WORK OF FICTION

Work of fiction

A Gangster’s Lover: Series Book 6; Ken Josh Martin.

     This is a work of fiction. Names, characters, places and events are fictitious, unless otherwise stated. Any resemblance to real person, living or dead, or actual event is purely coincidental.

Alright reserved. No part of this story maybe reproduced, distributed, transmitted in any form or by any means. Without the prior permission of the author.

Warning : You must be 18 and above to read my story. I don’t like putting dirt on your minds because of my story full of love making. It contains also heavy words.

Strictly prohibbited for younger audiences. Read at your own risk!

I wrote story full of love making because i want to explore my dirty little secrets here on wattpad. I want to expressed my little fantacies thru making story.

Erotic story. The one that i like the most

Hey babies. Another story of A Gangster’s Lover. THIS IS IT! A Gangster’s Lover book 6; Ken Josh Martin. The

snob and heartless Professor

LGBTQ, Let’s go and roam the story of BoyLove.

Vote, Comments, Views and Adding story on your reading list are highly appreciated by the Author.

I’m not going to stop thanking you all for loving my A Gangster’s Lover series and also thank you to the flood voters. I love you all guys!

Credits to the real owner of the media photo.

SYNOPSIS

Synopsis

Warning: Mature Content; Spg|R-18(BxB)

        Ken Josh Martin, one of the most richest person in the Philippines. He is the most successful business man of all time—a billionaire indeed. Marami siyang malalaking successful na kompanya pero mas tinuon niya ang kaniyang pansin sa propesyon niya bilang isang propesor ng kilalang unibersidad na kaniyang pinasukan noon. He is suitable at this, he loves to teach and share his knowledge.

But his life messed or so changed when he met the most stupid, naive and brainless students. All he knows is to talk and talk about nonsense.

At dahil sa kilala niya ang pamilya ng walang utak niyang estudyante ay pinaki-usapan siya ng mga magulang nito na turuan ang anak nito.

He accept it even he knows that he is going to be his headache. His naive, stupid and brainless student was going to be hard to teach. Why did he accept the tutorial? And what made him accept it?

PROLOGUE

Prologue

        LIAM woke-up feeling sleepy. He woke up because of the loud knocked coming from outside. And a loud sound of his nanny’s voice.

He is now 18 years of age but he had a nanny, maid, and his guardian.

“Wake up sire Liam. Wake up, it’s already passed 8 o’clock. May pasok pa ho kayo.” Pasigaw na sabi ng katulong.

Agad nagpantig ang kaniyang tainga sa mga napakinggan. Alam niyang ngayon ang simula ng unang klase niya, may mga bagong mukha siyang muling makikilala.

He is so excited.

Awtomatiko siyang bumangon, “i’m awake nanny Helen. Just wait for me downstairs.” He said then went to the bathroom to bathe himself.

After taking a bath, he immediately and excitedly wore his uniform.

Hindi na niya nagawang sipatin ang sarili sa salamin. Kung maayos na ba ang itsura niya, o kung maayos na ang suot niya. Basta na lang siyang lumabas ng kwarto kahit mali pa ang pagkakatakid ng neck tie niya. Maging ang pagkakabuntones ng kaniyang uniporme ay bali-baligtad.

Matapos makarating sa hapagkainan ay tanging tinapay lang ang kaniyang kinuha. Inisang kagat niya iyon.

“I’m off.” He said then run outside.

Pagkarating niya doon ay handa na ang lahat. Ang kotseng gagamitin niya ay handa narin. Maging ang magmamaneho nito ay bihis na rin.

“Magandang umaga kuya Jacob.” Pagbati niya habang naka-rehistro ang matamis na ngiti sa kaniyang mga labi.

“Nakapag-almusal kana ba?” Tanong nito.

“Opo.” Tipid niyang sagot at pumasok na sa loob ng kotse.

“Ano naman ho ang kinain ninyo?” Tanong nito matapos ding makapasok.

“Tinapay.”

Halos makunot ang noo ng driver niya sa kaniyang mga sinabi. Yung itsura na parang hindi makapaniwala sa mga sinabi niya.

“Bakit ho?” Hindi niya mapigilang sagot.

“Almusal na sa inyo ’yun? Ilang tinapay ba ang nakain niyo?”

Tinaas niya ang isang daliri upang sagot sa tanong nito. Medyo naguguluhan na siya sa driver niya. Medyo magulo itong kausap.

“Isang tinapay lang tapos sabi niyo nakapag-almusal na kayo? Maari ba ’yun?” Nahihiwagaan nitong sabi.

Bakit? Hindi ba pwedeng tawaging almusal kahit isang tinapay lang ang kinain? Naguguluhan na talaga siya sa driver niya. Ang gulo nitong kausap.

Hindi na lang siya umimik, sahalip ay idinaan na lang niya sa tawa ang lahat.

Nakita niyang umandar ang sasakyan kaya isinandal na lang niya ang ulo sa upuan.

Hindi niya mapigilan ang bumubugsong kasiyahan. Sa wakas ay bagong mukha na naman siyang makakasalamuha. First day of school here he come.

It’s maybe 5 or 10 minutes passed before he arrived. He immediately get out of his car.

Nakipagsabayan siyang maglakad sa mga kapwa niya estudyanteng naka-suot din ng unipormeng tulad niya.

Kinalabit niya ang isang lalaki na nasa unahan niyang naglalakad din dahilan para mapatingin ito sa kaniya.

Kunot ang noo nito at halatang nagtatanong.

“Kaklase ba kita?” Masiglang tanong niya habang ang ngiti sa mga labi ay hindi mawala-wala.

Dahil sa tanong naman niyang iyon ay nag-isang linya ang kilay nito. Mas lalong naging kunot ang noo nito na hindi naman niya alam kung bakit.

Masama na ba ang magtanong ngayon? Tinanong lang naman niya e? Ano’ng masama?

Sahalip na sagutin siya ay naglakad na iyon palayo sa kaniya. Ramdam niyang iniiwasan siya nito.

Pwes! Hindi naman siya humahabol sa taong sarili nito ang kusang inilalayo sa kaniya..

Marami-rami narin ang mga estudyante sa unibersidad. Hinahanap ang mga silid aralan ng mga iyon.

Siya naman ay naghanap din. Nakalimutan kasi niyang dalhin yung schedule ng klase niya. Hindi tuloy niya alam kung saan siya lulugar.

Palingos-lingos lang siya sa buong lugar. Nililibot niya ang mga silid aralan doon at hinahanap ang papasukan niya. Nag punta siya sa kung saan saan.

Naglakad pa siya ng naglakad hanggang sa hindi niya namalayan naka-bunggo na pala siya.

Hindi siya natumba dahil naka-sandal ang katawan niya sa katawan ng taong tila isang bakal na hindi man lang natinag sa kinatatayuan ngayon.

Inangat niya ang paningin at ilang minutong napatitig sa binata. Nakasalamin ito habang ang kulay ng mga mata nito ay kitang kita niya. A violet tantalizing eyes., naikunot lang niya ang kaniyang noo ng wala man lang siyang mabasang emosyon sa mga mata nito.

Naka-kunot ng bahagya ang noo ni Ken, sa lawak-lawak ba naman kasi ng pwedeng pag-daanan ay bakit binunggo pa siya ng estudyanteng ito.

Gayun pa man ay hindi niya mapigilan ang mapatitig sa argentine nitong mga mata. Nalaman na lang din niya na pinag-aaralan na niya ang kabuuhan ng mukha nito. Mala-anghel ang inosenteng mukha nito.

Damn!

Umayos ng tayo ang binata ng makabawi ito. Naikunot pa niya ang kaniyang noo ng pasadahan siya nito ng tingin.

“Prof?” Nanlaki pa ang mga mata nito ng mapag-tanto kung sino siya. Nahuli pa niyang nakatingin ito sa name tag na nakadikit sa suot niya. “Prof. Ken, nice meeting you.” He said with an angelic face.

Walang siyang naging pagtugon ukol doon. Mas naka-tuon ang kaniyang pansin sa maamong mukha ng binatang nasa harapan niya. ’Yung hindi niya magawang intindihin ang sinasabi nito. Tila nawawala siya sa sarili.

“Oh, by the way.” He said remembering something. “Alam niyo ho ba ang classroom ko? Hindi ko ho kai makita yung schedule ko. Naiwan ko po kasi sa bahay kakamadali ko kanina.” Mahabang anito.

Kunot ang noo’ng binalingan niya ito. Ano bang akala sa kaniya nito? Tanungan ng mga bagay-bagay. At sa kaniya pa talaga nag-tanong? Pa’no naman niya malalaman.

Imbis na sagutin niya ay malamig na titig lang ang ibinato niya dito at nilamapsan na niya ito.

Nagulat pa siya ng bahagya ng kapitan nito ang braso niya. Nag-titimping pumihit siya paharap at tiningnan ito.

“Stop holding me!” Madiin ang bawat bigkas niya ng bawat salita.

Napasinghap pa ito sa gulat dahil sa nakakatakot niyang boses. Nakakuha din iyon ng atensyon ng mga ibang estudyante na napapadaan.

Isang tingin lang niya sa mga iyon ay agad ng nag-iiwas ng tingin at umaalis ang mga iyon. Siya kasi ang kinatatakutang professor sa unibersidad na ito.

Bukod sa kaya niyang magbagsak ng estudyante ay mahirap din ang pinagagawa niya kung gugustuhin man ng mga itong pumasa.

He’s a so called handsome cold professor.

“Bakit ba naninigaw ka?” Tanong nito matapos makabawi. “Pwede mo namang sabihin kung hindi mo alam, hindi yung naninigaw ka pa!” Pabalang nitong sabi at nagmamartsang umalis sa harapan niya.

Naiwan siyang napatulala. Kailanman ay hindi pa siya nasasagot ng isang estudyante lang, ngayon lang nangyare ito.

Ganunpaman ay palilipasin na lang niya, ikakalma muna niya ang sarili dahil unang pasok palang.

Nagpupuyos sa inis si Liam sa inasta ng propesor na iyon sa kaniya. Masama ba bang magtanong? Nagtanong lang naman siya? Nagbabaka-sakali lang naman siya na baka alam nito.

Sino nga ba kasi ang lecturer niya ngayong umaga? Si—..

Napasapo na lang siya sa sariling sentido ng manakit iyon sa kakaisip. Mukhang wala talagang pumapasok sa isip niya ngayon.

Siguro kailangan na lang niyang muling kumuha ng schedule, tama iyon na lang ang gagawin niya.

Matapos niyang makuha ang schedule doon mismo ka Dean ay nagmamadali siyang pinuntahan ang lugar kung saan iyon ang kaniyang unang klase. At ang magiging adviser din niya.

Late na siya! God.

Ilang minuto ang kaniyang ginugol bago siya nakarating doon. Narito siya ngayon sa labas ng pinto.

Nasarado iyon kaya hinawakan niya ang door knob at pinihit niya iyon pabukas.

Tumambad sa kaniya ang professor na abala sa ginagawa. Pumukaw ang atensyon nito ng bumukas ang pinto at tumingin ito sa gawi niya. Kita niya rin ang iba niyang kaklase na tumingin din sa kaniya.

Namulagat pa siya ng mapag-sino ang professorna masama ang mga titig na ibinabato sa kaniya. Makikita din sa violet nitong mata ang lamig doon.

Hindi niya maiwasang kabahan pero ikinalma niya ang sarili.

“Good morning prof.” Buong kompyansado niyang pag-bati habang naka-taas noo. “I’m one of your studen—”

“Why are you late?” Ken cut him off asking coldly but emotionless.

“I told you earlier, i lost my schedule so i can’t be on time.” He explained sounds sarcastically.

“I don’t care!” Pumailanlang ang galit nitong boses sa loob ng silid. “Close the door and leave. Stay outside.”

Wala siyang nagawa kundi ang lumabas at isarado ang pinto. At doon ay nagmamaktol siyang tumayo habang naka-pout.

Naiinis siya sa ugali ng professor nilang iyon, pero ganun pa man ay kailangan niya itong galangin. Professor niya ito, wala siyang magagawa kundi ang sundin ito. Baka hindi pa siya makapasa at pagalitan pa siya ng kaibigang si Warren.

Ilang minuto pa ang lumipas na nakatayo lang siya, medyo na ngangalay na ang kaniyang binti sa kakatayo at wala man lang siyang ibang magawa kundi ang tumayo lang. Medyo masakit na ang paa niya at kailangan na niyang maka-upo, para makapag-pahinga.

Mahigit isang oras bago bumukas ang pinto at lumabas doon ang professor. Isinara nitong muli ang pinto bago siya binalingan. Inisang tingin lang siya nito bago ito umalis.

“You can now go inside.” Pahabol pa nitong sabi.

Napatitig muna siya sa likod nito bago siya pumihit patalikod at binuksan ang pinto at agad siyang pumasok.

Nakita niyang nakatingin pa sa kaniya ang mga kaklase niyang naroon, nginitian lang niya habang kumakaway pa ang kamay niya.

Nananabik na siyang makipag-kaibigan sa mga iyon.

Doon siya pumwesto sa bandang gitna, katabi ng lalaking kapantay lang niya ang laki. Mga 4.9 feet ang taas.

Lahat sila sa loob ng classroom na ito ay puro lalaki. At mabibilang din lang ang mga estudyante.

“Hi.” Pukaw niya sa atenyon ng katabi matapos niyang maka-upo.

“Hey?” He responded.

Muli siyang ngumiti ng malapad at inilahad ang kaniyang kamay. “I’m Liam. Liam Nicholai Vandross.”

“Nate, Nate Ford.” Malugod naman nitong tinanggap ang kaniyang pagpapakilala matapos ay naghiwalay na iyon.

Manghang binalingan siya nito ng tingin. “Kanina…about our professor,” mangha parin ito dahilan para mapakunot ang noo niya.

“Bakit?” Inosenteng tanong niya.

“You’re amazing.”

Naguguluhan na siya. Anong amazing doon? Kahit ano naman gawin niyang pag-halukay sa kaniyang isipan ay hindi niya malaman kung ano bang ginawa niya na ikinamangha nito.

“I don’t get it.”

“Liam, binuksan mo ’yung pinto kanina ng hindi ka man lang kumatok. And i bet nabastos ang prof. naten sa ginawa mong iyon.” Pag-kwento nito. “At kanina, you even argued with him. That makes you an amazing man.”

“Huh?” Halos mablangko ang kaniyang isipan.

“Don’t you get it?” Takang tanong nito.  “Prof. Ken Martin is a strict and cold teacher towards his students. Siya ang kinatatakutan ng mga estudyante dito, even the richest and famous students is scared/afraid with him. Kaya niyang ibagsak lahat ng estudyante niyang hindi sumusunod sa patakaran niya, lalo na sa mga estudyanteng walang pagpapahalaga sa pag-aaral. Wala siyang pinipili. Mayaman man o mahirap.”

“And take note… He don’t give second chances, kapag binagsak na niya, bagsak na talaga. Wala ng paraan para makabawi pa. He’s a very strict and harsh prof. So if i were you, study hard. There’s only one chance.”

Bigla naman siyang nakaramdam ng kaba sa dibdib niya. Ganun na ba talaga nakakatakot ang prof nila? Ganun na ba ito kahigpit sa mga estudyante nito?

Mukhang magiging malaking problema niya ang prof niya. Alam niyang una palang ay mahina siya sa pag-aaral. Matagal siya bago maka-tuto.

Napabalikwas ang lahat at napa-ayos ng pagkaka-upo ng biglang bumkas ang pinto. Animo’y takot ang lahat maliban sa kaniya na nakatingin lang sa pinto.

Iniluwa niyon ang medyo may katandaan ng babae. May suot din itong salamin tulad ng suot ng na-unang prof nila.

“Haystt… Akala ko kung sino na, nakakakaba naman iyon.” Malakas na pakawala ni Nate ng kanina pa siguro nitong pinipigil na hininga.

“Bakit sino ba ang akala mong darating?” Mangmang niyang tanong.

“Sino pa ba? Edi si prof. Ken.” Sagot nito na ipinaikot pa ang dalawang bilog ng mata.

“Ahh..”

“Good morning.” Magalang na pag-bati ng prof. niyang babae at sinegundahan naman nila iyon ng pag-bati din.

Mukha itong mabait, di tulad ng kanina. Sana nga lang kaya niyang tagalan ang prof. Ken na iyon…

To be continued…

CHAPTER 1

Chapter 1

     LUMIPAS ang mga oras, nakilala na rin ni Liam ang mga guro sa iba’t ibang asignaturang pag-aaralan niya. Heto siya at naka-lumbaba wala naman kasing ibang gagagawin, dapat hindi pala siya pumasok. Wala naman palang gagawin dito.

“Nate,” kinalabit niya ang katabi dahilan para mapatingin ito sa kaniya.

“Why?” Nate asked.

“Sabay tayo mag lunch break.” Pabulong pa niyang sabi.

Tumango naman ito bilang pag-sang-ayon, bago nito muling binaling ang tingin sa babaeng prof na ipinakikilala ang sarili nito sa kanila.

“Nate,” muli niyang kinalabit ang binata.

“Hmmm?” He hummed without looking at him.

“May papel ka?”

Tumingin naman ito sa kaniya na kunot ang noo. “Why?”

“Hindi ako nakapag-dala e..” nahihiya pa niyang sabi habang pasimpleng kinamot ang kaniyang ulo. “Tsaka baka may extra ballpen ka, pahiram na den.”

Tumango naman ito matapos ay dumukot sa bag nito. Inilabas nito ang ballpen at kapiraso ng papel tsaka inabot sa kaniya. “Here,”

“Thank you.” Nakangiti niyang pasalamat ng matanggap ang pinahiram nito sa kaniya.

Balik ngiti lang ang ibinigay nito sa kaniya bago muling ibinaling ang tingin sa prof.

Heto naman siya at naka-ngiti. Tamang-tama at wala naman siyang ibang gagawin, kaya eto mag-do-drawing nalang siya.

At doon din ay nag-simula na siyang mag-drawing. Talagang seryosong-seryoso ang mukha niya habang iginuguhit ang nasa isip niya.

Paminsan-minsan ay sinisipat pa niya ang sariling guhit. Paminsan-minsan ay naikakagat pa niya ang pang-ibabang labi habang seryoso parin sa ginagawa. Ibinibigay niya ang buong atensyon doon.

“Ang galing ko talaga mag-drawing ng anime.” Bulong niyang papuri sa kaniyang sarili habang pangiti-ngiting sinisipat ang ginawa. “I’ll try another one.”

Muli siyang gumuhit. Ganun parin ang itsura ng mukha niya, seryoso at bigay todo sa kaniyang ginagawa. Halos doon nga naka-tuon ang kaniyang pansin.

“What are you doing, you seemed serious.” Pukaw sa kaniya ng katabi- ni Nate.

Maligaya naman niyang pinakita ang kaniyang iginuhit sa kaibigan. “Nag-do-drawing ako ng anime. Si Naruto.. ang cute di’ba?” Kompyansadong-kompyansado pa siya sa kaniyang sarili habang ipinapakita sa kaibigan ang kaniyang gawa.

Napasinghap siya sa gulat ng marinig niya ang malakas na pag-tawa ng kaniyang kaibigan. Saka lang nito na pag-tanto na nasa loob sila ng classroom ng hampasin ng prof. ang lamesa ng malakas, dahilan para mapatigil ito.

“Mr. Ford!” Pumailanlang ang boses ng ginang sa loob ng silid. “Why are you laughing?!” Madiin nitong tanong habang matatalim ang titig na ibinato dito. Paminsan-minsan ay sumusulyap din ang guro sa kaniya dahilan para mag-baba siya ng tingin.

“I’m sorry ma’am.” Hingi ng paumanhin ni Nate habang naka-tungo.

“I’m asking you Mr. Ford, why did you laughed? Am i that funny for you to laughed at?”

“It’s not like that ma’am. I’ve just seen something, that made me laughed.” Nahihiyang pag-amin ni Nate.

“Follow me,” sabi ng guro. “Let’s go to the office.”

Matapos lumabas ng galit na prof. ay sumunod naman si Nate na naka-tungo at batid niyang nahihiya sa ginawa nito.

Siya na lutang at hindi makuha ang mga nangyayare. Hindi niya maisip kung ano ba ang dahilan ng pag-tawa ng kaniyang kaibigan, malakas at hindi nito nakontrolado.

Why did he laughed? What made him laughed? He thought asking himself.

Bahagyang nanakit lang ang kaniyang ulo dahil sa mga pumapasok sa kaniyang isipan na imposible namang iyon ang dahilan.

I just showed him my cute anime drawing. Anong

nakakatawa

? Parang may sira sa ulong pagka-usap niya sa kaniyang sarili.

Ipinilig na lang niya ang ulo sa pag-iisip. Kapag kuwan ay okupado ang kaniyang isip ng binata. Galit kasi ang guro kanina, walang sawang hindi pagagalitan ang kaniyang kaibigan.

“Hey,” napukaw ang kaniyangpag-iisip ng may lumapit na isang lalaki sa gawi niya.

“Hi. I’m Liam, Liam Nicholai Vandross.” Nakangiti niyang pagpapakilala sa lalaki ng akalain niyang gusto nitong makipag-kilala sa kaniya. Bahagya pa niyang inilahad ang kaniyang kamay sa binata.

Naiilang at kunot ang noong tinanggap naman nito ang pagkamay niya. “Drei, Andrei Suarez.”

Ngumiti siya at nginitian naman din siya nito bago nila pinakawalan ang mga kamay ng bawat isa.

Sa wakas may dalawa na siyang kilala sa loob ng klase na ito. Na kung bibilangin ang mga estudyante ay wala pa yata sa sampo o hindi lalampas ng labinglima.

“May i?” Nakaturo ang palad nito sa bangko na kanina’y inukupa ni Nate.

“Go.” He responded.

Umupo ito matapos ay bumaling sa kaniya. “That mine who is sitting here. I just want to know why he laughed.” He asked.

Dahil sa tanong nito ay muling bumalik ang kanina niyang pag-aalala sa kaibigan. Ano na kaya ang nangyare doon.

“Hey?” Kinaway-kaway pa nito ang kamay sa harapan niya dahilan para mapukaw siya sa pag-iisip.

“Uhmmm…yeah. Ano nga ulit tinatanong mo?” Aniya na may pakamot pa sa kaniyang ulo.

“Sabi ko. Kung anong dahilan ng pag-tawa ni…ni Nate? Bakit bigla ay tumawa siya?”

“I don’t know you too. Basta tumawa na lang siya, hindi ko talaga alam.” Napailing pa niyang sabi.

Napatango-tango naman ito habang bahagyang ipinag-dikit ang mga labi.

“Sige, babalik na ako sa upuan ko.” Tumayo na ito. “Nice meeting you, Liam.”

“Pleasure to meet you too, Drei.”

   Lunchbreak na. Heto siya at iniimpake ang gamit niya, at isinilid din niya sa bag ni Nate ang ballpen at papel na hiniram niya kanina. Pero bago iyon, kinuha muna niya ang drawing niya. Palalagyan pa niya ito ng frame at ididikit niya sa pader ng kwarto niya.

Ang ganda kaya ng pagkaka-guhit niya kay Naruto. Parang iginuhit ng isang sikat na mang-guguhit.

Isinilid niya iyon sa loob ng bag niya. Napangiti siya ng pag-bukas niya ng bag ay bumungad sa kaniyang harapan ang mga candy, lollipop, at mga chocolates. Iyon lang ang laman ng bag niya, wala na iba. Paborito niya e.

“Inayos niya ng pagkaka-silid ang papel na may drawing niya at kumuha ng lollipop, matapos ay binalatan iyon at kaniyang sinubo.

Bahagya pa siyang napapikit ng manuot sa kaniyang dila ang matamis na lasa niyon. Ito talaga ang pinaka-paborito niya sa lahat. Ang sarap kase e.

Kumuha siya ng isang lollipop sa bag at inilibot niya ang kaniyang tingin. Hinahanap niya si Drei.

Maunti lang naman ang kaklase niya kaya madali para sa kaniyang matanaw ang hinahanap. Palabas na iyon ng silid.

“Andrei!,” Tawag niya dito dahilan para mapatingin ito sa kaniya.

Agad siyang lumapit doon. “Lollipop.”

Tiningnan lang naman nito ang hawak-hawak niya at hindi kumibo. Inagaw niya ang kamay nito at ibinuka, doon ay inilagay niya sa palad nito ang lollipop bago niya muling isinarado.

“That’s for you. Masarap ’yan.” Sabi pa niya bago pumihit patalikod at bumalik sa upuan niya kanina.

Kumakalam na ang sikmura niya ngunit hindi parin siya nag-tutungo sa canteen para kumain, hinihintay kasi niya si Nate. Nandito parin kasi sa loob niya ang pag-aalala para sa kaibigan. Tsaka kating-kati na rin ang dila niyang tanungin kung anong dahilan ng malakas nitong pag-tawa. At sabi nga niya kanina, sabay silang mag-tatanghalian ng kaibigan.

Ilang minuto pa ang lumipas ngunit hindi parin nag papakita si Nate, naubos narin niya ang lollipop na ngata-ngata niya kanina.

Dumukot muli siya sa loob ng bag niya at kumuha doon, pero ngayon chocolate kisses naman ang binuksan niya at sinimulang kainin. Medyo malambot na nga lang kasi wala na sa freezer.

Naka-ilang tsokolate siya, kasama na doon ang ferrero chocolates pero hindi parin siya busog.

Napabuntong hininga siya at inismid ang kaniyang labi. Kailan ba kasi babalik si Nate? Kakain pa sila ng lunch e.

“Here.”

Napatingala siya ng may mag-salita, pamilyar iyon sa kaniya. Si Andrei pala iyon.

“Ano ’yan? At para saan?” Naka-kunot noong tanong niya sa binata.

“Food. Alam kong hindi kapa kumakain ng tanghalian, kanina kapa kasi hindi lumalabas para bumili sa canteen. Panay lang ang pagkain mo ng mga tsokolate na ’yan. Tingnan mo nagkalat na ang balat sa harapan mo.”

Awtomatiko siyang napatingin sa baba niya, naroon nga at nakatimbon ang mga balat ng pinag-kainan niya.

Napasapo pa niya ang sariling bibig at mabilis na tumayo. “Wait.” Mabilis siyang nag-tungo sa kung saan para mag-hanap ng pang-linis ng mga kalat niya.

And luckily there’s a broom and a dustpan. Agad niyang kinuha iyon at mabilis na bumalik sa gawi niya.

Agad niyang winalis ang mga balat ng pinag-kainan niya habang si Drei ay nakatingin lang sa kaniya at pinanonood ang ginagawa niya.

Matapos niyang madakot lahat ng kalat ay tinapon naman niya iyon sa trash can. Muli siyang bumalik at dinaluhan si Drei.

“Para saan nga ’yan?” Muli ay tanong niya.

“It’s a food for you and for Nate. Isipin mo na lang na bawi ko ’yan sa binigay mong lollipop sa’kin kanina.” Sumilay sa manipis nitong labi ang matamis na pag-ngiti.

“Thank you.” Tinanggap niya ang binigay nito matapos ay inilapag sa table ng kaniyang upuan.

Lumapit siya sa binata ay niyakap niya ang braso nito. “For now on, we’re now friends. You, Nate, and i.”

Ewan, pero simula pag-kabata niya ay hilig talaga niyang yumapos sa braso. ’Yung yapos na hindi niya inintindi kung iba ang iniisip ng mga makakita. Basta walang malisya iyon sa kaniya.

Tsaka lang siya bumitaw ng maalala niya ang pagkain na inabot nito sa kaniya. Umupo siya isa sa bangko niya at doon binuksan ang plastic.

Agad niyang tiningnan ang laman niyon. Matapos niyang mabuksan ay aad na nuot sa kaniyang ilong ang masarap na amoy ng pagkain.

“Hmmm..” Hindi na niya matiis ang gutom na nararamdaman niya. At hindi narin niya mahintay si Nate kung na’san man ito ngayon. Basta kumain lang siya at nilamnan ang loob ng tiyan niya.

“Hmmm…sha-rap.” nabubulol pa siya dahil sa pagkaing nasa loob ng bibig niya.

Narinig naman niya ang munting paghalakhak ni Drei. Ang gwapo lang nito tumawa. Lalo na ’yung dimple sa kanang bahagi ng pisngi.

“Slow down,” saway sa kaniya ng kaibigan ngunit hindi naman siya nagpa-awat. Kumain lang siya ng kumain hanggat gusto niya.

“Here.” Inabot sa kaniya ng kaibigan ang bote ng tubig, ito pa talaga ang nag-bukas.

Ngumiti lang siya dito bago tinanggap ang bote ng tubig at doon ay uminom siya. Matapos ay muli niyang ipinagpatuloy ang pagkain.

Ilang minuto lang ang lumipas ay naubos na niya iyon. Talagang nabusog siya ng husto dahilan para mapadighay siya ng katamtamang lakas ngunit sapat na para marinig ng kaibigan niya dahilan ng mahina nitong pag-tawa.

“Thank you ulit sa food.” Pabaling na sabi niya dito.

“You’re welcome.” Sagot nito bago inilahad ang kamay nito. Sumesenyas na aalis na ito,agad naman siyang tumango.

Muli siyang tumayo at iniligpit ang kaniyang pinag-kainan. Itinapon niya iyon sa trash can bago muling bumalik.

Sakto pag-tunog ng bell nang makita niyang pumasok sa loob ng silid si Nate. Halata sa itsura nito na pagod iyon, pero ng makita siya ay agad itong ngumiti sa kaniya.

Pasalampak itong umupo sa upuan nito at malakas na nagpakawala ng buntong hininga. “Tch. So tiresome.” Pasimple pa nitong hinilot at inunat ang batok.“

“You’re here.” Kinalabit niya ang braso nito. At unti-unti ay rumehistro ang lungkot sa mukha niya. “What happened?” He asked seriously.

Nate just tapped his nose and chuckled lightly. “A long story—never mind that,” sabi nito na animo’y iwinawaksi ang ganoong usapan.

“What exactly happened? I want to know.” Pamimilit niya.

Nakita naman niya ang pag-taas ng eye balls nito, huminga ng malalim at malakas iyong binuga.

“To make story short, naparusahan ako, at ang parusa ay linisin ang science lab. Ang dami-dami ko kayang nilinisan.” Reklamo pa niya.

“Hala! Ang lawak kaya ng science lab. Kaya pala pagod na pagod ka.”

“It’s okay, Liam don’t mind me.” Sabi pa nito bago muling bumaling ang tingin sa kaniya. Ngayon ay maaliwalas na iyon.

“Na’san nga ulit’ ’yung drawing mo? Siguro makita ko lang ’yun mawawala na ang pagod ko…” Bakas sa boses nito ang pag-tawa na hindi niya malaman kung saang kadahilanan…

To be continued…

CHAPTER 2

Chapter 2

       INISANG tingin muna ni Liam ang kaniyang kaibigang si Nate, bago niya binuksan ang bag at kinuha niya doon ang pinaka-iingatan niyang drawing sa lahat. Ang naruto anime niya na animo’t iginuhit ng isang sikat na mangguguhit.

“Eto oh.” Nakangiti niyang inilahad ang papel sa binata na agad naman nitong tinanggap.

Nagulat na lang siya nang tumawa ito ng ubod ng lakas na talagang pumuno sa silid. Napamulagat pa ang mga mata niya at agad tinakpan ang bibig ng binata. “Can you stop laughing, pag narinig ka ulit ng prof. na’ten baka paglinisin ka na naman niya ng science lab.” Seryosong saway niya dito.

At ng masigurong hindi na ito tumatawa ay tinanggal na niya ang pagkakatakip sa bibig nito.

Naguguluhan na siya, naguguluhan na ang isip niya. Kanina pa kasi ito tumatawa sa tuwing titingnan ang iginuhit niya.

Binalingan niya ng tingin ang drawing, maganda

naman ah…

“Why are you laughing Nate? Ano bang nakakatawa sa drawing ko, maganda naman di’ba?”

Pinipigilan parin nito ang pag-tawa bago iniwas ang tingin sa drawing niya. Pinag-dikit pa nito ang mga labi, bago tumango. “It’s indeed beautiful creation.” Sabi nito na may halong kung ano doon. Hindi niya mawari kung panunudyo ba iyon. Hindi na lang niya pinansin.

Naka-pout na tinago niyang muli ang papel na naroon ang drawing niya at maingat niyang sinilid sa loob ng kaniyang bag. Pinag-

tatawanan

drawing ko, e

abg

ganda-ganda kaya.

Napukaw ang pag-nguso ng kaniyang labi ng makita niya ang pagkain sa kaniyang lamesa. Tinira talaga niya ito para sa binata, galing iyon sa pangalawa niyang kaibigan dito sa loob ng classroom si Drei.

“Ohh yeah,” inabot niya sa binata ang pagkain, “para sa’yo. Alam kong hindi ka pa kumakain,” nakangiting turan niya.

Tumingin naman ito sa kaniya at matamis na ngumiti. Tinanggap din nito ang pagkain. “Binili mo?”

“No, it’s for my new friend. Drei.” Tinuro niya ang gawi ni Drei dahilan para mapatingin si Nate sa gawi niyon. Sakto naman na bumaling ang tingin ni Drei sa kanila, kaya kumaway iyon.

“I’m not hungry…actually kakain ko lang.” Sabi nito at ibinalik sa kaniya ang pagkain. Hindi man niya napapansin ngunit nag-iba agad ang panlasa ni Nate ng malamang galing iyon kay Drei.

“Okay, akin na lang.” Agad niyang tinanggap ang pagkain matapos ay binuksan. May ilang minuto pa naman bago mag-time kaya binilisan na lang niya ang pagkain.

Paminsan-minsan ay nahuhuli niyang nakatingin sa kaniya si Nate na animo’y natatakam sa ginagawa niyang pag-subo. Napakunot naman ang noo niya.

“W-why?” Tanong niya na puno ang bibig.

“Nothing.” Nate just smiled and looked on the other direction.

Maya-maya pa ay narinig niya ang pag-kulo ng tiyan ng katabi. Nanlaki ang mga mata niyang napatingin sa kaniyang kaibigan.

“That wasn’t me.” Iiling-iling nitong sabi na bahagya pang namilog ang mata.

Nginitian na lang niya at ipinag-sawalang bahala ang narinig. Basta kinain na lang niya ang pagkain hanggang sa maubos iyon. Ininom din siya ng tubig sa bottle pagkatapos.

“Ang sarap.”

“You really like to eat, huh?” Ginulo nito ang buhok niya dahilan para mapa-pout siya.

“Don’t messed my hair.” Agad niyang inayos ang buhok habang ito naman ay napatawa lang ng bahagya.

Tumayo muna siya at muling dinampot ang kaniyang pinag-kainan at tinapon niya iyon sa trash can, matapos ay muling bumalik.

Sapo-sapo niya ang kaniyang tiyan sa kabusugan. And a minutes later, the school bell rung. End of lunch break…

Maya-maya pa ay dumating na ang sunod nilang prof. animo’y takot ang kaniyang mga kaklase at napa-ayos ng pagkaka-upo.

Kunot naman ang kaniyang noo kaya bumaling siya sa gurong pumasok.

Namulagat ang kaniyang mga mata ng makita kung sino iyon. The cold strict professor, Ken Martin.

Ginaya niya ang ginawa ng kaniyang mga kaklase. Umayos din siya ng pagkaka-upo.

Malamig ang mga titig ni Ken na ipinalibot sa buong silid. Tumigil lang sa pag-libot ang kaniyang mga mata ng mamataan niya ang binatang naka-upo sa may gitnang bahagi.

Ang mangmang at alam niyang walang alam sa mundo niyang estudyante. A smirked escaped his lips when he saw the tension of his face. He felt scared looking down.

“Good afternoon.” He coldly greeted his students and they responded too.

“You know the rules and regulation of this class. You are familiar with that, aren’t you?”

“Yes, prof.”

Napatango-tango lang naman siya, habang ang kaniyang mga titig ay nasa binata parin. Halatang inosente ang mukha nito, na animo’y walang gagawing masama. Well he thought so…

Ilang minuto pa ang lumipas ay patuloy paring nakatitig si Liam sa guro nila. At kapag ito naman ang tititig sa kaniya saka naman siya mag-iiwas ng tingin.

Habang nag-tuturo ito ay unti-unti namang bumibigat ang talukap ng mga mata niya. Grabe naman kasi, kasisimula lang ng kase mag-tuturo na agad. Na dalawa palang nga ang kilala niya dito sa loob.

Hindi niya namalayan na umismid na pala ang kaniyang nguso hanggang sa mag pout siya.

Nakalumbaba siya habang pinipilit ang kaniyang sariling makinig. Kahit siguro sampong tao pa ang nasa harapan niya at nag-tuturo ay hindi niya magawang maintindihan.

Mahina siya pagdating sa mga akademya, at alam na niya iyon. Tanggap na niya una palang kaya hindi na niya po-problemahin iyon.

Tskk

boring.

Dahil nga sa wala naman siyabg maintindihan ay kinalabit na lang niya ang katabi dahilan para pasimpleng tumingin ito sa kaniya. Halatang takotna takot na mapagalitan.

“Sabay tayo mamaya sa pag-uwi?” Pabulong niyang sabi. “Bibil—”

“Mr. Vandross!” Pumailanlang ang galit na boses ng nasa unahan dahilan para mapapitlag siya sa gulat. Agad din siyang nag-ayos ng pagkaka-upo.

Ano bang nagawa ko? Bakit ja

ninigaw

na naman ang isang ’to?

Muli ay pasimple siyang umirap sa hangin ng hindi niya ipinapakita dito.

“Leave with mr. Ford. You too, talk outside.” Malimig at umaastang galit na sabi nito.

Kunot naman ang noo niya. Talaga bang pinapalabas silang dalawa ni Nate para lang makapag-usap? Mabuti na rin iyon at magiging pribado ang usapan usapan nilang dalawa ng kaibigan.

Ang ipinag-tataka lang niya ay kung pa’no nito nalamang nag-uusap sila? Pabulong na nga ’yung salita niya e. Malakas din pala ang pandinig ni monkey-king. Tch! Umuusok lagi ang ilong sa galit, papayagan lang pala silang dalawa na makapag-usap ng pribado sa labas, pagalit pa. Hmpp.

Ganun pa man ay ipinilig na lang niya ang ulo sa pag-iisip. Naka-ngiting tumayo siya at hinawakan niya ang kamay ng kaibigan sabay hila dito palabas…

Naka-kunot ang noo ni Ken ng makita niyang tumayo ang ignorante ng masaya at talagang inaya pa nito si Nate patayo. Tila tinutudyo pa siya sa pamamagitan ng pag-ngiti nito.

Wala na ang kaniyang sarili sa ibang bagay. Isa lang ang napag-tuunan niya ng pansin. At iyon ang kamay ni Liam na naka-hawak sa mga braso ni Nate.

He should not felt this kind of emotion, but damn he felt jealous. His eyes darkened like a stare will kill someone else.

“Vandross! Are you kidding me? You’re really going out, aren’t you?”

Kunot ang noo nito na bumaling ang tingin sa kaniya. “Sir, you said Nate and i will go out and talk outside.” Malawak parin ang pagkaka-kunot ng noo nito. “Are you changing your mind now? We’ll going back if you want.”

Nahilot niya ang sariling sentido sa sobrang inis na nararamdaman. “Are you stupid!” Hindi niya napigilan ang madiin na pag-bigkas niya ng salitang iyon. “Don’t you know what common sense mean?” Humagilap siya ng malakas na pag-hinga at kinalma ang kaniyang sarili. “You, Liam, go and take your seat. After the class ended, follow me to the office.”

Lutang ang isip ni Liam habang hindi makapaniwalang nakatitig lang sa guro nila. Napapairap na lang siya sa sarili, sobrang weird ng guro nila.

Kani-kanina lang inutusan sila nitong lumabas at doon mag-usap, tapos ngayong lalabas na silang dalawa tsaa naman ito magagalit. Ano bang iniisip nito? So weird.

Hindi na niya nagawang makipag-talo pa. Inakay na lang niya si Nate pabalik sa upuan habang hawak-hawak parin niya ito sa braso.

“You.”

Natigil sila sa paglalakad ng mag-salita na naman si unggoy na umuusok ang ilong.

Tinatamad na ibinaling niyang muli ang tingin dito. Nakita niyang naka-turo ang daliri nito sa kaibigan niya.

“Exchange seat with mr. Suarez. Ayokong makita mag-katabi ayong dalawa.” Naiiling na binitawan niya ang pagkakahawak sa braso ni Nate. Naka-pout siyang dire,-diretsong nag-tungo sa upuan niya.

Nag-iba lang ang kaniyang bukas ng mukha. Ang kaninang madilim ay nag-liwanag ng mapag-tanto niyang si Drei pala ang ipinapalipat sa tabi niya.

Yey! May kakwentuhan siya.

Pinipigil niya ang sayang lumukob sa kaniya ng makita niya si Nate na nakaismid ang labi na naka-upo sa dating pinag-upuan ni Drei.

Nalungkot siya dahil mag-isa doon si Nate at walang kausap. Kung di’ba naman kasi dahil sa cruel na unggoy na ’to.

Weirdo lang!

Hindi muna niya kinibo si Drei dahil naka-tingin pa ang guro nila. Nang hindi na ito naka-tingin at ngayon ay nag-susulat na ito sa black board ay agad niyang kinalabit ang katabi.

“Hey, Drei.” Pabulong niyang sabi dito matapos bumaling ang tingin sa kaniya.

“Don’t talk, i’m afraid he might here us.” Saway nito sa kaniya sa mahina at pabulong ding sabi.

“Hindi naman niya mapapakinggan e.”

“Just keep silent.”

“Gusto ko sanang yayain—”

“Liam.”

Agad niyang inangat ang tingin ng marinig niyang magsalita ang guro nila. Nag-tama ang mga mata nilang dalawa ng binata. Ang violet nitong mga mata na kitang-kita niya kahit nakasalamin.

Malamig ang titig na ibinato nito sa kaniya habang papalapit sa gawi niya.

Siya naman ay inosenteng naka-tingin lang dito.

Napasinghap na lang siya sa gulat ng hawakan nito ang braso niya.

“What are you going to do?” He asked innocently.

“From now on, you’ll going to seat at the back. Yung wala kang makakausap.”

Wala naman siyang nagawa kundi ang tumayo, kunin ang bag niya at mag-patianod sa pag-giya nito sa kaniya.

Pasmpleng bumebelat pa siya dito ng tumalikod ito at hinihila siya patungo sa likod.

“Seat.” Utos nito sinunod naman niya.

Matapos niyang umupo ay agad niyang niyakap ang kaniyang bag. Ibinaba ang kaniyang tingin na animo’y nagmamaktol.

Bakit ba lahat ng kinakausap niya ay inilalayo nito sa kaniya? Bakit ba ayaw siyang palapitin sa mga taong malapit sa kaniya? Kinakausap lang naman niya ang mga kaibigan, bakit ano bang masama.

“Just listen and focus, Liam.” Daring nitong sabi na mas lalong ikinanguso niya.

Kahit ano naman kasi ang gawin niya ay hindi naman niya maiintindihan ang pinagsasasabi nito sa unahan.

Napabuntong-hininga na lang siya sa kawalan ng makita niyang muling nag-tuturo sa unahan ang guro. Pinilit niyang ituon ang kaniyang buong atensyon sa guro habang nasa unahan at nag-tuturo.

Kahit isang salita ay wala man lang pumasok sa kaniyang isipan. Pasok sa kabilang tainga pagkatapos ay lalabas din. Wala talaga siyang naiintindihan.

Ilang minuto pa ang lumipas ay bumibigat na ang talukap ng mga mata niya. Ganun pa man ay mas pinili na lang niyang ituon ang kaniyang sarili sa guro. Pinilit niyang imulat ang kaniyang mga mata kahit talagang inaantok na ito…hanggang sa hindi na niya nakayanan. Tuluyan na niyang naipikit ang kaniyang mga mata at doon ay kinain siya ng kaantukan.

Mga ilang minuto palang siyang nakaka-tulog ng malakas niyang marinig ang pag-sigaw na tinatawag ang kaniyang pangalan. Pamilyar iyon sa kaniya kaya alam na niya kung sino.

“Yes, sir?” Awtomatiko siyang napatingala at hinanap ang nagsasalita.

Wala siyang makita sa harapan niya kaya naka-kunot ang noo niya. Nananaginip lang ba siya?

Muli ay umubob siya at ng akmang ipipikit niyang muli ang mga mata ng marinig niyang may tumikhim sa likod niya.

Awtomatiko siyang napabaling sa likod niya at doon ay nakita niya ang walang emosyong guro niya.

“Hehe.” Napangiti na lang siya at umaktong cute sa harapan nito…

To be continued…

CHAPTER 3

Chapter 3

     NARITO ngayon si Liam sa teacher’s office. Sa opisina ng guro niya. Pinapunta siya nito para pangalan at mag-sabi ng kung ano-ano sa kaniya na hindi naman niya na-iintindihan. Hindi niya alam kung anong mga pinag-sasasabi nito.

“Hope this nonsense will end soon.” He thought.

“Liam.” Napatigil siya sa pag-lumbaba at umayos ng tayo ng tawagin siya ng kaniyang guro. Bumalik siya sa realidad. “Are you listening?”

Tumango na lang siya upang hindi na humaba pa ang usapan na ito.

“What did i just said?” He asked seriously.

Bahagya pang nanlaki ang mga mata niya dahil hindi naman talaga niya napakinggan ang sinasabi nito kanina. Ngumiti na lang siya at pinasingkit ang kaniyang mga mata, sabay kamot sa sariling batok. “I didn’t remember it, what is it again, sir?”

“You didn’t remember or you’re not listening.”

Napa-nguso na lang siya at napa-pout. Uwian na kasi at gusto na niyang umuwi, tapos itong cruel niyang guro ay hindi man lang siya pinapalabas. He’s been here for maybe an hour.

“Sir,” lumapit siya dito at kinalabit niya ang laylayan ng damit pang-guro nito. “Can i go home?” Umakto pa siyang nagpapa-awa. Sana nga lang madala sa awa ang binata.

“Let go of me.” He coldly said and in the depths of darkened tone.

Agad niyang binitawan ang damit nito at iniwas ang kaniyang tingin. Nagmamaktol na mas lalo pa niyang na-inguso ang kaniyang mga labi.

“As i’ve said earlier, you need to be punished for being rude to me.”

Awtomatiko siyang napabaling dito habang kunot ang kaniyang noo. “Am not rude to you, sir. Ikaw nga ang rude sa’ki—”

“Quiet!” Naputol na lang ang iba pa niyang sasabihin ng mag-taas ito ng boses.

Napatahimik na lang siya at ipinag-patuloy naman nito ang sasabihin.

“For your punishment, you need to solve this mathematical problem.” Inilahad nito sa kaniya ang isang papel kung saan naroon na ang tanong at sasagutan na lang niya.

Napatingin pa siya habang blangko ang isip niya. What is he ordering again? Solving mathematical problem?

“Sir, i don’t know how to sol—”

“That’s not my problem. Makaka-uwi ka lang kapag nasagutan mo na ’yan.” Pabalang pa nitong sagot.

Grabe naman! Ganito ba talaga ang kailangang punishment? Mas mabuti pa pala kay Nate, pinag-linis lang ito ng science lab, mas madali pa kaysa dito sa mathematical problem na ito. Talagang pinahihirapan siya ng guro.

Ganun pa man ay wala naman siyang magagawa, kundi ang malakas na mapa-buntong hininga. Ano nga ba ang magagawa niya? Kundi ang sumunod.

Kinakabahan niyang sinilip ang kapiraso ng papel kung saan naroon ang tanong. Napakamot pa siya sa kaniyang ulo ng makitang limang tanong ang naroon at lahat ay nakakapag-palugaw sa kaniyang utak.

Gamit ang ballpen ay iyon ang ginawa niyang pang-kamot sa ulo niya.

Binasa niya ang isang tanong. “3,678,690×1=?”

Ilang beses siyang nagpakawala ng isang malakas na buntong hininga. Naba-blangko talaga ang utak niya.

Oo at kaya niyang sagutin ang multiplication, pero hindi ’yung ganito na sobrang haba. 1-to-10 multiplication table lang kaya ang sa ulo niya. At ang iba pa, hindi na niya alam.

At dahil nga niya na sagot ang unang tanong binasa naman niya ang pangalawa. “862,927-862,926=?”

Bakit ganun? Sobrang hihirap ng tanong na narito? Nakaka-inis, talagang pinahihirapan siya ng binata. Talagang pinahihirapan pa siya.

“Sir?” Pag-tawag niya sa pangalan nito na mababahid ang pagmamakaawa sa tono niyon.

Nag-angat naman sa kaniya ng tingin ang guro na kanina’y nagbabasa ng kung ano. And as usual, wala na namang emosyon ang mga titig nito sa kaniya. Hindi man lang niya magawang mabasa. O kung may mababasa nga ba siya.

“Pwede bang sa bahay ko na lang sagutan?” Nakangisi pa niyang sabi at umaktong cute muli sa harapan nito.

Tumitig muna ito ng mga ilang saglit sa kaniya. Habang lumilipas ang segundong nakatitig lang ito ay siya namang pagdarasal niya na sana pumayag ito sa gusto niya.

“Nope!” Sagot nito bago muling ibinalik ang titig sa binabasa nito.

Siya naman ay bagsak ang balikat at hindi alam kung anong gagawin. Kumakalam na rin ang sikmura niya at malakas pa iyong tumutunog. Hmpp.

Nakita niyang bumaling ng tingin sa kaniya ang guro, ngumiti naman siya bago iniwas titig at muling ibinalik sa papel.

Minutes later, he saw Ken, his professor standing up and walked out. “Wait for me.” The last word he said when he finally get out.

Naiwan naman siyang tulala at hindi alam kung ano ang gagawin. Okupado na ang isip niya ng tiyan niyang dumadaing ng gutom.

Agad niyang binuksan ang bag niya at hinanap doon kung may tira pa siyang pagkain. And luckily there’s only two ferrero chocolate.

Agad niyang binuksan ang isa at kinain iyon. Habang kinakain ay naisip niya si Drei. Binigyan niya ito kanina ng lollipop matapos ay naging mabait na ito sa kaniya.

Agad siyang napatingin sa isang tsokolate na wala pang-bukas. Baka kapag-ibinigay niya ito sa guro niya ay baka maging mabait ito sa kaniya. Tama, iyon na lang ang gagawin ko.

Matapos niyang maubos ang isang tsokolate ay dumadaing parin sa gutom ang kaniyang tiyan. Gusto parin niyang kumain pero wala na namang pagkain siyang makita, liban sa isang tsokolate na wala pang-bukas. Na sana ay ibibigay niya sa kaniyang guro.

I’m hungry.

Ilang minuto pa siyang nag-hintay sa pagdating ng guro. Naiinip na siya.

Hindi naman masama kung ibibigay niya ang tsokolate sa guro ng may bawas? Tatanggapin naman nito di’ba?

Yeah right.

Binuksan niya ang tsokolate at kinagatan iyon. Naka-tatlo siyang kagat bago niya tinigilan ang pagkain.

Itinabi muna niya at muling tiniis ang gutom upang sa pag-dating guro niya ay maging mabait na ito sa kaniya at pauwiin na siya.

It’s 5:20 pm. Kanina pa dapat siya naka-uwi. Ano ba ’yan.

Ken didn’t expect Liam to be so naive and stupid, he’s ignorant as well. Isang simpleng mathematical problem ay hindi nito masagutan. Kanina ng ibigay niya ang sasagutan nito ay sinusubukan lang niya ito. Nag-bigay siya ng sasagutan dito ng sobrang dali sa pag-aakalang masasagutan nito. At sasabihin sa kaniyang ganoon kadali ang parusa niya.

Hindi niya akalaing hindi nito kayang sagutin sa simpleng tanong lang. Kahit siguro elementary students ay kayang sagutin ang sobrang daling iyon, tapos ito. Hindi man lang masagutan. Liam is now a first year collage but he couldn’t just a simple problem? God!

Ngayon nga ay narito siya sa labas ng unibersidad habang hinihintay niya si  Gord, upang kunin ang pina-deliver niyang pagkain na ito mismo ang nag-luto.

Mga ilang minuto pa ang lumipas ay narito na ang binata. Sakay ng lambhorgini nitong sasakyan. Maangas pa itong bumaba ng sasakyan habang may suot pang salamin.

Nagpakawala na lang siya ng isang malakas na buntong hininga at naiirap ang kaniyang mga mata sa hangin.

“Give me the food.” He said flatly.

Maangas na tinanggal nito ang salamin sa mata at ngumisi ito sabay abot sa kaniya ng pagkain. “50,000 pesos, bud.”

“Deal, i’ll send you the money, later.” He said.

“Thanks, bud, you’re the best.”

“Ang sabihin mo, kinokotongan mo lang ako. Pare-pareho kayo ni Jonax, mango-ngotong. Baka bukas-bukas mapagaya na sa’inyo lahat ng mga kaibigan na’ten.” Sabi niya na makikita ang sarkasmo sa boses.

“Whatever, bud, whatever.” He said while rolling his eyes to the air and he went inside his car.

Siya naman ay pumihit na patalikod at muling pumasok sa unibersidad tinatahak ang daan patungo sa opisina niya.

Hindi nga niya alam kung bakit um-order siya ng pagkain, at sobrang mahal pa. Isang kainan lang naman e.

All he knows is that, this food is for his naive, stupid ignorant student…Liam.

Ngi-ngiti-ngiti siyang tinahak ang daan. “Fuck! Why am i smiling?” Agad niyang pag-saway sa kaniyang sarili.

Kung may kung sinong makakita ng pag-ngiti niyang ito, iisipin siguro niyon ay nababaliw na siya. O’di kaya naman ay mamamangha ang mga iyon, dahil ang masamang ugali, at striktong guro na sobrang lamig ng pakikitungo sa estudyante ay bigla na lang ngumiti? And take note, he smiled for no fucking reason…

Kumakalam parin ang sikmura ni Liam, pero pinipigilan parin niya ang kaniyang sarili na huwag kainin ang tsokolateng nasa kamay niya at hawak-hawak. Ibibigay pa niya iyon sa guro niya, pababaitin pa niya ito sa kaniya.

Awtomatiko niyang nai-angat ang kaniyang tingin nang bumukas ang pinto. Iniluwa niyon ang guro niyang wala na namang emosyong mababasa sa mukha. Flat. Just a flat and cold emotion.

Maligayang lumapit siyang tumayo sa pagkaka-upo at lumapit dito. Ngumiti din siya ng ubod tamis.

“Sir, you’re here.” He said still not losing his smile.

Sa halip na sagutin siya nito ay malamig na titig lang nito ang ibinaling sa kaniya. Tsaka may inabot ito sa kaniya.

“Ano ’yan?” Kunot noong tanong niya sa guro.

“Don’t asked just take it.” He said commanding.

Wala siyang nagawa kundi tanggapin ang nasa paper bag na inabot nito sa kaniya. May nakasulat pa doong. Gord delicioux cuisine.

Napakunot pa ang noo niya ng mabasa ang delicioux? Mali naman ang spelling e. Dapat delicious ’yun. Gan’on pa man ay hindi na lang niya iyon pinansin.

Umupo siya at tiningnan ang ibinigay nito. Isang malaking ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi habang habang ang mga mata ay kikinang-kinang sa mga nakikita. “Food?” Inangat niya ang tingin sa kaniyang guro. “Binibigyan mo’ko ng food?”

“’Wag kang mag-isip ng kung ano-ano. Binibigay ko sa’yo ’yan kase hindi ko naubos. Kesa naman sa itapon naisipan kong ibigay sa’yo. Don’t think too much. After you finished eating, solve the problem i gave you.”

Napakagat na lang siya sa pang-ibabang labi. So, hindi pala ito kusang bigay. Tira-tirahan lang pala siya nito.

Ganun pa man ay hindi na siya mag-iinarte pa, nagugutom na kaya siya at hindi sapat ang tsokolate niyang nakain kanina.

Nakasarado pa ang pagkain, dahilan para mapakunot ang noo niya. He is expecting leftover food, but this food is still new. Wala pang bukas ang pagkain. Kaya ng binuksan niya ay wala ding bawas. Akala niya ’yung pagkain na tira-tirahan at napag-kainan na, pero bakit wala pa itong bawas?

Di’ba sabi nito hindi nito naubos?

“Bakit bago pa? I mean, sabi mo hindi mo naubos kaya ibinigay mo sa’kin.. then,—”

“It’s indeed leftover. Konti lang ako kumain, kaya hindi ko naubos. Talkless and just eat!”

Sinarado muna niya ang pagkain at lumapit sa guro.

“Sir, you have red tint on your face. Namumula ka.” At ng akmang hahawakan niya ang pisngi nito ay agad naman nitong tinabig.

“Don’t touch me!” Saway nito sa kaniya. ’Yung boses na animo’y may panginginig na hindi niya malaman. “Stay away, eat and talkless.”

Napanguso na lang siya at muling binalik sa kaniyang upuan. “Sungit!” Pabulong niyang sabi.

Inabala na lang niya ang kaniyang sarili sa pagkain nasa harapan niya. Sinimulan na niyang kumain at talagang napapapikit siya ng malasap ng kaniyang dila ang masarap na pagkain.

“So good…so yummy…uhmm.”

Hindi napigilan ni Ken ang pag-silay ng ngiti sa mga labi niya. Animo’y may kusang buhay ito na bigla na lang humulmang isang ngiti. Buti na lang at hindi iyon na pansin ng mangmang niyang estudyante.

Ipinilig niya ang ulo sa pag-iisip at bahagyang nakunot pa ang kaniyang noo. Fuck it! Why am i smiling? This isn’t me. Maybe demon possessed my body. He thought.

Ilang minuto ang lumipas ngunit hindi siya makapag-focus ang kaniyang ginagawa dahil sa binatang paminsan-minsan ay sinusulyapan niya. Masarap itong kumakain at halata sa mukha ang sayang nararamdaman nito.

Pasimple siyang napapangiti ng sunod-sunod ang ginagawa nitong pag-subo.

Nagulat na lang siya ng maya-maya ay nabulunan na ang binata. At humahagilap iyon ng tubig.

Shit!

He immediately search for a bottle of water. And he forgot to buy some. Ang alam lang niyang tubig meron siya ay ’yung baunan niya ng tubig. At kanina lang ay ininuman na niya iyon.

Fuck! Did he still have another choice???

To be continued…

CHAPTER 4

Chapter 4

      WALANG nagawa si Ken kundi kunin ang baunan niya ng tubig sa bag at agad niya itong binuksan. Inabot niya iyon sa binata kahit medyo hindi siya komportable. Ano pa nga ba ang magagawa niya?

Wala namang pasabi-sabi ang binata na agad kuniha ang bote at uminom doon. Siya naman ay nakatanaw lang sa binata.

At sa hindi malamang kadahilanan, bigla-bigla na lang may kakaibang nararamdaman ang kaniyang dibdib. It getting crazy to think that Liam kissed him indirect. Damn it!

Naubos ni Liam ang tubig sa bote. Nakahinga naman siya ng maluwag dahil maluwag na rin ang lalamunan niya.

Binalingan niya ng tingin ang binata at ngumiti siya dito dahilan para maningkit ang kaniyang mga mata. “Thank you.” Pasalamat pa niya na sinegundahan pa ng hindi niya inaasahang pag-dighay. “Sorry.” Nahihiyang wika niya sabay sapo sa kaniyang bibig.

Seryoso lang naman ito at wala paring mababasang emosyon. Nakita pa niyang umirap ito sa hangin at kinuha ang papel bago doon tinuon ang pansin.

“Sir,” pag-tawag niya dito pero hindi ito tumingin. Naka-tutok parin ito sa binabasa. “’Yung bottle mo.” Inabot pa niya iyon sa guro. Agad naman nitong inagaw sa kaniya matapos ay bumaling ng may malalamig na titig. “Continue, answering the question. It’s already 6:00 pm. Hindi ka makakauwi hanggat hindi mo ’yan natatapos.”

Agad naman siyang tumamguso ng ubod ng tilos habang malungkot ang bakas ng mukha. Agad din naman siyang nabuhayan ng loob ng maalala niya ang tsokolate. Bibigyan niya ang guro tulad ng plano, upang maging mabait ito sa kaniya.

Agad niyang hinanap ang tsokolate at madali naman niya iyong nakita. “Sir,” nakangiti at hinaluan pa niya ng lambing ang kaniyang boses.

Bumaling naman ang tingin nito sa kaniya, pareho sa ganoong paraan. Malamig, mapanglisik at animo’y papatay sa bawat pinapakawalang titig kapag nagagalit.

“Tsokolate.” Sabi niya at inilahad niya sa binata ang nangalahati nang tsokolate.

Tiningnan lang naman nito bago ibinalik ang titig sa binabasa kanina. Hindi man lang nito binigyan ng pansin.

Nahihiya lang ito. Nahihiya lang si, sir Ken.

Tatanggapin

din nito.

Nanlaki pa ang mga mata ni Ken ng bigla-bigla na lang hinagilap nito ang kaniyang kamay at inilagay sa kaniyang palad ang tsokolateng makikita niyang may bukas at may bawas na. Humalmang pagka-kunot ang kaniyang noo.

“What are you trying to do?” He asked while deepening his tone.

“Alam kong nahihiya ka lang. Sige okay lang, kahit sa bahay mo na lang kainin ’yang bigay ko sa’yo.” Nakangiti pang sabi nito.

Mas lalong naging kunot ang noo niya. “Stop your being weird.” Agad niyang binalik sa estudyante niya ang ibinigay nito sa kaniya, matapos ay muli niyang ibinalik ang tuon sa ginagawa.

Hindi siya makapag-bigay pansin sa kaniyang binabasa, hanggat nandito ang isip-batang estudyante niya, ay mas lalong hindi siya mapapalagay.

“I know you like this chocolate, sir. Come on, eat it.” Sabi nito matapos ay inilapat sa kaniyang bibig ang tsokolate. At isusubo sa kaniya.

Namilog pa ang violet niyang mata habang nakatingin sa estudyante niyang naka-ngiti lang sa kaniya. Bumaba ang kaniyang tingin sa tsokolateng inilapat nito sa kaniyang bibig.

Nakita niyang may kagat na iyon, kaya walang pasabi-sabi niyang natabig ang kamay nito dahilan para malaglag ang tsokolate sa sahig.

Fuck! Indirect kissed again? Fuck this!

Hindi niya mawari kung ano ang gagawin, basta ngayong araw ay sobrang bilis ng pag-tibok ng kaniyang puso. Halos kalabugin na iyon sa kaniyang dibdib. Damn it! Ngayon lang siya nakaramdam ng ganito. At mukhang may sumanib na kung anong alien sa loob ng katawan niya.

This isn’t him. This is not him! Literally.

“Ayan nahulog na.” May pagmamaktol na sabi nito sabay pinulot ang tsokolate at bumaling sa kaniya na may pagmamaktol parin ang mukha. “You should tell me if you don’t like.” He said with sarcasm.

Napukaw siya sa kaniyang pag-iisip at bumalik sa realidad. “I-I…I am not at fault.” Shit! Why am i

stammering

? Why my voice shaking? “You insist on letting me eat that leftover chocolate.” Pinigilan niya ang pautal-utal na salitang lumalabas sa kaniyang bibig.

“Hmpp.” Nagmamaktol parin ito matapos ay tumayo at tinapon sa basurahan ang tsokolate at muling bumalik sa pagkaka-upo. Pinag-cross pa nito ang dalawang braso.

Isang ngiti ang kumawala bigla-bigla sa kaniyang labi. Damn it! He’s adorable while pouting, and he don’t seemed angry. Buti na lang ay agad niyang naitago ang ngiti niya bago pa ito makabaling sa kaniya.

Tila nahihiyang iniwas naman niya ang tingin dito. “Go and do your work. You can’t leave this university if you didn’t.”

Rumehistro ang inis sa mukha ni Liam, nangangalaiti parin siya sa nasayang na tsokolate. Kalahati pa kaya ’yun. Gustong-gusto pa nga niyang kainin iyon kanina pero hindi niya ginawa dahil mas pinili niyang tirhan ang guro para bumait ito sa kaniya, pero mukhang wala talaga iyong epekto. Hindi man lang nito kinagatan man lang. Sayang talaga. Tch!

Ganun pa man at sa kagustuhan niya na maka-alis na sa nakaka-inis na lugar na ito, pinag-tuunan na lang niya ng pansin ang pinapasagutan nito sa kaniya kanina.

Lahat ng buong atensyon niya ay itinuon niya sa mga tanong na naroon. Ang unang tanong muna ay binigyan niya ng pansin, talagang naningkit pa ang kaniyang mga mata sa halos maibigay niyang lahat ang pansin. Binasa niya ang pang unang tanong. “3,678,690×1=???…” Umakto pa siyang nag-iisip. At mas lalong pinag-tuunan ng pansin ang kaniyang ginagawa. 3,6798,690×1=?. Bahala na.

Binasta-basta na lang niya ang sinasagutan niya. Di’ba nga sabi nito sagutan niya at makaka-alis na siya. Hindi naman nito sinabing kailangang tama ang sagot niya, hindi ba?

“Sir Ken.” Pag-tawag niya sa pangalan ng guro, agad naman itong tumingin sa kaniya.

“I’m done answering,” nakangiting sabi niya at inilahad dito ang papel. “I’m going out, bye sir.” Agad siyang tumayo.

“Stop!” Napatigil siya sa pag-lakad ng marinig niya ang malakas na boses ng guro niya na pumailanlang sa buong silid.

Napakamot pa siya sa sariling ulo matapos ay bumaling siya sa likod. “What?” Maang niyang tanong.

“You answered the question wrongly.” He said in a flat tone.

Napakunot naman ang kaniyang noo. “Di’ba sabi niyo sa’kin sir, na sagutan ko lang at pwede na akong umuwi? Hindi mo naman sinabi sa’kin na makaka-uwi lang ako kapag nasagot ko na ng tama ang mga tanong. So…goodbye sir.” Agad din siyang pumihit patalikod at mabilis na nilisan ang buong silid.

Patakbo pa siyang lumabas. Shit! Huli na siya, sana nandoon pa sa labas ng gate at naghihintay sa kaniya ang driver niya. Si kuya Jacob.

Ilang minutong lakad-takbo ang ginawa niya bago niya narating ang parking lot. Ipinalibot niya ang paningin doon at hinanap ang sasakyan niya.

Konti na lang halos ang sasakyang naroon, at madali lang para sa kaniya na malaman na wala si kuya Jacob. Wala ang driver niya.

Bagsak ang kaniyang balikat habang napa-nguso pa siya at napakamot sa sariling buhok. Kapag

minamalas

nga naman oh.

Agad niyang inilabas ang telepono niya at dinail ang numero ng driver niya. Makailang ring pa ngunit wala talagang sumasagot, out of coverage are ang driver niya.

Sahalip na mainis ay inintindi na lang niya ang driver niya. Baka may ginagawa iyon kaya hindi na siya nagawang sunduin. Tsaka sobrang late na ng uwi niya, at sigurado siyang nag-hintay iyon ng matagal at ng mainip ay umalis na lang.

Tanging isang malakas na buntong hininga na lang ang napakawala niya. Habang iniisip kung paano siya makakauwi. Hindi niya alam kung pa’no mag taxi. He’s born with a driver by his side, he never learn to get a cab. Or commute.

Muli ay isang malakas na buntong hininga ang kaniyang pinakawalan. How can he go home without his driver?

Napailing na lang si Ken ng makita niyang lumabas si Liam, wala siyang nagawa kundi ang impakehin na ang kaniyang mga gamit na dadalhin at uuwi sa kaniyang bahay. Matapos ay binitbit niya iyon at lumabas na silid. Nag-lakad siya patungo sa parking lot ng unibersidad.

Saktong pag-pasok niya sa kotse niya, matapos makabit ang seatbelt ay may namataan siya sa di kalayuan. Naka-upo iyon sa sahig na animo’y may hinihintay.

Out of curiousity, he drive his car forward to that person. Unti-unti ay nagiging malinaw sa kaniyang paningin kung sino iyon. Walang iba kundi ang taong kanina lang ay tinakasan siya. Ang stupido at ignorante niyang estudyante.

Awa bang tawagin kung maisip niyang pasakayin niya ito sa kotse niya? O may iba pang-ibig sabihin iyon.

Malayo palang ay nag-iisip na siya ng sasabihin. Come on stupid student. Come inside? O pwede namang.  Hey

stupido

,

sakay

na. Naipilig na lang niya ang ulo sa mga pumapasok sa kaniyang isipan.

Nang makalapit siya doon ay nakita niyang agad iyong tumayo at tumingin sa salamin ng kotse niya. Tinted ang sasakyan kaya sigurado siyang hindi siya kita ng nasa labas.

Mahigit ilang minuto niyang pinag-isipan kung bubuksan ba niya ang salamin ng pinto o huwag na lang…pero sa huli ay binuksan din niya.

His violet eyes met with his argentine eyes. He can see in his eyes the shock he’s feeling right now..

“Sir.” Makikita sa mga mata nito ang kinang na animo’y nagdilang anghel siya dito. Siya naman ay napakunot lang ang noo.

Maya-maya pa ay umikot iyon sa unahan ng kotse niya patungo sa kabila. “Sir, pabukas ng pinto.” Sabi pa nito habang sinusubukang buksan ang pinto ng passenger seat.

Kunot man ang noo niya ay ginawa narin niya. In-unlock niya ang pinto dahilan para mabuksan ng binata at agad iyong sumakay.

“Thank you, sir Ken. Alam kong mabait ka sa’kin kaya pinuntahan mo pa talaga ako dito para pasakayin. Salamat ng madami.” Sabi nito habang ngi-ngiti-ngiti at bahagyang isiningkit ang mga mata.

“What are you talking about?” He asked frowning.

“Di’ba pinuntahan mo’ko dito para yayain akong sumakay? A—”

“Hindi ako nag-punta dito para pasakayin ka, napadaan lang ako.”

“Huh?” Napakamot pa sa ulo si Liam ng mapag-tanto ang kamalian nito. “Sorry sir, akala ko kasi pinapasakay mo’ko.” Kamot ulo’ng sabi nito at akmang baba.

“Nandito ka na naman, ano pa bang gagawin ko kundi ang ihatid ka.” Sabi niya.

Napatigil sa pag-kilos si Liam at ang kaninang malungkot at naka-tanguso niyang labi ay humulmang isang ngiti. Nagkinang din ang kaniyang mga mata at bumaling sa binata.

“Thank you, sir.” Yayakapin pa sana niya ang guro niya bilang pagpapasalamat doon ngunit hindi na niya ginawa. Baka magalit lang ito sa kaniya at hindi na siya pasakayin.

Umayos na lang siya ng pagkaka-upo at nanatiling tahimik. And a minutes later, the car started to moved.

“Saan ang bahay mo?” Tanong nito sa kaniya.

Agad naman siyang sumagot at binigay sa binata ang address ng bahay niya. At doon din ay tinahak nilang dalawa ang daan patungo roon.

Nasa kalagitnaan palang sila ng biyahe ng itigil ng binata ang sasakyan. Kunot naman ang kaniyang noo na tumingin dito.

“Bakit ka huminto?” Tanong niya.

Sahalip na sagutin ay seryoso ang bakas ng mukha nito habang palapit ng palapit sa kaniya. Nanlalaki pa ang mga mata niya habang patuloy parin ito sa pag-lapit.

“Sir,” mahina niyang banggit sa ngalan nito dahilan para mapatingin ito sa kaniya. Ang kulay violet nitong mga mata ay lumapat ng tingin sa kaniyang mga mata.

Hindi mapigilan ng kaniyang puso ang mabilis na pag-tibok. Hindi niya alam kung bakit sobrang bilis ng tibok ng puso niya habang mas lalong lumalapit ito sa kaniya.

Napalunok pa siya ng sunod-sunod habang napapamulagat pa ang kaniyang mga mata. Ano bang

balak

nito.

Naiwas na lang niya ang tingin ng marinig niyang tumunog ang pag-lock ng seatbelt. Bago nito tuluyang inilayo ang mukha sa mukha niyang mga ilang hibla na lang ang layo sa isa’t isa.

“Seatbelt for protection.” He said.

Napatango-tango na lang siya, ngunit hindi niya magawang tingnan mata sa mata ang binata. Heto parin kasi ang mabilis na pag-tibok ng puso niya dahilan para hindi siya mapakali…

To be continued…

Meet Liam Nicholai Vandross. Your ignorant, naive, innocent, and stupid baby.

A/N; Sorry kung isa lang update.

Nahihirapan

kasi ako

mag-

sulat

ng story nila. Ang

hirap

palang

gawan

ng POV ang isang isip-bata. Kailangan talaga ng isip para

maperpekto

ang ugali ng isang Liam. Please enlighten me up.

CHAPTER 5

Chapter 5

   MORNING came, Ken couldn’t sleep that night until morning. Because the person who did not let him fall asleep still appearing on his mind. And that is the most stupid person in the whole, Liam.

Damn it! Why am i thinking about him?

Bumangon na siya. It’ll be a very tiring day ahead. Nag-tungo na siya sa bathroom at naligo. Matapos ay lumabas siya suot ang bathrobe niya.

Nag-bihis niya sa ng damit pang-guro at sinipat ang kaniyang sarili sa harap ng malaking salamin. He look so good looking, a perfect man that his smile is to die for.

Lumabas na siya matapos masipat na tama ang pagkaka-ayos ng kaniyang suot. Perpekto na ang lahat.

Sumakay siya sa kotse niya matapos makalabas ng bahay. Agad niya iyong pinaandar at tinahak ang daan patungo sa unibersidad…

Liam woke-up still sleepy. He looked at the clock on the bedside table. His eyes widened in shock. Shit! I’m late!

Mabilis siyang bumangon at nag-tungo sa bathroom. Mabilis ang bawat pagkilos na kaniyang ginawa, dinalian na rin niya ang pag-ligo.

And then he went out and took his uniform on. Hindi na niya nagawang tumingin sa salamin sa sobrang kakamadali. Kinuha niya ang bag niya at mabilis na tinahak ang daan palabas.

“Sire, your breakfast is ready.” His nanny said.

“Thank you, nanny Helen. But i need to go, i’m going to be late.” He said and walked out.

Mabilis siyang sumakay sa sasakyan niya matapos makarating doon. Handa na naman ang driver niya upang ipag-maneho siya ngayong araw.

Naikwento na naman sa kaniya nito kung bakit hindi siya nito nagawang sunduin kahapon. An emergency occured. Hindi na niya inusisa kung ano iyon, ang mahalaga sa kaniya ay nakalipas na iyon. Tsaka hindi naman siya nagagalit, naiintindihan niya ito.

“Kuya Jacob,” pag-tawag niya sa pangalan ng driver niya. Tumingin naman ito sa rearview mirror matapos ay ibinalik din ang tingin sa daan.

“Why sire?”

“Huwag mong kalimutan na sunduin ako mamaya, huh?” Pagpapaalala pa niya dito.

“Yes, sire. I’m sorry for not—”

“I’m okay, kuya. I understand.”

And their conversation continued, ’till they reached the university.

Agad siyang bumaba ng sasakyan matapos makapag-paalam.

Dire-diretso ang bawat lakad niya habang may ngiting naka-ukit sa kaniyang mga labi. Kokonti na lang ang mga estudyante sa labas. It means maaga siyang dumating? Maaga siyang pumasok? Yes! Hindi na siya mapaparusahan ng guro niya. Sobrang maaga pa pala, sana pala natulog pa siya.

Hindi na muna siya pumasok sa classroom nila. Maaga pa naman kaya diretso siya sa canteen upang bumili ng pagkain. Wala pa kasi siyang agahan dahil akala niya ay late na siya.

Pumili naman siya ng pagkaing gusto niya, matapos ay binayaran niya iyon sa cashier using his credit card.

After that, he find a place to seat and eat. Malawak naman ang canteen at halos kokonti palang ang mga taong naroon, kaya malaya siyang nakahanap ng uupuan.

Maligaya niyang kinain ang binili niya, bawat pag-subong ginagawa niya ay talagang napapa-pikit pa siya. Sobrang sarap niyon sa kaniyang panlasa.

Ilang minuto pa ang lumipas at natapos na rin niya ang kinakain, sapo-sapo pa niya ang tiyan sa sobrang busog.

Hinalungkat niya ang bag niya at naghanap ng pang-himagas doon, ngunit wala siyang nakita. Where’s my lollipop’s and chocolates? At doon din ay nasagot siya ng kaniyang isip. Kahapon naubos na pala niya ang lahat at wala na talagang natira kahit isa. Sa kasamaang palad pa ay hindi pa siya nakapag-dala.

Pa’no na lang kapag nagutom siya sa loob ng classroom kapag pumasok siya? Tch! Nakakainis naman.

Nagdala siya ng bag, wala namang kalaman-laman kahit isa. Kaya pala ang gaan-gaan ng dala niya.

Napa-pout na lang siya at nagpakawala ng malalim na buntong hininga. Dala ang bag niya, lumabas siya ng canteen.

Hindi talaga niya kakalimutang mag-dala ng lollipop at tsokolate.

Bagsak ang balikat niyang tinungo ang classroom nila. Sa bawat na dadaanan niyang classroom naririnig niya ang tinig ng mga guro na nag-tuturo. Kuno’t naman ang noo niya. Ang aga naman mag-turo ng mga iyon.

Maya-maya pa ay narating na rin niya ang classroom. Sarado ang pinto. Hinawakan niya ang doorknob at pinihit pabukas. But the door is locked.

Why? Kunot ang noo niya.

Idinikit niya ang tainga niya sa pinto upang pakinggan ang nasa loob. Namilog ang kaniyang mga mata ng marinig ang tinig ng guro niya. Si sir Ken.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi at malakas na napabuntong hininga. Kinatok niya ang pinto ng mga tatlong beses.

And a moment later, his cold, cruel and strict professor came out with no emotion written on his face. Just a cold one.

Ngumiti siya ng pilit. “Sir, can i come in?”

“You’re 1 hour and 2 seconds late!” Diniginan pa talaga nito ang mga katagang sinabi.

Napa-kunot naman ang noo niya at tiningnan ang relong pambisig. Napamulagat pa siya ng mata ng makita late na talaga siya.

Di’ba kanina lang…ibig bang sabihin kanina pa talaga siya late? Biglang pumasok sa isip niya, na kaya pala kokonti na ang mga estuyante niyang nakikita.. kanina pa pala pumasok ang mga iyon sa mga silid aralan. Kaya pala sa bawat madadaanan niyang silid aralan, naririnig niya ang pagtuturo ng mga lecturer doon.

Napakamot na lang siya sa ulo ng mapag-tantong late na nga talaga. “I’m sorry sir, i thought i’m not late, so i took breakfast to the canteen before coming here—”

“I don’t need you explanation, we have our rules. Stand here and stay outside.” He said then went in and closed the door on his face.

Wala siyang ibang nagawa kundi ang mapanguso habang kamot-kamot parin ang ulo niya. Bakit ba kasi hindi siya tumitingin sa oras kanina, edi sana hindi siya na late. Edi sana, hindi siya narito sa labas ngayon.

Ang boring kaya dito, tsaka gusto na niyang maka-usap si Nate. Tsaka si Drie, kaysa nandito siya at nakatayo lang. Hmpp.

Hindi niya alam kung mga ilang minuto o baka mahigit isang oras na siyang nakatayo dito, basta ang alam lang niya ay nangangatog na ang mga binti niya, at bahagya narin iyong nananakit…masakit na talaga iyon, pero tulad nga ng sinabi ng guro niya. Tumayo siya dito at huwag umalis.

Maya-maya pa ay nakita niyang bumukas na ang pinto, iniluwa niyon ang guro niya na palapit sa kaniya.

At doon din ay tuluyan ng nanghina ang kaniyang mga binti. Bumigay na iyon. Ang akala niya’y matutumba siya sa sahig ay hindi, sahalip ay tumumba ang kaniyang katawan sa mga bisig ng binata na agad siyang sinalo.

Awtomatikong napatitig siya dito at maging ito naman ay napatitig din sa kaniya. His violet cold eyes met with his argentine tantalizing eyes. Tila nagbabasahan sila na ng emosyon ng bawat isa.

Nabitawan ni Ken si Liam ng makabalik siya sa realidad, dahilan para ma-out of balanced ito at tuluyang matumba sa sahig.

“Ouch!!” Rinig niyang daing nito habang sapo-sapo ang pang-upo nitong unang bumagsak sa sahig. Makikita din sa bakas ng mukha ng estudyante niya ang iniindang sakit.

Nabigla naman siya sa kaniyang ginawa, ngunit doon din ay tinago niya ang emosyon. At malamig muling ang mga titig na tumingin dito.

“Stand up.” He coldly said sounds ordering him.

Liam tried himself to get up but he failed. His feet couldn’t stand up. His feet weakened for stooding up almost an hour. “Sir, i can’t.”

Kunot naman ang niyang bumaling dito ng tingin. “Don’t try to fool me, Liam. Stand up before my patient run out “

And Liam then tried himself again to stand up, but his feet still weak and unable to stand himself up. “I’m not fooling around. I really can’t stand up, sir.” He seriously said.

May kumidlit sa kaniyang puso na pag-aalala ng makita sa kaniyang estudyante na hindi talaga ito nag-sisinungaling. At base sa kung titingnan at susuriin niya ang estudyante, hindi ito ang taong kayang magsinungaling. Lalo’t kaharap pa siya…ang guro nito.

Hahakbang na sana siya upang alalayan ito sa pag-tayo ngunit..

“Liam!” Narinig niya ang boses ng isa sa mga estudyante niya bago iyon lumabas sa nakabukas na pinto at dinaluhan si Liam. “Are you okay?” Nag-aalalang tanong ni Nate sa kaibigan.

“I can’t stand up.” Liam said.

“Let’s go to the clinic.”

Walang pasabi-sabing binuhat naman ni Nate ang estudyante niya bago siya binalingan at binato ng masamang titig nito. Wala itong sinabi sa kaniya sahalip ay umalis na iyon buhat-buhat si Liam.

Kusang humakbang ng isa ang kaniyang mga paa upang sundan si Liam, ngunit pinigilan niya ang kaniyang sarili.

Nagpakawala na lang siya ng isang buntong hininga habang ang pag-aalala sa kaniyang dibdib para kay Liam ay narito parin sa loob niya.

Fuck! What did i’ve done? Did i punished him that hard?

Ipinilig na lang niya ang kaniyang ulo at humakbang na paalis…

     Nakanguso pa si Liam habang hinihilot naka-higa siya sa kama dito sa clinic. Sabi ng nurs, kailangan lang niya ng pahinga. Kailangan lang ng pahinga ng kaniyang mga paa.

“Okay kalang, Liam?” Hindi parin maalis kay Nate ang pag-aalala sa mukha nito.

Ngumiti naman siya at pinisil ang pisngi ng kaniyang kaibigan. “Stop worry me. I’m okay, Nate. Thank you for worrying.”

Tinanggal na niya ang kamay sa pag-pisil sa pisngi nito. Nag-iwan ng pulang marka sa may pinag-pisilan niya.

“I’m your bestfriend. Of course, i’m worried.” Nate said and smiled while messing with his hair.

Agad niyang iniwas ang kaniyang ulo at agad na inayos ang kaniyang buhok. “Stop messing with my hair, Nate.” Naka-pout na sabi nito.

Umalog ang balikat ni Nate ng tumawa iyon ng mahina, “you’re so adorable, Liam.”

Maya-maya pa ay narinig niya ang pagkalam ng sikmura niya. Nabaling pa siya sa kaibigan at pasimpleng ngumiti sa kahihiyan.

“You’re hungry?” Ngumiti itong muli sa kaniya, “wait for me. I’ll go buy you some food.”

Tumayo na ito at aalis na sana ngunit agad niyang hinigit ang laylayan ng damit nito. “Can you buy me, some milk as well?” He said with a puppy eye.

“No need to be so cute. Just tell me and i’m will to do it.”

Guguluhin pa sana nito ang buhok niya agad ngunit agad din naman niyang iniwas.

Tumawa lang ito matapos ay lumabas na jg clinic. Heto naman siya habang nag-hihintay ay ipinikit niyang muna ang kaniyang mga mata.

Mga ilang minutong naka-pikit ang kaniyang mga mata. May narinig siyang tila may nag-bukas ng pinto, hindi na lang niya pinansin, tinatamad siyang ibukas ang kaniyang mga mata.

Maya-maya pa ay naramdaman niyang may animo’y tila tumititig sa kaniya. Ramdam niya iyon kahit naka-pikit siya. At ng ibukas niya ang kaniyang mga mata unti-unti ay wala naman siyang nakita. At tila pag-sarado lang ng pinto ang narinig niya.

Napakunot pa ang kaniyang mga mata matapos ibangon ang sarili sa pagkakahiga. Who’s that? He asked himself.

Bago pa man siya sagutin ng kaniyang sarili ay narinig na niyang bumukas muli ang pinto. Nang hawiin niya ang puting kurtina na tumatabing sa clinic bed ay doon niya nakita si Nate na papalapit sa kaniya. May dala itong pagkain.

Agad siyang bumangon at patakbong humakbang palapit doon.

“Why did you leave the bed. Pa’no ’yung paa mo?” May pag-aalalang sabi nito.

“It’s okay. My feet feels good now.” He answered.

Naglakad silang dalawa patungo sa kama. Si Nate ay umupo sa isa sa mga bangko doon habang siya naman ay umupo sa gilid ng kama.

“I brought you some delicious food.” Sabi nito at binuksan ang dala.

Namangha naman ang kaniyang mga mata dahilan para mamilog iyon. Unang tingin niya alam niyang masarap na iyon. Masarap ang mga pagkaing dala nito.

Walang pasabi-sabing kinuha niya ang pagkain at agad na nilantakan iyon. Napapapikit siya sa tuwing malalasahan ang masarap na pagkain.

“Thank you, Nate. This food is really tasty.” He said.

“Welcome, Liam. Ika pa, malakas ka kaya sa’kin.”

Hindi na lang niya pinansin si Nate. Basta ipinag-patuloy na lang niya ang kaniyang kinakain, upang busugin ang kaniyang kumakalam na tiyan…

To be continued…

CHAPTER 6

Chapter 6

       DAYS and weeks passed. Liam life was still as before when he met his cruel professor. Lagi na lang siya nitong pinagagalitan o kaya naman ay laging sinisigawan. Hindi na nga niya alam kung ano ba ang nagawa niyang mali. Kung bakit lagi na lang sa kaniya naka-bunton ang galit ng guro.

Narito na nga siya sa pinaka-dulong bangko, walang katabi-walang kausap. Kahit nga gustong-gusto niyang kausapin si Nate ay hindi niya magawa, dahil malayo siya sa binata.

Napapakamot na lang siya sa ulo, matapos ay nagpapakawala ng malalim na buntong hininga. Narito din ’yung naka-pout lang siya buong oras na ang prof. Ken niya ang nag-tuturo.

Kadalasan naman ay buong oras siyang tulog sa klase ngunit maya-maya ay maririnig niya ang sigaw ng guro niya na umalingawngaw sa buong silid. Heto naman siya na awtomatikong gigising at hahanapin kung saan nanggaling ang isagaw, at iyon ay walang iba kundi nanggaling sa prof. niya.

Hindi talaga niya mawari kung saan’g parte siya nagkamali, like he was just sleeping and doing nothing, bakit pati ang pag-tulog niya ay pinakikialaman nito. Bakit kapag tumutulog siya ay pinagagalitan siya nito. Hmp!

“Liam..” napukaw siya sa pag-iisip ng marinig niya ang boses ni Nate. Ang naglalakbay niyang diwa ay bumalik sa realidad.

“What?” He asked innocently.

“The class, ended.” Anunsiyo nito dahilan para ang malungkot at naka-nguso niyang mga labi ay humulmang isang matamis at malawak na ngiti. Sinuri pa nga ng mga mata niya ang buong lugar at talagang uwian na.

Makakausap na rin niya si Nate, marami siyang gustong sabihin dito, kasama na doon ang mga tanong na gusto niyang mag-karoon ng kasagutan.

Mabilis niyang kinuha ang kaniyang bag, na ang tanging laman lamang ay walang iba kundi ang masasarap na pagkain sa kaniyang panlasa.

Agad siyang tumayo at yumakap sa braso ng kaibigan. Ito naman ay ngumiti lang sa kaniyang ginawa.

Nasa labas na sila ng silid ng maalala niyang wala palang panahon upang makapag-usap sila ng kaibigan. Alam niyang paglabas nila ng gate ng uniberisidad ay tsaka naman sila mag-hihiwalay, at umuwi sa kani-kanilang bahay.

Napa-pout na lamang siya, mukhang wala talaga siyang oras upang maka-usap ang kaibigan. Tch.

“Why do you look upset?” Nate asked.

Tumingin siya dito sa ganoong emosyon parin. “Marami kasi akong gustong i-tanong sa’yo. Pero wala ng oras para mag-tanong ako. We have to part ways after we arrived at the main gate of this university.” Nalulungkot niyang turan sa kaibigan.

Pinisil naman nito ang kaniyang kaliwang pisngi at agad ding inalis. Lalong naging mahaba ang pagkaka-nguso ng kaniyang mga labi at sinapo ang pisngi niyang pinisil nito.

“Childish. Marami kayang paraan para magka-usap tayo. Ganito na lang. Why don’t we go to the mall after tomorrow. Wala namang pasok bukas, sabado. Just text me your address and i’ll come pick you up.” He said.

“Sure.” He answered with a smile he usually gave to someone he’s happy to be with…

Ken was bothered with days passed. He don’t how to tame a stupid, ignorant, and naive students. He’s not listening to him, even he punished him a lot and still not working.

Narito siya ngayon sa kaniyang bahay matapos maka-uwi, diretso siya sa study table habang nag-aaral.

Mga ilang minuto siyang ganun ng biglang maibaling niya ang mga mata sa baunan ng tubig naka-patong doon sa study table niya.

Wala sa sariling bigla na lang tumaas ang kaniyang mga kamay at hinagip ang baunan ng tubig. Agad niya iyong binuksan.

Doon ay pumasok sa kaniyang alaala ang mga panahong ang lagayan niya ng tubig na ito ang minsang pinag-inuman ng stupidong niyang estudyante.

Namalayan na lang niya na ipinapalibot niya ang isang daliri sa bunganga ng baunan ng banayad.

Fuck it!

Agad niyang kinuha ang takip at agad na isinarado ang baunan na iyon. Ibinalik niya iyon sa dating lagayan at isinandal niya sa swevil chair ang kaniyang katawan. Napapikit pa ang kaniyang mga mata habang naka-sapo sa kaniyang ulo.

And then a memory flashed on his mind. A memory of that stupid student. ’Yung memoryang pinapakain siya nito ng tsokolate na minsan ng nanggaling sa bibig nito.

Damn hell! Damn it!

Hindi niya alam kung ano na itong nararamdaman niya. Tila malaking bagay sa kaniya ang mga nangyareng iyon. Ang indirect na halik na iyon ay hindi mawala-wala sa isip niya. Halos lumipas na ang linggo bakit nasa isip parin niya iyon.

Fuck!

Ilang linggo na rin ang lumilipas ay hindi parin niya nagagawang hugasan ang baunan, at sa halip na itapon ay naroon parin iyon sa hindi niya alam na dahilan.

He think something is wrong, something is fucking wrong with his body.

Damn it!

At dahil nga hindi na naman siya makapag-tuon ng pansin sa kaniyang ginagawa, umalis na lang siya at nag-tungo sa mini bar dito sa bahay niya at nilasing ang sarili.

Ewan, pero ’yun ang naisipan niyang gawin. Siguro iyon lang ang sulosyon para maka-limot siya sa estupido niyang estudyante na umukupa na sa kaniyang isip…

   Sabado na ng umaga. Maagang nagising si Liam dahil may usapan nga silang dalawa ni Nate. Tiningnan niya ang alarm clock na nakapatong sa bedside table. 5:00 am. Ngi-ngiti-ngiti siyang bumangon at inilabas ang kaniyang telepono.

Agad niyang hinanap ang numero ng telepono ng kaibigan niya na kahapon lang ay ibinigay nito sa kaniya.

Madali naman niya iyong nakita, agad niyang dinial ang numero ng telepono nito.

Maka-ilang ring pa ang telepono ngunit walang sumasagot sa kabilang linya. Napakunot na lang ang noo niya at sinubukan niyang muling tawagan sa pangalawang pagkakataon.

Maya-maya pa ay nasagot na nito ang tawag niya. “Hello…” Walang buhay nitong turan.

“Nate!” Napasigaw pa siya sa kaligayahan ng sumagot iyon, akala kasi niya hindi pa ito sasagot e. “Bihis kana ba? Tayo na excited na akong mag-mall.”

Ilang minuto namang tumahimik ang nasa kabilang linya.

“Nate!” Pasigaw niyang tawag dito.

“Damn! Why are you shouting?”

“Sorry, akala ko wala kana e,” aniya. “Ano? Bihis kana ba? Tayo na. Mag shopping na tayo.”

“Liam, it’s just 5:05 am. Sobrang aga pa, inaantok parin ako.” Sabi nito matapos ay narinig niyang ang tunog ng pagpatay ng telepono.

Pinagpatayan siya? Tch. Ganun pa man ay muli na naman niyang tinawagan ang binata. Umaga na, sabi nito maagang-maaga palang ay pupunta na sila ng mall. At ngayong maaga siyang gumising eto naman ang hindi. Hmmpp.

Mga ilang ring pa, bago sagutin ng kaibigan niya ang tawag. “What?” Walang buhay at bakas parin ang antok sa boses nito.

“Nate, let’s go. Let’s go to the mall.” Pamimilit pa niya. “Maligo kana, tayo na.”

“Liam, wait ’till sunrise. Hindi pa sumisikat ang araw nagyayaya kana. Sige na, matutulog muna ako saglit. Tumawag kana lang mamaya.” Sabi nito matapos ay pinatay ang tawag.

Napatingin na lang siya sa screen ng telepono niya. Bumaba siya sa kama at hinawi ang kurtina tinitingnan kung sumisikat na ba ang araw. And sadly, it’s dark outside.

Napa-pout na lang siya, habang kamot-kamot ang kaniyang ulo.

Ano naman ang gagawin ko?

Nang wala siyang maisip gawin ay nag-tungo na lang siya sa loob ng bathroom niya. Hinubad niya ang suot at tanging boxer lang ang kaniyang itinira.

I’m going to take a bath first.

Agad niyang pinuno ng tubig ang bathtub, matapos ay inilublob niya ang kaniyang sarili doon. Sa bumubulang tubig.

“Hmmm…relaxing.” nakapikit pa ang kaniyang mga mata habang ninanamnam ang tubig na na kumukunsumo sa kaniyang katawan.

Mga ilang oras din siguro ang nag-tagal simula ng siya’y maligo, ilang oras siya doon sa bathtub na animo’y naligayahan sa kaniyang ginagawa.

Marami kasi siyang ginawa. Pinapalob niya ang bula sa kamay niya. Tapos lalaruin ang bula. Maglalagay ng bula sa kaniyang buhok at kung sino-sino ang gagayahin.

Hindi na niya matandaan kung nagawa niya ito noong bata pa siya, hindi nga niya matandaan ’yung pagkabata niya. Pero ganun pa man ay hindi na niya iyon pinroblema. Basta kung saan siya maligaya, doon siya.

Matapos maligo ay lumabas na siya ng bathroom. Laking gulat pa niya ng makitang sikat na ang araw. Napalapit pa siya sa may bintana kung saan doon tumatama ang sikat ng araw.

Dinama niya iyon at talagang mainit na sa balat. Nate.

Minadali niya agad ang kaniyang sarili. Agad siyang nag-bihis ng itim na damit at simpleng khaki short. Pagkatapos ay kinuha niya ang telepono niya at tinawagan ang numero ng kaibigan.

“Kanina pa ako tumatawag. By the way where’s your address? Nagmamaneho na ako.” Sabi ng kaibigan niya sa kabilang linya matapos sagutin ang tawag.

Agad naman niyang binigay ang address ng bahay niya, pagkatapos ay pinatay na niya ang tawag.

Nagmamadali siyang lumabas ng kwarto niya, hanggang sa tuluyan na siyang makalabas ng bahay. Diretso siya palabas sa gate at doon ay hinihintay niyang dumating ang kaniyang kaibigan.

Mga ilang minuto pa ang dumaan, may isang magarang sasakyan ang pumara sa kaniyang harapan. It’s a sport car. An expensive one.

“Hop in, Liam.” Sabi nito matapos buksan ang salamin sa may pinto.

Ngumiti naman siya at umikot pa kabila. Binuksan niya ang pinto at doon ay sumakay.

“Good morning, Nate.” He greeted him with a smile stay stilled.

“Morning too, Liam.” He greeted back before doing his car to make it move.

Sa gitna ng kanilang pagmamaneho, puno ng usapan ang maririnig sa loob ng sasakyan. Ang walang tigil sa daldal ng bibig ni Liam ang pumuno sa buong sasakyan.

“Nate, bakit nga pala galit sa’kin si sir. Ken? Hindi ko alam kung bakit lagi siyang galit sa’kin. Wala naman akong maisip na dahilan, dahil sa tingin ko ay wala naman akong ginagawang masama.” Inosenteng tanong niya dito.

Bumaling naman sa kaniya si Nate at ngumiti. “You really don’t know huh?” Tanong nito at tumango naman siya. “You like to talk nonsense while he teaching, you like to sleep and do everything you wanted without listening to him. So that’s he’s angry towards you. And i bet, mukhang mas lalo kapa niyang pahihirapan. He’s the most cruel and strict professor, hangga’t hindi mo siya pinag-tutuunan ng pansin, mas lalong pahihirapan ka niya at talagang hindi ka niya ipapasa. We’re third year collage student, Liam. You went to this stage, so act like one. No offense, i’m just saying.”

Habang nakikinig ay napatanguso lang naman siya. Habang dina-digest pa ng utak niya ang lahat ng mga sinabi sa kaniya ng kaibigan.

Nagpakawala na lang siya ng buntong hininga. “Let him be.”

Maya-maya pa ay nakarating na sila sa mall. Agad siyang lumabas habang naka-tanaw ang kaniyang mga mata sa malaking mall. Ngiti naman ang kaniyang ibinagay doon.

Foods, things, and others. Papa Liam is here.

Nakita naman niyang lumabas si Nate sa kotse. Agad siyang lumapit sa kaibigan at pinag-salikop niya ang kamay nilang dalawa pagkatapos ay hinila na niya ito papasok.

“Come on, Nate. Baka maubusan tayo ng pagkain. Ang dami kayang tao dito sa mall.” Sabi niya habang patuloy parin sa pag-higit sa binata.

Narinig naman niya ang pag-tawa ng kaniyang kaibigan. “Liam, kahit sobrang dami pa ng tao dito, hindi ka mauubusan ng pagkain.” Manghang sabi nito.

“E, basta.”

Agad nilang pinuntahan ang coffee shop, iyon agad ang nakita niyang mas malapit puntahan. Kase nagugutom na siya. Agad siyang um-order ng frappe maging ang kaibigan niya ay kasama doon.

Nang maibigay na sa kaniya ay dumukot siya sa kaniyang bulsa.

“Ako na ang magbabayad.” Sabi ni Nate at agad nitong binayaran ang in-order.

Tumingin siya dito at ngumiti. “Salamat, kung hindi dahil sa’yo baka hindi ko na ’to nabayaran. Nakalimutan kong magdala ng wallet.” Ngi-ngisi-ngisi pa niyang wika.

Pinisil lang naman nito ang kaniyang pisngi. Naka-pout na sinapo niya iyon pagkatapos. Bakit ba kasi ang hilig-hilig nitong pisilin ang kaniyang pisngi. Ang sakit-sakit kaya e. Hmp. Pasalamat ito at nilibre siya, kaya hindi na siya maiinis. Hmp.

To be continued…

CHAPTER 7

Chapter 7

      MADALI lang para kay Liam na maubos agad-agad ang frappe na in-order niya. And he was still hungry, his stomach is still crumbling. Hindi pa sapat ang frappe lang.

Binalingan naman niya ng tingin ang kaibigan, bumaba ang kaniyang tingin sa frappe nitong hawak bago muling ibinalik sa kaibigan ng tumingin ito sa kaniya.

Nagpakawala siya ng isang nagmamakaawang titig. “Gusto mo pa niyan?” Turo niya sa hawak-hawak nitong frappe.

Kumunit naman ang noo nito, “why?” He asked.

Binigyan niya ito ng matamis na ngiti. “Akin na lang.” Sabi niya.

“May laway —”

“Okay lang.” He cut his words off.

Agad niyang ininom ang frappe at talagang nanuot sa kaniyang panlasa ang sarap niyon, “hmmm, tasty.”

Wala pa sigurong isang minuto ay naubos na niya agad ang frappe, bumaling siya sa kaibigan na animo’y nawawala sa sarili. ’Yung itsurang blangkong-blangko ang isip.

“Hey?” Pag-tawag niya dito habang winawagayway niya ang kamay sa harap ng mukha nito. “Are you okay?”

“Liam, may bakit mo ininom ’yung frappe? May lawa—”

“Why can’t i? Masarap kaya ’yung frappe. Bakit ba?” Inosenteng tumitigi siya sa mga mata nito.

Narinig niya ang pag-buntong hininga nito. “Forget it. Never mind.” He said.

Naikunot na lang niya ang kaniyang noo. Bakit ba? Anong masama sa ginawa niya? Tch. Minsan talaga, weird din itong kaibigan niya.

“Let’s go somewhere else. May iba pa akong gustong kainin.” Sabi pa niya at muling pinagsalikop ang kamay nilang dalawa ng kaibigan at hinila na naman niya ito.

Tumatapat sila dito sa fast food restaurant. Agad nanubig ang bagang niya. Hmmm, mukhang makakain na naman siya ng masarap.

“Gusto mong kumain diyan?” Tanong ni Nate sa kaniya.

Nahihiya naman siyang kinagat ang pang-ibaba niyang labi. Wala nga pala siyang pera, hindi naman pwedeng ililibre na lang siya lagi.

Isang buntong hininga ang tumakas sa kaniyang ilong.

“Let’s go, don’t starve yourself. I’ll pay.” Sabi nito at ito naman ang himila sa kaniya papasok.

And his emotion suddenly changed, from a sad and disappointing emotion to happy and joy.

Matapos um-order ni Nate ng pagkain para sa kanilang dalawa, ay humanap naman sila ng mauupuan. And luckily they found one.

Excited siyang umupo habang ang mga ngiti ay nasa mga labi parin niya. Nanunubig na ang bibig niya, habang ang tiyan niya ay nag-rereklamo na. Kailangan na nitong malamnan.

“You’re really into food, Liam.” Nate said with a teasing smile.

“Of course, dahil naniniwala ako na walang mabubuhay na tao kung hindi kakain.” Itinaas pa niya ang isang daliri na animo’y nagpapangaral.

“Yeah, yeah, you’re right.”

Naputol ang kanilang pinag-uusapan ng dumating na ang waiter, dala ang pagkain na in-order ni Nate. Inilalapag palang ng waiter ang mga pagkain ay gusto na agad niyang nalantakan at kainin. Gusto na agad niyang kumain. Hmm..

At ng makaalis na ang waiter agad siyang kumain. Nanuot sa kaniyang bibig ang masarap na pagkain na halos ikapikit ng mga mata niya.

“This is so delicious, Nate. Try this one.” Kumuha siya ng pagkain gamit ang chopstick niya at inilahad niya sa bibig nito. “Come on eat.” Sabi niya ng hindi ito kumibo.

Nahihiya naman si Nate na tinanggap ang isinubo niya, isinubo niyang pagkain sa pamamagitan ng chopstick na ginagamit niya.

It is inappropriate? Well not for him. No malice.

“Delicious right?” He asked innocently. Na parang ang pag-subo niyang ginawa dito ay balewala lang sa kaniya.

Tumango-tango naman ito habang nginunguya ang pagkaing sinubo niya.

“So sweet…” Papuri ng isang babae na naka-upo sa may tabi nila na ang tinutukoy ay silang dalawa. “A sweet couple. At ang gwapo din nilang dalawa. It’s look like they are made just for each other.” Sabi pa nito sa kausap ding babae.

Napakunot naman ang noo niya, alam niyang sila ang tinutukoy ng mga kababaihan ngunit hindi lang niya maintindihan ang mga sinasabi ng mga ito. Couple? What is that?

“At nag-indirect kissed pa silang dalawa…how sweet this two couple are..” Mahinang pabulong pa nito sa isang babae ngunit sapat na para marinig niya.

Hindi lang talaga niya makuha ang sinasabi nito. Indirect kissed? What is that too?

Hindi na lang niya pinansin at pinag-patuloy na lang niya ang pag-laman ng tiyan niyang puno ng reklamo.

Marami pang mga pagkain ang dumating. And all of them are so delicious, wala talaga siyang pinalampas. Lahat iyon ay napunta sa bibig niya. Ang sarap e.

Natapos silang talagang nabusog siya. Sapo-sapo pa niya ang kaniyang tiyan habang naka-upo sa bangko at pinag-papahinga muna ang kaniyang sarili.

“This restaurant has a tasty food ever.” Papuri niya.

Sumang-ayon naman ang kaibigan niya.

Ilang minuto muna silang nag-pahinga sa lugar na iyon, bago sila lumabas at nag-tungo sa kung saan.

Nag-punta din sila sa palaruan. Maraming token ang binili ni Nate, siya naman ay ligayang-ligaya habang naglalaro ng kung anong magustuhan niya.

“Come-on, Nate. You should play too.” Hinila na naman niya ang kaibigan niya at pina-upo niya iyon sa maliit na kotse. He don’t even know, kung allowed ang mga binata dito. But he don’t care, as long as he’s enjoying there’s nothing to be afraid of.

Matapos niyang mapasakay si Nate ay siya naman ang sumakay sa isa pang sasakyan. They drive the car happily and enjoyable. Halos matawa-tawa si Nate habang kasama nito siya. Sobrang siya nilang dalawa.

“That was fun, Liam. You’re really good to be with.” He said.

He just smiled as a response.

Matapos nila sa car, nag-tungo naman sila dito sa machine na hinuhulugan din ng token, ’yung may mga toys na nasa loob at kapag nakuha mo na. Iyon ang magiging premyo.

Nag-hulog siya ng isang token at sinubukang makuha ang monkey toy na tanging nag-iisa na lang sa loob niyon.

Nag-focus siya habang kagat-kagat pa niya ang kaniyang mga labi. Sinimulan na niyang pagalawin, at nang malapit ng makuha, ay bigla naman iyong nalaglag.

“Tch!”

Napakamot siya sa sariling buhok at muling nag-hulog ng isang token at nilaro niya muli iyon.

“Hayst.” Buntong-hininga niya ng muli ay hindi niya nakuha ang monkey toy na naroon.

Muli niyang sinubukan, at sinubukan at sinubukan pang muli. Ngunit naka-ilang subok siya, ngunit hindi niya nagawang makuha ang gusto niyang makuha.

“Nakakainis naman. Hmpp!”

“Let me try.” Si Nate naman ang nagsalita.

Hinayaan naman niya ito. “’Yung monkey ang kunin mo. ’Yun ang gusto ko e.” Sabi pa niya.

“I know,” Nate said.

Matapos ay nag-hulog ng token si Nate at itinuon nito ang atensyon sa machine. Agad naman nakuha nito ngunit ng malapit ng mailabas ay agad iyong nahulog.

“Damn it!” Pasigaw na turan ni Nate.

Siya naman ay na-fa-frustrate din. Naka-tuon din ang kaniyang pansin sa ginagawa ng kaniyang kaibigan.

Muling nag-hulog si, Nate ng token. Ngunit ilang token na ang nahulog nito pero wala paring silbi. Hindi parin nito nakukuha ang gusto niya.

“I’ll go to the manager and i’ll buy this stupid things.” Naiinis na sabi ni Nate at ng akmang aalis na ito ay pinigilan naman niya sa kamay.

“Don’t. Let’s just go somewhere else, rather than wasting our token here.”

Narinig naman niya ang pag-buntong hininga ng kaniyang kaibigan matapos ay pumayag na rin ito sa gusto niya.

Marami silang dalawang napuntahan. Lahat iyon ay talagang nag-enjoy sila. Liban lang sa machine kanina.

Ngayon naman ay narito sila sa loob ng isa ding machine na hinuhulugan ng token upang kumuha ng litrato.

Naghulog siya ng token at pomusisyon na silang dalawa upang kumuha ng litrato.

Marami silang nakuha, may wacky, peace, and every postured.

Matapos ay kinuha niya ang mga picture at natatawang pinag-masdan ang mga litrato nilang dalawa. They are both cute.

Lumabas na sila doon at nag-tungo naman sila sa section ng mga gamit. Bibili kasi siya ng picture frame para sa drawing niyang Naruto. Di’ba nga sabi niya bibilhan niya iyon ng frame at isasabit sa pader ng kwarto niya. That would be nice.

Pumili siya ng magandang frame sakto sa sukat ng drawing niya.

“Para saan ’yan?” Tanong ni Nate sa kaniya.

Bumaling naman siya dito. “It’s for my Anime drawing. ’Yung drawing na pinakita ko sa’yo. Si Naruto. Naisipan kong bilhan ng frame, para naman araw-araw kong nakikita ’yung maganda kong drawing.

Gumuhit naman sa mukha nito ang hindi makapaniwalang emosyon. “W-What?” Mangha pa nitong tanong. “Bibilhan mo talaga ng frame ’yung drawing mo na ’yun?” Halos gulat paring tanong nito.

Tumango naman siya bilang sagot. “Maganda naman ’yun e. Di’ba?”

“You’re really something, Liam.” Matawa-tawa pa ito. “It’s indeed a well made creation.” Sabi pa nito na pinipigilan na hindi matawa.

Napapakunot na lang siya ng noo. Kung nagagandahan ito sa kaniyang iginuhit bakit natatawa iyon? Hmpp.

Dalawa ang frame na binili niya, para incase na may maisip siyang idrawing muli ay mayroon siyang frame na paglalagyan.

Matapos iyon ay lumabas na silang dalawa ng kaibigan sa mall. Lahat-lahat ay gastos ni Nate. Sinabi naman nito na ayos lang dito, kaya ayun. Hindi na lang niya pinansin at nagpasalamat na lang siya dito.

“Where should we go now?” Nate asked.

Umakto naman siyang nag-iisip. Saan nga ba sila pupunta.

“I have a place on my mind…but i don’t have money to pay.” He said feeling ashamed.

Nate smiled at him then he pinched his right cheek. “So the place on your mind, has something to do with money. Let me guess, ang lugar na gusto mong puntahan ay sa maraming pagkain, dahil ngayon palang ay naririnig ko na naman ’yang pag-alburoto ng tiyan mo. By the way, money isn’t the problem.”

Tumango-tango naman siya. “But how did you know?” He asked curious.

“You’re an open book, every one can read you.” Nate answered made him felt confused.

“I’m not a book, Nate.” Naka-tanguso niyang sabi.

“Okay, okay.” Sabi na lang nito at hinila na siya papasok ng sasakyan.

Siya naman ay naguguluhan parin sa mga sinabi ng kaibigan niya. Open book? Hindi naman siya libro ah. Di’ba dapat open person? Tch.

Ipinilig na lang niya ang kaniyang ulo at itinuon na lang niya ang kaniyang sarili sa daan.

“Saan mo nga pala gustong pumunta?” Pagbasag nito sa katahimikan.

“Cake shop.” He answered while giggling. Gustong-gusto na talaga niyang kumain ng sweet foods. Nanunubig na rin ang bagang niya.

“Okay, to the cake shop.” Turo pa nito sa daan. Siya naman ay ginaya ito sabay tawa nilang dalawa.

Habang nasa biyahe, ay ganun at ganun parin ang kaniyang bibig. Wala parin iyong tigil sa pag-sasalita at pag-kukwento ng kung ano-ano.

Maya-maya pa ay nakarating na sila sa cake shop. Sweet cake shop. Matapos mai-park ni Nate ang sasakyan ay agad na siyang lumabas.

Excited na siya habang nakatanaw siya sa mismong shop. Ngayon palang ay excited na siyang kumain ng cakes, and he bet meron din ditong cupcakes and maybe ice cream or coffee.

“Nate, come on, get out.”

Agad namang lumabas si Nate, nilapitan niya ito at pinagsalikop ang kanilang mga palad. Hinigit niya ito papasok sa shop. Agad silang nag-tungo sa loob at pumili ng makakain.

Lahat ng mga naroon ay nag-niningning sa kaniyang mga mata. Sobrang sarap nitong lahat sa kaniyang paningin. And as expected, there’s a cupcakes too.

“Sir, can we have this one. Cake caramel flavor.” Sabi niya sa naka-talikod na lalaki.

Nang humarap ito sa kaniya ay awtomatikong namilog ang kaniyang mga mata. Ang lalaking gwapo, matangkad, matikas ang katawan, moreno ay walang iba kundi si Drei.

“Drei?” Patanong niyang sabi.

Drei smiled at him and he looked at Nate then looked back at him. “Hi, Liam.”

“You work here?” He asked after shocked.

“Yes, actually it’s my families, business.” Nakangiting turan nito.

“That’s amazing.”

Binalingan niya ang kaniyang kaibigan, “do you know him?” Tanong niya sa kaibigan.

Bumaling naman ang tingin nito kay Drei at animo’y may tensyon sa dalawa bago bumalik ang tingin sa kaniya. “I don’t know him.” He answered flatly.

Ngumiti naman siya. “Drei, lika dito, papakilala kita kay Nate.” Sabi niya.

Now, his two bestfriend will meet eachother. So, they can bonding together…

To be continued…

CHAPTER 8

Chapter 8

       “NATE, this is, Drei.” Pagpapakilala ni Liam sa kaibigan niya kay Drei. “And Drei, this is Nate.”

“Nice meeting you, Nate, Nate Ford.” Sabi nito bago inilahad ang kamay sa harapan ni Nate. May ngiti ding nakasilay sa mga labi nito.

Siya naman ay napa-kunot lang ang kaniyang noo. “How did you know, the last name of Nate?” He asked Drei.

Bumaling naman ang tingin nito kay Nate at mahigit isang minutong tumitig dito bago ibinalik ang tingin sa kaniya. “Just guessing.” He answered.

Napatango-tango lang naman siya, bago bumaling muli ang tingin niya kay Nate na tahimik lang na nakatingin kay Drei sa hindi naman niya malamang dahilan.

“Nate,” pukaw niya sa atensyon nito dahilan para mapatitig sa kaniya ang kaibigan. “Drei want to hand shake with you.”

He then looked at, Drei. “Do i really have to do this?” He asked coldly again.

“Of course.” Kinuha niya ang kamay ni Nate at inilapat iyon sa mga kamay ni Drei upang mag kamay ang dalawa.  “Hand shake is good at introducing one’s self.”

Bahagya namang nagulat si Nate sa ginawa niya. Ngunit ilang segundo palang nangyayare ang pakikipag-kamay ng dalawa ay agad narin nitong binawi ang kamay.

“Just give, Liam whatever he wants. I’ll pay.” Nate said then walked out. Nag-tungo iyon sa may upuan sa may dulo.

Heto naman siya na naka-kunot lang ang kaniyang mga noo. Anong problema nun?

Ganun pa man ay namili na lang siya ng pagkaing bibilhin. Isang cake na caramel ang flavor. Apat na cupcakes.

“And…do you have some ice cream?” He asked.

And Drei nodded.

Agad namang nagsaya ang buong katawan niya. “I’d like to have one.” He said giggling. “But can i try it first? Pwede naman siguro ang free taste, para malaman ko kung anong bibilhin ko.” Nakangiti niyang sabi habang may pagpapaawang naka-ukit sa kaniyang mga mata.

Saglit na tumahimik si Drei, bago iyon muling nag-salita. “Sure.”

Kumuha naman iyon ng maliit na kutsara at kumuha ng isang ice cream. Binuksan nito at kumuha doon gamit ang kutsara. “It’s mango flavor.” He said.

Agad naman niyang inilapat sa kaniyang bibig ang isinubo nito. “Hmmm..” napapikit pa siya ng matikman niya ang lasa niyon. Masarap at matamis.

Marami pa itong isinubo sa kaniyang iba’t ibang flavor ng ice cream.

“Ano nakapili kana?” Tanong niya.

Tiningnan naman niya ang mga ice cream na may mga bukas na. They all good and tasty. He can’t chose.

“Can i just take all of them?” He asked.

“Sure, Liam.”

“Thank you, Drei.” Sabi niya at nag-tungo na sa gawi ng kaniyang kaibigan.

Umupo siya katapat ni Nate. Ngumiti ito sa kaniya. “Ano nakapili kana?” Tanong nito.

Tumango naman siya bilang sagot. “Sobrang hirap nga pumili, kaya kinuha ko na lang lahat ng flavor. Is that okay?”

Dumukwang naman ito at pinisil ang kaniyang pisngi. “Mamumulubi talaga ako sa’yo. By the way it’s okay, as long as you’re happy.”

“Thank you.” Nginitian lang niya ang binata.

Ilang minuto lang ay dumating na lahat ng mga in-order niya. Nagningning talaga ang kaniyang mga mata sa mga nakikita. Kulang na lang ay mag-laway ang kaniyang bibig dahil sa mga masasarap na pagkaing nasa harapan niya ngayon.

Bago pa man niya lantakan ang mga pagkain ay tumayo na siya. Nag-tungo siya sa gawi ni Drei. “Drei, let’s go. Join us, let’s eat together.” Pag-aya niya dito.

“I’m sorry, Liam. I still have something to do.” He said.

Napanguso naman siya. “I wont disturb you then.”

Bumalik na siya at umupo na.

Doon din ay sinimulan na niyang lantakan ang mga pagkain. Habang kumakain ay napabaling naman siya sa kaniyang kaibigan. Hindi nito kinikibo ang pagkain at pinag-mamasdan lang siya.

“Don’t you want to eat?” He asked.

Umiling naman ito bilang sagot. “Looking at you while eating, is okay with me. Don’t worry.”

Gamit ang kutsara, kumuha siya ng kayke at itinapat sa bibig ng kaibigan. “Come on, eat it. It taste, promise.”

Saglit muling napatigil si Nate bago nito isinubo ang kayke. “Yeah, it really taste good.”

“Then eat with me, Nate. I don’t know if i can able to finish this.”

“I know you can.” Hinawakan naman nito ang buhok niya na agad naman niyang naiwas bago pa man nito magulo ang kaniyang buhok.

