WORK OF FICTION

Work of fiction

A Gangster’s Lover: Series Book 7; Carlosz Morgan

     This is a work of fiction. Names, characters, places and events are fictitious, unless otherwise stated. Any resemblance to real person, living or dead, or actual event is purely coincidental.

Alright reserved. No part of this story maybe reproduced, distributed, transmitted in any form or by any means. Without the prior permission of the author.

Warning : You must be 18 and above to read my story. I don’t like putting dirt on your minds because of my story full of love making. It contains also heavy words.

Strictly prohibbited for younger audiences. Read at your own risk!

I wrote story full of love making because i want to explore my dirty little secrets here on wattpad. I want to expressed my little fantacies thru making story.

Erotic story. The one that i like the most

Hey babies. Another story of A Gangster’s Lover. THIS IS IT! A Gangster’s Lover book 7; Carlosz Morgan. The

hot policeman.

LGBTQ, Let’s go and roam the story of BoyLove.

Vote, Comments, Views and Adding story on your reading list are highly appreciated by the Author.

I’m not going to stop thanking you all for loving my A Gangster’s Lover series and also thank you to the flood voters. I love you all guys!

Credits to the real owner of the media photo.

SYNOPSIS

Synopsis

      Carlosz Morgan is half filipino-half italian. A well known policeman because of his outstanding performances. He do good in a right way. He is a self-proclaimed handsome, in reality he is.

Terrenz Steele is a hard to catch thief. He’s good at martial arts, he do steal what his boss want him to steal. He can’t say no, leash is on his neck, he can’t move on his own. He’s like a dog barked when the owner want him to bark. He bites when his owner want him to bite. He has no freedom, a freedom that he is longing to have.

Pa’no kung gumawa ang tadhana ng paraan para magkita sila? Could it be war or could it be love?

Typos and wrong grammar ahead. Sorry for thatʕ´• ᴥ•̥’ʔ

PROLOGUE

Prologue

             TERRENZ was busy packing the important things inside his bag when he heard the sounds of his phone ringing. He immediately grab it, he answer the call.

“All sets?” He asked.

“Yes, Terrenz. How ’bout you? Are you ready?” Tanong naman nito.

He blew a loud breath. “I’m always ready,” he answered.

Mabilis niyang isinukbit ang bag sa kaniyang likuran matapos niyang patayin ang tawag. Humarap siya sa human size mirror at sinipat ang kaniyang itsura. Black jeans, black shirt, black cap, black gloves, combat shoes, and black mask down on his neck. Matapos masiguradong ayos ang kaniyang suot ay mabilis ang kaniyang mga kilos na lumabas ng apartment.

Nang tuluyang makalabas ay agad niyang namataan ang sasakyan nasa gilid ng kalsada. Nakasandal doon ang lalaking naka-pulang sumbrelo. Maangas ang pormahan.

Sumilay ang mapag-larong ngiti sa kaniyang mga labi. Matapos makalapit ay agad niyang kinamayan ang binata.

“Nice outfit.” Puri niya ngunit may halong sarkasmo ang lumabas sa bibig niya.

“You too.” Balik puri nito, katulad din ng sa kaniya, ay may sarkasmo din iyon. Natawa na lang ang huli.

“I’ll drive the car. Prepare your hacking machine,” aniya.

Mabilis siyang pumasok sa driver seat, habang ang kaniyang kaibigang si X ay doon naman sumakay sa backseat.

He drive the Chiron car in a fast pace. Walang pakialam sa mga sasakyang dumaraan. He’s good at driving, cars isn’t a problem to him.

“I already get the blueprint, T,” pukaw nito sa atensyon niya.

Umangat ang tingin niya sa rearview mirror at doon ay nakita niya ang binatang abala sa pagtipa ng computer nito.

“They have a lot of CCTV,” X muttered, “don’t worry, i’ll hack them for you.”

Ipinarada niya ang sasakyan hindi kalayuan sa bahay na pagnanakawan nila. It’s his mission recieved from his boss. He can’t just ignore him. Ito ang nagpalaki at nag-aruga sa kaniya. Malaki ang utang na loob niya dito, kaya nangako siyang susundin ano man ang ipag-utos nito.

Kahit pa masama ay pinatos na niya. Ang pagnanakaw ay hindi na bago sa kaniya. He was just 9 years old back then, young and innocent, wala pa siyang kamuang-muang sa mundo. Isa sila sa maharlikang pamilya noong panahong iyon. Marangya at maganda ang buhay, ngunit sa isang iglap. Nang mamatay ang kaniyang magulang, sa isang car accident. Nagbago ang lahat. Nawala ang kanilang karangyaan, at naging isa silang palaboy sa daan.

Tanging ang boss lang niya ang nag-kusang loob na kupkopin siya. Tinuruan ng martial arts, hanggang sa maging bihasa. Simple lang dati ang pinagagawa sa kaniya ng boss. Hanggang sa magka-edad at magka-isip tinuruan na siya nitong magnakaw sa malalaking bahay.

Ilang taon na ba siya sa ganitong sitwasyon? God! Now he was 28 years old.

“I’m going inside, X. Don’t forget the CCTV.” paalala niya sa kaibigan.

“Don’t worry, i wont forget about that, T.” X said with a smirked.

Nairapan lang niya ang kaibigan bago siya lumabas ng sasakyan. Magaan ang bawat pagbagsak ng kaniyang paa sa sementadong daan, kahit pa nga mabigat ang kaniyang suot na sapatos.

“The guards roaming around, careful, T.” bulalas ni X doon sa naka-kabit sa kaniyang tainga na konektado sa binata.

“Don’t mind them. I can kill them all, if they stand in my way.” pabiro pa niyang turan.

Tinanaw muna niya ang bahay. Naging malaking tulong ang kaibigan niyang si X sa pag-tuturo sa kaniya ng dapat niyang daanan.

Walang ingay na umakyat siya sa bakod ng mansion at bumagsak na animo’y isang balahibo sa gaan ng pagkakababa niya. Walang tunog na dumadundong.

Agad siyang yumuko ng makita niya ang isang gwardya na naglalakad. Bilang isang behasang magnanakaw, ay madali lang para sa kaniya na hindi mapansin ng kung sino man.

“There’s a back door, doon ka pumasok. Don’t worry, i already unlocked it. Luckily, the door has a system password. If not, you have more time to waste.”

X as his guidance ay madali siyang nakapasok sa tinutukoy nitong likod ng pinto. Mabilis niyang sinarado at ginala ang paningin sa loob ng bahay. It’s dark inside. Halatang napatay na lahat ng ilaw.

“Mainit sa loob, isuot mo ang salamin mo.” ani X.

He just smirked and grab his bag. Inilabas niya doon ang kaniyang salamin sa mata. Not just a simple, eyeglass.

Matapos niyang masuot ay maliwanag na nakita niya ang paligid. Maging ang mga patibong na maari niyang maalarma anomang oras.

Hindi na siya magtataka kung bakit napakaraming patibong sa loob ng bahay. Dito lang naman naka-tagpo ang black diamond na misyon niyang nakawin. Ang mamahaling dyamante na tinatago ng pamilya Romualdez.

Dahil sa pagiging bihasa sa mga patibong, tila wala lang sa kaniya ang mga iyon. Sanay na siya sa pag-iwas doon.

“Turn right, T.” X said.

“Copy.”

Agad niyang tinahak ang daan pakanan. God thing he wear his eyeglass. Nakita niyang sumasayaw ang lazer sa daanan niya.

“Shut the fucking barrier down.” aniya sa kaibigan.

“I’m working on it, T.” mababasa ang frustration sa boses ng kaniyang kaibigan.

“I’ll just do it myself.”

Medyo nauubusan na kasi siya ng oras, at kailangan niyang maisagawa ang plano sa tamang oras.

Gumawa siya ng paraan upang makadaan sa sumasayaw na lazer. Animo’y isa siyang sikat na athlete sa paraan kung paano niya iyon naiwasan.

“I’m done.” Medyo hiningal siya ng malampasan iyon.

“Good. Now turn left.”

Tiningnan niya ang kaliwang bahagi ng bahay. Mayroong dalawang lalaki doon na nakabantay sa pintong pagpapasukan niya.

Another!

He just blew a loud breath.

Inilabas niya ang baril na nilagyan niya ng silencer. Mabilis siyang kumilos at nagpakawala ng dalawang putok. Tumama ang bala ng baril na iyon sa noo ng dalawa.

“Nice shot!” papuri nito sa kaniya.

“I’m always good at shooting.” he said confidently.

Mabilis ang kaniyang mga kilos. The door has a password, at madali lang para sa kaniyang kaibigang si X na i-hack ang password niyon.

Madali siyang nakapasok. Bilang si X na kaniyang taga-turo ay mabilis niyang natuton ang pinaglalagyan ng misyon niyang kunin. The black diamond. Alam niyang hindi basta-basta makukuha ito.

Nasa gitna itong bahagi, habang nakapalibot dito ay ang mga lazer na mas malilit ang siwang kung siya’y magtatangkang daanan. Mukhang mahihirapan siya tungkol sa bagay na ito.

“X, i need your help.” usisa niya sa kaibigan.

“I know, i’m working on it.” he answered.

After a couple of minutes, the lazer went shut. Mabilis siyang pumunta doon at mabilis na kinuha ang dyamante sa ibabaw.

Saktong pagkuha niya ng dyamante ng biglang tumunog ang nagpa-ingay na alarma.

“Fuck!” he cursed in frustration.

Ang akala niya ay wala ng ganito, ngunit talagang mahigpit pang lalo ang misyon niya.

Damn!

Naghanap siya ng malalabasan ngunit walang binata, walang maari siyang paglabasan kundi ang kaniyang dinaanan kanina. Batid niyang papasok na ang mga nagbabantay dito.

Inilabas niya ang kaniyang dalawang baril.

Saktong lalabas palang siya ng makita niya ang mga tauhang papasok. Agad siya nitong pinaputukan ng sunod-sunod. Buti na lang ay mabilis siyang naka-ilag.

Gumulong siya at dumapa sabay kalabit ng gatilyo, dahilan para matamaan sa ulo ang mga bantay na nag-tangkang pumasok.

Mabilis siyang bumangon at alertong naka-tingin sa dinaraanan. Mabilis siyang napa-ilag ng may muling dumating na mga kalalakihan at mabilis siyang pinaputukan.

Wala siyang nagawa kundi ang lumaban. Hindi siya dito mamamatay.

Bawat kalabit niya ng baril, ay walang balang nasasayang. Lahat ng mga iyon ay tumatama sa ulo ng mga nagtatangkang patayin siya.

“He shut!” He whispered with a smirked.

Mabilis lang para sa kaniyang makalabas, maraming tao ang nakita niyang naka-himlay sa sahig. Naliligo sa sariling dugo. At ang bala ng kaniyang baril ang nakapatay sa mga iyon. Hindi ito ang gusto niya, hindi niya gustong pumatay ngunit wala siyang pagpipilian. Kung hindi siya papatay, ay siya naman ang mamatay.

Mas mabuting isakripsyo ang iba para sa pansarili. Isa pa, ginagawa niya ito para mabuhay, upang ibalik ang utang na loob sa kumupkop sa kanila.

Dahil sa putukan ng baril ay maraming tauhang na-alrma. Panay ang kaniyang pag-ilag at panay din ang kaniyang baril. Lahat ay kaniyang tinatamaan. Medyo ibinababa niya sa tuhod ang tama ng baril upang maka-iwas na siya sa pagpatay.

Ilang minutong pakikipag-barilan ay mabilis ding naubos ang mga kalaban. Hahakbang na sana siya paalis ngunit narinig niya ang pagkasa ng baril sa kaniyang likuran.

“Hands up.” Anito.

Fuck! He’s doomed.  Dahan-dahan naman siyang kumilos at itinataas ang kaniyang kamay sa ere matapos niyang bitawan ang baril.

Alerto siya sa kilos ng kaniyang nasa likuran. Humahanap siya ng tyempo kung paano niya ito matatakasan. Nabigla na lang siya ng marinig ang isang malakas na putok ng baril.

Nang makabaling siya sa pinanggalingan ng tunog ay nakita niya ang kaibigan may hawak ng baril habang naka-tutok pa iyon sa gawi niya.

“Head shot.” Pabulong nitong turan..

Mabilis naman niyang nilingon ang nasa likuran, sapol talaga ito sa ulo at umaagos na ang dugo nito sa sementadong sahig.

“Come on, T. We have to go now. Mamaya-maya ay darating na rin ang mga pulis dito.” Ani X ng makalapit ito sa kaniya.

Naiiling na muli niyang binalingan ng tingin ang nakahimlay na tauhan. Batid niyang wala na itong malay, nabawian na ng buhay.

Naiiling na sumunod na lang siya.

Killing people is really hard for him to do it. Ang hirap pumatay ng tao sa puntong bawat pangyayare at bawat napapatay niya ay talagang tumatatak sa kaniyang isip.

Ganun pa man ay wala siyang magagawa. It’s their fate. Fate to die.

Inalis niya ang mask na suot matapos nilang makasakay sa kotse. Ngayon ay iminamaneho na ito ng kaniyang kaibigang si X palayo sa pinanggalingan ng krimen.

“Did you accomplished the mission?” Tanong ni X.

“I already got it, don’t worry.” He answered with smirk.

“Nice job. Congrats to the both of us, T.”

Dahil sa bilis ng pagmamaneho ng kaniyang kaibigan, ay madali lang para sa kanilang makarating sa hideouts ng boss niyang nag-utos sa kaniya.

“We got the black diamond boss,” anunsiyo niya bago binuksan ang kaniyang bag at inilabas doon ang nakuha.

Gulat at namilog pa ang mga mata ng boss niya dahil sa wakas ay napasa-kamay na nito ang dyamanteng nagkaka-halaga ng malaking halaga. Hindi lang niya alam kung ilan, pero batid niyang malaking halaga ito.

“Good job, Terrenz. You really did it well.” Tinapik-tapik pa ng kaniyang boss ang balikat niya. “Thank you for the participation too, X, you both did a great job.”

Nakita naman niyang ngumiti ang kaniyang kaibigan dahil sa papuri nito sa kanila.

“Here, you’re price.” Inabot sa kanila ang puting envelop na batid niyang naglalaman ng malaking halaga. “’Till next mission. You must rest first. I’ll just call you, if needed.”

Matapos makapag-paalam sa kanilang boss, ay sabay na silang lumabas ng kaniyang kaibigang si X.

They congratulate each other and both laugh crazily.

Narating niya ang kaniyang aparment, matapos siyang maihatid ng kaibigan. Medyo maliwanag na ng siya’y makapasok sa loob ng kaniyang apartment.

Hinubad niya ang kaniyang damit hanggang sa tanging boxer na lang ang natitirang saplot sa kaniyang katawan. Ang nagsisilbing takip sa kaniyang kaselanan.

Kinuha niya ang pera at binilang. Damn it! One hundred thousand pesos. Napakalaking halaga nito para sa kaniya, ngunit para sa boss nila ay barya lang ito. Ngayong hawak na nito ang dyamante, mas lalong dadagdag ito sa yaman ng matanda.

Napapaisip nga siya. Wala namang pamilya ang matanda, at alam niyang isa na ito sa pinaka-mayamang tao sa pilipinas. Ngunit mas lalo pa itong nagpapatanyag upang mas lalo pang yumaman.

At sila ang sangkap sa pagyaman ng matanda. Bilang isang magnanakaw na gagawin ang lahat para sa kaniyang amo.

Kinuha niya ang mga baril. Kumuha din siya ng malinis na tela at pinunasan ang mga baril upang mawala doon ang talsik ng dugo ng mga taong pinatay niya.

Matapos iyon ay humiga siya sa kama niya. Ipinikit ang mga mata. Another pitiful day again, he hope tomorrow will have no mission ahead…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 1

Chapter 1

             “FUCK!” panay ang ginawa ni Carlosz na pagmumura ng makita ang labi ng mga tauhan ng, Romualdez. Marami ang namatay, at iilan lang ang nakaligtas. Narito sila upang imbestigahan ang kaso. At malaman kung sino ay may sala sa mga nangyareng ito.

Habang binabalot ang mga labi, ay hindi niya mapigilan ang mapatingin sa tama ng bala ng mga namatay. Lahat ng iyon ay sa ulo ang tama, doon palang ay batid niyang mahusay sa larangan ng pagkalabit ng gatilyo ang kung sinomang pumatay sa mga ito.

“Sir, Romualdez house, all clear, wala kaming nakitang ni isang bangkay na maaring pumatay sa mga tauhan ng, Romualdez, maaring magaling ang mga nagnakaw sa Black diamond, na pag-aari ng pamilya.” Ani ng pulis na kasamahan din niya.

Napatango-tango lang siya.

Nilapitan niya ang mag-asawang Romualdez na grabe ang pag-tangis sa nanakaw na dyamanteng alam niyang nagkakahalaga ng malaking pera. Bukod doon ay ito rin ang treasure na pinaka-iingatan ng dalawa.

Nag-usap sila ng mag-asawa bago niya napag-pasiyang tapusin ang pag-i-imbestiga.

Matapos ang imbestiga ay napag-pasiyahan na nilang umuwi dala ang mga bangkay ng mga namayapa. Kailangan pa itong ipaalam sa mga pamilya ng mga gwardyang namatay…

Nahilot niya ang sariling sentido ng bahagyang manakit iyon. Kanina pa laman ng kaniyang isip kung sino ang may sala sa pagnanakaw. Bukod sa mga memorya niya ng mga namatay, talagang ulo ang tama ng mga iyon. Animo’y tinantiya pang mabuti bago kalabitin ang gatilyo upang masigurong sa ulo tatama.

Ngunit sa isip niya ay hindi ganun ang pangyayare. Batid niyang talagang mahusay ang kalaban pag-dating sa paghawak ng baril. Mas lalo tuloy siyang nagiging interesado sa kalabang iyon.

Magiging mas magaling kaya ito sa kaniya, kung saka-sakali? He just smirked at that moment. Not even in his dreams.

Siya ang pinaka-magaling sa larangan ng paghawak ng baril. Hindi man siya naka-tingin ay alam niyang lahat ng bawat kalabit niya ng gatilyo ay paniguradong may tatamaan ng balang lalabas doon. Asintado kung tawagin.

Namulat siya sa realidad ng marinig niya ang ilang katok na nanggagaling sa labas ng pinto ng opisina niya.

“Come in.” he said.

Pumasok naman ang pulis niya. “Sir, here’s today’s report, sa nangyare sa Romualdez house at sa mga gwardyang nagbantay doon.” Matapos maiabot sa kaniya ay agad din naman itong lumabas.

Base sa report, iisa lang daw ang nanghimasok sa lugar. Mga 6 ft, ang height, tama lang ang katawan, makapal ang kilay at may nakakatakot ng mga titig. Isa rin itong lalaki. Iyon ay ayon sa mga gwardyang nabuhay.

Nailapag niya ang report bago niya isinandal ang kaniyang likod sa swevil chair. Pinaikot niya ito pabalik-balik. Malayo ang tumatakbo sa kaniyang isipan.

So there’s only person behind the guard’s death? Who is he?

Muling pumasok sa kaniyang isip ’yung mga tama ng bala sa ulo ng mga gwardya. Hindi niya maiwasang mapa-iling sa galing ng lalaking iyon umasentado ng papatamaan. Talagang sineguradong sa isang putok ay patay agad.

S

eems so interesting. Kung sino man siya, i will not spare his life. I’ll kill him…

Kina-umagahan ay maagang nakapag-bihis si Terrenz, wala pa siyang gaanong pahinga ng muli siyang ipatawag. And he bet that, it maybe some mission for him. God! He’s tired of being like this. But no other choice.

Hindi naman siya pwedeng sumuway, kapit siya sa leeg ng kaniyang amo, gagalaw siya hangga’t kung kelan nito gusto. Susunod siya at hindi siya pwrdeng tumanggi.

His life is not his own.

Matapos niyang makapag-bihis ay sinipat niya ang sarili sa malaking salamin sa loob ng apartment.

Syempre bago ang lahat. Kimber gold match 11.45, pangalan ng baril na isinuksok niya sa baywang. Wala namang nakaka-kilala sa kaniya, ngunit mas mabuti na ’yung nag-iingat. Kung sakali mang may taong makasalubong siya, na iba na ang dating at kumilos pa ng masama. Hindi siya mag-aatubiling bunitin ang baril.

Ika nga, mas maganda ang laging handa.

Sakay ng kaniyang Buggati chirron, mabilis niya itong pinaandar ng marating niya ang kalsada. Binabagtas niya ang daan, habang iniisip ang kaniyang panibagong misyon. Sana lang ay hindi mahirap ang ipapatrabaho nito sa kaniya. Napailing na lang siya, lahat naman ng pinagawa sa kaniya ay hindi madali…

“Boss, i’m here.” Bati niya sa kaniyang boss matapos niyang makarating sa bahay nito.

Nilingon naman siya ng kaniyang boss bago ngumiti. “I found out, that our men went missing. Specially, Rex. He was my left hand, and he went missing.” Si Rex, nawawala? Ang matandang hambog na kaliwang kamay ng boss niya? Ang bastos na matanda, na muntik na niyang mapatay? Nakakamangha naman na sa isang iglap ay wala na ang matanda. Saang parte ng mundo kaya ito napunta? Baka bumalik na sa impyerno, at nakikipag-talik kay satanas. O di ’kaya ay nabahag ang buntot.

Sa pakikipag-talik? Mahilig si Rex sa bagay na iyon, pati siya ay pinag-iinteresan, iyon ang dahilan kung bakit muntik na niya itong mapatay. Kung hindi lang siya nag-timpi. Baka matagal ng nawala iyon sa mundo.

Lahat ay isinantabi na lang niya.

Inabot sa kaniya ng boss niya ang isang envelop. Agad niya itong tinanggap at binusakan.

Tumaas ang kaniyang kanang kilay ng makita ang labí ng dalawang lalaki. Ito ang mga tauhan ni Rex, may tama ng bala sa ulo ang dalawa.

Kung pagmamasdan ay magaling at asintadong-asintado ang pagkakabaril. Imbis na maawa ay dinala lang siya ng kuryosidad sa taong may gawa ng pagkamatay ng mga iyon.

Head shooter, mukhang bukod sa kaniya ay meron din palang makakasabay sa kaniya kung paano bumaril ng sapol sa ulo. It was a good shoot indeed, base on what he sees.

“What about the three? Rex and his ally?” He asked his boss.

His boss face changed. It changed in angry face. Sounds like he’s blamming him for asking.

“Imbestigate it, ayokong malaman na bigla-bigla na lang umabong ang pangalan ko sa pulisya. Baka, kumanta si Rex, kung sakali mang nahuli siya ng pulis. Maaantala ang transaksyon na’ten. Lalo’t makapangyarihan at tapat ang isa sa mga pulis. Kahit may kapit tayo sa itaas, hindi na’ten magawang mapatalsik sa pagka-pulis ang taong iyon.” Malakas itong napabuntong hininga. “You’re mission is to find, Rex and his ally, subaybayan mo rin ang pulis na tinutukoy ko. Narito ang kaniyang pangalan at litrato, make sure, he’ll not ruined all my plan and transaction.” He paused for a minute. “But i think, Rex will never sing, hindi siya kakanta kung sakaling nasa kamay nga siya ng pulis. Tapat siya sa akin. Nag-aalala lang ako sa mga kasamahan nito, pa’no kung kumanta ang mga iyon?”

Walang buhay at tahimik lang siyang nakikinig, ngunit ang pagka-tamlay ay hindi niya pinahalata sa boss niya.

“By the way, find Rex, and make sure to bring him alive.”

“Yes, boss.” Ang tanging na lamang niya. Sumenyas naman ito na umalis siya kaya wala siyang nagawa kundi ang magpaalam at umalis.

Habang nasa maneho ay malawak ang pagkaka-kunot ng kaniyang noo. Bakit pa ba kasi hahanapin ang hindi na dapat hinahanap? That Rex, kailangan na niyang mamatay, pati ang mga tauhan niya. Mag-sama-sama silang makipagtalik kay satanas sa impyerno. Tutal pare-pareho lang naman ang mga kagustuhan nila.

Nakabalik siya sa kaniyang apartment. Nasa kamay parin niya ang envelop na kanina pa niya hindi binubuksan. Naligo muna siya, pagkatapos ay humiga sa kama. Muli niyang binuksan ang envelop at kinuha lahat ng laman niyon.

Itinabi muna niya ang litrato ng mga namatay na tauhan ng boss niya, bago niya binalingan ang pulis na misyon niyang subaybayan ang bawat pagkilos. Upang hindi rin maka-sagabal sa kanilang transaksyon. Mag-benta ng shabu, magnakaw at marami pang masasamang gawi. Lahat ng illegal siguro ay pinasok na ng boss niya, upang mas lalo pang mahigitan ang mga nakakataas dito.

“Carlosz Morgan?” Ang nasiwalat ng kaniyang bibig matapos mabasa ang background ng pulis. “Height 7ft, head shooter…” Pagbasa niya sa iba pang impormasyon dito.

Base doon ay marami na itong natanggap na award, sa pagiging mabuti, matapang, at tapat na pulis. Marami na rin itong parangal at promotion na natanggap sa edad na 29.

Medyo bahagya siyang namangha ng makita niya ang litrato ng pulis. “Young and handsome…” Ang tanging nasambit na lang niya habang napa-tango-tango. Teka! Bakit nga ba sa dami ng pwedeng pansinin ay iyon pa? Ang panlabas na anyo pa nito?

Napilitan siyang ipilig ang ulo at itapon sa baba ang litrato nito. Matapos ay ipinikit niya ang mga mata at pinilit makatulog. Dahil simula bukas, uumpisahan na niya ang pagsubaybay sa pulis.

Napatagilid siya at hindi sinasadyang mapatingin sa nalaglag na litrato. Damn!

Bumaling ang kaniyang tingin sa naka-sulat doon. Muli niyang dinampot at binasa. Head shooter?

Napa-isip tuloy siya sa sinabi ng boss niya, na nawawala ang hambog na matanda, habang ang iba naman nitong mga kasamahan ay namatay sa tig-isang bala na tumama sa ulo ng mga ito dahilan ng pagkamatay. Hindi kaya may kinalaman ang pulis na ito sa pagkamatay ng dalawa?

Tama kaya ang hinala ng boss niya, na pulis ang humili kay Rex at sa dalawa pa nitong tauhan? I really need to watch your action.“ Ani ng kaniyang isip sa pulis na ngayon ay kaniyang pinagmamasdan.

Tinabi muna niya iyon bago nag-simulang ipikit ang mata hanggang sa mag-simula siyang antukin at kainin niyon…

Maganda ang sikat ng araw. Bihis na ng unipormeng pang-pulis si Carlosz. Gwapong-gwapo siya sa sarili habang naka-titig sa malaking salamin. He was so handsome as ever. Walang sinoman ang tatalo sa taglay niyang kagwapuhan, even his friends. Axll? Justine? Jonaz? Ken? And everyone. Walang pwedeng tumalo sa kaniya pagdating sa kagwapuhan. Dagdag pa doon ang kaniyang pagiging maskulado na dumagdag sa pagiging guwapo niya.

No wonder, he bedded a lot of woman. Model and artist, walang nakakatakas sa kaniya. Fuck is fuck! No love required.

Para sa kaniya ang pagmamahal ay isang pagtatalik, bigayan lang ng bawat nais ng katawan. Walang kung anomang involved. Init sa init, iyon lang ang alam niyang pagmamahal.

At the age of 29 years old, he bedded a hundred of women. And it all happened in just a one night stand. Mabilis siyang manawa, basta na ikama na niya, wala ng dahilan para ikama niyang muli.

Mahilig siyang magpapalit-palit, ayaw niyang sa isang lang. Walang kasaya-saya, ika nga.

Tinigil na niya ang pag-titig sa salamin, baka maya-maya ay magka-gusto pa ang salamin sa kaniya. Mahirap na. Hindi niya ito magagawang ikama.

Natawa na lang siya sa mga iniisip, lumabas na siya ng kwarto dala ang baril. CZ COMBAT 9MM.

Hindi pa siya tuluyang nakakalabas ng kwarto ng bigla niyang marinig ang pag-iingay ng kaniyang telepono. Mabilis niyang dinukot sa bulsa at sinagot ang tawag.

“What’s up, fucker? What do you want?” Tanong niya kay Guivarra no. 2, ang kambal ni Jonaz.

“Do you want to join us? Basketball?”

“I’m busy, may work pa ako.”

“Fuck you! Stop being workaholic, malaki ang pusta nito. 1 million per game. Takot kabang matalo ka?” May panunudyo pa nitong sabi.

“Looser? Fuck, i’m not like you bud.”

“Then, don’t be wet blanket, join us… ’yun ay kung talagang hindi ka talunan.”

“Ang dami mong sinasabi. Sige, sasali ako.”

Agad niyang pinatay ang tawag matapos malaman kung saan gaganapin ang pagdadausan ng kanilang pustahan.

Mabilis ang kilos na kaniyang ginawa. From a policeman, to a basketball player.

Ito ang unang beses na maglalaro sila ng basketball ng kaniyang kaibigan. He never tried to do basketball before, but yes he have a balls to join them. Lakas din naman talaga ng kompyansado niya sa sarili.

Well money, isn’t a problem to him, may konti naman siyang nalalaman sa larong iyon. Marami na kaya sayang napapanood sa PBA, pero hindi nga lang siya nakaranas mag-laro.

Sa pustahan, hindi naman problema sa kaniya ang pera. Parang barya lang sa kaniya iyon…

         

AXLL_ACEBEROS|A.A

CHAPTER 2

Chapter 2

           “FUCK!” Carlosz groan in pain. Malakas ang pagkakabagsak niya sa sahig ng court na pinaglalaruan nilang magkaka-ibigan ng basketball kanina.

Ngayon ay narito siya sa loob ng ospital ng kaniyang kaibigang si Axll, habang daing-daing ang kaniyang kanang braso at ang kanang paa. Damn it! It hurts so fucking hell!

Kanina pa siya na asikaso ng kaibigan. May benda at nakasaklay na ang kaniyang kanang braso, maging ang kaniyang kanang paa.

“It’s all your fault, bud. You didn’t pay attention.” Sisi sa kaniya ng kaibigan habang sinabayan pa nito ng paghagalpak na tawa.

“Fuck you, too.” He shouted. “Kasalanan ko bang hindi ako marunong mag-laro.”

“Yeah,” pag-sang-ayon nito. “Kung hindi ka nagmalaki sa sarili mo. Na akala mo kaya mo ang lahat, hindi sana mangyayare ’yan. Yes, it’s your fault.”

Napairap na lang siya sa hanging sa frustration na nararamdaman niya ngayon. It’s all, Jonax, fault. Kung hindi sana siya nito niyaya, edi sana naroon lang siya sa loob ng opisina upang mag-trabaho.

Isa pang mapait na pangyayare, nabalian na nga siya ng buto, ay natalo pa siya ng isang milyon base sa kanilang pustahan. Damn! Kapag, minamalas nga naman o.

“Pa’no ngayon ang pagmamaneho mo, bud?” Tanong nito kapag-kuwan.

“I’ll just find a suitable one for being my driver. Isang anunsiyo ko lang, tiyak akong mabilis akong makakahanap.” Aniya. “Now, get out, i need to rest,” pagtaboy niya sa kaniyang kaibigan.

Naiiling naman itong ngumiti bago lumabas. Inilabas niya ang kaniyang telepono at nag-anusyo sa social media ng paghahanap ng mag-mamaneho sa kaniya, ngayong ganito ang kaniyang lagay.

In just an instant. Marami ang nagpadala ng mensahe sa kaniya. Sending their information and pictures. Nakita pa nga niya ang mensahe ng kaniyang kaibigang matakaw sa pera. Walang iba kundi si Jonaz.

Binasa niya ang mensahe. “I’ll be you’re driver. 500, 000 pesos per day.”

He immediately replied, ‘fuck you’ and he hit the send button.

Kalahating milyon ang isang araw? Fuck! Mamumulubi siya sa kaibigan kapag nagkataon.

Marami pa siyang pindot na ilan pang mensahe. Ngunit walang nag-qualified sa panlasa niya. Old man enough for him not to accept them. Baka, hindi atakihin pa ang mga ito sa puso kung sakaling hilingin niyang bilisan ang patakbo.

Like the fuck!

Papatayin na sana niya ang kaniyang telepono ng may makita siyang mensahe galing sa unknown number. Dala ng kuryosidad, pinindot niya iyon at binasa.

Traven Wesley. 6ft, 28 years old, at marami pang impormasyon ukol doon. Narating niya ang letratong pinadala nito sa application letter.

Hmmm…sounds better than the old man. He whispered.

Mabilis ang galaw niyang kinontak ang binata. At doon ay mabilis silang nagka-ayos. Start ng trabaho nito bukas, sa bahay niya ito pinapunta upang mas makapag-usap pa sila, dahil bukas na rin ang kaniyang alis dito sa ospital na ito. Kating-kati na siya at burong-buro sa amoy ng ospital.

Gusto na agad niyang umalis…

Malawak ang pag-ngiti ni Terrenz ng makitang ang plano niya ay unti-unting natutupad. Kapag sinuswerte nga naman.

Mas lalo tuloy siyang nagkaroon ng tyansa na, matupad ang kaniyang pag-subaybay sa pulis.

Starting from tomorrow, isa na siyang taga-maneho ng pulis. Salamat ang lahat ng iyon kay, X, sa pamemeke ng kaniyang background ng application letter. Mukhang hindi naman iyon na puna ng pulis. Thank goodness.

From names to his background. Talagang nagdilang anghel siya sa paningin ng pulis.

Ipinagtataka lang niya kung bakit kailangan nito ng driver. Gayong independent naman itong tao.

Napabuga na lang siya ng kontentong buntong hininga. Lumabas siya ng kaniyang silid upang makipag-inuman sa kaniyang kaibigang si X, hang out, to meet some girls to play…

Sumapit ang umaga, naka-uwi na si Carlosz hatid ng kaniyang kaibigang si Axll. Kung walang tungkod na aalalay sa kaniya, baka kanina pa siya natumba.

“Fuck!” Malutong niyang mura habang inihahakbang niya ang paa papasok sa bahay niya. Pakiramdam niya ang ilang oras agad ang kaniyang ginugol maka-pasok lang sa loob.

“Kung hindi mo ba naman pinatulan ang tukso ni Guivarra no. 2, edi sana maayos pa iyang pag-lakad mo. Hindi ka sana nabalian.” pangaral muli ng kaibigang doktor.

He just rolled his eyes and sat on the sofa.

Matapos makapag-paalam ng kaibigan ay agad din itong umalis. Naiwan siyang nasa salas naka-upo habang hinihintay ang pagdating ng kaniyang taga-maneho.

Ilang minuto pa ay narinig niya ang tunog ng kaniyang telepono. Sinagot niya ang tawag.

“Good morning, sir. Ako ho ’yung driver niyo, narito na po ako sa loob ng bahay niyo.” anito.

“Pasok ka…” Sagot niya.

Saglit namang natahimik ang nasa kabilang linya. “Ho sir?” paninigurado pa nitong tanong.

“Just do what i say!” mariin niyang sigaw.

Ngayon palang ay naiinis na agad siya, kaaga-aga. Siguro dala na rin ng hirap siya sa paglalakad, at ang kagustuhang makapag-trabaho upang matuloy na ang kaniyang misyon na matagal na niyang sinusubaybayan. Humahanap lang siya ng tyempo. Pasasaan pa at kakanta rin ang mga iyon..

“Sir.” Boses na nakapag-papitlag sa kaniya sa kina-uupuan. Narito na pala ang binata sa harap niya ngunit hindi man lang niya nagawang mapakinggan ang bakas ng paa nito.

There’s only one thing he knew. Ang paglakad ng walang nararamdaman, ibig sabihin delikado ang taong ito and before that, he also new, walking without sounds means he’s a killer, an assassinator.

Una palang ay inabot na siya ng kuryosidad, makita palang ang mga galaw nito. Ngunit kung pagmamasdan ang mukha, animo’y anghel itong bumaba sa langit, but not his eyes. His eyes is something dangerous. Kung pagmamasdan ay mas lalong nakakatakot. Mas lalo siyang kinakabahan. Like the fuck! Hindi siya nakakaramdam ng ganito sa kahit kung sinoman ang makatitigan niya, but this one is really something. Kaya nitong tinitigan ang kaniyang mga mata ng may talim.

“Sir…?” Nagising ang kaniyang diwa ng muli siya nitong tawagin.

“Oh…yeah, Traven right?”

“Yes, sir. Traven Wesley.” Terrenz answered with a genuine smile on his lips.

Muli niyang pinasadahan ng titig ang binata bago niya iniwas ang tingin. Though nakakatakot ang titig nito, ay hindi niya maiwasang purihin ang taglay nitong kaguwapuhan. Brows in a perfect curved, pointed nose, smooth cheeks, and fuck! Those delectable lips of him.

Fuck! Why is craving for that lips? And why the fuck his buddy down there react? Fuck it!

Mabilis niyang iniwas ang tingin sa mga labi nito. Ginamit niya ang saklay upang makatayo.

“I can take care of myself.” he said in a cold tone, when Terrenz is about to help him. Hindi naman kasi porke’t na-injury siya ay hindi na siya makaka-kilos. He can still take care of himself. Really.

Nag-tungo siya sa kusina at doon ay kumuha ng alak. Dalawa ang basong kinuha niya, pati tuloy ang kaniyang sarili ay nagtatanong kung bakit dalawa ang kaniyang kinuhang baso.

Dahil naroon na rin naman ito, at syempre kailangan din niyang i-entertain. Inabot niya ang baso ng alak bago ito binigay sa binata.

“Thank you, sir.” Pag-papasalamat nito.

Tumango naman naman siya, bago muling bumalik sa sofa.

“I just only have one rule inside this house. My house my rules.” aniya bago sumimsim ng alak sa baso…

Hindi maiwas ni Terrenz ang kaniyang tingin sa ama niya. Hindi siya makapaniwalang mas gwapo ito sa personal kaysa sa litrato. Base rin sa nakikita niya, ay hindi niya ito kayang maliitin. Unang tingin, kalkolado na niya ang lahat.

Alam niyang kanina pa siya pinag-aaralan ng pulis, base sa titig nito kanina. Kaya upang mag-tagal, mas kailangan niyang mas mapag-timpi, at huwag mag pakita ng mga bagay na pag-hihinalaan nito.

Matapos nilang sumimsim ng alak, ay nag-tungo sila sa apartment sa likod ng bahay niya, upang papiliin ang binata ng kwartong natitipuhan nitong tulugan.

“This one is nice.” turan niya

“So…yan ang napili mo?”

Tumango naman ito agad bilang sagot.

“Nakikita mo naman na wala akong tauhan sa bahay. They are stay out, pupunta lang ang mga iyon kapag-gusto ko silang makasama. Kapag naglilinis. So i’m offering you not just my driver. But also my assistant, are you willing?”

“Sure, it’s my pleasure. Just don’t forget the bonus.”

“Money isn’t a problem. Just do your job well.”

Pumihit na siya patalikod at nag-simulang lumakad, ganun din naman ito. Naka-sunod lang ito sa kaniya papasok muli sa loob ng bahay.

“Make a coffee for me.  I need to take some coffee.” Utos niya.

Mabilis naman itong kumilos na animo’y kabisado na nito ang loob ng bahay. Ilang minuto lang ay gawa na ang kapeng hinihintay niya.

Brewed coffee.

“You’re coffee, sir.” Inabot nito sa kaniya ang tinimplang kape.

Tinanggap naman niya at nilanghap ang kape. Hangga’t hindi pa niya kabisado ang tao, ay mas minabuti niyang langhapin muna ang kape, bago inumin.

Hindi siya basta-basta na lang mag-tiwala sa inosenteng mukha, pero iba naman ang nasa loob.

Sumimsim siya ng kape bago niya ito muling inilapag.

“It’s nice.” aniya.

Ngumiti naman ito. “Thank you, sir.” magiliw nitong sagot.

Sumeryoso ang kaniyang mukhang tumitig dito. “Ano nga ulit ang pangalan mo?”

“I’m Terr—Traven, sir. Traven Wesley.”

Napatango-tango na lang siya. Hindi man niya nasisiguro pa ngunit talagang may kakaiba sa binata. Traven? Mukhang hindi ito ang tunay na pangalan nito.

Ganun pa man ay hindi na lang niya pinansin, hangga’t hindi ito nakakapinsala sa kaniya, ay hindi niya rin ito pipinsalain.

Isinantabi muna niya ang pagdududa. At mas piniling pagkatiwalaan muna ito, ngunit narito parin sa kaniyang paningin ang pagdududa…

Muntik na si Terrenz doon, muntik na niyang masabi ang kaniyang pangalan buti na lang ay mabilis niyang nabawi. Mukhang delikado talaga ang lagay niya dito, lalo’t isang mapanuring pulis ang kaniyang kasama.

Ang kape ngang tinimpla niya ay talagang sunuri pa nitong mabuti. Batid niyang iniisip nito na lalasunin niya ang binata.

Hindi pa sa ngayon, kailangan muna niyang makahagilap ng impormasyon dito kung na’san nito tinatago si Rex, na batid niyang nasa kamay nito.

Alam niyang wala pa ito sa loob ng presinto, dahil kung naroon ito, matagal na nilang nalaman lalo’t may koneksyon sila sa itaas.

Isa lang ang dapat niyang gawin. Mag doble ingat, dahil alam niyang sa isang maling galaw, ay bukó agad ang kaniyang pinaplano…

Sumapit ang gabi hanggang sa mag-umaga. Bumangon si Carlosz at ng saktong tatayo na siya ay hindi niya namalayan na na-injured nga pala ang paa niya. “Fuck!” Malakas at mariin niyang sigaw sa sakit ng muling bumagsak sa marmol na sahig ang kaniyang kaliwang binti.

“Fuck! Arghh!” He grunted in pain.

Nagulat na lang siya ng may biglang pumasok sa loob ng kaniyang kwarto. Iniluwa nito ang taga-maneho niyang mabilis humakbang palapit sa kaniya.

“What happen?” Tanong nito na may pag-aalala sa bakas ng boses. Meron nga ba? Iyon ang rinig niya.

Huli na ng mapansin nilang dalawa na naka-hubo’t hubad nga pala siya. Ito kasi ang gawain niya sa tuwing matutulog. Matutulog na walang saplot sa katawan at gigising na walang saplot.

Nakita niyang nag-baba ng tingin ang binata sa sentro ng kaniyang pagkalalaki bago nito naiwas ang tingin. Nakita niya ang dumaloy na pulang dugo sa pisngi nito.

“I’m sorry, sir.” Hingi nito ng paumanhin.

He just smirked at that moment. Hindi niya aakalain na ang isang binata ay mamumulang makita ang ari ng kapwa niya binata. He’s sounds interesting and he was interested.

Muli siyang nagbalak tumayo ngunit hindi niya kaya. Masakit ang paa niya.

“Help me get up.” Utos niya sa binata.

Mabilis na bumaling si Terrenz ng tingin sa pulis. Ang tingin niya ay nasa mga mata lang nito. Iniiwasan niyang mapabaling ang kaniyang tingin sa parteng dapat hindi niya nakita. Fuck! It’s huge! It’s big!

Mabilis niyang naipilig ang ulo sa mga pumasok sa kaniyang isipan. Meron din kaya siya ng tulad ng sa pulis.

“Ano ho?” Medyo nabingi pa siya dahil sa nakaka-hipnotismo nitong titig.

“I said, help me get up.” Medyo tinaasan na nito ang boses.

Mabilis naman siyang kumilos at itinayo ang binata…

          

AXLL_ACEBEROS|A.A

CHAPTER 3

Chapter 3

         HINDI alam ni Carlosz kung bakit siya natutuwa sa ekspersyon ng tagamaneho niya. Pulang-pula kasi ang pisngi nito at hindi magawang makatingin ng diretso sa katawan niya. Hindi na nga niya napansin ang sakit sa kaliwang paa niya, basta maligaya siyang makita ang itsura ng binata, parang gusto niya itong tidyuin.

“Why are just standing there? Help me get some clothes.” Pa-angas niyang utos sa binata.

Mabilis naman itong kumilos at agad nag-tungo sa cabinet. Makikita sa kilos nito na animo’y aligaga ang binata, mukhang masyadong okupado ang isip nito.

“Here.” Abot nito sa kaniya matapos nitong makuha ang boxer at damit.

Blangkong tinitigan niya ito. “Anong gagawin ko dyan?” Sarkastikong tanong niya.

“Isuot mo. Ano paba?” Ganting pabalang nitong sagot na medyo kumunot pa ang noo.

Napabaling siya sa kaniyang katawan, upang ipabatid dito ang lagay niya, gayong ganito ang kaniyang sitwasyon. “Talaga bang gusto mong suotin ko ’yang damit, habang ganito ako?” Aniya na may sarkasmo ang boses.

Mas lalo namang kumunot ang noo nito. “Ano’ng gusto mong gawin ko? Isuot ko sa’yo?” Makikitang mas lalong namumula ang mukha ng binata, halatang dumadagsa sa mukha nito ang kahihiyang nararamdaman.

“Natural, bakit masusuot ko ba ’yan?” Balik tanong niya.

Sarkastiko nitong tumawa ng bahagya, upang maalis ang kahihiyan. “As long as i know, i’m just your driver. Not your personal assistant.”

“So do you want to resign?” Sarkastiko niyang paangas na sabi…

Malakas si Terrenz na napa-buntong hininga. Hindi niya balak gawin ang bagay na ito, na hanggang ngayon ay hindi parin niya alam kung bakit nakakaramdam siya ng hiya, gayong pareho naman silang dalawang lalaki.

Mayroon din siya ng tulad ng mahabang nasa gitnang bahagi ng katawan nito, mas malaki nga lang ang sa amo niya, pero bakit nahihiya parin siya? Bakit kailangan pa niyang mahiya?

He did see, X, dick before, no reaction not like this, seeing his boss dick. Fuck! It kind of embarassing.

Wala siyang nagawa kundi titigan lang ang boss, nakikita niya sa mga mata nito na animo’y nanunudyo sa likod ng galit nitong mukha.

Ano nga ba ang magagawa niya? Mag-resign gayong malaya na siyang bantayan ang mga kilos nito kung sakaling mananatili siya. Bakit pa siya aalis?

At ano nga ba ang big deal doon? Bibihisan lang naman niya ang baldado niyang boss, isa pa, kapwa lalaki naman silang dalawa, anong dahilan para mahiya?

Fuck!

Unti-unti siyang lumuhod dahilan para mag-pantay ang pagkalalaki nito at ang mukha niya. Ngunit hindi niya iyon tinititigan, iwas na iwas ang kaniyang tingin, naka-baling lang siya sa ibang direksyon.

“Isuot mo.” Ibinuka niya ang boxer upang magawa nitong masuot ng maayos ang boxer nito.

“How? Nakikita mo namang baldado ang paa ko, pa’no ko ’yan magagawang maitaas.”

Mariin siyang napabuntong hininga. Wala siyang nagawa kundi ang kapitan niya ang paa ng binata at isuot iyon sa kaliwang bahagi ng boxer. Matapos ay isinuot na rin niya ang kabila nitong paa.

Ngayon narito siya sa parte na itataas na niya ang naka-suot na boxer, upang tuluyan ng matakpan ang kaselanan ng binata. Talagang hiyang-hiya na siya sa kaniyang nararamdaman ngayon. At iwas na iwas na huwag ibaling ang kaniyang paningin sa pagkalalaki nito.

Ang dapat ay bigla niyang pag-taas ng boxer nito, ay naging dahan-dahan pataas. Bawat pagdampi ng kaniyang daliri sa medyo mabalahibo nitong binti, ay siyang animo’y kuryente na dumadaloy sa kaniyang katawan, sapol ang kaniyang puso.

Damn! Fuck! Why his heart trembling, beating like crazy. Parang wala sa sarili ang kaniyang puso na halos gusto ng lumuwa sa kaniyang dibdib. Ano nga ba ang dahilan? Damn it!

Maya-maya narating na rin niya ang legs ng binata sa ginagawang pag-taas niya ng boxer nito. Wala sa sariling naibaling niya ang kaniyang tingin sa pagkalalaki nito.

Babagya pang namilog ang kaniyang mata ng makita ang pagkalalaki nito. Nabitawan pa niya ang waistband ng boxer dahilan upang dumausdos ulit iyon pababa. Para siyang nakakita ng multo sa naging reaksyon ng kaniyang pagkatao.

Nabigla lang talaga siya, kanina lang ng una niyang makita ang pagkalalaki nito ay hindi pa sa ganitong sitwasyon. Ang labis niyang ikinabigla ay ang pagkalalaki nito namataan niyang tayong-tayo, nag-huhumindik sa haba at laki. Mapula ang dulo niyon, medyo bahagyang gumagalaw pa.

Malalim ang kaniyang naging pag-lunok.

Isang malakas na tawa ang kaniyang narinig dahilan para bumalik siya sa realidad, binalingan niya ng tingin ang binatang tumatawa.

“You look funny, Traven. Look at yourself, parang nakakita ka ng multo, bukod nga lang doon ay namumula ang pisngi mo, gusto mo ba ang pagkalalaki ko?” Diretsahan nitong tanong dahilan para mas lalo siyang mamula at iiwas ang tingin sa binata.

“W-What the hell are you talking about?” Did his voice just shake? Damn it! Damn this!

“You’re blushing, Traven, means you like my cock. You fancy me.”

Mapait siyang napangiti sa kabila ng hiyang nararamdaman. Mahangin din pala ang isang ’to? Kahit ngayong nakakaramdam siya ng init ay nawawala sa kahanginan ng binata.

“Sino namang matinong tao ang magkakagusto sa pagkalalaki mo? Stop saying i fancy, you. We’re both man, remember?” Angas na turan niya.

“Come-on, Traven, i know you like my cock.” Nagulat siya ng hawakan ng pulis ang pagkalalaki nito at itinaas baba, sumunod lang naman ang kaniyang mata taas-baba sa ginagawa nitong sa pagkalalaki.

Mabilis niyang naiwas ang kaniyang tingin ng malamang kanina pa pala siya nakatitig doon.

“I know, you like my cock, you fancy me. Not mentioning you’re face turned red.”

Hindi niya alam kung basta na lang siyang tumayo at iwan ito, upang malisan ang kaniyang kahihiyang nararamdaman, pero hindi niya ito gagawin. Alam niyang tinutudyo lang siya ng binata, hinuhuli lang siya nito.

“Sino’ng nagsabi na walang nagkaka-gusto dito,” winagayway pa ng binata ang pagkalalaki nito sa harapan niya. Ngunit hindi siya tumingin. Nanatiling naka-iwas siya sa ginagawa nitong kamanyakan. “I bedded a lot of women, they all fancy me. Even the model, the artist and every girls. Lahat sila gustong matikman ang pagkalalaki kong iniinsulto mo.”

“Cut the nonsense talk, boss Carlosz. Gusto mo bang bihisan kita o makikipag-usap ka lang ng wala namang kabuluhan?” Sarkastiko niyang sabi na nilabanan ang mapang-tudyo nitong titig.

“Na’ah. I don’t want to wear my boxer, first. Ikaw ang dahilan kung bakit ako tinitigasan ngayon. So you need something to do with my erection.”

Nagpantig ang kaniyang tainga sa sinabi nito. Medyo nabingi pa siya. Ano nga ulit? Siya ang dahilan kung bakit ito tinitigasan? Ngayon kailangang may gawin siya? Is he pathetic? Lunatic? Fucking crazy?

“What did you just say?” Pinipigilan niya ang pagkabiglang naramdaman.

“I know you heard it clearly, Traven. All you need to is to do something with my erection. Hindi naman basta-basta lalambot ang pagkalalaki ko, lalo’t hanggang ngayon ay tigas na tigas parin.”

Ngayon mas lalong naging malinaw sa kaniya. Mas lalong bumantas ang kahihiyan niyang nararamdaman.

Hindi niya aakalain na ganito ang ugali ng pulis na ito. Bakit pa nga ba naman siya magtataka? Sa kabila ng gwapo nitong mukha, ay doon naka-kubli ang madumi nitong isip.

“Pleasure, yourself, wala akong magagawa dyan.” Aniya.

“Nakita mo naman na nakabenda pa ang kabilang kamay ko—”

“Then use your other hand.” Pag-singit niya sa iba pa nitong sasabihin.

“Na’ah, if i use my other, pa’no kung nangalay ako? Matagal pa naman akong labsan.”

Grabe! Kung may i-re-react pa siya, ay talagang i-re-react na niya. Hindi siya talaga makapaniwalang magiging ganito ka straight forward ang binata. First day ng pasok niya, mukhang mali siguro siya ng napasukan, impyerno…

Tinitigan niya itong muli mata sa mata, ngunit wala siyang mabasang pagkukunwari o di kaya naman ay panunudyo sa bakas ng mukha nito. Mabilis nitong tinago, na parang pintong mabilis na nag-sara upang hindi makita ang tao sa loob.

“Bakit hindi kana lang tumawag ng babae, tutal, sabi mo nga maraming babae na gusto kang ikama, bakit hind sila ang bigyan mo ng pansin? Bakit ako pa?!” pabalang niyang sagot na hinaluan niya ng sarkasmo.

“You are the reason for my erection, not them…so you need to take the responsiblity.” Nakita niya kung paano gumuhit ang mapag-larong ngiti sa mga labi nito. Na animo’y pinaglalaruan lang siya.

“Why me? I don’t do anything!”

“Naka-luhod ka sa’kin kanina, hindi ko naman naisip na susuotan mo lang pala ako ng boxer. Ang akala ko pa naman i-de-deep throat mo’ko.”

Straight forward na mahangin? Ito ang dapat na deskripsyon niya sa binata. Napaka-kapal ng mukha.

“Deep throat? Ano ka? I’m a fucking man too! Bakit hindi mo ’yan i-pa-deep throat sa mga babaeng nakaka-talik mo?” turo niya sa pagkalalaki nitong hanggang ngayon ay nag-uumigting parin sa haba at laki.

“I know you’re a man, but i’m just requesting you to do someting with this…my erection. Just màsturbate me.”

“Cut the nonsense, i’m leaving.”

Pumihit na siya patalikod at akmang ihahakbang na niya ang paa upang umalis sa loob ng kwarto ng manyak na mahanging pulis na ito ng bigla itong magsalita.

“If you leave this room, then that’s mean you’re resigning. I’m not willing to accept anymore.”

Fuck! Mabilis siyang bumaling paharap sa boss niya. “Are you blackmailing me?” taas isang kilay niyang sabi.

“Are you being blackmailed?” balik sarkastiko nito. “I know you have so much job to find, mas suitable pa sa kakayahan mo, bakit ka nga ba mag-titiis sa katulad ko, hindi ba?”

Talagang balak siyang hulihin sa akto nito. At mukhang naghihinala na ito sa kaniya.

“Come on, Traven, i know you’re man, pero hindi naman ibig sabihin nun ay hindi mo na ako pwedeng paligayahin. Just màsturbate me. Ano bang masama doon?”

Anong masama? Talagang nasisiraan na ito ng bait? Màsturbating him means a lot of big deal to him. Bukod sa nararamdaman niyang kahihiyan ngayon, ay ayaw din niyang masira ang kaniyang respeto bilang isang lalaki sa kaniyang sarili.

“Pwede mong ipagawa lahat ng trabahong gusto mo. Just not like this.” angal niya.

“Bakit? Nahihiya ka? Ikaw na rin ang nag-sabi. You and i are both men, anong ikakahiya mo doon, kung meron karin naman nito.” he said. “Enough to talk. You will do what i said and màsturbate me or you’ll resign? Choose.”

Muli niya itong tinitigan. Parang kompyansadong-kompyansado itong susundin niya ang gusto nito at hindi siya mag-re-resign. Natutunugan na ba nito ang plano niya kung bakit siya pumasok na taga-maneho? Upang kumalam ng impormasyon dito? O talagang iniisip nito na hindi siya tunay na lalaki? Like the fuck! He never done this before. Màsturbating someone’s dick? Kung kaniya itong pag-aari, baka mag-sawa pa siya, pero iba eh.

O kung sakaling babae ang kaniyang paliligayahin, baka gusto pa niya ay ayaw na nito. Pero iba talaga ang sitwasyon ngayon. Lalaki sa lalaki, that will be so embarassing na batid niyang madadala niya sa isipan araw-araw.

Ano nga ba ang magagawa niya? Base sa nakikita niya ay hindi talaga nag-bibiro ang binata. Handa itong tanggalin siya sa trabaho kung sakaling hindi niya masunod ang gusto ng manyak na mahanging ito.

Pagpapalit na lang niya ang natitirang respeto sa kaniyang pagkalalaki kaysa mabulilyaso ang kaniyang plano.

“I’ll do what you want, not because i like you or even fancy you. Gagawin ko ito para may maipadala akong pera sa pamilya ko. Mahirap kasing maghanap ng trababo ngayon.” Ang tanging naidahilan na lang niya imbis na isipin pa nitong may iba siyang pinaplano kung bakit ayaw niyang lisanin ang trabaho, o kaya naman ay upang hindi siya nito pag-isipan na gusto niya ito.

Damn! Suntok sa buwan na magustuhan niya ang manyak na ito. Kung babae pa ito, baka maari pa, pero lalaki ito, hindi niya maatim na magustuhan ang kapwa niya.

He won’t like him! Over his dead body.

Sa kabilang banda ay hindi naman naniniwala si, Carlosz, na totoong nagta-trabaho ito para sa pamilya. Narito parin sa kaniyang loob ang pag-hihinala na may iba itong pinaplano kung bakit hindi nito magawang umalis sa kaniya, lalo’t pagsira ng respeto nito bilang isang lalaki ang kapalit nito sa gagawing pagpapaligaya sa kaniya…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 4

Chapter 4

           LIKE THE FUCK! Sobra-sobra ang kabang inabot niya, kung may sakit siya sa puso ay baka kanina pa siya inatake.

Lumuhod siya sa tabi nito upang pagbigyan ang nais ng manyak. Itinaas niya ang kaniyang kamay at unti-unting inilalapit sa pagkalalaki nito na halos may pagda-dalawang isip.

Damn fuck!

Bahagya siyang nagulat ng damputin ni Carlosz ang kamay niya at mabilis nitong inilagay sa pagkalalaki nito. “Hand job me, faster. Make me cum.”

Nananaginip lang ba siya? O talagang narinig niya ang malamyos at pa-ungol na turan ng pulis? Bakit parang nakakaramdam siya ng init? Bakit na-te-turn-on siya?

Dumagdag pa sa kaniyang pagkaka-gulat ng bahagyang gumalaw ang pagkalalaki nitong hawak niya. Ang init na nagmumula sa pagkalalaki nito ay naging kuryenteng dumaloy sa kaniyang dibdib, diretso sa puso. Animo’y isang malakas na kidlat ang dumagundong sa kaniyang dibdib, dahilan para bumilis ang pagtibok nito.

Fuck! Bakit ganito ang nararamdaman niya ngayon? Bakit tila bumabagtas ang pawis sa kaniyang noo? Bakit naiinitan siya gayong batid niyang may aircon naman sa loob? Fuck! This is nonsense.

“Move your hand, Traven, hand job me…”

Hindi niya alam, pero wala pa naman siyang ginagawa, tanging naka-hawak lang siya sa pagkalalaki nito ngunit ang reaksyon nito. Akala mo ay narating na ang langit.

Naipilig na lang niya ang kaniyang ulo at sinimulan na niyang igalaw ang kaniyang kamay sa pagkalalaki nito. Taas-baba, sa katamtamang bilis.

“Ohhhhh…Fuck!” Carlosz moaned with cursed.

Damn it! Why do he felt his thing also arousing? What the fuck!

“Traven…you’re hand so soft, i like how you màsturbate me. So gentle…”

Did he just gulped? Well he gulped every fucking time. Ramdam niyang nabubuhay din ang init sa kaniyang katawan. Nilalabanan niya lang ito upang hindi mangyare ang batid niyang pagsisisihan niya pagkatapos.

“Can you move your hand, a little faster,” hiling nitong animo’y naging musika sa kaniyang pandinig.

Sa pangamba na baka mabitin ito ay mabilis niyang sinunod ang nais ng binata. Medyo binilisan niya ang pagtaas baba ng kaniyang kamay sa pagkalalaki nitong mainit sa pakiramdam ng kaniyang palad.

Halos hindi nga niya mahawakan ng buo sa laki nito.

His dick was almost perfect, blessed, and so tempting. Napatanong tuloy siya sa kaniyang sarili. Ilang babae na kaya ang napasukan ng pagkalalaki nito?

Sa isiping iyon, animo’y parang may kumurot na pino sa kaniyang puso. Like the fuck! Ano bang pakialam niya kung marami na itong naka-talik? Anong gagawin niya? At sino siya para mag-react?

Itinuloy na lang niya ang ginagawa. Pinag-butihan niya ang paggalaw ng kaniyang kamay sa pagkalalaki nito. Sinisiguradong sa bawat pag-ulos ng pagkalalaki nito sa kamay niya ay binabatid niyang nasasarapan ito.

“Uhmmm…fuck! So good. You’re so good, Traven, ang lambot ng palad mo. Bagay ikiskis sa pagkalalaki ko.”

Ipinagsasawalang bahala na lang niya ang mga sinasabi nito, dahil batid niyang halos hindi na niya mapigilan ang kaniyang sarili, at baka kapag mas lalo pa siyang maakit, hindi na niya ito mapipigilan.

“Come-on, Traven, faster…hand job my cock faster.”

Dahil sa hiling nito, ay para na siyang Gini sa takure, mabilis na sinunod ang mga hiling sa kaniya.

A minutes later, nakita niyang bahagyang gumagalaw ang balakang nito at sinasabayan ang paglabas-pasok ng pagkalalaki nito sa kamay niya.

Binaling niya ang tingin sa binata, bahagyang nag-tama pa ang mata nilang dalawa. Cyan eyes meet with his cream caramel eyes.

Hindi man niya aminin, but he find pleasure just through looking into him. Parang gusto tuloy niyang mas lalong mapasok ang kaibuturan ng mata nito, upang mas lalo niyang mabasa ang ibang emosyong naka-tago sa loob nito.

Nakikita niya ang sarap sa mukha ng binata. Bumaba ang kaniyang titig sa ilong, pababa sa labi nito.

Para hinampas ng maso ang puso niya. Bigla ay tila na tempt siya sa mga labi nito. So pinkish, edible and kissable.

Like the fuck! He wanted to taste those tempting lips… Damn it! His face says it all, he wanted to kiss those fucking lips.

Naiwas na lang niya ang tingin sa labi nito. Napatanong tuloy siya sa kaniyang sarili. Ano nga ba ang nangyayare sa kaniya? Bakit nakakaramdam siya ng ganito? This is not normal. After this! Talagang susubukan niyang maiwasan ito kahit mahirap, dahil siya lang naman ang taga-maneho nito. Fuck!

Ano nga ulit ang misyon niya dito?

Ang subaybayan ang binata, lahat ng mga kilos nito. At hanapin ang Rex na pinapahanap ng boss niya. Buti na lang, natandaan niya, akala niya ay naka-limutan na niya.

Binilisan na niya ang pagtaas baba ng kaniyang kamay sa pagkalalaki nito. Ngunit pina-panatili niyang masasarap ito, dahil gusto niyang makita ant sarap sa bakas ng mukha nito.

“Ohhhhhh—fuck, Traven! Uhmmm…”

Muli niya itong binalingan ng tingin, halos kitang-kita niya sa mga mata nito ang sarap na lumulukob sa kaibuturan nito.

Carlosz like his handjob, that much? For him to moaned in pleasure? What the fuck!

“Traven, fuck! I’m cumming, continue, màsturbate me faster, Traven. Make me cum.” Carlosz said almost a begged.

Ano pa nga ba ang kaniyang magagawa? Kundi ang sundin ang kagustuhan ng manyak na pulis. Mayroon din dito sa loob ng kaniyang katawan na gustong makita ang likidong ilalabas ng binata.

Mas pinagbutihan pa niya ang ginagawa. He hand job him, while controlling himself not to go crazy with Carlosz moaned ang pleases.

“Ahhhhh…Fuck!” Mariing sigaw ni Carlosz ng sumabog ang ligaya sa buong pagkatao nito.

Kitang-kita niya ang pagkalalaki nito, kung paano inilabas ang likido na tumalsik sa kung saan. Not expecting na pati sa kaniyang pisngi ay tumalsik din ang likidong iyon. Habang ang iba naman ay umagos pababa sa kaniyang kamay.

Ganun pa man ay hindi niya maramdamang mandiri, parang nagustuhan pa niya ang likido sa kamay niya na malagkit at mainit sa pakiramdam.

Samantalang kitang-kita naman niya sa mukha ng pulis ang sarap na lumulukob sa pagkatao nito. Nakapikit ang mata nito habang habol ang hininga dahil sa sarap na nalasap nito kanina.

“You’re gross, boss,” kunwaring nadidiring aniya.

Tumayo na siya at mabilis na pumasok sa bathroom ng kwarto ng boss niya. Nag-punta siya sa may lababo kung saan may malaking salamin na kitang-kita niya ang repleksyon niya doon.

Saglit siyang napabaling sa kamay na nababalot ng malagkit na likido ng binata. Ang saglit ay naging matagal, ang segundo ay naging minuto.

Damn! Bakit parang ayaw pa niyang hugasan ang kamay? Bakit parang gusto pa niyang nakapanatili ito sa kamay? Bakit parang nadadarang siya na parang gusto niyang tikman? Kung anong lasa nito, iyon ang hindi niya alam.

Fuck! Mabilis niyang ipinilig ang kaniyang ulo. Agad na hinugasan ang kaniyang kamay. Fuck! What am i thinking? I’m not here for that, i’m here for a mission. Pilit niyang sinisiksik sa kaniyang isipan.

Matapos mahugasan ang kamay ay bumalik ang kaniyang tingin sa salamin, nag-tungo iyon sa kaniyang pisngi kung saan naroon ang likidong tumalsik sa kaniya kanina. God! Hell.

Sa sobrang kahihiyan, mabilis niyang hinilamusan ang mukha at sinabunan pa niya ito.

Muli siyang bumaling sa salamin pagkatapos, pulang-pula parin ang mukha niya, ramdam na ramdam niya ang pag-iinit niyon. Tila narito parin sa kaniyang pisngi ang likido kahit kanina pa niya ito nahilamusan.

Lumabas siya pagkatapos, ganun parin ang posisyon ng binata. Naka-upo parin ito sa gilid ng kama, hubo’t-hubad na animo’y hinihintay ang pagdating niya.

“Did you enjoy, màsturbating me?” he sexily asked.

He just rolled his eyes to remove away his evil thoughts.

“I don’t enjoy, màsturbating you, boss, i hate it! It’s disgusting!” pagsisinungaling niya kahit ang totoo ay hindi na niya makontrol kanina ang sarili sa hindi malamang kadahilanan.

Sa kabilang banda, nakita niyang dumilim ang bakas ng mukha ng pulis, kung kaninang may ngiting panunudyo ang labi nito ay mabilis na nawala. Napalitan iyon ng mapanglisik na mata at talagang sobrang nakaka-takot.

Bahagya pa nga siyang napa-hakbang palikod sa biglang takot na lumukob sa kaniya. Tumagal iyon ng ilang segundo bago tuluyang nawala.

Hindi niya alam kung nagagalit ba ito o ano. Hindi niya makuha kung bakit. Saang parte ng sinabi niya ang nagpabago ng timpla nito?

“Get out of my room. Cook for me.” Malamig na boses nitong sabi, bago ito pumosisyon sa kama.

Kahit nakikita niyang nahihirapan ito sa pag-higa ay hindi niya nagawang tulungan. Pinagmasdan lang niya itong maka-higa bago mag-kumot.

Napabuntong hininga na lang siya bago siya lumabas ng kwarto. Okupado parin ang isip niya kung paanong bigla-bigla na lang ay nagagalit ito.

Did i offended him? Or did i not màsturbate him in a right way?

Fuck!

Ano ba itong pinag-iisip niya? Bakit malaking bagay sa kaniya ang pagka-galit nito? Ano kung naging malamig ang pakikitungo nito sa kaniya? Ano bang i-ne-expect niya? Ang ginawa niya dito kanina ay wala lang iyon, walang malisya.

Kaya ba siya apektado sa pagiging galit nito, dahil ayaw niyang matanggal sa trabaho, dahil may misyon pa siya dito? O dahil…dahil ano? Fuck! Anomang pilit niyang isipin, hindi niya makuha! Baka iyon nga ang dahilan, kaya apektado siya sa galit nito dahil ayaw niyang matanggal sa trabaho. Na kailangan niyang pakisamahan ito, upang mas lalong madikit siya sa impormasyong hinahanap tungkol kay Rex, na nababatid niyang ito ang nakamdapot sa matanda.

Nakarating siya sa kusina ng bahay. Bigla tuloy siya napatanong sa kaniyang sarili. Anong ginagawa ko dito? At naalala niyang ipagluluto nga pala niya ang binata tulad ng sabi nito. But i don’t know how to cook. Ang kaniyang naalala.

So he have no choice but to call for help. Call for his friend help, X.

Calling, X.

Ilang pag-tunog ng kaniyang telepono bago niya narinig ang pagsagot ni, X.

“X, can you do me a favor?”

“What is it, T?” he answered.

“Search information about the young successful policeman, Carlosz Morgan. Tingnan mo doon kung ano ang paborito niyang kainin.

“Why, T?” mahihimigan sa boses ng kaibigan ang kuryosidad at konting paghihinila.

“Just think it is part of my job, send me his favorite food,” pormal niyang sabi bago niya pinatay ang tawag.

Ano nga ulit ang ginawa niya? Pina-search niya ang paboritong pagkain ni Carlosz? Bakit? Kung pwede naman siyang bumili ng kahit ano, sure naman siyang kakainin nito. Bakit kailangan pa niyang malaman ang paborito nito?

Syempre, para maging mabango, upang hindi na ako

paghinalaan

, aniya. Para hindi

paghinalaan

o may iba pang ibig sabihin iyon? salungat ng kaniyang kabilang panig ng isip.

First day palang ng trabaho niya, pagkakakilala niya sa binata, ngayon nagtatalo na agad ang kabi-kabilang panig ng kaniyang isip. Shit!

Lumabas siya ng bahay dala ang kotse ng pulis.

Cyan ang kulay ng kotse nito, just like Carlosz eyes. Sobrang namangha lang siya. Buggati Chiron, the name of the car. Kilalang-kilala niya ang kotseng ito dahil mahilig siyang mag-titingin sa intenet tungkol sa mga ito. And he never expected to drive such as an expensive car.

Buggati Chiron: $3,300,000.

It’s undeniably beautiful and unapologetically hyper. Chiron is the third installment of the modern-day Buggati crusade against slowness.

Like the fuck! This is totally amazing.

Ito ang pangarap niyang imaneho. Meron din siya ng ganito, pero pinaka-mababang klase pa, at mukhang immitation lang iyon.

Fuck! He never ever expected to drive such this kind of amazing and expensive car.

Masayang-masaya siya habang nasa loob ng sasakyan at nag-mamaneho. Ang ganda lang kasi talaga sa loob. Komportableng-komportable siyang mag-maneho. Nawala lahat ng kaniyang mga isipin, basta nagmaneho lang siya patungo sa kaniyang paroroonan.

Natanggap na kasi niya ang mensahe ng kaibigan, mahalang na pagkain ang gusto ni Carlosz. Kaya ngayon ay nililibot niya ang buong syudad upang makahanap ng pagkaing swak sa panlasa ng binata.

Binibilisan niya ang bawat kilos. Batid niyang wala pa itong kain at kailangan na agad niyang makabili. Upang maging siya ay makakain na rin.

Teka nag-aalala na naman ba siya dito? Ano kung hindi pa ito nakakain ng almusal? Problema pa ba niya iyon? E, hindi naman siya ang yaya nito, lalong hindi siya personal assistant. Servant or anything, isa siyang driver. Bakit niya ito susundin? Bahala itong mamatay sa gutom…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 5

Chapter 5

            BUSANGOT ang mukha kuno’t ang noo. Ito ngayon ang ang makikita sa mukha ni Terrenz, narito siya sa labas ng gate ng bahay ng pulis habang hinihintay ang pagdating ng in-order itong pagkain.

Mas lalo tuloy siyang naiinis habang naiisip ang mga nangyare kanina.

Siya na nga itong bumili ng pagkain base sa gusto nito, at talagang nagmadali pa siya kahit kumokontra ang kabilang panig ng isip niya. Matapos maka-bili, ay magandang isinalansan niya ang mga biniling pagkain sa lamesa dito sa dining room upang makakain na ang kaniyang mahanging manyak na boss.

Matapos iyon ay inalalayan pa nga niya ito hanggang sa makarating sa dining room, pero ng mapagmasdan nito ang pagkain ay blangkong tumingin sa kaniya.

They even quarrel about the food he bought. Bakit daw siya bumili ng pagkaing mahalang ay hindi naman daw nito gusto ang pagkaing iyon.

Napatulala na lang siya at sinabing; hindi naman nito sinabi kung anong pagkain ang hilig nito. Nasabi niya rin na nalaman niyang paborito nitong pagkain ay mahanghang.

Hindi lang niya alam, na iyong pagkaing iyon pala ang pinaka-ayaw nito. Ayaw nito sa pagkaing mahalang pero bakit iyon ang nakalagay sa impormasyon nito? Did he just lied to the media? Na iba naman pala talaga ang pagkaing gusto nito.

Isang malakas na busena ng kotse ang gumising sa natutulog niyang diwa. Nakapara na pala ang isang magang kotse sa kaniyang harapan, hindi pa niya nalalaman sa lalim ng kaniyang iniisip.

Mc Laren, ang kotseng nakaparada, base sa kaniyang kalkulasyon ay mamahalin din ang sasakyang ito. $300,000+, he bet.

Grabe, hindi niya magawang maiwas ang tingin sa mga magagarang sasakyan, parang gusto tuloy niya itong holdap-in upang maimaneho lang niya kahit konting saglit.

Naputol ang kaniyang pag-iisip ng lumabas ang may-ari ng sasakyan. Tall, maybe 7 ft. Masculine body, handsome, just like a woman worth to die for.

May bitbit itong pagkain, tumuon ang titig nito sa kaniya bago nag-tanggal ng shade na suot. Talagang pati pag-tanggal ng shade ay siniguradong perpekto. Maangas na maangas ang dating nito, pero hindi maikakaila na mas guwapo parin sa kaniyang paningin si Carlosz, kahit pa nga puno ng benda ang buong katawan nito.

“Are you, Traven? Carlosz servant?”

Naningkit ang kaniyang mata sa tanong nito. Servant? Sa guwapo niyang ito servant? Fuck! Wala din nga siyang balak maging driver lang, kung wala lang sana siyang misyon.

“I’m not his servant, i’m his driver,” he corrected him.

“Driver, i see.” Napatango-tango pa ito. “Pass this to your boss, sabihin mo marami na siyang utang sa’kin! Bayaran na niya kung hindi kukunin ko ang Buggati Chiron niya as a payment.” Ngumiti ito bago umalis.

Nagpakawala na lang siya ng buntong hininga. Alam naman niyang nagbibiro lang ito. Ang mahal-mahal kaya ng buggati chiron, hindi naman siguro ganoon kalaki ang magiging utang ng boss niya kung saka-sakali.

Pumasok na siya sa loob hanggang sa marating niya ang dining room kung saan doon niya iniwan ang binata. Pabagsak niyang inilapag ang pagkain sa lamesa.

“Here’s the food you ordered.” Akmang aalis na siya upang iwan, pero nagsalita ang binata.

“How can i eat that? Alam mong hindi ko kayang igalaw ang kamay ko, pa’no ko makakain ’yan?”

“Then use your left hand.” Aniya.

“I don’t know how to use left hand, kaliwa ang nakasanayan kong gamitin. Tsaka medyo nabalian na rin ito kanina.” anito, “are you helping me or not?!” angas pa nitong dugsong.

Sa tingin nito maniniwala siya? Naka-inom pa nga ito ng kape tapos idadahilan nito na nabalian. Hindi naman siya maniniwala sa bagay na iyon.

Wala siyang nagawa kundi ang bumuntong hininga. Isinalin muna niya ang pagkain sa pinggan, dala ang kutsara at tinidor na inipag din niya doon.

“Eat,” pa-utos niyang sabi.

“How? Hindi ko maigalaw kamay ko. Come-on, feed me.”

Isang malaking tandang pananong ang nasa tutok ng kaniyang ulo. Ano ito bata? Nasusubuan pa? Hindi yata makatarungan ito sa kaniya.

“No more buts, Traven.”

Napataas pa niya ang isang kilay. No more buts?

Shit! Wala siyang nagawa kundi ang malakas na mapa-buntong hininga. Talagang pinarinig pa niya iyon sa kaniyang boss upang malaman nito kung ano ang emosyon niya ngayon.

Kinuha niya ang kutsara at sinubuan ang binata ng pagkain. Bumuka naman ang bibig nito at mabilis na tinanggap ang pagkain.

Naiinis lang siya o iba pa ang nararamdaman niya. Bawat subo kasi niyang ginagawa nito, ay talagang pinaka-titigan pa siya. Habang may animong pang-aakit siyang nakikita sa mga mata nito.

Parang may sira lang sa ulo. Hindi na talaga niya alam kung ano itong napasok niya, hindi pa siya namamatay ay nasa impyerno na agad siya. Pakiramdam tuloy niya ay nasa loob siya ng mental hospital, at ito ang kasama niya.

Sunod-sunod ang kaniyang ginawang pag-subo sa binata. Mabulunan

ka sana! Bulong pa niya sa kaniyang sarili.

Ngunit mukhang may meeting ang langit. Hindi man lang siya pinag-bigyan, malaki yata ang esophagus nito, hindi man lang bumabara sa lalamunan.

Hmp!

Naubos ang pagkain sa pinggan, batid niyang nabusog ang walang karekla-reklamong  si Carlosz. Sahalip ay tila may sira sa isip na nakatingin lang ito sa kaniya.

“Water, please.” He said ordering him.

Walang imik naman siyang kumilos. Kaysa naman makipag-sagutan pa siya dito, ano naman ang mapapala niya? Hindi ba?

Matapos niyang kumuha ng tubig ay parang batang pina-inom niya ito. Mabilis naman nitong naubos, kaya pasalampak na binagsak niya ang baso.

Dahil babasagin iyon ay talagang naglikha iyon ng labis na tunog. ’Yung parang nabasag, but luckily, hindi. Matibay ang basong iyon. Mas matibay pa sa relasyon.

Aalis na sana siya ng akmang tawagin siya ng manyak. Walang buhay niya itong nilingon. “What now?” Even his voice filled with activeless.

“Don’t try to look at me with that face, smile.”

Siguro kung hindi niya lang ito, boss, baka kanina pa niya ito natuktukan. O kaya naputukan ng baril sa mukha. Sukat ba namang pangitiin siya kung kanina pa siya nito binubwisit.

“Well, i’m sorry, boss, i don’t feel like smiling,” he said full of sarcasm.

“Then smile. Even if you don’t feel like to, smile. Kapag humaharap ka sa’kin dapat palagi kang naka-ngiti, para naman ganahan akong kausapin ka. Lalo’t ako ang boss mo, it’s your fault if i can’t stop myself from firing you. Marami pa namang balak pumasok na driver ko. Even women, handang maging driver ko.” May kumidlit na mapag-larong ngiti sa mga labi nito. Mababasa din ang iba nitong paka-hulugan sa huli nitong sinabi.

Hindi niya alam kung bakit niya ito nararamdaman, but he feels like a thunder hit his heart. Parang may kurot siyang naramdaman sa isiping tatanggalin na siya at ipapalit nito ay babaeng tiyak siyang walang hindi posibleng mangyayare.

“What do you want me to do? Smile, okay.” He smiled wryly. “Sapat na ba ’yan sa’yo?”

Gamit ang saklay. Tumayo ang binata at paika-ikang lumapit sa kaniya. “I don’t want that smile.” anito.

Tumatama ang mabangong hininga ng binata sa mukha niya, sa ilang pulgadang distansya na lang ng mukha nito sa kaniya.

He felt suffocated. Parang hindi siya maka-hinga. At ang puso niya’y labis-labis ang naging pag-tibok, parang may kung sinong pumupukol doon.

Speechless, iyon ang naramdaman niya habang malapit siya dito. Mariin din ang ginawa niyang pag-lunok, like fuck! Ano na naman itong nararamdaman niya?

“I only want you to smile like this.” Itinuro pa ng binata ang kaniyang labi, napatingin siya doon kung paano humulmang matamis na ngiti ang mga labi nito.

It’s not a sweet smile, but fucking a killer smile. Parang gusto tuloy manginig ng kaniyang mga tuhod. Buti na lang talaga ay malakas ang mga iyon, kung hindi ay baka kanina pa siya nag-kisay-kisay sa ngiti nitong ipinakita.

“You’re blushing,” tudyo pa nito na bahagyang sinapo pa ang kaniyang mukha.

Mabilis naman siyang napaatras at iniwas ang tingin. “Blushing, my ass,” kunwaring pagtaas ng boses niya. “Gotta go, maliligo pa ako.”

Mabilis siyang tumalikod at mabilis ba umalis sa harapan nito. Narinig pa niya ang pag-tawag ng boss niya sa kaniyang pangalan ngunit hindi siya lumingon. Bahala na ito sa buhay nito, hindi na niya ito problema.

Nang siya’y makapasok sa loob ng kwarto niya, ay hindi niya mabatid kung dala ba ng kaba o sadyang dala ng karisma ng binata ang mabilis na pag-tibok ng puso niya ngayon. ’Yung halos gusto ng kumawala na parang nagwawala.

Mariing ipinikit niya ang mga mata at pilit na iwinawaksi sa kaniyang isipan ang ngiti nito kaninang halos malaglag ang kaniyang paa. Na kulang na lang ay mangisay siya. He never seen that killer smile of him before. Tanging nakikita lang niya sa mga litrato nito ay tipid na ngiti o di kaya naman ay pormal. Hindi tulad ng ganito.

Ano ba naman kasi ang gusto nitong iparating? Patayin siya sa nakamamatay nitong ngiti? Teka! Bakit ba apektadong-apektado siya? Ano bang espesyal sa ngiting iyon? Mayroon din naman siya!

Damn it!!!

Carlosz was going crazy to think about how Terrenz face blushed. Even if he don’t admit, he like seeing those red tint on his cheeks. Ang sarap lang nitong tudyuin, at talagang nawiwiling siya.

Naipilig na lang niya ang ulo sa pag-iisip…

Another day appeared, medyo maayos na naman ang pakiramdam ni Carlosz, pero gusto niya ay mas lumala pa ang pakiramdam niya. Dahil kung sakaling, matanggal na ang benda sa katawan niya, baka hindi na niya magawa ang mga pinaplano sa binata.

Inilabas niya ang telepono at tinawagan ang binata…ang taga-maneho niya.

Maraming beses pang nag-ring ngunit walang sumasagot. Kaya may kumidlit na inis sa pagkatao niya. Muli niyang sinubukang tumawag. And after so many call, he finally picked-up.

“What is it boss, call me so fucking early?!” Maririnig ang frustration sa boses ng binata dahilan para mapangiti siya.

“It’s not early, malapit na ngang sumikat ang araw.” sarkastiko niyang sagot.

“Fuck you, boss. It’s just 4:30 am, tapos sasabihin mong malapit ng sumikat ang araw. Can you please give me some time to sleep.”

“Na’ah, it’s early. Marami pa akong gagawin, help me get up.”

Rinig pa niya ang muling malutong nitong pagmumura. Na halos gusto niyang matawa ng malakas.

Ewan, namumura na siya pero pakiramdam niya ay masaya parin siya? Bakit nga ba?

Saglit na natahimik ang nasa kabilang linya. “Nakadamit kaba?” anito sa mahinang boses, animo’y nahihiyang mag-tanong.

Sumilay ang mapag-larong ngiti sa kaniyang mga labi. Bago binalingan ang kaniyang katawan. Walang saplot, ganito kasi siya matulog.

Sa hindi inaasahan, ay nag-react ang kaniyang katawan sa tanong nito. Ang pagkalalaki niyang na-una pang tumindig sa sikat ng araw.

“I’m naked, why? Is it big deal to you?” he answered.

“Put your clothes on first.”

“I’m injured, Traven, don’t you remember.”

“Injured? Nagawa mo ngang mahubad ang suot mo, tapos sasabihin mong na injured ka?—”

“It’s not like that, Traven. Mabilis mag-hubad mahirap mag-bihis. Like i fuck women, i easily undressed them but they don’t want to get dressed, they want me to fuck them again.” May panunudyo pa niyang sabi.

“What the fuck i care?” Galit nitong bulyaw sa kaniya. “Edi sa kanila ka magpa-bihis, pake ko naman sa’yo.” Matapos ang galit nitong boses ay narinig niya ang pag-tunog ng telepono, hudyat na pinag-patayan siya ng binata ng tawag.

Napa-iling-iling na lang siya…

Mabilis ang pag-taas baba ng dibdib ni Terrenz, panay ang mabilis niyang pag-hinga sa inis na nararamdaman niya. Inis, galit o selos? Hindi na niya alam, basta ang alam lang niya, nabubwisit siyang kausap ito. Sukat ba namang pag-usapan ang tungkol sa mga babaeng na-ikama nito.

“Pake ko naman kung ayaw mag-bihis ng babae? At gusto pang may mangyare sa kanilang dalawa? As if naman na may pake ako.” aniya sa kaniyang sarili.

Bago niya ipinikit ang kaniyang mga mata, upang sana ay muling matulog…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 6

Chapter 6

           DRIVER/ servant/ personal assistant/ babysitter/ disable taker, iyan ang naging trabaho ni Terrenz sa kamay ng boss niyang mahanging manyak. Kung hindi lang niya nakakalimutan kung bakit siya narito, bakit kanina pa niya pinutukan ng, colt 1911P6. 45, na baril ang mukha nito. Driver lang ang pinasukan niyang trabaho, pero bakit dinaig pa niya ang katulong, ang mga all around?

Nasobrahan na yata siya sa kakaalaga ng lumpo, na sana ay hindi na maulian. Hayst! Damn.

Tulad na lang ngayon, pinag-sisilbihan na naman niya ang dugong-bughaw, na baka bukas-bukas ay mapatay na niya.

Sukat ba namang pag-punasin siya ng katawan nito, gamit ang towel na binasa sa sabong mabango. Mahigit ilang araw na rin kasi itong hindi naliligo, kaya tamang punas-punas lang muna.

Kaya ngayon heto siya. Hindi na naman mapakali ang dibdib, sobrang bilis na naman ng tibok ng puso. Sa puntong tila gusto na lang niyang mamatay!

Kasalukuyan niyang pinupunasan ang likod ng binata. At hindi niya magawang mapakali, hindi siya komportable sa ginagawa. Kung may sakit siya sa puso ay baka hindi na siya magising sa pagka-comatose.

Pa’no ba naman siya makakaramdam ng komportable? Kung wala man lang itong saplot sa katawan. At naging malaya ang kaniyang mga matang pakatitigan ang katawan nito, ngunit pilit siyang nag-iiwas tingin.

Hindi nga niya alam kung bakit siya nakakaramdam ng hiya. Like they are both men, having the same parts of the body, expected the anatomy, pero bakit may kakaiba siyang nararamdaman sa loob at labas ng katawan niya sa tuwing makikita niya ang sentro ng katawan nito…his fucking anatomy, for God-sake.

Mariin niyang pinikit ang mga mata ng konting saglit na animo’y nananalangin bago siya humarap sa binata upang ang harap naman nitong katawan ang mapunasan niya.

Walang imik niyang itinaas ang braso nito, yung brasong walang benda. Pinunasan niya iyon habang hindi pinapansin ang pagka-diskomportable niya sa mga titig nito sa kaniya.

Kahit hindi siya nakatingin ay alam niyang nakatitig ito. Kaya iniiwasan niya ang sariling hindi maibaling ang tingin dito.

Bawat dampi ng kaniyang palad sa katawan ng binata, nararamdaman niya ang init na nag-mumula doon. Nararamdaman niya ang kuryenteng mas lalong nagpapabilis ng tibok ng kaniyang puso na nanggaling sa katawan nito.

Kahit sobra-sobra ang kaniyang pag-titimpi, habang bumabagtas ang pawis sa kaniyang noo, at animo’y matutumba siya sa kinatatayuan, ay hindi na lang niya iyon binigyan ng pansin.

He controlled himself to the point na pakiramdam niya ay hindi na siya makakahinga.

Fuck!

Ng matapos ay kabilang braso naman nito ang kaniyang pinag-tuunan ng pansin. Pinunasan niya iyon dahan-dahan sa takot na baka masaktan ito. Not to mention, na naroon ang bali nito.

“Do i need to wipes your whole body?” he asked without looking at him.

“Yes, Traven, you also need to wipe my cock.” Sabi nito. “With

your mouth.“ Dugsong ng isip.

Halos mapanganga siya sa mga sinasabi nito? “Wipes your cook? Kailangan ba involve lahat?” Sarkastiko niyang tanong habang pinipigilan ang hiyang pumulas sa kaniyang katawan.

“Ilang days na akong hindi naliligo, my cock need to be clean too.”

Hindi na talaga niya alam kung anong nasa isip nito. Kung matino pa ba ang pag-iisip nito o hindi na. Dahil kung hindi na siya, mismo ang magdadala sa binata at magkukulong sa mental hospital. Mukhang nasisiraan na ng bait.

And as usual. Pa’no nga ba naman siya makakatanggi? Lagi nitong panakot na tatanggalin siya sa trabaho, kapag hindi nito sinunod ang gusto.

Nangangamba lang siyang baka sa sumunod na araw, ay hindi lang hand job, cock wiping ang ipagawa nito sa kaniya. Nangangamba siyang mapunta sa mas malayo pa… Damn! Wag naman sana.

Pinunasan na nga niya ang dibdib ng binata, pababa sa abs nito hanggang sa pagkalalaki nito. Like the fuck! He’s cock was aroused, like a sun aroused in the morning.

Ganun pa man, nanatili na lang siyang walang imik, kahit ang totoo ay nate-turn-on siya sa mga nangyayare. Hindi niya alam, kung bakit kahit anong pilit niyang isiksik sa utak na kandirian niya ito ay hindi niya magawa. Sa halip ay tila nadadarang siya at ang init ng katawan, ay nagliliyab sa kaniyang loob.

Never expected in his life, na magiging care taker siya ng taong baldadong pulis, na mahangin na ay manyak pa. Tulad na lang ngayon. Akala mo ay kung ano na ang kaniyang ginagawa, kung maka-ungol ay animo’y nakikipag-talik sa kawalan.

“Ohhhh…” Mahinang daing nito.

Halos mariing pagpigil sa kaniyang katawan ang ginawa. Kahit tila malamyos na musika sa kaniyang pandinig ang huni ng ungol nito ay hindi dapat, hindi dapat siya magkasala at pagsisihan ito sa huli. Tama na ang minsan.

Matapos niyang mapunsan ang pagkalalaki nitong tayong-tayo, tindig na tindig habang namumula pa ang dulo. Nag-uumigting na ito sa haba at laki, baka hindi na siya makapag-timpi.

Lahat ng mga nararamdaman ay ikinulong niya sa loob. Hindi maari ito, hindi pwedeng matalo siya sa una hanggang huli. Alam niyang nanunudyo lang ang pulis, at likha na talaga nito ang maging adik sa kahalayan, na pati siya ay hindi pinapalagpas.

Natapos ang maka-pigil hininga niyang pag-punas sa pagkalalaki ng binata—mean sa katawan nito. Naipunas niya ang kaniyang kamay sa noo niyang binagnasan ng pawis.

Walang paring imik na tinungo niya ang cabinet at kumuha ng masusuot ng kaniyang boss, na walang ambag kundi ang pahirapan siya, emosyonal man at pisikal.

Binihisan niya ito, still not talking. He remained silent.

“Why are you so silent?” He asked, after a minutes he still keep silent. “Speechless ’cause you really like, my cock? I—”

“Who says i like your cock? It’s disgusting!” sa wakas ay nagawa na rin niyang makapag-salita, “my dick is much larger than yours.” pabulong pa niyang sabi.

Nagulat siya ng bigla na lang nitong sapuin dahilan para mapaatras niya. Namimilog ang matang bumaling siya dito. “What the f-ck are doing?”

“I don’t think so, my cock is much larger than yours,” sahalip ay sagot nito.

“You’re crazy,” ang tanging nabulalas na lang niya bago niya ito nilisan. Wala siyang pakialam kung tinatawag pa siya nito. Tapos na ang trabaho niya bilang isang babysitter nito, tapos na niya itong bihisan. Tapos na!

Hindi niya alam kung nagpupuyos siya sa galit o sobrang nahihiya lang siya. The fuck! Carlosz just touched his dick!

And he bet that he already find out na mas malaki ang pagkalalaki nito kaysa sa kaniya. Sa totoo, ay talaga naman. He dick hands off with Carlosz dick. Labis na pinagpala, labis na biyaya.

Carlosz was almost perfect—no, Carlosz himself was perfect. Handsome, tall, masculine body, his killer smile, and not to mention his big and large dick! So perfect—so satisfying.

Is he praising him? Fuck! He’s not handsome or anything. He is just a pervert, crazy, policeman, he’s nothing more. And nothing less.

Napapitlag siya sa kinatatayuan ng marinig niya ang pag-tunog ng kaniyang telepono. Mabilis niya itong kinuha sa bulsa niya at nagpalinga-linga sa buong silid. Walang tao, pero para maka-sigurado ay lumabas siya.

Matapos makalabas ay doon lang siya napanatag at sinagot niya ang tawag. It was his boss, his real boss.

“What is boss?”

“Good update?” demanding nitong tanong. Na para bang kay dali lang para dito na makuha ang hinihingi nitong mabuting balita. Kung alam lang nito na sobra na siyang nato-torture sa lugar na ito.

“I already got inside, Morgan, the policeman house.” he said.

“You already said it last time we talk. Hindi mo man lang ba ako bibigyan ng update bukod diyan?” his voice was firm deadly.

Naipag-ngitngit niya ang kaniyang mga ngipin sa inis. Muntik na nga pala niya makalimutan ang misyon niya. To find evidence about Rex, kung nahuli ba ito ng manyak na pulis.

“I’m working on it boss, mahirap lang talagang humanap ng tyempo. The police was so alert.”

“I don’t fucking care, you need to know wether Rex is on hands or not, nabalitaan ko rin na may impormasyon na siyang nakukuha tungkol sa’kin. Ayokong mabulilyaso ang plano, all you need to do is to stole that information. After you succeed your mission, it’s time to kill him.” Ang huli nitong sinabi bago niya narinig ang pagtatapos ng kanilang tawagan.

Sa huling sinabi nito siya nabato sa kinatatayuan. Kill him? Napatanong pa siya sa kaniyang sarili. Can he even kill him? Kaya ba niya? But that’s his last mission, kailangan niyang gawin kung ano ang dapat.

Wala naman niya ito kaano-ano, lalong wala ding namamagitan sa kanilang dalawa. Magiging madali lang sa kaniyang mapatay ito? For his mission to be completed…

       Ang trabahong taga-maneho ng sasakyan ay na-udlot na. Di’ba bilang isang driver ang pinasukan niya? Bakit tila kahit manubela ng sasakyan ay hindi niya mahawak-hawakan, ang preno ng sasakyan at hindi niya matapak-tapakan? He’s more likely a fucking babysitter, care taker, all around!

“Where’s my breakfast? Bread and peanut butter?” pasigaw na sabi ni Carlosz habang naka-upo ito sa mahabang stool.

