pa niya ang mga mata habang iwinawasiwas ang kamay upang madaling mag-alisan ang mga alikabok.

Habang unti-unting lumilinaw sa kaniyang paningin ang itsura ng kotse ay siya namang pag-atras niya ng bahagya.

“Hell no… No..??”

Mabilis ang bawat pag-tibok ng kaniyang puso kasabay noon ang pagpatak ng mga luha sa kaniyang mga mata. Naninikip din ang dibdib niya habang nakatingin sa kotseng hanggang ngayon ay kilalang-kilala parin niya.

Narito at paulit-ulit bumabalik sa kaniyang alaala ang lahat-lahat. Akala niya ay nakalimutan na niya ang lahat, akala niya ay wala ng sakit pero narito parin. Yung sakit na parang punupunit ng paulit-ulit ang kaniyang puso.

Ilang taon na ba ang lumipas? Oo, hindi siya maaring magkamali. Kilala nga niya ang sasakyan na ito.

Ang sasakyang walang iba kundi ang kumitil sa buhay ng nobyo niya. Ang sasakyan buong lakas na bumangga dito at walang habas na umalis na hindi man lang niya nakita kung sino ang sakay. Ang sasakyang kina-pupuotan niya, ang sasakyang kinagagalitan niya. Dito lang pala niya makikita ang sasakyang ito sa bahay ng nobyo niya.

Sobrang daming tanong ang batid niyang ngayon ay nasa isipan niya. Pero isa lang ang hinala niya, si Jonaz ang nakabangga sa nobyo niya. Si Jonaz ang pumatay sa nobyo niya, ang ngayong nobyo niya ang pumatay sa dati niyang nobyo.

Bakit? Bakit sa dinami-rami ng tao bakit ito pa? Bakit sa dinami-rami ng tao bakit ang ngayong nobyo pa niya? Bakit? P-tang ina bakit?

Tuloy lang ang walang tigil na pag-agos ng luha sa kaniyang mga mata. Akala niya masaya na ang lahat? Bakit ganito! Bakit ganito!

Handa ba siyang kalimutan ang lahat? At huwag ng balikan ang nakaraan? F-ck he can’t! He can’t forget that.

Sa ilang taon niyang paghahanap ng salarin sa pagkamatay ng nobyo niya dito lang pala niya mahahanap.

Bagopaman man dilim ang paningin niya ay pumihit na siya paharap at nilasan ang garahehan. Tumakbo siya palabas ng bahay dahil ayaw na niyang makita pa ang nobyo niya. Ayaw niyang makita ito dahil baka kung ano pa ang magawa niya.

Ingat siya sa pag-takbo. Hindi narin kasi niya makita ng malinaw ang daan dahil sa mga luhang nagbabadya sa kaniyang mga mata.

Sinapo niya ang kaniyang puso at kinalma iyon kahit hindi niya magawa. Huminga siya ng malalim at pinunasan ang mga luha sa mga mata.

Isa lang ngayon ang nasa isip niya, ang makaalis sa lugar na ito dahil tila nasasakal niya siya, at ayaw narin niyang malanghap ang hanging minsan na ring nilalanghap ng nobyo niya.

Nakarehistro na ang ngiti sa mga labi ni Jonaz ng siya’y makarating sa bahay na tinitirhan nilang dalawa ng nobyo niya. May pasalubong na naman kasi siya ditong blueberry na batid niyang magugustuhan nito.

Nagtataka na nga siya kung bakit ganun na lang ang pagkahilig nito sa prutas na iyon. Isa pa, lahat ng mga dinadala niya ay mabilis nitong nauubos. Tila sampung tao ang kumain niyon.

“Darling, i’m home.” He said with a loud voice.

Walang sumagot kaya inakala niyang natutulog na naman iyon. Alam kasi niyang kapag hindi niya iyon nakikita o napapakinggan ay tiyak na mahimbing na naman iyong natutulog.

Doon muna siya nag-umpisang maghanap sa salas kung saan paboritong pag-tambayan ng nobyo niya, pero wala doon kaya diretso siyang pumunta sa loob ng kwarto.

Ng makarating siya doon ay ay labis na ikinakunot ng noo niya. As’an ito? Asaan ang nobyo niya? Bakit wala ito doon?

Upang mabilis mahanap ang nobyo niya ay agad niyang inilabas ang kaniyang telepono at maka-ilang ulit na tinawagan ang nobyo niya ngunit walang sumagot.

Hindi sumasagot ang nobyo niya kaya mas lalong nagbigay sa kaniya ng prastrasyon. Where’s him? Where is him?!

Bumabagtas na ang pawis sa noo niya habang patuloy lang siya sa pagtawag sa numero nito, ngunit walang sumagot dahil nakapatay ang telepono ng kaniyang nobyo.

Itinigil na lang niya ang ginagawa ng wala ng pag-asang matawagan niya ang nobyo niya.

Aalis na sana siya ngunit nangangamba siyang pagbumalik ang nobyo niya ay hindi siya nito maabutan. Kaya mas pinili na lang siyang mag tigil dito sa bahay, isa pa, hindi rin naman niya alam kung saan ito hahanapin.

Mas pinili na lang niyang ipinatag ang kaniyang sarili dahil wala namang magagawa kung mag-iisip siya ng masama. Isiniksik na lang niya sa isip na may pinuntahan ang binata at hindi na nagawang magpadala sa kaniya ng mensahe, upang magpaalam.

Ilang beses na siyang nagpa-ikot-ikot sa buong bahay habang nakatanaw sa pinto ng bahay, nag-aabang sa pag-pasok ng nobyo niya.

Ilang oras na siguro niyang ginagawa iyon ngunit hindi parin bumabalik ang nobyo niya. Sa ilang oras na lumilipas ay dumadagdag ang pangamba sa kaniyang puso ngunit mas pinili na lang niyang pakalmahin ang sarili.

Darating din ang nobyo niya, darating din ito at hindi siya nito iiwan. Hindi siya nito magagawang iwanan. At wala ding dahilan para iwan siya nito, walang dahilan.

Napag-pasiyahan na lang niyang linisin ang buong bahay para lang may magawa siya.

Ilang ulit na siguro niyang nalampaso ang sahig. At ilang ulit na rin niyang pinunasan ang mga gamit ngunit wala parin ang binata. Mag-didilim na pero wala parin ito.

Naisapan niyang tawagan ang kinakapatid niya. Nag-babakasakali siyang umuwi doon ang nobyo niya.

“Hey twin bud. What is it?” Pabungad sa kaniya ng binata.

“Where are you? Are you in our home? Is Warren there?” He asked.

“Why what happened?—”

“Just answer me! Stupid!”

“How dare you called me stupid. Ikaw ang stupid, tinatanong mo ako kung nas’an si Warren ay ikaw naman ang kasama niya.” Sarkastiko nitong sabi.

“Fuck Jonax, answer me. Nandyan ba si Warren?” Frustrated na sabi niya.

“I’m home, pero walang Warren na umuwi dito. Wala dito ang kapatid na’ten.” Sagot nito.

Natigilan pa siya. Nas’an na ba yung nobyo niya? Saang lugar pa ba niya ito hahanapin?

Iyak lang ng iyak si Warren habang siya ay narito sa puntod ng nobyo niya. Walang boses ang lumabas sa kaniyang bibig, hindi siya nagsasalita, tahimik lang siyang naka-upo sa may tabi ng puntod nito at tahimik na umiiyak.

Paulit-ulit pumapasok sa kaniyang isipan ang lahat ng mga nangyare. Naiinis at sobrang nagagalit siya sa sarili niya.

Bakit ganun? Bakit kailangan pang mangyare ang lahat ng ito! Bakit! P-ta bakit!

“I’m sorry Neithan. I’m sorry. I finally found the one who killed you. I found him Neithan, i found him. All this time i was loving the man who killed you. I-m so sorry.” He just cried and cried, tears falling down. And pleading sorry.

Iniyak lang niya ang lahat, lahat-lahat ng sama ng loob niya ngunit hindi parin iyon nawala. Naroon parin yung sakit na akala niya ay matagal ng lumisan.

Ang sakit isipin na minamahal niya ang lalaking naging dahilan ng pagkawala ng dati niyang nobyo.

Gabi ng maisipan niyang umuwi. Medyo malalim na ang gabi ngunit at kumakalam na rin ang kaniyang sikmura. Hindi niya nagawang iinda iyon sapagkat ang sakit dito sa loob ng puso niya ang mas nananatili.

Tinatahak ngayon ng taxi driver na sinakyan niya ang daan patungo sa bahay ng kaniyang kaibigan. Siguro dun muna siya mamamalagi upang maiwasan narin niya ang nobyo niya, hindi pa siyang handang makita ito. Hindi pa niya gustong makita ang pagmumukha nito.

Matapos makarating doon ay lumabas na siya ng sasakyan, at binayaran ang nagmamaneho. Nakarating na siya sa condo unit ni Liam kung saan ito nakatira.

Kumatok siya matapos makarating sa labas ng pinto. Nakailang katok pa ang ginawa niya ngunit walang taong lumalabas. Walang taong handa siyang pag-buksan.

Inilabas na lang niya ang telepono at sinubukang tawagan ang kaibigan niya. Maka-ilang pag-ingay ng telepono niya ang lumipas bago may sumagot doon.

“Hey, Warren bakit napatawag ka?” Masiglang sabi ng nasa kabilang linya.

“No phone allowed.” Rinig niyang sabi ng isang baritonong boses.

“Give me back my phone. I want to talk with my friends.” Nagmamaktol na sabi ng kaniyang kaibigan.

“No phone allowed Liam. I told you, we are in the middle of tutoring, you can’t use your phone.” Rinig niyang huling sinabi ng nasa kabilang linya bago namatay ang tawag.

Nagpakawala na lang siya ng isang malakas na buntong hininga. Hindi na niya nagawang pansinin o isipin kung nas’an ngayon ang kaniyang kaibigan. Ang tanging nasa isip lang niya ay kung saan siya titira. Sa lugar na hindi niya makikita ang nobyo niya, sa lugar na hindi nito alam.

Wala na siyang maisip na lugar na maaring puntahan, kaya mas pinili na lang niyang mag booked sa isang hotel, upang doon magpalipas ng gabi.

Hindi na siya kumain, basta matapos niyang maligo ay humiga na lang siya at ipinikit ang kaniyang mga mata.

May isang butil ng luha pa natumulo doon bago siya tuluyang mahimbing sa pagkakatulog.

So many times Jonaz cursed. So many times Jonaz blewed a loud breathe but Warren isn’t showing. No Warren, no shadow of Warren and no presence of Warren. Where is he?

Pagod at inip na siyang hintayin pa ang nobyo niya na wala ng pag-asang makita pa niyang bumalik. Siya na ang gagawa ng paraan para makita ang nobyo niya.

May kung ano kasi sa sarili niyang pumapasok na kung ano-ano. Tulad na lang ng baka may masama na nangyare doon. Dahil ang alam talaga niya ay hindi iyon aalis ng hindi nagpapaalam. At kung umalis man iyon ay alam niyang babalik din.

Sumakay siya sa kaniyang kotse habang nasa isip parin ang nobyo niya. Labis niyang ipinapanalangin na sana ay walang masamang nangyare sa mahal niya, at sana ligtas lang ito.

Bahay agad ng kaibigan niyang si Caleb ang tinahak niya. Dahil unan-una sa lahat, iyon ang makaka-alam ng kinaroroonan ng taong hinahanap niya…

Dumilat ka para makita mong mahal parin kita

… Tapos ako na lang ang pipikit, para hindi ko makitang may mahal ka ng iba.!😟

CHAPTER 28

Chapter 28

       NAKARATING si Jonaz sa bahay ng kaibigan niyang si Caleb. Ang kaninang kaba niyang nararamdaman ay nabawasan ng mabasa ang nakasulat sa labas ng pinto nito.

“May bayad na ang paghahanap ng tao.” Pagbasa niya sa nakasulat.

Alam naman niyang kahit magkano ay gagastos siya para lang mahanap ang binata. Kahit ilang milyon pa ’yan ay isusugal niya makita lang ang pinaka-mamahal niya.

He use his finger prints no open Caleb house. Yeah, his finger prints is also Caleb house password.

Ewan pero ng huling pumunta siya dito ay nilagyan nito ng finger prints niya ang password ng bahay nito. Masyadi na kasi siyang madalas dito pumupunta. At nakaka-abala na siya kapag pinagbuksan pa nito. Kaya siya na ang kusang pumasok.

Naghanap agad siya sa buong bahay para hanapin ang kaniyang kaibigan ngunit wala ito doon. Wala sa kwarto, sa kusina, sa salas kaya alam na niya kung saan ang kinaroroonan nito. Ito siguro ay nasa basement nito para sa mga pag-e-eksperemento.

Alam naman niya ang daan patungo sa basement nito. Medyo na ligaw nga lang siya sa sobrang high-tech ng mga naroon, pero gayunpaman ay mabilis naman siyang naka-sunod.

Ng makapasok siya ay doon nasilayan niya ang binata. May hawak itong bagong baril at sinisipat pa nito.

Lumapit siya doon dahilan para mapukaw niya ang tingin ng binata.

Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa, kahit manghang-mangha siya sa hawak na baril ngayon ng binata ay mas pinili na lang niyang iisang tabi iyon. Kailangan muna niyang malaman ang kinaroroonan ng nobyo.

“Why are you here bud?” Caleb asked while wiping his gun with a piece of cloth.

“I need you to find someone. I need you to find Jonaz.” He directly said. “I’ll pay whatever you want. Just find Warren.”

Kunot ang noo ng kaibigan niyang tumingin sa kaniya. Binitawan na rin nito ang bagong baril at humarap sa kaniya.

“Nas’an ba si Warren? Tsaka di’ba ikaw ang kasama? Pa’no nawala? Nag-away ba kayo?” Sunod-sunod nitong tanong na animo’y nag-iimbestiga.

“We don’t fight. He just disappeared like that. I don’t know why. Just find Warren. And no more ask!”

“1 million Jonaz.”

“Deal.”

Nagsimula ng maglakad ang kaibigan niya hanggang sa makaharap iyon sa high-tech nitong computer. Maraming beses itong nag-tipa doon at maraming mga lumalabas na hindi niya maintindihan.nalulugaw lalo ang utak niya kapag tinitingnan iyon.

“Warren book in the hotel for an hour ago.” Caleb said.

Naikunot niya ang kaniyang noo. Bakit naman pupunta ang nobyo niya sa hotel? Anong ibig nitong sabihin? Ano’ng nangyayare?

“May kasama ba siya?” Ang tanong agad niya na pumasok sa kaniyang isipan.

“Watch the cctv caught him an hours ago, while booking in the hotel.” Caleb said then he pressed the play button.

Kitang-kita niya ang nobyo niya kuha ng cctv mag-isang nag booked sa isang hotel. Ang hindi lang niya maunawaan ay kung bakit naroon iyon? Anong dahilan niya? Hindi lang niya makuha ang lahat. Sobrang mahirap lang intindihin.

“Just transfer the money to me, tommorow. I might needed it.” He said while smirking. “Go and chase after your boyfriend. Mukhang may tampo iyon sa’yo.” Sabi nito at umalis na.

Nakita na lang niyang muli itong bumalik sa ginagawa nito kanina.

Ang naiwan lang sa isip niya ay ang sinabi ni Caleb. Nag-tatampo ba talaga ito sa kaniya? Hindi e, masaya pa naman ito kanina nung umalis siya, at wala siyang makuha na nag-tatampo ito. Hindi niya maintindihan.

Ganunpaman ay pupuntahan parin niya ang binata. Pupuntahan parin niya ito upang malaman ang dahilan ng pag-lisan nito.

He was going crazy to think of this shit! What the f-ck is this shit!

Matapos makalabas ng bahay ng kaibigan ay mabilis siyang sumakay sa loob ng kotse at mabilis iyong pinaandar.

Hindi parin mawala sa kaniyang isipan ang pagkaka-kunot nito. Hindi parin niya alam kung anong nangyayare.

Nakarating siya sa hotel na iyon ngunit ayaw siyang pagbigyan ng stuff ng hotel. Hindi daw ito nagbibigay ng impormasyon ukol sa mga taong naroon.