Narinig na lang niya ang mahina nitong pag-tawa kapag-kuwan. He did not mind him. He just eat and eat the cakes, cupcakes and ice cream.

At upang madaling maubos ang kayke, ay paminsan-minsan sinusubuan niya ang kaniyang kaibigan. Natatawa pa siya sa tuwing mag-rereklamo ito na ayaw na nito, pero tuloy naman ang subo sa mga isinusubo niya.

Kunwari

pa, gusto din naman.

Maya-maya pa ay natapos na silang kumain. Narito na sila ngayon upang mag-bayad.

“How much?” Nate asked to the cashier.

“It’s all free.” Sagot ni Drei dahilan para mapatingin sila dito. “It’s my treat.” He continued.

“I don’t want to owe someone,” dumukot si Nate ng sampong libo at inilapag-iyon sa ibabaw. “Keep the change.” Sabi nito at hinawakan na siya sa kamay at hinila palabas.

Kahit kuno’t ang noo niya ay sumunod na lang siya dito. Diretso sila sakay sa loob ng kotse at agad naman nitong pinaandar.

Nga bente minutos bago sila nakarating sa labas ng bahay niya.

“We’re here.” Anunsyo ni Nate sa kaniya.

“Thank you, Nate. Thank you for this great day. I really hada good time with you. Salamat din sa pagkain, talagang nabusog ako.” Aniya.

“You’re welcome. I’m also feeling the same way.”

“Goodbye. See you on monday.” He said then he went out.

Mabilis siyang pumasok sa loob ng gate ng bahay diretso sa bahay niya. Narito parin ang ngiti sa kaniyang mga labi.

Mag-tutungo na sana siya sa loob ng kwarto niya ng mamataan niya ang kaniyang ina sa may salas. Nakangiting tinungo niya ang lugar.

“Mom,” pag-tawag niya dito dahilan para mapukaw ang ina sa ginagawa.

Tumingin ito sa kaniya at matamis na ngiti. “Sitdown here, honey.” She said then tap the space beside her.

Agad siyang umupo at niyakap ang mahal niyang ina. “Mom, i missed you.” He said then he kissed his mom cheek.

“I missed you too, honey.” Then she kissed his cheek too.

Ngumiti naman siya sa ina. Napa-kunot pa ang noo niya ng makitang wala sa bahay nila ang ama. “Mom, where’s daddy?” He asked.

“He still in the company.” His mom answered. “By the way? How’s your class.”

Napatanguso naman siya sa tanong ng ina. Gumuhit din ang inis sa kaniyang mukha. “Not that good. But i met the two important friend of mine.”

“That’s good, honey. You’re really an amazing kid.” Sabi ng ina. “I wish you will be just like you are in the future.” Sabi ng ina na makikita ang lungkot na sumisilay sa mga mata nito. I wish you’ll forget about what happened in the past. She thought.

“Mom,” pukaw niya sa atensyon ng ina niya ng makitang malungkot iyon. Na animo’y may ibang gustong sabihin sa kaniya. “Why do seems sad?” He asked.

“I’m not sad, honey. I’m just happy seeing you like this.” Her mom said with a smile on her lips.

Napakunot naman ang noo niya. “Mom, ganun ba talaga ang mga taong masaya? Malungkot pero masaya. I don’t get it mom.”

“Honey, may dalawang klase ng kasiyahan. Dalawang klasse ’yan. Ang pang-labas na kasiyahan at ang pangloon na kasiyahan. Panlabas na kasiyahan. Ito ’yung mga taong masaya dahil nararamdaman nilang masaya sila. Like for example, may nag-pahayag ng biro sa’yo at nakakatawa iyon, syempre wala kang magagawa kundi ang mapatawa. At ang pang-loob naman na kasiyahan ay ’yung mga taong masaya sa loob nila, pero ang bukas na mukha ay nagiging emosyonal. Like what you seen to me earlier. I was so happy inside me to the point that i felt like crying. Masaya ang loob mo sa puntong hindi mo maiwasan ang maging emosyonal. Like for example again, sumali ka sa isang malaking paligsahan na alam mong maraming kalahok, but yet you still won the price. Maraming nangyare at marami karing pinagdaanan. Kaya wala kang magagawa kundi ang maging emosyonal.”

“Iisipin mo na sa dinami-rami ng mga lumahok sa paligsahan ngunit ikaw pa talaga ang nanalo. At doon lalabas ang pagiging emosyonal mo sa labis-labis na kaligayahan.”

Tahimik naman siyang nakikinig lang sa kaniyang ina. Hindi man niya medyo maintindihan ngunit patuloy lang niyang pinag-tutuunan ng pansin maiintindihan lang niya.

Napatango-tango na lang siya kahit medyo hindi niya naintindihan ang sinasabi ng kaniyang ina.

Matapos ng kanilang usapan ng kaniyang ina, ay narito siya ngayon sa loob ng kaniyang kwarto habang nasa-isip parin niya ang sinabi sa kaniya ng kaniyang ina.

Masyadong malalim, ikakasakit lang ng kaniyang isip kung mas lalo pa niya itong paka-iisipin.

Nalamayan na lang niya na pumikit ja pala ang kaniyang mga mata hanggang sa mahimlay siya sa pagkakatulog…

   Monday came. After preparing. Liam immediately went to the university. Hindi na siya dumaan sa canteen kahit nagugutom siya upang hindi siya ma-late. Takot na siyang mapag-tigil ng kaniyang guro sa labas habang ito ay nag-tuturo. Sawa narin siya sa mga parusa ng kaniyang guro.

Laking pasasalamat niya sa kaniyang sarili ng makitang hindi siya late at bukas ang pinto. Nakita niyang naroon na ang iba niyang mga estudyante kasama na siya.

Wala pa doon si Nate at maging si Drei ay wala din. Nakaka-lungkot lang na wala pati ang kaniyang mga kaibigan. Sobrang aga na ba ng pag-dating niya? Hmpp.

Umupo na lang siya muna at inilabas ang kaniyang telepono. Nag-laro muna siya ng pet game. Marami siyag ganun, talking tom, talking ginger, at bubbu and Moy 7. Halos lahat ng apps sa telepono niya ay puro laro lang. Lahat ng mga nalaro na yata ay naroon sa telepono niya.

Sa lahat ng mga iyon, moy 7 pet game ang pinaka-gusto niyang laruin. He likes moy so much. Moy has so much game to play with. At ang pinakang-gusto niya doon ay ang moy Zoo. At ang pinaka-ayaw naman niya ay ’yung larong pumapatay nang bubuyog. Upang maprotektahan ang bulaklak, kailangan patayin ang mga bubuyog.

Hindi nga niya makuha ang larong iyon. Tila may mali. Di’ba dapat lang talagang sumipsip ng bulaklak ang bubuyog upang mabusog, bakit kailangang patayin? Ang cruel naman ng larong iyon. Naiinis siya.

Napapangiti siya habang dinadamitan ang moy niya. Nilagyan pa niya iyon ng balbas dahilan para mapatawa siya buti na lang at agad niyang napigilan ang pag-tawa.

Baka maya-maya ay may marinig siya ng guro at parusahan din siya tulad ng naging parusa ni Nate nang tumawa ito ng malakas. Sawa na siya sa parusa, at ayaw niyang subukang linisin ang science lab. O kung anoman.

Kahit natatawa ay pinigilan na lang niya ang kaniyang sarili.

“What are you doing?”

Awtomatiko siyang napatingin sa nag-salita. Si Nate.

Ngumiti siya bago sumagot. “I’m playing “moy 7”, pet game.“ He answered then he continue what he is doing.

Muli naman nitong sinipat ang kaniyang nilalaro at makikita ang pigil na tawa sa mga labi nito. “You’ve grown but you still playing it? You’re childish, Liam.” He said then messed his hair.

Napa-pout na lang siya at muling inayos ang kaniyang nagulong buhok. Talagang mas lalo pang humaba ang pagkaka-nguso niya. Bakit ba ang hilig-hilig nitong guluhin ’yung buhok niya? Kundi buhok niya ay pipisilin naman nito ang pisngi niya. Hmpp.

“I’m not childish. I just love to play this.”

Itinigil na niya ang ginagawa at ibinalik na lang niya ang kaniyang telepono sa loob ng bag niya. Nag-labas siya ng tsokolate doon at inilahad niya iyon sa kaibigan. “Do you want?” He asked.

Agad naman nitong tinanggap, binuksan at sinimulang kainin. “It taste good.” Papuri nito.

Binuksan din naman niya ang tsokolate niyang hawak at kinain din niya iyon. “Yeah, it really taste good. Kaya paborito ko ito e.”

Kumain silang dalawa ng tsokolate hanggang sa sila’y mag-sawa. Paminsan-minsan ay sinusubuan pa niya ito…

To be continued…

CHAPTER 9

Chapter 9

        KEN arrived early in the morning. He’s expecting that the most stupid person living on earth isn’t here, but he’s wrong. Agad niyang namataan ang binata sa dulong bangko.

Pasimpleng sumilay ang maliit na ngiti sa kaniyang mga labi. At agad din naman niyang kinubli iyon. Humarap siya sa mga estudyante niya at malamig ang mga titig na tumingin sa mga iyon.

“Good morning.” Pag-bati niya sa kaniyang mga estudyante, matapos ay umupo siya sa bangko na naroon katapat ng table nila.

He started teaching with no hesitation. Paminsan-minsan ay napapabaling siya ng tingin sa estudyanteng nasa dulong upuan.

Tahimik lang itong naka-tingin sa kaniya na animo’y lahat ng tuon ay sa kaniya ibinibigay. Fuck! Why am i minding him?

Agad niyang iniwas ang tingin dito at ipinag-patuloy ang kaniyang pag-tuturo.

Pipikit pero agad namang imumulat ni Liam ang kaniyang mga mata, ayaw na niyang mapagalitan kahit sobrang inaantok na siya. Ayaw na niyang maparusahan nito.

Wala naman siyang magawa, wala naman siyang maka-usap dahil nag-iisa lang siya dito sa dulo. Ayaw din naman niyang maki-istorbo.

Hayst

! This is the most boring and tiring day!

Habang hindi naka-tingin sa kaniya ang guro, agad siyang may kinuha sa bag niya. Lollipop!

Pasimple niya itong binuksan at inilagay sa kaniyang bibig. Hmmmm..

Ang sarap talaga ng lollipop na ito. No wonder he likes this so much.

Hindi na niya nabigyan ng tuon ang kaniyang prof. mas ibinigay niya ang kaniyang tuon sa lollipop na kaniyang dinidila-dilaan.

Napunta ang tingin ni Ken muli sa binata sakto pag-harap niya.

“Mr. Vandross!” Pumailanlang sa silid ang galit niyang boses.

Hindi naman ito magkaintindihan kung ano ang gagawin. Agad nitong itinago sa mga likod nito ang lollipop at naka-tayong humarap sa kaniya.

“Why sir?” He asked innocently.

“Throw that away.” He coldly ordered.

“Throw what?” He asked with the same emotion. Feeling confused.

“Throw your lollipop away, mr. Vandross.” Isang malamig at nakaka-takot pang tinig ang inilabas ng kaniyang bibig.

Nakita niyang humaba ang nguso nito na animo’y nalulungkot, napakamot pa sa ulo at inilabas ang lollipop na itinatago nito sa likod.

“Sir, can i just have this.” He said while asking permission in a pleading tone.

“Do i have to say it thrice?!”

Mas lalo pang naging mahaba ang pagkaka-nguso ni Liam. At napakamot pa siya sa kaniyang ulo. Nagmamartsang umalis siya patungo sa trash can.

Muli niyang sinulyapan ang guro na malamig paring nakatitig sa kaniya bago siya nagmamaktol na itinapon ang lollipop.

“Hmmm!” Padabog siyang bumalik sa dati niyang upuan habang ang haba ng pagkaka-nguso ay naka-ukit parin sa kaniyang mga labi.

“No one is allowed to eat inside. Have some respect to me.” Ken said in a cold tone towards them and he pointed his stare to him. “You’ll come with me to the office and recieve your punishment.”

“But––”

Hindi na niya natuloy ang kaniyang sasabihin ng ipag-patuloy na ng guro niya ang pag-tuturo sa unahan.

Punishment. Ayan na naman ang mga salitang ayaw niyang muling marinig sa kaniyang professor. Tiyak siyang iyon na naman ang pagaggawin sa kaniya.

Pag-sosolve ng mathematical problem na sobrang hirap. Na halos hindi niya makayanan. He is so cruel.

Umubob siya habang nagmamaktol parin. Nasayang na nga kasi ang lollipop na kabubukas lang niya tapos may parusa pa siyang matatanggap mamaya. E! Nakakainis naman.

Hindi niya namalayan na naka-tulog na pala siya. At sobrang himbing ng ginawa niyang pagkaka-tulog.

“Mr. Vandross!”

Agad siyang napabalikwas ng bangon ng marinig niya ang galit na sigaw ng kaniyang professor. Napatayo pa siya ng tuwid at hinanap kung saan naroon ang tinig.

“Yes, sir.” Sagot niya.

“You’re really testing my patience.” Ganun parin. Walang nagbago sa emosyon nito, malamig at may nakamamatay na titig. ’Yung titig na hinding-hindi niya masasabayan. “Come with me to the office. Recieve your punishment. Another and another.”

Malakas niyang pinakawalan ang buntong hininga ng makita niyang umalis na ang guro niya. Siya naman ay walang nagawa kundi ang mag-pout, kunin ang bag niya at sundan ang kaniyang guro. This will be the most hard punishment, coming.

Nakarating nga sila sa opisina ng kaniyang guro. Iminuwestra nito ang kamay sa upuan ng makita siyang naka-tayo lang at nahihiyang tumingin dito.

Agad naman siyang umupo habang ang kaniyang mga tingin ay nasa ibaba.

Hindi tuloy niya nakita ang simpleng ngiti na sumilay sa mga labi ni Ken.

Ken is still thinking about how to punished this man. How to punish, Liam. And luckily he had the mind to think fast.

Ewan, pero wala nasa isip niya na parusahan si Liam ng isang oras o maging ilang minutong pagkakatayo. Nakita niya kung paano nang hina ang tuhod nito at hindi makatayo. Labis-labis siyang nag-alala ng mga araw na iyon. Kaya pinuntahan niya ito sa clinic upang tingnan ang kalagayan nito. At nang makitang maayos ay agad naman siyang lumabas…

“For your punishment. You need to clean my office. And…” Tumayo siya at may kinuha sa drawer niya. “Wear this.” Inabot niya sa estudyante niya ang kasuotan.

Pigil siyang hindi mapatawa ng makita niyang namilog ang mga mata ni Liam ng makita kung ano iyon.

“You want me to wear maid uniform?” Manghang sabi nito habang naka-pout.

“That’s your punishment.”

Mga ilang minuto pa ang nag-tagal bago ito tumingin sa kaniyang mga mata ng diretso. “Saan ako magpapalit?”

Agad niyang tinuro ang isang silid, kung saan doon nagpapalit.

Aalis na sana ito ng pahintuin niya ang estudyante niya.

“What?,” he asked innocently.

Sahalip na sagutin niya ang binata ay awtomatikong bumaba ang kaniyang tingin sa uniporme nitong suot. “Hindi mo man lang magawang ayusin ang pagkaka-butones ng uniporme mo ng tama.” Aniya ay tinanggal niya ang pagkakabutones ng suot nitong uniporme.

Nagulat pa siya ng bahagya nang makitang wala man lang panloob na damit ang binata. Ang maputi at makinis nitong dibdib ay bumantad sa kaniyang mga mata. Awtomatikong binanaagan siya ng mabilis na pag-tibok ng kaniyang puso na animo’y may tumatambol doon.

Ilang minuto siyang napatitig doon at animo’y nabubuhay ang lahat ng parte ng kaniyang katawan. Nagiging aktibo lahat ng iyon. Dagdag pa doon ang kakaiba niyang nararamdaman.

Hindi man niya aminin ngunit nate-tempt siyang makita ang katawan nito. At sa hindi malamang kadahilanan ay gustong-gusto niyang hawakan ang makinis at maputi nitong dibdib.

“I can handle it myself.” Sabi nito nagmamaktol at nagmamartsang umalis. Nag-tungo iyon sa silid na tinuro niya kanina.

Siya naman ay naiwang tulala parin. Naging malikot ang kaniyang mga mata at heto ang hindi natural na bilis ng pag-tibok ng puso niya. Kakaiba din itong nararamdaman niya sa hindi malamang kadahilanan. Like the fuck! He want to feel those delicate and soft chest. He want to taste— fuck! What am i thinking? Fuck it!

One minutes or so, Liam was still looking at the maid uniform. Do he really need to wear this? Do i really need to wear this? Tch! Do he have another choice?

Maglilinis lang naman siya ng opisina nito bakit kailangan pa niyang suotin iyon. At sa kasamaang palad, hindi rin niya alam kung paano mag-linis. Kahit nga kwarto niya hindi niya magawang malinisan, humawak ng walis, dustpan, o kung ano-ano pamang kagamitang panlinis. Hindi niya nagawang hawakan.

What is he going to do right now? He’s doomed.

Ganun pa man ay sinuot na lang din niya ang unipormeng pangkatulong matapos ay sinipat niya sa salamin ang kaniyang itsura.

Siniguro niyang tama ang pagkaka-ayos ng kaniyang suot, baka kasi mapuna na naman ng unggoy na iyon at sitahin pa siya. Hmpp.

Matapos maikalma ni Ken ang kaniyang sarili ay umupo na siya sa swevil chair. Kinuha niya ang papel na kaniyang pinag-tutuunan ng pansin sa kaniyang kompanya.

Napukaw ang kaniyang ginagawa ng marinig niyang bumukas ang pinto. Ang isang pares ng kaniyang mga mata ay agad tumapat sa taong lumabas.

Heto na naman. Heto na naman ang puso niyang hindi niya alam kung paano niya mareremedyuhan. Sobrang bilis na naman ng pag-tibok nito sa hindi malamang kadahilanan. Shit! He is so

adarable

. So fucking adorable. Bumaba ang kaniyang titig sa mga labi ng binata. At doon ay kung ano-ano na ang pumasok sa kaniyang isipan. Fuck! This isn’t right! What am i fucking doing? Fuck!

“Y-You can s-start cleaning now.” Utos niya matapos ay pasimple niyang kinagat ang pang-ibabang labi.

Bakit nanginginig ang boses niya? Bakit putol-putol ang mga salitang lumalabas sa bibig niya? Damn it!

“Nasaan ’yung panlinis?”

Tinuro naman niya ’yung lagayan ng mga pang-linis niya.

Agad namang nag-tungo su Liam doon habang masama parin ang loob niya. Naroon lahat ng mga kagamitang panlinis pero hindi naman niya alam kung paano gamitin. How should i use this? Tanong niya sa kaniyang sarili habang hawak-hawak ang vacuum cleaner. Napapakamot pa siya sa sariling buhok habang sinusuri kung paano niya pagaganahin ang bagay na iyon.

“Sir,” wala na siyang nagawa kundi ang hingin ang tulong ng guro niya. Ano nga ba kasi ang magagawa niya kung hindi naman niya alam kung paano ito gamitin.

“That thing isn’t working. Don’t bother. Just use the broom and the dustpan.” He said in a flat tone.

Not working? Why still new?

Hindi na lang niya pinansin ang baga na iyon at ibinalik na lang niya iyon sa dati lagayan. Hinanap naman niya ang broom at dustpan pero hindi naman niya alam kung alin sa mga iyon.

“Sir,” muli niyang pag-tawag dito habang kagat-kagat ang pang-ibabang labi.

Tumingin naman ito sa kaniya, nagtatanong ang mga titig.

“I don’t know, what broom and dustpan is. Can you help me?”

A deep sighed escape Ken lips, then he stood up and went towards him.

“You’re now a collage student but still you don’t know what broom and dustpan is?”

Hindi na lang niya pinansin ang binata. E sa hindi niya alam e? Ano bang magagawa niya? Hmpp.

“This is called broom. And this one is the dustpan.” Turo ng kaniyang guro sa dalawang bagay na hawak nito. Pagkatapos ay binitiwan nito sa harapan niya. “Clean it.”

Aalis na sana ito ngunit pinigilan niya lang ng hawalan niya ang laylayan ng uniporme nitong suot.

“I don’t know how to used it.” Pag-amin niya.

Bumaling si Ken sa estudyante niya. Naka-pout ito. Bigla tuloy niyang naalala ’yung kadalasang mag-pout ito habang kasama nito ang isa pa niyang estudyante. Pinipisil ni Nate ang pisngi nito o ’di kaya naman ay guguluhin ni Nate ang buhok nito.

Sa isiping iyon ay may kumidlit na galit sa kaniyang buong pagkatao. Naalala niya noong sabado ng gabi, hindi siya makatulog dahil sa nakita niyang iyon. Ang pag-pisil ni Nate sa malambot na pisngi ni Liam ay nakapag-bibigay sa kaniya ng galit dito sa loob ng dibdib niya. Hindi niya alam kung bakit siya nakakaramdam ng galit. At hindi rin niya alam kung bakit niya nagawa ang mga bagay na iyon noong sabado.

“Sir,” napukaw ang kaniyang pag-iisip ng tawagin siya ng binata.

Bahagya pa siyang napatitig sa maamo nitong mukha. Agad niyang iniwas ang tingin, hindi siya dapat madarang.

“You’re so stupid. You don’t even know how to use this broom and dustpan. How stupid.”

Gamit ang walis at dustpan, ipinakita niya sa estudyante niyang stupido kung paano gamitin ang bagay na iyon. Matapos ay inabot niya dito at muli siyang bumalik sa swevil chair. Ibinalik ang tuon sa kaniyang ginawa kanina.

Hindi mapigilan ng kaniyang mga labi ang mapa-hulmang ngiti ng makita niyang nagmamaktol ito habang nag-wawalis. Animo’y pinagsakluban ito ng langit at lupa habang ginagawa nito iyon.

“Smile, Liam. You’re adorable when you smile.” He said.

Bumaling naman sa kaniya ang binata at pinaikot lang nito ang mga mata bago muling binalik ang sarili sa ginagawa. Pa’no nga ba naman ito makaka-ngiti, kung palagi na lang niyang pinag-iinitan…

To be continued…

CHAPTER 10

Chapter 10

     NATAWA na lang si Ken sa naging reaksyon ng kaniyang estudyante. Inirapan ba naman kasi siya nito na ngayon lang niya nakita sa buong buhay nito.

“Mr. Vandross.” Tinawag niya ito pero hindi ito lumingon. Nanatiling nagmamaktol habang nag-wawalis ng sahig. “Pretending you don’t here it? I see.”

Agad niyang kinuha ang bag niya at binuksan iyon. Tumambad sa kaniya ang lollipop na kaninang umaga lang ay binili niya. Sa hindi niya malamang kadahilanan kung bakit niya nagawang bumili ng lollipop gayong hindi naman siya kumakain niyon.

Basta ang alam lang niya ay paborito ito ng estudyante niyang nag-lilinis ngayon ng opisina niya. Marami siyang lollipop na binili ngunit isa lang ang kinuha niya.

Matapos ay muli niyang sinarhan ang kaniyang bag at inilapag sa baba. Bumaling naman siya sa estudyante niyang animo’y pinagsakluban ng langit at lupa sa sobrang pagkakalukot ng mukha.

“Do you want lollipop?” He asked.

Awtomatiko naman itong napatingin sa kaniya at bumaba ang tingin nito sa lollipop na hawak niya. Nakita niya ang pagningning ng mga mata nito. Bago iwinaksi at bumaling ng tingin sa kaniya.

“Are you really giving me that, sir?” Paninigurado pa nitong tanong.

“Yes,” he answered quickly, “i mean—hindi naman ako kumakain nito. So i’m asking you if you want so i’ll give it to you before i throw it on the trash can.”

“Don’t throw it, sir. Let me have it.” Liam said and immediately went towards him.

Palihim na sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi. Fuck it! Why am i smiling again?

“Here take it.” Agad niyang inabot sa estudyante niya ang lollipop.

“Can you open it for me, sir?” He asked, plead. “my hands is dirty, i can’t open it. So please.”

He started looking directly to his violet eyes. They were reading every emotions written on the depths of their eyes.

Napalunok na lang siya at binuksan ang lollipop. Hindi nga niya alam kung bakit sa isang iglap ay napasunod siya ng isang estudyante lang.

“Here.” Agad niyang inilahad sa estudyante niya ang lollipop matapos niya itong mabuksan.

Namilog na lang ang kaniyang mga mata sa gulat sa sunod nitong ginawa. Isinubo nito ang lollipop sa bibig nito kahit nasa kamay pa niya iyon.

Napapalunok siya sa paraan ng pag-subo nito ng lollipop. Alam niyang walang ibang pakahulugan iyon pero itong madumi niyang utak ay kung ano-anong pumapasok sa kaniyang isip. Fuck! Fuck!

Awtomatiko niyang binitiwan ang tangkay ng lollipop matapos iyong mapunta sa bibig ng binata. Naging malikot din ang mata niya hindi alam kung saan niya iyon ibabaling.

His hand was shaking, and his body was lightly shivering but it felt hot. Something in the center of his body, started growing. His manhood starting to erect like fuck. Like fuck is he thinking.

Buddy, stay calm. Pagka-usap niya sa kaniyang alaga sa pamamagitan ng kaniyang isip.

But his buddy did not listen. He continue to erect, like fuck. It’s hurting his stomach.

Agad siyang tumayo at mabilis ang bawat hakbang na lumapit siya sa silid kung saan doon nagpalit ang binata kanina. Matapos niyang masarado ang pintuan ay agad niyng binuksan ang zipper at inilabas ang kaniyang paglalaki na nag-uumigting sa haba at laki, upang maka-hinga iyon at hindi na manakit ang kaniyang tiyan.

Napakamot pa siya sa kaniyang ulo habang nakatingin lang sa kaniyang alaga na animo’y galit na galit at handang lumaban. Shit! Shit! Shit!

Why his cock erect like that? Simpleng makita niya lang si Liam na isubo ang lollipop nag kaganito na ang katawan niya. Naging agresibo na agad ang sentro ng pagkalalaki niya. This isn’t right.

Sa tingin niya may kakaiba talagang sumanib sa kaniya. Alam niyang hindi siya ang nasa katauhan niya ngayon. May alien na sumanib sa kaniya at kailangan niya ng exorcism upang palabasin iyon sa katawan niya. Fuck it!

Naka-kunot parin ang noo ni Liam habang naka-tingin siya sa labas ng pinto ng pinag-pasukan ng guro niya. Ganun pa man ay inignora na lang niya ang guro. Ipinag-patuloy na lang niya ang kaniyang ginagawang pag-linis habang sumisimsim siya ng lollipop na nasa loob ng bibig niya.

Mga ilang minuto ng marinig niyang bumukas ang pinto. Nakita niya ang kaniyang lumabas ng pinto at naglakad pabalik doon sa inuupuan nito kanina.

Bago palang siya malampasan ng binata ay agad niyang nilapitan ito at hinarap. “What did you do inside?” He asked innocently.

Naging malikot naman ang mga mata nito at hindi magawang maka-tingin ng diretso sa kaniya. Naikunot naman niya ang noo niya, at hinuli ng mga mata niya ang mga mata ng binata. Kung saan ito babaling ay doon din naman siya.

“W-What are you doing?” Ken asked with shaky voice.

“Sir, i’m just asking you. What did you do inside—”

“You don’t need to know.” He responded and walk out. He sat in his swivel chair not minding him.

“Hmpp.” Napanguso na lang siya at ipinag-patuloy na lang niya ang parusa niya.

Matapos iyon ay may nakita naman siyang pampalaspas ng mga alilabok. He felt like using it so he get it and he used it.

Pinalaspasan niya ang table ng guro niya kung saan naroon ito naka-upo sa swivel chair nito. Hindi niya ito pinansin kahit naka-tingin ito sa kaniya. Ipinag-patuloy lang niya ang pag-lilinis. Sabi nito di’ba linisin niya ang buong opisina. So nililinis niya.

Matapos niya sa lamesa nito ay ang cabinet naman ng opisina nito ang nilinisan niya. Tumigil siya sa pag-lilinis ng makita niya ang litrato ng guro niya.

Kahit sa litrato hindi man lang nito nagawang ngumiti. Sabi niya sa sarili matapos ay hindi na niya iyon pinag-bigyan ng pansin.

Nagpatuloy siya sa paglilinis sa buong opisina hanggang sa may masanggi siyang isang bagay at agad iyong bumagsak at nabasag.

Malalaki ang mata niyang tumingin sa nabasag na base. And he bet, that base is an expensive one. Crap.

Agad siyang yumuko at dinampot niya ang bubog. Agad naman niyang naagaw ang kaniyang kamay ng siya’y masugatan.

“Ouch.”

Gulat ang bumantas sa pagkatao ni Ken ng marinig niya ang pagka-basag ng base. Ang pag-aalala naman ay namuhay sa kaniyang pagkatao ng marinig niya ang pag-aray ng binata.

Mabilis pa sa alas-kwatro siyang tumayo at nilapitan ang binata. “Are you okay?” He said.

Ito naman ay sinipsip ang daliri kung saan naroon ang sugat nito.

“What are you doing?” Takadong tanong niya ng makita niyang sinisipsip nito ang daliring nasugatan.

“Sabi nila, kapag nasugatan sipsipin lang para tumigil sa pagdurugo. So i did.” Sabi nito at muling isinubo ang daliri may sugat.

Gusto niyang batukan ang binata dahil sa pagiging ignorante ito. “Let me see it.”

Umiling naman ito bilang sagot.

“Let me see it.” Nagtaas pa siya ng boses upang matakot ito sa kaniya. Agad naman nitong iniluwa sa bibig nito at inilahad sa kaniya ang daliri.

Napailing na lang siya, hindi man lang nito pinunasan ang laway sa daliri nito. Tch.

“Come here.” Inakay naman niya ang binata pa-upo sa sofa. Matapos niya itong mai-upo ay agad siyang humanap ng first aid kit dito sa loob ng opisina niya.

Ramdam na ramdam ni Liam ang kirot sa kaniyang daliri at may nakita siyang isang butlig ng dugo doon kaya agad niyang sinipsip. He need it to stop bleeding.

“Hey,” agad niyang natanggal ang daliri sa bibig niya ng magsalita ang guro niya na animo’y nananaway.

Bumalik naman ito sa gawi niya at umupo sa sofa pagkatapos. Kinuha nito ang kamay niyang nasugatan at pinunasan ng panyo.

“Ouch,” daing niya ng masanggi nito ang sugat ng daliri niya.

Napatingin naman ito sa kaniya, pagkatapos ay dinahan-dahan na ang ginawa nitong pag-punas sa mga kamay niya. Banayad.

“Is this gentle enough?” He asked with worry.

Tumango-tango na lang siya ng hindi na siya makaramdam ng kirot sa kaniyang mga daliri.

Maya-maya, matapos nitong punasan ang kaniyang mga kamay ay ’yung first aid kit naman nito ang kinuha.

Siya naman ay seryoso at inosenteng nakatingin lang sa ginagawa ng kaniyang guro. Napapa-kagat na lang siya sa kaniyang pang-ibabang labi ng inilalagay na nito sa bulak ang gamot.

“Masakit ba ’yan?” Inosenteng tanong niya.

Tumingin naman ito sa kaniya. “Don’t worry. You wouldn’t feel hurt. I promise, i’ll be gentle.” He seriously said.

Ngayon lang niya nakita ang guro niya na ganito kaseryoso. Sobrang banayad din ng mga titig nito sa kaniya, hindi tulad noong mga araw na lagi na lang itong galit sa kaniya.

He heaved a deep sighed. And just relax himself. Makikita sa mukha ng kaniyang guro ang sinseridad doon at alam niyang hindi iyon magsisinungaling sa kaniya. Kaya pagkakatiwalaan niya ito ngayon.

Ken hold Liam hand gently. Tumingin siya sa mukha ng estudyante niya, nakita niyang naka-pikit ng mariin ang mga mata nito na animo’y hinhintay na dumating dito ang sakit.

Itinuon na lang niya ang pansin sa gagawin niya. Maingat ang bawat dampi niyang inilapat ang bulak sa daliri nitong nasugatan. Talagang siniguro niyang hindi ito makakaramdam ng anumang sakit.

“Is this gentle enough?” He asked  Liam.

Unti-unti namang nag-bukas ang mga mata nito at tumingin sa ginagawa niya. Ngumiti naman ito sa kaniya pagkatapos ay tumango. Patunay lang na hindi ito nakakaramdam ng sakit sa ginagawa niya.

“I don’t felt the pain. Thank you, sir.” He said.

Isang simpleng ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi ngunit agad din niyang tinago ang pag-ngiti niyang iyon. Takot na makita ng estudyante niya ang kaniyang ngiti.

Ipinagpatuloy pa niya ang ginagawa. Dahan-dahan at banayad ang bawat pag-lapat ng bulak sa daliri nito. Hindi niya hinahayaang makaramdam ng kirot ang estudyante niya.

Such a beautiful and soft hand. It don’t deserve to get hurt.

He even looked at Liam to check his emotions if he’s in hurt or not. Luckily he’s not.

“Sa susunod mag-iingat ka. Don’t just be careless.”

“Yes, sir.”

Matapos niya sa kaniyang ginagawa, ay kumuha naman siya ng band-aid sa first aid kit at binuksan niya iyon. Maingat din niyang inilagay iyon sa sugat ng binata.

“Done.” He said.

Liam looked at the band aid Ken just put. It’s a cute and adorable band aid. Talagang may emoticons pa na nakadikit doon.

“Thank you again, sir.”

Hindi naman umimik si Ken. Nag-tungo lang siya sa nabasag na vase at maingat niyang pinulot ang mga nagka-basag-basag na kapiraso niyon. Damn! This vase is expensive. And i just let him broke it. I even took care of him, like what the fuck am i doing?

Tanging pag-iling na lang ng kaniyang ulo ang nagawa matapos ay tinapon niya sa basurahan ang mga nabasag na kapiraso niyon. Matapos niyang malinis ay tumingin siya sa kaniyang estudyante.

“Leave now. You’ve finished you tasked.”

Agad namang tumayo si Liam at kinuha ang kaniyang bag. Tumingin muna sa kaniyang professor bago siya lumabas ng silid.

Diretso siya sa silid aralan niya. Pasalamat lang siya ng makitang wala pang guro doon, ngunit ang kaniya namang mga kaklase ay nakatingin lang sa kaniya.

Makikipag-usap pa sana siya sa kaniyang kaibigang si Nate ng marinig niya ang guro na nag-salita. Agad siyang umalis at doon pumwesto sa dati niyang upuan. Sa dulo, kung saan doon siya inilagay ng kaniyang guro na kapag umalis daw siya doon ay makakatanggap na naman siya ng parusa mula doon.

Sa takot na lang niya ay nanatili na lang siya doon. Kahit walang kausap, kahit walang magawa ay mas pinili na lang niyang sundin kung ano ang dapat ay tama.

Matapos mag-bigay ng guro ng pag-bati sa kanila ay agad na iyong nag-simulang mag-turo. Siya naman, kahit hindi niya medyo maintindihan ang sinasabi ay mas pinili na lang niyang pag-tuunan ng pansin ang guro sa unahan. No more punishment.

Isinandal niya ang kaniyang likod sa bag niyang nakalagay sa likod niya. Doon sa bangko niya.

Napakunot pa ang kaniyang noo ng may maramdaman siyang animo’y umumbok ang kaniyang bag. Medyo malambot iyon.

Hindi naman iyon ganito noong una. Para malaman ay agad niyang kinuha ang bag niya sa likod at binuksan iyon.

Muntik pa siyang mapasigaw sa gulat ngunit agad naman niyang natutop ang kaniyang bibig…

To be continued…

CHAPTER 11

Chapter 11

    Ken is still looking at his handkerchief. He can’t loosen up his eyes on the handkerchief. Ito ’yung panyo na ginamit niyang pamunas sa banayad at malambot na kamay ng binata…sa daliri nitong natatabunan ng laway nito kanina dahil sa pag-sipsip nito sa daliri nito kung saan naroon ang sugat.

Agad siyang napukaw sa pag-iisip ng marinig niya ang tawag sa telepono niya. Agad niyang dinukot iyon sa lolb ng bulsa ng suot niya.

“Hello?” Pabungad niya sa kabilang linya.

“The result went well, Ken. Hindi kapa naman nauudong, wala karing sakit. At ang sinasabi mong nasapian ka ng alien, bahala kana sa buhay mo. Basta i’ll just did my duty. You’re well-healthy. Baka bukas o sa sunod na araw kapa dalhin sa mental.” Sabi ng kaibigan niyang si Axll bago nito pinatay ang tawag.

Napa-iling-iling na lang siya habang naka-tingin sa screen ng telepono niya. Naalala niyang pumunta nga pala siya sa ospital ng kaibigan upang mapatingnan niya ang kaniyang lagay. Hindi na kasi siya mapakali sa mga kakaiba at pabago-bagong nangyayare sa loob ng kaniyang katawan. Pakiramdam talaga niya ay hindi na siya ang nasa loob ng kaniyang loob. Hindi na siya si Ken na walang emosyon at malamig ang pakikitungo.

Simula kasi ng makilala niya ang stupido niyang estudyanteng iyon, hindi niya mapigilan ang bumibilis na pag-tibok ng puso niya na animo’y may kung anong sumanib sa kaniya.

Argh! He don’t know what is totally happening with him. He don’t fucking know.

    Narito si Liam sa canteen kasama niya ang kaniyang kaibigang si, Nate. Gusto pa nga niyang yayain si Drei para sabay-sabay na silang mananghaliang tatlo pero umayaw naman ito. May iba pa raw itong gagawin kaya sila na lang dalawa ng kaibigan.

Habang nasa kalagitnaan sila ng pag-uusap ay bigla na lang niyang naalala ’yung mga panahong kumain silang dalawa ni Nate sa fast food restaurant. Naalala niya ’yung dalawang babae na nag-uusap na sinasabing ‘sweet couple’ daw silang dalawa.

Actually he kept thinking about that. He keep thinking what the meaning of couple and the girl said boyfriend. Di’ba kung tatagalugin ang boyfriend, e lalaking kaibigan…so what is couple?

“Nate,” pukaw niya sa atensyon nito dahilan para mapatingin sa kaniya ang kaibigan. Nag-tatanong ang mga titig nitong pinakawalan. “What is couple? Sweet couple i mean?”

Naging seryoso naman ang mukha ng binata at napa-kunot pa ang noo nito. “Why are you asking me that?” He asked.

“I’m just curious.” He answered.

“Well,” uminom muna iyon ng tubig bago muling binalingan siya ng tingin, “sweet couple, it consists of two person only. It can’t be called couple if one person only is involve. It should be two. Dalawang taong nagmamahalan, yung dalawang taong gusto nila ang isa’t isa, at napag-disisyunan nilang maging couple.”

“Ito ’yung mga taong gagawin ang lahat para sa pagmamahal. Ang mga taong gusto nila ang isa’t isa.”

“So if that’s the case, why did the two girls said we’re a sweet couple?” He asked again. “’Yung pumunta tayong dalawa sa fast food restaurant. I heard them calling us swet couple.”

Napatawa lang naman si Nate at ginulo nito ang kaniyang buhok. “Hindi sa lahat ng oras o araw na may nag-sabi sa’yo ng kahit ano ay iyon na ang totoo. Sometimes emotion is the one who’s telling the truth, not the word out of their mouth.”

Napatango-tango naman siya habang unti-unting nalalaman ang mga sinasabi ng kaniyang kaibigan.

“Then…how can i know if i like someone?” He asked asked.

“Malalaman mong gusto mo ang isang tao. Una, siya ’yung taong gusto mong makita araw-araw. Siya ’yung gusto mong makasama araw-araw. Nagiging masaya ka kapag kasama siya, nagiging masaya ka kapag kausap siya. Doon mo lang malalaman na gusto mo na siya.” Paliwanag nito sa kaniya.

“So…what if i like you for example. Magiging couple na ba tayo?” Inosenteng tanong niyang muli.

“It depends, Liam. Depende iyon kapag gusto kita. O depende kung gusto na’ten ang isa’t isa. Tayong dalawa ang magdidisisyon kung gusto na’ting maging couple.” Sagot naman nito. “Teka, why do you have so many question? Bakit may nagugustuhan kana ba?” Panunudyong tanong nito sa kaniya.

Agad naman siyang napa-isip. Malalaman ko lang na may gusto ako sa isang tao kung ito ’yung taong gusto kong makita araw-araw. Nagiging masaya ako kapag kausap siya? Napamulagat pa ang mga mata niya. Ngunit hindi niya pinahalata. So…i like Nate? Gusto ko si, Nate?

Ito lang naman kasi ang naiisip niyang gusto niyang makita araw-araw. Makasama at maka-usap at alam din niyang nagiging masaya siya kapag kausap at kasama ito. So he like, Nate? He like him? Did Nate like him too? For them to be a couple?

“You’re passing out again, Liam. Siguro nga talaga may taong nagugustuhan kana.” Nakangiti nitong sabi.

Napukaw ang kanilang pag-uusap ng marinig nila ang umalingawngaw na tunog ng school bell. It’s time to get inside their classroom.

Tapos na naman silang kumain kaya lumabas na silang dalawa ng canteen. Sabay silang dalawa na tinungo ang lugar pabalik sa loob ng classroom nilang dalawa.

Pagkatapos ay bumalik siya sa kaniyang dating pwesto sa likod. Umayos na siya ng tayo at hinintay na lang niyang dumating ang guro.

Ilang minuto pa ang lumipas ay agad siyang dinala ng pagkainip. Nainip agad siya.

Tumayo siya at nag-tungo sa gawi ng kaniyang kaibigang si, Nate.

“Can i borrow your extra ballpen and paper again?” He asked.

“Sure.” He answered and the he open his bag, and take out his extra ballpen and paper. He handed the paper to him.

He smiled. “Thank you.” Then he weng back to his chair.

Agad naman siyang napa-isip ng kaniyang pwedeng i-drawing. And the first thing came up in his mind was batman.

Napanuod niya ito siguro mga ilang taon narin ang nakaka-lipas. And he also loves watching that.

Masaya niyang iniyuko ang kaniyang ulo at agad niyang pinag-tuunan ng pansin ang kaniyang gagawin. He draw batman in anime. He loves to draw anime.

Talagang naka-tuon siya ng buong-buo sa kaniyang ginagawa. He need his drawing to be perfect just like the  anime naruto he draw.

Bumili nga pala siya ng dalawanv frame. Ang isa ay nagamit na niya sa naruto anime na drawing niya. And now, he’s carefully and perfectly draw his best.

Naliligahan siyang mapangiti ng mapag-masdan niya ang kaniyang iginuhit. It’s perfect. Ang ganda-ganda nito sa paningin niya. Hulmang-hulma iyon.

Agad niya iyong tiniklop pagkatapos ay kinuha niya ang kaniyang bag at binuksan.

Napakamot pa siyang muli sa ulo niya ng makita niyang muli ang monkey toy na nakita niya kanina. Ito ’yung dahilan kung bakit mapapasigaw siya sa gulat kanina, buti nalang talaga at natutop niya ang kaniyang bibig noong mga araw na iyon. Kundi baka naparusahan na siya ng guro.

Kanina parin niya iniisip kung kaninong monkey toy ito. At sinong naglagay nito sa loob ng kaniyang bag.

Kanina pa nga pala niya ito gustong itanong kay Nate, baka ito ang nag-lagay niyon sa loob ng bag niya. Kilalang-kilala at tandang-tanda pa niya ang monkey toy na ito. Alam niyang ito ang toy na gustong-gusto niyang makuha sa machine noong nag-punta silang dalawa ni Nate sa mall, ’yung naglaro sila gamit ang token.

Ilang token din ang nasayang niya sa pag-asang makukuha niya ang toy na ito pero sa huli hindi. And Nate did try his best to get this monkey toy, but Nate failed too.

Sino naman ang mag-lalagay ng toy na ito sa loob ng bag niya? Could it be, Nate? Ito lang naman kasi ang may alam na gusto niya ang toy na ito. Ito lang din naman ang kasama niyang pumunta sa mall.

Bumalik kaya si Nate sa mall na iyon para lang makuha itong monkey toy na ito at ibigay sa kaniya bilang surpresa? Kung ganun ay kailangan niyang pasalamatan ang kaibigan.

Sinarado niya ang zipper ng bag niya at tumayo. Dala ang papel at ballpen na hiniram niya ay agad siyang nag-tungo sa gawi ng kaibigan. Naka-ngiti siyang lumapit dito.

“Nate,” tawag niya sa pangalan ng kaibigan. Tumingin naman ito sa kaniya na may nag-tatanong na mga titig. “Thank you.” He sincerely thanked him with all of his heart.

“It’s nothing, Liam. No big deal.” He said.

Matapos niyang maibalik ang mga hiniram ay muli na siyang bumalik sa kaniyang upuan.

Kinuha niya ang bag niya at binuksan ang zipper niyon. Doon ay nakita niya ang mukha ng unggoy.

“You’re now finally in my hand.” He said in a lower tone then he pinched the nose of the monkey, “you the heartless and cruel professor.” Pinisil naman niya ang pisngi ng unggoy.

Ang rason kung bakit niya gustong makuha ang toy na ito noong nasa machine palang sila ay upang makaganti sa propesor niyang si sir. Ken. At ang propesor niyang iyon ay inihahalintulad niya sa monkey na nasa loob ng bag niya ngayon.

This way, makakaganti narin siya sa unggoy niyang professor sa pamamagitan ng toy niya. Magka-mukha kaya ang toy niya at ang professor.

“You punished me, shouted at me for no reason.” Pinisil niyang muli ang ilong ng monkey. “Bad professor.”

Agad niyang naisara ang bag niya ng dumating na ang lecturer na mag-tuturo sa kanila ngayong araw.

Mga ilang minuto lang siguro niyang pinag-tuunan ng pansin ang propesor sa unahan pero pagkatapos noon ay hindi na niya napigilan ang kaniyang sarili.

Nabo-bored siya. At ang salita ng guro sa unahan ay nakapag-patamlay sa kaniyang mga mata. Hanggang sa hindi niya namalayan naka-tulog na pala siya.

“Liam, wake up.” Nagising siya sa bose ni Nate. Agad siyang umayos ng tayo at pinalibot ang kaniyang mga mata sa kabuuhan ng silid. And no student left, just them.

Ilang oras siguro siyang naka-tulog. And good thing the professor didn’t mind or they just not noticed it.

Ngumiti siya at isinukbit na ang kaniyang bag. “Let’s go.” Pag-aya pa niya sa kaniyang kaibigan.

“You foolish! Ilang oras kang tulog, buti wala si sir. Ken kanina, baka may parusa ka na namang natamo sa kaniya.” Sabi nito pagkatapos ay ginulo pa ang buhok niya.

Napanguso na lang siya at muling inayos ang magulong buhok. Hilig manggulo ng buhok e.

“Anyways, how’s your punishment early in the morning?” Nate asked.

Mas lalo namang napa-nguso ang kaniyang mga labi at napa-tingin siya sa band-aid na nasa kamay niya habang patuloy pumapasok sa kaniyang isipan ang nangyare kaninang umaga.

“He punished me to clean his office.” He said while pouting.

Saglit naman itong napatigil sa paglalakad kaya maging siya at napatigil at napatingin dito. Mukhang hindi makapaniwala ang bakas ng mukha nito.

“’Yon lang ang parusa mo?” Manghang tanong nito.

“Why? Ang hirap kaya ng naging parusa ko.”

“I mean it’s not prof. Ken usual punishment. Kung malalaman ito ng iba na naging madali ang punishment mo talagang magtataka sila.”

“Why?” He asked curious. Mahirap naman ’yung parusa niya di’ba?

“Prof. Ken Martin is known for his hard to do punishment. Kilala siya bilang isang guro na sobrang hirap ng pinagagawa kapag nagpaparusa ito. Minsan, pinalilinisan nito ang buong cr ng unibersidad. O kaya naman ay pinalilinisan nito ang buong unibersidad. That’s his mild punishment only. When it comes to hard…huwag mo na lang alamin. Nakakapag-taka lang na ’yun lang ang parusa niya sa’yo. That was so easy. Could it be that, prof. Ken changed?”

Napakamot naman siya sa sariling ulo. He remember his most hard to do punishment. Iyon ay ang pag-sagutin siya ng mathematical problem. Iyon na ang pinaka-mahirap na parusa na nagawa niya. So may pinaka-mahirap pa ba bukod doon?

At paanong nasabi ng kaniyang kaibigan na madali lang mag-linis ng office ng prof. nila? Ang hirap kaya, nagka-sugat pa nga siya dahil dito…

To be continued…

CHAPTER 12

Chapter 12

        TILA napaka-bilis ng panahon. Ang kinatatakutan ni Liam ay bukas na. Bukas na magaganap ang pinakang-ayaw niya. Examination.

Liam was here inside his study table while studying hard. He study so very very hard because first examination will beheld tomorrow morning. And until now he’s till worrying. Wala parin siyang kaalam-alam kung anong isasagot niya sa exam bukas, kahit pa nga nag-sunog na siya ng kilay. Wala parin. Wala paring silbi ang ginawa niya. Hindi niya alam kung anong gagawin niya. Hinding-hindi.

Binasa niya ang mga notes nahiniram niya kay Nate, paulit-ulit at pabalik-balil na nga niyang binabasa ang mga notes ngunit wala talaga siyang maintindihan. Hindi niya alam kung anong gagawin niya. Nahilot na lang niya ang sariling sentido ng bahagyang manakit iyon.

Humaba ang kaniyang nguso at napa-pout na lamang siya. Ano na lang ang isasagot niya sa exam? Pa’no na ang examination? Dapat bang um-absent siya at mag-dahilan na lang upang hindi siya makapag-exam? Tch!

Napakamot na lang siya sa sariling buhok, matapos ay kinuha niya ang telepono niya at dinial ang numero ng telepono ng kaibigan niyang si Nate. Dito na lang siya hihingi ng sagot.

“Hello, Liam?” Pabungad ng nasa kabilang linya matapos masagot ang tawag niya.

“Nate,” sinubukan pa niyang mag-paawa sa pamamagitan ng boses niya.

“What now, Liam?” Nate asked sensing something.

“Pwede ba akong tumulad sa’yo sa exam?” Sinubukan pa niyang magpaawa sa kaibigan.

“Cheating isn’t good, Liam. At kahit pa patularin kita alam kong mapaparusahan din tayo ni sir. Ken. He’s good at sensing cheaters. That won’t do good.” He said. “What if i’ll teach you.” He suggested.

Napakamot na lang siya sa sariling buhok. At mas lalong napahaba ang pagkaka-nguso ng kaniyang mga labi.

“Eh kahit naman turuan mo’ko, hindi rin naman ako makakaintindi.” Malungkot niyang turan.

“Don’t said that, Liam.” He sounds scolding him. “Tao ka rin alam kong matututo at matututo karin. Don’t looked down yourself so much. It won’t bring good to you.”

Napakagat na lang siya sa sariling labi. Matapos ay nagpakawala siya ng isang malakas ng buntong hininga. “Sige, i’ll try. Sana lang matuto ako.”

“I’m sure, you’ll learn.”

“Saan mo’ko tuturuan? Tomorrow is the examination.”

“I’ll teach you tonight.” He answered.

“Tonight? So you’ll come here?” He asked.

“Yup. I’ll sleep there too.”

“Okay, it settled then…”

      MORNING came. Sun is now rising. Maagang nagising si Liam habang may ngiti sa kaniyang mga labi. Agad siyang bumangon at nag-tungo sa bathroom upang maligo.

Nakapinta ang ngiti sa kaniyang mga labi. May isasagot narin siya sa exam kahit papano.

Naalala tuloy niya ’yung nangyare kagabi. Madali lang naman pala kapag nakikinig. So it all thanks to Nate for teaching him. He can now face his greatest fear.

Matapos nga siyang turuan kagabi ng kaniyang kaibigan ay hindi rin iyon nag-tagal. Hindi rin ito natulog sa kwarto niya at noong gabi ding iyon ay umalis din ang binata. Nag-taka nga siya, sabi kasi nito doon ito tutulog sa kwarto niya at ng tanungin niya. “It’s not appropriate” daw sabi nito.

Napakamot na lang siya sa ulo habang iniisip iyon. Anong hindi appropriate doon? Hmp.

Matapos niyang maligo at makapag-bihis ng uniporme niya. Agad naman niyang sinipat ang kaniyang sarili sa harap ng salamin.

Inayos niya ang pagkaka-ayos ng butones ng uniporme niya. Habang ginagawa niya iyon ay bigla-bigla na lang pumasok sa kaniyang isipan ang kaniyang guro. Iyon ’yung mga tagpong inaayos nito butones niyang suot.

Hindi lang talaga niya lubos maiisip ng bigla na lang itong napatigil ng ilang minuto matapos mabuksan ang butones ng uniporme niya.

Napakunot na lang ang noo niya at ipinag-sawalang bahala na lang ang lahat. Dala ang bag niya na ang tanging laman lamang ay isang ballpen, tatlong lollipop, dalawang tsokolate at ang monkey toy na binigay sa kaniya ni Nate. Lagi niyang dala-dala ang toy niya incase na inisin siya ng guro niya. Makakaganti siya.

Nabigyan na rin niya ng pangalan ang toy niya. Ken-Ken—for short, K-K.

At doon ay lumabas na siya sa kaniyang silid. Diretso siya sa labas ng bahay hanggang sa makarating siya sa parking lot. Doon ay sumakay siya ng may ngiti sa kaniyang mga labi habang kompyansado siya sa sarili na malalampasan niya ang pag-subok na iyon. Ang exam ay masasagutan niya…

Ngayon ay narito na siya sa loob ng silid aralan. Agad siyang lumapit sa gawi ni Nate at ngumiti siya ng bumaling ito sa kaniya. Ngumiti din naman ang binata.

“Nate,” he said.

“So…you’re ready for the examination?” Nate asked with a smile on his lips.

Kompyansado siyang ngumiti. “I’m born ready, Nate.” He answered.

“That’s my boy…Liam.” Sabi nito pagkatapos ay nag-apir pa silang dalawa ng kaibigan.

“Thank you for teaching me, Nate.” Binuksan niya ang bag niya at kumuha ng isang tsokolate doon. “My reward.”

Agad naman nitong tinanggap pagkatapos ay nagpasalamat sa kaniya.

“Pupunta na ako sa upuan ko. Good luck, Nate.”

“Same with you, Liam.”

Ngumiti na lang siya pagkatapos ay bumalik na siya sa upuan niya. Ngunit ng maalaala niya si Drei, agad niyang nilapitan ang binata.

“Hi Drei.” Pagpukaw niya sa atensyon nito. Tumingin naman sa kaniya ang binata at ngumiti.

“What is it, Liam?” He asked smiling.

“Goodluck sa exam.” Nakangiting sabi niya sa binata, pagkatapos ay muli niyang binuklat ang kaniyang bag at ibinigay niya iyon sa binata. “Oh.”

“Thank you.” He thanked him after accepting it.

Matapos niyang makapag-usap ay bumalik narin siya sa likod. Kung saan doon siya naka-upo.

Matapos niyang maka-upo sa bangko niya ay agad niyang binuksan ang bag niya. Inilabas niya doon si Ken-Ken.

“Hi professor.” Hininaan niya lang ang boses niya baka isipin ng makakarinig na nahihibang siya. Pinisil niya ang pisngi nito. “Akala mo mapapahirapan mo’ko sa exam. No way. Nate, already teach me.” Ang ilong naman nito ang pinisil. Hmp.

Naibalik niya ang pagkaka-zipper ng kaniyang bag ng makita niya ang pagdating ng guro niyang si sir. Ken. May mga dala iyong mga papel na siguro ay magiging test paper nila.

Inilapag ni Ken ang mga test paper bago niya binalingan ng tingin ang kaniyang mga estudyante. Ipinalibot niya ang kaniyang mga mata at tumapat iyon sa estudyante sa likod.

Nakita niya ang pag-taas ng kilay nito na animo’y may pagmamataas at kompyansado iyon sa sarili nito. Base sa mukha nito. Mukhang kompyansadong-kompyansado ang binata na makakapasa ito.

Isang maliit na ngiti ang kumawala sa kaniyang mga labi bago niya iniwas ang tingin sa estudyante.

Lumapit siya sa unahan at binigyan mga test paper ang mga iyon. “Pass the paper at the back.” He said then they do it.

“Eyes on me.” Sabi niya matapos magkaroon ng testpaper ang lahat. At lahat naman iyon ay bumaling sa kaniya. “You know the rules. I don’t like cheating. I do not allow all of you to look at your side, your back, or even to look at the ceiling. Just eyes on your paper, and after you’re done, raise your hand. And i’ll come pick your paper. Remember this.” Habang sinasabi niya iyon ay lahat ng atensyon niya ay nasa estudyante sa dulo. Na animo’y dito niya ipinupunto ang lahat at pinaalalahanan ito. “You can start answering the exam.” He said.

Tumayo siya sa gitna at ipinapalibot niya ang tingin sa mga estudyante niya. Mabibilang lang naman ang estudyante niya at walang makakatakas sa kaniyang mga mata. Who ever dares to break the rules, ay siyang babagsak…

Unti-unti at bigla-bigla ay bumilis ang tibok ng puso ni Liam. Nabitawan paa niya ang ballpen niya dahilan para mahulog iyon.

Agad niyang itinaas ang kaniyang kamay. Nasa rule din kasi na hindi pwedeng pulutin ang ballpen na nahulog. The professor will come pick it up.

Narinig niya ang mga yabag ng guro niya patungo sa lugar niya. Yumuko ito at pinulot ang ballpen niyang nahulog. Pagkatapos ay inangat nito ang tingin dahilan para mag-tama ang mga titig nilang dalawa. His violet dangerous eyes met with his argentine tantalizing eyes.

“Don’t drop your ballpen again.” He said sounds like warning him. With a stare of cold like ice on the antartic ocean.

Hindi parin mawala-wala ang mabilis na pag-tibok ng kaniyang puso kahit naka-alis na ang binata. Bahagya pa niyang napasapo ang kaniyang dibdib sa sobrang kabado. Not because, sir. Ken warned him and stare coldly dangerous at him, it’s because of the paper infront of him right now.

Ilang beses na niyang sinubukang tingnan ang bawat detalyang mga naroon ngunit wala talaga siyang maisip na isagot. Kokonti lang ang napasama na sasagutan na tinuro sa kaniya ng kaibigan niya. Hindi man niya lubos isipin ngunit talagang iyon lang ang masasagutan niya.

Wala siyang ibang nagawa kundi ang mapamulagat lang ang kaniyang mga mata, habang naka-tingin siya sa test paper at hindi makapaniwalang ganito kahirap ang sasagutan nila.

This is not right. That irritating professor give them so hard examination.

What should he do now? Hindi siya dapat bumagsak. Malaking dagok ito sa kaniyang grade kung sakaling bumagsak siya.

He know he wouldn’t mind what grades he’ll get, but he promised Warren, he’s first bestfriend that he’ll passed this. He’ll study hard and he’ll graduate no matter what. But what is this?

Tiningnan naman niya ang iba pang test paper na ginawa ng iba pa niyang propesor. And thankfully he’ll able to answer this. Naturo iyon sa kaniya ni Nate, ang unang test paper lang ang hindi niya alam kung paano sagutan. And that paper is the one sir. Ken made.

Hmpp.

Inuna niyang sagutan ang test paper na kaya niyang sagutan and he just leave the one he can’t answer. Matapos masagutan ay muli niyang binalikan ang test paper kung saan siya nahihirapan. It just the only one left. Tch!

Nagpakawala na lang siya ng buntong hininga. Habang mahaba ang pagkakatulis ng kaniyang nguso. Hmpp.

“20 minutes left.” His professor announced.

Hindi magawang mai-alis ni Ken ang kaniyang mga titig sa kaniyang mga estudyante. Lalo na doon sa estudyante niya sa likod. Kitang-kita niya ang frustrate sa mukha nito.

Actually the exam he gave is just easy examination. It just based on what they have learned. Based on what he tackled. At kung hindi nakinig ang mga iyon, then it sorry to say. They can’t able to answer his exam.

Nakikita niya ang pagka-frustrate sa mukha ng mga estudyante niya. And he have nothing to do about that.

“10 minutes left.” He announced to his students.

Mas lalong nadagdagan ang pagka-frustrate ni Liam sa mga minutong lumilipas. Nakatitig lang siya sa test paper habang paminsan-minsan ay kinukurap-kurap niya ang mga mata.

Naiinis siya. Hindi niya aakalaing ganito kahirap ang exam na ibibigay sa kanila.

Natandaan niya noong mga panahong highschool palang siya. Kadalasang multiple choice ang sinasagutan niya. Mamimili lang siya. Mini-mini may

nimo

lang ang ginagawa ko dati. Tapos kung saan tumapat ay iyon ang kaniyang isasagot. Bahala na ito kung tama ang sagot niya o hindi. Basta ang mahalaga ay may sagot siya at iyon ang importante.

But now, wala man lang siyang pagpipilian. It’s either identification or essay lang ang sasagutan. And he don’t know how to answer that. Wala talaga siyang alam. Sobrang hirap.

“5 minutes left.”

Tumigil na siya dahil alam naman niyang wala na talagang pag-asa. Walang pag-asang masagutan pa niya ito. Bukod sa wala ng oras ay hindi rin niya alam kung anong isasagot.

“Time is up.” Sir. Ken announced.

So they stop answering and raised their hands.

Inisang titig muna ni Ken ang kaniyang mga estudyante bago siya lumapit sa unahan at isa-isa niyang kinuha ang mga test paper sa table ng mga iyon. Hanggang sa makarating siya sa dulo.

Matapos niyang kunin ang test paper nito ay tumingin siya sa estudyante dahilan para mag-tama ang mga mata nilang dalawa. He smirked and left.

“You’ll know the result tomorrow morning. Goodbye.” He said then he leave the classroom…

To be continued…

Toy ni Liam. Si Ken-Ken.

Source: Pinterest

CHAPTER 13

Chapter 13

     NARITO siya sa loob ng kwarto niya habang hawak-hawak niya ang monkey toy niya. Nakatitig siya ng masama dito.

“Pinahirapan mo talaga kami.” May pagmamaktol niyang sabi pagkatapos ay pinisil niya ng matagal ang pisngi ni Ken-Ken. “You’re so cruel. Don’t you know that?.” He then pinched again Ken-Ken cheek and his other one. “Salbahe ka!”

Inis na inis siya na halos mag-salubong na ang magkabilang kilay niya. Nakatanguso din ang labi niya. Ano na lang ang mangyayare bukas? Hmp!

“Naiinis ako sa’yo Ken-Ken.” Muli niyang pinisil ng bahagya ang pisngi ng binata. “Bad professor.” He shouted.

Nagpakawala na lang siya ng buntong hininga pagkatapos ay muli niyang binalingan ng titig ang binata. Napanguso pa siya. “Buti na lang talaga cute ka.” Niyakap niya si Ken-Ken pagkatapos ay pabagsak niyang hiniga ang kaniyang katawan sa malambot na kama. “Kung hindi, natapon na kita.” Sabi pa niya habang tinatapik-tapik ang ilong nito.

Napukaw ang kaniyang atensyon ng marinig niyang may kumatok sa labas ng pinto ng kwarto niya. Agad siyang bumangon at nag-tungo siya sa may pinto.

Binuksan niya ang pinto at bumungad sa kaniyang harapan ang ina.

“Mom, you’re here?” He said smiling.

“Can we talk son?” Her mom said asking his permission.

“Yes, mom.” Niluwagan niya ang pagkaka-bukas ng pinto. At iginiya ang kaniyang ina papasok. Diretso silang dalawa ng ina sa mahabang sofa na naroon sa loob ng kwarto niya.

Sabay silang umupo ng kaniyang ina sa mahabang sofa. “What is it, mom?” He asked.

“Magkakaroon tayo ng salo-salo. Between your ninang Demetria and ninong Leo, your father and i will come. And your ninang want to meet you, will you come?” She asked.

“When is it, mom?”

“Tommorow night.” She answered.

“I’ll come then.”

“Siguradong matutuwa sa’yo ang ninang Demetria mo. You’ve grown up. Mga ilang taon na rin simula ng hindi kayo nagkita ng ninang mo.”

“Yeah, kaya pala hindi ko siya matandaan. I never heard his name before, and ninong name too.”

Pilit pa niyang inaalala ngunit wala talaga siyang maalala. Ang nakaraan niya? He can’t remember his past. His childhood and everything. Tanging naaalala lang niya ay ’yung mga panahong nasa highschool siya. At ’yung iba, hindi na niya matandaan. Siguro wala namang magandang nangyare sa pagkabata niya, so…he can’t remember it.

Matapos ng usapan ng kanilang ina, ay hinalikan muna siya nito sa kaniyang noo at pisngi bago ito umalis.

Siya naman ay bumalik sa pagkakahiga sa kaniyang malambot na kama. Habang yakap-yakap niya si Ken-Ken doon din ay bumigat ang talukap ng kaniyang mga mata. Hanggang sa nahimlay na siya sa pagkakatulog…

Kina-umagahan ay nagising siya sa boses ng kaniyang nanny. “Sire, Liam. It’s already morning.” Ito ang palaging gumigising sa kaniya sa tuwing tanghali na siyang magising.

At ng makita niya ang oras sa orasan na nakapatong sa bedside table niya. Agad napamulagat ang kaniyang mga mata.

Bente minutos na lang.

Mabilis siyang bumangon at agad niyang tinungo ang pinto. “Good morning, nanny Helen.” Pagkatapos ay pumunta naman siya sa bathroom at doon ay naligo.

Mabilis ang mga kilos niyang giniwa. Matapos niyang maligo ay agad na siyang lumabas. Nakita naman niya ang kaniyang nanny na hinahanda na ang mga gamit niya sa pagpasok.

It’s all prepared. His uniform, bag and other.

“I’ll keep going. Come to the dining area for breakfast.” Nakangiting sabi ni Nanny Helen bago ito lumabas.

Agad siyang nag-bihis. Matapos ay kinuha niya ang bag at mabilis na umalis.

Mga ilang minuto ang kaniyang ginugol bago niya narating ang silid aralan nila. And luckily he was not late. He arrived exactly on time.

Agad siyang umupo doon sa usual niyang upuan. Hindi na nga siya nakapag-usap sa dalawa niyang kaibigan dahil sa saktong pagdating niya ay dating naman ng masungit niyang guro.

Tulad parin ng dati. Ganun at ganun parin ito. Walang nag-bago. Malamig at halata sa bakas ng mukha nito na mayroong kung ano sa loob niyon.

“Seat properly.” Agad naman siyang umupo ng maayos ginaya ang kaniyang mga kaklase. “I’m going to announced the one who passed the examination. If i did not call your name, means you did not passed.”

Bumaling ang malamig na titig ng guro niya sa kaniya pagkatapos ay iniwas.

Kumakalabog ang tibok ng kaniyang puso sa loob ng kaniyang dibdib. Hindi siya mapakali sa kaniyang upuan at labis niyang ipinapanalangin na makapasa ang kaniyang dalawang kaibigan.

“Andrie Suarez.” His professor announced coldly. Cold as ever. God.

Agad namang sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi. At nabawasan ang mabilis na pag-tibok ng kaniyang puso. Malamang naka-pasa ang isa sa kaniyang mga kaibigan ay ayus na iyon sa kaniya. Masaya na siya doon. Sana nga lang ay makapasa din si, Drei.

“Theo Tolentino.”

Hindi parin niya magawang mag-diwang sa kaniyang loob hanggat hindi niya napapakinggang tinatawag ang isa pa sa kaniyang mga kaibigan.

“Nico Siena.”

Ipinapanalangin niya na sana ay matawag na ang isa sa mga kaibigan niya. Sa ganoong paraan ay mapapanatag na ang kaniyang loob.

Alam niyang hindi naman siya makakapasa. Hindi nga niya sinagutan ang test paper na ginawa ni sir. Ken. Ano pa ang i-e-expect niya? Hindi na rin naman siya makakapasa.

“Poland Rico.”

Mga ilang estudyante pa ang tinawag ng professor niya.

“And the last.” Anunsiyo nito. Halos kalabugin ang kaniyang dibdib. Hindi parin kasi niya naririnig na tinawag si Nate. Hindi parin ito natatawag at talagang kinakabahan na siya. “Mr. .” He said.

Namilog naman ang kaniyang mga mata ng marinig ang pangalan niya. Nabigla pa siya at hindi niya alam kung anong sasabihin niya. Nanatili siyang tahimik at kahit isang salita ay walang lumabas sa kaniyang bibig. Napa-kurap-kurap pa ang kaniyang mga mata. Hindi niya alam kung bakit siya nakapasa. Walang kasagot-sagot ang kaniyang test paper paanong nakapasa siya? How? How?

“I just want to asked about—”

“That’s mine, sir.” Nate said cutting his professor words.

Ang kaninang itinaas nitong papel, na hindi niya masyadong maaninag dahil nasa malayo siya, ay unti-unti na nitong binaba.

Pero iyon ang umukupa sa kaniyang isipan. Ang umukupa doon ay kung paanong nakapasa siya sa exam, tandang-tanda niya na wala talagang sagot ang test paper niyang iyon. Pa’nong nakapasa siya?

Nanakit ang kaniyang sentido ng kahit anong isipin niya ay hindi wala naman siyang nakukuhang kasagutan.

Hanggang sa lumipas ang mga oras. At ngayon ay lunch break na, narito silang tatlo magkakaibigan magkasama sa iisang lamesa.

Si Drei, si Nate at siya. Hindi nga niya alam. Dati-rati ay hindi naman sumasama sa kanila si Drei dahil marami itong ginagawa. At dati-rati rin ay bihira lang niyang makitang nag-uusap ang dalawa niyang kaibigan, ngunit ngayon malapit na malapit na ito sa isa’t isa. Naliligayahan naman siya dahil doon.

Masaya siyang nagkasama-sama na silang tatlo..

Naiwan siya sa bangkong inukupa nilang tatlo, habang ang dalawa naman niyang kaibigan ay nagpaalam upang bumili ng makakain nila.

Hindi parin niya lubos maiisip ang mga nangyare kani-kanina lang. Hindi niya alam kung paanong ang paano?

“Hey, Liam. What are you thinking? You’re passing out again.” Drei said.

“Yeah, why do you look confused.” Nate asked. “Oh, by the way, i want to congratulate you for passing the exam. I know, you can do it.” Nate said with a congratulating smile appeared on his lips.

“Congratulation, Liam.” And so Drei is.

“I want to congratulate you too, Drei. You passed the examination. Congratulation, but sadly, Nate didn’t.” Nagpakawala siya ng buntong hininga. “I think something is wrong. Mukhang mali ng pangalang natawag si sir. Ken. It should be you, Nate. Baka na mali lang ng tawag. As long as i know i did—”

“You did well, Liam.” Sansala ni Nate sa iba pa niyang sasabihin. “Di’ba sabi ko nga sa’yo, don’t looked down on yourself. I know you can do it, and now…you did. Congratulation again.”

Magsasalita palang sana siyang muli ng subuan siya ni Nate ng ice cream. Wala siyang nagawa kundi mai-nguso na lang ang kaniyang mga labi.

Napakamot na lang siya sa ulo at idinaan na lang niya sa buntong-hininga. Hinayaan na lang niya at pinag-tuunan na lang niya ng pansin ang pagkain.

The three of them started eating. They talked, laughed and laughed until Liam forget being confused by the result of the examination.

“I’m full.” Anunsiyo niya habang sapo-sapo ang kaniyang tiyan. “Thank you, Drei. For the treat.” He thanked him.

“My pleasure, Liam.”

After nilang kumain, ay sabay-sabay na silang tatlo patungo sa loob ng classroom.

Lumipas ang mga oras at minutong nasa loob sila. Habang siya ay naroon at mahimbing lamang na natutulog.

Pagkatapos ay nagising na lang siya ng marinig ang anunsiyo ng guro niya na tapos na ang klase. Doon ay lumabas na silang tatlo.

They seperated their way after reaching the parking lot of this university. Siya ay nag-tungo sa gawi kung saan naroon at tanaw niya ang kaniyang kotse.

Agad siyang pumasok sa passenger seat. “Afternoon, kuya Jacob.” Pagbati niya sa driver niya.

“Afternoon, sire Liam.” He gretted back. “By the way, your mom called. Na-una na daw sila upang makipag-kita sa ninang mo. Kaya pagkatapos mo daw mag-bihis ay ihahatid kita sa kinaroroonan nila.” Sabi nito.

Napatango-tango na lang siya ng maalala niya ang sinabi ng kaniyang ina. Ngayong gabi na nga pala niya makikita at makikilala ang ninang niya.

Matapos imaneho nito ang sasakyan at marating ang bahay ay agad naman siyang lumabas. “Wait for me here, kuya.” He said.

Dire-diretso siya sa loob ng bahay niya. Hanggang sa kwarto niya. Agad niyang hinubad ang lahat ng suot niya maliban sa boxer. Diretso siya sa loob ng bathroom at agad siyang nag-quick bathe.

Matapos maligo ay pumunta siya sa kaniyang cabinet at namili ng kaniyang susuotin. Matapos niyang makapamili ay agad na niyang sinuot iyon. Pagkatapos ay lumabas na siya ng kwarto.

Agad na siyang sumakay sa kotse matapos niyang makalabas ng bahay. “Let’s go, kuya Jacob. Sorry to keep you waiting.”

“It’s okay, sire Liam. It’s my duty.” He said then drive the car.

Nakarating siya sa isang malaking restaurant. “That’s the place, sire Liam. Asked the waitress and he’ll accompany you.”

Tumango naman siya pagkatapos ay nag-simula na siyang mag-lakad papasok. Pagpasok niya ay agad may lumapit sa kaniyang babae, nakasuot ito ng uniporme ng restaurant.

“What can i do for you sir?” She asked.

“Reservation for Vandross family miss.” He answered.

Ngumiti naman ang dalaga. “This way sir.” Sabi nito at iginiya siya ng dalaga.

Nakarating siya sa isang pribadong silid, at pagkapasok niya ay naroon na ang pamilya niya. His father and mother. Nakita din niya doon ang dalawang animo’y mag-asa. Kung kaniyang iisipin ay ninong o ninang niya siguro.

“Good evening, mom, dad.” Nakangiting pag-bati niya dito ng siya’y makalapit. Yumakap siya sa kaniyang ina at maging sa kaniyang ama.

“Honey, this is your ninang Demetria.” Pagpapakilala ng kaniyang ina sa medyo may katandaan ngunit talagang umusbong parin ang natural nitong ganda. “And this is your ninong Leo,” pagpapakilala naman ng kaniyang ina sa ninong niya.

Tumingin naman siya sa kaniyang ninong at ninang matapos ay ngumiti siya ng matamis.

“Goodevening, ninong Leo at ninang Demetria.” Magiliw niyang pagbati habang ang matamis na ngiti ay naka-ukit sa kaniyang mga labi.

Nilapitan niya ang ninong at kaniyang ninang pagkatapos ay isa-isa niyang niyakap ang dalawa.

“You’re so sweet, little man.” Demetria said while carressing his hair.

Napanguso naman ang kaniyang mga labi at agad na inayos ang kaniyang buhok. Ewan, itong buhok talaga niyang ito ang ayaw niyang pahawakan sa lahat.

Pag-tawa naman ng ninang niya ang narinig.

“He grow an adorable and cute little man. Not to mention, he’s so handsome too.” Papuri muli ng kaniyang ninang.

“Thank you.” He thanked with without losing his smile.

Umupo na siya sa tabi ng kaniyang ina. Lahat sila ay napatingin sa may pinto ng marinig nilang bumukas iyon, at isang matipunong binata ang pumasok doon…

To be continued…

Work na naman bukas. Huhu.

Mag-da-drama lang. Alam niyo sobrang saya ng puso ko sa tuwing

tatawagin

akong

awtor

. It feels like i’m special. Basta! Di na lang ako mag-ta-talk.

Sana

biyayaan

na nga kayo ng kahit isang gangster sa buhay niyo. Hmp!

CHAPTER 14

Chapter 14

           THE MOMENT, Ken entered the room. Three pairs of eye was looking at him. And he just looked back. Shockingly, he stared at the man exactly looking at him with a wide eyes schoked. Liam? Patanong na bulong niya sa kaniyang sarili.

Mga ilang minuto pa silang nagka-titigan bago niya binawi ang titig ng maka-balik siya sa realidad. Diretso siyang nag-tungo sa ina at ginawa ang kaniyang paggalang.

“Ken, darling. You’re here.” His mom announced. He just smiled.

Hindi magawang i-alis ni Liam ang kaniyang mga mata sa guro niya. Especially now, Ken just smiled. He smiled.

The heartless, cruel, cold, and strict professor who don’t know how to smile but now what exactly happening? Did he really seen him smiling? Did he just smile at me? Oh my…

“Ken, introduce yourself.” Ken father, his ninong Leo said.

Bumaling naman ang guro niya sa gawi ng kaniyang pamilya. Casual lang ang suot nito, casual ang bukas ng mukha at pati ang pag-ngiti. Kahit ganun ang pag-ngiti ng binata, hindi niya maitatanggi na nakita niyang ngumiti ang binata.

“Hi, i’m Ken Martin. A professor, it’s nice meeting you, Vandross family.” Ken introduced formally then a smiled appeared on his lips.

Shocked! It really shocking!

Nate, need to know about this. But he need a proof too. Maybe taking picture’s isn’t a good idea.

Agad niyang inilabas ang telepono niya at pasimpleng kinuhaan ng litrato ang guro niya habang ito ay naka-ngiting nakikipag-usap sa mga magulang niya.

And for his budluck, the phone flashed to Ken’s face. And the shutter sound filled his ear.

Awtomatiko niyang nakagat ang mga labi sa sobrang kahihiyan ng makita niyang tumingin sa kaniya ang lahat.

Ngumiti naman siya ng pilit. “I’m sorry, i’m just taking pictures of the food. I apologized!” Hingi niya ng tawad sa lahat.

“It’s okay, dear. It’s okay.” Ninang Demetria said while smiling sweetly and directly at him. “Suit yourself.”

Naningkit na lang ang mga mata niya ng ginantihan din niya ng ubod tamis na ngiti ang ina ng guro niya. Awtomatiko siyang napabaling sa gawing kanan at sa hindi inaasahan nakita niya ang guro niya masama at nakamamatay ang bawat titig na ibinato sa kaniya.

Nahihiyang nginitian niya ang guro bago niya iniwas ang tingin at ibinalik sa kaniyang telepono. Tiningnan niya ang litratong nakuha niya. “I did capture his best smile. “ He thought with a smile appeared on his lips. Ngayon mayroon na siyang ibedensiya na nakita niyang ngumiti ang isang malamig na guro.

Hindi magawang lubayan ni Ken ng titig ang estudyante niyang kaharap niya sa hapag-kainan. Naiinis siya sa inasal nito kanina.

He took photo of me.

Hindi niya ito kayang palag-pasin. Kinuhanan siya ng litrato, and he’ll find away to delete it.

“Demetria, you’re son grow taller, firm, handsome and intelligent. And he’s now a professor?”

“Yes. And thank you, for the compliment.” He answered.

Ilang minutong natahimik ang ina ng estudyante niya bago muli itong nag-salita. “Anong grade ang tinuturuan mo, iho?”

“I tought third year collage students.” He answered formally.

“That’s good. You might be so good and smart. My son is a third year collage student too”

“Thank you. I’m flattered.”

Ngumiti lang naman siya. He never thought that the mother of his stupid student is the most famous and successful business man and woman. No wonder he carry Vandross as his last name.

“Can i ask you a favor, dear?” Biglang bungad sa kaniya ng ina nito.

“What is it?” He formally asked.

“My son, Liam. Is ignorant, he’s like a child just been borned. He don’t know nothing much about the world. He’s like a blank paper, whatever you write, he understand. I don’t him to be this naive and ignorant. I want someone to guide and teach him. So…i’m asking if you’re willing to be my son’s tuitor?” She said then looked at his mother and father. “I already talk to your parents about this and their not againsts. I know you’re the best choice. Marami na kasing naging tuitor ang anak ko and he didn’t listen to them. So i’m hoping if you can give it a try. Don’t worry, name your price and i’m willing to pay.”

Agad naman siyang nag-iisip. Being his tuitor? Being the tuitor of this stupid and brainless students? It’s just a waste of his time…

Napa-pout si Liam ng marinig ang mga sinabi ng kaniyang ina. Pasimple niyang kinalabit ang damit niyon dahilan para mapatingin ito sa gawi niya.

Umiling siya na nag-papahiwatig na ayaw niyang maging tuitor ang guro niyang iyon. It’ll be hard for him. Mas lalong malilimitahan ang kaniyang oras na dapat ay kasama niya ang mga kaibigan. But instead he’ll be with his arrogant professor. It can’t be like this. Kung sa unibersidad pa nga lang ay pinahihirapan na siya nito, pa’no pa kaya kapag naging tuitor na niya ito. Hmpp. This won’t do good.

“Mom, i have my own tuitor. Nate, is the one who teached me and i passed the examination. Kahit si Nate na lang po ang maging tuitor ko.” he said with pleading tone.

“I’m happy to accept the tutorial, Mrs. Vandross. I’ll accept it.” Ken said changing his mind. Parang kani-kanina lang ay ayaw nitong maging tuitor ng estudyante nito. Pero bakit agad nag-bago?

Namimilog ang mga mata niyang tumingin sa guro na kaharap niya ngayon sa hapag-kainan. Hindi lang siya makapaniwala na pumapayag ang guro niya na maging tuitor nito siya. Did he heard him right?

Sa pagkaka-alam niya ay hindi siya nito gustong maging estudyante. Hindi siya nitong gustong makita o kaya naman ay makasama. Sa pagkaka-alam din niya ay ayaw nito sa mga taong estupido. Ano’t tinanggap nitong turuan siya?

Napa-pout siya, habang ang pagkahaba-haba ng pagkakanguso ng labi niya. “Hmpp.”

“Thank you, Ken. Thank you very much, iho. Please take a good care of my son, he’s a kind hearted person, he sometimes, silly and talkative. I hope you don’t mind.”

“I don’t mind, tita. Don’t worry.”

Matapos ng walang kwentang-usapan na iyon. Narito siya sa loob ng kwarto niya. At bukas ang simula ng tuitor niya. Nakabwisit lang talaga. Ilang beses niyang pinaki-usapan ang kaniyang ina na ayaw niyang maging tuitor iyon pero partuloy parin nitong sinusunod ang gusto.

Mas maganda daw iyon para sa kinabukasan niya. Anong maganda doon? Alam niyang pahihirapan lang siya nito. Hmpp.

Kinuha niya si Ken-Ken at pinisil ng bahagya ang pisngi nito. “You trick me again, mr. Ken. Hmpp.” Pinisil naman niya ang kabila nitong pisngi. “I hate you.”

Matapos ang ilang minuto ay tinigilan na rin niya ang pag-pisil sa pisngi ni Ken-Ken, niyakap na lang niya ito at naiinis na ipinikit ang kaniyang mga mata…agad niyang naalala ang litrato na kinuha niya sa guro niya.

Kinuha niya ang cp at agad na binuksan iyon. Agad din niyang hinanap ang litratong kinuha niya.

Napangiti pa siya ng makita ang litrato ng guro niya. Ang palihim niyang pagkuha ng litrato dito habang naka-ngiti. The heartless and cold professor is smiling at him. He can’t believe this. He need to show it to his friends.

Ilang minuto niyang tinitigan ang kaniyang telepono. Ken is really handsome while smiling. He thought. Siguro kung palagi iyong nakangiti mas lalo itong magiging gwapo…

Narito si Nate sa loob ng kaniyang kwarto sa bathroom habang naliligo. Pinaagos niya sa kaniyang katawan ang bawat laguslos ng tubig na nag-mumula sa shower.

Bigla niyang naalala ’yung anunsiyo ng guro niya kanina tungkol sa mga taong nakapasa sa pag-susulit nito.

Isang ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. You did not notice, mr. Ken, that i cheated on you. Matatawa-tawa pa siya habang nasa isip niya ’yung mga nangyare kanina.

Buti na lang ay hindi talaga siya nahuli ng guro nila. ’Yung testpaper kasi na dapat ay sa kaniya ay pinangalanan niyang kay Liam. Dahil na-gi-guilty siya sa sarili dahil ang test paper na pinasagutan sa kanila ng guro nila ay ’yung hindi niya naituro sa kaibigan…hindi niya naituro kay Liam. At alam niyang walang isasagot doon ang binata.

Kaya para mabawasan ang guilty dito sa loob ng dibdib niya. Sinagutan niya ang testpaper na ibinigay sa kaniya at pinangalanan niyang kay Liam iyon.

Kinakabahan na siya ng mga araw na iyon ng anunsiyohin ang mga nakapasa. At alam niyang mabu-boking siya ng mga araw na iyon, dahil mag-tataka ang guro niya kung bakit dalawang magka-tulad ang test paper ni Liam. Pasalamat na lang talaga siya at hindi nagawang pangalanan ni Liam ang test paper nito. Kung hindi ay malalagot siya.

Well he do willing to accept the punishment, as long as Liam is happy and as long as his bestfriend passed the examination. He has nothing to be afraid of. And then he did. Liam did passed the examination, it’s a cheat though but they didn’t find out. Nothing to be afraid of..

    Dumating ang umaga. At ngayon ang simula ng tuitor ni Ken sa walang iba at siguro’y nag-iisang mangmang at walang ka-alam-alam sa mundo niyang estudyante.

Nagtataka na nga siya sa kaniyang sarili, kung bakit pumayag siyang turuan ito. Kahit pa yata may mag-offer sa kaniyang malaking halaga maturuan lang ang isang manang, ignorante at estupido ay hinding-hindi niya iyon tatatanggapin. He’s just wasting his precious time, doing that.

For him time is so the most important, and he don’t want to waste to just nonsense. But why the hell did he accept the tutorial? What made him accept it for fuck sake?! Para sa kaniya, mas mabuti pang mag-turo siya sa patay kaysa sa buhay na animo’y tila isang patay. Walang pakialam, at hindi maiintindihan ang kaniyang mga sasabihin.

He just heaved a deep sighed. After taking his breakfast. Taking bathe and wearing his clothes. He immediately looked infront of the mirror. Handsome as so ever.

Agad siyang lumabas at tinahak ang daan patungo sa kotse niya. Matapos maka-sakay ay agad  niyang mabilis na pinaandar ang kaniyang sasakyan.

Ilang minuto lang ay nakarating na siya sa labas ng mansion nina Liam. He’s indeed wealthy. Sayang lang at mukhang walang patutunguhan ang kayamanan ng mga ito kung sakali.

Sa pagkaka-alam niya ay iisang anak lang si Liam, at kung ito ang magmamahala ng kompanya ng mga magulang, tiyak na malulugi ito. Like fuck! How can a stupid and idiot person run a company? It just going to be waste.

Tinanggal niya ang shade na suot at inipit iyon sa kwelyo ng damit niya. Lumapit siya sa gate at pinindot ang doorbell.

After a minute or so. Someone arrived with a maid uniform. “Hi, sir, what can i do for you?” He asked.

“I’m professor Ken Martin.” He introduced himself.

Agad namang namilog ang mga mata ng katulong. “So it’s you…the tuitor of sire Liam? Good to see you.” Bumaling ang yaya sa gawi ng mga guard. “Guard, open the gate, please. Prof. Martin, coming.”

Mabilis siyang nag-tungo pabalik sa loob ng sasakyan niya habang hinihintay niyang mag-bukas ang gate ng bahay. An automatic gate.

Matapos mabuksan ang gate ay agad naman niyang pinaandar ang kaniyang sasakyan papasok. Pagkatapos ay agad niyang pinarada. Lumabas siya bago pumunta naman sa gawi niya ang katulong.

“I’m, sire Liam’s nanny. Just call me nanny Helen. Come-on. Get inside the house.”

Sabay silang pumasok ng katulong sa loob ng bahay. Diretso sila sa salas ng bahay matapos siyang maigiya ng binata papasok sa loob.

“Dito lang po kayo. I’ll just wake up, Liam.” Aalis na sana ang katulong pero agad siyang tumayo at nag-salita.

“’Wag ka ng mag-abala. I can call him myself. Just lead the way,” he said. “Don’t worry, it’s okay.” He said.

Saglit na napatigil ang katulong bago ito tumingin sa kaniya. “Okay sir, this way.” Sabi nito at nauna na itong naglakad.

Siya naman ay sumunod lang sa katulong…

To be continued…

CHAPTER 15

Chapter 15

         MATAPOS makarating ni Ken sa loob ng kwarto ng binata ay agad niyang ipinalibot ang buong tingin sa kabuuhan ng kwarto nito. Agad tumuon ang kaniyang mga mata sa mga litratong naka-patong sa lamesa.

Kinuha niya iyon at sinuring mabuti ang mga litrato. It’s, Liam. He smiled. Liam is so cute back then.. He whispered.

Ibinalik niya ang litrato sa dati nitong kinalalagyan at muling ipinalibot ang kaniyang mga titig. Tumuon ang kaniyang pansin sa isang drawing sa pader ng kwarto.

Agad niyang nilapitan iyon animo’y napangiwi ng makita ang drawing. Isang tingin palang sa litrato na nakalagay sa loob ng medyo may kalakihang frame na nakasabit sa pader ng kwarto ay matatawag na isang batang walang kamuang-muang ang nag-drawing nito.

Napakunot na lang ang kaniyang noo ng makita niya ang nasa ibabang naka-sulat. Personal arts of Liam. Pag-basa niya na nakalagay sa baba niyon. Naka-ukit din ang date kung kailan iyon isinulat.

Napakunot pa ang kaniyang noo ng makita ilang araw o baka mga ilang linggo palang ang nakakalipas simula ng magawa ito.

Pigil niya ang mga tawang gustong kumawala sa kaniyang bibig. Nakagat pa niya ang pang-ibabang labi upang mapigilan ang mga halakhak na kumakawala sa kaniyang bibig habang naiisip na talagang ginuhit nga iyon ni Liam. Ano pa nga ba ang ine-expect niya? Si Liam iyon, ang isip bata niyang estudyante.

Ang sobrang nakakatawa lang dito ay kung bakit ang isang patapong drawing ay talagang nilagay pa sa frame? Liam did treasure this stupid and trash drawing? Such a childish.

Tumapat naman ang kaniyang mga titig hanggang sa marating niya ang isa pang drawing na naka-lagay din sa frame. Tulad ng una ay pangit din iyon, hindi kaaya-ayang tingnan.

Napakamot na lang siya sa kaniyang ulo habang iiling-iling.

Hindi na lang niya pinansin ang mga litrato kahit sobrang nakakatawa niyon, lalo na’t talagang nakalagay pa iyon sa frame.

Matapos niyang tingnan ang mga litrato ay tumuon naman ang kaniyang mga mata sa kama. Kung saan may taong naka-talukbong ng kumot. Napatawa na lang siyang mapag-tantong si, Liam iyon.

Napasipat na lang siya sa kaniyang relong pambisig, it’s already 11:00 am in the morning, but now, Liam still not awake.

Agad namang muling bumaling ang titig niya sa gawi ng binata ng gumalaw iyon. Ang kumot na naka-talukbong sa mukha nito ay natanggal kaya malaya na ang kaniyang mga mata na pagmasdan ang binata.

“Chocolate…i like chocolate.” Liam mouthed while sleeping peacefully.

Isang simpleng ngiti ang kumawala sa kaniyang mga labi. Ilang minuto pa ay hindi na niya alam kung bakit siya nakatitig sa binata. Basta ang alam lang niya ay titig na titig siya dito, he’s studying every angle of his face. His eyes, pointed nose, smooth skin, pink natural lips, and his not so thick brow.

Umupo siya sa gilid ng kama habang hindi niya inaalis ang pagkakatitig ng mga mata niya sa binata. Ang mga titig ay bumaling pababa hanggang marating niya ang mamula-mula nitong mga labi na animo’y kulay rosas.

Napalunok siya sa hindi niya malamang kadahilanan. Namilog na lang ang kaniyang mga mata ng bigla-bigla ay yumakap sa kaniya ang binata. Ang mga kamay nito ay nasa sentro ng kaniyang katawan…sa pagkalalaki niya.

Heto’t hindi mapigilan ng kaniyang puso ang sobrang bilis na pag-tibok. Halos kalampugin na ang puso ang dibdib niya na halos gustong kumawala niyon sa kaniyang dibdib.

Sa kabilang banda naman ay ang gitnang parte ng katawan, sa pagkalalaki niya kung saan dumampi ang mga palad ng binata ay unti-unting nabubuhay. His manhood starting to erect, starting to be angry.

Shit! Malakas niyang bulalas ng maramdaman niyang pinisil-pisil pa iyon ng binata habang kinakapa-kapa ang pagkalalaki niyang agad nang naghumindik sa haba at laki.

Agad siyang napatayo dahilan para matanggal ang kamay nito sa kaniyang pagkalalaki. At unti-unti namang nagmulat ang mga mata ng estudyante niya habang naikusot-kusot pa nito.

His argentine tantalizing eyes met with his violet cold and dangerous eyes, after minutes later, Liam eyes went bigger and bigger. Until he’s shocked.

“Why are you here?” He asked after regaining his self.

Agad siyang umayos ng pagkakatayo. Fuck! Why did i still have a boner? “I’m your tuitor. That’s i’m here.” He answered.

Bumangon naman ito sa pagkakahiga. Bumaba ang kaniyang mga mata sa damit pantulog ng binata. A kid cartoon character ang nakatatak sa pantulog nito.

Childish as ever. He thought with a smirked on his lips.

Agad pumasok sa isip ni Liam na ngayon nga pala ang araw ng tuitor niya. And he is late.

Lumapit siya sa guro niya. Napa-kunot naman ang noo niya ng humakbang ito palayo sa kaniya na animo’y natatakot. Inisang hakbang niyang muli ang pagitan nilang dalawa.

“Alam kong late na ako sa tuitor,” umakto pa itong nagpapa-awa sa harap niya habang kapit-kapit nito ang laylayan ng kaniyang damit. Napakunot naman ang noo niya at agad iyong tinanggal.

Nakita niya ang pag-pout nito. “Please, don’t punish me. Spare me, Sir. Ken.” Pakiusap pa niya habang pinag-salikop ang magkabilang palad nilang dalawa. “Please.” Mas lalo pa niyang ginalingan ang kaniyang pagmamakaawa.

“Who says i’m going to punish you?” He said. “Paparusahan lang kita kung hindi kapa pupunta sa loob ng bathroom at maligo.” May pananakot pa niyang turan.

Nagmamadali naman ang binata na umalis sa harapan niya. Agad naman niya itong sinundan ng tingin.

Namilog na lang sa gulat ang kaniyang mga mata ng hubarin nito ang pang-itaas at pang-ibaba nitong suot habang naka-talikod sa kaniya. Tanging boxer lang nito ang itinira.

Ang mga titig niyang nakatingin sa maputi at nasisiguro niyang makinis na likod ng binata ay agad pa iyong bumaba. Ang isang pares ng kaniyang mga mata ay napunta sa pang-upo ng binata.

Fuck! He had a nice ass. Fuck it! Agad niyang iniwas ang tingin ng mapag-tanto niyang kanina pa pala siya naka-titig sa mga mauumbok nitong pang-upo.

At ang kanina niyang pagkalalaking matigas ay mas lalo pang nabuhay, nagalit at humindik sa kaniyang suot. Ramdam niya ang bahagyang pananakit ng puson niya dahil sa biglaang pag-tigas ng kaniyang pagkalalaki.

Damn it!

He’s still have even if Liam is now out of his sight. Nag-tungo na iyon sa loob ng bathroom at nasisiguro niyang naliligo na ang binata.

Why Liam is so careless? Talagang doon pa ito nag-hubad ng damit kung saan maari niyang makita. Kung dito ay walang malisya ngunit sa kaniya ay hindi.

Matagal-tagal din bago niya napatahimik ang kaniyang alaga sa sentro ng katawan niya. Buti na lang talaga at nagawa niyang libangin ang kaniyang sarili.

Matapos iyon ay nakita niyang lumabas na ng bathroom ang binata. Tanging tapis ng manipis na towel lang ang naka-tabon sa kaselanan ng estudyante niya.

Tumingin ito sa kaniya dahilan para mapa-iwas siya ng tingin. Animo’y nahihiya siyang titigan sa mga mata si Liam sa mga nangyare kanina.

“Wait for me, Sir Ken. I’m going to wear clothes.” Anunsiyo nitong sabi.

“Tell me if you’re done.” He said then he faced the wall before Liam removed his towel and exposed his body to him carelessly.

Ilang minuto lang siyang nakatitig dito sa pader ng kwarto ni Liam. “I’m done sir.” Anunsiyo nito kaya awtomatiko siyang napabaling paharap dito. “Susuot ko lang ’tong t-shirt.” Nakaharap na siya ng sabihin pa iyon sa kaniya ng binata. Kaya ayon nahihiyang bumaling muli siya sa pader ng kwarto nito ng makita niya ang kalahating katawan ng estudyante niya.

Ramdam niya ang pagkalalaki niyang kanina lang ay napatulog na niya, ngayon naman ay unti-unti na naman itong nagagalit. He is getting a quick boner for fuck sake.

Fuck!

“Sir. Ken, i’m done now. What will we do now?” Sabi nito na habang humahakbang palapit sa gawi niya.

Agad siyang tumikhim at humarap sa binata. Muli ay tinago na naman niya ang emosyong namumutawi sa katawan niya. Kahit ramdam niya ang paninigas ng kaniyang pagkalalaki ay mas pinili na lang niyang ipag-sawalang bahala iyon. Itinago ang emosyon sa mukha.

The so called, cold professor is now back. Trying himself not to show a single emotion. Not even once.

“Is it okay, if we study on my bed?” He asked like asking permission. “Sir?”

Napatango-tango na lang siya bilang sagot.

Pumosisyon silang dalawa sa master bedroom na kama ng estudyante niya. Inilabas niya ang mga inihanda niyang pag-aaralan nila ng binata, nag-handa narin siya ng mga katanungan upang malaman kung nakikinig ang binata.

Habang siya’y nag-tuturo na pansin naman niyang kinuha ng binata ang isang monkey toy at agad nitong niyapos habang tahimik na nakinig lang sa kaniya.

Maya-maya pa habang wala pa siya sa kalagitnaan ay narinig niya ang pagkalam ng tiyan ng estudyante niya. Nang bumaling siya dito ay tumingin din naman ito sa kaniya at naningkit ang mga mata matapos ngumiti.

“I’m sorry, sir. Ken. Hindi pa nga pala ako nag-aagahan.” Anito habang sapo-sapo pa ang tiyan nitong nag-reklamo lang kanina.

“Don’t worry. Just stay here, and i’ll go get you your breakfast.” He said.

Tatayo na sana siya ng marinig niyang muling mag-salita ang binata. “Bring some chocolate and ice cream for dessert.” He said still smiling.

Ang mga ngiti siguro nito ang dahilan kung bakit bumibilis ang pag-tibok ng kaniyang puso. Sa mga ngiti nito animo’y inaatake siya ng kakaibang tama dito sa puso niya.

Mabilis siyang tumayo at agad niyang tinahak ang pinto at mabilis na lumisan. Sapo-sapo pa niya ang kaniyang dibdib at idinaan na lang niya iyon sa isang malakas na buntong hininga.

Nag-tungo siya sa pinanggalingan niya kanina. And good thing, madali lang niyang nahanap ang katulong. Si Helen.

“Manang, Helen.” Pag-tawag niya dito dahilan para mapatingin sa kaniya ang katulong. “Liam is now hungry.”

“Oh yeah.” Animo’y mabilis nitong naalaala ang agahan ng estudyante niya. “I almost forgot. I’ll go prepared the food now, and bring it to his bedroom—”

“No need, manang Helen. Just lend it to me and i’ll give it to him.” He said.

Tumango-tango lang naman ito.

Nakarating silang dalawa ng katulong sa kusina ng bahay. Nakita niya kung paano nito inihahanda ang agahan ng kaniyang estudyante. Just hot pancakes, one glass of milk, and the other’s was chocolate and ice cream.

“Liam, really likes to eat, sweet food. So i prepare his breakfast sweet and his favorite too. Lalo na itong ice cream at chocolates. Gustong-guto ito ni, Liam.” Pagkwento ng katulong siya naman ay nakikinig lang habang napapa-tango-tango. “I hope he’ll not change after his past came back.” Manang Helen whispered sadly but enough for him to hear.

Agad naman napakunot ang kaniyang noo. “What do you mean, manang Helen?” He asked curiously.

Ngumiti naman ito sa kaniya. “Go, and take it to him. Don’t starved my sire, Liam.”

Marami pa sana siyang gustong i-tanong at malaman dahil naka-ukit parin sa kaniyang isip ang mga sinabi nito sa kaniya kanina. Para tuloy siyang isang lobo na palutang-lutang lang sa kawalan. Ang mga tanong na nasa isip niya ay hindi mabigyan ng kasagutan.

Wala siyang nagawa kundi ang dalhin ang breakfast ng kaniyang estudyante patungo sa loob ng silid nito, upang makakain na ito.

He don’t even know why he did this thing. Kung bakit siya pa talaga ang kumuha ng pagkain para lang sa estudyante niya. Natatandaan pa niyang siya ang pinag-sisilbihin hindi tulad nito.

Matapos niyang maka-pasok sa silid ay agad na nakita niyang bumangon ang binata nagniningning ang mga matang tumingin ito sa kaniya matapos ay lumapit.

“Is that my breakfast?” He asked.

“Kanino pa ba?” Sarkastiko niyang tanong.

“Kanino nga ba?” Balik tanong nito sa kaniya na makikita sa mga mata nito ang pagka-inosente. “Sa’yo, sir Ken?”

Nagpakawala na lang siya ng isang malakas na buntong hininga at marahas iyong ibinuga. “This is your breakfast, stupid.” He said then lend the food to him…

To be continued…

CHAPTER 16

Chapter 16

      NAKA-TITIG lang si Ken sa kaniyang estudyante habang kumakain ito. Hindi niya magawang maialis ang kaniyang titig sa binata.

Paminsan-minsan pa nga ay napapa-ngiti siya dahil sa paraan ng pagkain nito. He really likes to eat, eat and eat only. Iyon lang naman ang gusto lagi nitong gawin, wala ng iba.

Pasimpleng sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi ngunit agad din naman niya iyong ikinubli. Natatawa siyang malaman na ang agahan ng estudyante niya ay agahang pang-bata. Talagang may isang basong gatas pa itong bilang inumin.

Tch! He’s an adorable, childish man.

“Hmmm…it taste really good, sir. Ken. It taste really good.” Sabi nito na halata sa mukhang nasasarapan. Bahagya pa nga itong napapa-pikit sa tuwing kakagat ng pancakes. Damn it!

Iniwas na lang niya ang kaniyang tingin sa binata at nagpakawa na buntong hininga. Kinuha niya ang papel kung saan doon naka-lagay lahat ng mga ituturo niya sa binata ngayong araw.

Pinag-aralan pa niya ito, kahit alam na naman niya kung paano niya ito ituturo sa binata. But still just to kill time, he read and learn it.

“Sir. Ken,” tawag ng binata sa kaniya dahilan para mapatingin siya dito.

Saktong pag-harap naman niya ay saktong lapat naman ng kutsarang may malamig na laman sa bibig niya.

At dahil nga naka-awang ang bibig niya ay pumasok ang malamig at matamis na bagay sa loob ng bibig niya.

“Taste good right?” Nakangiting sabi pa nito bago muling ibinalik ang atensyon sa kinakain nitong ice cream.

Sumunod lang ang kaniyang mga matang ginamit nito pang-subo sa kaniya na ngayon naman ay isinusubo nito sa bibig nito.

And the indirect kiss happen again, it did happen again for fuck sake.

His body don’t feel well. It kind of shaking and something like shivering. Fuck it! What is happening to him?

Awtomatiko siyang napa-lunok dahilan para ang isinubo nito sa kaniya ay malunok din niya. Ang matamis at malamig na sorbetes ay gumuhit sa kaniyang lalamunan.

Heto parin siya’t hindi magawang makapag-salita. Tulala parin at naka-tingin lang sa binata. Ang puso niya’y umaatake na naman na animo’y may kabayo doon sa loob na ubod bilis na tumatakbo.

This isn’t felt right!

Nakita niyang binuksan naman nito ang tsokolate at kinagatan. Tumingin ito sa kaniya na halos mabasa niya ang inosente sa mukha nito.

“Do you want some?” Alok nito sa kaniya sa hawak nito ng mapansin nitong naka-titig siya sa mga ginagawa nito.

Awtomatiko siyang bumalik sa reyalidad at agad na ibinaling niya ang tingin sa ibang direksyon. “Just eat it, and after that. I’m going to tuitor you.” He said balancing his words, just to make it cold as usual.

Napahaba na lang ang pagkaka-nguso ni, Liam. Kahit anong gawin talaga niya ay hindi man lang niya nagagawang mapaamo sa kaniya ang guro niya. Wala man lang itong emosyon na ipinapakita sa kaniya…qt kung meron man, sinisiguro niyang malamig iyon o kaya naman ay galit.

Nagtataka lang talaga siya kung bakit nito tinanggap ang pagiging tuitor niya. Hmpp. Syempre para parusahan na naman siya pang-lalo.

Mas mabuti naman si Nate, at pwede naman iyon ang maging tuitor niya. Bakit ito pa ang nagustuhan ng ina niya. Tch.

Matapos niyang kumain at maitabi ang kaniyang pinag-kainan sa isang sulok ay muli siyang sumampa sa kama kung saan naroon ang binata.

At doon din ay nag-simula na itong turuan siya. Turuan na naman siya kahit sinabi niyang walang pumapasok sa isip niya. He keep on teaching him no matter what.

Habang nag-tuturo ang binata ay biglang may pumasok sa kaniyang isipan. Kanina pa niya ito pinaka-iisip ngayon lang niya naalala.

“Sir. Ken,” pukaw niya sa atensyon ng guro niya dahilan para mapatingin ito sa kaniya. “Kaninang umaga kapa ba nandito?” Inosenteng mukhang tanong niya.

Pag-taas lang ng kilay ang sagot nito. Wala paring emosyong namumutawi sa mga mata. “Kaninang umaga kasi paggising ko may nahawakan akong mahaba at matigas, ano ’yun?” Inosenteng tanong niya.

Animo’y parang tinamaan ng kidlat ang puso ni Ken ng marinig niya ang tanong ng binata. Naging malikot ang kaniyang mga mata habang humahagilap ng sasabihin. Like fuck! You fucking hug my

mahood

, for fuck sake! You even squeezed it!

“I-I d-don’t know!” He lied. Not a good lie just to balanced his emotion. “Don’t asked nonsense things and just focus on what i am teaching you. I’m here to teach you not to be asked by you.”

Pasimple niyang kinalma ang kaniyang sarili, lalo na ang nasa loob ng kaniyang dibdib na ubod bilis ng pag-tibok. Bukod doon ay kailangan niyang ring pakalmahin ang unti-unting nabubuhay niyang pagkalalaki. Damn it! Why is he acting this way? Why am i acting weird? And what the fucking heck is wrong with my cock? Why my cock is starting to stir to life? Damn it.

Pinapakalma palang niya ang kaniyang sarili ng maya-maya ay naka-titig na naman sa kaniya ang estudyante niya. Direkta ang mga titig nito walang iba kundi sa labi niya. Fuck! What is he thinking right now? He asked himself.

“Sir. Ken, don’t move.” Liam said while biting his lower lips and still looking at him.

Hindi na rin niya alam kung bakit siya sumunod sa binata, na huwag gumalaw ng tumaas ang kamay nito at lumapat iyon sa gilid ng mga labi niya.

Sunod-sunod ang ginawa niyang pag-lunok ng gawin iyon sa kaniya ng binata. Hindi parin niya nagaawang alisin ang kaniyang pagkakatitig sa estudyante niya.

“You have some drop of ice cream on your lower lips.” Sabi nito. Nagulat na lang siya sa sunod nitong ginawa, inilapat nito ang daliri nito sa bibig nito at bahagyang sinipsip. “Sayang e.” Nakangiti pa nitong sabi dahilan para maningkit ang mga mata nito.

Actually he don’t know what to do right now. He felt like something is wrong with his body. Lalo na ang kaniyang pagkalalaki na ngayon ay buhay na buhay na.

“L-Let just continue tomorrow. I have something else to do.” Pagdadahilan niya at agad siyang tumayo. Kinuha niya ang kaniyang mga gamit na animo’y nagmamadali.

“Thank you sir. Your the best.” Narinig pa niyang sabi ng estudyante niya hanggang sa tuluyan sa tuluyan na siyang makalabas sa kwarto nito.

Tila naman nahunutan siya ng tinik sa lalamunan ng makalabas siya. Naka-hinga siya ng maluwag ngunit ang kaniyang puso ay hindi parin normal ang pag-tibok. Ang kaniyang pagkalalaki na buhay na buhay parin.

Fuck it! He need to find Axll. He need to be consulted. Alam niyang hindi na siya ito, may Alien na talaga dito sa loob ng kaniyang pagkatao at minamanipula siya dahilan para maramdaman niya ang hindi niya dapat maramdaman…

Matapos makita ni Liam ang guro niyang umalis ay walang mapag-sidlan ang kaniyang kasiyahan. Halos mag-tatalon siya sa sobrang sayang nararamdaman. Sa wakas magagawa narin niya ang gusto niya. Magkakaroon na rin siya ng kalayaan, it all thanks to something else, professor needed to do. What a good timing.

Pa-upo siyang humiga sa kama at agad niyang kinuha si Ken-Ken. “Thank you, Ken-Ken. Thank you.” He said then he hugged his monkey toy tight.

Bigla-bigla ay napatigil siyang muli ng pumasok na naman sa kaniyang isipan ’yung nangyare kaninang umaga. Kung saan mayroon siyang nahawakang mahaba at matigas. Nanatiling malaking tanong parin iyon sa kaniyang isipan. What’s that?

Ganun pa man ay ipinilig na lang niya ang kaniyang sarili sa pag-iisip. Nag-tungo na lang siya sa loob ng bathroom upang maligo…

“Stop pestering me, Ken. You’re just wasting my time.” Axll said to Ken irritated.

Kanina pa ni Ken ginugulo ang kaniyang kaibigan. To run again sometimes on him. Hindi parin talaga siya mapalagay.

“Fuck bud, i think this really isn’t me. I think i’m possessed by alien.”

Humarap sa kaniya ang kaniyang kaibigan matamlay ang mga mata. Ipinaikot pa nito sa kawalan ang mga mata. “Bud, i think you’re crazy. That’s it. You’re crazy now leave my hospital and stop pestering me.” Axll said then he walked out.

Hindi na niya nagawang sundan ang kaibigan. But what the fuck?! He’s not crazy. Talagang hindi lang niya magawang maunawaan ang mga nangyayare sa kaniya. Ngayon palang niya naramdaman ito at hindi iyon pamilyar sa kaniya. Something really isn’t right.

Fuck!

Nagpakawala na lang siya ng isang marahas na buntong hininga bago niya simulang ilakad ang kaniyang mga paa palabas sa ospital na ito. Mukhang wala naman siyang pag-asang maka-kuha ng impormasyon sa kaibigan..

Sumapit ang gabi. Matapos ni Ken mag-linis ng katawan ay heto na siya’t nag-hahanda na sa pa-tulog.

Tanging boxer lang ang suot niya. Walang damit. Sleeping without clothes and just boxer only makes him felt comfortable.

Inihiga niya ang kaniyang katawan sa malambot na kama at ginawa niyang unan ang kaniyang mga braso. Pagkatapos ay ipinikit niya ang kaniyang mga mata.

The moment his eyes closed, the adorable face of Liam appeared. Agad siyang napabangon bago napasambunot sa sariling buhok.

Why is he still thinking about him? Why can’t he remove him to his mind? Damn it. Damn this.

He forced himself to sleep even though it’s hard for him to catch a simple nap.

Naibaling niya ang kaniyang katawan sa gawing kanan at doon naman ay bigla niyang naisip ang binata. ’Yung mga tagpong yumapos ito sa kaniya at doon pa talaga sa sentro ng kaniyang pagkalalaki.

At hindi lang nito basta lang hinawakan ang pagkalalaki niya. He even squeezed it like he’s feeling the hardness of his manhood.

Damn it!!!

   MORNING CAME, and it’s the second day of tuitoring his stupid students. He get himself up and leave the bed. Diretso siya sa bathroom upang maligo.

Minutes and minutes passing ’till he’s now done with his looks. His now driving his car, reaching his stupid student house.

At dahil nga kilala na siya ng mga guard ay madali lang para sa kaniya na ipasok ang kaniyang kotse sa loob ng malawak na paradahan ng sasakyan doon.

Matapos niyang makalabas ay dire-diretso siyang pumasok sa loob.

“Good morning, sir. Martin.” Pag-bati sa kaniya ni manang Helen.

A casual smile appeared on his lips. “Where’s Liam?” He asked.

“I’m sorry, but he still in bed.” Napangiwi sagot ng katulong. “Hindi pa nga siya kumakain ng agahan. Buong mag-hapon kasi niyang kasama ang kaibigan niyang si Nate. At magabi-gabi narin ng makabalik siya.” Pag-kwento sa kaniya ng katulong.

Heto at umaatake na naman ang kakaiba niyang nararamdaman. May kidlit na galit dito sa loob niya ng malamang kasama ni Liam ang kaibigan nitong si Nate. Dapat sa hapong iyon ay siya ang kasama ni Liam. Kung hindi sana siya umalis, edi sana napigilan niyang mag-sama ang dalawa.

Napapansin lang niya, laging ito ang kasama ng mangmang niyang estudyante. Ano kaya ang motibo ng kaibigan nito dito?

“It’s okay, don’t bother yourself.” He said trying to calm his anger towards Nate. Could it be jealous? He don’t know. “Ako na rin po ang magdadala sa kaniya ng pagkain. Just lend it to me.”

Matapos maibigay sa kaniya ng katulong ang breakfast ng binata ay agad na siyang umalis at tinahak ang daan patungo sa kwarto ng estudyante.

Matapos niyang maka-pasok sa loob ay inilapag niya muna ang pagkain doon sa may lamesa. Ang kaniyang tuon ay agad nasa kama kung saan naroon ang estudyante na mahimbing na natutulog.

Kung paanong nakita niya itong natutulog ngayon naman ay ganoon din ang posisyon nitong matulog.

Naka-talukbong parin sa katawan nito ang kumot at tanging mukha lang ang walang tabon.

Tahimik at payapa itong natutulog. Heto na naman siya at kaniya sanang pagmamasdan ang himbing nitong pagkakatulog ngunit naalala niya ’yung araw na tinitigan niya ito. Aksidenteng nahawakan nito ang kaniyang pagkalalaki and he don’t want to happen that again. Matagal bago niya napatigil ang kaniyang pagkalalaki sa pagkagalit nito…

To be continued…

CHAPTER 17

Chapter 17

       INSTEAD of Looking for trouble, yeah looking for trouble. He just roam his eyes, ’till his eyes droped on the photo album.

Agad niyang kinuha ang album. At binuklat ang unang pahina. Isang ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi ng makita niya ang mga baby picture ni Liam. Kaya niya nalamang si Liam iyon dahil may naka-sulat sa taas na Liam.

Muli niyang binuklat ang pangalawang pahina at hindi talaga niyang maiwasan ang mapangiti. Sobrang daming baby pictures doon at lahat iyon ay si Liam. Mula pagka-silang nito hanggang sa pagkabata. Natatawa na lang siya. Liam is really adorable since his childhood.

Nang marating niya ang huling pahina, ay isang litrato ang nakapag-bigay pansin sa kaniya. Litrato ng dalawang batang lalaki. Masaya ang bakas ng mga ngiti habang magka-akbay sa isa’t-isa.

Gumuhit ang pagkaka-kunot ng kaniyang noo. Sino ito? Sino ang kasama ni Liam sa litrato?

“Si Liam ba ito?” Pabulong niyang tanong sa kaniyang sarili ng makita niyang kamukha ni Liam ang isa sa mga lalaki sa litrato. Medyo bata pa nga lang ang mukha nito ngunit nasisiguro niyang kamukha talaga ito ng estudyante niya.

Agad niyang binalikan ang unang pahina. “Liam’s photos.” Ang nakalagay doon. Binalikan naman niya ang gitnang pahina kung saan hindi na sanggol si Liam kundi isa ng ganap na bata. Napakunot ang kaniyang noo, malayong-malayo ito sa inakala niyang si Liam noong pagkabata sa huling pahina. At kung litrato ang pagbabasehan ay mas kamukha ng mga ibang litrato ang isang lalaki sa litrato kung saan kasama nito ang litrato na kamukha ni Liam ngunit hindi naman ito ay iyon naman ang mga kamukha ng naunang litrato.

Ang hindi lang niya lubos maisip ay kung paanong naging mas kamukha pa ni Liam ’yung isang bata sa litrato ngunit kung babalikan ang mga huling litrato ay hindi naman iyon si Liam.

Kung pagbabasehan ang mga photo album ng litrato ng pagkabata ni Liam ay hindi talaga kamukha ni Liam ngayon ang mga pagkabata nitong litrato, mas kamukha ni Liam ngayon itong nasa likod na litrato ng bata pero hindi naman iyon si Liam.

Ganun pa man ay ipinag-sawalang bahala na lang niya ang lahat. Ang tangi at gusto lang niyang malaman ay kung sino ang isang batang lalaki sa litrato na pinagkamalan niyang si Liam ngunit hindi naman ito? Who is he?

Nanatili iyong katanungan sa kaniyang isipan bago niya isinara ang photo album. Ibinalik niya iyon sa dating pagkaka-ayos bago siya nag-tungo sa ibang lugar dito sa kwarto ng binata.

Sa kasamaang palad ay doon na naman siya napadpad sa picture frame na naka-dikit sa pader. Ang drawing ni Liam ngayon na animo’y bata ang gumuhit.

Hahawakan pa sana niya ito ngunit napatigil siya ng marinig niyang nag-salita ang binata.

“Do you like my art? Beautiful, aren’t they?” Tanong nito.

Napabaling siya sa binata na ngayon ay bumaba na ng kama nito at nag-tungo sa gawi niya. Lumapit pa ito sa kaniya ngunit binigyan niya ng distansiya ang pagitan nilang dalawa.