Kanina pa kasi niya hinahanap ang peanut butter pero hindi niya makita. Naghanap pa siya ng naghanap hanggang sa makita niya. Sa ibabang parte ng ref, kumuha din siya ng tinapay at mabilis na inilagay sa harap ng boss niya.

“You’re breakfast.” Walang buhay niyang sabi.

“Feed—”

Hindi na nito natuloy ang sasabihin. Dahil agad na siyang kumilos, nilagyan niya ng peanut butter ang tinapay at agad niyang sinubo sa binata.

Tila nang-aakit naman ang mga titig nito, habang nginunguya ang sinusubo niya. Minsan siyang napapatitig ay mabilis din niyang nai-aalis. Tanging nagagawa na lang niya ay ang mapalunok.

Bahagyang nanginginig ang kaniyang kamay. Fuck! Ano ba kasi itong nangyayare sa kaniya? Bakit kailangan pang mapunta sa ganito? Damn! Damn! Damn!

Muli siyang kumuha ng tinapay at nilagyan niya ng peanut butter.

Nagulat na lang siya ng bahagya nitong hagilapin ang kaniyang kamay. Napatingin siya dito na may pamimilog ang mga mata.

“You’re hand is shaking Traven.” Anito.

Hindi siya nakagalaw. Tanging pag-titig lang sa binata ang nagagawa niya, wala ng iba.

Unti-unti nitong inilapit ang kamay niyang hawak nito at kinagat nito ang tinapay na hawak niya. Matapos maubos ay inilabas nito ang dila at pinasadahan ng dila ang kamay niyang napatakan na pala ng peanut butter sa kaniyang panginginig.

Napalunok siyang ng malalim. Baka sa sunod na lunok niya ay maisama na niya ang adam’s apple niya.

Mabilis niyang inagaw ang kaniyang kamay sa pagka-bigla. “Y-You’re s-so gross.” May panginginig pang boses na sabi niya bago ito nilisan at nag-tungo sa lababo.

Agad niyang hinugasan ang kaniyang kamay habang naririnig niya ang pagtawa nito.

Napaisip na lang siya tuloy, hanggang kailan siya nito kukulitin? Aakitin o kung ano pa? Ano ba kasi ang dahilan nito? Talaga bang may sira na talaga ang tuktok nito?…

Matapos maihatid si Carlosz ni Traven sa kaniyang silid ay doon nag-pahinga siya sa kama. Okupado ang kaniyang isip ng binata.

Everytime he remember what he have done, he can’t stop but to laugh. Tawang-tawa siya sa binata. From Traven emotion, blushing. And everything. Talagang nag-e-enjoy siyang makita sa mukha nito ang mga emosyong nakakapag-bigay sa kaniya ng kasiyahan.

Sa kabilang banda ay narito parin sa loob ng kaniyang dibdib ang paghihinala. Even though, they live in the same roof. Hindi parin niya magawang mapanatag, lalo’t hanggang ngayon ay pala-isipan parin sa kaniya ang tindig nito, ang postura nito. Maging kung pa’no ito maglakad. Walang yabag na maririnig. Isa lang ang ibig sabihin. If not a ghost, Traven, is an asassinator. Iyon lang ang naiisip niya sa binata. At hindi siya maaring mag-kamali.

Delikado ang kasama niya, and he always been prepared. If he’s not good then he might do bad.

He might have something planning, kaya kahit halos pahirapan na niya ito, at kung ano-ano pa ang kaniyang ginagawa ay hindi parin ito umaalis. It means, may bagay pa itong hindi nakukuha sa kaniya.

And he have to be aware always. Not all angels have wings do good, even angels can be bad…as bad as demon…

         AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 7

Chapter 7

            BWISIT na bwisit si Terrenz habang narito siya sa kwarto niya upang mag-handa sa kaniyang pag-ligo. Alas tres palang ng umaga ay tinawagan na agad siya ni Carlosz upang mag-tungo sa kwarto nito. At ang dahilan pa, maaga na daw, kailangan na daw niyang gumising at mag-trabaho.

Maaga? Baka kamo, sobrang aga. It’s just 3:00 am in the morning, sinong taong matutuwang gigising ng ganoong oras? That was too early, baka nasa kalagitnaan palang siya ng panaginip niya.

Ibang klase naman talaga ang amo niya. Kailangan pa talaga siyang gawing robot na anumang oras ang naiisin ay sunod-sunod siya.

Tulad na lang ngayon, napilitan siyang maligo ka-aga-aga upang pagsilbihan ang maharlikang mapapatay niya anumang oras. Lugar na may natitira pa siyang konsensya ngayon wala na, gusto na lang niya ngayong pasabugin ng bombang ang ulo hanggang sa mag-kasabog-sabog. Sumosobra na ito e, he was already pissed off.

Matapos niyang mag-ligo ay lumabas siya ng kwartong kina-lalagyan niya. Pagkatapos ay diretso niyang tinahak ang daan upang tumungo sa kwarto ng binata.

Matapos makapasok ay agad niyang dinaluhan ito sa tapat ng kama nito kung saan naroon ang binata nakahimlay na sana at ipinapanalangin na lang niyang mabawian na lang ito ng hininga.

“Why do you called so early in the morning.” His voice was cold. “Royal, prince.” It was a sarcastic tone this time.

The prince—mean the police get himself up on the bed. “I need to pee. Take care of me.” Carlosz was serious like there was no playful trip he was planning.

Pee? Naku! Hindi na yata pamilyar sa kaniya ang mga bagay na iyan. Ang makita ang pagkalalaki nito? Damn!

Matagal na niya itong nakita, ngunit hindi niya maikakaila na may kung ano sa kaniyang loob na kagustuhang makita ito, anumang oras. Kaya ng sinabi nitong iihi ito at tutulungan niya? Medyo napawi lahat ng pagod niya.

No! He was still tired! Ano na naman bang pinag-iiisip niya? Seeing his dick was disgusted! He was disgusting! Ang pilit niyang sinisiksik sa kaniyang isip ngunit hindi naman ito ang kagustuhan.

Ipinilig na lang niya ang ulo. Pati tuloy ang kaniyang isip ay nag-tatalo na rin!

Inalalayan na lang niya itong makatayo, and as usual, bagong gising ibig sabihin ay ubo’t hubad na naman ito. Alam na niyang ganito ito matulog, laging walang saplot. Kaya hindi na siya magtatakang makitang muli ang kahabaan ng pagkalalaki ng binata. Nag-tataka na nga siya kung pa’no nito nahuhubad. Hindi na lang niya sinisingga.

Matapos niyang maalalayan ang binata, ay agad niyang iniwas ang tingin ng iihi na ito.

“Traven, hold it.” Rinig niyang sabi nito.

“Hold what?” Alam na niya ang ibig nitong sabihin ngunit mas pinili parin niyang mag-tanong.

“Hold my dick, while i’m peeing.”

“Wait what?”

“You already so everything, don’t pretend you don’t. You even touched it and màsturbate me. What’s the use of pretending to be shy?” he said direct to the point.

Ramdam na ramdam tuloy niya ang kaniyang pisngi na halos umakyat na doon lahat ng dugo. Pulang-pula siya at batid niyang nag-iinit na iyon.

Kaya kahit sobrang diskomportable ang gagawin niya, ay walang siyang nagawa kundi sundin. Kundi ang alalayan ang kahabaan nito habang umiihi.

“Uhmmm…i like how you hold my dick.” paungol pa nitong turan.

I like holding your dick too. Ang kusang naibulalas ng kaniyang isip, buti na lang ay hindi iyon lumabas sa kaniyang bibig. Ano ba naman kasi ang pinag-iiisip niya? Nasisiraan na rin siguro siya ng bait tulad nito.

Mas lalong nag-init ang kaniyang pisngi, na pati ang kaniyang katawan ay dinamay pa. He felt Carlosz dick was getting bigger and bigger. Ramdam na ramdam ito ng mga daliri niyang nakahawak sa pagkalalaki nito.

And he was fucking turn-on!

Hindi pa tapos umihi ang binata ay inagaw na niya ang kaniyang kamay. “It’s gross, you’re now arousing again.” kunwaring may pandidiring sabi niya, bago niya hinugasan ang kamay sa lababo.

A soft chuckled was heard, it filled the room. It came to Carlosz sinful mouth.

“Take care of me, i’m done.” Sabi nito matapos ang mahinang pag-tawa.

Inalalayan niya itong muli. Like pwede naman nitong gamitin ang tukod. Bakit kailangan siya pa ang mag-silbing tukod nito?

Inalalayan niya itong maka-upo. “may kailangan kapa?” taas isang kilay na tanong niya.

“Nothing,” nakakaramdam siya ng hiya sa paraan ng pagtitig nito sa kaniya. “You have good smell.”

Tinatantiya niya kung papuri ba iyon o insulto, dahil kung insulto iyon ay talagang masusuntok niya ito sa mukha. Kaliligo nga lang niya. Not to mention his expensive perfume…

“I mean, you smelled good.” Seryosong ulit nito habang matiim ang titig sa kaniya.

Bigla tuloy siyang nakaramdam ng hiya sa pinag-sasasabi nito. Parang gusto niyang maging maligaya dahil sa unang beses ay pinuri siya. Pero pinipigilan niya ang sarili, sa isiping baga siya ay pinag-lololoko lang nito.

“So…ano kung mabango ako?” Ang tanging nasabi na lang niya upang maibsan ang hiyang nararamdaman.

“Your smell turns me on.”  Anito.

Bumaba ang kaniyang tingin sa pagkalalaki nito. Bahagya pa siyang nagulat sa haba at laki niyon. Kahit ilang beses na naman niya itong nakita. Ilang beses na nga ba? Well he don’t remember.

“I-I d-don’t care if i turn you on. Wala akong magagawa kung talagang mahalay kalang talaga. Now if you don’t need anything. I’ll gotto go, marami pa akong gagawin sa buong bahay. Bilang isang driver mo, kailangan ko pang mag-linis ng bahay, mag-hugas ng pinagkainan. Gawin lahat ng gawaing bahay. Iyon ay bilang ako na isang driver mo.” Buong sarkastiko niyang sabi pagkatapos ay mabilis na lumabas. Sinalampak pa niya ang pagkakasarado ng pinto kahit narinig pa niya ang pag-tawag nito.

Alam naman niyang may kakaiba na naman itong ipapagawa sa kaniya. Like hand job? Blow job? Sex? Damn! Hinding-hindi niya iyon gagawin. Itarak man sa buwan, never, ever, ever…?

Napangiti na lang si Carlosz habang naka-baling ang kaniyang tingin sa pinaglabasan ng binata. Sumilay ang mapag-larong ngiti sa kaniyang mga labi, at muli na lang niyang inihiga ang kaniyang sarili sa malambot na kama.

Napatingin siya sa bedside table ng marinig niyang mag-tunog ang kaniyang teleponong naka-lagay sa ibabaw niyon.

Agad niya itong hinagilap at tiningnan kung sino ang tumatawag. It was his friend, Axll Romero.

“Hey bud,” pabungad niyang sabi..

“Come to my hospital, Carlosz. I need to check you.”

“No need to check, me, i’m fine.” he said while rolling his eyes.

“Just come to my hospital, you need a check up. Marupok na at inaamag na ang buto mo, so i’ll wait for you here.”

Bago pa man siya makapag-salita ay mabilis na nitong napatay ang tawag. Wala siyang nagawa kundi ang malakas na mapa-buntong hininga. Damn his friend.

Mabubuko siya sa ginagawa nito.

Alam kasi niya sa sariling ayos na ang lagay niya. Naigagalaw na rin niya ang kanang kamay niyang may benda. Maging ang paa niya ay nailalakad na niya kahit walang saklay.

Talagang ito lang ang kaniyang excuses kay, Traven, upang mapag-tripan pa niya ito. Dahil kung sakali mang nalaman nitong maayos na siya. Pa’no na lang ang iba pa niyang naiisipan na pan-ti-trip dito?

He called, Traven, using his phone.

“Why do you called again?” Walang buhay nitong sagot.

“May check up ako ngayon, help me dress up.”

Hindi sumagot ang binata, sahalip ay narinig niya ang tunog ng telepono niya, hudyat na pinatay na nito ang tawag.

Nag-hintay siya maya-maya. Alam niyang hindi siya nito mahihindian. At hindi nga siya nagkamali, ilang minuto lang ang pumasok na ito sa loob ng kaniyang kwarto. Naka-busangot ang mukha at naka-ukit ang inis sa bakas ng mukha.

Natawa na lang siya sa itsura nito. Hindi talaga maitsurahan.

Tinitigan lang niya ang bawat kilos ng binata, hanggang sa pagkuha nito ng masusuot niya.

“Which do you want to wear? This one? Or this one?” Anito na pinapipili siya ng damit na masusuot.

“Anything is fine, Traven, i’m handsome, in ever clothes i wore.”

Nakita niya ang pag-irap nito sa kawalan, bago nito binalik ang ibang damit na pinapili nito sa kaniya.

Tinulungan siya nitong makapag-suot. From, boxer, khaki short, and a simple plain black t-shirt. Slippers lang ang kaniyang isinuot.

“Stay here. Magbibihis lang ako.” nang akmang aalis na siya, ay tsaka naman nito hinagilap ang kaniyang kamay. Hinigit siya nito dahilan para mapalapit siya dito ng bahagya.

“No need to change your clothes. Bagay naman sa’yo kahit anong isuot.”

Amoy na amoy niya ang mabangong hininga ng binata na tumatama sa kaniyang mukha. Agad niyang binigyan ng distansya ang pagitan nilang dalawa. Narito kasi muli ang kakaibang nararamdaman niya. Ang mabilisang pag-tibok ng kaniyang puso, na animo’y may karera ng mga kabayong nagaganap doon.

“O-Okay.”

Inalalayan na lang niya ang binata hanggang sa makalabas ito, gamit ang saklay nito, at ang tulong niya, ay madali silang nakalabas ng silid.

Diretso sila sa loob ng sasakyan. Matapos niyang maidiposito ang binata sa loob ng sasakyan ay siya naman ang sumakay.

Traven is in the driver seat, while he insisted to seat besides him. To the passenger seat.

Sa ilang araw na pamamalagi ni Terrenz bilang isang driver ng binata, ngayon lang niya ito nagawang ipagmaneho. Padalawang beses palang niyang nahawakan ang bugatti chiron ng binata.

And now he’ll show him how he drive. How to being his driver.

Matapos niyang mabuhay ang makina. Time to show his driving skill.

He smirked evily.

Mabilis niyang pinaandar ang sasakyan. Bawat patakbo niya ay talagang halos liparin na niya ang kalsada.

“Woah, i really had a good driver.” Hindi niya alam kung papuring sabi iyon ng binata. Ang alam niya ay papatayin niya ito sa nerbyos sa bilis ng kaniyang pagpapatakbo.

He really loves this bugatti. Ang sarap-sarap niyang imaneho. Parang ang gaan-gaan ng kotseng dala-dala niya.

“I like how you drive, Traven.” Papuri pa nito sa kaniya.

Mukhang hindi naman ito ang i-ne-expect niya. Ang i-ne-expect niya ay matatakot ito sa bilis ng kaniyang pagmamaneho, ngunit baligtad yata. Ano ba naman ang ine-expect niya? Carlosz was a policeman, expected na ang pagiging kaskasero nito. Pulis, e?

Nawalan na siya ng gana. Ipinagpatuloy na lang niya ang kaniyang pagmamaneho hanggang sa marating nila ang ospital na tinutukoy nito. Romero’s hospital.

Inalalayan siya ng binata hanggang papasok sa loob. Mabilis itong inasikaso dahil kilalang-kilala na ito dito ng mga nag-gagandahang nurs. Carlosz also remember his hot night with one of nurs here.

“Can you be me some water first?” Utos sa kaniya ng binata.

Tinaasan lang niya ito ng kilay bago walang buhay na umalis siya upang bilhan ito ng tubig. At mukhang matatagalan pa ang pag-check up nito. Siguro kailangan muna niyang mag-libang-libang.

After the check up ended, Axll, look at him directly in his eyes.

“You fully healed. No need to wear that gauze. You can remove it now.”

“I know, i’ll remove it later, after i got home.” he said. “I told you before, i’m fine, no need to check up on me.”

“Why not now? The nurses will happy to help. Just don’t try to flirt with them. I’ll kill you!”

He just smirked. “Don’t worry, i already fucked with some of your employee.” he admit.

Lumapit sa kaniya ang binata at binatukan siya sa ulo. Medyo malakas iyon dahil dama niya ang antak. “You fucker! Pa’no kung nakabuntis ka? Handa mo bang panagutan?”

“It’s okay, Axll, i’m always using protection. Another thing, for me one night stand is enough.”

Ipinaikot lang nito ang mga mata sa kawalan. “You can now go home. I’m leaving, may pasyente pa akong mas importante sa’yo.”

Pagka-alis ng kaniyang kaibigan ay saka naman pumasok ang driver niya. Bottle of water hold by his hand. With a look of boredness and everything…

          

AXLL_ACEBEROS|A .A.

CHAPTER 8

Chapter 8

         “ANONG sabi ng Doctor?” Agad na tanong ng driver niya.

And he need to use his lying skills. “The doctor said, my knees got severly injured. Kailangan pa ng test sa susunod na linggo, at hindi pa ito pwedeng tanggalin. Masakit parin ang paa at kamay ko. So you need to take care of me for just a li’l longer,” he said in a serious voice and looks.

Terrenz just heaved a deep sighed, then he continue driving.

Just a couple of minutes, they finally arrived. Thanks to his amazing driver. Talagang nilipad ang kahabaan ng daan.

“Help me,” utos niya dito ng akmang lalabas ito. Hindi ito nagsalita, alam niyang susundin nito ang ipinag-uutos.

Umikot ito sa kabila. Binuksan nito ang pinto ng passenger seat at inalalayan nito siya sa paglabas hanggang sa pagpasok sa loob ng bahay.

Masyado yata siyang dikit sa binata. Amoy niya ang pabango nitong nanuot sa kaniyang ilong… Good smell, like before. He thought…

Naiilang si Terrenz sa ginagawa ng binata sa kaniya. Batid niyang sinasadya nitong idikit pang lalo ang katawan sa kaniya, maging ang mukha nito na malapit na lang ay mahahalikan na ang pisngi niya.

Ramdam niya ang pagtaas ng balahibo sa kaniyang batok dahil sa mainit nitong hininga na tumatama sa kaniyang leeg, he also heard the sniffing sounds.

Kanina pa niya napapansin na sinisinghot siya nito, at gusto niyang manliit sa ginagawa nito. Like he knows, na mabango siya, pero pa’no kung hindi nito gusto ang amoy niya?

Fuck! Ano kung hindi gusto? Pake ko sa kaniya! Argh!

Idiniposito niya ang binata sa mahabang sofa, aalis na sana siya ngunit hindi nito binibitawan ang kamay niya.

Kunot noong bumaling siya dito. Nagtatanong ang ibinigay niyang mga titig.

“You smelled good, as ever.” he said.

Pwersahan niyang tinanggal ang kamay sa pagkakahawak nito. And luckily he succeed.

“I’m going to get some water for you.”

Mabilis siyang naglakad patungo sa kusina. Kumuha ng baso at kinuha ang tubig sa ref. Nagsalin siya doon matapos ay mabilis niyang ininom.

Did he said that he’ll get some water for his boss? But why did he drunk the water?

Pakiramdam kasi niya ay nanunuyot ang lalamunan niya. Hindi na talaga niya makuha ang nararamdaman. Sa mga simpleng hindi niya alam kung papuri ba iyon o ano? Ay grabe na agad ang apekto sa kaniya. Pakiramdam niya ay tinatakasan siya ng lakas sa tuwing malapit ito.

Ang walang silbi niyang puso, na walang ibang ginaws kundi ang tumibok ng kay bilis. Ni wala man lang ambag sa buhay niya. Hindi man lang nito masunod ang gusto niya. Gusto niyang matahimik naman ang kaniyang pag-hinga, gusto niyang panatag kahit pa katabi ang amo.

Pero hindi e, para siyang tumakbo ng ilang kilometro para maging ganoon na lang kabilis ang pag-tibok nito.

“Traven..?” Rinig niyang pag-tawag ng boss niya dahilan para mapapitlag siya sa kinatatayuan. Mabilis siyang nagsalin muli ng tubig sa baso at dali-daling nag-tungo sa gawi nito.

“Tubig mo.”

Naningkit ang mata niya sa hiya, pumiyok lang naman siya kahit kaka-inom lang niya ng tubig.

Saka lang niya napag-tanto na ang basong sinalinan niya ng tubig na ibinigay niya sa binata ay ang basong kanina lang ay pinag-inuman niya.

God!

Bahagya pang namilog ang kaniyang mga mata ng inumin na nito ang tubig. Titig na titig lang siya sa kung paanong paraan ng pag-inom nito.

Walang mapagsidlan ang hiya niyang nararamdaman ngayon.

Damn! Bakit nga ba siya nahihiya? Pareho naman silang lalaki? Walang malisya. Wala!

“This water taste good.” Anito at talagang naubos ang tubig sa baso. Bahagya pa nitong pinasadahan ng dila ang pang-itaas na labi. Wala siyang ginawa kundi ang sundan ang paggalaw ng dila nito. “Saan mo ba nakuha ang tubig na ito? It tasted sweet…”

Ayan na naman ang puso niya. Na akala mo ay nakikipag-karera, e wala namang kalaban. Ang bilis-bilis na naman ng pag-tibok. At ang lalamunan niyang tila tinakasan ng laway, pakiramdam niya ay nanunuyot ito.

He cleared his throat. “Nasisiraan kana ba ng bait? Kailan pa naging matamis ang tubig? Siguro kapag nilagyan mo ng asukal.” aniya na sinusubukang pigilan ang hiyang nararamdaman..

Nagkibit balikat lang naman ito. “By the way, help me remove this.” turo nito sa benda na nasa paa.

Napakunot naman ang noo niya. “akala ko ba severe at masakit pa ang sugat mo? Bakit mo ipatatanggal agad?” nagtatakang tanong niya.

“I want to get rid of them. Ang sama nilang tingnan sa paa.” Kunwaring dahila nito.

Hindi na lang siya umimik, sa halip ay sinunod na lang niya kung anong nais ng binata. Dahan-dahan ang bawat pag-tanggal niya sa pangambang huwag masaktan ang binata.

Ilang minuto ay natanggal din niya. “So…meron kapang ipauutos?” Walang buhay siyang tumingin dito mata sa mata.

“Pass the romote.” Utos nito.

Inabot naman niya dito ang remote. “umupo ka sa tabi ko. Wala kana rin namang gagawin, manuood na lang tayo.”

Napipilitan siyang umupo sa tabi nito.  At syempre, binigyan niya ng distansiya ang pagitan nilang dalawa.

“Umupo ka malapit sa’kin.”

Napatingin siya dito na naka-kunot ang noo. Nakatingin ito sa tv na naghahanap ng magandang palabas. “Don’t just stare, just do it.”

Napipilitan muli siyang umupo malapit dito. Ngunit binigyan parin niya ng konting distansya ang pagitan nilang dalawa.

Namilog na lang ang kaniyang mga mata ng gumapang ang kamay nito sa likod niya at yumakap. Hinapit siya nito palapit dito. He was stay stilled in shocked..

“What are you doing?” Medyo kinakabahang tanong niya.

Tumingin naman ito na parang wala lang dito ang tanong niya? “I didn’t do anything. I’m just making you, stay closer to me.”

“Exactly, why?”

“Because that’s my order, do i need to explain it to you?”

Napairap na lang siya sa kawalan at hinayaan na lang niya ang gusto nito. Wala naman siyang magagawa kundi sundin ang maharlika.

Nang ayain siya nitong manuod, he expected action movie. With guns, and everything, dahil alam niyang pulis ito. Kaya expected na action movie ang hilig nitong panuorin. But he was wrong. Instead, they are watching fucking drama. And he easily get bored.

Hindi talaga siya mahilig maka-relate sa mga dramang ito, kaya naiinip at walang buhay lang siyang naka-tingin at malayo ang takbo ng isip.

God! Sa buong buhay niya ngayon lang niya napag-tantong mahilig pala sa drama ang maangas na pulis na ito. Akala pa naman niya mapapanuod na niya ang balak sana niyang i-suggest dito.

He just heaved a deep sighed.

Walang kwenta, iyon ang paulit-ulit pumapasok sa kaniyang isip. Habang burong-buro sa mga nakikita niya sa malaking flat screen sa loob ng bahay ng mahanging manyak na pulis na ito…

Carlosz wasn’t relate at all. Wala siyang naiintindihan sa pinapanood niya. Basta ang alam lang niya, paborito ito ng binata, kaya ito ang pinanood nila. Syempre kung sakaling action movie ang ipalabas niya na gustong-gusto niyang panoorin ngayon ay baka, maburo lang ang katabi.

Kaya pinili na lang niyang panuorin ang palabas na tiyak niyang gusto nito.

Wala pa sila sa kalagitnaan ng palabas ng maramdaman niya ang ulo ng binata sa kaniyang balikat. Ng balingan niya ito ng tingin ay na blangko ang mukha niya.

Tahimik at payapa itong natutulog. Naka-tulugan nito ang palabas.

Why did he fall asleep? He like the move, didn’t he? Maybe not!

Napakamot na lang siya sa ulo. Inalis niya ang alalay sa kaniyang nabaliang kamay na ngayon ay magaling na. Pagkatapos ay maingat niyang binuhat ang binata.

Fuck! He’s heavy. Ang nabulalas ng kaniyang isip.

Tahimik ang kaniyang paglalakad hanggang sa marating niya ang kwarto ng binata. Matapos niyang mabuksan ang pinto ay nag-tungo siya sa kama nito. Marahan niya itong binaba sa kama, nag-iingat na huwag itong makagising.

After successfully putting him on the bed. He found himself starring at him…with passionaite.

A smiled appeared on his lips. He’s cute while peacefully sleeping. Ngayon malaya siyang pinapagmasdan ang mukha nito sa malapitan.

Tumuon ang kaniyang mga titig sa mga labi nito. Animo’y nanuyot ang labi niya, kakaibang kagustuhan na matikman niya ang mapupulang labi nito.

Mabilis siyang tumayo at umalis sa kwarto nito. What the fuck am i thinking? Fuck!

Bumalik siya sa salas upang ituloy ang kaniyang panunuod. Bago iyon, kinuha muna niya ang paborito niyang peanut butter at ang sliced bread.

Ito ang paborito niyang kainin, since childhood. Gustong-gusto niya ang lasa ng peanut butter. Somehow he’s addicted to it.

Habang kumakain, ng tinapay na pinalamanan niya ng peanut butter, ay siya namang inilipat niya ang boring na palabas kanina. “Fuck you, drama!”

Inilipat niya sa interesting movie. Imbis na action movie, ay napunta siya sa discovery channel. Different guns ang palabas doon. At talagang na-hook siya.

That’s more like it.

Ilang oras siguro siyang nanunuod. Sobrang interesting kasi sa kaniya ng mga baril na iyon, and the most interesting part was the sniper. God!

Sa private closets niya, naroon lahat ng mga baril niya. But somehow, he wanted to buy this sniper.

Hindi niya namalayan na gabi na pala. Hindi siya nakakaramdam ng gutom dahil sa snacks niyang kinakain. Peanut + sliced bread. God, so good.

“Boss.” Terrenz called.

Agad siyang napaharap sa pinanggalingan ng boses. “you’re awake.” He said with a smile seeing how confused Terrenz is…

Paggising palang ni Terrenz na nasa loob siya ng kwarto niya, ay agad niyang natanong ang sarili. Kung sinong nagdala sa kaniya sa loob. Hindi naman pwedeng ang boss niya, dahil ika nga nito. Masakit pa ang kamay at paa nito, pa’nong mabubuhat siya nito.

“Who bring me to the bed?” He asked.

“Me—i mean, i call the body and ordered them to bring you inside your room.”

“Is that so?” Tanong niya na sinusuri kung nagsasabi ito ng totoo. Dahil batid niyang hindi.

“Yes,”

Hindi na lang niya pinansin. Hindi naman na malaking bagay sa kaniya kung sinong nagdala.

Tumuon ang kaniyang tingin sa pinapanood nito. Fuck! Those gun.

Agad napukaw ang kaniyang atensyon sa palabas.

“Gusto mo bang ilipat ko? Ano’ng gusto mong palabas?” Sabi nito na akmang ililipat.

“No, anything is fine. That one seems interesting too.”

Umupo siya sa kabilang sofa at nanuod. Batid niya kahit hindi man siya nakatingin sa binata ay alam niyang naka-titig ito sa kaniya. Siguro pinagtataka nito kung bakit tila interesado siyang panoorin ang pinanonood din nito.

“Do you like guns?” Tanong nitong nakapagpa-pukaw sa kaniyang atensyon.

Tumingin siya dito saglit bago iniwas ang tingin. “A little bit.” pagsisinungaling niya kahit ang totoo ay gustong-gusto niyang ang baril. For him, gun is his savior, like in the battle. If he don’t use his gun to kill, then he’ll be killed. So gun is his savior, now and maybe forever.

“Hmm..”

Maya-maya pa, habang nasa kalagitnaan sila ng panonood. Ay pinapaliwanag na sa kaniya ng binata ang mga pangalan ng baril sa kaniya.

He even introduced his favorite gun. “Cz combat 9mm, my favorite gun.”

Kahit hindi nito ipaliwanag sa kaniya ang itsura ng baril na sinabi nito alam niya. Minsan na rin niyang nagamit iyon, but he’s more into ’kimber gold match 11. 45, also he likes 44 magnum. Kung mahahabang baril naman ang pagpipilian. He’s more into AK-47.

Natapos ang palabas. Talagang namangha silang dalawa sa ganda ng mga baril.

“Let’s eat.” Pag-aya nito sa kaniya.

“Do we have food to eat?” Balik tanong niya.

“Hindi ka nag-luto?”

“Marunong ba akong mag-luto? Tsaka bakit ako ang mag-luluto. I’m not a cook, i’m your driver, remember.”

Napakamot na lang ito sa ulo. “I’ll just order food. What do you want to eat?”

“Anything is fine.”

“Then, i’ll make an order now.”

Ilang minuto, matapos makapag-order ni Carlosz ng pagkain, ay mabilis din itong dumating. They are now started eating. He started eating.

Hindi na siya kumain, nabusog na siya sa tinapay at peanut butter lang, pinagmasdan na lang niya ito habang tahimik at batid niyang ilang sa kaniya habang kumakain…

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 9

Chapter 9

MAAGANG nagising si Carlosz sa hindi niya halos mahimbing na pagkakatulog.

Sukat ba naman na hating gabi na ay gising pa siya. At ang dahilan. Walang iba kundi ang binata. Okupado ang kaniyang isip ng puro postura ng binata. Ito lang ang buong magdamag niyang nasa-isip hanggang sa siya’y kainin ng antok.

Ngayong gising na siya, ito naman ang hinahanap niya.

Kinuha niya ang telepono sa bedside table at tinawagan ang numero ng telepono ng kaniyang driver.

Walang sumagot. Sa halip ay narinig niyang bumukas ang pinto. At pumasok doon ang binata na bagong ligo na habang bitbit nitong ang teleponong tumutunog pa. Pinatay niya ang tawag bago muli itong binalingan ng tingin.

Damn! He’s handsome.

“Help me get up. I need to take a bath. Kailangan kong mag grocery.”

Tahimik naman itong lumapit sa kaniya at inalalayan siyang makabangon. Dinala siya nito sa bathroom sa loob habang hubo’t hubad. Always. Hindi tuloy maka-tingin sa baba niya ang binata, ramdam niyang nahihiya na naman ito.

“Help me take a bath, Traven.”

“Bakit papasok ka? What about your arms and leg? They still hurting, aren’t they?”

“They still, but i need to. Ilang araw na rin akong hindi nakakapag-ligo.” Aniya…

Pero mabango kapa naman. Sa isip-isip ni Terrenz.

And another torture day of Terrenz life. Ngayon naman ay paliliguan niya ito. Habang ito ay walang saplot at malaya ang kaniyang mga matang napag-mamasdan ang maskulado nitong katawan…maging ang pagkalalaki din nitong nakapag-bibigay sa kaniya ng kaba sa tuwing kaniyang mababalingan ng tingin.

“Hindi mo ba kayang mag-ligo mag-isa? Or ako na lang ang mag-go-grocery?” Suhestiyon niya. Masyadong awkward kasi sa kaniya ang ganitong klaseng set-up.

“Are you being shy right now? Come-on, Traven, you have seen my cock many times before, no need to feel shy.”

Palihim siyang napairap. Oo nga’t ilang beses na niyang nakita ang pagkalalaki nito, pero hanggang ngayon ilang na ilang parin siya-mean, darang na darang. May kung ano kasi siyang nararamdaman sa loob niya. Ang init na batid niyang nabubuhay lang kapag makikipag-talik siya sa babae. Ngunit ngayon, wala pa silang ginagawa ay buhay na buhay na ang init na iyon. At hindi niya alam kung pa’no niya mapapatay ang init.

“Fine,”

He started showering, Carlosz body. From head, shoulder, chest, and so on…

Habang pinaliliguan niya ang binata. Hindi niya mapigilan kundi ang mapalunok. Pakiramdam niya ay tuyong-tuyo na ang kaniyang lalamunan, lalo’t batid niyang sobrang lapit nito sa kaniya, not to mention Carlosz being naked infornt of him. Kahit sabihing pareho silang lalaki, hindi maikakaila na nabubuhay ang init na hindi dapat mabuhay.

“Traven…?” Mahinang banggit nito sa kaniya dahilan para mapatingin siya dito.

Nakita niyang matiim ang mga titig nito sa kaniya. Makikita ang pagnanasa sa mga mata nito.

“You really smelled good. I’m turning on.”

Kusang napabaling ang kaniyang tingin sa pagkalalaki ng binata. Tulad nga ng sinabi nito. Tayong-tayo nga ang pagkalalaki nito. Nag-uumigting sa haba at laki.

“Fuck!” Carlosz cured. “I can’t stop myself now, Traven.” Sinapo nito ang magkabilang pisngi niya at agad nitong sinakop ang mga labi niya. Mapusok na puno ng pagnanasa.

Hindi siya nakagalaw. Tila nabato siya sa kinatatayuan habang hinahalikan siya nito. Nang makabawi ay malakas niyang itinulak, ngunit mabilis naman muli itong lumapit sa kaniya at sinapo ang kaniyang mga labi.

Muling naglapat ang mga iyon.

Tinulak niyang muli si Carlosz palayo, hanggang sa ang malakas niyang pag-tulak ay naging mahina, naging banayad hanggang sa malaman na lang niya na tinutugon na niya ang halik nito. Sumasabay na rin ang kaniyang mga labi sa bawat nitong paggalaw.

“Uhmm..” hindi na niya alam kung kaninong ungol ang lumabas sa pagitan ng kanilang paghahalikan.

Gumagawa ng ingay ang mga labi nila, mas lalong u dumadagdag ang init sa kanilang katawan.

Nabitawan na niya ang hose ng shower. Mabilis niyang niyakap ang katawan ng binata at hinapit niya ito palapit sa kaniya.

Naging mas lalong mapusok ang paghahalikan nilang dalawa. Wala ng inhibisyong nararamdaman sa kani-kanilang katawan. Kundi ang pagnanasa at desperasyong maangkin ang isa’t isa.

Naramdaman niya ang dila ng binata na nag-pupumilit pumasok sa loob ng kaniyang bibig, wala siyang nagawa kundi ang ibuka ang bibig at tanggapin ang dila nito.

Tila espada ang dila ng bawat isa. Naglalaban at nag-e-espadahan.

Kakaibang sarap ang lumukob sa kaniyang pagkatao. Wala na siya sa tamang isip, ang tanging nasa isip lang niya ay ang bawat maiinit na tagpo ng isa’t isa.

Naputol ang halik ng mawalan sila ng hangin sa isa’t isa. Matiim itong tumitig habang hindi parin pinag-hihiwalay ang mukha sa isa’t isa. “Sabi ko na, matamis ang labi mo.” Sabi nito na napalunok pa.

Tanging pagtitig lang ang ginawa niya. Your lips tasted sweet too. Ang tanging sasabihin niya ngunit hindi na lang niya sinabi.

Maya-maya ay muli niyang naramdaman ang pagsakop ng mga labi nito sa mga labi niya. Ramdam na rin niya ang kamay nitong naglalakbay sa likod niya pababa.

Napasinghap siya sa pagitan ng kanilang paghahalikan ng ipasok ng binata ang kamay nito sa loob ng suot niyang pang-ibaba. Sinapo nito ang mayayaman niyang pang-upo na banayad pang hinihimas.

“Ohh..” a soft moan scape his lips.

Naliligayahan siya sa ginagawa nito. It was so good.

Tinanggal ng binata ang kamay sa loob pagkatapos. Tinigil nito ang halik at lumayo sa kaniya ng bahagya. Akala niya ay aayaw ito. Ngunit napasinghap siya ng hawakan nito ang damit niya at malakas na pinunit.

He heared the ripping sound of his t-shirt. Now he’s topless.

Mariin itong tumingin sa dibdib niya.

“You have a sweet pinkish nipple.” Papuri nito habang ang tingin ay nasa tayong-tayo niyang utong.

Napalunok lang siya habang palapit ito ng palapit sa kaniya.

“Ohhhhh…” Napatingala siya, at naitrik ang kaniyang mga mata ng maramdaman niya ang mainit nitong bibig sa tayong-tayo niyang utong. “God.” Pinakilwal nito ang dila habang nasa loob ng bibig nito ang utong niya. “good…uhmmm.”

He pulled Carlosz hair in frustration and so much pleasure. It so good. So fucking good. He can’t believe this will be too good, lalo’t ang dila pa ng binata ang kumikilwal sa kaniyang utong.

After a minutes of sucking and licking his nipple. He’s now playing with it. Plicking his tongue.

“Ahhhhh….uhmmmm, that’s so good. So good, Carlosz.” He moaned while silently feeling the pleasure sipping through his body.

Ramdam niya ang paninindig ng kaniyang utong, pang lalo. Halos malunod siya sa sarap kahit nilalaro lang nito ang utong niya.

Idinigin niya ang ulo ng binata sa kaniyang dibdib, habang bahagyang naka-sambunot doon.

“Good God. Ohhhhhh, Carlosz. Ohhhh.”

Mas lalo pang tumindi ang kaniyang nararamdaman ng laruin ng binata ang kabila niyang utong gamit ang daliri. Pinipisil-pisil nito ang kaniyang utong habang bahagyang pinaiikot-ikot pa sa daliri nito.

“Uhmmmm…Ohhhhh, Fuck! Fuck! Damn.” Halos magdiliryo na siya sa sarap na dulot niyon.

Tirik ang mata, habang naka-tingala. Ninanamnam ang pambihirang sarap na pinalalasap nito sa kaniya.

“Good, i like that. Ohhhh…keep licking me, Carlosz, like that. Play with my nipple.” He said almost a beg.

Carlosz never heed him any attention. He continue to pleasure him, licking, sucking and playing his bare nipple. It was so good. So fucking good.

“Good God, Carlosz. Ohhhhh-ahhhh. ahhh. Fuck!” Mas lalong bumibilis ang paggalaw ng dila ng binata sa kaniyang utong, habang ang daliri naman nito ay walang sawa sa paglaro.

Gumapang ang mga halik ng binata, tiningnan niya ito at nakita niyang naka-tingin lang ito sa kabila niyang utong. “so pink, so tempting, so good.” He said then he immediately lick his nipple. Fast full of pleasure.

Ngayon kabilang nipple naman niya ang nilalaro nito ng dila nito, at ang kabila naman ang nilalaro ng daliri…

Tumaas ang mga halik ng binata pagkatapos, nag-tungo iyon sa leeg niya at pinasadahan ng dila ang leeg, pataas hanggang sa masakop nito ang kaniyang mga labi.

Panay ang kawala ng ungol sa kaniyang bibig sa pagitan ng kanilang paghahalikan, ngayon ang dalawang daliri naman ng binata ang lumalaro sa kaniyang mga utong. At sobrang sarap ang kaniyang natamo.

Pakiramdam niya, buhay pa siya ay narating na niya ang langit. Hindi naman siya lumilipad ngunit ngayon ay nasa alapaap.

So much pleasure. So much…

Lumuhod ang binata sa harapan niya, agad nitong binaba ang suot niyang pang-ibaba at ngayon, tulad nito, ay wala na rin siyang saplot. Pareho na silang dalawa.

Umangat ang mukha ng binata at tumingin sa kaniya na may panunudyo. “Sabi mo mas malaki pa ’yung sa’yo? Eh mas malaki pa dito ’yung sa’kin e,” panunudyo pa nito.

Hindi na lang niya pinansin, dahil sa hiya at pamumula ng kaniyang pisngi.

Pinatalikod siya ng binata. Naka-kapit siya sa pader habang ang binata ay naka-luhod sa likod niya.

“You’re ass so sexy, so hot.” Nag-likha ng ingay ang pag-tampal nito sa kaniyang pang-upo. “So fucking good.”

Maya-maya pa ay namilog ang kaniyang mga mata, makikita ang buong pagnanasa at sarap na kaibuturan ng mga mata niya.

Agad niyang nilingon ang ginagawa ng binata. It so embarassing, but the truth is, Carlosz was licking his ass. The center of it.

His eyes stroked in pleasure. Gusto niyang patigilin ang binata sa ginagawa-dahil sadyang nakakahiya iyon, pero pa’no niya magagawa? Nakulong na siya sa sarap na pinalalasap nito.

Tanging pag-ungol na lang ang nasambit ng kaniyang bibig. “Ohhhhhh, Carlosz. Shit! Shit! Shit!”

Patuloy lang ito sa pag-samba sa kaniya. Habang siya ay hiyang-hiya sa mga nangyayare. Ngunit habang lumilipas ang bawat sandali, ang hiya ay napalitan ng sarap.

“Good God, Carlosz. Lick me, lick me more. Uhmmm.” ungol niya.

Ramdam na ramdam niya kung paanong ang dila nito ay sumusundot-sundot sa loob niya. Sobrang sarap niyon sa pakiramdam. Animo’y kinikiliti ang kaniyang tiyan.

“Fuck! Fuck! Carlosz, uhmmm… Ohhhh.” He moaned again.

Ilang minuto pa ang lumipas, ay hindi lang ang dila nito ang sumusundot sa loob niya. Ngayon maging ang isang daliri nito..

“Ohhhhhhhh!” He stroked his eyes when he felt, Carlosz, finger inserting inside of him. “Move your finger, Carlosz. Ohhhhhh-God.”

Ramdam niya ang paggalaw ng daliri ni Carlosz sa loob niya. Bawat hugot at baon nito sa loob niya ay nagbibigay sa kaniya ng sarap.

Habang tumatagal ay nabibitin siya, parang hindi lang isang daliri nito siya sasapat. Mas gusto niyang dagdagan pa nito.

“Insert your another finger, Carlosz, make me scream.”

Carlosz follow him. He inserted his second finger, making him moaned in so much pleasure. Carlosz pumped his finger in and out of him. So good. Fucking good.

“Ahhhh… Ahhhhh. Ahhhh, Carlosz, Carlosz. Uhhmmmm.”

Carlosz never stop. He finger him, hard and fast, and he just accept it in pure pleasure.

Panay lang ang paglabas pasok ng daliri ng binata sa loob niya. Siya naman ay walang tigil na pag-ungol, habang namumula ang pisngi. Tirik ang mata at halos hindi alam kung saan siya kakapit upang kumuha ng lakas.

Tanging pader lang ang nasasandalan ng kaniyang palad upang makapanatiling nakatayo.

“Ahhhhhh, Fuck! Fuck! Fuck. Ang sarap niyan, Carlosz, ang sarap ng ginagawa mo. Keep fucking me using your finger.”

Nilingon niya ang binata dahilan para mag-tama ang Cyan nitong mga mata at ang cream caramel niyang mga mata.

Sumilay ang mapaglarong ngiti sa mga labi nito at nanunudyong mas binilisan pa nito ang pagkakapasok ng daliri dahilan para mapa-ungol siya sa sobrang sarap…

Carlosz pulled out his finger. Tumayo ito at pumosisyon sa kaniyang likuran. Lumapit ang mukha nito sa tainga niya. “Are you ready for someting big and long? To make you satisfied?” Carlosz asked sexily and seductively.

Napalunok siya. Ramdam na ramdam niya ang pagkalalaki nitong tumatama sa pisngi ng kaniyang mayayaman at maumbok na pang-upo. Walang pasabi-sabing pumayag siya. Walang pag-aalinlangan.

Isa pa, gusto niyang maramdaman ang pagkalalaki nito sa loob niya, kung ang daliri nito ay masarap na…what more kung ang pagkalalaki na nito???

AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 10

Chapter 10

         MARIING NAPA-pikit si Terrenz ng maramdaman niya ang pagkalalaki ng binata na unti-unting pumapasok sa kaniyang loob. Half way in, he can already felt the pain.

“Uhmmm…” Mariing pagpikit niya habang isinasanay niya ang kaniyang sarili sa pagkalalaki ng binata. A tears scape his eyes.

“Is it hurt?” Carlosz asked.

Napatango na lang naman siya bilang sagot. He really felt hurt. Sobrang laki kasi ng pagkalalaki nito, at kalahating pulgada palang ang nakapasok sa loob niya.

“I’ll stop.” At ng akmang huhugutin na nito ang pagkalalaki ay agad niyang hinawakan ang braso nito.

“Go-on, continue. Le me just adjut to your big cock.”

Nakita niya ang pag-aalala sa titig ng binata. Ang pangambang makikita sa mga mata nito. He just smiled at Carlosz to less his worry.

Ramdam niya ang pagka-punit ng loob niya ng sagarin nito ang pagkalalaki sa loob niya. Nakagat niya ang pang-ibabang labi sa hapdi na dulot niyon.

Ramdam na ramdam niya ang pagkalalaki nito, kahit hindi iyon gumagalaw sa loob niya ay sadyang kay hapdi.

A minutes later, “come-on, Carlosz, move now.”

May pag-aalinlangan man sa mukha ni Carlosz, ay sinunod na rin niya ang gusto nito. Hinugot niya ng dahan-dahan ang kaniyang pagkalalaki pagkatapos ay dahan-dahan din niyang binaon. Hanggang sa masanay ang kaniyang driver sa kahabaan niya.

“Ohhhhh…” Daing nito ng ipasok niyang muli ng sagad.

Naitirik ni Terrenz ang kaniyang mga mata ng sagarin nito ang pagkakapasok. Medyo masakit na lang iyon, unti-unti ay nasasanay rin siya.

Lumipas ang mga ilang minuto, na wala na ang hapdi. Napalitan na iyon ng kakaibang sarap na minsan lang sa kaniyang buhay naipadama.

It was too much pleasure, but Carlosz was moving slowly inside of him. Nakaramdam siya ng pagkabitin sa kung paano ito umulos sa loob niya. Somehow, gusto niyang i-engganyo ito na bilisan.

Nilingon niya ito sa likuran dahilan para mag-tama ang tingin nilang dalawa. “Shit! Carlosz, move faster!”

“My pleasure, Traven.” He said then his move becoming faster and faster ever passing minutes.

Now he could already felt being fucked in fast pace. Tila nagdidiliryo siya sa sarap na dulot niyon. Parang ikamamatay niya ang sarap na lumulukob sa kaniyang pagkatao.

“Ahhhh..uhmmm, God. So good.” He moaned.

“Fuck! Traven, you’re so tight, you’re so good.” Carlosz moaned back.

Sa pag-ungol nito sa pangalang ibinigay niya ay parang mas gusto niyang ang tunay na pangalan ang i-ungol nito. Like the name Terrenz instead of Traven. But he’ll not do it, malalaman nitong nag-sisinungaling lang siya at hindi mapagkakatiwalaan.

Mas mabuting i-ungol nito ang ibang pangalan kaysa mabuko siya.

“Ohhhhhhhh! Good God.” Mariing ungol niya ng maramdaman niyang mabilis at sagad nitong ipinasok ang pagkalalaki sa loob niya.

Madigin ang pagkakasandal ng kaniyang palad sa pader, doon siya humuhugot ng lakas upang magawang salubungin ang umuulos nitong pagkalalaki. Ang humuhugot at baon sa kaniyang loob.

“Ahhhhh. Ahhhhh.” Paulit-ulit na sigaw niyang pag-ungol. It was too much, to much pleasure. He couldn’t just take it.

He stroked his eyes when another hard fucked gave by Carlosz. Another and another.

Talagang napuno ng pagkalalaki nito ang loob niya. Sobrang sarap na parang hindi niya kaya.

Walang pakialam sa umaawas na shower sa ibaba, kung saan ang hose niyon ay nabitawan niya kanina. Ang mahalaga sa kanilang dalawa ay ang mapag-bigyan ang bawat sarili sa ligayang dulot ng kani-kanilang katawan.

“Uhmmm…ohhhhh—God.” he moaned again.

Naipikit niya ang mga mata ng sagad muli itong pumasok sa loob niya, pagkatapos ay hinugot at mabilis na hinugot baon.

Walang patid na pag-bayo at walang patid din namang pag-ungol. The skin lapping, pleas, moans, ang groans was added to the temptation, to the pleasure. It was pure bliss.

“Traven, fuck! You’re so tight. So tight, Traven. Uhmmm… God.”

Nagpatuloy ang mainit na tagpo sa loob ng bathroom. Dito mismo sa shower room, parehong nakakaramdam ng ligaya ang isa’t isa. Hindi iniisip kung ano ang tama o ang mali.

Masyado na silang nalunod sa kakaibang sarap, na ngayon lang din naranasan ng bawat isa. At mas pina-igtingan pa nila ang pagapaligaya.

Walang nagpahinga. Walang tumigil, pareho nilang gustong marating ang rurok ng kanilang kaligayahan.

Carlosz moved continuesly, he never rest or something…kahit pa nga tagaktak na ang pawis sa kaniyang noo, sa katawan. Hindi siya nag-pahinga sa pag-akin sa binata.

Bawat ulos, ay puno ng desperasyon, bawat pagpasok ay puno ng pagnanasa.

“Ohhhhhh—ang sarap, Carlosz, ang sarap niyan. Ohhhhhh, you hit the center. Fuck! Carlosz.” Terrenz said moaning.

“Same as how good you’re to fucked. You’re so tight, so good. So fucking good.”

Bawat paghinga nilang dalawa ay kaylalim. Habol-hininga ang bawat pag-ulos niya at ang pagtanggap nito.

Lumipas pa ang ilang sandali, ramdam niyang lalabsan na siya. His liquid was already forming, and anytime, he will exploded inside of him.

“I’m cumming, Traven, lalabsan na ako.”

Wala naman itong naging imik sahalip ay sinalubong lang nito ang bawat pagpasok ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito.

Unti-unti, naging puno ng desperasyon ang kaniyang pag-ulos. Puno ng pagnanasa, puno ng sarap.

“Fuck! Carlosz. It’s time.” And after four or five thrust, he spurted his seeds inside of Terrenz, feeling the hot liquid he just spurted.

They both shout in pleasure. They both stroked their eyes, they both breath hard. And they both felt satisfied.

Halos tila tinakasan si Terrenz ng ulirat sa sarap na dulot ng mainit nitong likido na inilabas nito sa loob niya. Hanggang ngayon ay tirik ang kaniyang mga mata habang pati ang kaniyang mukha ay naisandal na rin niya sa pader. It was too much pleasure.

Mabilis ang kaniyang pag-hinga. Walang imikang namagitan sa dalawa. Tila pagkatapos ng ginawang pagtatalik, naging tahimik at awkward na ang paligid.

“Uhmmmmm..” mumunting ungol na lumabas sa kaniyang bibig ng hugutin ng binata ang pagkalalaki nito sa loob niya.

Doon din ay namulat siya sa realidad. Nakaramdam ng isang libong hiya, habang tinatanong ang kaniyang sarili.

Did he just did it with Carlosz? Did they just fucked? Did he just fucked? And ‘Yes’ is the answer for all the question on his mind. Malinaw na malinaw na may nangyare sa kanilang dalawa. At alam niyang ngayon, bukas at hanggang kailan pagsisisihan niyang may nangyareng ganito.

“I’m going,” malamig niyang sabi at mabilis na dinampot ang nasirang kasuotan. Hindi niya pinansin ang binata. Tuloy tuloy siya hanggang makalabas.

Batid niya hanggang ngayon pulang-pula ang pisngi ng mukha niya. Nag-iinit iyon dahil hanggang ngayon naglalaro parin sa kaniyang isipan ang mga nangyare. Tila parang sariwa at ngayon palang iyon nagaganap.

Mabilis niyang iwinasiwas ang ulo. This is not right! Iisipin na lang siguro niya, na ang bagay na nangyare sa kanilang dalawa ay dala lang ng init ng katawan. Wala ng iba.

Mariin ang pagkakasambunot ni Carlosz sa kaniyang buhok. Tulad ni Terrenz ay tinatanong din niya ang sarili. Kung pa’nong nagawa nila ang bagay na iyon.

All his entire life, he’s living his life, fucking women. He’s living being a healthy man, who loves just to fuck women. But now, everthing was changed.

Lalaki! Iyan ang nakatalik niya sa araw na ito. And he can’t believe himself. Parang sobrang hindi siya makapaniwala sa nangyare. It just all happened.

Dati-rati lahat ng kaniyang ginagawa ay para lang tudyuin ang taga-maneho niya, parang lang ito paglaruan. But now! It changed for no fucking reason.

Nakatalik niya ay kapwa niya lalaki. Kailangan na ba niyang kandirian ang kaniyang sarili? Pero bakit hindi siya nakakaramdam ng pandidiri?

Nagpakawala na lang siya ng buntong hininga. And just let go of the past. Walang patutunguhan iyon, iisipin na lang niya na dala lang ng init ng katawan ang nangyare sa kanila. Lalo’t pareho silang lalaki, sa puntong iyon.

Hindi na pwedeng maulit iyon, it will be so disgusting if that happened again..

The was set up in the sky. The sunlight was aiming his face. He covered himself with the blanket.

Puyat na puyat siya kagabi pa. Alam niyang ngayon ay namumugto ang mata niya. Okupado parin kasi ng nangyare sa kanilang dalawa ng binata ang kaniyang isip. Sa simula. Ang ginawa niyang pagpapaligo dito, hanggang mapunta sa puntong naging mainit na ang pagtatagpo. Napunta sa puntong nagtalik na sila.

Una palang ay dapat pinigilan na niya ang kaniyang sarili. Hindi dapat nangyare iyon, hindi dapat!

Ayaw pa niyang bumangon sa kadahilanang ayaw din niyang makita ang pulis. Kahihiyan sa kaniyang respeto sa sarili kung sakaling makita niya ito.

Kagabi pa niya iwinaksi sa isip ang lahat, pero hanggang ngayon, narito parin. Tila magnet ang memoryang iyon na hindi na magawang maka-alis sa kaniyang isip. Paulit-ulit iyong naglalakbay ang mainit nilang pagtatalik.

Kahihiyan ang ginawa niya. Nahihiya siya sa kaniyang sarili, maging sa binata. Una, kung sakaling mag-kita sila. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin o kung ano ang gagawin.

Pilit niyang sinasabi sa sarili na kalimutan na lang niya na may nangyare sa kanila ng binata pero hindi naman niya magawa. Or all he just need to do is to pretend. That nothing happen, dala lang ng kapusukan. Wala ng iba.

Saka na lang siya babangon kung sakaling tumawag sa kaniya ang boss.

Lumipas ang mahigit ilang oras pero wala siyang natanggap na tawag. Napakunot na lang ang kaniyang noo. Could be? Nahihiya din ito sa nangyare sa kaniya? Or much worst, nandidiri ito? Fuck! Siya din ay nandidiri, hindi lang ito!

Tuluyan na siyang bumangon pagkatapos ay naligo. Matapos makapag-ligo at mag-bihis ay lumabas na siya.

Hindi alam kung saan siya tutungo, pero ang una niyang pinuntahan ay ang dining area, doon malayo palang ay nakita na niya ang binata. Tahimik na kumain habang malayo ang tingin. Mukhang kay lalim ng iniisip.

Lumapit siya doon dahilan para makuha niya ang atensyon nito. Tumingin lang ito sa kaniya ng saglit bago mabilis na iniwas.

Cold! Iyon agad ang sinigaw ng kaniyang isip. Pero ano nga ba ang pakialam niya? Maging malamig man ang pakitungo nito sa kaniya ay wala siyang pake, wala.

Lumunok siya bago nag-salita. “Boss, do you want coffee?” He asked.

Sumenyas lang naman ito na hindi, na hindi man lang siya nagawang titigan. Like fuck! Na akala mo ay walang nangyare sa kanila.

Bakit ganun? Bakit parang nasasaktan siya? Di’ba dapat iyon ang gawin? Ang magpanggap na walang nangyare? Di’ba iyon ang nasa isip niya? Bakit hindi niya ito magawang gayahin?

“I’m done.” Tumayo na ito at kinuha ang gamit na naka-patong sa bangko. “kumain kana lang ng pagkain na gusto mo. Aalis na ako.” Sabi nito sa malamig na boses, habang hindi parin siya nagagawang tingnan sa halip ay nilagpasan lang siya nito.

Awtomatikong napalingon siya at sinundan ng tingin ang pag-hakbang nito. Gusto niyang isigaw at itanong dito ang tungkol sa nangyare sa kanilang dalawa. Gusto niyang malaman ang magiging reaksyon nito.

Ngunit pinigil niya ang kaniyang sarili. Siya na rin ang nag-sabi, na mag-kunwaring walang nangyare at kalimutan na lang ang lahat. it’s all in the past now, bakit pa nga ba niya uusisain? What’s the point of bringing back the disgusting memories? There no and it will have.

Bumaba ang kaniyang tingin sa binti nito. And pop of memory appeared on his mind. Mapait siyang napa-ngiti hanggang sa tuluyan ng mawala sa kaniyang paningin ang binata.

Kelan pa nga pala naging maayos ang paglakad nito? Tuwid na tuwid? Pati ang kamay? Kelan pa nito naigagalaw? Tama ang kutob niya. Tama ang hinala niyang nagkukunwari lang itong nabalian, upang alilain at pagtripan siya.

A thunder of pain and anger hit his heart. Bakit siya nasasaktan? Iyon ay hindi niya alam. Bakit naninikip ang puso niya sa puntong gusto niyang umiyak? ’Yon din ay walang siyang alam. Bakit siya apektado! The fuck! He don’t fuck’n know!

Nagugulahan na siya. Naguguluhan siya sa sarili. Hindi ito dapat nangyayare. Hindi dapat!!!

Ipinilig na lang niya ang ulo sa pag-iisip. Sa halip ay iniligpit na lang niya ang pinag-kainan ng pulis. And starting from now, he will learn to forget everything that has happened…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 11

Chapter 11

         NAKAILANG pabalik-balik na ikot na si Carlosz habang naka-sakay siya sa swevil chair dito sa loob ng opisina niya. Nakatambak ang report ng mga kaso sa kaniyang lamesa ngunit hindi niya iyon nagawang kibuin. Kanina pa okupado ang kaniyang isipan—mean kagabi pa, hanggang ngayong mag-umaga.

Hindi nga siya naka-tulog. At dahil hindi niya magawang harapin ang lalaking naka-talik, ay mas pinili na lang niyang pumasok ng trabaho.

Pretending nothing has happened. Tanging pagpasok lang dito sa himpilan ng pulisya ang kaniyang excuse upang hindi sila magkatagpo ng binata. Actually ng makita niya ito kaninang umaga, hindi niya alam kung anong sasabihin niya.

Marahas siyang napabuntong hininga. He just let him focused himself to the report, doon na lang niya itinuon ang kaniyang pansin.

Him being workaholic, hindi na niya napansin ang oras. Madilim na pala sa labas, kung hindi pa niya marinig ang katok ng isang kapwa niya pulis at itanong nito kung hindi pa daw ba siya uuwi, ay hindi pa siya mapapatingin sa relong pambisig.

It indeed late at night. Kanina pa dapat siya naka-uwi.

“Okay, tatapusin ko lang ’to. Uuwi na rin ako.” Sabi niya sa kapwa pulis.

Ngumiti naman ito sa kaniya, sumaludo bago umalis.

Tinuon niya ang kaniyang pansin sa ginagawa. Talagang tinapos niya muja ang lahat bago siya umuwi.

Sakay ng kaniyang buggati chiron ay agad niya itong pinaandar. Kinuha niya ang telepono sa loob ng kaniyang bulsa. Balak sana niyang tawagan ang numero ng telepono ng driver niya ngunit nag-dalawang isip siya.

Sa halip ay ibang numero ang tinawagan niya.

“Hey, hottie.” Ang malamyos at nakaka-akit na tinig ng sikat na modelo.

“Are you free tonight?” He asked with his voice filled with seductive.

A soft chuckled scaped his lips. “I’n always free, ang totoo, hinihintay ko lang ang tawag mo.” Balik pang-aakit nitong tinig na sabi sa kaniya.

Napangiti siya dahil doon. “To my house?”

“Everything is fine honey, as long as i’m with you.”

Napangiti siya dahil doon. Hindi rin maikakaila ang pagka-buhay ng kaniyang alaga sa gitnang arte ng kaniyang katawan na mabilis na nag-react. “Then, i’ll wait for you.”

After that the call was ended… Mabilis niyang pinaandar ang kaniyang sasakyan, patakbo sa kanilang bahay.

Ang rason kung bakit niya tinawagan si, Niña, ay dahil gusto niyang palitan ng mas mainit nilang pagtatalik na gagawin, ang nakakadiring pagtatalik nila ng driver. Siguro kaya lagi niyang naiisip iyon, dahil mga ilang araw na rin siyang hindi nakakatikim ng babae. And he wanted to taste some…

Ilang oras ding tulala si Terrenz habang narito sa salas at paulit-ulit na binabaling ang kaniyang tingin sa bintana kung saan makikita ang labas.

Ewan kung bakit ilang oras na niyang ginagawa iyon, siguro ay hinihintay niya ang pagdating ng boss niya.

Ilang minuto pa ang lumipas, bago niya narinig ang pamilyar na tunog ng sasakyan. It was buggati chiron, kilalang-kilala niya ang tunog na iyon. An he bet, the boss was finally arrived.

Tila nag-diwang naman ang loob ng kaniyang dibdib. Dahil ang ilang oras niyang paghihintay ay dumating na rin.

Pasilip-silip siya sa binata habang hinhintay niyang pumasok iyon sa loob ng bahay. Ngunit namataan lang niyang lumabas iyon ng sasakyan ngunit nanatiling naroon nakatayo na animo’y may hinihintay.

Napakunot naman ang kaniyang noo. Bakit hindi pa iyon pumapasok? Talaga bang kay hinihintay pa ito?

Mga ilang minuto siguro, bago niya narinig ang ibang tunog din ng kotse. At ng kaniyang masilip ay may lumabas doon.

Hindi niya masyadong maaninag pero batid niyang babae iyon, lalo’t nakita pa niya kung paano naghalikan ang dalawa at ang pagdidikit ng katawan sa isa’t isa.

Tila animo’y isang malaking bato ang dumagan sa kaniyang dibdib. Kinirot ang kaniyang puso sa nakitang iyon.

Naiwas niya ang tingin ng mapansing papasok na ang dalawa. Hindi niya alam kung saan siya susuksok upang hindi siya mapansin.

Hanggang sa makapasok ang dalawa ay naroon parin siya sa salas. Natagpuan pa siya ng mga ito.

Halos lingkisin ng dalaga ang katawan ng pulis, habang ang tingin nito ay naka-tuon sa kaniya. Saglit lang naman ang nagawang pag-tingin ng pulis sa kaniya at madali lang ding iniwas.

“Who is he?” Tanong ng dalaga na mababatid ang harot at pang-aakit doon.

“Nobody just my driver.” Carlosz answered coldy. “Come on, let’s go upstairs.”

Sinundan lang niya ng tingin ang dalawa hanggang sa makaakyat iyon sa taas.

“Nobody just my driver.” Ang mga katagang umiikot ngayon sa kaniyang isip. Tila minamaso ng paulit-ulit ang kaniyang dibdib, hanggang sa magkapiraso-piraso ang kaniyang puso. Masakit sa hindi malamang kadahilanan.

He knows what Carlosz just said earlier was right. He just a nobody but his driver! But the fuck! He’s expecting someting. Expecting someting more than a driver! Like fuck!

Bakit nga pala siya nag-expect? Para saan? Bakit? Driver lang naman talaga siya hindi ba? Just, Carlosz, driver.

Umalis siya sa salas ng makaramdam siya ng bigat sa dibdib. Diretso siya sa dining area at piniling iligpit ang mga pagkaing hinain niya. Ito ang dahilan kung bakit kanina pa niya ito hinihintay dumating, upang ayain itong kumain. Hindi naman niya akalain na ganito pala ang bubungad sa kaniya.

Ano nga ba ang pakialam niya? Wala siyang pakialam anoman ang gawin nito, kahit ilang milyong babae pa ang dalhin nito, hindi-hindi niya pakiki-alaman. Hinding-hindi siya maapektuhan?

Matapos niyang mailigpit ang pagkain, dahil na rin sa nawalan na siya ng ganang kumain. Dumiretso na lang siya sa kaniyang kwarto. Pagkatapos ay pabagsak niyang hiniga ang sarili sa malambot na kama. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata.

Naimulat niya ang mata sa hindi malamang kadahilanan. Ibinaling niya ang sarili sa kabila pagkatapos ay muling ipinikit ang kaniyang mga mata. Hindi siya mapalagay, muli niyang binaling ang sarili sa kabila bago niya ipinikit ang mata. But he always ended up, eyes open.

Hindi siya mapalagay. Lalo’t alam niyang sa iisang bubong. May lalaki at babaeng gumagawa ng kahalayan. At iyon ang hindi niya maatim isipin…

Carlosz smirked while looking at, Niña, who’s dancing infront of him. Nakakaakit itong sumasayaw.

Nakahiga siya sa kama habang naakit sa ginagawa ng dalaga. Hinubad nito ang damit habang gumigiling sa harap niya.

Kitang-kita niya ang taas ng katawan nito, cream colored bra, victoria secret. Halos lumuwa na ang dibdib nito sa suot nitong bra.

Tumitig siya sa mga mata ng dalaga, ngumiti ito sa kaniya at ipinagpatuloy ang pagsayaw.

Ngayon naman, ang palda naman nito ang hinuhubad. Cream colored, victoria secret, panty naman ang suot nito.

Fuck! He cursed. Ramdam na ramdam niya na tigas na tigas na ang pagkalalaki niya dahil sa pagsayaw palang nitong ginagawa.

Unti-unti nitong hinuhubad ang bra nitong suot, nang aakit ang mga labi na bahagya pa nitong kinagat.

Ibinato nito sa gawi niya ang nahubad na bra. Ngayon wala ng saplot ang mayayaman nitong dibdib. Malaya ang kaniyang mga mata na pagmasdan ang umaalog na mayayaman nitong dibdib.

Fuck! His cock is getting bigger and bigger. Until it’s now in fully erect.

Sunod naman nitong hinubad ay ang panty nitong suot. Dahan-dahan pa iyon hanggang sa mahubad. Tinapon din nito sa kaniya na mabilis naman niyang nasalo.

Sininghot niya ito. God! His panty was good smell. He wonder how it taste.

Pagapang itong lumapit sa kaniya hanggang sa mag-tama ang kanilang mukha sa isa’t-isa.

“Am i hot enough for you,” Niña asked.

“You’re hot…very hot.” He answered.

Ngumiti naman ito bago nito sinakop ang mga labi niya ng puno ng pagnanasa mabilis naman niyang timugon ang halik nito.

Tumagal ng ilang minuto hanggang sa pumasok sa kaniyang alaala ang tagpong naghahalikan silang dalawa ng binata.

Pilit niyang iwinaksi ito sa kaniyang isipan at ipinagpatuloy ang halikan nilang dalawa.

Ngunit hindi naalis ang alaalang iyon. Paulit-ulit itong tumatakbo sa kaniyang isipan.

Mabilis niyang naitulak ang dalaga. “What? Why?” Kunot at takadong tanong nito.

Napa-iling-iling naman siya. “I’m sorry, Niña, i can’t right now.” he said.

Mas lalo namang naging malawak ang pagkaka-kunot ng noo nito. “What do you mean?” tanong nito.

“Let’s stop right here, mag-bihis kana. Ihahatid na kita.” Sabi niya at umalis na sa pagkakahiga. Hindi talaga niya kaya ngayon. Kahit anong pilit niya, ay siya namang naalala ang pagtatalik nilang dalawa ng driver niya.

“But why?! Carlosz?!” Halatang naiirita na ang boses ng dalaga.

“Just get dressed and we’ll leave. I can’t right now.” Medyo napag-taasan na rin niya ito ng boses.

Halata naman itong natakot at mabilis na pinulot ang mga saplot. Bago nito isinuot. “Sabi mo sa’kin pumunta ako dito, ’yun pala wala ka sa mood.”

“Just another time. I remember that i still have some work to do.”

“It’s your choice. I’m always free. Just call me.”

Biglang nakaramdam si Terrenz ng uhaw. Medyo nanuyot kasi ang lalamunan niya sa mga pag-iisip ng mga bagay na hindi niya pinagtutuunan dapat ng pansin. Bumangon siya at lumabas ng kwarto. Mabilis niyang tinungo ang kusina at doon ay uminom ng tubig. Pagbalik niya, hindi niya aakalaing makakasalubong niya ang dalawa. Siguro kalalabas lang, natapos na siguro sa kahalayan.

“Just wait for my call, honey.” Sabi ni Carlosz na para bang sinasadya nitong marinig niya.

Yumuko naman siya at tahimik na nilampasan ang dalawa.

“I’ll wait for your call.” The woman said seductively.

He just rolled his eyes. I’ll just wait for your call. Inulit niyang sabi nito sa kaniyang isip at binigyan pa niya ng aksyon. Ang arte ah! Reklamo ng isip.

Matapos ay nakarating siya sa loob ng kwarto. Mabilis niyang nilock ang pinto ng kwarto at nagpupuyos sa inis na pabagsak na humiga sa kama.

Hindi niya alam kung bakit nakakaramdam siya ng inis. Kung dahil ba sa maharot na babae o dahil nag-seselos siya.

Selos? It’s not his thing! At tsaka bakit naman siya mag-seselos? Wala namang dahilan. Siguro talagang naiinis lang siya sa kaharutan ng dalaga.

Kinuha niya ang unan at tinakpan niya ang mukha. Doon ay frustrated siyang sumigaw. “argh!”

Matapos maihatid ni Carlosz ang dalaga sa labas ng bahay niya ay agad siyang pumasok.

Una niyang naisip puntahan ay ang binata. Nang makarating siya sa kwarto nito at akmang kakatok ay hindi niya nagawa.

Bakit ba siya kakatok? Ano bang sasabihin niya? Magpapaliwanag tungkol sa babaeng sinama niya, para hindi ito mag-hinala? But why the fuck, he’ll do that?!

Naisipan na lang niyang pumasok sa loob ng kaniyang kwarto. At doon ay pinilit niya ang sariling makatulog kahit pa kaya gising ang kaniyang diwa…

Tanghali na ng magising si, Terrenz, pupungay-pungay pa ang kaniyang mga mata. Bumangon siya, naligo, nag-bihis at mabilis na lumabas ng kwarto.

Iisang tao lang ang hinahanap ng kaniyang mga mata. Iyon ay walang iba kundi ang boss niya. Ngunit hindi niya iyon nagawang matagpuan. Sa halip ay tanging tinapay at naka-bukas na lalagyan ng peanut butter lang ang kaniyang nakita sa ibabaw ng dining table. Hudyat na umalis na ito.

Bagsak ang kaniyang balikat, parang tinakasan siya ng lakas, ’yung tipong pera na pero naging bato pa. Tch!

Wala siyang nagawa kundi ang linisin na lang ang pinagkainan nito. Um-order na lang siya ng pagkain upang makapag-almusal siya.

Habang hindi pa dumadating ang order ay nag-linis muna siya sa salas, kusina. Ang dapat gawain ng mga katulong ay ginawa na niya, dahil sa pagka-buro na nararamdaman niya.

Ilang araw na kasi niyang hinahalungkat ang buong bahay, ngunit wala siyang makitang ebidensya tungkol kay Rex na tingin niya nadakip nito.

Hanggang ngayon kasi ay hindi pa niya nababalitaan na nakulong na si Rex. Kaya malakas ang kutob niya, na nasa kamay ito ng amo niya.

Lalo’t batid niya, na ang balang tumama sa ulo ng dalawang kasamahan ni Rex ay ang balang ginagamit ni Carlosz.

Batid niya ang gamit nitong baril. Dahil sa kaniyang pagsusubaybay sa loob ng bahay. Nalaman niyang iisang bala lang ang ginamit sa pagpatay sa dalawang kasamahan ni Rex at ang balang iyon ay kay Carlosz.

Habang maaga, kailangan niyang malaman kung saan nito tinatago si, Rex, na batid niya anumang oras ay maaring pakantahin ng binata. O baka kumanta na rin at pinatay.

Ngunit habang wala siyang nababalitaang bangkay, which is malakas ang kutob niyang buhay pa si Rex ay patuloy parin siyang magsasaliksik hanggang sa mahanap niya ang hinihinging sagot…

           AXLL_ACEBEROS|A.A .

CHAPTER 12

Chapter 12

           LUMIPAS ang mga gabing nagpatuloy ang boss niya sa pagdadala ng mga babae sa loob ng bahay. Pa-iba-iba lahat ng mga dinadala nito. And they are so fucking sexy…which is he hated the most!

Like fuck! Hindi niya alam kung bakit siya nakakaramdam ng galit, tampo o kung ano pa man iyon. Basta naiinis siya! Sobrang naiinis. Ginawa na nitong bahay paligayahan ang kwarto nito, ni hindi man lang nito inisip na narito siya sa loob ng bahay. Fuck!

Bakit nga ba niya nararamdaman iyon? Wala naman siyang karapatang pagbawalan ito, kahit pa buong angkan ng mga babae ang dalhin nito ay dapat wala siyang pake? Hindi ba?

Tulad na lang ngayon, nakahiga na siya sa kama ngunit buhay parin ang kaniyang diwa. Buhay parin ang kaniyang isip. Hindi siya mapakali, lalo’t alam niyang may dinala na namang dalaga ang binata. At iyon ay kasama na naman nito sa loob ng kwarto?

“Fuck!” Malakas at may diin niyang sigaw. Napabangon siya sa pagkakahiga at napasambunot pa sa sariling buhok. He was fucking frustrated, like fuck!

At dahil wala siyang magawa, hindi rin naman siya makatulog ay naisipan na lang niyang lumabas. Kumuha siya ng mga ilang bote ng alak sa kusina bago siya nag-tungo sa garden ng bahay. Umupo siya sa bangkong naka-lagay doon at inilapag ang alak sa ibabaw ng lamesa.

Nagbukas siya ng isa at tinungga iyon. Gumihit ang pait sa kaniyang lalamunan ngunit hindi siya tumigil sa paglagok. Hanggang sa mangalahati ang laman ng alak.

“Ahhhhh..” he groaned after tasting the bitter wine. Like his bitter life.

Malayo ang tanaw niya sa kalangitan. Naglalakbay sa kawalan ang kaniyang isipan. Wala sa sariling napapabuntong-hininga na lang siya.

Muli niyang kinuha ang alak bago niya ito muling tinungga. Halos maubos niya ang laman ng isang bote bago niya iyon binaba. Lumikha ng ingay ang pagbaba niya ng alak sa lamesa.

“Fuck! So fucking bitter.” He said almost a shout in frustration.

Muli ay nagbukas siya ng alak, tinungga iyon at nangalahati. “Argh!” he sounded angry.

Ano ba naman kasi itong nararamdaman niya? Bakit nga ba naman siya naiinis? Fuck this!

Malayo ang tanaw sa madilim na kalangitan. Pati ang buwan ay nag-tago na sa kalangitan. Ang mga bituin ay hindi rin nag pasilay. Wala tuloy nag-silbing liwanag doon. Parang buhay niya ngayon, no moon, no star, no shine…

Ilang bote pa ang kaniyang binuksan. Ilang bote na rin ang kaniyang na inom.

Ramdam niya ang pagguhit ng mapait na likido sa loob ng kaniyang lalamunan. Ramdam na rin niya ang pagkahilong nararamdaman. Medyo nalulula na siya. Ngunit ipinagpatuloy lang niya ang pag-inom.

Ayus lang naman kung dito siya datnan ng antok. Sino nga ba naman ang magmamalasakit sa kaniya? No one! No one!!!

Carlosz pulled his hair in frustration. Naihilamos pa niya ang dalawang palad sa kaniyang mukha.

“I’m sorry, Xandra, i can’t right now.” aniya sa babaeng sinisimulan palang hubarin ang kaniyang damit. “Get dressed, wala ako sa mood.”

Nakita niya ang pagkunot sa noo ng dalaga. Tila nagtataka ito sa kaniyang inasta. “What? Why, Carlosz?” takadong tanong nito sa kaniya.

“Just get dressed. Wala ako sa mood.” tumayo na siya sa kama at inayos ang kaniyang sarili. “Ihahatid na kita.” bawat bigkas niya ng salita ay animo’y nagyeyelo. Walang kabuhay-buhay.

Napapailing naman ang dalaga na kinuha nito ang suot kanina at mabilis iyong sinuot sa katawan. From her panty, bra and her dress.

Natapos sa pagbibihis ang dalaga. Naiinis itong na-una ng umalis hanggang sa makalabas sila ng bahay. Hinatid niya ito hanggang sa makasakay iyon sa sariling sasakyan.

Napakamot na lang siya sa kaniyang ulo. Ilang beses na nga niyang sinayang ang mga dalagang dapat ay makakatalik niya?

Isa? Dalawa? Tatlo? Sampo? Dalawampu? Fuck! Ni hindi man lang niya nagawang galawin ang mga dalagang iyon.

Carla? Carol? Nicole? Pete? Jessa? Lea? Kc? Perly? Chrystal? Gene? Niña? Carren? Xandra? At marami pang iba? Ngunit wala sa mga babaeng nabanggit ang kaniyang na-ikama.

Lagi niyang dahilan ay wala siya sa mood, ngunit ang totoo ay hindi lang talaga niya makalimutan ang minsang pagtatalik na hanggang ngayon ay nasa isip parin niya.

Kahit anong subok niyang iwaksi sa isip ay bumabalik at bumabalik parin. Ilang beses na niyang iniwasan ang binata, ngunit sa bawat pag-iwas ay mas lalong tumitindi ang pananabik niyang nararamdaman dito.

Ipinilig na lang niya ang ulo sa pag-iisip. Pagkatapos ay hinakbang niya ang kaniyang paa patungo sa loob ng bahay.

Papasok palang siya ng marinig niya ang malakas na pagmumura. Nanggagaling ang tunog niyon sa garden. Nang kaniyang tanawin ay may natatanaw siyang isang bulto.

Out of curiousity, he step forward. Nang makalapit ay agad niyang nakita si Traven. Nag-iinom ito, hawak-hawak ang bote ng alak na paulit-ulit nitong tinutungga. Batid niyang lasing na ang binata.

Bumuntong hininga siya pagkatapos ay nilapitan niya ito. “Hey..?” Pukaw niya sa atensyon ng binata.

Tumingin ito sa kaniya sa mapupungay nitong mata. Mapait itong ngumiti. “Hey boss.” boses nitong may pait.

Lumapit naman siya dito. “Let’s go, lasing kana.”

Mabilis nitong tinabig ang kaniyang kamay ng akmang hahawakan niya ito.

Tumayo ito na gegewang-gewang. Humawak lang ito sa lamesa upang magawang balansehin ang sarili.

Lumaklak muli ito ng alak bago tumingin sa kaniya ng mapait. “tapos na ba kayo?” tanong nitong alam niyang ang tinutukoy ay ang babae.

“Let’s go, lasing kana. Ihahatid na kita sa loob ng kwarto mo.” Muli niyang hahagilapin ang binata ngunit muli din naman nitong tinabig ang kaniyang kamay.

“Stay away from me.” his voice was cold. Tumawa ito ng pagak, “ano ba kasing paki mo kung lasing na ako? I can even sleep here, whenever i want.”

“Let’s go, Traven. Lasing kana.”

“Masarap ba siya?” tanong nito na nakapag-pabato sa kinatatayuan niya. “i mean, masarap ba silang lahat? Gaano sila kasarap? Anong lasa nila?”  Mababasa sa boses nito ang sakit na nararamdaman nito ngayon. Dahil medyo madilim hindi niya masyadong maaninag kung luha nga ba ang namumuo sa mata nito.

“Traven, lasing kalang. Tayo na, ihahatid na kita.”

Muli nitong tinabig ang kaniyang kamay bago tumawa ng pagak. “Sabagay, sino nga ba naman ako para ikwento mo sa’kin ang mga bagay na iyon. Pribado iyon hindi ba?” Umupo muli ito sa bangko. “don’t mind me, just stay away from me.” Muli itong nagbukas ng bote at tinungga iyon.

Malakas siyang napabuntong hininga, pagkatapos ay kumilos na siya at binuhat niya ang binata. Nagpupumiglas pa ito ng una, ngunit tila tinaksan na ito ng lakas at nagpa-ubaya na lang sa pag-buhat sa kaniya.

“Carlosz..” mahina nitong banggit ngunit sapat na para mapakinggan niya. “I hate him the most! He didn’t fucking recognize my feelings. Balewala lang sa kaniya ang nangyare sa’min. I hate him! I hate him to the core being!” Ang mga huling napakinggan niyang mga sinabi nito bago ito nakatulog.

Medyo nakaramdam siya ng kirot dito sa loob ng dibdib niya sa isiping nagagalit sa kaniya ang binata.

Naipilig na lang niya ang ulo bago niya muling hinakbang ang kaniyang paa patungo sa kwarto ng binata. After reaching the room, he gently lend Terrenz on the soft mattress.

Napatitig siya sa mukha ng binata. Hanggang sa malaman na lamang niya na hinalikan na pala niya ang noo nito.

Shit! What am i doing?

Muli siyang napa-iling bago siya tumalikod at humakbang papalayo. Sinarado niya pinto ng kwarto ng binata pagkatapos niyang makalabas.

Diretso siya sa patungo sa kwarto niya. Matapos maiposisyon ang kaniyang katawan sa kama ay saka niya ipinikit ang kaniyang mga mata…

Kinabukasan nagising si Terrenz na masakit ang kaniyang ulo. Tila binibiyak iyon sa sakit. Gumuguhit ang sakit sa kaniyang ulo patungo sa kaniyang sentido. “Fuck!” Pabulalas niyang sabi.

Mabilis siyang bumangon at nag-tungo sa bathroom. Agad siyang naligo upang maalis ang hang-over niya. Habang naliligo ay inaalalaya niya ang nangyare kagabi.

Pa’no ako nakarating dito? Tanong niya sa kaniyang sarili. Pa’no nga ba siya nakarating sa kwarto niya?

Ang tanging naalala lang niya ay ang mag-simula siyang mag-inom, ngunit hanggang doon na lang ang naalala niya. He can’t remember the rest.

Sarili ba niya ang nag-hatid dito sa kaniya sa kwarto? O ang boss niya?

Boss niya? Kailan pa ito nagkaroon ng malasakit sa kaniya? Kahit pa nga siguro makatulog siya sa lupa ay hindi man lang ito magkakaroon ng malasakit sa kaniya. Iisipin na lang niya na siya, ang sarili niya ang nag-hatid sa kaniya sa loob.

Pagkatapos niyang maligo at makapag-bihis ay lumabas na siya. Tinatamad pa nga siyang lumabas dahil alam naman niyang maiiwan lang siya dito.

Driver ang trabaho niya dito hindi ba? Pero ngayong wala na itong saklay at benda sa katawan ay ito na ang nagmamaneho ng sarili. What’s use of keeping him? Siguro hinihintay na lang nito ang ilang araw bago siya nito tanggalin sa trabaho. Bakit parang mabigat sa kaniyang dibdib?

Dahil ba hindi na niya matutuloy ang pagsubabay dito? O may iba pang kahulugan?

Walang buhay siyang nag-tungo sa kusina. Sapo-sapo pa niya ang ulo dahil hanggang ngayon ay bahagyang nananakit parin ito.

Natigil siya sa paglalakad ng marating niya ang dining room. Naroon ang boss niyang naka-suot na ng damit pang-pulis. Inaayos nito ang mga pagkaing nakalagay sa lamesa.

Napakunot naman ang kaniyang noo. Anong meron? Tanong niya sa kaniyang sariling.

“Boss, do you want a coffee?” he asked.

Napukaw naman ang atensyon nito. Tumingin ito sa kaniya na may ngiti sa mga l weabi.

Anong meron? Anong ganap?

“Gising kana pala?” pagbago nito sa tanong niya. “upo ka. Kain tayo.”

Napipilitan naman siyang umupo kahit medyo naguguluhan siya. Ano ba ang nangyayare? Parang dati-rati lang ay gigising siyang wala na ito? At tanging pinagkainan na lang nito ang makikita sa ibabaw ng lamesa. Pero ngayon hindi. Talagang naghahanda pa ito ng pagkain at ngayon ay inalok siyang umupo at kumain.

“I don’t know how to cook, you know it. Kaya um-order na lang ako ng pagkain para sa’teng dalawa.”

Lihim ang pagkunot ng kaniyang noo. Anong nangyayare? Anong ibig sabihin nito?

Gusto niyang tanungin ang mga tanong sa kaniyang isip ngunit nanatili siyang tahimik. Walang imik.

“Kain tayo.” Pumwesto na ito sa harap niya pagkatapos ay nag-simula na itong kumain.

Kahit medyo naguguluhan siya, ay sinabayan na lang din niya itong kumain. Tanging ang nakakabinging katahimikan sa dining room ang umeere.

“Papasok na ako ng trabaho, ipagmaneho mo ako.” Pagbasag nito sa nakakabinging katahimikan.

Muntik pa siyang masamid. Buti na lang ay mabilis siyang naka-hagilap ng tubig. Uminom muna siya bago siya bumaling sa pulis.

“What did say again?” he asked.

“Hindi ba malinaw? Di’ba driver kita? So papasok ako ng trabaho, ihatid mo’ko.” Anito.

Medyo matagal bago niya naintindihan ang sinabi nito.

Napapatanong tuloy siya sa kaniyang sarili. Anong nangyare? Why all of a sudden, gusto na siya nitong pag-manehohin? Pa’no ang pambababae nito? Hindi kaya siya maka-istorbo? O baka naman nag-sawa na ito?

“Sure, boss.” sagot niya na may pag-aalinlangan pa.

Matapos niyang kumain, konting pahinga bago sila lumabas ng bahay.

Matapos silang pumasok sa kotse, ay agad niyang pinaandar ang sasakyan. He’s not feeling comfortable inside the car.

Iniisip niya ang mamayang gabi? Pa’no kung magdala na naman ito ng babae? Na alam naman niyang magdadala ito dahil iyon na ang gawi nito? Pa’no siya?

Napailing na lamg siya at palihim na napabuntong hininga.

Diretso siya sa himpilan ng pulisya, kung saan doon nagtatrabaho ang kaniyang boss.

“Gusto mo bang pumasok sa loob?” tanong nito.

Tumango naman siya. Wala naman kasi siyang gagawin.

Pagkatapos niyang lumabas ay diretso siya sa loob kung saan sumusunod siya sa binata sa pagpasok.

Nakita niya ang mga kapwa nito pulis na sumasaludo sa binata. Halatang mataas ang ranggo ng kaniyang amo.

Every policemen they passed by, they saluted Carlosz, respectfully. Talagang mataas ang respeto ng mga kapwa nito pulis sa amo niya.

Narating nila ang opisina ng kaniyang boss. Maganda ang loob niyon. Malinis at talagang perpekto…

         

AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 13

Chapter 13

            HINDI NA alam ni Terrenz kung ilang beses na siyang paikot-ikot dito sa loob ng opisina ng boss niya. Kung tutuuisin ay pwede na itong maging isang bahay. May sarili itong palikuran, naroon din lahat ang mga natanggap na award ng binata, maging ang mga sertipiko nito.

Iyon ay lahat nabasa na niya. Maging ang mga litrato nito noong unang beses palang ito sa pulisya.

Napapangiti siya ng mapag-masdan ito. Maybe, Carlosz, was just 22 or 24 years old here. He still young but handsome as ever.

“Stop staring at my picture. It might melt.” Napapitlag pa siya ng bahagya sa kinatatayuan ng marinig niyang mag-salita ang boss niya. Kakapasok lang nito sa opisina dahil lumabas ito kanina at may kinuha lang.

“I’m not staring.” Aniya na tinatago ang hiyang nararamdaman.

Umupo na lang siya sa mahabang sofa at doon pinirmi ang kaniyang sarili.

Umupo naman na sa swevil chair ang binata at ginawa na nito ang trabaho bilang isang pulis.

Wala siyang ginawa kundi ang umupo lang doon. Isinandal niya ang kaniyang ulo sa malambot na sofa bago ipinikit ang kaniyang mata.

“Do you want coffee? Itsurang puyat ka?” anito dahilan para maimulat niya ang kaniyang mga mata.

Binalingan niya ito, nag-tama ang tingin nilang dalawa ng binata. Carlosz, cyan eyes met with his cream caramel eyes. “Ikaw? Gusto mo ba ng kape? Ikukuha kita?” Balik tanong niya.

“I asked first, Traven, you should answer me.”

“I don’t want. So do you want?”

“Kung ayaw mo, ayaw ko na rin.” Sagot nito.

Lihim niyang inirapan ang binata bago niya muling ipinikit ang kaniyang mga mata.

Kanina pa si Carlosz pasulyap-sulyap sa binata…sa driver niya. Hindi na nga siya makapag-focus sa kaniyang ginagawa dahil mas nagiging okupado ang kaniyang isip sa binata.

Ipinilig na lang niya ang ulo at hinayaan na lang niya ito.

Ilang oras ang lumipas bago sumapit ang tanghali.

Binalingan niya ng tingin ang relong pambisig. 11:00 am, kanina pa niya ito pinag-mamasdan kaya saktong eleven, yayayain na niya itong kumain.

Tumayo na siya at nag-tungo sa gawi nito. Mabilis namang nag-mulat ang mga mata nito na batid niyang alerto sa ginawa niyang pag-kilos palapit dito.

“Let’s eat?” he suggested—no, it’s not more suggestion, it’s like more ordered.

Walang imik naman itong tumayo, pagkatapos ay lumabas ng pinto ng kaniyang opisina.

Nakarating sila sa canteen ng himpilan ng pulisya. Doon nila binusog ang kani-kanilang mga sarili hanggang sa sila matapos.

“Are you bored here?” Tanong nito kapag-kuwan.

I’m not bored, as long as i’m with you. Ang dapat ay sasabihin niya. Ngunit umurong ang kaniyang dila, kasama na doon ang ginawa niyang pag-pigil sa kaniyang sarili.

“I’m not bored. I’m okay here.” He said, wry smile appeared on his lips.

“Sounds like lying.” Tumayo na ito at hinawakan siya sa braso at pinatayo.

Mabilis niyang iginala ang kaniyang tingin sa buong canteen. Other policemen and women are looking at them with an amuzed looks. Nahihiwagaan ang mga titig ng mga iyon sa kanila.

Kaysa naman sa pwersahan siya nitong patayuin. Siya na lang ang kusang tumayo, kaysa maiwan sa mga matang mapang-husga ng mga pulis.

Hindi niya alam kung saan siya dinala ng boss. Nalaman na lang niya ng marinig ang sunod-sunod na putukan.

Nakarating sila kung saan nagpapa-putok ng baril ang kapwa nito pulis gamit ang pinag-papraktisan.

May nag-tuturo din sa mga iyon, simula sa pagkalas ng baril hanggang sa pag-buo nito. Magandang pag-putok.

A smirked smile appeared on his lips. Mukhang baguhan ang mga pulis na ito, hindi pa masyadong marunong humawak ng baril. At ang mga patama, malayo pa sa sentrong pinatatamaan niya.

Such a low class policemen and women. Para tuloy gusto niyang humawak ng baril at makipag-sabayan sa mga iyon, kung sino ang magaling sa paghawak ng baril at pagsapol sa target.

Siguro kahit nakapikit siya ay kaya niyang patamaan ang naisin. He mastered holding and aiming at the target after all.

“Why did you brought me here?” Tanong niya sa binata kapag-kuwan.

“Don’t you like guns? So…i’m bringing you here.” he said. “Gusto mo bang matutong humawak ng baril? I can teach you how? To hold and to shoot.”

Gusto sana niyang sabihing ‘hindi, dahil mas magaling pa siya sa mga tauhan nito’, ngunit hindi na lang niya sinabi. Baka mabuko pa siya kung saka-sakali.

At dahil nga sa kagustuhan niyang makahawak ng baril, “i don’t know how to hold and to shoot.” seryoso siyang tumingin dito. “willing to teach me?”

“Are you a good listener?” he asked.

“As good as a lawyer.” he answered.

“Watch me first.” Nag-tungo sila sa dulo kung saan bakante.

Imbis na dito nito sa sarili isuot ang earphone ay sa kaniya pa sinuot. “Para hindi ka mabingi. Watch me.” sabi nito na pinasilay pa ang mapuputi nitong ngipin, together with his killer smile.

Damn! Parang gusto tuloy niyang mahimatay sa kinalalagyan niya ngayon.

Mabilis ang bawat posisyon ng binata. Sa paghawak nito ng baril ay nasa tamang anggulo, ang mga titig nito ay naging matalim at tutok sa taong papel na nakasabit na papatamaan nito.

Nagpakawala ito ng tatlong putok. At lahat ng putok na iyon ay tumama sa puso. Kung sa isang tingin ay iisang bala lang ang tumama doon, ngunit kung pagmamasdan ang tatlong balang pinakawalan niyon ay lahat tumama sa puso ng taong papel.

He’s good! Really good.

Bumaling ang tingin nito sa kaniya at nagpakita ng mapag-malaking ngiti. Bahagya nitong inawang ang kaliwang earphone bago ito nagsalita. “ready for headshot?”

He just nodded.

Muli ay naging mabilis itong kumilos. Sa paanong posisyon hanggang sa pagkalabit nito ng gatilyo. As expected, sa ulo lahat ang tama ng baril, walang daplis. Tila tulad din ng kanina, kung sa isang tingin ay animo’y isang bala lang ang tumama doon, ngunit kung pagmamasdan ay doon lahat tumama ang bala.

Now he knows na itong pulis talagang ito ang pumatay sa dalawang kasamahan ni Rex. Sa pagtitig palang niya sa pag-tama ng bala ng baril sa noo ng taong papel. Ganoon din ang posisyon ng pagkakatama ng bala ng baril sa noo ng dalawang tauhan ni Rex.

Hindi pa man siya sigurado, ngunit talagang malakas ang loob niyang buhay pa si, Rex, at ang dalawa pa nitong tauhan. Hindi rin siya sigurado, ngunit nararamdaman niyang hawak lang ito ng pulis…ng kaniyang amo. Hindi siya maaring magkamali. His extinct was always right, it never failed even a single.

Tinanggal na niya ang earphone matapos nitong magbaril.

“You’re good.” Pagbati niya.

“I kn—”

“Ang galing mo talagang bumaril, Sir. Carlosz.” Bati ng isang pulis sa binata dahilan para maputol ang pinag-uusapan nilang dalawa.

“Too great, Sir. Carlosz, i want to be like you.”

Ngumiti naman ang boss niya. “Thank you, mr. Gellermo. I know you will be better than me.”

That’s why mataas ang respeto ng mga kapwa nitong pulis. Magaling makisama—mean magaling mambola ang boss niya.