“We’re really sorry sir. I can’t give you information. Just go back.”

Galit na siya ngunit tinitimpi lang niya ang kaniyang sarili. Nag-iisip pa siya ng dahilan kung pa’no siya makakapasok sa loob ng hotel na iyon.

“Hey bud what are you doing here?” He heard his friends voice.

Lumingos siya ng tingin at nakita niya si Luis na kunot ang noo nakatingin sa kaniya.

They do the hand signs.

“What are you doing here?” He asked back.

“I owned this place, so that i’m here.”

Nagpantig sa kaniyang tainga ang sinabi nito. Kaibigan niya ang may-ari ng mamahaling hotel na ito? Bakit hindi niya alam?

“Are you sure?” Mangha paring tanong niya.

Tumango lang naman ang binata. “Ano bang kailangan mo dito?”

“Narito sa loob ang nobyo ko. Nag-away lang kami kaya nag booked siya sa hotel na ito. Gusto kong makapasok pero hindi naman ako pinapayagan.” Pagsisinungaling na lang niya sa kaibigan.

“Yung nobyo mo ay yung kinakapatid mo di’ba?” Tanong nito.

Tumango na lang siya bilang sagot. “Come on bud, help me out. I need a spare key if his room, and also the number of his room.” He said.

Lumapit si Luis sa information desk at nagsalita iyon. “Warren Charles levi.” Pagbanggit ng kaibigan niya sa pangalan ng nobyo niya.

Tumango naman ang dalaga at nagbigay iyon ng spare key. “Room 122 po.” Sabi nito na bahagya pang iniyuko ang ulo. Mukhang strikto yata ang gwapo niyang kaibigan.

Kinuha niya ang spare key at binalingan ng tingin ang kaibigan. “Thank you.” He said then walked out.

“Good luck bud, sana magkaayos na kayo.” Pahabol pa nitong sabi.

Inisang lingon lang niya ang kaibigan at itinaas ang kamay, iminwestra ang gitnang daliri.

Ngayon masasagot na rin ang tanong niya. Masasagot na rin kung bakit nilisan ng nobyo niya ang bahay nila. Kung anong dahilan nito ay iyon ang aalamin niya.

Matapos niyang makasakay sa elevator ay pinindot na niya ang palapag kung nas’an ang silid ng nobyo niya.

Napangiti na lang siya ng makita iyon. Huminga muna siya ng malalim bago ginamit ang susi at binuksan ang silid nito.

Nang makapasok siya at tahimik ang buong lugar. Walang maririnig na ingay.

Tuluyan siyang pumasok hanggang sa makarating siya sa loob ng kwarto. Pinihit niya iyon pabukas, pumasok at dahan-dahang sinara ang pinto.

Tumambad sa kaniyang mga mata ang natutulog niyang nobyo. Mahimbing itong natutulog ngunit makikitang may bigat itong nararamdaman.

Yung bigat na nakita niya ng una niya itong nakita. Yung kahit nakapikit ay makikita niyang malungkot.

What happened? Why is he sad? Why?

Hindi na niya nagawang gisingin ang nobyo niya. Malalim narin naman ang gabi kaya tumabi na siya pahiga dito.

Hinalikan niya ito sa noo. “Gusto kong malaman kung bakit bigla-bigla ay gusto mo na lang akong iwan. Sana kung anoman ’yung dahilan mo mahalin mo parin ako, dahil mahal kita at handa akong gawin lahat para sa’yo.” Sambit niya sa natutulog na nobyo niya bago niya ipinikit ang mga mata at nagsimula na ring matulog.

Nagising si Warren kinabukasan na tila may kung sinong nakayakap sa kaniya. Iminulat niya ang mga mata habang bahagya pa itong kinukusot-kusot.

Nagulat pa siya ng bahagya ng makita ang nobyo niya na nakatitig lang sa kaniya habang ang mga ngiti nito ay nakarehistro sa mga labi.

“Goodmorning.” Masayang pagbati nito ngunit hindi kabaligtaran naman ito ng nararamdaman niya.

Mabilis ang pag-tibok ng kaniyang puso na tila nananabik sa nobyo niya. Yung pakiramdam na ngayon lang niya ito muling nakita. Pero mas nanaig sa kaniyang damdamin ang galit.

Tumulo ang mga luha sa mga mata niya punong-puno ng mga naghalo-halong emosyon. Galit, puot, pagka-sabik, lungkot at kung ano-ano pa.

Bakit nagpakita pa ito? Bakit nandito ito? Hindi pa siya handang makita ito. Ayaw pa niyang makita ito, ayaw niyang masilayan ang mukha nito. Ayaw niya! Ayaw niya!!!

“What are you doing here?!” Matigas niyang tanong ng makabawi sa pagkabigla.

Naging seryoso ang mukha ng nobyo niya na kaninang masaya. “I should be the one asking you that. Why are you here? Why do you leave? What made you leave? Do you have problems with me? Don’t you love me anymore? Like f-ck Warren! LIKE F-CK! i’m going crazy to think about where the hell are you. I’m going crazy finding you. And i’m going crazy to think, what did i do wrong.”

Hindi niya mapigilan ang mga luha sa mga matang paulit-ulit pumatak sa kaniyang mga mata. Hindi niya kayang pigilan, naninikip narin ang dibdib niya. Sobrang sikip at hindi na siya makahinga.

“Umalis kana Jonaz. Umalis kana dito—”

“Why?” Sansala nito sa iba pa niyang sasabihin.

“Dahil ayaw kitang makita!” Sinalubong niya ang mga mata nito.“Jonaz ayaw kitang maamoy.” Panay na ang pag-tulo ng luha sa kaniyang mga mata. “Ayaw kong makita yung mukha ng isang katulad mo. Ayaw kitang maramdaman! Ayaw kitang makasama! Ayoko na Jonaz. Ayoko na!” Paputol-putol na ang boses niya dahil na rin siguro sa emosyong namumutawi sa katawan niya. “Jonaz ayoko na. Ayoko na, tama na.”

“Bakit?” Nakita niya ang isang butil ng luha sa mga mata nito na agad naman nitong napunasan. Inisang tingin nito ang mga titig niya. “Hindi kita maintindihan. Gusto kong ipaintindi mo sa’kin kung bakit bigla-bigla ay ayaw mo na akong makita. Kung bakit bigla-bigla nagbago kana. Gusto kong malaman Warren! Gusto kong malaman yung dahilan.”

“Umalis kana lang.” Malamig na bigkas niya.

Hinagilap nito ang kamay niya na bahagyang nanlalamig ngunit paulit-ulit niyang niyang inaagaw. Ewan pero ayaw niyang sabihin ang dahilan niya sa binata. Ayaw niyang muling ipaalala pa dito yung mga nangyare.

“Please Warren. I’m begging you. Tell me. Tell me what happened. Bakit naging ganito kana? Anong nangyare.” Kating-kati na itong malaman ang dahilan niya. “Wala naman akong nagawa sa’yo. Wala akong naaalalang nagawa ko sa’yo.” Gulong-gulo na ito. “Bakit Warren? Naisip mo na ba na mas mahal mo parin yung dati mong nobyo? Napagtanto mo pang mahal mo parin yung nobyo mo na matagal ng patay—”

Hindi na niya ito pinatapos sa pagsasalita. Binigyan niya ito ng isang malakas na sampal. Sinabayan niya ang mga titig nito.

“Wala kang karapatan para sabihin ’yan!” Huminga siya ng malalim habang ang mga ngipin ay nag-ngingitngit. “Alam mo bang ikaw ang may dahilan kung bakit namatay si Ethan. Jonaz, oo ikaw ang pumatay sa dati kong nobyo. Ikaw ang nakabangga sa kaniya nung gabing iyon, alam mo ba yun?”

Nagulat pa si Jonaz sa mga sinabi ni Warren. At ang mga alaala niyang gustong-gusto na niyang malimutan ay bigla bumalik sa kaniyang alaala.

Yung gabing nagmaneho siya at nakabangga siya ng tao, at sa sobrang takot niya ay mas pinili na lang niyang iwan ito.

Ngayon tila sinampal siya ng kaliwa’t kanan sa mga nalaman. Na siya pala ang pumatay sa dating nobyo ng binata. Na siya pala ang nakabangga dito.

Tila nalaglag siya sa mataas na gusali, walang lakas na tila nanulumo ang katawan. Wala narin siyang mukhang maiharap sa binata kaya mas pinili niyang yumuko.

“I-I’m sorry.” Pautal-utal niyang sabi.

Kinapitan ni Warren ang nobyo niya sa kwelyo ng damit nito. “Bakit Jonaz, mababalik ba nun yung buhay ng nobyo ko? Mababalik ba ng sorry mo yung buhay niya? Mabubuhay ba siya sa simpleng sorry lang? Ano sa tingin mo? Huh!” Na puno na siya ng maligalig na emosyon. Habang nakalukob sa kaniya ang matinding galit.

Gusto niyang sapakin ito. Gusto niyang patayin din ito para man lang makabawi siya sa ginaw nito. Para naman maramdaman nito yung sakit at pangungulilang naramdaman niya. P-tang ina. Ang sakit e.

“Nakapatay ka ng tao Jonaz. At yung hustisya na kinailangan ko ng mga araw na iyon, hindi sa’kin binigay. Nakapatay tapos ngayon masaya kang namumuhay? Masaya ka parin na parang wala lang sa’yo.” Humagilap siya ng hangin. “Umalis kana Jonaz, hiwalay na tayo. Hindi na kita kailangan sa buhay ko. Hindi na kita mahal. Umalis kana.” Tila napunit ang kaniyang puso sa mga sinabi niya.

Gulong-gulo na ang isip niya ngayon. Kailangan niya ng espasyo, kailangan niya ng hangin para makahinga…

CHAPTER 29

Chapter 29

       UMALIS si Jonaz na bagsak ang kaniyang mga balikat. Malungkot din at puno at mabigat ang kaniyang nararamdaman.

Halos kainin siya ng emosyon, lahat ng mga kinatatakutan niya ay ngayon narito na sa puso niya. Naglalakbay na iyon at natatakot na siya.

Natatakot siyang mawala si Warren sa piling niya, takot na takot siya. Takot din siya sa mga alaalang nung araw na nakabangga siya. Bumalik muli at tila naging sariwa ang lahat ng iyon.

Takot na takot siya ng mga araw na iyon, at sa kagustuhan ng ama niyang ’wag makulong ay ito ang gumawa ng paraan mapaikot lang ang batas.

Siya ang may kasalanan at siya dapat ang may responsibilidad doon. Nakagawa siya ng sala pero narito parin siya at masayang namumuhay.

Wala siyang karapatan. Dapat matagal na siyang nasa loob ng kulungan upang pagdusahan ang ginawa niya. Kung hindi sana siya nag-inom ng gabing iyon hindi sana niya mapuputol ang kaligayahan ng taong iyon.

Hindi sana nakaramdam ng sakit ang kinakapatid niya. Hindi sana iyon nagdudusa ng mga lumipas na araw at gabi. Hindi siya makapaniwalang siya pala ang naging dahilan kung bakit nawala ang mga matatamis nitong ngiti. Siya pala ang naging dahilan kung bakit ilang taon nitong dinusa ang sakit at pangungulila. Siya pala ang naging dahilan kung bakit nawalan ng kaligayahan ang kinakapatid niya.

Huminga siya ng malalim at malakas iyong ibunuga. Sobrang dami na ng iniisip niya. Samu’t sari narin ang mga emosyon na namumutawi sa kaniyang buong pagkatao.

Lutang ang sarili niya habang nagmamaneho at tinatahak ang daan patungo sa bar ng kaniyang kaibigan. Kay Quill upang palipasin ang araw na ito.

Walang ginawa si Warren kundi ang umiyak. Iniyak lang niya ang lahat, halos manikip na rin ang kaniyang dibdib sa mga samu’t saring emosyong namumutawi sa kaniyang buong pagkatao.

Hindi niya alam at hindi siya makapag-isip ng tama. Hindi niya alam kung anong iisipin, at hindi niya alam kung anong gagawin. Basta ang alam lang niya labis siyang nasasaktan.

Tinatanong din niya sa kaniyang sarili, kung bakit si Jonaz pa? Bakit si Jonaz pa ang nakabangga sa nobyo niya? Bakit ito! P-ta lang e. Nasasaktan siya!

Siguro tama lang ang ginawa niya. Tama lang na hiwalayan niya ang binata. Kahit masakit man, ay handa siyang gawin.

Pinag-iisipan pa niya kung anong gagawin niya. Kung mananatili na lang siyang tikom ang bibig o muli niyang pagbubuksan ang kaso. Heto na, nakita na niya ang hustisya, abo’t kamay na niya ito. Hustiya na matagal niyang inaasam. Ngayon ay sa isang pitik ng kamay na lang niya ay makakamtan na niya.

Pero ang tanong niya sa sarili kaya ba niya? Kaya ba niyang ipakulong ang taong ngayon ay tinitibok parin ng puso niya? Kaya ba niyang gawin iyon?

Argh! He don’t know. He can’t think! F-ck! Bakit kailangan pang mangyare ang lahat ng ito? Bakit?

Humugot siya ng isang malakas na buntong hininga. 

Tumayo na siya at bumangon. Matapos mag check out ay sumakay siya ng kotse. Ngayon ay tinatahak niya ang daan patungo sa himpilan ng pulis.

Dala na rin siguro ng magulong isip niya kaya hindi na siya makapag-isip ng tama. Siguro ito na ang pinaka-maganda niyang gagawin. Ang makuha ang hustisya sa pagkamatay ng nobyo niya. Alam niyang masakit itong gagawin niya, ngunit ginagawa niya lang ang lahat ng ito para sa dati niyang nobyo na tinanggalan ng kasiyahan. Na sana ay mabubuhay pa ng matagal ngunit agad iyong kinuha.

Diretso siyang pumasok sa loob ng presinto. Mabibigat pa ang bawat paghakbang niya. Nagdadalawang isip kung itutuloy pa ba niya o huwag na lang, pero dahil nga nandito na siya. Wala ng atrasan. Masaktan na siya kung masaktan, basta nakuha niya ang hustisyang matagal ng ipinagkait sa kanilang dalawa ng dati niyang nobyo.

“Good morning, what can i do for you?” Pabungad na tanong sa kaniya ng pulis habang nakalahad ang mga kamay nito sa upuan. Sinenyasan siyang umupo.

He sit and cleared his throat. Diretso siyang tumingin sa mga mata ng gwapong pulis na nasa harapan niya.

“Good morning, i’m Warren Charles Levi,” pagpapakilala niya.

“I’m Carlosz Morgan.” Pagpapakilala naman nito.

Sinabayan niya ang pagkakatitig nito, tumikhim siya bago nagsalita. “Gusto kong muling pabuksan ang kaso tungkol sa pagkamatay ni Ethan De florentino, dalawang taon na ang nakakaraan. Alam ko na kung sino ang nakabangga dito. At gusto kong muling pa-imbestigahan ang naudlot na kaso. Sana ngayon tuluyan ko ng makuha ang hustiya.” Matatag niyang sabi…

Masakit ang ulo ni Jonaz ng siya’y magising sa maingay niyang telepono na paulit-ulit na nag-iingay. Iminulat niya ang mga matang namamaga dahil sa pag-iyak at sinagot ang tawag.

“F-ck bud,  pinabuksan ng kinakapatid mo ang kaso tungkol sa pagkamatay ni Ethan De Florentino. At ikaw ang suspect na tinutukoy niya sa pagkamatay nito.” Diretsahang sabi ng kaibigan niya sa telepono.

Agad siyang napabalikwas ng bangon at hindi siya nakapag-salita. Hindi siya makapaniwalang magagawa ito sa kaniya ng nobyo niya.

“Don’t worry bud, i’ll help you. Narito din naman si Vicente para maging lawyer mo, ipapanalo na’ten ang kaso. Babaligtarin na’ten ito.”