“Ang ganda ng mga drawing ko di’ba? Parang propesyonal ang nag-drawing. That’s why i put it inside the frame. Para araw-araw paggising ko, makikita ko ang drawing kong maganda.” Nakangiting pag-kwento pa nito sa kaniya.

Halos mapakunot naman ang noo niya at gusto niyang matawa. So…iyon pala ang dahilan kung bakit ang tila basurang drawing na ito ay nakalagay sa frame. Kasi ang tingin nito sa drawing nito ay maganda? Damn it! Kahit siguro bata ay maasiwa sa itsura ng drawing nito.

“Tinatawag mo ’yang tulad ng drawing ng propesyonal? You’re so funny liam. Pero ano ba itong drawing mo na ’to?” Tanong niya kapag-kuwan.

“Naruto, bakit?” Inosente naman nitong tanong.

He can’t stop but laugh hard. He laugh so fucking hard.

“Sir Ken?” Gulat itong naka-tingin ang sa kaniya at pinag-mamasdan siya.

Hindi maiwasan ni Liam ang mamanghang makita ang kaniyang propesor na malakas na tumatawa. Hindi dahil sa namamangha siya dahil tumatawa ang guro niya dahil tulad ni Nate ng makita ang drawing niya ay tumawa din ito ng malakas. Namamangha siya dahil sa unang-unang pagkakataon, nakita niya ang kaniyang guro na malakas na tumatawa.

Sa unang pakakataon ay nakita niyang tumawa ito na hindi nito dating ginagawa.

“Sir. Ken,” pukaw niyang muli sa atensyon nito dahilan para mapabaling sa kaniya ang binata. “You’re laughing?”

“Masama bang tumawa?” Sarkastiko naman niyang tanong.

“It just my first time seeing you laughing.” He said then a smiled appeared on his lips.

Agad namang nawala ang ngiti sa mga labi ng guro niya ng mapag-tantong tumatawa ito. At iyon, bumalik na naman ang binata sa dati nitong ayos. Itinago na naman nito ang emosyong namumutawi sa mukha nito, naging malamig na naman ang titig nito sa kaniya. Tulad ng dati.

Ken cleared his throat. “It’s not my first time laughing, sort of.”

“Then why do you laughed, sir?” He asked.

Nakita naman niyang bumalik ang mga titig ng binata sa picture frame. At pinipigilan nito ang mapatawa. “I laughed because your drawing is to be laughed of. Tapos tatawagin mo pang propesyonal ang drawing mong ito? Kahit bata ay kayang i-drawing ’yan. Di’ba naruto ito? Para ka lang nag-drawing ng stick man. In short you draw ugly. It’s like a drawing made to be thrown in the trash can.”

Humaba ang pagkaka-nguso ng kaniyang mga labi. At unti-unti ay napapahikbi siya hanggang sa may pumatak ng luha sa kaniyang mga mata.

Umalis siya sa harapan nito at diretso siya sa kama. Doon ay tinalukbongan niya ang buong katawan at doon ay napa-hagulgol siya ng iyak.

Nasaktan siya sa pang-iinsulto nito sa drawing niya. Hindi naman niya akalaing ganoon pala kapangit sa paningin nito ang drawing niya. Bakit naman noong ipinakita niya ito kay Nate, wala naman itong sinabi at pinuri pa nga ang drawing niya. Tapos ito, talagang inunsulto pa.

Mas lalo pang naging malakas ang ginawa niyang pag-iyak. Habang naawa siya sa kaniyang drawing, grabe naman kasi kung insultuhin ng kaniyang grupo.

Hindi alam ni Ken kung ano ang kaniyang gagawin ng makita niya ang isang butil ng luha na pumatak sa mata ng estudyante niya kanina. Nakita din niya ang awa sa mga mata nito.

At ngayon nga ay naroon ito naka-higa sa kama habang patuloy parin ang ginagawa nitong pag-iyak. May kumidlit na konsensya sa kaniyang pagkatao.

He hurt Liam. He hurt him by saying those words. Now he regret saying it, he regret this.

Kusang naglakad ang kaniyang mga paa hanggang sa marating niya ang kama ng estudyante niya. Rinig na rinig parin niya ang mga hagulgol at iyak nito.

Tila naninikip ang kaniyang puso ng makitang umiiyak ang binata. Nasasaktan siyang makitang umiiyak ito.

“Liam,” tawag niya sa pangalan nito. Fuck! How can he console him and make him stop from crying if he don’t know how to console. He never done consolling before.

“Go away, sir.” He said still crying. “You’re so cruel. Leave me alone.”

Shit! Shit! What to do? What to do? Hindi niya alam ang gagawin niya. Pa’no na?

Bigla niyang naisip kung paano ba napapatigil ng isang ina ang anak nito? At pumasok sa kaniyang isipan ’yung panahong pagkabata niya. Fuck! Hindi nga pala siya umiyak ng bata pa siya. His strong and not even shed a single tears. And now how can he relate to this situation?

Agad niyang inisip ’yung hindi involve sa kaniya. Kundi involve sa ibang tao. How can a mother tame his children?

Agad siyang lumapit sa bag niya at may kinuha doon, pagkatapos ay lumapit muli siya sa kama. “Liam, do you want some.” Pag-alok niya sa lollipop na hawak niya sa binata. Tumigil naman sa pag-iyak ang estudyante niya na animo’y nakikiramdam lang, pero hindi parin nito inaalis ang nakatalukbong na kumog sa katawan nito. “This lollipop, is the most sweetest lollipop, i’ve ever tasted. Do you want some?” He again asked him luring his student out. Out of his cocoon.

Unti-unti naman na tinanggal ng binata ang kumot sa mukha nito at agad nitong tiningnan ang hawak niya sa kamay.

Nakita niya ang kabuuhan ng mukha ng estudyante niya. He look pitiful, tears on his eyes and cheeks. But all the way he’s adorable.

“Do you really want to give me that?” He asked so fucking adorable.

“Yes, so do you want some.”

Nakita niyang humugot iyon ng isang buntong-hininga bago nito tinanggap ang lollipop na hawak niya habang mahaba ang pagkaka-nguso ng mga labi.

Umupo siya sa gilid ng kama ngunit binigyan niya ng distansiya ang pagitan nilang dalawa. “Yes, your drawing is so ugly and i mean it.” Nakita niyang iiyak na naman sana ang binata. “But…i can teach you.”

Namilog naman ang mga mata nitong tumingin sa kaniya. “Really?” Di parin naalis sa mukha nito ang saya, bago nito pinunas ang nagbabadyang luha sa mga mata nito.

“Yes.” He answered. “Ngunit kapalit niyon, ay makikinig ka sa’kin. Sa lahat ng mga sasabihin. We’ll continue the tuitoring and you need to focus yourself all just to me. Are we clear?” He suggested.

Ilang minutong natigil ang binata. “But..—okay fine.” He answered with a smile now on his lips.

Nawala ang pag-aalala dito sa loob niya ng makita niyang muli ang matatamis na ngiti ng binata. Ngayon ay makakahinga na siya ng maluwag ngayong hindi na ito umiiyak.

Naikagat ni Liam ang kaniyang mga labi habang binubuksan niya ang lollipop niyang hawak. But it’s so tight. He can’t open it.

Humarap siya sa kaniyang guro. “Can you open it for me, sir?” He asked with his pitiful looks.

Agad naman nitong kinuha at ito na ang nag-bukas, siya naman ay naka-tingin lang sa binata habang binubuksan nito ang lollipop niya.

“Here.” Sabi nito matapos mabuksan ang lollipop. Agad naman siyang dumukwang at isinubo niya ang lollipop na nasa kamay nito sa kaniyang bibig. “Hmmm.”

On the other hand, Ken was shocked at that moment. He remember it happened before, but why did he still in shocked after happening this kind of scene now? He just gulp at that moment.

“W-We’ll s-start the tuitorial now.” He said with shaky and stampering voice. “W-While you’re eating.” Fuck! What happened to my voice?

Bumaba siya sa kama at agad niyang kinuha ang bag niya sa may sofa dito sa loob ng kwarto ng estudyante niya. Pagkatapos ay bumalik siya at sumampa sa kama.

Inilabas niya ang ngayong ituturo sa kaniya ng binata at sinimulan na niyang mag-turo dito.

“Hmmm…” Paungol nito habang sumisipsip ng lollipop. Rinig na rinig niya iyon at iba talaga ang dating ng boses nito sa kaniya.

Like the fuck he is fucking turning him on.

Hindi niya nagawang maibigay lahat ng pansin niya sa pag-tuturo niyang ginagawa sa estudyante niya. Mas tumutuon ang kaniyang pansin sa paanong paraan ng pagkain nito ng lollipop.

Hindi man niya aminin ngunit habang pinagmamasdan niyang dinidilaan at sinisipsip ng binata ang lollipop ay kakaiba ang pumupunta sa kaniyang isip. Kakaiba ang pumapasok sa kaniyang isipin, nag-beberde ang kaniyang isip. Fuck! Fuck it!

Agad niyang naiwas ang kaniyang tingin sa kaniyang estudyante ng bumaling ito sa kaniya.

“What now, sir? I’m listening.” He said seriously while looking directly in his eyes innocently.

“Oh-oh, yeah right. Uhmm.” Pati tuloy kaniyang itinuturo ay hindi na niya alam kung saan na siya nag-tapos.

Mas nagiging okupado kasi ang kaniyang isip sa mga ginagawa ng binata.

On the other hand, he tried to focus on his main goal. To teach him not the other way around.

Agad niyang itinuloy ang kaniyang itinuturo ng malaman na niya kung saan siya nag-tapos.

Hirap man siyang gawin dahil patuloy parin at paminsan-minsan niyang ibinabaling ang kaniyang mga mata sa estudyante niya. Patuloy parin nitong dinidilaan, at sinisipsip ang lollipop.

At sa baba ng kaniyang katawan. Ang kaniyang pagkalalaki ay unti-unti na namang nabubuhay. And it’ll be hard to him to shut his cock down from erecting…

To be continued…

A/N; I hope everyone will still keep waiting until the story been completed. Vote and comment is highly appreciated. About sa sex ng dalawa, tanong niyo kay Sir. Ken Josh Martin kung hanggang kelan niya

matitiis

ang pagkalalaki niya…

CHAPTER 18

Chapter 18

      HINDI nagawang maka-tulog ni Ken kagabi. Magdamag siyang gising hanggang ngayon na animo’y naka-inom siya ng active pills. O kaya naman ay naka-inom siya ng isang galong matapang na kape, dahilan para buong magdamag siyang gising.

At lahat ng iyon ay dahil sa kaniyang estudyanteng tinuturuan. Naalala kasi niya buong magdamag kung bakit hindi siya naka-tulog ay ang estudyante niya. Binagabag ang kaniyang isipan ng mga alaala noong nakita niya kung paanong paraan sipsipin at dilaan ng binata ang lollipop na binigay niya dito.

Iyon lang ang naalala niya dahilan para ang gitnang bahagi ng kaniyang katawan ay magdamag ding buhay. Magdamag ding matigas at handang lumaban. Like the fuck!

At ngayon nga ay panahong muli upang turuan niya ang binata. Narito siya at kakapasok lang niya sa kwarto nito matapos niyang makarating sa bahay nito.

Diretso siya patungo sa gawi ng estudyante niya. Sa kama kung saan iyon ay natutulog parin. Tahimik at payapang natutulog.

Agad siyang dumukwang. Itinuhod niya ang kaniyang kamay sa kama habang malapitang pinag-mamasdan ang kaniyang estudyante.

Isang ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. He’s so really adorable. He can’t get away with his face. Somewhat he wanted to looked at him in this inches away so close.

Namilog na lang ang kaniyang mga mata ng bigla-bigla ay yakapin siya ng binata sa kaniyang leeg. “Don’t leave me, Ken-Ken.” He whispered while sleeping peacefully.

He was shocked but a smile appeared on his lips. So…he was Ken-Ken? Matapos niyang malamang nahihimbing muli sa pagkaka-tulog ang binata ay agad niyang tinanggal ang pagkaka-yakap nito sa kaniyang leeg at tuluyan na siyang umayos ng tayo.

Gusto niyang gisingin ang estudyante niya upang masimulan na niya ang pag-tuturo ngunit may kung ano sa kaniyang loob na huwag itong istorbohin. Mahimbing itong natutulog, hahayaan na lang niya.

Tumuon ang kaniyang pansin sa monkey toy na nasa tabi nito. Agad niyang kinuha iyon at pinag-masdan.

Isang ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. He did treasure this toy. My toy.

Naalala tuloy niya ’yung mga ginawa niya makuha lang ang monkey toy na ito. Tandang-tanda pa niya ’yung araw na iyon.

Sabado ng umaga, naroon siya sa loob ng bahay niya habang umiinom ng alak. Matapos niyang uminom ay lumabas siya ng maburo dahil wala man lang siya maka-usap. Dahil nga may bibilhin siya ay sa mall na siya dumiretso.

At doon ay nakita niya ang mangmang niyang estudyante kasama si Nate na isa rin sa estudyante niya. Kitang-kita niya na dumiretso ang dalawa sa coffee shop.

Hindi nga niya alam ang ginagawa niya ng mga araw na iyon. Naging stalker siya ng mga araw na iyon.

Pasimple siyang pumasok sa loob ng coffee shop ng hindi siya nagpapahalata at iniiwasan na makita ng dalawa.

Pasimple niyang pinagmamasdan ang dalawa. Nakita niyang um-order iyon ng frappe. Nang makita niyang maubos ang iniinom na kape ni Liam ay nakita rin naman niyang inagawan nito si Nate. At ang kapeng nainuman na ni Nate ay ininuman din ng binata.

Hindi niya maipaliwanag ang kaniyang nararamdaman. May galit na namuo sa kaniyang puso. Gusto niyang sugurin si Nate at ilayo niya dito si Liam ngunit hindi niya nagawa. Pinigilan niya ang kaniyang sarili.

Ano nga ba ang kaniyang magagawa?

Pagkatapos sa coffee shop ay nag-tungo naman ang mga iyon sa fast food restaurant at doon ay kumain, habang siya ay patuloy lang na naka-subaybay.

Hindi nga niya alam kung bakit niya ginagawa ang mga bagay na ito. Bakit nga ba pumapasok sa isip niyang sundan ang dalawa niyang estudyante.

Sinundan niya ang mga iyon hanggang sa makarating siya sa palaruan na kinakailangan ng token. Maraming mga larong ginawa ang mga iyon. Masaya ang dalawa habang naglalaro. Ang mga ngiti ni Liam ay walang mapagsidlan.

Araw-araw nakikita niya itong naka-ngiti at ngayon lang niya itong nakitang ganito kasaya. At masaya ang estudyante niya kay Nate.

Naiinis at nakakaramdam siya ng kakaibang galit. And that anger turned to jealous. Nagseselos siyang makita na ngumingiti ang binata ng abot hanggang langiti ngunit hindi naman siya ang dahilan. He is not the reason why Liam is smiling geniunely. It’s Nate.

Matapos mag-laro ng mga iyon ay napunta ang binata sa machine, kung saan naglalaman ng mga laruan. Siya naman ay naka-sunod lang. Binibigyan niya ng malawak na distansiya ang pagitan nila upang hindi siya mabuko.

Nakita niyang naka-ilang hulog na ng token si Liam pilit kinukuha ang monkey toy, ngunit hindi nito magawa. And Nate tried himself to get the monkey toy but he failed too.

Hanggang sa nawalan na ng pag-asa ang dalawa at nilisan na lang ng mga ito ang machine. Hindi na niya nagawang sundan ang dalawa kung saan man iyon mag-tutungo. Dito na na punta ang kaniyang buong pansin sa machine.

Nakita niya ang monkey toy na naroon at pilit kinukuha ni Liam ngunit hindi nito magawa.

Agad niyang pinapalitan ang pera niya ng madaming token bago siya humarap sa machine. Akala niya magiging madali lang para sa kaniya na makuha ang monkey toy, ngunit hindi.

Sobrang pinahirapan siya nito sa puntong gusto na niyang wasakin ang machine o kaya naman ay bayaran niya iyon sa may-ari. Pero nanatili siyang mahaba ang pasensya. Pinag-pasensyahan niya iyon.

He did focus himself untill he get what he wanted. Sobrang saya niya ng makuha niya ang monkey toy na nakapag-bigay sa kaniya ng frustration ng hindi niya iyon makuha kanina.

But now he smiled widely after getting the monkey toy, Liam wanted to have.

Matapos niyang makuha iyon ay lumabas na siya. Tumingin muna siya sa relong pambisig at bahagya pa siyang nagulat ng makita ang oras. Malapit ng sumapit ang madaling araw, ibig sabihin ay sobrang daming oras ang ginugol niya makuha lang ang laruang ito.

Until now he don’t even know why he get this thing. Why he is willing to used his time to this nonsense. Basta ang alam lang niya ay gusto ito ng binata…

At kina-umagahan, nagkaroon nga siya ng tyansa na maibigay ng palihim ang laruang ito sa binata noong mga panahong pinarusahan niya ito na mag-linis ng opisina niya. Matapos nga niyang maibigay dito ang damit pang-katulong at habang ito ay nagpapalit doon siya nagkaroon ng tyansa na isilid sa bag ng binata ang monkey toy. Napangiti na lang siya sa kaniyang ginawa. A surprise for him that for sure he’ll surely be happy…

Naipilig na lang niya ang kaniyang ulo sa pag-iisip. Lumabas na lang siya upang ipag-handa niya ng agahan ang binata.

Naikusot-kusot ni Liam ang kaniyang mga mata ng siya’y magising. Awtomatiko siyang napabangon ng maalala ang sinabi sa kaniya ng guro niya. He need to wake up early in the morning upang maagang masimulan ang tuitoring niya. Agad siyang napatingin sa orasan na naka-patong sa ibabaw ng bedside table niya.

Napamugat pa ang kaniyang mga mata ng makitang halos malapit ng sumapit ang tanghali. Napakamot na lang siya sa kaniyang sariling buhok. Agad niyang ipinalibot ang kaniyang mga mata sa kabuuhan ng silid.

Luckily his professor is not here yet. May oras pa siya. Mabilis siyang bumangon at nag-tungo sa bathroom. Doon din ay pinaliguan niya ang kaniyang sarili.

Mabilis ang kaniyang bawat mga kilos. Matapos ay lumabas siya na tanging tuwalya lang ang tanging naka-saplot sa kaniyang katawan.

Agad niyang hinubad ang tuwalya matapos niyang makarating sa drawing. Pumipili palang siya ng damit ng marinig niya ang pag-bukas ng pinto.

Saktong bukas ni Ken ng pinto ay agad bumungad sa kaniyang mga mata ang hubad na katawan ng binata. Naka-talikod ito sa kaniya kaya kitang kita niya ang kabuuhan ng likod nito.

Ang makinis nitong likod pababa sa ma-umbok at makinis nitong pang-upo.

“Stop staring, sir. Ken and get out.” Rinig niyang sigaw ng estudyante niya dahilan para bumalik siya sa reyalidad. Agad siyang lumabas at sinarado ang pinto.

Animo’y ilang milyong kabayo ang nasa loob ng dibdib niya dahilan para mabilis itong kumalabog sa kaniyang dibdib. Sobrang lakas ng pintig ng kaniyang puso.

Animo’y sirang plaka na paulit-ulkt bumabalik sa kaniyang alaala ang mga nakita niya kani-kanina lang. Hindi niya mapigilan ang sunod-sunod na pag-lunok at ang mga pawis na bumabagtas sa kaniyang mukha.

Hawak pa naman niya ang tray ng pagkain. Buti na lang at hindi niya ito nabitawan sahalip ay naging mahigpit ang pagkakapit niya doon. God!

And now, he’s body is reacting again for fuck sake. He don’t know what to do again. Like fuck!

Napatingin siya sa may pinto ng makita niyang lumabas ang kaniyang estudyante. Bihis na ito. Good thing.

“Sir, you can come in now. I’m done wearing clothes.” He said like nothing was happen.

Nakita lang naman niya ang nakatalikod at humabad nitong katawan, pero eto ito na animo’y walang nangyare. Panatag lang taliwas sa kaniyang nararamdaman ngayon. Hindi niya magawang mapanatag ang kaniyang sarili. Lalo na ang alaga niya sa gitnang bahagi ng kaniyang katawan. It is now stiring to life. Like fuck.

Naka-sunod lang siya sa binata hanggang sa sumampa iyon sa malambot na kama at tumingin sa kaniya. Siya naman ay hindi malaman kung saan niya ibabaling ang kaniyang mga titig. Nahihiya siyang salubungin ang mga titig sa kaniya ng estudyante niya.

“Take this. Your breakfast.” He said then he lend the tray with food on it.

Nakangiti naman nitong tinanggap ang tray ng pagkain. “Thank you, sir.”

“Just call me when you’re done.”

Pumihit na siya patalikod at humakbang patungo sa sofa. Doon ay umupo siya at pinag-tuunan na lang niya ng pansin ang ituturo niya sa binata.

Sa totoo lang, kahit hindi niya aralin ito ay alam na niya kung paano ito ituro. Talagang ginagawa lang niya iyon pampalipas oras.

At doon din ay natapos na nga ang estudyante niyang kumain. Ngayon ay inihahanda na niya dito ang itinuturo niya.

Habang nag-tuturo ay napansin naman niyang kinuha nito ang laruan nitong unggoy at niyapos. Hindi niya mapigilan ang kuryosidad at mag-tanong.

“Liam?” Pukaw niya sa atensyon nito dahilan para mapa-tingin ito sa kaniya. “Kanino galing ’yang monkey toy mo?” Tanong niya kapag-kuwan.

Ngumiti naman ito at binigyan ng tingin ang laruan bago ibinalik sa kaniya ang pagkaka-titig. “It’s from, Nate. Inilagay ni Nate sa loob ng bag ko itong laruan, and this monkey toy has name. I called him Ken-Ken.”

Isang malaking tandang pananong ang sumilay sa kaniyang isipan. Hindi niya inakalang maiisip nito na kay Nate nanggaling ang monkey toy na iyon.

Like fuck! It was him who put that fucking monkey toy inside his bag. Not Nate.

Maraming effort ang ginawa niya makuha lang ang unggoy na laruang ito. Hindi niya inaakalang mawawalan lang ng saysay ang pagod niya.

Gustong bumuka ng bibig niya at sabihing hindi iyon galing sa kaibigan nito. Kundi galing iyon sa kaniya, pero ganun paman ay pinigilan na lang niya ang kaniyang sarili. Forget it!

Hindi rin naman nito maiintindihan kung sakaling ipaalam niyang galing sa kaniya ang laruang iyon. Mas mabuting nasa isip lang nito na ang monkey na iyon ay nanggaling kay Nate at hindi sa kaniya.

Siya rin naman kasi ang may kasalanan ng lahat. Kung direkta niyang ibinigay ang laruan sa binata edi hindi ito na-misunderstand. Fuck it!

“So…it was from, Nate,” damn it! It’s even hard for me to say those name. It’s from me, not from Nate. Damn it! “And you name it, Ken-Ken?”

Nakangiti naman itong tumango.

“Then why did you call it Ken-Ken?” He asked.

Naalala tuloy niya ’yung mga tagpo kanina. Kung saan niyakap ng binata ang leeg niya, at ang akala niya ay siya ang Ken-Ken na tinutukoy nito. It turned out that he is wrong. Ken-Ken is not him, it’s the name of Liam’s monkey toy.

“I call it Ken-Ken because i like those name.” It’s because Ken-Ken is you. My cruel and heartless professor. Liam thought.

Hindi naka-tingin si Liam kaya hindi niya napansin ang humulmang matamis na ngiti sa mga labi ng guro niya. Kay Ken…

To be continued…

CHAPTER 19

Chapter 19

       MGA ILANG linggo na ang lumipas simula ng turuan niya ang binata. At sa mga lumipas na linggo na iyon ay nakakasabay na siya sa pagiging slowpoke ng kaniyang estudyante. Sa pagiging mahina ng isip nito.

Ilang linggo na rin ang lumipas at talagang sa bawat gabi ay hindi siya dinadalaw ng antok. Aktibong-aktibo ang kaniyang diwa sa gabi. At iyon ay walang iba kundi dahil sa palagian niyang naiisip ang kaniyang estudyante. Palagi niya itong naiisip kahit hindi naman niya ito gustong isipin.

Sa mga linggo rin na lumipas ay nasanay na silang dalawa sa isa’t isa. Nabawasan na rin ang kaniyang pagpapahirap sa mangmang, at ang hindi niya alam ay sa pagbawas ng kaniyang pagpapahirap dito ay sa pag-laki naman ng kaniyang pag-aalala para sa binata. Mas lalong tumitindi ang kung anomang nararamdaman niya dito sa loob ng kaniyang dibdib. Hindi niya dapat maramdaman ito ngunit sa bawat panahong kaniyang iniiwasan ay maa lalo siyang napapalapit.

“The second examination is soon to release, Liam. You need to get prepared and focus.” Sabi niya na pinaaalalahanan ang estudyante niya.

“Yes, sir. Ken.” Sumaludo pa ang estudyante niya sa kaniya na animo’y isa siyang pulis.

Isang malawak na ngiti ang kumawala sa kaniyang mga labi. And he don’t even know why he is smiling. He the hell did he smiled. Dati-rati ay kaya pa niyang itago ang kaniyang mukha at palitan iyon ng malamig na titig, ngunit ngayon hindi na. Tila kusang humuhulma ang kaniyang mga labi ng isang malawak na ngiti. At kumukusang kuminang ang kaniyang mga mata. Hindi na niya magawang itago ang kaniyang emosyon.

Silang dalawa lang naman ang nakaka-kita ng kaniyang pag-ngiti, kaya hindi na niya pangangambahan iyon. Alam kasi niyang magugulat talaga ang sinumang estudyante niya noon at ngayon kapag nakita siyang naka-ngiti. Because they knew him as a cold heartless, snobish, never smile, and never show his emotion. But now, it changed just because of this, naive, ignorant, stupid, and slowpoke students. Like what the heck is happening? Damn, he don’t know.

“Sir,” tawag nito sa kaniya dahilan para mapukaw siya sa pag-iisip. Kinalabit nito ang laylayan ng damit niya na animo’y batang may hinihingi. Madali lang kasi para sa kaniya na mabasa ang emosyong namumutawi sa mukha nito.

He just smiled and tap his head.

Tapping his head using his palm felt warmth. It felt fucking warmth.

Agad niyang kinuha kinuha ang bag at binuksan iyon. Kinuha niya sa loob ng bag niya ang lollipop at agad niyang inilahad ito sa kaniyang estudyante ng may ngiti sa kaniyang mga labi.

Alam kasi niyang ito ang gusto ng kaniyang estudyante kung bakit nito kinakalabit ang laylayan ng kaniyang damit. Ganito kasi ito at nasanay na siya na kapag kinakalabit nito ang laylayan ng kaniyang damit. Ibig sabihin, kailangan nito ng matamis na matamis na lollipop niya. Not his lollipop down there, but lollipop literally.

Hindi niya agad ibinigay sa binata, sa pagkakaalam niya ay hindi nito kayang mag-bukas ng lollipop kaya siya na ang nag-bukas. Para narin hindi ito mahirapan.

And the moment he opened the lollipop, he lend it to him. At tulad din ng dati, ay dumudukwang ang binata at ibinubuka nito ang bibig at ipinapasok ang lollipop doon.

Hindi na lang siya tumitingin, baka kung ano na naman ang pumasok sa kaniyang isipan. Basta napalunok na lang siya habang iniiwas ang tingin sa estudyante niya.

Then after that he continued their tutorial.

Heto si Liam at patuloy lang niyang sinisipsip at dinidilaan ang lollipop na isinubo sa kaniya ng guro niya. Hindi talaga niya magawang magawang maiwasan ang lollipop na ito, sobrang tamis at masarap ito sa kaniyang panlasa.

Isinubo niyang muli ang lollipop. Inipit niya iyon sa pagitan ng kaniyang mga labi. At ng kaniyang ilabas ang lollipop ay agad iyong nag-likha ng tunog.

Napansin niyang biglang napa-baling ang tingin ng kaniyang guro sa kaniya, dahil siguro sa napakinggan nito ang tunog na dulot ng inilabas niyang lollipop sa loob ng kaniyang bibig. Nakita niya rin ang pag-lunok nito. Ang paggalaw ng adamsapple ng guro.

Napangiti na lang siya dahilan para maningkit ang mga mata niya. Ilang minutong pagkaka-titig sa kaniya, direkta sa mga labi niya bago nito iniwas ang tingin.

Nakita niyang muli ang paggalaw ng adamsapple ng binata. Dati pa niya napapansin ang gumagalaw na adamsapple nito sa leeg. At nadadala siya ng kuryosidad na mahawakan o madampian lang ng daliri niya ang gumagalaw na iyon. Gusto niya lang maramdaman iyon.

Gusto sana niyang hawakan ang adamsapple ng kaniyang guro ngunit hindi na lang niya ginawa. Mabait na sa kaniya ang kaniyang guro, baka kapag hinawakan niya iyon ay magalit na naman ito sa kaniya at baka parusahan na naman siya. It’s better to stay out of his curiousity, than to be punished and make his professor angry.

He just licked and sucked his sweetest lollipop gave by his his cold professor.

Muli ay nag-patuloy na ang kaniyang guro sa pag-tuturo, habang siya naman ay wala ang atensyon sa tinuturo nito ang atensyon niya ay walang iba kundi nasa dinidilaan at sinisipsip niyang lollipop. Maya-maya, mga ilang minuto ang lumipas ay hindi na niya napapakinggang nag-sasalita ang binata.

Napa-kunot naman ang noo niya at agad niyang binalingan ng tingin ang guro niyang hindi na nag-sasalita.

“Eh?” Napamilog pa ang mga mata niya ng makitang naka-pikit na ang mga mata ng guro. Maya-maya ay babagsak na ang ulo nito sa gawi niya buti na lang at nasalo niya ang ulo nito.

“Sir, sir. Ken.” Paggising niya sa binata ngunit hindi naman ito nagigising.

Nakatulog na ang kaniyang guro, “sir. Ken.” Muli niyang pag-tawag sa pangalan ng guro ngunit hindi naman ito nag-sasalita. Hindi nagsasalita ang guro niya at naka-pikit lang ito.

Agad niyang inayos ang guro at inihiga niya ang ulo nito sa malambot na unan, dito sa kama niya kung saan sila naka-pwestong dalawa. Inayos din niya ito ng pagkakahiga. Siguro napagod lang ang kaniyang guro kaya ito naka-tulog.

Maya-maya ng maayos niya ang guro ay nalaman na lang niya ang kaniyang sarili na naka-titig dito. Nalaman na lang niya na pinag-mamasdan niya ang mukha nito sa malapitan.

Ngayon lang sa buong buhay niya nagawa niyang pagmasdan ang isang Ken Martin, nakilalang isang malamig na pakikitungo sa kanilang mga estudyante.

Tinitigan niya ito, simula sa mga mata nitong naka-pikit hanggang sa matangos nitong ilong pababa sa mga labi ng guro. He’s handsome. Ang tanging nabanggit na lang ng kaniyang isip.

Maya-maya ay tumuon ang kaniyang mga mata sa pisngi ng guro niya. May isang maliit na hibla ng buhok doon. I need to get it. He thought.

Kukunin sana niya ang hibla ng buhok sa pisngi nito ngunit pinigilan niya ang kaniyang sarili. Kapag kinuha niya ang hibla ng buhok sa pisngi nito, awtomatik na makakagising ang guro niya, at hindi niya hahayaang makagising ito. Natutulog ang kaniyang guro at hindi niya ito dapat gisingin. It will be disrespectful.

Nag-isip siya ng paraan kung paano niya matatanggal ang buhok sa pisngi nito. And some idea pop on his mind. I’ll just blow it.

Lumapit siya sa binata ng mas malapit pa sa kaninang kalagayan niya. Ininguso niya ang kaniyang mga labi upang mag-handa sa pag-buga ng hangin ngunit sakto naman na nag-mulat ang mga mata ng kaniyang guro.

Awtomatiko niyang binigyan ng distansiya ang pagitan nilang dalawa. “I-I’m just ge—”

Hindi na niya naituloy ang kaniyang dapat sanang ipaliwanag sa binata ngunit hindi na niya nagawa dahil yumakap na ito sa kaniyang leeg at doon ay naglapat ang kanilang mga labi.

Mulat na mulat ang kaniyang mga mata at namimilog habang patuloy lang ang mga labi nitong nakalapat sa kaniyang mga labi.

Hindi niya alam kung bakit, pero agad niyang naramdaman ang puso niyang ubod bilis ng pag-tibok. Na animo’y may kung ano sa loob niyon at hindi niya malaman kung ano. Basta animo’y tinatambol ang kaniyang puso sa sobrang bilis ng pag-tibok.

Hindi niya alam kung bakit bigla-bigla na lang ay hinahalikan siya nito, hindi naman niya ito kapatid tulad ng paghalik ng kaibigan niyang si Warren sa kinakapatid nitong si Jonaz. Bakit naman siya hahalikan ng binata.

Hindi na niya kaya ang kaniyang sarili. Sobrang bilis na ng pag-tibok ng kaniyang puso at mabilis niyang na-itulak ang binata ng buong pwersa dahilan para mag-hiwalay ang kanilang mga labi.

Kinakabahan at sobrang bilis ng tibok ng puso niya. Animo’y nahihiya ang dalawa na naiwas ang tingin sa isa’t isa.

Panay-panay ang ginagawa niyang pag-lunok, habang ang katawan niya ay nakakaramdam ng sobrang init. Pakiramdam niya ay sinisilaban ang kaniyang katawan.

“Sir, K-Ken.” He said while his voice was shaking, don’t know why. “Do you like, my lollipop.” Tanong niya dito ng hindi siya tumitingin.

Agad naman siya nitong hinawakan sa kamay niya, bago pa man siya nito mahatak palapit dito ay agad na niyang hinablot ang kaniyang kamay at mabilis siyang tumakbo palabas ng kwarto.

Takbo lang siya ng takbo habang ang puso din niya ay sumasabay sa karerang ginagawa ng kaniyang mga paa.

Dire-diretso ang ginawa niyang pag-takbo sa hanggang sa makalabas na siya ng gate ng bahay. Takbo lang siya ng takbo ng hindi niya pinapansin kung saan na siya patungo.

Hangga’t hindi nawawala ang init dito sa loob ng kaniyang katawan ay hindi niya tinigilang tumakbo. Agad hindi nawawala ang kakaibang pakiramdam dito sa loob niya ay hindi parin niya pinigilan ang pag-takbo.

Maya-maya ng siya’y mapagod. Ay agad niyang sinapo ang kaniyang dibdib na sobrang bilis ng pag-tibok. Sobra-sobrang bilis na animo’y may karera parin doon sa loob niya.

Makailang hingal ang kaniyang pinakawalan habang hinahabol niya ang kaniyang hininga. Sunod-sunod din ang ginawa niyang pag-lunok habang pinapakalma niya ang kaniyang sarili.

What is happening to me? Bakit parang

sinusunog

ang katawan ko?

Panay lang ang ginawa niyang pag-paypay sa kaniyang katawan sa init na nararamdamah niya. Sobrang init sa hindi niya malamang kadahilanan. At sa tuwing maiisip niya ang paghalik na ginawa sa kaniya ng binata ay animo’y sinusunog ang kaniyang pisngi. Sobrang init niyon.

Water. I need to get some water. Wala na siya sa kaniyang sarili kung saan na siya napadpad ng kaniyang mga paa. Basta ang nasa isip lang niya ay tubig, tubig sa pag-asang doon ay mapapawi ang init niyang nararamdaman.

Malayo-layo narin ang kaniyang nalalakad ngunit wala pa siyang nakukuhang tubig. Maya-maya ay kumalma na ang kaniyang puso, bumalik na sa normal ang pag-tibok ng kaniyang puso. Medyo hindi na rin niya nararamdaman ang init sa parte ng kaniyang katawan.

Ipinalibot niya ang kaniyang sarili sa kabuuhan ng silid.

Where is he? Where am i? Tanong niya sa kaniyang sarili habang ipinalibot pa niya ang kabuuhan ng tingin sa buong paligid.

Bumantas ang kaba sa loob ng kaniyang dibdib ng hindi niya malaman kung nasaan na siya. Ang nasa isip lang niya ay naliligaw na siya. I’m lost and i don’t know how to get back home.

Kahit kinakabahan ay nanatili siyang positibo. Hindi siya naliligaw. Alam niya ang daan pabalik sa bahay niya. Alam niya ang daan.

Hinakbang niya ang kaniyang mga paa habang palinga-linga siya sa daan. Lakad lang siya ng lakad kapit ang pananalig na makaka-uwi siya, makakabalik siya sa bahay niya.

Marami na siyang kung ano-anong lugar na nadaanan. At halos sa bawat pag-lakad niya ay nakakarating siya sa madilim na lugar. Kung saan konti na lang ang mga ilaw na naroon. Marami na rin siyang naka-salubong na mga kalalakihan na hubad ang pang-itaas na damit.

Nakikita narin niya ang mga lumang bahay na inabot na ng katandaan. At ang mga nakakagiliw na maliit na bahay kubo. Siksikan at dikit -dikit din ang mga bahay, ngunit hindi parin niya nakikita ang daan pabalik sa kaniyang bahay…

To be continued…

CHAPTER 20

Chapter 20

         HETO si Ken kagat-kagat ang kaniyang pang-ibabang labi habang paulit-ulit bumabalik sa kaniyang isipan ang mga nangyare sa kanilang dalawa ng estudyante niya. He kissed, Liam. He kissed him for god-sake.

Hindi naman niya inakala na magagawa niya iyon, nadala lang siya at natukso. Masyado kasing malapit sa kaniya ang estudyante. Hindi niya nagawang pigilan ang kaniyang sarili, kundi gawin ang nais ng kaniyang katawan.

“Damn it! Fuck it! Why did i kissed him? Why the hell am i doing? I need to explain it to him.” Agad siyang bumangon sa kama at mabilis na lumabas sa silid ng kwarto nito.

Hinanap niya sa buong bahay ang kaniyang estudyante ngunit hindi niya iyon nakita. Ang tanging nakasalubong lang niya ay ang katulong.

“Manang Helen, nakita niyo po ba si Liam?” Tanong niya sa katulong.

“Opo sir, nakita ko po siyang tumatakbo palabas ng bahay, tinawag ko nga siya pero hindi naman niya ako nilingon.” Napamilog pa ang mga mata nito ng may-maalala. “Hindi ho ba siya lumabas ng gate?”

“I don’t know,” he answered while frowning because of maid’s expression. “Why?”

““Liam, mind is like a mind of a child. Kapag lumabas siya ng bahay at napalayo-layo siya ay hindi na niya alam kung saan siya babalik. Madali siyang maligaw dahil hindi nito tinatandaan ang dinadaanan. God—” natutop pa ng katulong ang sarili nitong bibig. “Baka naman na riyan lang siya sa labas ng bahay. Alam kong hindi siya lalabas ng bahay ng wala siyang dahilan. I’ll go and look for him, excuse me, sir.”

“I’ll come with you.”

Sabay silang dalawang lumabas ng katulong at nag-hanap sa labas. Doon nila sinimulang mag-tanong sa mga guard kung lumabas ba ang binata.

At kumpirmado, patakbong lumabas ang estudyante niya. Fuck! Damn it!

“Open the gate. I’ll go find him.” Frustrated na sabi niya sa gwardya matapos ay agad niyang tinahak ang kaniyang sasakyan.

Matapos niyang makasakay ay agad na niya iyong pinaandar palabas. Mabilis ang bawat patakbo niya ng kaniyang sasakyan habang palingos-lingos sa buong paligid sinusuri niya doon si Liam.

Habang lumilipas ang mga minuto na hindi niya nakikita ang binata ay mas lalo siyang napa-frustrate. Mas lalo siyang binabanaagan ng matinding kaba at pag-aalala para sa kaligtasan ng mangmang niyang estudyante.

God! Where are you, Liam?

I shouldn’t have done that. I shouldn’t have kissed you.

Mariin ang kaniyang pagkakahawak sa manubela ng sasakyan. It’s all his fault.

Hindi na alam ni Liam kung saan siya napadpad. Kung ano na bang lugar itong kinatatayuan niya. Basta lumakad lang siya ng lumakad hangga’t kaya niya. Kanina pa siya naglalakad. Parang kanina lang ay hapon ngayon ay inabot na siya ng gabi. Ngunit hind parin niya natatagpuan ang kaniyang bahay. Hindi parin siya nakaka-balik.

Napahaba na lang ang pagkaka-nguso ng kaniyang mga labi.

Ilang minuto pa ang ginawa niyang paglalakad bago niya maramdaman ang pagod.

Nagpalingos-lingos siya sa buong paligid. May nakita siyang grupo ng mga lalaki, limang lalaki na nagkakasiyahan.

Doon siya pumunta baka may tumibig ang mga iyon kasi kanina pa siya nauuhaw. Kumakalam narin ang kaniyang sikmura at nagugutom na siya.

Matapos niyang makalapit ay nakita niyang may mga bote ng alak na nasa ibabaw ng lamesa. May tubig din don na nakalagay sa pitchel ay mayroon ding inihaw na manok na naka-patong din sa lamesa.

“Magandang-gabi ho.” Pag-bati niya dahilan para ang limang lalaki ay mapatingin sa kaniya.

Medyo natakot lang siya ng konti sa paraan ng pag-titig ng mga iyon, ’yung titig na kakaiba at hindi niya masisigurong magiging ligtas siya kapag ito ang mga naging kasama niya.

“Aba, tingnan mo nga naman ang panahon. Isang makinis at gwapong lalaki ang napadpad sa ating lugar.” Sabi ng isang lalaki pagkatapos ay tumayo ito at inakbayan siya.

Bahagya pa niyang tinabunan ng daliri niya ang kaniyang ilong sa mabahong amoy na nanuot sa kaniyang ilong. Ang tapang ng amoy, halos kayang mag-patumba ng langaw.

“Hindi pa nga nauubos ang pulutan na’ten, tapos may pulutan na naman.” Pasigaw namang sabi ng isa dahilan para mag-tawanan ang lahat.

At upang makisama, nakitawa narin siya kahit hindi niya naiintindihan ang mga pinaparating ng mga iyon.

“Umupo ka muna, iho.” Sabi ng lalaking naka-akbay sa kaniya na bahagya pang sininghot ng ilong nito ang kaniyang katawan. “Ang bango niya mga pre.” Sabi pa nito.

Siya naman ay patuloy lang ang pasimpleng pag-takip ng ilong niya gamit ang daliri, ngayon ay hindi lang katawan nito ang naaamoy niya. Naamoy narin niya ang mabaho nitong hininga.

Napapa-kunot na lamang siya sa kakaibang amoy na iyon. Kung kaninang makapatay langaw ang amoy nito, ngayon naman ay makapatay ipis ang hininga nito.

“Kuya, may tubig kayo? Painom naman ako. Kanina pa kasi ako nauuhaw.” Aniya.

“Syempre, meron.” Sagot naman nito at iginiya siya pa-upo doon sa bangkong katapat ng lamesa. Kung saan kitang-kita ng mga mata niya ang mga kalalakihang naroon. Masama mang sabihin ngunit talagang ang papangit nila. Maging amoy ng mga ito ay hindi rin maganda. Pakiramdam niya ay naroon siya sa basurahan at tanging amoy lang ng mga ito ang nanunuot sa kaniyang ilong.

Ganun pa man kahit masakit man sa ilong niya ang mga amoy ng limang kalalakihang ito, ay hindi na lang niya pinansin. Mas kailangan niyang makisama sa mga iyon dahil bukod sa nauuhaw siya, ay nagugutom na rin siya at tanging gusto lang niya ay iyong manok na naka-handa sa ibabaw ng lamesa. Pino-problema din niya kung paano siya makakabalik sa bahay niya.

“Iho, inumin mo itong tubig, para sa’yo ’yan.” Sabi nito at inabot sa kaniya ang maliit na baso na kamabaw ang dami ng laman niyon.

At dahil nga sa uhaw na uhaw siya at gustong-gusto na ng nanunuyot niyang lalamunan na maka-inom ay agad niyang tinanggap ang ibinigay nito at agad itong nilagok.

Gumuhit sa kaniyang lalamunan ang sobrang pait at sobrang hapdi. Idudura sana niya ang na-inom niya ngunit sa kasamaang palad ay nalunok na niya iyon.

“Kuya, ano bang klaseng tubig iyon, sobrang pait, meron ba kayong iba pang-tubig.” Sabi niya habang gumuguhit parin sa kaniyang lalamunan ang pait.

Nakita naman niyang nagkatinginan ang mga kalalakihan bago ang mga iyon humagalpak ng tawa.

“Pasensya na iho, ngunit wala kaming tubig, ito lang ang tubig namin.” Sabi nito at itinaas ang bote na may lamang kulay tubig sa loob.

Napangiwi na lang siya ng makita iyon. Talagang mapait iyon at gumuguhit talaga sa kaniyang lalamunan ang pait na taglay niyon.

“Tagay-tagay kana lang muna sa’men iho, at mamaya ikaw naman ang pupulutanin namin. Paliligayahin mo kaming lahat.” Sabi ng mga ito at sinegundahan naman ng pag-tawa ng karamihan.

Siya naman ay hindi maintindihan ang winiwika ng mga iyon kaya napatango-tango na lang siya at nakisabay narin sa pag-tawa ng mga iyon.

Habang narito siya ay ino-obserbahan niya ang limang lalaki. Gusto na talaga niyang kumain ng manok ngunit kailangan muna niyang mag-obserba.

Matapos uminom ng mga iyon ng mapait na tubig tsaka naman ang mga iyon kukuha ng inihaw na manok.

So…iyon ang kailangan upang makakain siya ng inihaw na manok? Kailangan niyang uminom muna?

“Para sa’yo.” Sabi ng lalaki matapos punuang muli ang maliit na baso ng mapait na tubig na iyon.

Agad naman siyang napa-ngiwi ng makita niya ang halos kamabaw na mapait na tubig sa maliit na baso.

Kaya ba niya?

Kinaya niya dahil nga gutom siya. Ginaya niya ang ginagawa ng mga lalaking iyon. Inisang lagok niya ang nasa baso. Awtomatiko siyang napa-ngiwi sa pait na halos gumuhit sa kaniyang lalamunan. Sobrang pait niyon.

Ganun pa man ay doon siya ng karoon ng tyansa makakain ng inihaw na manok.

“Uhmm..ang sarap.” Sabi niya na paminsan-minsan ay napapa-ngiti pa siya ng malasahan ang inihaw na manok. Kahit papano ay nawala naman ang mapait na likidong gumuhit sa kaniyang lalamunan.

Maya-maya pa ay nag-patuloy sila sa ganoong sitwasyon. Palagi siyang inaabutan ng mapait na tubig ng lalaki pagkatapos ay agad naman niya iyong iniinom upang makakain siya ng inihaw na manok.

Habang lumilipas ang mga minuto ay pa-iba ng pa-iba ang takbo ng kaniyang katawan. Animo’y umiikot ang kaniyang ulo at bumibigat narin ang talukap ng kaniyang mga mata. Singkit na iyon matanaw lang niya ang mga kalalakihan.

“K-kuya,” suminok pa siya ng tawagin niya ang lalaki, “ano pong tawag sa ginagawa na’teng ito?” Tanong niya kapag-kuwan.

“Inuman ang tawag dito iho, at dahil inubos mo ang pulutan namin, ngayon ay ikaw naman ang gagawin naming pulutan. Makinis ang balat mo, mabango at kaaya-aya ang istura.” Sabi ng isang lalaking umakbay sa kaniya kanina.

Gumalaw-galaw pa ang kaniyang ilong ng maamoy niyang muli ang mabaho nitong hininga. Pasimple niyang iniwasiwas ang kaniyang kamay sa mabahong amoy na dulot ng bibig nito.

Ganun pa man ay ipinagsa-walang bahala na lang niya ito at ipinag-patuloy na lang niya ang kaniyang ginagawa. Ang tawag pala sa kanilang ginagawa ay inuman. At ang kanilang iniinom ay ang mapait na tubig.

Wala na siya sa sariling huwisyo. Hindi niya alam kung bakit tila mas lalong naging mataas ang lebel ng katawan niya. Animo’y inaantok siya at nahihilo na rin siya.

Ano bang klaseng mapait na tubig ang pinainom sa kaniya? Ganito ba talaga ang epekto nito.

Maya-maya ay hindi na niya nakayanan ang kaniyang sarili. Napaka-bigat ng talukap ng mga mata niya at nahihilo na rin siya dahilan para ang katawan niya ay bumagsak sa kung saan. Hindi na niya alam kung anong nangyare. Basta maya-maya ay nararamdaman na lang niya na animo’y may bumubuhat sa kaniya.

“Put him down before i kill you.” Isang baritonong boses ang nag-pantig sa kaniyang tainga. Pilit man niyang iminulat ang kaniyang mga mata ngunit sadyang mabigat ang talukap ng kaniyang mga mata. Hinahatak siya ng antok.

“Ouch.” Daing niya ng maramdaman niyang tila bumagsak siya sa matigas na bagay.

Labis na siyang nahihilo kaya hindi na niya pinansin ang sakit sa kaniyang katawan.

“Fuck you!” Isang malakas na sigaw ng isang baritong boses ang pumailanlang sa buong paligid.

Galit na galit na bumaling ang mga titig ni Ken sa lalaking bigla-bigla na lang binitawan ang kaniyang estudyante dahilan para malaglag iyon sa lupa at narinig din niya ang pag-daing nito.

“Sabi mo ibabaw ko, ayan ibinaba ko na.” Sarkastiko naman nitong sabi habang may nakakalokong ngiti sa mga labi nito.

“You’ll regret this for hurting, Liam. You’ll regret this! Prepare to die.” He said in a deadliest tone.

Agad niyang sinugod ang limang lalaki na balak gawan ng masama ang kaniyang estudyante. Walang habas niyang binigyan ng mga malalakas na sipa at malalakas na suntok ang sinumang mag-tangkang lumaban sa kaniya.

Lahat ng mga binibitawan niya mga suntok at sipa ay talagang mabigat at malakas. Hindi pa nga niya binibigay ang kaniyang buong lakas. He just used one-eight of his strength, not his whole strength.

Kitang-kita naman niya ang lalaking bumuhat kay Liam at itong ring nagbagsak sa binata. Agad niya itong sinugod at malakas ang bawat suntok sipa na binibigay niya.

Hindi na niya nakontrola ang kaniyang sarili. Halos sobrang digin na ng mga suntok na pinapakawalan niya. At ng bibigyan niya ng isa pang malakas na suntok ang binata ay natigil siya ng marinig niya si Liam na nagsalita.

“Inuman tayo.” Turan nito.

“Get out of my sight, before i kill you.” He said deadly.

Takot na takot naman at animo’y nahulasan ang lalaki. “Patawad boss, patawad.” Paulit-ulit na banggit nito at takot na takot na umalis sa harapan nila.

Kasama ang apat na mga lalaki ay umalis ang mga iyon takot na takot. Siya naman ay agad dinaluhan ang kaniyang estudyante.

Tahimik itong natutulog sa lupa kung saan doon iyon bumagsak.

“Liam, it’s all my fault. It’s my fault, Liam.” Sabi niya habang awang-awa siya sa kalagayan ng estudyante niya. Fuck it!!!

To be continued…

CHAPTER 21

Chapter 21

          MATAPOS mabuhat ni Ken si Liam ay agad niyang tinahak ang kotse niya, binuksan ang pinto ng kotse at maingat niyang pina-upo ito.

Aalis na sana siya pero hindi niya nagawa dahil mahigpit na naka-yakap sa kaniyang leeg ang kamay nito. “Don’t leave me. Inuman muna tayo.” Anito na naka-pikit ang mga mata.

Saglit at ilang minuto lang muna siyang tumitig sa estudyante niya. “How could you be this so stupid.”  At ng makita niyang nahimbing na ito sa pagkakatulog ay agad naman niyang tinanggal ang yakap nito sa kaniyang leeg.

Pumihit siya paka-bila at aalis na sana siya ng biglang may kumalabit sa likod niya. Saktong pagharap niya tsaka naman siya nito binanatan ng isang saksak ng patalim sa kanang bahagi ng dibdib niya.

He grunted in pain, but didn’t mind it at all. Agad niyang kinuha ang kamay ng sumaksak sa kaniya at agad niya itong pinilipit. Malakas niya itong tinuhod sa tiyan dahilan para mapadaing iyon sa sobrang sakit.

Maya-maya pa ay sumugod na rin ang mga kasama nito. Ang kasama nitong apat na lalaki at ngayon ay nadagdagan pa. May mga hawak ang mga iyon ng patalim ngunit siya’y wala.

Hindi iyon naging problema sa kaniya para sumuko sa mga ito. Isang nadimonyong ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi at agad niyang sinugod ang mga iyon.

Iwinasiwas ng isang lalaki ang kustilyo nito ngunit agad naman niyang naiwasan, tinadyakan niya ito at malakas na sinipa sa tiyan.

Akmang susugod naman ang isa upang saksakin siya ngunit agad naman niya itong naiwasan, sabay malakas na sinuntok sa mukha.

Marami pang sumugod at nag-tangkang dagdagan ang sugat sa kanan niyang dibdib, ngunit lahat ng nagtangka ay daing-daing ng mga ito ang natamong malalakas na sipa, tadyak at suntok na ibinigay niya.

Ng makita niyang walang malay ang mga kalalakihang naroon ay pumihit na siya patalikod at sumakay sa kaniyang sasakyan.

Napatitig siya sa dugong umaagos sa kaniyang damit na nagmumula sa sugat sa kanang dibdib niya. Ganun pa man ay wala siyang ginawa doon, hinayaan lang niya itong mag-dugo, at hindi nagawang alalahanin ang kaniyang sarili.

Ang tangi at unang-unang inaalala lang niya ay walang iba kundi ang estudyante niyang nakasakay dito sa loob ng kotse niya. Lasing at kung hindi pa niya ito nahanap baka nagawan narin ito ng masama ng mga lalaking iyon.

Bakit ba naman kasi ganito mag-isip ang binata? Bakit ganito pa ito ka ignorante?

Agad niyang pinaandar ang kaniyang sasakyan, upang umalis na sa lugar na ito, baka mapatay pa niya ang mga kalalakihang balak gawan ng masama ang kaniyang estudyante.

Inilabas niya ang kaniyang telepono sa loob ng bulsa ng suot niya pang-ibaba. Agad niyang dinial ang numero ng telepono ng yaya ni Liam.

Matapos ang ilang minuto ay sinagot din iyon ng katulong. “Sir, did you find him? Did you find, Liam? Is he with you?” She asked panicking.

“Don’t worry, manang Helen. Liam is right here with me now, and i just want you to know that i can’t bring him home. Maybe i’ll bring him home tomorrow.” He said.

“Salamat naman sa Diyos, i’m rest assured that, Liam is there with you.” She said with a sighed of relief.

He then ended the call. Get the phone back in his pocket and drive the car as fast as he could.

Ilang minuto lang ang kaniyang ginugol ay agad na niyang narating ang sarili niyang bahay. Ang bahay na pinagawa niya para sa kaniyang sarili.

Matapos niyang marating ang lugar ay agad siyang bumaba ng sasakyan. Umikot siya sa kabila at binuksan ang pinto. Agad niyang binuhat palabas ang kaniyang estudyante pagkatapos ay kalong-kalong niyang dinala ito patungo sa loob.

Fuck! He’s heavy. Mahilig ba naman kasi ito sa mga matatamis ayan tuloy at nahihirapan siyang buhatin ang binata.

Ganun pa man ay naka-yanan naman niyang dalhin ang binata hanggang sa makarating silang dalawa sa kaniyang kwarto. Agad niyang hiniga ang estudyante niya ng dahan-dahan.

At nang mahiga niya ito, agad naman din niyang pinaka-titigan ang mukha ng binata. He’s really innocent but sadly stupid. Hindi niya alam ang nangyare kanina kung bakit ganito ja lang ito kalasing at nangangamoy alak ang hininga nito.

Alam niyang dahil ignorante ito ay nababatid niyang pumayag itong makipag-inuman. At dahil nga mangmang ito ay hindi nito alam kung anong ginagawa nito. Magagawan na lang ito ng masama ng mga lalaking iyon ay wala pa itong kaalam-alam.

He just heaved a deep sigh, “as long as your safe, i can have a relief breath.”

“Naiinitan ako. Ang init.” Nakapikit na sabi nito.

Agad naman siyang nag-alala. Makikita sa mukha ng binata ang tumatagastas na pawis. At maging ang leeg nito ay namamawis din. Siguro ay dahil ito sa alak na nainom nito kanina.

“Ang init, ang init. Naiinitan ako.” Pabulong pa nitong sabi habang patuloy lang naka-pikit ang mga mata. Sinusubukan din nitong hubarin ang damit nitong suot.

Wala ng pag-aalinlangan pa. Agad niyang hinubaran ng damit ang estudyante niya dahilan para ang makinis at maganda nitong katawan ay bumungad sa kaniyang mga mata.

Hindi ma niya aminin ngunit naakit siya, naakit siya sa kinis at puti ng balat nito. Maging doon sa mapupula nitong utong. Damn it!

Hindi niya magawang iiwas ang kaniyang paningin, basta panay lang ang ginagawa niyang pag-titig habang patuloy ang ginawa niyang pag-lunok.

Damn this! Why is he felt seduced.

Dumadagdag pa sa pang-aakit na nararamdaman niya ay iyong pawis sa katawan ng binata. Kumikinang ang pawis nito at talagang siya’y naakit.

Hindi niya ito dapat maramdaman pero bakit ganito? Bakit narararamdaman niya ang mga bagay na ito? It doesn’t felt right. It wasn’t right!

“It’s hot, it’s hot.” Patuloy naman nitong daing na nagkukumahog na ibinababa ang suot nitong pang-ibaba.

Mas lalong nadagdagan ang frustration na nararamdaman niya. Mas lalong bumibilis ang tibok ng kaniyang puso. At nagiging panay-panay ang kaniyang pag-lunok.

What should he do now? Damn it!

“Ang init.” Reklamo pa nitong muli.

Kahit sinagad na niya ang aircon ay naiinitan parin ito, siguro nga ay dahil iyon sa alak na nainom nito.

“Take off my clothes. It’s hot. So…hot.”

Damn it. Fuck.

Walang pag-alinlangan niyang hinubad ang suot nitong pang-ibaba, hanggang sa tuluyan na niyang mahubad ang pang-ibaba nito. Tanging boxer na lang nito ang makikitang suot. Hinubad narin niya ang sapatos ng binata. Pero sa huli, naiinitan parin ito. At sa nakakagulat na parte, ito na ang nag-hubad ng boxer nito dahilan para wala na itong damit na tumatabon sa kaselanan nito.

Liam is now fully naked. And now Ken eyes is roaming all over the hotness of his student body.

Ilang minuto pa niyang pinaka-titigan ang katawan ng estudyante niya. Fuck! Agad niyang naiwas ang tingin niya ng mapag-tantong masyado na siyang naka-titig.

“It’s still hot. Still hot. I want to take a bath.” Reklamo pa nitong muli.

Hindi naman niya masasabing pinag-lalaruan lang siya ng kaniyang estudyante. Bukod sa lasing ito at hindi nito alam ang ginagawa. Makikita din sa kabuuhan ng katawan nito ang mga tumatagtak na pawis.

“Fuck it. Fuck this.”

Nilapitan niya ang binata at maingat niya itong binuhat. Ramdam na ramdam niya ang mainit at namamawis nitong katawan habang kalong-kalong niya ang kaniyang estudyante.

Hindi maipaliwanag ang pagkalabog ng kaniyang puso sa loob ng kaniyang dibdib. At ang kaniyang pagkalalaki na unti-unti ng nabubuhay. It’s getting bigger and bigger to become harder and harder.

Fuck this! Fuck this moment!

Pagka-pasok niya sa bathroom ay maingat niyang inilagay ang kaniyang estudyante sa bathtub. At doon ay kailangan niyang mag-sakripisyo na paliguan ito. At kailangan niya rin tiisin ang pagkalalaki niyang umiigting na sa haba at laki. At kundi tiisin ang namumuong pagnanasa niya sa kaniyang estudyante. Ang mag-timpi at tiisin ang kaniyang sarili.

Nag-lalakbay ang kaniyang mga kamay habang pinaliliguan ang kaniyang estudyante. Doon ito naglalakbay sa makinis at malambot na dibdib ng binata.

Nakakaramdam siya ng kakaibang init sa loob ng kaniyang katawan sa tuwing masasanggi ng kaniyang palad ang utong nito.

Wala siyang ginawa kundi ang mapamura ng mapamura lang sa kaniyang sarili. At mas lalo pang tiisin at habaan ang kaniyang pasensya upang mapigilan ang sarili sa pag-gawa ng masama. Kailangan niyang pigilan ang pagnanasa para dito.

Maya-maya ay nakita naman niyang gumaan na ang pakiramdam ng binata. Naka-pikit lang ang mga mata nito pero makikitang payapa na ito habang nakababad ang katawan sa tubig.

Siya naman ay hindi parin mapigilan ang kaniyang pagkalalaki, pero ganun pa man ay pasalamat siya na kaya pa niyang tiisin at mag-timpi ng kaniyang sarili. Kung hindi baka kanina pa niya nagawa ang binabalak ng madumi niyang isip.

At upang hindi ito mag-kasakit sa kakababad ng katawan nito sa tubig ay agad na niya itong iniahon habang buhat-buhat parin niya.

Hindi niya ito magawang tingnan, diretso lang ang tingin niya. Labis-labis na nga ang frustration na nararamdaman niya, dadagdagan pa ba niya?

Diretso siya sa cabinet, binaba muna niya ito saglit at pinatayo. Ngunit dahil hindi nga nito kayang tumayo ay agad itong napayakap at bumagsak sa katawan niya. Agad niyang naiyapos ang kaniyang kaliwang kamay sa balakang nito upang suportahan ito sa pag-tayo.

Tiningnan muna niya ang binata. Ganun parin ito, tulog parin…mahimbing na natutulog.

Nagpakawala na lang siya ng buntong hininga. Habang yakap-yakap niya ito ay siya namang pagkuha niya ng tuwalya upang tuyuin ang katawan ng binata. Matapos niyang matuyo ay agad niya itong binuhat at maingat muling inihiga sa kama. Saglit muna niya itong pinaka-titigan bago siya umalis at bumalik sa drawer.

Naghalungkat siya ng mga damit niyang maaring mag-kasiya sa estudyante niya. At pagkatapos niyang makuha ay muli siyang bumalik sa kama kung saan naka-higa ang kaniyang estudyante.

Agad niya itong sinuotan ng boxer. Dapat nga ay hindi siya naka-tingin dito habang binibihisan ang binata, ngunit ang mga mata niya ay hindi niya magawang mailayo sa katawan ng binata.

Pagkatapos niyon ay damit naman nito ang sinuot niya sa katawan nito. Habang ginagawa niya iyon ay panay ang kaniyang pag-lunok. Panay ang ginagawa niyang pagpipigil sa sarili. Bago siya naka-hinga ng maluwag at kinukutan ang binata.

Saglit siyang napatitig sa mukha nito. Ang mga titig niya ay bumaba sa matangos nitong ilong. Pababa ng pababa hanggang sa marating niya ang mga labi nito. Ang mamula-mulang labi ng binata. Ang labi nitong matagal na niyang pinag-nanasaan.

God his lips! God!

Naalala tuloy niya ’yung ginawa niyang pag-halik sa estudyante niya. Ang malalambot nitong labi na lumapat sa mga labi niya. At matamis iyon sa kaniyang panlasa. Matamis ang mga labi nitong gustong-gusto niya.

Nalaman na lang niya ang sunod niyang ginawa ng dumukwang siya at inilapat ang kaniyang mga labi sa mga labi ng binata. Ganoon parin, malambot at matamis parin ang mga labi nito. At masarap parin itong halikan. Sobra..

Inilayo niya ang mga labi nito sa mga labi ng kaniyang estudyante bago niya ito pinaka-titigan.

“I don’t know what happening to my body. To me. I don’t know why i felt this kind of feeling towards you. I don’t know what to do, i don’t fucking know. All i know is i want you, i want to be with you. Ayaw kitang makitang nasasaktan. Ayaw kitang makitang may kasamang iba, at mas lalong ayaw kitang hinahawakan ng iba. Liam, handa akong makapatay, handa akong makapatay ng tao kung sakaling gawan ka nila ng masama. Handa ko silang bugbogin at putulin ang kanilang mga kamay kung sakaling hawakan ka nila. From now on, i’m claiming you as mine. And mine alone, i don’t share, Liam. I don’t fucking share with others.” He sincerely said before left the bedroom and went to the bathroom to bathe himself. And to do stop his groin manhood, his erect cock. Maybe a quicked màsturbation…

To be continued…

CHAPTER 22

Chapter 22

         NAGISING si Liam kinabukasan. Naikusot-kusot pa niya ang mga mata at halatang inaantok pa. Animo’y binibiyak din ang kaniyang ulo dahil ramdam niya doon ang hapdi, kirot at konting sakit.

Ganun pa man ay siguro kailangan lang niya ng tulog. Kailangan lang niyang matulog pang muli.

Naka-pikit parin ang kaniyang mga mata at bumaling sa kabila, habang may yakap-yakap.

Kahit naka-pikit ang kaniyang mga mata ay unti-unting kumorba iyon ng pagka-kunot ng noo. Masyadong malaki at matigas kasi itong nahahawakan niya, itong nayayapos niya.

Lumaki na ba si Ken-Ken niya? Di’ba dapat malambot si Ken-Ken niya? Bakit matigas itong nahahawakan niya?

Kinapa-kapa pa niya habang naka-pikit ang kaniyang mga mata.

“Fuck! It hurts.” Rinig niyang daing niyon dahilan para matanggal niya ang kamay at maimulat ang mga mata.

Laking gulat niya ng makita niya ang kamukhang-kamukha ng guro niya. Sapo-sapo nito ang kanang dibdib habang makikita sa mukha nito ang sakit nitong nararamdaman.

Si Ken-Ken, ang monkey toy niya ay lumaki na. Naging kamukha na ito ng guro niya. Naging kamukha na ito ni sir. Ken.

“Ken-Ken.” Sinuri pa ng mga mata niya ang kabuuhan nito. Sinapo niya ang mag-kabilang pisngi at animo’y sinusuri niya ang kabuuhan ng mukha nito. Masyado din siyang malapit sa binata. Na halos ilang pulgada na lang ang layo ng mukha nila sa isa’t isa.

“What do you think you’re doing?” He asked.

Mas lalo pang namilog ang kaniyang mga mata ng marinig ang kaniyang Ken-Ken, ang monkey toy niyang naging tao na nakakapag-salita din tulad niya.

“Ken-Ken? How could you be like this. Pa’nong naging tao ka? Is there miracle happen?” He said still in shocked.

“What are you saying, stupid?” Binatukan siya ng mahina nito dahilan para mapa-pout siya at mapa-kamot sa sariling ulo. “I’m not a monkey toy, i’m not Ken-Ken. I’m your professor.” Ken said while rolling his eyes.

Mas lalo namang siyang napa-nguso at isang beses pa niyang muling sinuri ang guro niya. Baka, nagbibiro lang ito. Baka ito talaga ang monkey toy niya. Ganoon kaya ’yung mga napapanood niya sa tv.

“Are you really my professor?” He asked again innocently.

Ginulo naman nito ang buhok niya. “Do you want a punishment?” He said scarying him.

“You’re really my, professor. No need for punishment sir. Ken.” Agad niyang sabi at malawak na iningiti ang kaniyang mga labi dahilan para maningkit ang kaniyang mga mata.

Nakita niyang ipinaikot lang nito ang mga mata sa kawalan.

“Hmpp.”

Maya-maya ay napalibot niya ang mga mata sa kabuuhan ng silid. Nag-tataka kung bakit ibang iba ito sa kwarto niya. Disensyo, pagkakayos ng mga bagay-bagay ay iba talaga.

“You’re here at my house, inside my bedroom.” Sabi nito na iyon palang sana ang itatanong niya.

Agad naman siyang nag-karoon ng kasagutan para doon. Napatango-tango na lang siya at muling bumaling ang kaniyang titig sa guro niya.

Bumaba ang kaniyang mga titig sa kamay nitong naka-sapo sa kanan nitong dibdib. Napa-kunot naman ang kaniyang noo. Iyon ’yung nahawakan niya kanina di’ba? Tama iyon nga iyon.

“Sir,” pagtawag niya dito. “What happened to that.” Tinuro niya ang kanang dibdib nito. “Why did you grunt in pain, earlier?”

“It’s nothing.” Sagot nito ngunit hindi naman siya naniwala.

Agad niyang tinanggal ang kamay nitong naka-sapo sa dibdib nito at mabilis niyang tinaas ang damit nitong suot hanggang sa makita niya ang kanang dibdib nito na may malaking sugat.

Namilog pa ang mga mata niya. “Sir…” Ang tanging nabanggit na lang niya.

Agad naman nitong binaba ang damit nitong suot. “Don’t worry, i doesn’t feel hurt.” He said like he had no wounds at all.

“Anong wala? Ang laki kaya ng sugat.” Aniya. “I’ll go and get some first aid kit. Kailangan malagyan ng gamot ’yang sugat mo.” Dugsong pa niya at daglian siyang bumaba ng kama.

Hinanap niya sa buong kwarto kung mayroong first aid kit doon. At laking ngiti ng kaniyang mga labi ng mayroon siyang makita.

Agad niya itong kinuha at mabilis na bumalik sa kama, agad siyang sumampa doon.

“Take off your clothes, sir. I’ll dressed your wounds.” He said but his professor didn’t give him attention. He just ignore him.

Agad siyang lumapit sa binata at itinaas niya ang damit nito.

“What are you—”

Hindi na nito natuloy ang iba pang sasabihin ng matanggal na niya ang damit ng guro niya. Agad niyang kinuha ang first aid kit.

Tatayo pa sana ang guro niya, kaya agad siyang pumwesto sa gitnang bahagi ng katawan nito, upang hindi maka-alis ang guro.

“You can’t leave sir. Ken. I need to dressed your wounds.” He said.

“G-Get o-off me.” He said while stampering. May diin din ang boses nito.

Pero ganun pa man ay hindi siya nagpadala sa takot. May malaki kaya itong sugat. Hindi naman pwedeng hayaan na lang niya ito. Baka kung ano pang mangyare doon.

“No, sir. Let me dressed your wound.” Agad niyang kinalikot ang first aid kit.

Alam naman niya kung ano ang inilalagay sa sugat. Malabo na sa kaniyang alaala o sadyang panaginip lang niya iyon, na noong bata pa siya ay lagi siyang nadadapa. Kaya lagi siyang nagkakaroon ng sugat at ang kaniyang ina ang laging taga-linis bg sugat niya. Ito din ang nag-turo sa kaniya, kung paano gamitin ang first aid kit.

Buong pag-pipigil ang ginagawa ni Ken sa kaniyang sarili. Halos namamawis na rin ang kaniyang noo maging ang kaniyang leeg sa posisyon nilang dalawa ngayon ng estudyante.

He was frustrated at this moment. Liam is sitting on his groin, he’s sitting directly on his cock.

Pinilit niyang hindi makaramdam ng kakaiba. Pilit niyang tinitiis ang kaniyang sarili upang hindi nito maramdaman ang alaga niya sa gitnang bahagi ng kaniyang katawan.

Mariin ang ginawa niyang pagkaka-kuyom ng kaniyang kamao. Habang tinitiis at pinipilit na hindi mabuhay ang pagkalalaki niya kung saan doon naka-upo ngayon ang kaniyang estudyante.

Hindi na siya nakapag-salita. Basta iniwas niya ang tingin at ibinaling sa ibang direksyon, habang ang binata ay sinisimulan ng dampian ng gamot gamit ang bulak ang kaniyang sugat.

Sunod-sunod ang ginagawa niyang pag-lunok. Fuck! Fuck! Fuck! My cock! It’s getting stiffer.

Napabaling siya sa binata ng may kakaiba siyang naramdaman sa sugat niya. Nakita niya itong hinihipan ang sugat niya dahilan para mag-taasan ang mga balahibo sa batok niya maging sa kaniyang mga braso.

Kakaibang sensasyon ang nararamdaman niya ngayon. Kakaibang nararamdaman ang ipinaparamdaman nito ngayon. Fuck!

Mas lalong hindi na niya mapigilan ang kaniyang sarili. Mas lalong nabubuhay ang alaga niya sa gitnang bahagi ng kaniyang katawan. Lalo na ng mag-lumikot ito habang naka-upo sa kaniyang mga hita, sa sentro ng kaniyang pagkalalaki.

Mas lalong naging madiin ang pagkakakuyom ng kaniyang kamao. Pilit pinipigilan ang kakaiba niyang nararamdaman. Ang pagka-buhay ng kaniyang pagkalalaki. Fuck! I can’t hold it! I can’t hold it!

Seryoso lang si Liam habang dinadampian niya ng gamot ang sugat ng binata. At paminsan-minsan niya ay hinihipan nito ang sugat niya. May minsan kasing nag-sabi sa kaniya, na ito ang mabisang paraan upang mabilis gumaling ang sugat at hindi na nito maramdaman ang sakit.

“Masakit parin ba?” Inosenteng tanong nito habang hinuhuli ng kaniyang mga mata ang malikot nitong mga mata.

Kita niya rin na namamalisbis na ang pawis sa noo nito. At nakikita niya rin na panay ang ginagawa nitong pag-lunok. Ang adamsapple nitong bumababa pagkatapos ay tatas.

Kumuha siya ng bulak at seryoso niyang pinunasan ang pawis sa noo nito. Maging sa leeg nito pababa sa dibdib nito.

Bigla-bigla ay namilog na lang ang kaniyang mga mata. Namilog ito sa gulat at unti-unting kumunot ang kaniyang noo.

Binalingan niya ng tingin ang guro niya na ngayon ay seryosong naka-tingin din sa kaniya, bago bumaba ang kaniyang tingin sa inuupuan niya.

Ramdam niyang may bigla na lang matigas na bagay doon, at nararamdaan din niyang mahaba iyon.

“What was that?” He asked still shocked.

Agad naman itong tumayo dahilan para matanggal siya sa pagkaka-upo sa mga hita ng binata.

Gulat na napabaling ang kaniyang mga titig sa binata, bago bumaba ang kaniyang tingin sa gitnang parte ng katawan nito. Kitang-kita ng inosente niyang mga mata ang malaking bukol doon na kanina niyang matigas at mahabang naramdaman.

“W-What was that?” Turo niya sa gitnang bahagi ng katawan nito kung saan naroon ang pagkalalaki nitong tayong-tayo at handa ng lumaban.

“I’ll go get some food. J-Just, y-you w-ait.” He said then immediately run towards the door and he exited himself.

Siya naman ay malawak ang pagkaka-kunot ng kaniyang noo habang patuloy paring nasa kaniyang isip ang kaninang naramdaman niya at nakitang bumubukol sa suot nito.

Ano iyong matigas at mahabang nasa loob ng suot nitong pang+-ibaba? Ano iyon? Bakit ang tigas? Bakit ang haba? Sandata ba iyon?

Napakamot na lang siya sa sariling buhok nang lahat ng kaniyang mga tanong ay hindi nabigyan ng kasagutan.

Napa-pout na lang siya at inayos na lang niya ang pagkaka-lagay ng mga gamot sa first aid kit. Habang hindi parin niya makalimutan ang kaninang naramdaman…

Halos pauulit-ulit nakapag-mura si Ken. Like fuck! Fuck you cock. Fuck you for erecting!

Ikinalma muna niya ang kaniyang sarili. Paulit-ulit siyang bumuga ng marahas na hininga. At ang kaniyang pagkalalaki na nag-uumigting na sa haba at laki ay kailangan niyang gawan ng paraan.

Kailangan niyang uminom ng gamot para sa pagkalalaki upang huminahon ito at tuluyan ng lumambot.

Kabibili palang niya ng gamot na ito sa kaniyang kaibigang si Luis. Magaling ang kaibigan niyang iyon pag-dating sa pag-gawa ng mga epektibong gamot. Kaya wala na siyang pangamba.

Agad niya iyong inilabas at kumuha ng kapirasong gamot sa lagayan niyon. Agad niya itong ininom kasabay ng tubig.

Dalawang oras ang itatagal nito. At dalawang oras din niyang hindi mararamdaman ang paninigas ng kaniyang pagkalalaki. Mainam na ito para sa kaniya upang hindi na niya problemahin ang pagkalalaki niya.

Matapos niyang maka-inom ay agad niyang naramdaman ang kaniyang pagkalalaki na unti-unti ng kumakalma. Maging ang katawan din niya ay kumalma na.

Napangiti na lang siya habang naka-tingin sa hawak niyang bote ng gamot. “Thanks to you, bud Luis. You did not let me down. This medicine is really effective.” He said to himself then he put back the medicine inside his pocket.

Matapos niyang malaman na kalmado na ang kaniyang sarili. Ay agad siyang nag-tungo sa kusina, sa ref at nag-tingin ng pagkain na maari niyang ipakain sa kaniyang, bisita.

But there no left over food. It just beer in can, some raw food. No chocolates but, there’s lollipop in there.

Actually he don’t like eating lollipop, and he really dislike it. He just bought this because someone likes to have this lollipop. And that someone is he claimed as his own.

Inilabas na lang niya ang kaniyang telepono at um-order na lang siya ng pagkain sa restaurant ng kaniyang kaibigang si Gord.

Matapos um-order ay mga ilang minuto pa ang lumipas ng ito’y makarating.

Agad niyang kinuha iyon at inilabas sa paper bag na pinag-lalagyan niyon. Inilagay niya iyon sa plato, at inilagay naman niya ang platong may pagkain sa tray.

Dahil nga personal na si Gord ang nagdala ng order niya, ay inutusan niya rin ang kaibigan na dumaan upang bumili ng gatas. He knows that Liam likes to have milk early in the morning. So he did buy some milk for him.

Matapos niyang maprepara ang lahat. Bitbit-bitbit iyon ay agad niyang dineretso ang pagkain sa loob ng kaniyang kwarto kung saan naroon ang binata.

“Here’s the food.” He said the moment he entered the room.

Agad naman nag-ningning ang mga mata nito at agad tinanggap. “Thank you, sir Ken.” He said then immediately dine in.

Habang kumakain ito ay napapansin niyang may binabalingan ito ng tingin. At ng mahuli niya ang mga mata nito, ay bahagya siyang nagulat. Dahil ang binabalingan nito ng titig ay walang iba kundi ang gitnang parte ng katawan niya. Ang sentro ng kaniyang pagkalalaki…Fuck!

To be continued…

Sorry na delay update. Hehe! Some problem at home.

CHAPTER 23

Chapter 23

      LIAM was still confused about that. About the center of his professor’s body.

Habang kumakain nga siya ng almusal na ibinigay nito sa kaniya ay hindi niya maiwasan ang mapa-tingin sa gitnang parte ng katawan nito na natatabunan lang ng suot nitong boxer.

Hindi man katulad ng dati ngunit may bumubukol parin doon. Hindi man kasing laki ng dati ngunit masasabing malaki parin ang bumubukol doon.

Kinakain siya ng kuryosidad habang paulit-ulit niyang binabalingan ang gitnang bahagi ng katawan nito. Gusto niyang makita ’yung nasa loob niyon. Gusto niyang makita!

“Liam!” Rinig niyang malakas at madiing pasigaw na sabi ng kaniyang guro dahilan para mapabaling siya dito sa gulat. Inosenteng nag-tatanong ang mga mata niya sa binata. “D-Don’t l-looked at what you’re looking, earlier.” He said.

“But,” muli niyang binalingan ang gitnang bahagi ng katawan nito at inosenteng binalik niya ang mga titig sa kaniyang guro. “I want to know, what is inside your boxer. I want to see it.” He said innocently. Walang makikitang bahid ng maduming isip. Talagang inabot lang siya ng kuryosidad na makita ang gustong makita ng kaniyang mga mata. At malaman ang gusto malaman ng kaniyang isip.

Akmang hahawakan niya ang malaking bukol sa boxer nito ay agad nitong nahawakan ang kaniyang mga kamay. Naka-pout na tumingin siya dito.

“D-Don’t t-touched it!” He said frustratedly, looking at him in shocked.

Mas lalo pumailanlang ang pagiging curious niya sa bagay na nasa loob ng boxer nito. Mas lalong tumindi ang kaniyang kagustuhan na makita iyon.

“Sir, let me see it. Or let me just touched it.” He pleaded innocently.

Hindi na alam ni Ken kung ano ang kaniyang iisipin sa binatang ito. Nagre-request ba naman itong hawakan ang kaniyang pagkalalaki? Titigan man niya ito sa mga mata ay walang mababasang maduming intensyon ang binata. Bagkus ay ang inosente at curious nitong bakas ng mukha ang kaniyang nakikita.

How could be his student to be this naive and innocent? How could he be so naive when it comes to this? Kailan ba ito mumulat sa kamunduhan? Kailan ba ito matutong mahiya? At kailan nito malalaman ang tama at mali?

“Liam,” humugot muna siya ng malalim na hininga bago niya muling binalik ang pagkaka-titig sa kaniyang estudyante na inosenteng naka-tingin sa kaniya na animo’y nangungusap ang mga mata. “May mga bagay, lalo na ang parte ng katawan na hindi mo pwedeng makita. Pribadong parte iyon ng katawan, tanging ang mag-kasintahan, o mag-asawa ang pwedeng makita ang mga pribadong iyon. At sa sitwasyon nating dalawa. You’re so innocent, naive, slowpoke and even stupid. Seeing the center of my body, won’t do any good to you. Madudumihan lang ang isip mo.”

“So please. Don’t request again to see this. I don’t want to get you mind dirty.”

Natapos na siyang nag-sasalita ngunit ito ay naka-tingin parin sa kaniya. Animo’y iniisip parin ang kaniyang mga sinabi.

“Okay, sir. I understand.” He responded.

Pinisil niya ang pisngi nito matapos ay ginulo ang buhok nito. “I want you just like this. Innocent and adorable.”

Napa-pout naman ito at muling inayos ang nagulong buhok. Siya naman ay sa wakas naka-hinga narin ng maluwag. Salamat at napaliwanagan na niya ito, sana nga lang hindi na muling pumasok sa isip nito. At muling irequest sa kaniya na makita nito ang kaniyang pagkalalaki. Dahil baka kapag dumating ang mga araw na iyon, ay hindi na niya magawang pigilan ang kaniyang sarili. At kundi ang ipakita dito ang gusto nitong makita. Ang kaniyang pagkalalaki na nag-uumigiting sa haba at laki…

Matapos kumain ni Liam ay narito parin siya sa loob ng kwarto ng binata. Bumaba siya ng kama at inihakbang ang kaniyang mga mga paa palapit sa mga bagay na naroon sa kwarto ng binata.

Napunta siya sa mga picture frame kung saan naroon ang litrato ng guro niya. Hinawakan niya ang isang litrato kung saan nasa highschool palang ang guro niya.

Talagang hindi ito mahilig ngumiti. Pero ganun pa man ay taglay parin nito ang natural na kagwapuhan.

“Sir, you look handsome here.” Pagbaling niya sa kaniyang guro at bahagya pa niyang tinaas ang litrato nito.

Nakita naman niyang humulma ang ngiti sa mga labi ng guro niya. Agad niyang ibinalik ang litrato sa dati nitong gawi at humakbang palapit sa kaniyang guro.

“Sir, you smiled again.” He said eyes widened.

“Of course. Get used to it, because from now on, i’ll smile much more.”

Malawak at matamis naman ang kaniyang pag-ngiting ginawa. Agad tumaas ang kaniyang kamay at pinisil ang pisngi ng binata dahilan para mapadaing ito.

Kita niya ang pulang marka sa pisngi nito. Mukhang napa-lakas yata ’yung pag-pisil niya. Hmm.

“Sorry sir, napalakas.” Sabi niya at hinawakan ang magkabilang balikat ng binata, tumingkayad at hinalikan niya ito sa pinsngi kung saan niya ito pinisil kanina.

Ken was stunned at that moment. He didn’t prepare himself for that. He didn’t know, Liam will did it to him.

“You…”

“My mom said, just to get rid of pain kissed it and it won’t hurt anymore.” He said, genuine smile on his lips.

Awtomatiko niyang naiwas ang tingin, ibinaling sa ibang direksyon. Nag-lumikot din ang kaniyang mga mata.

“Sir…” Pag-tawag nito sa kaniya. Nilingon niya ito saglit matapos mapalunok bago niya muling iniwas ang tingin. “You have a red stain on your cheeks. Naging dalawa na, magkabila pa.” Sabi nito at nagulat na lang siya sa sunod nitong ginawa. Hinalikan nito ang magka-bila niyang pisngi dahilan para mas lalo siyang mag-init. Mag-init ang kaniyang mga pisngi.

Agad niyang iniwasan ang binata. “Don’t kissed me and it may not fade away.”

Tumigil naman ito at pumirmi sa isang tabi. Kita niya rin ang pag-pout ng binata. Ang pag-haba ng nguso nito.

Wala naman silang gagawin, it’s holiday. Kung sakali naman niyang muling tuturuan ang estudyante niya, alam niyang mas lalong hahaba ang pagkaka-nguso ng labi nito.

“Liam,” pag-tawag niya sa binata dahilan para mapatingin ito sa kaniya. “Let’s go, somewhere else. I have something to teach you.. the one that i promise to teach you.” He said.

Umakto naman itong nag-iisip. Ngunit sa huli ay pumayag rin ang kaniyang estudyante.

“Sir, where are we going?” Tanong nito matapos nilang makalabas ng kwarto niya.

Hindi naman siya umimik. Diretso lang siya hanggang sa maka-pasok silang dalawa sa isang silid.

Manghang-mangha si Liam sa mga nakikita ng simulang itapak niya ang kaniyang mga paa sa silid na iyon. “Wow…” Naipalibot pa niya ang kaniyang mga mata sa kabuuhan ng silid.

Full of paintings and arts. A well to be said fine and good arts. They’re so beautiful and dazzling. An arts and paintings that give shine to the room.

“Who did this sir?” Tanong niya sa kaniyang guro ng hindi man lang itong tinitingnan. Tanging nakabaling lang siya sa mga magagandang disenyo doon.

Lumapit siya sa isa at excited niya iyong hinawakan. Sobrang ganda. Sobra-sobra.

“Yes, do you like it.” He said. “And do you want to learn it?”

Agad namang nag-pantig ang kaniyang mga tainga at mabilis siyang lumapit sa kaniyang guro. Kumapit siya sa laylayan ng damit nito at animo’y nagpapa-cute siya sa guro. “Teach me how sir, please.” He said with round and adorable looks.

Sumilay naman ang ngiti sa mga labi nito. Doon ay mas lalong umusbong ang pagka-gwapo ng binata. Mas lalong gumagwapo ito kapag ngumingiti.

“Come on, let me teach you know.” He said then tapped his hair.

Pina-upo siya ng binata kaharap ang pag-guguhitan niya at hawak-hawak ang paint brush. It’s all set.

Naalala pa nga pala niya na ito ang pangako sa kaniya ng guro. Ang pag-tuturo sa kaniya kung paano gumuhit ng mas maganda pa sa guhit niya. Tinutupad lang pala nito.

Excited na siya. Ang mga ngiti sa kaniyang mga labi ay hindi mawala-wala.

Hinawakan ni Ken ang kaniyang mga kamay na may hawak ng paint brush. At doon ay sinimulan na siya nitong turuan.

Lahat ng atensyon niya. Buong-buo ay naka-tuon lang dito. Naka-tuon lang sa ginagawa niya.

Maraming mga binanggit sa kaniya ang kaniyang guro. Kung paano magiging maganda ang isang pinipinta. Lahat naman iyon ay tinatandaan niya. Lahat-lahat.

Nasa likod si Ken ng kaniyang estudyante, habang hawak-hawak niya ang kamay nito at tinuturuan ang binata sa pag-pinta. Sinasabi niya dito lahat ng mga nalalaman niya at ito naman ay walang sawang nakikinig sa kaniya.

Maya-maya, lumipas pa ang ilang minuto ay nalaman niya na ang kaniyang pagkalalaki ay masyado palang naka-dikit sa likod ng binata. At doon ay naramdaman niya ang kaniyang katawan na unti-unti na namang nagre,-react sa mga nangyayare.

Damn! The pills. Dalawanr oras lang ang itatagal ng epekto ng pills na ininom niya. At ramdam niya lampas dalawang oras na siya. At unti-unti na niyang nararamdaman ang kaniyang pagkalalaki.

Kung kailan maganda na ang momentum. Kung kailan romantiko na tsaka naman mag-re-react ang kaniyang pag-kalalaki. Damn it.

Kahit hindi pa niya gustong bitawan ang mga kamay ng binata ay nabitawan niya. Bago pa man nito maramdaman ang pagkalalaki niyang unti-unti na namang nabubuhay. Damn it

“Suit yourself, Liam. I’m just here to looked at you.” He said then he just stood up and watch him.

Diterminado naman ang kaniyang estudyanteng matuto. Siya naman ay ginagabayan ito…

Matapos niyang turuan ang kaniyang estudyante sa pag-pipinta at matapos na din nilang kumain ay panahon na para ihatid niya ang kaniyang estudyante sa bahay nito. Dahil kapag katabi niya ito, mukhang hindi siya makaka-tulog at mukhang magdamag ding gising ang kaniyang pagkalalaki. Iniiwasan niya lang na may magawa siyang hindi nito nanaiisiin. Iniiwasan niya ang kaniyang sarili na mapunta sa puntong hindi na niya kayang pigilan ang sarili.

“Liam, let’s go. I need to bring you home.” He said.

Agad naman itong lumapit sa kaniya habang nagpapa-awa ang bakas ng mukha nito. Lalo na ang nagniningning nitong mga mata.

“I don’t want to go home.” Niyakap pa siya nito ng mahigpit dahilan para mapadaing siya sa sakit.

Agad naman nitong kinalas at bumaling ang tingin nito sa kanang dibdib niya. Gulat ito at animo’y humihingi ng tawad sa kaniya.

Tinaas pa nito ang damit niya at sinuri ang sugat sa kanan niyang dibdib. Hinipan pa nito dahilan para mag-taasang muli ang kaniyang balahibo sa katawan.

“I’m sorry sir. I didn’t mean to do that.” He apologized.

“It’s okay. No worries.” Binaba niya ang kaniyang mga damit. Ginulo niya ang buhok nito. “Come on, i’ll bring you home.”

Nagulat naman siya sa sunod nitong ginawa. Lumuhod ito sa harapan niya dahilan para mag-pantay ang ulo ng binata at ang kaniyang pagkalalaki.

“Please, sir. Let me stay here, you promised to teach me how to paint, please.”

Naibaling naman niya ang kaniyang mga titig sa ibang direksyon. Halos mag-lumikot pa ang kaniyang mga mata sa posisyon nilang dalawa. Naka-luhod lang naman ito sa kaniya at malapit na dito ang pagkalalaki niya.

Mas lalo pa siyang nagulat sa sunod nitong ginawa. Niyapos siya nito at isinubsob pa talaga ng kaniyang estudyante ang mukha nito sa kaniyang pagkalalaki.

Namilog ang kaniyang mga mata sa ginawa ng kaniyang estudyante. And it happened so fast, now his cock is in full erect. At alam niyang ramdam na ramdam ito ni Liam.

Napamulagat pa ang mga mata ni Liam ng tumama ang matigas at mahabang bagay sa mukha niya. Iniwas niya ang kaniyang mukha habang titig na tigtig siya sa umuumbok sa suot nito. Halos isang pulgada ang layo ng umuumbok sa boxer nito at ng kaniyang mukha.

Bumaling ang kaniyang tingin sa guro na makikita ang pagka-frustrate sa mukha nito. “Sir…” Ang tanging nasambit nalang ng kaniyang bibig.

Awtomatiko namang umiwas si Ken at nahihiyang napabaling sa ibang direksyon.

“Fine, you can sleep here.” Sabi niya at dire-diretso siyang nag-tungo sa bathroom…

To be continued…

CHAPTER 24

Chapter 24

         MATAPOS maligo ni Liam ay agad na siyang lumabas sa bathroom. Naka-tapis lang siya ng tuwalya habang nag-lalakad palapit sa guro niyang naka-upo sa kama habang may binabasa.

Tumingin ito sa kaniya at kapag-kuwan ay muli na naman nitong ibinalik ang tingin sa binabasa.

*Sir,“ he called him, “where’s my clothes?” He asked.

Hindi naman ito sumagot. Sahalip ay tinuro lang nito ang gawi kung saan naroon ang susuotin niya. Agad naman siyang nag-pasalamat pagkatapos ay lumapit siya doon.

Kinuha niya ang mga damit at doon narin siya nag-bihis. May tuwalya naman siya, kaya hindi siya nito makikitaan. Tsaka wala namang bagay sa kaniya kung sakali mang makitaan siya nito. Wala namang masama di’ba?

Matapos niyang makapag-bihis ay agad na siyang sumampa sa higaan patabi sa guro niya…

Hindi pinapansin ni Ken ang kaniyang estudyante. Basta ang pinag-tutuunan lang niya ng pansin ay ang kaniyang binabasa, pero ang buong atensyon naman niya ay walang iba kundi nasa binata.

Alam niya lahat ng bawat paggalaw nito, ang paghinga nito, at alam din niya ang itsura ng mukha nito ngayon. He’s aware of everything about him. About Liam.

“Sir…“pagtawag nito sa kaniya.

“Hmm?”

“I missed Ken-Ken.”

Tumingin siya sa kaniyang estudyante at nakita niya ang lungkot sa mga mata nito. Alam din niya kung sinong Ken-Ken ang tinutukoy nito. Walang iba kundi ang monkey toy na pasikreto niyang ibinigay dito. Na pinag-hinalaan pa nitong si Nate ang nag-bigay niyon.

Ibinaba niya ang kaniyang binabasa sa bedside table at muling binalingan ng tingin ang kaniyang estudyante.

“I can be Ken-Ken for now. Replacement for your toy.” He suggested.

Nagningning naman ang mga matang tumingin ito sa kaniya. Pagkatapos ay masaya itong ngumiti at niyakap siya.

“Why are you hugging me?” He asked and gulped.

“I usually hug Ken-Ken before and after sleeping. Di’ba ikaw si Ken-Ken ngayon, so i should hug you.” Sabi pa nito.

“But…” Hind na niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin. “Okay fine..”

Hinayaan na lang niya ang isip bata niyang estudyante na yakapin siya. Kahit ang kapalit naman niyon ay ang pag-torture niya sa kaniyang sarili. Ang pagka-frustrate ay unti-unti na niyang nararamdaman.

Mabilis at walang patid na din ang pag-tibok ng kaniyang puso habang lumilipas ang panahon. Habang patagal ng patagal itong nakayakap sa kaniya.

“Sir,” mahinang boses na pag-tawag niya.

He gulped first before he respond. “Hmm?”

“Your body felt warm.” He said made his heart beat faster than before.

Panay-panay na rin ang ginagawa niyang pag-lunok. Wala rin naman siyang magagawa kundi ang tiisin ang kaniyang sarili. Tiisin ang lahat.

Siya ang may kagustuhan nito. Kung hindi siya pumayag na dito ito matulog, edi sana komportable ang pag-tulog niya. At hindi mangyayare ang mga nangyayare ngayon. Fuck it!

Ilang oras pa ang lumipas na ganoon lang siya sa dating posisyon niya. Maya-maya pa ay narinig na niya ang mumunting pagharok ng binata.

Doon ay unti-unti nang naging kampante ang pag-tibok ng kaniyang puso. Hanggang sa manatili na iyon sa normal na pag-tibok.

Kusang tumaas ang kaniyang kamay at hinagod nito ang buhok ng binata hanggang sa marating niya ang makinis at maputi nitong mukha.

“I really adore you, Liam. You made me felt shocked time to time. You made my heartbeat so fast, you made everything changed in me.” Sumilay ang ngiti sa mga labi niya. Bumaba ang kaniyang tingin sa mga labi ng binata. “I think, i like you, Liam. Or maybe i do love you. I love you, my stupid.” He mouthed then he kissed Liam forehead.

“I’ts cold.” Anito habang natutulog.

Niyakap niya ang binata at kinumutan niya ang binata kasama na rin niyang kinumutan ang kaniyang sarili. Ngunit nilalamig parin ito.

Isinubsob nito ang mukha sa mga braso niya. Habang ang kamay naman nito ay naglalakbay sa kaniyang katawan, hanggang sa pumasok na ang kamay nito sa loob ng kaniyang damit at doon ay niyakap siya ng mahigpit.

Hind na siya nag-reklamo o sinubukan mang tanggalin ang kamay ng kaniyang estudyante sa loob ng damit niya. Hinayaan lang niya itong naka-yakap sa kaniya dahil doon naramdaman niyang naging komportable ang binata.

Doon ay lahat ng ambiance ng lugar ay naging panatag. Lahat naging payapa hanggang sa tuluyan na siyang naka-tulog habang yakap-yakap siya ng kaniyang estudyante…

NAGISING si Ken kina-umagahan sa mahimbing niyang pagkaka-tulog. Pag-mulat palang ng kaniyang mga mata ay ang mukha na agad ng kaniyang estudyante ang kaniyang nabungadan. Ang inosente at gwapo nitong mukha ang kaniyang nakita. Ngumiti siya dahil hanggang ngayon ay naka-yakap parin ito sa kaniya.

Ang kamay parin nito ay nasa loob ng kaniyang damit. Nakayakap sa kaniyang katawan.

Nagpakawala siya ng isang malalim na buntong hininga pagkatapos ay muli niyang ipinikit ang kaniyang mga mata at hintaying magising ang kaniyang estudyante.

Ilang oras pa ang lumipas at nagising narin si Liam. Nai-mulat pikit pa niya ang kaniyang mga mata, medyo bahagya pa siyang nagulat ng makita niyang naka-yakap siya sa kaniyang guro.

At ng umangat naman ang kaniyang tingin ay natutulog pa naman ito. Kaya naging kampante siya.

Dahan-dahan niyang hinugot ang kaniyang mga kamay sa damit nito. Medyo nasanggi pa niya ang sugat ng binata, kaya mas lalo pa niyang dinahan-dahan.

Pagkatapos ay pa-upo siyang pumwesto sa kama at itinaas niya ang damit ng guro niya. Sinuri niya ang sugat nito at ngiti naman ang sumilay sa kaniyang mga labi.

“You heal so fast, sir. Ken.” He said then pulled down his t-shirt.

Bumaling ang kaniyang tingin sa guro niya. Diretso sa maamo at gwapo nitong mukha. Mas inilapit pa niya ang mukha at binigyan ng mga ilang pulgadang pagitan.

Seryosong-seryoso niyang tinititigan ang mukha ng binata. His closed eyes. Pointed nose, thin lips, kissable and naturally pink, his cheek. And everything. Maging ang tainga din nito ay napuna niya. Ang tainga nitong namumula ang dulo.

He’s so perfect. He’s so handsome, but sometimes cruel and always picked up on him.

Maya-maya pa ay napabaling na lang ang kaniyang titig sa leeg ng binata. Sa adamsapple nito na kanina pa niya nakikitang tumataas baba.

Ito ’yung parte ng katawan ng guro niya na gustong-gusto niyang makita at mahawakan. Na cu-curious siya kung paano gumalaw iyon.

Kagat-kagat niya ang pang-ibabang labi at dahan-dahan niyang inilapat ang kaniyang daliri sa adamsapple nito.

Napa-igik pa siya sa pagka-bigla ng maramdaman niyang gumalaw ito. Pinagsalikop pa niya ang kaniyang labi bago muling sinubukan na hawakan iyon.

Medyo maiinit iyon sa pakiramdam niya. At talagang naliligayahan siyang makita at lalong-lalo nang mahawakan iyon.

Pumasok sa kaniyang isipan ang matigas na bagay na palagi niyang nararamdaman at nakikita sa binata. Agad siyang napabaling doon. Sa gitnang bahagi ng katawan ng binata. Sa sentro ng matigas na bagay na palagi niyang nararamdaman, na palagi niyang nakikita.

Titig na titig parin siya doon, kitang-kita niya sa kaniyang mga mata ang bumubukol doon. Boxer lang ang suot ng binata, at talagang bumabakat doon ang matigas na bagay na gustong-gusto talaga niyang makita.

Hahawakan palang sana niya iyon ngunit naalala niya ang sinabi ng kaniyang guro. Kaya agad niyang binawi ang kaniyang kamay at iniwas na lang niya ang tingin doon kahit gustong-gusto niya iyong hawakan. Kahit gustong-gusto niya iyong makita at maramdaman.

Nang ibaling niya ang kaniyang tingin sa binata ay doon napamulagat ang kaniyang mga mata. Seryoso kasi itong naka-titig sa kaniya.

“I-I didn’t do anything wrong. I-I—”

Hindi napigilan ni Ken ang kaniyang sarili. Agad siyang bumangon at hinawakan niya ang batok ng binata pagkatapos ay agad niya itong siniil ng halik.

Mulat na mulat ang mga mata ni Liam. Gulat na gulat siya sa ginawa ng kaniyang guro. Sa paghalik nito sa mga labi niya.

Ganun pa man ay wala siyang ibang ginawa. Sa halip ay unti-unti habang tumatagal ay naiipikit niya ang kaniyang mga mata. Nadadarang siya. Nadadarang siya sa matamis nitong mga labi na animo’y isang matamis na pagkain sa kaniyang panlasa.

Iginalaw niya ang mga labi niya, ngunit hindi niya alam kung paano. Basta inilabas lang niya ang kaniyang dila at pinasadahan ng dila niya ang labi nito.

Napatigil naman ito sa paghalik sa kaniya at seryosong tumitig sa kaniyang mga mata. Matapos ay may sumilay na ngiti sa mga labi nito.

“Why? Did i do anything wrong?” He asked innocently.

“Nope, i just love how you licked my lips.” He answered with a sweet smile kept appearing on his lips.

Nahihiya naman siyang napabaling ang mga titig sa ibaba. Habang pinag-lalaruan ng kaniyang mga daliri ang bawat kuko ng mga iyon. Nakagat pa niya ang pang-ibabang labi.

“Ang tamis kasi ng labi mo, kaya ayun dinilaan ko.” Mahina niyang sabi ngunit sapat na para marinig iyong lahat ni Ken.

Inangat naman nito ang kaniyang mukha gamit ang daliri nito. Ken’s Voilet dangerous eyes meet with his argentine tantalizing eyes. Ngayon kaya na niyang basahin ang emosyong namumutawi sa mga mata ng kaniyang guro. May emosyon na itong pinapakita sa kaniya, ang hindi lang niya alam kung anong klaseng emosyon meron ang binata ngayon.

“There’s nothing to be ashamed, Liam. I did like you, licking my lips.”

“Then…why did you kissed me?” He asked.

Naging malikot naman ang mata na animo’y nahihiya at hindi alam kung anong sasabihin.

“Sir. Ken, why did you kissed me?” Inosente at walang kamuang-muang niyang tanong habang hinahabol niya ang malikot nitong mga mata.

“I-I did kissed you, dahil ’yon ang paraan ko para pasalamatan kita.” Anito.

“Pasalamat saan?” Naka-kunot noong tanong naman niya.

“Pasalamat dahil sinunod mo ang utos ko. Hindi mo hinawakan ang pribadong parte ng katawan ko.” Seryosong sabi nito.

“Ganoon ba dapat mag-pasalamat? Kailangang halikan?” Inosente niyang tanong.

“Hindi. Sakin mo lang gagawin ’yun. Bawal mong gawin sa iba. Hahalikan mo’ko kapag magpapasalamat ka.” Anito.

Napakamot naman siya sa sariling buhok. Kapag pasasalamat niya ang guro, kailangan niyang halikan? Ngunit kapag iba ang pasasalamatan niya, hindi na niya dapat halikan? Bakit?

Hindi na lang siya nag-tanong. Basta dumukwang na lang siya at hinalikan niya sa mga labi ang guro.

Naka-pikit pa ang kaniyang mga mata habang ginagawa niya iyon. Iminulat lang niya ang mga mata ng mapansing hindi gumalaw ang mga labi ng binata.

Gulat na nakatingin lang ito sa kaniya. Ang voilet nitong mga mata ay namimilog na naka-titig sa kaniya.

Nahihiyang binawi naman niya ang halik. Nag-aalangan na baka hindi nito nagustuhan ang ginawa niyang pag-halik…ginawa niyang pagpapasalamat.

“W-Why did you kissed me, Liam?” He asked looking at him seriously and sincere.

“Di’ba sabi mo kapag magpapasalamat ako hahalikan kita? So ayan. I kissed you because i want to thanked you.”

“Thanked me for what?” He asked.

“For letting me sleep in your bed. And for keeping your promise that you’ll teach me how to do good paintings and arts.” He answered. “Don’t you like it?” He asked innocent.

Sumilay naman ang ngiti sa mga labi nito, at hinawakan niya ito sa buhok at ginulo iyon. “You’re welcome, stupid.”

Napa-pout naman siya sa ginawa nitong pag-tawag sa kaniya. Tawagin ba naman siyang istupido. Ganoon na ba talaga siya ka-istupido? Hmpp.

“Stop being cute towards me,” pinisil naman nito ng bahagya ang kaniyang pisngi, “let’s go. Let’s eat somewhere else.”

Agad namang nawala ang pag-nguso ng kaniyang mga labi at napalitan iyon ng matamis na ngiti. “Sir Ken, i want to eat chocolates, lollipop, cupcakes, ice cream, everything related to sweets.” He said while holding Ken’s t-shirt.

“You really likes to eat sweet food, huh? I see. “ He messed again his hair, “let’s make your tummy full first after eating sweets. But after, you go and take a bath first. And i’ follow you next.”

Dumukwang naman ito at muli na naman siyang hinalikan. At doon ay narealize niyang ginawa iyon ng estudyante niya upang magpasalamat sa kaniya.

Napahawak na lang siya sa kaniyang mga labi ng makita niyang umalis na ang kaniyang estudyante at pumasok na ito sa bathroom. Tila naiwan ng binata ang mga labi nito sa mga labi niya, dahil hanggang ngayon ay ramdam na ramdam parin niya ang mga labi nito sa mga labi niya.

Matamis, malambot at nakakapanindig balahibo, ang halik ng istupido niyang estudyante…

To be continued…

Parinig

naman ng reaction niyo. Kahit isang comment lang(人 •͈ᴗ•͈)

CHAPTER 25

Chapter 25

             MATAPOS NGA ng magkasunod na pag-liligo ni Ken at ng kaniyang estudyante ay narito na sila ngayon sa loob ng kaniyang sasakyan habang kaniyang iminamaneho.

“Sir,” pagtawag ng kaniyang estudyante, “saan nga tayo pupunta?” Tanong nito na naka-hawak pa sa laylayan ng damit niya.

Kanina pa siya nito kinukulit. Talagang parang bata na naka-hawak pa ito sa laylayan ng kaniyang damit.

“Secret, just chill.” He said.

Lalong naging mahaba naman ang pagkaka-nguso ng mga labi ng binata. Kitang-kita pa niya kung paano ito mag-maktol.

Napapangiti na lang siya sa reaksyon ng binata. He was so adorable the first time he saw him and until now.

Agad niyang ginulo ang buhok ng kaniyang estudyante. “You’re so adorable, stupid.”

Tinanggal naman nito ang kamay niya sa ulo nito at umaktong mas lalong cute sa kaniya. Hindi tuloy niya mapigilan ang mga ngiting sumisilay sa kaniyang mga labi.

Imaneho na lang niya ang sasakyan at binilisan, upang maaga silang makarating sa kanilang patutunguhan. Upang ang isip-batang ito ay hindi na mag-maktol.

Matapos nilang makarating sa restaurant ng kaniyang kaibigang si Gord, ay agad silang bumaba matapos maiparada ang sasakyan.

Nag-simula na siyang mag-lakad. Napatingin na lang siya sa kaniyang estudyante ng humawak ito sa kaniyang laylayan ng damit habang sinusundan siyang mag-lakad.

Isang ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi.

Napa-angat na lang ni Liam ang kaniyang mga mata ng maramdaman niya ang kamay ng kaniyang guro na ipinagsalikop ang mga kamay nilang dalawa. Napatigil pa siya sa paglalakad maging ito’y tumigil din.

“Why are you holding my hand, sir?” He asked.

“Para hindi ka mawala.” Sagot naman nito habang may panunudyong ngiti ang sumilay sa mga labi nito.

He just pouted.

Habang nag-lalakad sila na kasama ang guro niya. Habang hawak nito ang kaniyang kamay ay pakiramdam niya ay ligtas siya sa binata. Pakiramdam niya ay panatag ang lahat at walang sinoman ang maaring makapanakit sa kaniya.

Tumigil sila ng may makasalubong silang isang matangkad, at gwapong binata.

“Hey bud.” Pagkuha nito sa atensyon ng kaniyang guro bago ito bumaling sa kaniya. “Hey.”

Ubod tamis naman siyang ngumiti. “Hey, i’m Liam.” Pagpapakilala niya at inilahad pa dito ang kaniyang kabilang kamay.

Tatanggapin na sana ng binata ang kaniyang pakikipag-kamay ngunit tumikhim lang si Ken ay naudlot na iyon.

Tanging ngiti na lang ang ginawa ng binata. Bumaba ang mga tingin nito sa mag-kahawak nilang kamay. Inosente naman siya at walang alam, hindi pinapansin ang tinitingnan nito.

“I see. I see, Ken.” Sabi pa nito habang napa-tango-tango pa.

“Cut the crap. We want to eat, cook for us.” Ken said demanding.

“I’m sorry, bud. I can’t do that. I have something important to attend to. Mr. Jonaz wants me in his house to cook for them.” He explained. “What if you go with me?”

Umakto namang nag-iisip ang professor niya at sa huli ay pumayag din iyon.

Tinanggal niya ang pagkaka-hawak ng kamay ni Ken sa kaniya at doon naman siya pumunta patabi sa kaibigan nito.

“Nagluluto ka?” Tanong niya kapag-kuwan.

“Yes.” Tipid naman nitong sagot habang naka-ngiti sa kaniya.

Lingid sa kaalaman ni Gord ang kaibigan nitong, nagdidilim na ang mga mata at halatang galit.

“Can you cook delicious food?” He then asked.

“I can cook whatever you want me to cook.” Gord answered.

Agad naman niyang niyapos ang braso ng kaibigan ng kaniyang guro. “Cook me some delicious food, please. I’m hungry.” May pagmamakaawa pa niyang sabi.

“Liam!” Madiing pagtawag ng kaniyang guro sa kaniyang pangalan dahilan para mapapitlag siya at matanggal niya ang pagkakayapos sa braso ng binata.

Hinila naman siya nito sa kwelyo ng kaniyang damit at pinapunta siya nito sa kabilang gilid nito at agad nitong pinagsalikop ang kanilang palad, pagkatapos ay wala itong sinabi at lumakad na lang.

Narinig naman niya ang pag-tawa ng kaibigan ng kaniyang guro. Habang siya naman ay gusto ng kumawala sa pagkakahawak nito sa kamay niya, at ng hindi niya magawang makawala ay hindi na lang niya pinilit. Na panguso na lang siya at sinundan na lang niya ang binata hanggang sa makalabas sila sa restaurant na iyon.

Nagmamaktol parin siya. Hindi naman niya alam kung bakit ganun sa kaniya ang binata. Wala naman siyang ginawang masama? Kinakausap lang naman niya ang kaibigan nito. Gusto lang naman niyang mag-paluto ng mga pagkain na gusto niyang kainin. Tapos bigla-bigla na lang siya nitong hihilahin. Hmp.

Hanggang sa makasakay siya ng sasakyan ay nagmamaktol parin siya. Mahaba parin ang pagkaka-nguso ng kaniyang mga labi, lalo na ang pagkaka-kunot ng noo niya. Naiinis siya dito. Naiinis siya sa prof. niya.

“Don’t go near with him.” Sabi ni Ken matapos maka-pasok sa loob ng sasakyan sa driver seat.

“Why?” He asked.

“He’s a dangerous man.” He answered.

“He looked nice, sir. Ken. He don’t look dangerous.”

“May mga taong ganun. They look nice, but they’re not. Basta, kahit sinong lalaki, huwag na huwag kang lalapit. Sa’kin ka lang lalapit, Liam.”

“Is that so?”

“Yes, so you should stay away from other man. Don’t get to close to them. Sa’kin ka lang dapat maging ganun, naiintindihan mo ba ako?”

“I understand.” He said pouting.

Matapos iyon ay naramdaman na niyang umaandar na ang sasakyan. Naka-sunod lang sila sa isang magarang kotse din na siguro ay siyang pinag-sakyan ng kaibigan nito.

Ilang minuto pa ay nakarating narin sila sa isang bahay na animo’y pamilyar sa kaniya. He think his been here for somehow.

Matapos nilang bumaba ng kotse, ay agad namang nag-doorbell si Gord.

Ilang minuto pa ay may lumabas na isang lalaki. Agad niyang namukhaan ang binata si Jonaz. Si Jonaz iyon.

Natutop pa niya ang kaniyang bibig habang namimilog ang matang naka-tingin dito.

Agad siyang lumapit kay Jonaz at yumapos sa braso nito.

“Inaaway ako ni prof. Ken. Lagi na lang niya akong pinagagalitan. “ Animo’y batang sumbong niya sa kinakapatid ng kaniyang kaibigang si Warren, kay Jonaz.

Sa kabilang banda ay halos manlisik naman ang mga mata ni Ken, nandidilim narin iyon habang naka-tingin sa kamay ng kaniyang estudyante na nakayakap sa braso ng kaniyang kaibigan.

“Is that how a student act infront of his professor?” Madiin at pagalit na sabi niya.

“What’s wrong—”

“Liam, stop hugging someone’s arm!” Mariin at tila nagpipigil niyang sabi.

Agad naman nitong natanggal ang pagkakayakap sa braso ng kaibigan niyang si Jonaz. Pagkatapos ay nagmamaktol itong lumayo at binigyan ng distansiya ang pagitan nilang dalawa.

Malakas naman siyang napabuntong hininga at kinalma ang kaniyang sarili. Dumukot siya sa bulsa ng suot at inilabas doon ang lollipop na itinabi niya kanina. Just incase, for taming his students.

“Here.” Inilahad niya sa kaniyang estudyante ang lollipop. Unti-unti naman itong nag-angat ng tingin hanggang sa tumapat na iyon sa lollipop na inilahad niya.

Agad namang nagningning ang mga mata nito pagkatapos ay mabilis na kinuha ang lollipop na binigay nito.

“Thank you.” Pasalamat niya pagkatapos ay lumapit siya dito, bahagyang tumingkayad at hinalikan ang mga labi ng kaniyang professor.

Nakita niya ang gulat sa mga mata nito, pero hindi na lang niya pinansin. ’Yun naman ang gusto nito di’ba? Ang halikan siya senyas ng pasasalamat sa guro? Hanggang ngayon nga ay nagtataka parin siya kung bakit dito lang niya ito maaring gawin…ang paraan ng pagpapasalamat niya dito.

“Wow…why did you kissed Ken?” Gord asked all of a sudden.

Nilingon niya ang kaibigan ng kaniyang guro na nag-tanong.

“Prof. Ken told me kissed is a sign of thanking him.” Bigla-bigla ay naramdaman niya ang kamay ng kaniyang guro na tumakip sa kaniyang bibig .

“Oh, so… Kapag binigyan ba kita ng lolipop hahalikan morin ba ako?” Tanong ni Gord na siya namang pag-iling niya.

Malakas na napa-aray si Ken ng kaniyang kagatin ang kamay nito.

“Bakit mo ba kasi tinatakpan bibig ko.” Sabi pa niya na bahagya din namang nagulat sa kaniyang ginawa.

“Bakit hindi mo naman ako hahalikan? Bakit si Ken hinalikan mo?” Tanong muli ni Gord.

“Sabi kasi saken ni sir. Ken, siya lang daw ang hahalikan ko wala ng iba—”

Naputol ang iba pa niyang sasabihin ng takpan muli ni Ken ang bibig niya.

“Huwag mo silang kausapin. Let’s go i’ll buy you more sweets.” Hinila na siya ni Ken bago pa man siya makatanggi.

Naging mainit ang tuktok ng tainga ni Ken sa kahihiyang binigay sa kaniya ni Liam. Sukatin ba naman na halikan siya nito sa harap ng kaniyang mga kaibigan na hindi man lang ito nakaramdam ng kahihiyan. Sa kaniya lahat na punta ang hiya.

Pero masisi ba niya ang estupido niyang estudyante? Syempre hindi. Siya naman ang may kagustuhan nito, bagkus ay gusto pa nga niyang makaramdam ng labis na kagalakan. Na nagawa siyang halikan ng kaniyang estudyante sa harap ng maraming tao. ’Yun nga lang, iba ang ibig sabihin ng halik na iyon para sa kaniyang estudyante.

Matapos niyang maisakay ang kaniyang estudyante sa passenger seat, siya naman ang umikot sa kabila upang sumakay sa driver seat.

Matapos niyang makasakay ay pinaandar na niya ang sasakyan. Iniisip ng mas malapit na restaurant upang pakainin ang kaniyang estudyante na batid niyang nagugutom na rin.

Natapos na ang nginunguya nitong lollipop ng makarating silang dalawa sa isang malapit na restaurant. Matapos niyang maiparada ang sasakyan ay agad na silang bumaba ng binata.

Doon ay pumasok na silang dalawa sa loob ng restaurant, habang hawak-hawak niya ang kamay nito. Muli ay tinanong nito kung bakit niya hawak ang kamay nito, ngunit sinagot naman niya ay iyong sagot din niya noong unang tanong nito. Na kaya nya hinahawakan ang kamay nito upang hindi ito maligaw.

Napaka-gago nga ng dahilan niya. Hindi pa ba niya sabihin na gusto lang niyang hawakan ang kamay nito, na gusto lang niyang maramdamang kuli ang pagkaka-salikop ng kani-kanilang palad. Ngunit imbis na sabihin iyon, ay iba ang dinahilan niya. Tch.

Matapos nilang maka-upo ay agad namang may lumapit na waiter. Pinapili niya ang kaniyang estudyante na malu naman niyang nagawa.

Halos lahat kasi ng matipuhan nito ay siyang in-order nito. Lakas maka-order e wala namang pamabayad. Siya din naman ang magbabayad.

Pero ganun pa man ay ayos lang ito sa kaniya. Hanggat nakikita niya itong masaya, nakangiti at busog, sapat na iyon sa kaniya.