Hindi na nila natuloy ang usapan. Marami na rin kasi ang dumating upang kausapin ang boss niya.

Kaya wala siyang nagawa, kahit ang pag-hawak ng baril na pinangako nito? Hindi na rin niya nagawa.

Gabi na ng mapag-pasiyahan nilang umuwi. Sakay ng bugatti chiron na iminamaneho niya, ay tinatahak na nila ngayon ang daan pabalik ng bahay ng binata.

“Ayoko munang umuwi. Let’s go to the bar first.” Pag-aya nito sa kaniya.

Heto na nga. Heto na ang kinatatakutan niya? Narito na. Magsisimula na.

Walang imik na sinunod na lang niya ang nais nito. Tinahak niyaa ang daang tinutukoy nito. Matapos marating ang lumabas sila ng kotse pareho.

Mukhang suki at kilala na ang binata sa loob. Dahil marami na ring mga babae ang tumititig at ngumingiti dito.

Mukhang sikat ang bar, kung meron mang babaeng nagpapabayad dito ay iilan lang. Lahat ay libreng makukuha, as long as you have the looks and the body.

Umupo sila sa mahabang stool. Um-order ang binata ng alak. Gusto sana niyang mag-order ng alak na gusto niya, ngunit hindi na lang niya ginawa. Kaya ng tanungin siya nito kung ano ang gusto. Sinabi niyang wala siyang alam sa pangalan ng alak.

Dahil baka kapag sinabi niya ang paborito niya, ay lalong mag-taka ito sa kaniya, kung paano niya makikila ang mamahaling alak, gayong driver lang naman ang pinasukan niya. He just forced himself to stay quiet.

Inabot sa kaniya ng binata ang baso ng alak. While looking at the glass of alcohol. Mabilis niya itong nakilala. Maybe one of his favorite too. Medyo low nga lang ang tama nito.

After drinking, and finishing the glass. Carlosz is now starting looking around. Mukhang naghahanap na ito ng maikakamang babae, tulad ng palagi nitong ginagawa.

Expectedly, may magandang dalawang dalaga ang lumapit sa kanila. Maganda rin ang hubog ng katawan ng mga iyon. At halos lumuwa na ang mayayaman nitong dibdib sa higpit ng suot.

“Hey handsome…” Maharot at sa malanding boses na ani ng isang dalaga. Lumapit ito kay Carlosz at bahagyang hinimas nito ang dibdib ng binata.

Heto na naman ang reaksyon niya. Ang konting kirot na may halong galit dito sa kaniyang dibdib.

“Hey pretty lady. Are you free tonight?” Diretsahang tanong ng manyak.

“Of course. We’ll love to make some fun with you.” Sagot naman ng isa.

“With both of us, Lady.” Pagtatama ng binata at talagang tinuro pa siya nito.

Malanding ngumiti naman ang mga dalaga. Lumapit sa kaniya ang isa na bahagyang hinimas pa ang dibdib niya. “i didn’t notice, there’s handsome man here too.”

“So you’re both free?” Tanong ng manyak na balak pa siyang i-reto sa isang dilag.

Hindi naman big deal sa kaniya. Mas gusto niya nga ang ganito. Na biniyayaan siya nito kaysa naman sa ito lang ang maging masaya.

They went outside after paying their drinks.

Nakita niya kung paano malanding dumikit sa pulis ang isang dalaga, habang ang isa naman ay halos lingkisin din siya. Bahagya pa nitong hinihimas ang matitipuno niyang dibdib.

Nakarating sila sa loob ng sasakyan. Siya sa driver seat habang ang dilag na lumilingkis sa kaniya ay sa passenger seat.

Ang isa naman ay sa backseat, kasama ang manyak na pulis. Nakita niya sa rearview mirror kung paano hinalikan ng pulis ang dalaga.

Inis ang kaniyang naramdaman sa hindi malamang kadahilanan.

“Don’t mind them, mind us.” Sabi ng dalaga sa passenger seat. Ang kaninang paghimas nito sa kaniyang dibdib ay bumaba hanggang sa makarating iyon sa pagkalalaki niya.

His anatomy reacted. Aroused.

“Wow, so big, dear.” Malamyos ang boses nitong turan.

Ngumiti naman siya.

Naputol ang halikan ni Carlosz at ng dalaga matapos maubusan sila ng parehong hangin sa katawan. Wala sa sariling napabaling siya sa unahan niya. And suddenly, he so them kissing. Nakahawak din ang kamay ng dalaga sa pagkalalaki ng driver niya.

A hint of anger aroused his body. Agad niyang pinatigil ang dalaga ng akma siya nitong hahalikan.

“Both of you, lady. Go out.” Medyo malakas niyang sabi dahilan para mag-hiwalay ang mga labi ni Terrenz at ng dalagang kahalikan nito.

Medyo napa-kunot naman ang noo ng dalawa. Na mukhang nabingi sa kaniyang tinuran.

“Ano?” Tanong ng binata.

“Lady, get out of the car. I still have something to do.” Naging malamig ang kaniyang tinig.

“It’s up to you. Kawalan niyo ang sayangin kami.” Sabi ng dalaga bago ito lumabas at malakas na sinara ang pinto.

Lumabas na din ang dalaga sa passenger seat na mukhang gusto pang habulin ng binata, na mukhang hindi pa na siyahan sa ginawa ng mga ito.

“Drive the car. To my house.” Daring niyang utos.

Wala sa sariling napakunot ang noo ni Terrenz. Ano bang problema nito? Kahit medyo nakaramdam siya ng inis at pagkabitin ay pinaandar na lang niya ang sasakyan.

Nasa kalagitnaan siya ng pagmamaneho ng may mabilis na humarang sa kanilang daraanan. Mabuti na lang at mabilis siyang nakapag-para. Itim na SUV. At batid niyang gulo ang hatid nito…

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 14

Chapter 14

           “YUKO!” MALAKAS niyang sigaw na sinabayan na rin niya ng pag-yuko ng makitang maglabasan sa itim na SUV ang mga kalalakihan armado matapos silang pagpuputukan.

“Fuck!” Rinig niyang sigaw ni Carlosz, ngunit hindi niya ito pinansin dahil sa putukan.

Mabilis ang bawat putukan ng mga baril na nagaganap. Tumatama ang iba sa salamin ng sasakyan dahilan para mabasag ang salamin niyon. Ang iba naman ay tumatama sa sasakyan.

Nanatili sila sa loob ng sasakyan hanggang sa matapos ang putukan at marinig nila ang pag-andar ng papalayong SUV.

Narinig niyang bumukas ang pinto ng backseat at lumabas doon si Carlosz. Nagpaputok ng mga ilang sunod sa papalayong SUV hanggang sa tuluyan na iyong makalayo.

Binuksan niya ang pinto at lumabas din, bumaling agad ang tingin niya sa binata direto sa kanang braso nito. Umaagos ang dugo doon.

Mabilis siyang nag-panic, hindi malaman ang labis niyang pag-aalala. “Carlosz, may tama ka.”

Lumapit siya dito at ng akmang hahawakan niya ang sugat nito ay tinabig nito ang kamay niya. “Daplis lang.” Malamig nitong sagot. “Let’s go, home. Ako na lang ang mag-rereport ng nangyareng ito, tomorrow.”

Kahit basag-basag na ang sasakyan ay iyon parin ang kanilang ginamit hanggang sa makarating sila ng bahay nito. Dire-diretso sa pag-labas ng sasakyan ang boss niya, malalaki ang hakbang hanggang sa makapasok sa bahay nito. Diretso sa loob ng kwarto.

Naiwan naman siya dito sa loob ng sasakyan, iniisip kung sino ang umatake sa kanila kanina.

Alam niyang hindi aatake ang boss niya, alam niyang hindi ito mag-uutos na ipapatay si Carlosz lalo’t may misyon pa siya. Alam din niyang hindi siya ipapapatay ng boss niya, lalo’t siya ang isa sa paborito nito.

Carlosz was a policeman, alam niyang maraming galit sa binata. At natitiyak siyang isa ang mga sumugod sa kanila kanina. Hindi na siya magtataka kung bakit sila sinugod.

Parang ngayon palang ayaw na niyang umalis sa tabi nito, upang kahit pa’no ay magawa niyang tulungan ang binata sa pagpatay sa mga balak pumatay dito.

’Yun nga lang, pa’no kung ang boss na niya ang magpapatay sa binata tulad ng huling misyon niya. Handa kaya niyang patayin ito? O kumampi dito at labanan ang sariling boss?

He can’t do that! Totally can’t. Hindi niya magagawang talikuran ang nagpalaki sa kaniya, kaya kung dumating na ang araw na iyon. He has no choice but to kill than to be killed.

Siguro ngayon, susulitin na lang niya ang araw na ito, hangga’t hindi pa natatapos ang misyon niya.

Lumabas siya ng sasakyan hanggang sa makapasok sa loob. Hindi siya mapakali, alam niyang sa loob ng isa sa mga kwartong ito, naroon ang binata. Na umaagos ang dugo sa braso.

Damn!

Mabilis niyang kinuha ang emergency kit dito sa loob ng bahay bago niya pinuntahan ang kwarto nito.

Pinihit niya pabukas ang pinto. Luckily the door opened.

Pumasok siya sa kwarto, isang pares ng mata ang malamlam na tumitig sa kaniya. “Why are you here?” He asked coldy.

Naka-hubad ng damit ang binata, naka-kalat ang damit nito sa sahig. Tumuon ang kaniyang mata sa braso nito. Umaagos parin at hindi naampat ang dugo niyon.

“Let me clean your wounds.” Lumapit siya dito at umupo sa gilid ng kama tulad ng upo nito.

“I don’t need your help, i can handle myself.”

Seryoso siyang nilabanan ang titig ng binata. Just let me clean your wounds. After that, i’ll leave you alone.“

Mukha namang napapayag niya ito, tanging pag-buntong hininga lang kasi ang narinig niya dito.

Carlosz let Terrenz clean up his wounds. Hindj naman talaga ganoon ka grabe ang tama niya. Daplis lang iyon.

He groan when he felt the pain of what Terrenz was doing. Terrenz been gentle to him.

Tumitig siya dito habang seryoso itong nililinisan ang kaniyang sugat. Hindi niya maiwasan ang mumunting galit dito sa loob ng kaniyang dibdib.

Nagagalit siya sa paghawak ng dalaga kanina dito, nagagalit siyang balak pa nitong halikan ang dalaga kanina! Nagagalit siya sa hindi malamang kadahilanan.

Ayaw niyang makitang hinahawakan ito ng iba, gusto niya siya lang. Ayaw niyang nakikipag-halikan ito, gusto niya sa kaniya lang! Ayaw niyang sa iba ang atensyon nito, gusto niya sa kaniya lang. He was Terrenz boss. Kaniya lang ang binata! Sa kaniya lang ito! Buhay, katawan, kaluluwa, isip, puso lahat! Pag-mamay-ari niya ang binata.

“I’m done.” Anunsiyo nito matapos malinisan ang kaniyang sugat.

“Why do you let her touched you?” Hindi na niya napigilan ang kaniyang sarili. Tinanong na niya ang kanina pa gustong itanong dito. Boses sarkasmo at may halong galit.

Napa-kunot naman ang noo nito. Mukhang iniisip ang sinabi niya. “What do you mean?”

“’Yung babae kanina? Bakit mo hinayaang hawakan ka? Bakit ka makikipag-halikan sa kaniya? Ano masarap ba? Masarap ba yung hawak niya sa pagkalalaki mo?” Sabi niya na animo’y nagseselos na nobyo. No it’s not more than like a jealous boyfriend. It’s more than like a jealous husband.

Mas lalong naging kunot ang noo ni Terrenz. Actually wala siyang alam sa mga pinagsasasabi nito. Kung anong gusto nitong pakahulugan, iyon ay hindi niya alam. Kung may tama ito sa pag-iisip, pwes hindi siya ang gamot.

“Ano bang pakiaalam mo kung nangyare ’yon? Ikaw naman ang reto sa kaniya sa akin hindi ba? Pumayag ka pa nga, di’ba?—”

“Ginusto mo naman!” Napapitlag siya ng sumigaw na ito sa harapan niya. Ang titig ay matalim ngunit mabilis ding tinago.

Hindi na talaga niya alam kung anonv ibig nitong ipakahulugan. Ano bang pakealam nito?

“Bakit? Ano ba ang ikinagagalit mo? Nagalit ba ako sa’yo noong mga panahong iba’t ibang babae ang dinadala mo dito? Nag-salita ba ako sa’yo?”

Bakit parang nag-susumbatan na silang dalawa? Sa totoo lang wala namang sila? Pero bakit parang umaakto silang nagseselos sa isa’t isa?

“That’s different, Traven!” Balik bulyaw nito. “I never kiss them, not even sex with them.” Anito na parang nagpapaliwanag sa kaniya.

Akala ba nito maniniwala siya? Hindi nakipag-halikan? Hindi nakipag-talik, gayong ito lang at ang mga dinala nito babae ang kasama? Sa tingin nito maniniwala siya? Not even in his dreams. He don’t believe him.

“I don’t believe you, Carlosz.” He said then he stood up. “Nahihibang kana.” Tinalikuran na niya ito at akmang hahakbang paalis ng hawakan siya nito sa kamay at hapitin palapit dito.

Nag-tama ang katawan nilang dalawa. It almost touched. His eyes were on each other. Cyan eyed met with his cream colored. Heart pumping so fast. Breathing hard and speechless.

“Akin ka lang, Traven. Walang sinoman ang pwedeng humawak sa’yo. Kahit simpleng pagdampi, mababaril ko ang kamay nila kapag nagkataon. Akin ka lang. Akin!” Ang huling sinabi nito bago nito sinakop ng mainit nitong halik ang kaniyang mga labi.

Nasa palapag palang siya ng mga sinabi nito. Nagpa-process palang sa kaniyang utak. Hindi man niya aminin ngunit tila hinaplos ang kaniyang puso at dinuyan sa kalawakan.

Nalaman na lang niya ang sunod niyang ginawa. He’s following every kiss Carlosz was made.

Tumagal ang mga halik ng ilang minuto, hanggang sa maging desperado na ito at puno ng pagnanasa.

Their tongue’s playing with each other. Their lips maoning and wanting more for their kisses.

Bumaba ang halik ng binata sa kaniyang leeg, sumisip at dinilaan nito ang kaniyang leeg. Kakaibang kiliti ngunit kay sarap ang hatid niyon.

Wala siyang nagawa kundi mapa-sambunot sa buhok nito, at ang pakawalan ang mumunting ungol na lumabas sa kaniyang bibig.

“Uhmmmm…”

Malakas siyang napasinghap sa pagka-bigla ng maramdaman niya ang pagka-punit ng kaniyang damit. Namimilog ang matang tumingin siya dito mata sa mata.

Carlosz just smirked then captured his lips. Dahil sa nakaawang ang kaniyang bibig. Malaya nitong ipinasok ang dila at naglakbay sa nakabukang bibig.

Kumawala ang munting ungol sa kaniyang bibig bago niya nilabanan ang halik nito sa kaniya. Gusto sana niyang huwag pang maputol ang halik, ngunit ito na ang kusang pumutol.

Naglakbay ang mga halik nito hanggang sa marating ang kaniyang leeg. Sumisipsip at dumidila.

Muling bumaba hanggang sa marating ang tayong tayo niyang utong. His taut nipple. God.

“Ahhhhhh…” Impit na pagsigaw ang kaniyang ginawa ng sakupin ng mainit nitong bibig ang kaniyang utong. Ramdam niya ang pagkilwal ng dila nito sa tayong-tayo niyang utong.

Halos maunat niya ang kaniyang paa sa sarap na dulot niyon, napatingala siya at naitirik ang kaniyang mga mata.

God! His tongue. Fuck! So good. So fucking good.

Sumisipsip ito sa kaniyang utong, habang kumikilwal-kilwal ang dila nito. Dumagdag sa sarap na may halong kiliti ang tumutusok nitong balbas na medyo tumutubo na. It so fucking good.

“Ahhhhh, Carlosz. Uhmmmm—god.”

Awtomatikong napasambunot siya sa buhok ng binata ng maramdaman niyang bahagya nitong kinagat ang utong niya, pagkatapos ay muling pinakilwal ang dila.

Halos ipagduldulan niya ang mukha nito sa utong niya. Sobrang sarap na parang kahit sa simpleng oras ay narating niya ang langit.

“Uhmmm…Carlosz, ang sarap niyan. Ituloy mo lang. Uhmmm.” Napakagat siya sa pang-ibabang labi ng muli nitong kagatin ng mahina ang tayong-tayong utong niya.

Pakiramdam tuloy niya ay kukombulsyonin siya sa sarap na hatid niyon.

Lumipat ang binata, ang isa naman niyang utong ang binigyan ng pansin. Ito naman ang kinalinga.

Pinakilwal nito ang dila sa kaniyang tayong-tayong utong. Naitirik niya ang mata sa sarap ng hatid niyon, wala na siyang pakialam kung may natitira pa siyang hiya sa katawan. Basta pinagbibigyan lang niya ang sariling kagustuhan.

Nagtagal ang binata sa paglalaro sa kaniyang utong. Panay lang ang ginawa niyang pag-ungol habang uunat-unat pa ang kaniyang paa sa sarap.

Tumigil ito sa ginagawa. Itinulak siya nito dahilan para mapahiga siya sa kama. Nakatingin lang siya dito ng wala itong pasabi-sabing hinubad ang kaniyang pang-ibaba. Wala itong itinirang saplot.

Hinawakan nito ang pagkalalaki niya at ginalaw nito ang kamay taas baba.

“Fuck! Uhmmm… Ahhhhh!” Malakas niyang ungol ng datnan siya ng kakaibang sarap na nararamdaman niya sa piling nito.

Gumapang ang binata hanggang sa magpantay ang mukha nilang dalawa. Hinalikan nito ang kaniyang mga labi ng may buong pagnanasa at desperasyon. Kumawala ang tinatagong ungol sa kaniyang bibig.

Mainit at masarap ang halik nito, dagdag pa doon ang pagtaas baba ng kamay nito sa kaniyang pagkalalaki.

Muling bumaba ang halik ng binata. At muli nitong ipinagpatuloy ang ginagawa kanina.

Licking his taut nipple while masturbating him. It was so fucking good. So fucking good!!!

“Ahhhhhh! God, Carlosz. Ang sarap niyan. Please continue what you’re doing.” He said almost a beg.

Tulad nga ng sinabi niya. Hindi tumigil ang binata sa pagpapaligaya sa kaniya. He sucked, nipped, sucked, licked, and licked some more. He didn’t even stop masturbating him gentle and so fucking good.

Pakiramdam niya anumang oras ay sasabog na ang kaniyang kaibuturan. And he’s longing for that climax.

“Ahhhhhh…God, Carlosz. Uhmm…”

Tumagal ng ilang minuto ang ginagawa ng binata sa kaniya. Bago niya napag-pasiyahan itigil. “It was so fucking good, Carlosz. But now, it’s my turn.”

Tinulak niya ang binata hanggang sa siya naman ang naka-kubabaw dito. Ngumiti siya ng matiim ang ginawa nitong pagtitig na puno ng pagnanasa.

Dahil kanina pa hubad ang damit nito. Tanging ang boxer na lang nito ang dapat hubarin. But it’s not the right time to remove his boxer.

“Carlosz? Do you want a lap dance?” He asked.

Carlosz smiled smirking. “I’d love to.”

Kinagat niya ang pang-ibabang labi sa kakaibang kiliting naramdaman niya ng sumagot ito.

“Then be prepared.” Mabilis niyang sinunggaban ang binata at sinakop niya ang mga labi nito bago niya sinimulang igiling ang kaniyang balakang sa pagkalalaki nitong natatabunan lang ng boxer nitong suot.

At dahil hubo’t hubad na siya. Ramdam na ramdam niya kung gaano katigas at kahaba ang pagkalalaki nito kahit may boxer pa itong suot.

“Uhmmm…” Napapa-ungol siya sa kakaibang sarap na hatid niyon. Parang gusto tuloy niyang mahubad ang boxer nito at ipasok ang pagkalalaki nito sa kaniyang loob upang maramdaman niya ang kahabaan nito.

“Good right?” Tanong niya matapos niyang putulin ang halik. Sinasayaw lang niya at pinapaikot ang kaniyang balakang habang naka-upo siya sa tayong-tayo nitong pagkalalaki…

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 15

Chapter 15

            HE CONTINUED, TO lap dance. Rinig niya ang mumunting ungol na kumakawala sa bibig ng binata. At talagang naliligayahan siya doon. Patunay lang ito, na nasasarapan ang binata sa kaniyang ginagawa.

Bumaba ang kaniyang mukha hanggang sa magpantay ang mamula-mula nitong utong at ang kaniyang bibig. Carlosz loves to pleasure him using his tongue, now he want to return the favor.

Mabilis na sinakop ng kaniyang bibig ang utong ng binata. Ginaya niya ang ginawa nito. Pinakilwal ang dila sa palibot ng utong nito.

“Fuck! Ohhhhhh—fuck!” Rinig niyang pagmumura nito ng malakas na sinabayan ng pag-ungol, “ohhhhhh ang sarap.”

He continued what he is doing. Licking and sucking, Carlosz, nipple was the best. It was tasteless but the pleasure was there.

He plicked his tongue to, Carlosz, nipple. Every plicked of his tongue made, Carlosz, moaned softly.

Kung kaninang pinapakilwal niya ang kaniyang dila sa utong nito. Ngayon naman ay nilalaro na ng kaniyang dila ang mamula-mula nitong utong.

Naramdaman niya ang pagsambunot ng binata sa kaniyang buhok, at ipinagduldulan pa ang kaniyang mukha sa dibdib nito. Patunay na nasasarapan ito sa kaniyang ginagawa.

“Ang sarap niyan! Fuck! Fuck! Ohhhhhh! Shit!”

Ipinagpatuloy lang niya ang kaniyang pagpapaligaya sa binata. Ang paglalaro niya sa utong nito ay hindi niya tinigilan.

Napangiti siya ng nakakaloko ng maisip niya ang ginawa nito sa kaniya kanina.

Ginaya niya ang ginawa nito. Kinagat niya ang utong ng binata dahilan para mapasigaw ito sa sakit. Napalakas yata ang pagkagat niya.

“Fuck! Traven! Shit!” Tumingin siya dito ng may pag-aalala ang bakas ng mukha. Nakita niya ang sakit na naramdaman nito. “You better not bite me like that, ang sakit, Traven.”

He smiled apologitic. “I’m sorry, i wont bite you again.” Hinalikan niya ito sa mga labi, not expecting na sa paghalik niyang ginawa ay siya namang mabilis nitong pagtugon.

Dapat mabilis na halik lang iyon, dahil tumugon ang binata. Ay naging desperado iyon.

Mabilis na hinubad ni, Carlosz, ang boxer niyang suot. At walang pasabi-sabing ipinasok niya ang kaniyang nag-uumigting at nag-huhumindik sa haba at laking pagkalalaki.

“Ahhhhhhhhhh!” Pasigaw na ungol ni Terrenz na bahagya pang nai-unat ang katawan. “sarap.”

A playful smile appeared on his lips. Walang pasabi-sabing mabilis niyang ipinasok ang kaniyang pagkalalaki sa loob ng binata. Bawat pag-hugot at baon niya ng mabilis ay siya namang pag-ungol nito.

“Ahhhhhhh, ahhhhhhh, ang sarap. Ang sarap niyan, Carlosz. Ohhhh keep thrusting your cock.” Tila nagdidiliryong sabi ng binata.

Napangiti lang siya at niyapos ang kaniyang magkabilang kamay sa katawan nito, doon siya kumuha ng lakas upang mabilis at sagad na bayuhin niya ang loob ng binata.

“Ang sarap mo, Traven, ang sarap. Ohhhhhh.” Paungol niyang sabi habang habol-habol ang kaniyang pag-hinga. Ipinagpatuloy niya ang kaniyang ginagawa.

Bawat pagbayo niya ay mabilis at sagad tulad ng hiling nito.

“Stop, Carlosz,” anito.

Takadong tinigil naman niya ang pag-ulos.

Ngumiti ito sa kaniya ng mapag-laro. “Let me ride you, all you just need to do is to relax and enjoy.” Terrenz voice filled with seductive.

Sinimulan na ni, Terrenz, na igalaw ang kaniyang balakang taas baba sa pagkalalaki ng binata. Bawat galaw niya ay sinisigurong sagad na nakakapasok ang pagkalalaki nito sa loob niya..

“Uhmmm…” Mabagal lang sa umpisa ang pag-taas baba niya. Dinadama ang pagkalalaki nito sa loob niya.

“Fuck, Traven. Faster, ride me faster.” Angal nitong sabi.

Ngumiti naman siya at inilapat ang isang daliri sa bibig nito. Senyas na pinapatigil niya ito sa pagsasalita.

Umindayog siya, taas baba. Hindi pinansin ang reklamo ng binata. Hanggang sa lumipas ang ilang minuto, pabilis na ng pabilis ang ginagawa niyang pangangabayo dito.

“Ohhhhhh, Traven, that’s more like it.” Carlosz said closing his eyes feeling the pleasure and just relaxing. Iminulat nito ang mga mata. Nag-tama ang kulay cyan nitong mata sa kaniyang cream caramel na kulay ng mata. “I love how tight you’re ass.”

He just give him his playful smile. “And i love how big your cock was.”

Wala na siyang inisip, wala ng matinong pag-iisip na pumasok sa kaniya. Na kung anong mangyayare pagtapos nito. Mag-iiwasan na naman ba sila? Ituturing na naman ba nila na wala lang ang lahat? Na dala lang ito ng init ng katawan? Ganun ba ang gusto niya?

Kahit naman hindi niya gustuhin ay ’yun din naman ang gagawin ng binata. Alam niyang pagtapos nito ay iiwasan na siya. Alam niyang isa lang siya sa mga babaeng parausan nito. Wala ng iba pa.

Ang mahalaga, susulitin na lang niya ang natitirang oras hangga’t kasama pa niya ito. Susulitin na lang niya na minsan siyang naangkin ng kapwa niya lalaki.

Itinaboy niya ang mga isipin. He just focus himself on what he is doing. He ride him faster and even faster.

“Ohhh! Fuck! Ride me harder, Traven, make it fast…ang sarap niyan. Ahhhh.”

Sinunod niya ang gusto ng binata. Kinabayo niya ito ng mabilis sa abot ng kaniyang makakaya. Hindi niya ininda ang pagod, dahil ang totoo hindi siya nakakaramdam ng pagod. Sarap ang nararamdaman niya.

“Good God, Uhmmm..”

Ramdam ni Carlosz sa ilang minutong pangangabayo ng binata sa kaniya. Ay nararamdaman na niya ang kaniyang pagkalalaki na malapit ng mag-sabog ng binhi.

“Traven, malapit na ako. Malapit na akong labsan. Sige pa, bilisan mo pa.”

Wala naman itong pag-angal na sinunod ang kaniyang gusto. Mabilis nga nitong kinabayo ang kaniyang pagkalalaki. Bawat pagpasok ng kaniyang pagkalalaki ay sinasagad nito sa loob nito.

Kakaibang sarap ang dulot niyon, na gusto na lang niyang itirik ang kaniyang mga mata sa sarap na dulot niyon. Tila pinaghehele siya ng mga anghel sa pagitan ng impyerno at alapaap.

Pagdidikit ng init at sarap. Iyon ang labis labis niyang nararamdaman.

Hindi na niya napigilan ang kaniyang sarili. Gumalaw na rin ang kaniyang balakang, sinasalubong niya ang pag-baba nito sa pagkalalaki niya.

Binilisan niya ang pag-ulos sa loob nito. Tila bala ng MG3, sa bilis at sunod-sunod na pagpasok ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito.

Ilang mabibilis na ulos pa ang kaniyang nagawa, bago niya sinagad ang pagkakapasok sa loob nito at hinigpitan pa niya ang pagkakayakap sa binata. Ungol ay bahagyang napalakas ng maramdaman niyang pumutok na ang binhing inilabas ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito.

“Ohhhhhh—God.” Huling ungol niya habang pareho nilang hinabol ang tumakas na hininga sa kani-kanilang katawan.

Impit na napadaing si Terrenz ng hugutin ng binata ang pagkalalaki niya sa loob niya. Doon bumagsak ang kaniyang katawan sa tabi ng binata…

   KINA-UMAGAHAN, wala na ang binata sa tabi ni Carlosz. Bumangon siya ng walang saplot na suot at tinungo niya ang bathroom. He just take a shower.

Matapos niyang makapag-bihis ay lumabas na siya ng kwarto. Natagpuan niya ang binata sa dining room na nag-aayos ng mga pagkain sa lamesa.

“Hey,” pagpukaw niya sa atensyon nito habang malapad ang ngiti sa mga labi.

Tila hindi naman siya nito narinig. Tumingin lang ito sa kaniya pagkatapos ay muling tinuloy ang ginagawa. “Eat, kukuha lang ako ng kape.” Malamig na boses nitong sabi.

Aalis na sana ito ng hawakan niya ito sa kamay. “Can we talk?”

“About what?” he said daring. “If that’s about us being boss and driver, handa akong makinig, pero kung nonsense lang ang iyong sasabihin. Please, i don’t have the time.” Humarapb ito sa kaniya at tumitig. “So? What is it?”

Tiningnan niya ito mata sa mata. Binabasa niya ang emosyon sa kaibuturan ng mata nito. “It’s all about us? The the thing that happened to u—”

“I told you, Carlosz, we shouldn’t talk about nonsense because i’m not willing to listen.”

“’Yung nangyare sa’ten, Traven—”

“Kalimutan mo na lang ’yun. Init lang ng katawan, walang iba.” Sabi nito pagkatapos ay tumalikod na ito at umalis sa kaniyang harapan.

A hint of anger hit every cells of his body.

Just forget everything? Kaya ba niyang kalimutan ang lahat ng nangyare? Like the fuck! Unang beses palang may mangyare sa kaniya hindi na niya makalimutan, ito pa kayang nadagdagan.

Hindi ito maari.!

Sumunod siya hanggang sa makarating siya sa kusina. “How can i forget about that, Traven? We need to clarify about us?”

Walang buhay itong tumingin sa kaniya. “Ano bang dapat i-clarify? Boss kita, driver mo’ko! ’Yun lang naman ang ating relasyon hindi ba? Bakit may i-ne-expect ka pang iba?”

Sumikdo ang kaniyang puso sa sinabi ng binata. Masakit na parang patalim ang boses nitong sumaksak sa kaniyang puso.

Mapait siyang napangiti. What is he expected? They are just boss and driver? Bakit nag e-expect pa siya ng higit do’n?

“Yeah, we’re just boss and driver. I get it.” Mapait niyang sabi pagkatapos ay tumalikod na siya at mabilis na humakbang palayo.

Mabilis siyang sumakay sa kaniyang sasakyan. Ang isa sa kaniyang sasakyan. His black bugatti chiron din iyon, ang isa kasi ay pinaayos pa niya.

Mabilis niyang pinaandar ang kaniyang sasakyan hanggang sa malisan niya ang lugar na iyon.

Sakit at galit ang kaniyang nararamdaman ngayon. Tila gusto niyang manapak, o di kaya naman ay pumatay, sa isiping wala lang sa binata ang nangyare sa kaniya.

Yes, bakit nga ba malaking bagay sa kaniya iyon? Bakit pa nga ba niya iyon iniisip? Wala lang iyon! Dala lang ng init ng katawan!

Medyo nakaramdam si Terrenz ng disappointment. Hindi niya makuha ang ugali ng pulis.

Noong unang may nangyare sa kanila mabilis nitong nakalimutan, pero ngayon, bakit kailangan nitong itanong? Bakit kailangan pa nitong ipamukha sa kaniya ang mga nangyare sa kanila?

Alam naman niyang wala lang dito ang lahat. Alam naman niyang kalilimutan nito ang mga nangyare bakit kailangan pa nitong itanong?

Ipinilig niya ang isip at binitiwan ang baso na may lamang kape na sana ay ibibigay niya sa binata. Wala sa sariling napasambunot siya sa sariling buhok. Naiinis siya!

Damn it!

Sumapit ang gabi. Inihahanda niya ang pagkain sa hapagkainan. Dahil nga hindi siya marunong mag-luto, ang pagkain lang na ito ay in-order niya using, Carlosz, ATM card.

Matapos ang pag-aayos. Doon muna siya nag-tigil sa salas upang hintayin ang pagdating nito.

Ilang oras siyang nag-hintay. Medyo dinadalaw na nga siya ng antok.

Nagising siya ng marinig niya ang hagikgik ng isang babae. Nang maimulat niya ang kaniyang mga mata, doon niya nakita ang babaeng mahigpit na naka-hawak sa waist ng binata.

Papalapit ito sa gawi niya. Magsasalita sana siya ngunit nilampasan lang siya ng mga ito.

Heto na naman! Mukhang tama talaga ang ginawa niya. Talagang pampalipas oras lang siya nito, bakit nga ba siya umaasa ng kahit konting katiting na pagtingin para sa kaniya? It just a plain sex? What do he expected?

“Traven!” Malakas na boses ni Carlosz ang gumising sa kaniyang pagmumuni-muni.

Mabilis siyang nag-tungo sa pinaggalingan ng boses.

“Ikuha mo nga kami ng grape juice, gusto kasi ng babe ko ng juice eh.” Utos nito sa kaniya habang ang dalawa ay naglalampungan pa.

He smiled wryly. “Yes, boss.”

Mabilis siyang nag-tungo sa kusina upang humanap ng grape juice. Buti na lang talaga may nakuha siyang grape juice. Mabilis siyang bumalik na mukhang mali niyang ginawa.

Nabungaran niya ang dalawa habang naghahalikan. Sumikdo ang kaniyang puso. Tila may tumarak na itak doon. Masakit, oo.

Saka lang niya nilapitan ang dalawa matapos ang halik. “Grape juice, boss.”

Itinaas naman ng dalaga ang baso nito. Ngumiti pa sa kaniya na mababasa ang mapang-akit nitong tingin. “Fill me.” anito na may ibang pakahulugan.

Sinalinan naman niya ang baso nito hanggang sa mapuno.

“Umupo kana rin, Traven. Sabayan mona kaming kumain.” Ani Carlosz.

Gusto sana niyang tumanggi ngunit hindi na niya ginawa. Dinalaw na siya ng hiya. Kaya umupo na siya.

Self service ang ginawa niya. Kumuha siya ng plato at nilagyan niya iyon ng pagkain.

“Eat this babe, it’s yummy.” Alok ni, Carlosz, sa dalaga.

Nang-aakit namang sinubo iyon ng dalaga na bahagyang hinawakan pa nito ang kamay ni Carlosz.

“It’s good, babe.”

“Mas masarap pa sa’kin?” Anito.

Nahiya naman ang dalaga kita sa pamumula ng mukha nito.

“Alam kong masarap ako, babe, hindi mo kailangang sabihin.”

Muntik pa siyang masamid sa pag-uusap ng dalawa buti na lang talaga at may tubig sa harapan niya…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 16

Chapter 16

           MALI ang naging disisyon ni Terrenz na makisabay kumain sa dalawa. Parang sinasadya ni, Carlosz, na makita niya ang kasweetan ng mga ito. Parang sinasadya nitong masaktan siya.

Pwes nag-wagi ito. Animo’y parang piniga ang kaniyang puso sa mga nakikita. Ang mga itong naghahalikan sa harapan niya? Parang tinusok ng patalim ang kaniyang puso. Ang mga itong naglalambingan sa harapan niya? Parang dinaganan ng bato at dinurog-durog ang dibdib niya. Nag-wagi itong saktan siya.

Pero ano nga ba ang magagawa niya? Ganoon ang binata, una palang. Alam niyang pampalipas oras lang dito ang tao at ang mga bagay. Walang permanenteng gusto nitong ipagtagal sa sarili.

“Babe, can you feed me that. Using your finger, not the spoon.” Turo ng dalaga sa pagkain na inuutosan ay si, Carlosz.

Tahimik siyang nagmamasid. Walang pag-imik. Tanging pag-hinga lang niya ang ginagawa. At tunog ng kutsara at tinidor na tumatama sa plato.

Hindi inaasahang napabaling ang kaniyang tingin sa dalawa. Sinusubuan ni, Carlosz, ang dalaga ng pagkain gamit ang daliri nito, hindi ang kutsara.

Naiinis siya, gusto niyang manapak o di kaya ay pasabugin ang mukha ng dalaga. Dinidilaan pa kasi nito ang daliri ni, Carlosz, akala mo wala ng bukas.

Like the fuck! Hindi ba siya nakikita ng mga ito? Ano manhid lang? O talagang parehong wala ng natitirang hiya sa katawan? Fuck them!

Napalakas yata ang pagbagsak niya ng kutsara at tinidor sa pinggan dahilan para gumawa iyon ng malakas na tunog. Na pukaw ang atensyon ng dalawang naglalandian sa harapan niya.

“I’m done.” Sabi niya na pinasilay ang tipid at napipilitang ngiti.

Hindi na niya kaya ang mga nakikita. Parang pinipiga ang kaniyang puso, sobrang sakit niyon sa pakiramdam.

Diretso siya hanggang sa loob ng kaniyang kwarto. Doon hindi niya namalayan ang pag-patak ng luha sa kaniyang mga mata, ang dalawang butil ng masaganang luha.

“Fuck!” He cursed. Mabilis niyang pinahid ang pisnging pinagdaluyan ng pumatak na luha. “Why the hell am i crying?”

Bakit nga ba tumulo ang luha niya? Ano nga ulit ang dahilan! Fuck!

Napuwing

lang ako!

Napuwing

lang ’yung mata ko! Mga katagang pilit niyang sinisiksik sa kaniyang isipan.

Diretso siya sa kaniyang kama. Padapa siyang humiga doon at pinikit ang kaniyang mga mata. Umaasang sana’y paggising niya limot na ang lahat, ang mga bagay tulad ng nangyare sa kanila. Isang malaking pagkakamali sa kaniyang buhay…sana magawa na niyang limutin…

“Ihahatid na kita, Gella.” Malamig na tonong sabi ni, Carlosz sa dalaga na ikinakunot naman ng noo nito.

“What?” Gulat pa nitong tanong na animo’y nabingi sa tinuran niya. “We are not yet starting babe. I’m just starting to felt horny—”

“I don’t care!” He cut her off. “Just leave my fucking house now! Before you pissed me!” he can’t stop himself, but to shout.

Gella just pulled her hair in frustration. Nagmamartsang tumayo ito at sinimulan ng lumakad.

Nilingon siya nito. “hindi mo na ako kailangang ihatid! I can take good care of myself.” Sarkastikong anito. Muli itong tumalikod at nagsimulang maglakad, bago muling humarap sa kaniya. “by the way, from now on, stop calling me babe. I’m breaking up with you!” Bulyaw nito hanggang sa tuluyan ng mawala sa kaniyang paningin.

Tanging malakas na buntong hininga na lang ang kaniyang napakawalan. Naiiling habang iniisip ang mga nangyare.

Hiwalay na sila ni, Gella? Natatawa siya sa parteng iyon, ni hindi nga siya nanligaw, tapos sila na agad? At may gana pa itong makipag-break?

Naiiling na lang niyang tinungo ang silid ng driver niya. Nang makarating doon, ay akmang kakatok siya ngunit mabilis din niyang napigilan ang sarili.

Para saan pa at kakatok siya? Anong sasabihin niya? Ipaalala ulit dito ang naging pagtatalik nila? Di’ba sinabi na nitong wala na dito ang lahat? Ano pang hahabulin niya?

Napipilitan siyang kabigin pabalik ang kaniyang kamay. Tumalikod at nagmamartsang tinungo ang kaniyang silid.

Another day was arrived. Walang buhay na bumangon si, Terrenz. Bakit nga ulit siya bumangon? ’Yun ay hindi na niya alam.

Matapos makapag-ligo at makapag-bihis ay lumabas na siya ng kaniyang silid. And as usual. Wala na sa loob ng bahay si Carlosz.

Mag-isa na naman ulit siya. Bagsak ang balikat na nag-tungo siya sa ref. Kumuha siya ng kahit anong makakain doon upang almusalin niya.

Maunti lang ang kaniyang nakain dahil sa naglalayag ang isip niya.

Medyo matagal na siyang namamalagi dito, ngunit wala parin siyang nakukuhang ibedensya. Hindi parin niya magawang i-trace ang kinalalagyan ni, Rex.

Medyo nagtataka lang siya. Driver siya ni, Carlosz. But it feels like he’s not. Mag-isa na lang itong lumalakad at nagmamaneho simula ng gumaling ang paa at kamay nitong—matagal na palang galing.

Kung kaya nitong imaneho ang sarili? Why keeping him?

Napailing na lang siya sa pag-iisip. Mukhang masisiraan siya ng bait kapag nagtagal pa siya dito.

Napapitlag siya sa pagkaka-lumbaba ng marinig niya ang pag-tunog ng kaniyang telepono. Mabilis niyang dinukot sa bulsa at sinagot ang tawag.

It was his friend, X.

“Hey, X?”

“T, any news? Hinahanap na ni boss ang balita mo?”

Napasambunot siya sa sariling buhok. Hanggang ngayon ay wala pa siyang nakukuhang impormasyon kaya wala siyang maibigay sa kaniyang boss. “Nag search na ako sa lugar dito. But i can’t still find a clue. Alam ko na ang pasikot-sikot sa buong bahay. At isang silid lang ang hindi ko nagagawang mapasok,”

“What is it?”

“His office. Ang opisina niya sa loob ng bahay na ito. Password ang kailangan upang mabuksan ang pinto. And i hope you might help me for that, alam kong doon na’ten makikita ang sagot.”

“Pwede ba akong pumunta diyan?”

“Yes, mamayang gabi pa naman ang uwi nito. You just help me hack the password of his office door. And my mission will be completed.”

“Not after you kill, Carlosz.” Pagtatama nito sa huli niyang sasabihin na nakapag-pabato sa kaniyang kinatatayuan.

Kill, Carlosz? Can he even do it? Madaling sabihin pero mahirap gawin. Pa’no niya magagawang patayin ang binata? Lalo’t napapalapit na ang loob niya dito—no, it’s not more than that. He is fucking falling for the lunatic, policeman, named, Carlosz. Hulog na ang loob niya. Kahit ilang beses man niyang itanggi, hulog na hulog na.

“Hey, T, are you still there?” Boses ni, X, na nakapag-pagising sa kaniyang naglalakbay na diwa.

“I’ll wait for you here.” He said then he ended the call.

Parang biglang naging mabigat ang kaniyang dibdib. Tila mali ang kaniyang naging disisyon.

Kung sakaling mabuksan nila ang naka-lock na opisina, at nakuha ang hinihinging kasagutan, then his mission was soon to be completed. At ang mapatay si, Carlosz, ang huli niyang misyon.

Napatingin siya sa daan patungo sa opisina ng binata. Sana wala kaming

makuhang

impormasyon sa loob ng opisina mo. Ang nabubulas niyang panalangin.

Hindi man niya aminin ngunit gusto pa niyang mag-tagal dito. Upang mas makasama pa niya si, Carlosz, ng mas matagal pa…

Mabilis lang ang minutong ginugol, nakarating na agad ang hinihintay niya.

Sinalubong niya si, X, at pumasok sila sa gate ng malaking bahay.

“Wala bang CCTV dito?” Agad nitong tanong.

“Wala.” Sagot niya.

Sa tagal na ng kaniyang pamamalagi ay hindi pa siya nakakakita ng CCTV sa loob ng bahay. At mukhang sa loob lang ng nakasaradong opisina mayroon.

“Para secured, use your computer para suriin ang bahay.” Suhestiyon niya.

Dito muna silang dalawa sa garden nag-tungo. Umupo sa bangko na may lamesa, kung saan ang lugar ng pinag-inuman niya.

Inilabas ni, X, ang kompyuter nito at mabilis na nag-tipa. Ilang minuto lang ang ginugol.

“There’s no CCTV inside the house. Iisa lang ang CCTV sa bahay nito, at iyon ang silid na tinutukoy mo.” Anito.

He is indeed right. Mukhang nasa loob ng silid na iyon ang CCTV, kung saan password ang hinihingi bago mabuksan ang pinto.

Talagang namamangha lang siya. Kung paano nagagawa ni, X, ang mga ginagawa nito. Gusto niyang matuto ngunit anomang tuto niya ay hindi niya makuha. Mahirap gawin, kailangan ng labis na talino.

“Let’s get inside.” Pag-aya niya.

Mabilis ang kilos nilang dalawa. Narating nila ang loob ng bahay hanggang sa narito na sila sa tapat ng nakasarang pinto.

After, X, typing on his computer. The door went open. “Succeeded.” Ang naibulalas ni, X.

Ito na masaya, siya naman ay hindi. Hindi niya magawang mag-saya.

“Let’s get inside. Na hack ko na ang CCTV sa loob.”

“Ikaw na lang ang pumasok sa loob. I’m guarding the house, baka dumating si, Carlosz.”

Tumango lang naman ito bilang sagot. Pumasok ito sa loob siya naman ay lumabas ng bahay. Palinga-linga at sinisilip ang paligid. Alerto siya dahil baka dumating ang binata, mabuti na ang nag-iingat.

Ilang oras ang lumipas. Bago lumabas si, X, at mag-tungo sa gawi niya.

“Here some information.” Binigay nito sa kaniya ang envelop.

Kinakabahan at bahagyang napalunok pa siya bago niya iyon kinuha. Binuksan niya ang envelop at dinukot iyon.

Litrato, litrato lang ang laman niyon at konting impormasyon.

“Mukhang si, Rex, nga ang naging target, ng pulis na iyon, maging ang kasamahan ni, Rex. Ito ay dahil sa kasong ilang taon na ang nakakaraan. Tungkol kay, Liam, ang kasong iyon. Ang batang nakidnapped ni, Rex, upang huthutan ng pera ang mga magulang. Ngunit ng walang makuha, Rex, raped the kid together with his ally, they raped the kid. Nasa tingin ko, binata na rin ngayon ang ni-raped nina, Rex. Hindi ko lang malaman kung anong koneksyon ng pulis na iyon kay, Liam. Talagang kahit sobrang tagal na ng kaso ay nagawa paring ungkatin ng pulis.” Paliwanag nito sa kaniya.

Binalingan niya ang mga litrato. It was, Rex and his two ally. May mga pasa sa mukha ang mga iyon, halatang binugbog. At kung mapapansin ay naroon ang mga iyon sa silid. Kung saan nakatali sa bangko ang katawan maging ang paa at kamay.

“Tama si, boss. Ang pulis nga na iyon ang dumukot kay, Rex. Sa tingin ko ay pinapakanta na ng pulis na iyon si, Rex, kaya hindi pa ma-isurrender sa pulisya. I know, Rex, is so loyal to boss. Pero hindi na’ten alam kung loyal din ang dalawa nitong kasama.” Seryosong bumaling ang tingin nito sa kaniya. “may kakaiba kabang napapansin sa boss mo na masamang ikinikilos niya? Dahil baka bukas makalawa, tayo na rin ang hunting-in ng pulis na iyon.”

“I don’t see anything wrong with, Carlosz.”

“Then, mukhang hindi pa nga kumakanta ang tatlo. So all you just need to do is to monitor his every action. Wag mong iaalis ang tingin mo sa kaniya. At habang mas maaga, we need to get, Rex and his ally alive. Upang wala itong makuhang impormasyon. Mahirap na, baka masabit si, Boss.”

Napatango-tango lang naman siya. Muli niyang pinagmasadan ang mga litrato. Medyo humigpit pa ang pagkakahawak niya doon.

“I’m going, T. Take care, pulis si, Carlosz. We don’t know him. Ibayong ingat ang kailangan, dahil maari mong ikapahamak ang isang pagkakamali.” Anito.

Napatango-tango lang naman siya bilang sagot..

Sa huli ay pinagmasdan niya si, X, habang papalayo ito hanggang sa mawala na ito sa kaniyang paningin.

      DUMATING ang gabi. Naghanda na siya ng makakain ni, Carlosz. Umuna na siyang kumain. Dalawang pinggan ang inilagay niya sa ibabaw ng lamesa. Alam kasi niyang hindi lang ang boss niya ang kakain ngayong gabi. Nababatid na niyang may kasama itong babae.

Matapos niyang maipreparado ang lahat. Hinihintay na lang niya ang pagdating ni, Carlosz.

Ilang oras ang lumipas, dumating ang kaniyang hinihintay. Expecting the woman na yakap-yakap nito.

Iba naman ang dalaga, hindi ito ang dalagang dinala nito noong nakaraang gabi. Maganda, sexy, at talagang patok na patok sa panlasa ng boss niya.

Sayang nga lang ang ganda ng dalaga, kung hindi naman ito seseryosohin ng boss niya. He was play boy, alam niya ’yon. Siya kaya ang naka-diskubre ng sari-saring babaeng dinadala nito sa loob ng bahay.

“Boss, food is ready? Kakain na ba kayo?” Pabungad niyang tanong.

Imbis na sagutin ay nilamsapan lang naman siya nito.

“Let’s go to bed, honey.” Malamyos na tinig nitong kaniyang huling narinig…

           

AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 17

Chapter 17

           PAIN! ang sakit na dinadala ni Terrenz sa loob ng kaniyang dibdib. But he couldn’t do anything to lessen the pain. Hangga’t nakikita niya si, Carlosz, na may dinadala itong iba’t ibang dalaga sa loob ng bahay nito, hindi mawawala ang sakit dito sa loob ng kaniyang dibdib.

Bakit siya nasasaktan? Because his heart chose to fall inlove with lunatic who only know how to strike his heart, painfully.

God! Napasambunot siya sa sariling buhok. He was so frustrated every passing minutes. Tinabunan niya ng unan ang kaniyang mukha at doon ay malakas na sumigaw.

Pa’no ba naman kasi niya magagawang makatulog? Kung alam niyang narito siya sa iisang bubong kung saan naroon din ang taong walang ibang ginawa kundi ang saktan ang kaniyang damdamin!

Fuck!

Ilang oras lang siyang narito sa kaniyang silid, habang naka-higa. Bumangon siya dahil hindi niya magawang maka-tulog. Maybe he need to drink. He needed to get drunk. Iyon lang ang paraan para kahit sa konting saglit malimutan niya ang dahilan.

Tinungo niya ang kusina matapos niyang makalabas ng silid. Kumuha siya doon ng alak bago siya pumihit paharap upang mag-tungo naman sa garden.

Napapitlag pa siya sa gulat ng makita niya ang binata na nakatayo sa kaniyang harapan. Mukhang tapos na nitong pagparaos sa babae nito.

Kusang napatungo ang kaniyang ulo at nilampasan ito. Hindi pa siya nakaka-alis ng hawakan nito ang kaniyang kamay, humarap at hinapit siya nito.

Ang mga titig ay matiim, mabilis din ang pag-hinga. Seryoso ang mukha.

Napalunok siya dahil hindi niya maalis ang titig niya sa binata. Parang nahihipnotismo ang kaniyang mga mata na mas pakatitigan pa ito.

Salita? Iyon ang hindi niya nabanggit. Ni isang salita ay walang lumabas sa kaniyang bibig.

Nakita niya ang pagbaba ng mga mata ni, Carlosz, sa kaniyang mga labi. Tila nanunuyot ang kaniyang lalamunan sa paanong paraan ng pagtitig nito sa kaniyang mga labi. Napapalunok siya, gusto niyang umatras ngunit yakap siya nito.

Fuck!

Nakita niyang unti-unting bumababa ang mukha nito hanggang sa malapit na nitong mahalikan ang kaniyang mga labi.

Isinisigaw ng kaniyang puso na matuloy ang halik, ngunit pigil naman ito ng kaniyang sarili. Pagod na siyang maging marupok, pagod na siyang lagi na lang mahina.

Tinulak niya ang binata palayo sa kaniya dahilan para magkaroon ng distansya ang pagitan nilang dalawa.

“Stay away from me, Carlosz.” Matatag niyang sagot.

Muli na siyang pumihit patalikod ngunit mabilis din naman nitong nahagilap ang kaniyang kamay at hinapit siya nito palapit dito.

Sinapo nito ang kaniyang magkabilang pisngi at doon ay dumukwang at inilapat ang kaniyang mga labi sa labi nito.

Pilit niyang itinutulak palayo ang binata ngunit sa bawat pag-tulak niya ay ang mas lalong pag-higpit ng hawak nito sa kaniya.

Naging desperado ang halik ng binata sa kaniyang mga labi. Puno ng pagnanasang halik ang binabato nito sa kaniya.

Muli niyang tinulak ito palayo, dahil kung kaniyang muling pahihintulutan siya na naman ang talo. Siya na naman ang masasaktan.

Ngunit sa bawat pagtulak niya, ay siyang pagdiin naman ng mga halik nito sa kaniya. Hanggang sa ang kaniyang mga tulak ay nagmistulang hinamas sa dibdib nito. At ang naka-tiklop niyang bibig ay kusang gumalaw at tinugon ang mga halik nito.

Natalo na naman siya! Nagpaubaya na naman siya! Siya na lang ang bahala sa sakit kapag natapos na ito!!

Isinantabi niyang lahat ng mga isipin. Ang pangamba at kung ano-ano pa, ang mahalaga na lang sa kaniya ngayon ay mapag-buti ang halikan na pinag-sasaluhan nilang dalawa. Ang malasap ang sarap sa piling ng binata.

Naputol ang halik pagkatapos. Inagaw nito sa kaniya ang bote ng alak na kanina pa niya hawak-hawak. Pinatong nito sa lamesa bago siya muling binalikan at siniil ng halik.

Heto siya. Walang nagawa kundi ang tumugon. Kundi tugunin ang halik ng binata.

Tumagal ang halik ng ilang minuto bago iyon tuluyang maputol.

Nakita niyang akmang pupunitin ng binata ang damit niya. Buti na lang at mabilis niya itong napigilan.

Siya na ang nag-hubad ng kaniyang damit at tinapon niya iyon sa kung saan. Iilan na lang kaya ang damit niya. Kung pupunitin pa nito, baka bukas-bukas wala na siyang masuot.

Mabilis siyang sinunggaban ng binata. Tila uhaw ito sa kaniyang mga labi na mabilis sinakop ng mainit nitong halik.

Lumikha ng mumunting ungol ang halikan nilang dalawa. Ramdam niyang gumagapang na ang kamay nito sa kaniyang likuran. Hanggang sa marating nito ang mayayaman at umbok niyang pang-upo.

Rinig niya ang tunog ng pagtampal nito sa kaniyang pang-upo. Nabigla man ngunit ipinagpatuloy parin niya ang ginagawa.

Bumaba ang halik ng binata hanggang sa makarating ito sa kaniyang leeg. Ramdam niya kung paano ito sumipsip at dumila sa leeg niya.

God! Mayroon pa nga siyang hickey sa left side ng leeg niya, tapos ngayon right side naman ang pupuntiryahin nito?

“Uhmmmm…” Mapagnasang ungol na lumabas sa kaniyang bibig ng mag-iwan ito ng marka doon. Napapikit siya at dinama ang kakaibang sarap na dulot niyon.

Dumadagdag sa yumayabong init ang tunog na dulot ng paghalik nito sa loob niya. Tila isa itong magandang musika na kay sarap pakinggan.

“Ang bango mo, Traven. I like your smell, i like everything about you.” Mahina nitong sabi ngunit sapat na para marinig niya.

Maniniwala ba siya? Syempre hindi.

Napapaisip na lang tuloy siya kung ganoon ba ito sa mga babaeng nakatalik nito? Kung pinupuri din ba nito ang mga babae habang nagtatalik? Tulad ng ginagawa nito sa kaniya?

Sa isiping iyon ay sumikdo ang kaniyang puso. Tila isang matulis na karayom ang bumaon doon. Masakit, ngunit ipinagsawalang bahala na lang niya ang lahat.

“Ahhhhhhh..uhmmmm.” ungol niya ng sakupin ng mainit nitong bibig ang utong niya.

Heto na naman ang sarap na naglalakbay sa buong katawan niya. Ang pagtirik ng mga matang hindi niya mapigilan. At ang pag-unat ng paa dulot ng ginagawa nitong pagkilwal sa kaniyang utong.

“Ang sarap… Ang sarap, Carlosz.” Ungol na aniya.

Umangat naman ang tingin ng binata dahilan para mag-tama ang mga titig nila. His cyan eyes met with his cream caramel. Kitang-kita niya ang purong pagnanasang naglalakbay sa mga mata nito.

“Masarap ba? Then, let’s make it more good to you.” anito bago bumaba ang tingin. “your nipple’s so wet, so pink, so mouth watering.” Ang huli nitong sinabi bago muling ipinasok ang kaniyang utong sa mainit nitong bibig.

“Ahhhhhhhh…” Ramdam niya kung paano umunat ang kaniyang paa doon at kung pa’nong tumirik ang kaniyang mga mata. It was a good licked, a good sucked he recieved.

“Ohhhhhhhhhh…” Isang ubod lakas na puno ng pagnanasang sigaw ang kumawala sa kaniyang bibig ng maramdaman niyang muli ang paborito nitong gawin sa kaniya na gustong-gusto naman niya. Ang bahagyang pagkagat nito sa kaniyang nipple.

It was so fucking good. He felt so much pleasure with, Carlosz, biting his nipple gently full of pleasure.

Napasambunot pa siya sa buhok nito at mas lalo pa niyang pinagduldulan ang mukha nito sa kaniyang utong. Halos matirik niya ang mata sa sarap na dulot niyon.

“Good God, ang sarap niyan, Carlosz, ituloy mo lang. Ohhhhhh—so fucking good.”

Hindi niya alam kung saan niya ibabaling ang kaniyang mukha. Ramdam niyang animo’y hinahatak pababa ang kaniyang enerhiya. Upang hindi siya matumba, ang balikat nito ang hawak ng isang kamay niya. Habang ang isa naman ay nakasambunot sa buhok nito upang maging malaya siyang ipagduldulan ang mukha ng binata sa utong niyang kailangan ng kalinga ng bibig at dila nito.

Heto pa’t dumagdag ang sarap na ginagawa nito sa kaniya ng ang daliri nito ay nilaro-laro ang kaniyang kabilang utong. Pinipisil-pisil at pinaikot-ikot sa dalawang daliri ng kamay nito ang kaniyang utong.

It was so good. The best feeling he felt.

“Ohhhhhh… Ahhhh. Fuck, Carlosz! Fuck it! Ohhhhhhh.”

Sa dila nito at sa daliri nito, hindi na niya mawari kung saan siya nasasarpan. Kasi parehong masarap ang ginagawa nito. Pareho siyang nasasarapan sa pagkalikot ng daliri nito sa utong niya at ang paglalaro naman ng dila nito sa utong niya.

Animo’y nagdidiliryo na siya sa sarap niyon. Na-i-unat niya ang kaniyang paa habang nakatingala ang leeg at nakapikit ang mga mata ng walang sawang laruin at pisil-pisilin ng binata ang utong niya.

“Ahhhhhhhhh…Fuck! God hell! Ang sarap niyan, ang sarap niyan, Carlosz. Ituloy mo lang. Ang sarap. Ahhhhhh..”  tila nasa malawak siyang alapaap na naka-lutang lang doon sa sarap na nararamdaman.

Mabilis ang pag-tibok ng kaniyang puso, mabilis ang pag-angat nito.

Napasinghap siya sa gulat ng hawakan ng binata ang garter ng kaniyang suot na pang-ibabang at mabilis itong hinubad.

Ngayon ay hubo’t hubad na siya tulad ng araw na isinilang siya.

Umangat ito hanggang sa magpantay ang mukha nilang dalawa. Makikita sa mukha nito ang pagnanasa at ang desperasyon sa kaibuturan niyon.

Wala itong salitang sinabi, tanging ang pagsakop lang ng mga labi nito sa kaniyang mga labi ang ginawa hanggang sa naging mainit muli ang kanilang paghahalikan.

It was lustful and desperate to gentle and passionaite. Ramdam na ramdam niya ang bawat pagsipsip ng bibig nito sa mga labi niya. Ramdam niya ang dila nito kung paanong gumalaw sa loob ng bibig niya. It was so fucking good. That kiss of him was so fucking good.

Halik palang nito, parang gusto na agad niyang ibuka ang mga hita at hayaang pumasok ito sa kaniyang loob.

Hindi na niya iniisip ang mangyayare pagkatapos nito. Which is, he knows, Carlosz, will avoid him, like he avoid him before after the sex ended. Iyon lang naman palagi e. Sad to say, but he is just a fuck buddies, to Carlosz. He’s nothing more, just a fuck buddies.

Masakit isipin na isa lang siya sa pampalipas oras nito na alam naman niyang ganoon lang ang magiging tingin sa kaniya hanggang dulo. What is he expecting? Namamahalin siya nito?

Fuck! Carlosz will rather love women that can give, Carlosz, everything. Body, pleasure, and children.

Napasinghap siya ng bigla siya nitong buhatin. Dinala siya ng binata sa dining room kung saan mas malapit sa kinalalagyan nila. Inihiga siya nito sa kama na tamang-tama lang naman ang pagkakapantay sa balakang nito.

Mabilis at tila sabik itong hinubad ang damit na suot. Maging ang boxer na kanina pa niya nararamdaman ang pagkalalaki nitong tayong-tayo at anumang oras ay handang lumaban.

“Ohhhhhhh. Fuck! Ahhhhhhhhh!” Malalakas niyang pagsigaw ng wala itong pasabi-sabing basta na lang pinasok ang pagkalalaki nito sa loob niya. Hindi lang basta ipinasok, agad din ang mabilis nitong pag-hugot baon sa loob niya. Kaya wala na siyang nagawa kundi ang tumili at magsisigaw sa sarap na dulot ng ginagawa nito sa kaniya.

“Ang sarap, Carlosz, ang sarap. Ang init ng pagkalalaki mo, ang sarap sa pakiramdam.” Ang mga lumalabas sa kaniyang bibig na pinipigilan niyang lumabas ngunit lumalabas parin.

Lumikha ng tunog ang pag-iisa ng katawan nila. Kung paanong mabilis ang pag-hugot at baon nito sa loob niya ay ganoon din kalakas ang nagiging pag-tunog niyon.

“Ohhhhh, Traven, ang sarap mo. Ang sikip mo, Traven. Ahhhhh.” Ungol ng binata habang patuloy sa pagbayo sa kaniya.

Ramdam niyang napuno ng pagkalalaki nito ang loob niya. Ang malaki nitong pagkalalaki na hanggang ngayon ay dumadagdag sa sarap na nararamdaman niya. “ohhhhhhhh—God, Carlosz. Ohhhhhh—God. So fucking good. Uhmmmm.”

Mas nilawakan pa niya ang pagkakabuka ng kaniyang mga hita upang mas maging malaya ang binata sa pag-angkin sa kaniya.

Hinawakan din nito ang kaniyang magkabilang hita na paminsan-minsan ay binibigyan nito ng halik.

“Ohhhhhhhh fuck! Traven. Lalabasann na ako. Malapit na.” Anunsiyo nito sa kaniya.

Wala siyang salitang nasabi kundi ang mapa-ungol. Sumasalubong na rin ang kaniyang balakang sa bawat mabilis nitong pag-bayo sa loob niya.

Puno ng desperasyon, madiin, sagad, at mabilis na bayo ang natatanggap niya sa binata. Ramdam na ramdam niya ang pagkalalaki nito kung paano tumutusok sa loob niya.

Hanggang sa pareho silang dalawang napasigaw sa sarap ng sensasyong lumukob sa kani-kanilang pagkatao ng labsan si, Carlosz. At kaniyang matanggap ang mainit na likidong inilabas ng pagkalalaki nito.

He felt satisfied and contented at what pleasure they felt. Energy draining but so fucking good…

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 18

Chapter 18

             MATAPOS ang ginawang pagtatalik ni, Terrenz, at ng kaniyang boss. Heto siya ngayon at pinupulotsa sahig ang kaniyang mga damit. Sinuot niya iyon at ng matapos ay akmang aalis ngunit narinig niya ang baritonong boses ng binata.

“Where are you going?” he asked.

Lumingon siya sa binata. Sinigurado niya na ang bawat tingin niya dito ay hindi nagpapakita ng kung ano man. Walang emosyong binalingan niya ito ng tingin.

“I’m going to my bed, matutulog na ako.” sagot niya.

“Matutulog ka na hindi man lang na’ten na pag-uusapan ang nangyare sa’ten?” sarkastiko nitong tanong sa kaniya.

Napakunot naman ang kaniyang noo. “Bakit? Ano bang dapat na’ting pag-usapan? We just did sex? It’s nothing, Carlosz, wala lang ’yun sa’kin, di’ba ganun din naman sa’yo?”

Nakita niya ang pagdilim ng bakas ng mukha nito. Ang sumilay na galit sa mukha nito. Nakakatakot. “Tinanong mo lang ba ako kung ganiyan ang iniisip ko?”

“Hindi ba’t ganun din? Fuck! Carlosz, don’t lie to ourselves. Di’ba sa tuwing natatapos ang p*tang *nang pagtatalik na’ten ay bale wala lang sa’yo? Nagdadala ka pa nga ng babae sa loob ng pamamahay mo sa tuwing magsasawa ka!” Nakita niyang iniwas ng binata ang titig niya sa kaniya. Hinilot niya ang sentido at bahagyang ginulo ang buhok. “wala tayong dapat pag-usapan. We should just forget what happened.” Ang sabihin iyon sa harap ng binata, ay tila pinunit ang kaniyang puso.

Kalimutan ang mga nangyare? Kahit hindi niya kayang magawa? Kalimutan ang nangyare?! Kahit sobra na siyang nasasaktan? How can he fucking forget everything?

Tumalikod na siya, doon pumatak ang luhang kanina pa niya pinipigilan. Mabilis niya itong pinunas.

Nagulat siya ng may humawak sa kaniyang kamay at pinaharap siya. Nabigla siya ng siilin nito ang kaniyang mga labi.

Gusto niya itong itulak palayo ngunit naging mahinang muli ang kaniyang katawan. Ang tulak ay naging banayad na himas. Ang tikom na bibig ay unti-unting gumalaw at sinakop ang mga labi ng binata.

Nagpatalo na naman siyang muli! Muli na naman niyang tinugon ang mga halik nito.

Tumagal ng ilang minuto bago naghiwalay ang kanilang mga labi. Magkadikit ang kanilang noo, malapit na malapit ang mukha sa isa’t isa.

“Everything happened to us meant a lot to me, Traven. Lahat ng nangyare sa’ten. Kaya kung kaya mong kalimutan ang lahat, pwes ako hindi!” Ang huli nitong sinabi bago pinaghiwalay ang pagkakadikit ng mukha nila sa isa’t isa, bago siya nito nilisan.

Humakbang papalayo hanggang sa wala na siyang yabag na naririnig.

Naiwan siyang tulala naka-awang ang mga labi. Parang sirang plaka na paulit-ulit bumabalik sa kaniyang isip ang mga sinabi nito.

Everything happened to us meant a lot to me, Traven. Kung kaya mong kalimutan ang lahat, pwes ako hindi!

Maniniwala ba siya? Sa dami ng babae ang dinala nito sa loob ng pamamahay nito na parang sinasadyang saktan siya, sa tingin niya maniniwala siya? Never! Never ever!

Hindi lang niya makuha kung bakit sinasabi nito ang mga bagay na iyon. Para ano? Para muling maulit ang nangyare sa kanila? Dahil ano? Dahil gusto din siya nito tulad ng pagkagusto niya dito?

Fuck! Ayaw niyang magsinungaling sa kaniyang sarili! Ayaw niyang bigyan ng maling pag-asa ang kaniyang sarili, dahil alam niyang sa huli siya rin ang masasaktan.

Habang binibigyan niya ng maling pag-asa ang sarili. Doon mas lalo lang niyang sinasaktan ang sarili! Hindi niya iyon gagawin. Iisipin na lang niyang ang lahat ay balewala lang sa binata.

        NAGISING si Terrenz sa hindi masyadong mahimbing na pagkakatulog. Pa’no nga ba siya makakatulog, kung ang nasa isip niya ay ang mga sinabi ng binata.

Damn!

Napasambunot siya sa sariling buhok bago bumangon. Pumasok siya sa bathroom at doon ay naligo. Kinuskos niya ng sabon ang kaniyang katawan, not expecting na maalala niya ang mainit na tagpo nilang dalawa ni, Carlosz!

Him licking, sucking, and playing with his bare nipple! Fuck!

Mabilis niyang pinilig ang kaniyang ulo at nagtapos na sa kaniyang pagliligo. Matapos mag-bihis ay lumabas na siya.

It’s 9 in the morning, expecting na naka-alis na ang boss niya. But when he reached the dining room. He was shocked after seeing, Carlosz, preparing breakfast.

Parang gusto tuloy niyang bumalik muli sa kaniyang kwarto at matulog, hintayin itong makaalis. Ngunit hindi na niya nagawa kasi napansin na siya ng binata.

“Let’s eat, Traven.” Pag-aya nito sa kaniya.

May malaking tandang pananong na naman sa kaniyang isipan. Ano na namang pakulo ito? Ano na naman ang ibig sabihin nito?

Tahimik siyang umupo paharap sa binata. Hindi siya komportableng kumilos habang alam niyang ang mga titig nito ay pumapahapyaw sa kaniya.

“Let’s eat, ipagmamaneho mo pa ako.”

Medyo nagulat pa siya sa sinabi nito. Ipagmamaneho? Parang naulit na naman ang dati? Tapos ano? Pupunta sila sa bar upang humanap na naman ng babae? Ano na naman ang trip nito!

Gusto niyang tumutol ngunit naalala niyang driver siya nito. Kaya ano ang karapatan niyang tumutol?

Napatango-tango na lang siya, tahimik na kumain. Sobra talaga siyang naiilang lalo’t alam niyang ang lamesang kinakainan nilang dalawa ngayon, ay ang lamesang pinagtalik-an nilang dalawa ng binata.

Dito nila ginawa ang kahiya-hiyang nangyare sa kanilang dalawa. Ang maling nagawa niya na buong buhay niyang pagsisihan.

“Magpapalit lang ako.” Sabi niya matapos silang kumain.

“Don’t change. Ma-le-late na ako. It’s okay, let’s go.”

Inaya na siya nito kaya wala na siyang nagawa kundi ang sumama sa binata.

Nakakabinging katahimikan ang naglalakbay sa loob ng sasakyan. Walang kahit isang boses ang lumabas sa bibig ng isa’t isa. Hanggang sa marating nila himpilan ng pulisya.

And as usual sumama siya sa loob, hanggang sa opisina nito.

Dahil wala naman siyang ibang gustong gawin, umupo na lang siya sa sofa at isinandal doon ang kaniyang ulo. Ipinikit ang mga mata dahil batid niyang kanina pa siya binabalingan ng tingin ng binata.

Lumipas ang ilang minuto ng marinig niya ang boses ng boss niya. Iminulat niya ang mata at binaling iyon sa gawi ng binata dahilan para magkatinginan silang dalawa.

“What?” tanong niya.

“Do you want something to eat? Food or drinks?”

“Thank you, boss, but i’m not hungry not even thursty.” He answered. “You? Do you want some food or drink? I’ll go get it?”

Umiling naman ito. Iniwas na niya ang tingin at muling ipinikit ang kaniyang mga mata. Pakiramdam niya ay nakatitig parin sa kaniya ang binata. Hindi na lang niya ito pinansin.

Nagising siya ng maramdamang may umupo sa kaniyang tabi. Nang maibaling niya ang mata sa tabi ay nakita niyang si, Carlosz, iyon. Nakangiti ang mga labi nito.

“I’m sorry, boss. Nakatulog ako.” hingi niya dito ng paumanhin.

“It’s okay, Traven. You can sleep if you want. I’ll wait for you.”

Wala siyang mabasang sarkasmo sa boses nito, gayun pa man ay mabilis siyang umiling. “Are we going now? Tapos na ba ang duty mo, boss?”

Tumango lang naman ito bilang sagot. Tumayo na ito maging siya. Sumunod siya hanggang sa makalabas na ito ng opisina.

Narito sila sa loob ng kotse habang kaniyang ipinagmamaneho ang boss. “May iba ka pang pupuntahan, boss?” agad na tanong niya dahil alam niyang may pupuntahan pa ito. Alam niyang hindi pa sila uuwi.

“Fast food restaurant,” sagot nito.

“Where?” Medyo nabingi pa siya sa sinagot nito.

Tumingin ito sa rearview mirror dahilan para mag-tama ang tingin nilang dalawa. “Fast food restaurant, Traven.”

Naiwas niya ang tingin ng makitang humulmang ngiti ang labi nito. Napatango-tango na lang siya bago pinaandar ang sasakyan.

“Saang restaurant?” Tanong niya habang nagmamaneho.

“GL famous fast food restaurant.”

Alam niya ang lugar na iyon. Batid niyang isa sa pinaka-gwapong businessman ang may-ari niyon. GL means, Gord Lyndon, the famous young chef—an a billionaire.

Base sa mukha ng kaniyang boss, mukhang may tatagpuin itong babae. Mukhang dinner date ang magaganap.

Dahil sa isiping iyon, tila piniga ang kaniyang puso. Nasaktan na naman siya.

Binilisan na niya ang pagmamaneho. Sa isiping baka mainip ang babaeng naghihintay sa boss niya. At hindi pa matuloy ang dinner date nito, siya pa ang sisihin.

Pinarada niya ang sasakyan matapos ang ilang minutong biyahe.

“Hintayin ko na lang kayo dito sa loob ng kotse. Enjoy, boss,” walang buhay na boses na sabi niya.

“What do you mean?” Kunot naman ang noong tanong nito.

“I’ll just wait here, boss. Goodluck sa dinner date niyo.” Pinilit pa niya ang kaniyang sariling ngumiti.

“I don’t have a dinner date, Traven. Well it’s maybe a dinner date, to the both of us.”

Both of us? Both of them?

“Let’s go, let’s dine together.”

Lumabas na ito kaya hindi na siya nakapag-tanong.

Napipilitan siyang lumabas ng sasakyan habang naka-kunot ang noo. What did, Carlosz, mean?

Malinaw sa kaniya ang sinabi nito, but he don’t want to give himself falls hope. Ayaw niyang mag ilusyon.

Gusto niyang muling maka-usap ang boss niya. Ngunit umurong na ang kaniyang dila. Nawalan na siya ng imik.

“Good evening sir, what can i do for you?” Tanong ng dalagang naka-suot ng uniform ng mga nagtatrabaho dito.

“I’m going to dine in, with him. Give me you’re famous set of table.” Carlosz said to the woman formally.

“This way, sir.” Nagsimula na itong lumakad sumunod naman silang dalawa.

Dinala sila ng babae sa isang silid na sobrang calming ng lugar. Not to mention the beauty inside.

Table for two? Parang date ang ganap sa loob?

Gusto tuloy niyang manliit, at tanongin ang kaniyang sarili kung anong ginagawa niya sa lugar na ito.

Makikitang it all set as a dinner date. Maganda ang ambiance ng lugar.

Sure ba ito na kakain silang dalawa dito? O baka naman may hinihintay talaga ito?

“Take your seat, Traven.” Anito na inilahad pa ang kamay sa bangko.

“What is this place, boss? Bakit tayo nandito?” hindi na niya napigilan kundi ang mapatanong.

“To dine in,” sagot nito na animo’y nasagot lahat ng tanong niya.

“I know, pero bakit sa ganitong lugar pa? I know this place is expensive, why do you brought someone like me inside?”

Gusto na sana niyang bigyan ng pag-asa ang kaniyang sarili na isa sita sa importanteng tao dito, kaya dito siya dinala ng binata, pero pinigilan niya ang sarili. Mahirap mag-ilusyon, masakit!

“We will dine in here, because you know i’m a famous policeman, maraming masasamang tao ang galit sa’kin. At ayokong mapatay patalikod.” anito. Bagsak ang balikat niya sa sinagot nito. Umasa siyang importante siya, kaya dito siya dinala. ’Yun pala ay ayaw lang nitong mapatay patalikod. Ang hindi lang nito alam na isa siya sa mga papatay dito. Patalikod man o paharap. “And…also i don’t want you to get involve.” Seryoso itong tumingin sa kaniya. “Kasama kita, kaya dito kita dinala. Kaya ko namang kumain sa kahit anomang lugar, dahil kampante akong walang sinoman ang kayang pumatay sa’kin. But now you’re here with me. Nangangamba akong mangyare muli ang nangyare noong gabing pinagbabaril tayo. Handa akong saluhin ang baril, ngunit hindi ako handang may mangyareng masama sa’yo.”

Gustong magtatalon sa saya ng kaniyang puso sa mga sinabi nito. So it means, his important to him? No! He don’t want to give himself falls hope. He will fall to hard if he did. And if he fall to hard, he’ll feel the pain to much.

Gayun pa man ay nanatili siyang tahimik. Hindi niya alam kung paano siya mag-re-response sa sinabi nito. Kung anong isasagot niya dito.

“Hey, lunatic, Carlosz.” Isang baritong boses ang pumuno sa silid.

Nang lingonin nilang dalawa ay nakita nila ang may-ari ng famous na restaurant. Gord Lyndon. Mas gwapo ito sa personal.

Mukha siyang disenteng tao, but he don’t, gwapo ang binata. Hindi maaring wala itong kahit isang napa-iyak na dalaga.

“Where’s our food, psycho?” Balik tanong naman nito.

“Foods? In a minute.” Bumaling ang tingin ni, Gord, sa kaniya. Isa mapag-larong ngiti ang sumilay sa manipis at magandang kurba nitong labi. Bumaling ang tingin ng binata sa boss niya. “Who is he? You’re lover?” Tanong nito na nakapag-pabato sa kaniyang kinatatayuan.

Gusto niyang sagutin ang tanong ni, Gord sa boss niya ngunit mas nanaig sa kaniya ang kagustuhan na ito ang sumagot sa tanong ng binata..

         AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 19

Chapter 19

          NILINGOS ni,Carlosz, si Terrenz dahilan para mag-tama ang tingin nilang dalawa.

“He’s my lover, Gord.” sagot niya sa tanong ng kaniyang kaibigang si, Gord.

Nakita niya ang pagkaguhit ng pagtataka sa mukha ng kaibigan, at ang nagulat namang emosyon ng binata.

“Seriously?” takang tanong ni, Gord. “You’re into man?” continue asking amazed.

“I’m not into man, Gord, i’m just into him.” Pagtatama niya sa kaibigan.

Halatang hindi ito makapaniwala. Pa’no nga ba naman ito maniniwala. He never ever dated man before, he never was. Babae ang kaniyang pinagkaka-abalahan sa buhay, na dati na niyang ginagawa. But things changed, when he met, Traven.

He’s not into man, handa siyang patunayan iyon, he is just into him…into, Traven.

Ilang araw na niyang pinag-iisipan ang tungkol sa bagay na ito. Hanggang sa napag-tanto niyang mahal nga niya ang binata. Yes, he do loves him, he loves, Traven, indenial lang siya, pero ang totoo dati pa nahulog ang loob niya dito.

It may sounds weird, because they are both men. But love knows no gender, love conquered everything, and he believe that.

“Fuck! Carlosz, i just can’t believe it? Are you sure or just lying to me—i mean no offend, you used to date women before… What happened now?” Mapang-usisa nitong tanong.

“No more question, psycho, Gord, just cook the food and leave us alone.” he said.

Tumatawang hindi parin makapaniwala ang kaibigan. Nag-kibit balikat lang ito bago sila nilisan.

“You’re fall too, all the gangster’s left will fall inlove too, the same i fall for him.” Pahabol niyang sabi sa kaibigan.

Gord just raised his middle finger. “I won’t fall for anyone,” ang huli nitong sinabi bago ito lumabas at sinarhan ang pinto.

Napapa-iling na napangiti na lang siya. Binalingan niya ng tingin ang binata dahilan para mag-tama ang mga titig nilang dalawa.

Nakita niya ang bahagyang mapulang tinta sa magkabilang pisngi nito. Wait? Is he blushing? God! Ngayon niya ulit nakita ang pisngi nitong nag-iinit. And he’s turned on after seeing that.

“Do you mean it? What you said earlier?” tinatagan na ni, Terrenz, ang kaniyang loob. Tinanong na siya nito.

Seryoso ang pinakawalan niyang titig sa mga mata nito. “I mean everything i said, Traven, walang dahilan para pagsinungalingan kita o ang kaibigan ko. Yes, i love you and you’re mine.”

Mabilis ang pagpantig ng puso ni, Terrenz, sa mga sinabi sa kaniya ng binata. His heart pumping so fast, very fast.

Tumaba ang kaniyang puso sa tinuran nito. Dapat na ba siyang maniwala?  Wala siyang masasagot ukol dito. Magulo pa ang isip niya.

Gusto niyang sumagal na hindi. Natatakot siyang kapag masyado na siyang hulog na hulog tsaka naman siya hindi sasaluhin. Masakit mahulog, lalo na sa maling tao.

Lumapit sa kaniya ang binata. Nagulat siya at napa-mulagat ang mata ng lumuhod ito sa harapan niya.

At inilabas ang maliit na box sa loob ng bulsa nitong suot.

“I never expected to love someone the same gender with me. But i don’t regret it, i don’t regret cupid aiming his arrows to us. I love you, Traven, i surely do. I’m now kneeling infront of you, because i want to prove my love for you.” Binuksan nito ang box at bumungad sa kaniya ang maganda at kumikinang na singsing. “Hindi na nobyo ang alok ko, kundi kasal. Are you willing to marry me? Will you marry me?” Tanong nitong nakapagpa-shocked sa kaniyang buong pagkatao.

Kung nananaginip lang siya, please someone do slap him. Hard. Upang tuluyan na siyang maging sa wari’y kaniyang ilusyon.

Ngunit ilang beses na niyang kinurot ang kaniyang sarili. Nasasaktan lang siya sa ginawa. It means he’s not dreaming, this is reality, not a dream nor illusion. Totoo ang lahat.

Carlosz is proposing to him.

Bago pa man siya lukuban ng buong tuwa, ay pinigil na niya ang kaniyang sarili.

Siya aalukin ng kasal? Parang ang hirap namang paniwalaan. Sobrang hirap para sa kaniyang paniwalaan ang lahat, sa likod ng mga nagawa nito? Hindi niya kayang maniwala.

Pinagloloko lang ba siya nito? O may pustahan bang nagaganap? Pinagtitripan? Ano? Hindi niya makuha.

“Carlosz, stop playing with me. Hindi nakakatuwa.” aniya.

“I’m being serious here, Traven—”

“Maraming taong seryoso ang mukha, pero mahirap hulaan ang iniisip. Stand up, boss, stop your playful thing. Hindi nakakatuwa.”

“Traven, what the fuck are you thinking? This is not a joke. Do you think i’m playing with you? I’m being serious here, gusto kitang pakasalan, dahil alam ko sa sarili ko kung ano itong nararamdaman ko. Traven, mahal kita, mahal na mahal. Inaalok kita ng kasal ngayon dahil ayokong hanggang mag nobyo lang tayo. Ayokong mapunta kapa sa iba. Mas lalong ayokong maagaw kapa nila. Kaya hangga’t maari, kasal na ang alok ko sa’yo.”

“Are you willing to marry me?”

Romantiko na sana ang lugar, maganda ang set-up, pero sobrang nakakabigla lang ang mga nangyayare kung kaniyang iisipin.

Sa ngayon hindi niya malaman kung nagsasabi ito ng totoo o hindi.

Kasal? Pakakasalan siya? Ang hirap-hirap namang paniwalaan ang lahat. Naguguluhan siya.

Kahit ngayon palang gusto na niyang magdiwang at sagutin ang tanong nito na, “oo.”, “I do.”, “I will.” Pero mas nanaig na pigilin niya ang sarali.

Kahit medyo matagal na niyang nakasama ito, ay hindi parin niya mahuli ang ugali nito.

Pa’no niya sasagutin ang tanong nito? Kung hindi naman niya alam kung ano ang iniisip nito.

“Boss, tumayo kana dyan. Stop joking around will you?”

“Fuck! Traven how many times do i have to tell you? I’m not kidding—joking around. I mean it! Isa lang naman ang sagot na hinihingi ko? Are you will or not?”

Inisang tingin muna niya ng seryoso ang binata. Pinag-aaralan ang seryosong mukha ng pulis. Wala talaga siyang makitang bahid ng pagsisinungaling, pagjo-joke, tanging sinseridad at seryoso lang ang nakikita niya.

But it’s still not enough. It’s still not enough to believe him. Lalo’t sobrang hirap talagang paniwalaan ang lahat.

“No! I don’t want to marry you, Carlosz. We’re both men remember? Itigil mo na itong kalokohan mo.”

Nakaramdam si, Carlosz, ng galit sa tinurang sagot ng binata. Do he think he is just joking? Kidding? Making prank? Pustahan? Ano bang akala nito sa kaniya? Paglalaruan ang sariling damdamin?

He said, no and that’s his final answer. May magagawa pa ba siya? There’s nothing! Tumayo na siya at muling ibinalik sa kaniyang bulsa ang maliit na box na naglalaman ng singsing.

“It’s fine if you don’t. I’ll respect your decision. Pero gusto ko lang malaman mo, i will always love you.” He said. And i’ll do everything just to have you, in my life,“ ang dapat sana idudugsong niya. Ngunit inurong na lang niya ang kaniyang dila… Siguro nga hindi pa ito ang panahon para ipasok ang ganitong eksena. Handa siyang mag-hintay, hanggang dulo. Because he has a lot of plan to make, Terrenz, say yes to him. If the plan A didn’t succeed, the alphabet has A-Z.

Bakit ba naman kasi kailangan ngayon niya ipagtapat ang pagmamahal?

Dumating na ang pagkain, kalaunan. Inilahad niya ang kamay sa pagkain. “Eat, just forget what i said.” aniya.

Forget what he just said? Damn! Can, Terrenz, even forget about that? F-ck!

Naguguluhan na talaga si, Terrenz, hindi na niya alam kung totoo pa ba o hindi na ang mga pinagtatapat sa kaniya ng binata.

Naka-fast forward ba ito? Na parang timang na aayain siyang magpakasal? Ni wala nga silang relasyon. Yes, they just did sex, pero hindi ibig sabihin no’n may relasyon na sila. Ilang libong beses man silang magkamali, hindi iyon sapat para masabing may relasyon na sila.

Oo, aaminin niya, masaya siya dahil sa mga sinabi nito. Pero pinipigilan niya ang kaniyang sarili, ayaw niyang dumating sa puntong paniniwalain lang siya nito, pero ang totoo, kalokohan lang ang lahat.

Para sa kaniya, sobrang hirap talagang isipin ng mga pinagtapat nito kani-kanina lang. Pareho silang lalaki, at gusto nito ay babae, isama na doon na wala silang relasyon. Bakit agad-agad parang mabilis na kasal agad ang alok nito.

Could it be true and he is not lying? Or he’s just making fun of him?

Ipinilig na lang niya ang ulo sa pag-iisip. Bakit pa nga ba niya iisipin ang mga bagay na iyon? Kung ito na mismo ang nagsabing kalimutan na niya ang lahat. Mahirap man gawin, dahil tumatak yata sa kaniyang isip ang lahat pero wala siyang magagawa kundi ang lumimot.

After eating, they went out.

Nilakad nilang hanggang sa makalabas. Isang magandang dilag ang nakasalubong nila. Red dress, beautiful face, sexy body, and his boobs, ohhhh—so damn hot.

Lumapit iyon sa boss niya at ngumiti. “You’re so handsome.” malanding anito.

Kung narito lang ang kaniyang baril sa kaniya, baka kanina pa niya na putukan ang mukha nito. At paagusin ang dugo sa kinatatayuan nito.

“Are you free for tonight?” segunda pa nito na bahagyang hinimas ang dibdib ng boss niya.

Galit dito sa loob ng kaniyang dibdib ang naramdaman niya. Naikuyo  pa niya ang kamao at piniling iiwas ang tingin sa dalawa.

Ganito ang nagsasabing mahal siya? At handa siya pakasalan? mukhang nasagot na ang tanong niya. Lahat ng mga nangyare kanina ay hindi totoo! Niloloko lang siya nito! Alam naman niya saan mang anggulo tingnan, babae parin ang gusto nito. Hindi siya. At iyon ang dapat niyang isiksik sa puso at isip niya.

Simula ngayon, ikukulong na niya ang puso, lalagyan na niya ng bakal na pader ang dibdib, upang anomang mabulaklak nitong salita, ay hinding-hindi siya bibigay!

“I’m sorry miss.” Rinig niyang ani, Carlosz. Napatingin tuloy siya sa dalawa. Tinanggal ni, Carlosz, ang kamay ng dalaga sa dibdib nito.

Nagulat na lang siya ng hawakan nito ang kaniyang nakakuyom na kamay. Napilitan tuloy siyang ibuka ang palad upang madali para ditong pagsalikupin ang kamay nilang dalawa.

Nakita naman niya ang gumuhit na pagtataka sa mukha ng dalaga.

“I’m not available, because i’m already with someone else.” Tumingin ito sa kaniya bago pinasilay ang nakamamatay nitong ngiti. “I’m with my lover.” Anito.

Gusto niyang himatayin, gusto niyang maging bula at mag-laho na lang. Pasimple niyang tinago ang mukha upang hindi nito makita ang pag-guhit ng ngiti sa kaniyang mga labi. At ang pamumula ng kaniyang pisngi.

So? What’s the meaning of this? Totoo na ba? Seryoso ba talaga ito?

Fuck! Pinili ba siya ni, Carlosz, sa isang maganda, sexy, at babae?

“Yuck!” Rinig niyang turan ng dalaga bago ito nagmamartsang umalis sa harapan niya.

Panandaliang nagdilim ang mukha niya. Makapandiri, pasabugin niya ng basuka ang mukha nito, maintindihan nito ang sinasabi nito. Tch!

Diretso silang dalawa sa loob ng sasakyan. Tulad ng una, wala paring nag-imikan. Tanging nakaka-binging katahimikan ang naglalakbay sa loob ng sasakyan.

Kahit sobra-sobra siyang nilulukuban ng pambihirang kilig at saya, mas pinili niyang iisantabi ang lahat.

He’s not sure if what he said and did was true. Baka pinakikilig lang siya nito pagkatapos ay sasaktan? Baka pinahuhulog lang siya nito pagkatapos ay hindi sasaluhin? Hindi yata makatarungan ang lahat.

Hindi! Hindi pa sa ganitong tagpo siya maniniwalang mahal siya ng binata. Carlosz, don’t love him. He’s sure of that. Pinagloloko lang siya nito, hangga’t hindi siya nakaka-siguro, hindi niya hahayaan ang sariling malunod sa kumunoy, siya rin ang mahihirapang umahon or much worst hindi na siya makaahon.

Mas lalong hindi niya tatanggalin ang pader na nagsisilbing pananggalang sa kaniyang puso. Doon lang ito habang buhay. Pangako.

“Where are we going now, boss?” He asked after he cleared his throat.

“Going home.” he answered with a smile on his lips. Kahit medyo madilim sa backseat ay nakita niya ang humulmang ngiti sa mga labi nito.

God, Carlosz, smile, it’s killing him.

Naiparada niya ang sasakyan matapos nilang marating ang bahay nito. Sabay silang lumabas ng binata hanggang sa makapasok sa loob.

Diretso na sana siya sa kaniyang kwarto ngunit natigilan siya ng hawakan ng binata ang kamay niya at pinaharap siya nito dito.

Seryoso at matiim ang bawat titig, parang gusto tuloy niyang matunaw ngunit mas piniling magpaka-tatag…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 20

Chapter 20

          “ANO?” tanong niya na medyo kinakabahan.

Tinanggal niya ang pagkakahawak ng kamay nito sa kamay niya na animo’y napaso siya.

“Uhmm…join me, inom tayo.” anito.

“I’m sorry, boss, hindi ako umiinom eh.” Pagdadahilan niya. Huli na ng malaman niyang alam nga pala nitong umiinom siya.

Last time kasing mag-iinom siya. Hinarangan siya nito at doon naganap ang mainit na pagtatagpo.

“Don’t lie, Traven, i know you’re drinking.” anito na ikinahiya naman niya. “gusto mo bang isa-isahin ko pa sa’yo kung pa’no ko nalaman?”

Napalunok siya sa tinuran ng binata. Bahagyang bumilis ang tibok ng kaniyang puso. Parang gusto nitong mag-wala sa pader na kinababakuran nito.

“Uhmmm…sige, magbibihis lang ako.” Pag-payag niya kahit medyo nakakahiya dito. Magsisinungaling lang siya, e ’yung mabubuko pa.

“Sa salas tayo, inom. I’ll wait for you there. After i take a bath.”  malamyos nitong tinig na animo’y may pakahulugan sa sinasabi nitong maliligo lang ito!

As long as he remember, sa bathroom nito, sa loob ng shower room, doon naganap ang kanilang unang paggawa ng kasalanan.

Nakakahiya mang balikan ang mga tagpong iyon. Sa loob ng shower room. Fuck!

Naaalala

parin kaya nito ang nangyare sa’min sa loob ng shower room? Biglang tanong niya sa kaniyang sarili. Ipinilig na lang niya ang ulo sa mga iniisip.

Napatango-tango na lang siya bago sila nag-hiwalay ng landas na pupuntahan. Siya sa loob ng kwarto niya at ito naman sa loob ng kwarto nito.

Pagkapasok palang niya ay dibdib agad ang unang nasapo niya. Sobrang bilis kasi ng pag-tibok niyon, lalo na’t kapag binabalik-balikan ang malamyos at nakaka-akit nitong tinig, na nagsisilbing musika sa kaniyang pandinig.

Fuck! Ano na naman ba ito? Stop it now, Terrenz! Hindi ikaw ang gusto niya!

Isiksik

mo ’yan sa

makitid

mong isip! Pagalit niya sa kaniyang sarili.

Ganun pa man, hindi na niya pinansin kung bakit naging mabilis ang kaniyang pagkilos.

Habang nasa loob ng shower room, hindi na niya alam kung ilang oras na siyang naroon. Maybe almost 2 or 1 hour? He didn’t know.

“Fuck! This is the 8th time i scrubbed myself with soap!” Sa isip-isip niya.

Grabe! Hindi na niya namalayan na pangwalong beses na pala niyang sinabon ang sarili. Bakit nga ba? Anong dahilan?

Mabilis niyang binanlawan ang katawan habang napapa-iling. Kinuha niya ang shampoo, nagtaktak sa palad at nilagay sa kaniyang ulo.

Huli na ng kaniyang malaman na pang sampong beses na niyang kinuskos ng shampoo ang kaniyang ulo.

“Fuck!” Frustrated na sigaw niya. Tila aligaga ang kaniyang sarili sa pagliligo.

Baka bukas-bukas mapanot na ang kaniyang buhok, sa dami ng beses niyang nakapag-shampoo.

Mabilis niyang binanlawan ang ulo hanggang sa wala ng bulang makikita doon. At wala ng lagkit na mararamdaman.

Kinuha niya ang kaniyang toothbrush at akmang lalagyan niya iyon ng colgate ng kaniyang mapag-tanto na pa labindalawang beses na siyang nakapag-toothbrush. “Argh!”

Muli niyang ibinalik, napatitig sa mouth wash na akmang kukunin ngunit napag-tantong pa lima na niyang mouth wash ito!

Naiiling na kinuha niya ang tuwalya at tinuyo ang kaniyang sarili. Why did he felt tense? Na pati sa pagliligo ay dala niya? God!

Matapos niyang matakpan ng tuwalya ang kalating parte ng kaniyang katawan ay lumabas na siya. Diretso siya hanggang sa marating ang cabinet.

20 minutes na ang nakakalipas, ngunit hindi pa siya nakakapag-pasiya kung ano ang isusuot. White t-shirt? Or mas seducing na white sando? O di kaya formal na black t-shirt?

Argh! He can’t choose.