“Susuko ako.” Diretsahan niyang sabi. “I don’t need you to get involved. Kasalanan ko ang lahat, Carlosz. Ako ang nakabangga kay Ethan at tinakbuhan ko pa ito. I’m responsible for what i’ve done. I don’t need your help either help of Vicente. Panahon na para pagbayaran yung ginawa ko. At gusto kong gawin mo kung ano yung tapat na gawain ng isang pulis. Arrest me. I surrender.” He said then he ended the call.

Ito na ang dapat niyang gawin, ito ang dapat niyang gawin kung ang kapalit naman nito ay kaligayahan ng nobyo niya. Pagbibigyan niya ang gusto nito. Hindi na siya susuko, hinding-hindi na.

Nilingon niya ang kaibigan niyang mahimbing parin natutulog. Siguro ito ang naghatid sa kaniya nung nag-inom sila.

Gumayak na siya at lumabas sa kwarto nito hanggang sa tuluyan na niyang nilasan iyon.

Nag-tungo siya sa bahay niya, naligo, nagbihis at muling umalis. Tinahak niya ang daan patungo sa presinto sa kaniyang pagsuko.

Narito ngayon nag-tigil si Warren sa bahay ng nobyo niya. Yung bahay kung saan minsan na ring pinag-tigilan nilang dalawa ng kinakapatid niya. Kung saan sila nagkaroon ng masayang momentum nito.

Labis ang lungkot niyang nararamdaman ngayon. Tila yung sakit na nararamdaman niya ay na-doblehan pa. Masakit e, sobrang sakit. Lalo’t siya pa ang dahilan kung bakit makukulong ang nobyo niya. Hindi man niya naisin ngunit yun ang dapat. Dapat pagbayaran ni Jonaz kung ano yung mga ginawa nito.

Tila kay lalim ng tinatanaw niya at malalim din ang iniisip ng marinig niya ang pag-tunog ng telepono niya.

Agad niya itong hinagilap at walang buhay na sinagot ang tawag. “Hello?” Pabungad niya.

“Hello Sgt. police Carlosz Morgan, speaking.” He said in the other line. “Kusa ng sumuko si mr. Jonaz Guivarra na kinakapatid mo, inamin na niya lahat ng mga kasalanang ginawa niya, pansamantala na siyang nakakulong dito sa jail.” Sabi pa nito.

Gulat ang bumantas sa kaniyang pagkatao. Alam niyang mangyayare ang mga bagay na ito ngunit bakit parang hindi siya handa. Bakit parang nabigla pa siya sa mga nangyare.

Hindi niya napaghandaan na si Jonaz pa ang mismong susuko sa pulis. Akala niya ay itatanggi pa nito. Akala niya ay muli nitong pagtatakpan ang ginawa nito. Akala niya ay muli nitong lalabagin ang batas.

Tila may kumidlit na kosensya sa kaniyang pagkatao sa mga sinabi nito. Gusto ng bibig niyang sabihin na ihinto na ang kaso ngunit habang naalala niya kung paanong walang habas na sinagasahan ang nobyo niya, ay iyon ang nagiging dahilan kung bakit niya pinanghahawakan ang mga bagay na dapat maikulong ang may sala.

“Thank you.” He said in a flat toned then he ended the call.

Inilagay niya sa kaniyang dibdib ang telepono habang nasa isip ang kalagayan ng nobyo niya ngayon. Kung kamusta ito, kung kaya ba nitong magtagal sa kulungan, at kung kumain na ba ito.

Sobrang daming mapag-alalang tanong ang pumapasok sa kaniyang isipan, pero dapat parin siyang manindigan. Nakuha na niya ang hustisya. Siguro kailangang pagbayaran talaga ng binata ang mga nagawa nito.

Lumabas siya ng bahay dahil tila nasasakal siya sa loob at hindi siya makahinga. Gusto niya ng sariwang hangin. Kailangan niya ng sariwang hangin.

Naglakad-lakad siya hanggang sa hindi niya namalayan na narito na pala siya sa harap ng puntod ng namayapa niyang nobyo. Malayo-layo din ang nilakad niya habang hindi pinapansin ang init ng araw na tumatama sa katawan niya.

Bumagsak ang mga luha sa kaniyang mga mata. Bakit nga ba siya dinala ng kaniyang mga paa dito? Para ano? Para muling pahirapan ang sarili? Para muling umiyak?

Umupo siya habang nakatanaw parin sa puntod ng namayapang nobyo. “Ethan, nakuha ko na yung hustisya na dati ko pa minimithi..” Nanginginig ang mga boses niya dahil na rin siguro sa pag-iyak niya. “Nakuha ko na yung hustisya sa pagkamatay mo. Nabigyan kana rin ng hustisya sa kinatagal-tagal ng panahon.” Sabi pa niya.

Para siyang may sira sa ulong kinausap ang patay habang umiiyak ng umiiyak. Wala siyang nagawa kundi umiyak.

Hindi siya makapaniwalang ang kapalit ng hustisya para kay Ethan ay ang pagkakakulong pala ni Jonaz. Ang taong ngayon ay mahal na mahal na niya.

Humugot siya ng isang malakas na buntong hininga. Tumayo na siya matapos makapag-paalam sa puntod ng binata.

Umalis na siya at muling naglakad. Wala sa sarili at para siyang naglalakbay lang sa buwan habang lakad lang siya ng lakad. Hindi na niya ininda kung masakit man sa balat ang araw na ngayon ay tayong-tayo na. Mainit din ang sikat nito.

Hindi niya alam ngunit natagpuan na lang niya ang kaniyang sarili patungo sa himpilan ng pulis. Hindi niya alam kung anong ginagawa niya dito, basta narito lang siya.

Malapit na siya, konting hakbang nalang ay mararating na niya ang himpilan ng pulis, ngunit isang hakbang pa ang ginawa niya ay nagdilim na ang buong paligid niya. Hanggang sa tuluyan na iyong kinain at bumagsak ang katawan niya.

Dala na rin siguro ng matinding pagod at init na nagmumula sa araw kaya nawalan siya ng malay.

Natagpuan na lang niya ang kaniyang sarili sa loob ng silid. Puti ang silid na iyon at ng ipalibot pa niya ang mga mata sa kabuuhan nito ay napag-tanto niyang narito siya sa isa sa mga silid ng ospital.

Anong ginagawa niya rito?

“Gising kana pala mr. Levi.” Napabaling siya sa gawi ng pinto ng bumukas iyon at iniluwa niyon ang isang gwapong lalaki na naka-suot ng uniporme ng pulis.

Kung hindi siya magkakamali ay ito si Sgt. Carlosz Morgan, na nakausap niya ng muli niyang ipabukas ang kaso.

Ang ipinagtataka lang niya ay kung paano nakapasok ang lalaking ito dito? Ito ba ang nagdala sa kaniya? Hindi na malabong ito nga.

“Ako ang nagdala sa’yo dito ng makita kitang nakahandusay sa sahig.” Pagkwento pa nito. “Kung hindi ka nga lang mahal ng kaibigan ko ay hindi kita tutulungan. Lalo’t ikaw pa ang dahilan kung bakit ito naka-kulong ngayon.” Mahina at halos bulong nitong sabi ngunit pakinig na pakinig niya.

Hindi siya nakapag-salita at nanatili na lang siyang tahimik. Hindi rin naman niya alam kung anong sasabihin.

Awkward.

“Kamusta ang lagay mo? Alam kong hindi magugustuhan ni Jonaz kapag nabalitaan niya ito. Hindi ko na nga sinabi sa kaniya dahil alam kong magwawala iyon.” Muli nitong sabi. “Alam mo bang bago siya makulong ay ibinilin ka niya sa’kin. Sabi niya ay bantayan kita hangga’t maari, lalo na tulad ngayon na muntik ka ng mapahamak.”

Buti na lang at pumasok abg doktor kaya naputol ang iba pa nitong sasabihin. Gwapo ang doktor na ito at matatamis din ang mga ngiting pinapakawalan.

“I’m off.” Sabi ng pulis, mukhang ayaw nitong mapakinggan ang mga sasabihin ng doktor.

Nakatingin lang siya lalo na ng lumabas na ang binata. Diretso niyang tinanaw ang doctor habang hinihintay niya ang sasabihin nito. Hindi naman siguro malala ang kondisyon niya? Nahilo lang naman siya dahil sa pagod at init hindi ba???

CHAPTER 30

Chapter 30

     HINDI niya mawari kung nang-aasar ba ang doctor na kaharap niya. Panay kasi ang pag-ngiti nito sa kaniya sa hindi malamang kadahilanan.

“Ano ho ba ang resulta ng test doc?” Seryoso niyang tanong. “Di’ba nahimatay lang ako dahil sa pagod at init? Wala naman sigurong iba pang dahilan, hindi ba?”

“Yes, you’re right. You passed out because of tiredness but there’s something else, kung bakit ka nag passed out.” Tumikhim ito bago muling ngumiti sa kaniya. “I know it’s hard to believe but you should believe this.” Tumigil ang doctor na tila tinatantiya lang nito ang iba pa nitong sasabihin. “You’re pregnant.”

Muntik na siyang masamid sa sarili niyang laway ng sandali niyang malunok iyon.

Isang mahabang pagkakakunot ng noo ang ginawa niya. Isang malaking tandang pananong din ang sumilay sa taas ng ulo niya.

Nagbibiro ba ito? Pa’no pa na buntis ang isang lalaki?

“Doc, mahilig pala kayo mag-biro, bakit hindi niyo naman agad sinabi.” Sarkastiko niyang sabi.

Habang nakatingin siya sa mga mata nito ay kitang-kita niya ang pagka-seryoso doon. Walang halong pagbibiro ang itsura nito. Halatang seryoso sa mga binitawan nitong salita.

“Seryoso ho kayo?” Tanong niyang muli kapag-kuwan.

“Here’s the result, see for yourself mr. Levi.” He said.

Kunot noong inabot niya ang resulta na inabot nito sa kaniya. Binuksan niya ang envelop at sinilip ang resulta.

Gulat ang bumantas sa kaniyang mukha ng makita ang resulta. Paulit-ulit pa niyang binasa ang mga nakasulat doon ngunit iisa at iisa parin ang nakasulat doon.

“I tested your blood maybe three to four times, at isa lang ang lumalabas doon. Mr. Levi you’re pregnant. Isa kana rin sa lalaking nabubuntis, just like me.”

Napatingin pa siya sa huling sinabi ng doctor. “You mean, nagbuntis karin?” Tanong niya.

Tumango naman ito. “A child in my owned.” He said. “By the way, i have something else to attend to. So i have to go, tingnan mo na lang sa resulta ng test mo kung ano yung bawal at dapat mong gawin, para sa kalusugan ng sanggol na ngayon ay nabubuo na sa sinapupunan mo.”

Nakatingin lang siya sa papalayong bulto ng doctor, hanggang sa makalabas iyon ng silid. Natulala pa siya sa hangin at tila kay lalim ng kaniyang iniisip.

Muling niyang ibinalik ang kaniyang tingin sa resulta ibinigay sa kaniya. Maka-ilang ulit pa niyang binasa iyon ngunit paulit-ulit lang siyang sinasampal ng katotohanan. Katotohanang buntis siya, at dapat siyang mabuhay doon.

Wala sa sariling napasapo siya sa sariling tiyan. Maraming katanungan ang pumapasok sa kaniyang isip. Tulad na lang ng, totoo kayang may sanggol sa loob ng tiyan niya? Totoo kayang buntis siya?

Alam niyang lahat ng tanong niya ay nasagot na ng hawak niyang resulta. Hindi lang talaga niya kaya pang paniwalaan ang mga bagay-bagay sa ngayon…

Mariin ang pagkakahawak ni Jonaz sa telepono habang kausap niya ang kaniyang ama. Pinipigilan lang niya itong gumawa na naman ng hakbang para makalabas siya sa loob ng kulungang ito.

“Dad, i need to be here. This is the place where i really belong.” Matigas niyang sabi sa ama.

“I don’t want to see you in jail son. I can’t bear to see you like that. Allow me to help you. Allow me to pulled some strings.” Pamimilit pa ng ama niya sa kaniya.

“That’s the reason why Warren is mad at me right now?!” Hindi niya mapigilan ang singhalan ang kaniyang ama. “Ang paggawa mo ng paraan ang naging dahilan kung bakit galit siya sa’kin ngayon. Kung hindi mo sana ginawa iyon edi sana matagal ko ng napagbayaran yung kaso ko. Dad, handa na sana akong sumuko nung mga araw na nakabangga ako, pero dahil sa pinigilan niyo ako at sinabi niyong kayo na ang gagawa ng paraan, hindi natuloy ang pag-suko ko.” Tumigil siya saglit bago muling nagsalita. “Kung hinayaan niyo lang sana akong sumuko nung nga araw na iyon edi sana matagal na akong nagbayad. Don’t do something stupid dad. Don’t get involve, hayaan niyo akong pagbayaran ko yung mga ginawa ko. I’m old enough, i can handle myself and my own problem.” Matatag niyang sabi bago pinatay ang tawag.

Sana naman sa mga sinabi niyang iyon ay hindi na siya kulitin ng ama. Sana sa mga sinabi niyang iyon ay hayaan na siya ng kaniyang ama.

“Are you done talking to your father bud?” Carlosz asked.

Bumaling ang tingin niya sa pulis niyang kaibigan. Inabot niya ang telepono dito at tumango-tango bilang sagot sa tanong nito.

Sumeryoso ang mukha niya kapag-kuwan ng maalala niya ang nobyo niya.

“Kamusta si Warren? Okay lang ba siya? Kumakain ba siya? Umiiyak parin ba siya? Alam mo ba kung nas’an siya  ngayon?” Sunod-sunod na tanong niya.

Seryosong tumingin sa kaniya ang binata. “As of now, he’s fine.” He answered.

Naguluhan siya sa tanong nito. Ibig ba nitong sabihin may nangyare sa nobyo niya. “Why? What happened to him?” He asked again.

“Kahapon nakita ko siya malapit sa labas ng presinto. Dahil nga sa sinabi mong sundan ko siya, at bantayan ko siya kaya ginawa ko.” Nakikinig lang siya sa patuloy nitong pagsasalaysay. “Doon siya nakatira ngayon sa bahay na tanging mag-isa lang siya. Nag-punta siya sa sementeryo at doon ay walang sawang umiyak. Pagkatapos, papunta siya sa presinto, malapit na siya sa presinto ngunit nag passed out siya, buti na lang at mabilis akong tumakbo palapit sa kaniya at nasalo ko ito. Kung—”

“F-ck bud, why?!” Napatayo siya at mahigpit na napahawak sa bakal ng kulungan. Agad siyang kinain ng matinding pag-aalala, para sa nobyo niya.

“Relax bud, madali ko naman siyang naisugod sa hospital. At ngayon ay iniwan ko siyang may malay, walang galos at ligtas, kaya kumalma kalang.” Pagpapakalma nito sa kaniya.

Ganunpaman ay hindi niya magawang kumalma. Kinakain siya ng matinding pag-aalala. Ngayon wala siya sa harapan ng nobyo niya, pa’no na ito ngayon? Mas lalo siyang binabanaagan ng kaba.

Kahit ganunpaman ay wala naman siyang magagawa. Gustohin man niyang bantayan ito ng pilihim ngunit hindi niya magawa. Kailangan parin niyang pagbayaran kung anong mga nagawa niya.

“Bud, ikaw na lang ang maaasahan ko. Please keep on keeping eyes on him. Please save him if needed, help him if something happen—”

“Don’t worry bud, i’ll promise.” Sansala nito sa iba pa niyang sasabihin. “I wont let you down kahit inis ako sa kaniya. Sa pagpapakulong niya sa’yo, gagawin ko parin kung ano ang gusto mo.”

“By the way, mukhang hindi muna kita masasamahan ngayon. May iba pa akong kailangang asikasuhin.” Sabi nito at matapos magpaalam ay nagmamartsa na paalis.

Naiwan siyang malungkot, lumbay, at tila pinagsakluban ng langit at lupa.

Alam ng Diyos kung gaano niya kagustong makasama ang binata. Alam ng Diyos kung gaano niya ito kagustong mayakap, mahalikan at maramdaman. Ngunit lahat ng iyon ay nalimitahan dahil lang sa isang malaking pagkakamali.