Ilang minutong pag-hihintay ay sa wakas dumating narin ang order nilang dalawa…order ng kaniyang estudyante. Hindi na kasi niya nagawang um-order dahil alam naman niyang hindi nito mauubos ang pagkaing in-order nito sa sobrang dami. Makikihati na lang siya.

Tahimik ang bawat pag-subo niya. Dahan-dahan at siyang pormal lang. Samantalang nang sandaling lingonin niya ang kaniyang estudyante, heto ito. Halos mapuno na ang bibig sa sobrang daming sinusubo.

Tumingin lang naman ito sa kaniya at ngumiti. Siya naman ay napa-iling lang habang ang ngiti ay nasa kaniyang mga labi.

“Slowdown, Liam.” He said then he tap his head.

Pero hindi man lang siya nito binigyan ng pansin. “Ang sarap e, tikman mo.” Inilahad nito sa kaniya ang kutsara na may lamang pagkain na ginagamit nito sa pagkain.

Nahihiya pa siya noong una. Pero sa huli ay sinubo na rin niya, habang ang ngiti ay kusang sumilay sa kaniyang mga labi.

“Is it yummy?” He asked.

“Yes.” He answered.

“Then try this.” Muli na naman siya nitong sinubuan at tulad din ng una ay tinanggap din niya.

Ganun lang ang ginawa nito sa kaniya. Sinubuan ng sinubuan at tila siya ang binubusog nito. Hindi naman niya magawang makatanggi dahil sa tuwing tatanggi siya ay siya namang paglungkot ng bakas ng mukha nito. Kaya walang siyang nagawa kundi tanggapin na lang ng tanggapin ang sinusubo ng kaniyang estudyante.

“They are so sweet couple.” Rinig niyang sabi ng isang babae sa katabing table nila.

Hindi na tuloy niya na pansin na may katabing table nga pala sila. Ang binigyan lang kasi niya ng pansin ay walang iba kundi ang kaniyang estudyante.

Sa kabilang banda naman ay nag-pantig ang tainga ni Liam ng marinig niya ang sinabi ng babaeng iyon. Natandaan kasi niya ’yung sinabi sa kaniya ni Nate, hindi matatawag na mag-couple ang dalawa kung hindi nito gusto ang isa’t-isa. Kaya hindi sila mag-couple.

Lumapit siya sa dalawang babae sa table dahilan para makuha niya ang atensyon ng mga ito.

“I’m sorry po, but we are not a couple.” Tukoy niya sa relasyon nilang dalawa ng guro niya. “I don’t like him. I like, Nate.” He said with a smile and go back to his seat.

Si Ken naman ay tila tinarak ng patalim sa puso sa kaniyang mga narinig sa mismong bibig ng kaniyang estudyante.

Malinaw na malinaw ang sinabi nito. “I don’t like him. I like, Nate.” Ang mga sinabi nitong paulit-ulit pumupunit sa kaniyang puso…

To be continued…

CHAPTER 26

Chapter 26

      ILANG araw na ba ang lumipas simula ng mangyare ang nangyare sa restaurant? Pwes hindi na magawang bilangin ni Ken. At wala rin siyang balak bilangin.

Sa mga lumipas din na araw na iyon ay hinding-hindi parin niya nakakalimutan ang nangyare sa restaurant. Ang pagpapamukha ni Liam sa dalawang babaeng iyon na hindi sila magkasintahan. At ang sampal na katotohanan na hindi siya ang gusto ng kaniyang estudyante. Na ang gusto nito ay walang iba kundi ang kaibigan nitong si Nate.

Ilang araw na ba ang lumipas? Bakit hanggang ngayon ay ramdam parin niyang minsan ay sinampal siyang malakas ng katotohanan? Katotohanang hindi niya inaasahan.

Galit at selos ang namuo dito sa kaniyang loob, pero ano nga ba ang magagawa niya? Ano nga ba ang ikakagalit niya?

Damn!

Narito siya’t nag-tuturo sa kaniyang mga estudyante sa kabilang seksyon. Heto at kanina pang naka-lutang ang kaniyang isipan habang malayo ang kaniyang tanaw sa kawalan…

       MATAPOS ding lumipas ng mga ilang araw. Marami nang nangyare sa buhay ni Liam, ganun at ganun lang. Ang pag-tuturo sa kaniya ng kaniyang professor. Ang pag-pasok niya, pagkausap sa kaniyang mga kaibigan…kay Nate at kay Drei. At marami pang-iba.

Ngayon nga ay narito siya sa loob ng silid aralan niya habang nag-tuturo sa unahan ang huling lecturer sa araw na ito. Pagkatapos ay malapit na silang umuwi sa kani-kanilang tahanan.

Boring na boring siya habang walang buhay na nakikinig sa lecturer habang nagtuturo ito. Mas gusto pa niyang si sir. Ken ang mag-turo sa kaniya, siguro ay magagawa pa niyang intindihin. Tsaka lagi siyang may premyong lollipop doon sa tuwing mauunawaan niya ang itinuturo nito.

Hindi tulad ngayon. Wala man lang siyang maintindihan sa mga sinasabi ng lecturer. Wala pumapasok sa kaniyang isipan at higit pa doon ay wala man lang siyang maka-usap man lang.

Narito parin kasi siya sa likod, sa bandang likod sa dati niyang kinalalagyan. Walang kalapit na estudyante na pwedeng kausapin, tanging siya lang talaga ang narito sa likod.

Sayang nga lang at hindi niya nagawang dalhin si Ken-Ken niya. Hindi parin kasi niya ito nakikita, simula ng mga ilang araw niyang pananatili sa bahay ng kaniyang gurong si Ken. At ngayon nga ay gusto na niyang umuwi. Naka-tuto na naman siya kung paano mag painting kaya wala ng dahilan pa para manatili siya sa loob ng bahay ng kaniyang professor.

Tsaka missed na missed na rin niya si Ken-Ken niya. Miss na niya ang pagyakap niya dito ng buong-buo. Kaya ngayon ay uuwi na siya…uuwi na siya sa bahay niya.

Ilang beses pa niyang sinilip ang kaniyang relong pambisig. Binibilang ang bawat segundo/minuto at oras na lumilipas. Hinihintay niyang mag-simula na ang pagtatapos ng kanilang pag-aaral.

“10, 9, 8, 7, 6…” Pag-bilang niya sa ilang segundo na lang at mag-tutunog na ang school bell. “1, 0” at doon ay malakas na pumantig sa kaniyang tainga ang tunog ng school bell.

Agad na may sumilay na ngiti sa kaniyang mga labi, at sa wakas ay makaka-uwi na rin siya. Makaka-uwi na rin siya sa kaniyang tahanan.

Matapos ngang mag dismissed ng guro ay agad niyang sinukbit ang kaniyang bag sa kaniyang balikat at mabilis na lumapit siya sa kaniyang kaibigang si Nate.

“Nate,” pag-tawag niya dito habang ang matatamis na ngiti ay naka-pinta na siguro sa kaniyang mga labi. “Sabay tayong umuwi? Hatid mo’ko?” Pag-aya niya sa kaniyang kaibigan habang ang ngiti sa kaniyang mga labi ay animo’y nakadikit na doon ay hindi na muli pang matatanggal.

“Sure, Liam. Why not?”

Niyapos niya ng mahigpit ang kaniyang kaibigan. “Thank you, Nate.”

Dalawa lang naman ang dahilan kung bakit niya gustong makasabay sa pag-uwi ang kaniyang kaibigan. Una, dahil gusto niyang makapag-kwento dito. Dahil hanggang ngayon ay wala parin itong alam sa mga nangyayare sa kaniyang buhay.

Marami siyang balak sabihin sa kaniyang kaibigan. Una, gusto niyang sabihin dito na marunong na siyang mag-pinta. Pangalawa, gusto niyang sabihin dito na hanggang ngayon ay maingat parin niyang inaalagaan ang binigay nito sa kaniyang monkey toy. Si Ken-Ken. At marami pa siyang dapat tanungin sa kaniyang kaibigan. Ngunit sa mga lumipas na araw, habang pumapasok siya ay hindi siya nagkakaroon ng tyansa na maka-usap ang kaniyang kaibigan.

Lagi na lang kasing ang guro niya ang dahilan upang hindi sila makapag-usap. Ano pa nga ba ang magagawa niya? Kundi ang sundin ang guro sa takot na baka maparusahan na naman siya nito.

Ito lang ang tyansa niyang maka-usap ang kaniyang kaibigan.

“Let’s go, Nate.” Rinig niyang pag-tawag ni Drei.

Napabaling naman siya dito at ito naman ay napabaling sa kaniyang. Isang malawak na ngiti ang kaniyang pinakawalan sabay lapit dito at mahigpit na niyakap ang kaniyang kaibigan.

“I missed you, Drei.” Sabi niya matapos makalas ang pagkakayakap kahit pa nga araw-araw niya itong nakikita. Hindi nga lang niya nagagawang kausapin ang dalawa dahil sa rasong ang dahilan palagi ay ang kaniyang guro. Wala na tuloy siyang oras para sa dalawa niyang kaibigan.

“I missed you too, Liam.” Drei said with smile on his lips before messing with his hair.

Agad namang napahaba ang pagkaka-nguso ng kaniyang mga labi at agad niyang inayos ang nagulo niyang buhok. Hmpp. Ang hilig talaga ng mga kaibigan niyang guluhin ang buhok niya o ’di kaya naman ay pisilin ang kaniyang pisngi.

“Drie, let’s bring Liam home first.” Nate said.

Napakunot naman ang noo niya sa dalawa. Dati-rati ay hindi naman ito nag-uusap at kung mag-usap man ay madalang at pormal, pero ngayong ilang araw lang o linggo niyang hindi naka-bonding ang dalawa ngayon ay close na close na ang mga ito.

Napapangiti na lang siya. At muling niyakap na mag-kasabay ang kaniyang mga kaibigan.

“I really love you both, my friends.” He said after the hug stopped.

Nag-simula na silang tatlong mag-lakad palabas ng silid hanggang sa palabas ng unibersidad.

“How are you now, Liam? Bihira kana naming maka-usap, siguro may nagugustuhan kana.” Tanong ni Nate sa kaniya.

Hindi na alam ni Ken kung ano itong ginagawa niya. Sinusundan lang naman niya ang kaniyang tatlong estudyante at pasimpleng nakikinig sa usapan ng tatlo. Narinig niya ang sinabi ni Nate na iyon at hinihintay lang niya ang isasagot ng kaniyang estupidong estudyante.

“May nagugustuhan?” Tumigil ito ng mga ilang saglit. “Mayroon na talaga akong nagugustuhan, ikaw ’yun Nate. I like you.”

Biglang nabato siya sa kinalalagyan ng marinig niya ang sagot na iyon ng kaniyang estupidong estudyante. Namuo na naman ang sakit dito sa kaniyang dibdib. Galit at selos na nararamdaman.

Napukaw naman ang kaniyang atensyon ng muli niyang marinig na mag-salita ang kaniyang estupidong estudyante.

“Di’ba sabi mo sa’kin na malalaman ko na may gusto ako sa isang tao. Kung siya ang gusto kong makita araw-araw at gusto kong makasama araw-araw. Nagiging masaya ako kapag kasama siya at lalo na kapag-kausap siya. Di’ba sabi mo doon ko lang malalaman na gusto ko ang isang tao? Kaya ayun. Napag-isip-isip ko, na ikaw lang nama ’yung gusto kong kasama, maka-usap at nagiging masaya din ako dahil kapag kasama ka. Kaya sa tingin ko, ikaw ang gusto ko Nate.” Ang mahabang pag-kwento ng kaniyang estupidong estudyante dahilan para marinig niya ang pag-tawa ng dalawa nitong kaibigan, habang bahagya pa nitong ginulo ang buhok ng estupido.

Maging siya ay hindi rin maiwasan ang ngiting sumilay sa kaniyang mga labi. So all this time, he was jealous for nothing? Angry for nothing at all?

He just blew a loud breath. Wala pa talagang kamuang-muang ang kaniyang estudyante pag-dating sa mga ganoong bagay. Bakit nga ba niya nagawang paniwalaan ang sinabi nito sa mga babaeng iyon sa restaurant noong mga araw na iyon? He just stressed out himself for nothing. For just a mere misunderstanding.

“Liam, that’s not what i mean. Hindi mo masasabing gusto mo ako dahil lang sa mga sinabi kong senyales sa’yo. You’re so innocent and pure, at naiintindihan ko kung bakit hindi mo maintindihan pa ang mga sinasabi ko. Pero ang mabisang paraan upang malaman mong gusto mo ang isang tao ay diyan.” Tinuro nito ang kaliwang dibdib ni Liam. “Your heart will tell the truth, whom you like and whom you love. And heart will never ever lied.” Nate said.

Hindi naman magawang maintindihan ni Liam ang mga sinabi ni Nate. Napakamot na lang siya sa sariling ulo habang nahihiyang bumaling sa kaniyang kaibigan.

“I did not understand.”

Pinisil naman nito ang kaniyang pisngi. “Don’t forced yourself to understand it. Time will tell.” He said.

Nagpakawala na lang siya ng buntong hininga. Magsasalita pa sana siya ng marinig niya ang pamilyar na boses na galing sa likod dahilan para mapabaling siya dito maging ang kaniyang mga kaibigan.

And again and again. His violet tantalizing dangerous eyes met with his argentine innocent dazzling eyes. Ang pares ng mga matang iyon ng walang iba kundi nanggaling sa kaniyang professor. Prof Ken.

Maangas itong lumapit sa kaniya.

“Where are you going?” He asked in a cold tone.

“Why are you asking sir? I’m going home, of course.” He answered sarcastically.

Hinawakan naman siya ng professor sa kwelyo ng kaniyang uniform. “You haven’t finish your tasked yet, mr. Vandross. You need to be punished.” He said.

Wala siyang nagawa, kundi ang lumakad at sumabay sa kaniyang guro. Ang labis lang niyang pinag-tataka, kung ano iyong tasked na hindi pa niya natatapos. Wala naman siyang alam na mayroong ganoong tasked na naka-atang sa kaniya.

Napa-pout na lang siya dahil sa huli ay naudlot na naman ang pagsasama nilang mga magkaka-ibigan. Ang sanay itatanong at ikukwento pa niya sa dalawang kaibigan ay naudlot narin. Nawalan na naman siya ng tyansa na maka-usap pa ang dalawa. Sayang namn. Hmpp.

“Here. Take it.” Bumaling ang kaniyang mga mata sa inilahad sa kaniya ng binata.

And with an instant, his emotions changed. From sad to happy.

Nagningning pa ang kaniyang mga mata habang naka-tingin sa pagkaing inilahad sa kaniya ng guro. It’s not lollipop like he usually give. It’s now a chocolate.

“Are you really giving me this?” He asked.

“Mayroon pa bang ibang tao dito.” Sarkastiko naman nitong sagot.

Nailibot tuloy niya ang kaniyang paningin sa buong paligid. Base sa mga nakikita niya ay mayroon ngang mga estudyante, kaya nang makabaling siya sa kaniyang guro ay tumango na lang siya bilang sagot.

Agad naman nitong napa-ikot ang mga mata sa pagiging slow niya.

“It’s for you, Liam. I’m giving this to you.” He said.

Agad naman niyang kinuha ang tsokolateng binigay nito bago siya tumingkayad at siniil ng halik ang mga labi ng kaniyang guro.

Madali lang ang halik na iyon, dahil gusto na talaga niyang kainin ang tsokolateng binigay nito sa kaniya.

Mabilis ang bawat pag-tibok ng puso ni Ken sa ginawang iyon ng kaniyang estudyante. Agad niyang ipinalibot ang mga tingin sa lugar. Buti na lang ay walang naka-kita sa kanilang dalawa. Buti na lang at walang naka-pansin sa ginawang iyon ni Liam.

Kailangan palang maging maingat siya. Hindi niya maaring sirain ang pagkatao ni Liam kung sakaling may makakita sa kanilang naghahalikan sa loob ng unibersidad na ’to. Siguradong pagkaka-guluhan at kakalat ang balitang iyon kung mag-kataon.

Kaya laking pasalamat niya ng walang taong naka-kita. Walang estudyanteng nakapansin sa ginawang paghalik sa kaniya ng kaniyang estudyante.

“Liam,” pukaw niya sa atensyon nito.

“Hmm?”

“Don’t kissed me on public like this.” Sabi niya dahilan para mapatingin sa kaniya ang estudyante.

“Why? What’s wrong? I’m just thanked you for this.” Bahagya pa niyang tinaas ang tsokolate.

“Oo, pero hindi sa maraming tao. Lalo na sa mga estudyanteng narito. Kung magpapasalamat ka sa’kin, siguraduhin mong tayong dalawa lang ang nakakakita.” Sabi niya.

Natahimik naman ito ng ilang saglit, bago siya nito hinila sa kung saan. Naka-kunot naman ang kaniyang noo habang iniisip kung saan siya dadalhin ng kaniyang estupidong estudyante…

To be continued…

CHAPTER 27

Chapter 27

        DINALA si Ken ng kaniyang estudyante sa kaniyang opisina. Matapos nilang makapasok, dalawa ay agad nitong isinara pagkatapos ay humarap ito sa kaniya at walang pasabi-sabing humakbang ang mga paa palapit, matapos ay tumingkayad at siniil siya ng mainit nitong halik.

Heto naman siya’t bumabawi palang sa pagka-gulat. At nang tuluyan ng makabawi ay tsaka naman na nito inihiwalay ang mga labi nito sa mga labi niya.

“Inuulit ko lang pagpapasalamat ko sa’yo.” Anito habang ang ngiti ay malinaw na naka-ukit sa mga labi ng kaniyang estudyante. “Thanks for this?” Sabi nito na bahagya pang tinaas ang tsokolateng binigay niya dito kanina.

Siya naman ay tuluyan ng nakabalik sa reyalidad. At biglang nag-tama ang mga mata nilang dalawa ng binata. Tumitig siya sa mga mata nito. Naging malamlam at matiim ang kaniyang naging pagkakatitig.

Hindi parin kasi niya nakakalimutan ang ginawa nitong paghalik sa kaniya. At gusto niyang muling maramdaman ang mga labi nito.

Agad siyang lumapit sa kaniyang estudyante, dumukwang at mariing sinakop ng kaniyang mga labi ang mga labi nito.

Gumagalaw ang labi niya na animo’y inaakit ang mga labi ng estudyante niya. Ito naman ay nag-sisimula na ring gumalaw ang mga labi.

“Open your mouth, Liam.” He ordered him between their kisses.

But innocent Liam didn’t know what to do. So he just kissed back not knowing if it is right or wrong.

Inilabas niya ang kaniyang dila at nag-kukumahog iyong pumasok sa loob ng bibig ng estudyante. But his student closed his lips not allowing his tongue to enter inside.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi nito dahilan para mapa-awang ito at maitulak siya ng bahagya.

Naiinis na bumaling ito ng tingin sa kaniya. “Why did you bite me?” He asked irritated.

Ngumiti naman siya at ginulo ang buhok ng kaniyang estudyante. Pagkatapos ay pinisil niya ang pisngi nito.

“I bite your lips, because you’re not allowing my tongue to enter inside your mouth.” He answered.

Agad naman itong napa-kamot sa ulo an animo’y walang kaalam-alam sa mga nangyayare. Sa totoo ay wala talaga itong alam. Walang alam ang estudyante niya.

“Should i open my mouth? When your tongue want to enter?” He asked curious.

“Forget. You’re innocent and naive, you wouldn’t understand.”

Binuksan na niya ang pinto at lumabas na doon. “Come on, where going home.” Agad namang lumabas ang kaniyang estudyante at doon ay sinarado niya ang opisina niya.

Naka-sunod lang ito sa kaniya hanggang sa makarating sila sa parking lot ng unibersidad. Doon ang kanilang diretso sa kotse ng binata.

Pinag-buksan pa niya ng pinto ang kaniyang estudyante na animo’y isa itong prinsipe na pinag-sisilbihan niya. Matapos nitong makasakay ay siya naman ang umikot sa kabila at doon ay sumakay.

Agad niyang pinaandar ang kaniyang sasakyan sa kanilang paroroonan.

“Sir Ken., I’m going to my house. I’m going home.” He said.

“Don’t you like my home anymore?” He asked.

Liam pouted. “It’s not like i don’t like your home. I just missed my bedroom.” He lied. Kahit ang totoo ay hindi na naman talaga niya gustong manatili pa sa bahay nito.

Bukod sa alam na niya kung paano puminta ay ayaw na rin niyang makasama ito.

Hindi kasi niya maintindihan itong nararamdaman niya, hindi niya mawari itong bilis ng tibok ng puso niya. Sobrang bilis ng pag-tibok ng puso niya, at hindi niya mawari ang init na sumisiklab sa kaniyang katawan sa tuwing hahalikan niya ang kaniyang guro. Sa tuwing maglalapat ang kani-kanilang mga labi.

Hindi niya alam kung bakit iyon nangyayare sa kaniya, kung normal pa ba iyon o hindi na. Kaya hangga’t maari ay siguro kailangan muna niya itong iwasan.

“Don’t want to see my surprise to you, inside my bedroom?” He said then Liam became curious.

“What’s your surprise?” He asked.

“You can only see it, if you’ll come to me.”

Umakto naman siyang nag-iisip. Pero sa huli ay pumayag na rin siya. Bahala na. Siguro normal lang naman ang lahat. Normal lang iyon..

Ilang oras lang ang ginugol ay nakarating na sila sa bahay ng kaniyang guro. Excited na siya kaya agad siyang pumasok sa loob ng bahay nito matapos niyang maka-labas ng kotse.

Dahil nga sinabi nitong nasa loob ng kwarto nito ang surpresa ay agad niyang tinahak ang daan patungo roon.

Agad niyang binuksan ang pinto ng kwarto nito at pinalibot niya ang kabuuhan ng tingin sa buong paligid. Napakamot pa siya sa sariling buhok ng wala naman siyang kakaibang napapansin.

Muli pa niyang ipinalibot ang mga mata sa kabuuhan ng kwarto pero ganon at ganon parin. Naglakad-lakad pa siya palibot sa loob habang pinagmamasdan ang mga bagay ngunit wala naman siyang kakaibang napapansin.

Ano ba kasi ’yung surpresa nito. Muli pa niyang ibinaling ang tingin sa ibang direksyon at isang hindi pamilyar na bagay ang tumuon sa kaniyang mga mata.

“What’s that?” He asked himself.

Agad siyang nag-tungo sa lugar ng kaniyang nakita. May naka-dikit doon na sulat.

“For you, Liam.” Ang mga salitang naka-sulat doon.

Isa ’yung freezer. Kaya dahil sa kuryosidad ay agad niya iyong binuksan. Bumungad sa kaniyang mga mata ang maraming ice cream, chocolates, snacks, milk drink, cakes, cup cakes, and so other sweet food. Lahat iyon ay naroon. Separado sa bawat katamtamang lamig ang natatanggap ng depende sa bawat pagkain.

Kung mayroon pang ininingning ang kaniyang mga mata ay mas lalo pa niyang ininingning. Sobrang daming matatamis na pagkain ang kaniyang nakikita at narito lang iyon sa loob ng kwarto ng kaniyang guro.

Napatigil siya sa pag-tingin ng saraduhan nito ang pinto ng freezer. Napaangat pa siya ng tingin at nakita naman niya ang kaniyang guro na nag-sarado ng pinto ng freezer.

“Why?” He asked.

“One sweet food a day.” He said sounds commanding.

Mas lalo pang napanguso ang kaniyang mga labi. Di’ba nakasulat doon ay para sa kaniya, regalo nito para sa kaniya. Bakit pinagbabawalan siya nitong kumain. Hmpp.

“Di’ba surpresa mo’to sa’kin?” Tanong niya. Tumango naman ito. “So bakit kinokontrol mo ang pagkain ko ng mga ito.” Naka-pout na sabi niya.

“It’s for your health, Liam. Just follow me.”

Mas lalo pa niyang nainguso ng pagka-haba-haba ang kaniyang mga labi. Eto na naman kasi ito, kinokontrol na naman ang pagkain niya ng ice cream.

“Sir,” malambing ang boses na sabi niya dito habang hawak-hawak niya ang laylayan ng damit nito, “can i have one, please. Just one?” Paawa pa ang kaniyang mga matang naka-tingin dito.

Ano nga ba ang magagawa ni Ken? Kaya ba niyang tiisin ang kaniyang estudyante? Alam naman niyang kahit hindi ito magmakaawa sa kaniya ay pagbibigyan parin niya. Tch.

“Then…choose one, inside.” He said letting his guard down.

“Yehey.” Para itong bata sabay yapos pa sa kaniya ng mahigpit at matapos ay siniil siya nito ng mainit nitong halik.

Saglit lang iyon pero ang tila narito parin sa kaniyang mga labi ang halik ng binata sa kaniya. Damn it! He’s stay stilled again! Fuck.

Doon na lang siya nagdiretso sa cabinet, hinubad niya ang pang-itaas niyang damit dahilan para ang matitipunong dibdib niya ay malantad…

Heto si Liam at pumipili ng kaniyang gustong kainin sa gabing ito. Isa lang ang maari niyang kainin at kailangan niyang pumili ng gustong-gusto talaga niya.

He can’t decide. Lahat kasi ng mga narito ay gusto niyang kainin hanggang sa mabusog siya. Kaya hindi siya makapili kung ano ang kaniyang pipiliin.

Let just let his guess decide.

“Mini-mini, may nimo. Pwet ng kabayo kamukha mo…” Ipinagpatuloy pa niya ang kaniyang mga sinasabi habang paiba-iba ang mga tinuturo ng kaniyang daliri sa mga pagkaing naroon.

Natutunan lang niya teknik na ito ay natutunan lang niya sa mga batang naglalaro sa kalye. Kaya sinubukan niya kung magiging epektibo ba iyon.

“Got’cha!” Tumapat at doon siya nag-tapos sa popsicle ice cream. Agad niya iyong kinuha at nagke-crave siya sa matamis na lasa niyon.

Hindi pa niya iyon natitikman, ngunit sigurado siyang masarap ito.

Agad niya itong binuksan pagkatapos ay tinapon niya ang balat niyon sa trash can. Pagkatapos ay doon na niya sinimulang dilaan ang matamis na popsicle ice cream na napili niya sa pamamagitan ng teknik na kaniyang ginamit.

Nanuot ang tamis, sarap, at lamig sa kaniyang dila. Sobrang sarap niyon at ngayon lang siya naka-tikim na ganito ka sarap na sorbetes.

Naisipan niyang ipatikim iyon sa kaniyang professor. Para naman matikman din nito kung gaano kasarap ang sorbetes na niregalo nito sa kaniya.

“Sir Ken.” Pukaw niya sa atensyon nito dahilan para mapa-harap sa kaniya ang binata, hubad na ang pang-itaas nito.

At malayang nabibigyang pansin iyon ng kaniyang mga mata. Ngunit hindi iyon ang pinansin niya. Ang pinansin niya ay ang pakay niya sa binata. Ang ipatikim dito ang sorbetes na napili niya.

Lumapit siya sa kaniyang guro at inilahad niya sa bibig nito ang sorbetes na may konting distansya.

“You brought the most tasty, popsicle ice cream. Taste it.”

Bahagya namang nabato si Ken sa kaniyang kinatatayuan, habang matiim lang ang kaniyang titig sa mga mata ng kaniyang estudyante.

Balak lang naman kasi nitong ipatikim sa kaniya ang sorbetes na nalawayan na nito.

Fuck! What’s big deal? Ano pa nga ba ang nakakahiya doon? Ilang beses na nga niyang naangkin ang mga labi nito. At ilang beses na rin niyang natikman ang lasa ng halik nito.

Mahihiya pa kaya siyang tikman ang sorbetes na gusto nitong ipatikim. Mas nalasap nga niya ang direct kiss ito pa kayang indirect.

Titikman na sana niya ang sorbetes pero hindi niya nagawa ng biglang timulo ang natunas na sorbetes sa kaniyang matitipunong dibdib at umaagos iyon sa kaniyang abs.

Bahagya pa siyang napahiyaw ng mahina nang maramdaman niya ang lamig sa kaniyang matitipunong dibdib pababa sa abs niya.

Pupunasan na sana niya gamit ang kaniyang palad ng pigilan siya ni Liam.

Nagulat na lang siya sa huli nitong ginawa. Lumuhod ito ng bahagya at inilabas ang dila pagkatapos ay nilasap ng dila nito ang sorbetes sa abs niya pataas sa matitipuno niyang dibdib.

Fuck! Fuck!

Ramdam na ramdam niya ang paghagod ng dila nito sa kaniyang abs pataas. Ang kaninang malamig na naramdaman niya sa natunaw na sorbetes ngayon naman ay init ang kaniyang nadama. At naramdaman lang niya ito sa humagod na dila ng kaniyang estudyante.

Umayos ito ng tuwid bago tumingin sa kaniya at ngumiti dahilan para maningkit ang mga mata nito. Nakangiti ito na animo’y wala man lang nangyare. “Sayang eh.” Anito pagkatapos ay muli nitong dinilaan ang natutunas na sorbetes na hawak-hawak nito.

Sa kabilang banda ay unti-unti na naman niyang nararamdaman ang pag-tigas ng kaniyang pagkalalaki. Ngayon na iniisip niya ang ginawang pagdila nito sa abs niya pataas ay mas lalong bumubuhay sa natutulog niyang malaking alaga.

Nag-taasan din ang mga balahibo sa kaniyang braso at sa kaniyang batok. Like fuck! Fuck this!

Agad na siyang tumalikod sa kaniyang estudyante bago pa man nito makita ang bumabakat niyang pagkalalaki dahil unti-unti na itong lumalaki habang unti-unting nabubuhay.

Mabilis pa sa alas kwatro na tinungo niya ang bathroom at doon ay agad siyang pumasok. Sinaraduhan din niya ang pinto, matapos ay binuksan ang shower.

A cold water pouring in the shower. Kahit malamig na tubig na ang lumalabas sa shower ay wala pa rin iyong nagawa. Wala iyong nagawa sa muling pagka-buhay ng kaniyang pagkalalaki.

Fuck this! Fuck it! Fuck this! Paulit-ulit niyang pagmumura.

Mas lalo pa niyang binago ang temperatura ng tubig hanggang sa masagad na niya ang lamig na taglay ng tubig.

Giniginaw ang katawan niya, at laking pasalamat na ang kaniyang pagkalalaki ay nararamdaman niyang muli kumakalma na. Kumakalma na ito.

Shit! Damn Hell!

Napasambunot pa siya sa sariling buhok sa frustration na kaniyang nararamdaman. Bakit ba naman kasi sa lahat ng mga ginagawa sa kaniya ng binata, ay hindi man lang ito nahiya o kung anoman ang nangyare dito. Nasa kaniya lahat ang epekto. Ang epekto ng mga ginagawa nito.

How can i stop my cock for erecting that hard? How can i stop this fuck!

Konting galaw lang ni Liam at ang buong katawan na niya ang mag-re-react…

To be continued…

CHAPTER 28

Chapter 28

         GABI na at oras na ng pag-tulog ni Liam katabi ang kaniyang guro. Matapos niyang makapag-ligo at maramdamang komportable na ang kaniyang katawan ay heto na siya naka-higa sa kama. Ang kaniya namang guro ay katabi niya habang nagbabasa iyon ng maliit na libro.

Iyong libro na iyon ang palagi niyang nakikitang binabasa nito tuwing gabi bago iyon makatulog. Dahil sa hindi niya pinapansin at marami siyang ginagawa ay hindi na niya nagawang pag-tuunan ng pansin ang libro nitong binabasa.

Ngayon na wala na siyang ginagawa ay gusto niyang malaman kung ano ang binabasa ng kaniyang guro.

“Sir Ken.” Tawag niya sa ngalan nito. “Ano ’yang binabasa mo?” Tanong nito sa kaniya dahilan para matiklom nito ang librong binabasa pagkatapos ay bahagya pang itinago sa kaniya.

“Nothing, just something related to my lectures.” He answered.

Agad siyang kumubabaw sa kaniyang guro at mabilis niyang kinuha ang librong hawak nito pagkatapos ay binasa niya ang nasa unahan ng libro.

A Gangster’s Lover? Hindi na niya nagawang basahin ang iba pang kasunod ng agawin sa kaniya ng guro ang libro.

“Watch your attitude.” He said.

“Hmpp.” Umalis na lang siya sa pagkaka-kubabaw dito at bumalik sa pagkakahiga niya kanina.

Ang boring naman kasi ng buhay niya. Wala man lang siyang magawa, gustohin man niyang matulog ngunit hindi naman siya inaantok pa. Hmpp.

Inilabas na lang niya ang kaniyang telepono at pinindot ang kids app na laro niya. Ang moy 7.

Muntik pang mahuli doon si Ken ng kaniyang estudyante sa binabasa niya ngayon. Ang A Gangster’s Lover series. Kung saan dalawang lalaki ang nagmamahalan sa bawat istorya. Dito siya kumukuha ng mga impormasyon tungkol sa paano niya mapapaibig ang kapwa din niya lalaki.

Marami na siyang natutunan sa kaniyang binabasa. At mas gusto pa niyang matuto kaya patuloy lang siyang nagbabasa.

Ipinagpatuloy niya ang binabasa ngunit hindi naman niya mabigay lahat ng kaniyang atensyon. Paminsan-minsan kasi ay tinitingnan niya ang kaniyang katabi. Nakatalikod kasi ito sa kaniya.

Wala siyang nagawa kundi silipin niya ang ginawa ng kaniyang estudyante. At ng makita, gusto niyang matawa. A kids app again. Ito na naman ang pinag-tutuunan ng pansin ng kaniyang estudyante. Ang pangbatang larong iyon na naman. Tch.

Mga ilang oras pa ang lumipas at ng malingon niya ang kaniyang estudyante, nakita niyang mahimbing na itong natutulog. Kinuha niya ang telepono nito at inilagay sa bedside table, maging ang kaniyang telepono ay naroon na rin.

Umayos siya ng higa at ipinikit narin niya ang kaniyang mga mata. Habang payapa ang lahat, at malapit na siyang maka-tulog saka naman bumaling sa kaniyang ang kaniyang estudyante at idinantay nito ang binti sa kaniya.

At doon ay nadantayan nito ang kaniyang pagkalalaki dahilan para maramdaman niyang muli ang kakaibang pakiramdam. Ang unti-unting paninigas ng kaniyang pagkalalaki.

Damn it.

Agad niyang hinagilap ang baso at ang gamot niya. Ininom niya ang gamot na nakakapag-patigil ng pag-tigas ng pagkalalaki, tsaka niya iyon senigundahan ng inom ng tubig.

Maya-maya pa ay tuluyan na niyang naramdaman ang paghupa ng pagkagalit ng kaniyang pagkalalaki. Kahit pa nga nakadantay ito ngayon, at kumikiskis ang binti nito sa pagkalalaki niya ay wala na siyang nararamdamang reaksyon. Animo’y naging manhid na ang kaniyang pagkalalaki sa nainom niyang gamot…

Kinaumagahan nagising si Liam. Ang kaniyang ulo ay nasa dibdib ng kaniyang guro habang ang kaniyang binti ay nakapatong sa binti nito. At ang kaniyang kamay ay may kung anong matigas na bagay na unti-unti na niyang nararamdaman.

Agad siyang bumangon at doon ay bumaling ang kaniyang mga titig sa matigas na bagay na kaniyang nahahawakan.

Laking gulat pa niya kung ano ang matigas na bagay na iyon. Walang iba kundi ang gitnang bahagi ng katawan ng kaniyang guro.

Ramdam na ramdam niya ang matigas at mahaba sa loob ng suot nitong pang-ibaba. Heto na naman at nabuhay ang kuryosidad niya sa bagay na iyon. Ang matigas at mahaba sa loob ng boxer nito na nahahawakan niya ay nabuhay muli ang kagustuhan niyang makita ito. Gusto niyang makita at malaman ang nasa loob ng boxer nito.

Bumaling siya sa kaniyang guro at nakita niyang nakapikit parin ang mga mata nito. At alam niyang mahimbing parin iyong natutulog.

Gusto na talaga niyang makita ang matigas at mahabang bagay na iyon na nakakapag-paengganyo sa kaniya. Sa lumalagong kuryosidad niya sa loob ng boxer nito.

Hindi niya alam kung bakit sobrang bilis ng pag-tibok ng kaniyang puso. Panay na rin ang kaniyang pag-lunok natatakot na makita at mahuli siya ng kaniyang guro sa ganoong posisyon. Na ang ipinagbabawal nito ay kaniyang sasawayin.

Naglalaban ang dalawang panig ng kaniyang isipan. May isang nagsasabing tingnan ang loob ng boxer na iyon. At may isa namang nag-sasabing sundin ang mga sinabi sa kaniya ng guro, na huwag titingnan ang bagay na iyon dahil iyon ang pribadong parte ng katawan nito, na tanging mag-asawa o mag-kasintahan lang ang pwedeng magpakita ng kani-kanilang pribadong katawan.

Mariin muli siyang napa-lunok habang ang kamay parin niya ay naka-sapo sa pagkalalaki nito. Hindi niya alam kung anong gagawin niya. Kung titingnan ba niya tulad ng nais o susundin na lang niya ang sinabi ng guro?

Pinisil niya ng bahagya ang pagkalalaki nito sa unang pagkakataon bago niya tinanggal ang kamay ng maramdaman niyang bahagyang gumalaw ang nasa loob niyon.

Hmpp!

Gulat parin siya, at ang pag-tibok ng kaniyang puso ay narito parin at ubod lakas ng tibok. Hindi na iyon normal, kakaiba na rin ang nararamdaman niya. Animo’y nag-iinit ang kaniyang katawan sa hindi niya malamang dahilan.

Maingat siyang tumayo sa kaniyang kinahihigaan at dire-diretso siya sa freezer, hindi upang kumuha siya ng tsokolate o kung ano mang pagkain doon. Kundi dahil sa naiinitan siya. May kakaibang init siyang nararamdaman sa kaniyang loob.

At naisip niyang solusyon ay ang magpalamig sa dalang lamig ng freezer.

Pero hindi parin iyon naging sapat. He still felt hot, he really felt hot. Damn it.

“I felt hot for touching his cock.” He whispered.

Tumayo siya at sinarado ang freezer, diretso naman siya sa bathroom at agad niyang pinuno ang bathtub ng tubig pagkatapos ay agad siyang sumampa doon ng hindi hinuhubad ang kaniyang damit.

Hindi pa siya nakontento. Mainit parin ang katawan niya. Kaya nilagay niya sa malamig ang temperatura ng tubig.

Halos maramdaman niya ang pagkaligkig ng kaniyang katawan sa lamig na dulot niyon, ngunit hindi parin nawawala ang init sa kaniyang katawan na nararamdaman. He still felt hot.

“Liam,” rinig niyang isang baritong boses ang nakapag-pukaw sa kaniyang atenyson dahilan para mapalingon siya sa gawi ng pinanggalingan ng boses.

It’s Ken, it’s his professor. What else could it be?

Lumapit ito sa kaniya na naka-kunot ang noo, habang siya naman ay nanginginig sa lamig ng tubig na nararamdaman niya.

“What are you doing? Why are you bathing your self with clothes on?” He asked.

“I felt hot.” He answered while shivering in coldness.

Maang na tumingin ito sa kaniya sabay dinampi nito ang daliri sa tubig sa bathtub kung saan siya naka-sakay. Bahagya pa itong nagulat ng maramdaman ang lamig.

“Why are you bathing yourself with cold water. Gusto mo bang magkasakit?” Agad nitong pinihit papatay ang tubig. “Come on, let’s go. You go change.”

“But..—”

“Come on, Liam.”

Wala siyang nagawa kundi ang inguso ang kaniyang mga labi at tumayo at umahon doon.

Agad niyang hinubad ang kaniyang suot dahilan para maiiwas ng kaniyang guro ang mga mata nito sa ibang direksyon.

Wala siyang kahit anong takip na maari niyang itabon sa hubad niyang katawan. Basta wala siyang pakialam sa ganitong ayos niya.

“Sir Ken, can you pass the towel.”

Animo’y aligaga si Ken na agad kinuha ang towel, nalilito pa nga siy kung saan niya kukunin. Okupido kasi ng ibang kaisipan ang kaniyang isip.

“Here.” He lend it to him still not glancing or just a single glance. He still looked away.

Nagulat siya ng lumapit ito sa kaniyang harapan dahilan para mag-tama ang mga mata nilang dalawa. His voilet eyes met with his argentine eyes. The two tantalizing and dazzling eyes met.

Bahagyang tumingkayad ang binata bago siya nito hinalikan sa mga labi. Simpleng halik lang iyon kaya ang pagkabitin ay nasa kaniya.

He expected something kissed, it’s not what his expectations.

Nakatulala pa siya kaya hindi na niya namalayan na umalis na pala ang kaniyang estudyante sa kaniyang harapan.

Nalaman na lang niya ng bumalik na siya sa realidad ilang minuto ang lumipas.

Fuck shit! Fuck it!

Ilang minuto pa ay natapos ng magbihis ang kaniyang estudyante. Sabay na silanb dalawang lumabas.

Umupo siya sa gilid ng kama habang ito naman ay nanatiling nakatayo lang.

“Are you hungry?” He asked.

“Yes.” He answered.

“Then come on, let me feed you.”

Hindi niya alam kung bakit iyon ang sunod niyang ginawa. Lumapit siya sa kaniyang estudyante at binuhat ito na animo’y buhat ng lalaking kinasal sa asawa nito.

Bahagya pang nagulat si Liam sa ginawa niya, namimilog pa ang mga mata nitong naka-tingin sa kaniya. “What are you doing?” Tanong nito na hanggang ngayon ay shocked parin.

“Don’t asked. Just let me take care of you.” Dinala siya nito palabas ng kwarto hanggang sa makapunta sila sa kusina ng bahay. Inilapag siya doon ng binata sa isa sa mga upuan doon. “Don’t move. Let me serve you, my prince.”

Nakita naman niya ang pagningning ng mga mata nito. “Am i a prince?” He asked.

“Yes, you’re my prince just now. Stay and wait for me here.” He smiled sweetly. “I’m now, a chef. And you are my prince to judge the food i’ll cook for you.”

Nakita naman niya ang pagngiti ng kaniyang estudyante na halos maningkit na ang mga mata nito sa matamis na ginawang pag-ngiti. “Chef ka? Di’ba professor kita?” Mangha nitong sabi.

“Yes, i’m a chef and also a professor. But for now treat me as your chef.” He said.

Kampante si Ken na ipag-luto ang kaniyang estudyante. Matagal-tagal narin kasi niyang pinag-tututunan ang pag-luluto.

Dahil nga nagseselos siya kay Gord dahil nalaman lang ni Liam na magaling at masarap itong mag-luto ay naging magaan na agad ang loob ng kaniyang estudyante.

Kaya heto siya, sinusubukang mag-luto matapos ang kaniyang pagsasanay gabi-gabi kapag tulog na ang kaniyang estudyante habang tinuturuan siya ng kaniyang kaibigang si Gord sa pamamagitan ng Video call.

And he’s so thankful to his friend Gord, he can now finally cook, not so professional but enough to fill someone’s hungry stomach. Pinapanood lang ni Liam ang kaniyang guro habang narito siya sa kusina naka-upo sa isa sa mga bangko roon. Habang ang guro naman niya ay magiliw na nag-luluto.

His tummy was excited to fill with his chef Ken’s food. Nanunubig na rin ang bagang niya habang nakatanaw lang dito.

Ilang oras pa ang lumipas ay naka-luto narin ang kaniyang estudyante. Dala-dala nito ang pinggan at inilapag iyon sa lamesa sa harap niya.

“Taste it, my prince. It’s my amazing pancakes. I know you like to eat sweet, so my prince i prepared sweet food for your tummy.”

He looked at the plate. It’s really a pancake, a strawberry pancakes, with sweet topping. A cut of strawberry on top. A sweet indeed.

Agad niyang kinuha ang tinidor at tinikman ang luto ng kaniyang chef.

Napakunot ang kaniyang mukha. “Chef, you cook bad. Walang lasa, i don’t like it chef.” Inosenteng sabi niya na bahagyang inilayo pa niya ang pinggan sa harap niya.

Nalungkot naman ang mukha ng kaniyang chef/professor sa kaniyang sinagot. Halatang na disappoint ito.

“Don’t you like it.” Ken asked with a sad written on his face.

Agad naman siyang sumang-ayon.

Mas lalong bumagsak ang balikat ni Ken sa naging sagot ng kaniyang estudyante. Maraming effort ang ginawa niya ma master niya lang ang paggawa ng pancakes tapos hindi man lang nagustuhan ng kaniyang estudyante.

“Just kidding.” Malakas na sabi nito na sinundan pa ng pag-tawa. “You’re so adorable chef, when you look upset and sad.” He teased him.

Ang kaninang malungkot niyang mga labi ay kusang kumurba ng isang matamis na ngiti. “You know how to make joke, huh? I see my prince. I really got me.” He said with a smirked…

To be continued…

CHAPTER 29

Chapter 29

      DAYS TO WEEKS passed. Liam still the same the way he is. He’s still the cutest and adorable person in the whole wide world. And he still on his professor side. Hindi pa kasi nauubos ang stock ng mga pagkain sa freezer. Siguro aalis lang siya kapag nakita na niyang wala iyong laman.

Sa mga araw rin na mga lumipas ay nagiging mas lalong malapit sila ng kaniyang guro sa isa’t isa. Nagiging magkaibigan na silang dalawa ng kaniyang guro.

Heto siya ngayon…klase na naman, boring na naman at wala na naman siyang alam gawin kundi ang tumunganga sa kaniyang guro.

Ano nga ba ang kaniyang magagawa? Narito siya sa likod at wala na namang kausap. Wala na naman siyang ibang magawa, wala.

Hmpp…

Hindi niya namalayan na naipikit na niya ang kaniyang mga mata, hanggang sa nahimlay na siya sa pagkakatulog…

Ilang oras siguro siyang naka-tulog, at nakagising na lang siya sa animo’y bangungot na nagpabalot sa kaniyang buong pagkatao.

Ang abondonadong bahay, madilim at tanging pag-iyak ng binata ang bata ang kaniyang naririnig. It’s begging for help and no one able to hear him. Walang kung sinoman ang tumulong sa batang iyon. Iyak lang iyon ng iyak habang patuloy na nagsisisigaw. Pero wala.

Sa pagkaka-alam niya ay naroon ang bata sa isang silid, na maamoy ang kaluman ng bahay. Takot na takot ito sa dilim na bumabalot sa puso nito. Takot na takot ang bata at ramdam naramdam niya iyon sa hindi niya malamang kadahilanan.

That boy keeps on pleading, pleading for help ’till the door widely open. Ang akala ng batang iyon na tulong na iyon. Pero ng mamukaan nito kung sino ang nagbukas ng pinto, ay ibayong takot at pangamba ang naramdaman ng batang iyon ng makita ang sumilay na ngiti sa mga labi ng lalaking batid niyang hindi gagawa ng tama.

Doon natapos ang kaniyang panaginip na halos hanggang ngayon, ramdam na ramdam niya ang takot sa mukha ng lalaking kaniyang nakita sa panaginip.

Hindi niya alam kung bakit sobra-sobrang bilis ng pag-tibok ng puso at takot na kaniyang nararamdaman. Animo’y ang kaniyang napanaginipan ay totoo. Na animo’y nangyare na sa kaniya ang mga nakakatakot na pangyayareng iyon.

May bigat dito sa kaniyang dibdib. Sobrang bigat at sobrang kaba.

Muli niyang binalikan ang kaniyang napanaginipan, hanggang sa hindi ja niya maalala ang mukha ng bata dahil naging malabo na iyon sa kaniyang paningin. Hindi na rin niya maalala ang mukha ng lalaking nakapag-bigay sa bata ng ibayong takot, maging sa kaniya kahit pa nga hindi sa kaniya nangyare ang mga bagay na iyon.

Ang natatandaan lang niya ay ang madilim na abandonadong bahay. Ang kwartong amoy pinagkatandaan.

Wala siyang napapanaginipang tulad nito. Hindi niya alam kung bakit siya nakakapanaginip ng ganito. Talagang alam niyang walang ganito siyang napapanaginipan. Kung meron man ay puro pagkain iyon. Bakit ngayon? Ano itong miserableng panaginip niya na animo’y ikakabangungot pa niya.

Pinunasan niya ang kaniyang noo gamit ng kaniyang kamay. Napakunot pa siya ng maramdaman ang malamig at malagkit na pawis sa kaniyang noo. Ramdam din niya ang panlalamig ng kaniyang palad.

Hindi niya alam kung anong nangyayare, animo’y apektado siya ng lahat ng kaniyang mga napanaginipan.

“Liam,” isang pag-tawag ang pumukaw sa kaniyang atendyon dahilan para mapabaling siya sa nag-salita. “You looked pale.” Sabi nito at dumukot iyon sa bulsa. Pinunasan nito ang pawis sa kaniyang noo pagkatapos ay sa kaniyang mukha. Hanggang sa leeg.

“I just have a dream… Tch. Nothing..” He said. “So, why are you here? Where’s the prof?”

Bahagya naman itong tumawa at binatukan siya nito sa kaniyang ulo dahilan para mapa-pout siya at makamot ang kaniyang ulo.

“Kung saan-saan na naman naglalayag ’yang isip mo. Our professor farewell goodbye’s. ‘see you tomorrow’. ’Yan ang huling sinabi niya. So it’s time for us, to have some lunch together.”

Nahihiyang ngumiti siya pagkatapos ay tumayo at yumapos sa braso ng kaniyang kaibigan. “Basta libre mo?” Anito.

Ginulo naman nito ang kaniyang buhok. “It’s not my treat, it’s Drei treat. Kanina pa siya naroon sa canteen. Nagpa-reserve ng upuan, baka daw tayo maubusan.”

“Then, let’s go. To the canteen.”

Itinaas pa niya ang isang daliri na animo’y nakaturo. Matapos at hinigit niya ang kaibigan patungo roon.

Matapos nilang marating ang canteen ay mabilis nilang nakita si Drei, nasa bungad lang naman ito.

Naka-ngiti itong nakabaling sa kanilang gawi. Ngumiti naman siya pabalik sa binata.

“What’s up, Liam. Come on, let’s eat.”

Mabilis siyang pumwesto sa upuan paharap sa kabilang side. Habang si Nate naman ay umupo paharap kay Drei.

Maraming mga pagkain ang naroon sa lamesa nila. Mukhang pinag-handaan talaga ng kaniyang kaibigan ang mga pagkaing narito. Halata kasing masasarap sa itsura palang ng pagkain.

Hindi na niya pinansin ang kaniyang dalawang kaibigan. Dahil nga nakakaramdam na siya ng gutom ay agad na siyang kumain upang mapunuan ang nagugutom niyang sikmura.

Bigla niyang naalala ang pagkain sa loob ng bag niya. ’Yung pancake na pinadala sa kaniya ng guro niya.

Agad niyang kinuha ang bag at inilabas niya ang baon niyang pagkain. Tumingin naman doon ang dalawa niyang kaibigan.

“What’s that?” He asked.

“Food.” Sagot niya. Binuksan niya ang baunan at nagningning pa ang kaniyang mga mata ng bahagya ng muli niyang masilayan ang pancakes.

“Mukhang masarap ’yan ah.” Sabi ni Drei.

“Yeah, it’s really good. Taste it.” Gamit ang tinidor ay tumusok siya ng kapirasong pancake at isinubo niya iyon sa kaniyang kaibigan.

Agad naman nitong kinain ang isinubo niya. Namangha at napangiti pa.. “hmmm..it’s indeed good.” He complimented.

Kumuha iyon ng tinidor at tumusok sa pancake niya. “Come on, Nate. Taste it.” Ani Drei.

Nahihiya pa si Nate na bumaling ang tingin sa kaniya. Pagkatapos ay kinain din nito ang isinubo ni Drei.

“So good. Who cook it?” Nate asked.

“My chef.” He answered sweetly.

“May chef ka?” Tanong naman ni Drei.

Tumango lang naman siya bilang sagot. “He’s a great and good chef.”

“Woah, cool.”

Marami pang usapan ang naganap sa loob ng canteen. Nag-uusap sila habang kumakain…

Sa kabilang banda, heto si Ken na nasa sulok ng canteen habang tinatanaw niya ang kaniyang mga estudyante. Kanina pa niya gustong lumapit sa mga iyon dahil sa paglapit ng mga ito sa Liam niya.

Muong galit at selos din ang kaniyang naramdaman ng subuan ni Liam ang kaibigan nitong si Drei. Gusto niyang lumapit doon at ilayo ang binata. Ngunit pinigilan niya ang kaniyang sarili.

Alam naman niyang magkakaibigan ang tatlo, at alam din niyang walang gusto ang dalawa nitong kaibigan sa Liam niya, dahil batid niyang ang dalawa nitong kaibigan ay magkasintahan na. Sobrang inosente nga lang ni Liam na hindi nito napapansin ang pagiging sweet ng dalawa sa isa’t isa.

Kahit namumuo ang selos dito sa kaniyang dibdib ay pinigilan niya iyon. Wala namang talaga siyang dapat pagselosan, talagang hindi lang niya mapigilang ang sarili kundi mag-selos sa hindi niya dapat pagka-selosan.

Matapos niyang kumain ay umalis na siya. Hindi niya hinayaang mahalata siya ng tatlo kahit sa dinaraanan niya ay binibigyan siya ng daan ng mga estudyante. Halatang takot sa kaniya…

Habang patuloy kumakain ni Liam kasama ang kaniyang mga kaibigan ay may bigla siyang naalala.

“Drei, Nate.” Pag-tawag niya sa dalawa niyang kaibigan dahilan para mapatingin ang dalawa sa kaniya. “My birthday, malapit na ang birtday ko.” Masayang anunsiyo niya sa dalawa niyang kaibigan.

“Kelan?” Sabay pang tanong ng dalawa.

“Sa sunod na buwan.” Sagot niya.

Napatunganga naman ang dalawa niyang kaibigan sa sagot niya. Napakunot naman siya ng noo. “Bakit?” Inosenteng tanong niya.

Ginulo naman ni Nate ang kaniyang buhok,  habang pinisil naman ni Drei ang kabila niyang pisngi.

“Ouch.” Daing niya habang sapo-sapo ang kaniyang pisngi. At inayos naman niya ang pagkaka-gulo ng kaniyang buhok.

“Sa isang buwan pa pala ang birthday mo, akala ko bukas na o sa isang linggo.” Ani, Nate.

“Sinasabi ko lang naman eh, ba’t nang gugulo ng buhok?” Naka-pout na turan niya.

Sabay ngiti naman ng dalawa na bahagya pang ginulo ang kaniyang buhok…

       Matapos maka-uwi ni Liam hatid ng kaniyang professor sa bahay nito ay agad siyang dumiretso sa painting room nito.

Hinayaan lang naman siya ng kaniyang guro, maliligo lang daw ito.

Matapos niyang makapasok sa loob ng silid ay agad siyang pumwesto sa harap ng pinag-pe-painting-an.

Gusto niyang gumihit ngayong araw na ito pagkatapos ng nakaka-boring niyang araw.

At dahil nga magaling ngunit istrikto ang nag-turo sa kaniya, ay madali na para sa kaniya ngayon ang mag-pinta. Hindi naman iyon ganoon ka ganda ngunit para sa kaniya, ito ang sunod sa pinaka-magandang pinta na ipipinta niya, una ang sa guro niya.

Bigla ay pumasok na naman sa kaniyang isipan ’yung napanaginipan niya. ’Yung madilim at abandonadong bahay. ’Yung kwartong kinalalagyan ng bata.

Okupado iyon sa kaniyang isipan habang nag-pipinta siya. Hanggang sa nalamayan na lang niya na iyon na pala ang pinipinta niya. Ang batang binabalot ng kadiliman. Takot, pangamba at pagmamakaawa ang makikita sa mukha nito.

Awtomatiko siyang napasapo sa kaniyang ulo ng bahagyang manakit iyon. Pinunit niya ang kaniyang pininta at itinapon iyon sa kung saan.

Muli ay sumubok siyang mag-pinta. Ngunit walang pumapasok sa kaniyang isip kung ano ang ipipinta. Okupado parin ang kaniyang isip sa napanaginipan.

Who is he? Who’s that boy?

“Nothing’s in mind?”

Agad siyang napalingon sa gawi ng nagsalita. Bumalik siya sa realidad ng makita niya ang kaniyang guro.

“Yes.” Patango-tango pa niyang sabi.

Lumapit iyon sa kaniya, bumaba ang tingin at kumunot ang noo. Pinulot nito ang kaninang ipininta niya.

“Pinta mo’to?” Tanong nito na naka-kunot parin ang noo.

Tumango-tango lang naman siya bilang sagot.

Napatitig ng mga ilang saglit si Ken sa kaniyang estudyante, habang halos magpantay na ang kilay at kumunot ang kaniyang noo.

Kung iisipin ay inosente at walang kaalam-alam ang kaniyang estudyante. At kung pagmamasdan ay hindi ganitong pinta ang ipipinta nito base sa pag-uugali.

Kung kaniyang titingnan ay dapat mga pagkain o mga cartoon character ang ipipinta nito. Hindi lang talaga niya lubos maisip na ipipinta nito ang batang binabalot ng kadiliman.

Anong iniisip ng binata? Pa’nong naisip nitong mag-pinta ng ganitong klase?

“Pa’no mo naiisip mag-pinta ng ganito?” Tanong niya.  He expected him to paint something else. Not like this. So full of emotion.

Napakamot lang naman ito sa sariling buhok. “Don’t mind that. It’s just my imagination.” He answered.

Inagaw sa kaniya ng binata ang pininta at lumapit iyon sa basurahan at doon nito itinapon.

“Come on, sir Ken. Cook for me. I’m starving.” Hinala na siya nito at yumapos pa sa kaniyang braso at hinila na siya palabas ng silid.

Wala siyang nagawa kundi ang sumunod sa kaniyang estudyante. At kundi ipag-luto na lang ito ng pagkain na tiyak niyang magugustuhan nito.

“Your birthday is coming, right?” He asked.

Manghang tumingin naman ito sa kaniya. “How did you know?”

“Of course i know. I’m your professor.”

Napatango-tango na lang si Liam. “Malayo pa naman eh, sa isang buwan pa.” Sabi niya takot na kapag sinabi niyang malapit na ang birthday niya ay guluhin nito ang buhok niya o kaya naman ay pisilin nito ang kaniyang pisngi tulad ng ginawa nito sa kaniya.

Humarap ito sa kaniya at matiim na tinitigan siya mata sa mata. “Advanced happy birthday.” He greeted.

Tumingin naman siya sa kaniyang guro ng buong sinseridad, nakipag-sabayan siya sa mga titig nito.

Ngumiti siya ng matamis pagkatapos ay sinapo ang magka-bilang pisngi ng kaniyang guro. Tumingkayad siya at inilapat niya ang kaniyang mga labi sa mga labi ng binata.

Mabilis na halik lang iyon. “That’s for the pancakes you gave to me.” Muli siyang tumingkayad at sinakop ng mga labi niya ang mga labi nito ng buong-buo. Habang naka-pikit ang kaniyang mga mata.

Maya-maya pa ay naramdaman na niya ang paggalaw ng mga labi nito tinutugon ang mga halik niya. Wala siyang nagawa kundi putulin ang halik.

“Ako dapat ang magpasalamat sa’yo. Bakit mo ako pinasasalamatan? For kissing me back?”

Nakita niyang ngumiti ang binata pagkatapos ay ito naman ang sumapo sa kaniyang magkabilang pisngi. Dumkwang at siniil ng halik ang kaniyang mga labi. Nagtagal ng ilang minuto..

To be continued…

CHAPTER 30

Chapter 30

            GOING to school again. Liam woke up early in the morning, with his professor besides him. His handsome professor as always.

“Sir Ken gising na.” Sabi niya at bahagya pang inalog ang katawan ng binata.

“Hmm..” anito na bahagyang naiirita pa at inaantok.

Pomusisyon ang mukha niya sa tainga nito. “Sir Ken.” Bulong niya dito ngunit nanatiling tulog ang kaniyang guro.

“Sir Ken. Wake up.” Kinalikot naman niya ang tainga nito na bahagyang pinitik-pitik. “Sir Ken.” Pangungulit pa niya at ilong naman nito ang kinalikot niya.

“Sir Ken.” Kinubabawan niya ang binata at umupo siya sa gitnang bahagi ng parte ng katawan nito. Ewan iyon na lang lagi ang gusto niyang upuan sa parte ng katawan ng binata. “Sir Ken.”

Hindi man lang siya nito nagawang pansinin sa halip ay tumulog lang ito ng tumulog.

Napunta ang kaniyang mga tingin sa mga labi ng binata. Napatigil siya sa ginagawa at waring na hipnotismo siyang pinagmasdan ang mga labi nito.

Ang mga labi ng guro niyang ilang beses na niyang natikaman, ngunit hanggang ngayon ay hindi parin siya nakokontento. Hanggang ngayon may kakaiba parin siyang nararamdaman dito sa loob niya sa hindi niya malamang kadahilanan.

Nakagat niya ang kaniyang pang-ibabang labi. Ang puso niyang hindi malaman kung bakit sobrang bilis ng pag-tibok. At sa hindi niya malamang kadahilanan ay dumukwang na lang siya at hinalikan ang mamula-mulang mga labi ng kaniyang guro. Sa kagustuhang muling matikman ang mga halik nito.

Malambot at matamis ang mga labi nito na halos nakapag-bigay sa kaniya ng kakaibang nararamdaman. Na halos pati ang puso niya ay hindi marumedyohan ang bilis.

At ng akmang tatanggalin na niya ang mga labi niya sa mga labi nito, nagulat na lang siya ng iyapos nito ang braso sa leeg niya at mas lalong pinalalim ang halik.

Ramdam na ramdam niya ang malambot na mga labi ng binata. Ang masarap nitong mga halik at ang kakaibang init na namumuo sa kaniyang katawan.

Mulat na mulat lang ang mata niya at nakatitig lang sa naka-pikit na mga mata ng kaniyang guro. Ramdam niya ang bawat paggalaw ng mga labi nito.

Maya-maya pa ay nadarang na siya. Naipikit niya ang kaniyang mga mata at unti-unti ay sinasabaya na niya ang mga paggalaw ng mga labi ng guro.

Isang ngiti ang kumawala sa mga labi ni Ken ng maramdaman niyang gumalaw na ang mga labi ng estudyante niya. At talagang wala pa itong kaalam-alam sa mga paghalikan na ginagawa nila. Talagang puro at inosente parin ito.

Mas lalo pa niyang pinalalim ang halik. Inilabas niya ang kaniyang dila at nagkukumahog itong gustong pumasok sa bibig ng kaniyang estudyante, pero nanatiling nakatikom ang mga labi nito.

“Come-on, Liam. Open your mouth.” He said between their kisses.

Pero dahil nga wala parin itong alam ay bahagya niyang kinagat ang pang-ibabang labi nito dahilan para mapa-awang iyon at doon siya naging malaya na ipasok ang kaniyang dila sa loob ng bibig ng kaniyang estudyante.

Awtomatikong naimulat ni Liam ang kaniyang mga mata sa kakaibang sensasyong nararamdaman niya ngayon, dulot ng pagpasok ng dila ng binata sa loob ng bibig niya.

Animo’y mas lalong nagkaroon ng kakaiba lalo na ng gumalaw ang dila nito sa loob niya.

Mas lalo pang namilog ang kaniyang mga mata ng maramdaman ang kaniyang inuupuan ay unti-unting tumitigas at humahaba.

Agad niyang naitulak ang binata at umalis sa pagkaka-kubabaw dito. Nakita naman niyang nag-mulat ito ng mga mata. Kakaiba ang ginawang pagkakatitig sa kaniya. Matiim at animo’y puno ng pagnanasa.

Nagulat na lang siya ng siya naman ang kubabawan nito. Habang ang mga tingin sa kaniya ay ganon parin, matiim at animo’y puno ng pagnanasa.

“Sir Ken.” Mahinang bulalas ng kaniyang bibig.

Unti-unti ay lumalapit ang mukha ng kaniyang guro palapit sa mukha niya. At bago pa man nito nasakop ang kaniyang mga labi ay hinarangan na niya ito ng daliri upang sa daliri niya tumama ang mga halik sa kaniya ng guro.

Napalunok siya at kinakabahan sa tagpong ito. “Sir Ken, what are you doing?” He asked curiuosly.

“Remove your hand, Liam and let me kiss you.” He said in a seductive tone.

“Why would you like to kiss me?” He asked so innocent.

Bago pa man sumagot ang kaniyang guro ay awtomatiko namang pagkalam ng kaniyang sikmura. Malakas iyong tumunog at alam niyang narinig iyon ng kaniyang guro.

Nahihiya pa siyang ngumiti sa guro. “I’m hungry, cook for me.” He said with a pleading eyes.

Nakita niyang napailing-iling ito at malakas na napabuntong hininga. Isang ngiti ang sumilay sa mga labi ng guro sabay ginulo nito ang kaniyang buhok.

“Then wait for me here. I’ll cook for you.” He said.

Umalis na sa pagkakakubabaw ang binata hanggang sa tuluyan na itong makalabas ng silid.

Heto naman siya at ang puso ay ganun parin ang bilis ng pag-tibok. Awtomatiko pa siyang napasapo sa kaniyang dibdib sa halos kumakarera niyang puso na ngayon ay unti-unti ng humuhupa.

“What’s that kind of feeling?” He asked himself…

Naluto ang pagkain ilang minuto ang naka-lipas. Narito at dala ng kaniyang guro ang tray ng pagkain matapos makapasok sa loob ng kwarto.

Lumapit ito sa kaniya at pa-upong sumampa sa kama patapat sa kaniya.

Bumaling naman ang kaniyang tingin sa pagkaing dala nito. “Waffle!”

Agad siyang kumuha ng isang piraso at kumagat doon. Napapikit pa siya ng malasahan ang masarap na waffle na bigay sa kaniya ng guro. “Yummy.” He complimented with giggle.

“Taste it, my chef.” Inilahad niya ang waffle sa harap nito. Tumingin muna ito bago kumagat ang kaniyang guro.

“It’s indeed tasty, my prince.” Said by his professor.

Isang matamis na ngiti ang kumawala sa kaniyang mga labi pagkatapos ay niyapos niya ang kaniyang guro at binigyang halik ang mga labi nito.

“Thank you for cooking, my chef.” He thanked him.

“You’re welcome, my prince.” He said with a vow like he’s a real prince.

Natapos ang kanilang agahan. Sinusubuan niya ang kaniyang chef, hanggang sa maubos nila ang kanilang agahan.

Matapos niyang maligo, ay ito naman ang sumunod. Hanggang sa pareho na silang handa. Balik sa pagiging guro ang kaniyang dating chef. At siya naman na prinsipe nito ay bumalik sa pagiging estudyante.

“Let’s go, sir Ken.” Pag-aya niya sa kaniyang guro.

Hahakbang na sana siya patungo sa pinto, ngunit hinila siya nito dahilan para bumalik siya sa gawi ng kaniyang guro.

Humarap siya dito na nag-tatanong.

“Liam, my student.” Seryoso ang mukha ng kaniyang guro na naka-tingin sa kaniya. Siya naman ay inosenteng naka-tingin lang dito. “Remember what i always said. Stay away from men, stay away from them.”

Eto na naman ang kaniyang guro sa pagpapaalala.  Ilang beses na siya nitong pinaalalahanan tungkol dito. Na lumayo siya sa mga lalaki, na huwag siyang dumikit o makipag-usap sa mga hindi niya kilala.

“But what about my friends? Nate and Drei?” He asked.

“Keep your distance. Huwag kang masyadong malapit sa kanila, and avoid hugging them. Talkless Liam. Don’t get to close to them, are we clear?” He warned him.

“Yes, sir Ken.” Sumaludo pa siya at inisang hakbang ang pagitan nilang dalawa ng kaniyang guro at mariin niyang hinalikan ang mga labi nito.

Nakagat pa niya ang pang-ibabang labi ng matapos ang halikan nilang dalawa. Nakita pa niyang ngumiti ang kaniyang guro pagkatapos ay ginulo nito ang kaniyang buhok.

“Come on, let’s go.” Lumukad na ito, binuksan ang pinto pagkatapos ay lumabas. Siya naman ay sumunod sa kaniyang guro pagkatapos ay yumapos sa braso nito…

“Remember what i said.” Pagpapaalala sa kaniya ng guro matapos nilang makarating sa parking lot ng unibersidad.

Tumango lang naman siya bilang sagot at ang ngiti ay malawak at ubod ng tamis. “Yes, sir.” Ika pa niya.

Lumabas na siya ng kotse ng kaniyang guro at mabilis na lumakad patungo sa kanilang silid aralan upang hanapin ang kaniyang dalawang kaibigan…

Matapos niyang makarating ay kinawayan niya ang dalawa. Yayakapin pa sana niya ang mga ito ngunit naalala niya ang sinabi nito. Na mag-bigay distansya at iwasan ang pagyakap. Kaya ngumiti lang siya sa dalawa habang kakaway-kaway.

“Liam, after the class can you join us?” Nate said.

“We’re going to the mall. And after that, we’ll bring you home.” Drei said next.

Umakto naman siyang nag-iisip bago nginitian ang dalawa niyang kaibigan at tumango. Makakatanggi pa ba naman siya? Ang hilig kaya ng dalawang iyon na ilibre siya. Ano pa’t tatanggi siya?

Matapos ng usapan ay pumunta na siya sa sarili niyang upuan. Ganon ang nangyare buong klase at sa mga sumunod pa. Nakatingin lang siya sa mga iyon walang buhay, at walang maisip gawin lalo’t narito siya sa likod. Walang kasama na pwedeng kausapin. Tch!

“Class dismissed.” Rinig niyang wika ng kaniyang guro. Sa wakas sa mahaba niyang pag-hihintay ay natapos na rin ang klase. Wakas na rin ang lumbay at ang kaniyang paghihintay.

Mabilis niyang isinukbit ang bag niya sa kaniyang balikat, tumayo at nag-tungo sa gawi ng kaniyang dalawang kaibigan na ngayon ay handa na rin sa pag-alis.

“Let’s go.” Masigla niyang sabi. At tulad ng paalala ng kaniyang guro. Ay binigyan nga niya ng distansiya ang pagitan niya sa kaniyang mga kaibigan.

Sabay silang tatlong lumabas. Habang naglalakad ay kanina pa niya napapansin ang kaniyang mga kaibigan na kunot ang noong binibigyan siya ng pansin.

“Liam,” pag-tawag ni Nate sa kaniya.

“Hmm?”

“You looked distancing to us. Come on, come closer.” He said.

Mabilis naman ang ginawa niyang pag-iling. “I’m sorry Nate, i can’t.” He answered.

“Why?” Drei asked second while frowning.

“Prof. Ken said i need to distanced myself to whom ever.”

Ang kunot na noo ng dalawang kaibigan niya ay napaltan ng kung ano mang emosyon.

“Professor Ken? As in prof Ken Martin?” Nate asked again.

Inosente naman siyang tumango at ang kaniyang noo naman ang napa-kunot. “Yes, why?”

“Bakit niya sinabi sa’yo ’yan?” Pang-uusisa pa nito.

“I don’t know. He just said it.” He answered.

Hindi man niya napapansin ngunit magulo parin ang isip ng kaniyang mga kaibigan. Hindi parin makuha ng mga ito kung bakit ganun. Hanggang ngayon kasi ay wala parin ang mga itong alam sa mga nangyayare sa kaniyang buhay.

“Why—”

“Don’t mind it, Nate. I’m happy to follow his order.” Liam said with a smile on his lips.

Nakita niyang bumuntong hininga na lang ang kaniyang kaibigan at napa-iling-iling.

Dumertso silang tatlo sa sasakyan ni Drei. Silang dalawa sa backseat ni Nate, habang si Drei naman ay nasa driver seat.

After a minutes, the car is already moving. Inside the car. They just talked and talked about nonsense things, just like their usual doing. Talking and laughing so hard.

Matapos ng kanilang masayang paglalakbay ay narating na rin nila ang mall. Woah! Mall again .

Mabilis siyang lumabas ng sasakyan at hinintay na makalabas ang dalawa. Sayang-saya at excited siyang maka-pasok sa mall at makain ang gusto niyang makain. Mabili ang gusto niyang mabiki, lalong lalo na’t libre iyon ng kaniyang mga kaibigan…

Matapos ng meeting ng mga guro, heto ngayon si Ken at iniimpake niya ang kaniyang mga gamit. Pagkatapos ay lumabas na.

Agad niyang tinahak ang daan patungo sa silid aralan ng kaniyang estudyante.

Nang marating niya iyon ay wala na doon ang kaniyang estudyante, kaya napag-pasiyahan niyang mag-tungo naman sa parking lot kung saan doon siya hinihintay palagi ng kaniyang estudyante.

Ilang minuto pa ay narating din niya iyon, ngunit na-igala na niya ang kaniyang mga mata ngunit wala siyang makitang Liam. Walang Liam na naroon.

Naisipan niya itong tawagan. Inilabas niya ang telepono niya at dinial ang numero ng telepono ng kaniyang estudyante ngunit walang sumasagot sa kaniyang tawag. Dito na lalong kumunot ang kaniyang noo.

He is frustrated at that moment. Where is he? Where is he now?

Matapos niyang makapag-tanong sa gwardya at mapanood ang CCTV footage kuha ang kaniyang estudyante kasama ang dalawa nitong kaibigan.

Napanatag naman ang kaniyang puso, ngunit hindi parin siya mapakali. Ewan pero kahit alam naman niyang hindi magugustuhan ng kaibigan nito ang kaniyang estudyante dahil mag nobyo naman ang dalawa nitong kaibigan, pero heto siya at hindi parin mapigilan ang sariling mag-selos.

Kaya ang ginawa niya ay pinaandar ang sasakyan at hinanap kung saan maaring pumunta ang tatlong iyon…

To be continued…

A/N; Sorry sobrang busy ko lately. Pasensya na talaga.(人 •͈ᴗ•͈)

CHAPTER 31

Chapter 31

          PAGOD na kakahanap si Ken sa kaniyang estudyanteng si Liam, ngunit hanggang ngayon ay hindi parin niya ito nahahanap.

He was so frustrated at that moment. He was fucking frustrated.

“Where are they?” He asked himself.

Ilang oras na ang lumipas ngunit hindi parin niya nahahanap ang kaniyang hinahanap, at talagang sa bawat minuto ay napa-frustrate na siya.

Nag-hanap at nilibot niya ang mga mall na makikita niya ngunit wala ang kaniyang estudyante. Kahit pa nga sobrang lawak ng mall ay talagang masugid siyang nag-hanap ngunit wala siyang natagpuan.

Wala sa sariling malakas siyang nagpakawala ng isang malakas na buntong hininga pagkatapos ay pinihit na niya ang sasakyan pabalik. Patungo sa kaniyang tahanan.

Alam naman niyang ligtas ang kaniyang estudyante sa piling ng mga kaibigan nito, hindi lang talaga niya makumbinsi ang kaniyang sarili lalo’t pa’t may namumuong selos dito sa kaniyang puso, kahit wala namang dahilan para pag-selosan ang mga kaibigan nito.

F-ck!

Mga ilang minuto ang lumipas ay narating na rin niya ang bahay niya. Matapos maiparada ang sasakyan ay lumabas na siya, pumasok sa loob ng bahay.

Diretso siya sa kaniyang kwarto, at ng marating niya iyon at mabuksan ang pinto ay agad niyang narinig ang isang pamilyar na tinig.

“You’re so cute. You’re so adorable.” Liam said with giggling.

Nakita niyang nasa kama ito naka-upo at nakasandal doon. May kinakalilot iyon sa babang bahagi ng katawan nito, hindi lang niya makita kung ano iyon. Naka-tabon kasi ang magkabilang binti nito.

Ang kaniyang estudyante na hinanap niya ng mga ilang oras na halos gabihin na siya, malalaman-laman lamang niya na narito na ito. Ni hindi man lang nito nagawang sagutin ’yung pag-tawag niya.

Tumikhim siya upang mapansin siya ng kaniyang estudyante. Ngunit hindi parin siya nito pinapansin. Patuloy lang itong naka-tingin sa baba habang may ngiting naka-ukit sa mga labi nito.

Isang malakas pang-pagtikhim ang kaniyang ginawa at sa wakas ay napakinggan na nito. Tumingin ito sa kaniya at ngumiti. “Hi, sir.” Sabi nito bago muling ibinalik ang atensyon sa tinitingnan nito kanina pa.

Lumakad siya palapit dito, at bumangad sa kaniyang mga mata ang isang tuta. A cute little puppy. Tumingin pa ito sa kaniya na bahagyang iwinagayway ang buntot nito.

“He’s so cute sir, isn’t he?”

“Saan galing ’yan?” Tanong niya imbis na sagutin ang tanong ng kaniyang estudyante.

“It’s from Nate and Drei. Their birthday gift for me.” He answered with giggle.

He hugged the dog and he carressed his hair.

Awtomatiko naman ang selos na namuo sa kaniyang dibdib. Inunahan pa siyang mag-regalo. Fuck!

Hinakbang na lang niya ang mga paa at nag-tungo sa cabinet upang makapag-palit. Dito na rin siya nag-palit, jeans lang naman at polo ang hinubad niya. His boxer was still on him.

Kumuha lang siya ng damit at iyon ay sinuot. Tanging boxer at sando lang ang kaniyang suot bago niya muling binalingan ang kaniyang estudyante.

“What do you like to it, my prince?” He asked.

“Anything is fine.” He answered without looking at him. Liam just stare on his puppy, while giggling and softly carressing his puppy fur.

Siya naman at heto rumehistro ang inis sa kaniyang mukha. Kumunot ang kaniyang noo.

Dati-rati kasi ay excited ito kapag ipagluluto na niya, pero nang dumating ang tuta na ’yan animo’y hindi na naging interisado. Damn it!

Ganun pa man ay umalis na lang siya upang ipag-luto ang kaniyang prinsipe…

Masaya at malawak ang pag-ngiti ni Liam, ligayang-ligaya siya sa natanggap niyang regalo kahit hindi pa niya kaarawan. Sayang saya siya sa sobrang cute ng asong binigay sa kaniya.

Ang cute lang talaga nitong aso niya. Kumakaway-kaway pa ang maliit na buntot, naka-damit at may puyod pa ang buhok.

“Ano kaya ang pwede kong ipangalan sa’yo?” Tanong niya sa kaniyang alaga sabay tahol naman nito sa maliit na boses.

He tap his puppy’s nose, and his puppy licked his finger. It send shiver and tickled on him.

Sayang-saya talaga siya. This is his first time, having a puppy, having a pet. Dati rati kasi ay hindi niya naisipang mag-alaga ng hayop. Di lang niya alam kung nag-alaga siya noong bata pa siya.

His puppy was so pretty adorable. And so cute. So pretty. God! He can’t say no more…

Matapos makapag-luto ni Ken ng pagkain para sa kaniyang estudyante, ay masaya niya itong inilagay sa tray. Naglakad siya bitbit ang tray patungo sa kwarto, kung saan naroon si Liam.

Matapos niyang makapasok sa kwarto ay bumangad agad sa kaniya ang estudyante naka-upo sa kama habang nilalaro nito ang aso nito.

“My prince, food is ready.” Anunsiyo niya.

Umangat naman ang tingin nito sa kaniya matapos ay nginitian siya bago muli nitong ibinaling muli ang tingin sa aso.

“Do you want to eat? My puppy?” He asked with a smile on his lips.

Isang mahinang pag-tahol lang naman ang naging tugon ng tuta nito. “Ahhh.. let’s go, let’s eat.” Binuhat nito ang tuta nito palapit sa kaniya.

Siya naman ay pasimpleng napa-irap sa hangin. That puppy!

Dito sa mini dinning area ng kwarto niya ay doon sila nag-punta. Umupo siya at inilapag ang tray ng pagkain sa lamesa. Habang ang kaniyang estudyante naman ay umupo na rin at ipinatong nito ang tuta sa lamesa.

“Sit.” Utos nito sa tuta at agad namang umupo iyon habang iwinawagayway ang buntot.

Naka-ilang pakawala na siguro siya ng buntong hininga habang pinag-mamasdan ang kaniyang estudyante at ang tuta nito.

Kunot ang noo niya at nagagalit ang itsurang naka-tingin sa tuta, nanlilisik ang kaniyang mga mata. That puppy! I’m going to boil him to death!

Nag-simula ng kumain ang kaniyang estudyante. “Say ahh..” sinubuan pa talaga nito ang aso at ito namang tuta ay willing na willing magpa-subo.

God that puppy, really testing his patient! Damn it!

“My chef, help yourself to eat.” Liam said.

Siya na nag-expect na susubuan siya ng kaniyang estudyante tulad ng ginagawa nito sa kaniya, pero ano ngayon ang nangyayare? Wala ng pakealam sa kaniya ang kaniyang estudyante. Tumuon na ang buong atensyon nito sa tuta iyon na baka mamaya-maya ay gawin niyang bulalo sa matinding selos at inis.

Walang siyang nagawa kundi ang magpakawala ng isang malakas na buntong hininga pagkatapos ay siya na lang ang nag-subo sa kaniyang sarili habang madilim ang bakas ng mukha at halata ang pagkaka-kunot ng noo.

I’ll kill him. I’ll kill that puppy! Inis niyang turan sa kaniyang sarili.

Damn it! Fuck that puppy.

Ilang minuto pa ay natapos na silang kumain. Siya na hindi naka-kain ng maayos dahil sa inis na inis siyang makita ang kaniyang estudyante na sa ibang atensyon ang pinag-tutuunan ng pansin.

Tumayo siya at naglakad patungo sa freezer. Kumuha siya doon ng popsicle ice cream at muling lumakad sa kinaroroonan ng kaniyang estudyante.

“My prince, for you.” He said with a smile on his lips. Unti-unting nawala ang kaniyang ngiti ng tanggapin nito ang binigay niya ngunit upang i-alok ito sa tuta nito.

“Do you want to eat this, my puppy?” He asked and the puppy just barked softly. “I’ll open it for you.”

Ilang beses pang sinubukan nito na buksan ang ice cream na binigay niya ngunit hindi nito kaya. Tumingin ito sa kaniya.

“Open it for my puppy, my chef.” He said with his eyes looks pleading.

Siya naman ay kinuha ang sorbetes kahit naiinis sa tutang iyon ay binuksan parin niya. Ganun parin ang bakas ng kaniyang mukha. Kunot ang noo at madilim ang bakas ng mukha.

Inilahad ng kaniyang estudyante ang sorbetes sa tuta nito, sabay dinilaan naman ng tuta ang ice cream na ibinigay nito.

“Ahhh..so adorable.” He smiled with giggled.

Sinabi ba niya kaninang cute at adorable ang tuta? Pwes ngayon binabawi na niya. That puppy is a little demon. Inaagaw nito ang atensyon sa kaniya ni Liam.

Fuck! So irritating.

Iniwas na lang niya ang tingin habang bagsak ang balikat at gan’on parin ang bakas ng mukha. Lumapit muli siya sa freezer at kumuha pa ng isa doon.

“Here, my prince. It’s for you not, for the puppy.” Diniginan pa talaga niya ang huling mga salitang binigkas niya.

Siya na ang nag-bukas pagkatapos ay ibinigay niya iyon sa kaniyang estudyante. Dahil nga sa away niyang makita ang devil na tutang iyon ay nag-tungo na lang siya sa loob ng bathroom at doon ay naligo siya.

Ilang minuto ang lumipas ay natapos narin siya sa pag-liligo. Ngayon ay nakatapis na ang kaniyang katawan ng tuwalya habang ang inis ay naroon parin naka-rehistro sa kaniyang mukha.

Nang makalabas siya ay naroon na ang kaniyang estudyante naka-dapa sa kama habang hinihimas nito ang balahibo ng tutang katabi nito.

Malakas siyang napa-buntong hininga. How dare that puppy be with his side! Damn that puppy. I really going to boil him!

Lumapit siya sa cabinet at kumuha siya ng sando at boxer doon. Pagkatapos ay doon narin siya nag-bihis.

Matapos mag-bihis ay sumampa siya sa kama.

“Shhhh.” Liam hushed him.

“Why?” He asked frowning.

“My puppy is sleeping.” He said.

Pasimpleng napairap na lang siya. Tuta lang naman iyon, ano kung magising iyon? Fuck! Nagseselos na talaga siya. Baka mamaya-maya ay itapon na niya sa 9th floor building ng kompanya niya ’yang tuta na ’yan. Ewan lang kung mabuhay pa ’yan.

Kinuha na lang niya ang libro na binabasa niya, pagkatapos ay sinimulan na muli niyang mag-basa.

“Goodnight my puppy.” Rinig niyang sabi ni Liam bago nito ipinikit ang mga mata.

Siya naman itong mas lalong nakaramdam ng isang milyong inis at selos sa tutang iyon. Dati-rati ay siya sa kaniya nag-go-good night ang estudyante niya ngayon ay hindi na. Damn it.

Ilang minuto pa ay narinig na niya ang mahihinang pag-harok ng kaniyang estudyante. Bahagya siyang bumangon at pinagmasdan si Liam.

Bumaling ang kaniyang mga mata sa natutulog na tuta habang katabi ang si Liam, na yapos-yapos nito.

“Fuck you puppy! Fuck you.” He cursed.

Tinanggal niya ang pagkaka-yapos ng kamay ng kaniyang estudyante sa tuta. Dahil nga nasa gitna ang tuta, ay naiinis na binuhat niya iyon at inilapag sa tabing side ng kama. Siya naman ngayon ang nasa gitna.

Niyapos niya ang kaniyang estudyante at hinalikan niya ito sa noo. “Goodnight, my prince.” He said then he closed his eyes.

Nag-sisimula palang siyang managinip ng makaramdam siyang may nakadagan sa kaniyang mukha habang mahihinang pag-tahol ang kaniyang naririnig.

Pagmulat niya ng mga mata ay nakita niya ang tuta na tinatapak-tapakan ang mukha niya habang pilit sumisiksik sa tabi ng kaniyang estudyante.

Nakita niyang gumising na si Liam. Agad nitong tinanggal ang pagkakayakap niya dito.

“Move, chef.” He said while pushing him.

Naiinis na lumayo siya ng bahagya dito. At ngayon ay siya na naman muli ang nasa tabi at inagawan na naman siya ng pwesto ng tutang iyon.

“Don’t get to closed to us, chef. Baka maipit mo ang puppy ko.” Sabi nito. Sabay kumuha ng unan at inilagay iyon sa pagitan nilang dalawa, bilang harang.

Siya naman ay walang nagawa, ni hindi niya nagawang mag-reklamo. Like fuck!

Naiinis na tumingin siya sa tuta ni Liam na mahimbing muling natutulog katabi ang kaniyang estudyante. He clenched his fist in annoyance.

Dapat kanina pa siya nag-pakulo ng tubig upang gawing bulalo ang tuta. Naiinis lang siya dito. Damn that devil puppy. Damn it!

Dahil nga sa naiinis na siya at nawalan na siya ng ganang matulog ay bumangon na lang siya.

Inisang tingin muna niya ang kaniyang estudyante, bago siya pumihit patalikod hanggang sa makalabas siya sa kwarto.

Inilabas niya ang kaniyang telepono at tinawagan ang kaniyang kaibigan.

He need help to his friend. For this fucking problems of him.

Matapos ng ilang minuto ay narinig niya ang boses ng kaniyang kaibigan.

“What do you want, Mr. Martin?” Luis said in the other line.

“Do me a favor.” He said.

Ilang minuto pa na tumagal ang kanilang usapan hanggang sa matapos iyon. Sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi… I cannot caught Liam attention, but someone can… He thought.

To be continued…

CHAPTER 32

Chapter 32

KINA-UMAGAHAN nagising si Liam. Naipikit-mulat pa niya ang mga mata at bahagyang kinusot-kusot pa niya iyon. Humikab pa siya hanggang sa tuluyan na niyang iminulat ang kaniyang mga mata.

Ang unang pumasok agad sa kaniyang isip ay ang tuta niya. Ang cute na cute niyang tuta.

Napabalikwas siya ng bangon ng hindi niya makita ang kaniyang alaga. Nas’an ang alaga niya? Nas’an ang tuta niya?

Agad siyang bumaba ng kama at hinanap sa ilalim ng kama ang kaniyang alaga, ngunit wala ito doon. Bumaling ang kaniyang atensyon sa ibang direksyon niya ng marinig niya ang mumunting tahol ng kaniyang alaga.

Laking gulat niya ng makita niya ang isang magarang maliit na bahay ng tuta niya. Cute na cute itong naka-higa sa ibabang palapag.

Masaya at malawak ang mga ngiti sa kaniyang mga labi na nilapitan iyon. “Hey Nadrei.” Pag-tawag niya sa pangalan ng kaniyang alagang tuta.

Napag-isip-isip na niyang pangalanang Nadrie ang tuta dahil ibinigay ito sa kaniya ng dalawa niyang kaibigan. Nate and Drie, Nadrie.

Kukunin palang sana niya ang kaniyang alaga ng may mapansin siya sa pangalawang palapag. “Meow.” Mahinang tunog niyon.

Bumungad sa kaniya ang isang maliit at sobrang cute na pusa, kulay asul ang mga mata nito, na nagniningning sa sobrang ganda.

Sa sobrang tuwa at labis na kaligayahan ay agad niya itong kinuha at nanggigigil na hinimas niya ang balahibo nito. “So cute, you’re so cute…” Paulit-ulit niyang banggit sa pusang iyon habang hinihimas niya ang balahibo nito.

At mumunting pag-ingaw lang nito ang kaniyang napakinggan. “Ahhh…so adorable.”

Agad siyang patakbong pumunta sa kwarto dala-dala ang pusang nakita niya. Ang pusang hindi niya alam kung bakit naroon. Nagtataka rin siya kung paano nagkaroon ng maliit na bahay ng alaga niya, na may dalawang palapag. Sa taas ang pusa, sa baba naman ang tuta niya…

Nagising si Ken sa malakas na pag-alog ng kaniyang estudyante si Liam habang ang matinis nitong boses ay maririnig at pumapailanlang sa buong silid.

“Sir Ken, sir Ken.”

Naimulat niya ang inaantok niyang mga mata. Pa’no nga ba naman hindi siya aantukin ay halos madaling araw na siyang naka-tulog. Sa pag-handa ng surpresa niya sa kaniyang estudyante. At mukhang nakita na nito ang kaniyang surpresa.

“Sir. Ken, i found a cat. Some miracle happened, bigla-bigla na lang may bahay ng alaga ko tapos bahay ng pusa na ’to. Ang cute niya di’ba? Ang cute ng pusa. Saan ’to galing?” Masaya ang bakas ng mukha nito habang nagtatanong sa kaniya.

Gusto niyang batukan ang kaniyang estudyante sa pagiging mangmang nito, pa’no magkakaroon ng milagro? At talagang bahay ng alaga pa nito at pusa ang magiging milagro? Hindi man lang nito naisip na siya ang may gawa niyon. Na kaniyang surpresa iyon. Tch!

Ginulo niya ang buhok ng kaniyang estudyante. “Nothing’s miracle happened, Liam. It’s from me, it’s all my surprise to you.” He said while smiling at him.

Naging mas lalong malawak ang pagkaka-ngiti ng kaniyang estudyante habang hindi napaparam ang pagningning ng mga mata.

“You…mean you did all that?” He asked. “And you’re giving this cat to me?”

Tumango-tango naman siya bilang sagot. “It’s my first birthday gift, for your upcoming birthday.” He answered.

Agad naman itong lumapit sa kaniya ay binitiwan ang pusa, ibinaba sa kama bago siya mahigpit na niyakap.

Nagulat naman siya ng bahagya ngunit kalaunan ay niyakap din niya ito ng mahigpit habang hinihimas ang likod nito. Ramdam na ramdam niya ang saya sa binata. At kapag masaya ito, masaya na rin siya.

“Thank you, Sir. Ken. Thank you for giving me all this.” He said after the hugged ended, then the soft and gentle kissed started. He was startled at that moment. But then he kissed him back, with the same passion, same soft and same gentle. Hanggang sa nauwi sa malalim na halik ang dapat ay simple lang nilang halikan.

Naging mas nanaig ang buong pananabik sa bawat mga labi ng isa’t isa. Si Liam na hindi alam kung ano itong nararamdaman nito. Kung bakit ngayon ay namumuhay dito ang mumunting apoy na alam nitong maya’t maya ay mararamdaman na nito ang init na dulo’t niyon. Rumerehistro na naman sa loob nito ang kakaibang nararamdaman.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi ng kaniyang estudyante dahilan para mapaawang iyon. Agad niyang ipinasok ang kaniyang dila sa loob nito nilalaro ang dila ng kaniyang estudyante na ngayon ay nag-sisimula ng makipag-laro sa kaniya.

“Meow.”

Natigil ang kanilang paghahalikan ng awtomatiko siyang tinulak ng kaniyang estudyante palayo. Naging malikot ang mga mata nito hanggang sa tumuon ang mga mata nito sa pusa. “I-I love this cat. Thank you for the surprise.” He thanked him with a smile on his lips…

Sa kabilang banda ay napakalawak naman ng naging pag-ngiti ni Ken, dahil puno ng galak nitong tinanggap ang kaniyang surpresa. Sa wakas, itutuon na rin nito ang atensyon nito sa pusa niyang ibinigay. Hindi sa tuta na ibinigay ng mga kaibigan nito.

Di hamak naman na mas cute ang kaniyang regalo kaysa sa regalo ng mga kaibigan nito.

“You’re welcome.” Naka-ngiting turan niya at ginulo naman niya ang buhok nito. “How will you call it?” He asked.

Agad namang napa-isip ang kaniyang estudyante. Ano nga ba ang ipapangalan nigo sa regalong natanggap nito sa kaniya.

“Then, i’ll name it Kelly.” He said with a giggling sounds.

Nanlupaypay naman ang kaniyang mga mata. Sa narinig niyang pangalan ng pusang ibinigay niya.

“Liam, that cat is not a girl. It’s a boy, Liam.”

“It’s okay, Kelly is better.” He said then he carressed Kelly’s fur. “It’s better to name you Kelly right? Right Kelly?” Then just a sound of a cat they heard. “Ahhh..so adorable. Come on.” Binuhat na nito ang maliit na pusa. “Let’s meet, Nadrie.”

Matapos tumayo ay nag-lakad na iyon patungo sa gawi ng tuta nito. Siya naman ay sumunod lang sa binata at pinag-masdan ang gagawin nito.

Kinuha ni Liam ang kaniyang tuta sa unang palapag ng maliit na bahay ng kaniyang alaga at inilabas iyon.

“You both are so cute..” Nanggigigil pa niyang turan habang hinihimas pa niya ang buhok ng dalawa niyang alaga.

Tuwang-tuwa siya sa mga nakikita. Ang pusa niyang sobrang cute at ang tuta naman niyang panay ang ginagawang pagpagaspas ng pinto.

“Nadrie and kelly, you’re both adorable. I love you both.”

Niyapos pa niya ang dalawang alaga, bago umangat ang kaniyang tingin at mapansin ang kaniyang guro na naka-tayo lang habang pinag-mamasdan siya. “Nasaan ang pagkain nila?” Tanong niya.

“I’ll go get it.” Sagot naman nito at nag-simula ng mag-lakad sa patutunguhan nito.

Pagbalik ay may dala na itong dog food at cat food. Kasama na rin ang lagayan ng pagkain.

Masaya siyang pinakain ang kaniyang dalawang alaga habang ligayang-ligaya siyang hinihimas ang balahibo ng dalawa.

On the other hand, Ken is just silently looking at his student Liam. His heart was full of happiness and joy, looking at Liam, happy face written on it.

“Liam,” he called him and he just glance maybe 1 sec, “what do you want for breakfast?”

“Everything is fine.” Tipid nitong sagot habang naka-tingin lang sa dalawa nitong alaga…

Weeks passed. At habang lumilipas ang mga araw, mas lalong napa-frustrate si Ken sa kaniyang mga nakikita. Kung noong una ay masaya siya, ngayon hindi na. Mas namumuo pang lalo ang selos dito sa loob ng kaniyang dibdib. Selos para sa dalawa nitong alaga na walang ibang ginawa kundi ang pag-tuunan lang nito ng pansin.

Kahit katiting na pansin o pwlag-tuon lang sa kaniya ay wala itong ibinabato. Lahat-lahat ay mas itinuon nito sa dalawang alaga.

Now he regret giving Liam’s a cat. Pinag-sisisihan niyang nagdagdag pang muli ng isa pang hayop na alam niyang mas lalo pang makaka-kuha ng atensyon nito. Ngayon wala ng natira para sa kaniya.

Now all he wanted to do is to kill those pet, to boil them to death, to slash their neck using knife. Or to shoot them using his gun made by his friends Caleb.

Sobrang dami na niyang planong gustong matupad. Ngunit sa tuwing kaharap niya ang dalawang alaga nito ay naiisip niya ang magiging reaksyon ng kaniyang estudyante.

He knows how badly he wanted to kill those pet, so that Liam’s attention while be on him and him alone. But he didn’t. He stopped himself.

Siya rin naman ang may kagagawan, kung hindi sana niya niregaluhan ng pusa, edi sana, okay lang ang lahat. Edi sana may atensyon pang natira para sa kaniya.

“My prince, what do you want for lunch, i’ll go make it for you.” He said.

“Everything is fine, my chef.” He answered.

Sa tuwing tatanungin niya ito kung ano ang gusto nitong kainin ay iyon ang palaging bukang-bibig nito. Na kahit ano ay ayos lang dito. Hindi na kasi siya maintindi dahil puro na lang ang alaga nito ang iniintindi nito.

“Want to eat, Nadrie? How bout you Kelly?” Liam asked both of his pet.

He just blew a loud breath and rolled his eyes in frustration.

Nag-simula na siyang mag-lakad patungo sa kusina upang makapag-luto siya ng pagkain para sa kaniyang estudyante.

Mahigit kalahating oras ang kaniyang ginugol sa kaniyang pag-luluto bago siya natapos. Tinanggal na niya ang apron na suot. At nilagay ang pagkain sa tray bago niya iyon dinala sa loob ng kwarto niya kung saan naroon ang kaniyang estudyante.

Pagbukas niya ng pinto ay agad siyang pumasok sa loob. At doon siya diretso sa kama kung saan naroon niya naiwan ang kaniyang estudyante.

Bumungad sa kaniya ang kaniyang estudyante na mahimbing ng natutulog kasama ng dalawa nitong alaga. Natulugan nito ang tanghalian nito. Natulugan nito ang niluto niyang pagkain.

He took a lot of effort, just to make this lunch to be good and tasty, but Liam just sleep. And it all because of his pets.

Tumuon ang kaniyang mga mata sa dalawa nitong alaga. I should’ve killed the two of you!

Pero kahit anong pinaplano niya ay hindi parin niya magawa-gawa. Damn it! All he just do is to heaved a deep sighed.

Nilapitan niya ang kaniyang estudyante matapos niyang maibaba ang tray ng pagkain sa kung saan.

He carressed Liam’s hair gently. “Do you know, how much i wanted to kill your pet. How much i wanted to boil them to death. But whenever i think about your reactions, i couldn’t do it. I couldn’t let you lose those sweet smile of yours. Even though i’m so frustrated not talking to you, not hugging and kissing you, i’m still happy, seeing you like this, happy.” He sincerely said then he kissed his forehead gently and soft. “Advance happy birthday, my stupid, brainless, and slowpoke student. Advance happy birthday, Liam.”

Matapos iyon ay inayos niya ng higa ang kaniyang estudyante. Kinuha niya ang dalawa nitong alaga at inilagay iyon sa maliit na bahay ng mga iyon.

Pagkatapos ay lumabas na siya ng kaniyang kwarto. Pumasok siya sa painting room upang ituloy niya ang kaniyang regalo sa birthday ng kaniyang estudyante, ang pangalawa sa regalo niya kay Liam.

Napapangiti siya habang nakikitang malapit ng matapos ang kaniyang ginagawa. Konti na lang, konti na lang at matatapos na rin ang regalo niya sa kaniyang estudyante.

Natigil siya sa ginagawa ng marinig niyang mag-ingay ang kaniyang telepono. Nang tingnan niya iyon ay nakita niyang iyon ang ina ng kaniyang estudyante.

“Hey, mrs. Vandross.” Pabungad niya.

“No need for formality. Just call me tita.” He said.

“Okay, Tita.”

“Iho, tumawag ako para kamustahin ko ang anak ko, is he okay there?” She asked.

“Yes, tita. He’s okay, very okay. And he’s improving.”

“Ohh, thank you, iho.”

“By the way tita,” he said, “i just wanted to talked to you about his upcoming birthday.”

She paused for a minutes and talked. “Malayo pa ang birthday niya iho, 5 months before his birthday.” She said.

Napakunot naman ang kaniyang noo. Pa’nong limang buwan pa bago ang kaniyang kaarawan? Di’ba sabi sa kaniya ni Liam ay isang buwan na lang kaarawan na nito.

“Oh, sorry my mistakes. His birthday indeed upcoming.” Rinig niyang sabi ng ina ng kaniyang estudyante. “Isang buwan na lang ang lilipas kaarawan na niya. Don’t mind about what i said earlier, masyadong marami lang akong iniisip.” Mababakas sa boses ng ina nito na parang may mali. ’Yung tipong nararamdaman niya ang kaba sa boses nito. Kaya mas lalong kumunot ang noo niya.

What exactly happening?

To be continued…

CHAPTER 33

Chapter 33

            THIS Grand event happened, Liam’s birthday party. All his classmates, friends families, and everyone he knows was invited to witness his birthday party.

This is his most happiest and joyous day of his life. Celebrating his birthday.

And the theme of his birthday was his favorite cartoon character. Naruto. Yes, the designed was all made of Naruto. It’s like his birthday party was filled with a fantastic world of Naruto. It was his favorite after all and no one dare to stop him.

Ngayon nga ay naka-ayos ang kaniyang kasuotan. Ang ngiti sa kaniyang mga labi ay kanina pa naka-rehistro, habang binabati siya ng mga um-attend sa kaniyang kaarawan.

“Happy birthday, Liam.” Pag-bati sa kaniya ng bagong dating.

“Thank you.” Aniya.

Ganun lang ang kaniyang ginawa sa tuwing may bumabati sa kaniya. Ang magpasalamat habang ang matatamis na ngiti sa kaniyang mga labi ay naka-ukit.

Ginala niya ang kaniyang mga mata, pero hindi parin niya nakikita ang kaniyang dalawang kaibigan. Si Nate at si Drei.

Ang narito palang ay ang kaniyang guro na kanina pa pasunod-sunod sa kaniya, na ngayon ay narito sa kaniyang tabi habang naka-pamaywang. Madilim ang bakas ng mukha, hindi na lang niya nagawang pansinin dahil abala siya sa paghihintay sa kaniyang mga kaibigan.

“Let’s go inside, Liam. The party was going to start.” His professor said coldly.

“I’m waiting for Nate and Drei.” He answered.

Bago pa man mag-salita ang kaniyang guro ay agad namang may pamilyar na boses na nag-salita sa likod niya.

At nang-lingunin niya ay nakita niya ang kaniyang dalawang kaibigan. Nate and Liam.

Patakbo siyang nag-tungo doon at niyakap niya ang kaniyang dalawang kaibigan ng ubod higpit. “Finally you came.”

Niyakap naman siya ng dalawa pabalik. “Of course.”

“Ba’t ang tagal niyo?” Tanong niya matapos maputol ang kanilang pagyakap.

“Something happened.” Drei answered.

“Don’t mind it, come on, let’s go inside.”

Niyaya na niya ang kaniyang mga kaibigan papasok sa loob sa paggaganapan ng kaarawan niya.

Heto naman si Ken, hindi masaya habang nakikita si Liam na nakikipag-kamay sa mga lalaking dumadalo at bumabati dito. Gustong-gusto niyang putulin ang mga kamay ng mga taong susubok hawakan ang mga kamay ng kaniyang estudyante, ngunit pinigil lang niya ang kaniyang sarili. Kahit nandidilim ang bakas ng kaniyang mukha ay hinayaan na lang niya iyon.

Narito siya naka-upo sa may lamesa habang hawak-hawak ang baso na may lamang alak. Sinisimsim niya iyon, habang ang kaniyang tingin ay nasa estudyante niya.

“Thank you all for coming tonight.” Liam mother’s spoke. “Thank you for being here to witness, my son birthday party.” She continued.

Siya naman ay tutok lang sa pakikinig ng ina ng kaniyang estudyante, hanggang sa pumasok sa kaniyang isip ’yung mga nakaraan pag-uusap nila sa telepono.

’Yung sinabi ng ina nito na limang buwan pa bago ang kaarawan nito, tapos bigla-bigla ay binawi. Gusto sana niyang maniwala sa sinabi nito, pero ang hindi lang niya maunawaan ay kung bakit kinakabahan at may panginginig pa ang boses nito.

It really felt something was wrong, something was wrong with this. He don’t know, but he badly wanted to find it out, pero pinipigilan niya ang kaniyang sarili, hindi siya dapat ng hihimasok sa buhay ng iba.

Kinalma na lang niya ang kaniyang sarili, at nag-patuloy sa pag-inom ng alak.

Ilang oras lang siyang ganun. Nagmukmok sa isang tabi habang patuloy na umiinom ng alak.

Si Liam naman ay kanina pa nag-papaalam sa mga dumalo sa kaniyang kaarawan, tapos na kasi ang kaarawan niya. At talagang naging masaya siya sa araw na ito.

“Goodbye birthday boy.” Pagpapaalam sa kaniya ng isa sa mga kaklase niya.

Ngumiti lang naman siya at tumango. Habang ang iba ay patuloy lang ang pagpapa-alam sa kaniya.

“Hey, Liam the birthday boy.” Drei caught his attention. His with Nate.

Ngumiti siya at lumapit sa gawi ng dalawa. “Are you going home now?” He asked with a puppy eyes.

“Don’t try to be cute infront of us, Liam. We’re really going home.” Nate said messing with his hair.

Wala siyang nagawa kundi ang yakapin na lang ang kaniyang mga kaibigan. “Thank you for coming, both of you.” He said still hugging them.

“Even if you don’t invite us, we’re going no matter what.” He said.

Matapos mag-paalam ng kaniyang mga kaibigan ay umalis na siya, hinanap niya ang kaniyang mga magulang upang makapag-paalam na aalis na. Doon na siya muli mamamalagi sa kaniyang guro, naroon kasi ang kaniyang mga alaga na pinabantayan muna niya sa isa sa mga yaya niya.

Miss na rin kasi niya iyon.

Matapos niyang mahanap ang ina ay lumapit siya dito. “Mom,” pag-kuha niya sa atensyon nito.

Ngumiti ang kaniyang ina ng makalapit siya dito. Niyakap niya ng mahigpit ang kaniyang ina habang ito naman ay hinihimas ang kaniyang likod. “I’m going to my professor house, mom.” He said.

Matapos mag-yakap ay hinawakan siya ng kaniyang ina sa mag-kabilang palad. Kitang-kita niya sa ina ang namumuong luha doon habang naka-ngiti ng matamis sa kaniya.

“Happy birthday again, my son.” She greeted again.

Ngumiti naman siya ng pagka-tamis-tamis. “Thank you again and again, mom.” He responded not losing his smile.

Nakita niyang pumatak ang luha sa mga mata ng kaniyang ina, agad naman nitong pinunasan. “My wish is always the same, i hope you don’t change and i wish you wont remember your passed.” Mahina ang boses ng kaniyang ina kaya hindi niya masyadong narinig ang sinabi nito.

“What is it, mom?” He aksed.

“Nothing, son.” She answered. “Go, your professor is waiting for you. Just be good and don’t do anything to pissed your professor. Take care.”

Muli niyang niyapos ang kaniyang ina bago siya nagpaalam muli at nag-simula ng maglakad palabas ng bahay.

Nag-hihintay doon sa loob ng kotse ang kaniyang professor. Kaya doon siya mag-tutungo.

Nang maigala niya ang kaniyang mga mata ay agad niyang nakita ang sasakyan ng kaniyang guro. Mabilis siyang lumakad palapit doon at sumakay ng kotse.

“Let’s go, sir.” He said.

His professor just looked at me drunkard. His eyes seems sleepy.

Tumitig sa kaniya ang professor tumaas ang kamay nito at napunta iyon sa ulo niya. Agad naman nitong ginulo ang buhok niya. “Happy birthday, my prince.”

Agad naman niyang tinapik ang kamay nito sa kaniyang ulo. At awtomatikong inayos ang nagulo niyang buhok habang naka-pout. “Just drive the car, my chef.” He said still pouting.

Nakita niya ang pag-ngiti ng kaniyang guro bago nito pinaandar ang sasakyan…

Ken was trying all his best not to crashed his car with someones car. Sakay niya ang kaniyang prinsipe, kailangan maging maingat siya sa mga dinadaanan niya.

Ano nga ba ulit ang dahilan kung bakit siya nag-lasing? Yeah right, it’s because of those guy shaking hands with Liam. He don’t like that! He don’t like that very much! It’s pissing him off!

Ilang minuto pa ang lumipas ay narating din nila ang kaniyang bahay. Lumabas siya ng sasakyan maging ang kaniyang estudyante.

Pag-gewang-gewang ang lakad niya hanggang sa masabayan niya ang kaniyang estudyante. Inakbayan niya ito habang sinasabayan sa pag-lakad.

“Come on, my chef. Fix yourself.” Liam tried to get himself off with him but failed.

“Stay still, Liam. Mas lalo akong nahihilo sa’yo.” Aniya…

Napa-pout na lang si Liam, at inalalayan na lang niya ang kaniyang guro. Niyakal niya ito sa baywang habang inaalalayan sa pag-punta sa kwarto nilang dalawa.

Siya na ang nag-bukas ng pinto at doon ay pumasok silang dalawa ng kaniyang guro.

Diretso niya itong idiniposito sa kama, hiniga niya ito at dahil nga naka-akbay siya dito ay nasama siya sa pag-higa. Ngayon ay naka-kubabaw na siya sa kaniyang guro habang namimilog ang kaniyang mga mata.

“Sir..” Ang tanging lumabas sa kaniyang bibig.

“Don’t call me sir, call me by my name.” Sabi nito. His voice changed. Animo’y kakaiba ang boses nito sa kaniya. Hindi man niya sabihin ngunit animo’y binubuhay ng boses nito ang mga parte ng katawan niya.

“Ken?” Mahinang banggit niya dahilan para mapatitig ng matiim sa kaniya ang kaniyang guro habang siya naman ay sinasabayan lang ang mga titig nito sa kaniya.

“You sounds hot calling me by my name.” He said. “Can i have a favor?”

Hindi niya maiwasang mapa-lunok at kabahan, ’yung puso niya ay hindi na naman normal ang naging pag-tibok. Sobrang bilis na naman ng pag-tibok ng kaniyang puso. Amoy na amoy niya ang hininga nitong amoy alak na tumatama sa mukha niya, ganun pa man ay hindi niya maiwasan ang sarili na hanap-hanapin ang kakaibang amoy na iyon.

“What is it?” He asked.

Ilang minuto munang tumitig ang kaniyang guro diretso at ka’y lalim sa kaniyang mga mata bago lumabas sa bibig nito ang boses nito na gustong sabihin. “Can i kiss you?”

Ito ba ang kaniyang unang tagpo na humingi ng permiso ang kaniyang guro na halikan siya? Maraming beses na rin silang nag-halikan, pero bakit ngayong humihingi na ito ng permiso sa kaniya bakit hindi niya magawang makapag-salita.

At mas lalong hindi niya maremedyohan ang tibok ng kaniyang puso. There’s always wrong.

Sa halip na sagutin ang hinihingi nito, ay agad na siyang tumayo at bahagyang lumayo sa kaniyang guro.

“Y-You sleep.” Ang tanging lumabas na lang sa kaniyang bibig.

Nakita naman niyang ilang minuto lang siya nitong tinitigan ni Ken bago nito ipinikit ang kaniyang mga mata.

Doon ay animo’y nabunutan siya ng tinik sa lalamunan at naka-hinga ng maluwag. Awtomatiko siyang napa-sapo sa kaniyang dibdib at dinama doon ang kaniyang puso na unti-unti ng bumabagal ang pag-tibok hanggang sa maging normal.

Hindi niya alam kung ano itong nangyayare sa kaniya. Hindi na lang niyang pinansin at umiling iling na lang siya.

Nilapitan niya ang kaniyang guro at dahan-dahan ang mga kilos niyang hinubad ang sapatos nito. Matapos mahubad ay ang suot naman nitong pang-itaas ang kaniyang hinubad.

Napunta ang kaniyang paningin sa dibdib ng kaniyang guro. Mabilis din kaya ang pag-tibok ng puso nito?

Sa kagustuhang malaman, nilapat niya ang tainga sa dibdib ng binata upang marinig niya ang pag-tibok ng puso nito.

Namilog ang kaniyang mga mata ng marinig ang pag-tibok ng puso ng kaniyang guro. Sobrang bilis niyon at rinig na rinig din niya. Sobrang bilis ng pagdagundong nito.

Agad niyang inilayo ang kaniyang mukha. Bumaling ang kaniyang tingin sa mukha ng binata. Laking gulat niya ng makitang naka-tingin ito sa kaniya, matiim ang bawat titig. Awtomatiko niyang naiwas ang tingin sa ibang direksyon at ng akmang aalis ay agad nitong hinagilap ang kaniyang kamay at hinila siya palapit dito.

Walang pasabi-sabing sinakop ng mga labi nito ang kaniyang mga labi. Iniyapos nito ang kamay sa kaniyang leeg at mas lalo pang pinalalim ang halik.

Ramdam na ramdam niya ang mga labi nitong gumagalaw sa mga labi niya. At ang dila nito na agad pumasok sa naka-awang niyang mga labi.

Gusto niyang tulakin palayo ang binata, ngunit hindi niya iyon ginawa. Siguro kaya siya nito hinahalikan ay gusto nitong mag-pasalamat sa kaniya. Kaya hinayaan na lang niya at pinahintulutan ang binata na halikan siya.

Lumalim ang mga halik na iyon ng simulan niyang igalaw ang kaniyang mga labi. Hindi niya alam kung bakit, ngunit animo’y dinadarang siya at inaakit siya.

Sinabayan niya ang bawat galaw ng mga labi nito sa mga labi niya.

Ramdam rin niya ang mga kamay nito na nag-lalakbay sa kaniyang likod hanggang makarating iyon sa kaniyang pang-upo. Nagulat pa siya ng bahagya nitong hinampas ang kaniyang pang-upo.

Hindi na siya nakapag-react, dahil patuloy lang ito sa pag-halik sa kaniya. Kaya sinabayan na lang niya ang nais nito.

Ramdam niyang hindi lang ang isang kamay nito ang nasa pang-upo niya. Kundi ang dalawang kamay nito ang nasa magkabilang pang-upo niya habang hinihimas-himas iyon, dahilan para ang kaniyang katawan ay unti-unti ng sinisilaban sa sobrang init…

To be continued…

CHAPTER 34

Chapter 34

          NAPASINGHAP si Liam sa gulat ng bilang kumubabaw sa kaniya ang guro. Mabilis nitong hinubad ang damit nito matapos ay matiim na tumitig sa kaniya, puno ng pagnanasa ang makikita sa mga mata.

What is he doing? Tanong niya sa kaniyang sarili habang patuloy lang ang ginawa niyang pag-titig sa kaniyang guro.

Unti-unti ay bumaba ang mukha nito hanggang sa maglapat ang mga labi nilang dalawa. Mulat na mulat ang kaniyang mga mata habang ang kaniyang guro ay naka-pikit at ninanamnam ang kaniyang mga labi.

Unti-unti, dala ng kakaibang nararamdaman, ay naipikit niya ang kaniyang mga mata at buong pusong tinugon ang halik sa kaniya ng kaniyang guro.

Maya-maya pa ay kumalas ang mga labi nito at dahan-dahang hinubad ang kaniyang damit hanggang sa tuluyan na nitong mahubad.

Muli itong dumukwang at sinakop ang kaniyang mga labi ng mga labi nito. Wala siyang nagawa kundi ang tumugon.

“Sir..” he whispered between their kisses. Tumigil sa pag-halik ang kaniyang guro at nagtatanong na tumingin sa kaniya. “What are you doing?” He asked while breathing hard.

He smiled sweetly. “Just watched me.” He said then again he captured his lips.

A soft moan escaped his lips. Hindi niya alam pero kusa na lang iyong lumabas sa kaniyang bibig.

Nakagat niya ang mga labi ng bumaba ang halik ng binata sa leeg niya. Hinahalikan nito at animo’y nag-iiwan ng marka.

Naikuyom niya ang kaniyang kamao at naipikit ang kaniyang mga mata. At ng sandaling ipikit niya ang kaniyang mga mata, isang memorya ang bumungad sa kaniya…

“Don’t! Don’t!” Paulit-ulit na sigaw ng isang bata. “Please stop! Please stop!” Buong pagmamakaawa ang maririnig sa boses ng batang lalaking iyon.

Limang lalaki ang naka-palibot dito. Lahat mga hubo’t hubad at walang saplot, maging siya na makikitang punit-punit ang damit, na mababatid na sinira iyon ng mga kalalakihan. Hawak siya sa kaniyang mga kamay at mga paa. Hindi man lang siya binigyang pansin, ni hindi man lang nagawang maawa ng mga iyon sa pagmamakaawa niya. “Don’t please, don’t. Stop it. Mom, Dad.” Paulit-ulit na sigaw niya ngunit halakhakan lang ng mga kalalakihang naroon ang maririnig. Ni hindi man lang pinansin ang kaniyang pagmamakaawa.

“It’s your parents punishment, for not obeying us.” Sabi ng isang lalaki na nakakakilabot ang itsura ng mukha. Titingnan palang ito ay batid niyang wala ng

gagawing

mabuti.

Patuloy lang ang ginawang pag-iyak, pag-sigaw at pagmamakaawa niya. Habang ang mainit na likidong nagmumula sa mga mata niya ay paulit-ulit na nagbabaksakan.

“Don’t!” Mariing sigaw ng bata…

“Don’t!” Naitulak niya ang kaniyang guro habang mababatid sa kaniyang boses ang takot at pagmamakaawa. “Stay away from me. Stay away! Stay away!” Sigaw niya na animo’y siya ’yung bata na ginagawan ng masama habang pilit na nag-pupumiglas habang niyayakap ng sariling braso ang kaniyang katawan.