Pinikit niya ang kaniyang mga mata at hinayaang ang sariling kamay ang magdisisyon ng isusuot.

Medyo nabigla pa siya ng puting sando ang makuha niya.

Naipikot na lang niya ang mata. Ano kung puting sando? As if naman na aakitin niya ang boss niya. Hindi di’ba?

Sinuot na niya ang puting sando. Ngayon naman pang-ibaba na ang kaniyang pagpipilian.

Not so fit boxer? Khaki short? Plain short? Jeans? Or just pajama? 15 minutes added times na ginugol niya.

Napasambunot siya sa sariling buhok. Hindi siya makapili. Ano bang isusuot niya?

Fuck! Bakit nga ba niya pag-iisipan kung anong isusuot? Importante ba ang lalakaran niya? Importanteng tao ba ang kikitain niya?

Since nasa bahay lang naman siya. Why don’t he wear boxer instead of choosing? Tama! Boxer na lang, wala namang masama sa suot niya, hindi ba? Kinuha niya ang boxer at sinuot. All prepared. Nagpunta na siya sa pinto at akmang bubuksan niya iyon. Ngunit napansin niyang wala siyang amoy. Shit! Kailangan niyang

magpabango

!

Kinuha niya ang bag niya at inilabas doon ang kaniyang pabango. Nakaka-adik iyon, lahat ng babae ay nakukuha niya sa mamahaling pabangong iyon.

Ilang puslit ng pabango ang kaniyang ginawa? 8th times? And another puslit sa magkabilang gilid ng kaniyang tainga. Tapos!

Lalabas na sana siya ngunit nag-aalangan siya. Baka may something sa mukha niya kaya humarap siya sa salamin. Sinuklay niya ang kaniyang buhok gamit ang kamay. And he took 10 minutes.

Nag-aalangan siyang buksan ang pinto, may

nakakimutan

pa ba ako? Buhok, okay naman na

suklay

ko na.

Nakapag-pabango

na ako.

Nakaligo

na rin. Wala na siyang nakalimutan.

Pinihit na niya pabukas ang pinto. At lumabas na. Wearing only, boxer and sando. Pang seduce outfit—este pang bahay outfit.

Mabilis ang kaniyang hakbang hanggang sa marating niya ang sala ng bahay kung saan doon nila gaganapin ang inuman.

Matapos niyang makarating ay isang malaking tandang pananong ang nasa tuktok ng kaniyang ulo.

Tinulugan siya? Yes, Carlosz was silently sleeping with his head on the sofa headboard. Nakadikwatro pa nag binata.

Walang yabag siyang lumapit sa binata. Yumuko siya upang mag-pantay ang kanilang mukha. Binigyan niya ng ilang hiblang distansiya ang pagitan nilang dalawa.

Wala sa sariling humulmang ngiti ang kaniyang mga labi. Ito ba ang unang beses na napag-masdan niya itong natutulog? Probably yes?

Mukhang anghel ang binata kapag tulog, pero kapag gising, halang ang kaluluwa.

Malaya siyang napag-masdan ang mukha nito. Napaka-gwapo dahilan para mag-wala ang kaniyang pusong naging mabilis ang pag-tibok.

Napapalunok din siya.

Bumaling ang kaniyang tingin sa lamesa at nakita niya ang bote ng alak na nakalagay sa ibabaw niyon. May dalawang wine glass ding nakapatong doon.

Ang lakas mag-yaya ng inuman, tapos tutulugan lang pala siya?

Napakamot na lang siya sa kaniyang ulo. Pa’nong hindi siya tutulugan. Mahigit tatlo, apat o limang oras siyang naligo at nag-intindi ng sarili. Pa’nong hindi ito makakatulog?

Muli niyang binalingan ng tingin ang binata. Muntik pa siyang mapatalon sa kinatatayuan ng makita niyang mulat na ang mata nito, naka-ngiti ang mga labi nito sa kaniya.

Mabilis niyang naiwas ang kaniyang tingin. Kung saan-saan niya ito nagawang ibaling. Grabe ang lumukob na hiya sa kaniyang katawan.

“Antagal mo? Ilang oras na akong naghihintay dito, akala ko hindi kapa darating.” Anito.

“Ah, e, nal-naligo pa ako.” U-utal-utal niyang dahilan.

“Sobrang tagal mo namang naligo, no wonder malayo ka palang, amoy kona ’yung pabango mo.” nang-aakit ang tinig na anito.

“May ginawa lang ako, kaya natagalan. Kung ano-ano iniisip mo.” pagdadahilan niya.

Pinagdikit lang nito ang mga labi at napatango-tango, halatang hindi ito naniniwala sa sinabi niya.

“Upo kana.”

Umupo naman siya sa tabi nito. Sa mahabang sofa.

“So, let’s drink?” kinuha nito ang bote ng alak at binuksan. Nagsalin sa dalawang wine glass.

“Here.” Inabot nito sa kaniya ang isang baso ng alak, habang ang isa naman ay hawak nito. “cheers.” Tinaas nito ang baso at ganun din naman ang kaniyang ginawa. Pinag-umpog nilang dalawa ang baso dahilan para mag-likha iyon ng tunog.

Gumuhit ang mapait na likido sa kaniyang lalamunan dahilan para siya’y mapapikit. God it’s bitter but so good.

Hindi niya sinasadya na biglang matuon ang kaniyang mata sa baba ng binata.

Bahagya pa siyang nagulat ngunit mas piniling itago ang naramdaman. Pa’no ba naman, kitang-kita niya ang umuumbok sa boxer nito.

Hindi lang niya alam kung normal size ba iyon ng umbok ng binata o full size? Kasi magugulat ba naman siya kung hindi malaki? God!

Mabilis niyang iniwas ang tingin dito, bakit ba kasi niya pinapansin ang mga bagay na iyon?

Sa tagpong ito parang siya pa ang nangmamanyak e.

Muling nagsalin si, Carlosz, ng alak sa baso nilang dalawa ng binata matapos nilang malagok ang lahat ng laman sinalin niya kanina.

Pilit niyang iwinawaksi sa kaniyang isip ang kanina pa niya naiisip. After lending his eyes on, Terrenz, his body can’t stop but to react.

Terrenz, wearing sando and boxer?! Fuck! It’s turning him on. Kanina pa niya gustong sunggaban ng halik ang binata, kanina pa niya ito pinag-papantasiyahan. Kanina pa niya gustong gawin ang mga naiisip niya. Pero hindi niya ginawa. Tinimpi niya ang kaniyang sarili.

Napabaling siya sa binata, tumuon ang kaniyang tingin sa dibdib nitong bumabakat ng dahil sa hapit nitong suot na sando. Makinis ang balat nito na nakapag-bibigay sa kaniya ng kakaibang sensasyon.

Ang hita nitong nagmistulang liwanag sa puti. God! He is fucking turned on.

Kahit walang cheers-cheers ay nilalagok na niya ang alak pagkatapos ay nagsasalin doon.

Tumagal ng ilang oras ang pag-iinom nina, Terrenz, at ng kaniyang boss.

“How’s your life?” tanong nito sa kaniya.

At dahil medyo nakakaramdam na siya ng tama ng alak, ay nagawa na rin niyang ibuka ang kaniyang bibig. “My life?” Sarkastikong aniya matapos ngumiti ng mapait.

How’s his life? Ito ang unang tanong sa kaniya na gusto niyang maging emosyonal.

Kamusta na nga ulit ang buhay niya? Still the same. “Tulad parin ng dati, Carlosz. I’m still doing anything just to survive.” Kinokontrol niya ang kaniyang sariling may ibang masabi. “Let’s say my life isn’t good at all. Being a puppet, na susunod sa lahat ng utos, na walang kalayaang gawin ang gusto, na kahit labag sa kalooban nagagawa? Yes, my life isn’t good at all.” mapait niyang pag-kwento. Parang

ibong

nasa

hawla

? Walang

kalayaan

. Ayoko ng pumatay pero mabuhay ginagawa ko parin. Ayoko ng

magnakaw

o gumawa ng masama, pero may magagawa pa ba ako?

Nakatali

ng ang aking leeg. At hindi ko na

pagmamay-ari

ang buhay ko. Mapait siyang muling ngumiti. Then now, my mission was to kill you. Magagawa ko ba ’yun? Pero kung hindi ko gagawin, kapalit naman niyon ay ang

pagkagalit

ng boss ko. At baka

madamay

pa ang taong importante sa buhay ko. My sister, my younger sister. Hawak ito ng boss ko, and as long as

sumusunod

ako sa

pinapagawa

niya, my sister will be safe forever. Pero ngayon

nanganganib

ang kaligtasan ng kapatid ko. Lalo’t binigyan ako ng misyon na ikaw at kapatid ko ang pagpipilian. 

Kaligtasan mo? O kaligtasan ng kapatid ko? Patayin ka upang

manatiling

ligtas ang kapatid ko? Ang tanong kaya ko ba? Fuck! Sa isip-isip niya.

Iniwas niya ang kaniyang tingin at pasimpleng pinunasan ang luha na namumuo sa kaniyang mga mata. 

“Anong ibig mong sabihin?” Usisa nitong tanong.

Ngumiti lang siya sa ng pilit sa binata. “Just don’t mind me, Carlosz. Ikaw kamusta ang pagiging pulis mo? How did start?” tanong niya upang baguhin ang pinag-uusapan nila kanina.

Nakangiti-itong iiling-iling bago nagsalin ng alak sa kani-kanilang baso. “Being a policeman isn’t easy. Nag-training ako sa U.S. sobrang hirap as in. The training will get you killed, kung mahina ang loob mo. Sobrang tagal ko ding nag-aral at nag-training bilang isang ganap na pulis. Until i passed. Then i also trained to be U.S army, marami akong pinasok, marami akong pinagdaanang hirap. But i did passed all of that. Lahat ng pagod at hirap na naranasan ko it’s all worth it. Masarap sa pakiramdam, na nakatapos ako. Maraming bansa ang gustong kumuha sa’kin bilang police army, because of me being well-trained.” Nilagok nito ang alak bago muling seryosong tumingin sa kaniya. “i’m an outstanding policeman…etc. Kinilala din ako bilang isang good shooter. With and without looking, kaya kong patamaan ang anumang naiisin. Hindi sa nagmamalaki ako, i’m just telling the truth. At ’yun na nga. I decided to go back here in the philippines, dahil dito sa bansang ito ako isinilang and i’m also part of every filipinos. Kahit half-Italian-half-Filipino ako. Dito ko na rin sinimulan ang trabaho bilang isang pulis.”

He was amazed after hearing those words, Carlosz just experienced. It’s wow.

Siguro kong hindi siya maagang nangulila sa ama’t ina, baka ngayon Philippine’s army na siya. Ito rin kasi ang pangarap niya, bata palang siya. Pero sa kasamaang palad, bumagsak siya sa pagiging kriminal.

A killer who did illegal againsts the law…

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 21

Chapter 21

         “YOU’RE HALF-ITALIAN? no wonder you look like one.” He said feeling tipsy.

Maaliwalas naman itong ngumiti. “My father is Italian and my mother is a Filipina. They met here and fell deeply inlove.” he said. “My father was a general back then. Just like me now, a General.”

“I bet you’re father has a lot of, achievements, rewards and promotions too, just like you now.”

“It’s indeed right,”

Humaba pa ang usapan nilang dalawa habang nag-iinuman.

Gusto niyang buksan ang topic tungkol sa sinasabi nitong kasal, gusto niyang tanungin dito ng masinsinan kung totoo ba ang sinasabi nito, ngunit mas pinili na lang niyang iisang tabi ang lahat.

Totoo man iyon o hindi, they are still enemy. Yes, magkaaway parin sila. Kriminal siya, samantalang pulis naman ito. There’s no way, na mawalan ng pagitan sa kanilang dalawa. Laging may nakaharang pader sa kanila.

Mapait siyang napangiti. Nakakalungkot lang isipin na magkaiba sila ng landas na tinatahak. Na batid niyang pagsasalubungin ng tadahana, hindi para mag-mahalan kundi para ipaglaban ang kani-kanilang kagustuhan.

“Cheers and bottoms up.” alok niya sa boss niya, mabilis naman nitong tinaas ang baso nitong hawak at pinag-umpog ang kanilang baso.

They drink and drink a lot, until they got drunk. Masakit sa ulo ang tama ng alak sa kaniya. Animo’y bumibigat iyon na gusto na lang niyang matulog.

Unexpectedly, muli siyang napabaling sa babang parte ng katawan ng binata. God! Carlosz dick was this big? Talagang bumabagat ito sa boxee nitong suot. And damn! It was so big! Ilang beses na ba niya itong nakita, nahawakan at nadama ang pagkalalaki nito sa loob niya? Sa shower room, sa kwarto nito, sa dining room? Tama ba?

Inangat niya ang tingin niya sa mukha ng binata. Unexpectedly nakatingin din ito sa kaniya. And a playful smile appeared on his lips.

“Kanina ko pa napapansin ang pag-tingin mo sa pagkalalaki ko?” diretsahan nitong turan.

Hindi niya alam kung bakit wala na siyang hiya sa kaniyang katawan. Siguro epekto iyon ng alak.

“Ang laki kasi.” pag-amin niya na sinabayan pa ng mapag-larong ngiti.

“I know, Italian dick and Filipino combined dick was huge…my dick was huge and good.”

Ito ang pagkakakilala niya sa binata. Walang pasabi-sabi ang dila nito. Kung ano ang gustong sabihin ay inilalabas ng bibig. ’Yun nga lang puro kahalayan.

“You’re always straight forward, Carlosz.” he said laughing.

“Gusto ko mong makita?” Straightforward na tanong nitong muli.

“Pwede ba?” nanunudyong tanong din niya.

“Gusto mo ba?” balik tudyo nito.

“Itatanong paba ’yan?” hindi siya nagpatalo.

Tumayo ang binata sa harap niya at mabilis nitong hinubad ang boxer na suot. Doon lumuwa ang pagkalalaki nitong nag-huhumindik sa haba at laki.

Napalunok siya at hindi magawang maialis ang titig niya sa pagkalalaki nito. Medyo nabigla man siya ngunit ang pagkabigla ay napalitan ng pag-iinit ng katawan.

“It’s indeed huge, Carlosz. Can i touched it?”

Wala na siyang nararamdamang hiya sa katawan, siguro dahil epekto na rin ito ng alak sa kaniya, kaya siya nagkakaganito.

“You can do more than a touched, Traven.”

Ngumiti siya dito bago niya ibinaba ang tingin sa pagkalalaki nito. Kusang tumaas ang kaniyang kamay habang papalapit iyon ng papalapit sa pagkalalaki ng binata.

Tila napaso siya ng maramdaman ng palad niya ang pagkalalaki nito. Mabilis niyang inalis ngunit muli ulit hinawakan, pero ngayon hinawakan na niya ang pagkalalaki nito ng buo.

Ramdam na ramdam niya ang mumunting init na nagmumula sa pagkalalaki nito, masarap iyon sa pakiramdam. Tila binubuhay nito lahat ng parte ng katawan niya. Ang mumunting init niyang naramdaman sa pagkalalaki nito, ay dumagdag pa sa init na nararamdaman ng katawan niya.

“It’s hot, Carlosz. Ang sarap sa pakiramdam.” pag-amin niya sa binata.

“I know, darling,”

Umangat ang kaniyang tingin hanggang sa mag-tama ang mata nilang dalawa ng binata. “Can i masturbate you?” he said asking permission.

“Do you need to ask? You can do whatever you want, darling.”

Him calling darling? Damn! Ang lamig niyon sa pandinig, parang gusto tuloy niyang mahimatay sa paraan ng pagtawag nito. Ang lambing.

Sinimulan na niya igalaw ang kaniyang kamay na nakahawak sa pagkalalaki ng binata. Taas-baba ang kaniyang ginawa. Mabagal ngunit banayad.

“Uhmmm…” Rinig niyang munting ungol nito.

Napangiti siya sa isiping nasisiyahan ang binata sa ginagawa niya. Ipinagpatuloy niya ang pagtaas-baba ng kaniyang kamay sa pagkalalaki nito.

“You can masturbate me faster, darling, i won’t mind.”

He smirked and start másturbating, Carlosz fatser.

Sa pagbilis ng pagtaas baba ng kaniyang kamay sa pagkalalaki nito ay siya namang paglakas ng ungol nito.

All he did was out of compassion. He másturbate him, good. Faster and never stop.

Tumayo siya dahilan para magkapantay ang mukha nilang dalawa ng binata. Hinakbang niya ng konti ang pagitan nilang dalawa. Ngayon malapit na sila sa isa’t isa. Ilang hibla na lang ang nagsisilbing pagitan ng kani-kanilang mga labi.

Patuloy lang siya sa pag-taas baba ng kaniyang kamay sa pagkalalaki nito. Bumaba ang kaniyang tingin sa labi nito. Biglang umawang ng mahina itong napa-ungol.

Nanunudyong hinalikan niya ang mga labi nitong naka-awang at mabilis niyang ipinasok ang dila sa loob niyon.

He smiled between kissing when he felt, Carlosz, stay stilled.

Pinutol niya ang halik ng magsisimula palang itong lumaban. Nanunudyong ngumiti siya, kasi hinabol nito ang labi niya.

Pinatigil niya ang labi nito gamit ang isang daliri niya. “Stop being aggressive, Carlosz. Let’s take it slow.”

Tinanggal niya ang daliri niya sa labi nito, nanunudyong inilapit niya ang mukha hanggang ilang hibla na lang ang pagitan niyon.

Inilabas niya ang dila at pinasadahan ang pang-ibabang labi ng binata pataas sa pang itaas nitong labi. Panunudyo at puno ng pang-aakit.

Hinalikan niya ang mga labi nito, saglit lang. Hanggang sa napunta sa puntong ang saglit ay naging madalas. Ang madalas ay naging matagal, hanggang sa puntong lumalim ang halik at naging desperado.

Hindi na niya alam kung kaninong ungol ang lumabas sa pagitan ng kanilang mga halik. Tinanggal na niya ang kamay niya sa pagkalalaki nito at niyapos iyon sa batok ng binata. Niyapos niya ang dalawa niyang kamay sa balikat nito, hinapit niya palapit dito upang mas lalong dumigin ang halikan nilang dalawa.

Puno ng desperasyon, puno ng pananabik at pangungulila sa isa’t isa halik na kanilang pinagsasaluhan. Hindi lang iyon basta halik lang, dahil maging ang kanilang dila ay nagsasayawan sa isa’t isa.

Naglumikot ang kamay ng binata sa likod niya. Bumaba iyon hanggang sa makarating sa kaniyang maumbok na pang-upo. Tinampal nito ang kaniyang pang-upo at bahagyang hinimas.

“Uhmmm..” mumunting ungol na kumawala sa kaniyang bibig.

Bumaba ang halik ng binata hanggang sa marating nito ang leeg niya. Humahalik-halik at sumisipsip sa leeg niya, kakaibang sensasyon ang lumukob sa kaniyang pagkatao.

Ramdam niya ang nag-aapoy na init sa kaniyang katawan. Wala ng inhibisyon basta ang tanging nakatatak na lang sa isip ay ang kagustuhan ng isa’t-isa.

Napunta ang halik ng binata hanggang sa makarating ito sa tainga niya. Kinagat-kagat nito ng bahagya habang paminsan-minsan ay dinidilaan.

Kakaibang sensasyon ang hatid niyon.

“Kanina ko pa gustong gawin ito sa’yo. Kanina pa kita gustong maangkin, nang maamoy ko ang nakaka-akit mong bango.” anito bulong sa kaniyang tainga.

Medyo nakaramdam siya ng kiliti ngunit hindi mawawala ang sensasyong niraranas.

“Ang bango mo, Traven. Gustong-gusto kong maramdaman ang loob mo.”

“Feel me, Carlosz.” He said back.

Humarap ito sa kaniya dahilan para mag-tama ang mga titig nilang dalawa. Makikita sa mata ng binata ang pagnanasa sa kaibituran niyon.

“You know, everytime you talk, naaakit ako. It feels like you’re seducing me, Traven. Congratulations, i felt seduced.” he said then he captured his lips.

Passionaite kissing, full of love and affection until it came to a desperate one. Walang gustong mag-bawi ng halik, parehong tila gusto nila ang isa’t isang labi.

Mga ilang minuto ang tumagal ng halik bago iyon naputol ng hagilapin nila ang hangin na saglit na nawala.

Hinubad nito ang kaniyang damit at maging ang damit nito. Tuluyan na nitong hinubad ang boxer, maging ang boxer niya. Pareho na silang walang saplot. Malaya ang kanilang mga matang pagmasdan ang katawan ng isa’t isa.

Tinulak siya ng binata hanggang sa mapahiga siya sa mahabang sofa. Nang-aakit na kinagat niya ang pang-ibabang labi habang puno ng pagnanasang nakatingin dito.

“Don’t try to be cute infront of me, darling. I might get more horny. Ikaw din, baka hindi kana makalakad sa sunod.” may panunudyong anito habang naglalaro ang mapag-larong ngiti sa mga labi.

Napaagikgik siya ng a eyes. “But now, wait for me here.”

Tumalikod ang binata at humakbang na ito papalayo. Napakunot ang kaniyang noo. Tinatanong niya sa kaniyang sarili kung anong gagawin ng binata, gayon pa man, sa kaniyang kuryosidad ay mas pinili na lang niyang iisang tabi ang lahat.  Hinintay na lang niya ang binata hanggang sa dumating ito.

Napakunot ang kaniyang noo ng makita niya ang dala nito. Slice bread and peanut butter? Anong gagawin nito sa pagkaing iyon? Ano hindi na nila itutuloy ang pagtatalik? Na kakain na lang sila kase nagutom ito?

Akmang babangon siya ngunit pinigilan siya ng binata. “Don’t.”

“What are you doing? Anong gagawin mo dyan sa tinapay at peanut butter?” Tano niya.

“Just watch,” sabi nito na pinasilay ang mapaglarong ngiti sa mga labi.

“What are you doing?” Aniya sa bahagyang gulat ng lagyan nito ng slice bread ang kaniyang magkabilang dibdib. Tatlong slice bread naman sa kaniyang tiyan.

“Shhhhh..” pinatigil siya nito gamit ang daliri. “don’t talk, let’s make my fantasy came true.” Anito.

Naguguluhan na siya, pero hindi naman siya mangmang para hindi malaman kung anong ginagawa nito. Maybe, Carlosz, will eat him with this peanut butter and slice bread.

Binuksan nito ang takip ng peaunit butter. Namimilog ang kaniyang mata ng makita niyang tinapon nito sa kaniyang katawan ang peanut butter.

Napunta ang peanut butter sa dibdib niyang may slice bread—sa magkabilang dibdib niya. Umagos iyon sa dibdib niya.

Muling nagbuhos ang binata at doon naman iyon sa kaniyang tiyan. Nalunod ng peanut butter ang kaniyang katawan.

“What the fuck?” Hindi parin siya makapaniwala sa mga ginagawa nito.

Carlosz dip his finger on the peanut butter, bago nito isinubo sa bibig nito. Nang-aakit ang bawat pagsubo nito sa daliri.

Nang maubos ang likido ng peanut butter ay muli nitong sinawsaw ang kamay at sa kaniya naman nilahad.

“Taste it, it’s yummy.” anito.

Gusto niyang umayaw, pero mas nanaig sa kaniya ang kuryosidad na lasahan ang peanut butter na naroon sa kamay ng binata.

Nanunudyong inilabas niya ang kaniyang dila at pinasadahan ang daliri nito pagkatapos ay pinasok niya iyon sa kaniyang bibig. Nanunudyo at nang-aakit ang bawat titig niya dito habang subo-subo niya ang kamay nito.

“Fuck, darling, ang galing mong sumubo. You’re turning my dick on!”

Sinabi na sa kaniya ng binatang ito ang pantasya nito. Sino ba naman siya para hindi pag-bigyan, lalo’t sa isip-isip niya ay siya ang kauna-unahang nakatalik nito na tutupad sa pantasya nito.

Pinakilwal niya ang kaniyang dila sa daliri ng binata, bago niya iyon iniluwa.

“Masarap nga, Carlosz.” Aniya.

Ngumiti lang ito sa kaniya ng mapaglaro. Ang kaninang daliri nitong nilantakan niya ay siya namang sinubo ng binata. “it’s indeed tasty,” anito.

Balik ngiting mapag-laro ang kaniyang ginawa, habang kagat-kagat niya ang pang-ibabang labi. “tuparin mona ang pantasya mo, Carlosz.”

“Gladly,”

Dumukwang ang binata at sinakop nito ng mainit nitong halik ang kaniyang mga labi. Pareho silang dalawa tinugon ang isa’t isa.

Nilalaro ng kani-kanilang mga dila ang dila ng isa’t isa. Nalalasahan niya sa dila nito ang lasa ng peanut butter na may kasamang laway nito.

Medyo nakakahiya man, ngunit hindi niya maikakailang masarap ang bawat mga tagpong iyon. Gusto pa niyang palalimin ang halik ngunit ito na ang kusang pumutol.

Naglakbay ang mga labi nito hanggang sa makarating iyon sa kaniyang leeg. Parang uhaw itong bampirang sinipsip ang kaniyang leeg. Hinahalikan.

Kakaibang sensasyon ang kaniyang naramdaman. Naipikit niya ang kaniyang mga mata at dinama ang sarap na pinapalasap ng binata sa piling niya.

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 22

Chapter 22

         ILANG YEARS naba itong pantasya ni, Carlosz, na ngayon lang niya natupad? Simula ng mamulat siya sa mundo. Ihalo sa pagtatalik ang kaniyang paboritong pagkain at ngayon nagagawa na niya. At nagagawa niya iyon sa taong mahal niya.

Ito rin kasi ang dahilan kung bakit hindi niya nagawang tuparin ang kaniyang pantasya sa mga babaeng nakatalik niya. Because he don’t love them. Pinangako niya sa kaniyang sarili na matutupad lang ang nag-iisang pantasya sa kaniyang isip, kung iyon ay gagawin niya sa taong mahal.

And yes, this is the right time. Mahal niya si, Terrenz, sa puntong hindi na niya ito kayang pakawalan. Sabi nga niya may plano siya upang mapa-oo ito? If plan A failed the alphabet has A-Z. Marami siyang plano at paplanuhin upang mapasa-kaniya ang binata.

Hindi siya mangmang, alam niyang may gusto din ito sa kaniya, niloloko lang nito ang sarili. Ito rin ang dahilan kung bakit humahawak parin siya sa relasyong ito na wala namang lebel.

Ganun pa man, pinalipad niya ang lahat ng isipin. Itinuon niya ang kaniyang atensyon sa ginagawa.

Matapos niyang maiwanan ng marka ang leeg nito, ay tsaka naman siya bumaba. Napangiti siya ng makita ang tinapay sa magkabilang dibdib nito na nalulunod sa peanut butter na ibinuhos niya doon.

Kinuha niya ang tinapay sa kabila nitong dibdib, ikinuskos niya ang tinapay sa utong ng binata dahilan para mahina itong mapa-ungol.

That’s what he like it! Ang ungol ng binata. Ito ang mas lalong nakapag-e-engganyo sa kaniyang pagbutihan ang ginagawa.

Ipinalibot niya ang tinapay sa utong nito. Kinikiskis ng bahagya habang ang kaniyang tingin ay nasa mukha ng binata.

Kitang-kita niya kung paano ito mapa-ungol sa sarap. Mas lalong tila sinisindihan ang kaniyang katawan sa mga nakikita. He like it! He like seeing, Terrenz, in pleasure.

Dumukwang siya at kinagat ang tinapay, nanuot sa kaniyang bibig ang sarap na dulot niyon. Ang sarap ng lasa ng peanut butter at ng tinapay na kiniskis niya sa utong ng binata.

Magkahalong sarap at pang-iinit ang nararamdaman ni, Terrenz, sa ginagawa ng binata. Sarap na sarap ito sa pagkain ng tinapay habang ang mata ay naka-tuon sa kaniya.

Ang natitirang tinapay ay kiniskis nitong muli sa kaniyang utong.

“Ahhhhhhh…” Mahinang ungol na daing ng kaniyang bibig sa kakaibang sarap na dulot ng pagkiskis ng binata sa utong niya. Ramdam niyang tindig na tindig ang utong niya at kailangan ng kalinga.

Ramdam din niya ang lagkit ng katawan niya sa likido ng peanut butter nitong ibinuhos sa katawan niya. Ganon pa man, mas lalong dumagdag iyon sa init ng kaniyang katawan na halos sinisilaban.

Hindi man niya aminin, ngunit nagugustuhan niya ang ginagawa ng binata. Nagugustuhan niya ang paraan ng pagkiskis ng binata sa utong niya.

Para tuloy siyang nag-silbing pinggan, na patungan ng pagkain nito. Fuck! Hell!

Muling kinain ng binata ang tinapay ngunit sa pagkakataong iyon ay naubos na ng binata.

Lumapit ito sa kaniya at walang pasabi-sabing nilukumos ng halik ang mga labi niya.

Ang kaniyang matang pipikit palang ay namulagat. Naramdaman niya ang tinapay na may peanut butter na kinain nito kanina at itinulak ng dila papasok sa loob ng kaniyang bibig.

Ramdam na ramdam ng dila niyang malagkit ang tinapay na ipinasa nito. Ganun pa man, ni kahit konting katiting na pandidiri ay wala siyang naramdaman. Sa halip ay dito pa mas lalong nag-init ang kaniyang katawan.

Sinalo niyang lahat ang itinulak ng dila nito papasok sa bibig niya. Lasang-lasa niya ang tinapay na nababasa ng peanut butter at ng laway nito.

Masarap ito. As in, lalo’t nanggaling sa bibig ng binata.

Wala sa sariling nalunok niya ang tinapay matapos ang kanilang halikan.

“Masarap, hindi ba?” may panunudyong tanong nito habang nakasilay ang mapaglarong ngiti.

“Masarap lalo’t nanggaling sa bibig mo.” balik tudyo niya na sinabayan pa ng pagkagat niya sa pang-ibabang labi.

“Then, let me continue.”  Muling bumaba ang mukha nito. Hanggang sa magpantay na ang dibdib niya at ang mukha nito.

Doon nakabaling ang mukha nito sa kaniyang dibdib na tinanggalan nito ng tinapay at kinain kanina. Ngayon tanging ang likido ng malapot na peanut butter na lang ang tumatakip sa kaniyang utong.

“Ahhhhhhhhhh…” Pasigaw niyang ungol habang bahagyang naipikit pa ang mata. Na-i-unat ang kaniyang paa dahil sa ginawa nitong pagdila sa utong niya. “Ohhhhhh.”

Sinasalat ng dila ni, Carlosz, lahat ng likido ng peanut butter sa dibdib ng binata. Wala siyang kahit isang patak na pinatakas. Lahat iyon ay napunta sa kaniyang bibig.

Matapos niyang makita na wala ng peanut butter na pumapalibot sa utong nito. Tsaka naman siya umangat at sinakop ng kaniyang halik ang mga labi ng binata.

Doon itinulak niya ang likidong nasalat sa utong nito, na malugod namang tinanggap ng dila nito.

Tumagal ang paglalaro ng kani-kanilang dila sa isa’t isa. Nalalasahan niya ang paborito niyang peanut butter na may halong laway sa bibig nito.

It was so fucking good. He was so fucking turned on. That fucking peanut butter taste good! Fuck! Hell!

“Fuck, Traven, you’re turning me crazy.” pag-amin niya.

“You’re crazy, Carlosz, since i met you.”

“I’m just crazy because of you.”

Hindi mapigilan ng puso ni, Terrenz, na bayuhin ang kaniyang dibdib. Sa bawat bitaw nito ng salita sa kaniya ay siya namang pagwawala ng kaniyang puso. Parang gusto nitong basagin ang pader na bakal na ginawa niya, pero hindi mangyayare iyon. He won’t let himself down. He won’t let his guard down.

Mabubuhay nito lahat ng parte sa kaniyang katawan, ngunit hindi nito magagawang masira ang bakal na pader na ibinakod niya sa kaniyang puso. Not now, not soon and not even forever. Mananatili ang bakal na iyon doon, anuman ang mangyare. Pangako niya iyon.

“Uhmmmmm. C-Ca-arlosz.” Daing niya ng ang kabilang dibdib naman niya ang pinag-tuunan nito ng pansin.

Kinuha nito ang tinapay sa dibdib niya, at ikiniskis naman nito sa utong niya. Just like what he did, to right nipple.

“Ang sarap…” mahinang boses na lumabas sa kaniyang bibig habang niraramdam niya ang pagkiskis ng tinapay sa utong niya.

Buong sensasyon ang kaniyang nararamdaman. Ang kakaibang ligaya na halos dalhin siya sa hangganan ng mundo.

Nakita niyang tumigil ang binata sa ginagawa. At kinagatan nito ng kalahati ang tinapay habang ang mga titig ay matiim na nakabaling sa kaniya. Animo’y nanunudyo.

“Ohhhhhh, Carlosz. A-Ang sarap niyan. Uhmmmm.” Ungol niya ng muling kiskisin ng binata ang tinapay sa utong niya.

Ramdam niya ang ligaya sa puntong naitirik niya ang kaniyang mga mata. Masarap ang bawat pagkiskis ng tinapay sa kaniyang tayong-tayong utong.

Hindi niya mapigilan ang kakaibang sarap na halos mabibilis na ang ginawa niyang pag-hinga. Parang makakapusan siya ng hininga sa sarap ng dulot niyon..

Hindi niya alam kung saan niya ibabaling ang kaniyang mukha. Umangat ang kaniyang noo, nakita niyang kinikiskis parin ng binata ang utong niya gamit ang tinapay.

“Ohhhhh—Hell.” Napasambunot siya sa sariling buhok sa kakaibang sensasyong dulot niyon. It was so fucking good. Fuck! It’s hell.

Para siyang nasa impyerno sa init ng nararamdaman ng kaniyang katawan, habang kung sarap naman ang pag-uusapan. Nasa langit siya.

Pagitan ng langit at impyerno.

Nakahinga siya ng malalim ng tumigil na ang binata sa ginagawa. Sinubo nito ng buo ang tinapay at nginuya habang nakatingin sa kaniya ng ganoong titig. Matiim at tila may gustong ipahiwatig.

Dumukwang ang binata at sinakop nito ang kaniyang mga labi. Alam na niya iyon, agad niyang binuka ang bibig at tinanggap ang tinapay na itinulak ng bibig nito.

Naputol ang halik, nalunok niya ang tinapay. Masarap iyon. Lalo’t naroon ang laway ng binata.

Tulad ng ginawa nito sa kabila niyang utong ay iyon din ang ginagawa nito ngayon sa kaniyang kaliwang utong. Pinapasadahan ng dila nito ang palibot ng dibdib niyang natatabunan ng likido ng peanut butter na inilagay nito sa kaniya kanina.

At ng maubos, ay muling sinakop ang kaniyang bibig, doon tinanggap niya ang peanut butter na itinulak ng dila nito.

Naglaban ang kanilang dila bago matapos ang halik.

Sinimulan ng binatang kainin ang tinapay na nakalagay sa kaniyang tiyan. Tsaka nito pinasadahan ng dila ang tiyan niyang natatabunan ng likido ng peanut butter.

Pinadapa siya ng binata pagkatapos. Napa-igik siya ng tampalin ng binata ang kaniyang pang-upo. Nang kaniyang balingan ng tingin, nakita niyang bahagyang namula iyon.

“You’re that aggressive, huh, darling?” he teased him.

“Yes.” Sabi nito.

Naramdaman niya ang mukha ng binata na isinubsob sa pagitan ng pisngi ng kaniyang pang-upo.

“Ohhhhhhh, Carlosz. Ohhhhhh—darling.” ungol niya ng maramdaman nito ang dila na sumusundot-sundot sa bukana ng pang-upo niya. “Ahhhhhh.”

Hawak ng binata ang magkabilang pang-upo niya habang pinagduduldulan nito ang sarili sa bukana niya.

“Uhmmmmmm.” Halos isubsob niya ang mukha niya sa malambot na sofa habang ninanamnam niya ang ginagawa nito sa kaniyang bukana.

Sumusundot-sundot and dila nito sa bukana niya. Masarap iyon sa pakiramdam na halos nagdidiliryo na siya.

Naitirik pa niya ang kaniyang mata sa sarap na ginagawa nito. Buong sensasyon ang pinaparamdam nito sa kaniya.

Tumingin siya sa likuran ng maramdamang tumigil ang binata. Nakita niyang kinuha nito ang peanut butter at binuhusan nito ng sakto ang magkabilang mayayaman niyang pang-upo, bago nito binuhusan ang bukana ng kaniyang pang-upo.

Ramdam na ramdam niya ang likidong ibinuhos nito, lalong-lalo na sa kaniyang bukana. Malagkit iyon sa pakiramdam.

“Uhmmmmmm.” Muli niyang sinubsob ang kaniyang mukha sa sofa ng maramdaman niyang sinisimulan na ng binatang pasadahan ng dila ang mayayaman niyang pang-upo.

Napapa-igik siya sa kiliting dulot niyon, napapa-ungol naman sa tuwing sinisipsip nito.

Wala na siyang iba pang masabi. Wala na siyang iba pang maisip. Wala ng pumapasok sa loob ng isip niya, na blangko na iyon ng sinimulan ng binatang dilaan ang kaniyang butas.

“Ohhhhhhh,” impit na sarap ang kaniyang pag-ungol sa ginagawa nito.

Sobrang sarap sa puntong hindi niya alam kung saan siya ibabaling. Basta naitirik niya ang kaniyang mata at naiunat niya ag kaniyang paa.

Medyo tumuwad siya ng konti upang mas lalong maging malaya ang binata sa ginagawa nitong pagdila at pagkain sa butas ng mayayaman niyang pang-upo.

“Sarap, Carlosz. Ang sarap niyang ginagawa mo. Ipagpatuloy mo lang, ang sarap niyan.” Daing niya.

Ipinagpatuloy ni, Carlosz, ang kaniyang ginagawa tulad ng gusto ng binata. Lahat ng likido ng peanut butter na tinaktak niya ay nasalo ng kaniyang dila. Wala siyang pinalagpas.

Kinapitan niya ang makinis at mayayaman nitong pang-upo at bahagyang binuka. Kitang-kita ng mapagnasa niyang mata kung gaano namumula ang loob nito at basang-basa ng kaniyang laway.

“Hell!” Ang salitang lumabas sa kaniyang bibig bago niya muling nilaro ng kaniyang dila ang bukana nitong namumula at namamasa.

Tumigil siya sa ginagawa, sinawsaw niya ang daliri sa peanut butter at pinahid iyon sa palibot ng namumula nitong pang-upo. Bago niya sinipsip ang kamay at muling hinawakan ang magkabilang pang-upo ng binata.

“Ready to eat you alive.” He said then he started eating him…his ass hole.

Every plicked of his tongue made, Terrenz, shout in pleasure. Made him felt the most desiring pleasure.

Kinagat niya ang kabilang pisngi ng makinis nitong pang upo, dahilan para mag-iwan iyon ng marka. Ang bagat ng kagat niyang namumula ang palibot.

Wala sa sariling napa-ngiti siya, bago niya ipinagpatuloy ang ginagawa.

“Ohhhhhhh, Carlosz.” Naramdaman niya ang kamay ng binatang sumambunot sa kaniyang buhok at mas ipinagduldulan pa nito ang kaniyang mukha sa bukana ng pang-upo nito.

Nanggigigil ang bawat bitaw niya ng pagdila sa loob nito.

Terrenz almost leave his breath, talagang maka-takas hininga ang sarap na nararamdaman niya.

The pleasure was enough, at ang pilyo niyang isip ay may kakaibang naiisip. At tanging kay, Carlosz, lang niya ito magagawa.

“Enough, Carlosz.” He said almost caught his breath.

Tumayo siya at si, Carlosz, naman ang tinulak niya dahilan para ito naman ang mapa-higa sa mahabang sofa. “It’s my turn, para ibalik ang pabor na ginawa mo.” He said with a playgful smile appeared on his lips.

Kinuha niya ang peanut butter, he smirked at what his thought running all over his mind. It’s time to show, who’s the really, peanut eater master…

         AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 23

Chapter 23

         NAPALUNOK SI Carlosz ng maramdaman niya ang peanut butter na nilagay ng binata sa kaniyang dibdib. Ipinalilibot nito ang peanut butter sa palibot ng kaniyang magkabilang utong.

Napangiti siya ng marinig ang pag-igik nito.

Bumaba ang pag-buhos ng binata ng peanut butter hanggang makarating iyon sa kaniyang abs. Ng kaniyang tingnan, nilalagyan nito ng peanut butter ang bawat abs niya. Ika nga, may tinapay na, palaman na lang ang kulang.

Tumigil ang binata sa ginagaw ng malagyan na lahat ng aba niya. Ipinatong nito sa ibabaw ng lamesa ang lalagyan ng peanut butter na malapit ng maubos.

Sinawsaw ng binata ang daliri niya sa peanut butter at nanunudyong ipinasok ito sa loob ng bibig nito. Habang ang tingin ay diretso sa kaniyang mga mata.

“Hmmmm..” impit pang-ungol nito habang sinisipsip ang saring daliri.

Na-te-turn on siya sa ginagawa ng binata. Ramdam niya ang kaniyang pagkalalaki na tigas na tigas. Naiisip tuloy niya kung sakaling ang kaniyang pagkalalaki ang naroon sa loob ng bibig nito, mas masasarapan pa siya.

Napalunok siya ng iniluwa ng binata ang daliri nito at inilabas ang dila pagkatapos ay pinasadahan ang daliri bago muling ipinasok.

“Don’t torture me like that, Traven.” He said.

Ngumiti naman ito na parang wala lang dito ang lahat. “I’m not doing, anything.” Lumapit ito ng bahagya sa kaniya, ilang hibla na lang ang layo ng kanilang mukha sa isa’t-isa. Napalunok siya dahil doon. “Ngayon palang.” anito bago lumapat ang mga labi sa kaniyang mga labi.

Mabilis niyang tinugon ang halik ng binata. Niyakap niya ito sa leeg at mas hinapit pa upang mas lalong lumalim ang halik.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi ng binata dahilan para mapabuka ito, ipinasok niya ang kaniyang dila sa loob ng bibig nito na buong puso naman nitong tinugon.

Naglaban ang kanilang dila sa isa’t-isa. Nalalasahan niya sa dila nito ang peanut butter.

Naputol ang halik ng ibaba ng binata ang mga labi. Nag-iiwan ito ng tig-iisang halik sa balat niyang madaraanan ng labi nito pababa.

Napapikit siya ng halikan ng binata ang leeg niya, kakaibang sensasyon ang lumukob sa kaniyang pagkatao.

“Uhmmm..” mahinang ungol na lumabas sa kaniyang bibig bago niya iminulat ang mata.

Inangat niya ang kaniyang mukha at tiningnan ang ginagawa ng binata. Matiim nitong tinititigan ang kaniyang utong na may nakapalibot na peanut butter.

Umangat ang tingin nito sa kaniya dahilan para mag-tama ang tingin nilang dalawa. “It’s going to be so fucking good, darling,” Terrenz, said before dipping his head to his chest claiming his nipple.

Tumaas ang kaniyang dibdib ng makaramdam ng kakaibang sensasyon sa paraan ng pagkain nito sa kaniyang utong.

Naitirik niya ang kaniyang mata habang naitingala ang ulo. “uhmmm…ang sarap.” salitang lumabas sa kaniyang bibig.

Ibinaba niya ang ulo upang makita ang ginagawa ng binata. Inilabas nito ang dila at sinalat ang peanut butter na nakapalibot sa kaniyang utong. Sa bawat pagtama ng malagkit nitong dila sa tayong-tayo niyang utong, hindi niya mapigilan ang mapa-ungol sa sarap.

“Shit!!” naisuklay niya ang mga daliri sa sariling buhok. “uhmmm.”

Malakas siyang napa-ungol ng makita at maramdaman niyang sinisipsip na ng binata ang kaniyang utong, para itong sanggol na naghahanap ng gatas sa kaniyang utong. Well there’s no milk on his chest, his cock there is.

Muli niyang ibinaba ang ulo. Nakita niyang nilalaro naman ng dila nito ang kaniyang utong, pabalik-balik.

Naipikit niya ang mga mata sa sarap ng sensasyong dulot niyon. “It’s so good. Holy shit!”

Napasambunot siya sa buhok ng binata ng bahagya nitong kinagat ang kaniyang utong. “O-hhhhhh—Hell.”

Mas lalo pa niyang diniginan ang mukha nito sa kaniyang utong kapalit naman niyon ang kakaibang sarap.

“Holy…fucking shit!”

Sinuklay niya gamit ang daliri, ang buhok ng binata habang patuloy lang ito sa pag-sipsip at paglaro sa kaniyang utong.

He never paused or stop for a minutes. He just licked, lapped, sucked, licked, lapped, played, an played.

Umangat ang ulo ng binata. Matiim itong tumitig sa kaniyang mga mata at nakita niya ang sarkastiko nitong pag-ngiti.

“Time to eat the next one.” he seductively said before claiming his right side nipple.

Napapikit siya ng muling bumalik ang kaniyang sensasyong lumukob sa kaniyang pagkatao. Masarap ito sa pakiramdam. Hell.

Pinagmamasdan niya ang binata. Kung pa’no nito kainin, sipsipin, at laruin ang kaniyang utong gamit ang dila nito.

Napapasigaw siya sa sarap sa pagdanggil ng dulo ng dila ng binata sa tayong-tayo niyang namumula-mulang utong.

Napasambunot siyang muli sa buhok nito ng maramdaman niyang kinagat nitong muli ng bahagya ang kaniyang utong. Napaparami na yata ang pangangagat nito.

“Ohhhh…” Isang mahabang ungol ang lumabas sa kaniyang bibig ng laruin ng binata ng walang tigil ang kaniyang utong.

It was so good. So fucking good. Every plicked of his tongue, made his nipple aroused in pleasure.

Umangat muli ang mukha ng binata pagkatapos. Tinapunan siya nito ng nakakalokong tingin. “It’s all gone. It’s to eat the lower one’s” he said seductively teasing.

Binigyan muna ng binata ng halik ang magkabilang utong niya. Bago naglakbay ang labi nito pababa sa abs niya.

Tila uhaw iyon sa paraan ng pagkain sa abs niya. Pinapasadahan ng dila na paminsan-minsan ay pinapakilwal. Sinasaid ng dila nito ang peanut butter na inilagay ng binata.

Tumungo siya upang makita ang ginagawa nito. Wala sa sariling nabaling niya ang tingin sa magkabilang utong. They were taut and mouth watering. Mapapansin din niya na mas lalo itong namula, dahil sa pagsipsip nito kanina.

Tumuon ang kaniyang tingin sa binata. Mabilis nitong naubos ang peanut butter, ngayon ay bumaba na ang halik nito. To his abdomen before reaching his anatomy.

Kitang-kita niya kung paano matiim at seryosong pinakatitigan ng binata ang kaniyang pagkalalaki.

Bumaling ito sa kaniya dahilan para mag-tama ang tingin nilang dalawa. Ngumiti ito sa kaniya ng mapag-biro, ngunit makikita din doon ang pagnanasa.

“You’re dick was so big, darling.” Hinawakan nito ang pagkalalaki niya. “And so hot in my hand too.” Kinagat nito ang pang-ibabang labi na animo’y tinutudyo siya. “i wonder how it taste like.”

“Masarap ’yan darling, kahit walang sauce.” pabiro niyang sabi.

A soft chuckled scape, Terrenz, lips. “Let me taste it to prove it.”

Nakatingin lang ito sa kaniya ng simula nitong ibaba ang mukha hanggang sa maglapat ang bibig nito at ang kaniyang pagkalalaki.

“Uhmmmm…darling,” ungol niya.

Tumawa ito. “Hindi pa ako nag-sisimula.” anito habang tatawa-tawa parin.

Naiiling na naikamot na lang niya ang kaniyang ulo. “Just continue and stop teasing me, darling, will you?”

Napatango-tango lang naman ang binata bago nito muling binaba ang mukha hanggang sa maglapat ng muli ang labi nito at ang dulo ng kaniyang pagkalalaki. “By the way, it’s smelled good, darling.” Terrenz, complimented.

Hinawakan niya ang kaniyang pagkalalaki at at ang ulo ng binata. Iginiya niya ang pagkalalaki niya sa loob ng bibig nito. “Eat it, darling. Ang dami mong sinasabi e, tino-torture mo lang ako.” Hindi na niya napigilan ang sarili kundi ang gawin iyon.

“So aggressive, huh?” anito bago ibinuka ang bibig at doon ay pumasok ang kaniyang nag-huhumindik at nag-uumigting sa haba at laki niyang pagkalalaki.

Iginiya niya ang ulo nito taas baba sa kaniyang pagkalalaki.

Napatingala siya, naitirik ang mga mata, at naiunat ang kaniyang mga paa. Ang sarap ng sensasyong hatid ng mainit nitong bibig sa kaniyang pagkalalaki.

Sobrang sarap, sobra-sobra.

“Ohhhhhh..” malakas na ungol niya ng isagad ng binata ang pagkakapasok ng kaniyang pagkalalaki sa loob ng bibig nito. Ohhhhhhh—baby, shit!“

Ramdam na ramdam niyang inabot ng lalamunan niya ang lalamunan ng binata. Ang sarap ng sensasyong dulot niyon sa kaniya.

Ramdam niya ang pagluwa nito sa kaniyang pagkalalaki bago nito muling ipinasok sa loob ng bibig.

“Ohhhh, holy shit! Darling, ang galing mong sumubo.” aniya ng muli na naman nitong sinagad ang pagkakapasok ng pagkalalaki niya sa loob ng bibig nito.

“Shit! Holy shit! Darling.”

He felt how good, Terrenz, was while licking and sucking his cock. It was so deep and so good. Sa bawat sagad na sagad na pagpasok ng pagkalalaki niya sa loob ng bibig nito ay siyang pasarap ng pasarap naman ang kaniyang nararamdaman.

Tumaas baba ang bibig ng binata sa kaniyang pagkalalaki, mabilis at paminsan-minsan ay sinasagad nito.

“Ahhhhhhh, uhmmmm. Isagad mo, Traven, isagad mo lang. Bilisan mo.” halos pakiusapan na niya ito.

Ginawa naman ng binata ang kaniyang pakiusap, mas lalo nga nitong binilisan ang pagtaas baba ng pagkalalaki nito sa loob ng bibig niya. Malakas siyang napapa-ungol sa tuwing isasagad nito ang pagkakapasok sa loob ng bibig nito, na hindi man lang nakakaramdam ng pagduwal.

Pakiramdam niya ay easy lang sa binata kahit pa nga halimaw sa haba at laki ang kaniyang pagkalalaki.

“Uhmmm..” impit lang nitong ungol habang nasa loob parin ng bibig nito ang kaniyang pagkalalaki at naglalabas-pasok.

Bumagtas ang pawi sa kaniyang noo. Pakiramdam niya ay ang init-init ng paligid. Ang init-init ng kaniyang katawan, na animo’y sinisilaban.

“Ahhhhh, darling, keep doing that. Keep sucking me. Ohhhhhh, holy shit! Ohhhh hell.”

Iniluwa ng binata ang kaniyang pagkalalaki at bumaling ng tingin sa kaniya. His cyan colored eyes met with his cream caramel colored eyes. “Yeah, masarap nga ito kahit walang sauce.” anito habang itinataas baba ang kamay na humawak sa kaniyang pagkalalaki.

“I told you.” he said. “please continue.”

“Na’ah, mas gusto kong kainin ito ng may sauce.” nang-aakit na anito.

Hinagilap ng binata ang peanut butter habang hindi parin nito inaalis ang tingin sa kaniya.

Binuhusan nito ang kaniyang pagkalalaki ng peanut butter habang kagat-kagat ang pang-ibabang labi. “This will taste more good, darling.”

Sobrang naakit talaga siya sa mga ginagawa nito. Mas lalong tumitindi ang init sa kaniyang katawan habang pinagmamasdan ang mga ginagawa ng binata.

Itinaas baba ng binata ang kamay nito sa pagkalalaki niya, shit frustrated na bulalas ng kaniyang isip. The peanut butter acting like a lubricant. Ramdam niya sa pagtaas baba ng kamay nito sa kaniyang pagkalalaki ay ang namumuo sa kaniyang loob. Lalabasan na siya, sa ginagawa nito.

“Fuck, darling, lalabasan ako sa ginagawa mo.” Sabi niya.

“You do?” Ngingising anito. “Then, cum and let me taste it.”

“Hindi pa ngayon.” taliwas na aniya. “Eat my cock first before i cum.”

Binitiwan naman nito ang pagkalalaki niya. Pinasadahan ng dila nito ang sarili nitong palad na pinalilibutan ng peanut butter, dahil sa pagkalalaki nitong hinawakan nito kanina na nilagyan nito ng peanut butter.

Nang-aakit na sinipsip nito ang bawat daliri na nalilibutan ng peanut butter.

“Come on, darling. ’Wag naman ’yang daliri mo, eat my cock too.”

Talagang sinaid muna nito ang peanut butter sa palad at sa mga daliri ng kamay bago nito muling hinawakan ang kaniyang pagkalalaki at sinimulang ipasok sa loob ng bibig nito.

“Ahhhhhh…” Ungol niya ng sagad nitong ipinasok ang pagkalalaki niya sa loob ng bibig nito.

Pinapakilwal nito ang dila sa kaniyang pagkalalaki. Kumakagat-kagat ng bahagya, pagkatapos ay iluluwa.

Inilabas nito ang dila at tinampal tampal ang pagkalalaki niya sa dila nito.

“Uhmmm…that’s so good.” he said while looking at what he is doing down there.

Matapos tampal-tampalin, tsaka naman nito ipapasok ng buo.

“Ang sarap, ohhhhh.” Unat na unat ang kaniyang paa, tirik na tirik ang kaniyang mga mata.

Napuno ang loob ng bibig ni, Terrenz, ng pagkalalaki ng binata. But it was not the reason to stop. He did what he wanted to do. He sucked, licked, sucked, licked and sucked even more harder and faster.

Bawat paglabas-masok na ginagawa ng kaniyang bibig ay sinisigurado niyang sasagad iyon bago niya muling iluluwa.

Inilabas niya ang kaniyang dila at panasadahan ang balls nito pataas sa dulo ng pagkalalaki nito.

Wala ng peanut butter ang makikita sa pagkalalaki nito. Masasabi niyang masarap ang pagkalalaki nito lalo na kapag may peanut butter.

He also licked, Carlosz, balls, sucking and licking it like there was no tomorrow.

After licking, Carlosz, balls, he again lick his cock. Faster and faster. Rougher and rougher…’till, Carlosz spurted his hot seed inside his mouth.

Nagulat pa siya ng maramdaman ang mainit na likidong sumabog sa kaniyang bibig hanggang sa lalamunan. Lasang maalat na lasang buko iyon, and it also smelled weird…

         AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 24

Chapter 24

        CARLOSZ, WASN’T satisfied at all. He wanted more, he wanted to feel, Terrenz but sadly, Terrenz, was picking up his clothes.

Tumayo siya at nilapitan ang binata. “What are you doing, we’re not yet done.” he said.

Umayos naman ito ng tayo at tumingin sa kaniya. “What do you mean, “we’re not yet done”, kanina ka pa nga nilabasan.“ sarkastiko nitong sabi.

“Yes, i cum, but look at this.” Ibinaba niya ang kaniyang tingin sa kaniyang pagkalalaki dahilan para mapasunod ang tingin ng binata sa tinitingnan niya.

Nakita niya ang gulat sa mukha ng binata. Namimilog ang matang tinapunan siya ng tingin. “Y-You’re t-thing?” Uutal-utal pa nitong sabi.

“I know, darling, kaya niyang tumayo ng kahit ilang beses.” may pagmamayabang pa niyang turan.

“B-But-But, nilabsan kana?”

“Yes, but my cock is ready for another one.”

Hinagilap niya ang kamay nito at kinuha ang mga pinulot nitong damit at itinapon niya iyon sa kung saan. “You don’t need it, darling.” Binuhat niya ang gulat paring binata at dinala niya iyon sa sofa.

Pina-upo niya iyon at ibinuka niya ang mga hita nito. Pumosisyon siya sa naka-bukaka nitong mga hita at hinawakan niya ang pagkalalaki. Walang pasabi-sabi niyang ipinasok sa loob nito ang nag-uumigting sa haba at laki niyang pagkalalaki.

Napahiyaw sa sarap ang binata sa pagitan ng pagkabilga.

A smirked appeared on his lips. He started thrusting his cock inside of him. Slower. Banayad ang pagpasok ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito. Ninanamnam niya ang sarap sa bawat hugot at baon niyang ginagawa.

“Ahhh. Uhmmmm.” Napapa-ungol siya at naipipikit ang mga mata sa tuwing isasagad niya ang pagkakapasok sa loob nito.

“Ahhhhhh..” maging ito ay naitirik ang mata at napahawak sa sandalan ng sofa upang doon humugot ng lakas upang magawang salubungin ang kaniyang pagpasok.

Naitingala nito ang ulo at naitirik pang lalo ang mata ng sagad niyang ipasok ang mahaba at malaki niyang pagkalalaki.

“Ohhhhhhh…” Ungol nito na sinabayan ng isang malakas na pag-hinga. “Ang sarap..”

Iminulat ni, Terrenz, ang kaniyang mata at tumitig siya sa binata. Kitang-kita niya ng sarap sa mukha nito sa puntong naipipikit pa ang mata sa tuwing isasagad nito ang pagkakapasok sa loob niya. Siya naman ay walang nagawa kundi tanggapin ang pagpasok at mapa-ungol sa sarap na hatid niyon..

The plasure and sensation combined together to make it so fucking good. Wala na siyang masabi. Talagang maka-tanggal isipin at problema ang ginagawa nila.

Pakiramdam niya ay nasa lugar siya na silang dalawa lang ng binata. Wala ng iba. Sobrang sarap niyon sa pakiramdam sa puntong naging mabilis ang pag-tibok ng kaniyang puso.

Umusbong ang butlig-butlig na pawis sa kaniyang noo at katawan. Makikita naman sa binata ang bagnas na pawis, hudyat lamang ito na pareho sinisilaban ng mainit na apoy ng pagnanasa ang kani-kanilang loob.

Hanggang ngayon ay hindi siya makapaniwalang kaya ng binatang muling buhayin ang pagkalalaki nitong kanina lang niya pinatay. Hindi siya makapaniwala, as in. Kakatapos lang kasi nitong labsan. Heto na naman at handa na naman itong lumaban, take note, mahigit isang minuto palang siguro ang lumilipas. And now he’s now fucking aroused. At ngayon naglalabas-pasok na ang pagkalalaki nito sa loob niya.

But no regret. Gusto rin naman niya ang ganito, gustong-gusto.

“Ahhhhh, ang sarap, Traven, ang sarap mo. Ang sarap…isagad sa’yo.” ungol nito.

Siya naman ay pakiramdam ay pulang-pula ang mukha, sa isiping nasasarap ang binata sa pag-hugot baon sa loob niya. He felt blessed? Blessed na ba makatalik ang binata?

Yes, pinagpala siya, dahil sa dami-dami ng taong gustong makasiping—makatalik ang taong gusto nila, ay iilan lang ang napagbibigyan, at isa na siya doon. Pinalad na makasiping ng ilang beses ang mahal.

Ngunit ang masakit lang doon, hanggang doon lang sila. Iyon lang ang kaya nilang lakbayin. Hindi na sila makakaabot sa puntong maging relasyon ang sinimulang init ng katawan.

Dahil ngayon napag-isip-isip niya, kung tama man ang sinasabi nitong gusto nga siya nito, ay hindi naman maari, lalo’t magkaiba sila ng pinapanigan.

Carlosz was the right side while him was the left. Sa liwanag at sa dilim. Araw at gabi, hindi maaring mag-sama. Siguro may eclipse lang na naganap ngayon, kaya sila pinagtagpo. Pero sa huli’t huli, maghihiwalay lang din sila.

Kriminal na may tali sa leeg at pulis na sinusunod ang batas, mapagsasama ba ng tadhana?

Siguro kahit ilang beses pa siyang panain ni kupido, hiwalay parin ang ending nilang dalawa.

Iwinaksi na lang niya ang lahat ng isipin. Nag-focus siya sa ginagawa ng binata ngayon.

Bumaling ang tingin niya sa binata, nakita niya ang pawis sa katawan at sa noo nito, bumabagtas iyon. Sobrang hot lang tingnan ng binata, at hindi man aminin, sobrang nagugustuhan pa niyang lalo ito. Sobrang napapamahal pa siyang lalo dito.

“Ohhhhhhhh…” Malakas na ungol niya ng marahas na isinagad ng binata ang pagkalalaki nito sa loob niya pagkatapos ay mabilis na inilabas pasok ang pagkalalaki nito sa loob niya. “Sarap, Carlosz.”

Patuloy lang ito sa pag-bayo sa loob niya. Hinawakan ng binata ang kaniyang magkabilang binti at ipinatong nito sa magkabilang balikat.

Doon ito kumuha ng lakas na mas lalong bilisan ang paglabas-pasok sa loob niya.

Wala siyang nagawa kundi ang iindayog din ang kaniyang balakang upang salubingin ang pagpasok nito.

Naka-ilang sigaw at hiyaw siya sa kaka-ungol. Pakiramdam niya ay nanunuyot ang kaniyang lalamunan sa kakasigaw.

Napasambunot siya sa sariling buhok habang ibinabaling ang kaniyang ulo sa kabilang direksyon.

Panay lang ang mabilis at sagad na pag-hugot baon nito sa loob niya.

“Ang sarap, Carlosz. Ang sarap mo, sige pa. Isagad mo pa, bilisan mo. Uhmmm..ohhhh holy shit!”

Ramdam na ramdam niya sa loob niya ang pagkalalaki ni, Carlosz na pabalik-balik na tumutusok at pumapasok sa loob niya.  And every times he hit his spot, he will shout in pleasure. So much pleasure.

Binuksan niya ang kaniyang mga mata dahilan para mag-tama ang tingin nilang dalawa ng binata. Hinagilap niya ang dibdib nito at pinagapang hanggang sa marating ng kaniyang daliri ang tayong-tayong utong ng binata.

“Ahhhhh, like that, like that, darling. Play my nipple.” Carlosz said moaning.

He played, Carlosz, nipple using his finger. Itinaas niya ang isa pang kamay at nilaro niya ang kabila pa nitong utong.

Pareho silang napa-hiyaw, napasigaw sa sarap na lumulukob sa kani-kanilang pagkatao.

“Ang sarap, Traven, ang sarap niyang ginagawa mo. Uhmmmmm..make me cum inside you, darling.”

Ipinagpatuloy lang niya ang kaniyang ginagawa sa isiping nasasarapan ang binata sa kaniyang ginagawa. Nilaro niya ang magkabilang utong nito gamit ang kaniyang dalawang hintuturo.

“Ohhhhhh—Traven, lalabsan na ako. Malapit na. Keep doing that, keep playing with my nipple.”

Ramdam niyang mas lalong bumilis ang pag-bayo ng binata sa loob niya. Siya naman ay iginagalaw ang balakang upang salubungin ang pagpasok ng nag-huhumindik sa haba at laki nitong pagkalalaki.

Ilang minuto pa ang tumagal. Halos sobrang bilis na ng pinapakawalang ulos ni, Carlosz. Wala siyang tigil sa ginagawa kahit bagnas na ang pawis sa kaniyang noo at sa katawan.

Umulos siya sa desperasyon na marating ang rurok ng kaniyang kaligayahan.

Matapos ang mahaba, mabilis, at sagad na sagad niyang pag-ulos. Naramdaman niya ang paglabas ng likidong nanggaling sa kaniyang pagkalalaki.

“Ohhhhhhhhhh. Fuck. Ohhhhhhh…” Isang mahabang ungol ng pagnanasa ang lumabas sa kaniyang bibig ng marating niya ang rurok ng kaniyang kaligayahan. It was a pure fucking bliss combined with pleasure…

Sagad na sagad ang pagkakapasok ng pagkalalaki niya sa loob nito. At ramdam na ramdam niya ang init ng likidong inilabas niya sa loob nito.

Mabibilis ang ginawang pag-hinga ni, Terrenz, tirik na tirik ang kaniyang mga mata habang ninanamnam ang init at sarap na dulot ng likidong inilabas ng pagkalalaki nito sa loob niya.

His body was about to convulsed at that moment. It’s indeed so fucking. Mas masarap ito sa mga huli nilang naging pagtatalik. It was so fucking satisfying.

“Uhmmm…” Padaing niyang ungol ng hugutin ng binata ang pagkalalaki nito sa kaniyang loob. 

Lupaypay na bumagsak ang katawan ng binata patihaya sa tabi niya. Mabibilis ang pag-hinga na kanilang ginawa…

Kina-umagahan nagising si, Terrenz, naikusot-kusot pa niya ang mata at nai-unat ang kaniyang magkabilang braso.

Medyo masakit pa ang ulo niya na parang hang-over pa sa tama ng alak na ininom nila kagabi. Bigla tuloy niyang naalala ang mainit na tagpo ng kanilang pagtatalik. Na pati ang tinapay at peanut butter ay naging involve pa. Nakakahiya man aminin but yes, they did it.

Bumangon na siya at mabilis na nag-ligo, matapos ay agad siyang nag-bihis. Just a normal outfit. Wala naman siyang pupuntahan.

Pagbukas na pagbukas palang niya ng pinto ay agad ng bumungad sa kaniya ang binata. Napapitlag pa siya sa gulat.

“Hey, Traven. Morning.” Nakangiting turan nito na parang wala lang ang lahat. Parang normal lang sa kanila ang lahat, na para walang pagtatalik na naganap kagabi.

Napalunok siya. “M-Morning too.” Balik bati niya.

Nagulat siya ng hawakan nito ang kamay niya. Mabilis na nagpantig ang kaniyang puso dahil doon.

“Let’s go, kain tayo.” Sabi nito at nagsimula ng maglakad. Tumigil ito ng hindi siya humakbang.

“’Yung kamay ko,” aniya ng makaharap ito sa kaniya.

“Kapit ko, bakit?” inosenteng anito.

“Bitiwan mo, susunod ako.” sinigurado niyang walang emosyon ang lumabas sa kaniyang bibig.

“Come-on, Traven. Don’t be such a wet blanket. I’m being sweet here, don’t you notice?”

Sumikdo ang kaniyang puso sa sinabi nito. Nagulat na lang siya ng akbayan siya ng binata at hinapit pa siya nito papalapit dito.

“Let’s go, don’t be such a wet blanket. Join me, darling.” He find ,Carlosz, voice turned into a teased when he said the last word. Darling.

Gusto niyang kiligin sa pinapakitang ka-sweet-an ng binata. Ngunit para saan pa ang kilig? Kung maaga din namang mawawala? Para saan pa ang kilig kung mapapalitan din naman ng sakit?

Napilitan na lang niyang ihakbang ang kaniyang paa habang ito ay akbay-akbay siya. Pansin niya bawat mga kilos nito, maging ang pagtapon nito ng tingin sa kaniya.

“Ang bango mo, Traven. I’m turned on.”

Ramdam niya ang pamumula ng kaniyang pisngi dahil sa tinuran nito. Ang puso niyang nagwawala sa loob ng kaniyang dibdib. Ano na naman ’to, puso?

Umeepal

ka na naman sa buhay ko? Saway niya sa kaniyang puso.

Nakarating siya sa dining room. Doon lang siya binitiwan ng binata, ang nakakataba pa ng puso ay talagang pinag-hugot pa siya nito ng bangko.

Love warning! Hindi pwedeng magiba ang kaniyang bakal na pader,  walang magigiba. Hindi, maari.

“Anong gusto mong kainin, Traven? May ham?” Kinuha nito ang dalawang pinggan. “Or do you want to eat my egg and my hotdog? Choose.”

Napalunok siya, alam niyang may ibang pakahulugan ang binata sa pagpapapili sa kaniya ng kakainin.

“Hindi ko gusto ’yang itlog at hotdog mo!” aniya na hinaluan ng sarkasmo. May binigyang pakahulugan din siya dito.

“Hindi mo gusto? Sarap na sarap ka pa nga sa pagkain ng hotdog at itlog ko? Nilagyan mo pa nga ng peanut butter, di’ba?”

Naiwas niya ang tingin niya dito. Ramdam niyang umakyat ang dugo sa kaniyang pisngi, dahilan para mamula iyon.

“Hindi naman literal na hotdog at itlog ang tinutukoy mo.”

“Hindi rin naman literal na hotdog at itlog ang tinutukoy mo na sinasabi mong ayaw mo.”

“’Yan kasi ang tinutukoy ko! ’Yang hotdog at itlog mo…na hawak.” anito. “Ham na lang ang kakain ko.”

“Kasi kumain kana kagabi?”

“Can you stop it, Carlosz! Nasa hapagkainan tayo hindi ba?”

“Bakit pagkain naman ang tinutukoy ko e?”

Nairap na lang niya ang kaniyang mga mata sa kawalan, upang maiwas niya ang hiyang nararamdaman.

Ham at beacon lang ang kinain niya.   Nawalan na siya ng ganang kumain ng slice bread, baka kung ano na naman ang isipin nito.

Tulad na lang ngayon, imbis na sausage ang kainin nito na siyang naka-hain sa hapagkainan ay  mas pinili parin nito ang peanut butter at tinapay.

Bawat pag-subo nito ng tinapay na may palaman ay siya namang pag-tingin nito na animo’y nanunudyo o baka naman nanunukso.

Naiilang tuloy siya. Naaalala kasi niya ang gabing peanut with hotdog ang nakain niya…

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 25

Chapter 25

          CARLOSZ, RECIEVED a message from his friend, Caleb. Saying that he got some information from the three, prisoner.

Mabilis siyang sumakay sa kaniyang sasakyan matapos makapag-paalam kay, Traven. Hindi na niya ito sinama, dahil warehouse nila ang pupuntahan.

Inilabas niya ang telepono at binuksan ang kaniyang internet. Saglit na gumamit siya ng kaniyang social media, and his eyes popped.

Unang-una message ang kumuha ng atensyon niya. Their group chat, named. “Mas gwapo pa kay Adonis, si Luis.” Gustong lumawa ng mata niya.

“Mas gwapo pa si Luis kay Adonis? E, mas pogi pa nga ako kay, Luis.” Angal niya sa sarili.

Pinindot niya iyon dahilan para bumungad sa kaniya lahat ng mensahe. Akala niya ay si, Luis ang laman ng mensahe dahil sa pagiging mahangin nito. Sa pagbubuhat nito ng sariling upuan, sinama pa ang bangko. ’Yun pala siya ang laman ng topic.

Kunot na nagbalik mensahe siya kung bakit siya ang laman at doon nalaman niya kung bakit, because of, Gord! It was, Gord.

Pinakalat lang naman ni, Gord, na nagmamahal na rin siya ng kapwa niya lalaki. Na tulad na rin siya ng mga nauna niyang kaibigan.

“Seriously, Carlosz the fucker, fucked his same sex?” -Jonax texted with shocked emoji.

“Carlosz admitted it himself, he has a lover…a guy.” -Gord texted second.

“Sabi ni, Carlosz, babae ang gusto niya. Bakit tila nagbago ang ihip ng panahon?” Luis said with a laughing emoji.

“Hindi mapapagkatiwalaan si, Carlosz, kahit lalaki pinapatos.” -Quill also commented.

“Kinain ni, Carlosz, ang mga sinabi niya.” -Axll commented too.

“Carlosz, you motherfucker!” -Justine.

Marami pa siyang ibang mensaheng nabasa. Napapailing na lang siya at napapangiti sa halip na kagalitan ang mga kaibigan. Ganoon naman silang lahat, kung tutuusin siya pa nga ang mas malakas mag-pang-asar.

Naalala tuloy niya ’yung pang-aasar na ginawa niya kay, Vicente. ’Yung ginamit niya ang anak nitong si, Vinze, upang asarin ang dalawa.

Sukat ba namang mahuli niyang nagtatalik sa loob ng sasakyan?—mean magtatalik palang, kasi agad niyang napigilan ng sunduin niya sa bahay nina, Axll ang anak nina Vicente at Adrian na si Vinze, upang bulabugin ang dalawa sa loob. Kaya ’yun, sex failed.

Sobrang dami niyang tawa kahit nasa loob siya ng sasakyan at nagmamaneho na paalis.

Going back, he’s now typing on his phone, after that he hit the send button.

“Fuck you all, Got it?” he texted. “Lalo na sa’yo, Luis, ako lang ang gwapo sa’teng magkakaibigan, palitan mo ang pangalan ng Group chat. Nakaka-asiwa.” aniya.

Ibinalik niya sa loob ng bulsa ng kaniyang suot na pantalon ang telepono bago niya muling pinaharurot ang kaniyang sasakyan patungo sa kaniyang pupuntahan.

Matapos makarating ay agad niyang pinarada ang sasakyan. Lumabas siya doon at pumasok sa loob ng bahay.

His eyes went to his friend who’s now busy with his computer.

“Caleb.” He said to get his friend attention.

“You’re here.” he responded without looking at him. Very busy to look back.

Humakbang siya papalapit dito at umupo siya sa mahabang sofa na kinauupuan din nito.

Tumingin siya sa ginagawa nito. So many information, nakakalula ang bilis mag type ng binata. Sauladong-saulado na nito ang pagtipa sa kompyuter.

“What are you doing, bud?” he asked. Hindi kasi niya maintindihan ang ginagawa nito.

“Tracing.” he answered simple.

Hindi niya nakuha ang sagot nito, ngunit hindi na lang siya umimik. Pinagmasdan lang niya ang ginagawa nito hanggang sa matapos.

“Finished.” Binitiwan nito ang computer at kumuha ng in-can-beer at uminom doon.

Matapos itong uminom ay bumaling ng tingin sa kaniya. “may impormasyon akong nasagap. The Hitler family is doing an illegal operation. May palitan ng drugs at perang magaganap mamayang gabi. I already get the meeting place. Carlsedo Bar. Alam na’teng private place ng Carlsedo bar magaganap ang palitan. Madali na para sa mga tauhan mong pulis para mahuli sila.”

“Na’ah, i don’t want them to get involved.” He smirked at him. “You will enough.”

Caleb just rolled his eyes. “You don’t want your policemen to get involved, tapos ako ang i-i-involved mo? What a nice friend.” he said with sarcasm.

“Come-on, Caleb, i know you very well. You killed no traces, isa pa, you’re one of the best fighter next to me.”

Mapait naman itong ngumiti na animo’y naasiwa sa kaniyang sinabi. “next to you?” his voice filled with sarcasm. “I’m more good at fighting than you, Carlosz.”

He just laughed silently.

“By the way, you have your lover?” tanong nito kapag-kuwan sa seryosong boses.

“Why do i felt like you’re jealous.”

“Fuck, bud! I’m just asking.”

“So stop being serious, i might think you’re really jealous.”

“Jealous you’re ass.”

He just laughed softly. “Yes, Caleb. I have my lover, but i don’t think he loves me.”

Napatango-tango lang naman ito habang magka-dikit ang mga labi. “I know you, Carlosz. You’ll never stop until you get what you want.”

He just smirked. “I know.”

Doon natapos ang kanilang usapan. Hanggang sa napunta sa puntong ang kanilang bilanggo sa loob ng bahay ang naging topic.

“So…what about the prisoner?” Caleb asked. “Matagal na silang bilanggo sa loob? Should we kill them?”

“Nagsalita na ba sila?”

“Alam na naman na’ten kung sino ang nagpapatakbo ng krimeng kinasasangkutan nila. It was, Hitler, the famous, old business man. Ang misyon kong patayin, Carlosz. As a secret agent.”

“I know, but we still need them. Kill two birds with one stone.”

“What do you mean, Carlosz?”

“Na sa’yo pa ba ang mini bomb mo? ’Yung kumikiliti ng tao?”

Caleb smirked. “The one i made? Yes, i have them,” tumayo ang binata at may kinuha iyon sa aparador.

Isang box ang bitbit nito at inilapag iyon sa lamesa dito sa salas. Binuksan ng binata at doon bumungad sa kaniya ang sobrang liliit na bomba. It was a size of a small pearl, but yet deadly.

Isang ektarya ang abot ng pagsabog nito. Talagang pulbos na lang ng katawan ng tao ang makikita sa pagsabog.

“Anong gagawin mo dyan?”

“Killing two birds with one stone.”

Ang maliit na bombang gawa ni, Caleb ay bawat isa ay may remote. Isang pindot lang sa pulang pindutan, sasabog na iyon. Ang kagandahan lang sa bomba, kahiy nasa ibang bansa pa siya, pindutin lang niya ang pulang pindutan ay sasabog na ang maliit na bomba kung saan man ang kinalalagyan niyon.

“Let’s make some fun here.”

Nag-tungo sila sa loob ng kwarto kung saan nakalagay ang tatlo nilang bihag. The three person behind, Liam, case. Ang tatlong gumawa ng kahalayan kay, Liam. Lyzander older brother.

Nakapag-higanti na naman ang nakakatandang kapatid ni, Lyzander sa mga ito. Hitting them on their knees with, Caleb gun.

“Hey there, prisoner.” Maligaya niyang pagbati sa tatlong lalaking nakatali ng mahigpit upang hindi makagalaw o makagawa ng aksyon laban sa kanila.

“What’s the use of keeping us, you fucker?!” Malakas na sambit ng isa sa matandang lalaki. Kung hindi siya nagkakamali ay ito ang leader ng mga ito. And his name was Rex if he’s not mistaken.

Lumapit siya dito at inilabas ang baril. Itinutok niya ito sa noo ng matanda. “Just one last word and i’ll shoot you.”

Natigilan naman ito at nakita niya ang paglunok sa takot. He was shaking in fear? God, such a coward.

Kinalasan niya ang isa sa mga lalaki. Not, Rex, his ally.

“One wrong move and you’re life will going to be not yours.” He threatened after unleashed him. “Stand up and move.”

Nagsimula namang lumakad ng walang kibo ang lalaki hanggang sa makalabas ng silid.

Ganoon lang ang kaniyang ginawa hanggang sa makalabas sila ng bahay. Iika-ika itong lumalakad dahil sa tama ng bala nitong gawa ni, Liam.

“Ano bang kailangan niyo sa’ken, boss?” May takot sa boses nitong sabi.

Lumapit siya dito at pasimple niyang isinilid sa bulsa ng pantalon nitong suot ang, little deadly bomb.

“Alam kong wala kang nagawang kasalanan sa’men. So decided to let you free.”

Naging aliwalas ang mukha ng lalaki. “you do?”

“Don’t want it?”

“No, no, no, of course i want it.”

Nakita naman niyang umakbay sa binata si Caleb. Ang kamay agad nito ang napansin niya.

Putting tracing device on the back of the not so old man clothes. Dumikit naman agad ang tracing device. Medyo maliit lang iyon sa bombang inilagay niya sa loob ng bulsa ng pantalon ng binata.

“You’re now, free. Old man. Pwede ka ng lumabas ng bahay.” Ani, Caleb.

“Totoo.”

“Lalabas ka’ba o dito na dadanak ang dugo mo?”

Napatawa na lang siya ng patago sa inasta ng kaibigan. Bilis mag changed ng mood, napakuripas tuloy ng paika-ikang takbo ang lalaki matapos makapag-pasalamat. Hindi niya alam, na may magaganap na pagsabog sa kinalalagyan niya.

“Mukhang alam ko na ang pinaplano mo, Carlosz.” Ani, Caleb.

“Hitting two birds with one stone.” He repeated.

Sabay silang pumasok ng binata sa loob ng bahay. Umupo ang kaniyang kaibigan sa mahabang sofa dito sa salas ng bahay. Nagbabad ito sa kompyuter nito, upang i trace ang kinaroroonan na ng lalaki, gamit ang tracing device na inilagay nito sa likod ng binata.

Siya naman ay diretso sa loob ng kusina. Finding something to drink for some celebration. Because after this, mapapasabak siya mamayang gabi para sa isang mainit na labanan, kasama ang kaniyang kaibigan.

Nag-inom silang dalawa ng kaibigan. Nagkasiyahan at nagkatawanan habang nagku-kwentuhan.

“Where’s the fucker?” Tanong niya sa kaibigan.

“Still walking,” matawa-tawa naman nitong sagot., “sa tingin ko, bukas pa ang dating nito sa paroroonan. His knee’s injured after all, thanks to, Liam he will not arrived on time.”

“Masisi mo ba si, Liam? ’Yan ang mga taong gumawa ng masama sa kaniya. Of course he’ll do that, buti nga hindi hindi pinatay.”

Napatango-tango naman ang kaibigan bago lumunok ng alak. “You’re right, Liam has a dark past because of them. Kung sa’kin nangyare ’yun, i will do the same way, but not injuring them. I’ll kill them. Doon lang ako makakahinga ng maluwag.”

Tumagal ang kanilang pag-uusap hanggang sa naka-ubos sila ng dalawang bote ng alak. “You’re ready? It’s already 6 pm, mapapalaban na naman tayo.”

“Are you really asking me that question? Fuck you, bud. Caleb is always ready. Even on bed.”

He just laughed at his friend evil thought. “Wild in bed, huh, i see. Bibigyan kita ng babae, pagkatapos na’ting mapatay ang mga kalaban.”

“I’m waiting for that, Carlosz.” he answered.

Nagbihis na silang dalawa ng binata. He just wore black jacket, jeans, cap, shades, shoes…just that. All set. Syempre hindi mawawala ang kaniyang dalawang baril. Kimber gold match 11. 45 at ang Cz combat 9mm. Good combination.

“Bar ang pupuntahan na’ten, Caleb, hindi gubat. Outfit mo pang ninja eh.” Biro niyang sabi sa kaibigan.

Caleb just raised his middle finger and rolled his eyes.

Lumabas silang dalawa ng bahay ng kaibigan at pumasok sa kaniyang sasakyan. Siya ang nagmaneho habang ang si Caleb naman ay dala ang loptop at nag-titipa sa kompyuter nito.

“The illegal operation will start in an hour.”

Binilisan niya ang kaniyang pagpapatakbo. Kahit gabi ay maliwanag ang paligid. Dulot ng mga street light na kanilang nadaraanan.

Nakarating sila sa bar na pagdadanakan ng dugo. Carlsedo bar.

Maangas siyang lumabas ng sasakyan with his gun on the left and right side of his waist.

“Carlosz, stop.” Rinig niyang turan ng binata.

“Why? What?”

Lumapit ito na ngayon ay telepono naman nito ang kinakalikot. “According to, Carlsedo bar, they wouldn’t let man with gun to enter. Dapat walang baril lang ang maaring pumasok, kahit pa, kutsilyo. May tracing device sila.

“Fuck!” He groaned in frustration. Mukhang hindi niya magagamit ang kambal niyang baril. Napipilitang kinuha niya ang dalawang baril sa magkabilang gilid ng balakang niya at inilagay niya iyon sa loob ng kotse.

“You, did you bring gun?”

“I don’t, hand to hand combat will do.” Mapagmalaki nitong turan.

“Yeah, hand to hand combat will do.” Ulit niyang sabi.

Sabay silang nag-tungo sa, Carlsedo bar. Unang pasok palang sa kanila, may dalawang gwardya na ang nakabantay. Unang tingin, mukhang nag-aral din sa combat, pero para sa kaniya, bagong pisang sisiw palang ito. Hindi pa kayang manakit…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 26

Chapter 26

         INIS ANG naramdaman ni, Carlosz, habang kinakapkapan siya ng lalaki. Halos lahat talaga kapkap.

“Dude, i brought only one gun.” Aniya dahilan para mapatingin sa kaniya ang lalaki. “and that’s my cock,” he said smirking.

Tumawa lang naman ito bago nito iginiya ang kamay papasok sa loob ng bar. Nairap na lang niya ang mata sa hangin.

Dapat hindi sila pinapasok ng gwardya, kung bawal ang baril edi sana tinanggal ng mga ito ang pagkalalaki ng bawat pumapasok. Pero kung kaniya ang tatanggalin, mahihirapan ang mga ito. Mala-basuka kaya ang baril niya.

Nakapasok sila sa loob ng bar, pero bago tuluyang makapasok. Some traced them with the tracing device. After it’s all cleared, saka lang sila pinapasok.

“This place is so secured, Caleb. My hands is eager to kill them all.”

“Kill devil leave innocent.” Paalalang anito sa kaniya.

“I know, bud.”

Tumayo lang muna sila sa isang sulok, hinahanap ng kanilang mga mata ang grupo ng mga taong kahina-hinala.

“In your left side, Carlosz. They are the one’s brought the drugs. At mukhang hinihintay pa nito ang magdadala ng pera.”

“Let’s go near their table.” He said.

Inukupa nilang dalawa ng binata ang lamesang malapit sa kanilang target. Upang hindi mahalatang kahina-hinala silang dalawa ay um-order sila ng alak. At pinanood ang mga babaeng hubo’t hubad na nagsasayawan sa itaas ng stage.

Beautiful women but deadly. Why deadly? Because they don’t know kung ano ang nasa likod ng maganda nitong mukha. Desease like HIV? AID’S? Infection?

“Boss, do you want to table among our sexy women?” Maybe this is the manager.

Kung sa mababang klase, ito ang tinatawag nilang taga-bugaw sa mga babaeng gustong makasilo ng malaking isda.

“We just here to watch them and drink,”

“Are you sure, boss?”

“Yes, madame, it’s no, thank you.”

Ngumiti naman ang manager bago iyon umalis sa kanilang table. Maya-maya pa ay dumating na ang alak na in-order nila.

“Bud, you’re eyes. Delikado ang mga babaeng ’yan, baka may sakit, wag mo ng pangarapin.” Aniya sa kaibigan ng mahuli niya itong nakatingin sa mga babaeng hubo’t hubad na nagsisisayawan.

“My buddy down there just got reacted. Alam kong ang sa’yo din.”

“No bud, hindi tumigas ang pagkalalaki ko.” Kinuha niya ang kamay ng kaibigan at pinatong iyon sa sentro ng kaniyang pagkalalaki. “See? No reaction?”

Mabilis naman nitong kinabig ang kamay pabalik. “Fuck you, bud, fuck you!” He cursed.

Nabigla siya ng kunin ng binata ang kamay niya at ipinatong ito sa pagkalalaki nito. “See no reaction too? I’m just kidding around.”

Ramdam niyang hindi nga matigas ang pagkalalaki ng binata. It means he has no reaction towards the dancing naked women.

Mukhang hindi nga talaga sila tinigasan sa mga iyon. Kundi pandidiri ang kanilang nararamdaman. Like fuck! Napapaisip na lang siya kung ilang libong lalaki na ang natikman ng mga iyon?

Hindi naman niya ito masisisi. Basta pera, lahat kayang masilaw. Kapit patalim.

“This bar was suffocating, Carlosz.” Caleb said. “Quill palace was better than this.”

“I know, even the drinks. Not so good.”

Itinuloy nila ang pag-uusap nilang dalawa, ngunit hindi inaalis ang tingin sa grupo ng mga kalalakihan na kanilang minamanmanan.

Tumuon ang kaniyang tingin sa isa sa mga lalaki. He spotted the gun on his waist. He frowned.

Gun is not allowed right? Why is that fucker carrying gun?

Tinapunan din niya ng tingin ang iba pa. And they all carrying gun, with brief case, na batid niyang doon nakalagay ang droga.

“Caleb, the have gun.” Bulong niyang turan sa binata.

“I know, bud. Kasamahan din nila ang may-ari ng bar na ito. So gun for them was allowed. But not to outsider.” Caleb said.

He smirked. “Then, let’s kill them all.” An evil laughed scaped his lips.

Lumipas pa ang ilang minuto. Nakita nilang may pumasok na grupo ng mga kalalakihan. Isang matandang lalaki ang nasa unahan ng mga iyon, habang sa likod nito ang mga aso nitong alaga…his bodyguard.

Pansin niya ang senyasan ng mga ito. Hanggang ang malapit na mga kalalakihan sa kanilang tabi ay nagsimula ng tumayo. Nagsilakaran na ang mga iyon hanggang sa pumasok sa pinakang-loob ng bar. The private place, indeed.

What’s the next step, Caleb? We can’t follow them inside.“

“We can, Carlosz.” Caleb answered smirking. “Hand to hand, combat will do.”

Tumayo na si Caleb, sumunod naman siya. Nagsimula na silang lumakad hanggang sa marating nila ang manager.

“We want the private room, how much for that?” Caleb asked.

“Do you want to spice the night?” Malanding tanong naman ng manager.

“We want.”

“We still have the private room. But can you afford the expenses?”

“Are you really asking me that? I’m sure i can. Give the room to us. Just for an hour.”

Matapos makapag-bayad ng kaniyang kaibigan ay tinungo na nila ang silid kung na kanilang inukupa.

Hinatid silang dalawa ng binata doon. “Just the two of you? No women involved?”

“Just the two of us will do, the time is running, can you leave us alone?”

“Sure, boss.” Ngumiti ang manager bago sila nito iniwanan.

Naiwan sila sa loob ng kwarto.

Inilabas ng kaniyang kaibigan ang high-tech nitong cellphone. Nag-tipa ito doon. Sa pagkakaalam niya, ay nakakapag-hack din ng CCTV cameras ang telepono nito, just like his Laptop and computer.

“They are inside room no. 48, bud.” ani, Caleb.

Lumapit siya sa kaibigan at pinanood niya ang pinapanood nito. Napapanood sa telepono nito ang CCTV na nasa loob ng room no. 48.

Pinanood din nila ang ibang kuha ng camera. Sa labas ng room no. 48, naroon ang ibang mga armadong bodyguard.

So they need a better plan.

Wala silang bitbit kahit ano, even the smoke bomb, na pwede niyang ihagis upang lituhin ang mga bodyguard at mapatay ang mga iyon ng hindi nalalaman. But he didn’t bring any of his things.

Kaya mahirap para sa kanilang gawin ang kanilang pinaplano.

“Just get the fuck out of them.” Lumabas na siya ng silid. “Let’s kill them all.”

Hinanap nila ang room no. 48, malayo palang ay namataan na nila ang mga iyon. Ang mga nagbabantay na bodyguard sa labas ng silid.

Hindi pa sila nakakalapit ay mabilis na silang tinutukan ng baril ng mga body guard.

“You two are not allowed here. Just go back,”

“Easy, dude.” Umisang hakbang siya.

“Don’t move or i’ll shoot you.” Humigpit ang pagkakahawak ng mga bodyguard sa gatilyo ng baril.

“Easy dude, naghahanap lang ako ng cr. Naiihi na kami.”

Lumapit sa kaniya ang isang lalaki. “Wala dito ang cr, umalis na kayo.”

“Pwede mo ba akong samahan, sa cr, dude? I’ll give you, 10,000 pesos.”

Di’ba nga, kayang silawin sa pera ang mga tao. Especially these people.

Lumapit sa kaniya ang isang lalaki at ibinalik nito ang pagkakasilid ng baril sa may kabilang waist nito.

“Give me and i’ll show you the way.”

Ibinaba na rin ng ibang mga body guard ang mga baril ng mga iyon. He just smirked at that moment.

Mabilis pa sa alas kwatrong nahugot niya ang baril sa balakang nito matapos nitong makalapit.

Sinipa niya ng malakas sa tiyan ang lalaki bago itinutok ang baril sa iba pang bodyguard at pinutukan ang mga iyon ng kay bilis parang kidlat.

Ni hindi man lang nagawang makapag-paputok ng kahit isa sa mga iyon. Kundi tanging pagbagsak ng katawan sa marmol na sahig habang umaagos ang dugo.

“Catch.” Mabilis niyang ipinasa kay Caleb ang ginamit niyang pambaril sa mga bodyguard. Mabilis siyang tumakbo sa gawi ng mga napatay niyang bodyguard at kumuha siya ng isang baril doon.

Malakas niyang sinipa ang pinto dahilan para bumukas iyon. Nag-tago siya sa pader ng biglang magpaputok ang mga iyon.

Nagkahiwalay silang dalawa ni, Caleb dahil madaling nagsidatingan ang mga ibang tauhan ng mismong bar na ito. Rinig niya ang kaguluhan ng mga tao. Ang iba naman ay naglabasan ng hubo’t hubad, galing sa mga silid na inukupa ng mga iyon.

Pero hindi iyon ang kaniyang pinag-tuunan ng pansin. Ang pinag-tuunan niya ng pansin ay ang mga kalaban sa loob ng silid.

Papasok sana siya sa loob ng muli niyang marinig ang putok. “Fuck!” He groaned.

Rinig niyang lumabas ang isang lalaki na mabilis niyang pinutukan sa kamay dahilan para mabitawan nito ang baril. Mabilis niyang kinalabit ang gatilyo ng mga ilang beses bago ito bumagsak sa sahig duguan.

Humiga siya at pinadulas ang kaniyang sarili hanggang sa makaharap siya sa pinto ng silid. Doon niya kinalabit ang gatilyo ng makita niya ang dalawang lalaki.

Sapol sa ulo ang mga iyon.

Mabilis siyang tumayo at maingat na pumasok sa silid. Alerto ang kaniyang mga mata sa bawat galaw na makikita. Maging ang kaniyang kamay ay handang kalabitin ang gatilyo anumang oras.

Matapos niyang makapasok sa silid ay nakita niyang wala ng tao roon. And a secret passage way ng silid ang pinaglabasan ng mga iyon.

“Fuck!” He groaned and followed.

Mabilis ang mga hakbang niyang ginawa habang tinatahak ang daang pader habang hawak-hawak ang baril.

Liliko sana siya ngunit agad nakita ng kaniyang mata ang isang lalaki na mabilis siyang pinaputukan, mabuti na lang at nakapag-tago siya.

Muli siyang humiga at pinadaosdos ang katawan. Sakto namang palapit sa gawi niya ang lalaki na mabilis niyang naputukan.

Tumayo siya at mabilis na tinakbo ang daan palabas. Malakas niyang sinipa ang pinto dahilan para malakas itong tumilapon.

Doon ay mabilis ang kaniyang kilos na lumabas. Narating niya ang mismong likod ng bar kung saan nagpulasan na ang mga sasakyan.

Itinutok niya ang kaniyang baril sa sentro ng driver seat at doon mabilis niyang kinalabit.

Gumewang-gewang ang sasakyan hudyat na natamaan niya ang nagmamaneho, at batid niyang ulo ang tama niyon. Magaling siyang kumalkula.

Tumakbo siya hanggang sa maabutan niya ang nabunggong kotse sa pader dahil sa pagbaril niya sa nagmamaneho dahilan para mawalan ng kontrol ang sasakyan at bumungo iyon sa pader.

Bumukas ang pinto sa passenger seat, pahiga pang lumabas ang isang lalaki ngunit kabisado na niya ang mga bagay na iyon. Saktong paglapag ng katawan nito sa sementadong daan ay siyang pagkalabit niya ng baril hanggang sa tumama iyon sa ulo.

“Head shoot.” he said with smirked.

Bumukas ang pinto ng backseat. Mahigpit ang hawak niya sa gatilyo.

“I surrender.” Sigaw ng matandang lalaki na batid niyang ngayon ay nanginginig na sa takot.

Nilapitan niya ito at pinadapa.

Sadly hindi niya nagawang habulin ang isa pang sasakyan na mabilis ng naka-alis.

Hinalungkat niya ang laman ng kotse ngunit wala siyang nakuha. The money and even the drugs. Natangay iyon ng isang kotseng nakatakas kanina.

“Fuck!

Nakita niyang lumabas na si Caleb sa pinagdaanan niya kanina. May hawak itong baril na lumapit sa kaniya.

“All cleared. I kill them all.” He said, bumaba ang tingin ng binata sa matandang lalaking nakadapa. Ito ’yung huling dumating kanina na pinaghihinalaan niyang may hawak ng pera. But sadly the money and drugs was taken.