Napasambunot siya sa sariling buhok. Kamusta na kaya ang binata? Ano na kaya ang ginagawa nito ngayon?

Marami pang katanungan ang pumasok sa kaniyang isip, ngunit lahat ng iyon ay nanatiling walang kasagutan.

Nakabalik ni si Warren sa kaniyang bahay na tinitirhan. Sapo-sapo niya ang sariling tiyan habang nakatingin sa malayo.

Yung tingin na tagos sa pader at hindi kayang maabot ng kung sinoman.

Paulit-ulit siyang binabagabag ng kaniyang konsensya. Nakokonsensya na siya sa pagpapakulong niya sa binata. Gusto na niyang i-urong ang kaso ngunit kapag naalala niya ang dating nobyo ay patuloy siyang nagmamatigas.

Dagdag pa ngayon sa kaniyang isipin ang sanggol na sinasabing nasa loob ng sinapupunan niya. Patuloy paring bumabagabag iyon, hindi parin siya naniniwalang totoo ang sinasabi ng doctor dahil mahirap talagang paniwalaan.

Sa buong buhay niya ay hindi pa siya nakakakita ng isang lalaking nagbubuntis. Bago lang ito sa kaniya at ang labis lang niyang ipinagtataka kung bakit siya pa? Bakit siya pa ang napiling lalaking nagbubuntis?

Bumalik siya sa realidad ng may pumasok sa kaniyang isip. Kailangan niya ng kasagutan. Kasagutan sa mga tanong na naglalakbay ngayon sa kaniyang isipan.

Hinagilap niya sa kaniyang bulsa ang telepono niya at inilabas niya iyon. Nag-hanap siya ng balita o impormasyon tungkol sa mga lalaking nagbubuntis, kung meron bang ganun o kung totoong nangyayare iyon.

He shocked when all the articles and information about men pregnancy is in fully detailed, with pictures of them.

“Meron parang nay nga ganito?” Tanong niya sa kaniyang sarili.

Nagbasa pa siya ng nagbasa at napag-alaman niyang katulad lang ng pagbubuntis ng isang babae ang pagbubuntis ng lalaki. Nagsusuka din ito, nagiging maselan ang pang-amoy. Just like a normal pregnant women.

Napasinghap pa siya sa gulat ng marinig niya ang mga katok sa pintuan ng bahay niya. Kunot ang noo niyang inilapag ang telepono sa lamesa at nag-tungo sa harap ng pintuan upang pagbuksan iyon.

Nang mabuksan niya ang pinto, tumambad sa kaniya ang mukha ng kaniyang ama. Seryoso ang mukha nito tulad ng mukha ni Jonax nung mga araw na nakita niya ito.

“Kayo ho pala.” Sabi niya kapag-kuwan. Iniluwangan din niya ang pagkakabukas ng pinto. “Pasok ho kayo.” Inilahad pa niya ang kamay.

Tuluyang pumasok ang ama niya hanggang sa makarating silang dalawa sa salas ng bahay.

Napasinghap pa siya sa gulat ng bumaling ang titig ng ama niya sa telepono niyang nakabukas parin. Shit!

Agad niya iyong kinuha at tinago sa likod niya. “Uhmm bakit ho kayo pumunta dito?” Tanong niya na halatang binabago ang iniisip ng ama niyang naka-kunot parin ang noo, dahil sa mga nakita.

Bumaling ang tingin nito sa kaniya. Yung seryosong mukha ay napalitan ng pagsusumamo, hindi niya alam pero iyon ang nakikita niya.

“Pumunta ako dito sa kadahilanang gusto kong ipawalang sala mo na ang kapatid mo, si Jonaz. But now i changed my mind. Jonaz told me not to get involved to this, kaya pinagbibigyan ko lang siya ngayon.” Timikhim ang ama at muling nagsalita. “Alam kong nasaktan ka, ilang taon na ang nakakaraan, pero gusto ko lang malaman mo na ilang taon din bago nakalimot si Jonaz sa mga nangyareng iyon, kung nakalimutan nga ba niya.”

“Warren son, your brother is been suffering since that night happened. Labis niyang pinagsisisihan ang lahat. Nung gabing nakabangga siya, nabanggan niya ang nobyo mo, kinaumaghan gusto na niyang sumuko. Takot na takot siya ng araw na iyon, gusto niyang sumuko sa pulis at aminin kung anoman yung mga pagkakasalang nagawa niya.”

“Handa na siyang magdusa sa kulungan pero dahil nga sa ayaw kong mabahiran ang pangalan ng pamilya na’min at sa kagustuhan ko ring huwag makulong ang aking anak, ginawa ko lahat ang paraan para mapabaligtad ang kaso. And i successfully pulled out some strings. I succeed, ang hindi ko alam ako pa pala ang naging dahilan kung bakit ngayon malaki ang galit mo sa kinakapatid mo.”

Kinapitan siya nito sa kaniyang magkabilang braso. “I just want you to know that i’m the one at fault. Isa rin ako sa may kasalanan anak, kung hindi dahil sa akin, hindi ka sana nagkakaganiyan. Matagal mo na sanang nakuha ang hustisyang matagal mo ng inaasam.”

Hindi niya alam kung anong sasabihin niya. Basta na lang pumatak yung mga luha sa kaniyang mga mata.

Ano ba kasi ang dapat niyang sabihin? Basta naiwan na lang siyang tulala at hindi malaman kung anong gagawin.

Niyakap siya ng kaniyang ama kaya napayakap na lang siya dito. “Don’t cry son. Everything will be alright. I know it hurts, pero walang anumang sugat ang hindi gumagaling. Hihilumin at hihilumin din iyan ng panahon.”

Kumalas na sa pagkakayakap ang ama. Bahagya pa siyang tinapik-tapik nito sa braso niya habang may mga ngiti sa mga labi nito.

“Ayos ka lang ba dito? Inaalagaan mo ba ang sarili mo? You know, you can leave again with us. Don’t mind Jonaz, hindi naman siya mapapahamak sa kulungan, nandun din kasi ang kaibigan nito pulis na alam kong handang magtanggol dito. Mind yourself and don’t worry him. Ginusto niyang makulong, hayaan mo muna siya doon.” Pabiro pa nitong sabi.

Natawa na lang siya imbis na maiyak. Hindi siya makapaniwalang ganito kagaan ang makisama sa kaniyang ama-amahan…

CHAPTER 31

Chapter 31

       NAPATINGIN na lang siya sa pinto na pinaglabasan ng ama niya. Mga ilang minuto na rin siguro ang nagdaan simula ng umalis ang kaniyang ama.

Nanatili parin sa kaniyang isip hanggang ngayon ang mga sinabi ng kaniyang ama. 

Ewan pero mas nananaig ang kagustuhan niyang i-urong na ang kaso. Naawa na siya sa binata, missed na niya ito, gusto na niya itong makasama, mayakap, mahalikan. Alam niya kung gaano niya tinitimpi ang kaniyang sarili.

Pero pa’no yun? Pa’no ang hustisiya niya? Pa’no ang namayapa niyang nobyo?

Hindi niya alam, naguguluhan na siya sa mga nangyayare. Siguro kailangan muna niyang mag-isip-isip.

Matapos niyang maligo, magbihis ay lumabas na siya sa bahay niya. Diretso siya sa sementeryo.

Nakatanaw lang siya dito, habang niyayakap siya ng malamig na hangin ay napapapikit siya. Pakiramdam niya ay nakayakap sa kaniya ang nobyo, yung dala ng hangin ay mainit at ramdam na ramdam niya.

Hindi niya napigilan ang mga luhang pumatak sa kaniyang mga mata. Ito na ba? Ito na ba ang senyales para maging masaya siya? Para palayain niya ang sakit na naramdaman niya ilang taon na ang lumipas?

“Ethan, i’m sorry. Hindi ko kayang makuha ang hustisyang hinahanap ko para sa’yo. Selfish ako, at sinungaling ako. Minahal ko yung taong dahilan ng paglisan mo. I’m sorry Ethan, i love Jonaz. And i want to set him free. Hindi ko na kayang makita siyang nasa kulungan. Palalayain ko na siya.”

“Lagi mong tatandaan na lahat ng mga alaala nating dalawa ay patuloy lang nandito nakabaon sa puso ko.” Sabi pa niya.

Ilang beses pa niyang kinausap ang nobyo niya. At ilang beses ding pumatak ang mga luha sa kaniyang mga mata hanggang sa maisipan na niyang umalis.

Sana masaya na ang namayapa niyang nobyo sa langit, sana masaya itong makita siyang masaya.

Bawat oras na lumilipas na nakakulong si Jonaz ay hindi siya mapakali. Nakapag-bibigay din ito ng prastrasyon sa buong pagkatao niya.

Gusto na talaga niyang makasama ang nobyo niya pero ano nga ba ang magagawa niya? Wala siyang magaggawa.

Napatingin na lang siya sa labas ng kulungan ng lumapit sa kaniya ang kaibigan niyang pulis. Nakangiti iyon sa kaniya na hindi niya makuha kung anong ibig sabihin.

“Hindi ko na mababantayan ang nobyo mo.” Pabungad nitong sabi na seryoso pa ang mukha.

Napatayo siya sa pagkaka-upo at napahawak sa bakal ng kinalalagyan niya. “Bakit?!” Madiin niyang tanong.

Hindi niya alam kung anong ibig sabihin nito. Medyo magulo kasi ang isip niya at mas lalong gumulo ito ng hindi siya direktahin ng kaibigan niya.

“Kase ikaw na ang magbabantay sa kaniya.” Sagot nito na mas lalong nakapag-pagulo sa isip niya.

Pa’no niya magagawang bantayan ang nobyo niya kung nakakulong siya? Nahihibang na ba ang kaibigan niya?

“What do you mean, bud. F-ck you, just straight me to the point moron!” He said almost a shout. Irritation can see in his emotion.

“Woah, why so angry?” He said while laughing so hard. “Sabi ko nga, ikaw na ang magbabantay sa nobyo mo dahil inatras na niya ang kaso. Malaya ka ng mul—”

“He set me free?” He can’t stop but to asked even though he knew the answer.

“Do i need to say it twice.” He rolled his eyes. “Malaya kana Guivarra.” Sabi nito na inilabas ang susi sa bulsa at sinusian na nito ang kulungan.

Akmang bubuksan na nito pero pinigilan niya. “May kinalaman ba ang paglaya ko sa inyo? Kay Vicente? Sa’yo? O sa daddy ko?”

“Wala.” Ipinaikot pa nito ang mga mata. “His decision has nothing to do with us. Ngayon, kung ayaw mong lumabas at nag-aalinlangan ka. Sasaraduhan ko na muli itong kulungan.”

“Teka.” Agad niyang binuksan ang kulungan ng akmang sasarhan na nito. Lumabas na siya. “Thank you bud,” he thanked him then tap his shoulder.

May inabot sa kaniyang damit ang kaibigan. Pamalit niya kapag lumabas na siya.

Kinuha niya ito at nagpalit na. Nilukuban siya ng labis na kasiyahan ng makalabas siya ng cr.

Sa wakas, sa loob ng isang araw niyang pananatili sa loob ng kulungan ay makikita na rin niya ang nobyo niya, makikita na rin niya ito at muling mahahalikan. Mayayakap at mararamdaman. Hintayin lang siya nito. Malapit ng mangyare ang mga bagay na iyon.

Nagising si Warren kuno’t ang kaniyang noo. May tugtog kasi na bumubulabog sa kaniyang mahimbing na pagkakatulog. Sino ba naman kasi ito?

Kahit antok siya dahil gabing-gabi na ay nang-aabala parin ito, bumangon na siya. Isinuot niya ang kaniyang tsinelas at lumabas na ng kwarto.

Binuksan niya ang balkonahe ng bahay at doon tinanaw ang gumagawa ng ingay.

“Ang damdamin ko’y para lang sa’yo.” Ang kantang pumapailanlang sa kaniyang tainga. Nagulat siya ng makita niya ang pinanggagalingan ng boses. Si Jonaz, ang nobyo niya ay kinakantahan siya. Tama ba ito? Tama ba ang nakikita niya? Bakit naman nito ginagawa ang mga bagay na iyon?

Nagtama ang mga mata nilang dalawa. Hindi mapigilan ng kaniyang puso na lumukso sa tuwa. Kinakabahan siya, at ang pananabik niya ay mas lalong tumitindi.

“Kahit kailanman, hindi magbabago.” Hindi man niya masasabing maganda ang boses ng binata ngunit masasabi naman niyang kumanta ito ng tagos sa kaniyang puso. “Ikaw ang laging hanap-hanap sa gabi’t araw. Ikaw ang nais kong sa tuwina ay natatanaw.”

“Ikaw ang buhay at pag-ibig. Wala na ngang iba. Sa ’king puso’y tunay kang nag-iisa.” Naliligayahan siya doon kaya patuloy lang niyang pinakinggan ang kanta habang titig na titig sa mga mata nito.

Hindi na niya inisip pa ’yung mga tanong kung bakit narito ito ngayon.

“Di ko nais na mawalay ka, kahit sandali sa aking piling. Kahit buksan pa ang dibdib ko..” Tinuro pa nito ang dibdib kung na’san ang puso nito.

“Matatagpua’y larawan mo.” Itinuro naman siya nito. “Ikaw ang laging hanap-hanap sa gabi’t araw. Ikaw ang nais kong sa tuwina ay natatanaw.”

“Ikaw ang buhay at pag-ibig. Wala na ngang iba. Sa ’king puso’y tunay kang nag-iisa.”

Siguro kung nakakalunod ang boses nito ay matagal na siyang nalunod. Damang-dama kasi niya ang boses nito, ang bawat pagkanta nito.

Pinakinggan lang niya ang pagkanta nito hanggang sa matapos. Tila siya ay nasa langit at pinaghehele ng anghel, nakakagaan sa pakiramdam ang boses nito.

“Warren. That song i sung is all for you. I love you and i want to apologize to you. Now i’m here.” He knelt infront of him. “Kneeling infront of you.” Ngumiti ito at may inilabas sa likuran. “Ayoko ng mawalay pa sa piling mo. Mahal kita. Mahal na mahal kita,” ramdam niya ang mabilis na pagkalabog ng kaniyang puso. Hindi niya halos maramdaman ang kaniyang sarili. “Will you marry me?” Binuksan nito ang maliit na box at kitang-kita niya ang liwanag ng singsing ng ito’y tamaan ng sinag ng buwan.

Hindi siya nakapag-salita. Mas nanatili siyang walang imik habang iniisip palang niya kung anong mga sinabi nito.

Nagtagal pa ng ilang minuto at nakuha na niya ang sinabi nito. Sahalip na sumagot ay tumango na lang siya. Tumango siya na nagsasabing handa siyang pakasalanan ang nobyo niya. Handa siyang i-alay ang buong buhay niya dito.

Sariling kaligayahan naman niya ang pagtutuunan niya. At ang kaligayahan niyang iyon ay walang iba kundi si Jonaz, Jonaz Guivarra.

Natagpuan na lang niya ang sarili binabagtas ang daan pababa.

Sabik, sabik ang makikita sa kaniyang buong pagkatao. Alam niyang isang araw lang itong hindi niya nakasama, pero tila para sa kaniya isang taon na. Ganun pala kapag labis niyang kamahal ang lalaking ito.

Maluwang niyang pinagbuksan ang pinto at nakita niya si Jonaz na malawak ang mga pag-ngiti. Kahit may mga ngiti sa labi nito ay may makikita naman sa mga mata nito ang nangingilid na mga luha.

Hindi na niya nagawang timpiin pa ang kaniyang sarili, agad niyang sinunggaban ang nobyo niya at mahigpit niya itong niyakap.

Tumulo ang mga luha sa kaniyang mga mata habang yakap-yakap ito ng mahigpit. Yung yakap na akala niya ay ngayon lang muli niya nakita. Yung yakap na ayaw na niyang lumisan pa ito sa kaniyang piling.