Hindi rin niya mawari ang luhang unti-unting nagbagsakan sa kaniyang mga mata. Ang malalaking butil ng luha ng pighati’t pagmamakaawa.

Hindi alam ni Ken kung ano ang gagawin niya, nakatingin lang siya sa kaniyang estudyante habang gulat ang bumabantas sa buong katawan niya.

“Liam, what’s wrong with you?” He asked.

“Don’t! Please don’t. Stop it! Stop this!” Paulit-ulit na bigkas sa kaniya ng  estudyante habang ang buong katawan ay nanginginig sa takot at ang mga luha ay paulit-ulit bumabagsak sa mga mata nito.

“What are you talking about, Liam?” He asked.

Inuyog-uyog niya ang katawan ng kanyang estudyante ngunit paulit-ulit lang iyon sa pagpupumiglas.

“Liam, look at me. Look at me, Liam.” Hinagilap niya ang mukha nito at pinatingin sa kaniya, ngunit nanatiling pikit ang mga mata nito habang patuloy lang sa pag-iyak.

“Look at me, Liam. It’s me, your professor. It’s me Ken.” Agad namang nag-mulat ang mga mata ng kaniyang estudyante.

Kitang-kita niya ang puno ng takot sa kaibuturan ng mga mata nito. Kitang-kita niya ang panginginig ng buong katawan nito.

“Sir..” ang huli nitong sabi bago siya niyakap ng buong higpit.

Ramdam na ramdam niya ang katawan nitong nanginginig. “Sir, please don’t leave me again. Stay besides me, sir.” Sabi nito at mas lalo pang naging mahigpit ang pagyakap sa kaniya.

“I won’t leave you, i promised.” He said then he just hugged him back.

He don’t totally know, what exactly happening right now. But seeing Liam like this, seeing him trembling in fear, he’s so worried as fuck! What’s going on?

Nanatili sila sa ganoong posisyon. Ito na mahigpit ang ginawang pagkakayakap sa kaniya, habang siya na hindi alam kung pa’no aluin ang binatang puno ng takot.

Basta hinimas-himas lang niya ang likod ng kaniyang estudyante. “Don’t worry, i’m always here with you.” He said.

And a minutes later, narinig niyang mahinang humaharok ang binata, naka-tulog na ito sa mga bisig niya.

Maingat niyang hiniga ang kaniyang estudyante sa kama. Aalis na sana siya ng yumakap muli ito ng mahigpit sa kaniya. “Don’t go.” Mahinang sambit.

Tinitigan niya ng matiim ang natutulog niyang estudyante bago siya nagpakawala ng isang marahas na buntong hininga.

“I don’t know what exactly happening to you. I don’t know why you suddenly became like this. But i won’t leave you. I won’t leave you, Liam.”

Pumwesto siya katabi nito at kinumutan niya ang kaniyang estudyante maging ang kaniyang sarili. Hinalikan niya ito sa noo at matiim lang niyang tinitigan ang binata habang iniisip ang mga nangyare kanina.

Unti-unti ay naipikit niya ang kaniyang mga mata hanggang sa maka-tulog siya…

NAGISING si Liam habang ikinukurap-kurap pa niya ang kaniyang mga mata. Nang kaniyang maimulat iyon ay agad niyang nakita ang matitipunong dibdib ng isang lalaki. Nang i-angat niya ang kaniyang tingin ay bumungad sa kaniya ang natutulog na si Ken.

Napasinghap pa siya sa gulat ng mapag-tanto niyang naka-hubad ang pang-itaas niyang damit. Awtomatiko naman siyang napa-kunot ang noo. Tinatanong ang kaniyang sarili.

Ilang beses pa niyang inalala ngunit wala siyang maalalang nangyare kagabi. Ang alam lang niya ay naka-tulog siya.

Ganun pa man ay ipinagsawalang bahala na lang niya iyon. Maingat niyang tinanggal ang pagkakayakap ng kaniyang guro sa kaniya. Ngunit sa kasamaang palad ay nagising iyon.

Awtomatikong bumangon habang mababasa ang pag-aalala sa mga titig nito.

“Liam, are you okay now?” He immediately asked.

Agad naman siyang tumango na hindi pinapansin ang tanong nito. Ayus na ayus naman kasi siya, wala naman kasi siyang maling nararamdaman na dapat ipag-alala.

“About that night… What happened to you?”

Napakunot naman ang kaniyang noo. “Ano bang nangyare, sir Ken?” Tanong niya imbis na sagutin ang tanong nito.

“Kagabi.. don’t you remember what happen?”

Mas lalong naging kunot ang noo niya. “I don’t remember anything, sir. Why? What happened?”

Nakita niyang natahimik ang kaniyang guro ng mga ilang saglit. “Hindi mo ba talaga alam ang nangyare kagabi?” Tanong pa nito.

Nagpakawala naman siya ng marahas na buntong hininga. Gusto niyang matawa sa sobrang seryoso ng mukha ng guro niya. Ano ba kasing nangyare kagabi?

“I don’t remember anything, sir Ken.” He answered.

Ken was confused what exactly going on. That night, Liam was trembling in fear. So scared and so pitiful. But now? It seems like he forget anything, he forget everything just happened.

Nagpakawala na lang siya ng malakas na buntong hininga, isinantabi muna niya ang mga nangyare.

“Don’t mind it.” He said. “Are you hungry? I’ll go make some food for you.”

Tumango naman ito at ipinakita ang matamis nitong ngiti. “Yes, please.” Dumukwang ito at hinalikan siya sa pisngi. “Go, my chef. Cook for me and make me impressed.”

Napilitan siyang tumayo at lumapit sa cabinet upang kumuha ng damit pang-itaas. Matapos sinuot ay tinahak na niya ang daan palabas ng kwarto.

Bago siya lumabas ay binigyang pansin muna niya ang kaniyang estudyante, nakita niyang kasama nito ang dalawang nitong alaga habang ang ngiti ay patuloy naka-ukit sa mga labi.

“Hey, both of you. you’re hungry, aren’t you?” He talked to his pet.

’Yung mga ngiti nito na animo’y hindi napaltan ng lungkot at takot noong gabing iyon.

Ngayon palang ay hindi na niya magawang mapakali. Hindi na siya mapakali habang naiisip ang mga nangyare sa kaniyang estudyante. It feels like something wrong with him, and he’ll going to find it out no matter what.

Binuksan na niya ang pinto, at doon ay lumabas na siya…

Masaya si Liam habang tinitingnan ang kaniyang dalawang alaga habang kumakain ang mga iyon. Panay ang kaniyang pag-ngiti habang hinihimas niya ang balahibo ng dalawa.

Ang cute lang naman talaga ng mga alaga niya. Sobra-sobra.

“Lunch is here.”

Napalingos siya sa direksyon ng pinanggalingan ng boses. Nakita niya ang kaniyang guro na dala na ang pagkain niya.

Bumaling muli siya sa dalawang alaga. “Eat well, both of you.” He said while carressing their fur and he leave.

Diretso siya sa kaniyang guro. “Smells good, my chef.” He said while biting his lips.

“Of course, i’m your chef after all.” Ken said with confident.

Dumukwang siya at hinalikan muli sa pisngi ang kaniyang guro. “Yes, yes, you are, my chef.”

Pumwesto na siya sa upuan at inilapag naman ng kaniyang guro ang pagkain sa lamesa dito sa mini dining area ng kwarto niya.

Animo’y batang sinusubuan siya ng kaniyang guro, siya naman ay tinanggap lang ang bawat subo sa kaniya nito.

“Let’s open the gift after eating, my chef.” He suggested.

Tumango lang naman ito at muli siyang sinubuan.

Mga ilang minuto ang lumipas, tulad ng sinabi niya, narito siya ngayon at sinisimulan ng buksan ang mga natanggap niyang regalo.

“From: Caxx” basa niya sa naka-sulat doon sa regalo. Ito ay isa sa taong dumalo sa kaniyang kaarawan, kaklase niya.

Mabilis niyang binuksan at namangha ng makita ang isang magarang relo.

“So beautiful.”

Mas lalo tuloy siyang na-excite na buksan ang iba pang mga regalo. Marami iyon at lahat mamahalin.

Ang regalo ni Nate, na headband. Kay Drei na eyeglass at marami pang iba.

Kung titingnan ay simple lang ang mga regalo ng mga iyon, ngunit talagang magara at mamahalin.

Sayang-saya at walang mapag-sidlan ang ngiti sa kaniyang mga labi.

“Are they beautiful?” Ken asked.

“Yes, it is. This is the most beautiful gift i ever recieved.” He answered with a smile on his lips.

Iginala pa niya ang kaniyang mga mata, pakiramdam kasi niya ay may kulang. May regalong hindi pa siya nabubuksan. Nawawala iyon.

“Sir Ken.” Pagtawag niya sa pangalan ng kaniyang guro.

Tumingin naman ito sa kaniya. “Some gift are missing.” He said.

“What is it?”

“Your gift, my chef.”

Dahil sa sinabi ng estudyante ni Ken na ang mga regalong natanggap nito ay iyon na ang pinaka-magandang regalo sa lahat. Naging dahilan kung bakit hindi na niya inilabas ang regalo niya para dito.

“I don’t have your gift.”

“I don’t believe you, my chef. Hindi pwedeng hindi mo’ko bigyan ng regalo.” Sumimangot naman siya. “Please, lend me your gift, my chef. I want to see it.”

Pinaka-titigan muna niya ang kaniyang estudyante mata sa mata. Animo’y nagbabasahan sila ng kani-kanilang mga emosyon.

“Fine. I’ll go get it.” He said then he stood up.

Lumabas siya ng kwarto at pumasok sa painting room kung saan naroon ang kaniyang regalo para sa estudyante niya.

Matapos makuha ay agad siyang bumalik.

“I don’t know, if you’ll like this. Here, my gift.”

Matapos niyang maabot ang regalo niya sa kaniyang estudyante ay agad naman nitong binuksan.

Naibaling niya ang kaniyang tingin sa ibang direksyon. Fuck! What if he don’t like my gift? Fuck!

Saglit na natahimik ng ilang minuto ang kaniyang estudyante kaya agad niya itong binalingan. Tumingin ito sa kaniya na mababasa ang saya sa kaibuturan ng mga mata nito.

“You made this?” He aksed amazed.

“Yes, and i’m sorry. ’Yan lang ang gift—”

Hindi na niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin ng agad itong dumukwang at inilapat ang mga labi sa mga labi niya. Hinalikan siya nito na tumagal ng ilang minuto.

He was shocked, just looking at Liam’s  eyes closed.

“I love this, i really do.” He said after the kissed ended that made him smie a little more.

A satisfied smile.. God! What is this fucking feeling???

To be continued…

CHAPTER 35

Chapter 35

      NARITO si Ken sa loob ng kanilang kwarto, masaya at makikita ang bakas ng ngiti sa mga labi. Makikita sa kaibuturan ng mata ang ligayang nararamdaman nito.

Napapailing na lang siya minsan kapag naiisip niya kung sino at ano siya dati. Dati-rati, madalang siyang ngumiti. Mabibilang ang ginagawa niyang pag-ngiti sa buong mag-hapon. Just a wry smile or a casual smile he gave to everyone. Maraming takot sa pilit na ngiti niyang iyon, maraming hindi kayang tagalan ang kaniyang ugali, liban sa kaniyang mga kaibigan. The Gangster’s. He talkless too, lahat ng mga salitang lumalabas sa kaniyang bibig ay may bayad. He rarely talk about nonsense.

Pero ngayon, heto siya. Ngumingiti at hindi na rin mabilang ang ginawang pagsasalita. And he was so proud to say, that this man…his students is the reason why he smiled and talked a lot. And this man, Liam. He loves him very much, mahal na mahal. Wala siyang pakialam sa maaring humadlang. Kahit pa siguro mundo ay kakalabanin niya mapunta lang siya sa binatang iyon, gagawin niya.

At hindi lang siguro bituin ang kaniyang ibibigay, pati ang buwan ibibigay niya para sa kaniyang estudyante. Maging masaya lang ito..

Tanaw niya ang kaniyang estudyante na naka-titig sa pader, habang pinag-mamasdan nito ang kaniyang regalo na naka-sabit doon. Ang painting niya. Ang mukha nito na mahusay niyang ipininta na iniregalo niya sa kaarawan nito.

Hindi nga niya alam na ganito nito kagusto ang kaniyang ipininta. Na ganito kaganda sa mga mata nito ang regalo niya. He valued his work so much and he was so very happy for that, until now.

Bumangon siya sa kama at nilapitan ang kaniyang estudyante. Niyakap niya ito sa likuran, ngunit hindi naman ito nag-reklamo. Hinayaan lang siya nitong yakapin niya.

“Why are you starring again to that?” He asked. He placed his head and on Liam’s shoulder.

“Because this is the most, beautiful gift, sir. You made such a wonderful gift. Kuhang-kuha talaga ang itsura ko dito, i like this work. I like how you made this.”

Sumilay naman ang ngiti sa kaniyang mga labi. “I know, Liam. I know.” He said. “But can i asked a little favor?”

Natigil naman siya sa pag-yakap sa kaniyang estudyante ng humarap ito sa kaniya. “What is it, sir ken?” He asked innocently.

“Can you stop calling me ‘sir’?”

Nakita naman niya ang pagkunot sa noonito. “Why sir? Hindi na ba kayo guro ngayon? Nag-retiro na po ba kayo?”

Gusto niyang batukan ang kaniyang estudyante sa paraan ng pag-iisip nito, pero idinaan na lang niya ang lahat sa pag-ngiti at ginulo niya ang buhok nito.

How could this little cute creature be so naive and stupid? But i love this creature.

“Basta, from now on, don’t call me sir anymore. Matagal ko ng sinabi sa’yo ’yan. I don’t want to be called sir from now on and in the future. Just call me by my name.”

“Then, i’ll call you Ken-Ken. That’ll be good right? Tutal, sabi mo naman sakin, ikaw na lang ang magiging Ken-Ken ko di’ba?”

Napapangiti na lang siya habang nakikita ang kaniyang estudyante na ganito. Masarap kausap, masyado nga lang estupido minsan.

“Then call me Ken-Ken.” He said.

Mahigpit naman itong yumapos sa kaniya. Ramdam na ramdam niya ang init ng pagyakap ng binata sa kaniya.

“You’re now, my Ken-Ken. So i’m going to do whatever i want.” Tumingin ito sa kaniya ng diretso matapos nito siyang yakapin. “You must follow my order, Ken-Ken.” Pinisil nito ang kaniyang pisngi ng bahagya.

Umakto naman siyang nasaktan. “It hurts.” Kunwaring pagmamaktol niya.

Tinanggal naman nito ang kamay niyang nakasapo sa pisngi niya. At mabilis na dumapi ang mga labi nito sa kaniyang pisngi.

“Masakit pa ba? Ken-Ken?” Inosenteng tanong nito.

“Not anymore.” He said then smiled. Umakto naman siyang nag-iisip. Since holiday naman at wala silang pasok ng kaniyang estudyante, maybe they have some vacation. “Liam, do you want to go on a vacation?” He asked.

Ngumiti naman ito sa kaniya at mabilis na tumango. “Where are we going, Ken-Ken? Dapat maraming pagkain sa pupuntahan na’ten. Gusto ko rin ’yung masaya.”

Agad niyang ginulo ang buhok nito. “Pagkain lang talaga ang nasa isip mo eh.”

Napa-pout naman ito at agad na inayos ang nagulo nitong buhok. “Hmmp!”

“Yes, maraming masasarap na pagkain ang pupuntahan na’ten. Marami din doon na pag-e-enjoy-an mo, prinsipe ko.”

Nakita naman niyang napalitan ng matamis na pag-ngiti ang kaninang naka-nguso nitong mga labi.

“I’m so excited. Kelan ba? Ngayon na ba?” Hindi man nito sabihin ngunit talagang makikita ang galak at saya sa kaibuturan ng mga mata nito.

“Now.” He answered.

Napakunot naman ang kaniyang noo ng kapitan siya ng kaniyang estudyante sa mga kamay at hinila.

“Where are we going?” He asked.

“To the bathroom. Maliligo na tayo, di’ba ngayon ang alis na’ten.”

Napalunok naman siya sa naging sagot ng kaniyang estudyante. Maliligo sila? Sabay?

“What?!” Nagulat pa siya.

Nakita naman niya ang pag-ikot ng mga mata nito. “Let’s go, Ken-Ken. Maliligo na tayo.” Anito na animo’y hindi big deal ang paliligo nila ng sabay. Hinila pa siya nito ngunit hindi naman siya kumibo. “Come on, let’s shower together.”

“But—,”

“No, but’s Ken-Ken. You promised to be my Ken-Ken, so you must follow me. So let’s go.”

Hinila siya nito kaya hindi na siya pumalag. Nagpatianod na lang siya hanggang sa makapasok silang dalawa sa bathroom.

“Are we really taking shower together?” He asked.

“Of course Ken-Ken. Tuwing liligo kaya ako, kasama ko si Ken-Ken, kaya ngayon na liligo ako, dapat kasama kita. Come-on, take off your clothes. Where going to take a shower together.”

Namilog ang kaniyang mga mata ng marinig niya ang salitang hubarin ang damit. Damn it! Is he really going to take off his clothes infront of him? Then shower together? Damn it! This feels not good.

Nang hindi siya kumilos ay inisang hakbang nito ang pagitan nila at kinapitan ang laylayan ng kaniyang damit at itinaas nito. Hanggang sa mahubad.

Mulat na mulat ang kaniyang mga mata. Nagtatanong ang bawat titig niya? How could he just take off his clothes like that? Is it appropriate for both of them? Fuck it!

At ng akmang huhubarin nito ang pantalon niyang suot, agad niya itong hinawakan sa magkabilang kamay.

“What are you doing?!” He asked shocked.

“Removing your pants. For better showering.” He answered innocently. Nothing malice could seen in the depth of his eyes.

“I-I’ll remove it.”

Agad niyang tinanggal ang pantalon niyang suot. Tanging boxer na lang ang natitirang saplot sa kaniyang katawan.

“Good.” Rinig niyang sabi ni Liam, bago nito sinimulang hubarin ang suot nitong saplot.

Tulad niya ay boxer lang din ang itinira nito. Ngayon ay kitang-kita na niya ang makinis at maputing katawan ng kaniyang estudyante.

One looks and he’ll know how delicate, gentle and smooth his skin was. And it was tempting to see. He was tempted.

Ganun pa man ay kinalma niya ang sarili, pinigilan niya ang kakaibang nararamdaman para kay Liam.

“Let’s go.” Pinagsalikop nitong muli ang kanilang mga kamay. Binuksan nito ang pinto papasok sa shower room at doon ay pumasok silang dalawa. Buti na lang at malaki itong shower room dahilan para mag-kasiya silang dalawa.

Binuksan nito ang shower at kinuha. Nagulat siya ng itapat nito ang shower sa katawan niya na animo’y pinaliliguan siya.

“What are you doing, Liam?” He asked shocked.

“Bathing you, and after that you’ll bathe me too.” He said then continued what he is doing.

Kinukuskos pa ng kamay nito ang kaniyang braso habang dumadampi doon ang tubig na nag-mumula sa shower.

Panay ang pag-lunok na ginawa niya. Hindi siya komportable sa lagay nilang dalawa. Hindi siya komportable na dumadampi ang makinis at malambot nitong palad sa katawan niya.

Mas lalo lang niyang nararamdaman ang pagkalalaki niyang unti-unti ng nagkakaroon ng buhay. God! Fuck this!

Pero imbis na patigilin niya si Liam, ay nanatili na lang siyang walang imik. Tikom ang bibig habang pilit na pinipigilan ang bumubugsong kakaibang nararamdaman para dito.

Humarap ito sa kaniya at itinapat nito ang shower sa kaniya namang matitipunong dibdib. At ang palad na naman nitong muli ay dumampi sa kaniyang katawan. Banayad na kumukuskos sa kaniyang kaliwang dibdib.

Panay ang ginawa niyang pag-lunok habang ang mga mata ay tutok na naka-tuon sa kaniyang estudyanteng seryoso ang bakas ng mukha sa ginagawa nito.

Mariin niyang naikuyom ang kaniyang kamao habang patuloy lang sa pag-pigil sa kaniyang sarili. Hindi mainit ang panahon, ngunit tumutulo ang pawis sa kaniyang noo.

Mas lalo pang lumalalim ang kaniyang pagnanasa ng maramdaman niya ang palad nitong sumasanggi sa mamula-mula niyang utong.

Damn! Damn it! Damn this!

Ganun pa man, he stay stilled. He don’t make a move, just calming himself. His heart that now pounding so fast.

Naramdaman niya ang lamig na dulot ng tubig sa shower ng ang buhok naman niya ang tinapatan nito ng shower. Banayad nitong kinuskos ang buhok niya na patuloy na bumubuhos ang bawat patak ng tubig sa shower.

Matapos nitong mabasa ang buhok at ang kaniyang katawan ay pinatay naman nito ang shower.

“Let me apply soap on your body.” He said.

Hindi na siya naka-tanggi ng simulan nitong sabunin ang kaniyang braso hanggang sa kamay. Ang likod niya, hanggang sa matitipuno niyang dibdib.

Animo’y tila isa siyang estatwa na hindi man lang nagawang gumalaw. Naroon lang siya na animo’y na bato sa kinatatayuan.

Matapos nitong sabunan ang kaniyang katawan ay tumapat naman ang tingin nito sa kaniya.

Liam’s tantalizing argentine eyes, met with his dazzling violet eyes. “Let me soap your face.” He innocently said while smiling sweetly.

Gamit ang kamay nitong may sabon ay agad na dinampi nito ang kaniyang mukha at kinuskos nito.

“You looked adorable, Ken.” He said while gently massaging his cheeks. That made him smile.

Pinisil niya ang pisngi ng kaniyang estudyante. “You’re more adorable.” He said with a smile.

Mas lalo naman naging malawak ang pagngiti nito at itinuloy ang pag-kuskos sa pisngi niya.

“Done.” He said.

Si Liam naman ang nag-basa ng kaniyang sarili. Kinuha niya ang sabon at ng akmang ikukoskos na niya iyon sa kaniyang katawan ay agad naman siyang pinigilan ng kaniyang guro. Hinawakan nito ang kaniyang kamay at kinuha nito ang sabon.

“Let me soap you, my prince.” He said with a smirked on his lips.

“Then soap me, Ken.” He smiled back.

Doon din ay sinimulan na siyang sabunan ng kaniyang guro, sa braso sa likod, at sa dibdib. Ramdam na ramdam niya kung gaano kabanayad ang kamay nitong dumadampi sa kaniyang balat. Pinapadulas pa nito ang kamay sa kaniyang balat.

Nakatingin lang siya sa guro niya habang seryoso itong sinasabunan ang kaniyang katawan. Napapangiti na lang siya.

Matapos ay ang mukha naman niya ang sinabunan ng binata. Nakatingin lang siya dito habang ang ngiti ay hindi mawala sa kaniyang mga labi.

Sobrang gaan ng kamay nito habang kinukuskos ang kaniyang mukha. Na animo’y kapag diniginan ay masusugatan siya.

Dumukwang siya at ninakawan ng halik ang mga labi ng kaniyang guro. Hindi niya alam kung bakit, pero pakiramdam lang niya ay gusto niyang halikan ito. Gusto niyang matikman ang mga labi nito.

“Why did you kiss me?” He asked in shocked.

Ang cute lang ng ekspresyon ng mukha ng kaniyang guro. Talagang animo’y nabato iyon sa kinatatayuan habang namimilog ang matang naka-titig sa kaniya.

“You’re so serious. That’s why i kissed you.” He innocently answered then he kissed him again.

Hindi tulad kanina na saglit lang ang halik nila, pero ngayon ay tumagal iyon ng ilang minuto dahil sa kaniyang guro na pinalalim ang halik.

Niyakap siya nito sa leeg at mas lalo pang diniginan ang halikan nilang dalawa.

Maya-maya pa ay naramdaman niya ang pagpasok ng dila nito sa loob ng bibig niya. And he welcome his tongue freely.

Ilang minuto bago natapos ang halik, tinitigan siya nito at nakita niya ang pagsilay ng ngiti sa mga labi nito. “You know now how to kiss huh? I see.”

He just smiled and gulped at that moment. “I just follow the flow, my professor.” He said while smiling sweetly at him…

To be continued…

CHAPTER 36

Chapter 36

         MATAPOS ang kanilang sabay na paliligo at makapag-bihis, ngayon naman ay inihahanda nila ang kanilang mga dadalhin. Konting damit at importanteng gamit lang ang dala ni Ken dahil mga isang araw lang naman ang itatagal nilang dalawa sa kanilang pupuntahan, pagkatapos ay uuwi na rin sila. Habang ang kaniya namang estudyante, animo’y isang taon na silang hindi makaka-uwi, gusto kasi nitong dalhin lahat.

“Just bring some clothes, Liam. Don’t bring them all.” He said sounds scolding him.

Nakita naman niya ang paghaba ng nguso nito. Napangiti na lang siya at nilapitan ito bago niya ginulo ang buhok ni Liam.

“Where just staying there for a night. So don’t bring to much.” He explained.

“Then, i’ll do what you said.”

Ibinalik nito ang ibang gamit na hindi naman kailangan. Matapos maipake ang mga kailangan lang nito. Lumingos ito sa kaniya at matamis na ngumiti.

“Can i bring, Nadrie and Kelly with me?” He said sounds like asking permission.

Liam step forward to him and hugged his arm. Trying to be cute infront of him. “Please. Just please.”

Oo nga’t naiinis siyang kasama ng binata ang mga alaga nito, ngunit habang tumatagal na narito ang mga alaga nito, natututunan na rin niyang makisabay. Makisama sa pag-aalaga ng dalawa nitong alaga.

Hindi rin naman niya magagawang tanggihan ang pakiusap sa kaniya ni Liam. Mahal niya eh.

“Go, bring our pets with us.” He answered sweetly.

Nakita niya ang pamimilog ng mga mata nito. “Our pets?” Liam asked like he don’t hear it clearly.

“Yes, our pets.” He said.

“It’s not our pets, it’s my pet, but i’m willing to share it with you.” Liam smiled then he pinched his cheek.

Damn! He’s so

adarble

as fucking ever!

Heto sila nasa biyahe. Siya sa Driverseat habang si Liam naman ay nasa passenger seat. At ang alaga nila ay naroon sa backseat tahimik na natutulog.

Napapangiti na lang siya habang panakaw tingin siya kay Liam. Kitang-kita niya ang excitement ng bakas ng mukha nito. Palinga-linga pa ito sa dinaraanan nila, masaya kaya pati siya ay nagiging masaya na rin.

Marami na silang nadaanang lugar, nasa kalagitnaan na sila ng pagbibiyahe ng pahintuin ni Liam ang sasakyan.

“Ken, stop the car.” Sabi nito.

Napakunot pa ang kaniyang noo ngunit inihinto niya ang sasakyan.

“What’s wrong, Liam? What’s wrong with you?” He asked.

Imbis na sagutin siya ng binata, ngunit binuksan lang nito ang pinto pagkatapos ay lumabas.

Matapos makalabas ni Liam ay hindi niya mapigilan ang mapatitig sa isang malaki ngunit abandonadong bahay. Somehow, it’s familliar to him. Parang minsan na siyang nanggaling dito. O talagang nanggaling na nga ba talaga siya dito?

Ramdam niya ang malaking bigat dito sa kaniyang dibdib. Ang bigat ng kaniyang nararamdaman. Na gusto niyang pasukin ang lugar, ngunit may takot na namumuo dito sa kaniyang dibdib.

Ramdam niya ang kakaibang bilis ng tibok ng kaniyang dibdib. Ang pamamawis ng kaniyang mga kamay at ang palagian niyang pag-lunok. Dagdag pa dito ang panunuyot ng kaniyang mga labi.

What is this place? Bakit pamilyar sa kaniya ang lugar na ito. Ang bahay na ito? Why?

“Liam, what is it? Whay do you go outside?” Tanong sa kaniya ng kaniyang guro dahilan para mapukaw ang kaniyang iniisip at mapabaling ang kaniyang tingin sa binata.

“I-I don’t know.” He said in a little bit shakey tone.

“Come-on, let’s go inside the car.” Lumapit ito sa kaniya at hinawakan siya sa kamay, hinila siya nito at binuksan ang pinto ng passenger seat. Inalalayan siya nitong makasakay.

Hindi niya magawang maalis ang titig niya sa abandonadong bahay na iyon. Somehow, he find it mysterious, creepy and scary but he wanted to go inside that abandoned house.

Napa-iling na lang siya at iniwas na niya ang tingin sa bahay na iyon…

Paulit-ulit binibigyang pansin ni Ken si Liam habang nasa biyahe sila. Heto’t kunot parin ang kaniyang noo sa inasal ng kaniyang estudyante kanina.

“Liam, why do you went outside the car earlier?” Hindi na niya napigilan ang sarili, kundi ang mag-tanong.

Tumingin naman ito sa kaniya ng seryoso. “I don’t know, Ken. I just felt like going out.” He answered.

“Bakit mo tinititigan, yung bahay?”

Saglit na natahimik ang binata bago muling sinabayan ang titig niya. Seryosong-seryoso ang bakas ng mukha nito na ngayon palang niya nakikita sa mukha ng binata.

“After our vacation, can we go inside that abandoned house? I just want to go.”

“Why? There’s nothing inside the house. Tsaka baka makasuhan pa tayo ng trespassing.”

“Just please, i really want to go.”

Hindi niya makuha kung bakit ganito na lang kadeterminado ang kaniyang estudyante. May kakaiba tuloy siyang nararamdaman sa bawat titig nito ng seryoso sa kaniya.

“Fine, we’ll go.” He said sounds defeated then he smiled and tap Liam’s hair. “Stop being serious, it’s not like you anymore. Smile, Liam. I promise, i’ll bring you there after our vacation ended. Smile.”

Sa halip na ngumiti ay nag pout iyon. At inayos ang nagulo nitong buhok. “Thank you.” Seryoso nitong pagpapasalamat kapag kuwan.

Nagpakawala na lang siya ng buntong hininga sa mga nakikita niyang pagababago sa binata.

Ngayon palang ay nagdadalawang isip na siya kung sasamahan niya itong pumasok sa abandonadong bahay na iyon. Pero wala na siyang magagawa, nakapag-pangako na siya.

Ang hind lang talaga niya maunawaan ay kung bakit gusto nitong pumasok sa bahay na iyon. Makikitang may nakalagay na caution, halatang na sira sa katandaan. Animo’y may kakaibang nangyare sa bahay na iyon. Hindi kaya may aksidenteng nangyare doon?

Ipinilig na lang niya ang ulo sa pag-iisip.

Matapos ang ilang minutong pag-biyahe nila. Sa wakas ay narating na rin nila ang kanilang patutunguhan.

“Lumabas sila ng kotse, dala ang kanilang mga gamit. Konti lang naman iyon, kaya siya na ang nagdala ng lahat. Ang tanging dala lang ni Liam ay ang dalawa nilang alaga na naka-lagay sa kulungan.

Namimilog ang mga mata ni Liam habang tinatanaw ang kanilang kinaroroonan. Dagat? Dagat ang karamihang natatanaw ng kaniyang mga mata, at magandang tanawing makikita sa lugar.

“Where are we, Ken?” He asked without looking at him. He still looking at this amazing view. Good.

“Where here at Martin beach resort.” He answered.

Tumingin kay Ken si Liam, na may galak at pagkamangha sa mga mata. “Ang galing no? Talagang apelyedo mo pa ang dinadala ng pangalan ng resort na ito?” Manghang turan nito.

Gusto niyang katusan ang binata sa pagiging mahina nito sa pag-iisip. Ngunit imbis na katusan ay iningiti na lang niya at ginulo ang buhok nito.

“Of course, ’cause i owned this resort.” He said.

And Liam’s eyes amazed.

“You owned this?” Hindi makapaniwalang tanong nito na may paninigurado.

Tumango na lang siya bilang sagot.

“Amazing.” Ipinalibot pa nito ang buong tingin sa lugar. “You mean all this.” He asked again.

“Yes, Liam.” He answered.  “Now, come-on. We need to take some reat first.”

Nag-simula na siyang mag-lakad habang ang binata ay naka-sunod lang sa kaniya.

“Good day, sir Ken.” Pagbati sa kaniya ng babaeng nakasalubong nila.

“The card?”

Agad namang inilahad ng dalaga ang card ng kwarto na pamamalagian nilang dalawa. The VIP room.

“Thanks.” He said with a smile on his lips.

Nakita naman niya ang pagka-mangha at pagningning ng mga mata ng dalaga. Siguro iniisip nito, kung bakit nginitian niya ito. He rarely smile after all. And even his employee is scared at him.

Nagsimula na siyang muling maglakad. Sumakay ng elevator kasama ang kaniyang estudyante hanggang sa bumukas iyon, at muli silang lumabas. Naglakad ng konti at sa wakas narating na rin nila ang kanilang patutunguhan.

Using his card, tinapat niya iyon at bumukas ang pinto.

Inilagay niya ang card sa nalagayan nito tsaka naman bumukas ang ilaw doon.

Manghang-mangha si Liam sa kaniyang mga nakikita. Isang tingin palang sa kwartong kaniyang kinalalagyan, batid niyang mamahalin ang mga gamit na naroon. And their so beautiful.

Agad niyang binaba ang kulungan ng dalawa niyang alaga at nag-tungo sa malaking bintana doon. Binuksan niya ang kurtina at doon ay bumungad sa kaniya ang magandang tanawin.

Tanaw na tanaw niya ang ganda ng dagat, ang ganda ng resort.

“Ken, this spot is so beautiful. This is so beautiful. I’m so happy.”

Naramdaman niyang humakbang palapit sa kaniya ang binata, at naramdaman din niya ang kamay nitong yumapos sa kaniyang tiyan. Niyayapos siya ng binata patalikod.

“What are you doing?” He asked. Bigla-bigla kasi ang pag-tibok ng kaniyang puso ng malamang nakayakap ito sa kaniya at sobrang lapit.

“Just hugging you for a minute.” He answered.

Hindi na lang siya nag-reklamo. Hinayaan na lang niya na nakayapos sa kaniya ang binata habang ang kaniyang atensyon ay nasa magandang tanawin.

“I’m so glad you’re happy.” Ken whispered but enough for him to hear.

Humarap siya dito at pinaka-titigan niya ang gwapong mukha ng kaniyang guro. Looking directly in his eyes meant full of something.

Hindi niya napigilan ang sariling, dumukwang at hinalikan ang mga labi nito. Nang hindi niya maramdamang gumalaw ang mga labi nito ay agad niyang inalis ang halik.

“Thank you, for bringing me here.” He thanked Ken.

Animo’y nabato naman ito sa kinatatayuan, habang naka-tingin lang diretso sa kaniyang mga mata. Animo’y nagbabasahan ng emosyong namumutawi sa kani-kanilang mga mata.

“Ken?” he snapped his two finger. Bringing back Ken to reality.

“Uhmm.. oh yeah, you’re always welcome.” Sabi nito na animo’y hinagilap pa nito sa isip.

Napapangiti na lang siya sa ekspresyon ng kaniyang guro. Ken is always like that when he kissed him. He’s like a rock, didn’t move just starred at him.

“Do you want to eat now?” Tanong nito kapag kuwan.

Ngumiti naman siya ng malapad habang naka-sapo siya sa kaniyang tiyan. “My tummy really want to eat.” He answered.

Nagulat siya ng buhatin siya ng kaniyang guro. Hindi na siya nakapag-reklamo dahil animo’y ligtas siya sa mga bisig nito.

Dahan-dahan siyang ibinaba ng kaniyang guro sa malambot na kama. Ang mga mata nilang dalawa ay nasa isa’t isa.

“Wait for me here. I’ll go get some food for your tummy.” Ken said with smirked.

He felt Ken hot breath on his face. It smelled fresh and so good to smell. He never smelled him bad breath, kahit pa kagigising lang nito ay talagang mabango parin ang hininga. Kaya mas lalong nagugustuhan niyang kausapin ang kaniyang guro ng malapitan, para maamoy niya ang nakaka-adik sa bango nitong hininga.

Aalis na sana ang binata ngunit sinwelyo niya ito ng kaniyang dalawang braso. Iniyapos niya ang dalawang braso sa leeg nito.

“I want some sweets. Bring me some sweets.”

Ang kaninang gulat nitong mukha ay napalitan ng mapagbirong mga ngiti. “I’ll bring you some sweets.”

Hindi na niya napigilan ang kaniyang sarili. Inilapat agad niya ang kaniyang mga labi sa kaniyang guro.

Ramdam na ramdam niya ang malambot nitong mga labi, kaya mas lalo pa siyang nag-enjoy. Mas lalo pa niyang diniginan ang halikan nilang dalawa.

Napapangiti siya ng maya-maya ay humalik na rin pabalik ang kaniyang guro, ramdam na ramdam niya ang mainit nitong pag-tugon.

May naisip siyang kapilyuhan, kinagat niya ang pang-ibabang labi ng kaniyang guro dahilan para mapa-awang iyon. Agad niyang ipinasok ang dila sa loob ng bibig ng binata.

Ramdam na ramdam niya ang pang-iinit ng katawan niya, at sa hindi malamang kadahilanan. Gusto pa niyang maglapat ng mas matagal ang kanilang mga labi.

Gumagalaw sa loob ng bibig ng guro niya ang kaniyang dila, maya-maya pa ay naramdaman na rin niya ang dila nitong lumalaban na rin sa pagkilwal ng kaniyang dila.

Tumagal ng ilang minuto bago niya pinutol ang halikan, sa kadahilanang nauubusan na sila ng hangin sa katawan.

Matiim ang mga titig nila sa isa’t isa. Nakita pa niya ang pag-ngiti ng kaniyang guro bago ito nagsalita. “You know now how to bite lips, huh? You know how to move your tongue. I see.”

Kusang ngumiti ang kaniyang mga labi, pagkatapos ay hinalikan niyang muli ang mga labi nito at agad din namang binawi. “Go, i’m hungry.” Sabi niya na bahagya pang tinulak ang binata.

Umalis naman ito sa pagkaka-kubabaw sa kaniya. Binigyan siya ng matamis na ngiti bago ito umalis sa kaniyang harapan…

To be continued…

CHAPTER 37

Chapter 37

         MATAPOS Kumain ni Ken at Liam ay nag-tungo na sila sa dalampasigan. Dapat nga matutulog na sila, kasi medyo malalim na ang gabi, ngunit gusto pa ni Liam na pumunta sa dalampasigan upang makapag-libang-libang daw. Excited masyado eh. Mabuti na rin iyon. Muntik na nga niyang makalimutan na may surpresa pala siya sa binata, kaya dapat talaga nilang lumabas.

Heto naman siya at walang nagawa kundi sundin ang kaniyang nag-iisang prinsipe. Nagtataka na nga siya, dahil sa buong buhay niya, wala siyang pinag-sisilbihan at sinusunod, kundi siya ang pinag-sisilbihan at sinusunod. Ngunit ngayon, tila nagbago na ang lahat.

Ngunit masaya siya sa pagbabagong ito. Masaya siyang gawin at sundin kung ano man ang ipapagawa ng nag-iisang prinsipe sa kaniyang buhay. Si Liam.

Matapos nilang makalabas sa hotel, ngayon ay heto sila’t binabaybay ang resort.

Binalingan niya si Liam. Palinga-linga ito sa paligid, halatang manghang-mangha sa mga nakikita.

Pinagsalikop nito ang mga kamay nilang dalawa at hinila siya malapit sa buhangin na naabot ng tubig dagat.

“Upo, tayo.” Pag-aya nito sa kaniya.

Ngumiti naman siya at sabay na silang dalawang umupo sa buhangin. Pareho silang naka-tanaw sa buwan, sa maliwanag na buwan.

“Ken, the moon is so beautiful.” He said.

“It is beautiful indeed.”

“Ngayon ko lang napag-masdan muli ’yung buwan.” Sabi pa nito.

“Don’t worry, hindi lang sa ngayon mo makikita ang buwan na iyan. Pangako, dadalhin kita muli dito upang makita mong muli ang ganda ng buwan na ito.” Sabi niya.

Lumingon naman ito sa kaniya. “Talaga?” Mangha ang makikita sa mga mata nito.

“I promise.” He said.

Dumukwang ang binata at hinalikan siya nito sa pisngi ng saglit, bago ito muling bumaling sa buwan.

Tumingin naman siya sa kaniyang relong pambisig. It’s time. He whispered.

“Come on, stand up.” Sabi niya matapos makatayo.

Tumayo naman ito kahit kunot ang noo. Pumihit silang dalawa sa kanilang likod.

Tumingin siyang muli sa relong pambisig. “3, 2, 1.”

Namilog ang mga mata ni Liam at namangha siya sa mga nakikita. A fire works, with different colors.

Doon siya mas lalong namangha sa rooftop ng hotel na naka-sulat ang kaniyang pangalan na kumikinang at maliwanag na umiilaw sa gabi.

“ Liam,my prince“ Pag-basa niya sa naka-sulat doon. “Wow, amazing.” He was so amazed while looking at the beautiful scenario.

Wala na siyang ibang masabi, kundi ang tumingin nalang at pagmasdan ang kumikinang na ilaw sa alapaap. Sobrang ganda, sobra sobrang na-appreciate niya.

Imbis na ang surpresa ni Ken para sa binata ang pagmasdan niya ay hindi, kundi ang masayang ngiti sa mga labi ni Liam ang pinag-mamasdan niya.

Maligaya siyang makitang maligaya ang binata. Sobra, sobra-sobra.

Naalala tuloy niya ’yung ginawa niya bago niya balakin ito. Talagang pina-kansela niya ang mga taong gustong dayuhin ang resort na ito, gusto kasi niyang silang dalawa lang ang magiging tao. Wala ng iba.

At talagang malaki ang binayad niya para sa surpresa niyang ito, but it’s all worth it. He will spend all of his money, just to see Liam smiling. Just for Liam to be happy. Because for him nothing is more valuable and important than to Liam’s smile.

Pinagsalikop niya ang kamay nilang dalawa ng binata. Ramdam na ramdam niya ang malambot nitong kamay na bahagya pa niyang pinipisil-pisil.

Tinapunan siya ng tingin ng binata, habang ang mga ngiti ang hindi nagagawang mawala sa mga labi nito. “Ang galing, Ken. Talagang kapangalan ko pa ’yung kumikinang sa rooftop ng hotel, saktong-sakto rin ’yung mga magagandang pailaw.” Anito.

Ang kaninang masaya niyang pag-ngiti ay naging flat. Naningkit pa ang kaniyang mga mata. Akala naman niya ay naintindihan nitong surpresa niya iyon para sa kaniya. Nakalimutan pala niyang mahinang mag-isip ang kaniyang estudyante.

Dapat kung susorpresahin niya, dapat lahat detalyado upang malaman nito kung kanino galing. Damn!

“Hindi mo lang basta kapangalan ang naka-lagay doon. Pangalan mo talaga iyon.”

“Huh?” Kunot noong tanong nito.

“This is my birthday surprise to you, alam kong lumipas na ang kaarawan mo, but still this is my birthday surprise.”

“Y-You made all this? All this surprise?” He asked.

“Yes, who else? It’s all for you.”

Hindi naman magkandaugaga ang itsura ng kaniyang estudyante. Halatang manghang-mangha habang namimilog pa ang mga matang naka-tingin sa kaniya.

“It’s really your surprise? Pangalan ko ba talaga ’yun?” Turo nito sa rooftop ng hotel.

“Yes, it’s yours.”

Nagulat na lang siya ng maramdaman niya ang pagyakap nito sa kaniya ng mahigpit. “You’re full of surprises. I like this. Thank you very much.” Humarap ito sa kaniya, at saka nito sinakop ng mainit nitong halik ang kaniyang mga labi.

Ang kamay nito ay nakasapo sa kaniyang leeg, unti-unting naglalakbay hanggang sa kaniyang batok at doon ay mahigpit na yumapos upang mas lalo pang maging madigin ang halikan nilang dalawa.

Ilang minuto man siyang nabato sa kinatatayuan, ngunit ng bumalik sa realidad agad niyang nilabanan ng mas mainit niyang halik ang halik nito sa kaniya.

Naghahalikan silang dalawa sa ilalim ng kumikinang at pumuputok na magandang liwanag dulot ng surpresa sa surpresa niya dito.

The kissed last for damn minutes. But Liam still not satisfied yet, he want to kiss him more, so he did.

Muling naglapat ang kanilang mga labi. Heto na namang muli ang pang-iinit ng katawan ni Liam. At ang kagustuhang maangkin pang lalo ang mga labi ng kaniyang guro.

Hindi talaga siya mag-sasawa pagdating sa mga labi nito. Sobrang lambot at sobrang tamis.

Nang mawalan siya ng hangin ay agad niyang pinutol ang halik. Unti-unting iminulat ang mga mata. Bumungad sa kaniya ang kulay Violet nitong mga mata. Ang mga matang iyon na kay sarap titigan.

“I like it. I really like your surprise.”

“Nakita naman niya ang pag-ngiti nito.

Muli niyang ibinaling ang tingin sa kumikinang at isinandal niya ang kaniyang ulo sa balikat ni Ken. At doon ay masayang pinag-masdan ang surpresa nito sa kaniya na unti-unti ng nawawala.

Ilang minuto pa silang nanatili sa ganoong posisyon, bago nila na isipang bumalik sa hotel.. sa silid ng hotel nila.

Matapos nilang maligo ng sabay, at makapag-bihis ng sabay, ngayon naman ay narito na silang dalawa sa kama nakahiga na.

Walang kibo at walang imikang nagaganap sa kanilang dalawa.

Iniisip niya ang magandang sabihin ngunit kapilyuhan naman ang pumasok sa kaniyang isip.

Ngingiti-ngiti siyang tumingin sa gawi ng kaniyang guro, tumingin din naman ito sa kaniya.

Hindi niya napigilan ang kaniyang sarili kundi ang kubabawan ang kaniyang guro.

Ilang pulgada lang ang layo ng kanilang mukha sa isa’t isa…

Gulat na naka-tingin Ken sa kaniyang estudyanteng ngayon ay nakakubabaw sa kaniya. Napapalunok siya at heto na naman ang bilis ng pag-tibok ng kaniyang puso.

“W-What are you doing?” He asked in a shakey tone.

“I want to kiss you, Ken. I can’t get enough of your lips, so i wanted to kiss you. Would you let me?”

Pinakatitigan niya ang mga mata ni Liam, kitang-kita niya ang bakas na seryoso sa mga mata nito. Na animo’y hindi malaking bagay ang hinihingi nito sa kaniya. Damn it!

“Then kiss me?”

Sumilay ang ngiti sa mga labi ng kaniyang estudyante bago nito inilapat ang mga labi sa mga labi niya. Ramdam na ramdam niya ang malambot nitong mga labi sa mga labi niya.

Unti-unti ay bumabagsak ang talukap ng kaniyang mga mata, hanggang sa maipikit niya ang mga mata. Tugunin ang halik ng kaniyang estudyante ng buong-buo.

Minutes later, their kissed became lustful, in fully wanting and need. Earlier he wanted to stop himself but now, he let himself do whatever it wanted to do.

Mapusok niyang hinalikan ang binata. Habang ang kanilang mga dila ay walang sawang tinutugon ang isa’t isa.

He can’t stop himself now. He want him, and he badly need him.

Gumulong siya dahilan para siya naman ang kumubabaw sa binata. Itinukod niya ang magkabilang kamay sa kama upang hindi niya maipit ang binata habang patuloy parin sa paglapat ang kani-kanilang mga labi.

Naramdaman niya ang kamay ni Liam na kumalas sa pagkakayakap sa kaniyang leeg, bumaba iyon hanggang sa makarating sa kaniyang dibdib.

Ramdam niya ang bahagyang pagpisil nito sa matipuno niyang dibdib bago nito muling pinagapang pababa.

Pababa iyon ng pababa ngunit bago pa man nito marating ang kaniyang pagkalalaking naninigas sa haba at laki, ay agad niyang hinuli ang mga kamay nito.

Naputol ang halik at nagmulat ang mga mata nilang dalawa.

“Why are you holding my hand?” Liam asked innocently.

“Dahil kung saan-saan nakakarating itong kamay mo.” Mahina naman niyang sagot. “I swear, Liam. You’ll be shocked if you see it or even feel it. Just don’t try.” His voice sounds begging.

“But i really want to feel it. Just to feel it, kahit hindi ko na makita.” Seryoso ang mukha nito at makikitang may pagmamakaawa din doon.

Pinakatitigan niyang mabuti ang mga mata ng binata. Wala siyang ibang makita kundi ang kainosentehan, at hindi niya maatim na mabahiran niya iyon ng dumi.

“No, don’t.”

“Please, Ken. I just really want to feel it, i really want to touch it.” Pamimilit pa nito sa kaniya.

Ilang minuto niyang tinitigan ang binata. Buong kainosentehan lang ang nakikita niya sa kaibuturan ng mata nito. At ang kagustuhang maramdaman ang kaniyang pagkalalaki.

Hindi niya alam kung papayag ba siya sa nais ng kaniyang estudyante. Ngunit ngayon na nagmamakaawa na ito sa kaniyang harapan, ano pa ba ang magagawa niya?

Pigil na pigil niya ang kaniyang sarili. Ayaw niyang mabahiran ng dumi ang utak nito, gusto niyang manatili itong nasa ganito.

Damn it! Damn fuck!

“Please, i just want to touch and feel it. Just let me.”

Sunod-sunod ang ginawa niyang pag-lunok. Muling pinaka-titigan ang mga mata ng binata, kung nag-bibiro lang ba ito. Ngunit wala siyang ibang makita kundi ang pagiging seryoso nito.

Unti-unti ay binitiwan na niya ang kamay nito. Hudyat na pinahihintulutan na niyang mahawakan at maramdaman nito ang kaniyang pagkalalaki na nag-uumigting sa haba at laki, at tanging boxer lang ang tumatakip…

Dala ng kuryosidad ni Liam, ay dahan-dahan niyang pinagapang ang kaniyang kamay sa abs nito pababa.

Hindi niya alam kung bakit ganito na lang ang nararamdaman niyang init sa katawan. Hindi niya alam kung bakit narito na naman ang pagkarera ng kaniyang puso. At ang kaniyang kamay na bahagyang nanginginig.

What’s happening to me? He asked himself.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng marating niya ang gitnang bahagi ng katawan ni Ken. Naramdaman niya ang matigas at mahabang bagay na nasa loob ng boxer nito.

Awtomatiko niyang naalis ang kaniyang kamay sa matigas at mahabang bagay na iyon ng makaramdam siya ng mumunting init na pumaso sa kaniyang palad.

He gulped at that moment. He looked at Ken with his eyes round. “Why is it warm?” Mangha niyang tanong habang namimilog parin ang kaniyang mga mata.

“Touch it more.”

Kinuha nito ang kaniyang kamay at mariin na inilapat iyon sa matigas na bagay na iyon.

Mas lalong namilog ang kaniyang mga mata. Ramdam niyang bahagyang kumibo ang matigas, mahaba at malaking bagay na iyon sa loob ng boxer ng kaniyang guro. Ramdam din niya ang init na nagmumula doon.

He gulped more and more. Inagaw niya ang kamay niya sa matigas na bagay na iyon at bahagyang tinulak ang binata.

“I-I w-want to sleep now. G-Goodnight, Ken.” Pautal-utal pa niyang sabi bago niya sinakluban ng kumot ang kaniyang katawan.

Gulat na gulat parin siya. Kung kaninang ang kamay lang niya ang nanginginig ngunit ngayon ay ang buong katawan na niya. Sunod-sunod din ang pag-lunok niya. Ang pamamawis ng noo niya at magkabilang palad.

What’s that? Why is it felt so warm?

Hanggang ngayon ay hindi parin niya malimutan ang kaniyang nahawakan at naramdaman. Sinapo pa niya ang kaniyang dibdib sa sobrang bilis ng ginawa nitong pag-tibok…

Napasambunot na lang si Ken sa kaniyang buhok. At mariing bumuntong hininga.

Ramdam din niya ang pananakit ng kaniyang tiyan. Second sex with Liam was again interrupted. Damn! fuck! Shit!

Fuck it!!!

To be continued…

CHAPTER 38

Chapter 38

        MASAYA at hindi mabilang ang ngiti sa mga labi ni Liam matapos ang kanilang pamamalagi sa Martin beach resort na pamagmamay-ari ng binata.

Naligo sila ng dagat, nag speed boat, at nag surfing. Ngayon nga lang niya nalaman na magaling mag surfing ang binata…ang guro niya. Samanatalang siya, hindi man lang niya magawang mag-surfing.

“Are you happy?” Ken asked while driving the car.

He looked at him with eyes showing how happy he is. Happy as ever. “I’m not just happy, i’m very happy.”

Hindi nga naman niya sabihin, ngunit kitang-kita naman iyon sa mga mata niya. It’s like, he’s an open book. What you see is what you see. You can’t see lie in his eyes.

Para kay Ken, ang makitang nakangiti ang binata at masaya, ay masaya na rin siya.

Para na nga siyang may sira sa ulo, panay ang walang dahilang pag-ngiti.

“Ken?” Tawag sa kaniya ng binata na siya namang pagbaling nito. “Don’t forget your promise.” He said now his face turned into serious one.

Napakunot naman ang kaniyang noo. “What promise?”

“Your promised. That you’ll accompany me to go inside that abandoned house.” He answered.

Tumingin siya sa daan pagkatapos ay binalingan niya ng tingin muli ang kaniyang estudyante. “Are you really going there?” He said.

“Yes. I just want to see, what’s inside.”

Nagpakawala na lang siya ng buntong hininga. “Then, i have no choice but to keep my promise.”

Hindi lang talaga niya makuha ang pag-uugali nito. Pati ba naman abandonadong bahay ay gusto nitong mapasok?

Ilang minuto pa na pagmamaneho ay narating na rin nila ang abandonadong bahay na pagbalibaligtarin man ay iyon at iyon parin ang madaraanan nila.

Nakatanaw si Liam sa bintana ng sasakyan, tanaw niya doon ang lumang bahay sa sobrang katandaan.

Awtomatiko siyang napalunok. Talagang mabigat ang pakiramdam niya sa bahay na iyon. At sa hindi malamang dahilan, pamilyar sa kaniya ang bahay na iyon. Pakiramdam niya ay nakarating na siya dito.

Lumabas na siya ng sasakyan at isinara niya ang pinto niyon.

Inilang hakbang niya ang pagitan ng sasakyan at bahay. Huminga siya ng malalim at mariing ipinikit ang mga mata bago niya muling iminulat.

Napatingin siya sa kaniyang guro na umakbay sa kaniya. “Are we really going inside?” Tanong nito na siya namang pagtango niya.

Siya na ang humawak sa gate at binuksan niya iyon.

A flash of memories appeared on his mind. Ang batang lalaki na bitbit ng isang lalaki habang takip ng mga ito ang bibig ng bata. Pumasok iyon sa gate kasama ang iba pang kalalakihan.

Awtomatiko siyang napalunok. Kahit medyo nakakaramdam na siya ng takot ay mas ginusto pa niyang pasukin pa at alamin ang lahat-lahat ng gusto niyang malaman.

Pagkapasok nila sa gate ay agad niyang iginala ang paningin. Muling may memoryang sumilay sa kaniyang isip. Ang puting Van na pinagsakyan ng limang kalalakihan na batid niyang iyon din ang ginamit sa pag kidnap sa batang iyon.

Ramdam na ramdam niya ang bilis na pag-tibok ng kaniyang puso. At ang takot na namumuo sa kaniyang dibdib.

Habang napapalapit siya sa bahay, ay mas lalong bumibigat ang kaniyang damdamin. Mas lalong bumibigat ang kaniyang pakiramdam.

Ngayon ay nakarating na sila sa pinto. Pipihitin pa sana niya ang doorknob pa bukas ngunit si Ken na ang pumihit niyon.

“It’s locked.” Anunsiyo nito.

“Open it.” Seryosong utos niya.

Narinig niya ang pagbuntong hininga ng binata bago nito malakas na sinipa ang pinto dahilan para bumukas iyon. At umalingawngaw ang ingay sa loob ng bahay.

Malalim ang ginawa niyang pag-lunok dahil sa takot na nararamdaman. But he needed to find the truth. He need it.

Hinakbang niya ang kaniyang paa sa loob ng bahay. Iginala niya ang kaniyang paningin sa loob niyon. Hindi man niya aminin ngunit pamilyar sa kaniya ang lahat ng naroon. Pamilyar sa kaniya.

Hindi niya napigilan ang isang butil ng luhang kumawala sa kaniyang mga mata. Damn! Why is he crying for no reason?

Narating nila ang salas ng bahay. Inam ang alikabok doon dahil sa katandaan at mga ilang taon na rin siguro itong hindi nalilinisan.

Rumerehistro sa kaniya ang mga alaala ng limang lalaki na naghalakhakan naka-upo sa mahabang sofa, habang siya ang batang lalaki ang pinagigitnaan ng mga iyon.

Takot na takot ngunit hindi magawang makasigaw dahil sa nakatakip na damit sa bibig nito.

“Malaking

isda

ang

nabihag

na’ten. Tamang-tama ito!“ Pasigaw na sabi ng isang lalaki pagkatapos ay sinegundahan iyon ng halakhakan.

Samantalang ang bata ay tahimik lang na umiiyak, makikita ang pagmamakaawa sa mga mata…

Naramdaman niyang may tumulo na namang luha sa kaniyang mga mata, agad niya itong pinunas upang hindi mapansin ng kaniyang guro.

Matapos nila sa salas ay nilibot naman nila ang iba. Marami na silang nalibot at lahat iyon ay pamilyar sa kaniya, may bumubungad din sa kaniyang alaala tungkol sa batang lalaking iyon.

Hanggang sa isang silid ang marating niya.

“There’s nothing wrong here, come on Liam. Let’s go home.” Ani Ken.

Hindi niya ito pinansin, bagkus ay hinawakan niya ang doorknob ng at pinihit niya iyon pabukas.

Inilang hakbang niya ang kaniyang mga paa hanggang sa makapasok siya sa loob.

Inilbot niya ang kaniyang mga mata at napag-tantong isa iyong kwarto. Hindi niya napigilan ang awtomatikong luhang nagbagsakan sa kaniyang mga mata, habang unti-unting bumabalik sa kaniyang memorya ang lahat-lahat.

Mahihinang pag-iyak ng batang si Liam ang maririnig sa kwarto. Nanginginig ang katawan habang takot na takot siya. He was 13 years old that day, elementary student in sixth grade.

Madilim at walang ilaw ang silid. Tanging ang

sinag

lang sa labas ng pinto ang kaniyang

natatanaw

.

Ipinagpapasalamat

niya sa kaniyang sarili na may

natatanaw

pa siyang

liwanag

, dahil kung hindi batid niyang may taong papasok sa loob ng silid. At iyon ang labis-labis na

bangungot

na kahit hindi siya tulog ay

binabangungot

siya.

Hindi niya alam kung ilang araw na siyang

namamalagi

sa loob ng kwartong iyon, hindi rin naman kasi niya nakikita kung

sumikat

na ba ang araw o kung kelan

sisikat

ang buwan. Wala na siyang alam.

Habang

pumapatak

ang luha sa kaniyang mga mata ay siya namang

pagpatak

ng

malagkit

na pawis sa kaniyang noo.

Maya-maya pa ay

nagdilim

na ang

siwang

sa pinto na

nagsisilbing

liwanag sa kaniya. At narinig na rin niya ang mga

yabag

at mga halakhakan.

Mas lalong

nanginig

siya sa takot. Mas lalong

binanaagan

siya ng matinding kaba.

Bangungot

! Iyon ang

itinuturing

niya kapag

pumupunta

ang mga kalalakihan sa loob ng silid niya. Dahil hanggang ngayon ay hindi parin niya lubos maisip na nasa realidad siya. Iniisip parin niyang panaginip lang ang lahat, isang bangungot.

Bumukas ang pinto ng malawak.

Maingay

pa ang tunog na dulot ng

pagbukas

ng pinto. At doon bumungad sa kaniya ang lalaking sobrang

nagbigay

sa kaniya ng takot.

“We’re so bored. We need someone to play with.” Turan nito sabay pasok at tsaka sumunod naman doon ang apat pang lalaki. “We need someone like you.”

Segunda

pa nito.

“No…” Ang mahinang bigkas ng kaniyang bibig dahil sa

paos

na siya

kakasigaw

. “Please no.”

Umiiling

pa niyang sabi.

Imbis na

pagmakaawaan

siya ng mga iyon. Na animo’y halang na yata ang

bituka

at

kampon

na ni

satanas

. Dahil habang

nagmamakaawa

siya ay mas lalong hindi siya

pinakikinggan

.

“We’re just going to play with you, just play.”

Lumapit ito sa kaniya at

pinasadahan

ng daliri nito ang binti niyang agad naman niyang

naagaw

.

“Please no. No!”

“Come on boys, let’s play with him.”

Nagpupumiglas

na siya ng lumapit pa sa kaniya ang limang lalaki at hinawakan na siya sa mga paa at sa kamay. Hindi na niya nagawang

makapag-

pumiglas

. Masyadong malalakas ang mga kalalakihang iyon, at apat na tao rin ang mga iyon.

Iisa

lamang siya.

Tanging pag-iyak na lang ang kaniyang ginawa. Ang mainit na

malalaking

butil ng luha ang pumatak sa kaniyang mga mata. Habang

ipinagdarasal

na sana matapos din ito, matapos din ang

kalbaryo

na nangyare sa buhay niya.

Kumubabaw sa kaniya ang lalaki na batid niyang iyon ang may

pakana

ng lahat. Walang

pasabi-sabi

nitong

hinalit

ang kaniyang damit na suot.

“Don’t.” Napapikit na lang siya ng marinig niya ang

napunit

niyang damit.

Nananalingin

na sana panaginip lang talaga ang lahat. Na sana wala siya sa ganitong klaseng posisyon.

Matapos ang kaniyang damit ay ang pangibaba naman niya ang

pinunit

nito. Ngayon ay hubo’t hubad na siya. Patuloy na

nagmamakaawa

ngunit ang mga iyon ay

tawang

dimonyo

lang ang ginawa.

Hubot

hubad na siya. Wala ng saplot sa katawan.

Naipikit na lang niya ang mga mata ng makita niyang unti-

unting

nag-

huhubad

ang lalaking

naka-

kubabaw

sa kaniya.

Ngunit maging

pagpikit

niya ay hindi siya

pinahihintulutan

ng mga iyon. “Look at me! Suck my cock!” Utos nito sa kaniya at walang pasabi-sabing ipinasok nito ang pagkalalaki nito sa kaniyang bibig.

Gustohin man niyang

mag-

pumiglas

ngunit mariin ang pagkakahawak ng lalaki sa kaniyang mukha habang

pinipilit

siya nitong

paligayahin

ang pagkalalaki nito.

Wala siyang nagawa. Wala siyang nagawa kundi ang

umiyak

at

magmakaawa

. Wala siyang magawa! Putang ina!

Maya-maya pa ng mag-sawa ito ay tsaka naman siya

pinadapa

. Mahigpit parin ang hawak ng mga ito sa kaniya. Ilang beses man niyang

subukang

mag-pumiglas

ngunit siya lang din ang nasasaktan. At unti-

unting

tinatakasan

ng lakas ang kaniyang katawan.

“No! Noooo!” Mariin niyang sigaw. Takot na takot habang patuloy pumapasok at nagbabalik sa kaniya ang mga alaalang ayaw na niyang balikan.

“Fuck! Why? What happening to you, Liam? What’s happening, Liam?” Tanong ni Ken habang makikita ang labis na pag-aalala sa bakas ng mukha nito.

“Don’t! I don’t want it! Stop it! Please stop!” Paulit-ulit na turan niya habang yapos-yapos niya ang kaniyang katawan na. Nandidiri sa mga alaalang pumapasok sa kaniyang isipan. “Please! Don’t! Don’t do this to me! Please!”

“You’re parents did not gave money to us. So we’ll punish them by punishing you.” Sabi pa ng lalaki.

Ramdam na ramdam niya ang matigas na bagay na unti-

unting

pumasok sa loob niya. Ramdam na ramdam niya ang

pagka-

punit

sa kaibuturan niya, at ang sakit na lumukob sa buong pagkatao niya.

“

Ahhhhhh

!“ Tanging pag-sigaw lang sa sakit ang nagawa niya.

Mariing

naka-

kuyom

ang kaniyang kamao, ngunit wala naman siyang ibang nagawa.

Matapos ng isang lalaki, ay sumunod naman ang isa. Para siyang

baboy

na

pinagpasa-pasahan

hanggang sa mag-sawa. Pakiramdam niya ang

lagkit-

lagkit

niya at ang

dumi-dumi

niya.

Hindi na niya alam kung saan natapos, nawalan na siya ng

ulirat

.

Hanggang sa paggising niya. Sumunod at marami pang sumunod ang ginawang

kababuyan

sa kaniya. Sa

pagkakataong

iyon, gusto na lang niyang

mamatay

. O mawalan na lang ng hininga sa kawalan ng pag-asang

makaka-alis

pa siya sa bahay na ito. Sa

impyernong

ito.

“Liam, what’s happening to you? Liam!” Namulat siya sa realidad ng marinig niya ang boses ng binata, niyuyogyog siya nito.

Awtomatikong napatitig siya kay Ken. Makikita ang pag-aalala sa mga mata nito. Habang siya naman ay puno ng sakit, pighati at takot ang makikita sa kaniyang mga mata.

Mas lalong bumuhos ang luha sa kaniyang mga mata. Nanginginig ang mga labing nagsalita siya.

“K-Ken…” Pati ang boses na lumalabas sa kaniyang bibig ay nanginginig din. “i’m a rape victim.” Ang huling kataga niyang binigkas bago tuluyang manlumo ang kaniyang katawan, pumatak ang isang butil ng luha sa kaniyang mga mata hanggang sa tuluyan na siyang nawalan ng malay.

Lumukob ang matinding kaba sa dibdib ni Ken. Habang nasa kaniyang mga bisig ang walang malay niyang estudyante. “Liam? Liam?!” Paggising niya dito ngunit ayaw nitong magising. “Liam!”

Paulit-ulit remerihistro sa kaniyang isipan ang mga huling katagang sinabi nito sa kaniya. He’s a rape victim. “I’m a rape victim.”

Fuck! Fuck! Fuck it!

Pumatak ang luha sa kaniyang mga mata. Agad niyang binuhat ang kaniyang estudyante at mabilis na lumakad palabas ng bahay na iyon.

Isa lang ang nararamdaman niya. Galit! Galit at sobra-sobra pa! Pinapangako niya sa sarili, hahanapin at papatayin niya ang taong may kagagawan sa kaniyang estudyante, kay Liam at sa kaniyang mahal. Ang taong nagtangkang gawan ito ng masama. Hindi niya hahayaang nabubuhay pa ang mga iyon. Papatayin niya iyon! Pangako!!!

To be continued…

CHAPTER 39

Chapter 39

          NARITO si Ken sa loob ng ospital, sa silid na kinalalagyan ngayon ng kaniyang estudyante, ni Liam. Kanina pa siya narito, at kanina parin walang malay ang binata.

Mariin niyang kinuyom ang kaniyang kamao habang paulit-ulit na bumabalik sa kaniyang isip ang mga nangyare. The fuck!

Sariwang-sariwa pa sa kaniya ang itsura ng binata. Takot na takot ito, at sobrang nagmamakaawa ang mukha nito. Halatang na trauma ito sa nangyare.

And that made him more angry. All emotions running through his vein was anger.

Hindi siya titigil hangga’t hindi niya nalalaman ang totoo, at mas lalong hindi siya titigil hangga’t hindi niya nahahanap ang may kagagawan nito. He’ll kill them! He’ll kill them all! Wala siyang miski isang ititira, papatayin niya iyon!

Napukaw ang kaniyang pag-iisip ng marinig niyang mag-bukas ang pinto. Nakita niya ang nag-aalalang ina ng binata na mabilis isinara ang pinto at lumakad sa gawi nila.

“Tita..” Mahinang banggit ng kaniyang boses.

“How’s my son?” Nanlulumo ang mga mata nitong tanong.

“He’s okay for now, tita. He just passed out.”

Nilapitan ng ginang ang anak nito at hinawakan sa palad. “Liam, son.” Halata sa boses ng ginang ang panginginig at ang namamataang pangamba at pag-aalala sa boses nito.

“What happened to him?” Mahinang tanong ng ginang sa kaniya pagkatapos ay hinarap siya nito.

“I don’t know too, but he told me before he passed out, that he was a rape victim.”

Naging malikot ang mata ng ginang at nakita niya ang isang butil ng luha na pumatak sa mga mata nito.

“Tita?” Tawag niya dito dahilan para tumingin sa kaniya ang ginang. “Let’s talk. I need to know everything.” Seryosong sabi niya habang nagngingitngit sa galit ang kaniyang ngipin.

Umupo silang dalawa ng ginang sa sofa na narito. Nakatanaw iyon sa anak nito bago siya binalingan ng tingin.

“Liam was just..” hindi matuloy ng ginang ang sinasabi dahil inuunahan ito ng emosyon. Mabilis din ang bagsakan ng luha sa mga mata nito. Makikita rin dito ang panginginig ng mga labi.

Hinagilap nito ang kamay niya at bahagyang pinisil. Pinagsalikop din nito ang isa pa nitong kamay. Bago muling tumingin sa kaniya. “Liam was just thirteen years old that day. He was so active, smart, and a loving son. We don’t know what happened that day, but Liam got missing and we have nowhere to find him. We search everything he might went, but we didn’t find him.” Muling tumulo ang luha sa mga mata nito. “Ilang oras ang lumipas, nakarinig kami ng tawag sa telepono ng daddy niya.” Makikita ang awa sa mga mata ng ginang ngunit itinuloy nito ang pagsasalaysay. “At nakausap namin doon ang isang lalaki, nasa kanila daw si Liam. And we confirmed it because Liam spoke fear could hear in his voice.”

“Isang kondisyon lang ang hinihingi nila sa’min. Five hundred million pesos, kapalit ng aking anak. That day, we just starting our business and it went well. Mayroon na kaming ganoon kalaking pera, pero magiging kapalit naman niyon ay ang pagbaba namin. Ang paghihirap namin. So it’s hard for us, parents to choice what is right.” Muling pumatak ang luha sa mga mata ng ginang. Lumunok pa ito bago muling nagsalita. “That business was build by us, his parents. By hardworking. Dugo’t pawis ang pinuhunan naming mag-asawa, mapaunlad lang ang aming negosyo. At nahihirapan kaming bumagsak ng ganun-ganun na lang.”

“Binigyan nila kami ng oras at araw upang ibigay ang hinihiling nila. Habang lumilipas ang araw, lalo kaming hindi makapag-isip ng tama. I’m his mother, but i did nothing. I just cry and cry and pity my son. I’m a useless mother. I can’t even save my own son.” Huminga ito ng malalim bago muling itinuloy ang sasabihin. “Then after that, the date and time they gave to us was ended. At nakapag-pasiya na kami. Na huwag sundin ang gusto nila. Nakipag-tulungan kami sa pulis. Maraming araw ang lumipas bago na tunton ng mga pulis ang kinaroroonan ng aking anak. He was scared, had a lot of wounds, scars on his body and face. He was so pale, so pitiful..” Naging mas lalong lumakas ang pag-hikbi ng ina. At naging sunod-sunod ang pag-luha ng mga mata nito. “Kitang-kita ko ’yung itsura niya. Awang-awa ako sa kaniya sa puntong gusto kong pumatay! I want to kill them all, pero wala parin akong nagawa. I just cry when i heard him calling me mom. He step run to me and hugged me tight. ’Yung yakap niya na mga ilang linggo ko bago naramdaman. ’Yung yakap niya na puno ng takot. I hugged back, so tight whispering sorry to my son. I couldn’t do anything and i couldn’t helped him. That fucking pity for him was just all i had.

“Hindi ko nga alam kung dapat pa ba niya akong yakapin at tawaging ina. Because i am not qualified being a mother. I’m so useless. Now i regret our decision that day, kung sana binigay na lang namin ang hinihingi ng mga kidnappers. Hindi sana nagka-ganito si Liam, hindi sana siya na rape, nag-hirap at nag-tiis. Hindi sana ngayon nahihirapan ang aking mga anak.” Pinunasan nitong muli ang mga luha sa mga mata. “I hate those cops. Dahil ilang taon na ang nakakaraan ngunit hindi parin nila nahuhuli ang taong gumawa niyon kay Liam. Patuloy paring malaya ang mga iyon, tanging Diyos na lang ang aking kinakapitan.”

Medyo naguluhan siya sa sinabi ng ginang. Sa sinabi nitong, hindi sana nahihirapan ang kaniyang mga anak. Sa pagkakaalam niya ay nag-iisa lang si Liam. Could it be he has a brother? ’Yung lalaking nasa litrato na nakita niya sa album ni Liam ay ito nga ba ang kapatid niyon?

Tatanungin sana niya kung may kapatid si Liam upang makasigurado ngunit muling nagsalita ang ginang.

“Take care of him for me, Ken. Lyzander needs you. He needs you.”

Naikunot naman niya ang kaniyang noo. Lyzander? Who’s Lyzander? Itatanong palang sana niya kung sino si Lyzander na tinutukoy nito gayong Liam naman ang pangalan ng anak nito, ngunit biglang bumukas ang pinto at pumasok doon ang ama ng binata.

Lumapit dito ang ginang matapos punasan ang mga luha, siya naman ay tumayo at nagbigay ng paggalang sa asawa nito.

“Thank you for calling us, professor Ken.” Pagpapasalamat ng ama ng binata.

“You’re welcome, sir. Please excuse me.”

Pinahintulutan naman siya nitong lumabas. Matapos niyang lumabas ng silid niyon ay agad siyang dumiretso sa rooftop ng hospital, sa hospital ng kaniyang kaibigan.

Inilabas niya ang kaniyang telepono at tinawagan ang kaibigan niyang pulis, si Carlosz. Gusto niyang muling pabuksan ang kaso, at mahuli ang dapat mahuli.

“Yes, lunatic?” Pabungad na sagot ng kaniyang kaibigan, ngunit wala siyang oras para makipag-biruan.

“I want to open i case years ago.” Seryosong turan niya.

“What?!” Halata naman ang gulat sa boses nito. “You want me to open a case years ago? Damn it, Ken, you’re giving me hard time.”

“Just do what i say, i’m willing to pay.”

“I’m a policeman, Ken it’s my duty to solved cases, no need to pay me.” Rinig niyang naging seryoso ang boses ng kaniyang kaibigan. “Kaninong kaso ba ito?”

“It’s Liam Nicholai Vandross case. The boy who got kidnapped and raped years ago.” He said.

“Wait. Ang batang tinutukoy mo ba ay ang Liam na estudyante mo?” Tanong nito.

“Just do what i say, Carlosz. Pagkatapos mo silang mahuli, don’t imprisoned them, bring them to our hideouts. I want to take revenge for doing that to my student.”

“I will.” Seryosong sagot nito. Papatayin na sana niya ang tawag ng muli itong magsalita. “It’s not just your student, it’s your lover too. So i’m willing to help you as long as i can.”

Pinatay na niya ang tawag matapos iyon magsalita.

Yes! It’s indeed not just his student, it’s also his lover. And he’s willing to kill just to take revenge for him. For Liam. For his student. For his Lover.

Ibinalik na niya ang telepono sa loob ng kaniyang bulsa at nag-tungo sa cafeteria ng hospital. Bumili siya ng pagkain doon na batid niyang paborito ng binata.

Matapos makabili ay tinahak naman niya ang daan patungo sa silid na kinalalagyan ng binata.

Matapos niyang mapihit pabukas ang pinto ay napakinggan niya ang huling sinabi ni Liam sa mga magulang nito.

“I don’t want to go home because you’re home isn’t my home!” Sarkastiko nitong sabi.

Muli niyang isinara ang pinto at nag-hintay na lang siya sa labas upang hindi niya maistorbo ang pag-uusap ng magpamilya.

Narinig niya ang boses ni Liam. Ibig sabihin gising na ang binata. Gising na si Liam. Ang ipinagtataka lang niya kung bakit tila nagbago ang boses nito, naging malamig at nag-iba ang pakikitungo nito sa mga magulang nito base sa napakinggan niyang sinabi nito.

Mahigit kalahating oras bago niya narinig na bumukas ang pinto. Iniluwa niyon ang mag-asawa na halatang malungkot ang bakas ng mukha.

Tumingin ito sa kaniya at lumapit. “Liam, don’t want to talk to us, he us to stay away with him. So i’m begging you, professor Ken, stay with him and take care of him, promise i’ll pay you how much you want.” Pakiusap ng ama nito sa kaniya.

“Yes, i will. But i will do this for him, not for money. I don’t need it.” He said.

“Thank you. Thank you professor Ken.”

Tumango na lang siya at pumasok at pumasok sa silid. Hindi na niya nagawang usisain ang mga magulang nito kung bakit ganun ang naging pakikitungo ng binata sa mga magulang nito.

Matapos niyang masara ang pinto ay lumapit siya sa gawi ng binata. Nakatalikod ito sa kaniya.

“Liam?” Pagtawag niya sa pangalan nito dahilan para bumaling ito sa kaniya.

“Ken.” Mahinang boses, ngunit sapat na para marinig niya ang pag-tawag nito.

Lumapit siya dito at umupo sa bangko na nakalagay sa gilid ng kinahihigaan nitong kama.

“How are you? What do you want?” My pag-aalalang tanong niya dito.

Bumangon ito at niyakap siya. Ramdam niya ang pighati’t sakit na nararamdaman nito sa bawat pag-hikbi at mahihinang pag-iyak.

Hindi parin niya alam kung paano aluin ang isang tao, ngunit niyakap na lang niya ito pabalik habang hinihimas ang likod nito.

“I can clearly remember the past now.” He said with shakey voice and still crying. “I got kidnapped and got raped. I got raped…” Masakit na katotohanang bigkas nito. “Alaalang-alaala ko kung pa’no nila ako binaboy! Kung paano nila dinumihan ang pagkatao ko.” Galit at buong pighating turan nito sa kaniya.

Siya naman ay walang ibang ginawa kundi ang mariing pagkuyom ng kaniyang kamao. Matinding galit ang kaniyang nararamdaman. Kating kati na siyang mapatay ang may kasalanan sa binata.

Hindi niya alam kung anong sasabihin para humupa ang emosyong lumulukob sa pagkatao nito, basta niyakap lang niya ang binata habang hinihimas ang likod nito.

Ilang minuto pa ang lumipas ay humupaw na rin ang emosyon nito. Kumalas sa pagkakayakap niya at inayos ang pagkaka-upo sa kama.

“Do you want some water.” Ibinigay niya dito ang bote ng tubig. Nang tumango ito ay agad niyang binuksan at inabot sa binata.

Uminom naman ito pagkatapos ay ibinalik sa kaniya.

“Liam,” tawag niya. “why did your parents left?”

Walang buhay na tumingin ang binata sa kaniya. “Because they are the reason why i got raped. Mas pinili nila ang pera kaysa sa kaligtasan ko. Hindi sana mababoy ang katawan ko, hindi sana ako madidiri sa sarili ko. Kung mas pinili nilang iligtas ako at ibigay ang hinihiling ng mga iyon.” Lumaglag ang luha sa mga mata nito.

Sinapo niya ang mukha ng binata at pinunasan ang mga luha sa mga pisngi nito.

“I know, but your mom said he regret the decision their made. The—

“But it’s to late. Dinumihan na ang pagkatao ko, bago pa nila pinagsisihan ang ginawa nila. I don’t know if i can accept them as my parents. I’m mad at them.”

Huminga siya ng malalim at dumukot sa bulsa niya. “Here take it.”

Tiningnan lang naman nito ang lollipop sa kamay niya bago sumilay ang maliit na ngiti sa mga labi nito. “I’m not a kid anymore. I don’t like it.” Anito.

Nahihiyang inagaw naman niya ang sariling kamay at napakamot sa kaniyang sariling buhok..

“I’m not stupid, fool and childish anymore, Ken. So from now on, don’t treat me as a child.” Sabi nito bago humiga sa kama patalikod sa kaniya.

Siya naman ay bahagyang nabigla sa sinabi nito ngunit hindi na lang siya nag-react. Basta pinagmasdan lang niya ang likod nito…

To be continued…

CHAPTER 40

Chapter 40

         HINDI pa dapat ngayon ang labas ni Liam sa ospital ngunit pinakiusapan niya si Ken na ilabas na siya. Hindi naman kasi niya gustona narito siya, tsaka maayos na rin naman ang sarili niya, wala na rin naman siyang nararamdaman bukod sa sakit at takot na naka-tatak ngayon dito sa kaniyang puso.

“Thank you, Ken.” Pagpasalamat niya dito ng makalabas sila ng ospital.

“You’re welcome, Liam.” Anito.

He forced himself to smile.

Nakarating silang dalawa sa sasakyan ng binata. Agad siyang sumakay sa passenger seat at isinandal ang ulo niya doon at ipinikit ang mga mata.

Narinig niyang bumukas ang pinto ng driver seat, pumasok doon si Ken matapos ay sinarado.

“Liam?” Tawag nito sa kaniya at kumapit pa ito sa braso niya. “Are you okay?” He asked.

“I’m okay, just drive the car.” He said in flat tone.

Naimulat niya ang mga mata ng hindi niya naramdaman na pinaandar ng binata ang sasakyan. Nagulat na lang siya ng bumungad sa kaniya ang mukha ng binatang seryosong naka-tingin sa kaniya.

“You should buckle up your seatbelt.” Sabi nito dahilan para ang mabango at mainit nitong hininga ay tumama sa kaniyang mukha. Amoy na amoy niya ang mabango nitong hininga na minsan na niyang kinaadikan. Agad niyang naiwas ang tingin niya sa binata, at napalunok.

Kung dati na kaya niyang sabayan ang titig nito, bakit ngayon ay tila nakakaramdam na siya ng pagka-ilang?

Matapos nitong maayos ang pagkakakabit ng seatbelt niya ay umayos na ito at narinig niya ang tunog ng makina, hanggang sa maramdaman niyang umuusad na sila.

Tinanaw niya ang kaniyang tingin sa binatana ng sasakyan. Malalim ang iniisip, hindi niya mapigilan ang isang butil ng luha na pumatak sa kaniyang pisngi. Agad niya itong pinunasan.

“It’s hurt! Truth hurts.” Kinapa niya ang dibdib niyang bahagyang hindi maka-hinga ng maayos. Bahagya na rin ang pananakit niyon.

Huminga siya ng malalim at inayos ang kaniyang sarili. Iwinaksi muna niya sa isip ang masasakit na alaala ng kahapon na hindi niya alam kung kelan niya malilimutan. Kung kaya pa nga ba niyang kalimutan..na minsan siya’y pinag-laruan. Tinuring na isang hayop, binaboy.

He’s now disgusted to himself. It feels like he’s so dirty.

Pinunasan niyang muli ang luha sa mga mata. Napabaling siya kay Ken ng makita niyang inihinto nito ang sasakyan.

“Let’s go. Let’s eat some sweet.” Nakangiting pag-aya nito sa kaniya, ngunit kung titingnan ay makikita ang awa nito para sa kaniya sa mga mata.

He don’t need someone pity! He don’t needs Ken pity!

“Just drive the car, Ken. I don’t want to eat anything. Let’s just go.” He said in a flat tone. Binaling niyang muli ang tingin sa bintana ng sasakyan…

Ken was hurt directly inside his chest. He felt like, Liam was changed. He changed so sudden.

Wala siyang nagawa kundi muling patakbuhin ang kaniyang sasakyan. Mahigpit ang bawat paghawak niya sa manubela.

Parang kahapon lang masaya pa silang dalawa, nakikita pa niya ’yung matatamis na ngiti nito. Nakikita pa niya ’yung ligaya at saya sa mga mata nito, pero ngayon sa isang iglap, nagbago ang lahat.

Ang sakit lang isipin na ’yung taong sobrang saya, sobrang sarap kasama, at sobrang nakapagbibigay ng ngiti sa kaniya, ay magbabago ng bigla-bigla. Dahil sa nakaraan na iyon! Hindi niya lubos maisip na sa kabila ng inosente at masayahing mukha ni, Liam ay may naka-tago palang sakit at pighati sa loob nito.

I don’t want to see you like this. Promise, i’ll make them pay. I’ll kill them all for you, and i’ll make you happy again. And bring back the smile you lost. Promise.

Nakarating sila ilang minuto ang lumipas sa kaniyang bahay. Binuksan niya ang pinto ng sasakyan at mabilis na lumabas, agad siyang umikot upang pagbuksan ng pinto ang kaniyang prinsipe tulad ng ginagawa niya ngunit naunahan na siya nito.

Dire-diretso itong pumasok sa loob ng bahay na animo’y wala siya sa harapan nito, o hindi nakikita.

Nagpakawala na lang siya ng buntong hininga. Alam niyang may pinagdaraanan ito, kaya mas kailangan nito ng karamay. Kailangan siya ngayon ng estudyante niya.

Sumunod siya dito at sumabay ng lakad.

“Liam, what do you like to eat? I’ll cook it for you. Waffles? Pancakes? Salad?—”

“Ken?” Humarap ito sa kaniya. Kitang-kita niya ang lungkot sa mga mata nito. “I don’t want to eat anything. Just let me be, please, i’m begging.”

Bahagya pa siyang nagulat, nabato sa kinatatayuan at hindi alam kung anong sasabihin. “I––” bago pa man niya matapos ang sasabihin ay tinalikuran na siya nito.

Damn! Fuck!

Nagpakawala na lang siya ng buntong-hininga. Diretso sa kusina upang mag-luto. Alam niyang hindi pa ito kumakain, hindi man nito sabihin ngunit nababatid niyang kumakalam na ang sikmura nito.

Mahigit isang oras siyang naroon sa loob ng kusina hanggang sa matapos siya sa kaniyang ginagawa. Napangiti siya ng makita ang kaniyang niluto. Waffles, Liam’s favorite food. And salad, his new recipe.. thanks to Gord.

Sinamahan niya rin ito ng tinimpla niyang gatas pagkatapos ay inilagay niya iyon sa tray. Actually wala talaga siyang gatas na binibili dati, pero ngayong nakasama niya si Liam. Prayoridad na niya ang mga gusto nito.

Bitbit ang tray, nagsimula na siyang maglakad patungo sa loob ng kwarto. Pagbukas niya ng pinto ay nakita niya si Liam naka-upo sa sahig habang hinahaplos nitong ang dalawang alaga na nakahiga sa mga hita nito.

Tumikhim siya upang malaman nito ang presensya niya. “Liam, i make you some food, your favorite. I’ll just put it here. Kainin mo na lang kapag nagutom ka.” Aniya ngunit nanatiling walang sagot ang binata. “I’ll just take a shower. Gusto mo bang sumabay?” Tanong niya.

Tumigil naman ito sa paghaplos ng ilang segundo bago muling hinaplos ang alaga nito na para bang walang narinig.

“Then, i’ll take a shower first, then you next.” He said then he went inside the bathroom.

Hinubad niyang lahat ang saplot sa katawan, pumasok sa shower room at doon ay naligo.

Matapos maligo ay hinagilap niya ang towel ngunit wala siyang makita. Damn! He forgot to bring towel. Fuck!

Gulat pa siyang naghanap muli ngunit wala siyang mahanap. Fuck! How could he enter the bathroom without bringing towel? Damn it!

Lumapit siya sa pinto ng bathroom. “Liam, can you bring me towel here. I forgot.” Pasigaw niyang sabi, ngunit mga ilang minuto ang lumipas walang Liam na sumagot. “Liam, bring me towel.” Sigaw niyang muli na ngayon ay nilakasan na niya upang marinig niyon.

Ilang minuto pa ang lumipas ngunit hindi niya narinig ang binata. “Fuck!”

Binuksan na lang niya ang pinto at lumabas doon hubo’t hubad. Iginala niya ang kaniyang paningin ngunit hindi niya makita si Liam.

Fuck! Where is he?

Nag-tungo siya sa mini dining are sa loob ng kwarto niya at nakitang naroon parin ang pagkain, walang bawas.

Mabilis pa sa alas kwatrong nagbihis siya ng damit at lumabas. Medyo nakaramdam na siya ng kaba dahil hindi niya nakikita ang binata. Patakbong ginalugad niya ang silid, napatigil na lang siya ng makita si Liam naka-upo sa sofa doon sa salas habang nilalagok ang alak.

Fuck! Liam, don’t know how to drink.

Mabilis siyang nag-tungo doon at inagaw niya ang hawak nitong bote ng alak. Gulat naman na napatingin ito sa kaniya, ngunit bumalik rin sa dati.

“Why are you drinking alcohol?”

“Who cares?” He said with sarcasm. Nagsimula ulit itong magbukas ng bote at nang akmang lalagukin na nito ay agad naman niyang kinuha.

“ I care, Liam.“ He said.

“Well, i don’t need it.” Sarcasm filled the words came in his mouth. “Imbis na sawayin mo ako, why don’t you join me. Let’s drink.”

“No!” Matigas niyang sabi ngunit lumipas ang ilang minuto ay naging malambot din iyon. “You eat first, then we’ll drink together.”

“But i don’t like the food you made.”

“It’s your favor—”

“Not anymore. I’m not a kid anymore to drink that fucking milk you made.”

Bahagya pa siyang nagulat ng marinig ang pagmumura nito. He don’t say bad words before, but now? He just said it.

“Okay. What do you want to eat? And after that, i’ll join you to drink.”

“Sure.” Tipid nitong pagpayag na nakapag-bigay ng ngiti sa kaniyang mga labi.

Mabilis pa sa alas kwatro na nag-tungo siya sa kusina. To make some good foods. ’Yung mga tinuro sa kaniya ni Gord.

Habang nagluluto ay paulit-ulit ang ginagawa niyang pagsulyap kay Liam. Damn it!

Ilang minuto pa ang lumipas natapos na rin ang niluluto niya. Mabilis siyang pumunta sa salas at inilapag iyon sa lamesa.

“Eat.” Pa-utos nitong sabi.

Tumingin muna ito sa kaniya bago tinkman ang kaniyang luto.

“Now, let’s drink.” Sabi nito matapos maubos ang niluto niya.

Kahit may pangangamba man sa loob niya dahil hindi talaga niya nakikitang umiinom ito, baka kung anong mangyare pa dito. Ngunit dahil nga pangako niyang sasabayan niya itong uminom, kaya gagawin niya.

May pinagdaraanan ito ngayon, kaya kailangan siya nito.

Nakisabay na lang din siya sa pag-inom. Nagbukas pa siya ng tsokolate na kinuha niya sa ref at inilagay niya iyon sa pinggan. Sabay lapag sa lamesa. Ito ang magsisilbing pulutan nila.

“Ken?” Tawag nito sa pangalan niya.

“What?”

“Thank you for the food.” Anito.

“You’re welcome.” Sagot niya. Binalingan pa niya ito ng tingin, alam niyang hindi iyon ang gusto nitong sabihin ngunit hindi na lang niya inusisa.

Mas lalong nagiging frustrated siya sa tuwing lumilipas ang mga oras na wala ng naging imikan simula ng magpasalamat ang binata sa kaniya.

He badly wanted to open a topic but he just shut his mouth. Baka gusto nito ng katahimikan kaya hindi na lang siya umimik.

Maya-maya ay napansin niyang lumaglag na lang dito ang luha sa mga mata nito.

“Fuck! What happened.” He asked worried.

Pinunasan naman nito ang luhang nalaglag ngunit meron na namang sumunod.

Hindi niya gustong nakikitang nagkakaganito ito.

“Ken?” Tumingin ito sa kaniya habang makikita ang nangingilid na luha sa mga mata. “I don’t want this. I want to forget but i can’t. Ayoko ng ganito.” Nakita niya ang luhang pumatak sa mga mata nito. Ang malalaking butil ng hirap at sakit.

Hind niya alam kung anong dapat niyang gawin, basta niyakap na lang niya ang binata. “Don’t worry, Liam. It’s all in the past now.” Pag-alo niya sa binata.

“Pero pakiramdam ko hanggang ngayon sariwa pa ang lahat.”

“Don’t you worry. Makukulong din ang gumawa noon sa’yo. I promise, i’ll make them pay for what they have done.”

Tumahimik si Liam at tumingin siya mata sa mata sa binata. “How can you do that?” He asked.

“Just trust me. I promise.” Seryosong turan nito.

Pilit naman siyang ngumiti at kumapit sa pangako ng kaniyang guro.

Maya-maya pa.. hindi niya namalayan na naka-tulog na pala siya. Siguro sa kalasingan at dahil na rin sa kaniyang nararamdaman…

Nakatitig lang si Ken sa binata habang buhat-buhat niya ito. Kahit sa pag-tulog nito ay makikita niya ang lungkot sa mga mata nito. Ngayon palang ay kating-kati na siyang mapaghiganti ang binata.

Matapos niyang makapasok sa kwarto niya, ay maingat niya itong hiniga sa kama. Inayos niya ito ng pagkakahiga at pinaka-titigan ang gwapo nitong mukha.

“I don’t want to see you like this. Promise, sorry it’s all my fault. Hindi mo na sana naalala ang mga masasalimuot na nangyare sa buhay mo, kung pinagbawalan kitang mag-tungo sa bahay na iyon. Kasalanan ko ang lahat. Kasalanan ko.”

Naputol ang kaniyang sasabihin ng marinig niya ang tunog ng kaniyang telepono. Tumayo siya at bahagyang lumayo sa gawi ng binata. Doon ay sinagot niya ang tawag.

“Hey, Carlosz, how’s going?” He asked.

“i investigate the case. And i found out na makapangyarihan ang mastermind sa kaso. Kaya pala hanggang ngayon ay malaya paring nakakagalaw ang gumawa niyon kay Liam.” Paliwanag nito. “Nakuha ko na ang litrato ng mga taong kumidnap kay Liam noon. I’ll just send it to you. Humingi na rin ako ng tulong kay Caleb, to trace their hiding place. Don’t worry, i’ll keep my promise. I’ll capture them alive. Incase manlaban sila.”

“Just make sure they won’t die. Because, i’ll kill them myself.” Matatalim ang bawat salitang lumalabas sa kaniyang bibig. Galit at patuloy magagalit. Hangga’t hindi niya napapatay ang mga iyon…

To be continued…

CHAPTER 41

Chapter 41

          “PLEASE, STOP! I don’t want it anymore. Please, let me go. Mom, dad!” Paulit-ulit na sigaw ni Liam habang

minumolestiya

siya ng limang lalaki. Tandang-tanda pa niya ang mga mukha ng mga ito, hindi-hindi niya

makakalimutan

ang mukha ng mga

dimonyo

.

Pilit siyang

isinasakay

ng mga ito sa itim na Van, ngunit patuloy siyang nag

pumiglas

.

Hanggang sa

takpan

na siya sa bibig ng

panyo

. May kakaibang dulot iyon dahilan para

manghina

ang kaniyang katawan. At unti-

unting

pumikit

ang kaniyang mga mata. Isa lang ang nasa isip niya noon, na sana panaginip lang ang lahat.

“Wag.” Mahinang banggit ni Liam habang tumatagastas na ang pawis sa kaniyang noo at sa buong katawan. Tumutulo na rin ang luha sa kaniyang mga mata.

Takit

na takot si Liam, lalo na ng pumasok na naman ang mga kalalakihan sa loob ng kwartong

kinakukulungan

niya. Isa lang ang nasa isip niyang iyon. Na mangyayare na naman ang ayaw na niyang

maranasan

.

“Hey, little. It’s play time again.”

Maladimonyong

wika

ng lalaking halos abot tainga ang pag-ngiti.

“Ready to play? Little boy?” Sinegundahan naman ng isa sabay halakhakan ng lahat.

At dahil nga

lupaypay

at wala ng lakas ang kaniyang katawan ay hindi na niya nagawang

makapalag

. “No.” Ang tanging mahinang

sambit

ng kaniyang bibig habang

nanunuyot

ang kaniyang lalamunan. Takot at sobrang takot lang ang kaniyang nararamdaman. Habang ang mainit na

likido

na namumuo sa kaniyang mga mata ay unti-

unting

nagsipatakan

na animo’y ulan. Puno ng takot at sakit.

“

Noooooo

!!“ Ang tanging

naisigaw

na lang niya ng

walanghiyain

na siya ng mga iyon.

“No!!” Sigaw niya matapos makabangon. Napanaginipan niyang muli ang nangyare sa kaniya.

“What happen? What happen, Liam?” Ani Ken.

Tumingin siya dito at walang pasabi-sabing niyakap niya ng ubod higpit ang binata.

“Ken, i’m scared. I-I’m scared.” Humahagulgol na sabi niya habang patuloy lang sa pagpatak ang luha sa kaniyang mga mata. “Don’t leave me, Ken. Please, i’m scared.”

“Don’t worry. I’m here and i’m always be here. I wont leave you.” Ken’s words was calming and he was calmed.

Ilang minutong tumagal ang yakap, bago siya kumalas at pinunasan ang mga luha sa kaniyang mga mata. Animo’y nahihiya siyang ibinaling ang tingin sa ibang direksyon.

“Liam, look at me.” Nang hindi siya tumingin ay sinapo nito ang kaniyang mukha at inalalayan patingin sa kaniya. Seryosong pinakatitigan nito ang mukha niya. Gamit ang daliri, tinuyo nito ang pisngi niyang napatakan ng luha. “You don’t need to be scared anymore. Let go of your fear. It’s all in the past now. Don’t make yourself suffer, okay?”

Napatango-tango na lang siya bago niya muling niyakap ang binata. I hope i can. I hope i can forget everything. He whispered…

Matapos ang mga tagpo iyon heto sila sa harap ng hapagkainan habang tahimik na nag-aagahan. Walang imikang naganap sa kanilang dalawa. Tanging nakakabinging katahimikan ang bumabalot sa silid.

Hindi siya sanay na ganito si Liam. Gusto niyang ibalik muli ’yung dating Liam na nakilala niya. ’Yung isang kahit lollipop lang ay masaya na. Bigyan lang niya ng pagkain masaya na. Gusto niyang muling makita ang ngiti sa mga labi nito.

“Do you want this?” Hindi na niya natiis, binasag na niya ang katahimikan.

Umiling naman ito. “How about this?” Tanong pa niya.

“I can get it, myself if i want, Ken. Don’t bother yourself. I have my own hand.” Liam said made his heart aches a little.

Napatango-tango na lang siya at pinagdikit ang kaniyang mga labi.

Tumayo siya at nag-tungo sa kusina. Binuksan niya ang ref at naghanap ng pagkain na paborito nito. Luckily he found one. Ice cream. One of Liam favorite.

Muli siyang bumalik sa hapagkainan at lumakad patungo sa gawi ni Liam. “Here. Ice cream.”

Tumingin naman ito sa kaniya bago ito tumingin sa inaabot niya.

“Thank you.” Liam said. “But i don’t want it.” Muli itong bumalik sa kinakain nito.

Naikuyom na lang niya ang kaniyang kabilang kamay. “It’s your favorite? Don’t you want it?”

Tumingin naman ito sa kaniya at muling ngumiti ng pilit. “I don’t feel like eating it, sorry.” Tumayo na ito. “I’m done.”

Napatingin na lang siya sa papalayong bulto ng binata.

Damn!

Napakamot na lang siya sa sariling buhok at iniligpit niya ang mga pinagkainan nilang dalawa. Bago siya sumunod sa binata.

Pagbukas niya ng pinto, ay bumungad sa kaniya ang binata na pinapakain ang dalawang alaga nito.

Napatitig siya sa binata at iniisip ang paraan kung paano niya ito muling mapapasaya.

“Liam.” Tawag niya dito. Lumingon ito sa kaniya tsaka naman niya nginitian. “Would you like to go outside? Go shopping? Eat outside or something we usually do.”

“I’m done eating, Ken. And don’t feel like going out. Just help yourself i can’t join you.” He said.

“Then, i don’t want to go. I’m staying here with you.” Lumapit siya sa gawi ng binata at umupo din tulad ng ginawa nito. Kinuha niya ang tuta nitong alaga at hinimas-himas niya ang balahibo nito.

Saglit na napatitig si Liam sa binata. At bumaba ang tingin niya sa mga labi nito.

Agad niyang naiwas ang kaniyang tingin sa ibang direksyon ng may kakaiba siyang maramdaman. Damn! Naalala pa niya na ilang beses na nga ba niyang natikman ang mga labi nito? Ilang beses na nga ba siyang nakipag-halikan dito?

He’s stupid that day. He believe everything Ken said. That kissing him is a sign of thanking him. Like fuck! He was decieve by him.

Nagtataka lang siya kung bakit sa tuwing hinahalikan niya ito, ay siya namang paglaban ng mga labi nito sa mga labi niya.

Honestly speaking, they don’t have any relationship. They are just student and professor and his tuitor as well. Nothing more. Why the hell did they kissed a lot? It’s not appropriate! It’s not even good. Man to man kissed? Damn!

“They are so cute, aren’t they?” Tukoy nito sa mga alaga nila. Napatango-tango na lang naman siya bilang sagot. “And your cute too.”

Napatingin pa siya dito, bago niya naiwas ang tingin na animo’y nahihiya. Gusto niyang ngumiti ngunit may kung anong pumipigil sa kaniya…ang lungkot.

“Your boss Liam is cute, right? Right?” Parang baliw na pagka-usap nito sa tuta niya.

Inalis na niya ang pusa sa kaniyang mga hita at inilagay niya iyon sa tulugan niyon, tsaka tumayo na siya.

“Where are you going?” Ken asked.

“To bathroom.”

“Taking shower?” Tanong pa nito hindi na lang siya umimik.

At ng akmang papasok na siya sa loob ng bathroom ay narinig niyang muli ang boses ng binata na tinatawag siya.

Walang buhay na nilingon niya iyon.

“You forgot to bring.” He said then lend the towel to him.

Kinuha naman niya iyon. “Thank you.” Pasalamat niya bago siya tuluyang pumasok sa loob.

Mahigit kalahating oras siyang naligo ng matapos ay tinuyo niya ang buong katawan ng tuwalya. Bago niya itinapis iyon sa kalahating bahagi ng katawan niya, kung saan matatakpan ang kaniyang kaselanan.

Naka-sampa si Ken sa kama habang binubuksan niya ang telepono niya. Pinindot niya ang mga litratong pinasa sa kaniya ng kaibigan niyang si Carlosz.

Looking at the picture made him more angry. Kitang-kita niya ang litrato ng limang lalaki na unang kita palang niya ay nababatid niyang hindi na gagawa ng mabuti. They look like a monster that needs to eliminate.

Kating kati na ang kaniyang kamay na patayin ang mga ito. But for now, all he just need is patience, and trust his friend Carlosz. He knows that he can do it. He can bring this five monsters alive.

Nasarado niya ang kaniyang telepono ng marinig na bumukas ang pinto ng bathroom. Tumuon ang kaniyang mga mata kay Liam na siyang iniluwa ng pinto.

Half naked, smooth skin, so soft and delicate. Those cute little abs of him. Damn it! And the pink nipple. Fuck it!

“Are you just going to stare at me like that?” Naibaling niya sa ibang direksyon ang kaniyang tingin ng marinig niya ang boses nito.

“I’m sorry.” He apologized.

Maya-maya pa ay natapos na iyon sa pagbibihis. Nakita niyang lumabas ito. Kaya agad siyang tumayo at sinundan ito.

Lumabas rin siya ng kwarto at nakita niyang nag-tungo ito sa painting room.

Sumunod siya doon. Sinarado niya ang pinto matapos makapasok.

“I’m borrowing your painting room, Ken. Hope you don’t mind.” He formally said.

“You can do whatever you want here, just like you did when you were here.” He answered.

Hindi na niya narinig na nagsalita ang binata. Nakita niyang pumwesto na ito sa upuan at humarap sa pagpipintahan nito.

Lumakad siya patungo sa pwesto niya sa tuwing nagpipinta sila ng binata. Umupo na rin siya doon at humarap sa pipintahan. Gamit ang paint brush at ang pintura, ay nagsimula na siyang mag-pinta.

Bumabaling siya sa binata, seryosong nagpipinta ito habang siya naman ay panay ang pag-ngiti.

Ilang oras sila naroon, at ilang oras din bago niya natapos ang ipinipinta. Tumayo na siya at nag-tungo sa gawi ng binata.

He looked at what he was painting. A dark painting, full of heavy emotion. Ramdam niya ang nararamdaman ng ipininta nito. Maybe for those people who doesn’t understand the meaning of different painting, they may think it’s meaningless. But for those who understand, can feel the heavy emotion of the painter who painted this painting.

“That’s too dark.” He pretended that he don’t know the meaning, and he tried to changed the mood. “Come-on, look at the painting i made.”

Bahagyang nagulat si Liam ng hawakan nito at pagsalikopin ang kamay nilang dalawa.

Hinila siya nito patayo kaya wala siyang nagawa kundi ang sumunod na lang dito.

Bumungad sa kaniya ang ipininta ng kaniyang guro. It’s him. It’s him carrying his two pets, smiling sweetly and happily. It’s the day he was so happy.

“Isn’t it beautiful? I know i’m a good painter.” He complimented himself.

“It’s indeed beautiful, you made it great.” Aniya. Tinanggal niya ang kamay nitong nakakapit sa kamay niya at tinalikuran na ito. “I’m going to sleep. I’m tired.” He said then he walked out.

Awtomatikong napakamot na lang si Ken sa sariling buhok. Did Liam just ignore his painting? Damn! He really changed. Dati-rati, gustong-gusto nito ang pinipinta niya, but now…damn.

Umalis na lang siya sa painting room, pagkatapos ay doon siya nag-diretso sa kusina ng bahay upang mag-luto ng kakainin nila ngayong gabi.

Ipinilig niya ang sariling ulo at winaksi ang mga isiping nagbago na ang binata. Alam niyang may pinagdaraan lang ito, bukas makalawa, babalik din ang Liam na nakilala niya. Sana nga.

Mahigit tatlumpong minuto ang kaniyang ginugol sa pag-luluto bago siya natapos. Inilagay niya iyon sa tray at dinala niya iyon sa kwarto nila.

Nang makapasok ay inilagay niya sa lamesa doon sa mini dining are ang pagkain na dala niya bago niya hinanap ang binata.

Nakita niya ito natutulog.

Nilapitan niya ito, nakita niya ang pawis sa buong mukha nito. At ang mahina nitong bulong na hindi naman niya naririnig. Damn! Nanaginip na naman ito.

“Liam, Liam.” Inuyog-uyog niya ang binata upang makagising.

Takot na takot na iminulat nito ang mga mata bago tumingin sa kaniya. Awang-awa siya sa itsura nito, halatang takot sa mga nakaraan na paulit-ulit bumabalik dito.

“Liam..” mahinang banggit niya matapos siya nitong mahigpit na niyakap muli.

Rinig niya ang mahihinang pag-hikbi nito. “I’m scared. I don’t want to sleep anymore.” Mahinang wika nito habang may panginginig pa ang boses. “I always see their faces. I’m scared.”

Wala siyang nagawa kundi ang pagngitngitin ang kaniyang mga ngipin. Mukhang nakatatak na talaga sa alaala nito ang naiwang kahapon.

“It’s okay now, Liam. It’s just a dream. Your just dreaming.”

Matapos nitong kumalma ay kumalas na ito sa pagkakayakap sa kaniya. Tinuyo nito ang luha sa mga mata.

“I’m sorry. I bother you that much.” He apologized.

“It’s okay. No need to feel guilty. I’m always here.” He sincerely said. “Now get-up. Let’s eat.”

Tahimik naman itong tumayo at sumunod sa kaniya.

Nag-aalala talaga siya para dito. Kung sana kaya niyang kunin ’yung nararamdaman nito para makita niyang muli bumalik ang binata sa dati nitong gawi…

To be continued…

CHAPTER 42

Chapter 42

            NAKAGISING muli si Liam sa ganoong sitwasyon, napanaginipan niyang muli ang nangyare sa kaniya. Nabalot na naman ang katawan niya ng matinding takot at kaba, ngunit palaging naroon ang si Ken na umaalo sa kaniya.

Ngayon nga naiisip niya na masyado na siyang pabigat. Masyado na siyang istorbo sa binata. Napapatanong tuloy siya sa kaniyang sarili kung ano ang ginagawa niya dito? Kung bakit ngayon ay dito na siya namamalagi?

“Ken.” Tawag niya dito dahilan para kumalas ang binata sa pagkakayakap sa kaniya at sinalubong nito ang mga titig niya. “Is it okay for me to be here? Am i not disturbing you?” He asked seriously.

Mabilis naman itong umiling. “You’re okay to be here, as long as you want. And you’re not disturbing me. I’m happy to help you. I’m here, just like i promised.” He sincerely said.

Napatango-tango na lang siya.

“By the way. It’s start of your class? Are you okay, to go?”

Saglit siyang napaisip bago tumango. Wala rin naman siyang gagawin dito. Mas mabuting makita niya ang mga kaibigan niya, doon baka makalimutan niyang saglit na minsan sa buhay niya ay binabangungot siya ng nakaraan.

“I’ll go.”

“Are you sure?” Mapang-usisa pa nitong tanong.

“Yes, sir Ken. Besides i have nothing else to do here.”

“Stop calling me sir. Call me by my name.” Anito habang may pandidilim pa ang bakas ng mukha.

“You’re my professor, of course, i’ll call you sir.”

“But i don’t want you to be called me, sir. Just do what i say.” Sabi nito na animo’y galit na tumayo at mabilis na nag-tungo sa bathroom. Siya naman ay napangiti na lang sa inasta ng kaniyang guro. Iyon naman talaga ang dapat itawag dito, bakit ito nagagalit?

Ipinilig na lang niya ang sariling ulo sa pag-iisip. Bumangon na siya at dinaluhan ang dalawa niyang alaga.

Sino nga pala ang mag-aalaga sa dalawang ito? Hindi na muna niya inisip iyon. Pinakain na lang muna niya ang dalawa. Saka na lang niya iyon iisipin.

“I’m going to school so you better behave.” Aniya sa alaga.

Ilang minuto pa ang lumipas ay narinig na niyang bumukas ang pinto ng bathroom. Iniluwa niyon ang binata na nakatapis ang kalahating parte ng katawan nito ng tuwalya.

Hindi napigilan ng kaniyang mga mata na ibaba ang kaniyang tingin, sa matitipuno nitong dibdib. Sa kulay rosas nitong mga utong, pababa sa perpektong pagkakasalansan ng abs nito, bumaba pa hanggang sa marating niya ang tuwalya…ang gitnang bahagi ng katawan nito kung saan naroon ang pagkalalaki nito.

Damn it’s big!

“You like the view, huh?” Rinig niyang turan ni Ken kaya awtomatiko niyang naiwas ang kaniyang tingin at ibinaling iyon sa ibang direksyon.

Napalunok pa siya at nakaramdam ng hiya, batid din niyang namumula ang tuktok ng kaniyang tainga.

“I-I’m g-go-going to take a shower now.” Dali-dali siyang tumayo at lumakad sa gawi nito. Nilampasan niya ang binata at matapos makapasok ay agad niyang sinara ang pinto.

Kinapa niya ang kaniyang dibdib na ubod lakas ng pag-tibok. Damn! What the hell? Why is he looking to Ken’s dick covered with towel? The hell!

Mabilis siyang pumasok sa shower room matapos niyang mahubad ang kaniyang damit. Mabilis niyang binabad ang kaniyang sarili sa malamyos na tubig na nagmumula sa shower. Upang hindi na umusbong pa ang init na namumuo sa kaniyang katawan.

Ken smiled but at the same time confused. Nagtataka siya kung bakit ngayon nararamdaman niyang nahihiya na ang binata sa tuwing tumitingin sa katawan niya. Dati-rati naman ay gustong-gusto nitong makita ang katawan niya na halos tinititigan pa nga nito. Dati-rati rin ay gusto nitong hawakan ang pagkalalaki niya, na tinatanong pa nito kung ano iyon. Damn!

Napailing na lang siya at nag-simulang mag-bihis. Isinuot na niya ang uniporme niyang pang-guro at sinuot ang eyeglass niya.

The handsome man living on earth. He thought then he smirked.

After a minute, he heard the sound of opening door. He look at that direction, Liam was half body covered with the towel.

When their eyes met, he immediately looked away.

“Meet me downstairs, Liam. Let’s eat breakfast together.”

He said before he went out.

Naiwan naman si Liam sa loob ng kwarto. Humakbang siya patungo sa cabinet at naghanap doon ng kaniyang masusuot. Ang kaniyang uniporme.

Matapos niyang makapag-bihis ay muli niyang dinaluhan ang kaniyang alaga. Nilagyan niya ng maraming pagkain ang pakainan ng mga iyon. Upang hindi magutom ang mga iyon ngayong aalis sila.

Pagkatapos ay lumabas na siya ng kwarto at bumaba. Doon siya nag-tungo sa dining room.

Nakita niya ang kaniyang guro na nag-lalagay ng pagkain sa ibabaw ng lamesa. Naka-suot ito ng apron.

Bumaling ito sa gawi niya ng mapansin siya. Ngumiti ito ng nakaka-akit. He don’t know, but he felt seduced with that killer smile. Damn.

He can’t stop himself but to praised and compliment this handsome man infront of him. Ken wearing apron and eyeglassess while looking at him with that killer smile, make his heart pound so fast. It’s betting become more faster not in a normal beat. Fuck!

Hindi naman niya nararamdaman ito dati noong mga panahong kasama pa niya ito. Bakit ngayon? Bakit ramdam na ramdam niya? Damn it!

Agad niyang naiwas ang tingin dito at lumakad sila palapit doon. Umupo na siya.

“This is all your favorite. I cook it all for you.” He said while removing his apron. He sat infront of him then they started eating.

Ramdam niyang minsan ay binabalingan siya nito ng tingin, naiilang siyang kumain ngunit ipinagpatuloy parin niya.

“Did you like it?” Ken asked.

“It’s fine.” He answered.

Aksidenteng napatingin siya sa binata nakita niyang naka-tingin ito sa kaniya kaya agad niyang naiwas ang tingin. Kung dati ay nagagawa pa niya itong titigan, ngayon ay hindi na niya kaya. Mayroon dito sa kaniyang loob na kakaibang nararamdaman, sa tuwing malapit ito, sa tuwing ngumingiti ito, at sa tuwing niyayakap niya ang binata. Ramdam niya ang mabilis na pag-tibok nitong puso niya. Kakaiba ngunit hindi niya malaman kung ano.

Matapos nilang kumain ay sabay na silang lumabas ng bahay. Tahimik at walang umiimik, tanging mga yabag lang dulot ng paglalakad ang mapapakinggan.

“Are you really okay to go?” Ken asked still worried, breaking the silence on them.

“I’m fine, sir Ken. I’m really fine.” He answered then he get himself inside the car after reaching it.

Saglit na napatigil si Ken sa kaniyang kinatatayuan. Ipinagngitngit niyang ang kaniyang mga ngipin ng makaramdam siya ng galit. Damn it! How many times do i have to tell him, don’t call me sir? Fuck!

Napailing na lang niya ang kaniyang ulo bago umikot sa kabila at sumakay na ng sasakyan.

Pinaandar na niya ang sasakyan. Tahimik lang sila habang nasa biyahe. Hindi siya sanay ng ganito. Dati-rati kapag kasama niya ito ay maririndi na lang siya sa ingay nito, pero ngayon, he still silent and rarely talked. Damn! Damn it!

Mga kalahating oras ang ginugol bago nila narating ang unibersidad na pinagtuturuan niya at pinapasukan naman nito.

Akmang lalabas na si Liam ngunit hinawakan niya ito sa kamay. Nagtatanong na tumingin ang binata sa kaniya.

“We’ll go home together. I’ll come pick you up.” He reminded him.

Tumango naman ito bago binuksan ang sasakyan at tuluyan ng lumabas.

Binuksan na rin niya ang pinto at lumabas. Saglit na napatigil siya habang napatitig sa binata na ngayon ay ilang metro na ang layo sa kaniya.

Until now, he’s still worried. He still worried for him for fuck sake! Damn it!

Liam arrived to his classroom. After going in, Nate called his name. He step forward to him.

“Hey, Liam.”

He give him a wry smile. “Hey.”

Kumunot naman ang noo nito. “What happened to you? You look not you.”

Hindi na siya nagsalita. Sa halip ay niyakap na lang niya ang kaniyang kaibigan. “Just let me hug you.” He said almost a whispered.

Naramdaman naman niya ang kamay nitong humihimas sa kaniyang likod.

“What happened? What’s wrong? Did anyone bully you? Come on, i’ll punched them.”

Tumakas ang isang butil ng luha sa kaniyang mga mata na agad naman niyang pinunasan. Mas lalong naging mahigpit ang pagkakayakap niya sa kaniyang kaibigan.

Hindi siya nagsalita basta niyakap lang niya ito. “Liam, baka mapagkamalan tayong mag-nobyo.” Pabiro nitong sabi pero hindi siya nagpa-apekto. He just hugged him to ease the pain he was feeling right now.

“I’m happy to see you.” Aniya pagkatapos ay kinalas na niya ang pagkakayakap dito.

“Are you okay? What’s wrong?” Nate asked worried.

Tumango naman siya at pinilit ang sariling ngumiti. “I’m fine, Nate, really fine.”

Bahagya siya nitong pinisil sa pisngi. “Pwede kang magsinungaling pero hindi sa’kin. You’re an open book, Liam. Just looking into your eyes, malalaman kung ayus ka lang ba o hindi. And i must tell, you’re not okay.” Seryoso nitong sabi. “What’s wrong? What can i help you?”

“It’s my personal matter, Nate it has nothing to do with you. Isa pa, you helped me by letting me hugged you. Thank you, Nate.” He said then he hug him again once more.

“Don’t worry me.” Sabi niya bago niya ito nilampasan at nag-tungo na sa kaniyang pwestong upuan. Sa likod.

Kung sinoman ang naglagay sa kaniya dito sa likod na ito, ngayon pasasalamatan niya, dahil walang makakapansin kung malungkot siya o umiiyak man siya.

Maya-maya pa ay pumasok na rin ang kanilang propesor. The one and only, mr. Martin.

Matapos nitong makarating sa unahan ay sa kaniya agad ang baling ng mga mata nito. Saglit itong napatitig sa kaniya bago nito ibinaling sa ibang direksyon.

Ilang oras pa ang kaniyang ginugol habang sinusubukan niyang makinig, ngunit hindi talaga niya kaya. Mas hinahatak siya ng kaniyang mga mata papipikit hanggang sa tuluyan na siyang naka-tulog.