“You caught that, moron?”

“Yes, but sadly nakatakas ang iba.”

“Color of the car?” Seryosong tanong nito.

“Red.” Sagot niya.

“I’ll follow them.”

Mabilis na lumapit ang binata sa sasakyang nabangga ng pader. Inalis niya doon ang driver na napatay niya kanina, bago nito minaneobra ang sasakyan. Mabilis hanggang sa mawala na sa kaniyang tingin.

Tumuon ang kaniyang tingin sa driver kanina. Nakita niya ang tama ng baril sa ulo nito. He smirked at that moment. Headshoot indeed.

Mahigit isang oras ang lumipas bago dumating ang kapwa niya pulis. Inasikaso ang lahat sa loob, pinosasan ang mga may sala.

Sakay ng kaniyang sasakyan, patungo sa himpilan ng pulsiya upang mag-report sa nangyareng insidente…

Nagising ang diwa ni,Terrenz, ng marinig niyang nag-ingay ang telepono niya. Mabilis niyang sinagot ang tawag. It was, X.

“What is, bud?” he asked.

“Help me, bud.” Anito habang naririnig niya ang tunog ng umaandar na sasakyan at ang mga putok ng baril.

Fuck! X, is in danger!

Mabilis siyang lumabas ng bahay. Dala ang sasakyan ng kaniyang, boss paalis habang guided siya ng kaniyang kaibigan kung saan sila mag-kikita.

Kinakabahan siya, X, was his bestfriend, oo nga’t magaling ito, pero once na humingi ito ng tulong sa kaniya. It means he’s in danger. And he need to save him no matter what…

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 27

Chapter 27

         CALEB WAS busy following the car of the man just took the brief case money and the drugs. Mabilis ang bawat pagkabig at pagmamaneho niya sa sasakyan.

Just a distance away from the car so close.

Nahihirapan siyang makaporma, because the driver of the car knows how to drive fast.

Inilabas niya ang kaniyang kamay sa bintana ng pinto ng kotse at itinutok ang kaniyang baril. He focused himself to aim at the target.

“Shoot!” Isang malakas na tunog ng kalabit ng gatilyo ang pumailanlang sa lugar. Tunog ng pagsingaw ng gulong ng kotse ng kalaban ang sumunod. “Good shoot.” He said with smirked.

Nagpa-galaw-galaw ang sasakyan dahil sa pagka-butas ng gulong niyon. Bumunggo ang sasakyan sa isang pader.

Pinarada niya ang sasakyan pagkatapos ay maangas na lumabas ng silid. Hawak-hawak ang kaniyang baril at inihakbang ang kaniyang paa patungo sa lugar.

Nahagilap ng kaniyang mata ang mabilis na lumalapit na bala ng baril sa gawi niya. Buti na lang at mabilis niya itong nailigan.

Marami pang bala ng baril ang mabilis na nag-tutungo sa gawi niya. “Fuck!” Mabilis ang kaniyang mga kilos na iniwasan ang mga bala. Nag-tungo siya sa likuran ng kaniyang sasakyan upang mag-tago.

“He’s good.” Ang tanging nasambit ng kaniyang bibig. Dahil kung hindi siya naka-iwas baka kanina pa siya namatay. Bawat kalabit nito ng gatilyo ay talagang saktong nakatutok sa gawi niya at kung hindi siya iilag, ay talagang sapol siya sa ulo.

Sumilip siya sa gawi kung saan nag-mula ang putok ng baril. Wala na doon ang bumaril sa kaniya. “Shit!” Mabilis niyang binalingan ang kotseng nabundol sa pader.

Bukas na ang pinto.

Lumabas siya sa pinagtataguan at iginala ang tingin. Narinig na lang niya ang tunog ng sasakyan hanggang sa mawala iyon. Ni hindi man lang niya na pansin.

Mabilis siyang nag-tungo sa kotse at tiningnan ang loob. A smiled appeared on his lips. The brief case and the drugs was there. Seems like they forgot to bring it.

Tumuon ang kaniyang mata hanggang sa manubela ng sasakyan hanggang sa upuan ng sasakyan. It was stained with blood. Mukhang natamaan niya ang lalaki kanina noong naghahabulan sila sa daan. No wonder, he’s a good shooter after all. Walang nasasayang na bala sa kaniyang baril. Lahat tumatama.

Kinuha niya ang brief case at ang drugs bago dire-diretsong lumakad palapit sa sasakyang pagmamay-ari din ng mga kriminal. Naalala niyang ginamit niya lang ito upang sundan ang nagtangkang tumangay ng ebidensiya.

Bumalik siya sa loob at doon ay pinaandar niya ng ubod bilis upang mai-surrender na niya ang perang nanggaling sa mga kriminal…

Terrenz was panicking at what his friend condition. May tama ito ng bala sa kaliwang balikat and his head got injured because of bumping his car with a full force on the wall.

“Can you still take it, X?” he asked worried.

X, just groaned in pain. “Fuck!”

“Hang in there, X, we’re almost there. Just hang-on.”

Halos liparin na niya ang pagpapatakbo ng sasakyan marating lang niya ang paroroonan.

Siya ang nahihirapan sa bawat minutong lumilipas na wala pa sila doon. Like fuck! It was, X, his partner and his bestfriend, he can’t afford to lost him. Fuck those who tried to kill his, bestfriend.

Kung hindi magaling umilag ang lalaking iyon, baka kanina pa nalumod ng katawan nito ang mga balang pinakawalan niya. Baka kanina pa sumabog ang bungo nito.

Half an hour, he finally arrived.

“It’s me, Terrenz.” Sigaw niya sa gwardya upang pagbuksan siya ng gate. Matapos mabuksan ang gate ay mabilis niya itong pinasok. Agad siyang lumabas ng sasakyan umikot sa kabila at binuksan ang pinto.

“Help!” sigaw niya sa mga nagbabantay doon.

Agad na nag-tungo ang mga nagbabantay at tinulungan siyang alalayan si, X, na anumang oras ay batid niyang mawawalan ng malay.

“Dalhin na’ten siya sa doctor.”

Agad ang kanilang mga kilos hanggang sa narating niya ang silid kung saan may sariling doctor na naka-talaga doon at gumagamot ng mga kapwa nila kriminal na nasusugatan sa ingkwentro. Hindi naman kasi nila pwedeng dalhin sa mga ospital ang pasyente nila. They will asked some question for sure.

Dahan-dahan nilang inilapag ang kaniyang kaibigan sa malambot na kama. Agad namang naalarma ang Doctor doon at mabilis na kumilos.

“What happened?” the Doctor asked.

“Don’t fucking asked! Just do your fucking job!” he said almost a shout in frustration.

Napasambunot pa siya sa sariling buhok. Gusto niyang hugutin ang baril at itutok iyon sa, Doctor upang matauhan ito sa tanong nito. Imbis na unahin ang may sakit ay inuna pa talaga ang pagtatanong. Mabuti at natimpi niya ang kaniyang sarili. He was the last, Doctor, after all. If he kill him know one will doctorized his bestfriend.

Lumabas sila ng silid habang ginagamot ng doctor ang kaniyang kaibigan. Narito siya sa teresa ng bahay habang nagpapalamig. Nakasandal ang braso niya sa bakal na nagsisilbing harang sa teresa ng bahay. Malayo ang tanaw niya sa kalangitan na nababalot ng dilim.

There’s no moon and not even stars. It was just a dark night.

Alerto siya sa kaniyang paligid kaya alam niyang may taong papalapit sa kaniya sa likuran.

“Boss T, boss Hitler, wanted to talk to you.” said the man.

Humarap siya dito at walang buhay na tumango.

Iginiya siya ng lalaking hanggang sa silid na pag-uusapan nila ng boss. Pinihit niya pabukas ang pinto at pinasok ang sarili sa loob.

“You’re here.” Hitler, said with a cold voice just like a death corpsed.

Sinarado niya ang pinto at humarap dito. Lumakad ng bahagya sa kinaroroonan nito.

His boss was sitting on his swevil chair, calming himself while sipping his wine on the wine glass.

“How’s, X?” He said glaring at him deadly.

“I don’t know. The Doctor will tell after—”

“You jerk!” Tumayo ang matanda sa pagkaka-upo at lumapit sa kaniya. Lumipad ang kamao nito sa ere at dumapo sa mukha niya. Isang ubod lakas na suntok ang kaniyang natanggap dahilan para mapabaling sa kabilang direksyon ang mukha niya at maramdaman niya ang likidong umagos sa gilid ng labi niya.

Mabilis niya itong pinunasan, and it was blood.

“It’s was all your fault, Terrenz. Nagsumbong na sa’kin ang pulis na koneksyon na’ten. Our plan got messed up because of that fucking, Carlosz Morgan. Siya ang gumulo sa transaksyon na’ten. Siya ang gumulo ng pagkakakitaan ko.” his boss voice filled with anger. “Didn’t i tell you to keep an eye on him? What did you do? Answer me!” he continued almost a shout.

“I-I’m sorry sir. I didn’t do my job well, hindi na ito mauulit.”

Lumapit muli sa table ang boss niya. Nagsalin ng alak at inisang lagok iyon.

“I don’t want this to happen again. Alam mo naman siguro ang kapalit kapag pumalpak ka ulit.” pananakot nito. But it’s not just a threatened. He knows his boss well. Alam niyang kaya nitong gawin lahat ng ibinubuka ng bibig. And now he was threatening him with his sister. Ang kapatid lang niya ang kahinaan niya, alam niyang ito ang ibig nitong sabihin sa pananakot sa kaniya.

Naputol ang kanilang pinag-uusapan ng tumunog ang telepono ng kaniyang boss. Agad nitong sinagot ang tawag.

“What?” Paunang turan nito.

“What the fuck?! What?” Dugsong pa nito matapos makapag-bigay ng panig ang nasa kabilang linya.

Napasambunot sa sariling buhok ang boss niya at malakas nitong tinapon sa pader ang basong hawak dahilan para mabasag at magka-pira-piraso iyon.

A death glare of his boss was given to him after the call ended.

“Sumabog ang ating warehouse. May nagpasabog!” galit ang boses na halos pasigaw nito sa frustration.

“We lost so many people, naroon karamihan ang aking mga tauhan. And do you know who ’caused this?!”

Napakunot ang kaniyang noo, napatungo at napa-iling.

“Ayon sa aking mga tauhan, umuwi ang isa sa tauhan ni, Rex, sa warehouse na’ten. And after that, the whole place exploded. And it’s all because of that fucking, Carlosz Morgan! I know he’s all behind this! He plan that!” halos mag-alburoto sa galit na anito., “and that’s because of you, it was you’re fault, Terrenz! I said to keep an eye on him. Bakit nagagawa parin niya ang mga bagay na ito?! Ano bang ginagawa mo sa loob ng bahay niya? Why can’t you do your job?” Seryoso itong tumingin sa kaniya.

“I’m sorry, boss. I did keep an eye on him, pero talagang matinik siya. He don’t even trust me. I’m—”

“Don’t make some excuses! I’ll give you one week! Kailangan mong mahanap si, Rex sa lalong madaling panahon at ibalik mo siya dito ng buhay. And after that kill, Carlosz Morgan! Kill that fucking policeman! One week, Terrenz. Just one week, and if you didn’t completed your tasked.” Masama at may pagbabanta ang tingin nito sa kaniya. “You and your sister will both suffer!”

“But, boss—”

“Get out of my room now!”

He couldn’t do anything but to clenched his fist in anger. He get out his mind filled with anger.

One fucking week? Kaya ba niyang gawin ang kaniyang misyon sa isang linggo lang? And after rescuing, Rex, the old pervert fucking man. He had to kill, Carlosz?

Can he kill him? Can he fucking kill, Morgan? Yes he can! Pero ang tanong dito magagawa kaya niya? Ni saktan ang binata ay hindi niya kayang gawin. Ito pa kayang papatayin na niya?

Fuck!

Dire-diretso siya sa loob ng sasakyan ni, Carlosz, kung saan ito ang kaniyang ginamit upang i-rescue ang kaniyang kaibigang si, X. Hindi na niya nagawang alamin kung ano na ang lagay ng kaniyang kaibigan. He knows the doctor after all, he’s a good one. At alam niyang mapapagaling nito si, X… so there’s nothing to worry about.

Mabilis niyang pinaandar ang kaniyang sasakyan. Ipinarada niya iyon sa isang grocery store. Marami siyang alak na binili bago niya muling pinaandar ang sasakyan hanggang sa marating niya ang tabing dagat.

Lumabas siya ng sasakyan at inilabas niya ang mga alak na nabili. Pumatong siya sa unahan ng sasakyan at doon din niya ipinatong ang mga alak.

Binuksan niya ang isa at mabilis na inisang lagok iyon. Gumuhit ang pait sa kaniyang lalamunan, pero may mas papait pa ba sa nararamdaman niya ngayon?

The fuck! He was so fucked up!

Now it’s just one week to chose. Isang linggo lang ang kaniyang pagitan upang pumili and he have to chose. Between killing, Carlosz to make his and her sister safe or leave his mission but in return he and her sister will suffer or much worst death than suffer.

Nasa bukabolaryo na ng kaniyang buhay na “he will kill just to survive.” Papatay siya upang hindi siya mapatay. But now realizing, ang hirap pala. Ang hirap-hirap para sa kaniyang magdisisyon.

He knows inside his heart. He loves, Carlosz and it is going deep and deep. Nalulunod na siya sa pagmamahal nito, can he resurface? Can he prevent drowning?

Hindi na niya kaya. Mahal na niya ang binata, mahal na mahal na niya ito. Pero mas mahal niya ang kapatid. Okay lang sana kung sariling buhay niya ang kapalit. Handa siyang iwan at isakripisyo ang sarili upang hindi manggaling ang balang papatay sa binata sa kaniyang baril. Na hindi ang pagkalabit niya ng gatilyo ng kaniyang baril ang magiging dahilan ng pagpanaw nito.

Muli siyang lumagok ng alak, hindi niya nagawang indahin ang pait na dulot niyon sa kaniyang lalamunan. Gulong-gulo na ang isip niya. Napapatanong kung bakit sa buhay kailangan pa na’teng pumili? Kailangan pa na’teng magdisisyon? Hindi ba pwedeng pareho na lang?

Fuck!

Mapait siyang ngumiti at natawa sa sariling iniisip. Para siyang baliw na tumatawa habang umaagos ang mainit na likido pababa sa kaniyang pisngi. Nakatanaw siya sa madilim na kalangitan.

What can he do? What can he fucking do?

“Fuck! Fuck you! I don’t want this set-up! Ayoko ng ganito! Ayoko! Putng in! Hindi pwede ’to! I don’t like this fucking shit anymore!”

Kill Carlosz? Fuck! He rather kill himself than kill the person he loved the most! Fuck! Fuck! Fuck!

         

AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 28

Chapter 28

          NAGKALAT ANG basag-basag na bote ng alak sa kalsada sa pinagparadahan niya ng sasakyan malapit sa dalampasigan.

Nahihilo na siya. Tila umiikot na ang kaniyang tingin sa bagay-bagay, but he tried to fix himself. Kailangan niyang umuwi ng bahay ni, Carlosz. Baka hinahanap na siya nito not to mention hindi siya nakapag-paalam. At gamit pa niya ang sasakyan nito.

Baka paghinalaan siya.

Lulang pumasok siya sa loob ng sasakyan at mabilis niya itong minaneobra. Gustong bumagsak ng kaniyang mga mata habang nasa daan pero pinipilit niyang maging gising.

Buti na lang talaga at halos mag-madaling araw na. Wala ng sasakyang dumadaan. Kung hindi baka kanina pa siya nagkaroon ng kabanggaan…

Natapos ni Carlosz ang kaniyang report sa pulisya. Nai-surrender na rin niya ang lahat ng mga nahuli niyang kriminal. Even the old guy. Maging ang drugs at pera ay nai-surrender na rin niya sa pulisya upang maging ebidensya. And it was all thanks to his friend, Caleb. He did all of that. He’s great..

Narito siya sa salas ng bahay habang hinhintay niyang dumating si, Terrenz. Kanina pa siya narito, ilang oras na. Lumamig na nga ang kaninang sobrang init na kapeng tinimpla niya na hindi man lang niya nagawang inumin. Okupado ang kaniyang isip kung saan naroroon ang binata. He was so worried as fuck!

Nahilamos niya ang kaniyang palad sa sariling mukha. Napasambunot pa siya sa sariling buhok sa frustration na nararamdaman niya ngayon.

Where the fuck is he?

Sinulyapan niya ang kaniyang relong pambisig. It was already 12:00 o’clock in the morning. Madaling araw na. Damn it!

Alerto siya ng marinig niya ang tunog ng sasakyan. He knows the sound of the car very well. It was his car.

Mabilis siyang tumayo at lumabas ng bahay. Parking lot agad ang kaniyang pinuntahan. Hanggang sa makita niyang papalabas na si, Terrenz sa loob ng sasakyan.

He was drunk as far as he can see. Mabilis niyang dinaluhan ang binata.

“What happen to you, Terrenz?” tanong niya ng may buong pag-aalala ng makita niya ang kalagayan ng binata.

His shirt filled with droplets of blood. His face messed. Not to mention a scar on the side of his lips. May gasgas iyon at halatang sariwa. And it is starting to violet.

Bakit may pasa siya? Who the fuck did that and i’ll kill him or her!

“What happen to you, Terrenz. You’re drunk and messed up.”

Tumingin ito sa kaniya puno ng sinseridad. Kitang-kita niya sa dulo at hangganan ng mga mata nito ang lungkot. It was a sad looked. Ngayon lang niya nakita ang ganito paraan ng pagtitig sa kaniya ng binata. He was so pitiful.

“You’re so handsome, Carlosz.” papuri nito sa kaniya. Dumapo ang palad nito sa kaniyang pisngi at banayad itong hinimas. “You’re so very, very handsome man i met.”

Iniisip na lang niya na lasing ito kaya kung ano-ano ang pinagsasabi.

Binuhat niya ito. Just like he carry a wedded wife.

Dinala niya ito hanggang sa makapasok sa loob ng binata.

“Carlosz, i like your lips. Their sweet and pinkish—a kissable one.” anito na pinasadahan pa ng daliri nito ang pang-itaas niyang labi pababa. “I like it so much.” Sinubo nito ang daliring pinanghawak nito sa kaniyang mga labi na para bang tinutudyo siya. “It’s indeed tasty. I love it. Darling.”

He was stay stilled at what, Terrenz, was fucking doing. He was fucking turned-on! The way he called him by his endearment “darling.” It feels like he’s in heaven. Masarap sa kaniyang pandinig ang mga lumalabas sa bibig nito. Pero this is not right by taking advantage on him. He won’t do that. He’s drunk.

Dinala niya ang binata hanggang sa makarating sila sa loob ng kwarto nito. Maingat niya itong hiniga ngunit nanatili sila sa ganoong posisyon dahik hindi siya nito nagawang bitawan.

Titig ang kaniyang mga mata sa nakapikit nitong mga mata. Terrenz opened his eyes. He met his most beautiful eyes he had ever met. A cream caramel eyes.

“Carlosz…?” Terrenz voice was soft and charming.

He was looking and not saying anything, just observing Terrenz.

“Do you really like me?” Terrenz asked striking him directly to his heart.

“I do, Traven, i really do like you. No, it’s mot more than like. I love you, Terrenz. I fucking love you.”

Nakita niya ang pagsilay ng ngiti sa mga labi nito at ang mga matang may namumuong luha, dulot ng pagkakuntento sa kaniyang sinagot.

“You really like me. I’ll keep it in my mind, because… I like you too.”

Hinahanap ng kaniyang mga mata sa bakas ng mukha nito ang pagsisinungaling ngunit wala siyang nakita. Buong sensiridad ang nakikita niya sa bakas ng mukha nito. Seryosong-seryoso.

He knows Terrenz was drunk. Naniniwala din siyang kapag ang tao nalasing, dito na nito masasabi ang mga salitang hirap bigkasin ng bibig nito sa kapag nasa matino itong pag-iisip. And he knows, Terrenz wasn’t lying. He mean it.

He already felt his heart softened. Terrenz like him they way he like him too. And he was so happy for that.

Hindi man nito nasabi sa kaniya sa matino nitong pag-iisip, but atleast nalaman niyang gusto siya nito. And he believed that.

“I want to cherish every moment with you, Carlosz.” Terrenz cupped his face. His finger moved around until he reached his lips. “Can we do it…? Again…?”

Alam niya ang gustong pakahulugan sa kaniya ni Terrenz. Terrenz was talking about the sex they did again and again.

Hindi siya nakapag-salita. Sa halip tila nabato siya sa kinatatayuan. Pa’nong hindi? Sa ilang beses nilang pagtatalik siya ang laging gumagawa ng unang galaw, but now it was Terrenz asking for it. Talagang nakakabato lang malaman na malamang inaaya siya ng binata.

“Lasing ka, Terrenz. Kailangan mong matulog para mawala ang hangover mo.” ang tanging nasabi na lang niya kahit ang totoo, gustong-gusto niya ang pag-aaya nito, not to mention his erecting buddy down there.

“I don’t care if i’m drunk. But i really want to cherish this day. ’cause maybe after this.” I wont be able to do it with you. And maybe after this, i might kill you for the mission assigned from me.. “maybe, no more like this will happen. Do you want that?”

“Of course not!” aniya. “I’ll give you what you want know. But remember this, this is not the last time we’ll make love, because they will always have. I promised.” he continued before capturing his lips.

Hindi sumang-ayon si, Terrenz, sa tinuran ni, Carlosz, dahil maaring pagkatapos nito o bago matapos ang isang linggo there’s nothing between them. There’s no love making, dahil bago matapos ang isang linggo ay dapat nakapili na siya ng desisyon.

Ang sariling kaligayahan o ang kaligtasan ng kaniyang sarili at ng kapatid?

Ipinilig niya ang kaniyang sarili sa pag-iisip. He just focused himself on the kissed they were sharing.

Lumaban siya sa halik na sinimulan nito. Banayad at kay sarap ng mga labi nito. Ang mga labing pagkatapos ng isang linggo hindi na niya matitikman.

The kissed went desperate. It was a lustful kissed. Bawat halik na pinapakawalan ng kanilang mga labi ay puno ng pagnanasa.

Ramdam niyang mabilis nag-init ang kaniyang katawan. It’s like a gas stove. Isaksak mo lang at pihitin ay aapoy. Wala ng maraming proseso, sadyang kay bilis.

He hugged Carlosz nape to deepen the kiss. He claimed his lips passionaitely but desperate.

Ipinasok niya sa loob ng bibig ng binata ang kaniyang dila. Doon naglaban ang kanilang mga dila sa isa’t isa…

Nalalasahan ni Carlosz ang alak sa bawat paghalik niya kay Terrenz. The alcohol and his lips was enough for him to get his mind drunk.

Naputol ang halik, hinawakan niya ang magkabilang kwelyo ng damit ng binata at buong lakas niya iyong pinunit. Rinig na rinig sa loob ng kwarto ang pag-punit ng damit nito.

Nakita niya ang gulat sa mukha ng binata, he just smirked at that moment.

Napalitan ang gulat nitong mukha ng isang pagnanasang tingin.

“You always ripping off my clothes. Bilhan mo’ko ng damit, huh? Nauubos na ang damit ko sa’yo. At ’wag mong ikaltas sa sahod ko.”

“Yes, darling. You can have the whole clothes inside the mall. Or maybe i can by the mall for you.”

“Bolero.”

He just chuckled at what Terrenz responsed. Kung tutuusin ay talagang kaya niyang bilhin ang mall para dito. Kaya din niyang bilhin lahat ng mamahaling damit.

Dumukwang siya at agad na sinakop ang mga labi nito ng mainit niyang halik. Napangiti naman siya between their kisses when he responded quickly. Parang uhaw ito sa halik na pinagsasaluhan nilang dalawa.

The kiss ended. Bumaba ang kaniyang mga labi hanggang sa marating niya ang leeg ng binata. Pinakatitigan niya ang leeg nito. There still have hickeys on his neck. Ang markang halik na iniwan niya sa leeg nito.

Dadagdagan

ko pa. He whispered.

Hinalikan niya ang leeg ng binata dahilan para makatanggap siya ng mahinang pagdaing nito na naging ungol.

Nanggigigil siyang bahagyang kinagat ang leeg nito, inilabas niya ang dila at pinasada sa bakas ng kaniyang kagat.

“Uhmmmm… Carlosz…?”

His body heat in an instant. Pa-ungol na banggit palang nito da kaniyang pangalan he could already felt his body burning. A lustful burn.

Muli siyang nag-iwan ng marka sa leeg ng binata. Bago niya ibinaba ang kaniyang halik hanggang sa magpantay ang kaniyang bibig at ang utong nito.

Terrenz nipple was aroused. It was aroused because of him.

Na-te-tempt siya sa kulay ng utong ng binata. A pink nipple lalo na ang palibot niyon. Gustong-gusto niya ang kulay rosas nitong utong. Gustong-gusto niyang matikman at hindi siya mag-sasawa.

“Terrenz…?”

“Hmmmm…?” animo’y ungol ang pagsagot. Damn fucking hot!

Ipinalibot niya ang kaniyang daliri sa palibot ng utong ng binata dahilan para tumakas sa bibig nito ang mapagnasang-ungol.

“Fuck…! Your moan.”

Umangat ang kaniyang tingin upang makita niya ang emosyon ng binata habang ginagalaw niya ang isang daliri palibot sa utong nito. Kitang-kita niya kung paano nito kinagat ang pang-ibabang labi na hudyat na nasasarapan ito sa ginagawa niya.

A smirked appeared his lips. “I like your reaction, darling. So fucking good reaction.”

Ngumiti lang ito sa kaniya at muling kinagat ang pang-ibabang labi. “Just continue, please.” kita niya ang pagnanasa na may halong pagmamakaawa sa mukha nito.

“You don’t need to say please. I’m glad to do it.”

Doon ay bumaba ang kaniyang mukha at mabilis na sinakop ng kaniyang bibig ang tayong-tayong utong ng binata. He sucked it like it was a fucking breast.

“Darling, this is the most exciting and delicious nipple i ever tasted. Better than a women breast.”

Terrenz felt proud and special of what Carlosz just said. His nipple is better than a breast? Fuck! It felt so very special.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng maramdaman niya ang pagkilwal ng dila nito sa utong niya. Ramdam na ramdam niya ang init ng bibig nito na dumadagdag sa sarap na nararamdaman niya.

“Ohhhhhhh, Carlosz…” ungol niya ng maramdaman niyang sinipsip nito ang utong niya.

Napasambunot siya sa buhok ng binata at mas pinagduldulan pa niya ang mukha nito sa utong niya ng bahagyang kagatin ng binata ang dulo ng utong niya. It was his weak spot indeed. Parang sasabog agad ang kaibuturan niya sa ginagawa ng binata.

Masarap sa pakiramdam kung paano nito kinakagat ng mahina ang utong niya. Sobra. Parang minsan sa buhay niya, naranasan niya ang langit. Kahit pa kaya sa impyerno ang bagsak niya sa dami ba naman ng naging kasalanan niya.

“Uhmmmm. Ohhhhh.. ang sarap.” Ungol niya ng laruin ng binata gamit ang daliri ang kabilang utong niya.

Basta, he can’t discribed how fucking good it was. How fucking filled with sensation he was feeling. Buong-buo ang sarap, na sa binata lang niya malalasap. Ito lang ang nakapag-paramdam sa kaniya ng kakaibang sarap na ito.

Ngayon nagsisisi na siyang sinabi niyang malaking pagkakasala ang ginawa at ginagawa nila ngayon. Because now for him. It was a fucking good mistake na kaniyang nagawa sa buong buhay niya. At ngayon sa susunod pang panahon, hinding-hindi niya pagsisihan ang kasalanang ito. For him this is a sweet mistakes. Thank goodness it happened…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 29

Chapter 29

           CARLOSZ CONTINUED what he is doing. He continue pleasuring, Terrenz by licking, twriling, sucking and lapping his nipple, while his finger is playing with his another nipple.

Tanging pag-ungol na malalakas at puno ng pagnanasa ang lumalabas sa bibig ng binata. Sa isiping nasasarapan ito ay parang ayaw na niyang itigil ang kaniyang ginagawa.

Pero kailangan niyang gawin ang isa pang makakapag-paungol dito sa sarap na ipaparamdam niya.

Itinigil niya ang ginagawa. Tumaas ang kaniyang mga halik hanggang sa marating niya ang mga labi ng kaniig. Mabilis niyang sinakop ang mga labi nito ng mainit niyang halik.

He moved his lips desperate to passionaite. Naging banayad ang kaniyang mga halik sa binata. Ramdam na ramdam niya ang matatamis nitong labi na bumubuhay sa buong pagkatao niya.

It was just a soft kisses, bawat halik na pinapakawalan nila sa isa’t-isa banayad at masarap sa pakiramdam.

Pinakatitigan niya ang binata ng matiim mata sa mata. Makikita sa kaibuturab ng mata nito ang buong pagnanasa.

“I like your sweet lips, Traven.” he said.

Honestly speaking, Terrenz don’t want to be called, Traven, anymore. Sawa na siyang banggitin nito ang pangalang ginamit lang niya. Sawa na siyang marinig ang pangalang hindi naman sa kaniya. Gusto niyang tawagin siya nito sa kaniyang pangalan. Gusto niyang i-ungol nito ang pangalang, Terrenz instead of that fucking useless name, Traven.

“Carlosz… Don’t call me, Traven anymore.” seryosong turan niya habang seryoso din ang tingin niya sa binata.

“Why? Why don’t you want to be called by your real name?” Carlosz asked.

He smiled wryly. “Just call me, T, short for, Traven, and that’s would be good to hear.”

“But, Traven is good to hear too.” Tinakpan nito ang kaniyang bibig ng akmang magsasalita pa sana siya. “T, is more than good.”

Napangiti siya sa sinabi nito. Sa paraang iyon, alam niyang isa sa mga letra ng kaniyang pangalan ang binabanggit even if it is just a single letter, “T.”

Mas mabuti na iyon kaysa tawagin siyang “Traven” na gawa-gawa lang naman niya.

Tinanggal ng binata ang kamay nito sa kaniyang mga labi, at mabilis na sinaklob ng mainit nitong halik ang kaniyang mga labi. Wala siyang nagawa kundi tugunin ang mga halik nito ng puno ng banayad.

“Uhmmm.” he moaned between their kisses.

Tumigil ang binata sa ginagawa upang mahagilap nila ang kani-kanilang hininga. Binigyan siya ng isang halik bago nito sinimulang hubarin ang kaniyang sut pang-ibaba.

“Don’t remove my boxer.” he said with his eyes looks planning something. Definitely something.

Nahubad nito ang pantalon na suot niya, but not his boxer. Tinapon nito sa kung saan.

Tumayo siya at kinapitan sa balikat ang binata. Tinulak niya ito dahilan para mapahiga ito at mabilis niyang kinubabawan.

“It’s time for me to pleasure you, darling.”

He kissed, Carlosz, forehead down to the valley of his nose until he reached the tip. He also roam his kisses, to his sweet pinkish cheeks, his reddish ear to Carlosz sweet kissable lips.

Itong mga labing ito ng binata ang hinding-hindi niya makakalimutan. Hinding-hindi niya makakalimutan ang matatamis na labing ito na sa susunod na araw o bago matapos ang isang linggo ay sigurado siyang hindi na niya muling matitikman.

He continued kissing those kissable lips of him, Carlosz kissed back equal passionaite to desperate.

He inserted his tongue inside Carlosz mouth. He played with his tongue inside, licking and playing each of their tongue.

Habang mainit ang halikan, ay kaniyang sinisimulang galawin ang kaniyang balakang kung saan ang pagkalalaki nito na ramdam niyang naghuhumindik ang kaniyang inuupuan.

“Hmmmm.” napangiti siya ng marinig ang ungol ng binata. Naliligayahan siya sa isiping naliligayahan din ito sa ginagawa niya.

Ramdam na ramdam niya ang kahabaan nito kahit may suot pa itong pantalon habang siya naman ay may suot paring boxer. He could feel it. The body of his dick up to the tip. It was so big. Hmm.

Nahagilap nila ang hangin ng saglit silang takasan sa pinagsaluhan nilang mainit na halik. Gumapang ang kaniyang mga halik hanggang sa marating niya ang leeg ng binata.

“You put hickey on my neck and i’ll put hickey on yours too.” pabirong sabi niya habang matiim ang titig mata sa mata sa binata.

“You can freely do whatever you want, darling. Kahit saan mo pa ilagay ’yang hickey na ’yan. Even my cock. I wont mind. So go on…darling, put some hickey, para malaman nilang ang lalaking guwapong ito ay may nagmamay-ari na.”

Napangiti siya sa tunuran ng binata. Tila hinaplos ang kaniyang puso sa mga salitang lumabas sa bibig nito. Nahihiyang kinagat niya ang pang-ibabang labi, bago ipinagpatuloy ang ginagawa.

The moment, Carlosz kissed his lips, wala na’ng epekto sa kaniyang ang alak. Tila nabuhay lahat ng senses at lamang loob sa kaniyang katawan. Ang tanging gusto na lang niya ay ang magawa ang nais niyang batid niyang ikaliligaya nilang dalawa.

Hinalikan niya ang leeg ng binata, inabas niya ang dila at pinakilwal ito doon. Sumisipsip at nag-iiwan ng marka ang ginawa niyang paghalik.

Mabilis siyang kumilos upang mahubad ang damit ng binata. Tinapon niya iyon sa kung saan ng kaniyang mahubad.

Hinaplos niya ang dibdib ng binata pababa sa abs nito. Ramdam na ramdam niya ang init na dulot niyon sa kaniyang palad. The heat was enough to burn his body.

Dumukwang siya at mabilis na inilapat ang kaniyang bibig sa dibdib ng binata. Humalik iyon hanggang sa makababa sa utong nito.

Like fucking hell! Dito siya mas lalong nabibigyan ng kasiglahan. Nabibigyan ang kaniyang katawan ng kasiglahan. Seeing his pinkish and so fucking tasty nipple making him felt senseful.

“I really like your nipple, Carlosz. Pinkish and so…” nakagat niya ang pang-ibabang labi. “tasty.”

He heard, Carlosz, chuckled softly. Even his chuckled. Damn it! So attractive. “So was yours.” he said.

He felt flattered.

Agad niyang inilabas ang kaniyang dila upang bigyang atensyon ang utong ng binata. Ipinaikot niya ang kaniyang dila sa palibot ng utong ng binata, recieving a soft moan from him.

Napangiti siya dahil sa simpleng paghagod lang ng kaniyang dila, heto’t umuungol na agad ito. Hmmmm.

Sinipsip niya ang utong ng binata bago pinakilwal ang dila sa palibot niyon.

“Ohh! Fuck, T, ohhhhhh—Hell.” ungol nito patunay na nasasarapan sa kaniyang ginagawa.

Ipinagpatuloy niya ang paglaro ng kaniyang dila sa utong ng binata. Rinig na rinig niya kung paano ito umulong at talagang nagsilbing musika iyon sa kaniyang pandinig.

He continued licking and playing with his nipple. And Carlosz just moaned and moan in pleasure.

Inilakbay naman niya ang labi hanggang sa marating niya ang kabila nitong matitipunong dibdib. Nilaro rin niya ang utong ng binata. Ipinaglakbay niya ang kaniyang kamay hanggang sa marating niya ang pagkalalaki nito.

Hinimas-himas niya ang pagkalalaki ng binatang natatabunan lang ng suot nitong pang-ibaba. Ganun pa man ay ramdam na ramdam niya kung gaano iyon kalaki. Siya rin ang patunay kung gaano iyon kasarap. Ito ang dahilan kung bakit narating niya ang langit.

“Uhmmm, T, ganiyan nga. Himasin mo lang ng himasin.” Paungol nitong sabi.

Sinunod naman niya ang ginawa nito. Hinamas-himas at banayad na minasahe habang ipinagpapatuloy ang pakikipaglaro ng dila sa utong ng binata.

Naglakbay muli ang kaniyang mga labi. Narating ng kaniyang mga labi ang mga labi ng binata. Mabilis niya itong sinunggaban at pinupog ng halik.

Desperado siyang malasap ang mga labi nito. Hope this will last long forever., but he knows sun and moon won’t be together forever. Hiwalay parin sila at ganoon ang magiging katayuan nilang dalawa. Hindi pwedeng magsama.

Hinihingal na pareho silang nagbitaw ng nga labi. Habol nila ang kani-kanilang hininga.

Napangiti siya ng mag-tama ang tingin nilang dalawa. “Let me eat you, Carlosz.” he said in a seductive voice filled with flirt.

“Go on, darling. Make me scream your name. Hard.” he answered with a smirked on his lips.

Bumaba siya hanggang sa marating niya ang bewang ng binata. Nakagat niya ang kaniyang pang-ibabang labi habang naka-tingin siya mata sa mata sa binata.

Hinawakan niya ang parehong waist band ng boxer nito. Nanunudyong hinubad niya ang boxer nito pababa habang hindi inaalis ang titig.

Nahubad niya ang boxer nito. Lumuwa doon ang pagkalalaki ng binatang mabilis na tumayo.

Makinis, maputi, malaki, mahaba, matigas at namumula-mula ang dulo ng pagkalalaki nito. Hindi niya maiwasan ang mapalunok.

Hell! It’s been so many times that he seen this fucking dick of him, pero hanggang ngayon parang bagong kita palang din niya doon. He was always surprised, shocked and stilled the moment he laid his eyes on his cock.

Parang mas lalong lumalaki iyon.

Naipilig na lang niya ang ulo sa mga isipin. Hinawakan niya ang pagkalalaki ng binata.

“Uhmmm…” hindi niya maiwasang mapa-ungol ng the moment he touched his dick. Ramdam na ramdam niya ang init doon na nakapag-paramdam sa kaniya ng kakaibang kuryente. It was a fucking sensation.

Itinaas baba niya ang kamay sa pagkalalaki ng binata. Rinig niya kung paano itong umungol patunay na nasasarapan.

Pero hindi lang ganito ang sarap na ipalalasap niya. Ipararating niya dito ang ulap… ang langit kung saan nagawa na nitong iparating sa kaniya.

Dumukwang siya hanggang sa maglapat ang labi niya at ang pagkalalaki ng binata. Hindi niya maiwasang sunghutin ang pagkalalaki nito. Hell! The smell. It was so good and addicting.

Ibinuka niya ang kaniyang bibig at doon pumasok ang pagkalalaki ng binata…

Naitirik ni, Carlosz, ang kaniyang mata ng maramdaman ang kaniyang pagkalalaki sa bibig ng binata. Ramdam na ramdam niya ang init ng bibig nito sa kaniyang pagkalalaki. Masarap iyon sa pakiramdam.

Iginalaw ng binata ang bibig nito taas baba sa kaniyang pagkalalaki. Naiangat niya ang kaniyang ulo at ipinikit ang mata. Dinamdam niya ang sarap ng ginagawa nito.

“Ahhhh, sarap, T, ang sarap niyan. Ituloy mo lang, darling.” ungol niya.

Hawak-hawak ng binata ang kaniyang pagkalalaki. Sa pagtaas ng bibig nito ay siya ring pagtaas ng kamay nitong nakahawak sa kaniyang pagkalalaki. Ganun din naman sa pagbaba.

Dobleng sarap ang naramdaman niya. He is masturbating him while sucking his cock good and great.

“Keep doing that, darling. It’s so good. So fucking good, T. Ahhhhh.”

Nalaman na lang niyang sumasalubong na ang kaniyang balakang sa pagpasok sa loob ng bibig ng binata.

Nakakagat niya ang pang-ibabang labi sa tuwing nasasagad ng dulo ng kaniyang pagkalalaki ang lalamunan nito.

Ang init at sarap na hatid niyon ay nakapag-dudulot sa kaniya ng kakaibang ligaya. Pinaghalong sensasyon at sarap ang kaniyang nalalasap. Halos abot kamay na niya ang langit sa dulot ng hatid niyon.

“Ohhhhhhh. Fuck, T! Ohhhhhh! Ahhhhhh, fuck!” ungol niya ng isagad ng binata ang pagkakapasok ng kaniyang pagkalalaki sa loob ng bibig nito. Tumagal ng ilang segundo ang kaniyang pagkalalaki na sagad na nakapasok bago nito iniluwa.

Mabilis ang kaniyang paghinga. Napapasambunot siya sa sariling buhok habang nagsisimulang magbumilis ang pagsubo at luwa ng bibig nito sa kaniyang pagkalalaki.

“Ang sarap. Ang sarap, T. Ang sarap ng ginagawa mo. Make it fast, darling. Eat my cock fast, darling. Ohhhhhhh—fuck!”

Napasambunot siya sa buhok ng binata. Iginiya niya ang ulo nito taas baba sa kaniyang pagkalalaki. Bawat indayog ng kaniyang balakang ay pasok na pasok naman sa bibig nito ang kaniyang alaga.

“Fuck! T, bilisan mo’pa. Please. Ohhhhhh—fuck! Ohhhhhh, shit! Hell.”

Ramdam niya na ilang minuto na lang ay lalabsan na siya. Ramdam na ramdam ito ng kaniyang buong pagkatao. “Darling, i’m cumming. Let me cum inside your mouth and feel my hot seeds.”

Hindi naman tumutol ang binata. Sa halip ay mas binilisan pa nito ang pag-subo at luwa sa kaniyang pagkalalaki. Iginigiya naman niya ang ulo nito pabilis.

“Ang sarap, sarap, ang sarap. Ohhhhh—T ang sarap, sige ituloy mo lang. Bilisan mo pa.”

“Ohhhhhhhhh!” Isang mapagnasa at mahabang ungol ang pinakawalan ng kaniyang bibig. Unat ang mga paa. Nakatingala ang ulo, tirik na nakapikit ang mga mata. Habang sagad na sagad ang pagpasok ng kaniyang pagkalalaki sa bibig ng binata. Doon ay nailabas niya ang lahat ng likido sa bibig nito.

Pinaghalong init at sarap sa pakiramdam ang damang-dama niya.

Nanatili siya sa ganoong posisyon habang pinapayapa pa ang kaniyang sarili. He fucking almost convulsed himself for that fucking too much pleasure, too much to bear.

“Ahhhhhh… Ang sarap.” ang huling pag-ungol na inilabas ng kaniyang habang hinihintay ang pagkalma ng sarili…

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 30

Chapter 30

          NAPUNO ANG BIBIG ni Terrenz ng mainit na binhing inilabas ng binata. Lasang-lasa ng dila niya ang maalat-alat na animo’y lasang bukong pinitikan ng konting asin, ang likidong iyon. Malagkit din iyon sa kaniyang bibig.

Mabilis niyang tinakbo ang bathroom dito sa loob ng kwarto at doon niya idinura ang katas na lumabas sa bibig ng binata. Matapos niyang magmumog ay mabilis siyang lumabas at tinuon ang kaniyang pansin sa binata.

Carlosz was still eyes closed. Dinaramdam parin nito ang sarap na pinalasap niya sa binata.

Humiga siya sa tabi nito at tinapik-tapik ang pisngi dahilan para mag-mulat ito ng mata.

His cyan eyes met with his cream caramel. Nakita niya kung paano ngumiti ang mga labi nito, na mapapansing maging ang hangganan ng mata ay nakangiti din.

Para siyang binaril ng kakaibang sensasyon direkta sa kaniyang puso sa pagtitig palang nito at pag-ngiti.

“You go to your bed, Carlosz. Matutulog na ako.” aniya.

Napasinghap naman siya sa gulat ng mabilis siya nitong kinubabawan. Namimilog ang kaniyang mga matang itinitig sa mga mata nitong makikitang may kumikinang na pagnanasa.

“Carlosz, w-what are you doing?” his voice shaked! Damn it!

“Matutulog kana agad e hindi pa nga tayo tapos.” naging mapaglaro sa kaniyang pandinig ang boses nito. Nakakaakit siya naman ay nagpapa-akit.

“What do you mean “we’re not done yet”? You already hit your climax, Carlosz. It’s over.“ he said.

“But you didn’t hit yours.”

Napalunok siya sa huli nitong sinabi. Mabilis na nagsitalunan ang mga dugo niya sa katawan. His heart was also jumping. What the fuck is happening?

“C-Carlosz?” ang tanging nabulalas na lang ng kaniyang bibig.

Tumakip ang kamay ng binata sa kaniyang mga labi, pababa sa adams apple at bumaba pa ng bumaba.

Napalunok siya habang nakatitig lang dito mata sa mata.

Nagsisitayuan ang kaniyang balahibo sa dibdib ng marating ng daliri nito iyon. Bumaba pa ng bumaba.

“Uhmmm..” tumakas na ungol sa kaniyang bibig ng hawakan ng binata ang kaniyang pagkalalaki. “The hell, Carlosz.” he whispered.

Carlosz just smirked and he start pumping his cock up and down.

Marahas ang kaniyang naging paghinga at bahagyang naipikit ang mga mata. Hell! Carlosz’s hand! It so good.

“Moan if you feel the pleasure.” Carlosz said seductive.

Nanunuyot ang kaniyang lalamunan sa pinaggagagawa nito sa kaniya. Maging ang kaniyang mga labi ay kulang sa halik ng binata.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng maramdaman niyang mapapa-ungol siya sa ginagawa nito.

Sa totoo lang, nahihiya siya sa ganitong klaseng nangyayare. It should be him to pleasure Carlosz. Not, Carlosz, to pleasure him.

Dumukwang ang binata at hinalikan nito ang kaniyang mga labi. Nabitawan ng kaniyang ngipin ang pang-ibabang labi na kanina’y kagat-kagat.

Doon tumukas ang mapagnasang ungol na kumawala sa kaniyang bibig. “Uhmmmm…” ungol niya sa pagitan ng halikan nilang dalawa.

Wala sa sariling gumalaw ang kaniyang dila at nagpumasok sa bibig ng binata. Nakipaglaro ito sa dila ng binata at doon ay animo’y ahas na naglilingkisan sa isa’t-isa.

Ayaw pa niyang maputol ang halikan nila, kaya iniyapos niya ang dalawang kamay sa batok nito at mas pinalalim pa ang halik.

Kakaibang sensasyon ang lumukob sa kaniyang pagkatao. The kissed was so lovely, sweet and breathtaking.

Tsaka lang sila nagbitaw ng halik ng mawalan sila ng hangin. Mabilis ang ginawa nilang paghinga. Nakita niya ang pagsilay ng ngiti sa mga labi nito.

“Uhmmmm…” ungol niya ng maramdamang bumibilis na ang pagtaas baba ng kamay ng binata sa pagkalalaki niya.

His hand was so gentle and soft, parang hindi ito pulis na dumaan sa maraming training. Soft like there were no callous, masarap ang hatid na sensasyong iyon sa kaniyang pakiramdam.

“Ang sarap…” gusto niyang takpan ang bibig upang hindi na makalabas ang anumang ungol ngunit hindi niya nagagawa. Parang may sariling buhay ang kaniyang katawan upang gumawa ng mga bagay na hindi niya ipinapagawa.

“I know it’s good, darling. My pleasure by the way.”

Nakagat niyang muli ang pang-ibabang labi ng maramdaman niyang mapapa-ungol na naman siya sa sarap. Mabuti na lang at mabilis niyang naagapan.

Tumigil ang binata sa ginagawa. Tinungo niya ang kaniyang tingin upang makita ito. Carlosz was putting saliva on his palm and he touched his dick with saliva on it.

“Uhmmm. Ahhhhh.” ungol niya ng maramdaman ang kakaibang sarap dulot ng laway nito. Carlosz saliva was acting as lubricant.

And the fuck! Nararamdaman na niya ang kaniyang sarili na sasabog na. Sasabog na ang kaniyang kaibuturan.

Pinipigilan niya ang sarili. It’s not the right time yet to cum. Hindi pa sila nakakagugol ng ilang minuto. Nahihiya siyang matudyong mabilis labsan kaysa dito.

So all he does is to stop himself from climax. It’s so fucking hard, mahirap pigilan ang sarap na nararamdaman lalo’t hanggang ngayon ay nararanasan parin niya.

“Cum, darling, ’wag mong pilitin ang sarili mo. I know you will, cum in a minutes.” Bakas sa boses ng binata ang panunudyo. Ngunit papatunayan niya dito na mali ito. Na matagal siyang labsan, like the days he fucked women. Masasawa na ang mga iyon, ngunit siya ay hindi parin nilalabsan.

But what the fuck is happening now? Just, Carlosz, masturbating him with saliva and he can already felt his climax inside? What the fuck! Can’t believe it.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng bilisan ng binata ang pagtaas baba ng kamay nito. Madulas iyon dahil sa laway kaya mas naging mabilis.

Halos magdiliryo ang kaniyang katawan sa ginagawa nito, hindi lang niya pinahahalata. Halos maabot niya ang langit, bakas ang butol butol na pawis sa kaniyang noo. Mainit ang kaniyang katawan na animo’y inaapoy ng lagnat.

The pleasure he was feeling right now was to much to bear. He can’t bear it. His climax! Damn hell!

“Ohhhhh, Fuck!” He cursed under his breath when just a li’l bit he will hit his climax. “Ahhhhh.”

Umiindayog na rin ang kaniyang balakang upang sumalubong sa pagtaas at baba ng kamay nito sa kaniyang pagkalalaki.

Naibiling-biling niya ang kaniyang ulo sa kanan at kaliwang direksyon. Naipikit niya ang kaniyang mga mata sa sarap na dulot niyon.

“Hindi ka parin lalabsan?” mapang-akit nitong tanong.

“Uh-I’m n-not going to climax—ohhhhh!”

Nakita niya kung paano sumilay ang pilyong ngiti sa mga labi nito. It was a smile planning something evil. And he don’t know how evil it was.

“Then i’ll make you cum after me.”

Pumosisyon ang binata sa gitna ng ibinuka nitong mga hita niya. Napasinghap siya sa gulat at kakaibang sarap ng maramdaman niya ang naghuhumindik sa haba at laki nitong pagkalalaki na pumasok sa kaniyang loob at mabilis na naglabas-pasok.

“Ahhhhhhhh. Ohhhhhhhh, Fuck! Carlosz. Ohhhhh—hell.” ungol niya na halos mawalan na siya ng ulirat. Napakasarap ng pagkalalaki nito sa loob niya. Ang pagpasok! Halos hindi niya kaya ang sarap.

Carlosz was fucking him right and good while his hand másturbating him added to the pleasure he was feeling right now.

Sabay ang pagpasok ng pagkalalaki nito sa pagbaba ng kamay na nakahawak sa pagkalalaki niya. Ganun din naman sa paghugot at pagtaas.

Dumoble? Hindi triple pa ang sarap na nararamdaman niya. Sobra-sobra sa puntong hindi niya alam kung saan siya huhugot ng lakas. Saan siya kakapit.

Mariin ang pagkuyom ng kaniyang kamaong napakapit sa bedsheet ng kama. Halos malukumos niya iyon.

Mas lalong ibinuka niya ang mga hita upang mas malaya itong hugutin at ibaon ang pagkalalaki sa loob niya.

“Ohhhhhh, ang sarap, T, ang sarap mo. I like how tight your ass is.” he said in pleasure with a moan.

“Uhmmm…you too, Carlosz, you’re so good. And your dick too. It’s big to full my way in. Filled me with your semen, darling.” his voice filled with pleasure and so much pleasure.

Napahiyaw siya ng isagad ng binata ang pagkalalaki nito sa loob niya. Ramdam na ramdam niya ang init na nagmumula sa pagkalalaki nito sa loob niya. “Ohhhhhhh! Ohhhhhh—hell! This is hell, uhmmmm, darling. Ang sarap niyan. Isagad mo pa. Uhhhhh.”

Hinugot ng binata ang pagkalalaki nito ng buo sa loob niya, pagkatapos ay walang pasabi-sabing marahas na pinasok bago naghugot-baon.

Naitirik niya ang kaniyang mga mata sa sarap ng sensasyong dulot niyon. Mas lalong humigpit ang pagkakahawak niya sa bedsheet.

Kusang gumalaw ang kaniyang balakang at sinalubong nito ang pag-hugot at baon ng pagkalalaki nito sa loob niya.

Fucking him while màsturbating him? God this is too much pleasure.

“Carlosz! Carlosz! Carlosz! Ohhhhh—Carlosz ang sarap niyan.” Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng maramdaman niyang ilang pagtaas baba na lang ng kamay nito sa kaniyang pagkalalaki ay sasabog na ang kaibuturan niya. “Ohhhhhhh—fuck! Ohhhhhhhhhh—hell, uhhhhh!” He moaned when an orgasm hit him hard.

Ang katas na lumabas sa kaniyang pagkalalaki ay nagdulot sa kaniya ng panghihina. He was senseless at that moment. Lupaypay ang kaniyang katawan ngunit patuloy parin ang binata sa pagbayo sa loob niya.

Lahat ng katas na lumabas sa kaniya ay tumalik sa tiyan niya.

Nakita niya kung paano ngumiti ang binata ng may panunudyo. “You just cum, i knew it.” he said sounds teasing.

Ramdam niya ang pamumula ng kaniyang pisngi. Nakagat pa niya ang pang-ibabang labi sa kahihiyang dulot niyon.  Actually there’s no shame to cum first. He just felt being challenged, who will cum first. And he lose. He cum first.

Lupaypay ang kaniyang katawan at hinang-hina pa, ngunit ang binata ay walang sawa parin sa paghugot at baon sa loob niya.

Sa lumipas na minutong binabayo parin nito ang loob niya. Ay muling bumabalik ang sarap sa kaibuturan niya. Muling bumabalik ang sensasyon at sarap na lumukob sa pagkatao niya.

His dick start to aroused again. Fuck! He just cum and his dick starting to arouse again? Just like, Carlosz when they did sex before?

“Uhmmm… Carlosz.” ungol niya habang patuloy siya nitong binabayo. “Ang sarap.”

“You just—ahhhhh—you just aroused—ohhhhh.” Nakangiting turan nito sa pa-ungol na sabi. Bakas din ang panghihingal nito dahil sa walang patid na pagbayo sa loob niya.

Hinawakan nitong muli ang kaniyang pagkalalaki na kakabangon lang sa saglit na pag-higa. Kakagising lang sa saglit na pagtulog. Muli nitong ginawa ang ginawa kanina. Carlosz, started màsturbating him again.

“Ahhhh, ang sarap, Carlosz.” ungol niya.

Tumigil ang binata sa pag-bayo sa loob niya. Binalingan niya ito ng tingin, nilagyan nito ng laway ang kamay bago hinawakan ang kaniyang pagkalalaki.

Naging madulas muli ang pagkalalaki niya at naging mabilis ang pagtaas baba ng kamay nitong nakahawak sa kaniyang pagkalalaki.

“Let’s cum together, darling.” nagsimula na naman siya nitong bayuhin. Mabilis at paminsan-minsan ay sinasagad.

“Ahhhhhh. Ahhhhh. Ohhhhhh—goodness, that’s so good. Your cock—uhmmmm. So big.”

“That’s it, darling. Moan for me. Ohhhhhh. Fuck!”

Ingay ng kanilang malalakas at puno ng pagnanasang ungol ang maririnig sa buong silid. Dagdag pa doon ang pagiisa ng kanilang kaselanan. Gumagawa iyon ng nakaka-akit na ingay.

“Ohhhhhhhhh!” Isang mahabang ungol ang lumabas sa kaniyang bibig ng isagad ng binata ang pagkalalaki nito. “Ang sarap, Carlosz. Ang sarap niyan, darling. Keep fucking me hard, rough and fast. Ohhhhhh—damn.”

Hinugot ng binata ang pagkalalaki nito sa loob niya bago sagad na sagad na pinasok.

Naitirik niya ang kaniyang mata at mas lalong naiunat ang paa sa ere. Mas ibinuka pa niya ang mga hita upang mas lalong maging malaya ito sa paghugot at baon sa loob niya.

“Malapit na ako, T, malapit na akong labsan.” anito.

Tuloy lang ang pagbayo nito sa loob niya at ang pagtaas baba ng kamay nito sa pagkalalaki niya.

Hinagilap niya ang utong ng binata at nilaro ito gamit ang kaniyang daliri. “Cum inside me, darling. I badly wanted to feel your hot seed, Carlosz.”

“Ang sarap, T, ang sarap niyang ginagawa mo.”

Sa isiping nasasarapan ang binata sa ginagawa niyang paglalaro sa utong nito ay ipinagpatuloy lang niya ang ginagawa.

“Lalabsan na rin ako, Carlosz. Keep màsturbating me, darling. Make me cum.”

Ilang mahabang pagtaas baba ng kamay nito sa pagkalalaki niya bago sumabog ang likidong inilabas ng pagkalalaki niya. “Ohhhhhhh! Uhmmm. Ahhhhh.” ungol ni, Terrenz ng labsan siya.

“Mine.” sigaw ni, Carlosz,na sinegundahan ng malakas at puno ng pagnanasang ungol bago niya naramdaman ang mainit nitong binhi na inilabas sa loob niya…

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 31

Chapter 31

        KINA-UMAGAHAN, maagang nagising si, Terrenz, sa kaniyang pagkakatulog. Hilot hilot ang sariling sentido ng maramdaman ang pangingirot niyon. Nang maimulat niya ang mata ay unang-una niyang nakita ang binata…si Carlosz.

Napangiti siya at pinagmasdan ang gwapo nitong mukha. Kay payapa ng pagkaka-idlip nito. Habang tumagal ang kaniyang pagkakatitig ay nalilimitahan naman ang kaniyang pag-ngiti hanggang sa tuluyan na ng napalitan iyon.

“I love you, Carlosz. I really do. Pero

mailap

ang

tadahana

sa’teng

dalawa. Kahit

pagbali-

baligtarin

man ang mundo. Hindi parin tayo

magkakasama

, langit ka at patuloy na magiging lupa ako.“ Sa isip-isip niya na hindi na niya namalayan ang pag-agos ng luha sa pisngi niya.

Natigil ang kaniyang ginagawa ng marinig niya ang pag-ingay ng telepono. Napunasan niya ang luha sa kaniyang pisngi bago puno ng kuryosidad na sinilip ang akala niya’y kaniyang telepono. But he was wrong.

It’s Carlosz, telephone.

Dala ng kuryosidad ay kinuha niya ito at binuhay ang switch button. Bumukas iyon at nakita niya ang isang mensaheng naging dahilan kung bakit ito panandaliang tumunog, kani-kanina lang.

“Hindi na kita hinintay, Carlosz.

Napasabog

ko na ang bomba, and i know marami sa mga kriminal ang nawalan ng buhay. Meet me here at our warehouse. We need to make a plan, kung ano ang gagawin na’ten kay, Rex at sa isa pa niyang kasama.“

Awtomatikong nabaling niya ang tingin sa natutulog na binata. It’s confirmed! Nasa teretoryo nga ni, Carlosz nakatago ang hinahanap niya upang iligtas. Si Rex, bihag ng pulis na ito si Rex.

Hindi na niya inisip kung kapangalan lang iyon ng misyon niyang iligtas. Malakas ang kutob niyang ang, Rex, na tinutuloy nito ay walang iba kundi ang, Rex, na misyon niyang iligtas.

Binitawan niya ang telepono ng binata bago niya binaling ang tingin dito. Sa totoo lang, hindi na niya alam kung ano ang dapat niyang gawin. But he had no choice but to do his mission. It is just only, six days left. He need to rescue, Rex, as soon as possible.

Enough with his stupidity. This love? Fuck love! Love will never exists! Hindi niya ipagpapalit ang kaligtasan ng kapatid para lang sa pansarili niyang kaligayahan na hindi niya tiyak na tunay na ligaya.

Mas pipiliin niya ang kadugo kaysa sa taong kumublit lang sa kaniyang puso.

Ipinikit niya ang kaniyang mga mata ng makita niyang gumalaw ang binata. Nagpanggap siyang natutulog.

Kahit nakapikit ang mga mata, ramdam niya ang isang pares ng matang nakatingin sa kaniya. Nakatitig sa kaniya.

“I know you’re awake. Don’t pretend, darling.” he said caught him off guard.

Naimulat niya ang mga mata. “How did you know?” he asked nervous.

“I just knew it. Nakikita kong gumagalaw ang pilikmata mo and it means you’re just pretending.”

A red tint hit his cheeks. Nahiya siya sa tagpong iyon. Carlosz really hard to fool.

“Come-on, darling. What do you want to it?”

“I don’t want to eat—”

“Kasi nabusog ka sa kinain mo kagabi?” anito na mababasa niya ang panunudyo sa boses. Naroon din ang ibang pakahulugan sa mga sinabi nito. Mukhang hindi pagkain ang tinutukoy nitong kinain niya kagabi.

“Stop it, Carlosz.”

Ramdam niyang pulang pula na ang pisngi niya. Umakto siyang naiinis upang matakpan ang hiyang nararamdaman.

“Stop what? Wala naman akong ibang sinasabi. I just say na nabusog ka kagabi sa kinain mo kaya ayaw mong mag-almusal.” ang pag-akto nitong seryosong mukha ay napalitan ng panunudyo. “Remove your dirty mind, T. It’s not good for you. Iba naman kasi ang iniisip mo. Bakit ano ba ang kinain mo kagabi?” punong-puno ng laman ang bawat salita nito. Mababatid ang karumihan sa mga salitang binabanggit ng binata.

“Nevermind. Just go! I don’t want to eat.” Tinalikuran niya ang binata at ipinikit ang mga mata kahit alerto ang buong katawan niya sa maaring gawin nito.

“Darling,” humaplos ang kamay ng binata sa braso niya dahilan upang magsitumindig ang balahibong dinaraanan ng haplos nito.

Yumakap ito sa kaniya at dinais ang katawan sa katawan niya. Naramdaman niya kung paanong naging mahigpit ang yakap nito.

Nakaramdam siya ng kakaibang sensasyon ng maramdaman niya ang pagkalalaki ng binata na tunutusok sa maumbok at mayayaman niyang pang-upo.

“Uhmmm.” Isang mahinang ungol ang kumawala sa kaniyang bibig. Like fuck! Wala pa itong ginagawa ngunit heto siya’t umuungol na.

He heard,Carlosz, softly chuckled. He felt his kisses on his nape. “Wala pa akong ginagawa sa’yo, T, and now your moaning? Do you know you turned me on?”

Tatayo na sana siya upang hindi maituloy ang nabubuong harutan ngunit naisip niyang ito na ang kaniyang mga huling araw na makakasama niya ang binata. Maano’t pagbigyan niya ang sarili.

“Did you on? Then i’ll take the responsibility.”

Humarap siya dito at mabilis na kumubabaw. Ramdam niya ang pagkalalaki nito sa pagitan ng kaniyang mga hita. Mainit, mahaba, malaki at matigas ang kaniyang naramdaman. Like he usually felt before.

Wala nga pala silang saplot kagabi pa, no wonder mabilis nag-init ang kanilang katawan.

“Let’s cherish every moment that we’re together, Carlosz. Make me a unforgettable memory.” he said like he was saying farewell.

“Don’t say that, darling. Hindi lang ito ang mga araw na masusulit na’ten ang bawat sandali. Just let me marry you, and everything will be al—”

Hindi na nito natuloy ang sasabihin. Mabilis ang kaniyang paggalaw na dumukwang sa binata. He kissed, Carlosz, stopping his words. And after a few seconds, Carlosz kissed back.

Naging mainit ang halikan. Mga dilang naglalapatan sa bawat isa. Mga halinghing, ungol at daing dulot ng pag-iisa ng kani-kanilang katawan. Mabilis ang naging pag-indayog niya sa binata at ganun din naman ang pagsalubong nito sa paggalaw niya.

Napuno ng mapagnasang ungol ang buong silid. Tumagal ng mga ilang oras ang tagpong halos tumatak sa kaniyang memorya at frustrated na marating ang rurok ng kanilang kaliyahan.

They both let themselves convulsed when the time comes when they both hit their climax together. It was like a wild fire in a pure bliss. making them senseless and satisfied. Parehong hinihingal at bagsak ang katawan, habol-habol ang hininga na animo’y nag-aagawan sa hangin.

That make love they did, it was so pure with lust and love. This is the most unforgettable day on his life. He’ll never forget this. Ever…

Ang dapat ay almusal ay naging tanghalian na para kay, Terrenz at kay, Carlosz. Hindi lang isang beses ang pagtatalik nila kaninang umaga. They make love three times at katatapos lang nila.

Ngayon ay bihis na ang pulis, manghang-mangha siya sa taglay na kagwapuhan ng binata. Habang tumatagal ang kaniyang pagkakatitig ay mas lalong nagiging gwapo ito sa kaniyang paningin.

Hindi niya maiwasang madarang sa bawat tagpong iyon. Iniwas niya ang kaniyang tingin at sinaway ang sarili. “

Kakatapos

niyo lang

magtalik

! T, umayos ka!“

“So… you’re going to work?” He asked.

“Nope, i’m visiting my friend. Gotta go, see you later, darling.” Lumapit ito sa kaniya at nabigla siya ng halikan siya nito sa mga labi.

Dikit sa kaniyang ilong ang mabangong amoy nito. Parang inaakit siya ng amoy nitong lumapit at basta na lang ulitin ang kaninang tatlong beses nilang nasimulan.

But he’ll not going to do that.

Nasabi sa kaniya ng binata na makikipag kita ito sa kaibigan. Could it be the one who texted him? Caleb? Kay, Caleb ba ito pupunta? At kung totoo man iyon walang dahilan para pigilan niya ang binata. Sa halip iyon pa ang magiging dahilan kung paano niya malalaman kung saan naroroon si, Rex.

“Take care, Carlosz.”

Nakita niya ang pagsilay ng ngiti sa mga labi nito. “You don’t need to say that, darling. Kaibigan ko lang ang kikita-in ko. I’m not going to war or somewhere else dangerous.”

“I’m not saying you take care because you’re going to war. I’m saying you take care while driving on the roads. Ang bilis mo pa naman magpatakbo.”

Mas lalong lumawak ang ngiti nito. “I’m sorry, i misunderstood you,” he walk forward to him, “but thank you, i love you, darling.” muli itong dumukwang at inilapat ang mga labi sa mga labi niya.

“I

love you too.“ Ang mga katagang ituturan sana niya, ngunit sinaisip na lang niya ang lahat.

“Go, mukhang importante ang lakad mo.”

Muli nitong pinasilay ang matamis na ngiti bago pumihit patalikod at nagsimulang maglakad. Humarap pa ito, kumaway, ngumiti and he mouthed “i love you.”

He just smiled, sapol ang kaniyang marupok na puso sa ginawa ng binata. He maybe crazy para ngumiti kahit wala na ang taong nginingitian, siguro kinikilig lang siya.

Ipinilig niya ang sarili at iwinaksi ang sayang nararamdaman. He still on a mission at iyon ang dapat niyang i-focus.

Nilabas niya ang kaniyang telepono upang i-trace ang kinaroroonan na ngayon ng koste ng binata. Nilagyan niya ng tracking device ang selpon nito. Kaya malalaman niya kung saan ito pupunta.

He shocked when he opened it. Malayo agad sa kaniyang kinaroroonan ng bahay niya ang kotse nito. Tama lang ang kaniyang sinabi na mag-ingat ito, talagang hindi maiwasan na magmaneho ng kay bilis.

Naputol ang kaniyang pinagmamasdan ng marinig niyang tumunog ang telepono niya. It was, X.

Mabilis niyang sinagot ang tawag. “Hey, X? How are you?” Ang agad niyang pabungad na tanong. Gusto niyang malaman ang lagay nito.

“I’m always good, T, don’t worry. Daplis lang ang tama ko, hindi ko ikamamatay ito.” may pagmamayabang pa nitong sabi. “Nandyan ba ang, boss mo? I still have an important to say to you. And a solid plan upang matapos mo na ang misyon mo.”

“But—”

Hindi na siya nito pinatapos sa pagsasalita. “Alam ko na lahat. Boss, took a blame on you.”

“He did, binigyan niya ako ng palugit. Jsang linggo, kapag hindi ko pa natapos ang misyon ko, he’ll punish me and i’m afraid not just me but also my li’l sister.”

“I’ll help you, pupunta ako ngayon sa diyan wait for me there.”

Magsasalita pa sana siya na huwag ng pumunta dahil alam niyang masama parin ang lagay nito, katatapos lang kaya nitong gamutin ng, Doctor kaya batid niyang maantak parin ang natamo nito, ngunit wala na siyang miski isang salitang naturan. Pinatay na nito ang tawag.

Naiiling na lumabas siya ng bahay upang hintayin ang pagdating nito.

After a minutes, dumating din ang binata. Bringing his luxurious car.

He get out of the car feeling cool. Talagang may shade pa itong suot na akala mo naman ay kay taas ng tirik ng araw.

“Bakit ka pumunta dito? You still not fully healed yet.”

“Wounds are nothing to me, T. You don’t need to worry.”

Napakamot si, Carlosz, sa sariling ulo ng may importanteng bagay siyang nakalimutan sa loob ng kaniyang bahay. Caleb needed it, at pinaalalahanan pa siyang dalhin ito pero kinalimutan niya.

Heto’t binabagtas na niya ang daan pabalik. Wala namang traffic kaya malaya siyang nakakapag-over take at makapag maneho ng mabilis.

Ilang minutong lang ang kaniyang ginugol bago niya narating ang kinaroroonan ng bahay niya.

Napa-bagal ng takbo ang kaniyang sasakyan ng makitang may nakaparadang sasakyan sa harap ng bahay niya. One of a cheap car.

Tumuon ang kaniyang tingin sa dalawang lalaki na nakatayo sa harap ng bahay niya. Medyo malayo pa siya ngunit aninag niya kung sino iyon.

It was, Terrenz with a guy. His blood spoil in anger.

Kahit malayo pa ay mabilis siyang lumabas ng sasakyan. Malalaki ang hakbang niyang tinungo ang gawi ng binata.

“Thank you for coming, X.” Ani Terrenz na niyakap pa talaga nito ang lalaki na mas lalong ikinapuyos niya sa galit.

“You’re welcome, T. Just let me know and i’ll be there.”

“Tinawag nitong, T, si Traven? T, na

ipinatawag

nito sa akin? What the fuck is the meaning of this? Who the fuck that shit is he?“

“Traven!” Malakas niyang pagsigaw dahilan para mapapitlag ang binata at magkalas ng pagkakayakap sa kaniya.

Nakita niya ang pamimilog ng mata nito ng makita siya.

Surprise, right? Nahuli niya sa akto ang dalawa! Fuck!

“C-Ca-Carlosz?” Pautal-utal nitong banggit.

“Who is he?” Malamig na tanong niya habang masama ang titig sa binata.

It was deadly and very scary, prepared to kill just for the sake of love…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 32

Chapter 32

         “WHO IS HE?” Napapitlag sa gulat si, Terrenz, sa bilang pagsulpot ni, Carlosz habang pasigaw pa ang tanong sa kanila.

Napalunok siya habang namimilog ang kaniyang mga mata. Fuck! What to say? What to say? He don’t know how to excuse himself at this point.

Masyadong masama ang titig ng binata sa kaniya lalo na kay, X. Kung nakamamatay man ang titig ay baka kanina pa ito nakapatay.

Ano ba kasi ang dahilan ng pagbalik nito? Akala niya nakaalis na ito at may kaibigang pupuntahan. Hindi kaya napuntahan na nito ang kaibigan at mabilis na bumalik?

“Who is he, Traven?!” he asked with a death and scary glare.

“He’s just my friend, Ximon. He just came here to talk.”

“Go and tell him to leave. Marami ka pang gagawin, hindi ka dapat nakikipag-usap sa oras ng trabaho. Palayasin mo siya o ako ang magpapalayas sa kaniya.” It was a scary threat.

“Uhmm… yes, boss. Copy.”

Humarap siya sa kaibigan at sumenyas na umalis. Tumango naman ang binata.

“Sorry for disturbing you, i’ll keep going.” bumaling pa ito ng tingin sa boss niya na animo’y nagtatansiyahan ng masamang titig. Ngunit sa huli ay ang kaniyang kaibigan din ang bumawi ng tingin. Umalis na ito at sumakay sa sasakyan. Pinaharurot paalis…

Nang sandaling bumaling ang tingin ni Carlosz sa kaibigan ni Terrenz, hindi niya maiwaksi sa kaniyang sarili ang mapa-isip. Somehow nakita na niya ang pares ng mga mata nito. He don’t know where but he’ll sure he does. Ang galawan at paraan ng paglakad. Talagang pamilyar sa kaniya ang lahat. Hindi na lang niya pinansin dahil mas naging okupado ang kaniyang isip sa binata.

“What is the meaning of this, Traven?” he asked in a cold voice.

“What? I don’t get it?”

“I don’t like it when you’re too close with someone, even your friends. I don’t like seeing you hugging with someone else. Hindi magandang tingnan.” malamig parin ang tinig na lumalabas sa kaniyang boses.

“Ano bang pinagsasasabi mo, Carlosz? Kaibigan ko siya, anong hindi maganda sa yakap at paglapit?”

“I don’t care!” Hindi niya napigilan kundi ang mapabulyaw. “Just do what i say! Stay away with everyone else around you. Don’t to close, kahit pa kaya kaibigan mo ’yan! Ayoko!”

Nakita niya ang pagtawa nito ng pagak. “Sino kaba para diktahan ako? Nagtatrabaho ako sa’yo bilang isang driver mo. Hindi mo’ko pag-aari para utos-utosan ng mga gagawin ko. I can do what ever i want to do. You don’t own me. Wala kang karapatang diktahan ang mga dapat kong gawin sa buhay ko. Tandaan mo. Trabahong ang pinasok ko, hindi ang pagbebenta ng sarili ko.” anito bago pumihit patalikod at lumakad palayo papasok sa loob ng bahay.

Naiwan siya sa labas habang napatulala. Sumikdo ang kaniyang puso sa tinuran ng binata. Parang may matalas na patalim na bigla-bigla na lang humiwa sa kaniyang puso.

Mapait siyang napatawa. Sino nga ba naman siya para diktahan ang dapat at hindi dapat nitong gawin? Sino nga ba naman siya para kontrolin ang bawat galaw nito? At sino nga ba naman siya upang pagbawalan ito sa mga ayaw niyang ginagawa nito? Amo siya at ito naman ang driver niya. Iyon lang ang papel nila sa isa’t-isa.

Ano ba naman kasi ang inaasahan niya?

“Fuck!” Pa-ungol niyang daing, mariing napasambunot sa kaniyang buhok. “I’m so stupid.” He is frustrated looking at the enter of the house before choosing to leave.

Sakay ng kaniyang kotse ay mabilis niya itong pinaandar. Ilang minuto ang lumipas bago niya narating ang warehouse nila kung saan naroon si, Caleb na kanina pa siya kailangan.

Hindi na niya nagawang balikan ang pinapakuha ng kaibigan niya. Nawalan na siya ng ganang pumasok sa loob.

Pabagsak niyang sinarado ang pinto ng kotse matapos niyang makalabas. Dire-diretso siya sa loob, masama ang timpla.

Narating niya ang salas kung saan alam niyang naroon ang kaibigan nag-titigil.

“Hey, Carlosz?” Nakangiti bati sa kaniya ng kaibigan matapos siyang mapansin. Nakita niya ang pagkunot ng noo nito ng tingnan lang niya ang kaibigan. “You look pissed? Who pissed you off? I’ll kill him for you?”

Mapait na lang siyang napangiti. Kung ibang tao nga lang at hindi niya ka-ano-ano ang sumira sa araw niya baka kanina pa niya nagulpi, pero hindi. Hindi ibang tao sa kaniya ang sumira sa araw niya. Isang taong malapit na malapit sa kaniyang puso. At ang taong iyon ay walang iba kundi ang pinaka-mamahal niya.

“Cut the nonsense, Caleb.” he said. “so what’s your plan? What happen to the explosion?” he asked changing the topic.

Naiiling na humarap iyon sa kompyuter at nag-tipa. “Dala mo ba ’yung pinapadala ko sa’yo?” tanong nito na hindi man lang pinansin ang tanong niya.

“I didn’t. Nawala na sa isip ko, bukas ko na lang dalhin sa’yo.” wala sa sariling aniya.

“Never mind, Carlosz.” binalingan siya nito ng tingin. “about the explosion? Marami sa mga tauhan ni, Hitler ang namatay. Killing two birds with one stone, right. Nice idea. At tungkol naman sa plano na’ten kay, Rex, at sa isa pa niyang kasama. I don’t know kung anong gagawin na’ten sa kaniya. That’s why i called you thishere para pag-usapan ang tungkol dito.”

“Malaki na ang kasalanan ni, Rex at ng mga kasamahan niya. But i still want to give him a chance para mag-bago. I will surrender him to the police. Pagbabayaran na niya ang kaniyang kasalanan sa loob ng bilangguan, lalo’t nasa akin na ang lahat ng ebidensya upang makulong siya. I still have to fix something else, kaya hindi ko alam kung kailan ko siya dadalhin sa pulisya. But for now, can we drink? Like we usually do?”

Ngumiti ng may pakahulugan ang binata. “I knew it. Someone really pissed you off, at kung hindi ako magkakamali, it was your boyfriend, right? What is his name, again?”

“Stop your nonsense, Caleb? Are you going to drink with me or not?”

Caleb chuckled again. “Get the bottle of wine, nasa loob ng ref. Kabibili ko lang nyan kanina sa bar ni, Quill. Let’s taste it, masarap daw ’yun e,” anito. “Para na rin masabayan ko ’yang pagka-bigo mo.”

Naipaikot na lang niya ang mga mata at walang buhay na napabuntong hininga. Tumayo siya at pumunta sa kusina. After he took the bottle of wine and the wine glass, bumalik na siya sa salas.

Binuksan niya ang bote ng alak at nagsalin sa dalawang baso. Matapos malagyan ang kaniyang baso, agad niyang nilagok ang alak.

Nanuot ang tamis at sarap sa kaniyang lalamunan. Tiningnan niya ang pangalan ng alak. “Spicy XXX night”

Hindi niya alam kung para saan ang alak na iyon. Sa pangalan palang ng alak, halatang may sira na sa tuktok ang gumawa.

“Caleb your drink.” pukaw niya sa binata ng makitang nakababad parin ito sa kompyuter.

“Oh yeah,” kinuha nito ang alak at mabilis na nilagok. “Good, Quill is really good at making drinks.”

Sinalinan niyang muli ang alak nilang pareho. They both drunk every droplets…

Sa kabilang banda, hindi magawang mapakali ni Terrenz habang nasa loob siya ng bahay ng amo niya. Kanina pa siya pasilip-silip sa bintana ng bahay habang pasulyap-sulyap sa kaniyang telepono.

Hindi parin gumagalaw ang blue na dots kung saan sumisimbolo iyon sa tracing device na inilagay niya sa kotse ng binata.

Malayo ang kotse nito sa kaniyang kinaroroonan ngayon. And he bet na naroon ang binata pinuntahan ang kaibigan nitong si, Caleb. And if he’s not mistaken, alam niyang naroon din ang taong hinahanap niya upang iligtas.

Tanda na niya ang daan patungo roon. Sa isang araw na niya ito dadalawin upang makagawa ng plano kung pa’no makakapasok sa loob. At kung paano niya maliligtas ang dapat iligtas.

Marahas siyang napabuntong hininga, bago napa-isip. Base sa itsura kanina ng amo niya. He was pissed off! Bakit naman ito magagalit? Di’ba dapat siya ang magalit sa pagdidikta nito sa buhay niya? Wala itong karapatan, dahil hindi naman talaga siya nito pag-aari. Una at hanggang huli.

Kung ang boss pa niyang si Hitler, baka makakapayag siyang ariin nito. Ito naman kasi ang kumalinga sa kanilang dalawa ng kapatid niya. Malaki ang utang na loob niya sa, boss. Hindi niya ito magagawang traydurin? Hindi nga ba?

Tumayo siya at kumuha ng maiinom. Maybe he needed a drink. Alam niyang mapapanis lang ang kaniyang laway sa kahihintay. Isa pa, kung gustuhin man niyang matulog ay hindi niya magagawa. Heto at okupado ang kaniyang isip ng buong postura ng binata. Kahit gustuhin man niyang iwaksi ang lahat, hindi niya magawa.

Ilang beses na siyang lumalagok ng alak mag-isa. Walang kasama at nagpapakalasing upang makalimot sa mga isipin…

Carlosz and Caleb, they were both drunk. Ramdam na ramdam ni, Carlosz, na lasing na siya. Nakadalawang bote sila ng, “Spicy XXX night”

Gumegewang na ang kaniyang paningin. Nahihilo na siya.

Ilang minuto pa ang lumipas nadagdagan ang kaniyang pagkahilo. At sa hindi malamang kadahilanan, nakakaramdam siya ng pang-iinit ng katawan. ’Yung init na kakaiba at may halong sensasyon. ’Yung init na halos tumigas ang kaniyang pagkalalaki na animo’y kailangan ng kalinga.

Nag-aapoy ang kaniyang katawan sa init. Namamawis na rin ang kaniyang noo.

Binalingan niya si, Caleb. Like fuck! Caleb was so handsome. It feels like, parang gusto niyang gawin ang dapat ay hindi niya gagawin. He badly wanted a hot night for the both of them.

“Caleb…?” he said almost a whispered, it is filled with sexiness and seduction.

“Carlosz… uhmmmm… Ang init.” pa-ungol nitong responde sa kaniya.

Hindi niya alam kung bakit nakakaramdam sila ng pagka-gusto sa bawat isa. Natetempt sila at animo’y ng bugso ng init ng katawan ang kanilang mga sarili.

Dumais siya ng upo sa kaibigan, hindi na niya binigyang pagitan ang bawat isa. “I’m horny, Caleb. Tinitigasan na ako.” pa-ungol niyang turan.

Bumaling ang tingin ng kaibigan sa baba niya, napangiti ito na muling binalingan siya ng tingin. “I’m horny too, Carlosz. Look at my cock.”

Binalingan niya ng tingin ang baba ng kaibigan. Malaki ang bumubukol sa suot nito. Just like his, malaki din ang bumubukol sa pang-ibabang suot niya.

“I badly wanted a night with you, Caleb.” he don’t know. Hindi niya ito gustong sabihin, ngunit iyon ang binubuka ng kaniyang bibig. Lalo’t init ng katawan ang nararamdaman nilang dalawa.

“Me too, Carlosz. I badly wanted a night with you, i’m horny. Let’s have a sex?”

Sinapo niya ang mukha ng kaibigan. Pinakatitigan niya ito mata sa mata. Nakikita niya ang puno ng pagnanasa doon, maging siya. Ngayong araw lang na ito na apprecaite niya ang kagwapuhan ng binata. Na animo’y hinahatak siya palapit dito.

At iyon na nga ang nangyare. Palapit ng palapit ang kaniyang mga labi sa mga labi ng kaibigan. Hanggang sa tuluyan na iyong maglapat.

Mabilis ang naging pagtugon ni, Caleb, sa halik. Mabilis nag-init at napuno ng desperasyon. Tumayo silang dalawa habang patuloy lang sa paghahalikan. Yapos-yapos ang katawan ng bawat isa.

Habang naghahalikan, nalaman na lang nilang dalawa na narito na sila sa kwarto sa ibabaw ng kama. Patuloy lang sa paghahalikan upang mapunan ang init ng mga katawan.

Naglaban ang dila nila sa isa’t isa. Napakasarap niyon sa pakiramdam. Ang dila ni, Caleb, na nakikipaglaban sa kaniyang dila? Damn! It’s so fucking good. So fucking good! Sobrang-sobrang sarap ang nararamdaman niya… Nila.

Naglakbay ang kaniyang halik sa leeg ng binata. Hinahalikan niya ito at nag-iwan ng marka. Pinapakilwal pa niya ang dila sa leeg nito.

Ramdam niya ang kamay nitong kumakalmot sa likod niya. At ang mumunting ungol na kumawala sa bibig ng kaibigan.

“Ahhhh sarap, Carlosz.”

Mabilis na hinubad niya ang damit pang-itaas ng binata. Napasinghap siya ng umikot ito at ito naman ang nakakubabaw sa kaniya.

“My turn.” Hinubad ng binata ang damit niya. Pareho na silang walang damit sa isa’t isa.

Dulot ng pagkiskis ng katawan nito sa katawan niya ay animo’y palito na kiniskis sa kaskasan upang mag-likha ng apoy.

Humalik ang binata sa kaniyang leeg, nag-iwan iyon ng marka at kakaibang sensasyon ang hatid niyon. Pareho silang nasasarapan sa kani-kanilang ginagawa.

Hindi matatapos ang gabing ito kung hindi nila mapag-bibigyan ang naglulumiyab na apoy sa kani-kanilang katawan…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 33

Chapter 33

MATAAS NA ANG sikat ng araw. Nakagising si, Carlosz, habang kusot-kusot niya ang kaniyang mata. Halos animo’y binibiyak ang kaniyang ulo sa sobrang sakit dulot ng alak na nainom niya.

“Fuck!” he groaned in pain. Hinilot pa niya ang sariling sentido.

Unti-unti niyang naimulat ang kaniyang mga mata. Naigala pa niya ang paningin sa buong silid hanggang sa tumapat ang kaniyang tingin sa kaibigan.

Medyo namalikmata pa siya kaya nakusot pa niya ang mata bago iyon muling binuksan. Caleb was half naked? Sinilip niya ang kumot na nakatabing sa pang-ibabang parte ng katawan nito.

“Shit!” Napapitlag siya ng makitang hindi lang pang-itaas nito ang hubad kundi maging ang pang-ibaba nito. Walang saplot kahit isa.

Mabilis niyang sinuri ang sarili. “Fuck! Holy shit!” Halos napalakas siguro ang sigaw niya dahilan para magising niya si, Caleb.

He was looking at Carlosz with a big shocked eyes while he was looking at him confused. Unti-unti nitong nalaman ang lahat ng suriin din nito ang katawan nito at maging ang katawan niya.

“What the fuck?” gulat nitong bulalas.

Naglayo sila sa isa’t-isa. “Fuck, Caleb what’s the meaning of this? Why are we naked?”

“I should be the one to asked that. What did we do? Bakit pareho tayong hubad-” naisip niya ang mga nangyare kagabi. Simula ng magsimula silang mag-inuman, naalala din niya ang mga halikang tagpo ngunit malabo na iyon sa kaniyang alaala. Fuck! Did we did it? Did we just fucked? Fuck! Hell?

“Caleb? Did we did it?”

“What the fuck? Did we just have sex?”

Kinalabog ang kaniyang puso sa mga nangyayare. Did they really did it? Did they fucked with each other?

Mariin siyang napasambunot sa kaniyang buhok. “Fuck!” naiinis na turan niya.

Hindi na niya alam kung anong dapat niyang maramdaman. Pero isa lang ang nasa isip niya. He cheated on, Terrenz. Pakiramdam niya ay nagtaksil siya sa binata.

“Damn it! Fuck!” Daing ni, Caleb, na naihilamos pa ang mukha.

“Fuck! Fuck! Fuck!” Mariin niyang ginulo ang buhok. “i want to go home, fuck!”

Tumayo siya kahit walang saplot. Pinulot niya ang kaniyang mga damit sa sahig at mabilis niya iyong sinuot.

Bumaling siya sa kaibigan. “I’m sorry, Caleb, talk to you later.”

Hindi niya ito magawang tingnan mata sa mata. Nahihiya siya para sa kaibigan. Like, Caleb, was on of his imporant closed friend but now? Something strange happen. And he don’t fucking know what to do.

Napasambunot na lang muli siya sa buhok bago niya hinakbang palabas ng silid ang kaniyang sarili.

Dire-diretso siya hanggang makapasok sa loob ng kotse niya. Mabilis niya itong pinaandar habang okupado parin sa kaniyang isipan ang mga nangyare. Like fuck! Fuck this!

Gulong-gulo ang isip niya. Naihinto niya ang sasakyan at frustrated na napasambunot sa sariling buhok. “W

hat did i’ve done?

Nagtalik

kami? Fuck! Si, Caleb? Fuck!“

Mariin niyang ginulo ang kaniyang buhok. “Argh! Fuck!” Malakas niyang napindot ang busena ng kaniyang sasakyan. Malakas ang naging paglikha niyon ng tunog. “Damn it! Damn fuck shit!”

Actually he don’t what to think. He don’t know what to do. What to say. Wala na siyang kaalam-alam.

Nakaramdam siya ng labis na hiya para kay, Caleb. Hindi niya alam kung paano ito kakausapin. At kung pa’no niya masisimulan ang usapan.

Hihingi ba siya ng tawad? Pa’no? Hindi niya alam. Labis na nahihiya siya para sa sarili. Nangyare ang mga bagay na hindi niya inaasahan.

Nag talik sila! Literal na pagtatalik ang ginawa nilang dalawa. Hindi kaya masira ang pagkaka-ibigan nilang dalawa dahil lang sa nangyareng iyon?

Naipilig niya ang sarili. Nagmaneho siya ng sasakyan ng hindi alam kung saan siya mag-tutungo.

Nalaman na lang niya ang kaniyang sarili sa bahay ng kaibigang si, Quill, dahil may gusto siyang malaman tungkol sa alak na nainom nilang dalawa ni, Caleb. Sa kaniyang hinuha hindi lang iyon basta alak. Sa pangalan palang halatang kakaiba na iyon.

Isa pa, walang mangyayare sa kanila ni, Caleb, kung normal na alak lang iyon. Like that fucking night, ramdam na ramdam niya ang pang-iinit ng kaniyang katawan na halos animo’y sinusunog. Nakaramdam siya ng kakaibang sensasyon na nararamdaman lang ng mga taong nalilibugan. And because of that wine, he became horny.

He remember he was stoping himself that time upang hindi makagawa ng pagkakasala, but he can’t stop himself. The sensation was too much to bear. It feels like he wanted a pleasure that bad. Noong gabing iyon, tila gustong-gusto ng katawan niya ng kakaibang sarap. Kahit ayaw man niya, gusto niyang pagbigyan ang kaniyang sarili.

Lumabas siya ng sasakyan at nag doorbell sa bahay.

Nagbukas ang pinto at nakita niya ang kaniyang kaibigan. “What brings you here?” Agad nitong tanong.

“I need to talk to you,” he seriously said.

“But… my babies?”

“Just a li’l bit.”

“Okay.” Lumabas ito at sinarado ang pinto. “Okay? What do you want to talk to?”

“About… i wanted to know if what kind of wine spicy XXX night was? It was your product after all!”

Sumilay ang nakakalokong ngiti sa mga labi nito.“spicy XXX night was not a normal wine. In short, it’s a sex wine. Who ever drink it, tataas ang kagustuhan nitong makipag-talik. Sex is the only way para mawala ang talab ng alak. Hanggang hindi mo nabibigyang ligaya ang sarili mo, hindi mawawala ang epekto sayo ng wine.”

“Gumawa ka ng alak na ganoon?”

“It’s just for fun, Carlosz.” Quill winked his eyebrow. “Anong bang big deal doon? Teka, bakit mo nalamang may alak akong ganoon? Hindi ko ’yon ipinagbebenta. And i remember isang tao lang ang pinagbigyan ko nun…” Naging kakaiba ang titig niyon. “So…-”

“Stop your nonsense, Quill. Alam ko ang iniisip mo. I’m going, ika musta mo na lang ako sa mga anak mo, and to your lovely, husband too. I’m on my way out. Goodbye.”

Tuluyan na siyang nakalabas hanggang sa makasakay sa kotse niya. Pinaandar niya iyon upang at tinahak ang daan sa kaniyang patutunguhan.

Sapat na sa kaniyang malaman ang lahat. Na ang alak na nainom nilang dalawa ay ganoon ang magiging epekto. Nagtalik sila ni, Caleb wala sa sarili nilang kagustuhan. Pinagbigyan lang din nila ang isa’t isa upang ma overcome ang epekto ng alak sa kanila.

But how can he explain this? Parang ang awkward lang kung sakaling bubuksan niya ang topic tungkol sa kanilang pagtatalik kay, Caleb.

Damn it!

Wala siyang nagawa kundi ang tahakin ang lugar palayo sa bahay ng binata hanggang sa kaniyang patutunguhan.

Matapos niyang maparada ang sasakyan ay lumabas na siya doon at pumasok sa loob ng bahay.

Nakita niya sa salas ang binata. Hindi niya ito magawang tingnan dahil sa dalawang dahilan. Una, nasasaktan parin siya sa mga sinabi nito sa kaniya, na parang wala lang dito lahat ng mga nangyare. Padalawa, nahihiya siya dahil pakiramdam niya ay niloko niya ito. Pakiramdam niya ay nagtaksil siya sa binata kahit pa nga walang relasyong namamagitan sa kanilang dalawa. He felt cheated on him.

“Boss, dumating kana pala. Anong gusto mong kainin? Naghanda ako para sa’yo?”

Hearing his voice? Parang mas naririnig pa niya ’yung masasakit na sinabi nito.

Walang buhay niyang binalingan ng tingin ang binata. “Nag-handa ka ng pagkain, e driver lang naman kita, hindi ba? ’Wag kang mangengealam sa mga bagay na hindi mo dapat ginagawa, di’ba driver lang kita? Amo mo ako at driver lang kita? ’Yun lang ang relasyon na’ten di’ba?” Halos buong sarkasmo ang lumalabas sa kaniyang bibig. Pinagdidiinan ang tinuran nito sa kaniyang masasakit kanina. Na wala silang relasyon kundi boss at driver lang.

“Itapon mo lahat ng mga hinanda mo, hindi ko gusto ’yon.” Pumihit siya patungo sa kwarto at nagsimulang maglakad. “Ipagtimpla mo ako ng kape. Dalhin mo sa kwarto ko.”

Napatango-tango lang si, Terrenz sa inasal sa kaniya ng binata. Ramdam niya ang pagbabago nito. Ramdam niya ang lamig sa boses nito. Pero sino nga ba naman siya para masaktan sa pakikitungo nito?

Totoo lang naman lahat ng sinabi nito, hindi ba? Na boss niya ito at driver lang siya. Iyon lang ang relasyon nilang dalawa. Bakit kailangan niyang masaktan? Wala siyang karapatan.

Kumilos na siya. Nagtungo sa kusina upang ipagtimpla ng kape ang, boss, niya. Matapos maitimpla ay diretso siya sa kwarto nito.

Medyo kinakabahan siya sa bawat paghakbang niya palapit sa kwarto nito. Huminga siya ng malalim ng makarating siya. Kumatok siya sa pinto ng mga tatlong beses.

Pagkatapos ay nag-bukas iyon. Bumungad sa kaniya ang binata na naka-hubad ang pang-itaas na damit. Tanging boxer lang nito ang suot.

Hindi tuloy naiwas ng kaniyang mga mata ang maging makasalanan at pasimpleng pasadahan ng tingin ang katawan nito. Mula matitipunong dibdib hanggang sa abs nito, pababa sa bumubukol nitong boxer.

Na-missed niya ang parte ng katawan ng binata, ang init nito at ang lahat-lahat dito.

Pakiramdam niya ay mabilis nagbaga ang kaniyang katawan. Na halos makaramdam siya ng init ng sensasyon.

Bumagtas din ang bubutlig na pawis sa kaniyang noo. Like he don’t the cause of his suddenly wet. Malamig naman ang lugar, ngunit talagang binabagtas siya ng pawis.

“Ilagay mo sa lamesa ’yang kape ko.” Walang buhay parin ang boses nito ganun din ang itinapong titig sa kaniya.

Carlosz changed. Ang mga katagang hiniyaw ng kaniyang isip. Sumikdo ng kirot ang kaniyang puso sa pagbabagong iyon.

Parang kahapon lang ay masaya pa silang dalawa. Pero ngayon, nagbago na ito.

Pakiramdam tuloy niya ay pampalipas oras lang siya. Like iyon naman siguro ang totoo.