“I’m sorry, i’m sorry, i’m really really sorry.” Gargar ang kaniyang boses habang paulit-ulit binabanggit ang mga katagang iyon. “Pinakulong kita ng hindi man lang ako nag-iisip. Sorry na dala lang ako ng emosyon ko. I’m—”

Hindi na niya natapos ang iba pa niyang sasabihin ng kumalas ang binata sa pagkakayakap sa kaniya at siniil siya nito ng mainit na halik.

Tila nabuhay lahat ng parte ng katawan niya, nakaramdam siya ng panlulukso ng kaniyang dugo.

Akala niya ay hindi na niya muling mararamdaman ang mga labi nito, akala niya ay hindi na niya muling mayayakap ng ganito kahigpit ang katawan nito.

Siya lang pala ang pumipigil sa kaniyang sarili, siya lang pala ang nagiging dahilan ng pangungulila niya sa nobyo.

Inangkla niya ang kamay niya sa leeg nito at muling siniil ng halik ang nobyo niya. Mas dinig-inan niya ito at mas lalo pa niyang pinalalim ang halikan nilang dalawa.

Wala na siyang pakialam kung may iba pang dapat siyang pag-tuunan ng pansin, basta ang alam lang niya ay gusto niyang maramdaman muli ito.

Ewan, basta na lang nilang nakita ang kanilang sarili sa loob ng kwarto, hubo’t hubad at pinagsasaluhan ang init ng kanilang mga katawan.

Yung baga na dulot ng pag-iisa ng kanilang mga katawan ay mas lalo pa niyang pinapalalim at pinapa-init hanggang sa mag-apoy iyon.

Bumaba ang mga halik ng binata hanggang sa makarating iyon sa utong niya. Napapikit siya ng maramdaman ang init ng hininga nito na tumatama sa kaniyang mamula-mulang utong.

“Uhmmm…” Napaungol siya ng sakupin ng nobyo niya ang mamula-mula niyang utong. Masarap ito sa pakiramdam niya, napapapikit na lang siya at ninanamnam ang sarap sa piling nito.

Napasambunot siya sa buhok ng nobyo niya ng kagat-kagatin nito ang mamula-mula niyang utong. Nakakaramdam siya ng kiliti pero mas nananaig sa kaniya ang sarap na pinalalasap nito sa piling niya.

Pumwesto sa likod niya ang binata, pareho silang dalawang nakatagilid.

Napapaungol siya ng mahina ng itutok ng nobyo niya ang pagkalalaki nito sa butas niya. Masarap iyon sa pakiramdam.

“Ahhhhhh…” Mahaba ang kaniyang naging pag-ungol ng marahas nitong ipasok ang pagkalalaki nito sa loob niya.

Ewan, pero nilulukob siya ng labis na kasiyahan. Akala niya ay hindi na niya muling mararamdaman pa ang nobyo niya. Akala niya ay hindi na niya muling malalasap pa ang sarap na dito niya lang naramdaman.

“Ohhhhh—shit. God.. God Warren, you’re so tight. You’re so tight darling.” He said while thrusting in and out of him.

A minutes later, his thrust went faster and faster. It went rougher and harder too.

Tanging malalakas at buong pagnanasang ungol lang ang mapapakinggan, kasama na doon ang paglagatik ng kamang kinalululanan nila, maging ang tunog na ginagawa ng pag-iisa ng katawan nilang dalawa.

Mariin ang pagpikit ng kaniyang mga mata habang ninanamnam ang sarap na pinalalasap ng binata.

Hindi niya alam kung saan ibibiling ang kaniyang ulo, hindi rin niya alam kung saan kakapit upang kumuha ng lakas. Basta mariin lang ang pagkakakuyom ng kamao niya. Bumabaon narin ang kuko niya sa kaniyang palad.

Napakagat siya sa kaniyang labi ng isagad nito ang pagkalalaki sa loob niya. Halos maramdaman na niya ang dulo ng pagkalalaki nito sa loob niya.

“Ohhhhh—ahhhhhh..ohhhh shit! Ohhhh God. Faster darling, come on. Faster.” He moaned sounds pleading.

Mas lalo pa naging mabilis ang ginawa nitong pag-ulos sa loob niya. Hindi niya kinakaya ang sarap na lumulukob sa buong pagkatao niya.

Kahit labis na ang pagtagaktak ng pawis sa kanilang mga katawan ay hindi nila ito alintana. Mas naging mapusok pa ang ginawa nilang pagtatalik.

“I’m cumming darling, i’m cumming.” He said still thrusting and thrusting his shaft inside him.

Pinagsalikop niya ang kamay nilang dalawa hanggang sa naipikit niya ang mga mata ninamnam ang init ng likidong inilabas ng nobyo niya sa loob niya.

Mabibilis ang mga paghingang pinakakawalan nilang dalawa, bumabawi palang sila ng lakas sa pagod ng ginawa nilang pagtatalik…

CHAPTER 32

Chapter 32

       NAKATITIG si Warren sa maamong mukha ni Jonaz habang natutulog ito.

Hindi niya maiiwas ang kaniyang tingin dito, hindi rin niya magawang makatulog at ipikit ang mga mata dahil natatakot siyang pagpumikit siya ay mawala na lang bigla ang nobyo niya.

Malalim na ang gabi ngunit hindi parin siya dinadalaw ng antok. Hindi parin siya nakakatulog.

Gamit ang daliri hinawakan niya ang labi nito at bigla-bigla na lang ay napapa-igik siya. Natutuwa siya, iba yung pakiramdam e. Ngayon lang muli niya naramdaman ang labis-labis na kasiyahang ito.

Muli niyang ginamit ang daliri niya at hinawakan muli ang mga labi nito, siya namang pag-igik muli niya. Nakakagigil yung labi nito, natural lang ang kulay at napaka-ganda pa ng pagkakakurba.

Naipikit niya ang mga mata at nagpanggap na natutulog ng gumalaw ito.

Muli niyang binuksan ang mga mata ng marinig niya ang mahinang pagharok nito.

Siguro kailangan narin niyang matulog. Hindi naman siguro aalis sa tabi niya ang nobyo.

Isiniksik niya ang mukha sa pagitan ng dibdib ng nobyo niya. Niyapos pa niya ito ng ubod-higpit at nalaman na lang niya na unti-unti ng bumibigat ang talukap ng mga mata niya.

Nakatulog siya dahil narin siguro sa paulit-ulit niyang naririnig ang pintig ng tibok ng puso ng nobyo niya. Iyon ang naghatak sa kaniyang mata na bumigat ang talukap at makatulog.

Tanghali na ng siya’y makagising. Naikusot-kusot pa niya ang kaniyang mga mata at iminulat niya iyon.

Napangiti na lang siya ng makita ang binata na nakatitig sa kaniya habang matatamis ang bawat pag-ngiti nito.

“Good morning.” He said then pressed his lips against him.

“Good morning.” He greeted back then he smiled sweetly too.

“Anong oras na?” Tanong niya kapag-kuwan.

“12 o’clock.” He answered.

Halos malaglag pa ang panga niya. Tanghali na? Ganun na ba talaga niya pinuyat ang kaniyang sarili kagabi para makagising siya ng tanghali na? Pero bakit nakakaramdam parin siya ng antok? God!

“Let’s take our  breakfast—mean lunch?” He suggested.

“Ayoko pa, inaantok pa ako.” Nakanguso niyang sabi at niyakap ang nobyo niya. Isiniksik ang mukha niya sa dibdib nito at ipinikit ang kaniyang mga mata.

Ramdam lang niya ang pag-alog ng balikat nito at ang mahina nitong pagtawa. “Tanghali na? Tapos inaantok ka parin?” Matatawa-tawa na lang nitong sabi.

Hindi na lang siya sumagot, sahalip ay mas lalo pa niyang isiniksik ang mukha sa dibdib nito at hinigpitan ang kaniyang pagkakayakap.

“Darling, let’s go. Let’s eat.” Pangungulit nito. “Nagugutom na ako e. Kaninang umaga pa ako hindi kumakain, hinihintay kita. Gusto ko kasing kasabay kitang kumain.”

Naimulat niya ang mga mata at inangat ang kaniyang ulo upang makita ang nobyo niya. Nagtama ang tingin nilang dalawa.

“Hindi ka pa kumakain?” Kunot noong tanong niya.

Tumango naman ito bilang sagot. “Now get up and let’s eat.”

Kahit labis pa ang antok na nararamdaman niya ay bumangon na rin siya. Alam niyang hindi talaga kakain ang nobyo niya hangga’t hindi siya napipilit.

Dahil nga kagabi pa siya walang saplot ay tumuon ang pansin nito sa katawan niyang hubad.

“Come on darling, parang ayaw ko ng mag lunch. Parang mas gusto kong kainin na lang kita.” Sabi nito na bahagya pa siyang pinasadahan ng tingin habang kagat-kagat ang labi nito.

Hindi na siya nagulat, wala narin naman siyang dapat ikahiya. Nakita na naman ng nobyo niya lahat ng parte ng katawan niya.

“Pilyo ka talaga.” Ang tanging na sabi na lang niya na siya namang ikinahalakhak nito.

Nagbihis na siya. Matapos iyon ay lumabas na silang dalawa ng kwarto.

Sa mga pagkain na naroon tatlo lang ang gusto niya. Ang blueberry jam, blueberry juice at blueberry fruits. Agad naglaway ang bagang niya.

Tumingin siya sa nobyo. “Ikaw ang gumawa nito?” Kumikinang na mga matang tanong niya.

“Nope, i just buy them, hindi naman ako marunong magluto e.” Napakamot pa ito sa sariling buhok. “Basta alam ko lang paborito mo ’yang mga pagkain na ’yan, kaya binili ko.”

Hindi niya mapigilan ang sarili kundi ang yakapin ang nobyo niya at siilin ito ng halik.

“Thank you, hindi mo parin nakakalimutan yung paborito ko.” Sabi niya at inaya na ang nobyo niyang kumain.

Napatingin pa siya sa pagkain. Naglaway siya dun sa pritong manok na batid niyang mahalang.

Ito yung paborito nilang dalawa ng nobyo niya e. Agad siyang kumuha doon at kumagat. Nanuot sa kaniyang dila ang halang ng pagkain na gustong-gusto niya.

Kumain lang siya ng kumain at paminsan-minsan ay sumisimsim siya ng juice.

Matapos kumain ay blueberry jam naman ang sinimulan niyang kainin. Masarap ito sa kaniyang panlasa.

Kumain pa siya ng kumain hanggang sa maubos niya ang jam na hawak-hawak niya.

Nagtataka lang siya, marami na siyang nakain ngunit hindi parin siya nabubusog. Mas gusto parin niyang kumain.

Kumuha siya ng isang blueberry at kinagatan iyon. Nanuot sa kaniyang dila ang lasa nito dahilan para mas manaig pa ang kagustuhan niyang kumain muli.

“Gusto mo?” Pag-alok niya sa nobyo.

Umiling naman ito. “Sa’yo na, mukhang kulang pa sa’yo ’yan e.” Nakangiting sabi nito.

Napanguso na lang siya at muling kumagat sa prutas. Kumain lang siya ng kumain hangga’t gusto niya.

Tumayo na ang nobyo niya matapos itong kumain, pumunta iyon sa kusina at may kinuha. Hindi na lang niya pinansin iyon, basta ipinag-patuloy na lang niya ang ginagawa.

Napatitig siya sa nobyo niya at nabitawan ang prutas na hawak-hawak niya. Napakagat siya sa sariling labi at hindi niya mapigilan ang mapalunok.

Topless, his boyfriend is topless, wearing only his boxer. He can see his c-ck bulging inside his boxer. Damn! It was f-cking big, so f-cking big.

Nakatitig lang siya dito habang patuloy lang ang pang-aakit na ginagawa nito sa kaniya.

Nakita niya ang isang pirasong blueberry na dala nito at nang-aakit na kinagatan nito. Buong pagnanasang nakatitig ito sa kaniya habang ginagawa ang mga bagay na iyon.

May hawak din itong baso na tanaw niyang naglalaman ng blueberry. Sumimsim iyon ngunit ang iba ay natapon. Umagos iyon sa baba nito, sa leeg, pababa sa matitipuno nitong dibdib, hanggang sa makarating sa anim na pirasong abs nito.

Sunod-sunod lang ang pag-lunok na ginagawa niya. Hindi man niya aminin ngunit dalang-dala siya sa pang-aakit nito. Damn! Shit!

Jonaz dance, sexy dance while showering the blueberry juice on his chest, down to his abs.

Hindi niya magawang maialis ang mga titig sa binata. Hindi narin siya nakapag-tanong kung anong ginagawa nito. Basta ang alam lang niya ay naakit siya at patuloy siyang naaakit.

Ngumiti ang nobyo niya dahilan para magtatalon, lumukso at gustong kumawala ng kaniyang marupok na puso.

Palapit ng palapit ang nobyo niya habang patuloy parin iyon sa pag-sayaw. Napalunok na lang siya ng sunod-sunod ng hindi man lang niya ginagawang alisin ang pagkakatitig sa mga mata nito.

Nakatingala siya dito habang sinasayawan siya, “ano bang ginagawa mo?” Nahihiyang tanong niya, “itigil mo nga ’yan.” Sabi pa niya ngunit pagtawa lang ng nobyo niya ang naging tugon nito.

Sobrang lakas na ng kalabog ng puso niya. Parang may malakas na paglindol sa loob niyon dahilan pati siya ay nararamdaman narin iyon.

Dumukwang ang binata at sinakop nito ang mga labi niya ng mga labi nito. Agad niyang tinugon at inilabas ang kaniyang dila.

Gusto pa sana niyang palalimin ang halik ngunit agad nitong pinutol. Nararamdaman niya na tila binibitin siya ng nobyo niya.

Tumayo siya at niyapos niya ang leeg nito at siniil niya ito ng mainit na halik. Hindi na siya nito maiiwasan.

Ramdam niyang ngumiti pa ang mga labi nito, hindi na lang niya ito pinansin. Ang mas pinag-tuunan niya ng pansin ay ang matatamis nitong mga halik.

“How’s my sexy dance.” Tanong nito matapos maputol ang halik.

“You dance well.” He answered sweetly. “And you’re so hot too, darling.” He said then captured his lips again.

Doon ay sumabog ang pagnanasa sa mga katawan nilang dalawa.

One by one his clothes disappeared together with Jonaz boxer.

Dito nila ginanap ang pagtatalik sa salas. Nakahiga siya sa mahabang sofa habang ito naman ay nakakubabaw sa kaniya.

“Wait a moment darling,” he said. His voice sounds seducing.

Tumayo ang binata at hinintay niya ito. Nang makabalik ito ay may dala ng baso na naglalaman ng blueberry juice.

Napakunot ang noo niya. “Anong gagawin mo diyan?” Tanong niya.

“Wait and see.” He answered.

Hindi siya gumalaw. Sahalip ay pinagmasdan lang niya ang gagawin ng nobyo niya sa juice na iyon.

“Shit!” Napasinghap siya sa gulat ng ibuhos ng binata ang juice sa mamula-mula niya itong, sinabayan naman ng paglapat ng bibig nito sa utong niya. “F-ck!”

Naiungol na lang niya ang lahat. Habang ang binata ay walang sawang tinitikman ang utong niya na may halong juice. Ipinalibot pa nito ang dila at paminsan-minsan ay pinapakilwal.

“Uhmmm..” Jonaz moaned.

“Ugh. God—Jonaz. Like that. Like that darling.”

Napikit niya ang mga mata ng muli nitong buhusan ng malamig na likido ang kabila niyang utong. Tila uhaw na uhaw ito sa paraan ng pagsipsip sa utong niya.

“God—Jonaz. Ohhhhh! God! God.”

Walang sawang in-ungol niya ng buong-buo ang pangalan ng nobyo niya.

Tumigil na ang binata sa ginagawa. Tumingin siya dito, uminom ng juice at inilapat ang mga labi sa mga labi niya.

Napamulagat ang kaniyang mga mata ng may likidong ipinasa sa kaniyang bibig. Kasabay ng pag-pasok nun ay ang pagpasok ng dila ng nobyo niya.

Walang siyang nagawa kundi ang makipag-agawan sa likidong nasa bibig niya sa nobyo niya.