“Please, stop! Stop! Stop it anymore. Ayoko na!” Paulit-ulit na sigaw ni batang si Liam habang nagmamakaawa sa limang lalaking

pinagpapasa-

pasahan

siyang gawan ng masama.

“Please. Just please.”

Nanlulumo

na ang kaniyang katawan, dulot ng sakit sa kaibuturan niya at ang

panghihina

niya. “Stop!”

Naimulat niya ang kaniyang mga mata. Binangungot na naman pala siya ng kaniyang nakaraan.

Mabilis ang bawat pagdaloy ng luha sa kaniyang mga mata. At ang takot na kahit gising na siya ay ramdam na ramdam parin niya.

“Stop it! Stop it now!” Nanginginig niyang sigaw pagkatapos ay tumayo siya at mabilis na tumakbo palabas ng silid.

Takot na takot siya. Paulit-ulit bumabalik sa kaniyang isip ang mukha ng limang lalaking iyon, ng limang lalaking bumaboy sa kaniyang katawan.

Nalaman na lang niya na nakarating na pala siya sa rooftop ng isa unibersidad.

“I don’t want to feel this anymore. I don’t want to suffer any longer.” Inihakbang niya ang kaniyang mga paa hanggang sa isang hakbang pa ay mahuhulog na siya.

Ipinikit niya ang mga mata at handa ng tapusin ang buhay niya sa ganitong paraan, upang hindi na niya maramdaman ang sakit o maalala pa ang bangungot sa kaniyang pagkatao.

Ayaw na niyang makaramdam ng takot. Ayaw na niyang matakot.

“Liam!” Rinig niyang sigaw ng isang pamilyar na boses.

Umikot siya paharap sa nagsalita. Nakita niya si Ken na namimilog ang mga mata na naka-tingin sa kaniya.

“Don’t try to stop me, sir Ken. I want to end this pain. I don’t want it anymore—”

“Fuck it Liam! That’s fucking bullshit! Please come here, don’t do that shit!”

Umiling-iling siya at mapait na ngumiti. “Ayoko na, sir Ken. Ayoko ng mabuhay na sa tuwing pag-tulog ko na papanaginipan ko ’yung nakaraang nangyare sa buhay ko. Diring-diri ako sa sarili ko.” Dumaosdos ang mainit na likidong nagmula sa kaniyang mga mata, sa pisngi niya. “This is the best thing to —”

“No! Liam, please don’t ever do that fucking thought of yours. Do you think ending your life is the best solution to forget everything? I know it hurts. I know it hurts a lot. But you must accept everything for you to forget anything. It’s all in the past now. Di’ba sinabi ko sa’yo na tutulungan kitang makalimot. Na nandito lang ako kung sakaling kailangan mo’ko?”

Pinikit niya ang mga mata habang mahinang humihikbi, bago niya iyon iminulat at umiiling na tumingin sa binata. “I’m sorry.” Ang huli niyang sinabi niya bago siya muling pumihit patalikod…

To be continued…

KELLY

NADRIE

CHAPTER 43

Chapter 43

         “I’M SORRY.” Rinig ni Ken na huling sinabi ni Liam.

“Don’t!” Matigas niyang sabi bago siya humakbang sa hangganan ng rooftop. “If you want to kill yourself. Then let’s die together.” Akmang tatalon na siya ngunit narinig niya ang sigaw nito.

“Are you stupid!” Mariing sigaw nito.

“I’m not stupid, Liam. Ginagawa ko lang ito dahil ayaw kong mahiwalay sa’yo. I’m doing this because i like you. No, it’s not more than like. I love you, Liam since the day you came into my life. Everything changes. I love you now and forever, so if you want to kill yourself, then i’ll follow. What is the meaning of living if you my world has gone?”

Nakita niyang napa-iling-iling ito at umiiyak habang naka-tingin sa kaniya. Bumaba na ito sa pinagtayuan nito kanina at humakbang palapit sa kaniya, umiiyak.

Napangiti siya at mabilis ding bumaba. Patakbo siyang lumapit sa kaniyang estudyante at mahigpit niya itong niyakap.

Dala ng panlulumo at panghihina ng katawan ni Liam, tsaka doon ito nawalan ng malay.

“Liam…” Inalog-alog pa ni Ken ang binata. He test if Liam was breathing and luckily he is. He just passed out.

“Damn! Damn! Fuck!” Nagngitngit pa ang kaniyang mga ngipin sa galit.

Mabilis niya itong binuhat at nagsimula na siyang lumakad pababa…

Narito siya ngayon naka-upo sa bangko sa tabi ng kama ni Liam, dito sa clinic ng paaralan. Napapasambunot siya sa sariling buhok sa frustration na nararamdaman niya. Damn it!

Hindi talaga mapapanatag ang kaniyang galit hanggat hindi niya nakikita at napapatay ang taong may kagagawan kung bakit nagkakaganito ngayon si Liam. It’s all their fault! He really wanted to kill him now!

Hinawakan niya ang kamay ni Liam. “How long can you be like this? I don’t want to see you struggling.” Hinalikan niya ang kamay ng binata.

Ilang minuto pa siyang tumitig sa binata bago siya tumayo at dinukot ang telepono sa loob ng bulsa ng suot niya.

Lumabas siya ng clinic at dinial ang numero ng kaibigan niyang doctor.

“Hey, bud.” Bungad niya dito frustrated na napasambunot sa sariling buhok.

“What do you want, Martin?” He asked.

Naikwento niya sa kaibigan niya ang nangyare kay Liam. Lahat lahat ng mga nangyare dito.

“Is that so?” He paused for a minute. “I suggest you bring him somewhere else, some place he’ll surely forget anything. Libang-libangin mo siya, ’wag mo siyang hayaang mag-isa. Mas lalong nagiging mahirap sa kaniyang makalimot. Go on a vacation, with the place he can enjoy with. Pwede mo ring isama ’yung mga taong nagpapasaya sa kaniya. I know, he’ll be fine after that. He just need some time, he just need to enjoy, for him to forget anything.” He said.

“Then, i’ll do what you just said.”

“Good. Now it’s a goodbye then. I have urgent meeting, bye and goodluck.” Axll’s last said before he ended the call.

He smiled a little and he hope that this will work. Going on a vacation, make him enjoy and don’t let him be alone.

Pumasok na siya sa loob ng clinic sakto naman na gising na iyon. Agad niya itong nilapitan. “Are you okay?” He asked.

Hindi naman ito sumagot. Sahalip ay naka-tungo lang ito at hindi magawang tumitig sa kaniya.

“It’s okay, Liam. I know you are just being hurt. I hope you wont do it again.” Inalalayan niya patingala ang mukha nito upang magpantay ang mukha nilang dalawa. “Promise me, Liam. You wont do it again.”

“I don’t know what to do, sir Ken.” Umiling-iling ito. “And i don’t know how to live, i felt like i’m lost. And pain is all i just feels. I don’t know where to start my life or i’ll just ended it. Everytime i woke up, i always dream about them, everything they’ve done to me.” He clenched his fist. “I hate them! I hate them all.”

Sinapo niya ang mukha ng binata at pinunasan niya ang mga luhang umagos sa pisngi nito. “I know it hurts. But you must forget anything. Hindi mo kailangang mabuhay sa nakaraan kung pede mo ka namang magsimula muli. Nandito ako, para tulungan ka. Not just your professor but a man who loves you dearly.”

Iniwas nito ang mukha. “It’s not the right time to talked about that. I want to go home, sir. Bring me to your home.”

Tumayo na ito at nag-simula ng mag-lakad. Siya naman ay sinundan lang ang binata matapos niyang pakawalan ang marahas na buntong hininga.

It’s really not the right time to talk about that…

They are now here inside his car. Driving the car to their destination.

“Liam, i have good news to you.” He said.

Tumingin ito sa kaniya.

“Alam ko na kung saan namamalagi ang mga taong gumawa ng masama sa’yo.”

Napatitig naman ito sa kaniya.

“Mahuhuli na rin ang mga iyon, at magkakaroon na rin ng hustiya ang nangyare sa’yo.”

“I hope so…” Anito.

“I will avenge you.”

“If that so.. thank you in advance.”

“Basta ikaw.” Aniya. “Anyway, would like to go somwhere else? Go for a vacation?” He suggested.

“I don’t want.”

“Go with me. Promise, you’ll forget everything after this. And you’ll enjoy this.” Pamimilit pa niya.

“I don’t want to go anywhere, Ken.”

“Trust me. It will slowly heal the pain inside you. You’ll forget everything slowly. Just please.”

Tumitig sa kaniya ang binata bago ito nagbaba ng tingin. “I’ll go.” He answered made him smile wide.

“Then we’ll go tonight.” Aniya.

“Pa’no ’yung pagtuturo mo?” Tanong naman nito.

“I’ll take my leave. Don’t worry. And if you want to ask about your schooling, let me handle it.” Aniya matapos ngumiti.

Napatango-tango na lang si Liam. Pinagkakatiwalaan niya ang kaniyang guro. Sana lang makalimot siya, gusto na niyang makalimot. Natatakot na siya.

Matapos nilang makarating sa bahay ay agad niyang pinuntahan ang dalawa niyang alaga. And luckiy they’re alive. Nag-aalala talaga siya sa mga iyon, wala kasi nag bantay e.

Lumapit ang dalawa sa kaniya. Ang tuta niyang kumakawag-kawag pa ang buntot, habang ang pusa naman niyang humihidhid sa kaniyang binti.

“I miss you too.” He said then he hug them.

Agad niyang kinuha ang pagkain ng dalawa at nag-lagay siya sa pakainan ng mga iyon. Tila gutom naman na agad kumain ang dalawa.

“I’m sorry, i didn’t think about them earlier. Nakalimutan kong ipaalaga sa iba.” Sabi ni Ken dahilan para mapatingin siya dito.

Agad niyang naiwas ang tingin niya ng makitang tanging boxer lang nito ang suot. And the most embarrasing part, his boxer was fitted. Talagang bumubukol doon ang pagkalalaki nitong kahit hindi tumitigas ay talagang malaki.

Naipilig na lang niya ang kaniyang ulo at hinimas na lang niya ang dalawang alaga. “I’ll bring you with me, Nadrei and Kelly.” He said still rubbing his pets.

“Go and prepare yourself, Liam. Where going after i arrange the things we’ll bring.”

Tumayo naman siya at hinayaang kumain ang kaniyang mga alaga. Hinubad niya ang polong suot pagkatapos ay ang kaniyang pantalon. Tanging boxer na lang ang suot niya ngunit hindi tulad ng boxer ni Ken na suot, maluwang naman iyon.

Nilingon niya si Ken, napag-alaman niyang tumititig ito sa katawan niya, kaya ng mag-tama ang mga mata nila ay agad nitong naiwas.

Nag-bihis na siya. Tanging simpleng t-shirt at khaki short lang ang suot niya.

Tumulong na rin siya sa pag-aayos ng mga gamit na dadalhin nila. Napapansin naman niyang patingin-tingin ang binata sa kaniya na animo’y may gustong sabihin.

“Why?” Hindi na niya napigilan, tinanong na niya ito upang maalis ang ilang na nararamdaman niya.

“It’s cold outside, Liam.” Tumayo ito at nag-tungo sa cabinet. Pagkatapos ay lumapit ito sa kaniya. “You should wear this.” Inalalayan siya nitong isuot ang jacket. Wala na siyang nagawa kaya isinuot na lang niya iyon.

Naiilang siya sa lapit ng distansiya nito sa kaniya. Naamoy na rin niya ang mabango nitong amoy.

“Ako na.” Aniya at bahagyang lumayo sa binata. Siya na ang nag-kusang isuot ang jacket na bigay nito.

Pagkatapos niyon ay muli siyang tumulong sa pag-iimpake. Pagkatapos niyon ay ang mga alaga naman niya ang inintindi niya.

“It’s all set. You just follow me downstairs. I’m going to bring this things inside the car.” Ken said. While carrying the bag, he went outside the room.

Sumunod naman siya bitbit ang dalawa niyang alaga. Maliit lang naman ang mga iyon kaya madali lang para sa kaniya na buhatin iyon.

Matapos ay agad niyang inilagay sa backseat ang dalawa niyang alaga. Sumakay naman siya sa passenger seat matapos.

Mahigit isang oras sila sa biyahe. Naka-sandal ang kaniyang ulo sa bintana ng pinto ng sasakyan habang pinagmamasdan ang mga nadaraanan nila.

Biglang pumasok sa isip niya ang sinabi ng kaniyang guro noong subukin niyang bawiin ang kaniyang buhay. Gusto niya ako? Mahal niya ako? Dapat ba siyang maniwala? Paniniwalaan

ko ba siya? Ipinilig na lang niya ang kaniyang sarili sa pag-iisip. Hindi ito ang panahon para pag-aksiyahan niyang isipin ang mga bagay na iyon.

Ipinikit na lang niya ang kaniyang mga mata. Ngunit agad din niya iyong naimulat ng biglang bumulaga sa kaniyang isip ang mukha ng taong ayaw na niyang makita. Ang mga lalaking bumaboy sa kaniya.

Naikuyom na lang niya ang mga kamao at pinanatili na lang niyang mulat ang mga mata. Takot na baka muli niyang maalala ang mga iyon.

“We’re here.” Ken annouced.

Napatingin naman siya sa bintana ng sasakyan at napakunot ang kaniyang noo. Pamilyar sa kaniya ito.

“Where are we?” He asked.

“Guess where.” Ken answered.

Binuksan niya ang pinto ng sasakyan at lumabas. Ginala niya ang paningin sa lugar at napag-tanto niyang kilala nga niya ang lugar.

“Martin beach resort.” Mahinang banggit niya sa kaniyang sarili.

Last time they came here, he did not much enjoy the resort, because it just happen for one day. Marami pa nga siyang gustong gawin dito. Like camp fire, camping, and swimming all day until he is satisfied. But now, he hope he can enjoy this resort.

“You’ll be happy staying here.” Pabulong na sabi ni Ken na narito na pala sa tabi niya. Tumingin siya dito at napatango-tango.

Nag-tungo siya sa backseat ng sasakyan at binuksan iyon. Binuhat niya ang dalawa niyang alaga at muling isinara ang pinto. Sabay silang dalawa ng binata papasok sa hotel na kanilang pamamalagian.

Si Ken na ang nag-bukas ng pinto gamit muli ang card na nagsisilbing susi ng silid.

Muli niyang naigala ang kaniyang mga mata sa silid. Saglit sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi na mabilis din namang nawala.

Naalala kasi niyang nangako si Ken sa kaniya na pupunta silang muli dito, at talagang tinupad nito ang pangako.

Nag-tungo siya sa paborito niyang lugar dito sa loob ng silid. Inihilis niya ang kurtina ng silid dahilan para bumungad sa kaniya ang magandang tanawin sa labas.

Gabi na ng makarating sila dito, pero ang liwanag sa buong paligid ay umusbong. Dahil sa mga ilaw na naka-lagay doon.

“Are you happy?” Tanong ni Ken matapos itong maka-lapit sa kaniya.

Tumango-tango na lang naman siya bilang sagot. Ibinaba na niya ang dalawang alaga sa sofa na maaring tulugan ng mga iyon. Doon din ay umupo siya.

“Let’s go, Ken. I asked my stuff to prepare some food after we arrived. Let’s go, let’s eat.” Pag-aya nito sa kaniya.

Tumayo naman siya at tahimik lang na sumunod doon. Tahimik lang siya ng magsimula silang kumain, habang si Ken naman ay walang sawa siyang kinausap. Tango lang naman at tipid na ngiti ang tugon niya.

Matapos nilang kumain, at makapag-pahinga ay napagpasiyahan na nilang dalawang matulog.

Humiga na silang dalawa sa kama. Nakabalot ng kumot ang kalahating bahagi ng katawan niya.

Tumalikod siya dito ngunit hindi ipinikit ang kaniyang mga mata. Maraming pumapasok sa kaniyang isipin, puro negatibo at lahat ng iyon ay tungkol sa kaniyang nakaraan.

Nagulat na lang siya ng may yumapos sa kaniyang tiyan at naramdaman niyang bahagyang dumikit ang katawan nito sa kaniya.

“What are you doing?” Kinakabahan na tanong niya.

“I know you can’t sleep. So i’m hugging you now, just to make sure you feels safe. “ He said in a lower tone.

Ramdam pa niya ang hininga nitong tumatama sa batok niya. May kakaibang hatid iyon sa kaniyang katawan. At mas lalong bumilis ang pag-tibok ng kaniyang puso ng maramdaman niya ang matigas na bagay na tumutusok sa kaniyang likuran.

Damn! His long dick?! He thought with his eyes went big in shocked…

To be continued…

A/N: nakaka taba naman ng puso, ’yung mga readers na walang sawang

nag-hihintay

ng update. At sa lahat ng comment

ninyo

. Napapangiti ako. Thank you🥲

CHAPTER 44

Chapter 44

          MALALIM NA ang gabi ngunit hindi pa magawang makatulog ni Liam. Pa’no ba naman siya makakatulog? Kung may baril na nakatutok sa kaniyang likod. Kung hanggang ngayon ay nararamdaman niya ang pagkalalaki ng binata sa kaniyang likod, batid niyang mahaba at malaki iyon. Ngayon pa’no niya magagawang makatulog?

Isa pa doon ang pagyakap nito sa kaniya. Yes he do felt safe on his hug, but feeling Ken’s dick poking on his back, means his not safe. His safe but not. Damn it!

Ni hindi nga siya mapakali, ni hindi niya magawang maka-kibo, ano ba ’yan? Mas malala pa sa holdap itong nangyayare sa kaniya. Ilang oras na kasing naka-tutok ang sandata nito sa likod niya.

Damn!

Panay panay ang mabibilis na pag-hingang pinapakawalan niya, at paminsan-minsang pag-lunok sa kakaibang nararamdaman niya dulot sa pag-tusok sa kaniyang likod. Hindi rin niya magawang ikalma ang kaniyang puso na ubod bilis ng pag-tibok. Damn it!

Kinapitan niya ang kamay ni Ken at akmang tatanggalin niya iyon ngunit mas lalo lang naging mahigpit ang ginawa nitong pagyakap sa kaniya. At mas lalong dumidiin ang pagkiskis ng naninigas nitong pagkalalaki sa pang-upo niya.

Damn it! This is frustration. He was so frustrated.

Everytime he moves, then Ken’s hug become even tighter.

Fuck!

Nakaramdam siya ng kakaibang kiliti ng maramdaman ang mainit nitong hininga na tumatama sa kaniyang batok. He felt like something inside his body burning. He was burning in hot.

Huminga siya ng malalim at ipinikit ang mga mata, ngunit agad din naman niyang naimulat. Pumihit siya paharap sa binata. Kitang-kita niya ngayon sa malapitan ang gwapo nitong mukha. Ang makakapal nitong mga kilay, ang medyo singkit nitong mga mata. Ang makinis nitong mukha. At matangos nitong ilong hanggang sa ibaba niya ang tingin.

Nakarating ang kaniyang tingin sa mala-rosas nitong labi. Kumikinang sa rosas nitong kulay. Hindi din maikakaila ang magandang hugis niyon.

Ang labi ni Liam na minsan na niyang natikman, ngayon tuloy naiisip niya kung magagawa ba niyang matikman muli ang mga labi nito.

Bumaling ang kaniyang tingin pataas, hanggang ang tutok naman ng tainga nito ang makita niya. Mamula-mula iyon at halatang malambot. Pakiramdam tuloy ng katawan niya na gusto niyang kagatin iyon at panggigilan.

Shit! What is he thinking? What am i thinking? Fuck!

Iniwasan na lang niyang hindi mag-isip. Basta nakatitig lang siya sa mukha ng binata ng mga ilan pang oras. Hanggang sa tuluyan ng bumigat ang kaniyang mga mata at hatakin na siya pumikit at maka-tulog…

Nagising si Ken kinabukasan. Unang bumungad sa kaniya ang binata, tahimik itong natutulog habang nakayakap sa kaniya. Sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi ng mas lalong humipit pa ang yakap nito sa kaniya.

Ngunit sa kabilang banda ay nag-aalala siya. Nag-aalala siyang baka paggising nito ay matakot na naman ito tulad noong mga lumipas na umaga. Na sa tuwing gigising ito, umiiyak at takot na takot.

Muli niyang pinagmasdan ang mukha ng binata. Kita niyang komportable at maaliwalas naman ang mukha nito, siguro ngayon ay wala siyang dapat ipangamba.

Ilang oras lang siya sa ganoong posisyon. Ang tumitig sa natutulog na binata, habang ang ngiti ay naka-ukit na sa kaniyang mga labi.

Nakita niyang gumagalaw na ito, hanggang sa imulat nito ang mga mata at mag-tama ang mga tingin nilang dalawa.

Saglit na nagkatitigan bago ito nag-iwas ng tingin. Agad din nitong inagaw ang nakayakap nitong kamay sa kaniya at binigyang distansiya ang pagitan nila.

“I’m going to take a shower.” Anito at mabilis na nag-tungo sa loob ng bathroom.

Napailing-iling na lang siya at napangiti. Bumangon na rin siya, hinubad niya ang damit niyang suot at tanging boxer na lang ang itinira niya. Isinuot niya ang apron at doon ay nag-simula siyang mag-luto.

Hindi maipaliwanag ang mga ngiting sumisilay sa kaniyang mga labi. Ngiti ng taong pinana ni Kupido. Matapos mag-luto ay inilagay niya iyon sa ibabaw ng lamesa. Sinipat pa niya ang pagkaka-ayos ng lahat.

Matapos maligo ni Liam ay lumabas na siya ng bathroom. Saktong paglabas niya ay si Ken agad ang natanaw niya. Nag-hubad ito ng apron at ngayon ay tanging boxer na lang ang suot.

Kitang-kita niya ang maskulado at magandang pagkakahulma ng katawan nito. Bukod pa doon ay mayroon din itong kagwapuhan na maipagmamalaki, and that big cock of him. Until now he couldn’t forget that thought kept on appearing on his mind. He thought that his dick has a proud lenght.

Naiwas na lang niya ang kaniyang tingin sa makatunaw puso nitong katawan. Nag-tungo siya sa Cabinet at kumuha siya doon ng kaniyang masusuot.

Matapos niyang makapag-bihis ay nag-tungo na siya sa gawi ng binata. Ngumiti ito ng mapansin siya.

“Let’s eat.” Pag-aya nito.

Pilit naman siyang ngumiti, umupo na siya maging ito. Tahimik at walang imikan na namagitan sa kanilang dalawa. Isa pa, ayaw rin naman niyang maka-usap ito, dinadala siya ng hiya.

Matapos kumain ay hinalungkat niya ang mga gamit nilang dala. Inilabas niya doon ang pampinta niya. Sa araw kasing ito, gusto niyang ipinta ang tanawing nakikita niya dito sa bintana ng silid na kinalalagyan nila ngayon.

Sinimulan na niyang ipinta ang tanawin.

“Dinala mo pala ’yan?” Tanong ni Ken matapos makalapit sa gawi niya.

Tumango lang naman siya at muling ibinalik ang kaniyang atensyon. Seryosong-seyoso siya sa ginagawa niyang pag-pinta. Maya-maya pa ay hindi na niya napansin ang binata. Hindi niya alam kung saan na ito nag-punta.

“Liam, you like to paint, right?” Napatingin siya sa nag-salita. Bumungad sa kaniyang paningin si Ken na walang saplot pang-itaas, tanging ang fitted na boxer lang nito ang suot at talagang bumubukol doon ang mahaba at malaki nitong pagkalalaki.

“Then paint me.” Tumayo iyon sa harapan niya at pumosisyon na animo’y isa itong modelo.

Well kung tutuusin mas kakikiligan pa siyang modelo kung nagkataon. Sa ganda ba naman ng pagkamaskulado ng katawan nito at sa itsura nitong mailalaban sa buong mundo. Talagang hindi man ito mag-apply ay maraming kompanya ang kukuha mapasa-kanila lang ang gwapong nilalang na ito.

Hindi niya napigilan ang sumilay na ngiti sa kaniyang mga labi. “Step aside, nahaharangan mo ’yung ipinipinta ko.” Kunwaring seryosong turan niya.

Sa halip na umalis ito ay mas ginalingan pa nito ang posutura. Kinagat nito ang pang-ibabang labi habang ang kamay nito ay umaaktong huhubarin ang boxer nitong suot.

Damn it!

Namilog pa ang kaniyang mga mata sa nakikita ngunit hindi na lang niya pinahalata. “Ken, umalis ka na haharangan mo ’yung view.” Umakto pa siyang seryoso.

Pero imbis na umalis ito, ay nag-sayaw pa ito sa harapan niya. A sexy hot dance step made by Ken. Damn! He’s so hot.

Hindi na niya napigilan ang ngiting sumilay sa kaniyang mga labi, kahit anong pagkagat niya sa pang-ibabang labi niya ay mas lalong humuhulma itong matamis na ngiti.

Shit!

Palapit ito ng palapit sa kaniya at tumigil lang ito ng makalapit na ito sa kaniya. “You’re smiling?” Anito.

Nahihiyang agad naman niyang tinago ang ngiting sumilay sa kaniyang mga labi. “I’m not.” Pag-tanggi pa niya.

Hinagilap nito ang mukha niya at inangat upang mag-tama ang tingin nilang dalawa.

Matiim ang mga titig nito sa kaniya, pagkatapos ay pinasilay nito ang matamis nitong ngiti.

Hindi niya alam, ngunit na dala siya ng ngiti nito. Humulmang matamis na ngiti ang kaniyang mga labi.

“I’m miss this smile. Matagal ko rin bago nakita ang ngiting ito.” Anito habang ang daliri nito ay gumapang hanggang sa makarating ito sa mga labi niya. Banayad nitong hinimas ng daliri nito ang pang-ibaba niyang labi. Matiim din ang ginawa nitong pag-titig.

“I miss this lips curved into a joyous smile.” Umangat ang tingin nito dahilan para mag-tama ang mga titig nilang dalawa. “Can i see them once again? Can you smile again?” He seriously asked for his smile.

Seryosong tumitig lang siya sa binata bago humulma ang matamis na ngiti sa kaniyang mga labi. Wala pa ito halos sa perpektong ngiti pero agad na iyong sinakop ng halik ng mga labi ni Ken.

Sa muli ay naramdaman niya ang mainit, matamis, at malambot na labi ng kaniyang guro. Kinakabahan man siya ngunit ayaw pa niyang tapusin ang halik. Ayaw niyang mabitin sa pagkakataong ito.

Kusang yumapos ang kaniyang mga kamay sa leeg ng binata, at mas lalo pa niyang diniginan ang halikan nilang dalawa.

Siya ang nagpalalim ng halik, wala na siyang pakialam kung ikakahiya niya ito pagkatapos. Pinag-bibigyan lang niya ang gusto ng kaniyang katawan.

Bahagya niyang kinagat ang pang-ibabang labi ng binata at doon ay ipinasok niya ang kaniyang dila sa loob ng bibig nito.

Sumabog ang kakaibang nararamdaman dito sa loob niya ng mag-tama ang dila ng isa’t isa. Ang init sa loob ng kaniyang katawan ay unti-unti niyang nararamdaman na umaapoy na.

Nararamdaman na din niyang gumagapang ang kamay ng binata sa likod niya. Dumadaosdos iyon hanggang sa marating nito ang matatambok niyang pang-upo.

Naramdaman niya ang banayad nitong pang-hihimas sa pang-upo niya.

Aaminin niyang nakakaramdam siya ng takot, ngunit agad ding nawawala iyon sa sobrang banayad ng ginagawa nito sa kaniya.

Ang kaninang kamay niyang naka-yapos sa leeg nito ay kumalas. Dumaosdos iyon pababa. Hanggang sa marating niya ang matitipuno nitong dibdib.

Good God.

Naputol lang ang halik ng humagilap silang pareho ng hininga, ngunit muli niyang sinakop ang mga labi ng binata na buong puso naman nitong tinugon.

Bumaba ng bumaba ang kaniyang kamay hanggang ang abs naman nito ang marating niya. Damn! This abs is so hard and how about down there?

Pinadaosdos pa niyang muli ang mga kamay konting distansiya na lang ay mararamdaman na niya ang gustong-gusto niyang maramdaman ngayon, pero naudlot ang lahat ng marinig nila ang pag-tunog ng telepono.

Awtomatikong naitulak niya ng bahagya ang binata at binigyang distansiya ang pagitan nilang dalawa.

“Fuck!” Rinig niyang daing sa inis ni Ken.

“A-An-Answer t-the phone.” Pautal-utal pa niyang wika bago siya bumalik sa tumalikod dito. “I need to go to the bathroom.” Aniya. Malalaki at mabibilis ang paghakbang na ginawa niya.

Matapos niyang makapasok sa loob ay mabilis niyang naisara ang pinto. Kinapa niya ang sariling dibdib na ubod bilis ang ginawang pag-tibok.

“Liam, anong ginawa mo?” Tanong niya sa kaniyang sarili bago napasambunot sa sariling buhok. Frustrated na ipinikit niya ang mga mata at ginulo ang sariling buhok. “Fuck!”

Batid niyang pulang-pula ngayon ang mukha niya sa kahihiyang ginawa niya sa kaniyang sarili. Damn it! It was embarassing. Did he just kissed him back? God he really kissed him back, passionaite with lust. Good God.

Mas lalong pang tumindi ang hiyang nararamdaman niya ng muling pumasok sa kaniyang isipan ’yung tagpong muntik na naman niyang muling maramdaman ang pagkalalaki nito. Good God. This sinful hands of him! I hate this. God.

Maya-maya pa ay napahawak siya sa sariling mga labi. Ang mga labing dumikit sa mga labi ng binata. Ang taksil niyang mga labi na kusang gumalaw!

Lumapit siya sa salamin na naroon sa loob ng bathroom. At sinipat niya ang kaniyang mukha. Pulang-pula ang kaniyang pisngi sa kahihiyang nararamdaman niya ngayon. Damn it!

Agad niyang hinilamos ang kaniyang mukha. At muling tumingin sa salamin. God! The red tint on his cheeks cannot be removed by water. God…

Frustrated na sinagot ni Ken ang tawag. Paulit-ulit pa niyang minumura sa kaniyang isip kung sinoman ang tumawag na iyon. Sana ngayon palang ay mamatay na iyon. Kung kailan ba naman maganda at ayos na ang lahat! Tsaka may bwisit na tatawag. Tssk! Pinasakit lang ’yung puson niya. Damn it!

“Hey—”

“Fuck you! Lunatic! I’m mad at you for calling this fucking hour!” Galit na bungad niya na hindi man lang pinapatapos mag-salita ang tumawag.

“Fuck you, Martin.” Agad niyang nakilala ang boses. It was Carlosz. “I already got one of the five men who kidnapped and raped, Liam years ago. He’s here at the ware house.”

Sumilay naman ang mala-dimonyong ngiti sa kaniyang mga labi. “Wait for me there, i’m going to kill him to death!” Bawat bigkas niya ay may pagngitngit ng ngipin sa galit na kaniyang nararamdaman. Madilim at puno ng talas ang pinakawalan niyang salita.

He’ll surely die in my hands! He thought before he ended the call…

To be continued…

CHAPTER 45

Chapter 45

       NGAYON palang malaman ni Ken na nahuli na ang isa sa limang lalaking nagkasala sa kaniyang estudyante, ay nanginginig na agad ang laman niya. Kating-kati na siyang mapatay ang lalaking iyon.

Naputol ang kaniyang pag-iisip ng marinig niyang bumukas ang pinto. Iniluwa niyon si Liam. Nag-tama ang mga mata nilang dalawa ngunit mabilis din naman itong nag-iwas.

Nag-tungo ito sa kinalalagyan nito kanina at itinuloy ang ipinipinta.

Lumapit siya doon. “Liam, come-on let’s go out. Let’s go for a swim. What do you think?”

Tumingin sa kaniya ang binata at tumango. Pumayag na ito sa gusto niya dahilan para kumurba ang ngiti sa kaniyang mga labi.

Lumabas na silang dalawa ng binata sa kinalalagyan nilang silid. At diretso sila sa dalampasigan.

Tumatama ang malamyos na hangin sa mukha ni Liam, ang panatag ng dagat, sobrang gandang pagmasdan.

Ipinalibot pa niyang muli ang mga tingin sa buong paligid. It’s indeed a good and amazing resort. Ang hindi lang niya maunawaan ay kung paanong wala man lang kahit isang taong nandito. It’s empty and they are just the two of them.

“Ken,” pukaw niya sa atensyon ng binata. “Bakit walang tao dito sa resort mo? Bakit dalawa lang tayo?” Tanong niya.

Humarap naman ito sa kaniya at seryosong ngumiti. “Because you’re a special person to me. I just want you and me to be here, no one will be involved.” Turan niya. “I just canceled all the reservation of the people who wants to enjoy this resort, dahil gusto kitang masolo, lalo na sa ganitong magandang senaryo.”

Bahagya pa siyang napalunok sa sinabi nito. At tila hinaplos ang kaniyang puso sa sinabi nito. Nakakataba ng loob.

Hindi na lang siya umimik at tinanaw na lang niya ang hangganan ng dagat.

“Actually, two people will be added. Hindi ko alam kung bukas o ngayon tayo magkakaroon ng kasama.” Anito.

Napatingin naman siya sa binata. “Who are they?”

“Someone close to you.” He answered. “Wait for me here.” Patakbong umalis ang binata pabalik sa hotel.

Siya naman ay matapos titigan ang papalayong bulto ng binata tsaka niyang muling ibinalik ang tingin sa dagat.

Ramdam niya ang sinag ng araw na dumadampi sa kaniyang balat. Medyo ramdam na rin niya ang init na dulot niyon.

Maya-maya ay napatingin na lang siya kasi naging malilom ang paligid. Nang lingonin niya, si Ken iyon, hawak ang payong pinapayungan siya.

“I don’t want you to get burn by that sunlight.” Sabi nito.

Napangiti na lang siya at nahihiyang nagbaba ng tingin. Muli siyang bumalik ng pagkakatanaw sa dagat.

“Do you have any place here for us to shelter?” He asked.

“Yes. We have, this way my prince.” Talagang inilahad pa nito ang kamay sa daan.

Natatawa na lang tuloy siya. Simula ng maging kasama niya ito ay talagang walang sawa siya nitong pinagsisilbihan. He’s more like, a prince to him. A royal highness.

Narating nila ang isang kubo, maliit ngunit maganda. May dalawang upuan na magkaharapan sa isa’t isa. Mayroon ding maliit na lamesa.

This place is adorable.

Mabilis siyang umupo sa bangko at pinihit iyon paharap sa dagat. Dinama niya ang hampas ng hangin sa kaniyang mukha habang pinagmamasdan niya ang magandang tanawin.

“Beautiful and relaxing, isn’t it?” Anito matapos maka-upo sa isa pa sa mga bangko.

“Yes, it is.”

“Do you want anything? What do you want to eat? I’ll bring it to you?”

“Anything is fine, sir Ken.”

Napansin naman niyang natahimik ito ng ilang minuto kaya binalingan niya ito ng tingin. Madilim ang bakas ng mukha nito na agad naman nitong ikinubli.

“I mean, anything is fine, Ken.” Aniya.

Agad namang sumilay ang ngiti sa mga labi nito at gumanda ang bakas ng mukha.

“That’s how i like it, Liam.” Sabi nito at inilabas ang telepono, may tinawagan ito matapos ang tawag ay mabilis din nitong pinatay. “The food is coming right away. Wait for a little moment, my prince.”

“Stop calling me prince. I’m not a prince or something—”

“But for me, you are my prince. Just allow me to call you that.”

Napaikot na lang niya ang mga mata sa kawalan. “As you pleased.”

Mga ilang minuto ay dumating ang tatalong babae na nakasuot ng uniporme ng resort, may mga dala itong mga tray ng pagkain.

Isa-isa nilapag ng mga iyon ang pagkaing dala. Doon agad na pukaw ang kaniyang tingin sa ice cream, salad flavor. Damn it!

Agad nanubig ang kaniyang bagang ngunit hindi niya pinahalata. Hanggang sa umalis na ang mga babae ay nanatili parin siyang walang kibo.

“Come on, Liam. Which one do you want to eat. Susubuan kita.” Anito.

Tumingin siya sa binata pagkatapos ay iginala niya ang tingin sa mga pagkain. They’re all look edible, it may taste good as well.

“I’m not a kid, Ken. Hind mo na ako kailangang subuan. I can do it myself.” Sabi niya at inilagay sa kaniyang tabi ang ice cream salad flavor at maligaya siyang tinikman iyon.

God it taste good. So tasty! So sweet!

“I thought you don’t like sweets.” Ken said.

“It’s my favorite. Pa’nong hindi ko ito magugustuhan?” Aniya.

“In the past days i give you sweets but you didn’t accept it.”

“I just don’t have an appetite to eat it.” He said. “It doesn’t mean that i don’t want to eat it forever.”

Lumapit ito ng bahagya sa kaniya at ginulo ang kaniyang buhok. “I thought i can’t see the Liam i knew anymore. Narito parin pala ang Liam na nakilala ko.” Anito.

Tipid lang siyang ngumiti bago niya muling ibinalik ang sarili sa kinakain. Ilang minuto lang ay naubos na niya iyon. God it really taste good.

“Liam,” tawag nito sa kaniya dahilan para mapantingin siya dito.

Lumapit ang kamay nito sa kaniya at sinapo nito ang mukha niya. Pinasadahan ng hinlalaki nito ang kaniyang mga labi.

Nagulat na lang siya ng dilaan nito ang hinlalaking pinahid sa labi niya.

Nahihiyang nag-iwas siya ng tingin, at nakagat ang pang-ibabang labi.

“It’s indeed sweets. Kaya pala nagustuhan mo.” Anito na may iba pang pakahulugan ang mga sinabi nito.

“Y-You should e-eat to.” Aniya na binabago ang usapan.

“Then eat with me.”

Nahihiyang humarap siya sa hapagkainan at ng magsimula itong kumain ay kumain na rin siya.

“I want the Liam i met before. So can i feed you.” Pagbasag nito sa katahimikan.

Hindi siya naka-imik, napatango-tango na lang siya dahilan para ang pagngiti ng binata ay mas lalong lumawak.

“Say ahh.” Parang batang sabi nito.

Ibinuka naman niya ang bibig at sinubo niya ang isinubo nito. Lihim siyang napapangiti.

Talagang kapag kasama niya ito ay hindi siya nakakaramdam ng lungkot. Hindi niya nararamdaman ang mga isipin.

Naging maligaya ang sumunod pang mga tagpo. Nagagawa na rin niyang ngumiti ng matamis, at makipag-tawanan dito. Paulit-ulit siya nitong sinusubuan at talagang nabusog siya. Nabusog siya sa kilig, sa tawa, at lahat-lahat na.

Maya-maya ay naistorbo ang kanilang pag-uusap ng may dumating na isang babae. Naka-suot din iyon ng uniporme ng pang-opisina.

Nagulat siya ng dumukwang iyon at mahinang bumulong sa tainga ng binata.

He don’t know what kind of feeling strike directly his heart. Medyo nakaramdam siya ng galit ng dumikit ang dalaga sa binata. Pagkatapos ay nag-ngitian pa ang dalawa.

Ewan pero iba ang pakiramdam niya. Nainis siyang dumidikit iyon kay Ken. Damn it!

Bumaling ang tingin ni Ken sa kaniya dahilan para itago niya ang emosyong naramdaman niya kanina.

“Liam, aalis muna ako. Wait for me here.” Anito.

Hindi siya umimik, sa halip ay binalingan niya ang babaeng nakatingin sa kaniya. Maamo ang mukha nito na animo’y hindi gagawa ng masama. Hmp!

“Go.” Tipid at malamig niyang pag-tugon bago niya muling ibinaling ang tingin sa tanawin.

Naiinis lang talaga siya! At napapaisip kung saan naman pupunta ang binata. Hmp!

Umalis na ang dalawa, wala siyang nagawa kundi ang mapatitig na lang sa papalayong bulto ng dalawa hanggang sa mawala na ang mga ito sa kaniyang paningin.

Habang lumilipas ang oras ay mas lalong nakakaramdam siya ng frustration.

Hindi siya mapakali sa isiping umalis ang binata at kasama ang babaeng iyon. Saan naman pupunta ang dalawa na animo’y importante ang pupuntahan? Hmp.

Mas lalo pa siyang na frustrate ng hindi niya ito makita. Tatayo na sana siya ng matanaw niyang papalapit iyon, may dalawang lalaki itong kasama na pamilyar sa kaniya.

Hanggang sa makalapit ay doon niya na mukhaan ang dalawa. Namilog pa ang kaniyang mga mata at patakbong nag-tungo sa gawi ng mga iyon.

“Nate, Drei.” Mahigpit niyang niyakap ang dalawa na agad naman ng mga itong pinaunlakan ang yakap niya.

Ilang minuto bago niya kinalas ang pagkakayakap. “I miss the both of you.” He said while smiling with teary eyes.

“We both miss you too.” Nate said.

Maya-maya pa ay naramdaman niya ang init sa kaniyang paa. “Ouch ang init.” Ngayon nalaman niyang wala pala siyang suot na tsinelas kamamadali niya lumapit sa mga iyon.

Napasinghap na lang siya sa gulat ng buhatin siya ni Ken sa mga bisig nito. “Hindi mo dapat tinanggal ’yung tsinelas mo, you know it’s hot here.”

Nahihiyang napatingin nalang siya sa kaniyang mga kaibigan na ngayon ay maka-hulugan ang ibinabatong titig sa kaniya.

Binuhat siya ng binata hanggang sa makarating silang muli sa kubo. Ibinaba siya nito pa-upo sa bangkong naroon. Lumuhod pa ito sa harapan niya at hinagilap ang kaniyang binti.

“Let me see your sole.”

Agad niyang inagaw ang binti nito. “Don’t mind it.” Aniya.

Ngunit nagpumilit naman ito at muling hinagilap ang binti niya. Wala siyang nagawa kundi ang ipatingin dito ang talampakan niya.

“It turned red. Burned a little.” Anito. “Wait for me here. I’ll go get some medicine.” Tumayo na ito at naglakad na papalayo.

Tiningnan lang niya ang papalayong bulto nito pagkatapos ay ibinaling niya ang paningin sa dalawa niyang kaibigan. Bahagya pa siyang nagulat ng malamang makahulugang nakatingin din ang dalawa sa kaniya.

“What is your relationship with our professor?” He asked.

“W-We’re just friends.” He answered.

“I don’t believe it, Liam. Looking at sir Ken, he seems like something is happening to the both of you. He cared for you a lot, that he’s not usually doing—”

“I’m sure. There’s nothing between us.” Giit pa niya. “By the way, why are you here?” He changed the topic.

“Ken, told us that you are here and need consolation. So he let me and Drei came here to stay with you for a couple of days. Kailangan mo daw kami ngayon.” Ani Drei.

“But how about your schooling?”

“Prof. Ken, pulled out some string for the three of us. Nothing to worry.” Nate said. “I’m just being curious. Sir Ken was silent, strict and cold hearted professor. Bakit napunta sa ganitong sitwasyon? Na talagang siya pa talaga ang lumapit sa’ming dalawa maka-usap lang kami.” Anito. “I think sir Ken changed a lot. And that’s all because of you.”

Naiwas niya ang tingin sa dalawa. “Sir Ken, is just being nice to me.” He lied.

“We don’t buy it, Liam.” Drei interact. “By the way, can you tell us now, your problem?”

Tumingin naman siya sa dalawa niyang kaibigan. “Nothing to worry. Both of you here, made me happy. Thank you for coming.” Ngumiti siyang muli at nilapitan ang dalawa bago mahigpit na niyakap.

“Liam, you seems changed too.” Ani Drei.

“How?”

“You’re getting more and more, smart. I don’t think, you’re a brainless, Liam anymore.”

“Yes, napansin ko rin iyon.” Segunda naman ni Nate.

Napangiti na lang siya.

Naputol ang kanilang pinag-uusapan ng dumating si Ken. “Come on. Let’s go inside. I need to show you you’re room too.” Sabi nito ng makabaling sa dalawa.

Tumayo naman siya at akmang maglalakad ngunit pinigilan siya ni Ken.

“You can’t walk. Let me carry you.”

Tatanggi palang sana siya ngunit ngayon ay nasa bisig na siya ng binata. Hindi na siya umimik, hinayaan na lang niya ito na buhatin siya.

Ramdam niya sa mga bisig nito, ligtas siya. Sa mga bisig nito, walang sinoman ang makakagawa ng masama sa kaniya.

Pakiramdam tuloy niya ay hinaplos ang kaniyang puso. Kung kaninang nagagalit siya sa matagal nitong pagdating ngunit ngayon hindi na, dahil nagkaroon na ng kasagutan kung bakit nawala ang binata kanina.

Balak lang pala siya nitong surpresahin. And he likes his surprise, for bringing his two bestfriend with him. Now, he can’t feel alone anymore…

To be continued…

CHAPTER 46

Chapter 46

         “Is this hurt?” Said Ken while rubbing medicine on Liam’s sole feet.

“A little.” He said.

Kung kaninang magaan ang bawat pahid niya ng gamot sa talampakan nito, ngayon ay mas naging banayad pa ang paghaplos niya. Upang hindi masaktan ang binata.

“Why are you so careless? You should wear slippers first before running on that hot sand.” Mahinang pagpapaliwanag niya sa binata.

Matapos ang isang paa nito ay ang isa naman ang pinahiran niya ng gamot. Ramdam niyang nasasaktan ito paminsan.

“Don’t worry, i’ll fade away soon.” He said.

Matapos niyang mapahiran ng gamot ang paa nito ay agad niyang ibinalik ang gamot sa dati nitong kinalalagyan. Bago siya umupo sa sofa katabi ang binata.

“Liam, i have something to tell you.” His face turned into a serious one.

“What is it?” He asked.

“I have something important to do for now. Siguro sa isang araw na ang balik ko.” Aniya. “That’s why i bring your friends here. To accompany, sa mga oras na wala ako.”

“You don’t need asked for my permission. Just go.” Liam sarcastically said.

Iba kasi ang pakiramdam nito kaya ito aalis. Siguro tama ang hinala niya, tama siya na may relasyon ito at ’yung babaeng iyon kanina. Siguro aalis muna ang dalawa at itutuloy ang naudlot nitong dapat gawin.

“You sounds sarcastic, Liam. What’s wrong.” Ken asked.

“There’s nothing wrong. Just leave, i’ll just stay with my friends.” Tumayo na siya at iika-ikang lumakad.

Akmang aalalayan siya nito ay agad naman niyang tinabig ang kamay nito. “I can handle myself. My feet isn’t dislocated.” Matapos makalabas ng pinto ay malakas din niya itong isinara.

Madilim ang bakas ng mukha niya. Naiinis at nakakaramdam siya ng galit. Parang gusto tuloy niyang sundan si Ken, upang malaman kung saan iyon pupunta.

Fuck! Why would he do that? He don’t even love him?

Nag-tungo siya sa harap ng silid ng dalawa niyang kaibigan. Kumatok pa siya doon.

Agad naman siyang pinag-buksan ng pinto ni Nate. Nakangiti itong binuksan ng maluwag ang pinto.

“Pasok ka.” Anito.

Pumasok naman siya sa loob at sinamahan siya ng kaibigan sa salas upang doon makapag-usap…

Naiwang nakatulala si Ken sa pintong pinaglabasan ni Liam kanina. Nagtataka siya kung bakit naging ganun ang pakitungo nito sa kaniya. Parang kani-kanina lang ay masaya pa silang dalawa.

Naipilig na lang niya ang ulo sa pag-iisip. Nag-palit na siya ng suot bago tuluyang lumabas ng silid.

Diretso siya sa loob ng kotse niya at doon ay mabilis niya itong pinaandar. Tinatahak niya ngayon ang daan patungo sa ware house nilang magkakaibigan. Because some one have to be punished. Someone today must die.

Matapos niyang makarating ay agad niyang pinara ang sasakyan. Nakita niyang may dalawang sasakyan doon. Mabilis siyang pumasok sa loob ng bahay.

Nakita niya sa salas si Carlosz at si Caleb na nag-uusap.

“Where’s that demon?!” Mariing tanong niya sa dalawa dahilan para mapukaw ang tingin nito at lumingon sa gawi niya.

“What’s up, Ken.” Lumapit ang dalawa sa kaniya at nakipag-kamay.

“Show me the demon, Carlosz.” Kinalma muna niya ang sarili.

Carlosz just smirked and walked then Caleb and him followed.

Dinala siya ng dalawa sa isang silid. Pag-bukas palang niyon ay agad niyang nakita ang lalaking naka-tali ng lubid sa kamay at sa kisame iyon naka-sabit.

Ayos na ayos ito. Walang kasugat-sugat ang dimonyo. Talagang hinuli ng kaibigan niya na walang galos.

Now! I’ll let him get bleed to death!

Mabilis niyang nilapitan ang lalaking naka-tali pagkatapos ay iwinasiwas niya ang kamao, na malakas tumama sa mukha niyon.

He smirked so evily. Then he gave all his strenght to gave him left punches.

Kita niya kung paano umalog ang mukha ng binata at sumuka iyon ng dugo.

But it’s still not enough. Hindi dalawang suntok ang kabayaran ng ginawa ng mga ito kay Liam. Kamatayan.

Malakas niyang sinipa iyon dahilan para dumaing iyon sa sobrang sakit.

“Fuck it! Fuck you.” Maangas pa nitong sabi.

“Yeah,” muli niyang iwinasiwas ang kaniyang kamao at buong lakas niyang sinuntok ang mukha nito.

Gumewang-gewang ang katawan nito sa lakas ng ginawa niyang pag-suntok. Tumingin ito sa kaniya na halos anim’y tinakasan ng lakas.

“What did i do to you! Fuck you all! Fuck you!”

Mas lalong naging dimonyo ang kaniyang pag-ngisi. “You did nothing to us. But..” inilabas niya ang litrato ni Liam noong bata pa ito. “Do you still remember him?”

Akmang nabigla ang lalaki sa nakita nito, pero humulmang ngiti ang mga labi nito. Ngiting dimonyo. Tumingin ito sa kaniya kahit nanghihina na. “I still remember that kid. The one that i we fucked so hard.” Mapang-asar pa nitong sabi.

“Fuck you!!” Gigil at nag-ngingitngitan ang kaniyang mga ngipin na sabi bago niya sunod-sunod na sinuntok sa mukha ang lalaki.

Lahat iyon ay ubod lakas at bigay pwersa. Natigil lang siya sa ginawa ng yapusin siya ng kaniyang kaibigang si Carlosz.

“Stop it, bud. You’ll kill him.”

“Let me go. I’ll kill him!! His death can atone for his sin.” He said while trying his best to scape but he failed. Masyadong maghipit at malakas ang pagkakayakap sa kaniya ni Carlosz.

“This is enough, Ken. You might kill him.”

Hindi na niya sinubukang makawala. Umayos siya ng tayo at doon lang siya binitawan ni Carlosz.

“Looked at him, you punched him that hard.” Ani Carlosz.

Tiningnan naman niya ang lalaki at nakita niyang wala na itong malay. Puno ng tumutulong dugo na nanggaling sa mukha nito ang suot nito. Naka-tungo ito at talagang nawalan ng malay sa ginawa niya.

“I’m more than happy, if i kill him.”

Akmang susugurin niya ang lalaki ngunit humarang doon si Caleb. “What if we torture them first? Iparanas na’ten ’yung ginawa ng mga ito sa nobyo mo. Let’s play with them. Hard!” Caleb suggested.

He smirked and smiled evily. “That’ll be good, Caleb. I’ll make them feel what Liam felt before.”

Lumabas na silang tatlo sa kwartong iyon. Diretso sila sa salas ng bahay kung saan naroon ang dalawa kanina.

Umupo siya habang kinakalma ang kaniyang sarili.

“You almost killed him, Ken.” Carlosz said. “You didn’t hold your punches. Now looked at your hands.

Napatingin naman siya sa kaniyang kamao. May maliliit na sugat iyon pero hindi naman niya nararamdaman ang sakit. “it’s okay, i don’t feel pain, anyway.” He said. “Kung hindi ba naman kasi matigas ang mukha ng lalaking iyon, hindi sana magagasgasan ang kamay ko.” Aniya na sinegundahan naman ng pag-tawa ng lahat.

Tumingin siya sa dalawang kaibigan. “Anyways, how’s going?”

“The four had escaped. We still searching for them. Nalaman din namin na ang limang ito ay kasapi sa isang malaki at makapangyarihang gurpo ng mga masasamang tao. At ngayong ginalaw namin ang isa sa kanilang mga tauhan, i might they will fight back and hunt as soon.”

“I’m sorry, bud. I didn’t know. I brought you to this messed.”

“You’re really lunatic. Do you think, they can beat us? “Carlosz chuckled. “Gaano man makapangyarihan ang mga iyon, nothing can beat me. Matagal ko na rin sinusubaybayan ang mga iyon. Now i have proof to bring them in prison myself. Or bring them to hell.”

He can see how determine Carlosz is, his eyes was sharp and dangerous.

“I know bud, you’re lunatic as well.”

“You’re both lunatics,” ani Caleb. Tumayo ito. “Who wants to drink?” Caleb asked.

“Do you really need to asked me that? Of course i’m in.” He said.

“Just get the hardest alcohol. No more talk.” Carlosz said next.

“Lunatics.” Rinig niyang pabulong pang-sabi ni Caleb bago ito nag-tungo sa kusina upang kumuha ng maiinom.

Tatlong baso at isang bote ng alak. “The most famous drinks, Quill made. Just one shot and you’ll feel the shaky world.”

“Then, let’s try it. Let’s try this alcohol made by our lunatic friend, Quill.” Said Carlosz.

Si Carlosz ang nagbukas ng alak, sinalinan ng puno ang baso nilang lahat na mayroon ng ice cube.

“Cheers.” Pinag-umpog ng tatlo ang mga baso nilang hawak dahilan para mag-likha iyon ng tunog.

Sabay-sabay nilang nilagok ang alak na nasa kani-kanilang mga baso. Gumuhit ang pait sa kaniyang lalamunan, but at the same time. It was refreshing. Quill made it well.

“God, sumisipa itong alak na ito.” Daing ni Carlosz bago muling sinalinan ang mga baso nilang tatlo.

It’s really true. The world is really shaking by this hard alcohol…

Okupado ang isip ni Liam ng postura ng binata…ni Ken. Paulit-ulit niyang sinusulyapan ang pinto ng silid ng kaniyang kaibigan. Nagbabaka-sakaling dumating ito.

“You’ve been looking to the door. Don’t worry, Ken will surely be here.” Puna ni Drei.

Agad naman niyang iniwas ang tingin sa pinto. “Who says i’m waiting for him. As if.”

Drei and Nate chuckled. “Okay, okay.” Patango-tango pang sabi ng mga ito.

“I’m done eating.” Aniya at inilayo ang pinggin sa kaniyang harapan.

“I want to sleep. Can i sleep here with you?” Tanong niya sa dalawa.

“I’m sure, Liam. You can sleep here with us. Malawak naman ang kama e.” Ani Drei.

“Thank you.” Tumayo na siya at nag-tungo sa kama. Pasampang humiga siya doon. Dito siya sa kabilang tabi.

Ipinikit niya ang kaniyang mga mata upang matulog pero anong mang pilit ang ginawa niya ay agad din naman siyang nakaka-gising. Damn! Damn it!

Si Ken parin kasi ang nasa isip niya. Kung ano ang ginagawa nito ngayon, kung as’an ito. Kung tama ba ang hinala niyang may relasyon ang stuff nito at ito. Kung magkasama ang dalawa. Fuck!

Naguguluhan na siya. Hindi na niya alam kung anong iisipin. Hmpp.

Maya-maya pa ay naramdaman niyang bahagyang lumubog ang kama. Hudyat na humiga na ang dalawa.

Ayaw niya ngayon ng kausap, kaya umakto siyang natutulog habang ipinikit pa niya ang mga mata, pero ang totoo. Gising siya, diwa, puso, at kaluluwa. Mulat na mulat. Ayaw matulog…

Ilang oras pa ang lumipas. Siguro ngayon ay hating gabi na. Ngunit nanatiling naka-pikit lang ang kaniyang mga mata, hindi niya magawang maka-tulog.

Nagulat na lang siya ng may marinig siyang tunog. Ang tunog na kadalasan niyang naririnig kapag naghahalikan sila ni Ken.

Did this two kissing each other? Are they kissing?

Namulat pa niya ang kaniyang mga mata. Naka-talikod siya sa dalawa kaya hindi niya nakikita ang ginagawa ng mga iyon. Isa pa, hindi rin makikita ng mga ito ang nakamulagat niyang mga mata.

“Don’t, Drei. Liam is here, he might see us.” Ani Nate sa mahinang boses.

Ramdam niya na bumibilis na ang tibok ng kaniyang puso. Hindi siya mangmang para hindi malaman ang ibig sabihin na sinabi ni Nate na iyon.

Una palang dating ng dalawa dito, sinususpetsahan na niyang mag nobyo ang mga ito. Hindi lang talaga niya lubos maisip na totoo iyon.

“Don’t worry, we’ll be careful.” Ani Drei na tulad ni Nate ay pabulong din ang turan nito.

God! Are they going to have sex with him here? God! God this two friend of him. So intense and lustful to each other.

Maya-maya pa ay narinig niyang muli ang tunog na dulot ng paghahalikan at habang tumatagal iyon ay mas bumibilis ang pintig ng kaniyang puso.

Mali ba na dito siya natulog? Gustohin man niyang umalis ngunit nangangamba siyang maudlot ang ginagawa ng dalawa. At maging kahihiyan pa ito sa kanila.

Kahit gustong-gusto niyang lisanin ang lugar. Ay mas pinili na lang niyang mag-stay at kalimutan na wala siyang nakikita.

“Drei, uhmmm.” Mahinang ungol ni Nate.

God! God! God! Fuck this. Pinagsisisihan niyang natulog siya dito, ngayon ay mukhang mas lalong hindi siya makakatulog. Fuck!

Maya-maya pa ay naramdaman niyang bahagyang umuuga na ang kama. Yumuyogyog na ito.

Habang tumatagal ay mas lalong napapamulagat siya. God they are really having sex. Fuck this.

“Ahhh, Nate. You’re so good.”

Nasapo niya ang kaniyang bibig upang hindi makapag-salita. Pinilit niyang tikumin at huwag kumibo. Damn this.

Sa mga araw na iyon, naiisip niya si Ken. ’Yung halikan nilang dalawa biglang pumasok sa kaniyang isip.

I wish, Ken is here with me. Ang tanging pumasok sa kaniyang isip…

To be continued…

CHAPTER 47

Chapter 47

           UMAGANG walang tulog si Liam. Ni hindi man lang siya pinatulog ng dalawa niyang kaibigan. Damn.

Bumangon na siya na animo’y walang nangyare. Binalingan pa niya ng tingin ang dalawa na ngayon ay kay himbing-himbing ng tulog. Bihis na rin ang mga iyon na parang wala lang.

Napailing-iling na lang siya at humakbang patungo sa pinto. Binuksan niya iyon pagkatapos ay lumabas.

Diretso naman siya sa silid na inukupa nilang dalawa ni Ken. Narito naman sa kaniya ang card kaya madali lang para sa kaniyang buksan ang pinto.

Diretso siya sa kama at pasalampak na humiga doon. Kahit pa kaya nakikita niyang tirik na ang araw, ay hindi iyon naging problema sa kaniya. Tinalukbong niya ang kaniyang buong katawan ng kumot at doon ay ipinikit niya ang mga mata.

Dahil nga magdamag siyang walang tulog ay naging madali lang para sa kaniya na hatakin ng antok.

Ilang oras pa ang lumipas ng mahimbing niyang pagkakatulog, bago siya nagising. Inunat pa niya ang sariling katawan habang hihikab-hikab.

Naimulat niya ang mga mata ng makaamoy siya ng mabangong niluluto. Isa lang ang nasa isip niyang iyon. Ken is here.

Mabilis siyang bumangon at nag-tungo sa kusina. Agad niyang natagpuan doon ang binatang kagabi pa niya pinaka-hihintay. Nakatalikod ito sa kaniya habang nag-luluto.

Naka-suot ito ng tanging apron lang at boxer. Nilapitan niya ito ngunit hindi siya kumibo. Nag-kunwari siyang nag-tungo sa ref na animo’y may kukunin.

“Gising kana pala.” Anito.

Binalingan niya ito ng tingin matapos ay agad din naman niyang iniwas.

Uminom siya ng tubig at nilisan na niya iyon. Diretso siya sa salas at doon ay isinandal niya ang ulo sa sofa.

Gustohin man niyang itanong kung saan ito nanggaling ngunit hindi na lang niya ginawa. Ano nga ba ang karapatan niya? Isa lang siyang estudyante nito.

Tsaka ano nga ba ang pake niya kung isang gabi itong nawala? Hahayaan niyang gawin nito ang gusto nito. Sino nga ba naman siya para tumutol?

But he told you that he love you? Pagsalungat ng kaniyang kabilang panig ng isip.

“Then i don’t care.” Ang tanging nabulalas niya. Saka lang niya na realize na masyado palang napalakas ang boses niya ng makita niya si Ken na nasa harapan niya nag-tatanong.

Nakaramdam siya ng hiya para sa kaniyang sarili.

“Sinong kinakausap mo?” Mapang-usisa at kuno’t noong tanong nito.

Agad naman siyang mabilis na umiling. “Did you finish cooking? Can i eat now? Nagugutom na ako e.” Pag-babago niya ng kanilang pinag-uusapan.

“I-I’m almost finish, just wait a little bit.” He said sounds like not believing him before passing forward to the kitchen.

Gusto niyang kastugin ang kaniyang sarili. Baka isipin nito na nasisiraan na siya ng bait. Damn it!

Wala siyang nagawa kundi ang sundan ito. Umupo siya sa bangko kaharap ang lamesa at hinintay na lang niyang maluto ang niluluto nito.

Inilapag nito sa ibabaw ng lamesa ang pagkain matapos maluto. Hinubad na nito ang apron, ngayon ay wala na itong saplot pang itaas na suot. Tanging boxer na lang ang suot nito kung saan kitang-kita ng mismong mga mata niya ang malaking bumubukol doon.

Agad niyang naiwas ang tingin. Damn it! Bakit habang tumatagal ay nagiging iba ang ugali niya? Parang mas lalong natutukso ang mga mata niyang tingnan ang katawan nito, lalong-lalo na ang bumubukol sa boxer nito. Damn it! This isn’t good!

“Eat.”

Doon din ay nagsimula na silang kumain. Tanging nakaka-binging ingay lang ang pumapailanlang sa paligid.

“How’s your night?” Ken asked breaking the silence.

Tumingin siya dito pagkatapos ay agad din niyang naiwas ang tingin. Talagang ito pa ang may ganang kamustahin ang gabi niya. Samantalang hindi nga niya alam kung saan ito nag-punta kagabi.

“It’s fine.” He answered then he stared at him. “You, how’s your night?” He asked with a sarcastic tone.

Hindi na niya napigilan na tanungin ang binata at maging sarkastiko dito.

“It’s fine.” Tipid nitong sagot.

Yeah! It’s fine to be with that woman, right? I see. Bulong niya sa kaniyang sarili.

“Why do you look mad? Did i do anything wrong?” He asked.

Sarkastiko naman siyang ngumiti. “Did you do anything wrong?” He asked him back full of interogation.

“I did not do anything. I just don’t know, why you’re acting like that.”

Hindi na lang siya umimik at itinuloy na lang niya ang pagkain. Rinig niyang napabuntong-hininga ito hindi na lang niya pinansin.

Matapos niyang kumain ay tinungo naman niya ang kaniyang mga alaga.

“Hey there cutie.” Lumapit naman ang dalawa matapos niyang tawagin.

Winawagayway pa ng aso ang buntot nito, habang humihidhid naman sa kaniyang binti ang kaniyang kyut na pusa.

“Do you want to eat know?” Ginulo pa niya ang makapal at mabalahibong buhok ng dalawa bago siya tumayo at kinuha ang pagkain ng mga iyon.

Inilagay niya sa pakainan ng mga ito ang pagkain at inabot iyon sa dalawang alaga.

“Eat.” Aniya na agad naman siyang sinunod.

“Where do you want to go, after this, Liam?” He heard Ken asking.

“I don’t want to go anywhere. I’m happy to stay here.” He answer coldly.

Pagkasabi niyang iyon ay hindi na niya muling narinig ang binata. Napasinghap na lang siya ng bigla siya nitong binuhat.

“What are you doing? Put me down, Ken.” He said irritated.

Sa halip na ibaba ay lumakad pa iyon, buhat-buhat siya. Nalaman na lang niya kung nasaan siya ng maibaba siya nito ng dahan-dahan sa kama.

Seryosong tumitig ito sa kaniya dahilan para maging mas lalong mabilis ang ginawang pag-tibok ng kaniyang puso.

“What did i do wrong? For you to get mad at me? Kahapon, okay naman tayo di’ba?”

Naikuyom niya ang sariling mga kamay ng maramdaman niya ang mainit at mabango nitong hininga na tumatama sa kaniyang mukha. God, this addicting scent.

Napalunok siya ng bahagya pa nitong ilapit ang mukha sa mukha niya. “Do you know how much i missed you, Liam?” He voice was seductive and he was being seduced.

Pinigil niya ang kaniyang sarili. “Missed me? Matapos mong pumunta sa babae mo, tapos ngayon ako naman ang guguluhin mo.” Pabulong niyang sabi na hindi niya alam na rinig pala iyon ng binata.

“Woman? Who?” Takadong tanong nito.

Napaikot na lang niya ang kaniyang mga mata. Pretending that he don’t know.

“Can you just get off me?” He said and he forced him to get away with him. But failed.

“Tell me, Liam. What do you mean by that?”

Sinalubong niya ang mga titig sa kaniya ng binata. “You told me that you like me…you love me? Pero bakit ’yung babaeng ’yun ang kasama mo?”

Mas lalo naman naging kunot ang noo ng binata. “I don’t know what you’re talking about. Who’s that woman? Tell me?”

“You’re stuff! That girl! ’Yung bumulong sa’yo kahapon. Di’ba may relasyon kayong dalawa. At di’ba ’yun ang pinuntahan mo kagabi.” Hindi na niya napigilan kundi sabihin dito.

Napakunot ang noo niya ng makitang sumilay ang ngiti sa mga labi ng binata. How could he smile at this serious matter?

“You’re being jealous, aren’t you?”

Agad niyang naiwas ang kaniyang tingin at ibinaling iyon sa ibang direksyon. Ramdam din niya ang unti-unting pamumula ng kaniyang pisngi.

“I’m not Ken.” Pagdahil niya ngunit hindi naman niya magawang salubungin ang mga titig nito. “Teka, bakit sa’kin napunta ang usapan? Tell me now? What’s your relationship with her?”

Mas lalo pang naging malawak ang pag-ngiti nito bago naging seryoso ang mukha. “I know you’re being jealous, and i love to see that jealous coating on your face.” He teased him. “But i have to clear this things up. That woman, is just my stuff. We have no relationship. I’m his boss and she is my employee. Nothing more, Liam. Hindi rin siya ang kasama ko kagabi. Inilabas nito ang telepono at may ipinakita sa kaniyang litrato. Litrato ng dalawang lalaking kasama nito kagabi.

Mas lalong umusbong ang galit sa kaniyang mukha. “So…hindi babae ang kasama mo kagabi? Mga lalaki pala—”

“They are my friends, Liam. Rest assured, i don’t like them. I only like you.” He sincerely said while looking at him seriously.

Natigil naman siya sa pagsasalita. Tanging pag-titig lang sa binata ang nagawa niya. “You do?”

“Yes. Yes, my prince.” He said while giving him the most sweeties smile. “Ngayon alam ko na, na ang Liam na nakilala ko ay hindi parin nagbabago. You still them same, Liam i know. The brainless one. You just leveled up a little bit.”

Agad naman niyang pinisil ang pisngi ng binata ng may konting diin. “I’m not brainless.” Pinandilatan pa niya ito ng tingin.

“Stop it, sure. Sure you’re not.” Anito tsaka niya itinigil ang pagpisil sa pisngi nito.

“So you didn’t like anyone else?” Muling tanong niya na may buong paninigurado.

Seryoso naman itong tumango habang nakatitig parin sa mga mata nila.

Hindi na niya napigilan ang kaniyang sarili. Dumukwang siya at hinalikan niya sa pisngi ang binata.

Nahihiya siyang nag-iwas ng tingin. Kagat-kagat pa niya ang pang-ibabang labi.

“Is that a thank you for me?” He asked.

Tumango-tango na lang siya.

“Well i don’t accept it.” He said then he captured his lips.

Namilog pa ang kaniyang mga mata ng maramdaman niya ang mga labi nitong gumagalaw sa kaniyang mga labi.

Habang lumilipas ang minuto, ay unti-unti niyang ipinipikit ang kaniyang mga mata at ngayon ay iginagalaw na niya ang kaniyang mga labi.

Nalaman na lang niya na buong puso na niyang tinutugon ang halik nito. Hanggang sa naging mainit na ang halikan nilang dalawa. Naglalaban na rin ang dila nila nila sa isa’t-isa.

Iniyapos niya ang kaniyang kamay sa leeg ng binata upang mas lalong maging madiin ang halikan nilang dalawa.

“Oh!” Napabaling siya sa nag-salita at agad na putol ang halikan nilang dalawa.

It was Nate and Drei eyes widened in shocked.

“Get out!” Pumailanlang ang boses ng binata sa loob ng silid dahilan para mapatalikod ang dalawa at nagmamadali itong umalis.

Nahihiya at mariing kagat-kagat niya ang kaniyang mga labi. Damn! Nakakahiya!

Agad naman niyang tinulak ang binata at umalis siya doon. “I-I’m going to the bathroom.” Mabilis siyang naglakad patungo sa bathroom. Matapos niyang buksan ang pinto ay agad siyang pumasok doon at mabilis niyang sinara ang pinto.

Sapo-sapo niya ang kaniyang dibdib na ubod bilis ng pag-tibok. Ginulo niya ang sarili niyang buhok at mariing pinikit ang kaniyang mga mata.

“God! Nakakahiya. Nakakahiya!” Paulit-ulit niyang bigkas habang mariin niyang sinambunutan ang kaniyang buhok.

Gosh! Gosh! Damn it!

Mga ilang oras pa siyang naroon lang sa loob ng bathroom. Maya-maya ay narinig na niya ang katok sa labas ng pinto.

“Liam. Come out, no need to feel embarrassed.”

Hinawakan niya ang doorknob ng pinto. Ngunit hindi niya alam kung anong sasabihin niya, kung anong mukha ang maihaharap niya.

“Come on, Liam. Come out.”

Huminga siya ng malalim. Kagat niya ang pang-ibabang labi bago niya binuksan ang pinto.

Naiwas pa niya ang kaniyang tingin dito. At batid niyang pulang-pula ang mukha niya sa nararamdaman.

Kinapitan siya nito sa mga kamay at hinila palapit dito. Hinawakan siya nito sa mukha at inangat iyon dahilan para mag-tama ang titig nilang dalawa.

“No need to feel shy. We mean it. That kissed we mean it, Liam.”

Napatango-tango na lang siya.

“So let’s go? Let’s swim?”

Umalis siya at nag-tungo sa cabinet. May kinuha siya sa loob niyon bago siyang muling humarap sa binata.

Inabot niya ito sa binata.

“What’s this?” He asked.

“I don’t want other’s to see your body. So you wear this.”

Rumehistro ang ngiti sa mga labi nito. “You’re possessive towards me, my prince.” He said while smiling sweet at him.

Kinuha na lang niya ang damit nito at inalalayan niya itong masuot ang damit. Nang masuot niya ang damit nito ay napatingin naman siya sa baba nito.

“And you should wear this too.”

Tiningnan lang naman nito ang hawak-hawak niya.

“I’m wearing boxer now, Liam. Bakit kailangan mag-suot pa ako ng isa.”

“Fit kasi sa’yo ’yan eh. That’s too showy, Ken. This is one is not. Hindi bumabakat ’yung ano mo.”

Nakita naman niya ang sumilay na ngiti sa mga labi nito. Sabay ginulo nito ang buhok niya. “You’re really possessive towards me, Liam. You don’t even want to see other’s my bulging co—”

Hindi na niya ipinatuloy ang iba pa nitong sasabihin. Tinakpan na niya ang bibig nito.

“Don’t say it. Let’s go.”

Hinawakan niya ang binata at hinila niya ito hanggang sa makalabas sila ng silid…

To be continued…

CHAPTER 48

Chapter 48

       HABANG naglalakad. Naka-salubong nina Liam at Ken ang babaeng pinagseselosan niya.

“Good morning, sir Ken, sir Liam.” Nakangiting pagbati pa nito. “If you need anything, just find me.” She said then she walked out.

Nandilim kaagad ang kaniyang paningin sa dalaga. Kung maka-ngiti kasi ay animo’y abot langit. Damn.

“Iyon ba ang babaeng pinag-seselosan mo?” Bigla ay tanong ni Ken sa kaniya.

“Yes, i mean no. I’m not jealous, Ken. Naiinis lang talaga ako sa kaniya.” Aniya.

“Not jealous, huh? Look at your face. You looked like ready to kill.” Ken teased him then he faced him. “Stop being jealous, Liam. We have no relationship. We are just boss and employee. Nothing more. Kung gusto mo nga tanggalin ko siya sa trabaho para wala kanang pagselosan eh.”

“Kaya mo?” Animo’y may panghahamon ang kaniyang boses.

“Yes, then i’ll do it now.” Tumalikod ito at akmang gagawin nga nito ang sinasabi ngunit agad naman niyang pinigilan.

“I believe in you now. No need to fired her.” He said. “You just stay away with her, with anyone. Stay away with them, just stay with me.” He maybe sounds demanding but who cares? He was just being possessive.

“I’ll stay away to anyone. Don’t worry my friend.” He said then he messed up his hair.

Agad naman siyang nag-pout at inayos niya ang nagulong buhok.

Nakita niya ang sumilay na ngiti sa mga labi nito. “You’re back. Back to being, Liam again. The adorable, Liam i dore so much.” Seryosong banggit nito.

Ngumiti naman siya. “I did never changed, Ken. I’m always, Liam your student.”

“And my prince, my lover.” Sansala pa nito sa iba pa niyang sasabihin.

Bumaba naman ang tingin nito sa kaniyang mga paa bago siya muling tiningnan. “How’s your sole feet?”

Ngumiti siya upang mawala na ang pag-aalala nito sa kaniya. “Don’t worry. It’s fine now, and it all thanks to you.”

Ngumiti naman ito pabalik sa kaniya. “No need to thank me. I’m happy to do it.” Ken said. “So, do you want to go for a swim?”

“Yes, but let’s find Nate and Drei first then Let’s swim together.” He suggested.

Sabay silang nag-simulang bumalik sa loob ng hotel hanggang sa makarating sila sa silid ng dalawa.

Kumatok siya doon, at doon din naman ay pinag-buksan sila ng pinto ni Nate. Ang makahulugan nitong mga mata ay nasa kaniya. Na animo’y may gustong sabihin. Na nahuhulaan niya kung ano. Siguro itatanong nito ’yung mga nakita ng mga ito kanina.

“Do you want to go with us? Bound together?” He suggested.

Tumingin naman si Nate kay Ken bago nito muling binaling ang tingin sa kaniya. “It’s okay, for us to join you?” Maka-hulugan pa nitong tanong.

“Of course, you can join.” Ken answered. “And what you have seen earlier was true. Liam and i, we are in a relationship.”

Humulma ang ngiti sa mga labi ni Nate, habang malalim ang pakahulugan nitong tumingin sa kaniya.

Siya naman ay agad nag-iwas ng tingin, animo’y nahihiya sa inamin ng binata.

Are they really in a relationship? Did he mean it? Or just playing around?

“So do you want to join?” Ken asked again.

“We’ll follow you.”

After that, they started walking again going to the sea. Doon sila magkikita ng kaniyang mga kaibigan.

“Ken.” Mahina niyang banggit sa pangalan nito dahilan para lumingon sa kaniya ang binata. “What you said earlier. Do you mean it? That we’re now in a relationship?”

Humarap naman sa kaniya ang binata at malawak na ngumiti. “Aren’t we?” He asked back.

“Just answer me.” He said while pouting.

“Yes, Liam. We are in a relationship, unless you don’t want.”

Nag-simula na siyang maglakad habang naka-tungo ang kaniyang ulo. Tinatago ang ngiting sumilay sa kaniyang mga labi. “Who says i don’t want it.” He said then he walked a little bit faster.

Naramdaman naman niyang sumunod ang binata sa kaniya.

Kinapa pa niya ang kaniyang dibdib sa sobrang lakas ng pag-tibok ng kaniyang puso. Grabe ang kilig na nanararamdaman niya ngayon.

“So you want it. We’re in a relationship now, are we?”

“Yes, Ken.” Kagat labi pa niyang sabi.

Humarap naman sa kaniya si Ken at nagulat na lang siya sa sunod nitong ginawa.

Ken captured his lips and they started kissing.

Namataan pa ng mga mata niya ’yung babaeng pinagseselosan niya, sa halip na pigilan niya ang binata sa pag-halik sa kaniya, ay niyapos pa niya ito sa leeg at siniil ito ng mas mainit pang halik.

Nakita naman niya ng gulat pa ang babae ngunit agad ding nagbaba ng tingin at umalis sa gawi nila. Hindi niya maiwasan ang maingiti ang kaniyang mga labi.

Ang pagpapakita niya ng paghalik niya sa binata sa babaeng iyon ay isang pahiwatig na magkarelasyon na silang dalawa. Na kung may balak man itong agawin si Ken sa kaniya, magkakamatayan muna sila.

Tumagal ng mga ilang sandali ang halik na iyon bago naghiwalay ang kanilang mga labi. Unti-unti nilang iminulat ang mga mata. Nag-tama ang tingin nilang dalawa bago humulma ang ngiti sa kanilang mga labi.

“I like your lips, i like you kissed me.” Mahinang sabi ni Ken sa kaniya.

Nakagat naman niya ang pang-ibabang labi bago nag-iwas ng tingin. Hinawakan niya ang binata sa mga kamay at hinila na ito. “Let’s go, i’m ready to swim.” He said changing the topic.

Napapangiti na lang si Ken sa mga nangyayare ngayong araw na ito. Pakiramdam niya ang taba taba ng puso niya. At hindi man niya aminin, hindi man ito pamilyar sa kaniya ngunit pakiramdam niya ay kinikilig siya.

Like the fuck! He never fucking felt this kind of feelings before but now! Damn it! This is how it feels like, to love someone? God his heart do really beat so fast. Damn it!

They are now here, at the see. The sun fine, just calm like how see calmed.

Perfert for both of them to enjoy their swimming.

Naka-upo si Liam sa buhanginan, naaabot ng tubig alat ang kaniyang mapupiting mga paa. Ganun din naman si Ken, kasama niya itong naka-upo habang hinihintay nila ang pagdating ng dalawa.

Mga ilang minuto pa ang lumipas ay dumating na rin ang kanilang hinihintay. Tanging beach short lang ang suot ng mga ito at sunglasses. May dala ding bola ng pang beach volleyball si Drei habang naka-ngiting papalapit sa kanila.

“Do you want to play volleyball? Before swimming?” Drei asked them.

Actually he don’t know how to play it. He didn’t enjoy much of his childhood. Naalala niya matapos ang masamang nangyare sa kaniya.

Kung hindi sa kama ay palagi siyang nasa graden ng bahay nila. Tulala habang malalim ang iniisip.

Isang araw naka-gising siya, masigla at animo’y wala na ang lahat. Bigla-bigla na lang ay hindi na niya naalalang minsan may nangyareng ganun sa kaniya.

Tapos ngayon bumalik muli iyon sa kaniyang alaala. Muling ipinaalala sa kaniya ng kahapon ang mga memoryang tila isang lintang mahigpit ang kapit sa kaniyang isip.

Naipilig na lang niya ang ulo sa pag-iisip bago niya binalingan si Drei. “I’m sorry guys, i can’t join you. I don’t how to play it either.”

Pipihit na sana siya patalikod ng hawakan siya ni Ken sa mga kamay. Humarap siya dito at nakita niya ang ngiti sa mga labi nito.

“I’ll teach you how.” He said.

Saglit na tumitig naman siya dito bago niya tinanggap ang alok nito.

A moment later, after teaching for maybe half an hour. He can now able to play volleyball. Not so good at, but he can.

They started playing. Couple to couple much. Him and Ken vz. Nate and Drei, the volleyball master he think.

They started playing. The ball was on Nate and Drei side. The server was Drei.

Nakakamangha lang dahil ng pumalo na ito sadyang malakas ngunit pasok. Damn it.

Mas naka-tuon tuloy sa kaniya ang atensyon kung paano maglaro si Drei.

That serve was recieved by Ken and as his teammates he immediately bounce the ball using his hands.

And it was a good serve, tumalon sa ere si Ken at hinampas ang bola upang mapunta iyon sa gawi nina Nate.

Kagat-kagat niya ang pang-ibabang labi dahil sa lakas ng pagkakahampas nito pero ganun pa man ay talagang pumasok iyon, ’yun nga lang masyadong alerto ang dalawa.

Sinalo ni Nate ang malakas na pagkaka-palo ni Ken sa bola, sinegundahan naman iyon ni Drei. Tumalon si Nate sa ere at malakas niyang hinampas ang bola sa gawi nila. Sa gawi niya..

Mabilis niyang inwasan ang bola imbis na saluhin iyon tulad ng nasabi sa laro. Nagpadala siya sa takot, masyado kasing malakas ang bigay sa kaniya.

Hindi niya namalayan na pumunta na pala si Ken sa gawi niya at sinalo ang bola.

“Kayo na lang ang mag-laro panonoorin ko na lang kayo.” Aniya at umupo na lang sa isang tabi.

Ken vz. Nate and Drie ang naging laban. Bakit kasi bigla-bigla ay naging intense ang laban, pwede namang hindi. Edi sana hindi siya umayaw. Hmpp.

Ganun pa man ay maligaya niyang pinanood ang kaniyang nobyo habang magaling at maliksi itong nakikipag-laban sa dalawa. Nang mapagod ay tumigil na rin ang mga iyon at nag-tungo iyon sa gawi nila.

“That’s a good game. You’re good at playing volleyball sir.” Papuri ni Nate.

“Yeah,” segunda naman ni Drei.

Tumayo naman siya at lumapit sa binata. “You’re good, Ken.”

Niyapos niya ito at pinunasan ng palad niya ang pawis sa noo nito.

Mahigit kalahating minuto silang nag-pahinga. Bago nila naisipang sumuong sa dagat.

“Let’s ride, speed boat?” Turo niya sa speed boat na sinakyan nila noon ng magpunta sila dito.

Nagkayayaan sila at napag-isipang paandarin ang speed boat. Si Nate at si Drei ang magkasama, habang si Ken naman at siya sa isang speed boat.

Si Ken ang nasa unahan upang paandarin ang speed boat, siya naman ay nasa likod nito.

“Ready?” He asked.

“Game.”

Sinimulan na nitong patakbuhin ang speed boat.

“Woah!” Hiyaw niya habang pabilis iyon ng pabilis. Pahigpit naman ng pahigpit ang ginawa niyang pagkakayakap sa binata.

Damang-dama niya ang matitigas nitong tiyan..ang abs nito.

“This is so great. Woah!” Paulit-ulit pa niyang hiyaw habang ang pag-ngiti ay hindi na nagawang maka-alis sa kaniyang mga labi. “I love this. I love this.” Aniya at mas hinigpitan pa ang pagkakayakap sa binata.

Napuno ng kasiyahan ang kaniyang puso. Sobrang siya niya. Sobrang gaan ng pakiramdam niya.

“I’m so happy!” Pasigaw niyang sabi at sinegundahan ng pagtawa.

Nagbabasaan kasi si Ken at si Drei gamit ang tilamsik ng tubig dulot ng speed boat.

Mga lokong ito, pati tuloy silang dalawa ni Nate ay walang nagawa kundi iiwas ang mukha nilang matalsikan ng tubig alat.

Halos ligaya ang kanilang naramdaman. Kaya matapos ang pagsakay nila sa speed boat ay narito sila naka-lubog sa tubig, binababad ang kani-kanilang sarili.

Nakayakap ito sa likod niya habang ang mukha nito ay nasa balikat niya.

Binasa niya ng tubig ang mukha ni Ken dahilan para mapapikit ito. Mabilis niyang tinanggal ang pagkakayapos nito at tatawa-tawang mabilis na lumayo sa gawi nito.

Paglingon niya sa kaniyang likod ay nawala na ang binata. Tanging si Nate at si Drei na lang ang kaniyang nakikita malayo sa gawi niya.

Ipinaikot pa niya ang kaniyang tingin sa paligid, ngunit talagang hindi niya ito makita.

Maya-maya pa ay nagulat na lang siya ng may umutlaw sa kaniyang harapan. Sinwelyo ng braso nito ang kaniyang katawan upang hindi siya makagalaw.

Napangiti na lang siya ng mapagtantong si Ken iyon.

“You can get away from me now.” Anito pagkatapos ay dumukwang at siniil ng mainit nitong mga labi ang kaniyang mga labi na mabilis naman niyang tinugon.

Ngayon palang ay ramdam na ramdam na niya ang init ng pagmamahal nito. Sobrang sarap pala sa pakiramdam magmahal at mahalin pabalik. Sana lang ay hindi na ito mag-tapos, at hanggang dulo ay maranasan niya ang ganito…

To be continued…

CHAPTER 49

Chapter 49

          SUMAPIT ang gabi. Lubog ang araw. Tahimik at payapa ang dagat. Malamyos ang bawat hampas ng hangin sa kanilang katawan.

Narito sila sa dalampasigan habang pinagigitnaan nila ang sinindihan nilang apoy.

Si Ken at si Drei ang nag-aayos ng tent na paghihigaan nila. Si Ken at siya ang magiging mag-katabi sa isang tent. Samantalang si Nate naman at si Drei ang magkatabi sa isa.

Medyo magkalayo lang ang tent nila sa isa’t isa.

“It feels warm.” Aniya habang ibinababad niya ang kaniyang palad sa init na dulot ng apoy. Ganun din naman si Nate ang ginawa ni Nate.

“It really felt warm. I’m happy to have this night together with you, Liam.” Ani Nate.

“Same here.” Ngumiti siya at biglang naisip ang dati pa niya balak itanong sa binata. “Are you and Drei in a relationship?” Tanong niya.

Saglit na hindi naka-imik si Nate, nakatingin lang ito sa apoy habang ang ngiti ay bakas sa mga labi nito. Mukhang hindi na niya kailangan ng sagot. Makita palang ang mukha ng kaibigan na ganito ay alam na niya kung anong sagot nito.

“I and Nate, we’re in a relationship, since the biggining.” Sabi ni Drei na natapos na sa pag-aayos ng tent na paghihigaan ng mga ito. Umupo ito sa tabi ni Nate paharap sa kaniya.

Napangiti na lang siya sa sagot ng binata. “Good luck to the both of you, my friend. I’m happy to for you “ He said.

Naramdaman naman niyang nilagyan siya ng jacket ni Ken bago ito umupo sa tabi niya. Tiningnan niya ito bago siya matamis na ngumiti.

“Same for the both of you two, Liam. You’re finally together with our heartless professor.” Nate said.

Napangiti naman siya at niyakap ang braso ng kaniyang nobyo. “Thank you.” Aniya sa mga kaibigan matapos makabaling doon.

Tumagal ng mga ilang oras ang kanilang naging usapan. Habang nagpapa-init sila sa gabing kay lamig, dulot ng apoy sa kanilang harapan.

Matapos iyon ay napag-pasiyahan na ng dalawang kaibigan niyang si Nate at Drei na matulog, kaya nagpaalam na ang dalawa sa kanila.

Sila naman ay naiwan doon, habang pinapatibay ang apoy sa kanilang harapan. Nilalagyan iyon ng kahoy nj Ken upang manatili ang apoy.

Sumandal siya sa balikat ng binata at ipinikit ng may ngiti sa mga labi ang kaniyang mga mata. He opened his eyes and looked at the sky. Directly to the cresent moon. Shiney and beautiful.

“Akala ko hindi ko na muling mapapanood ang buwan sa gabi kasama ka dito sa dagat.” Turan niya.

Naramdaman niyang yumakap sa kaniya ang nobyo at tumingin din ito sa itaas. “As i promised, Liam and i don’t break my promise.”

Ipinikit niya ang mga mata at dinama ang malamyos na hangin na tumatama sa kaniyang mukha bago niya iyon muling iminulat.

“I love you, Ken. I really do.” Sabi niya matapos mabalingan ang binata.

Ngumiti naman ang matatamis nitong labi sa kaniya. Maging ang mga mata nito ay nangungusap. “I love you more.” He said then after that their faces slowly coming closer to each other. ’Till Ken’s lips captured his.

Tumagal ng ilang minuto ang halik na iyon bago muling niya pinutol at muling isinandal ang ulo sa balikat ng binata.

Pinanood nila ang buwan hanggang sa sila’y mag sawa at napag-pasiyahan na nilang matulog.

Pumasok silang dalawa sa tent at isinara iyon. Malaki ang tent kasiya silang dalawa.

Humiga na siya samantalang si Ken naman ay hinubad ang damit nito maging ang suot na pantalon.

“What are you doing?” Namimilog na matang tanong niya dito.

Ken just chucked and he continue removing his pants. After that he looked at him smiling. “Don’t worry, i won’t do anything to you. I’m removing my clothes because i’m more comfortable in sleeping with only boxer.” Anito at humiga na rin sa tabi niya.

Pwede mo naman gawin, kahit anong gusto mong gawin sa’kin. Turan ng kabilang panig ng kaniyang isip. Agad niya itong pinilig at pinag-sabihan ang sarili.

Ipinikit na lang niya ang kaniyang mga mata at nag-kunwaring natutulog.

Ramdam niya ang mararahas na buntong hininga ng binata. Habang siya naman ay pinipigilan ang kaniyang puso sa ubod bilis na tibok nito. Kinalma niya iyon.

Ilang beses na kaya niya nakasamang matulog ito sa iisang bahay? Maraming beses na, pero hanggang ngayon hindi parin nagagawang mapanatag ang kaniyang puso sa bilis ng pag-tibok nito.

“Ahhhh—ohhhhh, God, Nate.” Ungol na narinig niya.

“Lower down your voice, Drei. They might here us.” Paungol na saway ni Nate.

Awtomatiko niyang naimulat ang kaniyang mga mata. Dahil nga kaharap niya ang nobyo ay nag-tama ang kanilang mga titig. Batid niyang narinig din ng nobyo niya ang ungolan ng dalawa sa kabilang tent.

God!

Mabilis niyang naiwas ang tingin sa binata. Siya na ang nakakaramdam ng hiya para sa kaniya mga kaibigan na pati sa loob ng tent ay naglalaro ng apoy.

“Ohhhh—i’m cumming Nate. Ohhh—fuck!”

Parang gusto tuloy niyang mawala na lang dito sa loob ng tent. Maging bula at mag-laho. Batid niyang pulang-pula na ang mukha niya sa hiyang nararamdaman niya ngayon.

Naalala tuloy niya ’yung minsan na narinig din niyang nagtatalik ang dalawa niyang kaibigan. Napaisip na lang siya na sana ay narito si Ken sa tabi niya. Ngunit ngayon na sa padalawang beses ay narinig na naman niyang nagtatalik ang dalawa niyang kaibigan. At pinagbigyan ang kaniyang hiling na makasama si Ken, parang hindi yata niya kaya.

Gusto na lang niyang bawiin ang hiniling niya. Sobrang nakakaramdam talaga siya ng matinding hiya. Sobra-sobra.

“Just pretend you didn’t hear it.” Ani Ken na niyapos siya at hinapit siya papalapit dito.

Ang mukha niya ay nasa dibdib ng nobyo, ramdam na ramdam niya ang init ng katawan nitong nagsisilbing init sa gabing malamig.

Hindi nakatakas sa kaniyang pandinig ang mabilis na pintig ng puso nito. Sumasabay sa bilis ng pintig ng kaniyang puso.

Napalunok na lang siya ng muling marinig ang ungol ng dalawa, ngunit ngayon ay mas malakas na ito kaysa kanina.

Kaya ba niyang hindi na lang pansinin ang mga napapakinggan? At magkunwaring hindi niya naririnig? Damn it! Every passing minutes, the sounds of moaning and groaning became louder and louder.

Aksidenteng naigalaw niya ang kaniyang binti. At nagulat na lamang siya ng maramdaman niya ang pagkalalaki ni Ken na tigas na tigas.

Awtomatikong kinalas niya ang pagkakayakap nito. “You’re thing.” Gulat niyang turan habang namimilog pa ang kaniyang mga mata.

“Don’t mind it, Liam. It’s nothing.” Ani Ken na animo’y nahihiya ang itsura.

Nawala ang gulat sa kaniyang mga mata at napalitan iyon ng may panunudyong ngiti. “Gusto mo bang gayahin na’ten sila?” Kinapalan na niya ang mukhang panunudyo sa binata.

Matiim naman itong tumitig sa kaniyang mga mata na tumagal ng ilang minuto. Kita niya rin ang pag-lunok na ginawa nito. “Are you serious?” He asked breathing hard.

Mas lalo tuloy siyang ginanahan na tudyuin pa ang binata.

Tumaas ang kaniyang kamay at sinapo niya ang mukha nito. Nakatingin lang siya ng matiim sa binata tulad ng pag-titig na ginagawa nito sa kaniya.

Pinag-lakbay niya ang isang daliri hanggang marating nito ang mga labi ng binata. Bumaba ang kaniyang tingin sa mapupulang nitong labi. “I like this lips of yours.”

Ramdam niya ang mainit nitong hininga na tumatama sa kaniyang daliri. Napalunok siya at muling binaba ang daliri at naglakbay. Hanggang sa marating niya ang matitipuno nitong dibdib.

He circled his finger on Ken’s nipple and whispered. “So delectable to taste.” Panunudyo pa niya.

Kitang-kita niya ang namumuong pagnanasa sa mga mata ng nobyo niya. Halatang nagpipigil lang iyon. Ramdam din niya ang mabibilis at malalakas nitong pag-hinga. At ang sunod-sunod na pag-lunok.

Mas lalong ginaganahan siyang tudyuin pa ito.

Ibinaba niya ang mga daliri at inilapat iyon sa abs ng binata. Ramdam na ramdam niya ang init ng katawan nito. “So hot.” He whispered making his voice sounds seducing. He bite his lips at the same time, to continue the play.

Nang akmang ibaba niya ang daliri ay nagsalita ang binata. “If you touch my cock again, i won’t let you scape. I’ll do whatever i want.” He said breathing hard.

Sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi at walang pasabi-sabing dinakma niya ang pagkalalaki nitong naghuhumindik sa haba at laki. Nakita niya ang gulat sa bakas ng mukha ni Ken at ang purong pagnanasa sa mga mata nito.

Inilapit niya ang kaniyang mukha sa binata. “Then do anything with me. I’m happy for it.” He said then he captured Ken’s lips while gently massaging his cock covered with his boxer.

Ipinikit niya ang kaniyang mga mata sa ligayang pag-tugon ng halik ng binata sa mga halik niya. Kung kanina ang gusto lang niya ay tudyuin ito, ngunit ngayon gusto na niyang maramdaman ito.

Ipinalibot niya ang kaniyang palad sa boxer nitong suot. Dinadama niya ang kahabaan ng binata na bumubukol sa suot nitong boxer.

“God, your hard and big, Ken. I like it.” Aniya matapos maputol ang halik.

Tumingin naman sa kaniya ang binata ng matiim at puno ng pagnanasa. “Then i wont stop myself.” Anito at puno ng pagnanasang hinalikan niya ang mga labi ng binata.

Naging malalim ang paghahalikan nilang dalawa. Ang mga dila nila ay naglalaban sa isa’t isa.

Hindi na ni Ken kayang pigilan ang kaniyang sarili. Gagawin niya kung anong nais niya ngayong araw na ito.

Mabilis niyang hinubad ang damit ng binata at kinubabawan ito. Matiim niya itong tinitigan bago sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi.

Agad niya itong hinalikan, mainit, masarap at puno ng pagnanasa. Tumagal ang halik ng ilang minuto bago niya pinutol. Pinagapang niya ang mga halik pataas hanggang marating niya ang tainga nito.

“Massaged my cock, my prince.” Utos niya dito.

“Yes, my king.” Tugon naman nito at mabilis na sinapo ang kaniyang pagkalalaki.

Mumunting ungol ang kamula sa kaniyang mga labi. Pinatigil niya ang nobyo sa ginagawa habang bumaba naman siya ng bahagya.

Hinalikan niya ang leeg ng binata at nag-iiwan ng marka doon.

Hindi mapigilan ni Liam ang kiliting dulot ng ginagawa nito, pero habang tumatagal nagiging iba ang kaniyang pakiramdam. Nawawala ang kiliti at napapalitan iyon ng sarap.

Napalunok siya habang naka-pikit ang kaniyang mga mata. Tuluyang bumaba ang mga halik ng nobyo biya hanggang marating nito ang kabilang dibdib niya.

Matapos ang matiim nitong pag-titig sa dibdib niya, ay tila isang uhaw na hayop na mabilis nitong sinunggaban ang kaniyang dibdib.

Ramdam niya ang mainit nitong bibig sa kaniyang utong, at ang kumikilwal nitong dila na ipinapalibot sa gilid ng kaniyang utong.

“Ahhhh…” Hindi niya napigilan ang mahinang ungol na kumawala sa kaniyang mga labi. “God.”

Nagpatuloy ang binata sa pagdila at pagsipsip ng kaniyang utong. Ramdam na ramdam niya ang init na dulot niyon at ang kakaibang sarap na lumulukob sa kaniyang kaibuturan.

“Ohhhhh…Ken, my king.” He moaned in pleasure.

Maya-maya pa ay ang kabilang utong naman niya ang pinaligaya nito. Awtomatikong napasambunot pa siya sa buhok nito at mas diniginan niya ang pagkakalapat ng bibig nito sa utong niya.

“So pink, so mouth watering, so delectable, my prince.” He said then he licked, sucked, licked and licked and licked some more.

Hindi ito tumigil sa ginagawa. Tanging pagbaling-baling na lang ng kaniyang ulo sa ibat-ibang direksyon ang nagagawa niya sa sarap na dulot niyon.

Ilang minuto pa ang tumagal bago ito tumigil. Mabilis nitong hinubad ang natitira niyang saplot hanggang sa wala ng tumatabon sa kaselanan niya. At ito naman ang sunod na nag-hubad. Hinubad nito ang boxer na suot dahilan para makawala doon ang naghuhumindik sa haba at laki nitong pagkalalaki, ang maliit na ilaw ng tent ang nagsisilbing liwanag sa loob upang makita niya kung gaano kalaki ang pagkalalaki ng binata. Mamula-mula din ang dulo niyon.

Ngunit ganon paman, kahit may ilaw sa loob ay masyadong makapal ang tent upang makita ang ginagawa nila sa loob. Ngunit iyon ang inaalala niya.

Pomusisyon ang binata s naka-bukaka niyang mga hita. Matiim ang bawat titig nito sa kaniya at puno ng pagnanasa. Nang sandaling igigiya na nito papasok ang pagkalalaki ay agad niya itong itinulak palayo.

A flash of memory appeared on his mind. Again. And again!

Tinakpan niya ng kumot ang kaniyang katawan at tumalikod dito. Tahimik na pumatak ang luha sa kaniyang mga mata.

“Liam, what’s wrong?” Nag-aalalang tanong ng binata.

Pinunasan niya ang mga luha sa mata at hinarap niya ito. “I’m sorry, Ken. I can’t do it right now. Please understand me.” May pangungusap na sabi niya.

Ngumiti naman ang binata sa kaniya at hinalikan siya nito sa noo. “I understand. Handa akong maghintay hanggang sa ikaw na ang mag-sabing handa kana. Maghihintay ako, prinsipe ko.” Anito.

Ngumiti naman siya ng puno ng galak at kontento, niyapos niya si Ken ng mahigpit. “Thank you.” Mas lalo pa niyang sinubsob ang mukha sa matitipuno nitong dibdib. “Thank you for understanding.” Aniya habang mahinang humihikbi…

To be continued…

CHAPTER 50

Chapter 50

         MGA ILANG araw pa ang lumipas na pamamalagi ni Liam at ng kaniyang nobyo sa resort na pagmamay-ari nito. Samantalang si Nate at si Drei naman ay nagpaalam na ang dalawa. Umalis na ang mga ito dahil nakikita naman daw ng mga ito na mabuti na ang pakiramdam niya. O baka gustong kaging malaya pa ang mga iyon.

Kung tutuusin ay talagang ayos na ang pakiramdam niya. Simula ng makatabi niya si Liam sa pagtutulog tuwing gabi at kayakap ito, hindi na niya nararamdaman ang pag-iisa. Hindi na niya napapanaginipan ang mga nakaraang nangyare, at hindi na rin siya madalas matakot. Iyon ay salamat sa kaniyang nobyo. Salamat lahat kay Ken.

Palubog na ang araw. Narito siya sa loob ng silid ng hotel matapos niyang maligo. Hinanap ng kaniyang mga mata ang nobyo ngunit wala iyon sa loob.

Nagkibit balikat na lang siya at nag-tungo sa cabinet at doon ay nag-bihis. Simple lang ang suot niya. Beach polo na tinernuhan ng beach short.

Naka-upo siya sa sofa habang hinihintay niyang dumating ang nobyo niya. Ngunit ilang oras pa ang kaniyang ginawang paghihintay ngunit hindi niya ito makita. Hanggang sa marinig niyang ang tunog ng kaniyang telepono.

“Hey, Ken.” Aniya matapos masagot ang tawag.

“Punta ka dito sa dalampasigan.” Anito matapos ay pinatay na ang tawag.

Kunot na napatingin naman siya sa screen ng telepono niya. Ganun pa man ay tumayo na lang siya at dumiretso sa pinto pagkatapos ay lumabas.

Narito na siya sa dalampasigan. Inilingon-lingon pa niya ang kaniyang paningin sa lugar ngunit tanging magagandang ilaw lang ang kaniyang nakikita.

Out of curiousity. He step forward and follow the light on the sand. Quickly stepping his feet.

Ilang hakbang pa ang ginawa niya hanggang marating na niya ang magandang kubo na puno ng samu’t saring mga ilaw. Tanaw niya ang lamesa na may dalawang bangko. At ang mga palamuting kumikinang sa gabi.

It was a beautiful view so ramantic.

Mabagal na inihakbang niya ang kaniyang mga paa palapit doon. Ang kaniyang paningin ay labis na pinupuri ang magandang pagkakadisenyo ng lugar.

Who made this?

Narating niya ang kubo. Sobrang ganda talaga. Ngunit bigla niyang naisip na may surpresahang magaganap dito. Kaya mabilis siyang tumalikod at humakbang paalis.

Baka maging sagabal pa siya sa surpresa.

“Liam.” Napahinto siya sa paglalakad ng marinig niya ang boses sa likod niya. Ang pamilyar na boses na kilalang-kilala niya. Ang boses ng nobyo niya.

Nang makalingon siya ay tumama ang kaniyang pangin sa binata. Sa nobyo niya, kay Ken.

Simple lang ang suot nito. Ngunit naging taglay talaga nito ang kagwapuhan.

Ken violet deadly but dazzling eyes met with his tantalizing argentine eyes. Ken lips sweetly playing in his mouth. It was a beautiful smile he ever seen.

“Come here, Liam.” He said sincere can feel in his words.

Unti-unti niyang inihakbang ang kaniyang mga paa hindi iniiwas ang kaniyang tingin sa nobyo niya.

He gulped when he reached Ken.

“Hey, you came right exactly on time.” Ken said with a playful smile.

He frowned. “What’s happening.”

A sweet chuckled appeared on Ken’s lips. “I made this place for us. Romantic, isn’t it?”

“It was romantic indeed, but why? Wala akong maisip na okasyon para dito.”

“Dapat ba palaging may okasyon, i just want us to have a date. Here. My surprise.” Ken hold his smooth hand. “Come-on, take a seat and dine in.” He continued allowing him to sit.

Hindi niya magawang makapag-salita. Basta umupo na lang siya habang ang ngiti ay umukit sa kaniyang mga labi.

Maya-maya pa ay may dumating na mga lalaki. Inilahad ng mga iyon ang masasarap na pagkain na ngayon lang niya nakita. Unang tingin batid niyang kaya niya itong ubusin dahil lahat masarap sa kaniyang paningin.

Matapos ay umalis na ang mga lalaki.

“Walang babaeng mag-se-serve ngayong gabi sa’ten. Because i want this night to be perfect. Ayoko nagseselos ka sa mga babaeng hindi ko naman gusto.” Hinagilap nito ang kamay niya at seryosong pinaka-titigan ang kaniyang mga mata. “Now matter how pretty or handsome they are. I just only have one person deeply engraved in my heart.” Dumukwang ito at hinalikan ang kaniyang mga kamay. “And it was you, my prince.”

Naibaba niya ang kaniyang tingin upang itago ang kilig na nararamdaman niya. Ang bugso ng saya dito sa loob ng kaniyang dibdib. Sobrang saya nitong nararamdaman niya. Halos—sobra-sobra pa.

Binitiwan na nito ang kaniyang kamay. Kinuha nito ang bangko at inilagay sa tabi niya. Pagkatapos ay umupo na iyon.

“Eat because tonight. I’m going to feed like we usually do.”

Sobrang taba at animo’y kiniliti ang kaniyang puso sa pagiging malambing nito sa kaniya.

Lumipas ang minuto. Nagsimula na siya nitong subuan. ’Yung parati nitong ginagawa. Maging ito naman ay sinusubuan na rin niya. Para silang mga batang sinusubuan ang isa’t isa.

Tila ibong naglalambingan at pinapainit ang gabing kay lamig.

Matapos kumain ay tumayo na siya. Bahagya pa siyang nagulat ng maramdaman niyang hinawakan nito ang kamay niya. Pagkatapos ay lumuhod ang isang paa nito na animo’y isang lalaking umaalok ng kasal sa nobya nito.

“Since the day, you crashed into me. You even shouted on me. You’ve been so stupid, brainless, slow poke, clingy, and so talkative. Until we’ve been professor and student. Doon ko na realize na mahal na pala kita. Mahal kita at patuloy kitang mamahalin.” May kung anong bagay ang inilabas nito sa likod. At binuksan. Isang singsing na pinalilibutan ng itim na dyamante. Kung pagmamasdan ay talagang napakaganda at sobrang mamahalin niyon. “I give you this ring as a sign of my love deepest love for you. Liam, i want us to be officially with no doubts, will you be my prince forever? Will you be my boyfriend?” Ken asked sincerely.

Saglit siyang natahimik at tanging ang nakakabinging tibok ng kaniyang puso ang mapapakinggan.

“Di’ba boyfriend na kita? Why are you asking for it? Again?” Ang tanging nasabi na lang niya.

“I just want to here it again. And i just want you to wear this ring para wala ng ibang lalaki man o babae ang magtangkang agawin kapa sa’kin. Because when you wear this ring, it’s mean your mine and mine alone. I don’t want to share.”

Inilalayan niya ang binata patayo. “Then if that’s the case. Help me wear it.” He said while smiling nonstop.

Nakita niya ang sumilay na ngiti sa mga labi ng binata. Ang ngiti ng labis na kasiyahan. ’Yung ngiti na hindi lang sa labi nito makikita, kundi makikita iyon maging sa mga mata nito.

Ken was so happy. Like the fuck! Fuck this!

Para siyang may sira sa tuktok na hindi mapigilan ang mapangiti. At ang mga luhang nangingilid sa kaniyang mga mata. Hindi niya iyon hinayaang pumatak kaya agad niyang pinunasan.

Like fuck! He cried just for this? Fuck it! Fuck!

“Fuck, Liam.” Ang tanging nabanggit na lang niya habang isinusuot niya ang singsing sa binata. “Fuck.” Tumingin siya sa binata habang ang mga luha ay muling nangilid sa kaniyang mga labi.

“Ken…?” Mahinang banggit nito.

Agad niyang pinunasan ang luha sa kaniyang mga mata.

“You’re crying?” Patanong nito sabi.

Iniwas niya ang tingin at muling pinunasan ang mga luhang muling babagsak sa kaniyang mga mata. Fuck! Why am i so emotional?

“I’m just very happy, Liam. Very happy to be with you.”

Sinapo ni Liam ang mukha niya at ngiting pinagdikit nito ang mga labi bago pinunasan ang mga luha sa gilid ng kaniyang mga mata.

“I’m happy too.” He said then he kissed Liam lips passionaite and full of gentle.

Ilang minuto lang bago natapos ang halik. Niyakap nila ang isa’t isa ng may buong higpit.

Ilang oras pa ang lumipas ng mapagpasiyahan nilang dalawa ng nobyo niya na bumalik na sa loob ng hotel.

Nang makapasok silang dalawa ni Ken at maisarado nito ang pinto. Humarap ito sa kaniya. Agad niyang hinakbang ang pagitan nilang dalawa. Sinapo niya ang pisngi ng binata at walang pasabi-sabi niyang hinalikan ito ng puno ng ligaya’t pagmamahal.

Nagulat man si Ken sa ginawa ng nobyo niya ay hindi na lang siya umimik. Sahalip ay agad niyang tinugon ang mga halik nito sa kaniya ng buong puso. Akala niya ay simpleng halik lang ito, pero niyakap ni Liam ang kaniyang leeg at mas lalo pa nitong pinalalim ang halik. Pinasok nito ang dila sa loob ng bibig niya at doon naglaban ang mga labi nila sa isa’t isa.

Ito ang pumutol ng kanilang halik tsaka nito hinubad ang kaniyang damit, maging ang damit din nito ay kusa nitong hinubad. Ngayon pareho na silang walang pang-itaas.

Mabilis nitong sinakop ang kaniyang mga labi na agad naman niyang tinugon. So naughty. Ang tanging nabulalas na lang ng kaniyang isip.

Nalaman na lang nila na narito na pala sila sa kama. Nakakubabaw siya dito habang patuloy lang ang paghahalikan nilang dalawa.

Bumaba ang mga halik niya sa leeg nito. Hinahalikan at iniiwan niya ng marka, samantalang ito ay ganun din ang ginagawa sa kaniya.

Nakapikit lang ang mga mata ni Liam habang niraramdam nito ang sarap na ipinaparamdam niya.

Tinigil niya ang ginagawa at bahagyang inilayo ang mukha niya sa mukha nito. Agad siyang umalis sa pagkaka-kubabaw dito dahil nangangamba siyang hindi pa handa ang binata. At baka maulit lang ang nangyare noong mga nakaraan.

“Why did you stop?” Liam asked while frowning.

Tiningnan niya ito mata sa mata. “I know you’re not yet ready for this. I won’t force you, Liam.” Anito.

Ang kaninang inis ni Liam dahil bigla-bigla na lang ay tititigil ito ngunit agad din naman napalitan. “I’m ready, Ken.” He said.

Taimtim lang itong tumitig sa kaniya at mukhang hindi naniniwala sa mga sinasabi niya.

Lumapit siya dito at hinalikan ito sa mga labi. Lumalaban ito ngunit ramdam niyang pinipigilan nito ang mga halik.

Ngumiti siya at ibinaba ang kaniyang mukha hanggang magpantay ang mukha niya at ang namumula-mula nitong utong.

Inilabas niya ang dila at ipinakilwal iyon sa gilid ng utong ng binata.

“Fuck! Ahhh.” Rinig niyang pag-ungol nito..

Sumilay ang ngiti sa mga labi niya at ipinagpatuloy ang kaniyang ginagawa. Ginaya niya ’yung unang beses na ganito rin ang ginawa ni Liam sa utong niya. Dinilaan at paminsan-minsan ay sinisipsip niya. Nilalaro din ng dila niya ang utong nito.

“Naniniwala kana ba?” Tanong niya.

Puno ng pagnanasa ngunit may pagpipigil dito. Halatang hindi pa ito naniniwala. “Don’t do this, Liam. I know you just forcing yourself—”

Hindi na nito natuloy ang iba pa nitong sasabihin ng agad niyang hinawakan ang pagkalalaki nitong tigas na tigas na natatabunan ng suot nitong pang-ibaba.

“Fuck!” Rinig niyang malakas nitong pagmumura habang naka-tingin sa kaniya.

Nginitian lang naman niya ito bago niya binuksan ang butones ng suot nito. Agad niya iyong hinubad kasama ang boxer nitong suot.

Lumuwa ang pagkalalaki nitong makinis at maputi. Mamula-mula din ang dulo niyon na bahagya pang tumitibok-tibok. At halos tigas na tigas at tayong-tayo. God—so tempting.

Agad niyang hinawakan ang pagkalalaki nito. Mainit iyon sa pakiramdam ngunit napakasarap hawakan.

“I want you, Ken.” He sincerely said in a serious tone.

Naputol na ang hindi mahabang pasensya ni Ken sa katawan. Inalis na niya ang pangamba dito sa kaniyang loob at pinagbigyan niya ang sarili maging ang kagustuhan ng nobyo niya.

Agad niyang sinapo ang magkabilang pisngi ng binata at doon ay mainit niyang hinalikan ang mga labi nito. Hindi na niya pinipigilan ang kaniyang mga halik. Bawat halik niya ay puno ng pananabik at pagnanasa sa binata. Kinagat pa niya ang pang-ibabang labi nito sa gigil na kaniyang nararamdaman.

“Move your hands, Liam.” Utos niya dito kung saan ang kamay nito ay nakahawak lang sa pagkalalaki niya.

“Move your hands.” Pangalawa pa niyang sabi ngunit nanatili itong nakahawak lang.

Hinawakan niya ang kamay nitong nakahawak sa pagkalalaki niya. Inalalayan niya ito pataas baba at tsaka lang niya binitawan ng malaman na nito ang gagawin.

Mumunting ungol ang pumuno sa silid. Ungol niya at ungol ng kaniyang nobyo…

To be continued…

CHAPTER 51

Chapter 51

      MUMUNTING UNGOL ang kumawala sa bibig ni Ken. Habang itinataas baba ng binata ang kamay nito sa pagkalalaki niya. Masarap sa pakiramdam ang malambot nitong palad na dumadampi sa matigas at tayong-tayo niyang pagkalalaki.

“Uhmm…God, Liam.” He moaned.

Dumukwang siya at hinalikan ang mga labi nito. Mabilis naman nitong tinugon habang inilabas pa nito ang dila at pinag-laro iyon sa mga dila niya. Kakaibang sarap ang lumukob sa kaibuturan niya.

His kisses went down until he reached Liam’s neck. He kissed his neck leaving marked on it.

“Uhmmm… Ken. Ohhh—my king.” Daing nitong habang bahagyang naka-sambunot sa buhok niya.

Muling bumaba ang kaniyang mga halik, hanggang makarating iyon sa mala-rosas na utong ng binata. Sobrang kinis ng katawan nito, bawat parte ay sadyang kay lambot at banayad.

“So pink, so beautiful.” Aniya at doon ay agad niyang inilapat ang kaniyang bibig sa utong ng binata.

“Uhmmm…” Mahinang ungol ni Liam habang ramdam na ramdam niya ang init ng hininga nito, ang init ng bibig nitong sinisipsip ang utong niya.

Ramdam niyang tayong-tayo ang utong niya sa ginagawa nito. Ang animo’y kiliti sa loob ng kaniyang tiyan na namumuo at gustong lumabas.

“God, my King. I like it. I like it very much, Ken.” He said while moaning.

Naramdaman niyang bahagyang sumisimsim at nilalaro-laro nito ang utong niya gamit ang dila. Paminsan-minsan pa nga ay bahagyang kumakagat-kagat ito.

“God! Fuck it, my prince. I like your nipple. So mouth watering and delectable.” Ken said sounds like a compliment.

Nakita niyang pinaka-titigan muna ni Ken ang utong niya nadagdagan pa ang pamumula ng gilid niyon dahil sa pagsipsip at bahagyang pagkagat nito, bago muling ipinasok ang utong niya sa mainit nitong bibig.

“Hmmm..ohhhh—God. Ken. My King, ohhhhh. Ang sarap niyan, Ken. Ipagpatuloy mo lang.” Aniya na animo’y nakikiusap sa binata.

Hindi pa nakuntento ang binata. Ang kabilang utong naman niya ang pinaglaruan ng dila nito. Naipikit niya ang mga mata at dinama niya ang sarap na pinaparanas ng binata sa kaniya.

“Ohhhh…Ken. Sige pa, laruin mo pa. Ahhhh, gusto ko ’yan.”

Naramdaman niya ang kamay ng binatang hinawakan ang kabilang utong niya. At ipinaikot-ikot nito sa mga daliri ang utong niya.

Mas lalong tumindi ang init na naramdaman niya dito sa loob ng kaniyang katawan sa ginagawa nito sa kaniya. Mas lalong tumitindi ang nararamdaman niyang pagnanasa dito sa loob niya.

“Ahhhh… Ken.” Napasambunot siya sa sariling buhok ng walang tigil nitong laruin ang kaniyang utong. Napapabaling pa ang kaniyang mukha sa iba’t ibang direksyon habang niraramdam niya ang sarap ng dulot nito.

Hindi pa niya nararanasan ang ganito. Ngayon palang at hindi siya makapaniwalang magiging ganito kasarap sa pakiramdam.

Maya-maya pa ay bumaba ang binata hanggang sa paanan niya. Mabilis nitong hinubad ang suot niyang pang-ibaba maging ang boxer. Ngayon ay wala na siyang saplot.

Nabigla siya at agad tumingin sa kaniyang paanan. Hinahalikan kasi nito ang kaniyang paa.

“Ken, stop that.” Saway niya. Ang paghalik kasi sa paa ng isang tao ay ibig sabihin lang niyon ay sinasamba nito siya.

Tumaas ang mga halik nito hanggang sa mga hita niya. Tumaas pang muli hanggang sa magpantay na ang mukha nilang dalawa.

Matiim itong tumingin sa kaniya na puno ng pagnanasa. “I love kissing every inch of you. And i love you.” He said then he captured his lips. Passionaite and full of lust.

Agad naman niyang tinugon ang mga halik sa kaniya ng nobyo. Iniyapos pa niya ang kamay sa leeg nito upang mas lalong palalimin ang halikang nasimulan.

Naputol lang ang halik ng pareho silang naubusan ng hangin. Mabibilis ang paghinga nilang dalawa, habang ang tingin ay matiim na nasa isa’t isa.