Lumalapit lang sa kaniya ang binata sa tuwing gusto nito ng mapaglalaruan sa tuwing nabuburo ito. At ang mga nangyare sa kanila? Siguro isa lang din sa mga pampalipas oras ng binata.

Hindi na niya alam kung ano ang paniniwalaan niya. Kung maniniwala siyang totoo siya nitong mahal o hindi. Malaki parin ang pagaalinlangan na nararamdaman niya.

Ang hirap magamay ng ugali ng binata. Ang hirap nitong sundan. Sa puntong nahihirapan na siyang paniwalaan ang mga sinasabi nito.

They way he act, the way he spoke, the way he treated him. Like they were just boss and driver and nothing more.

Argh!

Gusto niyang kastugin ang kaniyang sarili. Magandang pagkakataon na ito para sa kaniya, ’di ba?

Aalis na siya dito ilang araw na lang. Mas maganda na iyon, na masanay siyang maging malamig ang pakikitungo nito sa kaniya. Upang pag-alis niya, less hurt.

Nailagay na niya ang baso na may lamang kape sa lamesa dito sa loob ng kwarto ng binata.

Hindi siya naging komportable sa loob. Lahat ng hanging naroon ay may halong amoy ng binata.

Nuot na nuot niya ang mabango nitong pabango na hinahanap ng bawat parte ng katawan niya.

Ganun pa man ay iwinaksi niya ang lahat ng isipin. Pinigil ang kaniyang sarili.

Ngayon palang dapat isaksak na niya sa kaniyang sarili na driver lang siya, iyon ang dapat matagal na niyang ginawa upang hindi siya nagmumukhang tangang nahulog sa taong hindi naman pala siya kayang saluhin.

Argh! What am i thinking? Fuck!

“Why are you just standing there, Traven? Hindi ka pa ba aalis? Ano pa ang gusto mong mangyare?” anito dahilan para mapapitlag siya sa kinatatayuan.

“O-Oh, yeah. I’m sorry, boss. Aalis na po ako.” nahihiyang aniya bago mabilis na tinahak ang pinto, binuksan, lumabas at sinarado.

Kinapa niya ang dibdib ng maramdaman niya ang bahagyang pagkirot niyon. Ano pa nga ba ang i-ne-expect na naman niya?

“Fuck! Fuck!” Diretso na lang siya hanggang sa makapasok siya sa sariling silid.

Okupado ang kaniyang isip ng binata. Ito lang at wala ng iba.

Honestly, he was badly hurt emotionally. Kumikirot ang kaniyang dibdib.

Ang hirap-hirap ng sitwasyong ito. Ayaw niya ng ganito. Oo maganda na habang maaga ay iniiwasan niya ito, pero maano’t sa sandali niyang pananatili ay masulit niya ang araw na kasama ito. Saka na lang niya pagdudusahan ang sakit kapag naka-alis na siya. Gusto lang talaga niya na makasama ang binata, makapiling ito, at masulit ang bawat mga sandali na para bang ito na ang huling araw ng kaniyang buhay.

Na para bang ito na ang huling araw niya sa langit, dahil alam niyang pagtapos nito. Impyerno muli ang kaniyang babagsakan.

Ipinikit niya ang mga mata at humiling ng ilan pang sandaling makasama ang binata sa huling pagkakataon na pareho silang masaya…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 34

Chapter 34

         4 DAYS, iyan na lang ang itatagal niya sa bahay na ito, pero hanggang ngayon ay malamig parin ang pakikitungo sa kaniya ng binata. Malamig noon at lalong mas lumamig ngayon, sa puntong ayaw na siya nitong maka-usap or much worst makita.

Apat na araw na lang. Nakapag-desisyon na siya sa mga nakaraang araw. Habang may mga araw pa siyang natitira, gagawin niya ang lahat masulit lang ang natitirang araw kasama ang binata. Kung maaring kulitin at suyuin niya gagawin niya. Hindi siya makakapayag na hindi niya masusulit ang mga nalalabing oras.

Nakaligo na siya at tapos na ring makapag-bihis. Sinigurado niyang mabango at kaaya-aya ang kaniyang itsura.

This time he have to seduced a cold-hearted policeman in 3 days.

Lumabas na siya ng kwarto at mabilis na tinungo ang kusina. Alam niya ngayon umagang ito ay madalas sumisimsim ng kape ang binata, kumakain ng tinapay na pinalamanan ng peanut butter.

Malayo palang ay natanaw na niya ito. Nag-aagahan.

Lumapit siya doon. “Carlosz?”

Tumigil ito sa ginagawang pagkain bago siya binalingan ng tingin. “Is that how you called your sire?”

Ngumiti siya at umupo sa tabi ng binata. “I’m sorry, boss.”

Napailing-iling na lang ang binata at sinimulang ituloy ang kinakain.

“Boss, masarap ba ’yang peanut butter?”

Siya rin ang nahihiya sa tono ng kaniyang pananalita. May laman kasi iyon at puno ng pang-aakit.

Nakita niya kung paanong napalunok iyon. Pasasaan pa at papansin din siya ng binata.

He dip his finger on the peanut butter and he put his finger covered with peanut butter inside his mouth. Feeling and licking his finger.

Nag-angat ng tingin ang binata at ng magtama ang kanilang tingin ay humulmang ngiti ang kaniyang mga labi.

“Masarap nga itong peanut butter. No wonder gustong-gusto mo.”

Nag-iwas ng tingin ang binata bago sumimsim ng kape. Tumayo na ito dahilan para siya’y mapatayo din.

“Saan ka pupunta, boss?”

“You don’t care—”

“I care because i’m your driver. I need to know kung saan ka pupunta, para maipagmaneho kita.” Nakangiti aniya.

“I have my own hands and feet, i can drive.”

“Then why keeping me, boss? Ano pa nga ba ang ginagawa ko dito.”

“Ano pa nga ba?” Balik tanong nito. Umalis na ito at tinahak ang daan palabas.

Naiwan siyang tulala na animo’y kinurot ang kaniyang puso. So that’s mean pinapaalis na siya? Pinapaalis na siya ng binata dahil wala naman talaga siyang role sa buhay nito? Ano pa nga ba ang ginagawa niya dito?

No! He wont leave. May natitira pa siyang araw bago niya ituloy ang plano. Sabi niya ’di ba? Susulitin niya ang natitira…

Malakas ang naging pagpapakawala ni, Carlosz, ng hangin. Is he seducing me? He thought. Hell no! I’m just assuming. Amo nga lang ang

trato

niya sa’kin.

Aakitin

? That will be my wishful thinking.

Sa kabilang banda, heto ang kaniyang pagkalalaki na mabilis nag-react sa mga nangyare. Sumakit tuloy ang puson niya.

Wala siyang nagawa kundi imaneho ang kaniyang sasakyan, patungo sa himpilan ng pulis sa kaniyang opisina.

Cases! Iyon ang maagang bumungad sa kaniya. He can’t focus in his work. Okupado kasi ang kaniyang isip, walang iba kundi si, Terrenz. Fuck! How can i get you out of my mind! This is fucking bullshit!

Frustrated na napasambunot siya sa sariling buhok. Kahit hirap, ay itinuon na lang niya ang kaniyang pansin sa ginagawa.

Lumipas pa ang ilang oras ng marinig niyang may kumatok sa pinto. Taas ang isang kilay na nagsalita. “come-in.”

Ibinalik niya ang atensyon sa ginagawa kahit pa nag-bukas na ang pinto. Alam naman niyang isa iyon sa kapwa niya pulis.

“Boss?”

Mabilis na nagpantig ang kaniyang tainga. Kilala niya kung kaninong boses ito. At hindi siya maaring magkamali. Inangat niya ang tingin upang makumpirma.

Mabilis niyang tinago ang pananabik na nararamdaman. Ikinubli niya ang emosyon dahilan upang wala ng emosyong makikita sa bakas ng kaniyang mukha. “Anong ginagawa mo dito?” tanong niya sa walang emosyon bago ibinaling sa ginagawa ang atensyon.

“Uhmm.. i’m here because i brought you some food, for your lunch.”

Umupo iyon sa paharap sa kaniya. Inabala nito ang sarili sa pagkutingting ng bibit.

“I brought you your favorite food. Peanut butter and sliced bread.”

Walang emosyong tiningnan niya ito. “I don’t eat peanut and sliced bread for lunch.”

Nakita niya kung paano itong ngumiting muli. “I know, boss. That’s why i didn’t brought only peanut butter and sliced bread.” Tinaas nito ang isa pang bibit. “I also brought food for you.” nilabas nito ang pagkain at inilagay sa ibabaw ng lamesa. “Masarap ’yan.”

“Ano’t nagdala ka pa talaga ng pagkain? Don’t you know na may canteen dito?” Napairap siya sa kawalan. “Umalis kana, dalhin mo na rin lahat ng mga dala mo. Kundi, ako mismo ang magtatapon niya sa basurahan.”

Muli niyang ibinalik ang tuon sa ginagawa.

“Boss, grabe naman ’yan. Ang sarap pa naman ng mga dinala ko.” Naiiling-iling pa ito. “I’m on my way out. It’s your choice weather to throw it or not.”

Narinig niyang bumukas ang pinto at sumarado, patunay na lumabas na ang binata.

Naibaling niya ang kaniyang tingin sa pintong pinaglabasan ng binata. Mga ilang minuto sigurong napatulala lang siya doon. Bago tumuon ang kaniyang tingin sa mga pagkain.

Tumayo siya at kinuha ang dalawang supot na may lamang pagkain.

Nag-tungo siya sa trash can upang itapon ang pagkain ngunit hindi niya magawang bitawan. Hawak-hawak parin niya ito at hindi magawang ilaglag sa basurahan.

“Fuck!” Ibinalik na lang niya ito sa lamesa. Iiwan na lang niya ito doon hanggang sa mapanis at mabulok. Hinding-hindi niya ito gagalawin.

Itinuon niya ang pansin sa ginagawa. Mga kaso na pinag-aaralan na kailangang iresulba.

Hindi niya namalayan ang oras. Narinig niyang may kumatok sa pinto.

“Come in.” aniya.

Pumasok doon si Gratt. Isa rin sa mga pulis.

“Hindi kapa ba mag-lu-lunch sir?” anito dahilan para mabaling ang tingin niya sa relong pambisig.

12: 30 pm. Tanghali na.

“I’m okay, you can leave.” he answered.

Sumaludo lang si, Gratt, bago nagpaalam sa kaniya, lumabas ng kaniyang opisina.

Napatitig siya sa mga supot ng pagkain. Naramdaman niya ang pagkalam ng kaniyang sikmura.

Naiiling na binuksan niya ang laman ng pagkain. Unang tingin palang ay mukhang masarap na ang pagkain.

Hindi naman masama kung titikman niya, ’di ba?

Kinuha niya ang kutsara at tinidor at tinikman ang pagkain. Ang tikim ay naging subo at ang subo ay naging kain.

Hangganng sa mangalahati ang laman ng pagkain. Masarap ang pagkain, tulad ng sabi ni, Terrenz.

Napatigil siya sa pagkain ng marinig niyang may kumatok sa pinto ng kaniyang opisina.

“Come in.” aniya matapos lunikin ang kinakain.

Bumukas ang pinto at bumungad doon si, Terrenz.

Nimilog ang kaniyang mga mata na bahagyang napalunok pa. Wala siyang salitang binanggit sa halip ay naiwas lang niya ang tingin dito.

“I forgot to bring you drinks.” sinarado nito ang pinto at lumapit sa gawi niya. “So i brought you.”

Tinaas nito ang supot. “hindi ko alam kung anong drinks ang gusto mo, kaya bumili ako ng iba’t ibang maari mong pagpilian. “Orangejuice, grape juice, pineapple, at kung ayaw mo man ng makulay. I brought you water.”

Nakangiting bumaling ang tingin nito sa kinakain niya kanina.

“I know you’ll eat it.”

“I didn’t. Tinkman ko lang. And i found out na masama pala ang lasa.”

“Masama ang lasa pero halos maubos mona?” Nakangiting tatango-tango ito na animo’y nanunudyo.

“So what are you trying to say?!”

“Nothing, boss. I’m going, goodbye.” umalis na ito ng kaniyang opisina. Tanging pagsara na lang ng pinto ang kaniyang narinig.

Naiiritang napasambunot siya sa sariling buhok. He never expected, Terrenz, to be here. Sinakto pa talaga nitong pumunta na kinakain niya ang dala nito. Na sabi niya dito ay hindi niya gusto.

Fuck!

Napabuntong-hininga na lang siya. Kinuha niya ang tubig at ininom. Wala namang masama kung iinomin niya ito hindi ba?

Laking ngiti ni, Terrenz, habang narito siya sa loob ng sasakyan at itinutuloy ang susunod niyang pinaplano. I thought he’ll not going to eat it, but he did. Ganun pa man ay hindi siya nagbigay ng ibang pakahulugan sa nangyare.

Hindi niya inisip na kaya nito kinain ay dahil ibinigay niya. Na kaya nito kinain ay dahil nanggaling sa kaniya. He don’t want to give himself a false hope. Baka umasa lang siya sa wala. Baka ma misunderstand lang niya ito.

Maghahapon na ngunit babad parin si, Carlosz, sa kaniyang trabaho. Na wala na sa kaniyang mga isipin ang lahat. Tanging narito na lang ay ang kagustuhan niyang matapos ang trabaho upang mabilis na maka-uwi.

Napatingin siya ng marinig niyang may kumatok sa pinto. May hinuha na siyang si, Terrenz, ito. Kaya bago niya pinapasok tinanong muna niya. “Who’s that?”

Sa halip na sumagot ay biglang nagbukas ang pinto. Iniluwa niyon si, Caleb.

Napalunok siya at heto na naman ang hiyang nararamdaman na bumubugso sa kaniyang damdamin.

Hindi pa ito ang oras na gusto niyang makita ang kaibigan. Kailangan parin niyang mag-adjust sa mga nangyare.

“Carlosz…?” Mahinang turan nito.

“Upo ka.” formal na sabi niya na inilahad pa ang kamay sa upuan paharap sa kaniya.

Umupo naman ang binata. “I want to talk to you.”

Heto na, nag bukas na ang kaniyang kaibigan ng mapag-uusapan. Hindi pa siya handa sa usapang ito, pero dahil nandito na ito, kailangan na nilang mag-usap tungkol dito.

“So what do you want to talk?”

“You know what i want, Carlosz.”

Iniwas niya ang tingin at muling binalik sa binata. “You mean…” napalunok siya. “about the sex? Ang pagtatalik na nangyare sa’ten?”

“Exactly, Carlosz.” seryoso ang boses ni, Caleb, “i don’t want our friendship to end like this. To end because of this. So… Gusto kitang kausapin tungkol dito.”

“Caleb, look. What happened was not our own will, nangyare iyon because we’re drunk. Walang ibig sabihin ang nangyare sa’ten. Nangyare lang ang nangyare. Isipin na lang na’ten na wala lang ang nangyare. Let’s just forget everything that has happened. And still be friend.”

Napatango-tango naman ang binata. “Yeah, let’s just forget about it. Besides we’re both men, remember. I like women and you, you just like your boyfriend. So we’re even. Let ’s just forget!”

Lumapit sa kaniya si, Caleb, at tinapik-tapik nito ang kaniyang balikat. “Damn it! Dude, i can barely remember, ’yung mga nangyare sa’ten. Do you remember?”

“We’re both drunk, Caleb. Just like you, i can barely remember. Malabo na ang lahat saking alaala. All i can remember was the kissed.”

“I’m just thinking, sino kaya ang naging top sa’teng dalawa? For sure, i’m on top, and you’re my bottom.” Anito at sinabayan pa ng malakas na pag-tawa.

Napa-irap naman siya sa hangin. “I don’t believe it, Caleb. I usually be on top, pa’nong magiging bottom ako, just because of you? Besides i’m more like top.” he chatted back, chuckling louder than, Caleb, chuckled.

“Sa gwapo kong ito? Maano’t ipaubaya mo na lang sa’kin ang sarili mo. For sure, ibinuka mo para sa’kin ng todo ang mga hita mo.”

“Sorry, Caleb? Kung sinoman sa’ten ang bubuka ng mga hita, wider than wide. Ikaw ’yun.”

They both started to joked and teased around. Ang mga nangyare sa kanila ay animo’y naging isang malaking biro.

And thankfully, ang nangyare ay nangyare lang at binalewala lang nila ito at ginawa pang tawanan.

“I don’t care whatever you want to talk. As long as i know, i’m on top of you.” Kibit balikat nitong sabi.

“Yeah, your top of me. Gustong-gusto mo kasing maging top, that time. Kaya pinatungan mo ang pagkalalaki at malakas na kinabayo. so still, i’m on top.”

“That was so gross of you, but you can’t erase the truth, Carlosz. Ako ang tunay na bumayo sa loob mo.”

Magsasalita pa sana siya ng marinig niyang ang animo’y siren ng ambulansyang tunog ng telepono ni, Caleb.

“Fuck, bud! Talagang siren ng ambulansya pa talaga ang ringtone ng telepono mo.” matawa-tawa niyang turan.

“Fuck, bud! It’s not a ringtone. it’s our warehouse alarm. May pumapasok sa warehouse na’ten.”

“What?”

“Just follow me, i know ang bihag na’ten ang pakay nila. Come-on.”

Lumabas si, Caleb ng opisina. Wala siyang nagawa kundi ang sundan ito.

After going inside the car. He readied his merciless gun. Who fucking dares to

jnfade

our warehouse, will be a death corpse!

         AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 35

Chapter 35

           NAHANAP NI, Terrenz ang pakakataong ito upang matupad ang kaniyang plano kahit masikip sa kaniyang dibdib ang mga narinig.

Sa totoo lang, ngayong araw na ito gusto niyang mag-isa. Pumunta sa malayong lugar kung saan walang taong makakapanakit sa kaniya. Magsisigaw hanggang mapaos siya. Isigaw lahat ng sakit na nararamdaman niya dito sa loob niya. Masikip sa dibdib.

“You mean…? The sex? Ang pagtatalik na nangyare sa’ten.” Parang sirang plaka na paulit-ulit naglalakbay sa kaniyang isip. Paulit-ulit pinapaalala sa kaniya ang sakit.

Rinig niya ang naging usapan ni, Caleb, at ni, Carlosz, pupunta sana siya sa opisina ni, Carlosz, at saktong kakatok pero natigil siya ng marinig na magsalita si, Caleb.

Nagbukas ng pag-uusapan ng dalawa. And he got curious. Natigilan siya sa pagkatok at pasimpleng idinikit ang tainga sa pinto upang mas lalo niyang marinig ang usapan.

And they are talking about the sex that has happened to them. Ang pagtatalik nila na animo’y gunting na pumira-piraso sa kaniyang puso. Masakit para sa kaniya ang mga narinig. Akala ba niya kaibigan lang ito ni, Carlosz? Ano ’yung mga narinig niya? Friend with benifits?

Akala tuloy niya siya lang ang lalaki sa buhay nito, pero ang sakit isiping talagang pampalipas oras lang siya! Damn it!

“Turn to your left, makikita mo ang isang silid. Doon naka-tali si, Rex.” ani, X, na nagsilbing kaniyang Guide upang makapasok ng walang aberya sa loob ng bahay.

He turned left. May nakita siyang isang silid. Agad niyang hinawakan at pinihit pabukas ang pinto. But it was locked.

Wala siyang nagawa kundi ang sipain ng malakas ang pinto maka-dalawang sipa bago iyon bumigay at bumukas.

Mabilis siyang pumasok. Namilog ang mga mata ng dalawang lalaking naroon sa loob. Tama nga ang kaniyang hinala. Narito nga si, Rex, at ang isa pa nitong kasamahan.

“Tulungan mo’ko, Terrenz. Tulungan mo’ko.”

“Bilisan mo, kalagan mona ako, bilis.” demanding naman na sabi ni, Rex.

Nakita niyang may mga pagaling ng pasa at galos ang mukha at katawan nito. Mukhang limitado lang ang paggulpi sa matanda. Carlosz, sana pinatay mo na!

Kinuha niya ang kutsilyo sa kaniyang war boots. Gamit ang kutsilyo ay kinalagan niya ang dalawa.

“Thank you, boss, Terrenz.” pagpapasalamat ng isa.

“Don’t thanked him, alam kong hindi siya pumunta dito para iligtas tayo. Pumunta siya dito dahil utos ng, boss na’ten.” maangas na turan ni, Rex.

Mabuti na lang ay nakapag-timpi siya. Pinigilan niya ang kaniyang sarili na mahugot ang baril, maitutok sa matanda at makalabit niya ang gatilyo.

Ito na nga ang niligtas hindi pa magpasalamat, sahalip ay inangasan pa siya.

“Let’s go.” walang emosyong turan niya bago lumabas.

Sumunod naman ang dalawa.

“Give me gun, Terrenz. Gagantihan ko sila.” ani, Rex.

Binalingan niya ng tingin ang matanda. Tinaasan niya ito ng kilay. “Rex, isang baril lang ang dala ko. Do you want me to give to you?”

“Give it to me, then.”

“Sorry? I’m the owner of the gun, i don’t give it with some piece of shit!”

Sumama ang tingin ng matanda, ngunit batid niyang kinalma din nito ang sarili.

They started walking out of the house. Mabilis lang bago sila nakalabas, qith the help of, X, of course.

Tuluyan na silang nakalabas ng bahay. Narito na sila sa kalsada tinutumbok ang lugar patungo sa kotseng sasakyan nila paalis.

“One more step and you’ll be killed!” Isang baritono, matalim at nakakatakot na boses ang nagpa-kalabog sa kaniyang dibdib. Hindi na siya nakahabang dahil sa kabang bumagtas aa kaniyang buong pagkatao. At batid niyang ang dalawa niyang kasama ay hindi na rin naka-galaw.

Nasa likod ang nag-salita, kaya hindi niya makita ang mukha nito. Gayun pa man, kilalang-kilala niya ang boses nito. Sino ’to? Walang iba kundi si, Carlosz.

“Put your hands up, or i’ll shoot you.” Boses ng isa pang matalim at nakakatakot. Batid niya kung kaninong boses iyon, it’s came from, Caleb’s mouth.

Hindi niya maiwasang masaktan sa puntong narito ang dalawa at mag-kasama. Parang kanina lang nag-u-usap ito tungkol sa nangyare sa mga ito. Sobrang sakit ng marinig niya ang mga bagay na iyon.

Akala niya isa lang siyang lalaki sa buhay ng binata, hindi niya inakalang narito rin pala sa buhay nito si, Caleb.

Ilang beses ang mga itong nagtalik? ’Yun ay hindi na niya alam. At ayaw na niyang malaman pa, dahil siya rin ang masasaktan.

“Put your hands up and turn around or i’ll shoot you!” ulit na sabi ni, Caleb.

Marahas siyang nagpakawala ng isang marahas na buntong hininga. Honestly speaking, ayaw niyang makita ang dalawa. Bukod sa nahihiya siya sa binata na malaman nito kung anong klaseng tao siya. Ay nasasaktan din siyang makitang mag-kasama ang dalawa. Mag-kasama upang muling saktan siya.

Ramdam niyang humarap na ang dalawa niyang kasama, si Rex, at ang kasamahan nito.

“You, aren’t you going to turn around?” usisa ni, Caleb.

Napalunok siya. This he need to be strong, tama na ang lahat ng mga kahibangan. Tama na ang pagpapaniwala niya sa kaniyang sarili na mahal siya ni, Carlosz, dahil ang totoo. Sarili lang nito ang mahal nito. Hindi siya nito minahal. Isang malaking kasinungaling lang ang mga nasabi nito sa kaniya.

Huminga siya ng malalim, itinaas ang dalawa niyang kamay kasama ang baril bago siya unti-unting humarap.

Unang na bungaran ng kaniyang tingin ay walang iba kundi si, Carlosz. His eyes met with, Carlosz eyes.

Ang kaninang matalim nitong titig ay napalitan ng unti-unting pamumulagat hanggang sa mamilog iyon.

Carlosz was shocked seeing, Terrenz, putting his hands up and turned around.

Nakatalikod palang ito alam na niya kung sino ito. Alam na niya sa sariling namumukhaan niya ang pagtalikod nito. Pero ganun pa man, mas pinili niyang iwaksi sa kaniyang mga isipin na ito nga ang binata.

Sinabi niya sa sariling namamalikmata lang siya. Na hindi ito ang binatang nakilala at nakasama niya. Pinilit niyang pag-sinungalingan ang reyalidad. Kaya katotohanan din ang sumampal sa kaniya.

Si Terrenz nga ito. Si Terrenz lang at wala ng iba. Crap!

Una palang alam na niyang may kakaiba sa binata. Alam niya unang pasok palang nito sa trabaho may hinala na siya. May hinala siyang hindi lang ito basta pumasok upang maging taga-maneho niya. Alam niyang, there’s something else.

Dahil sa kaniyang paghihinala. Binigay niya kay, Caleb, ang pangalang, Traven Texus, na ibinigay sa kaniya ng binata.

And as expected, Traven Texus, do really exists pero nag-e-exists ang pangalang iyon sa ibang mukha. Not match for the face of this fucking guy! Ang lahat din ng impormasyon tungkol sa taong si, Traven Texus, ay hindi nagma-matched sa kung ano ngayon ang binata. Traven work, personality and everything about his background. Hindi talaga nagma-matched sa binata.

So he was suspicious and also mysterious.

Pero ng dumating ang mga araw na nakasama niya ang binata, ang pagsuspetya niya ay nawala. Lahat ng pangamba niya ay nag-laho. Lahat ng mga maiiba niyang hinuha sa binata ay mas pinili na lang niyang iwaksi.

Maybe it is because of love. Yes, it is because of love. Na-bulag siya sa pag-ibig niya sa binata.

Look at him now, narito sa kaniyang harapan ang reyalidad. Mangmang na siya kung kaniya pang tatanungin kung ano ang ginagawa nito dito. Kung bakit nito kasama ang mga kriminal na ito. Kung bakit may hawak itong baril.

Narito na sa kaniyang harapan ang katotohanan. Terrenz, was part of this. He is a criminal. Do evil things against the law.

“Put your guns down, before i kill you!” Caleb said deadly and scary. Pinatutuloy nito si, Terrenz, na may hawak na baril.

“Traven…?” mahinang boses na lumabas sa kaniyang bibig.

Kunot noong tumingin si, Caleb, sa kaniya na mukhang nadinig ang kaniyang sinabi. “What? You know him?”

Hindi niya nagawang sagutin ang kaniyang kaibigan. Nakatingin lang siya sa binata, mata sa mata. That eyes, his face, his body and everything. Pinag-sinungalingan siya nito, nag-sinungaling siya sa kaniyang sarili na hindi ito masamang tao, pero heto na ang totoo.

“Why?” Mahina ngunit puno ng bigat ang boses na tanong niya.

Nakita niya kung pa’nong sumilay ang ngiti sa mga labi nito. A sarcastic smile. “Carlosz, right?” tumawa ito ng pagak. “Muntik ko ng makalimutan ang pangalan mo.”

He clenched his fist while holding gun.

“What you see is what see.”

“But why? Bakit, Traven?”

Mas lalong naging sarkastiko ang naging pag-ngiti ng binata. “hindi ko pa pala sa’yo nasasabi. I’m not, Traven Texus. Let me introduced myself, my name is, Terrenz Steele—”

“You lied to me!” hindi niya napigilan kundi ang mapa-bulyaw.

Ngumiti si, Terrenz, ng mapakla sa sinabi ng binata. I lied to him? Ako pa talaga ang

nagsinungaling

sa kaniya? Yes, i’m a liar, so he was. Pareho lang naming

pinag-

sinungalingan

ang isa’t isa. Pero mas masakit ang ginawa niya. He said he loves me and he’ll going to marry me. What if i say, yes…i say, i do? Edi

nagmukha

pala akong tanga sa harapan niya. Na

nagpaniwala

sa

kasinungalingan

niya. Thanks hell i didn’t say yes.

Napalunok siya at iniwas ang tingin sa ibang direksyon bago siya muling humarap sa binata. Umasta siyang matapang sa harapan nito kahit ang totoo ng hihina na ang loob niya. Gusto niya itong lapitan at yakapin upang iparamdam dito kung gaano niya ito kamahal. Bukod pa doon, kung gaano siya nasasaktan malaman ang lahat ng mga kasinungalingan nito.

But this is enough! It is all nonsense. Walang patutunguhan ang mga bagay na ito. Dahil una at huli, siya lang naman ang nagmamahal.

“Oh! Poor, Carlosz. I lied to you? Yes! Normal lang sa mga taong na magsinungaling, upang makuha ang kanilang mga pangangailangan. But i’m sorry to myself, i’m not a good liar, kaya nalaman mo.”

“I’ll shoot you!” Ani, Caleb habang mahigpit ang pagkakahawak sa gatilyo ng baril at nakita ng kaniyang mga mata kung paano nito kinalabit ang gatilyo.

Pinikit niya ang kaniyang mga mata upang tanggapin ang baril na tatama sa kaniya. Hindi na siya umiwas, gusto na rin naman niyang mamatay. Gusto na rin niyang mawala ang sakit na nararamdaman ng dibdib niya.

He heard a loud sound of a gun released bullet. Naimulat na lang niya ang mga matang ng maramdaman niyang walang balang tumagos sa kaniyang katawan.

And after he opened his eyes, nakita niyang kung pa’nong nakahilata sa sahig ang binata… Si Carlosz. Recieving  the bullet, Caleb’s gun just released.

He’s shocked seeing, Carlosz grunting and moaning in pain.

“Carlosz…?” mahinang bulalas ng kaniyang bibig.

Tumuon ang kaniyang mga mata kay, Caleb. He is also shocked.

“Let me kill them both,” hindi na niya nalaman na naagaw na ni, Rex, ang baril sa kaniyang kamay at itinutok kay, Caleb.

Nagkaputukan si, Caleb, at si, Rex, ngunit mabilis na nagka-iwasan.

Dumating si, X, dala ang sasakyan nito. “Get inside the car.” Sigaw ng binata.

Wala sa sariling napa-sakay na lang siya sa kotse ni, X, maging ang kasama ni, Rex at si Rex na nagpahabol pa ng paputok ng baril.

Narinig niya ang isang putok ng baril na pinakawalan ni, Caleb. Kasunod nito ay ang malakas na daing ng, kaibigan ni, Rex.

Binalingan niya ito. Nakita niya ang unti-unting pagtagas ng dugo sa ulo nito hanggang sa matumba.

“Fuck! James! James!” Hinawakan ni, Rex, ang mukha ng kasamahan. Ngunit wala na itong buhay. “Stop the car, X. I’ll kill him.”

“No! Continue driving, X.” Binalingan niya ang matanda. “Caleb is a good shooter, hindi mo siya makakaya mamatay karin.” aniya sa matanda.

“I don’t care, i’ll kill him.”

“My mission is to save you, hindi ko hahayaang lumabas ka at magpakamatay. Marami pang mga araw na pwede mo silang patayin kung kelan mo man gusto, but not now.”

Sarkastikong tumawa ang binata. “Ayaw mo’kong lumabas para patayin sila dahil sa misyon mo, o dahil mayroon kang pino-protektahan? Should i guess who it was—”

“Gusto mong lumabas? X, stop the car! Palabasin mo siya. Go let yourself be killed. I won’t stop you, bullshit!”

Hininto ni, X, ang sasakyan.

Masamang tinitigan niya ang binata. “Get out and get yourself killed.”

Nawalan naman ng imik ang binata. He just smirked. “Boss will know about this.” anito bago muling inasikaso ng matanda ang namatay na binata…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 36

Chapter 36

         HINDI NAGAWANG maka-tulog ni, Terrenz, ni maka-idlip ay hindi niya nagawa. Okupado ang kaniyang isip ni Carlosz. Ang puso niyang binalot ng pag-aalala para sa binata.

Kung kamusta ang lagay nito? Kung okay lang ba ito? Kung may masakit ba dito? Kung anong nangyare dito? Kung malala ba ang naging tama nito?

The fuck! He badly wanted to know about his condition. Kung ayos lang ba ito? Kung magaling na ba ito? Lahat-lahat gusto niyang malaman. Pero hindi niya magawa.

Tanging panalangin para dito ang kaniyang magagawa.

Bakit ba kasi sinalo pa nito ang baril na dapat sa kaniya tumama? Ano bang dahilan nito? Bakit niya ba ginawa iyon?

Fuck!

Napahilamos siya sa sariling mukha at napasambunot sa sariling buhok. He frustratedly blew a loud breath.

Napabaling siya sa kaniyang telepono ng marinig niya ang pag-tunog niyon. Kinuha niya ang telepono sa bedside table at sinagot ang tawag.

“Boss?” Pabungad niya.

“I need to talk to you, Terrenz.” malamig at alam niyang galit na turan nito.

Napatingin na lang siya sa screen ng telepono ng marinig niyang tumunog iyon hudyat na pinatay na ng kausap niya ang tawag. Mabilis siyang bumangon, medyo masakit pa ang kaniyang ulo dahil puyat siya at hindi man lang naka-tulog.

Hindi niya nagawang problemahin ang problema niya sa boss niya. Mas lumulukob sa kaniyang isip ang pag-aalala para sa kondisyon ng binata. Bahala na kung anong gawin sa kaniya ng boss niya…

“Did you kill, Morgan?” tanong ni Hitler na kaniyang boss.

Lumingon siya sa kaniyang paligid. Sa direksyon kung saan naroon si, Rex, na taas noong naka-upo sa sofa. Sumilay ang mala dimonyo nitong ngiti ng magkatinginan silang dalawa.

Mukhang heto na ang hinihintay niya. Mukhang nag-sumbong na nga ang matanda sa boss niya.

“I didn’t know, boss.” he answered in a low voice.

“You didn’t know?” Malakas ang pagkakasampal na ginawa sa kaniya ng boss niya. Pakiramdam niya ay namanhid ang kaniyang mukha sa lakas ng sampal nito. “What did i tell you? To kill him, right? Then what did you do?”

“I’m sorry, boss.” he apologized.

“Boss…?” Narinig niyang nagsalita si, Rex. Bumaling ang boss niya sa matanda maging siya na may masamang titig. Lumapit ito sa kaniya at tinapik-tapik pa nito ang mukha niya. “Terrenz, didn’t kill, Morgan,” tumingin sa kaniya ang matanda na may panunudyo, dahilan para banaagan siya ng kaba. Hindi dahil natatakot siya sa matanda, kundi dahil natatakot siya sa maaring ibunyag ng matalas nitong bibig. Nakita ng matanda at narinig nito ang mga naging usapan nilang dalawa ni, Carlosz. At batid niyang iba na ang iniisip nito. “because, Morgan is a good fighter, hindi si, Terrenz, ang tatapat sa kaniya. Boss, why don’t you just give this mission to me? I can handle that fucking son of a bitch. Kayang-kaya ko siyang patayin.”

Hindi na lang  siya tumaliwas sa mga sinabi nito. Mabuti na ito kaysa ibunyag pa ng matanda ang mga haka-haka nito sa kaniya, kung bakit hindi niya nagawang patayin, si Carlosz.

“You can have the mission. Kill, Carlosz Morgan before he’ll get us killed. Kailangan na na’ten siyang unahin upang wala ng sagabal sa plano na’ten.” ani, Hitler na masama parin ang timpla.

Malawak naman ang pag-ngiti ng matandang si, Rex, habang babaling ng tingin sa kaniya na animo’y ng iinsulto.

“Thank you, boss, for letting me have this mission. But…?” muli siyang binalingan ng tingin ni, Rex. “hindi ko matatapos ang misyon na ito mag-isa. I need, Terrenz, to assists me by my side. In fact, Morgan and Terrenz, was so closed to each other back then. They were… Bestfriends?”

“Hindi kami naging mag-kaibigan, Rex.”

“Hindi nga ba?”

“I’m telling the truth, we’re not.”

Nagkibit balikat ang matanda. “Maybe for you, he’s not your bestfriend. But him. I’m sure, kaibigan ang turing niya sa’yo.”

“Ako ituturing niyang kaibigan? You must be kidding me?” he defended himself.

“Yes! Why not, Terrenz? Di’ba sinalo niya ang balang dapat tatama sa’yo, right?”

Nabato siya sa kinatatayuan at hindi na niya nagawang makapag-salita.

Mapang-usisa ang ibinatong tingin sa kaniya ni, Hitler.

“Anyways, isa lang naman ang gagawin niya. Magpapanggap si, Terrenz na makikipag-balikan. I mean makikipag-ayos sa kanilang pagkakaibigan. At kapag kumagat si Morgan, na alam kong kakagat sa plano. Doon ko na siya papatayin.”

“Your stupid idea wont work. Kung ikaw ba, traydurin ng sarili mong kaibigan handa ka’bang makipag-ayos?”

Naging seryoso ang ekspresyon ng mukha ng binata. “Para sa’kin papatayin ko ang sinomang mag traydor sa’kin. Pero iba ang sa inyong dalawa ni, Morgan. I know he won’t harm you. And, come-on, Terrenz. Natatandaan ko ’yung mga nangyare ng gabing ’yon. Alam kong galit na galit sa’yo si, Morgan ng mga panahong iyon dahil nagsinungaling ka sa kaniya, hindi ba? At kahit ganun pa man, kahit galit siya sa’yo sinalo parin niya ang balang dapat ay tatama sa’yo. Romantic right?” nang-iinis pa nitong turan. “Dito ko nalaman na loyal si, Morgan pagdating sa pagiging magka-ibigan ninyong dalawa. At alam kong handa ka niyang mapatawad kung sakaling hihingi ka.”

“It wont work, Rex.!” Madiin at nag-ngingitngitan sa galit ang kaniyang mga ngipin.

“We could try it. Pa’no na’ten malalaman kung hindi na’ten susubukan, right boss?”

“If that’s the case, we should try. Just follow everything he says, Terrenz, bago pa mag-iba ang timpla ko sa’yo. You didn’t complete your mission, it’s time for you para maka-bawi ka. Or else it’ll be bad for you and for your sister.”

Nagngitngit ang bagang niya sa pinipigilang galit. Habang ang kamao niya ay mariing naka-kuyom.

“I’ll do it.” he said having no choice.

Umalis na ang boss niya. Tinapik-tapik pa ni, Rex, ang balikat niya. “Try to contact, Carlosz, after two weeks, magaling na siya ng mga araw na iyon. Kung nag-aalala ka ngayon sa kalagayan niya. Don’t worry, he’s safe not after i kill him. All you need to do is to be cute and use your charm. I’ll tell you my plans after you softened him.”

His gaze went deadly but, Rex, just chuckled and went out.

Naiwan siyang mag-isa. Napahilamos siya sa mukha at napasambunot sa buhok. Ganun pa man, ang malamang ligtas ang binata ay masaya na siya. Hindi lang niya alam kung ano’ng mangyayare sa susunod pang linggo.

Labis lang talaga ang pagtataka niya at hindi parin niya mabigyang linaw ang mga katanungan sa isip. Kung bakit sinalo ni Carlosz ang balang dapat ay tatama sa kaniya. Hindi na talaga niya makuha ang mga nasa isip ng binata.

Hindi niya alam kung mahal ba talaga siya nito o hindi. Basta ang gulo na. Sobrang naguguluhan na siya.

All he knew was, Rex, plan wont succeed. Alam niyang kahit anong gawin pa niyang pagmamakaawa kay, Carlosz, ay hindi siya nito magagawang patawarin. Baka nga, kulungan pa ang bagsak-an niya. Lalo’t alam nitong isa siya sa mga sindikato at kriminal na nararapat lang na makulong.

At wala ring dahilan para patawarin siya ni, Carlosz. Malaki ang pagkakasala niya sa batas. Kamatayan lang ang kapalit ng kaniyang mga ginawa.

Hindi lang niya makuha kung bakit pumayag ang boss niya sa plano ng matanda. Ganun na ba kasigurado ang dalawa na kakagat si Carlosz sa pinaplano nito? O kaya naman ay talagang gusto lang siyang makulong ng dalawa, dahil alam ng mga ito na makulong man siya o hindi ay hindi niya isisiwalat ang baho ng mga ito. Lalo’t alam ng mga itong ang kaniyang kapatid ang kapalit kung sakaling kumanta siya sa mga pulis.

Hindi na niya alam kung anong iniisip ng boss niya. Kung ano man iyon, sana mali ang hinala niya.

Bahagyang hindi maigalaw ni Carlosz ang kaniyang balikat kung saan doon tumama ang balang pinakawalan ni Caleb.

He grunted in pain everytimes he move his shoulder.

“I’m sorry bud. It’s my fault, hindi ko dapat ginawa iyon.”

“Fuck you, Caleb. Buti naman alam mo.”

“I know, pero hindi lahat ng kasalanan sa’kin. Kasalanan mo rin, hindi mo naman kasi sinabi sa’kin na siya pala ang nobyo mo. Hindi ko rin naman alam na sasaluhin mo ’yung bala ng baril ko. What you did was so stupid! ’Yan ang napala mo. Nag-mahal ka na nga, sindikato pa. You should love me instead.” pabiro nitong sabi.

Napangiti na lang siya sa pabirong turan ng binata. “Stupido na ba na saluhin ko ang balang tatama sa taong pinaka-mamahal ko?” naging seryosong turan niya. “And yes, i love you, Caleb, but not the way i love him. I love you as a friend and i love him as a lover.” sumikdo ang kaniyang puso. The sad thing is my heart beat for the wrong person. He clenched his fist. Nagagalit siya sa lahat ng mga nangyare. Fuck, my heart!

“I know.” Caleb, chuckled. “don’t make my joke serious. By the way, do you love him that much?”

Napangiti siya. “Him? Yes, i love him so much.” ang ngiti matamis ay naging mapait.

Nagbaba ng tingin si Caleb, nakangiti na ito ng bumaling sa kaniya. “That’s good for you, but i want to let you know the limitation of your love for him. Ayokong mapunta sa puntong masasaktan ka na naman tulad nito. I love you too as your bestfriend and i don’t want you to get hurt.”

Ramdam niya ang sinseridad sa boses ng binata. “Yes, i do love him, pero may batas parin siyang dapat panagutan. He lied to me, at doon ako nasasaktan. He decieved me. Pinaniwala niya akong malinis ang intensyon niya. Ginago niya ako. Sinaktan niya ako. That’s made my love for him to fade away. I don’t love him anymore.” turan niya na mababakas ang galit sa mukha.

Niliko siya nito. Niloko siya ni, Terrenz. Isang malaking kalokohan lang ang mga nangyare sa kanila.

“Are you sure you don’t love him anymore? What if one day, nagka-tagpo kayo. Kaya mo bang itutok sa mukha niya ang baril mo at kalabitin ito?”

“I’m sure, Caleb. For me, walang pag-ibig sa loob kong nagtatagal.” seryosong turan niya. “At kung sakaling mangyare ang mga bagay na sinasabi mo. I have no choice but to shoot him.”

Napatango-tango si, Caleb na mukhang hindi naniniwala sa sinasabi niya. Hindi na lang niya ito pinansin.

Naputol ang kanilang pag-uusap ng pumasok si Axll bitbit ang buong barkada. From Axll to Justine and the other’s.

“What the fuck happen to you, bud?” tanong ni Luis. ’Yung itsurang feeling concerned.

“Ang pulis sa mga Gangster’s nakahilata sa hospital bed, akala ko ba magaling ka, Morgan?” panunudyo naman ni Jonaz.

“Who did that to you, bud. And i’ll send him to the coffin right away.” ani Exequile.

Hindi na lang niya pinansin ang sinaji ng kaniyang mga kaibigan.

“What the fuck are you all doing here?” he asked sarcastic.

“Cheering you up.” Gord answered.

“Cheering me up?” his voice filled with sarcasm.. “salamat sa pag-cheer up niyo sa’kin. Sobrang na-appreciate ko.”

Natawa naman ang lahat ng kanilang mga kaibigan.

“Cut the nonsense. Sino nga ang may gawa niyan sa’yo?” seryoso namang tanong ni Justine. “We all know you, Carlosz. Kilalang-kilala. Lahat ng mga labanan mong pinasukan miski galos ay wala ka. What happened to you know? Who did that? Magaling ba ang taong iyon?”

Hindi pa pala alam ng kaniyang mga kaibigan ang nangyare sa kaniya. Napabaling siya kay Caleb. Siguro hindi pa sinasabi ni Caleb ang tungkol at dahilan ng nangyare sa kaniya.

“Hindi lang ako naka-ilag. Don’t worry fuckers, i’ll be fine.”

“We don’t believe you, Morgan.” turan ni Gord. “pero kung hindi ka handang sabihin sa’men ang dahilan, we understand you bud. But we just want you to know. Na nandito lang kami no matter what. Just call and we’ll be there. Ano pang silbi na kaibigan mo kami? Kung hindi rin naman tayo magtutulungan, hindi ba?”

Ngumiti siya. Sa lahat ng mga sinabi sa kaniya ng mga kaibigan. Kay Gord lang ang mas nakaka-gago—este nakaka-taba ng puso.

“It’s not my vocabulary to say thank you. But i will say it, infront of you guys. Fuck you all! Umalis na kayo at magpapahinga na ako. Bye!”

Isang halakhakan ang kaniyang mga narinig. Lumapit sa kaniya ang mga kaibigan at hinampas siya ng mga ito ng unan na kinuha ng mga ito sa mahabang sofa.

Good right? Parang hindi siya natamaan ng bala sa asta ng mga kaibigan sa kaniya. They are not cheering him up it’s more like killing him to death…

        AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 37

Chapter 37

       PAKIRAMDAM NI Carlosz ay mahigit isang taon siya doon sa loob ng ospital. Sobrang burong-buro siya doon at wala man lang ibang nagagawa. Good thing, Caleb was there by his sides. Hind umalis ang kaniyang kaibigan sa kaniyang tabi. Nanatili ito sa kaniya, inalagaan hanggang sa gumaling siya.

“Are you sure you want to leave this hospital, bud?” Caleb asked almost three times. Mukhang ayaw siya nitong paalisin sa ospital.

“Hell, Caleb. I am perfectly fine. Aren’t you happy na makakalabas na ako? Na hindi kana maabala sa pagbabantay sa’kin?”

“That’s not what i meant, bud. I just want to make sure that you’re perfectly fine and good. At sinong nag-sabing hindi ako masaya na lalaya kana? I’m happy, because all this past few days. You’re a pain in my ass, Carlosz.”

He softly chuckled. “I know, so i must leave this fucking, hospital. Masyadong marami ng kurakot na pera sa’kin ang hospital ni Romero na ito.”

Caleb softly chuckled as well. “Yeah, right… Maiba ako, saan ka na tutuloy niyan? Don’t tell me mag-iisa ka sa bahay mo?”

“Yes.” Kibit balikat niyang sagot. “Relax, Caleb. I can handle myself, para saan pa ang pag-te-training ko sa ibang bansa kung hindi ko rin naman magagamit at magtatago lang. Hindi nga ako natatakot mamatay, sa kanila pa kaya.”

Tinapik-tapik niya ang balikat ng kaibigan. “don’t worry, i’ll be fine. Thank you and goodbye.” Kumaway muna siya bago sumakay sa loob ng kaniyang sasakyan at pinaandar iyon ng mabilis patungo sa kaniyang paroroonan…

Namamawis na ang kamay ni Terrenz habang hawak-hawak niya ang telepono niya. This is the time para magpadala ng mensahe kay, Carlosz lalo’t alam niyang ngayon ang labas nito sa ospital.

“Call him Terrenz.” ani Rex.

Naputol ang kaniyang pag-iisip at napatingin sa matanda. Iniwas niya ang tingin at muling bumaling sa screen ng kaniyang telepono.

Pasimpleng nagpakawala siya ng marahas na buntong hininga. Pinindot niya ang call dahilan upang mag-tunog ang kaniyang telepono.

“Terrenz…?” mahinang boses at halos pabulong na iyon na banggit ng nasa kabilang linya.

Tila hinaplos ang kaniyang puso at gumaan ang kaniyang pakiramdam sa sandaling marinig niya ang baritonong boses nito. Hindi parin nagbabago ang boses nito. Ganun parin.

So sexy, seductive, hot, and attractive. Hell! He missed Carlosz voice.

“Hey? Terrenz! Hello? Aren’t you saying something?”

Sa mga araw na iyon ayaw niyang ibuka ang kaniyang bibig. Ang tanging gusto lang niya ay ang marinig ang boses nito, kahit panunumbat pa iyon at kahit gaano pa kasakit. Sapat na sa kaniyang marinig lang ang boses nito. Pero hindi maari. Kailangan niyang kausapin ang binata ayon sa kanilang plano. Lalo’t narito si Rex na siyang nag-plano ng lahat mapatay lang si Carlosz at matupad ang misyon nito.

“Carlosz…?” Ang tanging naibulalas ng kaniyang bibig.

“What the fuck is this?!” rinig niya ang galit na galit na boses ni Carlosz. “Anong sadya mo at tumawag kapa? Fuck you, Terrenz! Fuck you!” hindi mapaliwanag ang galit ng binata para sa kaniya.

Napalunok siya. Honestly, ayaw niyang makitang nagagalit ito, lalo’t alam niyang ang galit nito ay siya ang dahilan.

“Gusto kong makipag-ayos sa’yo?”

“Fuck? What? Gusto mong makipag-ayos sa’kin? What the fuck are you talking about? Sa tingin mo makikipag-ayos pa ako sa’yo? Hell no!” Carlosz blew a loud breath.

“Carlosz just listen to me first.” natahimik naman ang binata sa kabilang linya kaya ipinagpatuloy niya ang pagsasalita. “Gusto kong makipag-ayos sa’yo at gusto kitang maka-usap. Just remember, i won’t hurt you. Hinding-hindi kita ipapahamak. I promised. I just wanted talk to you and explain everything that has happened. Please.” He tried his best to act according to the plan. Siniguro niyang kapani-paniwala ang kaniyang mga sinasabi upang walang maisip na masama sa kaniya ang matanda. Si Rex.

Matagal na natahimik ang nasa kabilang linya. “I believe in you, just tell me, i’ll go there.” Carlosz voice become soft and low.

Bahagya pa siyang nagulat ng marinig niya ang pagpayag ng binata, at batid niyang narinig din iyon ni Rex.

Ang tanong. Totoong napaniwala kaya niya ang binata? Totoong pumayag kayang makipag kita ito sa kaniya?

“It’s your decision to believe me or not, and thank you for believing me. You can bring your cops, i don’t mind.”

“I won’t bring cops, just tell me the place.”

Napalunok siya at napatingin sa ngising-ngising matanda sa harap niya, bago niya sinabi ang lugar na pagtatagpuan nila ng binata.

Ibinaba niya ang telepono at pinatay ang tawag. Nagpakawala siya ng isang marahas na buntong hininga.

“You did good today, Bata.” ani Rex sa kaniya.

Masamang binalingan niya ng tingin ang matanda. Kung alam lang niya na ganito ang kahihinatnan ng kaniyang pagsagip sa binatang ito, baka una palang pinatay na niya ito at walang ibedensyang iniwan.

“I told your plan won’t succeed, matanda.” Aniya na sinabayan pa ng mapang-lokong ngiti. “Magdadala ng pulis, ’yon alam ko.”

Tumayo na siya at humakbang paalis.

“He won’t. Alam kong loyal siya sa’yo. Ka-ibig-an?”

Hindi na lang niya pinansin ang sinabi ng matanda patungkol sa kaibigan na may iba pang pakahulugan.

Well not before and not now. Wala relasyong namamagitan sa kanilang dalawa ng binata. What happened to them, ay dala lang ng init ng katawan. Lahat ng mga sinabi nito sa kaniya ay dala lang ng matinding kasinungalingan. Relationship? Feelings? Walang ganoon ang pulis. Walang ganoon ang nag-iisang si, Carlosz Morgan.

Narito sa sala si Carlosz naglalaklak habang nililinisan niya ang kaniyang baril. Sa dami ng nainom ay umiikot na ang kaniyang paningin. Tumatama na ang alak sa kaniya.

“Do you think you can fool me?” he said to the air. “Fuck you!” mariing pagmumura niya. “Fuck you, son of a fucking bitch!” Bawat bigkas niya ng mga salita ay napupuno ng galit at puot para sa binata.

Galit siya dahil nagsinungaling ito sa kaniya. He’s angry because Terrenz took advantage on him. Ginago siya nito at niloko. Pinaniwala siyang malinis ang intensyon nito. ’Yun pala isa ’tong parte ng sindikato.

Matapos maayos ang kaniyang baril at nag-tungo siya sa likod ng bahay. Kung saan meron siya doon na isang silid kung saan doon niya pinapraktis bumaril.

Pumasok siya sa loob niyon. Pinosisyon niya ang kaniyang sarili upang mag-handa sa gagawin niyang shooting.

Lasing na siya at umiikot na ang paningin ngunit hindi pumapalya ang bawat pakawala niya ng bala ng baril. Lahat iyon ay tumama sa sentro. At animo’y iisang bala lang ang tumama doon, ngunit ang totoo. Lahat ng pinakawalan niya bala ay doon tumatama.

Hindi pa siya nakontento. Pinaputukan pa niya lahat ng makikita habang malakas na sumisigaw. Sa inis! Sa galit at sa kung ano-ano pang pinaghalong emosyon.

“Fuck you, Terrenz! I badly wanted to teach you how to shoot, pero marunong kana pala! I badly wanted to train you, pero bihasa kana pala! I hate you! I fucking hate you, Terrenz.”

Napa-upo siya at napasambunot sa sariling buhok, hindi niya namalayan na pumatak na pala ang luha sa kaniyang mga mata.

Mabilis niya itong pinunasan at mapait na napa-ngiti. I cried? Fuck! Fuck!

Umalis na siya ng shooting room at nag-tungo sa loob ng bahay. Binagtas niya ang kaniyang kwarto. Matapos makapasok ay hinayaan niya ang kaniyang sarili na lamunin ng malambot na kama.

Ang mata niyang naka-pikit ay awtomatikong napa-mulat. Naamoy niya sa kaniyang kama ang amoy ng mahal niya.

Awtomatiko siyang napabangon at napasambunot sa sariling buhok. Naibaling niya ang kaniyang tingin sa isang piraso ng papel na naka-ipit sa lampshade.

Kunot ang noong kinuha niya iyon at nakitang may naka-sulat. Binasa niya ang naka-sulat doon.

“Alam kong hindi mo pa naririnig ang mga salitang ito. But i want to let you know, I love you and i’m sorry. From; Terrenz.”

Nagtagis ang kaniyang bagang, nagusumot niya ang papel at malakas na tinapon sa kung saan.

Terrenz love him? Fuck love! Love will never exists! Talagang may gana pa itong magsulat na mahal siya. Fuck it!

Napasambunot siya sa sariling buhok at hinayaan ang sariling matumba sa malambot na kama. Ipinikit niya ang malungkot niyang mga mata at nagpadala sa nakaka-antok na dulot ng alak.

Kina-umagahan natanggap na niya ang mensahe ng kanilang pagkikitaan ng binata, maging ang oras. 10:00 pm, exactly.

Hindi siya stupido upang hindi malaman ang sadya ng binata sa kaniya. Hindi siya naniniwala sa mga sinasabi nito. Alam niyang kapahamakan ang dulot ng pag-tawag nito sa kaniya. Bitch is always a bitch. Ang kriminal ay hindi gagawa ng mabuti, mananatili ito sa gawaing kriminal. Ano pang dahilan para maniwala siya.

He’ll let them taste their own medicine.

Wala siyang ginawa sa loob ng kaniyang bahay kundi ang mag-hintay sa lumilipas na oras. He is excited to kill. Ngayon, uubusin niya ang lahi ng mga kriminal, lalo’t alam niyang hindi nag-iisa ang binata. Alam niyang may mga kasama ito. And who ever they are, he’ll let them taste the feeling of hell!

Hindi nag-tagal ang kaninang nakatirik na araw ay unti-unti ng lumubog. Sumabog ang kadiliman sa buong paligid. Binalingan niya ang relong pambisig. 7:00 pm.

Nag-tungo siya sa loob ng kaniyang kwarto hanggang sa makapasok sa bathroom. He just take a quick bathe.

He wore his black fitted jeans, war boots, black fitted t-shirt, gloves, and his bag. Naroon na ang lahat ng kaniyang mga kailangan sa loob ng bag. Hindi na niya kinontak pa si Caleb upang magpatulong dito. He can handle his own matter. Isa pa, ayaw na niyang mapasok pa sa kaniyang gulo ang binata. Pinasok na nga niya ito, papasukin parin ba niya?

He wear his scary looks. Death glare, evil smile.

Lumabas na siya ng kaniyang bahay. Kailangan niyang unahan ang kaniyang mga kalaban upang maayos niyang matuloy ang kaniyang pinaplano.

Hindi na siya nagdala ng kaniyang sasakyan. Nag-taxi na lang siya upang hindi siya paghinalaan na dumating na siya doon.

Isang abandonadong bahay ang kaniyang narating. So this is the place?

Pinakiramdaman niya ang buong paligid matapos niyang makalabas ng bahay. Mahirap na, baka mauna pa siyang mapatay kaysa makapatay.

Walang tao. Ibig sabihin hindi pa dumarating ang hinihintay niya. Sumilay ang mala-dimonyong ngiti sa kaniyang mga labi. Good.

Pumusok siya sa abandonadong bahay. Pati ang loob ng bahay ay pinakiramdaman din niya, upang masigurong ligtas siya.

Wala ring tao sa loob. Nararamdaman niya ito.

Humanap siya ng pwesto, ang pinaka-magandang pwesto. Naroon siya pumwesto sa may bintana kung saan matatanaw niya ang pagdating ng kaniyang hinihintay.

Pinosisyon niya ang kaniyang dalang, Remington 700, ang nguso na pinaglalabasan ng bala niyon ay nasa bunganga ng bintana. He assemble the position of his Remington 700.

Sinipat pa niya ang telescope na nakalagay sa tuktok ng remington 700 at sinipat-sipat ang ibang direksyon.

Mala-dimonyo siyang napapangiti.

It’s time to kill those fucking monsters.

He also redied his two gun on his left and right side. Heckler & koch mark 23 .45 and Berreta brigadier. 40.

He looked at his wrist watch, dahil madilim ay kailangan niyang pailawin ang relo upang mapagmasdan ang oras. 8:45.

Kumuha siya ng bangko na mauupuan at doon ay umupo. Naghintay siya ng ilang minuto bago niya narinig ang tunog ng sasakyan.

Mabilis siyang sumilip sa bintana ng pasimple upang hindi siya makita. Tatlong sasakyan ang dumating. Bumaba ang mahigit kumulang tatlumpong katao. Namataan niya doon si Rex. The devil.

Ang huling lumabas ng sasakyan ay walang iba kundi si Terrenz. Ang binatang kinagagalitan niya sa buong mundo. But not after his eyes looked at him. His innocent face, his body, his lips, his everything. It felt like his anger flew away. But not this time!

It’s time for him to wake up. Hindi siya papabulag dahil lang sa pagmamahal. Hindi niya bibigyan ang sarili ng kahinaan. He need to be strong.

Pomusisyon siya sa, Remington 700 at sinipat ng kaniyang mata gamit ang telescope na nakatakid sa baril ang gusto niyang patamaan.

Tumuon ang kaniyang sipat kay Terrenz. Mahigpit ang hawak niya sa gatilyo ng baril.

Fuck! Malakas na palatak ng kaniyang isip. Maybe he can skip him and kill him later…

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 38

Chapter 38

            Ibinaling ni Carlosz ang pagtutok ng Remington 700 niya sa ibang kriminal. He skip Terrenz and Rex first, mamaya na niya papatayin ang dalawa. To make it more exciting.

“Go to hell.” mahinang bulalas niya bago niya kinalabit ang gatilyo. Pumailanlang sa buong silid ang nakaka-binging putok ng baril. Tumumba ang natamaan niyon at umagos ang dugo sa sahig.

Naalarma ang mga kasamahan nito dahilan para mapatingin sa gawi ng pinag-galingan ng tunog. “Go to hell, devil.” muli niyang sinipat at pinatamaan ang isa sa mga kasamahan nito. Walang buhay na bumagsak sa sahig habang nanginginig ang katawan at umaagos ang dugo sa ulo.

“Fuck! Hide.” Utos ni Rex sa mga kasamahan na nagsilabasan ng baril at pinatamaan ang gawi niya.

Ang iba ay nagpulasan at nagsi-taguan.

Napatago siya ng magpa-putok ang mga dimonyo. Iniwan na niya ang remington 700 at hinunot niya sa kaniyang magka-bilang tagiliran ang dalawang baril. Naka-yuko siyang lumakad at nag-tungo sa kabilang bintana.

“Hell.” Kinalabit niya ang gatilyo at sapol iyon sa ulo ng isang lalaking nakita niya. “Go and rest.”

Tumago siya ng patamaan siya ng baril.

“Fuck you, Carlosz.” Rex, cursed in frustration.

Nakita niyang pumasok ang mga kalalakihan sa loob ng bahay na kinalalagyan niya. Napa-ngiti siya dahil doon.

“It’s time to show them what the hell looks like.”

Mabilis ang kaniyang mga kilos na tinungo ang palabas ng silid na kinalalagyan niya.

Isang lalaki ang bumungad sa kaniya at mabilis siyang pinaputukan. Masyado pa itong mabagal para matamaan siya.

Mabilis siyang naka-ilag at a huli ito pa ang natamaan niya. “head shoot.” turan niya sa lalaking naka-hilata at umaagos ang dugo sa noo hanggang sa sahig.

Tuluyan siyang naka-labas ng silid. Pinaputukan niya ang mga taong nakaka-salubong niya. Bawat pakawala niya ng baril ay tumatama sa ulo ng mga iyon. Napapangiti na lang siya sa tuwing walang buhay na bumabagsak sa sahig ang mga iyon. Nalulunod sa sariling dugo.

“You should thanked me, for sending you quick to the hell where you all belong.”

Mabilis ang kaniyang mga kilos. Sa pagkalabit ng gatilyo at sa pakikiramdam sa galaw ng kaniyang mga kalaban.

Tunog ng mga sunod-sunod na baril ang mapapakinggan sa lugar.

“Fuck you.” Kinalabit niya ang baril at sapol iyon sa ulo ng lalaki. At sa isa pa at sa isa pa.

He smelled flesh of blood on the floor. Ang mga maduduming dugo na dapat lang talagang mapunta sa lupa. Ang malalamig na bangkay na dapat lang kainin ng lupa.

Naramdaman niya na may tao sa kaniyang likuran. At ramdam niyang naka-tutok ang baril nito sa kaniya.

Maraming beses ng nagkaroon ng tyansa si Terrenz upang matamaan si Carlosz. But he hold it back. Kunwaring kinakalabit niya ang gatilyo ngunit malayo naman ang kaniyang pinatatamaan.

Honestly he don’t want him to die. And he don’t want to see him death. Mahal niya ang binata, mahal na mahal.

Nakita niya si Carlosz na nakatalikod habang nasa likod nito ang isa sa mga kasamahan niya at handa na nitong kalabitin ang gatilyo.

“No.” Mabilis niyang sinipat ang gawi ng kaniyang kasamahan at kinalabit ang gatilyo ng kaniyang baril. Malakas ang tunog na likha niyon at ang balang kumawala sa kaniyang baril ay tumama sa ulo ng lalaki sa likod ni Carlosz.

Lumingon sa kaniya ang binata sa malayo sa kaniyang gawi. Mabilis siyang nag-tago upang hindi siya makita. Mas mabuti ng tulungan niya ito palihim.

Nagpatuloy ang putukan hanggang sa kokonti na lang ang natitirang kasamahan nila. Isa na doon si Rex na batid niyang buhay parin.

Naawa na siya sa mga taong nawawalan ng buhay. He need to stop this.

Tumakbo siya at humanap ng magandang anggulo upang mahuli niya si Carlosz.

Tumago siya ng dumaan ito.

“Stop right there Carlosz.” Matalim na aniya habang naka-tutok ang kaniyang baril sa likod ng binata.

Napatigil naman sa paglakad si Carlosz habang mahigpit ang hawak nito sa baril nito.

Unti-unting lumingon ang binata hanggang sa mag-tama ang tingin nilang dalawa. Hindi parin niya inaalis ang pagkaka-tutok ng kaniyang baril kahit pa nga natutunaw siya sa mga titig nito.

His cyan eyes met with his cream caramel one’s.

Nakita niya ang galit sa mga mata nito. An evil smirked appeared on his lips.

“Kill me..?” Utos nito sa kaniya. Like Carlosz was daring him.

Napalunok siya. Hindi inaalis ang kaniyang titig sa binata at ang pagkaka-tutok ng baril niya dito.

His eyes telling him, na umalis na ito. Na tama na ang patayang ito.

Ang smirked ay naging ngiti. “I know you can’t kill me.” Tumalikod na ang binata at umalis sa kaniyang harapan. Wala siyang nagawa kundi ang itutok lang ang baril dito ngunit hindi niya nagawang kalabitin.

Maya-maya naramdaman niyang may lumapit sa kaniya. Inagaw nito sa kaniya ang baril niya at tinutukan siya sa ulo.

“Move Terrenz or i’ll shoot you.” Boses ito ni Rex.

Nagulat siya at naguguluhan sa mga nangyare. “What the fuck is this all about?”

Rex chuckled. “Don’t you know? Sinabi sa’kin ni boss na kapag nagka-gipitan. I must sacrifice you para mahuli ko ang dapat hulihin? It’s all, our boss plan.”

“Fuck you, Rexn!”

“Yeah, fuck me!” Diniinan ni Rex ang pagkaka-tutok ng baril sa kaniyang ulo. “marami ng napatay si Carlosz. It’s time for him para siya naman ang mamatay. It’s time for him to go to hell.”

Pinalakad siya ng matanda habang ito naman ay sumasabay sa kaniya sa paglakad. Naka-tutok ang baril nito sa kaniyang ulo. “Don’t try to do something stupid Terrenz, i know you’re thinking.” anito.

“What the fuck are you doing, Rex? Magkakampi tayo, anong mapapala mo kung papatayin mo’ko.”

“Para kang bulate, ipapain kita sa malaking isda. At ang isdang iyon ay walang iba kundi si, Carlosz.”

“Do you think matatakot mo siya? Kahit patayin mo’ko hindi mo siya mapapasuko.” aniya.

Kahibangan ang plano ni Rex at kung involve nga talaga dito ang boss niya. Ay nahihibang na ang mga ito. Sino naman siya para ipangtakot kay Carlosz? Sino naman siya para maging kahinaan nito? Nahihibang na ang dalawa.

“Nagawa nga niyang saluhin ang bala ng baril na dapat ay tatama sa’yo. Lalo pa kaya ito. Na buhay mo na ang ipananakot sa kaniya? I don’t think, hindi masisindak ang balls niya.”

“You’re insane Rex.”

“Don’t deny it, Terrenz. Isang tingin ko palang kay Carlosz ng mga gabing iyon alam ko ng kakaiba ang tingin niya sa’yo. And i confirmed it ng saluhin niya ang balang dapat tatama sa’yo. I know you and him are more than friend. Alam kong may relasyon kayong dalawa. Hindi mo sa’kin maikakaila iyon.”

“Wala kaming relasyon, kung ano man ang mga nakita mo ay wala akong alam doon. Ngayon palang sinasabi ko na sa’yo. Your plan wont succeed.”

“Let see.” nakita niya ang mala-dimonyo nitong ngiti. “Morgan!” Malakas na sigaw ng binata. “Witness this.” napa-pikit siya ng dumigin ang pagkakatutok ng baril nito sa kaniyang ulo. “Lumabas ka! Don’t be a coward chicken. Kapag hindi kapa lumabas ng tatlong segundo. Sasabog ang baho ng lalaking pinaka-mamahal mo.”

Nilingon niya ang paligid. Hindi lumalabas si Carlosz. Pinapanalangin niya na hindi na nga lumabas ang binata. Na mali ang hinala ni Rex. Na hindi siya ang magiging kahinaan ni Carlosz.

“Isa!” Nagsimula ng bumilang ang binata. “Dalawa!” Sa pangalawang bumilang ramdam niyang humihigpit na ang paghawak ni Rex ng gatilyo at batid niyang handa nitong kalabitin kapag natapos ang bilang. “Tat—”

“I’m here!” Malakas na sigaw ni Carlosz sa medyo may kalayuang lugar. Lumabas ito sa kaniyang pinagtataguan.

Lupaypay at halos lahat ng kaniyang katawan ay nang-hina. Bakit ka lumabas? Carlosz…? Bulong na bulalas ng kaniyang isip.

“Don’t shoot him Rex. Lumaban ka ng patas.” may panggigigil na ani Carlosz.

Mataman niyang pinaka-titigan ang binata. Kusang umagos sa kaniyang mga mata ang luha. “Carlosz…?” Imbis ay bulong niyang sabi.

Honestly speaking, sobrang naguguluhan na siya. Sobrang umiikot na ang mga sari-saring emosyon sa kaniyang isip. Hindi na niya alam kung anong dapat isipin.

Hindi niya alam kung anong papaniwalaan. Kung lahat ba ng mga nasabi sa kaniya ni Carlosz ng mga panahong magkasama sila ay totoo? Totoo bang mahal siya nito? Totoo ba ang sinabi nitong handa siyang pakasalan? Hindi na niya alam kung anong iiisipin.

Marami siyang gustong itanong sa binata na alam niyang ito lang ang makakasagot. Gulong-gulo siya pero hindi ito ang oras upang itanong niya ang lahat. And honestly, hindi na niya alam kung mabibigyang linaw pa ang lahat. Lalo’t alam niyang ang buhay nila ay nasa peligro.

“Lumaban ng patas? I don’t think so. Mas mapapadali kung ganito.”

“Fuck you Rex. Fuck you! Dapat una palang pinatay kana namin!”

“Opps!” Hinigpitan nito ang hawak s gatilyo ng baril. “don’t try to do something stupid. Or i’ll shoot him.” he laughed hard, evily. “Your bad binuhay niyo pa ako. I can clearly remember kung ano ’yung mga ginawa ninyo sa’kin. Lalo na sa mga kasamahan ko. Kung tutuusin at kung ako ang mag-de-desisyon, ngayon palang pinatay na kita. But my boss wants you alive. Tsaka mabuti na rin iyon, atleast you can feel what i feel.”

Nawalan ng imik si Carlosz. Hindi na rin ito nakagalaw ng masama. Tanging pagtagis na lang ng bagang nito ang nagawa. At ang pagkuyom ng kamao.

“Sabi ko na, alam kong hindi mo matitiis ang mahal mo. And i was right Terrenz.” pagka-usap sa kaniya ng matanda. “Malaki nga ang gusto sa’yo ni Morgan. Ang hindi ko lang alam na ang isang Carlosz Morgan na lalaking-lalaki at sobrang kisig ay mahuhulog din sa kapwa niya lalaki?” Rex clicked his tongue. Sinampal sampal nito ang mukha niya. “You did right. You seduced him right, Terrenz.” Rex chuckled evily. “Put your guns down or i’ll kill him.”

Walang nagawa si Carlosz kundi ang magtagis ng kaniyang bagang.  Mahigpit ang pagkakakuyom niya sa kaniyang kamao. Unti-unti niyang binaba ang kaniyang baril at itinaas niya ang kaniyang dalawang kamay.

Habang binababa ni Carlosz ang baril nito, nangungusap naman ang mga mata ni Terrenz na huwag nitong gawin. But Carlosz still does.

“Carlosz, ano bang ginagawa mo? Pulutin mo ’yung baril mo. Patayin mo sila!” sigaw niya na halos maki-usap.

“Hindi mo parin ba nakukuha Terrenz? Mahal ka ni Carlosz that’s he keep following you. Ikaw ang kahinaan niya.” ani Rex na sinabayan pa ng mala-dimonyong halakhak.

Napa-iling-iling siya. Hindi totoo ’yan. Hindi ’to totoo. “Carlosz kill me, kill them.” pasigaw pa niyang utos ngunit hindi kumilos ang binata. Nakatayo lang ito sa isang tabi habang matiim na nakatitig sa kaniya. Iiling-iling na animo’y hindi nito kaya.

Namamalisbis ang luha sa kaniyang mga mata. Hindi pwede ito, mahal niya si Carlosz at hindi pwedeng mamatay silang pareho. Alam niyang papatayin ni Rex si Carlosz, alam niya iyon.

Hindi na siya nakapag-salita. Namilog na lang ang kaniyang mga mata ng makita niyang may lumapit na isang lalaki sa likod ni Carlosz at hinampas ito ng baril sa batok dahilan para mawalan ng malay ang binata.

“Carlosz?!!!!” Lakas niyang sigaw.

Gusto niyang puntahan ang binata. Gusto niyang tumakbo papalapit dito, pero hindi niya magawa. Napako siya sa kinatatayuan niya.

“Si boss na ang magde-desisyon sa lahat.”

“Carlosz!!!” Muli niyang sigaw habang namamalisbis ang luha sa kaniyang mga mata.

Bumaling siya kay Rex upang makipag-patayan sa matanda. Ngunit huli na ang lahat.

Namanhid siya ng maramdaman niya ang paghampas ng baril sa kaniyang batok tulad ng ginawa kay Carlosz. Bumagsak ang kaniyang katawan sa sahig. At unti-unting kinain siya ng kadiliman.

Isa lang ang nasa isip niya ng mga oras na iyon. Si Carlosz. At sana paggising niya panaginip lang ang lahat. Sana hindi ito totoo. Sana maging maayos ang lagay ni Carlosz at sana hindi na nangyare ang mga bagay na ito. It’s all his fault. Kung hindi siya tumawag sa binata, hindi mangyayare ito. Siya ang dapat sisihin.

Pinahamak niya ang taong pinaka-mamahal niya. I’m sorry, Carlosz. I’m sorry.

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 39

Paunawa: Ang mga susunod na pahina ay maseselan at puno ng mga masasamang salita at aktibidad. ’Wag ituloy ang pagbabasa kung ikaw ay nasa murang edad. Skip this part if you’re not ready to face the world. (Chariszz!)

Chapter 39

          NAGISING SI Terrenz kina-umagahan. Masakit ang batok niya na napa-sapo. Naimulat niya ang kaniyang mga mata at napa-kusot-kusot pa ng makita niya ang rehas na bakal sa kaniyang kinalalagyan.

Mabilis siyang nata-uhan at ginala ang kaniyang tingin sa paligid. Para siyang isang mabangis na hayop na naka-kulong sa isang rehas na bakal.

Bumalik lahat sa kaniyang alaala ang mga nangyare. “Carlosz..?” ang unang nabulalas ng kaniyang bibig. Si Carlosz. Asan ang binata? Asan si Carlosz?

“Carlosz?!” Malakas niyang sigaw ngunit ang kaniyang boses ay um-echo lang sa buong silid. “Ilabas ninyo ako dito! Boss! Fuck, let me out!” marahas niyang bulalas.

Kinakain ng pangamba, at pag-aalala ang kaniyang puso. Hindi nito magawang makampante habang hindi niya nakikita ang binata. Kailangan niya itong makita, kailangan niya itong maligtas.

Rumagasa ang luha sa kaniyang mga mata. Umaagos iyon at pumatak sa kaniyang damit. Patuloy lang sa pag-agos ang kaniyang mga luha. Patuloy lang siya sa pag-iyak at paghingi ng tulong sa boss niya kahit alam niyang walang sinuman ang didinig sa kaniya.

Nanlulumong napa-upo siya at nagpatuloy ang pagbagsak ng luha. Napangiti na lang siya ng mapait. Gusto niyang iligtas si Carlosz ngunit ang sarili niya ay hindi niya magawang iligtas. Heto siya na parang hayop na kakulong.

Natigil siya sa pag-tangis. Mabilis niyang pinunasan ang mga luha sa pisngi at sa kaniyang mga mata bago niya inangat ang tingin. It was the devil, Rex.

“Fuck you, Rex.” Gigil na napahawak siya sa bakal at malakas niya itong niyogyog.

“Damn it! Nagwawala ang ating hayop.” mapang-asar na anito bago malakas na mala-dimonyong tumawa. Na puno ng halakhak nito ang buong silid.

“Fuck you, Rex. Fuck you!” he cursed Rex with so much anger.

“Yes! Fuck me!” sumenyas ang matanda sa kasamahan nito. Lumabas ang dalawa at ng makabalik ay may dala na itong timbang may lamang tubig.

Binuhos ng mga ito sa gawi niya ang tubig dahilan para mabasa ang buong katawan niya.

“That’s it. Mabaho kana Terrenz, kailangan mo ng maligo.”

Gigil at galit na galit na hinawakan niya ang rehas. “Maghintay kalang kay, boss kapag nalaman niya ang lahat ng mga pinaggagagawa mo sa’kin.” aniya na malakas naman nitong ikinatawa. Tumawa rin ang dalawa nitong kasama.

“Are you really that stupid? Plano namin ng boss mo ang lahat ng ito. By the way. Mukhang kailangan mo ng pampainit.” muli nitong sinenyasan ang isa nitong kasama.

May kinuha iyon sa bulsa nito at ibinigay kay Rex ang isang controller.

“Let’s see kung ilang init ang kakayanin mo.” Bumaling ng tingin ang matanda sa isa pa nitong kasama. “Take a video, kailangang mapanood ni, Carlosz ang mga tagpong ito. Para naman ganahan din siya.” lumukob sa buong silid ang mala-dimonyo nitong tawa. Bago kinalikot ang controller.

Nanginig ang kaniyang katawan at nakaramdam ng sakit ng maramdaman niya ang kuryenteng dumadaloy sa mga bakal ng rehas na kinabibilangguan niya. Hindi niya nagawang agawin ang kaniyang kamay sa pagkakakapit sa bakal na rehas dulot ng kuryente.

“Ahhhhhhhhh!!! Ahhhhhh!!” Sigaw niya sa sobrang sakit na halos animo’y sinusunog ang kaniyang katawan sa lakas ng kuryenteng dumadaloy sa kaniyang buong pagkatao. “Ahhhhhhhh!!!!!!” Halos hirap na hirap siya at lumabas ang ugat sa kaniyang katawan.

Halos mag-agaw hininga siyang natumba sa kaniyang pagkakakapit sa bakal ng itigil na nito ang pagkuryente sa kaniya. Halos hagilapin niya ang hangin. Nanginginig parin ang kaniyang katawan.

“Masarap ba? Terrenz.” tanong ng matanda na sinabayan pa ng nakaka-lokong pag-ngisi.

Hindi niya nagawang makapag-salita. Namumuo ang malagkit na pawis sa kaniyang mukha.

“Syempre hindi ka mag-e-enjoy, kung isa lang. We need to double the pain—mean the enjoyment.”

“Ahhhhhhh!! Arhhhhhhh!” Malalakas niyang sigaw ng muling maramdaman ang kuryenteng halos bumawi ng kaniyang hininga. Sobrang sakit niyon na pakiramdam niya ay nasusunog siya.

Kung ito na ang impyerno hinding-hindi niya nanaising mapunta dito.

Pinatay na ng matanda ang kuryenteng dumadaloy sa kulungan. Pero narito parin sa kaniyang pakiramdam na animo’y kino-kuryente siya. Ramdam parin niya ang sakit at hapdi na dulot niyon.

“That’s so funny, isn’t it Terrenz?”

Wala siyang salitang ibinuka. Sahalip ay mariin niyang kinuyom ang kaniyang kamay. I’ll kill you! Ang tanging naibulong na lang niya sa kaniyang sarili habang masama ang titig sa binata.

“Nakuha mo ba ng video?” tanong ni Rex sa inutusan niyang kumuha.

“Oo, boss.” alinlangan pa nitong sagot. “Ay hindi pala, boss.” Napakamot sa ulong anito.

“What do you mean?” Kunot noong tanong naman ni Rex.

“Akala ko kasi napindot kona, hindi pa pala.” Malakas na binatukan ni Rex ang walang kwenta niyang taga-sunod.

“Stupido!”

Kinuha ni Rex ang telepono at pinasa iyon sa isa pang lalaki sa kaliwa niya. “here, ikaw na ang kumuha ang video.” inis na ani ng matanda bago ito bumaling sa kaniya. “I’m sorry, Terrenz, mukhang maaabala ulit kita.” Sarkastikong turan nito.

Ipinikit na lang niya ang kaniyang mga mata at mahigpit na naikuyom ang kaniyang kamao. Malakas na napasigaw ng muling maramdaman ang sakit na dulot ng kuryente sa kaniyang katawan.

Pag-luha at panlulumo ng kaniyang katawan dahil sa sakit ng dulot ang kaniyang naramdaman.

Makadalawang ulit sa kaniyang pinatikim ang impyerno bago tinigil ng matanda ang ginagawa. “See you later, Terrenz.” sarkastikong pagpapa-alam nito bago iyon lumabas na may mala-dimonyong paghalakhak. “Makikita mo kung anong reaksyon ng mahal mo, tungkol dito.”

Ang huli niyang narinig bago siya tuluyang kinain ng pang-hihina ng katawan at nawalan siya ng malay.

Kanina pa pinipilit ni Carlosz makawala sa pagkaka-tali sa kaniya ng kadena sa magkabilang kamay niya, maging sa magkabilang paa niya. Mahigpit ang pagkakatali na kahit anong gawin niya ay hindi siya makagalaw.

“Fuck this chain!” He cursed.

Sa bawat paggalaw niya ng kamay ay nagdudulot ng ingay ang bakal. Naiangat niya ang kaniyang tingin ng marinig niyang bumukas ang pinto.

Speaking of the devil. Narito at pumasok na ang dimonyo, si Rex.

“Hey, Carlosz? The fucker policeman.” Lumapit sa kaniya ang matanda kasama ang dalawa nitong lalaki. “Welcome to my torturing room—mean, dito sa aking kapana-panabik na silid.”

“Cut the crap, crazy old man. What are you doing here?—”

Malakas ang dumapong suntok sa kaniyang mukha dahilan para kusang bumaling iyon sa ibang direksyon.

“How dare you call me old?!” nanlilisik ang mga matang turan nito, ganun pa man ay hindi siya nasindak, ni nakaramdam ng takot.

Sarkastiko siyang napahalakhak. “Ganito ka ba gumanti? Hindi patas?”

Ganting tawa naman ang ibinalik nito sa kaniya. “Bakit hindi ba’t ganito rin ang ginawa ninyo sa’kin?”

Sarkastiko siyang ngumiti. “you’re really gone crazy, dahil sa katandaan.” Mapang-asar pa niyang turan.

Mariin nitong hinawakan ang kaniyang magka-bilang pisngi. “let’s see kung hanggang saan ang tapang mo.”

Binitiwan nito ang mukha niya at umupo ito sa bangkong inabot dito ng isa sa mga lalaking kasama nito.

“I want to watch a show. Gusto ko, ’yung bugbugan.” anito.

Kumuha ang dalawa nitong kasama ng batuta. “Is this okay, boss?”

Rex just smirked. “Go on. Make me happy.”

“Arghhhhh.” Bahagya siyang napa-unat sa sakit ng malakas siyang hampasin ng lalaki sa tiyan ng hawak nitong batuta. Binaling niya ang tingin sa matanda. “Is that all you’ve got? Crazy old fucking son of a bitch, coward?—”

Hindi na niya natuloy ang iba pang sasabihin ng muli niyang maramdaman ang pagtama ng batuta sa hita niya.

Nagtagis ang kaniyang bagang sa galit at sa sakit na lumukob sa kaniyang pagkatao. But still, it’s not enough para mapatumba siya ng mga ito.

“Give him. One hundred percent enjoyment. Patikmin sa kaniya ang isang daang hampas ng mga hawak ninyo.” utos ni Rex na naka-upo lang. Naglabas iyon ng yosi at sinindihan. Pinapanood lang siya nito habang humihithit ng sagarilyo at siya naman ay dumadaing sa sakit dulot ng palo ng mga ito sa kaniyang binti, hita, braso at tiyan.

Halos mag-iwan ng marka ang mga palong iyon sa kaniya. At ang sakit ay hindi niya maipaliwanag. Sobrang sakit niyon.

Mariin niyang kinuyom ang kaniyang mga kamao habang tinatanggap ng kaniyang katawan ang bawat palo ng mga ito gamit ang batuta.

“Fuck! Argh!”

“Twenty eight.” sigaw ng lalaki.

“Twenty nine.” Sigaw naman ng pangalawa matapos siyang paluin ng hawak nito.

Ganun pa man ay pinilit niya ang sariling maging matatag. Kahit ramdam niya ang panginginig ng buong kalamnan dulot ng mga pagpapahirap nito sa kaniya ay nanatili parin siyang nakatayo.

Iniinda ang sakit at hirap na dulot ng mga ito.

“Laksan ninyo ng palo. Mukhang hindi nakaka-enjoy.”

Naisuka niya ang dugo ng malakas siyang pinalo sa tiyan. Unat ang kaniyang katawan sa pambihirang sakit na dulot niyon.

“Ahhhh! —ah-argh!!”

“Fourty eight.” isang malakas na dapo ng palo sa kaniyang binti dahilan para mapaluhod ang binting natamaan. “Fourty nine.” Pinalo naman ng isang lalaki ang kabila niyang binti dahilan para mapa-luhod siya sa sakit.

Ramdam niya ang panlulumo ng kaniyang katawan. Na animo’y tinatakasan siya ng lakas sa bawat paghampas ng mga ito sa kaniya.

Halos nanginginig ang kaniyang tuhod na muling itinayo kahit sobrang nahihirapan at sobra siyang nasasaktan.

Muli siyang hinapas ng mga ito sa tiyan dahilan para mapa-unat ang kaniyang katawan at mapasigaw sa sakit.

Nagpatuloy ang pagpalo sa kaniya ng malalakas gamit ang batuta.

“Ninety nine.” Isang malakas na palo sa kaniyang mga hita ang natamo.

“One hundred.” Sa kabilang hita naman dumapo ang huling malakas na palo, dahilan para tuluyan siyang mapa-luhod.

Kung hindi naka-tali ang kaniyang mga kamay baka kanina pa siya bumagsak.

Nanlulumo sa sakit ang kaniyang katawan. Hindi na rin niya magawang i-angat ang kaniyang ulo. Tila lahat ng lakas sa kaniyang katawan ay tumakas.

Ganun pa man hindi siya nakaramdam ng pag-aalala para sa kaniyang sarili. Kundi nag-aalala siya sa kondisyon ni, Terrenz. Hinihiling na sana walang masamang ginawa ang mga ito sa binata.

Narinig niya ang pagtayo ni Rex. He also starts clicking his tongue. “Poor, Morgan.” Hinawakan nito ang kaniyang mukha at inangat upang mag-tama ang tingin nilang dalawa.

“Gusto mong malaman kung anong lagay ng mahal mo?” matawa-tawa nitong sabi habang mapang-asar ang bawat binabatong titig.

Inilabas ng matanda ang telepono nito at kinalikot.

“Hawakan niyo ang ulo niya. Mukhang hindi na niya kaya. Ipapanood lang na’ten sa kaniya ang magandang lagay ng mahal niya.” Rex voice filled with sarcasm.

May humawak sa kaniyang ulo at inangat nito hanggang sa magpantay ang kaniyang ulo at ang telepono ng matanda.

He tap the play button.

Doon nagsimulang umere ang palabas.

Napag-ngitngit niya ang kaniyang mga ngipin sa galit. Nag-tagis ang kaniyang bagang at mariing kinuyom ang kaniyang dalawang kamao.

Kitang-kita niya kung paano naghihirap at nagdudusa si Terrenz habang kinukuryente ito.

“Ahhhhhhh! Ahhhhhh!!!” Paulit-ulit na sigaw ng binata habang hirap na hirap at ramdam niya ang sakit na nararamdaman nito sa mga panahong iyon.

Ang makita si Terrenz sa ganoong lagay at kondisyon, ay halos tila punitin ang kaniyang puso ng paulit-ulit. Mas masakit pa ang makitang nahihirapan at nasasaktan ito kaysa sa mga natamo niyang isang daang palo.

Halos namuo ang matinding galit dito sa kaniyang dibdib. Galit na galit! Sobra-sobra! Na halos gusto niyang patayin ang matandang mala-dimonyong tumatawa sa kaniyang harapan.

Ganun pa man, ni ang pag-tayo ay hindi niya magawa ang mapatay pa kaya ito?

Gusto niyang patayin ang matanda sa sobrang galit na tinatamasa niya ngayon, pero wala siyang magawa. Tanging ang masamang pagtitig dito ang kaniyang nagagawa.

“Galit kana ba?” mapang-asar nitong turan na sinabayan pa ng malakas na hagikgik. “Labas na ’yung ugat mo sa noo. Means galit kana nga.”

Dahil sa panlulumo ng kaniyang katawan, ay hindi na niya kayang maigalaw ito, magpupumiglas at mag-wala.

Naipikit niya ang kaniyang mga mata upang hindi na niya mapanood ang paghihirap ng mahal niya, ngunit naroon parin ang tunog, ang sigaw ni Terrenz sa sakit na nararamdaman nito. Rinig na rinig niya.

“Tsk!” Rex clicked his tongue. “Open your eyes, watch it! Watch your fucking lover while suffering!”

Pwersahan siya ng mga itong pinamulat kaya wala siyang nagawa.

“F-Fuck y-you!” nanginginig na bigkas ng kaniyang bibig.

“Hanggang ‘Fuck you’ kana lang, Carlosz.” And then, the evil laughed filled the room again. “bring the speaker here. Iparinig sa kaniya ang sigaw ni Terrenz buong magdamag. Upang hindi siya maka-tulog at isipin niyang sana ay namatay na lang siya.” anito.

Mabilis namang kumilos ang mga kasama nito. And they prepared to torture him, using Terrenz grunting and shouting in pain recorded voice…

       

 

AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 40

Chapter 40

           HINDI NAKA-tulog si Terrenz buong magdamag. Ni ang umidlip ay hindi niya nagawa. Binabagabag ang kaniyang puso at isip ng mga naririnig. Ang p-tang -nang laptop na magdamag paulit-ulit na nagpe-play ang video ni Carlosz habang walang sawa itong pinaghahampas ng batuta. Sigaw lang ito ng sigaw sa sakit na ninaramdam nito.

Awang-awa siya na animo’y pinupunit ang kaniyang puso sa sakit na makita ang binata sa ganoong posisyon. Hirap na hirap at sobra ang nararamdamang sakit sa piling ng mga dimonyo.

Oo nga’t naka-pikit ang kaniyang mga mata at hindi pinapanood ang video na paulit-ulit na nag-pe-play ngunit narito naman ang tunog ng sigaw at palahaw ni Carlosz sa sakit na halos nagpamanhid na sa tainga niya.

Ilang oras niyang piniling takpan ang kaniyang tainga upang hindi na marinig ang sigaw nito sa nararamdmang sakit, ngunit kahit anong pagtakip niya ng kaniyang tainga. Naroon naman ang kaniyang isip na nagpapa-alala sa kaniya ng lahat.

Kagabi pa siya hanggang madaling araw binubuhos ang mga luha sa kaniyang mga mata. Ngayon ay naka-higa na lang siya at naka-talikod sa nag-pe-play na video. Hinihintay na dumating ang dimonyo at tanggalin ang putng inng laptop na ito!

Nalalaman na lang niyang pumapatak na pala ang luha sa kaniyang mga mata, na mabilis naman niyang pinupunas.

This is how it feels like…the hell. Parang ayaw na niyang mabuhay. Iniisip na kung kailan magtatagal ang paghihirap na ito. He wanted to end his life so bad. The pain was too much to bear. ’Yung sakit sa katawan at sakit sa kaniyang puso’t kaluluwa.

Animo’y tinatabak ang kaniyang puso. Pinipiga ng sobrang diin na halos hindi na niya magawang maka-hinga.

He don’t care if he’s fucking hurt physically. All he cares was the pain it caused mentally.

Ilang oras pa ang hinintay niya ng marinig niyang bumukas ang pinto. Hindi siya gumalaw. Nanatili siya sa ganoong posisyon. What’s the reason to move? What’s the reason to stay alive? Ikakalumo lang niya ang paggalaw niya.

Narinig niya ang mga yabag patungo sa gawi ng laptop. Wala na siyang narinig na ingay patunay na pinatay na nito ang palabas. Thanks hell! Humulmang mapait na ngiti ang nanunuyot niyang mga labi.

“Time to eat.” Narinig niya ang pagkaing inilapag sa labas ng bakal na rehas. Maging ang tunog ng baso ay narinig din niya.

Papalayong yabag hanggang sa sumara ang pinto.

Unti-unti niyang ginalaw ang kaniyang katawan upang makabaling sa kaniyang likod. Tumuon ang kaniyang mata sa pagkaing nasa plato nakalagay sa sahig.

Ramdam niya ang pagkalam ng kaniyang sikmura. Nag-aalburoto na ito at kailangan ng malamnan, kagabi pa siya hindi pinapakain.

Pinilit niyang ibangon ang kaniyang sarili kahit medyo hindi pa siya nakakabawi ng lakas. Isinuot niya ang kamay sa kawang ng rehas na bakal upang abutin ang pagkain.

Ilang minuto pa ang tinagal bago niya naabot. Halatang walang puso ang nag-bigay. Sobrang layo ng kinalalagyan ng pagkain.

Dapat pa ba siyang kumain? Somehow naiisip niyang huwag na lang, but everytime he felt the pain and everything, naalala niya ang kaniyang pinaplanong paghihiganti. He need to gain his strength, upang mabawian niyang lahat ng nagparanas sa kaniya ng ganito. Isa pa, he need to save Carlosz. Siya ang dahilan kung bakit nasa peligro ang buhay nito. Siya ang dahilan kung bakit nahihirapan at nasasaktan ito! Siya, siya ang dapat sisihin sa lahat.

Pumatak ang luha sa kaniyang mga mata, habang nagsisimula siyang sumubo ng pagkain. Hindi niya nagawang ipasok ang plato kaya sa labas ng rehas niya dinidukot ang pagkain.

Hindi pa siya tapos kumain. Kinuha muna niya ang tubig upang mababa sa kaniyang tiyan ang mga kinain.

Pahirapan bago niya nakuha ang tubig, laking pasalamat niya ng magkasiya ang baso sa rehas, mabilis niyang nilagok ang tubig upang mabasa niya ang nanunuyot na lalamunan.

Magsisimula palang sana siyang muling kumain ng bumukas ang pinto. Natigilan siya ng makita niyang pumasok si Rex.

Ibinaba niya ang baso katabi ng pinggan.

“Good morning, Terrenz.” he greeted him sarcastically.

Walang buhay na binalingan niya ito ng tingin. “Ganito lang ba ang gagawin mo sa’kin? You can just kill me if you want.” he said.

“Kill you?” his voice filled with sarcasm. “I don’t think that’s a good idea. Marami pa akong larong ipapagawa sa’yo.” Rex laughed hard.

Nagngitngit ang kaniyang mga ngipin sa galit. Ngayon palang pinag-sisisihan na niya na nilagtas niya ang binata. Pinag-sisisihan niyang sinunod niya ang boss niya. Dapat una palang pinatay na niya ito.

“Wala kang utang na loob, crazy old man! I’m the one who saved you, tapos ganito ang igaganti mo sa’kin? Pagnalaman ni boss ang lahat ng mga pinaggagagawa mo, ako mismo ang uutusan niyang patayin ka!”

Mas lalong lumawak ang pagngiti nito at ang ngiti ay naging halakhak. “You still don’t believe me? Na lahat ng ito ay plano ni boss? Poor, Terrenz. But anyways, paniwalaan mo kung anong gusto mo. It’s your choice.” Lumapit ang matanda sa gawi niya. Nagulat siya ng tapakan ng matanda ang pinggan na may lamang pagkain dahilan para mabasag iyon. “Actually, hindi ka dapat pinapakain, pero dahil marami pa akong gustong gawin sa iyo—sa inyong dalawa. I have to keep you alive.” mapang-asar nitong turan habang malakas na humalakhak.