Matapos iyon ay bumangon siya. Kinuha niya ang hawak nitong baso na may nangangalahating juice.

Itinulak niya pa-upo ang binata ang mapagnasang tumingin sa nobyo at ngumiti ng nakaka-loko.

“F-ck!” Jonaz cursed when he felt the cold liquid running down to the body of his c-ck down to his balls.

Malamig iyon ngunit naghalo ang lamig at init ng pasadahan ng dila ng nobyo niya ang pagkalalaki niya dahilan para mag-init iyon.

“Uhmmmm..” Mahina siyang napadaing sa ungol ng unti-unti siyang nilulukuban ng sarap na dulot ng nobyo niya.

“Shit!! God—ohhhhh Warren.” Malakas niyang na-i-ungol ang pangalan ng nobyo niya ng isagad nito ang pagkakapasok ng pagkalalaki niya sa bibig nito.

Napatingala siya at mariing ipinikit ang kaniyang mga mata. Ninanamnam niya ang sarap sa piling nito.

“Ohhhhhh—shit!” Sumasalubong narin sa pag-indayog ang balakang niya. Sumasalubong ito taas baba ng bibig ng nobyo.

Napasambunot siya sa bibig nito at iginiya ang ulo nito taas-baba.

“Ohhhh—shit! Ohhhhh God.”

Nahinto ang kaniyang pag-ungol ng tumigil ang binata. Ininom nito ang lahat ng malamig na likidong nasa baso at itinapat ang bibig nito sa pagkalalaki niyang naghuhumindik sa haba at laki. Ibinuhos nito ang likido sa pagkalalaki niya na akala niya ay ininom nito.

Muling bumalik ang sarap sa pakiramdam niya ng muli nitong ipinasok ang pagkalalaki niya sa bibig nito. Taas baba ang ginagawa nito sa tigas na tigas niyang pagkalalaki..

“God—Warren. Ohhhhhh, faster darling, come-on. Faster!” Paulit-ulit niyang pag-ungol.

Naibaling niya ang kaniyang sarili sa kung saan-saan. Napapahalinghing at napapadaing.

Pinatigil niya ang binata sa ginagawa. Umupo ito sa pagkalalaki niya..

Iginiya ni Warren ang pagkalalaki ng nobyo niya papasok sa loob niya. Pareho silang napa-ungol ng magsama ang katawan nila.

“Ohhhhhh. Ohhh—God.” He moaned because of the pleasure he is feeling.

Kinabayo niya ang nobyo niya habang ang kaniyang mga kamay ay nakakapit sa balikat nito upang doon kumuha ng lakas.

“Ohhhh—god. Ohhhhh Warren, ride me darling. Come-on, faster Warren, faster.” Jonaz maoned in full pleasure.

Sumasalubong narin ang nobyo niya sa pag-indayog na ginagawa niya dahilan para mas bumaon ang pagkakapasok ng pagkalalaki nito sa loob niya.

Panay lang ang mga ungol na pinapakawalan nilang dalawa. At ang init na kanilang pinagsasaluhan ay mas lalo pa nilang pinapabaga.

“Shit, i’m cumming darling, i’m cumming Warren. Continue what you are doing.” He moaned then after a fast and hard thrust, Jonaz spurted his hot semen inside him.

Napapikit na lang siya at dinama ang init ng likidong inilabas nito sa loob niya. So much pleasure too much to bear.

He rested his head to Jonaz shoulder. He need—they need some rest.

CHAPTER 33

Chapter 33

     ILANG araw narin ang lumipas simula ng magkabalikan si Jonaz at ang nobyo niya. Simula ng alukin niya ito ng kasal.

Napag-handaan narin naman nilang dalawa ang panahon kung kailan nila dadausin ang kasalanan, hinihintay lang nilang dalawa ang araw na iyon habang patuloy pa ang paghahanda.

Narito silang dalawa ngayon ng nobyo niya naglalakad-lakad sa ilalim ng magandang panahon. Pasalamat nga siya at napilit niya ang nobyo niyang maglakad.

Gusto kasi nitong nasa bahay lang, wala namang ibang ginawa kundi ang matulog at hayaan siya.

Mas maganda na itong naglalakad silang dalawa, atleast ramdam niyang kasama niya ito.

Nilingon niya ang kaniyang nobyo, pasimple pa itong kumakagat ng dala-dala nitong blueberry sa kanilang paglalakad.

Napangiti na lang siya habang pinag-mamasdan ang nobyo.

Ipinagsalikop niya ang mga kamay nilang dalawa ng nobyo. Nagulat pa siya ng bahagya ng wala man lang itong ginawang pagtutol, sahalip ay mas hinigpitan pa nito ang pagkakahawak sa kamay niya.

Lihim na lang siyang napapangiti habang patuloy lang silang dalawa sa paglalakad.

Tumuon ang kaniyang pansin sa batang lalaki na nakahawak sa kamay ng ama nito. Masaya ang bata at makikita din ang saya sa mga mata ng ama.

Hindi niya mapigilan ang mapahinto sa paglalakad at panoorin lang ang mag-ama.

Ewan pero may bumugsong damdamin sa kaniyang puso. Tila gusto din niyang maging ama. Tila gusto din niyang maranasang matawag na daddy, papa, o tatay. At gusto niyang sa kaniyang binhi manggagaling ang hinihiling niyang anak. Gusto niyang sarili niyang anak.

Hindi tuloy niya mapigilan ang mapahiling, na sana ay biyayaan silang dalawa ng nobyo niya ng sanggol na matatawag nilang anak, yung sanggol na nanggaling sa kanilang dalawa.

Naiingit tuloy siya sa kaniyang kaibigang si Axll, Justine at Vicente, may mga anak ito na totoong mga nanggaling sa kanila.

Sana isa rin ang nobyo niya sa mga lalaking nagbubuntis. Sana nagbubuntis din ang nobyo niya.

Ganunpaman ay masaya parin siya, masaya siyang kasama ang nobyo niya hanggang sa pagtanda, hinding-hindi niya ito iiwan. Talagang may kalahati lang ng katawan niyang gustong magkaroon ng anak.

“Darling, what are you looking at?” Naputol ang kaniyang pag-iisip ng tanungin siya ng nobyo niya.

Tumingin siya dito at umiling bilang sagot. “Tayo na.” Ipinagpatuloy na nilang dalawa ang paglalakad.

“Napapagod kana ba?” Tanong niya, medyo malayo-layo narin kasi ang nalakad nilang dalawa.

Umiling ito. At makikita din naman sa mukha nito na hindi pa pagod.

“Gusto mo bang pumunta sa kaibigan ko? Bisitahin na’ten sila?” Pag-aya niya dito.

Umakto naman itong nag-iisip ngunit sa huli ay pumayag rin. Malayo-layo kung lalakarin nila ang daan papunta doon. Kaya kumuha na lang sila ng taxi upang maghatid sa kanilang dalawa patungo sa kanilang paroroonan.

Saktong tanghali na ng makarating si Warren at ang nobyo niya sa magarang bahay na sinasabi nitong bahay ng kaibigan nito.

It’s a very huge house—mansion rather.

Hindi tuloy niya mapigilan ang mapa-isip, ilang tao lang kaya ang nakatira sa mansion na ito?

“Sino ba yung kaibigan mo na nagmamay-ari nito?” Tanong niya matapos silang makalabas ng sinakyang taxi.

“Justine, Justine Skyler and his husband Xiann Torres.” He answered while looking at him.

“His husband? Ibig sabihin lalaki ang asawa ng kaibigan mo?” Tanong niyang muli upang malinawan.

Tumango naman ito bilang sagot.

“Hindi ka maniniwala sa sasabihin ko,” paninimula nito kapag-kuwan, napatitig naa lang siya dito at pinapakinggan ang iba pa nitong sasabihin. “Ang asawa ng kaibigan kong ito ay nagbubuntis. Oo isa siyang lalaki pero nagbuntis siya. At ang nakakamangha pa doon, kambal ang batang sinilang ng asawa ng kaibigan ko. Sa katunayan nga ay malalaki na ang mga bata. Can’t believe right?”

Hindi nga siya makapaniwala, ngunit hindi narin naman siya nagulat ng ganun. Narinig narin naman niya ang mga bagay tungkol dito. Sa katunayan ay nabasa pa nga niya ito sa social media tungkol sa kaso ng mga lalaking nagdadalantao.

At mahirap mang isipin mukhang mapapabilang din siya sa mga lalaking nabiyayaan na magdalantao. Iyon ay sabi ng doctor na huli niyang makausap.

Hindi tuloy niya mapigilan ang mapasapo sa kaniyang tiyan, matatanggap kaya ng nobyo niya kung sabihin niyang isa din siya sa mga lalaking iyon? Na hindi siya normal tulad ng ibang lalaki?

“Pasok tayo.” Napukol ang kaniyang pag-iisip ng magsalita ito. Hinawakan din nito ang kamay niya at pinagsalikop.

Nagsimula na silang dalawang maglakad hanggang sa makarating sila sa labas ng gate.

Pinindot ng nobyo niya ang doorbell ng tatlong boses, maya-maya ay namangha siya ng bigla-bigla na lang bumukas ang pinto ng gate kahit wala namang taong nagbukas. Automatic?

Kahit medyo namuling siya ay hindi na lang siya nagtanong. Nakakahiya naman kung malaman ng nobyo niya na ignorante siya pagdating sa mga ganung klaseng automatic na gate.

Binagtas nilang dalawa ang daan hanggang sa makarating naman sila sa labas ng pinto ng bahay ng kaibigan nito.

Hindi na nila nagawang kumatok dahil kusa ng bumukas iyon. Isang matipuno at gwapong lalaki ang unti-unting sumisilay sa kaniyang paningin habang unti-unti ding lumalawak ang pagkakabukas ng pinto.

Gwapo nga ang isang ito, pero hindi naman niya ipapatalo ang mahal niya, ang nobyo niya.

Mas lalo pang dumagdag sa kagwapuhan ng binata ang pag-ngiti nito. Bumaling ang tingin nito sa kaniya at ngumiti dahilan para mapangiti din siya.

Naputol ang pagngiti nilang dalawa ng biglang marinig ang pagtikhim ng nobyo niya.

“My boyfriend, bud.” Agad nitong pagpapakilala na inimo’y minamarkahan agad siyang pag-aari nito.

Pakiramdam tuloy niya ay pinagseselosan ng nobyo niya ang kaibigan nito. Hindi niya aakalaing ganito magselos ang nobyo niya.

“I know bud,” nakita niyang ipinalibot ng lalaki ang mga mata nito. “I have my own husband, relax wala akong balak agawin ang nobyo mo.” Matawa-tawa pa nitong sabi.

Tama pala siya, naramdaman din pala ng kaibigan nito ang naramdaman niya, na nagseselos ang nobyo niya dahil lang sa pag-ngitiang ginawa nila kanina.

“Nagkakalinawan lang.” Mahina pa nitong sabi.

Hindi tuloy niya mapigilang mapangiwi sa hiya. Gayunpaman ay nilulukuban naman siya ng kasiyahan. Nasisiyahan siyang nagseselos ang nobyo niya, pakiramdam tuloy niya ay espesyal siyang tao dito.

“Pasok kayo, tamang-tama kumakain palang kami ng tanghalian.” Pag-aya ni Justine.

Pumasok na silang dalawa. Hindi niya mapigilang mamangha sa ganda ng loob ng bahay, halatang mayaman ang nakatira dahil sa mga disenyong nakalagay doon, mababatid niyang mahal ang halaga ng mga iyon.

Diretso sila sa hapagkainan. Malayo palang ay tanaw na niya ang isa pang lalaki, na kung hindi siya nagkakamali ay ito ang asawa ni Justine, si Xiann. Tanaw din niya ang gwapong magkamukhang bata na masayang kumakain.

“Hi!” Nakangiting sabi ng lalaki na tumayo pa at nilapitan silang dalawa.

Ngumiti na lang siya upang pigilan ang hiyang nararamdaman.

“Justine, Xiann. This is my boyfriend—fiancè, Warren.” Pagpapakilala ng nobyo niya sa kaniya. “And Warren, this is my friend Justine.” Hinawakan pa nito ang balikat ng kaibigan at bahagyang tinapik-tapik. “And that is his husband, Xiann.”

“Nice meeting you.” Nakangiting sabi ni Xiann sa kaniya na bahagya pang inilahad ang kamay nito.

Tinanggap niya ang kamay nito at nakipag-kamay. “Nice meeting you too.” He said then he smiled back.

Matapos ang pagpapakilala sa isa’t isa ay inalok na sila ng mag-asawang sumabay sa kanilang mananghalian.

“Warren, this is my twins. Jasper and James. Kung hindi pa nakukwento sa’yo ni Jonaz ay sila ang mga tunay kong anak. Mahirap mang paniwalaan ngunit isa ako sa mga lalaking biniyayaang magdalantao.” Sabi nito.

“Naikwento na nga niya sa’kin.” Sabi niya at ngumiti.

“Dada.” Kinalabit ni Jasper ang ama niyang si Justine. Tumingin naman ang ama nito at nagtatanong ang mga titig. “Ano po yung dadantao?” Bumulong pa talaga ang bata ngunit rinig naman nila ang sinabi nito.

Mga dalawa o isang taon palang siguro ang kambal kaya hindi pa ganoon katuwid ang pagsasalita.

“Saka mo na malalaman kapag malaki kana.” Sagot naman ng ama nito na hinimas pa ang buhok ng bata.

Lihim na lang siyang natawa.

Napapangiti din siya kapag-kuwan. Sobrang swerte ng pamilyang ito, makikita sa mga mukha ng mag-asawa ang saya sa biyayang ipinagkaloob sa mga iyon. Masaya ang mga iyon sa dalawang kambal kahit medyo may pagka-kulit…

Hindi mapigilan ni Jonaz ang sayang lumulukob sa kaniyang buong pagkatao. Nakatanaw lang siya sa dalawang kambal na anak ng kaibigan niya habang masaya ang mga iyon.

Hindi tuloy niya magawang iwaksi sa isipan ang kagustuhan niyang magka-anak. Yung tulad nito.

Hindi niya mapigilang buhatin ang isa sa mga anak ni Justine. Si Jasper.

“Kamusta po tito Jonaz.” Maligayang pagbati ng bata.

Hinalikan niya ito sa pisngi. “Okay naman ako, kung makatanong ka parang ang tanda-tanda mo na ah.” Matawa-tawa niyang sabi at ginulo pa niya ang buhok nito.

“Ano bang gusto mo paglaki mo?” Hindi niya mapigilang tanong.

“Maging tulad ninyong dalawa ni dada Xiann at dada Justine. Gwapo.” Sagot nito na ikinatawa na lang ng lahat.

Mukhang maraming mapapaiyak din na babae ang anak ng kaibigan niya. Bata palang gusto ng maging gwapong tulad nila.

“Sa sunod na visit ko, bibilhan ko kayong dalawa ng airplane. The most expensive airplane in the whole world.” Sabi niya.

Nagnining naman ang mga mata ng batang karga-karga niya. At dahil sa sinabi niyang iyon ay nakuha ang atensyon ng isa pang anak ng kaibigan niya si James.

Lumapit ito sa kaniya at hinila ang laylayan ng damit niya.

“I don’t want airplane. I want yacht. Yung ganun kalaki sa yacht ni tito Caleb.” Sabi ng isa.

Naku, mukhang mas mahal pa sa airplane na ibibigay niya ang hinihingi ng kambal nito.

“Sige ibibili kita ng yacht, pero kapag malaki kana. Ako din ang magtuturo sa’yo paandarin ’yun.” Sabi pa niya.

Nakatingin lang si Warren sa nobyo niya. Hindi niya mapigilan ang mapangiti. Hindi niya aakalainna ganito magiging malapit ang nobyo niya sa mga bata. Hindi tuloy niya mapigilang tanungin ang sarili.

Matatanggap kaya ng nobyo niya ang tungkol sa sanggol na ngayon ay nasa loob na ng sinapupunan niya?

Ibinaba na ni Jonaz ang karga niyang bata. “Sige malaro na muna kayo, kakausapin ko lang ang dada Justine niyo.” Sabi niya at madali naman siyang sinunod ng dalawang kambal.