Ibinuka niya ang hita upang mas malaya ito sa anumang gagawin sa kaniya. Nanunudyong ngumiti siya. Kinagat pa niya ang pang-ibabang labi na animo’y nangaakit.

“Don’t try to be cute infront of me. I might not stop myself.” Ken said.

“Then don’t stop. Come on, bring it on.” Mapang-tudyo pa niyang sabi.

Ramdam na ramdam niya ang pagkalalaki nitong tumutusok sa bukana niya. Minsan napapapikit siya sa sarap ng dulot niyon sa kaniyang pakiramdam.

“I can’t stop myself now, my prince. Now, i want to fuck you right and good. Would you let me?” He said asking permission.

“Do you need to ask? Just do it, my king.”

Hinawakan ni Ken ang kaniyang pagkalalaki at dahan-dahan niyang ipinasok ang pagkalalaki niya sa loob nito. Dahan-dahan ang bawat pagpasok. Ang kaniyang tingin ay nasa mukha ng binata, tinatantiya niya ang magiging ekspresyon nito.

Kapag nakikita niyang nakakaramdam ito ng sakit saka siya titigil.

“Kaya mo paba?” May pag-aalalang tanong niya. “Just say no and i’ll stop right away.”

Umiling naman ang nobyo niya. Sumilay ang ngiti sa mga labi nito kahit nakikita niya ang bahagyang takot at sakit na pilit nitong tinatago. “Go on, insert your cock inside me, my king.”

Kalahati palang ng kaniyang pagkalalaki ang nakakapasok ngunit nararamdaman na niya ang sakit na sumisilay sa mukha nito.

Nakita niya ang isang butil ng luhang pumatak sa mata nito. Naawa siya at gusto niyang tumigil ngunit mahigpit ang hawak sa kaniya ni Liam. Hindi siya nito hinahayaang tumigil.

Fuck! I don’t want him to get hurt! But it will soon fade away. Promise. He mouthed before capturing Liam’s lips.

Sa mga halik na mas lalong tumitindi at umiinit ay saka naman niya dinahan-dahang sagarin ang pagkalalaki niya sa loob nito.

Medyo masakit na rin ang pagkalalaki niya na animo’y mababali dahil sa masikip ito. Ngunit hindi siya tumigil, pinagbigyan niya ang sarili maging ang kagustuhan nito.

“Uhmmm..” ungol ni Liam sa pagitan ng kanilang mga halikan ng masagad na niya ng buong buo ang kaniyang pagkalalaki sa loob nito. Hindi niya muna inulos, hinintay muna niyang mawala ang sakit sa kaibuturan nito hanggang sa makaya at masanay na ito sa kaniyang kahabaan.

“Move it now, my king. Fuck me.” Utos ni Liam.

Agad naman niyang dinahan-dahan ang pagkakahugot ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito matapos ay muli niyang binaon. Hugot baon ang ginagawa niya ngunit dahan-dahan lang ito.

Liam was frustrated of what Ken is doing. Tila ba binibitin siya ng binata sa paraan ng pagbayo nito sa loob niya.

“Damn it, Ken! Move it a little faster.” Daing niya.

Tumingin naman ito at bahagyang ngumiti. “Your wish is my command, my prince.”

Maya-maya ay nararamdaman na niyang bumibilis na ang pagkakahugot at baon ng pagkalalaki nito sa loob niya. Ramdam niyang bumibilis na ang pag-ulos nito sa loob niya.

“Ahhhhh.. ahhhhh, Ken. Ohhhhh—God, ang sarap niyan. Ituloy mo lang. Ohhhhhh.” Ungol niya.

Ang kaninang takot at pangamba niya na baka hindi matuloy ito ay nawala na. He had overcome his fear and trauma. Ngayon wala ng takot dito sa kaniyang dibdib. Salamat iyon lahat kay Ken na walang sawang nagparamdam sa kaniya ng pagmamahal. At ang naging dahilan kung bakit malakas ang loob niya ngayon.

Kung kanina nararamdaman niya ang sakit sa kaibuturan niya, ngayon na nasanay na siya sa mahaba at malaking pagkalalaki ng binata. Wala na ang sakit. Napalitan na iyon ng sarap na dumadaloy sa kaniyang dugo, sa buong pagkatao niya.

“Ohhhhh—Ken. Sige pa, uhmmm…isagad mo pa. Ahhhhh..” Naitirik niya ang kaniyang mga mata ng isagad nito ang pagkalalaki nito sa loob niya pagkatapos ay marahas na binunot at sagad muling binaon. “Ohhhhhh…fuck! Ohhhhh—my king, ahhhh..like that, ohhhh..damn it.” Paulit-ulit na palahaw at hiyaw niya sa sarap na nararamdaman.

The tip of Ken’s cock poking at his center. It was so good, so very good.

“Uhmmmm…Liam, God ang sarap mo.” Ungol ni Ken habang paulit-ulit lang nitong iginagalaw ang balakang. Umuulos sa loob niya. Humuhugot at baon.

Mas lalo pa niyang ibinuka ang kaniyang mga hita upang mas lalong maging malaya ang binata sa paglabas-masok sa loob niya.

“Fuck! Fuck, my prince, you’re so good. It was so good. I like fucking you. Ohhhhhh—so tight. Ang sarap, Ken. Ang sarap.” Paulit-ulit nitong daing, ungol at halinghing.

Hindi niya alam kung saan niya ibabaling ang ulo. Napapasambunot na lang siya sa sariling buhok habang binabayo siya nito.

“Ahhhhh…God, Ken, Ken, Ken.” Sisigaw-sigaw niyang banggit sa pangalan nito.

Dumukwang ang binata at inilapit nito ang mukha sa mukha niya. Ngayon malaya siyang napapagmasdan ang gwapong mukha ng binata. Napaka-sarap nitong titigan at talagang kay akit-akit.

Agad niyang iniyapos ang kamay sa leeg nito, at pinihit palapit sa kaniya upang sakupin ng kaniyang mga labi ang mamula-mulang labi ng binata.

Naging mainit ang pagtatagpo ng bawat isa. Ang labi niya sa labi nito, at ang pagkalalaki nito sa loob niya. Sobrang sarap niyon sa pakiramdam. Wala na siyang mahihiling kundi ang muling maramdaman ito sa susunod pang pagkakataon.

“Ohhhhhh, my prince. Ohhhh—fuck it!” Ungol nito ng maramdaman nitong lalabsan na ito. “ Lalabsan na ako, Liam. Konti na lang.“

Ramdam niya iyon, dahil naging mabilis ang pag-ulos nito pang lalo kaya alam niyang anumang oras ay lalabsan na ang binata.

Kaya agad niyang tinulak ang binata dahilan upang mahugot ang pagkalalaki nito sa loob niya.

“Fuck! Why did you do that?” Tanong nito na halatang frustrated ang boses.

Sahalip na sagutin niya ang binata ay nilapitan niya ito at sinugod ng halik.

Itinumba niya ito sa malambot na kama dahilan para maging siya naman ang nasa ibabaw. Agad niyang hinagilap ang pagkalalaki ng binata at mabilis niyang ipinasok iyon sa loob niya.

“Ohhhhhh..”

“Ahhhhhh..”

Sabay silang napa-ungol ng binata dulot ng muling pag-iisa ng katawan nilang dalawa. Dulo’t ng muling sarap na lumukob sa kaibuturan nila.

Mabilis siyang gumalaw sa pagkalalaki ng binata. Animo’y para siyang naka-sakay sa kabayo at habang pabilis ng pabilis ang galaw ng katawan niya. Ganun din naman ang pagkakapasok ng pagkalalaki ng binata sa loob niya.

Pareho silang napapa-hiyaw at napapa-mura sa sarap dulot ng pag-iisa ng kani-kanilang katawan.

Napatingala na lang siya at naipikit niya ang mga mata upang namnamin ang sarap na dulot ng pag-iisa nila.

Mas lalo niyang binilisan ang pangangabayo sa loob ng binata. Habang pabilis ng pabilis., Pasaral naman ng pasarap ang nararamdaman nila…

Hinawakan ni Ken ang mga kamay ng nobyo niya at pinihit ito palapit sa kaniya. Nang makalapit ang mukha nito ay agad niyang sinakop ng mainit niyang halik ang mga labi nito.

Bahagya pa niyang nakagat ang pang-ibaba nitong labi sa panggigigil na nararamdaman niya.

“Uhmmmm…Ohhhhh—Liam, you’re great. You’re so good at that, my prince. Keep doing it.” Ungol niya matapos ang halikan nilang dalawa.

Matiim at malalim ang mga naging patitigan nilang dalawa, habang ito naman ay mabilis na gumalaw sa pagkalalaki niya.

All he could hear was the moaned and groaned, together with the skin lapping.

“Ohhhhh…fuck! Fuck! Fuck! Ken ang sarap. Ang sarap nito.” Daing naman ng nobyo niya habang naka-tirik ang mga mata sa sarap na nararanasan ng bawat isa.

Bumangon siya hanggang sa posturang naka-upo siya sa kama, kalong-kalong niya si Liam habang ang kaniyang pagkalalaki ay nalapasok sa loob nito.

Medyo may higpit niyang niyapos si Liam, at mabilis na umulos sa loob nito.

Hinalikan niya ang leeg nito pababa sa utong nito. Pinapaligaya niya ang nobyo gamit ang paglabas-pasok ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito habang nilalaro naman ng dila niya ang utong nito.

Maya-maya pa ay nararamdaman na niya ang namumuo dito sa loob ng tiyan niya na kailangan niyang ilabas.

His orgasm was already going to explode. Just a few minutes left.

“Ohhhh, Liam. My prince, i’m cumming. I’m cumming.” Ungol niya.

Mas naging desperado pa ang naging pag-ulos niya. Sobrang bilis ng pag-ulos nito dahilan para mag-likha iyon ng kaakit-akit na tunog.

His eyes half closed when after three or four thrust he made. And the huge and hot semen exploded inside Liam’s

Ang walang kamuang-muang na si Liam ay nabigla pa ng maramdaman niya ang init sa loob ng kaibituran niya. Sobrang sarap niyon sa pakiramdam habang ang mga mata’y naka-pikit. Dinadama ang pambihirang mainit na likidong inilabas ng pagkalalaki nito…

To be continued…

Samahan

niyo ako sa fb page ko.

Fb page: Axll_Aceberos Watty.

Thank you(≧▽≦)

CHAPTER 52

Chapter 52

       BAGSAK ANG katawan ni Liam ng matapos ang mainit na pagtatalik nilang dalawa ng nobyo niya. Mabibilis ang paghabol nila sa kani-kanilang hininga. Nakapikit parin ang kaniyang mga mata habang padapang naka-higa at nakaharap ang kaniyang mukha sa nobyo.

Hanggang ngayon narito parin ang sarap na lumukob sa kaniya kani-kanina lang. Unti-unti na itong humuhupaw.

Bumaling ng tingin sa kaniya ang nobyo pagkatapos ay sumilay ang ngiti sa mga labi nito. “You’re so good, my prince. I like to do it again.” He said in a low tone but sincere and seductive.

Ngumiti siya at pinisil niya ang pisngi ng nobyo niya. “You’re horny that much, huh?” He said sounds teasing. “Don’t worry.” Inilapit pa niya ang kaniyang mukha sa binata at mabilis niyang sinakop ang mga labi nito.

Nagulat man ng bahagya si Ken ngunit tinugon na rin nito pagkatapos.

Nang papakawalan na ng nobyo niya ang mga labi niya, aya agad niyang hinawakan ito sa leeg at hinapit palapit sa kaniya. Upang mas madiin pa niyang siilin ang mga halik nito.

Naging mainit, mapusok at puno ng desperasyon ang mga halikan nilang dalawa.

May naisip siyang kapilyuhan. Ang kaninang kamay niyang nakahawak sa leeg nito ay ibinaba niya. Agad iyong napunta sa pagkalalaki ng binata.

Bahagya pa siyang nagulat ng maramdaman niyang tayong-tayo muli ito. Tigas na tigas at handang muling lumaban.

God! How could he do that?

Ganun pa man ay isinantabi niya ang pagkagulat. Agad niyang itinaas baba ang kaniyang kamay sa pagkalalaki ng binata. Impit namang ungol ang kumawala sa bibig nito.

Napapangiti na lang siya bago pinag-hiwalay ang mga labi nilang dalawa. “You’re really that horny, my prince?” He asked amazed. “You’re cock erect again, for just a few seconds.”

Ngumiti naman ito bago malagkit na tumingin sa kaniya. “I’m horny, just for you only.” Ken answered before capturing his lips again.

Mabilis siya nitong kinubabawan habang patuloy lang ang mainit nilang paghahalikan. Naputol lang ang halik na iyon ng mawalan sila ng hangin sa isa’t isa.

Tinulak niya ang nobyo niya dahilan para maalis ang pagkaka-kubabaw nito sa kaniya. Agad siyang kumubabaw dito.

Nakita niya ang mapang-tudyong ngiti na sumilay sa mga labi nito. “You’re aggressive, my prince.” Ken teased him.

“Just for you only.” He answered back with a playful smile.

Muli ay sinakop ng mainit niyang labi ang mga labi nito pagkatapos ay agad din niyang kinalas. Pinupog niya ng halik ang buong mukha ng nobyo niya. Ang noo nito ang magkabilang pisngi, ilong, babá, hanggang sa mapunta ang halik niya sa namumula-mulang tainga nito.

Nanggigigil na kinagat niya ng bahagya ang tainga nito. Bago paminsan-minsan ay nilalaro ng dila niya ang tainga nito.

“Fuck! My prince. Fuck you, Liam.”

Huminga naman siya sa loob ng tainga nito. “Yeah, fuck me, my king. Fuck me, Ken.” He said teasingly.

Muli niyang hinawakan ang pagkalalaki ng binata bago siya umayos ng pagkaka-upo. Iginalaw niya pataas baba ang kamay niya sa pagkalalaki nito dahilan para malakas na mapa-mura ang nobyo niya sa sarap na naramdaman nito.

“Look at me, my king. Look at me while i màsturbate you.” He ordered.

Ang kaninang nakapikit namang mga mata ng nobyo niya agad nag-mulat. Tumama ang mga titig nito sa mga titig niya.

Kitang-kita niya ang punong-punong emosyon sa hangganan ng mga mata nito. Sa dulo ng kaibuturan nito. Puno ng pagnanasa at sarap ang kaniyang mamamasdan.

“Fuck, Liam. Ang sarap niyang ginagawa mo. Ang lambot ng kamay mo, fuck it!” Puno ng pagnanasa nitong daing habang naka-tingin lang ng matiim sa kaniyang mga mata.

Sa violet nitong mga mata. Kitang-kita niya ang lahat-lahat ng mga emosyon sa hangganan niyon. At mas gusto pa niyang mas lalong matitigan ang mga matang iyon.

Pinag-butihan niya ang pagtaas baba ng kaniyang kamay sa pagkalalaki nito. Nang kaniyang balingan ng tingin ang pagkalalaki nito, kitang-kita niya ang namumula nitong dulo at ang makinis at maputing katawan ng pagkalalaki nito. Halos hindi niya mawakan ng buong-buo ang pagkalalaki nito dahil sa laki niyon.

Napapalunok siya sa mumunting init na dulot ng pagkalalaki nito sa kamay niya. Mas lalong animo’y kumokonekta iyon sa buong katawan niya. At ang baga sa loob niya ay nagsisimula ng magliyab. Mag-apoy.

“Good. God, my prince, you’re torturing me. God hell! Fuck you, Liam.”

Kinagat niya ang kaniyang pang-ibabang labi at ngumiti. Nanunudyo ang mapag-laro niyang ngiti sa kaniyang mga labi. Dumukwang siya hanggang sa maglapat ang mga mukha nila.

Saglit niyang hinalikan ang mga labi nito bago niya kinalas. Tumingin pa siya sa nobyo niya bago mapag larong ngumiti.

I really like the expression of you, Ken for being teased by me. He thought then his smiled become even wider.

Hindi akalain ni Ken na magiging ganito sa kaniya ang binata. From being an innocent one, a naive and stupid, brainless, slow poke, Liam to a wild, aggressive, possessive, obsessed, and teasable Liam. He like it very much.

Maya-maya pa ay naramdaman niya ang mukha ng nobyo niyang bumaba hanggang sa maramdaman niya ang paghalik nito sa kaniyang leeg.

“Fuck, Liam! God!”

Batid niyang humahalik at sumisipsip ang mga labi nito sa leeg niya. At mas lalong bumubuhay iyon sa buong kaibuturan niya.

Mas lalo pang bumaba ang halik nito hanggang sa mapunta iyon sa utong niya.

Na-i-unat niya ang kaniyang katawan at naitirik niya ang mga mata ng maramdaman niya ang mainit nitong bibig na sumakop sa kaniyang tindig na tindig na utong.

“Ohhhhhhhh…Liam, you’re so good. Ahhhh, my prince. I like it! I like it very much, fuck! Goodness. It’s heaven.”

Panay ang halinghing niya sa sarap na nararamdaman. Napasambunot na rin siya sa buhok ng binata at mas ipinagduldulan pa niya ito sa utong niya.

“Ohhhh heaven, ang sarap niyan, Liam. Ang sarap mo, prinsipe ko.” Paungol niyang sabi.

Naipikit niya ang mga mata at ninamnam ang sarap na dumadaloy sa kaniyang buong pagkatao ng maramdaman niyang nilaro ng dila nito ang tayong-tayo niyang utong.

“Fuck! Liam. Goodness ang sarap. Lalabsan na ako.” Anunsiyo niya ng maramdaman niya na anumang oras ay sasabog na ang likido niya.

Panay parin kasi ang pagtaas baba ng kamay ng binata sa pagkalalaki niya.

Malakas siyang napamura ng biglang tumigil ang binata sa pagtaas baba ng kamay nito sa panahong konti na lang ay lalabsan na siya.

“Fuck you, Liam. Fuck it! Why did you stop?!” Frustrated niyang tanong sa binata..

Umangat lang ang mukha nito at tumingin sa kaniya. “I don’t want you to cum, just this early. I want you to fuck me first before you cum. And please cum inside me again, my king.”

Sumilay naman ang ngiti sa mga labi ng binata. Umikot siya at ngayon ay siya naman ang naka-kubabaw sa nobyo niya.

“You really want to feel my cock that much, huh?” Tumagilid siya habang ito naman ay nakatagilid din habang nakatalikod sa kaniya.

Hinawakan niya ang kaniyang pagkalalaki at mabilis niyang ipinasok sa loob ng nobyo niya.

“Fuck!!! Ohhhhhhh.”

“Damn!!! Shittttttt.”

Sabay silang napa-ungol sa sarap ng pag-sasama ng kani-kanilang mga katawan. Halos maitirik nilang dalawa ang mga mata sa sarap na nalalasap.

“Ohhhhhhh—Fuck, my king. Ang laki mo, ang sarap mo.” Ungol ni Liam sa sarap sa nanaramdaman nito.

“You’re tight, Liam. Ang sarap mo din.” Segundang pa-ungol din naman niyang sabi.

Pinagsalikop niya ang kamay nilang dalawa ng binata at doon ay malakas niyang binayo ang loob nito. Sagad na sagad ang pagkaka-pasok ng pagkalalaki niya at ramdam na ramdam niya ang sarap na lumulukob sa buong pagkatao niya.

“Ahhhhh… Ahhhh.. uhmmmm, my king, ahhhhh. Isagad mo pa, bilisan mo.” Puno ng animo’y pagmamakaawa nitong sabi habang tinatanggap lang nito ang malakas, mabilis at sagad niyang pag-bayo.

“Ohhhh, my prince.” Ken groaned in so much pleasure. Pleasure was too much for the both of them. “This is heaven. Uhmmmm, fuck it.”

Sumasabay na rin sa pag-indayog ang balakang ni Liam. Sumasalubong siya sa bawat mabilis at sagad na sagad nitong pagpasok sa loob niya.

Halos malakas siyang napapasigaw sa tuwing bibiglain nito ang sagad na pagkaka-pasok. “Uhmmmm yeah.. harder Ken, harder and make it fast, my king.”

Bawat mga halinghing at pakiusap niya ay sinusunod ng binata. Binilisan pa niyang lalo ang pag-ulos sa loob nito. Wala siyang ginawa kundi bumayo lang ng bumayo.

Lumalabas na ang pawis sa kani-kanilang katawan. Ngunit hindi iyon dahilan para tumigil sila. Mas lalo pa niyang hinapit palapit sa kaniya ang nobyo niya at binayo pang lalo ang loob nito ng malakas.

“Ohhhhhh…God, Ken, ang sarap niyan. Ang sarap ng ginagawa mo. Ipagpatuloy mo lang. Ohhhhhh—my king. Ang sarap mo hari ko.”

“You’re good too, Liam. You’re so good.”

Ilang minuto pa nararamdaman na ni Ken na malapit na siyang labsan. “I’m cumming, Liam. I’m coming, my prince.”

“Cum inside me, my king.” He ordered.

Mga ilang malakas, mabilis at sagad na sagad na pag-ulos pa ang kaniyang ginawa bago siya nilabsan. Tirik na tirik ang mga mata niya at sagad na sagad ang pagkakapasok ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito.

“Ahhhhhh, Liam!”

Ramdam na ramdam niya na napuno ang loob nito ng mainit na katas na inilabas niya.

Samantalang naka-pikit naman ang mga mata ni Liam habang dinadama niya ang lahat ng lumabas sa pagkalalaki nito sa loob niya.

Ang mainit nitong katas ay nagpahiyaw sa kaniya ng impit. Sobrang sarap niyon sa puntong muntik na siyang mawalan ng malay. Sa puntong naramdaman niyang animo’y tinakasan siya ng lakas sa katawan.

Mabibilis na pag-hinga ang sunod-sunod na tunog na pumuno sa silid. Naroon parin silang dalawa sa ganoong posisyon, habang bumabawi ng lakas sa sarap at init ng ginawa nilang pagtatalik.

Ilang minuto pa ay naka-bawi na silang dalawa. Naging normal na ang kanilang mga pag-hinga.

“Uhmm..” Daing niya ng dahan-dahang hinugot ni Ken ang pagkalalaki nito sa loob niya. “God, it’s so good.” Aniya.

Humarap siya sa nobyo niya dahilan para mag-tama ang mga mata nilang dalawa. Ang mata nitong kung kanina’y puno ng pagnanasa at desperasyon, ngayon naman ay puno ng pagmamahal para sa kaniya.

Hinalikan niya ang mga labi nito. “I love you.” He seriously said and sincere.

Lumawak naman ang pag-ngiti ng nobyo niya. “I love you more, my prince. No one will dare stole you from me. Because you’re mine in the first place. I’m owning you the day i met you.” He said most sincere that brings warmth to his heart.

Hindi niya mapigilan ang kilig na nararamdaman. Hindi na nga niya namalayan na hating-gabi na pala. Basta ang alam lang niya ay hindi siya dinadalaw ng antok hangga’t kasama niya ang taong nagbibigay sa kaniya ng labis na kasiglahan.

Aksidenteng nasanggi ng kaniyang kamay ang pagkalalaki ng nobyo niya.

Gulat siyang bumaling sa nobyo niya ng makita niyang nagsisimula na namang tumigas at humaba ang pagkalalaki nito.

Ngumiti siya ng may panunudyo. “Round three?” Tanong niya na animo’y wala man lang siyang pagod na nararamdaman.

“Ang tanong, gusto mo pa ba?” Tanong nito pabalik.

“Tinatanong pa ba ’yan?” Aniya habang may naglalarong ngiti sa kaniyang mga labi.

Agad niyang sinunggaban ng halik ang binata at siniil ng mainit niyang bibig ang mga labi nito.

Agad naman itong lumaban sa mga halik niya ng may buong pagnanasa at kagustuhang muli siyang maangkin.

Agad niyang sinapo ang pagkalalaki ng binata. Minasahe niya iyon taas baba. Ganun parin iyon sa dati, malaki, mahaba, at mainit sa pakiramdam.

Maya-maya nalaman na lang niya ang kaniyang sarili na binabayo ng binata. Patuwad siya sa kama habang ito naman ay walang sawang inaangkin siya sa likuran.

Panay lang ang buong pananabik na pag-ungol. Ang mga hiyaw at pagmumura sa sarap na nararamdaman.

Tumagal ng ilang oras ang mainit nilang pagtatalik, hanggang sa nalaman na lang niya na nilabsan na ang binata.

Inilabas nito ang mainit na likidong pumuno sa kaniyang loob. Halos sarap ang bumalot sa buong pagkatao ng dalawa. Sarap na hanggang wakas ay gusto niyang muling maramdaman…

To be continued…

CHAPTER 53

Chapter 53

        SIKAT na si haring araw ng magising si Ken. Isang malapad agad na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi.

Hinanap agad ng mga mata niya ang binata, naka-tabon ito ng kumot buong katawan.

Napangiting umusod siya palapit dito at niyakap niya ito ng mahigpit. Napa-kunot ang noo niya ng maramdaman ang init na sumisingaw sa kumot.

Agad siyang nag-taka at tinanggal ang kumot na naka-tabon dito. Agad niyang sinapo ang katawan ng binata. Medyo na ilayo pa niya ang kaniyang kamay ng maramdaman niya ang nakaka-pasong init.

“Fuck!” He cursed worried.

Magkabilang sinapo niya ang pisngi ng binata. Mainit iyon at batid niyang mataas ang lagnat. “Liam, Liam.” Pag-alog niya dito habang pinipilit niyang gisingin.

“Hmmm..” Daing lang nito.

“Fuck! You have a fucking fever. Ang taas ng lagnat mo.” Nagsisimula ng siyang mag-alala pang lalo.

Binuksan naman nito ang mga mata nito at antok na tumingin sa kaniya. “Don’t worry, it’ll fade away.” Anito at agad hinigit ang kumot at tinabon iyon sa buong katawan at mukha nito.

Labis naman ang kaniyang pag-aalala. Agad siyang nag-tungo sa cabinet at mabilis na kumuha doon ng ibibihis niya. Kagabi pa kasi sila walang saplot, naka-tulog sila sa pagod matapos ang tatlong beses ng init ng pagtatalik na ginawa nila.

“Fuck!”

Matapos mag-bihis ay kumuha din siya ng ipapalit ng binata. Upang madala niya ito sa ospital.

Tinanggal niya ang kumot sa katawan nito. “Liam, we’ll go to the hospital. Come here let me clothes you.”

“I don’t want to go anywhere. Just let me be, gagaling din ang lagnat ko.” Sabi nito at ng akmang itatabon na naman nito ang kumot sa mukha ay agad niyang napigilan.

“You need to go to the hospital, just please, my prince.” May pagmamakaawa na ang boses niya.

Matiim naman itong tumingin sa kaniya. “I don’t want to go anywhere, Ken. Don’t force me.” Anito at muling tinabon ang kumot sa mukha nito.

Wala siyang nagawa kundi ang titigan lang ang nobyo niya. Ang kumot na naka-tabon sa buong katawan nito.

Marahas siyang nagpakawala ng buntong hininga. Alam niya sa sariling hindi niya magagawang papayagin ang nobyo niya sa kagustuhan niyang madala ito sa ospital. Dahil kapag sinabi nito ay sinabi na nito.

Nailabas na lang niya ang kaniyang telepono at dinial ang numero ng telepono ng isa sa kaniyang kaibigan.

“Fuck you, Ken. I’m busy.” Pabungad ni Luis sa kaniya matapos masagot ang tawag. Akmang papatayin na nito pero agad naman siyang sumagot.

“I need your medicine, Luis. Liam is burning in fever.” He said seriously and worriedly.

Natahimik naman ng ilang saglit ang kaibigan bago iyon sumagot. “I have an effective medicine for fever, but who will come pick this up? I’m telling you, i’m really busy right now.” Luis said.

“I’ll asked some of our friends then.” Pagkasabi niyang iyon ay agad na niyang pinatay ang tawag.

Bukod sa abala ang kaniyang mga kaibigan na mayroon ng mga asawa, ay abala din si Carlosz at Caleb sa pag-hu-hunting sa mga may sala kay Liam. Hindi rin naman pwede si Luis dahil abala din ito. Kaya wala siyang nagawa kundi abalahin si Guivarra no. 2

“Hey, moron. What do you want?” Agad nitong pabungad sa kaniya.

“Can you get the medicine at Luis house?” Agad niyang pabungad.

“I’m actually a bit busy right now. Pero kung tatapalan mo ng pera baka iisantabi ko muna ang pagiging abala ko.” Anito.

Alam niyang iyon ang sasabihin nito. Batid niyang gahaman ito pagdating sa pera. Kahit nga may makitang piso sa daan pupulutin, sayang daw kasi. Hmpp.

“How much?” He asked directly.

“50,000 pesos, para naman hindi ka malugi.” Anito.

Gustong lumuwa ng kaniyang mga mata dahil sa mga sinabi nito. Kung tutuuisin ay barya lang iyon para sa kaniya. Talagang nakakamangha lang.

Akala naman nito malayo ang bahay ni Luis, at hindi rin naman ito maglalakad, pero grabe ’yung sinisingil.

Kung sa tindahan, may tubo na, tinubuan pa ng triple.

“Deal. Dito mo dalhin sa Martin beach resort. Nandito ako ngayon.”

“Good. Medicine will be there in minute after you send money to my account.” Anito.

Marahas siyang nagpakawala ng isang malakas na buntong hininga. Napailing-iling na lang siya sa pagiging matalino pagdating sa kalakalan ng pera nitong si Jonax Guivarra, twin no. 2.

Pinatay niya ang tawag at nag-send ng saktong halaga sa account ng kaniyang kaibigan. Sana mabilis din ang pagdating ng gamot niya, kung hindi kakatusan talaga niya ito sa pagiging matakaw sa pera.

Kung kaya lang niyang iwan ang nobyo niya ay siya na ang kumuha ng gamot. Kaso nag-aalala siyang iwan ito. Baka kung anong mangyare. Mamahalin pa niya ito eh, hanggang dulo.

Mga ilang minuto ang lumipas nakita niyang dumating na ang sasakyan ng hinihintay niya. Mabilis siyang lumabas ng kwarto, at bumaba upang salubungin ang gahaman.

Matapos niyang makalabas ay agad niyang natanaw ang kaibigan niyang nagpapa-cute sa employee ng hotel na ito. Tskk. A fucking womanizer.

“Where’s the meds, gold digger?” Pabungad niyang sabi dahilan para bumaling ang tingin ng kaniyang kaibigan sa gawi niya.

Umalog pa ang balikat nito sa pag-tawa, pagkatapos ay inilahad nito ang gamot sa kaniya. “You’re meds.”

Napairap na lang siya sa hangin at mabilis na kinuha ang gamot sa kamay nito.

“Fuck you, gold digger!” He said.

“Yeah, yeah. Whatever, Ken.” Matawa-tawa naman nitong sabi na animo’y nanunudyo pa. “Wait.” Anito ng tatalikuran na sana niya upang makabalik na. “What happen to, Liam? Bakit siya nagkaroon ng lagnat? Hindi naman umuulan. Katamtaman lang din ang weather ngayon?” Tanong nitong may halong panunudyo at panunuri.

He raised his middle finger and mouthed f-ck you at him then he walked out.

“Something erotic happened, am i right?” Pasigaw pa nitong sabi.

Naipilig na lang niya ang ulo.

Ilang minuto pa ay nakapasok na sila sa silid nilang dalawa ng binata. Tinanaw niya muna ito at nakitang ganoon parin ang posisyon nito.

Nagpakawala na lang siya ng buntong hininga at inilapag muna niya ang gamot sa lamesa bago siya nag-tungo sa kusina.

Nag-luto siya doon ng sopas, pagkatapos maluto ay nilagay niya iyon sa medyo may kalakihang bowl at dinala iyon sa gawi ng nobyo niya.

Kailangan muna niya itong pakainin at lamnan ang tiyan bago niya painumin ng gamot.

Inilapag muna niya sa bedside table ang dala bago siya umupo sa gilid ng kama. Inalog-alog niya ito ng bahagya. “Liam, it’s time to eat.” Aniya.

Makailang gising pa siya sa kaniyang nobyo bago ito naka-gising. Inalalayan niya itong maka-upo bago nilagyan ng unan sa likod upang mag-silbing sandalan.

Sinubuan niya ito ng sopas. Hinihipan niya iyon bago isubo upang hindi mapaso ang nobyo niya.

“You need to eat, before taking medicine.” He said a li’l bit worried.

Tumango naman ito at ipinag-patuloy ang pagkain. Natapos siya sa pag-subo ng sopas dito. Pasalamat siya at naubos nito ang sopas.

Nahuli niyang naka-titig ito sa kaniya. Kaya tumingin siya dito ng nagtatanong ang mga titig.

“It’s all your fault.” May paninisi nitong sabi.

Napakunot naman ang kaniyang noo. “What?” Takang tanong niya.

“Kasalanan mo kung bakit ako nilalagnat ngayon. You inserted your dick three fucking rounds.” Naka-pout nitong sabi.

Imbis na maawa siya sahalip ay sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi. Umalog ang kaniyang balikat sa ginawa niyang pag-tawa. “It’s not me who insisted to put my dick inside your cock, my prince. It’s you who suggested to have three rounds.” He said still laughing.

Mas lalo namang humaba ang pagkaka-nguso ng kaniyang mga labi. Kinurot niya ang pisngi ng binata. “It’s you, Ken.” Sabi niya.

“Okay, okay it’s my fault, now please drink this medicine. For your easy recovery. Then we’ll start to make love again.” He said teasingly.

Tumanguso lang naman ito bago kinuha sa kaniya ang baso at ang gamot. Agad naman nitong ininom. “We will not make love ever again, Ken.” Anito at humiga na pagkatapos at tinabunan nito ng kumot ang mukha.

Ngumiti naman siya at humiga patabi dito. “Do you want to feel warmth?” He asked.

Nagulat na lang siya ng yapusin siya nito at idikdik ang mukha nito sa kaniyang leeg. Mahigpit din ang ginawa nitong pag-yapos sa kaniya. “Don’t go anywhere, Ken. You’re body felt warm.” Liam said before hugging him tight again.

Napangiti na lang siya at hinayaan na rin niyang nakayapos ito sa kaniya. Iniyapos din niya ang nobyo niya matapos niyang halikan ang buhok nito.

Ilang minuto pa ang lumipas, narinig niya ang mahina nitong pag-harok. Napapangiti na lang siya dahil doon, pero hindi parin mawala sa kaniyang isip ang pag-aalala na baka kung anong masama ang mangyare dito.

Masisi niya ang sarili niya kapag nagkataon. Kung una palang sana hindi na siya pumayag sa gusto nito edi hindi na ito nilagnat.

“I’m sorry, Liam. You have a fever because of me.” He said in a low tone.

Lumipas pa ang mga minutong tulog lang itong nakayapos sa kaniya. Buong oras niyang hinintay ang paggising nito, habang paulit-ulit niyang sinasapo ang mukha ng binata.

Laking pasalamat naman niya ng humupa na ang lagnat nito, maaliwalas narin ang bakas ng mukha ng binata…

Nakagising si Liam sa mahaba niyang pagkakatulog. Naimulat at pikit pa niya ang kaniyang mga mata bago siya tuluyang malinaw na naka-aninag.

Inangat niya ang tingin at doon ay nakita niya si Ken. Ang nobyo niya na tahimik lang at buong oras siyang pinag-mamasdan.

“Hey, Liam. Are you okay now?” Sinapo pa nito ang kaniyang noo upang tantiyahin ang init sa kaniyang katawan. “Are you okay, aren’t you?”

Napangiti siya dahil kahit simpleng lagnat lang ay halos grabe na ang pag-aalala nito. Sinapo niya ang noong nobyo niya at hinilot ang naka-kunot nitong noo sa pag-aalala.

“I’m okay, my king. You don’t need to worry me.” He said with a refreshing smile on his lips.

“Thank God, you’re okay hubby.” He said with a relieved breath.

Akmang tatayo na sana siya ngunit bigla siyang napa-upo ng maramdaman niya ang bahagyang pananakit ng kaniyang loob. “Ouch.. Fuck it hurts!” Daing niya sa sakit ng kaibuturan niya.

“Why? What’s wrong? What happen?” He asked multiple times.

Tumitig siya dito na makikita ang sakit sa kaniyang mukha. “My butt hurts. It’s sore.” He said.

Imbis na maawa ito sa kaniya ay isang mapaglarong ngiti pa ang lumaro sa bibig nito.

Agad niyang pinisil ang pisngi ng binata. “I’m serious, Ken. My ass sore!” Giit niya.

Bumalik naman ang pag-aalala sa mukha nito. “Let me call someone.”

Ng akmang tatayo ito ay agad naman niyang pinigilan. “It’s okay, it’s not that hurt. Kaya ko pa naman tiisin, hindi lang ako makalakad ngayon.” Aniya bago pinandilatan niya ng tingin ang binata. “Bakit ba naman kasi ang lalaki-laki niyan. Tapos nag three rounds pa tayo.” Pairap pa niyang sabi.

Kita naman niyang gumalaw ang balikat nito sa ginawang pag-tawa. Malalakas din ang ginawa nitong pag-halakhak. “I’m sorry, my prince. I’m just blessed.” He said still laughing. “Isa pa, ginusto mo naman itong mahaba at malaki ko eh.”

Agad niyang pinisil ang pisngi ng binata sa hiya niyang nararamdaman. Batid niyang pulang-pula ang kaniyang pisngi dahil doon. “It’s your fault! Dapat hininaan mo lang ang pag-ano sa’kin!” May pagmamaktol pang sabi niya.

Mas lalong naging malakas ang pag-tawa nito. And everytime Ken laughed, he became sexy in his eyes. “Okay, okay, i know. It’s my fault, my bad, my prince, please punish me.” He said like a fucking crazy.

“How do i punish you.” Akmang nag-iisip naman siya ng pwedeng iparusa sa pasaway na nobyo niyang ito. “Get me a sweet food.” Aniya.

Naging blangko naman ang mukha ng binata. “Parusa na ’yan para sa’yo?” Blangkong tanong pa nito.

“Just do it!” He said while rolling his eyes.

“Okay.” Tumayo na ito at nag-tungo na sa ref.

Siya naman ay nanunubig ang bagang na matikman ang malamig at matamis na ibibigay nito.

Bigla tuloy siya napa-isip. Kung ang lahat ng bagay na inilagay lang sa ref tumitigas. What about Ken’s dick? Hindi naman

nilalagay

sa ref pero

napaka-tigas

. Natawa na lang siya sa sariling isipin bago niya ipinilig ang dumi sa kaniyang isip…

To be continued…

CHAPTER 54

Chapter 54

          MGA ilang araw ang lumipas bago nagawang makalakad ni Liam. Talagang pinahirapan siya ng sakit sa loob niyang iyon. Buti na lang ngayon ay mabuti na ang kaniyang pakiramdam. Hindi na talaga siya kailanman matutukso sa binata.

He never ever do make love with him. He promise it to himself. Ayaw na niyang pagkatapos ng pagtatalik nila ay hindi na naman siya makalakad. Damn.

Narito siya ngayon sa bahay ng nobyo niya. Umalis na sila sa hotel dahil masyadong mahaba na ang leave ng nobyo niya sa pagtuturo. Marami na rin siyang absent at hindi na niya alam kung paano babawi. Hindi naman porke’t nobyo niya ay isang guro ay doon na siya aasa. Hindi ganun.

’Kaya heto sila’t naghahanda na sa pagpasok. Nakatingin siya sa salamun habang inaayos ang pagkakakurba ng kaniyang buhok, habang ang kaniyang nobyo ay naka-boxer parin at batid niyang nakatitig lang sa kaniya.

“Are really okay to go to school?” Ken asked. Hindi na rin niya mabilang kung pailang tanong na iyon ni Ken.

“I’m okay, Ken. We should go to school. Marami na akong absent, ayokong makapasa ako ng dahil lang sa’yo. I want to give myself a worth it reward for my hardwork, not just for pulling strings by my professor’s boyfriend.” He said then he step forward to him.

Naka-upo iyon sa gilid ng kama. Kinuha niya ang kamay nito at hinapit niya patayo. Seryoso siyang tumingin dito.

“I want to be worth it for you, my king. Now take your uniform on because we’ll going to be late.” He said.

Pumwesto siya sa likod nito at itinulak ang binata patungo sa cabinet.

Napangiti na lang siya ng magpakawala ito ng buntong hininga bago sinuot ang uniporme nitong pang-guro.

Nakatitig lang siya hanggang sa matapos ang nobyo niya. Lumapit siya doon at inayos niya ang pagkaka-suot ng kurbata nito.

Simple siyang napapangiti ng mapagmasdan niya ang kagwapuhan ng binata. Napaka-gwapo nito sa suot nito na parang gusto na lang niyang…

Hindi na niya napigilan ang kaniyang sarili. Dumukwang siya at hinalikan niya ang mga labi ng nobyo niya. Tumagal iyon ng mga ilang minuto sa puntong pareho na silang nadadarang sa kani-kanilang mga apoy.

Gusto pa sana niyang painitin ang halik at makipag-talik dito ngunit nag-aalala siyang baka ma-late sila sa pag-pasok. Isa pa, pinangako na niya sa kaniyang sarili na hindi na siya makikipag-talik dito, dahil baka hindi na naman siya makalakad.

“Let’s go now, baka ma-late tayo.” Aniya at nilampasan na niya ito. Siya na ang unang lumabas ng kwarto…

Mahigit kalahating oras ang ginugol bago sila nakarating ng kaniyang nobyo sa unibersidad. Dahil medyo nakakaramdam siya na naiihi siya. Ay doon agad ang kaniyang diretso sa loob ng cr. Matapos niyang makapasok sa loob ay agad niyang binuksan ang zipper at doon ay umihi.

After peeing. He zipped back his zipper. Nagulat siyang ng bigla niyang marinig ang pag-bukas ng pinto ng cr.

Bago pa siya naka-sigaw ay agad natakman nito ang bibig niya.

“It’s me, Ken.” Anito.

Unti-unti naman nawala ang kaniyang pagkagulat ng mapag-sino niya ang narito sa loob ng cr.

“Ken, why are you here?” Mahinang boses na tanong niya.

“I just want us to continue what we are doing earlier. I just want to continue the kiss.”

Hindi na siya nakapalag ng sapuin ng kaniyang nobyo ang magkabilang pisngi niya at siniil nito ng halik ang mga labi niya. Mariin ang mga halik nito sa kaniya sa puntong ayaw na nitong pakawalan ang mga labi niya.

Unti-unti ay nawawala na ang pangamba dito sa loob niya. Nawawala na ang takot na baka may makaalam ng ginagawa nila. Basta ang alam lang niya ay nasasarapan siya sa mga halik nito. Ang alam lang niya ay nawawala na siya sa mundo at tanging alapaap ang pumapalibot sa kaniya.

Saglit pa ay naramdaman na lang niyang kusang gumagalaw ang kaniyang mga labi. Tinutugon ang mga halik nitong binabato sa kaniya.

Hanggang sa nalaman na lang niya na buong puso na niyang tinutugon ng kaniyang mainit na halik ang mga labi ng nobyo niya.

Inilabas nito ang dila at ipinasok iyon sa loob ng bibig niya. Agad din naman niyang ipinalaban ang dila niya sa dila nito.

Animo’y may kusang isip ang mga dila nilang naglalaban sa isa’t isa. Pilit nagsasalo sa mga likido na nilalabas.

Natigil lang ang kanilang paghahalikan ng marinig nilang bumukas ang pinto. Nanatili silang walang kibo habang pareho nilang rinig sa labas ang mga kalalakihan na nagsi-pasok.

Sobrang lakas ng tibok ng kaniyang puso. Ni hindi niya magawang makapag-salita, tanging pinakikiramdaman lang niya ang bawat galaw sa labas.

Maya-maya pa ay narinig niyang tumunog na ang bell. Hudyat na kailangan ng pumasok ng lahat.

Narinig niyang nagsilabasan na ang mga kalalakihan doon. Kaya naka-hinga na siya ng maluwag.

Umangat ang kaniyang tingin hanggang mag-tama ang mga mata nilang dalawa. Ngumiti ito sa kaniya. “We’ll continue it later.” Ken said then he smiled.

Napakunot na lang ang kaniyang noo sa sinabi nito. Ngunit hindi na lang niya pinansin. Una na siyang lumabas sa loob ng cr. Wala naman ng mga estudyante doon kaya nagmadali na siyang lumabas sa mismong labasan.

Hindi na niya pinansin ang kaniyang nobyo. Daglian na siyang pumunta sa silid aralan niya. Tinakbo pa niya ang pagitan noon.

Nang makarating ay tagak-takan ang pawis sa kaniyang noo. Mabilis niyang tinungo ang likurang pinto at doon ay umupo.

Ilang minuto pa ang lumipas ay dumating na rin ang propesor nila. It was Ken, his hot and handsome boyfriend.

Tumama ang tingin nito sa kaniya bago sumilay ang maliit na ngiti sa mga labi nito.

“Are you all boys prepared?” Ken asked them.

Napakunot naman ang kaniyang noo sa naging turan ng kaniyang guro. Prepared? About what?

“What about sir?” Tanong ng isa niyang kaklase.

“Prepared for the examination.” His professor answered flat and cold.

Lahat nagulat, maging siya ay walang kaalam-alam sa mga nangyare ay laking gulat din niya. Examination? May exam sila?

Kunot na naka-tingin siya sa kaniyang guro. Wala naman nasabi sa kaniya ang nobyo niya tungkol dito. Pa’no na lang? Anon na lang ang isasagot niya kapag nagkataon? Wala siyang kaalam-alam kahit isa.

Nag-simula ng mag-abot ng test paper ang kanilang professor. Isa-isang inabutan nito ang mga kaklase niya hanggang sa maging siya ay abutan na rin. Gusto niyang tanungin kung bakit bigla-bigla dahil wala talaga siyang kaalam-alam, pero nanatili na lang siyang walang imik.

“First rule; don’t look to your sides. Second rule; don’t look to your back, or your front. Eyes only on your papers. Who dare cheats will be hardly punish! Now, eyes on your paper and continue answer. Raise your hand if you’re done.” Anito.

Siya na hindi alam kung anong nangyayare ay napatingin na lang sa answer sheet na dapat niyang sagutan. Looking back to the papers made his head aches. How could he answer this fucking questions? God!

Kahit naka-tingin siya sa kaniyang papel ay ramdam niya ang mga yabag ng propesor nila patungo sa gawi niya. Nanatili siyang nakatitig lang sa kaniyang sasagutin.

Nagulat na lang siya ng bahagya at naiangat niya ang kaniyang tingin ng hawakan siya ng propesor sa mukha.

Nagtatanong ang kaniyang isip ngunit sahalip na sagutin nito ay bigla-bigla na lang siyang hinalikan.

God! What exactly happening?

At dahil nga wala naman siyang laban pagdating sa halik nito, ay nagpaubaya na lang siya sa binata. Wala siyang nagawa kundi ang halikan ito pabalik…

Early in the morning, Ken already felt his bulging cock. It never stop erecting because someone needs to take care of it. And that someone was his boyfriend.

Ito lang naman ang dahilan kung bakit kanina pa niya tinitiis ang tumitigas niyang pagkalalaki. Sa puntong lahat ginawa niya. Tulad na lang ngayon. Examination! A fake examination just to be with, Liam. Just to do something hot with him.

Naputol ang halikan nilang dalawa ng mawalan sila ng hininga. Kunot noong tumitig ito sa kaniya na animo’y nag-tatanong kung ano ang nangyayare.

Ngunit sa halip na sagutin niya ay agad niyang binuksan ang zipper ng kaniyang pantalon at inilabas doon ang kaniyang nag-uumigting sa haba at laking pagkalalaki. Tumitibok-tibok pa ang namumulang dulo niyon.

Kitang-kita niya ang gulat sa mga mata ni Liam ng makita ang ginawa niya. Lumingos-lingos pa ito at batid niyang kinakabahan. Pagkatapos lumingos ay muling bumaling ang tingin sa kaniya.

Dumukwang siya hanggang sa tumapat ang bibig niya sa tainga nito. “Don’t worry they wont notice it. Just stay silent.” Aniya bago umaayos ng pagkakatayo.

Kompyansado naman siyang walang makakakita sa gagawin nila. Pader naman ang silid nila. At tanging pinto lang ang naroon at sarado pa iyon. Kaya kung meron mang tao sa labas, walang makakapansin ng gagawin nila.

At ang mga estudyante naman dito sa loob. Ay hindi rin mapapansin, dahil nasa likuran sila at batid niyang walang magtatangkang lingonin sila. Sa takot na lang ng mga iyon sa kaniya.

Liam and him must stay silence, to prevent being noticed.

“Suck my cock, my prince.” Bulong niya ulit sa tainga nito…

Mas lalong nagulat si Liam sa mga pinag-sasabi ng kaniyang guro. Sobrang kaba na rin ng kaniyang dibdib. Sobrang lakas ng pag-tibok ng kaniyang puso.

“I’m horny, my prince. Please suck it.” Ken whispered seductively.

Sunod-sunod siyang napalunok at muling nilingos ang kaniyang mga kaklase. Abalang-abala ang mga iyon sa pagsasagot.

Muli siyang bumaling sa nobyo, bago siya napatitig sa pagkalalaki nitong nag-uumigting sa haba at laki. Na ngayon ay nakalabas na. God! God! How can he stop himself?

Nang hindi siya sumunod ay kinuha ng nobyo niya ang kamay niya at inilagay iyon sa pagkalalaki nito. Bahagya pa siyang nagulat ng maramdaman ang mumunting init na nagmumula sa pagkalalaki nito. “God!” Mahinang boses na lumabas sa kaniyang bibig.

“I don’t know how to suck cock.” He mouthed silently.

Dumukwang ito at bumulong muli sa kaniyang tainga. “Just suck it like how you eat a freaking lollipop.” He whispered silently but desperate. Desperate to reached the heaven.

Alam niyang una palang ay sobrang delikado na ang gagawin nila, ngunit ano pa nga ba ang magagawa niya? Katawan na rin naman niya ang may gusto ng tagpong ito. Isa pa, kanina pa rin niya gustong muling maramdaman ang binata, simula kaninang umaga. Natakot lang siyang baka sila ma-late o muling hindi siya makalakad.

But now! He think no one will noticed.

Kinapitan na lang niya ang pagkalalaki ng nobyo niya. Agad niyang ipinasok sa kipot niyang bibig ang pagkalalaki ng nobyo niya.

Tila sinindihan ang kaniyang katawan dahilan para animo’y nagliyab at agad nag-init iyon. Ken’s dick tasted good. It taste good in his mouth, it smelled good too. God hell. This is heaven.

Ipinag-patuloy lang niya ang pag-hugot baon ng pagkalalaki nito sa bibig niya. Sobrang sarap niyon sa pakiramdam kahit napuno ng pagkalalaki nito ang bibig niya. Hindi siya tumigil lalo’t nakikita niya ang sarap na lumulukob sa buong pagkatao ng nobyo niya…

Nakapikit ang mga mata ni Ken habang ninanamnam niya ang sarap na dulot ng bibig ng nobyo niya sa pagkalalaki niya. Sobrang sarap niyon sa pakiramdam sa puntong tila naabot niya ang langit. At dinuduyan siya ng mga anghel sa alapaap.

Fuck! This is fucking so good. Liam your so good. Ang tanging nasabi na lang niya sa kaniyang sarili.

Tumagal pa iyon ng ilang minuto hanggang sa pati ang balakang niya ay sumasalubong na rin sa paghugot at baon ng kaniyang pagkalalaki sa bibig nito.

Paminsan-minsan ay binibilisan niya ngunit agad din naman niyang tinitigil kapag nakikita niyang hindi nito kaya.

Inilabas ng nobyo niya ang dila nito at sinundot-sundot ng dila nito ang butas ng pagkalalaki niya. Halos maitirik niya ang mata sa sarap na dulot niyon.

Kagat-kagat pa niya ang pang-ibabang labi upang hindi iyon lumikha ng ingay.

Muli ay bumalik ang nobyo niya sa pagkain sa kaniyang pagkalalaki. Tumagal iyon ng mahigit isang oras hanggang sa maramdaman niyang narating na niya ang rurok ng kaniyang kaligayahan…

Liam felt this hot seed spurted inside his mouth. It tasted salty but good indeed. Pero ganun pa man ay agad niyang iniluwa iyon sa answer sheet at agad niyang binalot iyon doon.

Napatingin siya sa nobyo niyang hanggang ngayon ay naka-pikit parin ang mata at ninanamnam ang sarap na lumukob sa pagkatao nito…

To be continued…

CHAPTER 55

Chapter 55

       TAHIMIK lang si Liam habang nasa biyahe. Pauwi na silang dalawa ng nobyo niya sa bahay nito. Nasa isip parin niya ang ginawa nila kanina ng nobyo sa loob ng silid aralan.

Kung mayroon siyang sakit sa puso ay kanina pa siya naka-handusay at naghihingalo na. Bumibigla na lang kasi ang nobyo niya, ayun wala din siyang nagawa kundi ang bumigay.

That was so embarrassing making love in his entire life. But still it was fantastic and enjoyable. Ganun pala ang pakiramdam na nakikipag-talik na may takot na baka may makapansin.

Napapa-isip tuloy siya kung ganun din ang naramdaman ng dalawa niyang kaibigan ng magtalik ito habang katabi siya. ’Yung nakakamatay na kaba at takot.

Bigla tuloy siyang napa-isip, na anoman ang takot at pangamba ng isang tao ay mawawala na lang ng parang bula, pag-umiral ang pag-sabog ng init sa katawan.

“Liam, are you mad at me?” Ken asked.

Napukaw ang kaniyang pag-iisip. Tumuon ang kaniyang tingin sa binatang nag-salita. Ngumiti siya. “I’m not mad at you, Ken. I’m just shocked. Shocked because we did it, kahit may mga tao nagawa na’ten. Though it’s breathtaking, but still enjoyable. May thrill pa.” Aniya ngunit biglang dumilim ang kaniyang tingin at kinurot niya ang pisngi ng nobyo niya. “’Wag mo na ulit gagawin ’yun. Kinabahan ako doon.” Naka-pout niyang sabi. Mamaya ka sa’kin pag-uwi na’ten.

A soft chuckled scaped Ken’s lips. “Don’t worry, i wont do it again. If you promised not to teased me, not to anger my cock.” He said.

Pinaikot na lang niya ang kaniyang mga mata sa kawalan. “It’s you. You anger your own cock.”

Mas lalo namang lumakas ang tawa nito ng bahagya. “Yeah, but you still contribute.”

Hindi na lang siya umimik.

Maya-maya ay narating na nila ang bahay nito. Ipaparada na sana ng kaniyang nobyo ang sasakyan ng makatanggap ito ng tawag…

Agad dinukot ni Ken ang telepono sa loob ng bulsa ng suot niya. When he look at the phone caller, it’s Carlosz. He might here something good news.

“Hey, bud.” He said the moment he answered the call.

“You should come here. Some good and bad news is waiting for you, at the warehouse.” Said Carlosz before ending the call.

Napatingin na lang siya sa kaniyang telepono matapos mamatay ang tawag. Bumaling ang tingin niya sa kaniyang nobyo. Who feel confused.

“I’m going somewhere else, Liam. An emergency, so—”

“What’s emergency?” Tanong nitong may paninigurado.

Seloso

ang prinsipe ko. Napangiti na lang siya dahil sa bakas ng boses ng binata ay animo’y naninigurado iyon at may bakas ng pagseselos.

Sinapo niya ang magkabilang pisngi ng binata. “Are you being jealous again?” He asked sounds teasing.

“Just tell me.”

“No need to know, Liam. Basta ang isipin mo at lagi mong itanim sa isip mo na hinding-hindi kita ipagpapalit sa kahit na sino. Saan man ako mag-punta, hinding-hindi ako titingin sa iba. I’m telling you this, you’re my life and my everything. ’Wag kang mag-isip ng iba. Sa’yo lang ako.” Aniya at dumukwang upang halikan ang mga labi nito.

Tipid naman itong ngumiti sa kaniya. Bago nagpaalam at lumabas ng kaniyang sasakyan.

Nakatanaw lang siya hanggang sa makapasok ang nobyo niya sa loob ng bahay.

Ang rason kung bakit hindi niya masabi-sabi sa binata kung saan siya pupunta dahil natatakot siyang baka pagnalaman nito kung ano ang ginagawa niya. Na baka kapag nalaman nito na nahuli na niya ang gumawa ng masama dito ay baka muling bumalik ang trauma nito. Muli itong bumalik sa dati.

Kaya mas mabuting hindi na lang nito malaman. Ang mahalaga ay mapag-hihiganti niya ito. Mapaparusahan na rin niya ang may dahil dito.

Mabilis niyang pinaharurot ang kaniyang sasakyan, kating-kati na siyang malaman kung ano ang maganda at masamang balita na ibibigay sa kaniya ng kaibigan.

Dahil sa bilis ng kaniyang patakbo at sa walang masyadong traffic ay mabilis siyang nakarating sa warehouse nilang magkakaibigan.

Mabilis siyang bumaba ng sasakyan at diretso siya sa loob. Doon siya pumunta sa salas ng bahay dahil alam niyang doon mahilig mag-punta ang kaniyang mga kaibigan. At hindi nga siya nagkamali. Naroon nga ang dalawa.

Nang makalapit ay nakita niyang nililinisan ni Caleb ang sugat sa braso ni Carlosz na natamo. Seryoso ang dalawa.

“Bakit mo kasi sinalo ’yung bala na dapat tatama sa’kin. Kaya ko namang ilagan ’yun. Ayan tuloy nadaplisan ka.” Ani Caleb. Hindi niya alam kung dahil ba ’yon sa pagmamalasakit sa kaibigan nila o dahil may kakaiba ang dalawa. Something fishy? Or he is just over thinking?

Tumikhim siya dahilan para makuha ang atensyon ng dalawa. “You’re here.” Ani Carlosz habang ipinapag-patuloy ang pagpapalinis ng sugat nito kay Caleb.

Umupo siya sa katabing sofang kina-uupuan ng dalawa.

“So, what’s the good news? And what the fuck happen to your arms?” He asked a li’l bit worried.

Matapos malinisan ni Caleb ang sugat ng kanilang kaibigan ay humarap ito sa kaniya. “The badnews was, Caleb and i killed the two person behind Liam’s case. And the good news was we captured the two more.”

He smirked. “It’s okay bud. Nakakainis nga lang na maaga silang namatay. Dapat dumaan muna sila sa mga kamay ko…so what happen to your arms?” He asked.

“Don’t worry, daplis lang ito.” Ani Carlosz. “But bud, after capturing and killing the demon behind Liam’s case. Ngayon mas lalo naming na alerto ang malaking sindikato. Matagal ko na silang minamanmanan, ngayon mayroon na akong mga pruweba upang mahuli…or should i say mapatay ang mga salot sa lipunan.” Ani Carlosz na mababasa ang talim sa mga mata.

“Take care bud, kung malaking sindikato iyon, mukhang pader ang babanggain mo—”

Carlosz just smirked full of confidence. “Kung pader man sila, i have so many ways, para matibag silang lahat. Hindi lahat ng pader matibay, even if i’m just only one, i’ll make sure that i can crashed them into pieces. Besides, i’n here with Caleb. The secret agent who’s mission to kill the mastermind ng malaking sindikato—”

“What did you say?” Gulat niyang tanong.

“If you’re thinking about Caleb’s identity. Yes, Caleb is a secret agent.” Pagtatama nito sa kaniyang mga iniisip.

Namilog pa ang kaniyang mga mata sa gulat bago niya ibinaling ang kaniyang mga titig kay Caleb na ngayon ay nagsasalin ng alak sa baso. Caleb just look at him and smirked.

“Yes, i’m a secret agent bud, sorry for keeping this secret.” Caleb said.

Mas lalo pa siyang nagulat sa ginawa nitong pagtatapat. A secret agent? So Caleb was a secret fucking agent? So Caleb kept them in the dark? Kept the gangster’s in the the dark? The fuck!

“Ngayon ko lang din nalaman na isa palang secret agent ang mokong na ’yan. Kung hindi pa maging magkapareho ang target namin hindi ko pa malalaman.” Ani Carlosz.

Tumayo siya at lumapit siya sa gawi ng kaniyang kaibigan. Niyapos niya ito sa leeg ng medyo may kahigpitan. Ginulo din niya ang buhok ng kaibigan. “You moron, you keep us in the dark. How could you?”

Caleb just chuckled. Tinigilan na niya ang binata. No wonder na matalino ito at masyadong mysterious ang identity.

The 12th gangster was a secret agent. Can’t fucking believe it!

“So what’s our steps to punish those three inside?” Ani Carlosz kapag kuwan.

Bumaling naman siya kay Carlosz at ngumiti ng dimonyo. “I have something in my mind. Gagawin na’ten kung ano man ang ginawa ng mga iyon kay Liam.” Aniya bago sinabayan ng mala-dimonyong pag-tawa. Sayang nga lang,

namatay

ng maaga ang dalawa. Tsk!

Matapos niyang sabihin ang plano niya para sa tatlong dimonyong nahuli, ay agad na silang nag-tungo sa lugar na kinalalagyan ng mga iyon.

“What’s up.” Maladimonyong pagbati ni Carlosz sa mga iyon habang nanginginig sa takot na nakatali sa bangko na magkakahiwalay.

Ngumiti naman siya ng madilim ng makita ang pag-iitsura ng mga iyon. Kay tanda na ng mga itsura ngunit talagang sumali pa sa malaking sindikato.

Kinalasan ni Carlosz ng pagkakatali ang mga iyon. Habang naka-tutok naman ang simpleng pistol ni Caleb sa mga iyon.

“What are you going to do with us?” Nanginginig na tanong ng isa matapos makalasan ng tali ang mga iyon.

“Simple.” Siya na ang nag-salita. Habang ang ngiti sa kaniyang mga labi ay mas lalo pang lumawak. “Makipag-talik kayo sa isa’t-isa. That will be fun right?” Like how you treat Liam as a toy. Treat him for fun!

“B-Bu-But we’re—”

“Susunod ba kayo?” Inagaw niya ang baril kay Caleb at itinutok iyon sa mukha ng lalaking nanginginig sa takot. “O mamamatay kayo sa mga kamay ko.” Mahigpit ang pagkakahawak niya sa gatilyo ng baril. Handa niya iyong kalabitin anomang oras.

Nakita niya ang pag-lunok ng lalaki sa takot na nararamdaman. “Susunod na kami. Susunod na kami.” Anito sa takot.

He smirked. “Do it now!” Pasigaw niyang sabi.

Lumapit naman sa kaniya si Carlosz. “Are you really going to do this? Fuck! What a gross, bud. There so disgusting.” Carlosz said.

He can already felt Carlosz being disgusted. He just grinned evily. “Don’t worry, Carlosz. Just don’t watch if you’re being disgusted.” Aniya bago bumaling sa mga walanghiya. “Do it now! Or i’ll kill you.” Pananakot pa niya. Sa totoo lang, hindi lang iyon basta pananakot. Gagawin talaga niya iyon kung hindi susunod ang mga ito.

Ibinaba na niya ang baril ng mag-simula ng mag-hubad ang mga dimonyo. Kinuha niya ang upuan na pinag-talian ng mga iyon at umupo silang tatlo upang manuod ng nakakadiring palabas.

“Show me what you’ve got, monsters!” Pasigaw niyang sabi.

Nag-simula naman ang tatlo sa nakakadiring palabas ng mga iyon. Even their dick! What the fuck? It’s so small and so disgusting! Fuck them!

Nagpatuloy lang ang tatlo sa pagbabayuhan sa isa’t-isa. Kitang-kita ng mga mata niya kung gaano kababoy ang palabas. Like fuck them!

Tumagal ng ilang minuto. Mas lalong sumasama ang kaniyang pakiramdam sa mga nakikita. Mas lalong nadidiri siya sa mga iyon.

Tumayo siya at malakas na tinadyakan ang isa dahilan para tumalsik iyon. Hinampas naman niya ng baril ang isa dahilan para dumugo ang nguso niyon. At walang habas niyang pinagsisipa ang isa pa.

“You’re so fucking disgusted! I hate all of you! Fuck you! Fuck you!”

“Please stop, stop please. I’m begging.” Pagmamakaawa ng mga iyon.

Mas lalong naging matindi ang kaniyang galit sa mga ito. Malakas siyang tumawa. “Pakiusap?” Naging sarkastiko ang boses niya. “Noong nakiusap ba si Liam sa inyo pinagbigyan niyo? How could you plead for mercy! You have no right.” Kakalabitin na sana niya ang gatilyo sa sobrang sama ng loob ng kaniyang nararamdaman ng pigilan siya ni Carlosz.

“Don’t kill them, Ken. I still want them to gather information.”

Ibinaba naman niya ang baril at kinalma ang kaniyang sarili. Hanggang ngayong sobra-sobra at halos punong-puno ang galit niya. Habang naiisip niya ang mga nangyare kay Liam, mas lalong tumitindi ang galit dito sa loob ng dibdib niya. Gusto niyang pumatay, dahil doon siguro mararamdaman niya ang kapanatagan. At ang hustisyang matagal ng pinagkait kay Liam.

Muli niyang sinugod ang isa sa mga iyon at sinuntok. Bawat pakawala niya ng suntok ay malalakas and he never hold back. He punched, and punched, and punched.

Halos mag-suka na ng dugo ang isa, pero kulang pa ’yon. Kulang pa ang sakit dito sa loob niya!

Kung hindi lang siya hinarang ni Caleb at ni Carlosz. Hindi pa niya titigilan ang mga iyon.

Kinalma niya ang sarili. “Fuck them, Carlosz! Remember to kill them! Kill them all.” Aniya pagkatapos ay lumabas na ng silid.

Diretso siya hanggang sa makalabas. Sumakay siya ng kaniyang sasakyan hanggang sa paharurutin niya ito.

Naisip kasi niyang hindi maaring walang kasama ang nobyo niya. Natatakot siyang mag-isa iyon at muli na namang malungkot.

Habang nasa loob ng sasakyan habang nagmamaneho ay naisip niyang muli ang nakakaawang mukha ng mga iyon. Ngunit pinilig niya ang ulo, hindi sila ang mga taong dapat kaawan. Dapat nga silang mamatay…

To be continued…

CHAPTER 56

Chapter 56

            MATAPOS maiparada ni Ken ang kaniyang sasakyan ay mabilis siyang lumabas at nag-tungo sa loob. Pagbukas palang niya ng pinto ay bumungad na sa kaniya si Liam. Madilim ang bakas ng mukha nito at mababasa ang inis at selos doon.

Hindi ito nagsalita. Sahalip ay tinitigan lang siya at pinaikot nito ang mga mata pagkatapos ay nagmamartsang umalis.

That brings him smile on his face. Nagtatampo

ang aking munting prinsipe. Ani ng kaniyang isip.

Mabilis niyang sinundan ang nobyo niya hanggang sa pumasok ito sa kwarto.

Mabilis itong humiga sa kama at nag-tabon ng kumot sa buong katawan hanggang mukha. Napangisi na lang siya dahil doon. Mukhang malaki talaga ang tampo ng aking mahal.

Sumampa siya sa kama at doon ay humiga patabi sa binata, ngunit tinutulak siya nito. “Go away, Ken.” Malamig nitong tugon.

Hindi niya hinayaang matulak siya ng nobyo niya. Mas lalo pa niyang hinigpitan ang pagkakayakap dito. “What’s wrong, my prince? Why do look upset?” He said.

“Go away, Ken. I don’t want to see you.”

Tinanggal niya ang kumot sa katawan ng nobyo niya at mabilis niya itong kinubabawan. Hinuli pa niya ang kamay nito upang hindi na makapag-pumiglas.

“What’s wrong tell me?” He said seriously.

“I’m mad at you, Ken.” Anito na hindi man lang siya binabalingan ng tingin.

“Why are you mad?”

Hindi ito umimik, nanatiling tahimik lang ito at mahaba ang naging pagkaka-nguso. Hindi rin nito magawang makatingin sa kaniya.

“Gusto ng lambing ng prinsipe ko.” Aniya na may panunudyo habang malawak ang pagkakangiti.

Nanatiling nakabaling lang ito sa kanang direksyon habang madilim parin ang bakas ng mukha.

“Heto na prinsipe ko.” Dumukwang siya at kiniliti niya ang leeg nito gamit ang kaniyang mga labi.

“S-Stop that.” Tumatawang anito habang may pagpupumiglas.

“Hindi na ’yan galit.” Aniya at sinundan ng kaniyang ginawang pagkiliti dito.

Hinalikan niya ang leeg ng kaniyang prinsipe habang naka-kubabaw siya dito. Kung saan ito babaling ay doon naman niya ito kikilitiin gamit ang kaniyang mga labi.

“Galit kapa ba?” Tanong niya habang pinapagpatuloy ang pagkiliti dito.

“Okay, okay, okay. I’m not mad. Please stop.” Nakikiliting anito.

Agad naman siyang tumigil ngunit naka-kubabaw parin siya dito. Nakita niyang naka-nguso parin ito at halatang may pagtatampo parin ito.

“Nagtatampo kapa—”

“I’m not.” Anito at sinalubong na nito ang titig sa kaniya.

“So why are you mad, earlier?” He asked.

“Dahil napakatagal mong umuwi. Tsaka hindi mo man lang sinabi sa’kin kung saan ka pupunta. Alam mo bang nag-aalala ako sa’yo.” Naka pout na sabi nito.

Naging malawak naman ang pagkaka-ngiti niya at sinapo niya ang magkabilang pisngi ng nobyo niya. “Di’ba sabi ko naman sa’yo na saan man ako mapunta hinding-hindi ako gagawa ng ikagagalit mo? Na hinding-hindi ako titingin sa kahit sinong babae man o lalaki? At di’ba sinabi ko sa’yong ikaw lang ang mahal ko hanggang dulo? Bakit nagagalit ka parin?” Seryoso niyang sabi. “Don’t you trust your king?” He continued…

Seryoso ang bawat titig na binibitawan ni Liam sa nobyo niya. Bigla tuloy siyang napatanong sa kaniyang sarili. Why don’t i trust him?

Pinagkakatiwalaan naman niya ito, gusto lang talaga niya malaman kung saan ito nag-punta. Tch!

Ipinilig na lang niya ang sarili sa pag-iisip. Ngumiti siya habang matiim na nakatingin dito.

“I trust you, i’m just worried.” He said.

Hinalikan nito ang kaniyang mga labi ng saglit. “Alam kong nag-aalala ka. Pero hindi mo na kailangan.” Itinaas nito ang kanang kamao. “Heto? Walang kayang magpa-tumba dito.” Anito.

Bumaling naman ang kaniyang tingin sa kamao nitong nakataas. Bahagya pa siyang nagulat ng makitang namumula ito at may mga gasgas at sugat din.

Agad niyang hinagilap ang kamao nito at inilapit niya sa kaniya upang mariing suriin.

Matapos niyang makumpirmang gasgas at sugat iyon ay mabilis ang mata niyang bumaling sa nobyo niya.

“What happen to your arm?” He asked worriedly.

Hinagilap din niya ang kabilang kamao nito at nakitang pati iyon ay namumula din at may sugat pa.

Kunot noong tumingin siya sa nobyo habang nagtatanong ang bakas ng mukha.

“What happen?” Tanong niyang muli habang naka-kunot ang noo.

Naging malikot naman ang mga mata ng nobyo niya at napakamot pa sa ulo. Umalis din ito sa pagkaka-kubabaw sa kaniya.

“Just…something happened.” He answered as if all his questions was being answered.

“What? Nakikipag-bugbugan kaba? Kaya ba hindi mo sinasabi kung saan ka pumunta? Dahil ito pala ang nangyare?”

Napakamot naman ito sa ulo at hindi magawang makapag-titigan sa kaniya. “I just have some trouble. Hindi ako nakapag-timpi nadala ako ng galit, kaya napaaway ako.”

Nakaramdam siya ng inis sa kaniyang nobyo. Agad niyang pinisil ang pisngi nito ng may diin. “How can you punched someone. Dapat kahit anong galit mo hindi ka dapat nakikipag-away.”

Nakita niyang namula ang pisngi nitong pinisil niya. Agad naman siyang nakunsensya sa ginawa at banayad na hinawakan ang pisngi nitong bahagyang namumula.

“Nakakainis ka naman eh. Ayan tuloy nasaktan kita.” Aniya. “Bakit ba kasi ang pasaway mo! Para kang bata!”

Nakita pa niyang tumawa ito kaya mas lalo siyang naiinis. Talagang nagagawa pa nitong tumawa sa ganitong sitwasyon.

Tumayo na siya at nag-tungo sa lagayan ng emergency kit nila. Pagkatapos ay bumalik siya sa kama at kinuha ang kamay nito.

Ipinatong niya ang kamay nito sa kaniyang mga hita. “Don’t move, i’m going to clean your wounds.” Aniya.

Umangat ang kaniyang tingin sa nobyo at napakamot sa kaniyang ulo bago simpleng sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi. “Can you teach me how to do prepare this. To clean your wounds.”

Nakita niya ang mabilis na paglawak ng ngiti nito. Ginulo nito ang buhok niya habang mahinang tumatawa. “Nag suggest kapa na linisin sugat ko hindi mo naman pala alam kung paano.” Matatawa pa nitong sabi.

He just pouted. “Eh sa hindi ko alam eh. Turuan mo na lang kaya ako.”

“Stop sulking, my prince. I’m going to teach you now.”

Sinimulan nga siyang turuan ng kaniyang nobyo kung paano iyon. And he learned easily.

Ngayon at sinisimulan na niyang linisan ang sugat nito gamit ang bulak na nilagyan ng ointment. Bawat pagdamping ginagawa niya ay dahan-dahan takot na masaktan ang nobyo niya.

He’s been so gentle and caring to his boyfriend. Ever since. Just like now.

“Promise me, Ken that you wont do it again. Hindi ka makikipag-away. Wala kang sasaktan. Kahit pa may ginawa silang kasalanan sa’yo. Hindi pananakit ang solusyon. Pagpapatawad.”  Bumaling siya ng tingin dito dahilan para mag tama ang tingin nilang dalawa.

Matiim ang mga pagkaka-titig nitong ginawa. “From now on, i promise, i wont be in trouble again. I wont hurt others even if they hurt me. Ang hindi ko lang maipapangako na hindi ko masasaktan ang mga taong mananakit sa’yo. I promise to kill them all if they dare to hurt you.” He seriously said.

Napatitig lang siya sa sinabi ng kaniyang nobyo pagkatapos ay nahihiyang ipinagpatuloy niya ang pag-lilinis sa sugat nito. Nang matapos siya ay agad niyang binalingan ang pisngi nito.

Kusang sumapo ang kaniyang palad sa pisngi nitong napisil niya kanina. “Masakit pa ba?” Nag-aalalang tanong niya.

“Hindi naman masakit. Kiss mo lang gagaling na ito”

Wala ng paligoy-ligoy pa. Agad niyang hinalikan ang pisngi nito, pagkatapos ay ngumiti siya.

“Kumain kana ba?” Tanong nito kapag-kuwan.

Mabilis naman siyang umiling. “I just eat some ice cream and chocolates. I’m still hungry, kanina pa kasi kita hinihintay. Wala tuloy nagluto.”

“I’m sorry, nagutom ka tuloy ng dahil sa’kin.” Tumayo ito at nagulat na lang siya ng buhatin siya nito. Ken carry him just like a newlywed.

Napasinghap pa siya ngunit hindi na lang siya umangal.

“Let me take care of my prince. Let me feed you food…not feed you my cock.” Anito.

Natampal na lang niya ang braso ng kaniyang nobyo sa kabastusan ng bibig nito. Bigla tuloy siyang binanaagan ng hiya…

Sumapit ang umaga, matapos makagising ni Liam ay wala na sa kaniyang tabi ang nobyo niya. Mabilis siyang bumangon at hinanap kung saan ito naroroon. Lumabas siya ng kwarto ng hindi niya mahanap sa loob ng kwarto ang nobyo.

Hanggang sa matagpuan niya ito sa kusina. Nanunuot sa kaniyang ilong ang mabangong niluluto nito.

Lalapitan na sana niya ito ng marinig niyang tumunog ang doorbell ng bahay.

Nakita niyang lumingon si Ken sa gawi ng pinto. Ng makita siya ay agad niyang sinabi na siya na ang magbubukas ng pinto.

Matapos niyang mabuksan ang pinto ay agad bumungad sa kaniya ang binatang naka-suot ng pang-delivery uniform.

Lihim siyang napangiti. Kasi dumating na rin ang order niya.

“Here’s your order sir.” He said.

Matapos niyang makuha ay pumasok na siya sa loob at sinira ang pinto.

Mabilis siyang nag-tungo sa kwarto upang hindi mapansin ng nobyo niya ang order niyang natanggap.

Hindi muna niya iyon binuksan. Itinabi niya muna iyon sa sulok na hindi makikita ng nobyo niya. Pagkatapos ay lumabas na siya ng pinto.

Diretso siya doon sa kusina kung saan naroon ang nobyo niya.

“What’s that?” Pabungad nitong tanong na ang tinutukoy ay ang nag doorbell.

“Nothing. Just some neighboor.” He lied.

“Is that so? Bakit may dala ka kanina?”

“Binigay lang nila. ’Wag mo na lang pansinin.” Aniya…

Pinakatitigan lang ni Ken ang nobyo niya, at napatango-tango dahil hindi siya naniniwala sa sinabi nito. Ganun pa man ay hindi na lang niya iyon pinansin.

“Let’s eat.” Pag-aya niya dito.

Tumango lang siya at nag-tungo na doon sa hapagkainan. Sabay silang dalawa ng nobyo niyang nag-almusal.

Nasa kalagitnaan sila ng pagkain ng marinig niya ang pag-iingay ng kaniyang telepono. Agad niyang kinuha at sinagot ang tawag. He turned the speaker on para mapakinggan ng nobyo niya upang hindi na ito mag-isip ng masama

“Boss, something wrong to the company. You need to come here.” Ani sekretarya niyang lalaki na mababatid sa boses nito ang pag-aalala.

“Okay, i’ll come right away.” He said then he ended the call.

Bumaling ang tingin niya sa nobyo niya at nahuli niyang nakatingin ito sa kaniya.

“I’m sorry, Liam. I’m going to the company.” He said like asking permission to his prince.

Ngumiti naman ito sa kaniya. “It’s okay, my king. Go, just don’t make some trouble.” Paalala pa nito sa kaniya.

Ngumiti naman siya at hinawakan ang kamay nito.

Matapos nilang kumain ay mabilis na siyang naligo. Nag-bihis pagkatapos ay nagpaalam na siya.

Ayaw niyang iwanan si Liam ngunit wala siyang magagawa. “I’ll just send you some food if i didn’t comeback on time.” He said.

“Don’t worry, i can handle myself.” Liam said sounds like calming him. “Now go, take care of your company.”

He kissed Liam’s lips and forehead. After that he went out and get himself inside the car. He drove the car directly to the place where the his company is…

Naiwan si Liam habang nag-iisa. Wala siyang magawa kundi ang pakainin na lang ang kaniyang dalawang alaga. Si Kelly at si Nadrei.

“How are you my babies?” Pagkausap niya dito habang hinihimas niya ang balahibo ng dalawa. “My king, left. He has something important to do. He might gone for over an hour or two. Hindi na’ten siya makikita.” Pagkausap pa niya doon na animo’y sasagot ang mga iyon.

Bigla niyang naalala ’yung in-order niya na kanina lang niya natanggap. ’Yung tinago niya sa sulok.

Isang ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi at mabilis na tinungo ang lugar kung saan niya iyon itinago.

Nang kaniyang makuha ay agad siyang pumunta sa kama at pasalampak na umupo doon. Mabilis niyang binuksan habang ang ngiti ay walang mapagsidlan sa kaniyang mga labi.

Namilog pa ang kaniyang mga mata at animo’y nanggigigil sa mga nakikita. He’s order finally came. It finally came.

Iniisip palang niya ang magiging ekspresyon sa mukha ng kaniyang nobyo ay talagang matutuwa siya. Hindi niya alam kung anong kalokohan itong papasukin niya. Basta ang alam lang niya ay kailangan nitong mag-handa. Dahil mamaya ay mapapalaban ito sa kaniya…

To be continued…

CHAPTER 57

Chapter 57

      THIS IS the most tiring day for Ken. Papers, pen, documents are everywhere. He’s done with this! He rather be with, Liam, his boyfriend than being with this fucking papers and documents. It’s really getting to his nerve.

Nahilot niya ang kaniyang sentido ng bahagyang manakit iyon. Looking at the documents after documents made him breath hard in annoyance. Like the fuck! Mukhang mga ilang oras pa bago niya muling makasama ang mahal.

Pinaiikot niya ang swevil chair pabalik-balik. Damn it! So boring.

Binalingan niya ng tingin ang kaniyang relong pambisig. 11:36 am.

Mabilis niyang kinuha ang kaniyang telepono at dinial ang numero ng telepono ng nobyo niya.

Ilang minuto lang ay sinagot na nito. “Hey, my king?” Anito na masigla ang bigkas ng boses.

God, he missed, Liam’s voice. He missed him even if he just gone for an hour ago.

“I’m going home late. I have to solve this problem first and i’ll be there.” He said.

“Kelan ang saktong uwi mo?” Anito na medyo nawalan ng sigla ang boses.

“I promise to comeback tonight.” He said.

“Then, i’ll wait for you.” He responded. “Teka, kumain kana ba?” Tanong nito kapag kuwan.

“Later. Ikaw kumain kana ba?” Balik tanong naman niya.

“I don’t know how to cook. Sweets lang ang mga nakain ko.”

Kung makikita niya ang ekspersyon ng mukha ng nobyo niya mababatid niyang naka-pout ito. Iyon ang dahilan kung bakit sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi.

“Don’t worry. Magpapadala ako ng pagkain dyan. Just you wait.” He said.

“Thank you and i love you.” Liam said while giggling. “Don’t forget to eat lunch.”

“Yes, yes, my prince. I promise. I love you too.”

Matapos ang kanilang naging pag-uusap ay pinatay na niya ang tawag.

Pumihit na siya paharap sa dokumento upang iyon ang kaniyang pag-tuusan ng pansin. Madali lang naman ang mga iyon, oras nga lang ang kailangan niyang gugulin.

Habang nireresolba niya ang problema sa kompanya niya ay hindi na niya namalayan ang oras. It’s already eight o’clock in the evening.

He need some time to punished it.

Ilang oras pa ang ginugol niya. Naiunat niya ang kaniyang kamay ng siya’y matapos.

Wala na siyang sinayang na oras. Mabilis na siyang umalis at nilisan ang kompanyang iyon.

“Problem solved.” Aniya sa sekretarya. “Don’t dare to call me again, for this useless problem. Solve it yourself.” He said then he went out.

Mabilis ang kaniyang mga galaw. Matapos niyang makasakay sa kaniyang kotse ay mabilis niya itong pinaharurot.

Ilang minutong biyahe ay agad siyang nakarating. Mas lalong tumitindi ang pagka-missed niya sa nobyo niya. Gusto na niya itong makita, marinig ang boses nito, mayakap, mahalikan at kung ano-ano pa.

Daglian siyang lumabas ng sasakyan matapos niyang marating ang bahay at maiparada ang kaniyang sasakyan. Diretso siya sa loob ng bahay hanggang sa makarating siya sa pinto ng kwarto nila.

Pag-pihit niya pabukas ng pinto ay tanging madilim ang kaniyang nakikita. Hinagilap niya ang switch at binuksan iyon. Doon bumungad bumukas ang ilaw at mabilis na nag-liwanag. Tumambad sa kaniyang mga mata ang nobyo niyang naka-higa sa kama naka-suot ng costume ng pang-spider man.

Wala itong suot sa ulo kaya kitang-kita niya ang gwapo nitong mukha. Naka-titig sa kaniya habang nang-aakit na kinagat nitong ang pang-ibabang labi sabay pasada ng dila nito.

Iminustra pa nito ang kamay na lumapit siya doon. “Come here, my king. Make your prince happy.” He said seductively.

He just gulped at that moment. Looking at his boyfriend while seducing him made him gulped even more. Naakit din siya sa suot nito at kumidlit ang nagniningning na pagnanasa sa kaniyang mga mata.

Look how sexy and hot his boyfriend was. Sobrang gwapo nito sa suot at sobrang mas lalo siyang naakit. Hindi man niya aminin ngunit ramdam na niya ang kaniyang pagkalalaki na unti-unti niyang nararamdaman ang pag-tayo.

God.

Unti-unti niyang hinakbang ang kaniyang paa hanggang sa makarating siya doon. Bumangon ang nobyo niya at hinawakan ang suot niyang kurbata. Pinihit siya nito pahiga at doon ay naglapat ang kanilang mga labi.

Mabilis niyang tinugon ang halik nito. Buong pagnanasa at buong sarap ang lumulukob sa kaniyang pagkatao.

He missed Liam, he missed his sweet and natural red lips, he missed his scent, his smile, his body, and even more. He missed all related to him.

Ito ang pumutol sa halik. Binigyan nito ng konting distansiya ang mga halik nilang dalawa. Nagkatitigan ng mainit at matiim sa isa’t isa.

“Do you like my surprise?” He asked in a low tone and sounds seductive.

He smile and captured his lips. “Yes, i’m surprised.” He answered then he again captured Liam’s lips full of passionaite.

Naging desperado at puno ng pagnanasa ang halik na pinagsasaluhan ng dalawa. Nagbibigay iyon ng nagliliyab na init sa katawan ng isa’t isa. A desperate kissed full of lust.

Gumulong ito dahilan para siya naman ang kubabawan ng nobyo. Kinagat pa nito ang pang-ibabang labi na animo’y inaakit siya. Siya naman ay naaakit.

“Do you want to fuck, your prince spider-man?” Liam asked.

“Yes, please.” He answered.

Ipinasilay nito ang mapag-larong ngiti bago muling dumukwang at hinalikan ang kaniyang mga labi.

Inilabas nito ang dila at ipinasok iyon sa loob ng kaniyang bibig. Nag-talo, nag-laban ang kani-kanilang mga labi sa isa’t-isa. Puno ng pagnanasa at sarap ang lumulukob sa kani-kanilang mga katawan.

Habang naghahalikan silang dalawa ay nararamdaman niya ang kamay ng nobyo niya na patungo sa gitnang parte ng katawan niya. Agad nitong sinapo ang pagkalalaki niyang nag-uumigting sa haba at laki na natatabunan ng suot pang-ibaba.

Banayad nitong minamasahe habang paminsan-minsan ay pinipisil. Impit na ungol ang kumawala sa kaniyang bibig.

“Uhmmm, Liam. Uhmm, my prince.” Ungol niya sa pagitan ng halikan nila.

Lumipas ng ilang minuto ang ganoong posisyon nilang dalawa. Siya na walang sawang tinutugon ang halik nito, at ito naman na banayad na minamasahe ang pagkalalaki niya.

Matapos ang halik ay nagkukumahog na binuksan ni Liam ang zipper ng pants na suot ng kaniyang nobyo. Ibinaba din niya doon ang boxer nitong suot at doon ay inilabas niya ang nag-uumigting sa haba at laki nitong pagkalalaki. Namumula ang dulo niyon na batid niyang kay sarap, lasahan. Damn it! Can’t wait to taste it.

Bumaba siya ng konti hanggang sa magtapat na ang kaniyang mukha at ang pagkalalaki nito.

Inangat niya ang tingin dahilan para mag-tama ang mata nilang dalawa ng nobyo. Nakatingin ito sa kaniya habang mababasa sa bakas ng mga mata ang pagnanasang makikita sa kaibuturan nito.

He smiled at him and he cupped Ken’s dick. Iginalaw pa niya ang kaniyang kamay taas baba sa pagkalalaki nito habang ang mga mata ay hindi inaalis sa mga mata ng nobyo niyang nakatitig lang sa kaniya.

Nakita niyang lumunok ito. “You’re torturing me, my prince. God. You’re hand so smooth. Màsturbate me, Liam.”

Ngumiti lang naman siya at sinunod ang hiling nito. Binigyan niya ng konting bilis ang pagtaas baba ng kaniyang kamay sa pagkalalaki ng binata.

Makikita ang sarap sa bakas ng mukha nito. Ang sarap na kaniyang pinalalasap dito.

Mas lalo pa siyang na-e-engganyo na pag-butihan ang kaniyang ginagawa.

“Ohhhh. Fuck! Fuck your hand, Liam. Damn it, so smooth.” Paungol nitong wika.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng marinig ito, hudyat na nasasarapan ito sa ginagawa niya.

Inilapit pa niyang mas lalo ang mukha sa pagkalalaki nito. Mga ilang pulgada na lang ang pagitan ng mga labi niya at ng dulo ng namumula nitong pagkalalaki.

“God, fuck, Liam. Put it inside you’re fucking mouth, my prince!” He frustratedly said.

Sahalip na sundin. Inilabas niya ang kaniyang dila at sinundot-sundot niya ang dulo ng butas ng nag-uumigting sa haba at laki nitong pagkalalaki, habang walang sawa niyang itinataas baba ang kaniyang kamay na naka-hawak sa pagkalalaki nito.

“Fuck! Fuck! Fuck!” Ken cursed multiple times.

Mas lalong tumitindi ang kaniyang kagustuhan sa ginagawa. Marinig at makitang nasasarapan ito, ay mas lalo siyang na-e-engganyong galingan pa.

Ipinalibot niya ang dila sa dulo ng pagkalalaki nito bago walang pasabi-sabi niyang ipinasok iyon sa loob ng kaniyang bibig…

Sarap ang lumukob sa kaibuturan ni Ken sa ginawa nitong pagkain sa pagkalalaki niya ng buo. Naitirik niya ang kaniyang mga mata, maging ang paa niya ay nakatirik din sa sarap na dulot niyon.

“Ohhhhhhhhh—God, hell! Fuck it!”

Matapos nitong iluwa ang pagkalalaki niya ay agad din namang ipinasok. Binilisan din nito ang pagtaas baba ng bibig nito sa pagkalalaki niya.

Mas lalong tumitindi ang init na nasa loob ng kaniyang katawan. At ang hindi maipaliwanag na sarap na lumulukob sa kaniyang buong pagkatao. Sobrang sarap nito sa pakiramdam na halos kadalasan na niyang maitirik ang mata. At marating ang langit sa piling nito.

Mas lalo niyang nararamdaman na mas bumibilis ang pagtaas baba ng bibig nito sa pagkalalaki niya. Maging ang kaniyang balakang ay sumasalubong na rin dito.

Napasambunot pa siya sa buhok nito habang inaalalayan niya ito pataas baba.

Ramdam niya ang pagkilwal ng dila nito sa pagkalalaki niya habang nasa loob ng bibig nito.

Liam twirled his tongue while sucking his cock harder and even faster…

Ramdam ni Liam na tayong-tayo ang kaniyang utong dahil sa kakaibang nararamdaman niyang ligaya sa kaniyang ginagawa. Good—God. Hindi siya makapaniwalang ganito kasarap ang pagkalalaki nito.

Nang mailuwa niya ang pagkalalaki nito ay agad itong umalis at tinulak siya padapa. “I want to cum inside your fucking ass. Now, let me fuck you.”

Naramdaman niya ang pag-punit ng suot niya sa sentro ng butas loob niya. Bahagya pa siyang nagulat ngunit agad iyong napalitan ng ngiti sa pagiging desperado at agresibo ng kaniyang nobyo.

“Ahhhhhhhh…” Napasigaw na lang siya sa sarap ng maramdaman niya ang walang pasabi-sabing pagpasok ng mahaba at nag-huhumindik sa laki nitong pagkalalaki sa loob niya.

Ramdam na ramdam niya ang sarap na lumukob sa kaibuturan niya.

“Uhmmmmmmm…fuck it, you’re so fucking good, my prince. I really like how tight you center was.” He moaned. “Now, i’m going to fuck you hard and fast until you couldn’t walk anymore.”

Sumilay naman ang ngiti sa kaniyang mga labi. “I dare you.” Mapang-akit niyang tugon.

Maya-maya pa ay naramdaman na niya ang mabilis na pag-hugot at baon ng pagkalalaki nito sa loob niya. Wala siyang nagawa kundi ang mapa-ungol. Mapasigaw at mapa-hiyaw sa sarap ng dulot ng pagkalalaki nito sa loob niya.

It’s like a fucking heaven. It’s like his in the fucking heaven, being with plenty of angels. Ohhhh…heaven.

“Ohhhhhh—fuck, my king. Ang sarap niyan, ipagpatuloy mo lang, hari ng buhay ko. Ahhhhh…isagad mo pa.” Bawat daing, halinghing at animo’y pakiusap niya ay sinunod nito.

Mas naging mabilis ang ginawa nitong pagbayo sa loob niya. Halos ramdam na ramdam niya ang sarap na lumulukob sa kaniyang kaibuturan.

“Ahhhhh. Uhmmmm, this is heaven, good God. Ang sarap mong bumayo, hari ko. Ang sarap. Uhmmm.”

Naramdaman niyang hinugot nito ang pagkalalaki nito ng buo pagkatapos ay mabilis naman nitong ipinasok ng sagad sa loob niya. Halos maitirik niya ang mata sa sarap na dulot niyon.

Fuck it! So fucking good. This is so fucking heaven.

“Ohhhhhhh…”

Umayos siya ng posisyon. Kung kanina’y nakadapa siya, ngayon naman ay bahagya niyang itinuwad ang katawan upang mas maging malaya ang binata sa pagbayo sa loob niya.

“I like this position, prinsipe. This is a good position.” Anito pagkatapos ay walang sawa nitong binayo ang kaniyang loob.

“Ohhhhhhh. Ohhhhhh. Ohhhh. God, my king. Uhmmm.”

Wala siyang nagawa kundi ang mapa-ungol lang. Maitirik ang mga mata sa sarap na lumulukob sa buong pagkatao niya.

Sumasalubong na rin ang kaniyang balakang sa paglabas-masok ng pagkalalaki nito sa loob niya.

Tumagal pa iyon ng ilang oras. “Fuck, Liam. I’m cumming.” Anito.

“Then cum inside me.”

Mga ilang ulos pa ang ginawa nito. Naitirik niya ang kaniyang mga mata at mapasigaw ng ubod lakas, maitirik ang mga mata sa sarap na dulot ng mainit na binhing inilabas ng pagkalalaki nito sa loob niya.

Sabay silang dalawa ng binata napasigaw at hindi na siya magtataka kung makabuhay iyon ng patay habang ninanamnam ang sarap sa kaibuturan ng kanilang pagkatao…

To be continued…

CHAPTER 58

Chapter 58

          LIAM WAS here inside his classroom. His professor is teaching and he is just quietly listening. Actually he don’t remember any words came into his professor’s mouth. Mas nahuhumaling kasi siya sa kagwapuhan ng kaniyang nobyo.

His sweet natural pinkish but sometimes redish lips, his seducing violet eyes, his thick eye brow, his perfect set of white teeth, his smooth skin, his pointed nose. His eyes went down, and oh—so yummy bulging inside his jeans. Fuck! He badly wanted to pulled his jeans off and suck his professor c-ck and pleasure him a million times.

Hindi siya mag-sasawang gawin iyon sa kaniya.

Ilang oras pa ang lumipas, hindi niya namalayan na lunch break na pala. Masyado siyang nahumaling sa kagwapuhan ng kaniyang guro. Damn it!

Kung hindi pa bulabugin ang isip niya ni Nate ay hindi pa siya makakarating sa realidad. God!

“Are you coming with us or not? Let’s eat lunch together.” Nate suggested.

Agad naman niyang sinukbit ang bag niya at tumayo na. Sinamahan niya ang kaniyang mga kaibigan patungong canteen upang doon kumain.

Papasok palang siya ng marinig niya ang pag-tunog ng kaniyang telepono. “You go first.” Aniya sa mga kaibigan bago niya dinukot ang telepono at sinagot ang tawag.

Nakita naman niyang pumasok na ang dalawa na batid niyang o-order-an siya ng pagkain. Mabuti na ’yon para pag-pasok niya ay kakain na lang siya.

“Who’s this?” Sa ka-busy-han niyang tumingin sa kaniyang mga kaibigan ay hindi na niya nabigyan ng tuon ang tumatawag.

“Hey bro,” sagot nito sa tawag na agad ikinamulagat ng kaniyang mata.

Una, pamilyar sa kaniya ang tinig na ’yon, kahit batid niyang ilang taon na niyang hindi napapakinggan iyon ay kilala parin niya. Nalalaman parin niya kung sino ang nagmamay-ari ng boses na iyon galing sa telepono.

“Lyzander…?” Mahinang pagbanggit ng kaniyang bibig dahil hanggang ngayon ay hindi parin siya makapaniwala.

Saglit na natahimik ang nasa kabilang linya. “I’ve been not here for so long and you still don’t remember anything.” Rinig niya ang malakas nitong pag-buntong hininga. “Just don’t mind what i said. By the way, i missed you, Liam.” Anito.

Napakunot lang siya ng noo sa una nitong sinabi. “I remember everything, Lyzander.” Nag-baba siya ng tingin. “I’m a raped victim, bro.”

Narinig niyang muli ang pagtahimik sa kabilang linya at sinegundahan pa iyon ng malakas na pag-buntong hininga. “I missed you.” Ang tanging sinabi lang nito na animo’y iniiba ang kanilang pinag-uusapan.

Sa haba ng taong lumipas, ngayon lang muli niya napakinggan ang boses ng kaniyang kapatid. Nang bunso na lalaki niyang kapatid, si Lyzander. Matagal na itong namalagi sa ibang bansa, to be exact in Paris. Lyzander was been in Paris ever since that inccident happen to him. He never called and never ever texted him. Just a single one. But now, finally he called. He called me after past fucking years.

“I missed you too, Lyzander. I missed you very much.” Hindi niya napigilan ang isang butil ng luhang pumatak sa kaniyang pisngi. Agad niyang iyong pinunasan sa takot na may makakita.

“Do you want to meet me?” Lyzander said.

“I wanted too, but we aren’t in the same place, you’re in Paris i’m just in the Philippines. How can we see each other?” Malungkot niyang turan.

“Go to our house.” Sagot nito bago nawala ang tawag.

Napakunot naman siya ng noo at tanging nagawa na lang niya ay ang mapatitig sa kaniyang telepono.

Nakalimutan na niya ang kaniyang mga kaibigan sa loob ng kantina, na sinabihan siyang sabay silang manananghalian. Hindi iyon ang kaniyang pakay. Tumakbo siya at mabilis na tinahak ang daan paalis.

Habang papalabas siya ng unibersidad ay agad niyang tinawagan ang driver niya upang masundo siya doon. Ilang minuto siyang naghintay bago iyon dumating. Mabilis niyang hinakbang ang kaniyang mga paa patungo roon. Binuksan niya ang pinto ng sasakyan at mabilis na sumakay.

“Let’s go, Kuya.” Aniya.

Tumango naman ang lalaki bago nito pinaandar ang sasakyan paalis.

Habang nasa biyahe ay hindi niya maiwasan ang kabahan. Pagkatapos ng ilang taon, ngayon lang niya muli makikita ang kaniyang kapatid. Ngayon lang niya muling masisilayan ang bunso niyang kapatid. They used to be closed to each other, if he recall. But now… He don’t know.

Ilang minuto pa ang lumipas ay narating na rin nila ang bahay nila. Pinagsalikop niya ang dalawang palad matapos niyang makababa.

“Sir, they are in the living room.” Pahabol na sabi ng kaniyang tagamaneho.

Tumango lang naman siya at hinakbang ang kaniyang paa papasok. Diretso siya sa living room at ng makarating ay agad niyang nakita ang mga magulang niya. Bumaling ang kaniyang tingin sa kapatid niya, Lyzander.

“Lyzander…?” Mahinang banggit ng kaniyang bibig.

Tumingin naman ito sa kaniya. Makikita sa kanilang mga mata ang pangungulila sa isa’t-isa at ang pananabik na makita ang isa’t isa.

“Liam?”

Lumapit siya dito at ito naman ay tumayo at lumapit din sa kaniya. Dala ng pananabik at pangungulila ay niyakap nila ang isa’t isa. Mahigpit ang ginawa niyang pagkakayakap sa kaniyang kapatid.

Hindi mapigilan ng luha sa kaniyang mga mata ang pag-agos nito. Sa haba haba ng taong lumipas, ngayon ay nayakap na niyang muli ang kaniyang kapatid. Ang init ng yakap niya para dito.

“How are you? When did you arrived? Why didn’t you tell me? Para kahit papa’no nasundo kita sa airport.” Aniya matapos magkalas ang kanilang pagkakayakap.

“I’m fine, Liam. At kaya hindi ako nakapag-sabi sa’yo, because i want to surprise you.” Nakangiti nitong turan. Dala ng pananabik ay nakita niyang pumatak ang isang butil ng luha sa mga mata nito.

Agad niyang sinapo ang mukha ng kapatid at pinunasan niya ang luhang pumatak sa pisngi nito.

“I’m surprised, very surprised.”

“Maiwan muna namin kayo ng daddy niyo, para makapag-usap kayo.” Ani ng ina niya.

“Yes, mom.” Sagot naman ng kapatid niya, ngunit siya’y nanatiling tahimik lang.

Hanggang ngayon ay galit parin siya sa kaniyang mga magulang. Ito kasi ang dahilan kung bakit nag-tagal pa siya sa piling ng mga masasamang taong iyon.

Tumayo na nga ang mga magulang nila at umalis na ang mga iyon. Siya naman ay umupo sa sofa matapos maka-upo ng kaniyang kapatid.

“I’m happy being with you after a years passed by.” Lyzander said.

“I’m happy being with you, too.” He responded. “So, how’s Paris. Kamusta buhay mo don? Masaya kapa doon?” Tanong niya sa kapatid.

“Paris is a quiet good place, it helps me forget everything. Everything about my past life.” Ngumiti ito ng mapait. “I’m okay in Paris, and i’m happy.” Sa tono ng pagsasalita nito ay animo’y hindi ito masaya doon.

Tumagal pa ng ilang oras ang kanilang naging pag-uusap ng kaniyang kapatid hanggang sa marinig niya ang tawag sa kaniyang telepono.

“Excuse me, let me answer this call first.” Aniya.

“Sure, take your time.” Anito.

Tumayo siya at nag-lakad-lakad matapos niyang sinagot ang tawag.

“Hey, Ken? Why did you called?” Pabungad niya dahil una palang alam na niya kung sinong tumatawag…

Kanina pa lampas langit ang pag-aalala ni Ken ng hindi niya makita si Liam sa unibersidad, kaya naisipan niya itong tawagan.

“Where are you?” He asked worried.

“I’m here at my house. Umuwi na kasi ang kapatid ko.” Anito.

Napakunot naman ang kaniyang noo. “Brother? Who?”

“Lyzander came back. I missed him very much, so i must stay here for a day or two.”

Mas lalo namang naging kunot ang kaniyang noo. Natatandaan niya ang pangalan na iyon, hindi siya maaring magkamali. Pamilyar ang Lyzander na iyon sa kaniya.

Biglang niyang naalala, ’yung panahong kausap niya ang magulang ni Liam noong na ospital ang nobyo niya. Pinaalalahanan siya nitong ingatan niya si Lyzander kahit si Liam naman ang na ospital. Hindi lang niya makuha kung bakit tila ang naging pagtawag ng ina nito kay Liam ay Lyzander.

“Where are you?” Napukaw ang kaniyang pag-iisip ng marinig niya itong magsalita.

“I’m here looking for you.” He answered. “So, if you’ll stay there, i’ll just wait for you to comeback.”

“Thank you and i love you.”

“I love you more, my prince.” He responded before he ended the call…

Matapos ang tawag ay mabilis na isinilid ni Liam ang kaniyang telepono sa bulsa ng suot niya. Muli niyang binalikan ang kaniyang kapatid.

“Kumain kana ba?” Tanong niya dito kapag kuwan.

Tumango naman ito.

“Dito ako tutulog, please let’s sleep together. I really missed and i want to be with you.” He suggested.

Ngumiti naman ang kaniyang kapatid at tumango-tango ito…

Lumipas ang ilang oras. Hanggang sa sumapit ang gabi. Narito si Liam sa bathroom habang naliligo. After not so long minutes, he’s finally done.

Lumabas siyang may tapis ng tuwalya ang kalahating parte ng kaniyang katawan.

Hinanap ng kaniyang mga mata ang kapatid ngunit wala ito doon kaya malaya siyang nakapag-bihis.

Matapos niyang mag-bihis ay dire-diretso siya palabas. Hinanap ng kaniyang mga mata ang kapatid, sa kusina, sa salas, at sa iba pa. Hanggang sa kaniyang paghahanap ay tumapat siya sa pinto ng kwarto ng kaniyang mga magulang.

“Mom, anong nangyare kay Liam? Bakit bumalik na naman siya sa dati?” Rinig niyang tanong ni Lyzander sa ina niya.

“I don’t know too. He just woke up remembering anything he shouldn’t remember.” His mom answered.

Natahimik ang nasa kabilang linya bago muling nagsalita ang kapatid niya. “Mom, Dad, noong mga panahong nasa Paris ako sobrang lungkot ko. When every time i woke up, i still remember what they did to me. I still remember their faces, sobrang takot na takot ako. I even remember how they raped me.” Ani Lyzander.

Nabigla siya sa napakinggan, habang napakunot pa ang kaniyang noo. Lyzander got raped? By whom? Papasok na sana siya ngunit muli niyang narinig ang boses nito.

“Hanggang ngayon nakatatak parin sa isip ko ang mga nangyare, at hanggang ngayon nasasaktan akong makita ang kapatid kong nagkakaganito, na hanggang ngayon akala parin niya na siya ay ako. Nasasaktan akong ang mga dinaranas ko ay dinaranas din niya. Hindi siya dapat nagkakaganito. I am Liam, mom. Ako si Liam, bakit kailangan akuin niya ang pagiging Liam? Bakit kailangan pag-dusahan niya ang mga nangyare kay Liam? Mom he isn’t Liam, he’s my younger brother, Lyzander. He just living in a lie.” Rinig na rinig niya lahat ng mga sinabi ng kapatid. “Sobrang sakit, na pareho kaming nagdurusa. Masakit na dahil sa nangyare sa’kin, ay nadadamay ang kapatid. Na dahil sa’kin nahihirapan, natatakot at nasasaktan siya sa mga alaalang hindi naman sa kaniya.”

Hindi na niya napigilan ang mga naririnig, agad niyang pinihit pabukas ang pinto dahilan para mapatingin sa kaniya ang kapatid niyang umiiyak at ang mga magulang niyang malungkot din ang bakas ng mukha.

“What are you talking about?” He asked.

Hanggang ngayon nabibigla parin siya sa mga naririnig. Anong ibig sabihin ni Lyzander? Bakit inaako nito na ito si Liam at hindi siya? Anong ibig sabihin nito. Naguguluhan na siya.

Lumapit sa kaniya ang ina at tumitig sa kaniyang mga mata. Seryoso at may bakas ng lungkot sa mga mata nito. “Liam—i mean Lyzander, you need to know the truth. You’re not Liam, you’re my younger son, Lyzander.”

Mas lalong naging malaki ang pagkaka-kunot ng kaniyang noo. “What are you talking about mom? Naguguluhan ako.” Aniya na hindi maintindihan ang sinasabi nito. Gulong-gulo siya sa mga nangyayare.

“You heard it right, Lyzander, my son. Hindi ikaw si Liam,” Tinuro ng ina niya ang kapatid niya. “He’s the real, Liam, you’re older brother.”

Napailing-iling siya sa sobrang gulo ng isip niya. Halos mag-halo-halo na ang emosyon sa bakas ng kaniyang mukha. Hindi talaga niya maintindihan ang sinasabi ng kaniyang ina.

Pa’nong hindi siya si Liam? Pa’nong siya siya ay si Lyzander? Anong nangyayare. Di’ba siya si Liam? Di’ba siya ’yung batang na kidnapped at walang awang ginahasa? Hindi ba?

Kung hindi siya si Liam, bakit tandang-tanda niya ang mga nangyare noong mga araw na iyon? Bakit ang lahat ng memorya niya ay lahat kay Liam? Anong nangyayare? Hindi niya maintindihan!!!

To be continued…

CHAPTER 59

Chapter 59

      ILANG BOTE NG alak ang naubos ni Liam ngunit patuloy lang siya sa paglaklak ng alak. Kasama niya ngayon sa paglalasing ang kaniyang nobyo. Narito sila ngayon sa salas ng bahay nito matapos niyang makabalik.

“What happen?” Ken ask. “Kanina ka pa hindi nagsasalita.” Anito.

Kanina pa siya nito tinatanong ngunit kanina parin siya tahimik matapos niyang yayain itong mag-inom.

Sinalinan niya ng alak ang baso niya pagkatapos ay mabilis niya itong nilagok. “I’m not Liam.” Pabungad niyang turan sa nobyo niya na ikina-kunot naman ng noo nito.

Sumilay ang maliit na ngiti sa kaniyang mga labi. “I’m not Liam, Ken. I’m not what i am.”

Simula ng malaman niya lahat ng nangyare tungkol sa pagkatao niya ay ngayon malinaw na sa kaniya ang lahat. Bumalik na rin ang mga tunay niyang alaala. Napangiti siya ng mapait sa isiping nabubuhay lang pala siya sa kasinungalingan. Na ang memoryang nasa isip niya ay hiram lang pala niya. God! I’m just living in a lie! I just lied to myself! I just borrowed my older brothers memories.

---

NAKA-UPO si Liam sa sofa katabi ang kaniyang kapatid na si Lyzander, habang kaharap naman niya ang mga magulang.

“It’s time for you to know the truth.” Wika ng kaniyang ama.

Naka-upo lang siya habang gulong-gulo ang isip sa mga pinagsasabi ng kaniyang pamilya na kailangan niya ng kalinawan.

“Anong totoo, dad? Please do tell me.” Aniya.

“Bata ka pa ng mangyare ang pag-kidnapped kay Liam, sa kuya mo.” Panimula nito na ang tinutukoy na Liam ay walang iba kundi ang kapatid niyang katabi niya ngayon. “Na kidnapped ang kuya mo, hindi namin magawang ibigay ang mga hinihiling ng mga kidnappers na malaking perang halaga kapalit ng kapatid mo. Hanggang sa lumipas ang mga araw na hindi parin na’ten nakakapiling ang kuya mo ay nagiging matamlay ka dahil sa mga nalaman mo. Naging abala kami kung paano namin makukuha sa kamay ng mga kidnappers ang kapatid mo sa puntong hindi kana namin nabigyan ng pansin. Hanggang sa huli ay nakuha na namin ang kapatid. Puno ng galos at pasa ang makikita sa katawan nito. Nanginginig sa takot ang kuya mo ng maiuwi sa bahay ng mga pulis.”

“Galit na galit kami ng mga oras na iyon, galit na galit kami pero wala kaming nagawa. Ikaw ang nag-alaga sa kapatid mo, ikaw ang laging kasama niya sa tuwing nalulungkot siya, natatakot at umiiyak. Hanggang sa isang araw gumising kang tulala. Walang kahit isang salitang sinasabi.” Wika ng kaniyang ama sa kaniya. “Nag-umpisa na rin na manginig ka sa takot, umiiyak, at isang salita lang ang sinasalita mo. Sabi mo, na-raped ka.”

“Lumipas pa ang mga araw mas lalong tumitindi ang takot na nararamdaman mo. Hanggang sa puntong akuin mo na ang pagiging Liam. Hanggang sa puntong lahat ng alaala ng kapatid mo ay naaalala mo na rin. Masakit para sa amin ng mommy mo na makita kang nagkakaganiyan. Na makita kayong magkapatid na nabubuhay sa takot at pangamba. Masakit para sa aming mga magulang na sa isang maling disesyon namin na huwag ibigay ang hinihingi nila ay kayong dalawa pala ang mag-dudusa sa huli. It’s so hard for us to take care the both of you, feeling the pain, scared and hatred inside you. We’ve tried everything, hanggang sa puntong ipadala namin si Liam sa Paris, upang doon manirahan.”

“After that, dinala ka namin sa ospital at pinagamot, bumuti ang lagay mo. Ngayong bumalik na namang muli ang gawa-gawa mong alaala, ipinapaalam namin sa’yo, na hindi sa’yong alaala kung anoman ang nasa isip mo. You’re not, Liam, you’re Lyzander my younger son.”

Unti-unti ay pumapasok sa kaniyang alaala lahat-lahat ng mga nangyare. Ang malabo ay ngayon ay unti-unting luminaw. Naalala na rin niya ang tunay na siya. Ang pagkabata niya bilang isang Lyzander.

Wala siyang nagawa kundi ang mapa-luha na lang. Sa tinagal-tagal ng panahon, nabubuhay lang pala siya sa alaalang hindi naman pala sa kaniya. Ang alaalang hiniram lang niya sa kapatid niya.

Gusto niyang matawa ngunit isang mapait na ngiti lang ang sumilay sa kaniyang mga labi. Awtomatiko siyang napasambunot sa sariling buhok habang umaagos ang luha sa kaniyang mga mata.

“Mom…? Dad…?” Lumapit siya sa dalawa at mahigpit niyang niyakap ang mga magulang at doon bumuhos ang luha sa kaniyang mga mata.

Magkahalo-halong emosyon na ang nararamdaman niya. At ang hiya na nagalit siya sa mga magulang dahil lang sa nakaraang hindi naman pala sa kaniya.

“I’m sorry, mom…dad.” Aniya.

“I’m sorry too, Lyzander. We kept everything from you. We never expected that your memory will bring back again. So we didn’t tell you the truth.”

Matapos ng kanilang pagyakap ay tumayo naman si Liam at lumapit sa gawi nila. Niyakap ito ng kaniyang mga magulang. “I’m sorry, Liam. We didn’t save you in time. Hindi sana nangyare ang lahat ng ito kung hindi dahil sa’men na magulang mo. We still hate ourselves for that big mistakes we did.” His father said.

“It’s okay, mom. It’s all in the past now.” Liam said calming their parents.

They do the group hug. As a parents and children…

---

   "IS that so?" Namimilog na mga matang paninigurado ni Ken habang ramdam niya ang gulat sa mga nalaman.

Inisang lagok muli ng kaniyang nobyo ang alak. “All this time i was living in a lie. Nagalit pa ako sa parents ko, natakot pa ako, umiyak pa ako, ’yun pala niloloko ko lang ang sarili ko.” Mababasa sa boses ng nobyo niya ang lungkot doon. Tumingin ito diretso sa mga mata niya. “I’m Lyzander, not Liam.” Anito.

Kahit siya ay gulat parin sa mga nalalaman. Iisa-isang nasasagot ang mga tanong sa kaniyang isipan. ’Yung photo album na may kasama si Liam, na iyon pala si Lyzander na nobyo niya. ’Yung nangyare sa ospital na sinabi ng nanay nito na ingatan si Lyzander dahil ang totoo, hindi si Liam ang kasama niya, kundi si Lyzander na totoo nitong pangalan.

“Ken.” Tawag nito sa kaniya. Agad siyang lumingon at tiningnan ito mata sa mata. Mababasa niya ang lungkot doon. “Do you think i’m crazy?”

Medyo natahimik siya sa tanong nito at kumunot pa ng bahagya ang noo niya.

“I know, i’m crazy. I stole someone’s memory and believed it.” Nakita niya ang pagpatak sa mga mata nito na agad naman nitong pinunasan.

“Hey…?” Mahina niyang banggit bago niya sinapo ang magkabilang pisngi nito. He smiled to changed the mood. “What the fuck are you thinking about?! Huh? Hindi ka nasisiraan ng bait Liam.-”

“I’m Lyzander.” Pagtatama nito sa kaniya.

“Fuck those name, Liam or Lyzander you are still you. Ang taong minahal ko at minamahal ako! Wala akong pakialam sa kung anong pangalan mo.” Sinapo niya ang magkabilang pisngi ng binata. “’Wag mo ring isipin na nasisiraan ka ng bait, na trauma ka lang sa nangyare sa kapatid mo kaya siguro nangyare iyon. Tigilan mo ang pag-iisip ng kung ano-ano. Ang mahalaga hindi ka si Liam, hindi sa’yong memorya ang nasa isip mo kaya dapat mo na itong kalimutan. Ang nakaraan ay nakaraan, Liam. Hindi mo kailangang mabuhay sa nakaraang hindi naman sa’yo nangyare. Let just forget about that, don’t look down on yourself.”

Napahikbi-hikbi naman ito pagkatapos ay sunugod siya ng yapos. Mahigpit ang mga yapos na pinakawalan nito sa kaniya. Siya naman ay niyapos din ito pabalik.

Nagtagal sila sa ganitong posisyon, hanggang sa malaman na lang niya na naka-tulog na ang nobyo niya sa balikat niya. Agad siyang tumayo habang buhat-buhat ito. Dinala niya ang binata sa kwarto diretso sa kama. Maingat niyang hiniga ang binata.

Inayos niya ito, matapos ay sumampa na siya sa kama. Pinakatitigan niya ang mukha ng kaniyang nobyo.

“Liam-mean Lyzander. Do you know how happy i am?.” He said. “I’m glad to know that you’re not Liam who carry heavy pain and bad memories. Ngayon nababawasan na ang galit dito sa dibdib ko.” Aniya habang naka-ngiti. “From now on, i will learn to call you Lyzander, for you to be able to forget everything that has happened. The thing that really wasn’t happened to you.”

Sa kabilang banda naman ay naawa siya para sa kapatid nitong si Liam. Batid niya kung gaano kasakit para sa kapatid nito ang mga nangyare, na pati ang kapatid nitong si Lyzander ay nadamay sa pighating nararamdaman nito. “I need to meet you’re brother, and i will let him seek revenge for himself.” He said then he positioned himself besides Lyzander then he hugged him tight and closed his eyes…

Sumapit ang umaga nagising si Ken ngunit wala sa kaniyang tabi ang nobyo niya. Mabilis ang pag-bangon niyang ginawa at palinga-lingang hinanap niya ang nobyo sa sulok ng kwarto.

Ngayon palang ay kinakabahan na siya sa mga negatibong pumapasok sa kaniyang isip. Mabilis siyang lumabas ng kwarto at hinanap ang binata.

Malayo palang ay naamoy na niya ang nasusunog na pagkain. Shit! Someone is cooking. Mabilis siyang tumakbo patungong kusina at doon ay nakita niya si Lyzander na hindi magka-intindihan kung anong gagawin sa nasusunog na pagkain.

“Shit!”

Mabilis siyang lumapit doon at agad niyang pinatay ang apoy, bumungad sa kaniya ang nasusunog na ham sa kawali.