“You’re crazy!”

“Maybe not!” Rex said. “Anyway, do want to meet, Carlosz? Do you want to see him?”

Na-i-angat niya ang kaniyang tingin sa matanda. Tinatantiya ng kaniyang mga titig kung totoo ang tinuran nito.

Naibaling niya ang kaniyang paningin sa pinto ng bumukas iyon. Namilog ang kaniyang mga mata ng makita niya ang boss niya kasama ang mga tauhan nito.

“Boss?!” sigaw niyang turan sa kasiglahan. Finally. His boss Hitler has arrived. Napatayo pa siya, kumapit sa bakal na rehas at malakas na ginalaw ito. “Boss, let me out. Rex, caged me. Please, let me out, boss.” halos may pag-mamakaawang sabi niya sa matanda.

“Let him out.” seryosong turan ng boss niya dahilan para mapuno ang kaniyang loob ng kasiglahan.

“But…?” Rex said confused.

“Let him out!” his boss said almost a shout.

Sinenyasan naman ni Rex ang kaniyang tauhan upang buksan ang hawla. Mabilis na nagbukas iyon.

Agad siyang lumabas at tinungo ang gawi ng boss niya. Lumuhod siya sa harapan nito. “Thank you, boss. Thank you. Alam kong pakana ang lahat ng ito ni, Rex. Please allow me to kill him.” aniya.

Nakita niya ang pagsilay ng ngiti sa mga labi ni Hitler. “Kill him?” he clicked his tongue. “that will be no. Kung ikaw pa, maybe i’ll allow everyone to kill you.”

Napakunot ang kaniyang noo. Ang pagkaka-hawak niya sa pantalon ng matanda ay lumawag. “What do you mean, boss?”

Rex in the left side, just laughed hard. “I told you and you don’t believe me.”

Naguguluhang nagpapalit-palit ang kaniyang tingin kay Rex at sa boss niya. “Boss…?”

Lumipad ang kamao ng boss niya at dumapo ito sa mukha niya. Halos matumba siya sa lakas ng pagkaka-suntok nito. Nalalasahan niya ang malansang dugo, dulot ng pumutok na gilid ng labi niya.

Nilapitan siya ng matanda at kinwelyuhan. “Bago mo pa ako unahang pagtaksilan. Inunahan na kita.”

Bumukas ang pinto at nakita niyang pumasok sa loob ang matalik niyang kaibigan. Walang emosyon ang mukha nitong naka-tingin lang sa kaniya.

Nangungusap at nagmamakaawa ang kaniyang mga matang nakatingin dito. Humihingi ng tulong. But x didn’t heed him any attention. He just smirked evily.

“X, please help me.” Pakiusap na turan niya sa kaibigan.

Malakas naman ang naging pag-tawa ni Rex at ng kaniyang boss na binitiwan ang pagkaka-kwelyo sa kaniya.

“You don’t know your bestfriend, X a lot. Alam mo bang siya ang nag-sabi sa’men na ikaw at si Morgan ay nagkaka-gustuhan sa isa’t-isa?” Ani Rex.

“Inutusan ko si X na subaybayan ka. And i was right, Terrenz. You and Carlosz are fucking to each other! You and Carlosz love each other, right? At bago mo pa man ako pagtaksilan dahil sa lalaking iyon, inunahan na kita.” ani boss Hitler.

What…?

Nanlilisik ang mga matang tiningnan niya si X. “Is it true?” he asked, X, kahit ang totoo ay nasa harapan na niya.

X smirked evily. Smirked turn into laugh. “Yes Terrenz, definitely true. Ako ang nagmanman sa lahat ng mga ginagawa mo. And i’m sorry.” labas sa ilong nitong hingi ng tawad. “Business is business, Terrenz. I’m just following boss ordered.”

“Fuck you!” Agad siyang tumayo at akmang susugurin ang kaibigan ng malakas siyang tadyakan ng boss niya dahilan para matumba siya. Napadaing siya sa sakit ng pagkakabagsak niya sa sahig at ang malakas nitong pagtadyak.

Hitler clicked his tongue. “Don’t do something stupid, Terrenz. Baka nakaka-limutan mo, na sa’kin parin ang kapatid mo.” pananakot nito sa kaniya.

Nawalan siya ng imik. Sa mga panahong iyon gusto na niyang ma-iyak, pero pinilit niyang magpaka-tatag. “Don’t hurt her. Don’t hurt my sister, boss. I’m begging you.”

Hindi santo ang boss niya, pero sa mga araw na iyon. Lumuhod siya, niluhuran niya ito at nagmakaawa. Nagsimulang pumatak ang kaniyang mga luha kahit anong pigil niya. Hawak ng mga ito ang kapatid niya at alam niyang halang ang mga bituka ng mga ito. Bukod doon, ay wala ring puso. Tanging ang pag-luhod, pag-iyak at pagmamakaawa sa harapan ng mga ito ang magagawa niya. Ayus lang mawala lahat sa kaniya, ’wag lang ang pinaka-mamahal niyang kapatid. ’Wag lang saktan ng mga ito ang nag-iisang mahal niya sa buhay.

“Please.” nanginginig na boses na muli niyang pagmamakaawa.

Malakas na halakhakan ang pumuno sa buong silid. Walang miski isa ang nagpakita ng awa sa kaniya.

Lumapit sa kaniya ang boss niya at hinawakan siya nito sa panga ng mahigpit. Ramdam niya ang kirot at sakit sa ginagawa nito. “Don’t you worry Terrenz. We won’t kill her.” umakto pa itong naaawa na hindi naman bagay sa mala-dimonyo nitong mukha. “Kapalit ng hindi namin pagpatay sa kapatid mo, ay ang pagsunod mo sa lahat ng mga pinag-uutos namin. Kung pipilitin mo man ang sariling makatakas dito, ay huwag mo ng gawin. Dahil kapag nalaman kong tumakas ka, i’ll immediately kill your most beloved sister. Understand.”

Wala sa sariling napatango-tango siya.

“Tskkk!” his boss clicked his tongue. “Bakit ba naman kasi balak mo’kong traydurin. Wala ka tuloy pinag-kaiba sa mga magulang mo.”

Namilog at naguguluhang binaling niya ang tingin sa matanda. “What about my parents?!” madiing tanong niya.

“Bakit kapag sinabi ko ba sa’yo may magagawa ka!” binitiwan nito ang kaniyang mukha. Nag-iwan ng marka ang higpit ng pagkaka-kapit niyon. “Anyway, dahil gusto mong malaman. I’ll let you know.”

“Sobrang yaman ng pamilya mo noon, di’ba? At ako ang isa sa mga kasosyo nila sa trabaho.” paninimula nitong pagkwento. “at dahil nalulugi daw? Ako ang pinag-bintangan nila. Actually your parents are smart. Tama ang taong pinag-bintangan nila. Kaya tinanggal nila ako bilang business partner nila. That’s why i get my revenge. Car accident ang kinamatay ng magulang mo hindi ba? Sino sa tingin mo ang may gawa?”

Mariin niyang kinuyom ang kaniyang dalawang kamao. Nanlilisik ang mga matang tinitigan niya ang matanda. “Fuck you! Fuck you!” Nagngingit-ngitan ang kaniyang mga ngipin sa matinding galit. Ngunit wala siyang ginawa. Walang nagawa ang galit niya. Dahil kung tangkain man niya itong saktan, kapalit naman niyon ay ang buhay ng kapatid.

“Yeah.” muling naghalakhakan ang lahat.“it was me who killed your parents. And took over the company. Lahat ng yaman nila—ninyo ay napunta sa’kin. Mas matalino ako sa mga magulang mo, hindi ba?” mapang-asar ang bawat halakhak na pinapakawalan nito. “I kil them and took over their company. Wealth and everything. Poor Terrenz and Terreza, hindi naranasan ang buhay na dapat dinaranas ninyo ngayon.”

“Fuck you! Fuck you, Hitler.” malakas na dumapo sa kaniya ang suntok ng boss niya dahilan para matumba siya.

“Don’t use that words against me! I should be the one to say ‘fuck you’ because you’re fucking son of a bitch gay!”

Tumulo ang luha sa kaniyang mga mata. At kinimkim ang galit sa kaniyang loob. Tanging pagkuyom lang ng kaniyang kamao ang nagawa habang ang galit ay halos pumuno sa kaniyang buong pagkatao…

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 41

Chapter 41

            HIRAP NA HIRAP si Carlosz sa kaniyang posisyon. Naka-luhod siya habang naka-dipa ang kaniyang dalawang kamay na naka-tali ng kadena. Hindi niya ginagalaw ang kaniyang sarili, mas pinili na lang niyang ’wag sayangin ang natitirang lakas sa kaniyang katawan.

Nangingirot at sumasakit ang kaniyang katawan dulot ng mga pasa natamo niya. Nangangalay na rin ang kaniyang mga braso sa magdamag nitong naka-dipa.

Nakapikit ang kaniyang mga mata kahit sa loob-loob niya ay sobra-sobrang galit ang kaniyang nararamdaman. Kinalma niya ang kaniyang sarili kahit kagabi pa niya gustong mag-wala. Dahil kagabi parin niya napapakinggan ang speaker na iniwan ng mga iyon, na ang paulit-ulit lang tumututog ay ang sigaw ni Terrenz sa sakit na nararamdaman nito.

Hanggang ngayon na umaga na ay hindi parin pinapatay ng mga iyon ang speaker. They keep on torturing him with Terrenz shouting and pleading in pain voice.

Narinig niyang nagbukas ang pinto. Pinanatili niyang naka-sarado ang kaniyang mga mata, dahil alam naman niyang ang pumasok ay walang iba kundi ang dimonyo. Lalo’t malayo pala amoy na amoy na niya ang masansang nitong amoy.

Marami ang yabag na naririnig niya. It could be, the demon and the little demon.

“Time to wake, Morgan.” Ani Rex.

Naramdaman na lang niya ang malamig na tubig na bumuhos sa kaniyang katawan. Nanginig ang kaniyang katawan sa lamig na dulot niyon.

Masama ang kaniyang mga titig na iminulat niya ang kaniyang mga mata. Matapos mamulat, sa isang tao lang tumuon ang kaniyang pansin.

“Terrenz…?” mahina at animo’y bulong na sambit ng kaniyang bibig.

Gulat si Terrenz na naka-baling sa kaniya. Makikita ang awa sa mga mata nito, ang samu’t saring emosyon na namumutawi sa kaibuturan at hangganan ng mga mata nito. Namamaga at makikita ang itim sa ilalim ng mata nito.

Tumuon ang kaniyang mga mata sa pasa sa gilid ng labi nito. Animo’y lahat ng kaniyang dugo ay umakyat sa kaniyang ulo.

Tumayo siya sa pagkakaluhod. “What did you do him? Why do you hurt, Terrenz! Fuck you, Rex. Fuck you.” He cursed. Animo’y isang mabangis na lobong nagwala siya sa pagkakatali. Sinusugod ang mga taong kinagagalitan ngunit hindi niya magawa. Mahigpit ang pagkakatali ng kaniyang kamay at mga paa. Tanging ilang pulgada lang ang nagagawa niyang marating.

Isang mapang-asar at mala-dimonyong halakhak ang pumuno sa silid. Nagmula iyon sa lider ng mga dimonyo.

Nakita niyang inakbayan ni Rex si Terrenz habang humahagalpak ito ng tawa. “See your lover? He look like a stupid.”

Walang nagawa si Terrenz kundi ang ikuyom ang kaniyang kamao at balutin ng galit ang kaniyang buong pagkatao. Wala siyang posas o tali sa kamay. Ito na ang magandang paraan upang mapatay niya si Rex at mapalaya si Carlosz pero batid niya ang magiging kapalit kapag ginawa niya ang mga bagay na iyon. His sister’s life. Kung palalayain niya si Carlosz ang kapatid naman niya ang mabibingit sa kamatayan.

Kaya kahit gustong-gusto niyang pumatay kahit isa lang sa mga dimonyo, ay mas pinili niyang mag-walang kibo. Manahimik at kimkimin ang galit dito sa kaniyang dibdib. Ikuyom ang kamao ng ubod higpit na anomang oras ay handang manuntok hanggang malagutan ng hininga.

“You know what Carlosz? Para kang nanay ko, talakera. Why don’t you just enjoy the moment. Umagang-umaga, baka gusto mo munang mag-almusal?” bawat bitaw na salita ni Rex ay mapang-asar.

“Fuck you, Rex.” nag-tagis ang bagang ng binata sa galit na nararamdaman nito.

Wala siyang nagawa kundi ang pagmasdan si Carlosz. Ang lagay nito ngayon, bawat parte ng katawan nito ay sinusuri niya.

Nagbabadya ang luha sa kaniyang mga mata na halos gusto na lang niyang iiwas ang tingin dito. His condition? Fuck! Fuck hell!

Dala ng sikat ng araw, kitang-kita niya ang malalaking pasa sa binti nito, sa braso at sa mukha.

Naipikit niya ang mga mata at doon pumatak ang isang butil ng luha na mabilis niyang pinahid.

Nakikitang ganito ang sitwasyon ni Carlosz ngayon, mas lalong tumitindi ang kaniyang guilt na nararamdaman. Mas lalong sinisisi niya ang kaniyang sarili. It was his fault, siya ang dapat sisihin sa lahat.

“Ilabas ang pagkain.” ani Rex sa kasamahan nito bago umupo sa bangkong naroon sa loob ng silid. Samantalang siya ay nanatiling naka-tayo lang sa dati niyang kinalagyan. Hindi niya magawang maka-tingin ng diretso sa binata. Nahihiya siya sa lahat ng mga ginawa niya.

Bumalik ang inutusan na may dalang pagkain. Inabot iyon kay Rex. “I just want to have some fun…” akto palang ng boses nito, halatang hindi na maganda ang ibig nitong paka-hulugan. “Terrenz?” pag-tawag sa kaniya ng dimonyo, hinakbang niya ang paa palapit dito.

Nakita niyang dinuraan ng matanda ang pagkain. At hinalo nito ang dura sa pagkain gamit ang kamay nito.

“Feed him.” utos nito sa kaniya, matapos mahalo ang dura sa pagkain.

“What?” aniya.

“Feed you lover, Terrenz. O ako pa ang magpapakain sa kaniya?” He felt like threatened.

Napipilitin siyang kunin ang plato kahit wala sa sarili niyang kagustuhan. “Rex, don’t do this.” halos magmakaawa ang boses na turan niya.

“Don’t do what? Hindi naman ako ang magpapakain sa kaniya. Ikaw naman.” anito.

“Just give him another food. May laway mo na ito.” he said trying to pleased the demon.

“May kasabihan ang mga matatanda. Na kapag galit sa’yo, duraan mo ang pagkain para bumait.” sarkastikong sumilay ang ngiti nito. “Teka,! Bakit ayaw mong sumunod?”

Napa-iling-iling siya. Humugot ng malalim na buntong hininga. Kahit wala sa sariling kagustuhan, mabibigat ang kaniyang pag-hakbang hanggang sa marating niya ang naka-taling binata.

Matiim at seryoso ang mga titig na pinukol nito sa kaniya.

“I-I’m sorry…?” mahinang bulalas ng kaniyang bibig kasabay ng pag-agos ng mainit na luhang nag-mula sa kaniyang mga mata, na kanina pa niya pinipigilang bumagsak. “I-I sh—”

“It’s okay, Terrenz. I’m okay.” ani Carlosz na sinusubukang hupawin ang labis-labis na nararamdaman niya.

Kurot sa kaniyang puso ang boses na lumabas sa bibig ng binata. Ayus lang ito? Ptang in. Sinong tangang tao ang maniniwala sa sinabi ni Carlosz? Malalaking pasa sa bawat parte ng katawan? Naka-tali at halos manlumo sa hirap ang katawan? And yet he says he’s okay? Fuck! Fuck this!

Muling umagos ang luha sa kaniyang mga mata. “y-you’re not okay, Carlosz.” napapa-iling-iling niyang turan.

“Shhh. Don’t cry.” tumuon ang kaniyang titig sa nanunuyot nitong mga labi. Not Carlosz lips before. Proud pinkish and kissable. “I’m okay…”

“Are you going to feed him or not?” boses iyon ng matanda.

Nangungusap ang kaniyang mga matang naka-titig sa binata. Mga matang nag-sasabi kung ayos lang ba dito na ipasubo niya ang pagkain.

Carlosz just smiled. “feed me, Terrenz, tulad ng mga araw na sinusubuan mo pa ako.”

Sumikdo sa kaniyang isip ang alaalang iyon. Tila pinunit ang kaniyang puso ng halos paulit-ulit, sobrang sakit ang dulot niyon. Hindi niya inaakalang mauulit muli ang pagsubo niya sa binata. Pero hindi tulad noon, ngayon labag sa kaniyang kagustuhan.

Nagsimula siyang subuan ang binata. Napapapikit ang kaniyang mga mata sa tinding awa na kaniyang nararamdaman habang naiisip na ang pagkaing sinusubo niya dito ay winalangya at binaboy.

Pandidiri? Hindi iyan ang nararamdaman ngayon ni Carlosz. Bilang isang pulis. Isa sa kaniyang mga naranasan ang ganito. Wala sa kaniyang pananaw ang makaramdam ng pandidiri, sa halip ay galit sa kaniyang loob ang nararamdaman.

Advantage na rin ang pagkain para sa kaniya upang mabilis siyang lumakas. Tinanggap niya ang pagkain dahil alam niyang hindi siya lalasunin ng matanda. Alam niyang marami pang planong nakalaan ito para sa kaniya.

Gumaganti ika nga. Sa dami ba naman ng kanilang nagawa ni, Caleb na pagpapahirap sa matanda, alam niyang gumaganti lang ito.

Nakatitig siya sa binata habang sinusubuan siya nito. Sa ganitong sitwasyon nilang dalawa, parang gusto pa niyang humalakhak sa tawa, pero hindi niya magawa. Sukat ba naman na makikita sa mukha ng nagsusubo sa kaniya ang pandidiri. Halata sa pag-ngiwi ng mukha.

Nilunok niya ang pagkain. “Are you okay? Mukhang ikaw pa ang nadidiri e.” Sumilay ang manipis na ngiti sa kaniyang mga labi.

“Sorry, i can’t take it.” mabilis na tumakbo si Terrenz patungo sa palikuran ng silid. Kunot noong sinundan niya ito ng tingin.

A seconds later, he heard Terrenz vomiting. Bumagtas ang pag-aalala sa kaniyang mukha. Nagsususuka ang binata.

“Help him, help him.” pautos na aniya sa mga demonyo, pero sino nga ba siya para utusan ang mga ito.

Naka-ngising tumayo si Rex. “Mukhang nadiri sa’yo, kaya nagsuka.” pang-aasar pa nito.

Hindi na lang niya pinansin ang matanda. Pag-aalala para sa binata ang omukupa sa isip niya.

“Terrenz!” pasigaw niyang turan. “Terrenz. Shit! Could please help him, you bunch of bullshit! Help Terrenz.” His anger almost blow up.

Lumapit sa kaniya ang matanda at tinapik-tapik nito ang pisngi niya. “how are you to order us around?”

Masama ang titig na kaniyang binaling sa matanda. “Fuck you!” gigil na aniya pagkatapos ay dinuraan niya ito sa mukha.

Napapikit ang mata nito. Dinukot ang panyo sa bulsa at pinunasan ang mukhang natalsikan ng dura.

Matalim itong bumaling sa kaniya matapos mag-mulat. “How dare you,” naibaling niya ang mukha sa kabilang direksyon ng malakas dumapo ang suntok nito.

He smelled his blood cause of cut on his lower lip.

He smirked. Ang suntok nito para sa kaniya ay higit pa sa mga naranasan niya. Actually he’s a quick healer. Sa buong magdamag na bawi niya ang kaniyang lakas. Bagaman kumikirot parin ang kaniyang mga pasa, ngunit masusukat na mahigit limampu pa ang kaniyang mapapatumba.

Para saan pa at marami siyang napag daanang ensayo kung sa simpleng pambubugbog ay hindi niya malalagpasan?

“Is that all you’ve got.” mapang-asar pa niyang turan.

Rex laughed sarcastically before his hand lend on his stomach. He groaned.

“Masakit ba?”

“Parang kiliti ng bata.” asar pa niya dito.

Maka-ilang suntok pa ang dumapo sa kaniyang tiyan, tagiliran at mukha bago pinagpapawisang tumigil ang matanda.

Masakit at kumikirot ang mga suntok na dulot nito sa kaniya, but he can still raised his head up.

“Stop…!” mahinang tinig na ani Terrenz.

Naka-labas na ito ng silid. Namumutla ang mukha. At mababatid ang panghihina ng katawan.

Napakunot ang kaniyang noo. Sa simpleng pagsusuka ganito na agad ang lagay nito.

“Looks like, he’s here. You’re weekness.” sinenyasan ng matanda ang dalawang lalaki na hawakan si Terrenz sa magkabilang kamay.

Hindi na ito naka-palag, dala na rin ng panghihina.

“What are you going to do with him?” he asked.

“Actually, i admire you, Mr. Morgan. Kahapon ka lang namin ginulpi ngayon nakakatayo kana na parang walang nangyare? Such an amazing person.” Rex said clapping his hands. “Anyways, kung masasayang lang din naman ang pagod ko sa’yo, bakit hindi ko na lang sayangin kay Terrenz, di’ba?”

namilog ang kaniyang mga mata sa tinuran ng binata. Ang pagkakabilog ay naging malisik. “Don’t you dare hurt him again?”

“So what if i did? May magagawa ka?” daring na wika nito.

“I’ll kill you no matter what?!”

Rex laughed hard so was his ally. “Such a stupid joke. A pathetic one. Anyway, ilabas ang latigo.”

Sumunod ang kaniyang tingin sa lalaking kumilos at lumabas ng silid. Pagpasok nito ay dala na nito ang pinapakuha ng matanda.

Hinawakan ng matanda ang latigo na animo’y sinusuri. “Sa’yo ko sana gagamitin ’to.” ani Rex na nakakalokong tumingin sa kaniya. “pero dahil matigas ang katawan mo hindi ko na lang sa’yo gagamitin—”

“You’re crazy old fucking man! Why don’t you just hit me, stop you’re asshole plan!”

“Para lalong mas masakit sa mahal mo na lang gagamitin ’to?”

“Fuck you! I should have kill you the moment i caught you.”

Rex smile more sarcasm and turn into a hard laughed. “Your bad, hindi mo’ko pinatay. Sabi ko naman sa’yo, once na makawala ako dito. Lintik lang ang walang ganti.”

“Bakit hindi ka sa’kin gumanti? Kill me, don’t be a coward chicken. Sa’kin mo ibunton lahat ng galit mo!”

“Takpan ang bibig niya. Masyado na siyang matalak. Time to show him the hell…”

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 42

Chapter 42

         PINATALIKOD SI Terrenz habang kapwa kapit ang magkabilang kamay niya ng dalawang lalaki. Mahigpit at hindi hinahayaang maka-palag siya.

Sa totoo lang, hindi na niya magagawang magpupumiglas. Lalo’t animo’y tinakasan siya ng lakas, matapos siyang magsusuka.

Nadiri lang siya naman siya kay Carlosz ng makita niyang ayus lang ditong lunukin ang pagkain na may halong dura ng matanda. Hindi man lang ito nagpakita ng pandidiri, siya tuloy ang nadiri ng mapag-masdan niya ito.

At dahil sa kaniyang pandidiri, napa-suka siya. Halos isuka niya ang mga kinain kanina. At kahit wala na siyang masuka ay nasusuka parin siya. At ngayon lupaypay ang kaniyang katawan at nakakaramdam ng matinding panghihina.

Naririnig niya ang pilit na hiyaw ni Carlosz ngunit hindi nito magawa. May kagat-kagat itong tela na nilagay ng mga dimonyo.

“Just 200 whip!” Rex said with a laughed.

“Ahhhh!” Halos mapapikit siya sa sakit ng maramdaman niya ang latigong tumama sa kaniyang likod.

“Relax, Terrenz, we’re just starting.”

“Arghhhh—hhh!!” Daing niya sa sakit ng muling humampas sa kaniyang likuran ang latigo. Halos ma-i-unat niya ang kaniyang katawan sa sakit ng dulot niyon. Humahapdi at kumikirot, batid niyang nag-iiwan ng sugat ang bawat pag-tama ng latigo sa kaniyang likuran.

“Padalawa palang ’yon. May one hundred ninety eight pa, Terrenz. Bear it.” panunudyo nito na sinegundahan pa ng tawa.

“Ahhhhhhh—shit!” Kung hindi siya kapit ng dalawa baka kanina pa siya sumobsob sa sahig.

Mariin ang kumuyom ng kamao ni Carlosz at mas lalong tumindi ang galit na namumuo sa kaniyang dibdib. He wanted to kill Rex that bad. Gusto niyang ipatikim sa binata ang sakit na ipinaparanas nito sa kaniya at kay Terrenz.

“Ahhhhhh!!!” isang malakas na sigaw ni Terrenz ng muling dumapo dito ang latigong winasiwas ng matanda.

Sa suot nito, bumabakat ang dugo galing sa sugat na dulot ng paglatigo dito.

Fuck you! Fuck you, Rex. I’ll kill you! I’ll fucking kill you! At lahat ng mga kasama mo! Wala akong

ititirang

buhay sa inyong lahat.

Hindi niya magawang sumigaw dahil sa busalsal sa kaniyang bibig. At kung sisigaw man siya, alam niyang hindi rin siya pakikinggan.

Tanging pinanood lang niya ang ginagawa ng matanda kay Terrenz. Doble ang sakit na nararamdaman niya habang nakikitang nasasaktan ito.

Sobrang sakit na halos pumupunit ang kaniyang puso. Masakit makitang nasasaktan ang taong pinaka-mamahal niya. At ang lalong mas masakit pa roon. Wala siyang magawa kundi ang panoorin lang ang ito.

“Ano, Carlosz? Maganda ba ang palabas? I was a cowboy and he’s my horse.” muling nilatigo ng matanda si Terrenz.

Nagpupumiglas siya sa kagustuhang makawala at makapag-higanti, ngunit hanggang doon lang siya. Ni makawala ay hindi niya nagawa, ni ang makapag-salita.

“Ahhhhhh!” nakita niya kung paano bumagsak ang binata sa isa sa mga taga-hawak nito. Nawalan ito ng malay.

“Jsjsjhskkahshshs!!!!”

“What, Terrenz? Nakaka-limang hampas palang ako?”

“Terrenz…?”

“Boss, nawalan na siya ng malay.” ani ng isang lalaki sumusuri sa binata.

“Dalhin na ’yan sa kaniyang rehas. Pabayaan siya doon, marami pang larong naghihintay sa kanilang dalawa.” lumapit sa kaniya si Rex. Tinanggal nito ang takip sa kaniyang bibig. “So…do you like—”

“Hayop ka! Hayop ka! Papatayin kita! ’Wag mo lang akong hayaang makatakas dito, kasi kahit saang sulok kapa magsuksok, bala ko ang hahabol sa’yo.”

Rex smirked and acted scared. “nakakatakot naman ang banta mo, sa tingin mo ba makakatakas kapa dito? Itong lugar na ito ay parang kumunoy. Unti-unti kang hihilahin pababa hanggang sa wala ng parte ng katawan sa’yong makita…hanggang sa mag-sawa na akong paglaruan ka at patayin.”

“Don’t make me scape, Rex. I’ll assure you, no matter what my bullet will always shoot on your fucking head!” gigil na sabi niya at nag-tagis pa ang kaniyang bagang.

“I’ll wait for that…maybe next life?” he said with evil laughed.

Tumatawa itong tinungo ang pinto bago lumabas, sumunod ang mga tauhan nito bitbit ang walang malay na si Terrenz.

“T…?” he felt his heart ache.

Fuck this! “Fuck! Fuck! Fuck!” he cursed.

’Wag lang may

mangyareng

masama sa’yo, T. I swear to, Hell,

ibabalik

ko silang lahat sa pinanggalingan nila. I’ll let them taste the hell looks like. Just wait.

Naikuyom niya ang kaniyang kamay ng mahigpit. Wala sa sariling naibaling niya ang kaniyang tingin sa daliri ng kaniyang kaliwang kamay. The ring.

Namilog ang kaniyang mga ng makita ang singsing. Ang singsing na ibinigay sa kaniya ni, Caleb.

Konektado ang singsing na ito, sa singsing na suot ni Caleb. As a friend and a partner in law, binigay ni Caleb sa kaniya ang singsing. Ang singsing ay pang emergency. Kapag nasa panganib ang isa. All he just need to do is to press the button on the top of the ring. After that, Caleb’s ring will vibrate. At doon malalaman ni Caleb na humihingi siya ng tulong. Na kailangan niya ang tulong ng binata.

Ilang buwan na rin ang nakakaraan simula ng bigyan siya ng ganitong singsing ng kaibigan. Una palang wala na siyang balak tanggapin ang singsing, dahil sabi niya sa kaibigan na hindi na niya kailangan ng tulong. Kaya niyang kumilos mag-isa, protektahan ang sarili, at makipag-laban ng hindi napapa-hamak, ngunit ng dahil sa pamimilit nito sa kaniya, wala siyang nagawa kundi tanggapin at isuot sa isa sa kaniyang mga daliri. To his ring finger.

Inikit niya ang singsing na naka-suot sa kaniyang palasingsingan. Pinindot niya ng matagal ang button upang matanggap ni Caleb ang ibig sabihin ng kaniyang pag-tawag.

Kung saang lugar man sila naroroon. Alam niyang madali lang para sa kaniyang kaibigan malaman ang kanilang kinaroroonan.

Laking pasalamat niya sa nasa Itaas na hindi lahat ng taong nasa kumonoy ay hindi na makaka-ahon. Luckily. Isa siya sa mga taong aahon sa kumunoy.

All he just need to do is to wait. Hanggang marating ni Caleb ang kaniyang kinaroroonan.

Wait for my revenge, demon Rex! He whispered. “Wait for me, Terrenz. I’m going to save you, we’re going to be saved, just wait a little longer, darling. Makakapag-higanti na rin tayo sa mga walang hiya.”

Sisingilin niya ang mga pagkaka-utang ng mga ito sa kaniya…

Kina-umagahan nagising si Terrenz, he grunted in pain ng igalaw niya ang kaniyang likod na sumasakit ang sugat.

“Ouch!!” Napahawak siya sa kaniyang likod. Doon naramdaman niya ang sugat dulot ng malalakas na pag-hampas sa kaniya ng latigo. Nahahawakan niya ang sugat na bahagyang umamantak.

Napangiwi siya ng maramdaman ang hapdi. Pakiramdam niya na nahihilo siya dulot ng mga natamong sugat.

Malayo palang ay rinig na niya ang mga yabag papalapit sa silid na kinaroroonan niya. He pretended asleep when the moment the door opened.

“I know you’re awake, Terrenz. O gusto mong pabuhusan kita ng tubig para bumangon ka?”

Naimulat niya ang kaniyang mga mata na umaaktong kagigising lang. “What do you need again, Rex?” walang buhay na tanong niya at idinadaing ang sakit sa kaniyang likod.

“Make fun i guess.”

Pinabuksan ng matanda ang pinto ng rehas na kinalalagyan niya. Inalalayan siya ng mga itong makatayo.

“Hindi ka’ba napapagod?” aniya.

“Getting tired? Hmmm…i never get tired of making fun, unless hindi na ito nakakatawa. Dapat nga magpasalamat kapa sa’kin, dahil natutuwa pa ako. Dahil kapag hindi na ako natuwa. I’m sorry to say.” inilabas nito ang baril sa tigiliran at itinutok sa kaniya. “Bang.” aktong anito na sinabayan pa ng malalakas na pag-tawa.

“Bring him with me. Carlosz, will be happy to see him.”

Hindi na siya pumalag. Sumama na lang siya sa mga ito habang inaalalayan siya.

Nakarating sila sa loob ng silid na kinalalagyan ni, Carlosz. Agad n tumuon ang kaniyang mga mata sa binata. Nanlumo ang kaniyang mga mata ng makita ang mga bagong pasa sa mukha at sa katawan nito.

Mukhang binugbog na naman ng mga ito si Carlosz.

Naawa na siya sa katayuan nila. Naawa na siya sa binata. Nasasaktan na din ang loob niya sa mga nakikita.

Ganun pa man ay wala naman siyang magagawa, kahit anong paki-usap niya ay wala namang pag-asang pakikinggan siya ng mga ito.

At ang boss niyang si Hitler na inaakala niyang hindi ka sabwat sa lahat, nagka-mali siya. Sa boss na mismo niya nanggaling ang mga tanong sa kaniyang isipan.

Napag-alaman din niya mula sa bibig nito na ito ang pumatay sa kaniyang mga magulang upang makuha ang yaman na dapat ay sa kaniya.

Napa-iling-iling na lang siya sa lahat ng mga nangyare. Kikimkimin na lang niya sa kaniyang loob ang galit dito sa kaniyang dibdib.

Pinahiga siya sa lamesang naroon sa silid na kinalalagyan ni Carlosz pagkatapos ay hinawakan sa magka-bilang kamay at mga paa.

“Carlosz, do you remember the times na pinag-talik mo ako at ang mga kasamahan ko?” ani Rex kay Carlosz.

Masama lang ang pagkakatitig ni Carlosz sa matanda. Hindi pa man nito nasasabi ang plano ay mukhang nahuhuluan na niya.

“’Wag mong subukan ang masamang plano mong iyan. Baka hindi mo magustuhan kapag nakalabas ako dito.”

“’Yun ay kung makakalabas ka pa.” anito at malakas na humalakhak.

“Mas enjoyable siguro kung ako naman ang gumanti hindi ba. Pinagtalik mo kami ng mga kasamahan ko noon, bakit hindi ko naman gawin sa’yo iyon?”

Humakbang papalapit ang matanda kay Terrenz. Sumenyas ito dahilan para lumapit dito ang tauhan nito. Binigay ng tauhan nito ang isang panturok.

“What are you going to do with me? What’s that?” he asked starting to feel scared.

“Wala naman, gusto ko lang na patahimikin ka habang ginagawa ang plano.”

“Fuck you, Rex. Stop that! Stop being a crazy old man.” he said while clenching his both fist.

“Udong ako? Sige, magpapaka-udong na ako.”

Hinawakan ng matanda ang braso ni Terrenz at itinurok sa kaniya ang hawak ng matanda kanina. Nagsimula ng mag-iba ang kaniyang pakiramdam sa katawan. Para bang nauubos ang kaniyang katawan sa puntong ni ang kaniyang daliri ay hindi niya magawang itaas. Naging lupaypay ang kaniyang katawan, tila tinakasan siya ng lakas.

Ganun pa man ay nanatiling mulat ang kaniyang mga mata. Nanatiling gising ang kaniyang diwa ngunit walang galaw ang kaniyang katawan. Hindi rin siya makapag-salita.

“Anong ginawa mo sa kaniya?! Anong itinurok mo?!” Nagngingit-ngitang mga ngiping ani Carlosz.

“Don’t mind it,” he said like it was just nothing, “hindi lang siya makakagalaw ng bente minutos, pero naririnig at nakikita niya tayo. Funny right?”

“Funny your ass.”

“Men,” pag-tawag ng matanda sa tauhan nito at nang makalapit ay agad na bumulong ang matanda sa tauhan.

Nakita niya ang ngiting sumilay sa mga labi nito, ang ngiti puno ng kadimonyohan at sarkasmo.

Gusto niyang mag-salita, ngunit pati ang kaniyang bibig ay hindi magawang maka-galaw upang maibuka.

Nagulat na lang siya ng unti-unting hinuhubad ng lalaki ang damit niyang pang-itaas.

“Don’t you ever do that!! Stop it! Stop it!” sisigaw na ani Carlosz.

Hindi nakinig ang lalaki. Ipinagpatuloy lang nito ang ginagawa kung saan utos ng matandang halang ang sikmura.

Nagsimula na halik+-halikan ng tauhan ang kaniyang katawan. Ramdam niya ang paglapat ng mga labi nito sa kaniyang leeg.

Takot at pandidiri ang bumubugso sa kaniyang damdamin, pero wala siyang nagawa upang pigilan ito.

“Boss, mukhang sariwa.” Anito.

“Pwede din ba akong makisali, boss? Pagdalawahan namin siya?” suhestiyon ng isa.

Nakita niyang tumingin muna ang matanda sa galit na galit na si Carlosz bago ito ngumiti ng puno ng sarkasmo at iginiya ang kamay na nagpapahiwatig na nagbigay na ito ng permiso.

Unti-unti niyang ipinikit ang kaniyang mga mata. Bumagsak ang luhang kanina pa gustong kumawala.

Ramdam niya ang mga kalalakihan na naging malikot ang mga kamay, at ang mga labing dumadampi sa kaniyang katawan.

Heto na namang muli. Walang magawa si Carlosz kundi ang mapunan ang sarili ng galit, determinasyong makapag-higanti. Isa lang ang nasa isip niyang iyon. Ang umusal ng panalingin na makarating ang kaniyang kaibigan bago pa man mangyare ang ’di niya inaasahan.

’Di pwede ito. Mapapatay niya ang mga taong ito ng walang mararamdamang awa sa kababuyang ginawa ng mga ito sa kanila. Just wait. Wait for a little longer, hindi magtatagal matutupad din nila ang kanilang paghihiganti…

          

AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 43

Chapter 43

        “Boss Rex, pinapatawag ka ng boss na’ten.” ani ng isang lalaki na kakapasok lang sa silid.

Napatigil ang dalawang lalaki sa paghalik sa katawan ni Terrenz ng marinig ang wika ng isa.

Nakita niyang binalingan ng tingin ni Rex si Carlosz at bahagya pang lumapit sa kaniya.

“You’re lucky, Carlosz. May gagawin ako, bukas ko na lang itutuloy ang plano.” anito at may kalakasang sinampal ang kaniyang mukha ng mga tatlong beses. “bihisan si Terrenz, muli siyang ikulong sa kaniyang rehas.”

Halos dismayado naman ang dalawang lalaking handa ng molestiyahin ang binata. Pero ganun pa man, ay sinunod parin ng mga ito ang utos ng kanilang boss.

Naiwan siyang mag-isa dito sa loob. Naglabasan na ang lahat. Nahugot niya ang kaniyang hininga. Hindi man dumating si, Caleb upang pigilin ang dapat mangyayare, ngunit napunta naman sa kaniya ang swerte.

Binaling niya ang kaniyang tingin sa suot niyang singsing. Muli niyang pinindot ang button doon upang mabigyang senyales si Caleb kung sakaling hindi nito na tanggap ang senyales niya noong mga nakaraang araw.

Bahagya pa siyang nagulat ng maramdaman pabalik ang pag-vibrate ng singsing niyang suot. It means, Caleb was responsing.

Nabigyang buhay ang kaniyang pag-asa. Sana nga lang ay makarating dito si Caleb sa lalong mas madaling panahon. Pagod na siya sa pagkakatali dito, pagod na rin siyang makitang ginagawan ng masama ang kaniyang mahal. Panahon na para ipakita sa mga ito kung sino ang kinakalaban ng mga ito. He’ll show no mercy, kill no mercy!

Ilang oras ang lumipas, narinig niya ang mga tunog ng barilan sa labas ng silid. Malalakas ang putok ng baril.

Sumilay ang sarkastikong ngiti sa kaniyang mga labi. His buddy is here. He’s sure of that.

Naging mas malakas ang tunog ng mga baril patunay lang na malapit sa kaniyang kinatatayuan ang pinanggagalingan ng putukan. Kating-kati na siyang humawak ng baril, kating-kati na ang kaniyang kamay na pumatay at makawala sa pagkakatali dito.

Malakas na putok ng baril ang kaniyang napakinggan sa labas ng pinto ng silid. At narinig niya ang pagdaing ng dalawang tao, maging ang pagkaka-tumba ng mga iyon.

Tutok ang kaniyang mga mata sa pinto. Rinig niya ang malakas na pagtadyak doon. At bumungad sa kaniyang paningin ang walang iba kundi ang kaniyang kaibigan.

It was his friend, Caleb.

Bahagyang namulagat nito ang mga mata ng makita siya sa ganoong posisyon. “What the…?” Bulalas nito.

“Kalagan mo na ako.” tutop niya sa iba pa nitong sasabihin.

Mabilis na lumapit sa kaniya si Caleb. Binaril nito ang kadenang naka-tali sa kaniyang mga kamay. Mabilis siyang nakawala. Pati ang mga paa niya ay napakawalan din nito.

Bahagyang naging lupaypay ang kaniyang katawan ng siya’y mapakawalan. Muntik na siyang mabagsak, buti na lang nandito si Caleb na mabilis siyang nasalo.

“What happen to you?”

“Long story, Caleb. Just give me gun. And we’ll kill them all.”

“Can you? Mukhang nanghihina kapa.” may pag-aalala sa tinig ng binata.

“I can, Caleb. Don’t worry, nangalay lang talaga ako.” aniya.

May pag-aalinlangan man sa mata ni Caleb ay wala parin itong nagawa kundi ang bigyan siya ng baril.

Umayos siya ng tayo. Kahit medyo masakit pa ang mga pasa niya ay hindi niya iyon ininda. Ang tanging nasa isip lang niya ay ang maligtas ang taong mahal.

“Let’s go and save Terrenz.” humakbang na siya para umalis ngunit pinigilan siya ni Caleb sa kamay.

“What did you say again? Save him? Di’ba kasama siya sa krimeng ito?”

“Caleb,” matiim niyang tinitigan ang kaibigan. “Nasa panganib si Terrenz, mamaya ko na lang sasabihin sa’yo ang dahilan kapag naka-alis na tayo dito ng ligtas.”

Napa-tango-tango lang naman si Caleb. Sabay na silang lumabas sa mala-dimonyong silid na iyon.

Gamit ang baril. Lahat ng mga makaka-salubong nila ay agad niyang pinapaputukan. Lahat ng mga tama ng baril ay sinisugurado niyang tumatama iyon sa ulo.

Isang lalaki ang akmang papaputukan sila sa likuran. Mabilis ang naging kilos ni Caleb na mas na-una pang putukan ang lalaki kaysa sila ang maputukan.

Namukhaan niya ang lalaking natumba na may tama sa ulo. “It was you.” Pinatatluhan pa niya ng putok ang lalaki, upang maramdaman nitong ang galit na matagal niyang kinimkim sinigurado niyang tumama ang bala sa gitnang bahagi ng katawan nito.

Ang lalaking ito ang nagtangkang gumahasa sa kaniyang mahal. This guy deserve to die.

“Where are we going, now?” Caleb asked.

“Sa kinaroroonan ni Terrenz.” sagot niya.

Naging abala siya sa paghahanap, tiningnan niya lahat ng mga silid at sinilip upang malaman kung saan naroroon ang binata.

Isang silid ang nataman ng kaniyang mata. “Maybe Terrenz is here.” aniya.

Alerto ang kaniyang sarili. Malakas niyang tinadyakan ang pinto at tumago sa gilid ng maramdaman niya ang sunod-sunod na putok.

“Shit!”

“’Papatayin ko si Terrenz, wag kang papasok.” ani ng lalaking medyo nanginginig na ang boses sa takot.

Sumenyas siya kay Caleb na pumasok sila sa loob ng silid.

Kunwaring nakataas ang kaniyang kamay. “Susuko ako, ’wag mo siyang gagalawin.” aniya bago pumasok sa loob.

Pinagmasdan niya ang lalaki. Ito ay ang isa sa dalawang balak gawan ng masama ang mahal niya. Nasa likod ito ni Terrenz habang naka-tutok sa sentido ng binata ang baril nitong hawak.

Pinag-aralan niyang mabuti ang galaw ng binata. “Ibaba mo ang baril mo.” anito na naka-tutok parin kay Terrenz ang baril.

Nakita ni Terrenz na unti-unting ibinaba ni Carlosz ang baril nitong hawak. Mabilis ang kaniyang mga kilos na naagaw ang baril na hawak ng lalaki at siya naman ang tumutok sa ulo nito.

“Nakalimutan mo yatang magaling din ako sa mga bagay na ito.” mapag-malaking aniya.

Lumuhod ang lalaki na animo’y nagmamakaawa sa kaniya. “Don’t kill me, Terrenz. Don’t kill me.” pagmamakaawa pa nito.

Sa hirap at sakit na naranasan niya. Mukhang hindi na niya kayang maawa. Lalo’t ito pa mismo ang isa sa bababoy sa kaniyang katawan kanina.

Walang paligoy-ligoy na tinutok kinalabit niya ang baril ng ilang beses dahilan para mapasigaw ang lalaki, mangisay hanggang sa tuluyang bawian ng buhay.

Bumaling siya kay Carlosz na mabilis na lumapit sa kaniya.

Mahigpit siya nitong niyakap. Ganun din naman ang kaniyang ginawa.

“Fuck! Shit! Terrenz i missed you.”

Naipikit niya ang kaniyang mga mata at niyakap din niya ang binata. Binitiwan na niya ang baril niyang hawak.

Tumagal ng ilang minuto ang kanilang yakapan. Naghiwalay ang kanilang katawan at matiim na pinaka-titigan ang bawat isa.

“I’m sorry, ngayon lang ako nakatakas. At ngayon lang kita maililigtas. I’m sorry Terrenz.”

Nakita niya ang pagiging emosyonal ni Carlosz. Nakita niya ang pag-luha sa mga mata nito na mabilis din naman nitong pinunasan.

“You don’t need to say sorry, Carlosz. I should be the one to say sorry. Hindi ka sana mahuhuli kung hindi dahil sa’kin and i’m really sorry—”

Hindi na niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin ng sapuin ng binata ang kaniyang mukha at siilin siya nito ng mainit na halik.

Bumugso ang kaniyang damdamin ng muling maramdaman ang mga halik nitong hindi niya inakalang muli pa niyang mararamdaman. Kusang pumikit ang kaniyang mga mata at lumaglag ang luha doon. Tinanggap niya ang halik nito ng buong-buo at buong puso.

Ilang minuto bago nag-hiwalay ang kanilang mga labi. Matiim ang titig nito sa kaniya.

“Let’s go. We need to get out of here.” Akmang hihilahin na siya ng binata palabas ay mabilis niyang kinalas ang kamay nito sa kaniyang braso.

“I’m sorry, Carlosz. I can’t be with you.” malungkot na aniya.

Naikunot nito ang noo. “What? Why?”

Naalala niya ang huling sinabi sa kaniya ng boss Hitler niya at ni Rex. Na kahit anong mangyare, hindi siya pwedeng tumakas. Dahil kapalit ng kaniyang pagtakas ang buhay ng kaniyang kapatid.

Napailing-iling na lang siya. “Hindi ako pwedeng umalis dito Carlosz. Hindi.”

“Bakit nga?” frustrated na tanong ng binata.

“Papatayin nila ang kapatid ko kapag tumakas ako dito. I’m sorry, hindi ko magagawang isakripisyo ang aking kaliyaan sa buhay ng kapatid ko. I’m sorry Carlosz. I can’t be with you, just leave. Tumakas na kayo,” bahagyang tinulak niya ang binata paalis…

Kumuyom ang kamao ni Carlosz sa mga narinig niya. Gustong-gusto niyang makasamang maligtas at makasamang makapag-higanti ang binata, ngunit pa’no niya magagawa kung naka-depende sa buhay ng kapatid nito ang paglaya nito.

Wala siyang nagawa kundi ang mahigpit na yakapin ang binata. “If you don’t leave, then i wont leave you.”

Malakas siyang tinulak ni Terrenz palayo dito. Matiim ang mga titig na pinukol sa kaniya. “You wont leave! Fuck, Carlosz. Nahihirapan na ako. ’Wag mo na akong pahirapan pa. Dahil kung pipilitin mo’kong sumama sa’yo, hinding-hindi ko ’yun gagawin. Pipiliin ko ang kaligtasan ng kapatid, kaysa sa pansarili kong kalayaan. Umalis kana.” tumulong muli ang luha sa mga mata nito. “Please, just leave. Alam kong hindi nila ako kayang saktan. Trust me.”

Naputol ang kanilang pag-uusap ng pumasok sa loob si Caleb. “Come-on, Carlosz. We have to leave. Baka maalarma pa si Rex.” ani Caleb.

Maka-ilang minutong pinaka-titigan ni Carlosz ang mukha ni Terrenz, bahagya pa niyang hinaplos ang mukha nito. “Ako na ang bahalang mag-ligtas sa kapatid mo and after that ako naman ang magliligtas sa’yo. Promise ko ’yan, and i don’t break promises. Just promise me, you’ll stay alive.”

“I promise Carlosz. And thank you, please save Terressa Steele, my sister. Save him for me.”

“I will, darling.”

Muling naglapat ang kanilang mga labi sa huling pagkakataon. Ayaw pa niyang bitiwan ang mga kamay ni Terrenz. Gusto niyang manatili sa tabi nito. Ngunit kailangan niyang umalis. Kahit masakit dito sa loob ng kaniyang dibdib na iwan ang binata mag-isa.

Kailangan muna niyang unahing iligtas ang kapatid nito, bago niya isinunod ang binata. He just hope na sa paggugol niya sa pagligtas sa kapatid nito, ay manatiling buhay si Terrenz. Dahil kung hindi, siya mismo ang tatanggal sa mga hanging nilalanghap ng mga dimonyong iyon.

“Let’s go, Carlosz.” naramdaman niyang hinawakan ni Caleb ang kaniyang kamay paalis.

Tumuon ang tingin ni Terrenz sa kamay ni Caleb na naka-hawak sa braso ni Carlosz. Sumikdo ang kaniyang puso sa nakita. Animo’y kinurot ng pino ang kaniyang puso.

“Carlosz…?” mahinang tawag niya sa binata at mabilis naman siya nitong nilingon. Nagtatanong ang mga titig.

Matagal ng nasa loob ng kaniyang buong pagkatao ang mga katanungang ito. Gusto lang niyang malinawan sa lahat. Gusto niyang magkaroon ng linaw ang lahat.

Alam niyang pulis si Carlosz. May posibilidad na ang pagkakahuli nito ay plano lang upang mapasok ng mga ito ang kanilang kuta. Gusto na niyang malinaw sa lahat-lahat. Kung mahal siya nito o ginagawa lang nito ang trabaho.

“Carlosz…” napalunok siya. “I just want to know the truth. I just want to ask you something, please answer me, honestly. Lahat ba ng mga ginawa mo sa’kin ay dahil mahal mo ako? O dahil lang trabaho mo ito?” seryoso at puno ng sinseridad ang tanong niya.

Tinanggal ni Carlosz ang kamay ni Caleb na nakahawak sa braso nito. Lumapit sa kaniya ang binata at sinapo ang magkabilang pisngi niya.

“Until now, don’t you get it? Magpapahuli ba ako dito dahil lang trabaho ko? I should do my job without being caught, Terrenz. Sa tingin mo dapat lang na nasasaktan ako sa mga pinaggagawa nila sa’yo dahil lang trabaho ko? Sa tingin mo tutulungan kitang iligtas ang kapatid mo, dahil trabaho ko? O di kaya iligtas ka dahil trabaho ko?” hinaplos ni Carlosz ang kaniyang mukha.

“I did all of this because i love you Terrenz. From the very start, mahal na kita. Mahal na mahal. Itatak mo ’yan sa isip mo, ikaw lang at wala ng iba ang taong pupuno dito sa dibdib ko. Ikaw lang Terrenz.”

Lumamlam ang titig niya kay Carlosz. Gumaan ang kaniyang pakiramdam at nagkaroon ng kasagutan ang lahat ng gumugulo sa kaniyang isipan. Ang malamang mahal siya nito ay nagpa-kalma ng kaniyang buong pagkatao.

Hindi niya napigilan ang kaniyang sarili. Niyapos niya ang batok nito at siniil ng halik ang binata. Now he know that Carlosz really loves him.

Handa na siyang kalimutan na may nangyare kay Carlosz at kay Caleb. Basta ang mahalaga mahal niya ito. Tsaka na lang niya tatanungin at aalamin ang tungkol sa dalawa…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 44

Chapter 44

         GALIT NA Galit na boses Rex ang pumuno sa buong silid. Halos mag-usok na ang ilong nito sa galit at sa frustration.

“How did he scaped? Sinong nagpakawala sa kaniya?!” Galit na galit nitong tanong sa isang tauhang nag-sumbong sa matanda.

“Boss, may naglitas po sa kaniyang lalaki. Magaling po siya.” tinungo ng lalaki ang ulo na animo’y natatakot sa galit na boss nito. “Hindi namin sila napigilan.”

Nakatikim ng malakas na sampal ang lalaki. “Wala kang kwenta!” Inilabas ng matanda ang baril nito. Kinasa at walang pasabi-sabing kinalabit ang gatilyo ng baril.

Bagsak ang lalaki sa sahig, habang tumatagas ang dugo sa sahig.

“Wala kayong kwenta lahat.” Takot na nagsilayuan ang mga tauhan ni Rex.

Bumaling ang matanda sa kaniya. “Sino ang lalaking nagpatakas kay Carlosz?” tanong nito sa kaniya.

“Malalaman ko ba ’yun?”

Inilabas nito ang baril at tinutok sa kaniyang ulo. “Alam kong alam mo kung sino ang nagpatakas sa kaniya. Alam ko rin ang dahilan kung bakit hindi ka sumama sa kanila. Now tell me, sino ang nagpatakas kay Carlosz?” humigpit ang pagkakahawak nito sa baril.

“Even if you kill me, i still don’t know what you’re talking about.”

“Pa’no kung ang kapatid mo ang patayin ko? Hindi mo parin ba sasabihin?”

Nagtagis nag kaniyang bagang at matiim na pinaka-titigan ang matanda. “Si—”

Hindi niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin ng may pumasok sa loob ng silid. Ito ay walang iba kundi si Hitler.

Lumapit ito kay Rex, walang pasabi-sabing hinampas ang matanda ng baril dahilan para matumba ito.

“You idiot! Sinabi ko na sa’yong patayin mona si Carlosz? Pero hindi ka nakinig? Pa’no na ngayon iyan? Nakatakas na ang binata?”

“I’m sorry, boss. Kasalanan ko po ito. Pangako, gagawin ko po ang lahat. Mapatay lang si Carlosz. Pangako.” pagmamakaawa ni Rex na halos mabahag ang buntot.

“Dapat lang Rex. Dahil kung hindi, ililibing kita ng buhay.” Pagbabanta nito.

Bumaling ng tingin sa kaniya. Masama ang titig na ibinunton sa kaniya pagkatapos ay umalis kasama ang iba nitong mga tauhan.

Masama ang timplang tumayo si Rex pinahid ang dugo sa gilid ng labi nitong bahagyang pumutok.

“Ihanda ang ating mga tauhan. Kung saan man nagtatago ang pulis na ’yan! Ibabalik na’ten siya sa impyernong kanilang kinalalagyan. Isasama pa na’ten si Caleb!” Matalas na ani Rex na sa kaniya pa ibinaling ang masamang pagkakatitig.

Umalis na ang mga iyon at malakas na sinara ang pinto. Naiwan siya sa loob nag-iisa. May kumidlit na pangamba dito sa loob ng dibdib niya, ganun pa man ay ipinanatag niya ang kaniyang sarili. Magaling si Carlosz at alam niyang magaling din ang kasama nitong si Caleb. Panatag siyang walang mangyayareng masama sa dalawa…

Nakahiga si Carlosz sa hospital bed matapos siyang gamutin ng kaniyang kaibigan si Axll.

“Mukhang uugod-ugod na talaga itong si Carlosz. Ngayon nasa hospital bed na naman.” tudyo ni Jonaz.

Narito na naman ang kaniyang mga kaibigan upang tudyuin siya. Sino ba naman kasi ang nagpaalam sa mga itong nasa ospital siya? Mukhang si Axll ito.

“Tumatanda kana Carlosz. Kailangan mo ng mag retiro.” pabirong segundo ni Luis.

“Fuck you!” he said while raising his middle finger. “Nagpunta lang talaga kayo para laitin ako.”

Lumapit sa kaniyang tabi si Gord. “How did you get this wounds? Ano bang nangyayare sa’yo?” nag-aalalang tanong nito. “I suggest you should retire.”

Nasipa niya ang kaibigan sa inis na naramdaman. Akala niya ay nag-aalala na ito sa kaniya. Hindi rin pala.

Naghalakhakan ang lahat.

“Pero ano nga ba ang nangyare sa’yo, Carlosz?” si Justine naman ang umimik. “bakit nagkakaganyan ka? You should tell us, we’ll give you our hands.”

“Thank you. But this is my matter. I don’t want to get you involve. Kaya ko na ’to. Kaya umalis na kayo at kailangan ko ng magpa-hinga. Caleb maiwan ka.”

Sa sinabi niyang iyon ay kamot sa ulong umalis naman ang kaniyang mga kaibigan. Habang nagtatawanan pa ang iba.

Naiwan sa loob silang dalawa ni Caleb. Seryosong binalingan niya ang kaibigan.

“Caleb—”

“You want me to find out kung saan naroroon ang kapatid ni Terrenz?” paghula nito sa iba pa niyang sasabihin.

Napatango-tango siya. “Yes, Caleb. I want you to find his sister. I need to help her. As soon as possible, upang matulungan ko na rin si Terrenz.”

“Makaka-hindi ba ako sa’yo? We’re partners, right?”

Napangiti na lang siya sa sagot ng binata. Sinimulan na nitong kunin ang telepono nito at kinalikot iyon.

Mga ilang minutong pagkalikot. Nakita niya kung pa’no kumunot ang noo ng kaniyang kaibigan. Napamulagat din ang mata nito na naka-tingin sa telepono.

“What is it, Caleb?” kunot noong tanong niya.

“Look for yourself.” inabot sa kaniya ng binata ang telepono nito.

Naka-kunot na kinuha niya ang telepono at binalingan ng tingin. Habang lumilinaw sa kaniya ang detalyang naroon ay siya rin namang pamimilog ng kaniyang mga mata.

Unti-unti niyang nakuyom ang kaniyang kamao.

Ayon sa kaniyang nabasa. Ang dalagang si Terressa ay isang pakawalang babae sa ibang bansa. Ginagamit siya upang ibugaw sa mga taga-ibang bansa upang magkaroon ng maraming pera ng boss nito. Si Hitler. At bukod pa doon. Ang babaeng si Terressa ay tatlong taon na ang nakakalipas simula ng bawian ng hininga. Nagpakamatay ito sa depresyon.

“Patay na si…?”

“Yes, Carlosz. Tatlong taon na daw itong patay.”

“How did you know?”

“I have my ways, Carlosz. Of course i know.”

Napasambunot siya sa sariling buhok. All this years nabubuhay ang kaniyang mahal sa paniniwalang buhay pa ang kapatid nito?

“Fuck!” Akmang babangon siya ngunit pinigilan lang siya ng kaniyang kaibigan.

“Where are you going?” Tanong nito.

“I’m going to save Terrenz. Kailangan kong sabihin sa kaniya ang mga nalaman ko.”

“I wont let you, Carlosz, hindi kapa, magaling. Kailangan mo munang magpa-galing.” anito.

“Get off me, Caleb. This is my matter.” aniya na binalingan ng masamang titig ang binata.

“Hindi ka aalis, Carlosz ng wala ako.” umalis si Carlosz sa pagkakaharang sa kaniya. “Alam ko naman na hindi kita mapipigilan. Atleast i’m here para alalayan ka.”

Malapad ang kaniyang ngiting pinukaw sa kaibigan. “Thank you, buddy.”

Gumanti lang naman ito ng ngiti sa kaniya.

Tumayo na siya at lumapit sa cabinet dito sa loob ng hospital. Pumili siya doon ng kaniyang masusuot.

Matapos makapili ay hinubad niya nag hospital bed at isnuot ang napiling damit. Sinuksok din niya ang baril sa kaniyang tagiliran.

This is the right time to claim his hell revenge.

“Let’s go, Caleb.”

Sabay silang dalawang lumabas ng silid ng ospital. Nakasalubong pa nila si Axll na naka-kunot ang noong nakatingin sa kanila.

“Where are you going Morgan? Hindi pa ito ang labas mo.” tanong nito sa kaniya.

Tinapik-tapik niya ang balikat ng kaibigan. “It’s okay bud, i’m fine, thank you.”

“Hayaan mona siya, Axll. Matigas talaga ang ulo ng ating kaibigang ’yan,” ani Caleb.

Umalis na silang dalawa ng binata. Tuluyang nakalabas ng ospital at sumakay sa kotse ng binata.

“I’ll drive.” aniya at pumwesto sa driver seat. Nasa passenger seat naman ang kaniyang kaibigan kinakalikot ang telepono.

“Yes, prepare the helicopter. Babalik tayo sa pinuntahan na’ten kanina. Don’t forget to ready my guns.” ani Caleb na may kausap sa telepono nito. Hindi nagtagal ang pag-uusap ni Caleb sa telepono matapos patayin ang tawag.

Ilang minuto lang ay nakarating din sila sa kanilang paroroonan. Sa pribadong landing-an ng mga sasakyang panghimpapawid na pag-aari ni Caleb.

“Good evening sir.” Bati kay Caleb ng piloto nito. “Good evening, sir Carlosz.” bati din naman sa kaniya.

Tinanguhan lang niya ang piloto.

“Are you ready sir?” Tanong nito.

“It’s not the right question. The question is, are you ready? Dahil kung kami ang tatanungin, we’re born ready.”

Natawa na lang ang piloto sa turan ng boss nito.

Sabay silang dalawa ni Caleb sumakay sa loob ng helicopter. Ito ang kanilang ginamit kanina upang maka-alis sa kuta ng mga kriminal. Kung saan naka-kulong ang mahal niya.

Kaya helicopter ang kanilang ginamit. Ay masyadong malayo ang lugar na kanilang pupuntahan. Bukod pa doon ay sa gitna ng kagubatan din naka-tayo ang kuta ng mga iyon. Kanina nga lang din niya nalaman na sa may kagubatan naka-tayo ang bahay  na iyon. Ang kutang iyon. Kaya pala walang nakakarinig kahit anong lakas ng sigawan.

“Dating gawi ulit tayo, Bruno. Doon mo ulit kami ibaba sa pinagbabaan mo sa’min kanina. Doon mo rin kami susunduin. Sa ganitong oras. 12:00 pm.”

“Okay, sir. Copy sir.”

Pinaandar na ng piloto ang kanilang sinasakyan. Hanggang sa maramdan niyang umaangat na ang kanilang sinasakyan.

Okupado ang kaniyang isipan, walang iba kundi ni Terrenz. Ngayo palang ay iniisip na niya kung anong sasabihin sa binata. Iniisip niya kung paano mapapagaan ang loob nito kapag nalaman nito kung anong sinapit ng kapatid.

Alam niyang mahal na mahal ng binata ang kapatid nito, kaya batid siyang masasaktan ito ng husto kapag nalaman nito ang totoo.

“Are you okay, Carlosz?” pukaw sa kaniya ni Caleb.

“I’m okay.”

“Still don’t know kung pa’no sasabihin kay Terrenz ang totoo?” anito.

Napatango-tango siya.

“Just tell him, Carlosz. After na’ten siyang maligtas. I know he’ll understand.”

Humugot siya ng buntong hininga. Matanggap man o hindi ni Terrenz, nandito parin siya sa tabi nito upang maging sandigan ng binata.

Maya-maya pa ay nakarating na rin sila. Dumadagundong ang helicopter na kanilang sinasakyan. Bumaba lang ito ng kaunti at dahil walang lalapagan ay tanging pagpapalawit lang ng hagdan ang ginawa upang makababa sila.

Siya ang unang tumulay sa hagdan hanggang sa tuluyang makababa. Dala niya ang binuksang flash light upang mag-silbing ilaw sa madilim na paligid.

Sumunod bumaba si Carlosz na may dala ding flashlight. Matapos nilang makababa ay tumaas na ang helicopter hanggang sa tuluyan na itong naka-alis.

Naiwan silang dalawa sa gitna ng liblib na kagubatan. Madilim ang paligid na kung wala silang flashlight ay baka kanina pa sila nagkapaan.

“Are we keep going?” tanong ni Caleb sa kaniya.

“Yes, for the better.”

“Do you know the way?” tanong pa nito.

Umiiling siyang sumagot. “I don’t know, but i’m sure you do.”

Nagpakawala ng malakas na buntong hininga ang kaibigan bago ito nito sinimulang maglakad. Dito sila nagpababa malayo sa kuta ng kanilang mga kaaway, upang hindi ng mga ito matunugan ang kanilang pagdating.

Malayo-layo din ang kanilang nilakad. Buti na lang ay may iniwang palatandaan si Carlosz kaya madali nilang nalaman ang daan patungo sa kuta. Mga telang tinali nito sa puno na nga ilang pulgada ang pagitan.

Caleb is really wise.

Malayo-layo palang ay natatanaw na nila ang liwanag ng bahay. Alam niyang malapit na sila sa kuta.

Hinugot niya ang baril sa kaniyang tagiliran at mabilis itong kinasa. Ganun din naman ang ginawa ni Caleb.

Matapos nilang makarating ay sa di kalayuan ay pinatay na nila ang flashlight upang hindi sila mabilis na matunugan.

“Ako na ang papasok sa loob. Be careful not to alarm them. Dahil kapag gumawa ng ingay maaring gamitin nila si Terrenz upang… Just don’t make noise.” paalala niya sa kaibigan.

“I will and i will be your back up.”

Nagsimula na silang kumilos. Mga mabibilis na hakbang ngunit hindi nag-iiwan ng tunog ng yabag. Kapwa para silang yumayapak sa hangin.

Papasok palang sila ng bahay ay mayroon na agad naka-bantay sa pintuan. Dalawang nagmamasid.

“Ako na ang bahala sa isa.”

“Ako na sa isa.” responde niya.

Ibinalik niya sa pagkaka-suksok ang kaniyang baril. Hinugot ang matalas na kustilyo.

Kumilos silang dalawa na walang sinoman ang nakaka-pansin. Dahil nga malalim na ang gabi ay medyo inaantok na rin ang mga nagbabantay sa pinto. Kaya hindi na rin naalerto ang mga iyon sa pagtungo nila sa likuran ng mga ito.

Nagsenyasan silang dalawa ni Caleb bago itinuloy ang napag-planuhan.

Tinakpan niya ang bibig ng lalaki pagkatapos ay pinasadahan ng matalas na kutsilyo ang leeg nito. Hindi na ito naka-sigaw hanggang sa bawian ng buhay.

Hinila niya ito at tinago sa hindi mapapansin ng iba. Ganun din naman ang ginawa ni Caleb.

Pumasok silang dalawa sa loob ng bahay. Tahimik na lumakad, sinusiguradong walang yabag na maririnig. Wait for me, Terrenz. I’m going to save you, just you wait… He whispered…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 45

Chapter 45

          MABILIS NA na-alarma si Terrenz sa kaniyang pagkaka-tulog ng marinig niyang bumukas ang pinto. Ang inaantok at namimikit niyang mga mata ay namilog ng makita kung sino ang bumungad sa kaniya.

“Carlosz….?” bulalas ng kaniyang isip.

Napa-kusot-kusot pa siya ng mata sa pag-aakalang nananaginip lang siya. Ngunit hindi. Totoo lahat ang kaniyang mga nakikita. It is really Carlosz.

Nabaling niya ang tingin sa binatang sumilip sa may pinto. “hi Terrenz.” anito na pumukaw sa kaniya.

Si Caleb na naman? Si Caleb na naman ang kasama nito?

“Anong ginagawa ninyo dito, Carlosz? Naligtas na ba ninyo ang kapatid ko? A’san siya?” sunod-sunod niyang tanong.

Lumapit sa kaniyang ang binata. Naglagay ito ng silencer sa baril. “Lumayo ka ng konti. Bubuksan ko ito.” anito

Lumayo naman siya ng konti. Kinalabit niti ang gatilyo dahilan para bumukas ang pinto.

Binuksan nito ang pinto at doon ay mabilis siyang naka-labas.

“Na’san ang kapatid ko, naligtas niyo ba siy—”

Hindi na niya natuloy ang sasabihin. Naramdaman niya ang mahigpit nitong yakap sa kaniya. Wala siyang nagawa kundi gantihan din ng yakap ang mahal niya.

“Saka ko na lang sasabihin sa’yo ang lahat, kapag naka-alis na tayo dito. Kapag naka-ligtas na tayo.”

Mataman siyang tumitig sa binata. Sinusuri niya ang emosyon sa mukha nito.

“Trust me, Terrenz. I’ll tell you later.”

Huminga siya ng malalim at tumango na lang. Sumama siya sa binata tulad ng nais nito.

“Give me gun, Carlosz.” aniya.

Tumingin lang naman ito sa kaniya. Nag-aalinlangan man na bigyan siya ay binigyan na rin siya.

Dire-diretsong silang lumabas ng bahay. Maingat na huwag ma-alarma ang mga kalaban.

Hindi inaasahang natapakan ni Caleb ang kahoy na may naka-usling pako. Bahagya itong napasigaw.

“Shit!”

Kinasa niya ang baril. Walang pagpipilian kundi ang kalabitin sa mga taong naroon na mabilis naalarma.

Dahil sa putok ng baril ay mabilis na na-alarma ang lahat.

Gumanti na rin ng paputok ng baril ang mga iyon.

Mabilis silang tumakbo habang si Caleb ay akay-akay ni Carlosz. Paika-ika ang lakad nito dahil sa napako nitong paa, tumagos sa suot nitong sapatos.

Siya ang naging back up ng dalawa. Pinapaputukan niya ng baril ang mga taong nagtangkang patayin sila.

“Die all of you!” sigaw niya habang pinapaputukan ng baril ang mga iyon.

Lakad-takbo ang kanilang ginawa. Sa liblib at madilim na kagubatan. Marami siyang napatay at dahil sa madilim ang paligid ay madali nilang natakasan ang mga naghahabol.

Ilang minutong lakad takbo pa ang kanilang ginawa, upang masigurong hindi sila masusundan.

Nagpahinga sila sa may kakayuhan kung saan nasisigurong walang nakasunod.

Inupo si Caleb sa putol na kahoy alalay ni Carlosz.

Hinubad ni Carlosz ang sapatos ni Caleb. “Shit!” Bumungad doon ang dugo ng paa ng binata.

Pumunit ng damit si Carlosz sa kaniyang damit at tinapal iyon sa paa ng kaibigan.

Siya naman ay pinag-mamasdan lang ang dalawa. Kitang-kita niya ang pag-aalala sa mukha ni Carlosz. “Are you okay?” tanong nito.

“I’m okay, bud. Malayo sa bituka, but still thank you.”

Tumayo si Caleb at lumapit ito sa gawi niya. “Are you okay?” tanong nito kapag-kuwan.

Napatango-tango naman siya. “Is he okay?” balik tanong niya na ang tinutukoy ay ang lagay ng kaibigan nito.

“He’s fine. Don’t worry.” napatango-tango lang naman siya.

“I guess dito muna tayo magpapalipas ng gabi ngayon.”

Napatango-tango lang naman siya. “So, kamusta ang kapatid ko? Naligtas mo ba siya? Na’san siya?” tanong niya kapag-kuwan ng maalala kung bakit siya sumama sa dalawa.

Bumaling ng tingin si Carlosz sa kaibigan nitong si Caleb. Napa-kunot ang noo niya. Base sa itsura ng dalawa ay mukhang may masamang balita na mukhang hindi niya nanaising marinig.

“Hindi niyo ba naligtas ang kapatid ko, Carlosz?” naging seryoso ang kaniyang mukha na tanong niya dito.

Napa-iling-iling naman si Carlosz. “No, Terrenz. I’m sorry, i—” lumapit ang binata sa kaibigan nito. Nag senyasan ang dalawa. Hinugot ni Caleb ang telepono sa loob ng bulsa ng suot nito, bago ibinigay sa binata.

“Read it yourself, Terrenz. Ang totoong nangyare sa kapatid mo.”

Nakagat niya ang kaniyang pang-ibabang labi. Hindi niya namamalayan na nagbabadya na ang luha sa kaniyang mga mata. He keep cheering himself up. Na hindi masamang balita ang kaniyang matatanggap. Sana.

Kunot noong tinanggap niya ang teleponong inabot ng binata sa kaniya. Ilang segundong pinaka-titigan muna niya ang binata bago niya ibinaling ang tingin sa telepono.

Ang pagkaka-kunot ng noo ay napalitan ng pagkabigla. Natutop niya ang sariling bibig habang binabasa ng kaniyang mga mata ang mga salitang naka-sulat doon.

Terressa killed herself in depression. Ang mga salitang bumungad sa kaniya.

“No! No! Hindi ’to totoo.” Iling-iling niyang sabi. Hindi niya namalayan na bumagsak na pala ang luha sa kaniyang mga mata. Hindi, e! Hindi ’to totoo! Hindi!

Ayaw man niyang tapusin ay wala sa sariling tinapos niya ang pagbabasa. Base sa kaniyang nabasa. Naging bugaw ang kaniyang kapatid sa ibang bansa na akala niya ay naging maganda ang buhay. At dahil sa hindi nito kinaya ang mga nangyare, ay walang ibang nagawa kundi ang magpa-kamatay. Naroon din ang letrato ng kaniyang kapatid na naka-himlay at wala ng buhay.

Halos manghina ang kaniyang katawan sa mga nabasa. Mabilis ang agos ng mga luha sa kaniyang mga mata. Bumugso ang labis-labis na lungkot, galit, puot, at pangungulila sa kaniyang loob.

Tumatangis na bumaling siya kay Carlosz. “T-Tell m-me Ca-Carlosz. H..hindi ito t-totoo? H-hindi ba?”

Lumapit sa kaniya si Carlosz at niyakap siya nito. “I’m sorry, Terrenz. I’m sorry, tatlong taon ng patay ang kapatid mo. I can’t save her.”

Nanlabo ang kaniyang paningin sa mga luha sa namumuo sa kaniyang mga mata. “hindi e.” umagos ang mainit na likido sa kaniyang mga mata. “Buhay pa siya, e. Nag-te-text pa kaming dalawa sa isa’t isa. Sabi niya ayos lang daw siya doon. Sabi niya maganda raw ang buhay niya doon. Sabi niya inaalagaan siya ng boss namin doon. Sabi niya—” hindi na niya natuloy ang ibang sasabihin. Inagaw na siya ng lungkot at hinagpis. Ang dumagundong na emosyon sa kaniyang loob.

Tila ulang bumuhas ang mainit niyang mga luha. Habang patuloy lang siyang yakap ni Carlosz.

“I’m sorry, Terrenz. I’m really sorry.” inalo pa siya nito sa likuran na mas lalong nakapagpa-buhos sa emosyong lumulukob sa kaniyang loob.

“Ang sakit…Carlosz…” muling umagos ang luha sa kaniyang pisngi. Kinakapos na rin ang kaniyang hininga. “Baka—Baka hindi pa siya patay. Tell me, Carlosz niloloko mo lang ba ako! Fuck! Tatlong taon na siyang patay? Hindi ako naniniwala, ilang buwan lang matapos akong mahuli ay may kontak pa kaming dalawa. Nagpapadala pa siya ng mensahe sa’kin.”

“Hindi maaring magkamali si Caleb. Totoo ang mga nabasa mo. Ang hindi ko lang alam kung sino ang taong nakaka-usap mo. Maybe, gawa-gawa lang ng boss mo ang lahat.” Inangat nitong ang kaniyang ulo. Pinunas ang mga luha sa kaniyang mga mata. “Don’t cry. Alam kong masakit, but you have to accept the truth.”

Ikinuyom niya ang kaniyang kamao. “How Carlosz? I just lost my fucking little sister.” his voice was shaky filled with sadness. “My little sister that i haven’t seen for so many years. I missed her so much.” lumaglag muli ang luha sa kaniyang mga mata. Iiling-iling. “I will them, i’ll kill them!” akmang babalik siya ngunit pinigilan siya ni Carlosz.

“Stop it, Terrenz. Marami pang mga araw upang makapag-higanti ka sa kanila at kasama mo ako.”

“Bitiwan mo’ko. Hindi mo alam kung anong nararamdaman ko!” hindi na niya napigilan ang kaniyang sarili. Nasigawan na niya si Carlosz.

“Maaaring hindi ko alam ang nararamdaman mo ngayon, pero mararamdaman ko rin iyon kapag umalis ka at napahamak ka! Do you even consider my feelings for you? Mahal kita, Terrenz! Mahal na mahal. Matatanggap ko bang hayaan kang gawin ang gusto mo? Matatanggap ko bang mapahamak ka? No, Terrenz.” umagos ang isang butil ng luha sa mga mata ni Carlosz. “Ayaw ko sanang sabihin sa’yo ang katotohanan na p—patay na ang kapatid mo, pero ayaw ko namang mabuhay at umasa kang hindi nalalaman ang totoo. You deserve to know the truth, kahit masakit! Sa tingin mo hindi ako nasasaktan kapag nakikita kang nasasaktan! Fuck, Terrenz! Ramdam ko ang sakit kapag nakikitang kang umiiyak! Ramdam ko, Terrenz. Hindi nga lang kasing sakit ng nararamdaman mo. But i’m still hurt. Lalo na kung hayaan kitang umalis at gawin ang gusto mo.”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. Mahinang humihikbi at walang sawang tumutulo ang luha sa kaniyang mga mata. Lumapit siya kay Carlosz at mahigpit niyang niyakap ang binata.

“I’m sorry. I’m sorry, Carlosz.” he said almost a whispered. Sobbing, tears falling…

        NAKA-UPO SI Carlosz sa putol na puno katabi si Terrenz na naka-sandal sa kaniyang balikat at mahimbing na natutulog.

Hinamas-himas niya ang buhok ng binata. Naawa siya dito, pero wala naman siyang magagawa. Alam kong mahirap tanggapin ang para dito ang mga nangyare. Fuck! It’s been a years na hindi niya nakita ang kapatid, tapos malalaman lang nito na wala na? Na patay na?

Siya ang nahihirapan sa mga nangyayare. Nasasaktan siyang makitang nasasaktan ito. “I’m sorry, Terrenz. Hindi ko natupad ang pangako ko sa’yong ililigtas ko ang kapatid mo anoman ang mangyare. Nabigo ako, Terrenz, pero lagi mong iisipin, nandito lang ako sa tabi mo. Hindi ako aalis. Lalong hindi kita iiwan. I’ll be with you… Forever—” naputol ang kaniyang iba pang sasabihin ng marinig niya ang mahinang halakhak ng kaniyang kaibigan na akala niya ay natutulog.

“Carlosz are you gone crazy? You’re talking to sleeping person, sa tingin mo sasagot ’yan?” tumigil ito sa kakatawa at bumaling ng tingin sa kaniya. Naging seryoso na ang mukha nito. “but you don’t have to blame yourself. Hindi mo kasalanan ang pagka-wala ng kaniyang kapatid. Hindi mo nagawang matupad ang pangako mo sa kaniya dahil huli na ng masabi niya. Patay na ang taong ipaliligtas niya sa’yo. I know it’s hard to forget everything para sa kaniya. But with you by his side. I know unti-unti ding hihilom ang hiwa sa puso niya.” anito bago tumayo. “Continue talking to him. Baka sagutin ka niyan. Magbabantay muna ako sa paligid, para makasigurong ligtas tayo.” Bitbit ang baril ay umalis na sa kanilang gawi ang kaniyang kaibigan.

Naiwan siyang natatawa kahit mabigat ang loob ng dibdib niya. Huminga siya ng malalim at ipinikit ang mga mata, hindi para matulog, kundi para ipagpahinga ito.

Maliwanag na, at bago pa man pumutok ang araw ay gising na si Terrenz sa kaniyang pagkaka-tulog. Muli ay bumalik siya sa katotohanang hindi na niya makikita pang muli ang kapatid. Masakit man ang mga nalaman ay pipilitin niyang kalimutan kahit mahirap. Kahit tagos sa kaniyang dibdib.

“Gising kana pala. Let’s go. Kailangan na na’teng maka-alis dito. Para na rin makapag-pahinga ka ng maayos.”

Inalalayan siyang makatayo ni Carlosz. Bitbit ang baril ay naghanda na silang maglakad, dahil nga naliligaw sila. Napilitang ilabas ni Caleb ang kaniyang compass upang malaman ang kanilang karoroonan at ang daan na dapat nilang tahakin.

“Are you okay Caleb? Kamusta ang paa mo?” tanong ni Carlosz sa kaibigan.

“Don’t worry, Carlosz. I’m okay.”

Nilakad lang nila ang kanilang dinaraanan. Mahigit isang oras ay nahanap na rin nila ang daan.

Napahinto sila sa paglalakad, ng marinig ang mga yabag na sumasalubong sa kanilang paroroonan.

“Shit!” Bulalas ni Carlosz.

“Balik! Sina Rex.” Aniya.

Mukhang napansin naman sila ng grupo ni Rex. Mabilis itong nagpaputok at mabilis din naman nilang ginantihan.

“Takbo!” Ang tanging na bulalas na lang ni Caleb.

“Hindi ba pwedeng harapin na lang na’ten sila?” suhestiyon ni Carlosz.

“We can’t, Carlosz. Napaka-rami nila kumpara sa’ten. Bukod doon, ay nauubusan na rin tayo ng bala. Hindi naman tayo makakalapit sa kanila. They have gun, remember.”

“Shit! This is shit!”

“Saan tayo?” Tanong niya.

“Sa kaliwa. Kung tatahakin na’ten ang daan pabalik, ma ko-corner lang tayo ng tauhan nila sa bahay.” Sagot ni Carlosz.

Tinumbok nila ang kaliwang daan, habang ang mga putukan ng baril ay walang sawang dumadagundong sa paligid.

Takbo, harap, at kalabit ng baril ang kanilang ginagawa. Sa bawat pakawala nila ng bala ng baril ay sinisigurong tumatama ang lahat.

Shit! This is bullshit!!!!

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 46

Chapter 46

       AFTER RUNNING and scaping themselves to death, finally scaped. Malayo na sila at hindi na nila natatanaw ang kanilang mga kalaban. They were tired and catching their breath.

Mataas ang sikat ng araw. Kalbo na rin ang mga puno sa tinatahak nilang kagubatan. Ni hindi na nila mapag-alaman ang lugar na kanilang kinalalagyan.

Hinahangos si Terrenz sa labis-labis na pagod. Tubig ang kailangan niya ngayon. O kahit anong prutas na makatas pamatid uhaw. But looking at the whereabout, mukhang walang prutas dito siyang makakain.

“Are you okay?” tanong sa kaniya ni Carlosz ng makalapit.

“Yeah—a little bit tired.” he answered.

Nagulat siya ng pumunta ito sa unahan niya. “Sakay ka sa likod ko. I’ll carry you.” anito.

Mabilis naman siyang umiling. “don’t try to be tired less, Carlosz, alam kong pati ikaw ay pagod na din.”

“Don’t worry, i’ll be fine.” nakangiti itong tumingin sa kaniya. “Just hop in, darling. I’ll be fine, promise.”

Ilang minuto muna niyang pinaka-titigan ang binata. “I’m heavy, Carlosz. Hindi mo’ko kaya.”

“I can, darling. Please hop in.”

Nahihiya man ay sumakay na rin siya sa likod nito. Hindi na rin naman kasi kaya ng katawan niyang mag-lakad. Lalo’t pagod na siya at animo’y hihimatayin siya sa init ng sinag ng araw na tumama sa kani-kanilang balat.

Medyo nakakaramdam na rin siya ng hilo at panlulumo ng katawan sa pagod. Kaya kahit ayaw niyang gawin ang gusto nito. Wala siyang ibang pagpipilian.

“We need a place to shelter. Hindi makakabuti ang init ng araw sa katawan na’ten. Kung nakatakas man tayo sa kamatayan, init naman ng araw ang papatay sa’ten. Follow me.” ani Caleb.

Sumunod naman si Carlosz habang buhat-buhat siya. In his arms he felt safe. Ewan, ngayong nasa bingit na sila ng kamatayan naisip pa niyang ligtas siya sa mga bisig nito.

And felt special ng alukin siya nitong sumakay sa likod nito. Sino ba naman siya hindi ba?

All in all, he likes this feeling. ’Yung pakiramdam na buhat-buhat siya ng taong mahal. Hell! This fucking heaven.

Naalala tuloy niya ang mga laban kanina. Lagi itong nasa likod niya. Always assisting and protecting him. He felt special. Yeah, really special.

Ginugol nila ang mahigit isang oras sa paghahanap ng masisilungan. Para na rin makalayo sa mga naghahabol sa kanila.

Isang maliit na bahay ang kanilang natanaw, di kalayuan. Gawa sa kahoy ang dingding, pawid naman ang nagsisilbing bubong nito.

“Let’s get inside? Mag-tanong tayo baka may tao.” ani Caleb.

“Baba mo na ako.”

“Nope not now.” anito.

Hindi na siya umangal ng ipag-pilitan nito ang sarili na buhatin siya hanggang sa makarating sila sa bahay.

“Tao po, is anyone here?!” katamtamang boses na ani,Caleb. Maka-ilang ulit pang nag-sisigaw si Caleb sa bahay ngunit walang taong sumasagot.

Humarap si Caleb sa kanilang dalawa. “Should we get in?” anito.

Sasang-ayon palang sana sila ng marinig niya ang boses ng matandang lalaki sa di kalayuan.

“Ano’ng ginagawa ninyo diyan mga hijo?” anang matanda.

Lumapit silang tatlo sa matandang lalaki. Naging mapag-masid ang mga mata ng matanda. Tumuon sa kaniya at kaniyang mga kasama. Hindi rin nakatakas sa kaniyang paningin ang pahapyaw na tingin nito sa baril nilang hawak.

“May baril kayong hawak, ngunit base sa mga itsura ninyo, hindi ko kayo pag-iisipan na masamang tao.” anito. “Ano bang sadya ninyo sa bahay ko, hijo?” tanong nito.

“Hindi po kami masamang tao, Lolo. Pulis po ako, sa pakikipaglaban dito po kami na padpad. Wala ho kaming pagkain, ni maiinom. Natagpuan po naman ang inyong bahay, nagbabaka-sakaling mapatuloy ninyo kami.” magalang na anang Carlosz.

Umaktong sumaludo naman ang matanda. “Aba’y sino ba naman ako para hindi kayo paunlakan. Nakow, halina kayo sa loob at ipagluluto ko kayo ng masarap na pagkain. Tamang-tama at kakapag-pamingwit ko lamang.” nakangiting anito.

“Tulungan ko na po kayo.” kinuha niya ang basket sa likod na tangay ng matanda at siya na ang nagdala nito.

Sinilip niya ang laman ng basket, mukhang marami-raming na huling isda ang matanda.

“Halina’t pumasok na kayow. Batid kong nagugutom na kayow.”

Napangiti silang tatlo sa maligayang salubong sa kanila ng matanda. Mainit at nakakataba ng puso ang pagpapatuloy nito sa kanila.

Pumasok na silang tatlo sa loob. Kasama ang matanda.

Na-upo si Caleb at si Carlosz sa mahabang upuan na gawa sa kahoy. Samantalang siya naman ay sumunod sa matanda upang i-abot dito ang isda.

Matapos ay lumapit siya kay Carlosz at umupo din sa tabi nito. Lumabas ang matanda sa kusina ng bahay nito at dinaluhan sila.

“Ako nga pala si Nestor mga hijo.” Inilahad ng matanda ang kaniyang kamay upang makipag-kamay sa kanilang tatlo.

“Ako po si Terrenz. Pwede niyo po akong tawaging, T.” aniya at nakipag-kamay sa matanda.

“Ako nga po pala si Carlosz.” ani Carlosz at nakipag-kamay.

“Caleb po, lolo.” ani Caleb at tulad ng kanilang ginawa ay nakipag-kamay din ito.

Kitang-kita nila ang saya sa mukha ng matanda. Ang hindi matawarang saya ng makita silang tatlo.

“ Pagpasensyahan na ninyo itong bahay ko. Maliit at masikip.“ anang matanda. “Ako lang kasi ang mag-isang naka-tira dito,”

“Ayos lang po sa’min iyon, Lolo Nestor.” balik ngiting aniya.

“Nahihiya naman ako sa inyo. Mukhang mayayaman ang mga angkang pinanggalingan ninyo. Kitang-kita sa mga guwapo ninyong mga mukha. Ako nga’y nagulat ng malamang nakakapag-salita kayo ng tagalog. Nakow ay kung hindi kayo nag-salita sa’kin ay baka ingles-in ko kayo. Mali-mali pa naman ako mag-ingles.” anito na tumatawa. Nadamay tuloy sila sa kasiyahan ng matanda. Unang pakikipag-usap palang nila dito. Masarap na itong kasama. At ang kabaitan ay puro.

“Siya nga pala, ano nga ba ang gusto ninyong mainom? Juice o kape? Ipagtitimpla ko kayo?”

“Lo Nestor, ’wag niyo na pong abalahin ang sarili ninyo.” ani Carlosz. “Ako na ho ang mag-titimpla. Sabihin niyo lang po kung na’san at ako na ang gagawa.”

“Nakow, nakakahiya naman sa’inyo. Panauhin ko kayo, sir. Tapos kayo pa ang gagawa.”

“Carlosz na lang po, Lolo. Tsaka kami nga po ang dapat mahiya. Nakikituloy lang kami.”

“Siya sige, kung iyan ang gusto mo. Ay kunin mo na lang sa tukador, iyong kape o juice na naka-lagay doon. Tingnan mo muna kung ekspard na, pero hindi pa naman siguro. Kakabili ko lang nyan ng mga nakaraang sabado, sa palengke.”

Natawa na lang sila sa pagbanggit ng matanda. Medyo naguluhan pa siya sa ekspard na anito. ’Yun pala ay expired.

Nag-tungo si Carlosz sa tukador na tinutukoy ng matanda. Luma na iyon ngunit ng kaniyang buksan ay maraming laman. Lumingon siya sa kaniyang dalawang kasama.

“What do you want to drink?” He asked.

“Coffee.” Sabay namang sabi ng dalawa.

Kinuha niya ang kape. At nagtimpla siya sa tatlong baso. Dinala niya iyon sa kaniyang mga kaibigan, maging siya ay sumimsim na rin ng kape.

“Hintayin na lang ninyo itong kanin na niluluto ko. Malapit na rin naman itong kumulo.” ani Nestor matapos lumabas sa kusina.

“Ayos lang po iyon sa’men, Lo.” Aniya.

“Teka, ano bang gusto ninyong ulamin? Isda o ipagkakatay ko na lang kayo ng manok?”

“Kahit ano po, kumakain naman po kami.” sagot niyang muli.

Matapos maubos ni Terrenz ang sinisimsim niyang kape ay dinaluhan niya ang matanda sa kusina. Tumulong siya sa paglilinis ng isda.

Si Carlosz naman at si Caleb ay tumulong sa pagkatay ng manok.

Tinulungan nila ang matanda sa paghahanda at pagluluto ng pagkain. Tumulong sa pagluluto kahit mga wala namang alam. Tuloy humagalpak sa tawa ang matanda.

“Hijo Carlosz. Hindi nilalagyan ng toyo ang tinolang manok.” anang matanda na humahalakhak parin sa tawa. “Sabi na sainyo na ako na lang ang magluluto eh.” tawa paring anito.

Napakamot na lang si Carlosz sa kaniyang ulo. Malay ba niyang hindi nilalagyan ng toyo ang tinola.

“Bud, hindi kapa pwedeng mag-asawa. Hindi ka marunong mag-luto.” tudyo ni Caleb na ikinatawa naman ng lahat.

“Jusko naman hijo.” Saway ng matanda kay Terrenz. “Huwag mong lagyan ng hilaw na papaya, iyang pinaksiw na isda. Para sa tinola iyang papaya.”

Namula ang pisngi ni Terrenz sa kahihiyan. Napakamot siya sa kaniyang ulo. Akala naman kasi niya ay sa isdang paksiw ilalagay ang papaya.

“Sorry ho, Lo.”

“Nakow ay hayaan na ninyo akong kumilos. Mukhang hindi naman kayo marunong mag-luto. Bantayan niyo na lang ang iniihaw ni Caleb at baka iyon ay hindi marunong mag-ihaw.”

Napipilitan si Carlosz at si Terrenz ipaubaya sa matanda ang pag-luluto. Napatingin na lang silang dalawa sa isa’t-isa at nagkatawanan. They really sucks at cooking, kaya laging order food ang kinakain nilang dalawa noong mga panahong. Amo pa si Carlosz at driver pa si Terrenz.

“Luto na ba ito?” Tanong ni Caleb sa kanilang dalawa.

Nanunuot na ang amoy sunog ng manok at isdang iniihaw nito.

“Hindi pa yata. Kailangan pa sigurong paypayan ang apoy para maluto.” Aniya.

“Baka nga.” segunda naman ni Carlosz.

Ang matandang si Nestor na napangiti sa ginagawa ng tatlo. Tatatlong isdang ihaw at iisang manok ay hindi pa alam kung pa’no lutuin. Napakamot na lang ang matanda habang pinagmamasdan ang tatlo.

“Hindi pa ’yan luto. Nasunog lang ang balat niyan.” ani Carlosz.

“Hindi pa ba?” inosenteng tanong ni Caleb na muling ibinalik ang isda sa darangan ng apoy.

“Aba’y mga hijo, baka naman wala na tayong makain diyan sa mga niluluto ninyo. Baka mamaya ay abo na ang matikman na’ten sa inihaw na iyan. Hanguin na ninyo habang hindi pa nagmumukhang uling ang kaubuhan.” tawang-tawang tudyo ng matanda sa tatlo.

“I told you, luto na.” may paninising tono ni Caleb.

“You don’t know how to cook, tapos puwesto ka pa riyan.” sisi naman ni Carlosz.

Napa-iling-iling na lang ang matanda at mahinang napatawa. Inatupag na lang nito ang sarili sa niluluto. Natatawa ito sa tuwing maalala ang ginawa ng mga binata. Sukat ba namang lagyan ng toyo ang tinolo. O di kaya lagyan ng hilaw na papaya ang paksiw na isda. At gawing uling at iniihaw. Mga kabataan nga naman.

Napakamot nalang si Nestor sa kaniyang ulo at natatawang napa-iling-iling.

Naluto ang kanilang mga kakain. Mga alas dos na siguro dahil bumaba na ang tindi ng sikat ng araw.

Nandito sila sa kubo na walang dingding. Isang mahabang lamesa lang ang naroon at dalawang mahabang bangko na parehonng gawa sa kahoy.

Si mang Nestor at si Caleb ang magkatabi sa isang bangko na katapat naman ni Carlosz na katabi ang mahal niyang si Terrenz.

Tinolang manok, paksiw na isda, inihaw na isda at inihaw na manok ang kanilang ulam.

“Ano pang-hinihintay ninyo? Halina’t kumain na tayo.” ani Nestor.

Ngumiti naman silang tatlo at nagsimula ng paunlakan ang alok ng matanda.

Naglagay si Terrenz ng tinolang manok sa kaniyang pinggan. Sinamahan pa niya ito ng papaya. Kumuha din siya ng inihaw na manok. Sariwa at mukhang sarap ang paksiw na isda, kaya kumuha na rin siya.

“Heto po ang sa inyo, lolo Nestor.” Anang Carlosz na nilagyan ng isda ang pinggan ng matanda.

“Salamat hijo.”

Nagsimula silang kumain. Unang niyang binatakan ay ang tinolang manok. Nanuot sa kaniyang bibig ang lasa niyon. Mukhang masarap talagang mag-luto ang matanda.

“Aba’y hijo, bakit hindi ka kumukuha ng isda.” pukaw ni Nestor kay Caleb. Kumuha ito ng paksiw na isda at nilagay sa plato ng binata. “Masarap ’yan, ’wag lang lagyan ng papaya.” Pabiro pa nitong turan.