“Bud, come let’s talk.” Pag-aya niya sa kaibigan niyang si Justine.

Kahit kunot man ang noo ng kaibigan niya ay sumama parin ito sa kanila. Nakarating sila sa labas ng bahay.

“Gusto ko sanang tanungin kung pa’no nabuntis ang asawa mo?” Pabungad niyang tanong sa kaibigan dahilan para mahihiwagaan itong tumingin sa kaniya.

“I don’t know bud, siguro dahil matapang ang kambal ko kaya nabuo sila.” Pabirong sabi nito.

“Come on bud, i’m serious.” He rolled his eyes.

“Bud, i don’t really know. Basta ang alam ko lang maraming beses kaming nagtalik ng asawa ko, kaya siguro nabuo yung kambal ko.” Sagot nito.

Magtalik ng maraming beses? Baka iyon ang dapat niyang gawin para mabuntis din ang nobyo niya? Baka ’yun ang dahilan kung bakit nagdalantao ang asawa ng kaibigan niya.

“Wag mong seryosohin yung mga sinabi ko. Hula-hula ko lang ’yun.” Matawa-tawang sabi ng kaibigan. “Baka kapag ginawa mo ’yun imbis na mabuntis ang asawa mo ay hindi na iyon makalakad.” Sabi pa nito na ikinatawa na lang ng huli.

Biglang sumeryoso ang mukha ng kaibigan. “Teka nga, gusto mo na bang magka-anak?”

Naging seryoso din ang mukha niya at hindi niya mapigilan ang mapatango. “Hindi ko alam, basta naramdaman ko na lang na gusto kong magkaroon ng anak. Yung anak na masasabi kong nanggaling sa aming dalawa ng nobyo ko.”

“Good luck then.” Tinapik-tapik pa siya ng kaniyang kaibigan sa balikat.

Nag-usap pa silang dalawa ng kaibigan. At lahat ng iyon ay tungkol sa pagiging isang ama.

Kung paano mag-alaga ng sanggol, kung pa’no ito buhatin. Kung paano ito padedehin. At lahat-lahat na yata na tanong niya.

Hindi niya alam pero pakiramdam niya ay pinahihirapan niya ang sarili. Mas lalo kasi niyang pinasasabik na magkanak silang dalawa ng nobyo niya. Kahit alam naman niyang malabong mangyare iyon. Siguro hiwaga na lang ang hihintayin niya, magkatotoo lang ito.

A/N: Ako pong muli ay nakikiusap. Whahaha. Maanong pindutin lang ito ng saglit 👉⭐👈 (vote).

Gusto koring ianunsyo na free dedication po tayo ngayon. Just comment “me”.

Sa mga tahimik na nagbabasa(mahal ko kayo kahit wala kayong kibo.) Charizz.

EPILOGUE

Epilogue

 HINDI naging matagal ang araw para kay Jonaz at kay Warren. Sa isang kisap mata ay dumating na ang itinakda nilang araw ng kasal. Ang araw kung kailan sila'y pag-iisahin na.

Magkahalong kaba, takot, pangamba at saya ang nararamdaman ni Jonaz. Natatakot siyang baka may pumigil sa kasal nila tulad ng nangyare sa unang kasal ni Vicente at Adrian. Kaba na baka may kung anong mangyare, at pangamba na baka napipilitan lang ang nobyo niyang pakasalan siya.

Shit! Ilang beses na ba niyang pinakalma ang sarili niya? Pero eto parin at nanginginig ang katawan niya.

Narito sila sa loob ng kotse kasama ang nobyo niya. Patungo sila ngayon sa pagdarausan ng kanilang kasal dito sa ibang bansa.

Gaganapin ang kasal nilang dalawa sa airport na pag-aari ng ama niya, na hindi kalaunan ay ipapamana na sa kambal niyang si Jonax.

“Warren,” pagtawag niya dito dahilan para mapatingin ito sa kaniya. Nagtatanong ang mga titig.

Muntik pa sana niyang makalimutan ang sasabihin niya, nahumaling kasi siya agad sa taglay na kagwapuhan ng kaniyang asawa, gusto tuloy niyang hilingin na matapos na agad ang kasal para honeymoon agad.

“Anong sasabihin mo?” Pagpukaw nito sa nagliliwaliw niyang isip.

Bumalik siya sa realidad, naging seryoso ang kaniyang mukha. “Napipilitan ka lang bang pakasalan ako? Sabihin mo na ng maa-”

Hindi niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin ng ilapat nito ang mga labi sa mga labi niya.

Kunot ang noo at nahihiwagaan itong tumingin sa kaniya. Makikita din ang maliliit na ngiting paminsan-minsan ay sumisilay sa mga labi nito. “Ano bang pinagsasasabi mo?” Matawa-tawa pa nitong sabi. Sinapo nito ang magkabilang pisngi niya. “Mahal kita, mahal na mahal kita.” Bahagya pa nitong pinisil pisil at pinupog ng halik. “Tigilan mo nga ’yang pag-iisip mo na ’yan. Kinakabahan ka lang yata e.” Sabi nito na may halong panunudyo.

“Sinong kinakabahan?” Pinaangas pa niya ang kaniyang tayo. “Hindi ako kinakabahan.”

Nagkibit balikat na lang ang nobyo niya, halatang hindi naniniwala.

“Thank you.” He said. “Thank you because until now you still love me. Thank you because you love me with all of your heart, i love you too. I really really love you.” Buong sinseridad at pagmamahal niyang sabi.

Saglit na naglapat ang kanilang mga labi bago iyon tuluyang naghiwalay. Sakto naman na huminto na ang sasakyan. Narito na sila.

Pinilit niyang iwaksi sa kaniyang isipan ang mga kung ano-anong pumapasok doon. Mahal siya ng nobyo niya at iyon lang ang dapat niyang paniwalaan.

Sabay silang lumabas ng nobyo niya ng kotse. Magand ang ayos ng pagdadausan ng kanilang kasal. Talagang pinaghandaan iyon, at hindi na siya magtataka kung maging laman ng balita ang kanilang kasal na gaganapin.

Pinagsalikop niya ang kamay nilang dalawa. Kahit nanlalamig dahil sa kabang nararamdaman ay mas hinigpitan pa niya ang yakap.

Hindi niya mapigilan ang labis-labis na sayang lumukob sa kaniyang buong pagkatao. Sobrang saya niya dahil dumating ang araw na ito sa buhay niya.

Magkahawak ang kanilang kamay habang naglalakad. Kilalang-kilala niya ang mga piling taong naroon, maging ang lahat ng kaibigan niyang kinumbida niya sa kasal ay dumating.

Nagpapasalamat siya dahil pinaunlakan parin ng mga ito ang imbitasyon niya.

Nagpapasalamat din siya sa mga magulang niya. Ang ina niya at ang ama niyang nakatingin lang sa kanilang dalawa habang may ngiti sa mga labi ng mga ito.

Nakarating na sila sa unahan kung saan naroon ang pari na magpapatibay sa kasal nilang dalawa.

Binigyan niya ng mainit na yakap ang kaniyang ama, maging ang ina-inahan niyang tinuring narin niyang parang tunay niyang ina. Hindi naman ito mahirap mahalin, talagang hindi lang niya nagawang buksan ang puso ng gusto nitong pumasok.

“Good luck son.” His dad said while smiling sweetly.

“Good luck to the both of you.” Sinegundahan naman ito ng ina niyang walang humpay ang ginawang pag-ngiti.

Bumaling ang tingin niya sa kakambal niya. Kakambal sa kalokohan, kakambal sa lahat ng bagay, ang lalaking kaniyang kaibigan, karamay, kadugo at kapatid.

Mahigpit niya itong niyapos habang pinaunlakan naman nito ang yakap niya. Bahagya pa nitong tinapik-tapik ang likod niya.

“Congrats twin bro. Go for it. Love you.” He seriously said.

“Iwww,” pabiro niyang sabi sa huling sinabi nito. “Thank you.”

Bumaling naman ang kambal niya sa nobyo niya at ng akmang yayakapin nito ay agad niyang hinarangan.

“Pwede namang makipag-kamay nalang di’ba?” Madilim ang mukha niyang sabi dahilan para mahinang tumawa ang kambal niya.

“Yakap lang e, tsaka kapatid ko naman siya. Walang malisya dun.” Ipinaikot pa nito ang itim na mata sa hangin.

“Wala akong tiwala sa’yo.” Pabiro niyang sabi.

Pumwesto na silang dalawa ng nobyo niya sa unahan at umupo. Magkahawak parin ang kanilang kamay, hindi niya ito binibitawan kahit ramdam na niya ang lamig dulot ng pamamawis.

Nagsimula na ang pari sa mahaba nitong seremonya. Kung pwede nga lang niyang pagmadaliin ang pari ay kanina pa niya nagawa. Dami pa kasing sinasabi hindi na lang sila direktahin.

Nangangati na ang bibig niyang sumagot ng ‘i do’, at hindi nagtagal ay tinanong na nga siya.

“I do.” Hindi pa nito natatapos ang tanong ay sumagot na agad siya. Dahilan para mapakinggan niya ang pag-ngisi ng mga dumalo.

“Patapusin mo muna!” Rinig niyang sigaw ng isa sa mga kaibigan niya sa likod dahilan para magtawanan ang lahat. Mga kapwa din naman niya Pilipino ang mga dumalo kaya naintindihan ng mga ito ang isinigaw ng kaniyang kaibigan.

Maging ang pari ay nakitaan niya rin ng pag-ngiti.

Ang ipinagtataka lang niya kung bakit tumawa ang pari, hindi naman ito pilipino tulad nila, siguro nakisama lang.

Wala namang masama kung gusto niya agad matapos ang kasal di’ba? Wala din namang masama kung magtatanong palang ay may sagot na agad siya di’ba?

Naramdaman niya ang bahagyang pagpisil ng nobyo niya sa kamay niya. Napatingin siya dito at umasta itong nangangaral.

“Come on father, continue.” Ngingiti ngiti niyang sabi.

Muling ipinagpatuloy ng pari ang pagsasalaysay, hanggang sa ang nobyo naman niya ang tinanong. Tumingin muna ito sa kaniya at malakas na sinagaw ang salitang ‘i do’. Ito ay nagpapahiwatig lang kung gaano siya kamahal ng nobyo niya.

Marami pang sinabi ang pari, tungkol sa pagpapatibay sa kasal nilang dalawa.

“You may kissed.” Bago ito nagsabi na pwede na silang maghalikan sa publikong lugar.

PDA. Shit!

Wala siyang pakialam, basta hinalikan niya ang asawa niya ng buong pagmamahal, kahit pa nga marami ang taong naroon. Naghihiyawan at nagtitilian.

“Congratulation Warren Charles Levi, you are now part of a Gangster’s Lover. Welcome to the club.” Rinig niyang sabay-sabay na sigawan ng mga kaibigan niyang mga luko-luko.

Natatandaan niyang minsan narin niyang isinigaw ang mga katagang ito, simula ng mag-asawa ng kapwa nito lalaki ang kaibigan niyang di Axll, si Justine, at maging si Vicente. Hindi siya makapaniwalang maging sa kasal niya ay isisigaw narin ito sa kaniya.

Naputol lang ang halik na iyon ng wala na silang parehong hangin sa katawan. Pinagmasdan lang niya ang asawa niya ng hiramin nito sa pari ang mikropono.

Kunot lang ang noo niyang tumingin dito, nagtatanong ang siya sa sarili kung anong gagawin ng asawa niya sa mikropono.

“I just want to say to my husband that i love him the most. And i vow to love him forever, kahit ipagtabuyan pa niya ako. Sabihin na nilanv marupok ako, pero hindi ako titigil na mahalin ka.” Tumingin ito sa kaniya. “Hindi ko na pahahabain pa. May munting surpresa lang ako sa’yo na gustong ibigay. Pinag-isipan ko pa ito kung dapat ko pa bang alamin. Pinag-iisipan ko pa kung kaya mo bang tanggapin, pero alam kong kahit gaano ko man katagal itago ay mahahalata at mahahalat mo parin.”

“Napatunayan ko rin sa aking sarili sa kinatagal-tagal ng ating pagsasama, nalaman kong ito ang hiling mo. Nalaman kong ito ang gustong-gusto mo, kaya itong regalo ko sa’yo sa kasal na’ten ay masisiguro kong mapapasaya ang isang katulad mo.” Inilabas nito sa bulsa ang mga nakatuping papeles na hindi naman niya alam kung ano. “Welcome to my life hubby, and congratulation, nabuntis mo ang isang tulad ko.” Inabot nito sa kaniya ang hawak-hawak nito.

Hindi niya alam kung namali lang siya ng dinig sa huling sinabi nito. Hindi rin niya alam kung anong magiging reaksyon. Tila na blangko ang kaniyang isip.

Kunot parin ang noo niyang tinanggap ang inabot nito, binasa niya iyon dahilan para mapamulagat ang mga mata niya.

Papalit-palit ang tingin niya sa asawa maging sa hawak niya. Hindi niya alam kung anong iisipin, at hindi rin niya alam kung anong emosyon ang kaniyang ipapakita.

Basta tila naging tahimik ang paligid, tanging ang asawa lang niya ang nakikita at tanging tibok lang ng puso niya ang napapakinggan.

Muli niyang binasa sa huling pagkakataon. At doon bumuhos ang labis na saya ng kaniyang buong pagkatao.

Bumilis at tila nagtatalon sa tuwa ang kaniyang puso.

“Magiging tatay na ako?” Pabulong niyang sabi. “Magiging tatay na ako? Magiging tatay na ako?! Magiging tatay na ako!!” Malakas niyang paulit-ulit na sabi at dala narin siguro ng labis na kasiyahan hindi niya napigilan ang kaniyang sarili. Nawalan siya ng malay sa mga nangyare.

Ang tanging nasa isip lang niya ay bukas makalawa, isa na siyang ganap na ama…

Plano nilang pagkatapos ng kasal ay sasakay sila sa eroplano at lilipad patungo sa lugar kung saan sila nagmula, pabalik sa Pilipinas, ngunit dahil nawalan ng malay ang asawa ni Warren ay diretso sa ospital ang punta nila.

Hindi niya alam kung matatawa siya o mangangamba. Hindi kasi niya naisip na ganito katuwa at kasiya ang magiging reaksyon ng asawa niya matapos niyang ibigay ang surpresa niya. Sadyang nilukuban lang talaga ito ng matinding kasiyahan, higit sa inaakala niya.

Wala pa sana siyang balak sabihin ang tungkol sa pagbubuntis niya, ang hindi niya alam ay wala pala siyang dapat ipangamba. Tanggap pala nito ang sanggol sa sinapupunan niya, tanggap nito ng buong buo at puno ng pagmamahal.

Umalis na ang mga magulang nila matapos malaman na ayos lang ang lagay ng kaniyang asawa. Lumisan narin ang mga kaibigan nito na matawa-tawa pa, hindi kasi makapaniwalang si Jonaz na kilalang matikas ay mahihimatay ng dahil lang sa nalaman nitong buntis siya.

Narito silang dalawa sa loob ng silid ng ospital. Silang dalawa na lang ang naiwan, at nakasuot pa talaga siya ng tuxedo, ang damit pangkasal na ginamit niya.

Pinupog niya ng halik ang asawa niya. Halik sa pisngi, halik sa noo, sa tainga, sa leeg, sa dulo ng ilong, at sa matatamis nitong mga labi.

Patuloy lang niyang ginawa ang mga iyon hanggang sa unti-unting magmulat ang mga mata nito. Nagtatanong na tumingin sa kaniya.

“What happened? Why am i here?” He asked.

Natawa na lang siya. “Nag passed out ka kaya ka nandito. At yung mga dumalo sa kasal umalis na. Nauna na sila sa Pilipinas, iniwan na nila tayo.” Sabi niya.

“Totoo ba yung nakita ko? Totoo bang buntis ka?” Tanong nito imbis na sagutin ang sinabi niya kanina.

Tumango na lang siya bilang sagot. “I’m one of the lucky guy, i’m lucky because i’m one of the men who can give birth to children of their own. Maswerte tayo dahil may anak na tayong masasabi na’ting tunay na ’atin.”