Bumaling siya sa kaniyang nobyo na nahihiyang napakamot lang sa noo nito. “I’m sorry, i tried to cook for our breakfast, and i didn’t know that ham was burning. But don’t worry, i prepare breakfast for you. May mga naluto akong maayos naman.” Anito at hinawakan siya sa kamay hinila patungo sa dining area.

Bumungad sa kaniya ang mga pagkaing kung hindi ilaw ay sunog ang mga iyon. Talagang naituring pa nitong nag-luto ito ng ‘maayos’.

Napahagalpak siya ng tawa sa kaniyang mga nakikita. “Is this edible?” He asked teasing.

Nakita naman niya ang pag-pout ng labi nito. Agad niya itong nilapitan at sinapo ang magkabila nitong pisngi.

“Why are you pouting, huh?” He asked smiling.

“Dahil pinupulaan mo ’yung mga niluto ko. I tried to cook for our breakfast tapos pupulaan mo lang.”

Mas lalo siyang napangiti. “Don’t worry, i’ll teach you how to cook.” He said.

“You do?”

“Yes but first, let’s go to the school. Ma-le-late na tayo.” Aniya at binuhat niya ang nobyo niya.

“What about the food.”

“Don’t worry about that. Hindi rin naman na’ten makakain ’yan eh.” Sabi niya na may panunudyo.

Agad naman siya nitong pinisil sa kaniyang pisngi. “You dare teased me again…” Anito.

Natawa na lang siya sa ginawa nito…

Matapos nilang makapag-bihis ng unipormeng pampasok, ngayon narito sila sa loob ng kotse habang pinapaandar niya ang sasakyan.

Habang nagmamaneho ito ay hindi maiwasang mapatingin ni Lyzander sa kaniyang nobyo. Napag-isip-isip niya ang sinabi nito. Na bakit pa nga ba kailangan niyang mabuhay sa nakaraang hindi naman kaniya kung pwede naman niya itong kalimutan at mag-simula ng mga alaalang sa kaniya bubuuin kasama ang nobyo niya.

He will try to forget everything and start again. Para na rin ito sa kaniya at sa kapatid niya, upang matulungan niyang kalimutan din nito ang mga nangyare sa buhay nito. Alam niyang masakit at kay hirap burahin ng mantsa sa isip nito, ngunit atleast nandito siya para suportahan ang kapatid upang matakpan ang mantsa sa isip nito ng mga magagandang alaala hangga’t nandito pa ito.

Hinalikan niya sa mga labi ang kaniyang nobyo at nagpaalam na siyang papasok sa unibersidad ng makarating sila doon.

“Take care, i’m always watching your back.” Ken said.

Liam just smiled and do the monkey face to teased his boyfriend.

Matapos niyang makarating sa loob ng silid aralan niya ay masaya ang bawat ngiti sa mga labi niya. New day, new life.

“Hey, Liam.” Pagbati sa kaniya ng kaibigang si Nate.

“Just call me, Lyzander.” Aniya at nag-tungo sa likod kung saan naroon ang kaniyang upuan.

Natawa na lang siya ng makita niya ang ekspresyon sa mukha nito.

Lumipas pa ang minuto ay natapos na rin ang oras, ngayon ay simula na ng kanilang pag-aaral.

Matagal siyang nag-hintay pero hindi dumating ang kanilang propesor, ang nobyo niya na nakatalagang mag-turo ngayong araw. Sahalip ay ibang guro ang dumating.

“I’m your lecturer for today, because mr. Martin was something else to do.” Wika ng lecturer nila.

Napakunot naman ang kaniyang noo. Ano naman ang importanteng gagawin ng kaniyang nobyo? Saan na naman ito pupunta? At bakit hindi man lang nito sinabi sa kaniya? Tch!!!

To be continued…

CHAPTER 60

Chapter 60

         NAKARATING si Ken sa labas ng bahay ng pamilya Vandross. Pakay niya ngayong puntahan ang kapatid ng kaniyang nobyo na si Liam, upang ipaalam dito na ngayon ay makakamtan na nito ang hustisyang hinahangad.

Matapos niyang mag-door bell sa gate ng malaking bahay ay lumabas ang isang babae doon na medyo may katandaan na. Kilala niya ito, ito ay walang iba kundi ang Nanny ng kaniyang nobyo. Si Nanny Helen.

“Sir, Ken ikaw pala ’yan.” Nakangiti nitong turan.

Napangiti lang naman siya. “Can i talk to Liam?” Aniya.

“Liam, you mean your student?” Pagtatama nito.

“No, not him. Liam, the real Liam.” Aniya.

Medyo nagulat naman ito ng malaman nitong alam niya kung sino ang totoong Liam.

“Narito nga po ang totoong, Liam.” Anito.

“Can i talk to him?”

“Pasok po, kayo sir.”

Agad siyang pumasok at sinundan ang katulong. Nakarating sila sa loob ng bahay at dinala siya ng katulong sa salas kung saan naroon ang kaniyang hinahanap.

“Sire, Liam,” pagtawag ng katulong dito dahilan para tumingin ito sa gawi nila. “Sir. Martin wanted to talk to you.”

Nakita naman niya ang pagkunot nito ng noo bago ibaling ang tingin sa kaniya. Sinenyasan muna nitong umalis ang katulong bago siya iminwestra pa upo sa isang sofa.

“What can i do for you, mr. Martin. By the way may i know you?”

“I’m Ken Martin, professor of your brother Lyzander.”

“What about him? Anything wrong?” He asked worry written on his face.

“His fine. I just came here to talk to you.” He said.

Umayos naman ito ng pagkaka-upo. “So…what about me? What brings you here, professor?” He said formally.

“Hindi lang ako basta professor ng kapatid mo. I’m also his lover. Alam ko na ang lahat, Liam is not his real name, it’s Lyzander. Kagabi ko lang nalaman. Una palang, na ikwento na sa’kin ng mga magulang niyo ang nangyare ilang taon na ang nakakalipas. Nasabi rin nila na hanggang ngayon ay hindi parin nahuhuli ang gumawa ng masama sa’yo.”

“Matapos kong malaman ang tungkol doon kay Lyzander, ay agad akong gumawa ng paraan para makamit ang hustisya. I already got the kidnappers.”

Nakita niyang namilog ang mga mata nito. “Whe-Where are they?”

“Do you want to see them?” He asked back.

“Bring me to them.” Matatag nitong sabi.

Tumayo na ito maging siya. Una itong lumabas habang sumusunod lang siya.

“Are you really my brother boyfriend?” Sabi nito habang naglalakad sila.

“I am.” Tipid niyang sagot.

“Don’t dare hurt him! I’ll punched you to death.” His death threat.

“Don’t worry, i love him and i wont hurt him. I promise.”

Habang nasa biyahe ay panay ang kanilang ginagawang pag-uusap. Lahat iyon ay patungkol sa kapatid niyang si Lyzander at sa nahuli niyang nagkasala dito.

Ilang minuto pa ang lumipas ng makarating sila sa paroroonan. Sa warehouse kung saan doon dinala ng kaniyang mga kaibigan ang mga nahuli ng mga itong kriminal.

“We’re here.” Anunsiyo niya bago niya binuksan ang pinto ng sasakyan at doon ay lumabas.

Maging ang kapatid ng nobyo niya ay lumabas na rin.

“Liam, are you okay, to see them?” Tanong niyang muli bago sila tuluyang pumasok.

“Relax, i’ll be fine.” Sagot naman nito at ito na ang na-unang pumasok sa loob ng bahay.

“Who are—” naputol ang pagtatanong ni Caleb kay Liam ng makita siyang kasama nito. “Who is he, bud?” Sahalip ay sa kaniya nag-tanong ang kaibigan.

“My boyfriend’s brother.” He answered.

“Oh?” Agad namang pinasadahan ng kaibigan niya ang kapatid ng nobyo niya. “Why is he here?”

“He’s here to see the monsters.” Sabi niya bago lumakad sa kwartong kinalalagyan ng mga kriminal. Naramdaman naman niyang sumunod lang si Liam hanggang sa makapasok sila sa kwarto. Kasama ang kaibigan niyang si Caleb.

Bumungad sa kanila ang mga naka-taling kriminal habang takot na bumaling ng tingin sa kanila.

“Pakawalan niyo na kami, boss. Wala naman kaming nagawang kasalanan sa inyo eh.” Anito habang mababakas sa boses ang takot at panginginig.

“Sa’kin wala, pero sa kaniya meron.” Turo niya kay Liam.

Bumaling ang tingin ng mga kriminal sa tinutukoy niya. Napakunot pa ang noo ng mga iyon na animo’y hindi na natatandaan ang dating bata na ginawan nila ng masama.

“Nice meeting you, again.” Matalim na bigkas ni Liam habang ang mga mata ay nanlilisik.

Nagulat na lang siya sa sunod nitong ginawa. Mabilis itong lumapit kay Caleb at hinunot ang baril sa bewang ng kaibigan bago iyon tinutok sa isa sa mga kriminal.

Tatlong putok ng baril ang umalingawngaw sa buong silid dulot ng pagkalabit ni Liam ng gatilyo. Dagdag pa sa pumaingay ay ang malakas na sigaw ng tatlong tinamaan ng bala.

Bumaling ang tingin niya sa tatlo, lahat ng tama ng mga iyon ay sa tuhod. Umaagos ang dugo sa binti ng mga iyon pababa.

“You all deserve it! Kulang pa nga ’yang ginawa ko sa’inyo. You deserves to die!” Anito at tumalikod na.

“Here’s your gun. Thank you, bayaran ko na lang ’yung mga nasayang na bala.” Anito matapos maiabot kay Caleb ang baril. “Don’t forget to bring them to the police, they need to suffer the way i suffered.” Dugsong pa nito bago tuluyang umalis ng silid.

Agad naman siyang sumunod. Bago pa siya makalabas ay narinig niya ang boses ni Caleb.

“He’s a good shooter. Lahat pare-pareho ang tama.” Ani Caleb na mangha sa ginawa ni Liam.

He just smirked and went outside. Sumabay siya ng paglakad kay Liam.

“Thank you brother in law. Ngayon makaka-hinga na ako ng maluwag.” Anito.

Napangiti naman siya ng patago. Hindi dahil sa kung ano man,  kundi dahil sa pag-tawag nito sa kaniya ‘brother in law’. That’s mean, tanggap na nito siya?

“I know you’re a good person, Ken. So treat my brother well.” Liam said.

“I know, brother in law.” He responded…

Kating-kati na si Lyzander maka-uwi. Hanggang ngayon kasi ay hindi parin niya nakikita ang nobyo niya. Hangggang ngayon ay hindi parin niya ito napapansin.

Ilang oras na siyang narito ngunit tila hindi umaayon ang oras sa kaniya. Kanina pa niya gustong matapos ang nakaka-boring na pag-tuturong ito ngunit sadyang kay tagal ng oras.

Damn it! Damn this!

Pinagtunog niya ang kaniyang daliri sa lamesa ng bangko niya habang naka-lumbabang naka-tingin ng matamlay sa guro. Kanina pa niya pinagmamasdan ang relong pambisig pero wala parin. Parang gusto na lang niyang i-udjust ang oras upang maka-uwi na.

Ilang oras pa ang ginawa niyang pag-hihintay, ay sa wakas na tapos na rin ang klase. Mabilis niyang inilabas ang kaniyang telepono at tiningnan kung may tawag siyang natanggap galing dito. O kaya naman ay mensahe kung na’san ito ngayon.

Wala siyang nagawa kundi ang tawagan ang numero ng telepono ng nobyo niya.

Matapos ang ilang pag-ring ay sumagot ito. “Hey, my prince? Missed me?”

“Where are you?” Pabungad niyang tanong dito habang may diin ang kaniyang binibitawang salita.

“I just do some important things. Don’t worry, i’ll come pick you up.” He said brightening the mood.

He just rolled his eyes feeling annoyed. “’Wag mo na lang akong sunduin!” May pagpipigil ngunit may diin niyang sabi. Mabilis niyang pinatay ang tawag at ibinalik ang telepono.

Marahas siyang nagpakawala ng isang malakas na buntong hininga. Hindi na naman niya sinasabi sa’kin kung saan siya nanggaling! Hmp! I mad at him! Lagi na lang niya akong

pinaglilihiman

.

Kinuha niya ang kaniyang bag at sinukbit niya iyon sa balikat. Lumabas na siya ng silid aralan hindi pinapansin ang nasa paligid niya.

“Liam, uuwi kana?” Tanong ni Nate na hindi niya namalayan na nasa tabi na pala niya at sa kabilang tabi naman niya si Drei na nobyo nito.

“Yes, and don’t call me, Liam. Just call me Lyzander.” He said in a flat tone.

Naguluhan naman ang dalawa sa kung ano man ang tinuran niya. “Why Lyzander?” Drei asked.

“Just call me, Lyzander for now on. No more question.” Umuna na siya ng paglalakad sa dalawa.

Humarap lang siya dito ng may pumasok sa kaniyang isip. “Pwede ba akong matulog sa bahay ninyo?” Tanong niya.

Nagkatinginan naman ang dalawa na animo’y pinag-iisipan pa ang desisyon. Alam na niya ito, nahihiya lang magsabi sa kaniya upang hindi maistorbo ang kung anomang gagawin ng dalawa.

“Sure, you can sleep with us.”

“Yeah, sleep with us, like we usually do.”

Kung sa pagpayag ng dalawa ay tila sa pilitan pa, alam na talaga niyang may gagawin ang dalawa ngayong gabi. Sino ba naman siya para gambalain pa iyon? O paudlotin?

“I’m just kidding around.” He said like it was just a joke. “I’m going.”

Mabilis siyang tumakbo ng makalabas na sila ng gate ng pinasukan. Agad siyang pumara ng sasakyan at pinadiretso niya iyon sa bahay nila. Matutulog na lang siya kasama ang kapatid niyang si Liam. Doon wala siyang pagmamahalang maiistorbo.

Ilang minutong biyahe ay nakarating din siya. Kanina habang nasa biyahe, pinatay na niya ang kaniyang telepono upang hindi makatawag ang nobyo. Naiinis parin siya dito hanggang ngayon.

Matapos niyang makapasok ng bahay ay dire-diretso siya sa paghanap sa kapatid niya.

“Good afternoon, sire, Lyzander.” Magiliw na bati ng kaniyang nanny Helen.

“Afternoon to you too, nanny Helen.” Pinasigla pa niya ang boses. “Na’san po si Liam?”

“Nasa loob po ng kwarto niya, sire.”

Ngumiti naman siya matapos makapag-pasalamat. Mabilis siyang nag-tungo sa kwarto ng kapatid niya. Pinihit niya ang doorknob ngunit nakasara iyon, kaya napilitan na lang siyang kumatok.

Ilang segundo lang ay bumukas na iyon, iniluwa niyon ang kaniyang kapatid. Mabilis siyang pumasok sa loob ng kwarto naka-pout at mababakas ang inis sa itsura.

“What’s with that face?” Puna sa kaniya ng kapatid.

“I’m mad! I’m mad at him.” He confessed without knowing that his brother was inside hearing his sulking words.

“Mad at Ken?”

Mabilis siyang napabaling sa kapatid. “Do you know him?” Takang tanong niya.

“I know him, just a while ago.”

Mas lalo namang kumunot ang noo niya. “How?”

Lumapit naman ito sa kaniya at ikinwento sa kaniya kung bakit pumunta dito si Ken at anong naging pakay nito.

Natutop pa niya ang sariling bibig sa napakinggan. “Nahuli na niya ang mga kriminal?” Tanong nito.

Mabilis naman siyang tumango. “Nahuli na niya ang kumidnapped at gumawa ng masama sa’kin. Dinala pa nga niya ako doon upang makapag-higanti.” Pagkwento nito. “And because of him, my revenge get paid. I’m so happy.”

“You mean, tinulungan ka ni Ken? Nagawa niya ang lahat ng iyon?” Manghang tanong niyang muli.

“Yes, can did it not for me, it’s for you. Hinuli niya ang mga kriminal na iyon dahil akala niya ay ikaw si Liam. Hindi lang niya sinabi sa’yo ang tungkol dito dahil natatakot siyang baka maging malungkot ka na naman. So he just took revenge on behalf of you.”

Unti-unti nilalamon ng kaniyang isip ang mga pinagtapat ng kaniyang kapatid.

Now he knows that he is just thinking negative. Na hindi totoo ang mga pumapasok sa isip niya. He’s just overthinking. Pa’no ba namang hindi? Sobrang gwapo ng nobyo niya, hindi siya maniniwalang walang kung sinomang babae ang lalapit dito dahil sa lakas ng karisma nito.

Ngayon malinaw na sa kaniya ang lahat. That everything Ken’s did was just for him. Napaisip tuloy siya kung paano nagkaroon ng sugat sa kamao ang kaniyang nobyo. Could be because of him trying to catch those criminals?

Napasambunot na lang siya sa kaniyang ulo sa pagseselos niyang wala naman palang pupuntahan. Nagseselos lang pala siya sa wala.

Mabilis siyang tumayo at nag-tungo sa pinto. Nilingon muna niyw ang kapatid. “See you next day, love you.” Aniya matapos lumabas.

Mabilis ang bawat pag-galaw niya, matapos makalabas ng kwarto ng kapatid ay mabilis niyang tinahak palabas ng bahay…

Mabilis lang bago niya narating ang bahay ng nobyo niya. Pag-bukas palang niya ng pinto ay ito na ang agad bumungad.

Ngumiti siya at mabilis niya itong sinugod ng yakap. “Bakit hindi mo naman sinabi sa’kin na nahuli mo na pala ’yung mga kriminal. E’di sana nakaganti din ako sa kanila.” Pabiro pa niyang sabi dito.

“Tinago ko ’yon dahil natak—”

Hindi na niya ito pinatapos sa pagsasalita. Mabilis niyang inagaw ang mga labi nito at siniil ng mainit na halik. “I know,” aniya matapos ang halik…

To be continued…

CHAPTER 61

Chapter 61

2 Months

later

…

         Dalawang buwan na ang lumipas simula ng mapag-pasiyahan ni Liam na ituloy hanggang dulo ang kaniyang pag-ibig kay Ken. Samahan ito at mas lalo pang buuin ng kanilang pagmammahalan ang kanilang pagkatao hanggang sa pag-tanda.

Sa lumipas ding mga buwan ay mas lalong naging dikit ang puso nila sa isa’t isa. Mas lalong doon pa nila nakilala ang isa’t-isa, pinagtibay pang lalo ang pagmamahalang nasimulan.

Ilang buwan na rin ang lumipas, hindi niya magagawang itanggi sa kaniyang sarili ang bawat pag-angkin ng nobyo niya sa kaniya, mapa-araw man ito o gabi. Walang pinipiling lugar, basta kung saan nila gusto ay hindi maaring hindi sila makapag-talik. Sa kotse, sa school, sa kusina, sa balkonahe, sa salas, sa bathroom, sa bathtub, at marami pang iba.

Ilang beses nga sa isang araw ang kanilang ginagawang pagtatalik? Dalawa? Tatlo? O baka naman apat na beses. Nakalimutan na kasi niya eh, hindi naman niya ginagawang bilangin dahil alam niyang ang pagtatalik nilang dalawa ay buo ng kanilang pagmamahalan. Hindi dulot ng kagustuhan at init ng katawan lang.

Tulad na lang ngayon, they are making love to each here at the fitting room. Sinusukat lang naman niya ang boxer na natipuhan niya dito sa mall at sinubukan niya itong isuot dito sa loob ng fitting room, ngunit hindi niya inakala na papasok ang nobyo niya. Tinakpan pa nito ang bibig niya upang hindi maka-sigaw sa pagkabigla.

Nang makabawi ay agad niya itong pinandilatan ng mata sa salamin na naka-harap sa kaniya.

“What are you doing here?” Mahinang tanong niya matapos nitong matanggal ang kamay sa kaniyang bibig.

Humigit ang yakap at dahil nga boxer lang ang suot niya, agad naman nitong pinaramdam sa kaniyang likuran ang pagkalalaki nitong naninigas sa haba at laki. Mukhang hindi na niya kailangang mag-tanong. Ramdam na niya ang sagot. “Fuck! Ken, we can’t do this here.” Madiin niyang bulalas ngunit tinantsa niya ang boses upang walang makarinig.

Sa halip na sagutin siya nito, ay agad nitong ibinaba ang boxer niyang suot hanggang tuhod. Nakita niya sa salamin na nagkukumahog itong binuksan ang zipper ng pantalon at inilabas doon ang nag-uumigting sa haba at laki nitong pagkalalaki.

“I want to make love to you, my prince. Please forgive me for not stopping myself.”

Hindi pa siya nakakabawi sa pagkabigla ng mabigla siyang muli ng ipasok nito ang pagkalalaki sa loob niya.

Halos matutop niya ang kaniyang bibig upang maiwasan ang mapasigaw sa sarap na naramdaman niya ng pumasok ang pagkalalaki nito sa loob niya.

“Stay quiet to avoid getting attention.” Anito at mabilis na umulos sa loob niya.

“Fuck! Ken! How can i stay quiet? For fuck sake! You fucking making me shout!” Pabulong niyang wika sa kaniyang sarili.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi upang hindi siya maka-likha ng ingay.  Kahit halos dinadala siya sa alapaap ng bawat pag-bayo nito sa loob niya.

“Uhmmm..” ang mahinang daing na kumawala sa kaniyang bibig. Fuck!

Ramdam niyang hindi niya mapipigilan ang mapaungol sa sarap, alam niyang may makakatakas din na ungol sa kaniyang bibig anumang oras. Shit!

Tirik ang kaniyang mga mata habang ninanamnam ang sarap na dulot ng pag-bayo nito sa loob niya. Pakiramdam tuloy niya ay narating niya ang kalawakan at doon ay magiliw na nagpapahinga.

“Uhmmm..” Muling ungol na kumawalang muli sa kaniyang bibig. Hindi niya mapigilan ang sarap na lumulukob sa kaniyang pagkatao…

Maya-maya ay tumakip ang kamay ni Ken sa kaniyang bibig, doon ay itinigil na niya ang pagkagat sa pang-ibabang labi. Kahit mapasigaw siya ay hindi iyon nakakatakas sa ginawa nitong pagtakip sa bibig niya.

Patuloy lang ang pagpasok ng pagkalalaki nito sa loob niya. Paminsan-minsan ay sinasagad nito ang pagkalalaki sa loob niya at halos maitirik niya ang mata sa sarap na dulot niyon.

Kita niya sa harap ng salamin ang binata sa likuran niya na mabilis na umuulos doon. Nagtama ang kanilang mga titig, kitang-kita niya ang sarap na namumuo sa mata nito.

Lumapit ang mukha nito sa tainga niya at bumulong. “I’m cumming, my prince. I’ll cum inside your hot ass.” He said.

Hindi siya nagsalita, sahalip ay ginalaw na lang niya ang balakang sumasalubong sa bawat mabilis nitong pagbayo sa loob niya.

Maya-maya, sa isang mabilis na pag-ulos ay naramdaman niyang sinagad ng nobyo niya ang pagkakapasok ng pagkalalaki nito sa loob niya at doon ay inilabas nitong lahat ang mainit na binhi na nanggaling sa pagkalalaki nito.

Halos maitirik niya ang mga mata sa sarap na dulot niyon. Ramdam na ramdam niya ang init ng lahat ng inilabas ng pagkalalaki nito sa loob niya, sobrang sarap. At hindi niya alam kung gaano pa kasarap.

“So good,” mahinang daing niya.

Tumingin naman siya sa salamin at nakita niya doon ang binatang kanina’y nilukuban ng pambihirang sarap. Hinihingal din ito at halatang hinahabol ang pag-hinga.

Sumilay ang ngiti sa mga labi nito habang nakatingin sa kaniya.

Sa ngiting iyon, animo’y tinamaan siya diretso sagad sa kaniyang puso. Kinilig siya sa ngiting iyon na pati puso niya’y umepal na din.

Nakita niyang tinaas nito ang suot nitong pang-ibaba at ibinalik sa pagkakaayos. Siya naman ay hinubad na ang boxer na dapat ay susukatin lang niya, hindi niya akalain na maaga itong mababahiran ng kamanyakan ng kaniyang nobyo.

Matapos niyang isuot ang kaniyang dating suot, ay agad na niyang kinuha ang boxer na hinubad. Nahihiyang lumabas silang dalawa ng nobyo.

“That’s boxer really fit on you, let’s go to the casier and buy it.” Rinig niyang sabi ng nobyo niya matapos nilang malampasan ang mga kalalakihan na naroon upang mag-sukat.

Damn it! Sobrang nakakahiya. Shit! Damn!

Napa-iling -iling na lang siya habang pilit na ikinukubli ang kaniyang mukha upang hindi siya makilala ng casier habang sinusuri nito ang boxer na bibilhin nila.

God!

Tumingin ito sa kaniya bago bumaling ang tingin sa nobyo niya. Napakunot ang noo niya ng makitang bigla-bigla ay ngumiti ito na animo’y nahihiya. O kaya naman ay nagpapa-cute sa nobyo niya.

“Miss, bayad oh?” Paggising niya sa pagpapantasya ng dalaga sa nobyo niya.

Tumingin naman ito sa kaniya at kinuha ang bayad. Matapos maibalik ang sukli niya ay ngumiti na naman ito. “You’re brother is so handsome.” Anito sa kaniya.

Nagtagis ang bagang niya sa turan nito. Brother? He’s not his brother! I’m not his brother! I’m his boyfriend!

“He’s not my brother.” Hinawakan niya ang nobyo niya sa damit at hinapit ito palapit sa kaniya. Agad niyang siniil ng halik ang mga labi nito. Pagkatapos ay tumingin siya sa dalaga na batid ang gulat, “i’m his boyfriend.” Aniya, ngumiti at pinagsalikop niya ang kamay nilang dalawa ng nobyo, bago siya nagpaalam sa dalagang hanggang ngayon ay gulat parin at hindi makapaniwala.

Sorry na lang siya! Maling lalaki ang

lalandiin

niya!

“You actually did that?” Ken asked amazed.

“Why? Don’t you like it?” He asked back.

Ngumiti naman ito sa kaniya at ginulo ang kaniyang buhok. “Of course i like it. Gustong-gusto ko na kahit kanino handa mo akong ipaglaban. Kitang-kita sa mukha mo ang selos. I like it, i like it very much. Ang cute mo palang mag-selos.”

Inirapan na lang niya ang nobyo niya upang maiwasan ang inis na nararamdaman.

Naglibot-libot pa sila dito sa loob ng mall at habang tumatagal silang narito ay mas lalong tumitindi ang inis na nararamdaman niya. Kanina pa kasi pinagtitingnan ang nobyo niya at pinag-uusapan pa ng mga kababaihang makakasalubong nila. Napaka-lagkit pa ng mga tingin ng mga ito sa nobyo niya.

Lumapit siya sa nobyo niya at hinagilap niya ang kamay nito. Agad niyang pinagsalikop iyon at ang isang kamay naman niya ay yumapos sa braso nito.

Ito ang paraan niya para layuan ng mga kababaihan na iyon ang nobyo niya at upang maparating sa mga ito na hindi na available ang pinagpapantsyahan nila.  Na mayroon ng nagmamay-ari dito, at walang iba kundi siya lang.

“Ahhh…ang sweet nilang magkapatid.” Rinig niyang pabulong na sambit ng isang babaeng nakasalubong niya.

Agad nag init ang kaniyang dugo, gusto niyang habulin ang mga iyon at isampal sa mukha ng mga ito ang singsing sa gitnang bahagi ng daliri niya, upang ipaalam sa babaeng iyon na iyon ang tanda ng pagiging mag nobyo nilang dalawa. Pero ng akmang pipihit siya patalikod upang habulin ang dalaga ay agad siyang napigilan ni Ken sa pagitan ng mga kamay nilang magka-salikop.

Umangat ang tingin niya hanggang sa magkapantay na ang tingin nilang dalawa ng nobyo.

“Bakit mo’ko pinigilan?” Tanong niya.

“I know what are you thinking, so i immediately stopped you for doing something stupid.”

“Nakakainis sila e, kung makatitig parang inaakit ka. Hindi ka man lang ba magrereklamo tungkol doon? Hindi mo man lang ba sasabihin sa kanila na magkasintahan tayo.” May pagmamaktol sa kaniyang boses.

Sahalip na sagutin ay nginitian lang siya ng nobyo niya bago ito humarap sa kaniya.

“Hindi mo silang kailangang kainisan o kaselosan dahil ilang beses kong sasabihik sa’yo na wala kang dapat pag-selosan. Ilang beses man nila akong lingonin at pagpantasyahan, hindi parin nila maalis ang malaking pangalan mong naka-ukit dito sa loob ng puso ko. Lagi mong tatandaan, na walang sila sa buhay, puso at isip kundi ikaw lang ang nakatatak dito.”

Hindi niya mapigilan ang kilig na nararamdaman niya. Hindi niya mapigilan mapangiti dahil sa mga sinabi nito. It made him breath in relieved.

Mabilis siyang naglakad. “You’re so cheesy.” Iniwan niya ito upang hindi nito makita ang ngiti sa kaniyang mga labi…

Maya-maya pa ay naka-uwi na rin sila sa bahay ng nobyo niya. Napagod siya sa paglilibot sa mall at sa pagiging mainisin sa mga babaeng makaka-salubong nila at tititig ng malagkit sa nobyo niya.

Kahit pa nga sinabi na nito na huwag siyang magselos ay hindi niya iyon magawang maialis sa katawan niya. Basta may makita siyang babae na iba na malagkit ang tingin sa nobyo niya hindi niya maiwasang hindi magalit ag mag-selos. Para tuloy gusto niyang narito na lang silang dalawa ng kaniyang nobyo sa loob ng bahay at huwag ng umalis. Upang hindi siya makaramdam ng selos.

Pabagsak siyang humiga sa kama matapos makarating sa kwarto nito. Ipinikit niya ang mga mata bago niya iyon iminulat.

Bigla-bigla ay narinig niya ang pagkalam ng kaniyang sikmura. Hindi pa nga pala sila nakakakain ng kaniyang nobyo.

“Hungry?” Rinig niyang tanong nito.

Mabilis naman siyang tumango.

“What do you want to eat?” He asked.

Mabilis naman siyang napa-isip. Ano bang gusto niyang kainin ngayon? Pagkaing natitipuhan ng kaniyang panlasa.

“You.” Ang tanging nabanggit ng bibig niya.

Napakunot naman ang noo ng nobyo at humulmang ngiti ang mga labi nito. “You want to eat me?” He asked like it has another meaning for the word “eat me”?

“Yes.” Sagot naman niya.

Tumitig muna sa kaniya ang nobyo na makikita ang pagnanasa sa mga mata nito. He just smirked at that moment.

Mabilis siyang tumayo sa pagkakasalampak hanggang sa magpantay na ang mukha nilang dalawa. “I want to eat, seedless guava. ’Yun lang ang gusto kong kainin ngayon, pagkatapos niyon ikaw naman ang isusunod ko.” Anito. “I want sedless guava, my king. Fresh guava but seedless, ayokong may makita akong buto doon.”

Gusto namang matawa ni Ken dahil sa sinabi nito. A fucking seedless guava? Is that even exsiting? “Liam are you kidding me?”

Seryoso naman itong tumingin sa kaniya. Hindi niya mabasa ang pagbibiro sa bakas ng mukha nito.

“’Yon lang ang gusto kong kainin ngayon, and if you didn’t give it to me, then i promise i wont eat you ever again. Kahit pa pwersahin mo’ko.” Anito bago muling pasalampak na humiga sa kama. “Just wake me up, if you have what i needed.” Tumititig ito ng masama sa kaniya. “Don’t go anywhere. Gusto ko nandito ko lang sa bahay para palagi kitang nakikita.” Anito at ipinikit na ang mga mata bago bumaling sa gilid at ipinikit na ang mga mata.

Siya naman ay naiwang tulala na hindi alam kung anong sasabihin. Seedless guava? Is that even existing??? Isa lang ang solusyon upang malaman ang tanong sa kaniyang isipan. Si Jonaz, Ang nagmamay-ari ng malaking taniman sa bansang ito. Dito niya malalaman kung may ganoon ba talagang bayabas? O imahinasyon lang iyon ng nobyo niya…

To be continued…

CHAPTER 62

Chapter 62

           MATAPOS tawagan ni Ken si Jonaz na kaibigan niya, at matanong dito kung nabubuhay ba ang ganoong klaseng bayabas na walang buto. Na alam naman niyang wala pero nag bakasakali pa siya, kaya ayun, nasabihan tuloy siya ng kaibigan na nasisiraan na ng bait.

Pa’no nga ba mawawalan ng buto ang bayabas? Hindi niya alam kung anong iniisip ng nobyo niya. Kung pinahihirapan ba siya nito o binibiro lang? Eh pa’no kung totoo? Pa’no nga ba niya magagawang posible ang imposible? Fuck!

“Dalhan mo’ko ng isang basket ng bayabas dito.” Aniya sa kausap.

“The basket full of guava will be there in a minute if you—”

“Pay? I’ll pay! 20,000, bring the guava here.” Pagputol niya sa iba pa nitong sasabihin.

“Then the guava will be there tomorrow.” Jonaz said.

Napaikot naman niya ang kaniyang mga mata. “I need it now!” Pasigaw niyang turan. “Double the price! Bring it here now!”

“The guava will be there. Wait for me.” Anito bago natatawang pinatay ang tawag.

Napaikot na lang niya ang kaniyang mga mata sa pagiging matakaw ng kaniyang kaibigan sa pera. Pati siyang kaibigan ay kinokotongan nito.

Kung tutuusin nga ay wala pang isang libo ang isang basket ng guavang iyon, tsaka kung siya ang pupunta at kukuha ay baka makatipid pa siya. Pero hindi lang siya makaalis dahil sinabihan na siya ng nobyo na huwag siyang aalis sa paningin nito.

Napaka-seloso. Kanina pa niya ito napapansin noong nasa mall palang sila. Lahat na lang ng makakasalubong nilang babae ay sinasamaan nito ng tingin.  O kaya naman ay magpapaka-dikit sa kaniya upang ipaalam sa mga iyon na ito ang nobyo niya.

Natutuwa siya sa nobyo niya. Dahil handa talaga siya nitong bakuran upang walang magtangkang lumapit sa kaniya. He’s happy seeing his boyfriend so possessive.

Matapos niyang ibalik ang telepono sa bulsa ng suot ay nag-tungo siya sa balkonahe ng bahay, upang makita niya ang pagdating ni Mr. Kotong. Kay yaman-yaman na ay kinokotongan pa talaga silang mga kaibigan nito.

Ilang minuto pa ay natanaw na niya ang paparating na sedan car. Ang bagong kotse ng kaibigan niya gamit ang perang pinagkotongan sa kanilang mga kaibigan. Tch!

Mabilis siyang lumabas ng kaniyang bahay. Nakita naman niyang pumara ang kotse nito at lumabas doon ang kaibigan niya.

Lumapit siya sa kaibigan niyang matakaw sa pera. “Where’s the guava?” He asked flat and cold.

Pabirong ngumiti naman ito sa kaniya at inilabas doon ang isang basket na puno ng guava. Mabilis naman niyang tinanggap. “No more thank you, gold digger.”

“Yeah, yeah, whatever. Basta ’wag mo kalimutang magbayad. Mahal ang gasolina ng sedan ko.” Anito at sumakay na sa sasakyan nito at mabilis na pinaandar. Gusto niyang lumapit dito at basagin ang salamin ng kotse nito. Tch! Hindi na lang niya ginawa.

Pumasok na siya sa loob ng bahay dala ang isang basket na naglalaman ng bayabaw. Malawak ang ngiti sa kaniyang mga labi, ngunit naroon din pagka-dismaya na baka hindi tanggapin ng nobyo niya ang dala niya. Bayabas na walang buto ang gusto nito, magugustuhan din kaya nito ang dala niya?

Ipinilig na lang niya ang sarili sa pag-iisip. Diretso siya hanggang sa makarating sa kusina. Hinugasan muna niya ang bayabas bago niya dinala sa kwarto.

Mahimbing ang tulog ng nobyo niya ng siya’y makapasok. Ipinatong muna niya sa bedside table ang dala niya bago siya pomusisyon sa tabi nito habang binabasa ang librong napulot niya.

Ilang oras ang lumipas, gumalaw ang kamang kinahihigaan nila, hudyat na nagising na ang nobyo.

Agad bumaling ang tingin ng kaniyang nobyo sa kaniya. “Na’san na ’yung bayabas na walang buto ko?” tanong nito.

Agad niyang hinagilap sa bedside table ang bayabas at inilahad iyon sa nobyo, “here.” Napakamot pa siya sa sariling buhok. “It’s indeed guava, but it has seeds.” aniya.

Nagpout naman ito sa puntong tutulo na ang luha na animo’y iiyak.

“You know, i can’t seedless guava. Walang ganun, Lyzander. Unless you remove seeds in that.” he explained.

Naka-pout parin ito at halatang natatampo ngunit sinubukan paring kumuha ng isang bayabas at kinagat niya iyon. Mabilis itong tumayo at nag-tungo sa bathroom, sinundan niya ang nobyo at nakita niyang idinura nito ang kinain.

“I don’t want it. I don’t want to it!” padabog nitong sabi bago siya nilampasan at lumabas doon.

Muli itong pasalampak na nag-tungo sa kama, nayayamot na naka-pout parin ang matutulis nitong labi.

Sumunod naman siya, napatingin sa nobyo hanggang sa bumaling ang tingin niya sa bayabas. Damn it! It worth a thousand pesos, and he just ignored it? Fuck sake!

Umupo siya sa gilid ng kama matapos makalapit. “What do you want to eat? I’ll prefare it for you.” He said after a sighed.

Tumingin naman ito sa kaniya na umaktong nag-iisip. Then his face brighten up, like he already have food to eat in his mind. “I want waffle.” Lyzander said with a bright look, “cook for me.”

“Just waffle?” he asked.

“Yes,”

“Wait for it, then.” Mabilis siyang tumayo at lumabas ng kwarto. Nag-tungo siya sa kusina at doon ay sinimulan niyang lutuin ang ipinapaluto nito sa kaniya. Hindi man kasing sarap ng luto ng kaniyang kaibigang si Gord, atleast maipagmamayabang din niya ito sa ibang kaibigan…

Hindi na siyahan si Lyzander sa loob ng kwarto, mabilis siyang nakaramdam ng bagot, tsaka parang may kung ano sa kaniyang gustong makita ang nobyo. Tila ayaw niyang mawala ito sa kaniyang paningin. Baka may

katawagan

na iyong babae. Mahirap na!

Malaki ang tiwala niya sa nobyo niya, alam niyang siya lang ang naka-ukit sa puso nito. Alam niyang hindi siya nito magagawang ipagpalit. Pero ngayon, wala naman itong kinikilos na kakaiba ay tila naging mas lalong tumindi ang selos niya. Napansin kasi niyang nagiging mainitin ang ulo niya, sa tuwing may lalapit man sa kaniyang nobyo, kahit sino pa ito. Gusto niya laging nasa paningin niya ito. At maging kilos nito ay dapat alam din niya.

Mabilis ang mga kilos niya hanggang sa narating niya ang kusina. Nakita niya doon ang nobyo niya na magiliw na nag-luluto. Bakas ang ngiti sa mga labi nito.

Naka-suot ito ng apron, boxer at ang kaninang damit na suot nito ay naka-sampay na ngayon sa isa sa mga bangko. Hilig talaga ng nobyo niyang mag-luto na tanging apron lang at boxer ang suot.

While looking at Ken, he felt like his heart react, pound so fast.

Lumapit siya dito matapos ang kaniyang saglit na pagka-humaling sa kaniyang nobyo. Tumikhim siya kaya napansin siya nito.

“Missed me?” Ken asked with a playful smile curved his lips.

Napairap na lang siya sa hangin imbis na sagutin ang tanong nito. Hindi ba obvious?

Lumapit siya sa niluluto nito at nilanghap ang amoy ng waffle. Nanuot sa kaniyang ilong ang matamis na amoy niyon na sumasabay sa usok ng niluluto. “It smells good,” he said.

“Of course, i’m the chef,” nakangiti nitong pagmamayabang sa kaniya.

Hindi na lang niya ito pinansin, pinagmasdan na lang niya kung paano ito kumilos habang magiliw na nagluluto.

Maya-maya pa ay natapos na ito, nakurot-kurot naman niya ang gilid ng waffles na niluto nito dahil mainit pa iyon kaya tamang kurot-kurot lang siya.

Nag-tungo sila sa salas upang doon kainin ang waffles. Nakalagay iyon sa pinggan sa ibabaw ng lamesa habang pamsimpleng kinukurot-kurot niya.

Hindi man ito gaanong kasarap, ngunit dahil gawa iyon ng nobyo niya, ito na ang magiging pinaka-masarap na pagkain sa buong buhay niya.

Habang nasa gitna sila ng pag-uusap habang kumakain, ay may pumasok muli sa kaniyang isipan, kung pa’no niya mapapasarap ang waffle.

“Wait for me here,” he stood and went to the kitchen.

Isang malapad na ngiti ang kumurba sa kaniyang labi ng makita naroon ang hinahanap niya. The chocolate syrup. He want to try this syrup together with waffles.

Matapos niyang makabalik ay itinaas niya ang chocolate syrup sa kamay niya. “It’s better to have this together with waffles,” he said.

Umupo siya sa tabi nito at kumuha ng waffle sa pinggan bago niya inilagay iyon sa kaniyang sariling pinggan. Pinalibutan niya ng tsokolate ang waffle na kinuha.

Napapangiti siya dahil mukhang magiging masarap ang kakainin niya. Gamit ang tinidor ay tumusok siya ng kapiraso ng waffle bago niya iyon isinubo sa kaniyang bibig. Nanuot ang sarap sa kaniyang dila. “Uhmmm…i told you, this is great…so yummy,” aniya habang sinasabayan ng mumunting agikgik.

Sa kabilang banda ay walang ginawa naman si Ken kundi ang mapangisi sa munting kaligayahan ng kaniyang nobyo.

“Try it,” tumusok ng waffle ang nobyo niya ng may tsokolate sa ibabaw gamit ang tinidor at inilapat iyon sa kaniyang mga labi. Tinanggap naman niya at sinubo ang pagkain.

“It’s great,” aniya sabay sa pag-nguya.

Napakunot naman ang kaniyang noo ng makitang nakatitig ito sa kaniya, “why? What’s wrong?” Tanong niya upang maalis ang ilang ng pagkakatitig nito.

Nakita niyang sumilay ang mapag-larong ngiti sa mga labi nito na animo’y nanunudyong lumapit sa kaniya.

Napalunok siya ng makitang ilang hibla na lang ang lapit ng mukha nito sa mukha niya. Hindi siya nag-salita. Sa halip ay akmang susugurin niya ito ng halik kung ito man ang gusto nito, ngunit natigilan siya ng ilabas nito ang dila at pinasadahan ang kaniyang mga labi.

“It’s so good…” Paungol nitong turan, “your lips with chocolate syrup, felt good and sweet.”

Maya-maya pa ay sinugod na siya nito ng halik, mabilis naman niyang nilabanan ang halik na sinimulan nito.

Sa umpisa ay banayad lang ang halik, ngunit habang mas lalong tumatagal, doon nagiging desperado, pagnanasa at puno ng kagustuhan sa isa’t isang mga labi.

Nalasap niya sa mga labi nito ang tamis dulot ng kinain nito. Masarap iyon at mas lalong nabubuhay ang iba’t ibang parte ng kaniyang katawan.

His anatomy was already arousing, crotch getting bigger and bigger. Damn this!

Itinulak siya ng nobyo niya dahilan para mapa-higa siya sa malambot na sofa. Nanunudyong mahinhin nitong hinubad ang tali ng kaniyang suot pang-itaas..ang apron. Animo’y nanunudyo at nang-aakit, siya naman ay nagpapa-akit.

Matapos nitong mahubad ang apron niya ay mabilis nitong tinapon sa kung saan. Bumaba ang malambot nitong kamay sa gitnang bahagi ng kaniyang katawan. Bumaba ang tingin nito hanggang sa umuumbok niyang pagkalalaki sa loob ng boxer.

“So aroused,” he said almost a groaned.

He touched Ken’s crotch covered with boxer and massaged it lightly. He felt like his body was starting to burn after touching this groin crotch of him. “I like this. I like this big c-ck of yours.” Minasahe pa niya ng ilang sandali.

Nakikita niya ang pagnanasa sa mga mata ng nobyo, mas lalo siyang na-e-excite paligayahin ito.

Nag-tungo ang kaniyang kamay sa waist band ng boxer nito, dahan-dahan niya itong hinila pababa hanggang sa mahubad.

Saglit pang nag-bounced ang pagkalalaki nitong nag-huhumindik sa haba at laki. It was pinkish, delectable, tempting, good-looking c-ck. So big, so delicious.

“Stay still, my king.” Mahinang wika niya.

Dinampot niya ang chocolate syrup at nilagyan niya ang magkabilang pisngi ng binata patungo sa mga labi nito.

Animo’y uhaw siya sa mga nakikita, na tila isang pagkain ang nobyo niyang mabilis niyang sinunggaban.

Dinilaan niya ang pisngi nito dahilan para makarinig siya ng malutong na mura sa bibig nito.

Pinasadahan niya ang dila hanggang sa marating niya ang mga labi nito. Doon ay inangkin niya ang mga labi nitong natatabunan ng tsokolate.

Halos maipikit niya ang mga mata sa sarap na lumulukob sa kanilang pagkatao sa halikang iyon.

Sarap na sarap siya sa matamis nitong mga labi. Tumagal pa ng ilang saglit ang desperadong mga halik bago niya binawi ang mga labi.

Kabilang pisngi naman nito ang pinasadahan niya ng dila at doon ay kaniyang sinalat ang tsokolateng matamis at masarap. Matapos masalat ang tsokolate ay muli niyang ibinalik ang labi sa mga labi nito.

Mabilis ang naging pag-tugon at mainit ang naging pagtatagpo ng kani-kanilang dila sa pagitan ng mainit na labanan ng mga labi…

To be continued…

Magulo ba ’yung story? Naintindihan niyo ba kung bakit Lyzander ang

totoong

pangalan ni Liam?

—just asking(´-﹏-’；)

CHAPTER 63

Chapter 63

          MABILIS NAG-INIT ang katawan ng bawat isa. Puno ng desperado ang mga halikang binibitawan ng isa’t isa. Pagnanasa at walang hanggang pagka-gusto. Naputol lang ang halik na iyon ng bawiin niya upang humagilap ng hangin.

Nanunudyong sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi habang naka-titig siya dito at naka-titig naman ang nobyo niya sa kaniya. “Your lips so sweet, my king,” he said.

“So are you,” Ken responded.

Mas lalong lumapad ang pag-ngiti ng mga labi niya.  “Get ready for someting intimate and hot.” he said like he was ordering him.

“You know, i’m born ready.”

Napangiti siya bago niya nilagyan ng chocolate syrup ang leeg nito, pababa sa adams apple, hanggang makarating iyon sa matitipuno nitong dibdib. Nilagyan niya ng tsokolate ang palibot ng utong nito bago ang mamula-mula nitong utong. Ganun din naman ang ginawa niya sa kabila.

Naliligayahan siya sa mga nakikita, habang mas lalong tila may nag-sindi ng apoy sa kaniyang katawan. Mainit iyon sa pakiramdam.

“I fille you with chocolate syrup. Now, let me eat you alive,” he teasingly said then he licked Ken’s neck covered with sweetness doqn to his adamsapple.

Napapikit si Ken at tumakas ang mahinang pag-ungol sa kaniyang bibig. Ramdam niya ang dila ng nobyo niya sa leeg niya habang sumisipsip at kumikilwal iyon.

Bumaba ang binata hanggang marating nito ang kabilang matipuno niyang dibdib. “God,” Lyzander murmured.

After starring not so long with Ken’s nipple covered with sweetness, Lyzander immediately licked it and sucked it. “Uhmmm..” mahinang pag-ungol niya sa sarap ng tsokolate sa dibdib nito.

Pinapakilwal niya ang dila habang nasa loob ng kaniyang bibig ang utong nito. Napakasarap ng lasa niyon, at hindi siya mag-sasawang gawin iyon.

Nalaman na lang niya na nilalaro na ng kaniyang dila ang utong ng nobyo niya.

“Fuck!” Rinig niyang mariing sigaw ng nobyo niya.

Mas lalong pinagbutihan pa niya ang ginagawa, pinagalaw pa niya ang kaniyang dila habang nilalaro niya ang mamula-mulang utong nito gamit ang kaniyang dila.

Ramdam niya ang kakaibang init na bumabangon sa kaniyang katawan. Mas lalong tila sinisilaban ang kaniyang pagkatao sa ginagawa niyang iyon.

Impit na ligaya ang lumukob sa kaniyang pagkatao habang inihihilis niya ang kaniyang labi sa kabilang dibdib naman nito. Natatabunan iyon ng chocolate syrup na ligayang-ligaya siyang lasap-lasapin.

Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa, agad niyang sinunggaban ang utong nito. Mabilis niyang ipinasok sa kaniyang bibig at pinakilwal ang dila niya sa utong nito.

“Uhmmm..” rinig niyang mahina nitong pag-ungol sa ginagawa niya.

Tumagal ng ilang minuto bago niya mabilis na ubos ang tsokolateng naka-palibot sa utong nito.

Muli niyang kinuha ang tsokolate at inilagay naman niya iyon sa abs ng nobyo niya, pababa hanggang sa makarating sa pagkalalaki nito.

Mabilis niyang pinuslitan ng tsokolate  ang naghuhumindik nitong pagkalalaki sa haba at laki. Dagdag pa doon ang nakaka-akit na pamumula ng dulo ng pagkalalaki nito. It was so tempting and so is delicious.

“Ready for being my snacks?” nanunudyo ang boses na tanong niya.

“I can be not just your snacks,” balik tudyo naman nito.

Sumilay ang mapag-larong ngiti sa kaniyang mga labi bago siya dumukwang at sinakop ng kaniyang mainit at matamis na halik ang mga labi ng nobyo niya.

Mabilis ang naging pag-tugon ni Ken sa halik na sinimulan ng nobyo niya. Halos labanan niya ang dila nitong pumasok sa bibig niya. Nagtatalo ang kani-kanilang dila habang sinasalat ang tamis sa kani-kanilang mga labi.

Hindi na niya alam kung kanino nanggaling ang tumakas na ungol sa pagitan ng halikan nila.

He wanted not to end the kiss, but Lyzander pulled out quickly. Nanunuyang ngumiti lang ito bago bumaba ng kaunti hanggang magpantay ang perpektong pagkakahulma ng abs niya sa kaniyang tiyan. Bumaba ito at hinalikan ang matigas niyang abs na natatakpan lang ng tsokolateng inilagay nito

Mabilis sinalat ni Lyzander ang tsokolateng nakapalibot doon gamit ang kaniyang dila. Impit siyang napa-ungol ng manuot sa kaniyang panlasa ang matamis na likidong iyon.

Ipinagpatuloy lang niya ang pagsalat sa bawat parte ng abs nitong madadaanan ng dila niya. Bumaba ang kaniyang mukha hanggang magpantay ang pagkalalaki nito. It is covered with sweetness of the chocolate syrup. So tempting and so mouth drooling.

Sinapo ng kamay niya ang pagkalalaki ng nobyo, malagkit iyon dahil sa tsokolateng likod na nakapalibot doon. Mabilis niyang inilabas ang kanyang dila at sinalat niya ang ulo ng pagkalalaki nito.

Nakatas ang mahinang ungol sa kaniyang bibig ng malasahan iyon, matamis at kakaiba, ang kagustuhan niyang muli itong matikman ay agad niyang isinubo ang kalati ng pagkalalaki nito sa loob ng kaniyang bibig. Doon palang ay halos mapuno na ang kaniyang bibig, ngunit hindi siya tumigil. Isinagad pa niyang lalo ang pagkalalaki nito sa bibig niya.

Halos maramdaman niya ang dulo ng pagkalalaki nito sa lalamunan niya na tumtusok. Mabilis niyang iniluwa at muling ipinasok. Pinakilwal niya ang dila habang nasa loob ang pagkalalaki nito ng bibig niya.

Mas masarap ang chocolate syrup kung itatambal iyon sa pagkalalaki ng binata. Mas masarap pa sa waffles na tinambalan ng chocolate syrup.

Muli niyang iniluwa ang kabuuhan ng pagkalalaki nito. Inilabas niya ang dila at sinalat niya ang pagkalalaki ng nobyo. Mula ulo hanggang pababa sa balls nito. That damn, sexy balls of him. God!

Tila uhaw na ipinasok niya sa bibig ang balls ng nobyo. Dinidilaan at pinaglalaruan.

“Ohhhh—F-ck! God! Uhmmmm.” Ungol ng nobyo niya sa sarap na pinalalasap niya dito.

Habang itinataas baba niya ang kaniyang kamay sa pagkalalaki ng nobyo ay kaniya namang pinaglalaruan gamit ng dila ang balls nito.

Daing, ungol, pakiusap, at tunog na dulot ng kaniyang pagkain sa balls nito ang tanging maririnig sa buong silid. Puno ng pagnanasa ang pumuno doon…

Naipikit ni Ken ang kaniyang mga mata at ninamnam ang sarap na dulot ng ginagawa ng nobyo niya sa pagkalalaki niya. Halos ramdam niyang may namumuo na sa loob niya at kailangan na niya itong ilabas. He was fucking about to cum! Just like that! Goodness.

Muli ay bumalik ang bibig ng binata sa pagkain sa kaniyang pagkalalaki, siya naman ay mas lalong naramdaman ang kakaibang sarap na hanggang ngayon ay lumulukob sa kaniyang kaibuturan.

Hindi siya nasiyahan na tumatanggap lang, ngayon ay iginagalaw na rin niya ang kaniyang balakang pasalubong sa bibig nito. God! His mouth was tight and so fucking good. So hot and so good.

Unti-unti ay naging mabilis ang pag-ulos ng kaniyang balakang sa bibig nito. Hindi niya iyon sinasagad sa takot na baka mabulunan ito sa kalakihan niya.

He’s starring at Lyzander while he is sucking his c-ck. Nagaganahan ito sa ginagawa at hindi maikakailang lalo naman siya.

“Ughmmm…., Lyzander.” Naipikit niya ang mata habang naka-unat ang kaniyang mga paa. It was so fucking good. Pakiramdam niya ay narating niya ang kaduluhan ng kamunduhan, nagpapa-lutang-lutang sa kalawakan habang nasa mga mata ang sarap na nararamdaman.

Tumigil ang nobyo niya sa ginagawa. Pilyo itong ngumiti bago muling nilagyan ng likidong tsokolate ang kaniyang pagkalalaki. Umagos ang likido na iyon hanggang sa kaniyang balls.

Mabilis pa sa alas cuatro ang naging pag-salat ng binata sa dumadaosdos na likido. Tila uhaw ito sa paraan ng pagdila, pagsipsip sa likidong iyon. Gustong-guston ito ang ginagawa at halata sa bakas ng mukha na naliligayahan ito.

Maging siya ay walang magsidlan ang ligaya at sarap na nararamdaman. Halos marating niya ang langit sa kakaibang pinaparamdam nito sa kaniya.

“Goodness, hell, Lyzander. Ohhh—my prince. You’re so good. Fuck!” Pa-ungol niyang turan…

Nagpatuloy lang si Lyzander sa kaniyang ginagawa. Kapag wala ng tsokolate sa pagkalalaki nito ay mabilis naman niyang nilalagyan, hanggang sa puntong maubos niya lahat ng laman ng chocolate syrup.

Napangiti siya at itinigil na ang ginagawa. Tumayo siya at tumingin sa binata. “I’m done eating you, goodbye,” aniya at mabilis na tumakbo patungo sa kanilang silid.

“Lyzander! F-ck!” Rinig niyang malakas na sigaw nito sa frustration. Siya naman ay napahagikgik lang ng tawa.

Sukat ba namang bitinin niya ang kaniyang nobyo? No wonder, Ken was shouted frustratedly.

Mabilis na ang kaniyang naging pagtakbo habanh tumatawa, ngunit mabilis ang naging pagkilos ng kaniyang nobyo. Agad siyang nahuli nito at kinulong sa mga bisig.

“You’re done eating me, but i’m not starting to eat you,” anito at mabilis na hinalit ang suot niyang manipis na damit. Bahagya pa siyang nagulat ngunit hinayaan na lang niya ito. “This is your punishment for leaving me like that.”

Mabilis nitong ibinaba ang kaniyang suot na short kasama ang boxer. Sasawayin pa sana niya ito ngunit huli na ang lahat.

Mabilis na ang naging paglabas-pasok ng pagkalalaki nito sa loob niya. Wala siyang nagawa kundi ang mapakapit na lang sa pader habang tinatanggap ang bawat masarap at mabilis nitong pag-ulos.

“Ohhhhh—fuck, Ken, fuck me harder,” ang tanging nabulalas na lang niya imbis na patigilin ito sa ginagawa.

Malakas siyang napa-ungol ng marahas nitong ipasok ng sagad ang pagkalalaki nito sa loob niya, matapos ay mabilis na umulos doon. Wala siyang nagawa kundi ang mapapikit, mapa-ungol at namnamin ang kakaibang sarap na sa nobyo lang niya malalasap.

“Ohhhhh—fuck! I love this, Lyzander. I love fucking you from behind.”

Ramdam niya ang pag-iinit ng kaniyang mukha sa isiping nasasarapan ang nobyo niya. Napakagat na lang siya sa kaniyang pang-ibabang labi habang sinasalubong ang mabilis nitong pag-ulos sa kaniya.

“Uhmmmmnn. Good God. This is heaven. Uhmmm.”

Ken thrust became faster and faster after passing minutes. He didn’t take a break or just paused for a minutes. He just thrust and thrust until he could already felt his cum.

“Fuck, my prince. I’m going to cum. Fuck it!” Ken moaned with cursed.

Mayroon siyang naisip na kapilyuhan. Mabilis niyang hinugot ang pagkalalaki ng binata dahilan para mapa-mura ito. Lumuhod siya bago tumingin sa mga mata nitong mababasa ang frustration. “Cum inside my mouth,” he said then he put Ken’s dick inside his mouth, sucking and licking it in a fast pace.

At ng muli ay sinabi nito na lalabsan na ito ay agad niyang iniluwa ang pagkalalaki. Akmang tatakbo siya ngunit madali siyang nahuli ng nobyo sa mga bisig nito.

Pinaharap ni Ken ang nobyo niya sa kaniya. So playful, huh? “Stop playing with me already. I’m going to fuck you hard and cum inside your ass.” Binuhat niya ito at mabilis niyang ipinasok ang kaniyang pagkalalaki sa loob nito.

Tila parang kidlat sa bilis ang ginawa niyang pagbayo sa loob nito. Hard, fast, rough, hard, faster and faster. Walang siyang sinayang na sandali. Bawat pakawala niya ng ulos ay tiyak niyang pareho silang masasarap ng nobyo.

Nakayapos ang dalawang kamay ng kaniyang nobyo sa leeg niya. Ang kamay naman niya ay naka-kapit sa magkabilang hita nito habang binabayo niya ito ng buhat-buhat.

“Ohhhhhh… My king. So good, ahhhh…fuck it.”

“You’re so good too,” he said then his thrust became faster than earlier.

Nagbubutil-butil na ang pawis sa kaniyang noo. Naging mabilis na rin ang pag-hinga ng isa’t-isa, muli ay ipinagpatuloy lang nila ang pag-iisa ng kani-kanilang katawan.

Hindi siya nakakaramdam ng pagod. Mas lalo pang tila nagiging aktibo ang kaniyang katawan, habang pilit niyang hinahabol ang naudlot na likidong sana’y lalabas. Ngayon hindi na ito mauudlot. Nakulong na sa kaniya ang nobyo at hindi na siya nito magagawang takasan.

Sinakop niya ng halik ang mga labi ng nobyo niya, habang mabilis at sagad niyang inulos ang kaniyang pagkalalaki sa loob nito. Heto na naman at nararamdaman na naman niya ang kaniyang pagkalalaki na malapit ng labsan.

Mas lalong naging desperado ang kaniyang naging pag-ulos. Mas lalong bumilis, sumagad.

“Ahhhhh… Ohhhhhhh, Ken. My king, ang sarap mo, hari ng buhay ko.”

Sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi, iyon ang mas naka-engganyo sa kaniya na mas lalo pang bilisan ang kaniyang pag-ulos.

Lumipas ang ilang pagtatagpo ng katawan, bago nila narating ang rurok ng kanilang kaligayahan.

They both shouted in pleasure, they both moaned in so much bliss. They both feels the hotness of his seeds he just spurted and planted inside him.

They felt satisfied to what they just did. It was so freaking hot make love to each other…

To be continued…

EPILOGUE

Epilogue

       WALANG MAPAGSIDLAN ang kasiyahan sa mga labi ni Lyzander, pati ang kaniyang diwa ay halos magtatalon sa tuwa. Mga matang nagniningning na animo’y bituin sa kalangitan.

Pa’no ba niya magagawang ipaliwanag ang nararamdaman niya? Well he can’t explain it. It was so overwhelming for him.

Hindi siya makapaniwalang magtatagal sila hanggang sa puntong ito. Dati noong nobyo palang niya si Ken, ay masaya na siya kapag kasama o ’di kaya naman ay kapiling ito. Kontento na siyang nobyo niya lang ito.

Ngayon ay hindi siya makapaniwalang sa isang iglap ay ikakasal na silang dalawa. Sa isang kisapmata ay narito na sila sa puntong ito.

Mahirap paniwalaan ang lahat. Alam niya sa sariling kapwa sila lalaki ng nobyo, ngunit hindi siya makapaniwalang mahal na mahal siya nito. Sa puntong ngayon ay talagang pakakasalan pa siya.

It was fucking too overwhelming. Lahat na yata ng parte ng katawan niya ay ang nobyo niya ang isinisigaw.

Naalala tuloy niya ’yung mga panahong nag-prupose sa kaniya ang nobyo. Sobrang saya niya ng araw na iyon.

Puno ng candies, chocolates, ice creams, cupcakes, waffles, at hindi mawawala ang chocolate fountain. Naroon itong lahat sa isang silid na noong binuksan niya ay bumungad sa kaniya ang lahat. Tapos habang nasa kalagitnaan siya ng pagkain ng mga tsokolate sa loob ay siya namang pagpasok ng nobyo niya. Matamis ang ngiti sa mga mata nito hanggang makalapit sa kaniya.

Lumuhod at lahat ng matatamis na salita ay binanggit nito sa kaniya, hanggang sa mailabas nito ang tinatago. The ring. The ring made up of expensive jewelry.

It was too overwhelming for him. Parang hirap siyang maniwala ng mga panahong iyon. Siya na isa ring lalaki, pakakasalan ng kapwa niya lalaki? He didn’t expected that Ken really loves him so much the way he loves him too…

Naipilig na lang niya ang ulo. Bumalik siya sa realidad ng maramdaman niya ang mahinang pagpisil ni Ken sa kaniyang palad. Bumaling ang tingin niya sa nobyo.

“Ready?” tanong nito.

“Yes,” sagot naman niya.

Matapos pumarada ng wedding car nila sa pagdarausan ng kasal ay mabilis na bumaba ang nobyo niya sa sasakyan. Binuksan ni Ken ang pinto at doon ay lumabas naman siya.

It was so gentleman of him.

As expected. Inalalayan pa talaga siya ng kaniyang nobyo pababa hanggang sa makapasok. Know why?

Damn it! He was 9 months preggy. Malapit na siyang manganak, siguro mga ilang araw na rin ang kaniyang bibilangin upang isilang ang kaniyang sanggol.

Hindi pa nga dapat itutuloy ngayon ang kasal nila, dahil nag-aalala ang fiancè niya na baka mapano pa siya. O maabutan ng panganganak, pero dahil sadyangal mapilit sila at inam ang kaniyang pagiging seloso ay mas gusto niyang maikasal sila ng nobyo sa lalong madaling panahon.

Malay niya’t makahanap pa ito ng iba? Isa, gusto niyang makasal sila bago dumating sa puntong iluluwal na niya ang sanggol.

Hanggang ngayon nga ay hindi parin siya makapaniwala. Ang pagbubuntis niya? Isang malaking palaisipan parin ito sa kaniya, alam ng lahat na imposible itong pagdadalan tao niya. Imposibleng mag-buntis siya.

It was very surprising for the both of him, being preggy? Wala ito sa isip niya na mabibiyayaan silang dalawa ng ganito. Ang hirap lang isipin ngunit tanggap niya. Laking pasalamat na lang niya sa Diyos sa biyayang ito. Mas lalo tuloy tumibay ang pagmamahalan nilang dalawa, sa biyayang hindi nila hiniling pero dumating.

Magkasalikop ang kanilang mga palad, habang inaalalayan siya ng kaniyang nobyo papasok ng silid.

Ang pag-tibok ng kaniyang puso ay normal na siya kapag kalapit niya ang nobyo. Normal lang sa kaniya ang mabilis at nagkakarerang takbo ng kaniyang puso. Alam niyang hindi naging immune sa kaniya ang nobyo, at kailaman ay hindi magiging immune sa kaniya ito. Dahil habang tumatagal, ay mas lalong minamahal niya ito ng higit.

Bilang lang ang tao sa simbahan, mga kamag-anak lang nila at ang mga kaibigan ng nobyo niya ay naroon din. Kasama ng mga ito ang anak at ang mga asawa.

Halos kilalang-kilala niya ang lahat ng mga dumalo, at natutuwa siyang masasaksihan ng mga ito ang kasal nila…

Ilang hakbang pa ay narating na rin nila ang unahan, magkasalikop ang kanilang palad. Inalalayan siya ng nobyo pa-upo sa animo’y upuan ng isang maharlika sa ganda ng pagkaka-ayos niyon.

Siguro kung kokwentahin ang mga nagastos ay sadyang kay laki, nanghinayang tuloy siya ukol doon. Sana ’yung ginastos nila sa kasal ay ipinambili na lang ng pagkaing matamis, lalo’t iyon ang gusto ng kaniyang tiyan.

Matapos maka-upo ay umupo na rin ang kaniyang nobyo. Ilang minuto pa ay nag-simula na ang seremonya. Ang pagpapatibay sa pagmamahalan nilang dalawa ay nag-simula ng umere sa simbahan.

Masayang-masaya siya. Bakas ang hindi mapigilang ngiti sa kaniyang mga labi, at halos tambulin ang kaniyang puso sa ubod bilis na pag-tibok niyon.

Sa huli ay inanunsyo na ng pari ang tanong na kanina pa niya pinaka-hihintay. “Ken Josh Martin, do you take, Lyzander Vandross, as your lawfully wedded husband? To care and to cherish? In sickness and in health, in poorer and in richer, ’till death do you part?”

“I do, even if you don’t asked me. I still do.” Magiliw nitong pagsagot.

Narinig niya ang mahinang pag-tawa sa likuran nila. Nag-mula iyon sa mga kaibigan nito.

Napatango-tango ang pari bago ito bumaling sa kaniya. “Lyzander Vandross, do you take, Ken Josh Martin, as your lawfully wedded husband.”

Nasa kalagitnaan palang ang pari sa pagsasalita ng maramdaman niya ang pagkirot ng kaniyang tiyan. Mahina siyang napa-ungol at napansin naman ito ng fiancè niya.

“What’s wrong?” Alertong tanong nito.

Napansin naman niyang napatigil ang pari sa pagsasalita. At mukhang naalarma din ang mga bisita sa simpleng pag-ungol niyang iyon.

Bigla ay kumirot muli ang kaniyang tiyan. Rumehistro ang sakit sa kaniyang mukha. Fuck! Not now, it’s my wedding day. Not now.“ Pakiusap niya sa sanggol na nasa loob ng tiyan niya. Ngunit tila makulit ang mga iyon, muling sumakit ang tiyan niya.

“Fuck! Manganganak kana ba?” Nag-aalalang tanong ni Ken na napatayo na sa kina-uupuan.

Mabilis naman siyang tumango. “Ang sakit ng tiyan ko, Ken,” aniya, “manganganak na yata ako.”

Na alerto ang lahat. Maging ang nobyo niya. Mabilis siya nitong binuhat. “Sabi ko naman sa’yo na huwag muna ngayon.” At saka siya inumpisahang buhatin palabas.

“Wait!” Aniya ng nasa gitna palang sila ng aisle.

Kunot noo namang napatitig ito sa kaniya.

“Iharap mo’ko kay Father.” aniya.

Kahit kunot naman ang noo nito ay agad din naman nitong sinunod.

“Father.” tawag niya dito dahilan para mapatingin sa kaniya ang pari. “I do!” sigaw niya. “’Till death i will part.”

Pagkatapos niyon ay tuluyan na siyang inalis ng kaniyang asawa palabas ng simabahan. Narinig pa niya ang mga sigawan at hiyawan ng mga um-attend sa kasal.

Siyang-siya ang mga iyon na sa gitna ng pananakit ng kaniyang tiyan ay nagawa parin niyang sagutin ng ‘i do’ ang kaninang naudlot na tanong ng pari…

Malagkit ang pawis niya habang sinusugod siya sa ER. Nakakapit siya sa kamay ng asawa niya ng mahigpit, ayaw niyang mawalay dito dahil natatakot siya.

“You’ll be okay. Our baby, will be fine.” anito na pinagagaan ang kaniyang loob.

Huminga siya ng malalim at isinaisip ang sinabi ng asawa. He’ll be fine so the baby is. They’ll be fine.

Binitawan na niya ang kamay ng asawa niya, dahil hanggang doon lang ang asawa at bawal na iyon pumasok sa loob.

Nakailang pabalik-balik si Ken habang nasa labas siya ng pinto. Frustrated at bumabantas ang pawis sa kaniyang noo. Hindi siya mapakali hangga’t hindi niya nalalaman ang lagay ng asawa.

God! This is so frustrating!

Paulit-ulit niyang isinisiksik sa isip na magiging maayos ang lahat, lalo’t narito sila sa sikat na hospital ng kaniyang kaibigang si Axll na nakatayo dito sa ibang bansa. Romero’s hospital.

Puno ng pangamba at excitement ang pumalukob sa kaniyang buong pagkatao. Ang tanging nasa isip lang niya ay ang kaligtasan ng mag-ama nila.

“Ken,”

Napa-angat siya ng tingin ng marinig niya ang pamilyar na bose na iyon. It was all his Gangster’s friend. Starting for Axll, who’s carrying his second baby girl together, Justine, Vicente, Jonaz, Quill, Carlosz, Caleb, Luis, Jonax, Exequile, and Gord. Karga ng iba niyang kaibigan ang mga anak ng mga ito. A certified father. Hindi kasama ng mga iyon ang mga asawa.

“What’s up, bud. How’s going?” nakangiting tanong sa kaniya ni Axll.

“Is everything alright?” justine said second.

“Did the baby, came out?” Vicente the lawyer said next.

“Anong gender ng bata?”

Ni isang tanong sa mga kaibigan ay hindi niya nasagot. Okupado ang kaniyang isip sa pag-aalala’t pananabik.

“Fuck! Buddies, i’m going to be a father too!” Mangiyak-ngiyak at maligayang wika niya. Medyo shaky din ang boses niya sa samu’t saring nararamdaman.

“Fuck you too bud, wala ka man lang sinagot sa isa sa mga tanong namin,” walang buhay na responde ni Caleb.

Hindi na lang niya pinansin ang kaibigan. Sahalip ay napatingin na lang siya sa pinto. Hinihintay iyong mag-bukas.

Napuno naman ng kaniyang mga kaibigan ang upuang nakahelera doon. Malakas din ang mga ingay na ginagawa.

Nang minsang may dumaang nurs, ay halos malaglag ang dala-dala nito, dahil tumambad lang naman dito ang isang dosenang gwapong lalaki sa buong mundo, not to mention their hotness and huge buddy down their.

They’re one of a blessed.

Saglit na oras bago lumabas ang doctor na nag-paanak sa asawa niya.

“Kamusta ang asawa ko? And the baby? Successful, isn’t it?” sunod-sunod niyang tanong.

Na-alarma naman ang mga kaibigan niya. Naki-osyoso ang mga iyon at talagang pinag-timbunan pa ang doctor. Medyo nakaramdam tuloy ito ng hiya.

“Congratulation, Mr. The babies are fine, maging ang asawa ninyo. The operation went well. Twin baby boy.”

Medyo nagulat pa siya at halos matumba sa kinatatayuan. Buti na lang at mabilis siyang nasuportahan ng mga kaibigan.

Medyo nanghina din siya na animo’y tinakasan ng lakas, gusto niyang mahimatay sa mga nalaman. Twin baby boy? Fuck! Can’t believe it! Is he a father now? A certified one? Fuck! Fuck!!!

Pribadong silid ang kinuha niya para sa paglipat ng kaniyang asawa. Malawak din ito at talagang nagkasiya ang kaniyang makukulit na kaibigan.

Ilang saglit pa ay dumating ang dalawang nurs bitbit ang dalawang sanggol upang ipasilip at ipadama sa kanila ang pakiramdam ng isang magulang.

“Can i hold him?” Tanong niya sa nurs.

Ngumiti naman ito at maingat na inabot sa kaniya ang sanggol. Hindi niya alam kung paano niya bubuhatin ang anak, pero lahat naman di’ba napapag-aralan.

Ang anak niya sa kaniyang mga bisig ang nagpaluha sa kaniyang mga mata. Ngayon alam na niya ang pakiramdam na mabuhat ang sariling anak.

Sobrang saya sa puntong sobrang naiiyak talaga siya. Like the fuck! He was not into crying, but this scene made him cry.

Holding and embracing his son was too overwhelming.

Parang nasalo niya lahat ng blessing. Tila naramdaman niya ang langit kahit sa isang saglit.

“They’re so handsome, just like me.”

Ibinalik niya sa nurs ang sanggol at ang isa naman ang kaniyang binuhat.

“Hello there, baby boy.” Gamit ang isang daliri ay inilagay niya iyon sa palad ng sanggol.

Napamulagat ang kaniyang mata ng mahina nitong pisilin. Fuck! Fuck!

Agad dumaosdos ang luha sa kaniyang mga mata. P-tang ina! Ang sarap sa pakiramdam na ngayon ang dating kinakausap lang niya at hinihipuan ng nasa sinapupunan pa ito ng asawa, ngayon ay nayayakap at nabubuhat na niya sa kaniyang mga bisig.

Sa ilang buwan niyang paghihintay na mapag-masdan at makita ito, ngayon walang sawa niyang pinagmamasdan ang mga anak.

Damn this! Ito ang pinaka-masayang nangyare sa kaniyang buhay. Ang maikasal sa taong minamahal at ang mayakap ang mga anak na labis-labis niyang inaasam.

Hindi niya akalain na sa pagiging isnaberong guro, malamig ang pakikitungo ay mababago, sa isang kisapmata. Natuto siyang mag-mahal at mahalin. Nalaman niyang walang mali sa pag-ibig. Basta’t kapwa nagmamahalan, ay hindi na nila pakikialaman ang sasabihin ng mundo. Handa siyang kalabanin ang lahat, para lang sa kaniyang binubuong pamilya.

Ngayon naniniwala siyang, love knows no gender. Kahit sino kapa, kahit ano kapa, basta’t tanggap at mahal ka, hindi mo papansinin ang sasabihin ng iba. Hindi ka magpapa-apekto sa kanila. As long as they love each other that will be enough.

Ken loves Lyzander infinity and beyond…

   

                       

THE END!

SPECIAL CHAPTER

Special Chapter

    

“ARE YOU listening class?” Lyzander asked to his students.

“Yes, sir,” magiliw namang sagot ng mga ito.

“Good,” napangiti naman siya at muling nag-turo sa kaniyang mga estudyante.

Yes, ngayon ay isa na rin siyang ganap na professor. Sinundan niya ang yabag ng kaniyang asawang si Ken, base na rin sa kagustuhan niya.

Iba nga lang ang kaniyang paraan ng pagtuturo. He was so very closed to his students, hindi gaya ni Ken na noong pumapasok pa siya ay inam na natukin siya at ang mga kaklase niya. He was soft-hearted to his students, lahat ng mga ito ay nagbibigay ng opinyon sa kaniya sa tuwing may gustong sabihin ang mga iyon. More likely they’re not students in his eyes. They are like, his families inside the classroom. Nagtutulungan upang magka-intindihan.

Among all the professor’s, siya ang pinaka-malapit sa mga bata, siya ang pinaka-mabait at handang umintindi sa mga ito…

Maya-maya pa ay narinig na niya ang tunog ng school bell. Hudyat na oras na para matigil ang kaniyang ginagawa.

“Goodbye class, see you tomorrow,”

“Goodbye, Sir.Lyz, see you tomorrow.”

Mabilis namang nag-impake ang mga bata bago tuluyang naglabasan ang mga iyon.

He was teaching grade six students. Aminin niyang minsan ay nahihirapan siya, ngunit ang makitang natuto ang mga tinuturuan niya, ay mas nakakapag-bigay ito ng ngiti sa mga labi niya. Wala na agad ang pagod. Napawi na lahat.

Naka-labas na ang lahat ng mga estudyante niya. Siya naman ngayon ang nag-iimpake ng kaniyang mga gamit.

Matapos ay isinukbit niya iyon sa kaniyang balikat at pumihit na palabas. Medyo nagulat pa siya ng bahagya ng makita sa labas ng pinto ng silid ang kaniyang gwapong asawa habang naka-kapit sa kamay nito ang dalawa nilang anak na kambal na lalaki.

Wrecker and Brecker, name of his twin baby boy.

“Wrec, Brec..” masiglang bati niya sa mga anak.

Mabilis naman itong lumapit sa kaniya. Medyo yumuko pa siya upang mayakap ang dalawang anak.

“I missed you, daddy Lyz.” Ani Wrecker.

“We missed you, daddy Lyz.” Segunda naman ng isa niyang anak na si Brecker.

“I both missed you too.” aniya at hinalikan ang noo ng dalawa hanggang sa makababa ang halik niya sa pisngi ng mga ito.

Kinapitan niya ang kamay ng dalawang anak at lumakad palapit sa kaniyang asawa.

“Let’s go.”

Si Ken ang nagmamaneho ng sasakyan. Habang siya naman ay nasa-front seat at sa back seat ang kambal.

“Babies, how’s your day?” tanong niya sa mga anak na ngayon ay nag-aaral na sa ika-unang baitang.

Nakita niya ang pag-buntong hininga at ang pagka-busangot ng mukha ni Brecker habang nakangiti naman ang kambal nitong si Wrecker.

“My day was good, dad. Naglaro ako sa school, kasama ang kaibigan kong si Tin, hindi kasi nakikipag-laro sa’kin si Brecker e,” naka-pout pang pahayag ng anak niyang si Wrecker.

“Dad Lyz, can you stop calling as baby anymore? I’m a grown up man na. Hindi na ako bata.” ani Brecker, kaya pala naka-busangot ang mukha nito ng tawagin niyang ‘babies’  kanina, iyon pala ang dahilan.

Natawa na lang siya sa pagrereklamo ng kaniyang anak. Ganito sila palagi, kapag babies ang tawag niya sa kambal ay palaging nag-rereklamo si Brecker, hindi na daw ito bata, grown up man na daw ito sa edad lamang na pitong taong gulang.

“Ano bang mali do’n, Brec? Babies naman tayo di’ba?” singit naman ng inosenteng si Wrec.

Talagang ang mga anak nila ay nagmana sa kanilang dalawa. Nagmana sa kaniya si Brecker ng katalinuhan, samantalang nagmana naman si Wrecker sa asawa niyang si Ken sa kahinaan sa pag-iisip. Teka parang baligtad yata? E basta, nagmana sa kanilang dalawa ang mga anak.

“Tama ang kapatid mo, baby Brec. Para sa amin ng daddy Ken niyo, babies namin kayo. Kahit pa nga sa pagtanda ninyo. Kayo parin ang babies namin.” pahayag niya.

Nakita naman niyang mas lalong napabusangot ang mukha ng isa, samantalang masigla naman ang isa at tuwang-tuwa na talagang niyakap pa siya sa likuran.

“So how’s your day, baby Brec?” he asked again.

“Good. I’ve got a stars.” pinakita naman nito ang notebook, maraming stars doon na may naka-sulat na ‘very good’, minsan pa nga ay ‘excellent’

“Nice baby Brec. We’re so proud of you.”

“How about you Wrec?” tanong naman ng kaniyang asawang si Ken sa anak.

Matamis namang ngumiti ang bata sa ama nito. Hinalungkat ang bag at inilabas doon ang notebook.

“Here.” Kinuha niya ang notebook na inabot ng kaniyang anak.

Napakunot ang kaniyang noo sa laman ng mga iyon. Kahit medyo hindi niya mamukaan ang mga naka-sulat doon ay tiyak niyang isang drawing iyon.

“What’s that, Wrec?” kunot noong tanong din ni Ken matapos maibaling ang tingin sa notebook at muling ibinalik ang tingin sa kalsada. Nagmamaneho parin kasi ito.

“This one,” pinakita pa talaga ni Wrec sa ama ang notebook. “Is my drawing, si spiderman.” Nakangising pahayag nito pagkatapos ay muling binuklat ang kabilang pahina. “This is one, is batman, Naruto, Goku, Trunks.” At marami pa itong iba pang binanggit.

Lahat ng mga iginuhit ng kaniyang anak ay hindi maitsurahan. No wonder he’s the father. Ganito kasi talaga siya noong bata pa siya. Hilig niyang mag drawing at siyang-siya matapos maka-likha ng kahit isa. Hindi niya aakalain na mamana ito ng kaniyang anak.

Napansin niyang bumaling ang tingin ng asawa niya sa kaniya. Nagkatitigan sila saglit bago naiiling na ngumiti ito.

“Just like you, Lyzander. Mana sa’yo ang anak mo, sa husay gumuhit.” Pahayag ng asawa na may panunudyo ang boses.

Hindi na lang niya ito pinansin. Sa halip ay napangiti na lang siya dahil talagang totoo naman ang pahayag nito.

“Really, Daddy Ken? Magaling akong gumihit? Di’ba maganda ito? Ang ganda ng drawing ko di’ba?” Ani Wrecker.

Gamit ang isang kamay. Ginulo ng kaniyang asawa ang buhok ng makulit nilang anak. “very good, son. Ang galing mong gumuhit, mana ka sa daddy Lyz mo.”

Hindi na lang niya pinansin ang asawa. Ganito naman siya kay Wrecker noong una. Masaya na kahit pangit ang naiguhit. Pero ng maturuan siya ng kaniyang asawa ay gumaling din siya. Hindi man ganun kahusay atleast may alam na siya.

“So you should learn from your daddy Ken. Isa ring magaling gumihit ang daddy mo.”

Dahil sa sinabi niyang iyon ay animo’y tumatak na siguro sa isip ng bata ang sinabi niyang iyon. Hanggang sa hapag-kainan kasi ay kinukulit nito ang ama na turuan nito ang anak na si Wrecker, gumuhit at mag-pinta.

“Daddy Ken, teach me after this, huh?” Ilang beses na bang paalala iyon ng kaniyang anak? Dalawa? Tatlo? Tch! Hindi na niya mabilang. Paulit-ulit kasi ito kanina pa ng naga biyahe palang sila hanggang ngayon na kumakain na sila.

“Yes, baby Wrec, i’ll teach you how to draw and paint. Paglaki mo magiging isa kang sikat sa larangan ng pagguhit at pagpinta.” Pagpapalakas ng loob ng asawa niya sa anak nila.

Namilog naman ang anak, at paniwalang-paniwala sa mga sinasabi ng ama. Tulad niya ay uto-uto rin. Mabilis maniwala at mabilis mag-tiwala.

Ito ang minsang kinakatakot niya para sa anak. Alam niyang dahil sa pagiging mabilis nitong mag-tiwala, natatakot siyang baka maulit ang nangyare sa kaniya…mean maulit sa kaniyang kapatid na si Liam. Batid niyang malaki ang naging trauma niya at mas lalo ng kapatid niya.

Ganun paman ay ipinilig na lang niya ang sariling isipin. Matapang, matikas at walang inaatrasan ang kaniyang asawa. Alam niyang hindi sila nito pababayaan.

Nabalik siya sa realidad ng makitang tumayo ang kaniyang anak sa bangko at tinaas pa nito ang kamay. “Wrecker V. Martin, ang batang magaling sa larangan ng pag-pinta.” Pasigaw pa nitong turan na ikinatawa na lang ng huli.

Ginulo ng kaniyang asawa ang buhok nito at inalalayan itong muling bumalik sa pagkaka-upo.

“Do you want waffles?” Bigla ay tanong ni Ken.

“Yes, Daddy,” sabay naman na sigaw ng dalawa niyang kambal na anak.

“I’ll go make some for the both of you.” Tumayo ang asawa niya at ginulo nito ang buhok ng dalawang kambal.

Agad namang inayos ni, Brec, ang buhok nito na ginulo ng ama. Ito naman ang na mana ng kaniyang anak na si, Brec, sa kaniya. Ayaw magulo ang naka-ayos na buhok. Napangiti na lang siya ukol dito.

Bumaling sa kaniya ang tingin ng asawa. “Syempre hindi kita malilimutan.” Na ang tinutukoy nito ay ang waffle na isa rin sa paborito niyang kainin.

Tila naman kinuryente ang kaniyang puso sa naging mabilis na pag-tibok nito, dahilan lang sa pagiging malambing ng binata sa kaniya at simpleng pagkindat nito.

Hanggang ngayon ay nananatiling sakit parin sa kaniyang puso ang binata. Sa tuwing malapit o kahit anoman ang ipakita nitong aksyon sa kaniya. Hindi na niya alam kung paano pa patitigilin ang mabilis na tibok ng puso..

Mabilis ang pagdating ng waffles. Bagong luto iyon. Dalawa sa kambal, habang dalawa din naman sa kaniya.

“Dad, i think we lost something.” Brec said.

“Yeah,” puna din naman ni Wrec.

Mukhang alam na niya kung anong tinutukoy ng dalawa.

“Chocolate, syrup!” Sabay-sabay na sigawan ng lahat na ikinatawa na lang ng huli.

Mabilis kumuha ang kaniyang asawa ng paborito nilang likidong tsokolate, bago nilagyan ang waffles ng isa’t-isa.

Masigla, magiliw, at puno ng matatamis na pag-ngiti ang buong dining room dahil sa pamilyang naroon…

Natapos silang kumain, ngayon ay narito na sila sa kwarto ng kambal upang patulugin ang kanilang anak na si Wrec. Hindi kasi ito nakaka-tulog ng walang bedtime story. Sinanay kasi niya kaya ayan at ang hilig na sa mga pambatang storya.

“The end.” Ang pagtatapos ng pagkukwento ng kaniyang asawa ng ‘The Princess and the Frog’.

“Dad, if i kiss frog, he’ll turn into a man too?” Inosenteng tanong ng kaniyang anak.

“It’s just a story, baby Wrec. It’s not true, don’t you ever think of kissing frog,” paliwanag niya sa anak.

“Dad Lyz, Dad Ken, i’m going to sleep na.” Ani Brecker na talagang na mana sa ama nito ang pagiging isnabero, at hindi mahilig sa mga ganitong usapan.

“Okay, okay. Goodnight, the both of you.” hinalikan niya sa noo at sa pisngi ang dalawang kambal. Habang ganun din naman ang ginawa ni Ken sa kambal.

Matapos makapag-paalam, at mapatay ang ilaw ngunit pinanatiling bukas ang lampshade, para sa anak niyang si Wrec. Hindi kasi ito sanay na madilim.

Sinarado na niya ang pinto matapos nilang makalabas.

Nagpakawala siya ng buntong hininga bago bumaling sa asawa.

“Are you tired?” Tanong nito.

“A li’l bit.” Sagot naman niya habang bahagyang hinihilot ang braso.

Ngumiti ito. “Then, let me carry you.” Napasinghap pa siya ng buhatin siya ng kaniyang asawa at dalhin sa loob ng kanilang kwarto.

Maingat siya nitong ibinaba habang matiim ang mga titig sa isa’t isa. Mukhang alam na niya ang mangyayare. Ang gustong-gusto niya.  Una palang.

Wala ng paligoy-ligoy pa. Mabilis niyang sinakop ang mga labi ng asawa at iniyapos ang kaniyang kamay sa leeg nito.

Tumagal ng ilang minuto bago naputol ang halik. “Akala koba pagod ka?” May panunudyong tanong ng asawa.

“I’m tired but that doesn’t mean i don’t want this.” He answered then again. He captured Ken’s lips, full of lust and desperation.

Naging malalim ang halikan nilang dalawa. At ng ipapasok na ng asawa niya ang kamay sa loob ng kaniyang damit ay narinig nila ang malakas na katok na nanggaling sa labas ng pinto.

“Dad Lyz, Dad Ken,” pumuno sa silid ang boses ng kaniyang anak na si Wrecker. Ang pinaka-makulit sa lahat.

“Fuck!” Ang tanging nabulalas na lang ng kaniyang asawa sa frustration.

“Go, open the door.” Aniya sa kaniyang asawa na nanunudyong ngumiti dahil sa pagka-udlot ng sana’y gagawin nilang dalawa.

Umalis naman sa pagkaka-kubabaw ang asawa. “Don’t think na nakatakas kana sa’kin, my prince. I’m still going to ravish you, make love to you, ’till i filled your stomach with my hot seeds.” Anito bago tumalikod at pinagbuksan ang pinto.

Natawa na lang siya sa sinabi ng kaniyang asawa. I’ll wait for it! Ang tanging nabulalas ng kaniyang isip na sinabayan ng pag-ngiti…

SPECIAL CHAPTER: PROPOSAL

Special chapter

           HINDI MAGAWA ni Ken ang kaniyang binabalak na surpresa para sa kaniyang mahal na prinsipe. Pa’no ba naman, sa tuwing mawawala lang siya sa harapan nito ay talagang mag-wawala na ito. Kung ano-ano na ang iisipin. Mawala lang siya ng saglit, baka nag-alburoto na ito sa galit.

Kaya heto siya ngayon, niyayang lumabas ang binata. Go for shopping, eating outside, anything they’ll be fun with. Kasalukuyan siyang nagmamaneho ng kaniyang sasakyan, habang ang kaniyang nobyo ay narito sa tabi niyang upuan. Sa passenger seat.

Inilabas niya ang telepono at dinial ang numero ng paborito at sikat niyang designer. Pulido at mabilis din itong mag-trabaho, ito na lang ang naiisipan niyang paraan upang matupad ang gusto niyang surpresa para sa prinsipe…

Kunot ang noo ni Lyzander, habang nakatingin lang siya sa binata, sa nobyo niya. Kanina pa kasi ito may kausap, na hindi naman niya alam kung sino.

Naiinis siya sa paghihinalang nararamdaman niya para dito. Parang gusto niyang hablutin ang telepono nito at tingnan kung sinong tumatawag. Hindi kasi talaga niya maiwasang hindi mag-selos sa lahat ng mga nakaka-usap at lumalapit dito.

Medyo naging seloso siya simula ng tumagal ang kanilang relasyon, hindi niya alam kung bakit ganun na lang siya sa mga makakasalamuha ng binata. Gusto niya agad itong gwardyahan upang wala ng lumapit, dahil una sa lahat, kaniyang pagmamay-ari ito. Ito ang hari ng buhay niya.

“Okay, just do it and make it quick.” Rinig niyang huling sinabi ng nobyo niya bago nito pinatay ang tawag.

Bumaling naman ito sa kaniya kaya awtomatiko niyang naiwas ang tingin habang inirap pa sa hangin ang mata.

“What?” Tanong nito.

“Anong, ano?” Balik tanong niya na may halong sarkasmo.

“You look mad.”

“Sinong hindi magagalit, inaya mo’kong lumabas tapos makikipag-usap kalang pala sa telepono,” inis na aniya, “ni hindi ko nga alam kung sino ’yung kausap mo.”  mahinang pabulong niyang dugsong ngunit sapat na para marinig ng nobyo.

“Are you being jealous again?” Ani Ken na may halong panunudyo pa ang boses, sumilay din ang mapag-larong ngiti sa mga labi nito.

Heto ang mas lalong nagustuhan niya sa nobyo, kahit wala namang ka-kwenta-kwenta ang pinagseselosan niya, ay hindi ito nagagalit. Pilit siya nitong iniintindi sa lahat ng bagay. That’s why he like him—no, that’s why he love him..

“I’m not jealous.” Aniya na batid naman nitong nagsisinungaling lang siya. Kitang-kita kaya sa bawat kilos at akto niyang nagseselos siya, pero pilit lang niyang tinatanggi.

“You’re jealous, Lyzander, my prince.” Nakangiting panunudyo pa nito.

“I told you i’m not!” Nagtaas pa siya ng boses at bumaling sa salamin ng pinto ng kotse. “Don’t talk to me.” Inis na aniya.

Hindi niya ito pinansin kahit kinakausap siya nito. Hindi niya rin binalingan kahit kinukublit siya.

Simple lang naman kasi ang gusto niyang mangyare, ang sabihin nito kung sino ang kausap kanina. Para hindi na siya mag-selos. No, hindi siya nag-seselos. Walang, Lyzander na nagseselos!

Napansin naman niyang tumigil na ang sasakyan. Hindi siya kumibo. Nanatili siyang walang imik.

“My prince,” anito na kinulbit pa siya.

“Don’t talk to me.” Naging pakipot nga ba ang boses niya? Well he don’t care..

Napapitlag pa siya ng bahagya ng maramdaman niya ang labi ng binata sa braso niya. Pinapagapang nito pataas.

Kunwaring hindi niya gusto, bahagyang tinutulak kahit sinisigaw ng katawan ay ang ngalan nito, ay ang muli pa nitong ipagpatuloy kung anoman ang nasimulan.

“Stay away from me.”

Kaya lang lumalaki ang ulo niya, masyado siyang spoiled sa nobyo. Kaya talagang kung suyuin siya nito ay sulit, hindi titigil hangga’t hindi sila nagkaka-ayos. Hangga’t hindi nito nawawala ang konting pagtatampo niya.

Muli siyang hinalikan ng binata sa kaniyang braso, pero ngayon ay tumaas na ang mga halik nito. Naglakbay sa leeg niya.

Napaigik siya ng maramdaman niya ang kiliting dulot niyon. “ano ba?” ’yung dapat galit siya ay naging saway na may pag-ngiti na iyon.

Makulit pa yata sa batang limang taong gulang ang nobyo niya, ngayon ay hindi ito tumitigil, sa halip ay mas pinupog pa siya nito ng mga halik. Sa kaniyang leeg dahilan para mas lalong mapa-igik siya sa pinag-halong kiliti at sarap ng ginagawa nito sa kaniya.

“Stop it, my king.” Boses na may pagpapatigil ba ang lumabas sa kaniya? Hindi, parang mas lalo pa niyang ine-engganyo ang binata na mas pagbutihan pa kung anoman ang ginagawa nito.

Hanggang sa nag-tungo ang mga halik nito sa pisingi niya. Patungo sa kaniyang mga labi, hindi na niya nagawang makapag-timpi. Sahalip ay ng lalapat palang ang labi nito ay mabilis na agad niyang sinunggaban.

“Uhmm…” ungol niya sa pagitan ng halikan nilang dalawa.

Maya-maya ay naputol ang halik. Nag-tungo ang mga labi nito sa kaniyang tainga.. “are you still mad?” tanong nito sa mahinang boses, habang ang pang-aakit ay buong-buong kasama ng mga salitang binanggit nito.

Tumingin siya dito, ngumiti at mabilis na umiling. Lambing lang kasi nito ang hanap niya. Gusto kasi niya nasa kaniya lahat ng atensyon ng binata, sa kaniya lang, walang sa iba. Ayaw niya ng may kahati…

Una nilang pinuntahan, ay sa fast food restaurant. Napapakamot na lang si Ken sa sariling buhok sa inaakto ng kaniyang nobyo. Pati ba naman kasi ang waitress sa loob ay pinag-seselosan nito. Ngumiti lang ang waitress sa kaniya ay matalim na agad ang titig nito. Busangot na agad ang mukha, na parang pinagsakluban ng langit at lupa.

At hindi lang waitress. Pagkatapos nilang kumain, habang palabas sila, lahat ng mga makaka-salubong nilang mapatingin lang sa kaniya ay matalim na agad ang pag-titig ng nobyo niya sa mga iyon.

Hindi lang doon nangyare ang lahat. Sa pagiging sobrang seloso ng nobyo niya, pati sa mall pinagseselosan nito ang casier, sa arcade na pinuntahan nila, pinagseselosan nito ang pinag-papalitan ng token. Lahat ng dumadaan, lahat-lahat.

Kaya ngayon gabi na at pauwi na sila. Na itimbre na naman sa kaniya ng designer na tapos na ang pinagagawa nito, nag-bigay iyon ng ngiti sa kaniyang mga labi. Kinapa niya ang bulsa at napangiti. The little box was still there. And the surprise will soon to arrived.

But first, kailangan muna niyang palamigin ang mainit na ulo ng nobyo niya. Kanina pa kasi madilim ang mga titig nito sa kaniya, halatang nagseselos ito, kahit wala namang dahilan para magselos.

Kailangan muna niya itong suyuin, sa pamamagitan ng mga lambing, yakap at halik niya.

Narito sila sa loob ng sasakyan, hindi muna niya iyon pinaandar dahil batid niyang malaki ang tampo sa mukha ng binata—selos. Kitang-kita sa kung paanong naka-busangot ngayon ang mukha nito.

“My prince, are you being jealous again?” he aksed in a soft voice. He touched, Lyzander, shoulder but no use. Tinabig lang nito ang kaniyang kamay.

“I want to go home, Ken. Let’s go home.” his voice is cold again.

Napakamot na lang siya sa ulo. Wala naman kasi talagang dapat ikaselos. Dahil unang-una, ito lang ang laman ng puso at isipan niya—which is he said to, Lyzander, a hundred times. Bato yata ang nobyo niya. Ni hindi man lang magawang panghawakan ang sinabi niya.

“What did i do? I did nothing, my prince. And you still angry?” Muli niyang kinapitan ang balikat nito ngunit muli na naman siyang tinabig.

Malamig ang mga matang tumingin ito sa kaniya. “i really want to go home. Let’s go, Ken. ’Wag mong hintayin na ako ang kusang lumabas sa kotse mo at iwan ka dito. “ He said in a daring tone.

Malakas na nagpakawala na lang siya ng buntong hininga, bago niya pinaandar ang kaniyang sasakyan paalis sa lugar. Siguro mamaya na lang niya ito susuyuin…

Tila animo’y pinagsakluban ng langit at lupa ang mukha ni Lyzander, pa’no ba naman. Kakaayos lang nila kanina tapos nakita na naman niyang may kausap ito sa telepono. Dagdag pa doon ang maharot na babaeng akala mo’y kinukurot ang singit kung maka-lingkis sa kaniyang nobyo. At ang nobyo naman niya, hinahayaan lang. E, kung sila na lang kaya ang mag-sama, iwan na lang siya. Tutal iyon naman siguro ang gusto nito, hindi ba?

Tapos kaya ba nito gustong pumunta sa mall para magpapasin sa mga babae? Eh, halos nakuha na nito ang atensyon ng mga harot na babae. Tapos bulungan pa ng mga ito, “ang pogi daw nilang magkapatid”, kapatid? Mukha lang ba siyang kapatid ng nobyo? Ganun lang ba talaga ang tingin ng mga ito sa kaniya! Damn! Iyon ang kinagagalit niya.

Hanggang sa makarating sila sa bahay nila ay hindi niya ito kinibo. Nanatili siyang walang imik.

Bumaba siya ng sasakyan at mabilis ang bawat hakbang hanggang sa marating niya ang pinto ng bahay.

Pag-bukas na pag-bukas palang niya ng pinto. Tumambad na sa kaniya ang magandang set-up ng lugar.

A scent filled with sweet foods. Black and red balloons. Pink petals, on the floor forming his name, Lyzander, and his boyfriend name, Ken.

Halos namilog ang kaniyang mga mata sa mga nakikita. It was so beautiful, so good. Fuck! What is the meaning of this?

Hinintay niya si Ken na pumasok sa loob ng bahay, ngunit wala ang binata. Kaya napag-pasiyahan na lang niyang lakbayin ang lugar na puno ng pagkain.

Para siya nasa lugar na puno ng matatamis na pagkain. Parang pantasya, sobrang overwhelming ng lugar.

Mabilis siyang kumuha ng dounut, chocolate flavor at mabilis niya itong kinagat. Sobrang ligaya niya, sa puntong gusto na lang niyang humiga sa sobrang daming pagkain na ito.

Basta, he can’t describe it. He just think he was in the fairy land full of sweet foods that he like the most.

Maya-maya, isang malamyos na tunog ang pumailalim sa buong buhay. It sounds a beautiful violin or something like piano.

Maya-maya, pag-lingon niya. Nakita niya ang nobyo niya. He is walking towards him, wearing his professor outfit. With his nerdy eyeglass.

Nabato siya sa kinatatayuan. Is he adonis? Sobrang gwapo talaga nito, from head to feet. Sobra-sobra.

“Hi, my prince.” Pagbati nito sa kaniya na medyo ikinakunot ng noo niya. “do you like my surprise.”

Masyado na yata siyang nilukuban ng labis na kasiyahan, dahil tanging pag-tango na lang ang nagawa niya.

“I still have more surprise for you.”

Kinuha nito ang kamay niya at kinagat nito ang dounut hanggang sa maubos.

“To remove, nervous,” aniya matapos maubos.

Sa hindi niya inaasahan. Lumuhod ang binata sa harapan niya. Hinagilap nito ang kaniyang kamay na bahagya pang pinisil.

“The day i met you, you’re the most stupid, slowpoke, brainless, but positive. Nakuha mo agad ang atensyon ko. Never in my life na mapupunta tayo sa puntong ito. You know, we were just professor and students. Isa pa, malaking hadlang din sa’kin na baka hindi mo’ko magustuhan dahil pareho tayong lalaki. So i hide all my feelings for you back then. Later on, i realized that i really love you and i can’t just ignore my feelings towards you. So started decieving you, until we realized that we’ll getting to know each other. Up until we found out that our love was spontaneous and natural. I love you and you love.”

“I can’t just be your boyfriend. I know your flaws and attitude and everything. I just want you to be my forever. Will you marry me?” Ken asked seriously and sincere. Inilabas nito ang tinatago sa kamay at binuksan. Laman niyon ay singsing.

Hindi siya nakapag-salita. Sa halip ay tumulo ang luha sa kanyang mga mata. Ang maging boyfriend ito ay mahirap ng paniwalaan, ngayon pa kayang inaaya na siya nitong magpakasal.

“I-Is that true?” Tanong niya. Hindi lang talaga siya makapaniwala.

“Yes, Lyzander. So…will you marry me?”

Saglit siyang natahimik. At dahil hindi niya magawang makapag-salita. Tumango na lang siya bilang sagot. “Fuck! I want to here it.”

Huminga siya ng malalim at humugot ng buntong hininga. “Yes, Ken, i will marry you, kahit saan at kahit kailan.”

Napatayo si Ken at mabilis niyang niyakap ng mahigpit ang binata. “Fuck! Fuck! Thank you, Thank you,” hindi makapaniwalang aniya habang mahigit ang yakap sa kaniyang nobyo…

A/N; Wait for the last two chapter. Sinisimulan kona po ang book 7, kita-kita ulit tayo doon, thank u☺️

SPECIAL CHAPTER; PROPOSAL 2

Special chapter

       SINAPO NI Ken ang mukha ni Liam. Pinakatitigan niya ito ng matiim, hanggang ngayon ay hindi parin siya makapaniwalang nangyayare ang lahat ng ito.

Ang plinano niyang proposal para sa binata ay tinanggap nito. Lyzander says he do. He do want to marry him.

“I love you, Lyzander. I love you so much.”

“I’m lair if i say i don’t love you too, because earth know how much i love you. Sa mga panahong kailangan kita hindi ka umalis sa tabi ko. Sa mga panahong nalulungkot ako, you make me smile. On the times, i am feeling down, you’re the one who cheer me up. Thank you for letting me know that love knows no gender. Thank you because of you, my fear faded away. Lahat ng mga masasakit na emosyong dinadala ko dito sa dibdib ko, ikaw ang naging dahilan upang pakawalan ko ’yon. You’re the reason for everything good changes. You changed everything and i love that changes. And i love you.”

Kinikilig ba siya sa mga sinabi ng fiancè niya? Yes! Fuck! Kung kilig ang tawag sa pagtatalon sa tuwa ng kaniyang puso, wala na siyang masasabi pa.

“Simula ng pumasok ka sa buhay ko, alam kong mahal na kita. Mahal na mahal.” puno ng sinseridad niyang turan bago dumukwang at inilapat ang kaniyang mga labi sa labi ng binata.

Naramdaman niya ang pagyapos nito sa kaniyang leeg dahilan upang mas lalong lumalim ang halikan.

Naglaro ang kanilang dila sa isa’t-isa. Nalalasahan niya ang matamis na kinain nito kani-kanina. Doon mas lalong na-engganyo ang kaniyang sarili na mas lalong palalimin pa ang halik. Habang ang kaniyang kamay ay nagkukumahog mahubad ang polo ng binata.

Siya na ang pumutol ng halik. Tinanggal niya ang suot nitong polo matapos makalas ang pagkaka-butones niyon.

Maging ang kaniyang damit pang-itaas ay hinubad na rin niya. They were both topless.

Sinugod niya ng halik ang mga labi ng binata. Niyapos niya ang likod nito at naglakbay ang kaniyang kamay hanggang marating ang pang-upo ng binata.

Marahan niyang minasahe ang maubok at mayayaman nitong pang-upo.

“Uhmmm.” Lyzander moan between their kisses.

“I can’t take it anymore. I need you, Fiancè.”

Napasinghap ang fiancè niya ng buhatin niya ito. Ang buhat ng animo’y bagong kasal. And honeymoon ahead.

Hinakbang niya ang paa at dinala ang binata sa loob ng kwarto nila. Pagbukas na pagbukas palang nila ng pinto, ay bumungad na sa kanila ang magandang pagkaka-disenyo ng silid.

It was a romantic room. Petals on the floor and on the bed. A fresh and attractive scent. A romantic beautiful light. Hindi nila maiwasan ang mamangha.

Binaba niya ang binata ng maglumikot ito sa bisig niya. Tumuon ang tingin nito sa kama kung saan sumunod din ang tingin niya.

Lumapit ito sa kama maging siya. Pinulot ang boquet of condoms. May papel pang naka-sulat doon.

“It’s from you Ken. Galing sa’kin, Luis. For protection, baka mabuntis mo si, fiancè mo.” Ang sabi sa letra na may tumatawa pa sa huli.

Tumingin ang fiancè niya sa kaniya, nakikita niya ang bahid ng hiyang nararamdaman nito.

Ngumiti siya at inalalayang maka-upo ito sa gilid ng kama. Umupo din siya at kinuha ang boquet ng condom.

“We don’t need this. Malay mo, mabuntis nga kita. That’s a blessing.” birong turan nito bago tinapon sa kung saan ang boquet ng condom. “At sisimulan ko na ngayon.”

Tinulak siya nito pahiga at mabilis siyang kinubabawan. Lumapit ang mukha nito sa mukha niya, hanggang sa maglapat ang kani-kanilang mga labi.

Hinalikan niya ang binata ng buong pagnanasa at pagmamahal. Mabilis naging desperado ang halik. Kinagat niya ng bahagya ang pang-ibaba nitong labi dahilan upang mapa-awang. Mabilis niyang ipinasok sa loob ang dila at nakipag sayawan sa dila nito.

Ramdam ni, Lyzander ang init ng katawang dulot ng pagsasama ng katawan nilang dalawa. Naglilikha iyon ng kakaibang init na nararamdaman.

Bumaba ang halik ng binata hanggang sa marating nito ang leeg niya. “Uhmmm… Ken.” ungol niya kahit pa nga wala pa itong ginagawa.

“Ahhhh.” ungol niya ng sinimulang halik-halikan ng fiancè niya ang leeg niya. Nagtaasan ang balahibo sa kaniyang batok sa ginagawa nito.

Kakaibang kiliti na may halong sensasyon. Masarap sa pakiramdam ang halik nito. Para siyang nalulunod sa alapaap.

Gumapang ang kamay ng binata sa braso niya pataas. Bawat kiskis ng daliri nito sa kaniyang katawan ay nakapag-bibigay sa kaniya ng kakaibang sarap. Hindi niya maiwasan kundi ang mapa-ungol.

“Ohhhhhhh, Ken.” malakas niyang ungol ng marating ng daliri nito ang utong niya.

Ramdam niya lahat ng balahibo niya sa batok ay nagsisitaasan sa ginagawa nitong pagpapalibot ng daliri sa utong niya.

“Uhmmm.”

Nakarating ang labi ng fiancè niya ang kaniyang dibdib. Humalik ito sa kaniyang utong dahilan para mabuhay ang dugo sa kaniyang katawan.

Halik palang ay nadadarang na siya. Napupuno na siya ng kakaibang sarap na nararamdaman.

Tinungo niya ang ulo upang makita ang ginagawa ng fiancè niya, inilabas nito ang dila at paikot na pinakilwal sa utong niyang tayong-tayo at kailangan ng kalinga ng isang, professor na mahal na mahal niya.

“Ahhhh, hell.” Napalunok siya upang mabasa ang lalamunan na bahagyang nanunuyot.

Buong sinakop ng bibig ng binata ang kaniyang utong dahilan upang mapalakas ang kaniyang ungol.

“That’s so good, Ken. Keep doing that, keep licking me. Ohhhhhh—hell, play with my nipple, ohhhhh—Ken.”

Tayong-tayo ang utong niyang kinakalinga ng mahal niya. Sobrang sarap ng mainit nitong bibig sa utong niya. Talagang halos maiunat niya ang paa at maipikit ang mga mata.

Sinimulang laruin ng daliri ng binata ang kabilang utong niya. Ramdam na ramdam niya ang paninindig ng kaniyang balahibo sa ginagawa nito.

Pakiramdam niya ay ko-kombulsyonin siya sa lagay niya ngayon. Pabalik-balik ng pagbiling ang kaniyang ulo habang dinadama ang sarap.

“I really like this fucking nipples of yours, Lyzander. So pink and so mouth watering.” anito na mas dumagdag pa sa init na kaniyang katawan.

Animo’y sinisindahan siya. May aircon pero pinagpapawisan parin siya.

Napasambunot siya sa buhok ng binata ng sipsipin nitong ang utong niya. Mas lalong pinagduldulan pa niya ang mukha sa utong.

Unat na unat ang kaniyang paa at sarap na sarap siya sa ligayang natatanggap.

“Ang sarap niyan, my king. Ohhhhh—keep doing that. Ang sarap, ang sarap! Ohhhhhh—fuck.”

Mas lalong nag-lumikot ang dila ni Ken sa utong niya at ang daliri nito sa kabilang utong niya. Mas lalong tumindi ang sarap na lumulukob sa kaniyang buong pagkatao. Walang mapagsidlan ang sarap na nararamdaman niya.

He can’t take it. The pleasure was too much but he likes it very much.

Nag-tagal ng ilang minuto ang binata sa pagpapaligaya sa kaniya. At halos sarap na sarap siya sa ginagawa nito.

Nalaman na lang nila na pareho na silang walang saplot na suot. Nagsusumiksikan sa init ng kani-kanilang katawan.

“Ako naman ang magpapaligaya hari ng buhay ko.” He happen himself on top of Ken.

Ramdam niya ang pagkakalalaki nito na tumutusok sa maumbok at mayayaman niyang mga pang-upo. Masarap sa pakiramdam ang dulot ng init niyon.

“You’re hot, my king. You’re so hot!”

“So was you, my prince.”

Dumukwang siya at hinalikan ang binata sa noo. Bumaba ang kaniyang halik sa dulo ng ilong nito, sa magka-bilang pisngi hanggang sa sakupin niya ang mga labi nito.

Hell! His kisses, ’yung halik na nagpapa-kalampag sa kaniyang puso. ’Yung halik na sobrang sarap sa kaniyang pakiramdam. Nagdudulot iyon ng kakaiba, lalo na ng tagunin nito.

Naglaban ang kanilang mga labi sa isa’t-isa. Nanunudyong pinasok niya ang dila sa loob ng bibig nito. Buong pusong pina-unlakan.

Nag-espasahan ang kani-kanilang mga dila sa isa’t-isa. Kakaibang sarap ang dulot niyon.

Kumakawala ang ungol sa bawat halikan. Mas lalong tumitindi ang init na kanilang nararamdaman.

Bumaba ang kaniyang halik sa leeg ng binata. Nag-iwan ng isang marka bago malawak na napa-ngiti. “this is the sign that we made love.” he whispered enough for Ken to hear it.

Mas bumaba pa ang kaniyang mga labi. Hanggang sa marating niya ang namumula nitong mga utong.

“I really like this pinkish nipples of yours too. My king. So taut, parang kinakausap nila ako na paligayahin siya.”

Natawa si Ken sa kaniyang inasta. “Yes, he want you to pleasure them. Go-on my prince.”

He just smiled kahit hindi iyon napansin ng fiancè niya. Inilabas niya ang dila at hinayaan itong gumalaw sa kaniyang sarili at laruin ang utong ni Ken na gustong-gusto din naman nito.

“Ohhhhhh—fuck! Ohhhhh hell, prinsipe. Ang sarap niyan. Ohhhhh—damn! Shit!” ungol sa kaniya ni Ken.

Mas lalong tumitindi ang init na nagbabaga sa kaniyang loob. Gayong nasasarapan ito sa kaniyang ginagawa.

“Hell—Shit!.”

Mas pinagbutihan pa niya ang paglalaro ng kaniyang dila sa utong nito. Paminsan-minsan pa ay pinapakilwal niya ang dila at sinisipsip ang utong.

Hindi pa siya nakuntento. Ang kabila naman nito ang binigyan niya ng pansin.

“Hell, Lyzander. Ohhhh—hmmm.”

Matapos n’on ay hindi pa iyon tapos. Bumabang muli ang kaniyang mukha hanggang sa naging pagkalalaki naman nito ang naka-pantay.

Damn it! His cock. Huge. Pinkish. So tempting. Hinawakan niya ang pagkalalaki nito. Bahagya siyang animo’y na kuryente sa init na taglay niyon. “Hmmmm… So hot, Ken.”

Minasahe niya ang pagkalalaki nito, taas-baba, habang kagat-kagat niya ang pang-ibabang labi. Nanunudyo ang tinging ibinaling sa fiancè niya.

“Are you ready to feel the pleasure?” he asked.

Nakita niya ang pag-lunok nitong ginawa. “I’m alyways ready, my prince. Go-on, make me cum inside your fucking little cute mouth.”

“My ass will do.” he said then smiled back.

Ibinaba niya ang kaniyang mukha. He missed this…tasting his Lover’s dick.

Bumugso ang init na taglay ng kaniyang katawan ng malasahan niya ang pagkalalaki ng binata. Hindi parin nagbabago ang lasa. Kinaaadikan parin niya. Sa sarap na kakaiba, halos maipikit niya ang mga mata at namnamin ang sarap sa kaniyang ginagawa.

“Ohhhhhh—Hell. Ang sarap. Ohhhhh, fucking shit!” Ungol nito ng kaniyang sagarin ang pagkaka-subo ng mahaba at nag-uumigting sa laki nitong pagkalalaki. Tumagal ng ilang segundo bago niya niluwa. “Ang sarap n’un, Lyzander. You’re good at deep throating.”

“I’m not,” angal niya.

Napangiti na lang si Ken sa pag-tanggi ng fiancè niya. Pero para sa kaniya napaka-sarap sa pakiramdam ng ginagawa nito. Pero mas masarap ang malamang magiging asawa na niya ito.

Ipinikit niya ang kaniyang mga mata habang ninanamnam ang ginagawa ni Lyzander sa kaniyang pagkakalaki. Napa-hawak pa siya sa bedsheet ng mahigpit. Mukhang nagusumot niya ang petals na naroon sa higpit ng kaniyang pagkaka-hawak.

“Ohhhh—Lyzander. Prinsipe, sige lang. Isagad mo pa. Ohhhhh. Bilisan mo, gusto ko ’yan. Ohhhhhh—Ahhhhh shit!”

Sumasalubong na rin ang kaniyang balakang sa paghugot at baon ng pagkalalaki niya sa bibig ng fiancee.

Halos lukubin siya ng kakaibang sarap. Mas lalong naramdaman niyang tigas na tigas ang kaniyang pagkalalaki. Halos kasing tigas ng bato, at ang haba, mukhang pintong walong pulgada.

Tumigil ang binata sa ginagawa. Humiga ito sa tabi niya at tumagilid. “Come on, ipasok mona. Mas gusto ko ’yung ganitong posisyon. Patagilid.” anito na sinabayan pa ng hagikgik.

Napa-iling-iling na lang siya sa kalokohang pinaggagagawa nito. Ganun pa man ay sinunod na lang niya ang gusto nito. Kapwa nakatagilid silang dalawa. Nasa likod siya ng fiancee niya.

Inalalayan niya ang kaniyang pagkalalaki papasok sa loob ni Lyzander. Kapwa sila napa-ungol at napa-hiyaw sa sarap ng pag-iisa ng kanilang katawan.

Halos lamunin sila ng kakaibang nararamdaman. “Ohhhhhh—ang laki, Ken. Ang laki niyan, but still good.” anang ungol ni Lyzander.

“I know i’m big, don’t worry my prince. I’ll make it more good.”

Hinugot niya ang kaniyang pagkalalaki sa loob nito at walang pasabi-sabing malakas niyang ipinasok. Sagad.

Napahiyaw si Lyzander dulot ng sarap ng kaniyang ginawa.

Niyapos niya ang binata upang doon kumuha ng lakas sa kaniyang pag-ulos. Mabilis at walang humpay ang kaniyang pag-hugot at baon sa loob nito. Kapwa napuno ng kanilang mga ungol ang loob ng silid. Kapwa sarap na sarap silang dalawa sa mga tagpong iyon.

Malagkit na pinagpapawisan hanggang sa narating nila ang rurok ng kanilang kaligayahan. They both feel satisfied and contented. The pleasure was enough for them.

Hinalikan nito ang kaniyang batok. “I love you, my prince.”

“I love you too, my king.”

Both smiling to each other until their lips met again and the senses of their body starting to aroused. Ready for the fucking next round…

HANGGANG DITO NA LANG, HAHAHA. I LOVE YOU🖤