Nagulat na lang siya ng yakapin siya ng kaniyang asawa. Paulit-ulit siya nitong pinasasalamatan at ramdam na ramdam niya ang saya nitong nararamdaman, pati tuloy siya ay nahahawa.

Bumangon si Jonaz, wala siyang pakialam kahit may mga nakatakid pa sa kaniyang kung ano-ano. Tinaggal niya ito at pina-upo ang asawa niya sa kama. Lumuhod siya dito at inilapat ang kaniyang tainga sa tiyan nito.

“Hello there baby.” Pagkausap niya dito habang hinihimas niya ang tiyan ng asawa. I’m your daddy Jonaz. Can’t wait to see you.“ Sabi niya. Ramdam niya ang paggalaw ng bata sa tiyan ng kaniyang asawa dahilan para mapamulagat ang kaniyang mga mata.

“The baby moved. The baby moved.” Hindi niya mapigilang anunsiyo.

Tumawa lang ang asawa niya at tumango-tango.

Halos lukubin na siya ng labis na kasiyahan. Sobrang saya niya, ang akala niyang pangarap niyang magkaroon sila ng sariling anak ay hindi na matutupad. Bago palang pala niya pangarapin ay matagal ng tinupad.

He can’t wait to see his own child. He can’t wait to embrassed and to kissed his baby…

The F-cking End.

Hey! Hey! Hey! Bwhahahahaha finish na, tapos na, natapos ko na. Hayssttt. Kahit sobrang hirap kong mag-update natapos ko rin sa wakas. Kahit paputol-putol natapos ko narin.

Special thanks to the flood voters, sa mga walang sawang sumoporta. Sa walang sawang nag votes, comments, views. Sobrang-sobrang thank u sa inyong lahat. Panibagong yugto na naman ng A Gangster’s Lover ang inyong susubaybayan. Sana samahan niyo ako sa aking Journey. Love! Love! Love.

Erotic author sending my whole love to the solid supporter. This epilogue is all for you…

SPECIAL CHAPTER

Dedicated to

LanieBugtay

and to other who still waiting sa special chapters, this is all for you. Lovelots and enjoy.

Special Chapter

      DID Jonaz said he wanted to have a child on his own? Now he sometimes regret sometimes not.  But all in all, he was so very thankful to god by giving him sucha blessing.

“Jaquin, bumaba ka diyan.” Saway niya sa kaniyang anak ng makita niya itong nakapatong sa lamesa sa kusina ng bahay. “Baka kung mapano ka.” Kanina pa siguro siya saway ng saway sa makukulit niyang mga anak.

He expected to have one child, but god gave him a bonus. He have a triplets son, a triplets silly son.

“Jack, stop doing that.” Saway naman niya sa kaniyang pangalwa sa tatlong kambal, pinaglalaruan kasi nito yung flower base, kumukuha ng lupa doon at sinasabog sa marmol nilang sahig. Balak pa siguro ng kaniyang anak na maging isang magtatanim.

Mukhang balang araw may pagmamanahan na siya ng pinaka-malawak niyang farm sa iba’t ibang dako ng pilipinas.

“Julian, come on finish your breakfast. Kanina kapa diyan kumakain hindi ka parin tapos?” Saway niya sa patatlo sa triplets niya.

Halos malapit ng sumabog ang kaniyang ulo sa kakasaway sa mga anak niyang inam ang kalikutan at kulit.

Lahat ng saway niya ay hindi man lang siya nagawang sundin ng mga iyon. Napakamot na lang siya sa ulo, ngayon na niniwala na siyang kung ano ang puno ay siya ring bunga.

Kahit ganun ay mahal niya ang mga anak niya, sa pag-aalalaga sa mga ito kailangan lang ng pahinga pagkatapos suong muli. Walang sukuan, anak niya e.

Ngumiti siya ng may maisip na paraan kung paano mapapasunod ang mga ito.

“Triplets, clean up all the messed you’ve than. Ang unang makatapos ay bibigyan ko ng maraming blueberry.” Anunsiyo niya sa mga iyon dahilan para mapukaw ang atensyon ng mga iyon at bumaling naman sa kaniya.

“Blueberry?” Sabay sabay na sabi ng mga iyon, makikita ang pagniningning ng mga mata. Buti na lang talaga alam niya kung paano mapapasunod ang mga anak niya, buti na lang at alam niya ang paboritong pagkain ng mga ito.

“Sige na, ligpitin niyo na yung mga kalat niyo, para ma recieve niyo na rin ang award ninyo.”

Daglian naman ang pagkilos ng tatlong kambal niyang lalaking anak. Si Jaquin na bumaba na sa pagkakaakyat sa lamesa at nagsimula ng mag-walis ng mga kalat. Si Jack na naghugas ng kamay at nag-ayos ng mga bangko sa salas. Si Julian naman na tinapos na rin ang mahabang pagkain at iniligpit ang kaniyang pinagkainan sa tamang lagayan.

Hindi niya mapigilan ang mapangiti habang pinagmamasdan lang niya ang mga anak na gumagawa ng gawaing bahay.

Mga ilang oras pa ang lumipas ay natapos narin ang mga iyon, lumapit ito sa kaniya may makikinang na mga mata, maging ang pagngiti ay makinang din.

Shit! He forget to get blueberry at his farm. What is he going to do now?

“Daddy, where’s the blueberry?” Jaquin asked.

“Come on daddy, let me have it.” Jack said while pulling his t-shirt.

“Dad, i’m finished, i want to eat the blueberry now.” Julian said also pulling his t-shirt.

Napangiwi na lang siya. Wala pa silang stock ng blueberry. Pa’no na ito?

Lumuhod siya para magpantay ang mukha niya at ang mukha ng triplets niya. “Uhmm.. Anak hindi pa kasi nakakakuha si daddy ng blueberry sa farm e.” Pag-amin niya sa mga anak dahilan para maging malungkot at humaba ang nguso ng mga anak niya. Natawa na lang siya, ang cute talaga ng mga anak niya kapag ginagawa ng mga ito iyon.

“Mag-play na lang tayo ng games. Mamaya uuwi na si daddy Warren, i’m sure he brought blueberry for the three of you. Okay ba yun sa-inyo?”

Nagliwanag naman ang bakas ng mukha ng tatlo. At agad din namang pumayag ang mga iyon.

Diretso silang mag-ama sa kwarto at padapa silang tatlong humiga sa master bedroom.

“Daddy, what are we going to play po?” Jaquin asked.

“We’ll play the usual game. Counter strike? What do you think?”

“Game.” Pagsang-ayon ng tatlo.

Nag-umpisa na nga silang tatlong maglaro. Tig-iisa sila ng cellphone na hawak.

“Kill him daddy, come on kill him.” Sisigaw sigaw na sabi ng anak niyang si Julian.

“Dad help, that montster is trying to kill me.” Sigaw naman ni Jaquin.

“Beng-beng. Dad i kill him, i kill our enemy.” Sigaw naman ni Jack.

Natawa na lang siya sa mga anak niya. Sinabayan niya ang kakulitan ng mga ito.

Nasa kalagitnaan palang sila ng paglalaro ng bumukas ang pinto. Iniluwa  niyon ang asawa niyang taas noong nakatingin sa kanilang mag-ama.

Agad na binitawan ng mga anak niya ang mga teleponong hawak ng mga iyon at hinagis sa pwesto niya. Parang mga inosente ang mga iyon na tumingin sa asawa niya, nagpapa-awa ang mukha.

“Who let you use phone?” Tanong ng kaniyang asawa sa tatlo niyang anak.

Balak pa sana niyang magsalita ng ituro siya ng tatlong anak. Bumaling ang tingin ng asawa niya sa kaniya. Pinandilatan pa siya nito ng mata.

“Why?” Maang pa niyang tanong.

Ayaw kasi ng asawa niyang gumamit ng telepono ang mga anak niya. Pinag-iingatan lang nitong masira ang mata ng mga anak.

“Why did you let them use the phone.?” Umasta pa itong naiinis.

“E ang kukulit e. Hindi naman nila ako sinusunod kaya pinaglaro ko na lang para hindi na magkulit.” Nakangising paliwanag niya.

Lumapit si Warren sa gawi ng asawa at mga anak niya. Imbis na magalit ay idinaan na lang niya sa buntong hininga. Sadyang makulit talaga ang mga anak nila, yun nga lang sumusunod ang mga iyon sa kaniya.

“Mana naman sa’yo ng kakulitan.” Aniya.

Lumapit sa kaniya ang tatlo niyang anak at niyapos siya ng mga iyon ng ubod higpit.

“Where did you go daddy?” Jaquin asked.

“Daddy went for groceries. And i have a surprise for the three of you.” He annouced.

Nagningning naman ang mga mata ng tatlo. Halatang maligayang ang mga iyon sa surpresa niya.

“What is it daddy?” Julian asked.

“Come on, follow me.” Tumayo na siya at sumunod naman ang mga anak niya. Sumunod din ang asawa niya na inakbayan pa siya.

Nakarating silang magpamilya sa kusina ng bahay. Tiningnan niya ang mukha ng mga anak niya. Tila nasurpresa talaga ang mga iyon.

Sampong basket kasi ng blueberry ang dinala niya dito at lahat ng iyon ay dinala niya sa kusina. Manghang-mangha ang mukha ng mga anak niya.

“Go, eat.” Sabi niya.

Agad nagtakbuhan ang mga iyon at pumwesto sa mga basket na naroon. Bale tig-iisang basket ang mga iyon at agad nilantakan ang blueberry.

“Wag kayong magpapakain ng husto ha. Baka sumakit tiyan niyo.” Rinig niyang sabi ng asawa niya.

Pinagsalikop niya ang mga kamay nilang dalawa ng asawa dahilan para mapatingin ito sa kaniya. “They really like blueberry.” He said.

Tumango naman ito at hinalikan siya sa mga labi, saglit lang iyon at agad ding nagbitaw. “Mana sayo e.”

Nakatanaw lang siya sa mga anak nila habang kumakain ang mga iyon. Isinandal pa niya ang ulo niya sa balikat ng asawa niya.

Isang malapad na ngiti ang kumawala sa kaniyang mga labi. Labis na ang kaligayahan na nararamdaman niya kapag kapiling ang mga anak niya.

Ang makitang masaya ang anak niya at ang asawa niya ay siyang kaligayahan din niya. Sobrang sarap sa pakiramdam na sa isang kisap mata ay magkakaroon siya ng ganitong klaseng biyaya sa kaniyang buhay.

Yung saya na hindi niya maipaliwanag, yung sayang halos tagos na tagos sa kaniyang puso. Ngayon palang ay labis-labis na ang pagpapasalamat niya sa nasa Itaas dahil binigyan siya ng ganitong klaseng biyaya.

Wala na siyang mahihiling kundi ang mas makasama pa niyang lalo ang mga ito, makita niyang lumaki at tumanda.

Nagpatianod na lang siya sa anak niya ng hilahin siya nito sa kamay. Sumunod siya at maging ang asawa niya ay nakasunod din.

Umupo silang lahat sa sahig, tulad ng ginawa ng mga anak nila.

“Dad this is for you.” Inabutan siya ng blueberry ng kaniyang anak. “I know you like blueberry too. Just like i like it, and brother too.”

Napangiti na lang siya. Tinaggap niya ang blueberry at sinimulan na niyang kainin iyon.

“Do you want?” Alok niya sa kaniyang asawa. Tinanggap naman nito at kumagat din doon.

Dumukwang pa ito at bumulong sa kaniya. “We’ll use this blueberry for our sex later.” He said shocking him to the core.

Buti na lang talaga abala ang kaniyang mga anak sa ginagawa at hindi napakinggan ang sinabi ng kaniyang asawa. Kung hindi ay baka kanina pa siya tinatanong ng mga iyon patungkol sa sinabi ng kaniyang asawa.

Pasimple pa niya itong siniko at pinandilatan ng tingin. Tumawa lang naman ang kaniyang asawa.

Napailing-iling na lang siya, hindi talaga mawawala sa asawa niya ang kamanyakan nito. Na hindi man niya aminin ay gustong-gusto naman niyang minamanyak siya.

Sumapit ang gabi, matapos nilang kumain, maligo ay kasalukyan niyang binibihisan ng damit pantulog ang kaniyang mga anak.

His son are so very adorable.

“Go to daddy, Jonaz.” Sabi niya kay Jaquin matapos niya itong mabihisan.

Si Julian naman ang sinimulan niyang bihisan. “Good night daddy.” Julian give him peck of kissed on his lips.

“Good night.” Nakangiti naman niyang tugon matapos mabihisan ang anak. “Go to daddy Jonaz.”

Huli niyang binihisan ang anak niyang si Jack. Kinalong pa niya ito at dinala sa master bedroom kung saan naroon ang asawa niya at ang mga kapatid nito.

“Time to sleep.” Anunsiyo ng kaniyang asawa.

“What about bed time story?” Pagpapaalala ng kanyang anak na si Julian.

Nagkatinginan na lang silang dalawa ng kaniyang asawa. At napakamot pa ito sa ulo.

Kumuha siya ng isang libro at nagsimulang magkwento sa kanilang mga anak. Pinagigitnaan nilang dalawa ng kaniyang asawa ang mga anak.

“Daddy bakit nagsasalita po si tipaklong? Di’ba hindi naman siya nagsasalita tulad na’ten?” Tanong ni Jaquin. Hindi niya alam kung ilang beses na itong nagtanong sa kaniya. Ilang beses na nga ba? Ang daldal at lahat ay may mga katanungan.

Sinagot naman ng kaniyang asawa ang tanong ng anak, kaya nalinawan na iyon.

Pinagpatuloy pa niya ang pagkukwento hanggang sa matapos niya ang storya ng “si tipaklong at si langgam.”

“The end na. Time to sleep na.” Anunsiyo na naman ng asawa niya. Tila inaapura nito na matulog agad ang mga anak. Mukhang may binabalak na naman ito.

“Good night my sons.” He said then he closed his eyes. He pretended to be asleep, alam kasi niyang may binabalak na naman ang kaniyang asawa. Tutulugan na lang niya.

Niyakap niya ang isa sa mga anak niya. Hanggang sa mahimbing na ang mga iyon sa pagtulog.

Maya-maya pa ay naramdaman niya ang dahan-dahang pagbangon ng kaniyang asawa. Ramdam at pakinig din niya ang mga yabag nitong ginagawa na papalapit sa kaniya.

Pasimple siyang natatawa ngunit pinipigilan lang niya.

Maya-maya ay naramdaman na niya ang pangangalabit ng kaniyang asawa sa kaniyang likuran. Pigil na pigil siyang huwag mapatawa.

Asawa niyang sa gabi ay nangangalabit.

Sunod-sunod pa itong nangalabit. “Hmmm.” Singhal niya na umaakto pang naiinis.

“Don’t pretend darling. I know you’re not asleep.” Rinig niyang sabi muli nito.

Kahit nahalata na nito ay nagpanggap parin siyang natutulog, pigil parin na siya’y matawa.

Napasinghap siya ng buhatin siya ng kaniyang asawa. Awtomatiko siyang tumingin dito. “Bitawan mo’ko.” Pabulong niyang sabi na umaaktong naiinis kahit ang totoo ay gustong-gusto naman niya ito.

Sahalip na bitawan ay humakbang lang ito hanggang sa makarating sila sa loob ng bathroom. Doon naganap ang matamis, masarap, mainit, at puno ng pagmamahalan nilang pag-iisa.

Sumilay ang kontento ni Jonaz ng labsan siya sa loob ng kaniyang asawa. Napangiti na lang siya at siniil pa ng halik ang asawa niya.

“I love you.”

“I love you too.”

Hindi siya makapaniwalang magkakaroon siya ng ganitong klaseng biyaya sa buong buhay niya.

Ang asawa niyang walang sawang minahal siya, at ang mga anak niyang kahit makulit ay mahal na mahal niya. Mahal niya hanggang dulo at mamahalin pa niya hanggang sa pagtanda niya.

He thought his life would never been this happy, he thought his life would never change the way it is. But Jonaz came, together with his adorable triplets…