Nahiya naman siya at namula ang mukha. “Lolo naman, mukhang pinapahiya mo naman ako niyan. Eto nga si Carlosz lalagyan ng toyo ang tinola.” aniya, sabay halakhakan ng lahat.

Sa ganitong pangyayare nakalimutan niya ang kaniyang mga problema. Nakalimutan niyang may humahabol sa kanila. Nakalimutan niyang namatayan siya ng kapatid. Talagang masarap kasama ang matanda, hindi maikakailang mabenta ang biro nito sa kanila.

Talagang lahat ay masayang mapapatawa kapag ito na ang bumanat.

Sa kabilang banda, napansin naman niya si Caleb na mukhang namumutla habang kumakain. Hindi niya alam ngunit hindi na lang niya pinansin.

Ipinagpatuloy na lang niya ang kaniyang kinakain hanggang sa mapag-pasiyahan niyang tikman ang paksiw na isda na mukhang masarap dahil sa itsura palang ng pagkain ni Carlosz ay sarap na sarap na ito…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

Free dedication tayo mga babies🖤

CHAPTER 47

Warning: Kung OA ’yung gawa ko, ’wag mong basahin!

Basic, right? Para lang po sa hater. HAHAHA,

StellAjero189

this is for you. Salamat sa pagbabasa. I love you🖤

Chapter 47

          MATAPOS ISUBO ni Terrenz sa kaniyang bibig ang paksiw na isda ay biglang nagkuluan ang kaniyang sikmura. Biglang animo’y may nagwawala sa loob.

“I’m sorry.” Tumayo siya at tumakbo sa medyo may kalayuan. Doon umakyat ang kaniyang mga kinain at doon siya nagsusuka. Halos maisuka niya lahat ng kaniyang kinain sa ng muli niyang malasahan sa kaniyang dila ang lansa ng pagkain.

Naka-kunot ang noo ni Carlosz ng makita niyang tumakbo papalayo si Terrenz. Mabilis siyang nag-alala ng marinig niya ang pagsusuka nito. Bago pa man niya madaluhan ang binata ay maging si Caleb ay tumayo at mabilis na tumakbo. Narinig din niya ang pagsuka nito.

Mabilis ang kabang naramdaman niya. Tumingin siya sa matanda na halos kunot ang noo sa pagtataka. Iisipin sana niyang may lason o may kung ano sa pagkain, ngunit ng masuri niya ang pagkain ay wala namang problema. Lalo’t nakikita din naman niya sa mukha ng matanda ang pagka-inosente at batid siyang hindi ito gagawa ng masama.

Kumuha siya ng tubig at hindi alam kung sino ang kaniyang pagbibigyan. Si Caleb ba o si Terrenz. Naguguluhan siya kung sino sa dalawa.

“Ako na ang bahala kay Terrenz, intindihin mo si Caleb.” Anang matanda na maging ito ay nag-aalala na rin.

Mabilis niyang dinaluhan si Caleb. Sinapo niya ang likod ng binata at bahagyang hinimas-himas. “Bud, are you okay?” May pag-aalalang tanong niya sa binata habang hinihimas parin nito ang likod niya. “Tubig gusto mo?”

Matapos humupaw ang pagsusuka ng binata ay umayos na ito ng tayo. Kinuha ang tubig at uminom. May nagbabadyang luha sa mga mata nito. At namumulta din ang mga labi at mukha.

“Are you okay now? What happen?” tanong niya.

Huminga ito ng malalim bago sumagot. “I’m okay. Nakakahiya lang kay Lolo Nestor, baka isipin niyang masama ang lasa ng niluto niya.”

“Ano ba talagang nangyare?” tanong niya bago ito sumagot…

“Nakow, ay ayos lang ba ang iyong lagay hijo? Ano bang nangyare? Bakit ba ikaw ay nagduduwal diyan? Pati tuloy si Caleb ay nagsusuka na. Hayun at iniintindi ni Carlosz.”

Ilang minuto pa bago humupaw ang kaniyang pagsusuka. Hinagilap niya ang baso na inabot sa kaniyang ng matanda bago uminom.

“Ako tuloy ay nahihiya sa sarili ko, mukhang hindi maganda ang pagkaka-luto ng pagkain kaya kayo naduwal. Pag-pasensyahan mo na iyon hijo. Di ko naman alam na hindi kayo sanay, kumain ng ganun.”

Kinalma niya ang kaniyang sarili. Medyo tinakasan din siya ng lakas dulot ng pagsusukang iyon. “Hindi naman po sa ganoon, Lolo Nestor. Masarap naman po lahat ng mga niluto mo, hindi lang po siguro kinaya ng sikmura ko.”

“Nakow, wala lang ’yon sa’kin. Naiintindihan ko ang mga sikmura ninyo.” nakangiting ani ng matanda. “ikaw baga ay ayos na? Kaya mo bang maglakad?”

“Kaya ko ho.” nagsimula na siyang maglakad habang naka-bantay naman ang matanda na naka-handang umalalay sa kaniya.

Ang hindi lang niya maintindihan, at ang nakaka-gulo sa kaniyang isipan, ay kung bakit siya naduwal sa pagkain ng isda. Siguro nga’y hindi lang kinaya ng kaniyang sikmura. Lalo’t ito ang unang beses na kumain siya ng isda. Mukhang hindi lang siguro siya sanay.

Bumalik siya sa hapagkainan. Nakita niyang naroon narin ang dalawa.

Kitang-kita niya kung pa’no mag-alala si Carlosz sa kaibigan nito. Somehow he jealous. Selfish siya kung sabihin niyang ayaw niyang makikitang ganito ka-close si Carlosz sa kaibigan nito, pero iyon ang gusto niya.

Tumikhim siya upang mapukaw ang atensyon ng dalawa. Lumapit sa kaniya si Carlosz. “Are you okay? Kamusta ang lagay mo?” nag-aalalang tanong niya.

Sinulyapan muna niya ang kaibigan nitong si Caleb na naka-tingin din sa gawi niya, bago niya ibinalik ang titig sa binata. “I’m fine, thank you.”

Lumapit si Caleb sa matanda. “Pasensya na ho kayo, Lo. Hindi lang po talaga gusto ng aking sikmura kumain ng isda.”

“Okay lang iyon sa’kin apo Caleb. Dapat sinabi mo sa’kin na ayaw mo ng isda. Nakow laking pag-aalala ko ng magka-ganiyan kayo. E, ayaw lang palang tanggapin ng sikmura niyo iyong isda. Pagpasensiyahan niyo na ako. At hindi ako ganun kabihasa mag-luto.”

“Ayos lang po sa’men ’yung, Lo. Sa totoo nga po. Your cooking was good.”

“’Wag mo na akong bulahin apo, siya sige, kayo ba’y tapos ng kumain? At ako’y magliligpit na?”

“Papapakin na lang po namin ’tong manok.” Anang Caleb na kinuha ang inihaw na manok.

Siya naman ay tinolang manok ang binatakan. No to fish na siya, baka isuka lang niya.

Nagligpit na ang dalawa. Si Carlosz at si mang Nestor. Habang silang dalawa naman ni Caleb ay pinapapak ang manok na magka-ibang putahe ang luto.

Natapos sila ni Caleb sa kanilang kinakain. Nag-simula na silang mag-pahinga sa mismong kubo. Kasama nila doon si Carlosz at si mang Nestor na katatapos lang mag-ligpit.

Ganun ulit sa dating pwesto. Katabi niya si Carlosz, samantalang katabi naman ni Caleb ang matanda.

“Ayos ka na ba? Maganda na ba ang pakiramdam mo?” mahina at pabulong na tanong sa kaniya ng binata.

Ngumiti siya at tumango bilang sagot.

“Bakit nga pala, na-iisa ka lang dito, Lo Nestor?” tanong na paunang bungad ni Caleb.

Ito rin ang tanong niya sa kaniyang sarili. Lalo’t batid niyang sa kagubatan ito. Maaring may mga mababangis na hayop sa gabi.

“Patay na ang aking asawa. Ang anak ko naman ay may sarili ng pamilya. Gusto nga nila akong kunin pero tumanggi ako. Mas gusto kong dito manirahan, kung saan ako nakapag-asawa at nagkaroon ng anak, ay dito rin sa bahay na ito ako mamamatay at ililibing.” Pilit pinasigla ng matanda ang boses nito.

“Dumadalaw pa po ba dito ang anak niyo?” hindi niya napigilan ang sarili kundi ang mag-tanong.

“Ilang taon na rin simula ng hindi nila ako dalawin. Malayo ang palengke dito sa kinatatayuan ng bahay ko. At papagurin ang sinomang mang-tangkang pumunta rito, kaya siguro hindi na nila ako dinadalaw. Pero dati-rati, dinadalaw nila ako. Kasama ang asawa niya at ang dalawa kong apo.” ngumiti ang matanda ng may maalala. “Ang totoo ka-pangalan mo pa nga ’yung apo ko e,” turo sa kaniya ng matanda.

“Ganun po ba?” aniya.

“Lolo Nestor, bakit niyo ho ba kami tinanggap sa loob ng bahay ninyo? Hindi ba kayo natatakot na madawit kayo sa’min? You’ll get involve, alam niyo ba iyon.” si Carlosz na ang nagsalita.

Ngumiti ng ubod ng tamis ang matanda. “Sa ilang taong walang dumadalaw sa aking pamilya dito, sino ba naman ako para ipagtabuyan pa kayo? Kayo na lang ang dumalaw sa’kin. At talagang nagagalak ako sa inyo. Lalo’t kayo din ang dahilan ng pag-ngiti ko.” masayang anang matanda. “Matanda na ako mga apo. At kung sakaling madawit man ako, handa na akong mamatay. Hindi ko na panghihinayangan itong buhay ko. Lalo na’t ngayon, pinasaya niyo ako. Worth it mamatay.”

“Kapangalan ko ho ang apo ninyo? Ano ho bang pangalan niya?” curious na tanong niya sa matanda.

“Terrenz din ang pangalan niya. Kung tutuusin ay kasing laki mo na rin siguro iyon. Terressa naman ang pangalan ng kapatid niya. Kahit naman dito na ako tumanda at nagkaroon ng edad ay hindi ko parin makakalimutan ang mga apo kong iyon.”

Nakaramdam siya ng kakaibang kalabog ng kaniyang dibdib. Napalunok siya. Medyo nagulat. Maging ang dalawa niyang kasama ay nagulat din. “Ano ho ulit ang apelyido ng mga apo ninyo?” Si Carlosz na ang nag-tanong. Matapos maka-baling ng tingin sa kaniya. Na walan na siya ng boses lalo’t may kakaiba dito sa kaniyang dibdib at iyon ay hindi niya maalis-alis.

“Jacinto ang apelyido namin, noong dalaga pa ang anak ko, pero nang magka-asawa siya. Steele na ang apelyido niya… At maging ang mga apo ko siyempre.” inosenteng ani Mang Nestor.

Halos mapatid ang kaniyang pag-hinga sa mga nalaman. Gitna nga niya ang Jacinto at Steele naman ang kaniyang apelyido. So that’s mean… Lolo talaga niya ang matandang ito?

Sa hindi maipaliwanag na dahilan. Sumikdo ang kaniyang puso. Kaya pala unang makita palang niya ito, iba na ang pakiramdam niya. Iba na ang pakiramdam kapag kasama niya ito.

“Lo…?” naibulalas niya sa sumabog na emosyon sa loob ng kaniyang dibdib.

He couldn’t explain every emotions he’s feeling right now. He don’t know what to say or what to react. He just let it out, his feelings.

Wala sa sariling tumayo siya at lumakad sa harap ng kaniyang lolo. Mahigpit niyang niyakap ang matanda habang umiiyak ng mahina.

“Lo…?”

Napakunot noo naman ang matanda at naguguluhan sa inasta niya.

Maka-ilang minutong pagyakap bago siya humiwalay dito. Tinitigan niya ang Lolo niya mata sa mata. “Lolo, ako ho ito, si Terrenz Steele. Ako ho ang apo ninyo.”

Nakita niya ang gulat sa mga mata ng matanda. Hindi makapaniwala ang ekspresyon sa mga mata nito. “A… Apo?”

Tumango-tango siya bilang sagot. “Ako ho, ako ho si Terrenz. Si Abby Jacinto po ang nanay ko. Na anak ninyo.”

Dahil sa labis na galak at saya ng matanda. Mabilis siyang kinabig palapit dito at mahigpit na niyakap. Tinapik-tapik pa nito ang kaniyang likod. Hindi napigilan ng matanda ang mapa-luha sa galak na kaniyang nararamdaman.

“Terrenz, apo…” anito habang ang galak ay walang mapag-sidlan. “Ikaw nga ang apo ko, ikaw nga Terrenz. Ikaw nga.”

Pinunas niya ang luha sa kaniyang mga mata.

Ito pala ang pakiramdam na mayakap niya ang lolo niya. Masarap sa pakiramdam at nakaka-gaan ng loob. Pakiramdam niya ay yakap niya ang buong pamilya niya.

Maagang nawalay sa kanilang dalawa ni Terressa ang kanilang mga magulang, kaya hindi na niya nagawang alamin sa mga iyon ang kinaroroonan ng Lolo niya. Basta ang alam lang niya noon ay buhay pa ang Lolo.

At sa hindi inaasahan. Bumigay ang tadhana sa kaniya. Pinag-tagpo nito silang dalawa upang mag-kita at mag-sama.

“Kamusta? Na’san ang nanay mo? A’san ang papa mo? Si Terressa ang kapatid mo? Na’san?” sunod-sunod na tanong ng matanda sa galak nitong nararamdaman.

Naging malungkot ang kaniyang ekspresyon. Alam niyang ang mga hinahanap nito ay pumanaw na. Lahat ng mga taong mahal niya ay sumalangit na.

Ngunit sa pagkakataong ito, ay napag-desisyunan niyang ’wag ipaalam sa matanda ang sinapit ng pamilya. Ayaw niyang masira ang kasiyahan nito. Kung ang pagsisinungaling ang paraan para maging masaya ang matanda ay gagawin niya.

“Ayos lang po, sina Mama at Papa. Malaki na rin po si Terressa, dalaga na po siya Lolo.” pumatak ang luha na kaniyang pinipigilan.

Hindi pala niya kayang magpanggap. Lalo’t ang sakit at sugat dito sa puso niya ay sariwa pa. Ganun pa man ay hindi na niya idadamay ang kaniyang Lolo sa kalungkutan niya.

Pinunasan ng matanda ang kaniyang luha gamit ang daliri nito. “’Wag kang umiyak, apo. Masaya din akong makita ka.” pinasadahan nito ng tingin ang kaniyang buong pagkatao at biglang lumuha ang mga mata nito. “Nakow. Bakit ba ako tumatangis.” pinunasan nito ang mga mata. “Naalala ko lang noon. Noong mga panahong maliit kapa, at dinala ka dito ng mga magulang mo, kasama ang kapatid mo. Di’ba sinabi mo sa’kin paglaki mo gusto mong maging sundalo?” matamis ang ngiting sumilay sa mga labi ng matanda, ngunit ang mga luha ay naroon parin masaganang tumutulo. “I’m proud of you, saludo akong natupad mo na ang mga pinapangarap mo. Sundalo kana o pulis?”

Sumikdo at animo’y piniga sa sakit ang kaniyang puso. “S-Sundalo po..” pagsisinungaling niya.

Naikuyom niya ang kaniyang kamao. Sobrang hirap para sa kaniya, magsinungaling sa taong mahal niya. Pero anong magagawa niya? Kung iyon naman ang kapalit ng kasiyahan nito, bakit hindi?

Naawa lang siya para sa kaniyang sarili. Hindi man niya natatandaan na sinabi niya sa kaniyang Lolo na gusto niyang maging sundalo, pero tagos parin ang sakit ng katotohanang hindi niya natupad ang ipinangakong pangarap para sa sarili.

He ended up being a criminal. Kalaban ng batas.

Tumayo ang kaniyang Lolo at sumaludo sa kaniya. “General. Terrenz Steele,” naka-ngiting saludo nito.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. Masagang umagos ang luha sa kaniyang mga mata. “Lo,” umakto siyang natatawa kahit ang totoo masakit dito sa kaniyang dibdib. “Itigil niyo nga iyan. Nakakahiya sa mga kasamahan ko.”

“Nakow, e bakit naman. Proud na proud lang ako sa’yo apo. Sana makita ko ang kapatid at nanay mo bago ako pumanaw.”

Nilapitan niya ang matanda matapos mahigpit na niyakap. Upang hindi nito makita ang lungkot sa kaniyang mukha. I’m sorry, Lo. I’m sorry dahil hindi ko na sila magagawang

ipakita

sa’yo. aniya matapos ipikit at damhin ang pakiramdam na yakap ang kaniyang Lolo…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 48

MelanieBugtay

thank you for reading, tsaka sa comment. Ramdam ko ang pananabik mo. I love you🖤

Chapter 48

          SUMAPIT ANG GABI, mahimbing ng natutulog ang kaniyang Lolo sa higaan nito. At dahil may terrace naman ang bahay. Gawa nga lang sa kahoy, ay doon na lang nila pinag-kasiya ang kanilang sarili.

Katabi niya Carlosz, habang ang katabi naman nito ay si Caleb. Pinag-gigitnaan nilang dalawa si Carlosz.

Gabi na at kailangan na nilang matulog ngunit hindi siya maka-tulog. Lalo’t batid niyang nasa kabilang tabi ni Carlosz, si Caleb. Hindi parin kaya niya nakakalimutan ang mga nalamang may nangyare sa dalawa. Kaya hindi niya mapalagay ang kaniyang sarili. Kahit pa sabihing mahal siya ni Carlosz ay hindi parin niya magawang makampante.

Gusto niyang lumipat ng tayo si Carlosz. Gusto niyang magpalitan silang dalawa ni Carlosz ng tayo upang masolo lang niya ang binata. Ngunit ito ang nag-desisyon kanina. Ito daw ang dapat na nasa gitna ay siya daw ang nasa tabi nito.

Ayaw niyang mag-isip ng masama, ngunit hindi rin naman niya magawang makapag-isip ng mabuti.

Naramdaman siguro ni Carlosz ang kaniyang pagiging malikot sa pagtulog kasi narinig niya ang pagsasalita nito.

“Uncomfortable?” mahina nitong tanong.

Huminga siya ng malalim at humarap sa binata. “i just… Nothing.” Tumayo siya at kinuha ang kaniyang baril. “Magmamasid na lang ako sa labas.” aniya at tuluyan ng lumabas.

Palinga-linga siya sa madilim na paligid. Tanging ang liwanag ng buwan ang nagsisilbing tanglaw upang may makita siya. Napayakap siya sa kaniyang sarili ng maramdaman ang ginaw sa labas.

Napa-singhap siya ng biglang may yumakap sa kaniyang likuran. Ang lamig na naramdaman niya kanina ay mabilis nawala. Napalitan iyon ng init.

Ramdam niya ang mainit na hininga ng binata sa batok niya patungo sa kaniyang leeg. Kakaibang sensasyon ang dulot niyon. Halos lahat na yata ng kaniyang balahibo ay nagsi-tindigan dulot ng mainit nitong hininga.

“Carlosz…? What are you doing? Why are you hugging me?”

“Dahil nilalamig ka.” pabulong nitong turan sa kaniyang tainga. Halos ramdam niya ang init na dulot ng hininga nito.

“Bakit hindi ka maka-tulog.” tanong nito na hindi parin inaalis ang pagkakayakap sa kaniya sa likuran.

Nagpa-ubaya na lang siya sa mga yakap nito. Lalo’t kakaibang init din naman ang hatid niyon. Pang-laban sa ginaw na kaniyang nararamdaman.

“I want to be honest with you.” paninimula niya. Mas pinanatili niya ang ganoong posisyon dahil nahihiya siya kapag kaharap niya ang binata. Nahihiya siya sa mga lalabas sa kaniyang bibig na maaring hindi niya mapigilan.

“Ano ’yun?” tanong nito.

“Ayaw kong nakikitang… Forget it!” kinalas niya ang pagkakayakap dito. “Umalis kana, tumulog kana. Ako na muna ang magbabantay dito.”

Sa halip na umalis ay hindi iyon ginawa ng binata. Lumapit pa ito sa kaniya na naka-kunot ang noo. “Ano ’yung sasabihin mo? Sabihin mo sa’kin? Ituloy mo.” seryosong wika nito.

Ang dahilan kung bakit hindi niya masabi-sabi ang gusto niyang sabihin, dahil una; walang namamagitan sa kanilang dalawa. Oo nga’t inamin nitong mahal siya nito, pero hindi naman nito sinabing handa itong makipag-relasyon sa kaniya. Hindi malinaw para sa kaniya ang lahat.

Mahirap namang pagbawalan ang taong hindi naman sa kaniya hindi ba?

“Gusto kong klaruhin ang lahat sa’ten, Carlosz.” paninimula niya. “Bago pa man ako mamatay. O di kaya naman ay ikaw. Gusto kong malaman, ano ba tayo?”

Yes! Finally nasabi na niya. Kahit kalabugin na ang kaniyang dibdib sa kaba. At takot na baka pagtawanan siya ng binata. Basta! Ang daming negatibo niyang naiisip.

Alam niyang lalaki siya, sino ba naman siya para magustuhan ng kapwa din lalaki. Basta! Sobrang gulo! Sobrang gulo na ng nasa isip niya!

Ngunit ang pag-tawa ay hindi niya napakinggan. Seryoso ang mukha ng binatang naka-tingin sa kaniya. Matiim ang bawat titig. Sa halip na sagutin siya ay sinapo nito ang kaniyang magkabilang pisngi. Nagulat siya ng sakupin ng mainit nitong mga halik ang kaniyang mga labi.

Unti-unti ay lumaban din ang kaniyang mga labi sa halik na sinimulan nito. Nag-tagal ng ilang minuto ang halik bago kapwa nag-bawi.

“Terrenz the moment my lips laid on yours, iba na ang turing ko sa’yo. The moment we made love together, mahal na kita at iyan ang totoo. Kung tinatanong mo kung anong relasyon na’teng dalawa. Para sa’kin, ikaw ang laman nito.” pag-turo nito sa dibdib kung saan naroon ang puso. “Always remember, ikaw lang ang mahal ko. At kung gusto mong malaman kung ano ka sa’kin. Ikaw ang asawa ko, handang makasama sa habang buhay.”

Napangiti naman siya sa sinabi nito kahit papa’no. Ay gumaan ang kaniyang dibdib. Akala niya nobyo lang siya nito ang sasabihin nito sa kaniya. Higit pa pala sa nobyo at talagang asawa.

“Asawa?” tinaas niya ang kaniyang kamay. “ni wala kapa ngang singsing na isinusuot sa daliri ko.”

Hinagilap nito ang kaniyang kamay at hinalikan. “Soon, magkakaroon din ng singsing itong kamay mo.”

Napangiti na lang siya sa sinabi nito. Sabay silang dalawa napatanaw sa kalawakan.

“Gusto ko ding malaman mo. Hindi dito magtatapos ang buhay na’teng dalawa.” seryosong anito.

Napa-kunot ang noo niya ng umalis ang binata. Nag-lakad ito sa may damuhan. Sinundan lang niya ng tingin ang binata.

Lumapit ito sa kaniya. “Ano ’yan?” tanong niya sa hawak-hawak nito.

“Just close your eyes, first.”

Napipilitan niyang ngumiti kahit kunot man ang kaniyang noo.

Ilang minuto ang lumipas.

“Open your eyes now, darling.”

Unti-unti ay binuksan niya ang kaniyang mga mata. Bumaba ang kaniyang tingin sa naka-luhod na si Carlosz. Masaya ang mga ngiting naka-tingin ito sa kaniya.

“What are you doing, Carlosz?” he asked.

“Para malaman mo kung ano ka sa’kin.” Inilabas nito ang tinatago sa kamay. Isa iyong tangkay na pinulupot at hinulmang isang singsing. “Ito ka sa’kin. Will you marry me? I know the ring was cheap and fake, pero kapag naka-alis na tayo, i will make it sure to become real.”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi upang mapigilan ang maging emosyonal. “Are you sure? Kapag tinanggap ko na ’yan, iisipin kong totoo ’yan?”

“Totoo ’yan, Terrenz. Maniwala ka.”

“Then i should say yes? Yes, Carlosz. Of course.”

Tumayo ang binata. Sinuot sa kaniyang daliri ang singsing na gawa sa tangkay ng dahon. Nang masuot ay niyakap siya nito ng ubod higpit.

“Thank you, Terrenz and i love you.”

“I love you too, Carlosz.”

Sabay silang napatitig sa kalawakan. Isinandal niya ang kaniyang ulo sa balikat ng binata.

“Ngayong may papel na ako sa buhay mo. Gusto ko sanang tanungin ang tungkol sa inyong dalawa ni Caleb.”

Humarap sa kaniya ang binata at napakunot ang noo. “Anong tungkol sa’men?” tanong nito.

“Kaibigan mo lang ba si Caleb?” diretsahang tanong niya.

“Yes, of course, Darling. He is just my friend.”

Hindi niya dapat sabihin ang mga bagay na ito, ngunit gusto din niya ng kalinawan. Alam niyang mag-iiwan ng sugat kung sakaling ungkatin pa niya ang nakaraan, ngunit kailangan niyang maka-sigurong siya lang at wala ng iba. “May nangyare ba sa inyong dalawa ni, Caleb? Please be honest. I want to know.”

Naging malikot ang mga mata ng binata. “Why are you asking me that?” anito.

“Gusto kong malaman, Carlosz. Gusto kong maka-siguro.”

Ilang minutong katahimikan bago nag-salita ang binata. “Yes.” sagot nito na bahagyang binaba ang tingin.

May kung anong kumirot sa kaniyang puso. Mas masakit pala kapag dito mismo, sa bibig mismo nito nanggaling. Tinanong niya at pinilit, alam niyang masasaktan siya kaya wala siyang dapat sisihin.

Napatango-tango na lang siya. Gusto niyang itanong kung kailan, ilang beses, saan? At gusto niyang sabihing hindi lang pala magkaibigan ang dalawa, pero hindi niya ginawa. Nanatili siyang walang kibo habang dinadamdam ang sakit na siya rin naman ang may gawa.

“Hey,” hinawakan ng binata ang kamay niya. “It’s not a sex na ginusto namin. Nalasing kaming dalawa and we ended up, naked. I swear hindi ko alam ang nangyare. It just happened, hindi naman kagustuhan ang nangyare.”

“I understand. Gusto ko lang talagang malaman.”

“You do?” may pag-aalinlangang tanong nito. “I mean, hindi ka galit?”

“Of course i am. Naiintindihan lang kita. Sa dami rami ng nangyare sa’ting dalawa. Ayoko ng magkaroon ng problema pa. I just want you to promise me, na hindi na mauulit ang lahat. Ngayong may papel na ako sa buhay mo, promise na wala kang ibang gagawin na ikakasama ng loob ko.—”

“I promise. I promise, and thank you for understanding.”

Nagyakap silang dalawa bago muling bumalik sa tinitingnan nilang kalawakan.

Muli niyang sinandal ang ulo sa balikat ng binata. At pinikit ang kaniyang mga mata.

Kina-umagahan nagising si Terrenz sa terrace ng bahay. Medyo mataas na ang sikat ng araw at siya na lang ang natitirang naka-higa doon.

Bumangon siya at nag-tungo sa kubo. Doon niya nakita ang tatlo na naghahanda ng pagkain. Nahiya naman siya. Pakiramdam niya ay siya pa ang pinag-sisilbihan.

“Magandang umaga, Lolo Nestor.” pagbati niya.

Bumaling naman sa kaniya ang lolo niya. Matamis na ngumiti. “Magandang umaga din naman sa’yo, apo. Halika na’t tayo’y mag-agahan. Ipinagkatay kita ng manok, at pinaprito ko kay Carlosz. Nakow kung hindi ko tingnan ay muntik pang masunog.” ani Lolo niya na bakas parin sa mukha ang pag-tawa.

Nakita naman niya ang pamumula ng mukha ng binata.

“Ito namang si Caleb, nag prisentang mag-saing. Ay nakow hindi naman marunong. Mukhang imbis na maging kanin ay lugaw ang kakainin na’ten. Buti na lang at nasilipsilip ko.”

Namula din naman ang mukha ni Caleb halatang nahihiya sa mga pinaggagagawa nito. “I thought that’s the way of cooking rice, Lo. I’m sorry.”

“’Wag mo na akong ingles-in dyan. Halina’t tayo kumain na. Baka lumamig ang pagkain.”

Nagsimula na nga silang kumain. Kahit simpleng pritong manok at adobong manok ang ulam ay talagang ginanahan silang kumain. Busog na busog ang lahat matapos kumain ng almusal.

“Kayo bang tatlo ay naka-ligo na?” Anang matanda kapag-kuwan.

Sabay-sabay naman silang tatlong nagka-tinginan sa isa’t-isa at umiling.

Isang malakas naman na hagalpak ng matanda ang bumalot sa lugar. “Nakow, kaya naman pala kayo ay amoy araw na. Siya sige, at ako’y maghahalungkat ng inyong masusuot. At kayo’y maligo sa batis, malamig at malinaw ang tubig doon. Doon kami kumukuha ng maiinom.” Anito. “Siya sige, at ipagkukuha ko muna kayo ng damit.”

Umalis ang matanda. Naiwan silang tatlo doon. Nagulat siya ng langhapin siya ng binata. “Tama ang lolo mo, amoy araw kana nga!” matawa-tawa nitong turan.

Napa-nguso ang kaniyang mga labi at maging ito’y nilanghap din niya. Ngunit taliwas sa kaniyang sinabi. Hindi amoy araw ang binata, bagkus ay mabango parin ang amoy nito. Kaya natigilan siya at mukhang napansin naman siya nito.

“Ano? Amoy araw ba?”

“Amoy araw! Amoy araw ka talaga!”

Nagsi-tawanan lang ang tatlo.

Ilang minuto pa ang lumipas nang bumalik ang kanilang lolo.

“Hayan. Ang mga damit.” Ibinigay ng Lolo niya ang isang damit, short at underwear. Ganun din naman sa kaniyang mga kaibigan.

“Lo, mukhang mga bago pa ang mga ito?” Ani Carlosz.

“Siyang tunay, Carlosz. Bago pa nga ang mga ’yan. Ibinigay ’yan sa’kin ng nanay ni Terrenz ng huling punta nila dito. Ilang taon na ang nakakaraan. Wala naman akong pupuntahan kaya hindi ko ginalaw ang mga iyan. Naka-stock lang ang mga ’yan sa damitan ko.” anito. “Siya nga pala, may kulang pa.”

Bumalik muli ang matanda. Pagbalik nito ay may dala na itong tatlong toothbrush, toothpaste, sabon at shampoo. “Hayan. Mga bago din ang mga iyan. Tumanda na nga sa kalumaan. Pero mukhang pwede pa namang gamitin.” Anito na ang tinutukoy ay ang toothbrush. “Heto naman ay kabibili ko lang noong nakaraang linggo. Safe na safe ninyong magagamit ’yan.” segunda nito na ang tinutukoy ay ang sabon at shampoo.

“Salamat ho.” Sabay-sabay nilang turang tatlo.

“Siya sige, halina kayo’t ihahatid ko na kayo sa batis, at kayo’y maligo na. Para naman kayo’y mag-amoy tao.” pabirong turan pa nito na sinegundahan naman nila ng pag-tawa.

Tinutudyo pa siya ni Carlosz, pinaikot lang niya ang mga mata sa kawalan…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 49

Chapter 49

       SIYANG TUNAY. malinaw nga ang tubig sa batis. Kitang-kita ang mga bato sa ilalim niyon. Mukhang pwede na nga itong mainom. Mas malinaw pa sa tubig ng gripong kahit sinasala ay may lumot paring nadadala.

“Lo, marami bang gumagamit ng tubig nito?” tanong ni Carlosz.

“Aba’y sa layo ba naman nito sa bayan may magtatangka pa bang maligo? Ako lang ang nag-iisang naka-tira sa lugar na ito, pero siguro may naliligo rin kaso bibihira.” sagot ng kaniyang Lolo.

“Ganun po ba? Mabuti naman po kung ganun.” nakangiting tugon ni Carlosz. Bumaling ito sa kaniya na animo’y may kakaibang pinahihiwatig.

“Siya sige, kayo’y maiwan ko muna. Ako’y marami pang gagawin sa bahay. Mag-luluto na rin ako ng ating pananghalian. Paalam na.” umalis na ang matanda na may ngiti sa mga labi.

“Bye, Lo. ingat ka.” pahabol niya dito.

Nagsimulang mag-hubad si Carlosz ng kaniyang damit. Maging ang suot nitong pantalon ay hinubad din. Tanging boxer na lang nito ang nagsisilbing panakip sa pagkalalaki nitong hindi niya alam kung tumigas ba o hindi. Malaki kasi ang pagkaka-bukol doon at hindi niya maiwasang mapatingin. Hell! His sinner eyes.

Nakita niyang nag-simula na ring mag-hubad ng damit si Caleb. Tanging boxer lang din nito ang tinira at mabilis na sumugbo sa tubig tulad ng ginawa ni Carlosz.

Siya naman ay ganun din ang ginawa sa dalawa. Hinubad niya ang damit at nilagay sa batuhan. Tanging boxer na lang din niya ang tinira. Ipinatong din niya sa ibabaw ng mga bato ang kagamitin nila sa pag-ligo, pagkatapos ay sumisid na rin sa tubig.

Impit na nanginig ang kaniyang katawan ng dumampi sa kaniya ang lamig ng tubig. Matapos umahon ay sinuklay niya ang kaniyang kamay sa sariling buhok.

“Fuck the water so cold.” impit na ani Carlosz.

“Yeah, right.” segunda naman ni Caleb. Siya naman ay tumatawa lang.

Lumapit sa kaniyang gawi si Carlosz. Iniyapos nito ang kamay sa kaniyang likuran.

Matiim ang mga titig nito sa kaniya. “Let me bath you, Terrenz.” mahinang anito na halos pabulong.

’Yung titig na animo’y nang aakit. Dagdag pa doon ang pagkagat nito sa pang-ibabang labi nito. Hell! The way Carlosz bite his lips. It send pleasure all over his body.

Niyaya siya ng binata sa may mababaw na parte, kung saan naroon ang mga gamit panligo nilang dalawa.

Kinuha ni Carlosz ang shampoo at binuksan. Naglagay siya sa kamay niya bago iyon ikinuskos sa fiancee niya.

Seryosong kinukuskos niya ang buhok nito. Nakikita niyang seryoso din naman ang titig nito sa kaniya. “Don’t stare at me like that, darling. I may not stop myself.”

A red tint hit Terrenz face. Iniwas din nito ang tingin sa kaniya dahilan para mapa-ngiti siya. “You’re cute, while blushing.” he teased Terrenz.

“I’m not. Mainit lang talaga dito.”

“A huh? Whatever.”

Kinuha naman ni Terrenz ang shampoo at nilagyan din niya ang ulo ng binata. Kinuskos niya ang ulo nito tulad ng ginagawa nito sa kaniya.

Napapa-ngiti at napapatawa na lang sila sa isa’t isa sa mga pinag-gagagawa nila.

Kumuha siya ng sabon at sinabon niya ang katawan ni Carlosz. His hot perfect body. Matitipunong dibdib. Walong pandesal na kulang na lang ay kape para makapag-almusal siya. Dagdag pa doon ang mahaba nitong hotdog at dalawang itlog. Kahit hilaw ay handa niyang kainin. A perfect meal.

Naipilig niya ang kaniyang ulo sa mga kabastusan niyang mga pinag-iiisip. Shit!

Matapos niyang masabunan ang katawan ng binata ay inabot naman niya ang sabon dito. “Sabunan mo’ko.” utos niya.

“Yes, darling.” Kinuha ng binata ang sabons a kaniyang kamay. In-una nitong sabunan ay ang leeg niya. Bawat haplos ng sabon at ng daliri nito sa kaniyang leeg ay kakaibang sensasyon ang hatid. Pakiramdam niya ay mapapa-ungol siya sa ginagawa nito, pero pinigil niya ang kaniyang sarili.

Mahalay na siguro siya, alam niyang sinasabunan lang siya nito, pero ’yung katawan niya. Akala naman ay may ibang pakahulugan ang pagsasabon nito.

Tumuon ang sabon sa braso niya. Banayad ang bawat pag-dampi ng sabon sa katawan niya.

Wala sa sariling bumaling ang kaniyang tingin sa binata. Ganun din naman ito sa kaniya. Seryoso at matiim ang mga titig. Animo’y binabasa ng kanilang mga mata ang emosyong namumutawi sa bawat isa. Animo’y narating na nila ang kaduludulahan ng hangganan ng mga mata.

Napalunok siya at napakagat sa pang-ibabang labi ng ngumiti ang binata. Pinasadahan ng dila nito ang pang-itaas nitong labi na animo’y inaakit at tinutudyo siya.

“Sabunan mo na ako.” pukaw niya dito bago pa man siya lamunin ng kalangitan at gawin ang mga bagay na hindi dapat kasi nandito si Caleb.

Kung wala. Why not?

Hinigit siya ng binata sa mas malalim na parte. Mga hanggang  ibaba ng kaniyang utong ang lalim ng tubig.

“Sasabunan na kita.”

Napasinghap siya sa gulat at namilog ang kaniyang mga mata ng maramdaman niya ang sabong pumasok sa boxer niya. Sa pang-upo niya.

Natampal niya ang binata. “What are you doing?” pinandilatan pa niya ito ng mata at sinaway.

“Why?”

Napa-ipalibot niya ang kaniyang mga mata at hinanap si Caleb. Good thing abala ito sa pagliligo malayo-layo sa kanila.

Kumuskos ang sabon sa butas ng kaniyang pang-upo. At ang kamay nitong animo’y nanggigigil na pinipisil ang kaniyang pang-upo.

“Carlosz…?” Imbis na sawayin ay naging pag-ungol ang lumabas sa kaniyang bibig.

Heto na naman ang kaniyang walang hiyang bibig. Hindi na naman sumusunod sa nais niya. At batid niyang maya-maya ay hindi na rin niya magagawang kontrolin ang kaniyang sarili.

“Carlosz—w-wag d-dyan. Uhmmm.”

Damn it! Nagtaksil na nga sa kaniya ang bibig! Talagang balak nitong bigyan siya ng malaking kahihiyan, nandito si Caleb. Hindi maaring matuloy ang binabalak nito.

“Carlosz. Wag dito.” Saway niya habang pilit kinokontrol ang sarili.

“Bakit? Wala naman akong ginagawa? Sinasabunan lang kita.”

“Pwes! Ayoko ng paraan ng pag-sabon mo.” Kumalas siya dito at mabilis na nag-tungo sa gawi nila kanina. Kumuha siya ng dalawang toothbrush at nilagyan niya iyon ng toothpaste.

Nag-tungo siya sa gawi ng binata. “This is for you. Tama na ang kahalayan.” aniya.

Napakawala niya ang malakas na buntong-hininga. Muntik na siya doon, buti na lang at napigilan niya ang kaniyang sarili.

“To-toothbrush-an kita? Tapos ako naman ang toothbrush-an mo.” suhestiyon nito.

Pumayag naman siya. Tinoothbrush-an niya ang binata, ganun din naman ang ginawa nito sa kaniyang ngipin.

Sa kabilang banda. Ay nakatanaw lang si Caleb sa ginagawa ng dalawa. Napapa-iling-iling na lang siya sa kaniyang mga nakikita. Tskk

! Childish!

Mabilis inapura ni Caleb ang kaniyang sarili sa pagliligo. Matapos makapag-sabon, shampoo at toothbrush. Banlawan iyon ay umahon na siya. Doon na rin siya nag-hubad. Wala na siyang pake kung makita man ni Terrenz ang kaniyang hubad na katawan. Lalaki naman ito at lalaki din naman siya. Hindi naman siguro magiging big deal dito.

Isa pa, maganda naman ang hubog ng kaniyang katawan. Walang mapupula. Sa guwapo ba naman niyang ito. Nang mag-sabog siguro ang nasa itaas ng lahat-lahat ng papuri ay nasalo niya.

Matapos niyang makapag-bihis ay tumikhim siya upang mapukaw ang atensyon ng dalawa. “I’ll keep going. Ituloy niyo lang iyang ka-sweet-an ninyo. Baka maya-maya tumawid na ang langgam sa tubig matikman lang kayo.” pabiro niyang sabi pagkatapos ay umalis dala ang damit niyang pinag-bihisan.

Ang totoo kung bakit siya umalis. Ay kanina pa niya napapansin ang dalawa. Mukhang nagkaka-initan na. Hindi naman siya manhid, alam naman niyang siya lang ang dahilan kung bakit hindi nagaganap ang tagpong ito. Siya na ang nag-adjust…

Isang malapad na ngiti ang nakita ni Terrenz na sumilay sa mga labi ni Carlosz. “Thanks, bud Caleb.” pahabol pa nitong sigaw sa binata.

“Whatever bud! Fuck you!” sigaw din nitong pahabol kahit nasa malayo na.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. Batid niyang kakaiba na ang takbo ng atmosphere sa kanilang kinalalagyan. Dapat na ba siyang umalis?

“I think we should go na rin, Carlosz. Tutulong pa ako kay Lolo. Ikaw bahala kung gusto mo pang maligo, basta ako aalis na.” Tinangka niyang umalis ngunit mabilis na nahagilap ng binata ang kaniyang kamay at hinapit siya palapit dito.

Niyakap siya nito sa likod at hindi pinakawalan. “Aalis kapa ba? Gayong wala ng tao dito? Tayo na lang dalawa?” mas lalong kinakabahan siya sa boses ng binata. Mahinahon na animo’y nang-aakit. Damn!

“Carlosz…?”

Walang pasabi-sabing sinakop ng binata ng mainit nitong halik ang kaniyang mga labi. Gusto niyang itulak ito palayo, ngunit ang pag-tulak ay naging banayad na pag-himas.

Unti-unti ay nadarang ang kaniyang katawan. Sumabog ang apoy sa kaniyang kaibuturan. Lumaban ang kaniyang mga labi sa halik nitong sinimulan.

Naging mainit at puno ng pananabik. Pangungulila at pagka-missed sa mga labi ng isa’t isa.

Nalalasahan niya sa dila nito ang bagong sipelyo. Mas dumagdag iyon sa kakaibang sensasyong bumalot sa kaniyang katawan.

Napa-kalmot siya sa likod ng binata ng pasadahan ng mga labi nito ang kaniyang leeg. Kakaibang sarap ang dulot niyon dahilan para maipikit niya ang kaniyang mga mata.

Tumuon ang labi ng binata sa kaniyang tainga. “i can’t take it anymore, Terrenz. I want you!”

Malakas siyang humugot ng hangin. “Carlosz… Baka may makakita sa’ten.” aniya.

“Walang makakakita sa’ten. Tinanong ko na sa Lolo mo.”

Hinawakan niya ang magka-bilang balikat ng binata at bahagyang inilayo niya ang katawan nito sa kaniya.

“Kaya pala tinanong mo kanina.”

Ngumiti naman ito. “Of course, para sigurado akong walang bulilyaso.” anito pagkatapos ay hinigit siya sa mababaw na parte.

Doon sa may malaking bato siya nito dinala. Napakapit siya sa malaking bato matapos maka-ahon.

Napasinghap siya sa gulat ng marinig niya ang malakas na pag-punit ng kaniyang boxer na suot.

Nang kaniyang lingonin ang kaniyang likuran ay naka-ngiti lang ang binata habang nasa kamay nito ang napunit niyang boxer. “Bibili na lang tayo ng bago.” anito pagkatapos ay tinapon sa batis ang tubig.

Hindi na siya nakapag-react. Lalo na ng hubarin ng binata ang boxer nitong suot at doon kumawala ang nag-uumigting sa haba at laki nitong pagkalalaki.

“Missed this?” Pinagewang-gewang pa ng fiancee niya ang pagkalalaki nitong tayong-tayo at handang lumaban.

Nahihiyang namula ang kaniyang pisngi. “You’re so naughty.”

“Yes i am.”

Walang pasabi-sabing pinasok ng binata ang pagkalalaki nito sa kaniyang loob. Halos maitirik niya ang kaniyang mga mata at mahigpit na napahawak sa bato ng maramdaman niya ang sagad na sagad nitong pag-pasok.

“Ahhhhhh, ohhhhhhh. Hell. Fucking shit—ohhhhhh.”

Yumapos ang binata sa kaniya sa likuran habang sinimulan nitong i-ulos ang pagkalalaki sa loob niya.

“Ang sarap mo, T. Ohhhhhh—Terrenz. Ohhhh—shit!”

Naitirik niya ang kaniyang mga mata sa tuwing sumasagad ang sumasagad ang pagkakapasok ng pagkalalaki nito sa loob niya. Nai-unat niya ang kaniyang mga paa sa kakaibang sarap at sensasyong dulot niyon.

Muli, sa mga lumipas na araw ay naramdaman niya ang langit na akala niya ay hindi na niya malalasap. Ngunit heto, naramdaman niyang muli ang akala niya’y imposible ng muli pang maganap.

“Sarap—Carlosz. Ohhhhhh—darling. Ang sarap niyan. Sige pa, bilisan mo. Ohhhhh—uhmmm isagad mo. Ohhhhhh—shit!”

Naging mabilis ang pag-ulos ng binata sa loob niya. Tulad ng kaniyang kahilingan. Paminsan-minsan ay sinasagad nito ang pagkakapasok sa loob niya. Halos mapa-sigaw at hiyaw siya sa sarap ng dulot ng pagkalalaki nito.

Naitirik niya ang mga mata ng walang sawa itong maglabas-pasok sa loob niya. Bawat hugot-baon ay nag-iiwan ng kakaibang sarap.

Hindi niya mapigilan ang kaniyang sarili. Sumasalubong na rin ang kaniyang balakang sa pag-pasok ng pagkalalaki nito sa loob niya.

“Lalabsan na ako, Terrenz. Ohhhhh—T, malapit na ako. Konti na lang. Ohhhhh.”

Mas lalong naging mabilis ang pag-ulos nito sa loob niya. Sinasabayan naman ng pagsalubong ng kaniyang balakang.

Humigpit ang hawak nito sa kaniyang braso upang doon kumuha ng lakas sa ubod bilis nitong paglabas-masok sa loob niya.

“Ohhhhhhh!” Isang mahaba at malakas na ungol ang lumabas sa bibig ni Carlosz, ng labsan ito.

Mariin naman siyang napapikit at ninamnam ang kakaibang sarap, dulot ng mainit na binhing inilabas nito sa kaniyang loob. Halos maitirik niya ang kaniyang mga mata sa sarap na dulot nito.

“Ang sarap. Ang sarap Terrenz.”

“Yeah right, so good, darling.”

He felt satisfied and contented at what he felt. So fucking satisfied…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 50

Chapter 50

        HIYANG-HIYA AT namumula ang pisngi ni Terrenz ng sila’y makabalik sa bahay ng Lolo niya. Bihis na sila ng mga damit na binigay ng Lolo.

“Oh, nariyan na pala kayong dalawa. Mukhang napasarap ang ligo ninyo ah, halina’t kumain na. Mag-tatanghali na rin naman.” pag-tawag sa kanila ng Lolo.

Inilapag naman nila ang kanilang mga lamog sa basket na naroon. Maging ang mga ginamit nila sa pag-ligo.

“Lolo Nestor. Mukhang napasarap nga ang ligo ni Terrenz at ni Carlosz. Namumula ang pisngi ng apo ninyo o.” tudyo ni Caleb sa kanila. Mas lalo tuloy namula ang kaniyang pisngi. Hindi naman ito manhid para hindi malamang may iba silang ginawa maliban sa pagligo.

“Aba’y bakit nga namumula ang pisngi mo apo? Sa pagkaka-alam ko’y hindi naman mainit sa batis dahil natatakpan iyon ng mga puno?” takang ani Lolo Nestor.

“Hi-Hindi lang po ako siguro sanay sa tubig.” pagdadahilan niya.

Napatang-tango lang naman ang kaniyang Lolo. “Siyang tunay, mistiso kasi itong apo ko, talagang mamumula. Sensitib

ang balat niyan.“

Napangiti na lang siya upang maiwas ang hiyang nararamdaman. Paminsan-minsan ay nahuhuli niyang sumusulyap-sulyap si Carlosz sa kaniya. At ngi-ngiti-ngiti na animo’y nanunudyo.

Natapos silang kumain. Nagpahinga muna sila sa kubo ng mga ilang oras. Maaliwalas ang hangin at masarap sa pakiramdam ang lamyos na tumatama sa kanilang balat.

“Apo,” pag-tawag ng kaniyang Lolo dahilan para mapabaling siya ng tingin dito.

“Asan ’yung sabong pinanligo ninyo?” tanong ng matanda.

Animo’y umakyat lahat ng dugo sa kaniyang pisngi. ’Yung sabon? Fuck!

“Naagos po ng tubig, Lo, kanina. Nabitawan ko po.” Si Carlosz na ang sumagot.

“Ganun ba?” Tatalikod na sana ang Lolo niya ng muli itong bumaling sa kaniya.

“Mukhang naiwan ninyo sa inyong pinag-liguan ’yung isa sa mga boxer ninyo. Kulang ng isa.” anang matanda.

Shit!

“Kayo talaga, mapuntahan ko nga at makuha. Ng maisampay na at maibilad.”

“’Wag na ho, Lo. Naanod na rin ng tubig sa batis ng hubarin ko kanina.” muling pagdadahilan ni Carlosz.

“Nakow, kayong mga bata kayo. Hindi kayo marunong mag-ingat sa gamit. Siya sige, at ipagpapatuloy ko na lang ang ginagawa ko.” umalis na ang kaniyang Lolo habang iiling-iling.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi.

“Naanod, huh? Buti hindi napansin ni Lolo na hindi naman malakas ang agos ng tubig sa batis.” tudyo ni Caleb na tatawa-tawa.

“Fuck you, Caleb. Fuck you!”

Muli ay sumapit ang gabi. Ilang araw na nga silang narito? Padalawang araw. Salamat at mukhang hindi na sila nasundan ng mga kalaban.

Malalim na ang gabi. Naka-higa na silang tatlo sa kanilang pinag-higaan noong nakaraang gabi.

“Carlosz..?” Bulong niyang tawag sa binata.

“Hmm?”

“Kelan tayo aalis?” tanong niya.

Nag-mulat ng tingin ang binata dahilan para mag-tama ang titig nilang dalawa. “Bukas tayo umalis. Yayain na na’ten ang Lolo mo.”

“Sige, pero sana pumayag siyang sumama sa’ten.” bigla ay may naisip siya. “Pero saan na’ten dadalhin si Lolo? Pa’no kung hanapin niya ang kapatid at mga magulang ko?”

“Just tell him everything, Terrenz. But not now. Masasaktan siya kapag nalaman niya ang mga nangyare sa pamilya mo. I’m sure maiintindihan niya rin kapag naisama na na’ten siya sa bahay ko.”

Napatango-tango naman siya. “Thank you, Carlosz. Thank you for everything.”

Kahit tanging ilaw ng gasera ang tanglaw sa gabi ay nakita niya ang pag-silay ng ngiti sa mga labi nito. “You’re always welcome.” Sinapo nito ang kaniyang pisngi, dumukwang at hinalikan ang kaniyang mga labi. Mabilis siyang tumugon, bago pa man mag-init ang kani-kanilang mga katawan ay inilayo na niya ang labi dito.

“Let’s sleep..” mahigpit niyang niyakap ang binata. Isinubsob niya ang mukha sa dibdib nito. Rinig niya ang pagkalampog ng puso nito. Iyon ang nag-silbing musika upang hatakin ang kaniyang mga mata papikit. Hanggang sa siya’y maka-tulog.

Kina-umagahan nagising siya. Kumakalam ang kaniyang sikmura na animo’y may gustong kainin. Sa ngayon nakakapa ng kaniyang dila na kumain ng fruit cocktail tapos nilagyan ng maraming peanut butter. Sa isiping iyon ay nanubig ang kaniyang bagang.

Pero sa kanilang sitwasyon. Alam naman niyang suntok sa buwan na makain niya ang ganoong klaseng pagkain.

Muli niyang hinalukay ang kaniyang isip. Hindi lumabas sa ibang lugar, kundi dito lang.

“Saging!” Iyon ang kaniyang nabulalas.

And again, siya na naman ang huling naiwang naka-hilata sa kanilang tinutulugan. Wala na ang mga iyon.

Lumabas siya ng bahay at nag-tungo sa kubo. Naroon na ang tatlo, tulad ng umagang gising niya ay nag-hahanda ang mga ito ng kanilang agahan.

“Magandang umaga po, Lolo Nestor.” pag-bati niya. “Magandang umaga, Caleb. Sa’yo din Carlosz.”

“Magandang umaga naman sa’yo apo. Hintay lang ng konti, matatapos na rin itong Adobo sa gatang manok.”

Samantalang bumati naman pabalik si Caleb at si Carlosz na may ngiti sa mga labi nito.

Ngumiti lang siya at lumapit sa gawi ni Carlosz. “Good morning ulit, Terrenz. Kamusta ang tulog mo?” tanong nito habang ina-ayos ang mga pinggan na kanilang pagkakainan.

“Ayos naman.” Napakagat siya sa kaniyang pang-ibabang labi. Gusto niyang sabihin kay Carlosz na saging ang kaniyang gustong kainin ngayon. ’Yung tipong hindi siya mapapalagay hanggat hindi niya iyon nakakain. Pagpaliban na lang ang fruit cocktail na may peanut butter. Tsaka na iyon kapag naka-alis na sila dito.

Imbis na sabihin sa kaniyang fiancee ang gusto niyang sabihin ay sa kaniyang Lolo na lang siya lumapit. Itatanong kung may tanim na puno ng saging sa lugar na ito. Kung maari ay ’yung may bunga at hinog na. Gustong-gusto lang talaga niyang kumain.

“Lolo Nestor.” pukaw niya sa matanda dahilan para mapa-baling ang tingin nito sa kaniya.

“O, apo. Anong problema?”

“May tanim ho bang saging dito? ’Yung may hinog na bunga?”

“Aanhin mo naman ang hinog na saging?” tanong naman nito.

“Kakainin ko po. Gusto ko po kasing kumain ng saging. Natatakam ako eh. Tsaka ’yung kambal na saging po sana.”

Tumayo ang maayos ang kaniyang Lolo at seryosong tumingin sa kaniya. “Seryoso kana ba diyan, apo?” nagtatakang tanong nito. “Ay aba’y daig mo pa ang naglilihing buntis.” anito na sinegundahan ng pag-tawa.

Namula naman ang kaniyang pisngi. “Lolo naman, lalaki ho ako. Pa’no naman ho ako mabubuntis?” makahulugang aniya.

“Biro lang apo.” tumawa pa ito.

“Halika’t ituturo ko sa’yo.”

Impit na ligaya naman ang hatid niyon sa kaniya. Sa isiping mayroong saging siyang makakain.

“Tahakin mo lang ang mga daang iyan. Malayo-layo din iyon bago mo makita ang mga tanim kong saging doon.” anang Lolo niya.

“Salamat ho, Lo.”

“Walang anuman. Ikaw ay pumunta na at magpaka-busog, dalhan mo rin kami dito.”

“Opo, Lo.”

Lalakad na sana siya ng muling mag-salita ang matanda. “Dalhin mo itong sundang. Pang-tiba ng saging.”

Ngumiti siya at nilabas ang baril sa kaniyang tagiliran. “This will do.” aniya.

“Siya sige, ikaw ang bahala.”

“Hinatayin mo ako, sasamahan kita.” ani Carlosz.

“Ikaw Caleb, baka gusto mo ring kumain ng mga sariwang saging? Samahan mo na rin sila.”

Tumayo naman si Caleb at lumapit sa matanda. “Ayos lang ho ba kayo dito?”

“’Wag ako ang tanungin mo apo. Matagal na akong mag-isa sa lugar na ito. Magiging ayos lang ako.”

Hindi na napansin ni Terrenz ang kakaiba niyang naramdaman. Mas nilukob siya ng pananabik makakain ng hinog na saging. Umaasang may makitang kambal na saging.

“Siya sige, humayo na kayo at ng mabilis kayong makabalik.”

Tumango naman silang tatlo at tinahak ang daan patungo sa tinuro ng matanda.

“Bakit nga pala naisipan mong kumain ng saging ngayon?” tanong ni Carlosz sa kaniya na may ibang pakahulugan.

“Wala, gusto ko lang.”

“Why don’t you eat my banana down there? Much longer, much bigger, much tastier and much juicer.”

Bahagyang nahampas niya ang balikat ng fiancee niya. “You’re such a pervert.” Matawa-tawang aniya.

“Sinabi mo pa.” segunda naman ni Caleb na kanina pa pala nakikinig.

Nahiya tuloy siya na narinig nito ang mga pinag-sasabi ng binata sa kaniya.

Malayo-layo din ang kanilang tinahak. Mga ilang minuto bago sila nakarating. Mga puno ng saging. Hitik na hitik sa nagdidilawang bunga.

Manghang-mangha siya sa mga nakikita. Nagdidilawan at hitik na hitik sa hinog na bunga ng saging ang mga naroon.

Inilabas niya ang baril at akmang ipuputok ng pigilan siya ni Carlosz.

“We can’t waste our bullets. Ako na ang bahala.”

Buong lakas na tinadyakan ng binata ang puno ng saging. Humapay iyon at mabilis na natumba.

Tuwang-tuwa siya.

Kinuha niya ang kutsilyo sa kaniyang tagiliran at pinutol ang piling ng saging.

Halos tuwang-tuwa at halos manubig ang kaniyang bagang sa mga nakikita. Mas masarap sana itong saging na ito kung may peanut butter. Tch!

Hinango ni Nestor ang kaniyang niluluto. Masaya ang kaniyang mga ngiti habang nagsasalin ng ulam sa malaking bowl.

Naalimpungatan niya ang mga yabag papalapit sa kaniya. Kaya mabilis siyang lumingon sa pag-aakalang dumating na ang kaniyang apo at ang mga kasama nito.

“Dumating na pala k—” hindi niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin ng ibang tao ang bumungad sa kaniya.

May dala itong mahahabang baril. Isang lalaking may katandaan ang nasa kaniyang harapan. Mala-dimonyo ang titig na pinukol nito sa kaniya.

“A-Anong ginagawa ninyo rito?” kinakabahang tanong niya.

“Manong, may nakita ba kayong tatlong lalaki?” Maangas nitong tanong bago nag-sindi ng sigarilyo, humiphip at ibinuga sa kaniyang mukha ang usok.

“W-Wala. Wala akong nakita.” pagsisinungaling niya dahil batid niyang unang tingin palang ay hindi na maganda ang palagay niya sa mga ito.

“Sigurado ka?” paninigurong tanong nito.

Kinakabahang napatango-tango na lamang siya. Hindi na niya nagawang ibuka ang bibig dahil animo’y nanunuyot na ang kaniyang lalamunan.

“Men,” anang matanda.

“Yes, boss.”

“Suriin ang loob at labas ng bahay.” anito na masamang naka-tingin sa kaniya.

“Hindi ninyo pwedeng gawin iyan. Trespassing ang ginagawa ninyo.” akmang pipigilan niya ang mga tauhan ngunit mabilis siyang nakapitan ng dalawang lalaki sa magkabilang kamay niya.

Halos kalabugin ang kaniyang dibdib ng kabang nararamdaman.

“Boss, eto ang nakita namin.” turan ng isang lalaki tangay ang damit ng kaniyang apo at ng mga kasama nito.

“Katanda-tanda mo na, sinungaling ka pa!” galit na ani ng matanda sa kaniya.

Ang kaninang sigarilyong hinihiphip nito ay pinaso sa kaniyang dibdib. Malakas ang kaniyang naging pag-sigaw sa sakit dulot ng init ng bagang iyon..

“Na’san sila?” tanong nito.

“Hindi ko alam.” sagot niya habang iniinda parin ang sakit.

Malakas siyang sinuntok sa mukha ng matanda. Gumewang ang kaniyang ulo na halos kumalog sa sakit ng dulot niyon.

“Isa pang tanong! Na’san sila!” pasigaw nitong turan.

“Hindi ko nga alam.” pilit niyang pagsisinungaling. Hindi niya kayang ipagkanuno ang kaniyang apo sa mga armadong lalaking ito. Sabi nga niya, di’ba. Matanda na siya, handa na siyang mamatay. Lalo’t sa haba ng panahong lumipas ay nasilayan niyang muli ang kaniyang isang apo. Masaya na siya doon. Sayang nga lang dahil hindi niya nakita ang kaniyang anak at ang apong babae.

Malakas siyang tinadyakan ng matanda dahilan para matumba siya. Halos gapangin niya ang lupa upang marating ang kinaroroonan ng kaniyang sundang.

Matapos makuha ay tumayo siya. “Tatabakin ko kayo!” Malakas niyang sigaw at tumakbo sa gawi nito. Huling kaniyang narinig ay ang pagkasa ng baril at ang malakas na tunog ng putok.

Dilat ang kaniyang mga matang bumagsak sa lupa. Halos hindi na niya maramdaman ang sakit. Tanging nasa-isip lang niya ng mga panahong iyon ay ang araw na kasama niya ang kaniyang pamilya.

Ang asawa niya at ang nag-iisang anak, kasama ang kaniyang mga apo.

Kumawala ang luha sa kaniyang mga mata. Habang sa huling sandali inaalala niya ang kaniyang apo. ’Yung panahong maliit palang ito, kausap at kasa-kasama niya.

“Lolo, alam mo ba

paglaki

ko,

magsusundalo

ako.“ Anang apo niya.

“Talaga ba apo? Ay siyang dapat palang

pag-

husayan

mo.“

“Oo naman, Lolo. Gagawin ko po iyon para sa inyo.” Sagot nito.

Napangiti siya ng maalala ang mga tagpong iyon. “

patawad

apo, hindi na kita

magagabayan

sa

paglaki

at

pag-

aasawa

mo. Hindi ko na makikita ang magiging apo ko sa’yo. Mahal kita, apo. Salamat at muli tayong nag-kita.

Masayang-masaya

ako!“ Ang huling ibinigkas ng kaniyang isip bago niya muling naramdaman ang mga balang sunod-sunod bumaon sa kaniyang katawan. Hanggang sa bawian na siya ng hininga…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 51

Chapter 51

       ISANG MALAKAS NA putok ng baril ang pumukaw sa atensyon ng tatlo. Nabitawan ni Terrenz ang hawak niyang saging at namimilog ang mga matang napatingin siya kay Carlosz. Magka-halong takot at kaba ang kaniyang nararamdaman.

“Carlosz…? Si Lolo?” bulalas niya sa takot at pangambang nararamdaman.

“Fuck! Let’s go!” Sigaw na turan ni Carlosz sa frustration.

Mabilis silang tatlong tumakbo patungo sa bahay ng kaniyang Lolo. Halos kalabugin ang kaniyang puso sa kaba na kaniyang nararamdaman. Ngayon palang ay nagsisimula ng mamuo ang luha sa kaniyang mga mata.

Napatigil sila sa pag-takbo ng ilang putok ng baril ang dumagundong sa paligid.

Mas lalong tumindi ang kaniyang pag-aalala. Ang puso niyang halos talunin na ang kaniyang dibdib.

“Lo!!!!” mariin niyang sigaw pagkatapos ay muling ipinagpatuloy ang pag-takbo. Hindi niya ininda ang pagod, basta takbo lang siya ng takbo.

Hanggang sa malayo palang ay natanaw na niya ang grupo ng mga kalalakihan sa bahay nila. Gulat na pumatak ang luha sa kaniyang mga mata ng makita ang walang buhay niyang Lolo naka-higa sa lupa. Nalulunod ng sariling dugo.

Halos kumulo ang galit sa kaniyang buong pagkatao. “Mga hayop kayo!” nilabas niya ang kaniyang baril at tinutok sa gawi ng mga iyon. Isa isang kinalabit at lahat sapol direkta sa ulo ng mga kalalakihan.

Ilang kalalakihan palang ang kaniyang napapatay ng mawalan na siya ng bala.

Niyapos siya ni Carlosz at sabay silang bumagsak sa lupa upang makatakasan ang bawat pakawala nito ng mga bala.

Caleb was angrily aiming his gun on the target. Bawat pakawala nito ng bala ay sinisigurado nitong may tinatamaan. Ganun din naman si Carlosz.

Nagsipag-taguan sa bahay ang iba sa kanilang mga kalaban. Habang gumaganti ng pagpapa-putok ng baril. Kasama na doon si Rex.

“Fuck you, Rex! I’m going to kill you.” galit na galit niyang bulalas.

“Mamatay ka muna bago ako.” sabi nito na mala-dimonyong nagpakawala ng tawa.

“Terrenz, hide. We have to end this fucking fight!” ani Carlosz.

Tumayo si Carlosz at mabilis na tumakbo papalapit sa bahay. Bawat balang pinapakawalan nito ay sinisiguro niyang hindi tatama.

Bawat taong haharang sa kaniyang daan upang patayin siya ay inuunahan na niya. Kinalabit niya ang gatilyo ng kaniyang baril hanggang sa mabusan ito ng bala. Narating niya ang bahay. Mabilis ang kaniyang bawat kilos at kinuha ang baril sa naka-hilatang lalaki.

Matapos niyang makuha ay mabilis niyang tinutok sa mga natitirang buhay. Pinasadahan ng bala ang mga katawan ng mga iyon. Sa tindi ng galit ay halos mawasak niya ang mga bungo ng mga iyon sa bawat pagka-labit niya ng baril.

Ganun din naman ang naging galawan ni Caleb.

Tumago siya sa likod ng bahay ng paulanan siya ng putok ng baril ni Rex.

“Balik! Atras.” anang matanda.

Iilang lalaki na lang ang kasama nitong umatras. Lahat ay sumabog na ang mga bungo.

Umalis si Terrenz sa kaniyang kinalalagyan. Mabilis siyang tumakbo at kumuha ng baril sa mga lalaking naka-hilata at nalulunod ng dugo ang katawan.

Sinundan niya ang papaatras na kalaban. Kinalabit niya ang baril, sapol sa ulo ang isa sa mga lalaki.

“You deserve to die!” galit na kaniyang bulalas, muling kinalabit ang gatilyo hanggang sa maubos lahat ng mga kasamahan ng matanda.

Takot na takot itong pumulas at nag-sisitakbong papaalis.

Tinututok niya ang kaniyang baril sa gawi ng matanda. “Marami ka ng binawian ng buhay. It’s time for you to die and go to hell. Fuck you, Rex. Rest in peace.” sa pagkalabit niya ng gatilyo ay siyang pagpikit at pagpatak ng luha sa kaniyang mga mata.

Isang malakas na daing ng matanda ang kaniyang narinig. Hindi pa siya nasiyahan. Patakbong lumapit siya dito.

Akmang itututok nito ang baril ay kaniya ng inunahan. Binaril niya ang baril nito dahilan para mabitawan ito ng binata.

Nanlilisik ang mata sa galit ng marating niya ang matanda. Daing nito ang didib kung saan tumama ang bala.

“Tama na, Terrenz, tama na. Magbabago na ako. Huwag mo’kong saktan. ’Wag, Terrenz maawa ka.” bahag ang buntot nitong pagmamakaawa sa kaniya.

Nanlisik ang kaniyang mga matang itinutok sa matanda ang baril. Kating-kati ang kaniyang kamay na kalabitin ito. “Hayop ka! Naawa ka’ba sa mga taong binawian mo ng buhay?! Naawa ka’ba sa Lolo ko!” Kinalabit niya ang baril at tumama iyon sa matanda sumuka ito ng dugo. “Para ’yan kay sa’kin.” Ilang beses niyang kinalabit ang baril sa ulo nito. Tumama doon ang bala at halos sumabog ang bungo ng binata. “At ’yan ay para sa Lolo ko.” ibinaba niya ang baril at dumara.

Mabilis siyang tumakbo pabalik ng maalala niya ang kaniyang lolo. Halos talunin na niya ang daan marating lang ang kinaroroonan ng Lolo.

Nagbabakasakaling pwede pa itong maisalba. Baka buhay pa ang Lolo niya. Baka buhay pa!!

Yakap-yakap ni Carlosz ang kaniyang Lolo na wala ng malay. Tumingin ang binata sa kaniya ngunit hindi niya magawang maka-tingin dito. Tutok ang kaniyang mga mata sa Lolo niya.

Napa-atras siya ng isang hakbang at umagos at masaganang luha sa kaniyang mga mata. Umiiling-iling sa bawat emosyong lumulukob sa kaniya. Parang pinupunit ang kaniyang puso sa sakit na nararamdaman.

“Lo…?” Mahinang kaniyang bulalas.

Pinilit niya ang sariling humakbang palapit, kahit sobrang bigat ng kaniyang mga hakbang. At sobrang bigat ng kaniyang nararamdaman.

Nanginginig ang kaniyang katawan, lumuhod siya sa harapan ng matanda. “Lo…?” Nanginginig na hinawakan niya ang kamay nito. “Lo, ’wag namamg ganito o.” umagos ang mainit na likido sa kaniyang pisngi. Tumingin siya kay Carlosz. “Buhay pa siya, di’ba? Humihinga pa siya, di’ba. Tulungan mo’ko dalhin na’ten siya sa ospital.” aniya. Hindi naniniwala sa katotohanan.

Umiling si Carlosz. “Terrenz, he is dead.”

“Hindi e.” Umiling siya. “Buhay pa si Lolo. Lo, gising dyan. Gising dyan.” his voice shake. Kahit anong pag-uyog niya sa matanda ay hindi ito magising-gising. “Kahit umulat mo lang ’yung mga mata mo, Lo. Lo!! Lolo naman.”

Nagpatuloy ang masagang luha sa kaniyang mga mata. Mahigpit ang pagkaka-kuyom ng kaniyang kamao. “Tng-ina! Ptang ina!” Sisigaw niya sa sobrang galit. Sobra-sobrang galit ang nararamdaman niya. Kulang pa, kulang pa lahat ng mga ginawa niya kay Rex. Kulang pa iyon. P*tang ina.

“Lo!!!!” Malakas na sigaw niya habang patuloy parin ang tila bugsong ulan ng luha na nanggaling sa kaniyang mga mata.

Tumayo siya. Dumampot ng baril at lahat ng mga taong naroon ay walang sawa niyang pinaputukan. Walang sawa niyang kinalabit ang gatilyo ng baril. “Kulang pa ’yan sa inyo! Kulang pa iyan. Fuck you!”

Binato niya ang baril sa kung saan. Sa tindi ng galit na kaniyang nararamdaman. Sinuntok niya ang dingding ng bahay, pinagtatadyakan niya ang mga iyon. Hindi siya tumigil.

Naramdaman na lang niya ang yakap ni Carlosz sa kaniyang likod, pinipigilan siya.

“Fuck them! Fuck them!!!” Paulit-ulit niyang bigkas sa sakit na nararamdaman niya.

“Terrenz calm down, please. Calm down,”

“Carlosz…?” Sa tindi ng kaniyang naramdaman hindi niya namalayang nawalan na pala siya ng malay. Kinain siya ng matinding pag-luha at kalungkutan…

Naging si Terrenz, maputla ang kaniyang mukha. Hindi mapalagay ang kaniyang itsura. Nakita niya ang pulis na nag-iintindi sa kaniya.

Agad bumalik ang nagdada-usdusang luha sa kaniyang mga mata ng maalala niyang muli ang malungkot na sinapit ng kaniyang Lolo.

“Lolo…?” bulalas ng kaniyang bibig. Mabilis siyang tumayo at hinanap ang kaniyang mga kasama.

Nakita niya ang mga pulis na binubuhat ang mga bangkay. Namataan niya si Carlosz na nakikipag-usap sa isang pulis. Mabilis na hinanap ng kaniyang mga mata ang Lolo niya.

Hindi niya iyon makita. Tanging mga bangkay ng kanilang mga nasa-gupa kanina ang napag-mamasdan. Binubuhat na iyon pababa ng bayan kung saan naroon ang mga sasakyan ng mga iyon.

Mabilis niyang nilapitan si Carlosz ng matapos itong makipag-usap sa kausap nito. “na’san si Lolo?” lumuluhang tanong niya.

Nasakay na siya sa kotse. Ikaw na ang bahala kung ano ang gagawin na’ten sa bangkay niya.“

Muling umagos sa kaniyang pisngi ang mga luha. Ang hirap makapaniwala. Hirap siyang makapaniwala sa mga nangyare.

Tanging pag-tango na lang ang kaniyang nagawa. “Why did you contact this policeman?” tanong niya kapag-kuwan.

“Ginamit ko ang telepono ni Rex.” sagot nito.

“Let’s go. We need to arrange your Lolo’s funeral.”

Sumama siya binata. Bumaba sa bayan hanggang sa kapwa sila naka-sakay ng kotse.

Naka-sandal siya sa pinto ng sasakyan. Tumitingin sa alapaap habang lumuluha ang mga mata. Parang kailan lang. Bakit ganun naman kabilis. Bakit si Lolo pa niya.

Ito na lang ang nag-iisa niyang pamilya tapos kinuha pa sa kaniya. Ilang araw lang niyang nakasama ang matanda, pero ang hirap-hirap pakawalan dito sa loob ng kaniyang dibdib. Ang sakit-sakit. Sa sandaling panahon mabilis niyang minahal ang matanda, iyon pala mabilis din itong kukunin sa kaniya.

Mariin niyang kinuyom ang kaniyang kamao. Hindi dito nagtatapos lahat ng kaniyang paghihiganti. Oo’t napatay niya ang puno ng lahat ng mga pangyayareng ito. Ngunit hindi pa niya napapatay ang mismong ugat. He’ll kill that fucking crazy old man, Hitler. Papatayin niya ito, ipaghihiganti niya ang kaniyang pamilya. Hindi siya titigil hangga’t hindi nagagawa ang gusto.

Sa haba ng biyahe hindi niya namalayan na naka-tulog pala siya. Nagising na lang siya ng maramdaman niyang huminto ang sasakyan. Napa-kusot-kusot pa niya ang kaniyang mga mata.

“Terrenz nandito na tayo.” anito.

Tumingin siya sa labas ng sasakyan. Narito siya sa ospital.

“Anong gagawin na’ten sa Lolo mo?”

“Cremation.” tipid niyang sagot.

“Papasok kapa ba sa loob?” tanong nito.

Mabilis siyang umiling. “Yes.” sagot niya.

Inintindi nila ang pagpapa-cremate sa kaniyang Lolo. Pumirma na rin siya. Matapos niyang magpaalam ng huling sandali sa matanda, sakay ng kotse ay umalis na silang dalawa. Mga ilang araw bago nila matanggap ang abo ng matanda.

“Are you okay?” tanong ng binata matapos nilang makarating sa bahay nito.

Wala siyang naging pag-imik. Lumuha lang ng lumuha ang kaniyang mga mata. Lumapit siya sa binata at niyakap niya ito ng kay higpit. Sa balikat nito iniyak niya lahat ng kaniyang bigat na nararamdaman.

“It’s all my fault, Carlosz.” turan niya sa pagitan ng pag-tangis.

“Hey.” kumalas ang binata sa pagkakayakap niya. Sinapo nito ang magkabila niyang pisngi. “Don’t say that.”

“Totoo naman di’ba? Ako ang dahilan kung bakit namatay si Lolo.” his breathing hard. Sobbing and crying. “Kung hindi ako pumunta at nanguha ng saging, edi sana buhay pa siya. Kasalanan ko, Carlosz. Kasalanan ko ang lahat.” paninisi niya sa kaniyang sarili.

“Shhhh.” Carlosz hissed him. “Don’t cry. Hindi mo kasalanan ang lahat. Hindi mo pwedeng akuin ang kasalanang hindi mo naman inaakalang mangyayare. He died because Rex killed him. Not you. So please, stop blaming yourself. Hindi mo kasalanan.”

Umagos ang luha sa kaniyang mga mata. Wala siyang nagawa kundi ang yakapin ng mahigpit ang binata. “I’ll kill them. I’ll kill Hitler once and for all.”

Humigpit ang yakap ng binata. “We’ll kill them.”

Mga ilang minuto silang nagyakap bago siya nahimasmasan. Ganun pa man ay nanatili sa kaniya ang lumbay, galit at paghihiganti…

Sumapit ang gabi. Hindi siya mapalagay. Nilulukuban siya ng matinding lungkot. Naalala parin niya lahat ng mga nangyare. Mula sa masakit hanggang sa pinaka-masakit.

Bumangon siya sa kinahihigaan pagkatapos ay lumabas ng kwarto. Maingat ang kaniyang mga kilos upang hindi niya magising ang binata.

Nag-tungo siya sa kusina at nag-hanap ng alak na maiinom. Kailangan niyang lumimot sa lahat. Alak lang ang paraan upang mawala ang mga mapapait na alaala ng nakaraan.

Matapos niyang maka-kuha ng alak ay nag-salin siya sa baso. Inisang lagok niya iyon, gumihit ang pait dito sa kaniyang lalamunan.

“I’m sorry, Lo, kasalanan ko. Kasalanan ko ang lahat.” ngumiti siya ng mapait at muling nag-salin ng alak. “I’m a bad luck. I bring bad luck kaya nangyare sa’yo ’yun.”

Muli ay nilagok niya ang alak sa baso. Nanatili siya sa ganoong posisyon. Hanggang sa nag-tagal ng ilang oras. Tumalab na ang epekto ng alak.

“Hey.” pukaw sa kaniya ni Carlosz.

Hindi na niya magawang imulat pa ang kaniyang mga mata. Masyadong mabigat na ang talukap na hinahatak siyang matulog.

Naramdaman niya ang katawan ng binata ng buhatin siya nito. “Carlosz…?” mahinang bigkas ng bibig niya.

“Hmm?”

“Don’t leave me. Ayoko ng muling masaktan. Masakit eh. Sobrang sakit.”

Naikuyom ni Carlosz ang kaniyang kamao habang nakikitang ganito kalungkot ang binata. Kung kaya lang niyang kunin ang nararamdaman nito nagawa na niya, pero hindi niya kaya. Tanging magagawa lang niya ay ang hindi umalis sa tabi nito.

Muling ibalik ang masiglang ngiti sa mga labi nito. Siya ang magtatanggal sa tali sa leeg nito. Papalayain niya ang binata sa galit at sa kalungkutan. Iyon ay kapag nagawa na niyang patayin ang ugat ng lahat. Hitler! Prepare yourself. I’ll kill you! He whispered…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 52

Chapter 52

         NAGISING SI Terrenz sa isang pamilyar na silid. Amoy palang niya ay kilatis na niya kung na’san siya. Narito siya sa kwarto ni Carlosz. Napa-kunot ang kaniyang noo ng makita ang labas. Palubog na ang araw.

Napatingin siya sa orasang naka-patong sa bedside table. 5:00pm. Para kagabi lang nag-pakalasing siya tapos ngayon hapon na? Napaka-tagal naman pala ng kaniyang pagkaka-tulog. Kaya pala nananakit na ang tiyan niya.

Daing niya ang kaniyang ulo ng bahagyang manakit iyon. Sapo-sapo niya ito ng siya’y bumangon. Napakabigat ng kaniyang ulo sa kaniyang pakiramdam. Parang ayaw pa niyang bumangon at gusto na lang niyang muling matulog.

Lumabas siya ng kwarto at hinanap ang kinaroroonan ni Carlosz. Natagpuan niya ito sa salas kasama si Caleb na nag-aayos.

Napakunot ang kaniyang noo. Kakaiba ang suot ng mga ito na animo’y makikipag-bakbakan.

“Carlosz..?” pukaw niya sa atensyon ng binata dahilan para mapabaling ang tingin nito sa kaniya.

“Anong ginagawa ninyo?” dugsong pa niya.

Lumapit sa kaniya ang binata at hinawakan siya nito sa mga kamay. “We will end this shit! It’s time for Hitler to get killed by my own hands. Marami na siyang nagawang krimen at labag sa batas, maniningil lang ako—”

“Isama mo’ko.”

“No, Terrenz. Hindi pa ayos ang pakiramdam mo, magpa-galing ka muna—”

“Sa tingin mo makakapag-pahinga ako habang hinihintay ka? Na walang kasiguraduhan kung makakabalik ka pa. Sawa na akong mawalan ng mahal sa buhay.” hindi niya napigilang maging emosyonal ng muli niyang maalala ang kapatid niya at ang Lolo niya. “Ayokong pati ikaw ay mawala pa. Isa pa, hindi lang sa’yo may utang si Hitler. May utang din siya sa akin na dapat niyang bayaran.”

“Pero..”

“Carlosz… I’ll be fine, as long as i’m with you, i’ll be fine. Promise.”

Narinig niya ang malakas na buntong hininga ng binata, mga ilang minutong tumitig sa kaniya bago tumango. Senyales na pinahihintulutan na siya nitong sumama.

Niyakap siya nito, mahigpit na yakap naman ang ganti niya. “Please don’t scare me. Be safe.”

Napatango-tango naman siya. “i’ll be safe.”

Matapos nilang mag-yakap ay nag-simula na siyang mag-bihis. Pero bago iyon ay pinuno muna niya ang kaniyang tiyan. Gabi pa naman ang alis nila. Kung saan susugurin nila ang bahay ni Hitler upang mapatay ang matanda.

The three both wore black fitted shirt, black pants, war boots, mask, gloves, everything. May mga dala din silang bag… just incase mawalan sila ng bala. Iyon ang kanilang mapag-kukuhanan.

“Sasama ka ba talaga? You should stay here, mas lalong hindi ako nagiging kampante kung makikipaglaban ka.” ani Carlosz.

“Hindi rin naman ako magiging kampante at panatag kung hahayaan kitang umalis na hindi ako kasama. I don’t want to be separate with you.”

Halatang nag-aalinlangan pa ang mukha ni Carlosz. At mukhang hindi pa talaga ito nakakampanteng kasama siya sa laban nito, pero dahil mapili siya, wala itong magawa kundi pagbigyan ang hiling niya.

Sumapit ang gabi. Nag-handa na sila sa kanilang pag-alis. Sakay silang tatlo ng sasakyan ni Caleb. Si Carlosz ang nagmamaneho, samantalang siya naman ang katabi nito. Si Caleb naman sa backseat abala sa pag-tipa sa computer nito. Tracing down Hitler, ang kinaroroonan ng matanda.

After so many minutes. Narating din nila ang isang malaking bahay. Sa malayo pinara ni Carlosz ang sasakyan. Tanaw sa malaking bahay ang mga bantay sa ikalawa at ikatlong palapag ng bahay.

“Are you ready.” tanong nito sa kaniya.

“I’m ready.” seryosong turan niya.

Lumabas na silang tatlo. Acting like a ninja, an assassinator. Walang maririnig na yabag sa bawat pagtakbo nila. Maingat at walang nakaka-alam ang ginawa nilang pagpuslit sa bakod ng bahay. Pati kanilang pagbaba ay tila isang balahibong bumaba sa lupa. Walang tunog na maririnig.

“Stay with me.” ani Carlosz sa kaniya.

“I’m sorry, but we need to separate. Sa kaliwa ako.” hindi na niya pinansin si Carlosz. Mabilis siyang pumislit sa kaliwang bahagi. Ng akong makikita siya ng isa sa mga tauhan doon ay mabilis siyang nag-tago sa estatwa na naglalabas ng tubig.

Determinado siyang mapatay ang matanda. Ito ang ugat ng lahat, kahit anong higpit ng pagkakakapit nito sa lupa, siya ang gagawa ng paraan mahunot lang ito.

Nang wala na ang nagmamasid na tauhan ay mabilis siyang pumislit patago sa kabilang gilid ng bahay.

Nilabas niya ang kaniyang kutsilyo ng makita niyang may paparating sa gawi niya.

He readied his knife and himself. Nang makarating na sa gawi niya ang lalaki ay hinigit niya ito, tinakpan ang bibig at mabilis na pinasdahan ng kutsilyo ang leeg. Hindi na ito naka-sigaw hanggang sa bawian ng buhay.

Nag-aalala si Carlosz para kay Terrenz. Ganun pa man ay isinantabi niya ang pag-aalala. May tiwala siya sa nobyo niya. Hindi naman siguro ito mapapahamak.

Nagkahiwalay din sila ni Caleb. Ma-ingat at walang nakaka-pansin ang mga galawan nilang tatlo.

Naka-pasok siya sa loob ng bahay ng walang nakaka-pansin.

“Ako’y nanghihinayang. Ni hindi man lang na’ten natikman si Tina, buti pa si Rex na pasadahan man lang ang dalaga.” rinig niyang anang lalaki na papalapit sa gawi niya. Mabilis siyang nag-tago sa pader at hinintay na dumaan ang lalaki.

“Ako nga rin pare. Napaka-ganda pa naman ng dalagang iyon. Ang nakaka-lungkot nga lang namatay na ang manyak na matanda.” anang isa pa na humalakhak din sa tawa.

“’Wag kang maingay, baka magising si Boss, naku yare tayo kapag nagka-taon. Ituloy na lang naten ang pagroronda.”

Pinatid niya ang dalawang lalaki ng makarating iyon sa gawi niya. Ng matumba ay mabilis ang kaniyang mga kilos na pinasadahan ang leeg ng mga ito.

Kisay-kisay sa sahig ang dalawa. Hindi na naka-sigaw hanggang bawian na ng hininga.

“Hoy, anong ginagawa mo dyan!” Anang lalaki ng makita nito ang kaniyang pagpatay sa dalawa. Mabilis itong naglabas ng baril.

“Shit!” bulalas niya. Inunahan na niya ito sa pag-hugot at mabilis niyang kinalabit ang gatilyo.

Umagos ang dugo sa katawan nito bago natumba hanggang sa bawian ng hininga.

Batid niyang sa kaniyang pagbaril sa lalaki ay naka-gawa iyon ng ingay. Alam niyang naalerto niya ang mga tauhan doon.

Narinig niya ang mga putukan ng baril sa labas. Batid niyang kung hindi si Caleb ay si Terrenz ang may gawa niyon.

Nilabas niya ang isa pa niyang baril. Dalawang baril ang gamit niya habang patungo sa itaas ng bahay.

Napa-atras siya at napatago ng paputukan siya ng baril ng naka-salubong niyang pababa.

Gumilong siya at ng makadapa ay mabilis niyang kinalabit ang gatilyo. Natamaan ang tatlong lalaking naka-salubong niya kanina. Patay na gumulong pababa ng hagdan.

Mabilis siyang tumayo at umakyat ng hagdan patungo sa itaas.

Sa kabilang banda ay mabilis din ang mga kilos ni Terrenz habang nakikipag barilan siya sa mga armadong mga lalaking naroon.

Pumasok siya sa isang silid habang alertong naka-tutok ang kaniyang baril. Bigla-bigla ay may nag-sara ng pinto. Buti na lang ay mabilis siyang naka-pasok.

Isang sipa ang umere at tumama sa kaniyang kamay na may hawak na baril. Tumalsik ang kaniyang baril. Hindi niya namalayan ang isa pang sipa nito sa kaniyang tagiliran dahilan. A karate old fucking bitch!

Hinubad niya ang kaniyang bag na suot at pinormahan ang mayabang na lalaki. Hand to hand combat.

Muling emere ang sipa nito na tatamamg muli sa kaniyang tagiliran. Mabilis niyang nahuli ang paa nito. Hindi niya namalayan ang isa pa nitong paa tatadyak sa kaniyang tiyan.

Mabilis niyang binitiwan ang paa nitong hawak niya at umilag. Napangiti siya. At the same time ay mukhang mahihirapan. Lalo’t magaling din sa hand to hand combat ang lalaki.

Sinugod siya nito na akmang susuntukin siya sa mukha, mabilis siyang naka-ilag ngunit hindi niya namalayan ang paa nitong muling emere at sumipa sa kaniyang tagiliran. Sinalag niya ito ng pag-sipa din.

Naging maliksi ang lalaki. Bawat pag-sugod nito, pag-sipa at pag-suntok ay hagya na niyang maiwasan. Ang iba ay tumatama sa kaniya ang iba naman ay kaniyang naiiwasan.

Nahirapan siyang labanan ito. At mukhang alam niyang wala siyang laban dito.

Humanap siya ng paraan upang maka-takas, ngunit lahat ng kaniyang mga galaw ay batid nito.

Isang malakas na sipa sa kaniyang mukha ang natamo. Dahilan para mapatumba siya.

Sunod-sunod ang ginawa nitong pag-sipa sa kaniyang tiyan. Ramdam niya ang sakit sa bawat pag-sipang binibigay nito.

Ng siya’y malakas na tatadyakan ay gumulong siya upang maka-iwas. Ganun pa man ay daing parin niya ang sakit ng kaniyang tiyan.

Mabilis siyang tumayo ngunit agad ding napa-luhod. Sobrang halos manakit ang kaniyang tiyan na animo’y pinupunit.

Tinanggal nito ang mask na suot niya matapos itong makalapit sa gawi niya.

“I didn’t know na ganito pala kahina ang isang Terrenz. Mukhang hindi mo masyadong napag-tibay ang sikmura mo. Tskk!” he clicked his tongue to teased him.

Malakas siyang sinipa sa mukha. Ng siya’y matumba ay pinagsisipa siya nito sa tiyan. Hinarang niya ang kaniyang kamay sa tiyan niya upang hindi matamaan ang tiyan.

Halos animo’y pinupunit sa sakit ang dulot ng mga nakaka-lusot na sipa sa kaniyang tiyan.

Maka-ilang sipa pa bago ito tumigil. Humakbang palayo sa kaniya at kinuha ang baril na gamit niya kanina.

Tinutok nito ang baril sa gawi niya. “Bye, bye, Terrenz.”

Ipinikit niya ang kaniyang mga mata upang tanggapin ang bala ng baril na tatama sa kaniya. Isang putok ang kumawala kaya mas lalong mariin niyang ipinikit ang mga mata.

Naimulat lang niya ang mga mata ng wala siyang naramdaman na tumama sa kaniya. Nakita niyang kung paano bumagsak ang katawan ng lalaki, nagdurugo ang noong natamaan ng baril. Dilat ang matang naka-tingin sa kaniya ngunit wala na itong buhay.

Pumasok sa silid ang nag-aalalang si Carlosz. Akmang tatayo siya ngunit hindi niya kaya, masyadong masakit ang kaniyang tiyan at ang mga natamo niya.

“Terrenz..” lumapit ito sa kaniya at mabilis siyang inalalayan.

“Carlosz… Ang sakit tiyan k-ko. Ang sa-sakit.” daing niya habang sapo-sapo niya ang kaniyang tiyan.

“I’m going to get you out of here.”

Inalalayan siya ni Carlosz hanggang sa makalabas ng silid. Bawat mga kalalakihang haharang sa kanilang gawi ay pina-uulanan nito ng bala.

Mabilis silang naka-labas ng bahay. Sa tulong din ni Caleb na nag-tungo sa kanilang gawi.

“Anong nangyare?” nag-aalalang tanong nito.

Ipinaubaya siya ni Carlosz sa kandungan ni Caleb. “Send him to the hospital, now! Ako na ang bahala dito! Please.”

Mga putukan ng baril ang maririnig.

“Carlosz… No, sumama kana sa’kin.” aniya.

“Terrenz, Listen… You have to go to the hospital, just wait for me to came back. I have to end this. I love you.”

Sa gitna ng pakikipag-laban, yumakap siya kay Carlosz nagbitaw at sinakop ng kaniyang mga labi ang mga labi nito. Pumatak ang kaniyang luha pababa sa kaniyang pisngi. Mga ilang minuto din bago sila nag-bitaw. “Please be safe.”

“I will.”

Sa tulong ni Caleb ay naka-labas sila ng bahay doon na sila dumaan sa gate. Naiwan si Carlosz nakikipag-bakbakan sa loob. Sinakay siya ni Caleb sa loob ng sasakyan.

“Caleb, balik tayo. Tulungan na’ten siya.” pagmamakaawa niya sa pagitan ng kaniyang pagdaing.

“We can’t. I have to bring you to the hospital. Don’t worry. Carlosz. Will be safe. Trust me.”

Sumakay na si Carlosz sa driver seat at pinaandar na nito ang sasakyan. Tumanaw siya sa likuran at nakita niya ang ilang mga sasakyang nag-para sa tapat ng bahay. Mga armadong mga lalaki ang lumabas doon. At nababatid niyang ang mga iyon ay dagdag sa mga kalaban ng binata.

“Carlosz…?” hindi na siya makapag-salita ng maayos. Mas lalong sumasakit ang kaniyang tiyan. Animo’y tinatakasan siya ng lakas sa katawan hanggang sa namalayan na lang niya na unti-unti siyang hinatak ng panghihina. Hanggang sa tuluyan siyang naubusan ng lakas, at unti-unting naipikit ang kaniyang mga mata.

Isa lang ang kaniyang nasa isip. Ang maging ligtas ang lalaking pinaka-mamahal, lalo’t nangako pa ito sa kaniyang pakakasalan siya anuman ang mangyare…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

A/N; Naamoy kona si Luis Beckett.

#AGangster’sLover:Book9;LuisBeckett

CHAPTER 53

Chapter 53

           ILANG ORAS naka-himlay si Terrenz sa hospital bed bago siya maka-gising. Mabilis bumalik sa kaniyang alaala ang lahat.

Ipinaikot niya ang kaniyang tingin sa buong silid at napag-alamang nasa ospital siya.

“Sir, gising na ho kayo.” anang nurse na nagbabantay sa kaniya.

Akmang babangon siya ngunit agad siyang pinigilan ng nurse. “Hindi pa ho kayo pwedeng bumangon.” anito.

“Kailangan kong tulungan si Terrenz. ’Wag mo’kong pakailaman.” aniya na akmang pipilitin ang sariling bumangon.

“Doc! Doc! You’re patient.” pasigaw na anang Nurse.

Nagpupumiglas siya hanggang sa dumating ang Doctor. “Terrenz, huminahon ka.”

Hindi na niya nagawang pag-tuunan ng pansin kung pa’no nito nakilala ang kaniyang pangalan. Mas nanaig sa kaniya ang kagustuhang maka-alis dito.

“Gusto kong puntahan si Carlosz. Tutulungan ko siya.” aniya.

“You can’t! You can’t do it, Terrenz mapapahamak ang sanggol sa sinapupunan mo.”

Napatigil siya at wala sa sariling naibaling niya ang tingin sa Doctor. “W-What? Ano bang pinagsasasabi mo?”

“Buntis ka.” seryosong anito. Ipinagpatuloy pa ng Doctor ang pagpapaliwanag sa kaniya kung pa’nong siya’y nagdadalantao na nakapag-pahinto sa kaniyang ginagawa.

Sinusuri niya ang sarkasmo at pagbibiro sa boses ng Doctor ngunit wala siyang makita. Seryoso ang mukha nito habang nagsasalita.

“Doc, hindi ho ako nakikipag-biruan dito! Kailangan ko na pong umalis—.” natigil siya sa paggalaw ng maramdaman niyang muli ang kirot sa kaniyang tiyan. “ang sakit.”

Mabilis siyang inasikaso ng Doctor at ng kasama nitong Nurse. Maya-maya ay naibsan na ang sakit. Nahimasmasan na siya.

“If you don’t want to believe my words, then you should believe to the result.” ibinigay nito ang resulta sa kaniya.

Kunot noong kinuha niya iyon. Kahit sobrang hindi talaga siya naniniwala ng mga panahong iyon ay mas pinili niyang tingnan ang resulta. Gulat ang lumukob sa kaniyang pagkatao. “Pa’nong…?”

Gulong-gulo ang kaniyang isip sa mga nabasa. “How..?”

“You’re a lucky man, Terrenz. Isa ka sa mga lalaking nabubuntis.”

“I don’t believe you, stop joking around, Doc. Aalis na ako. Gusto ko ng umal—”

Natigilan siya sa pagsasalita ng mag-bukas ang pinto.

Mabilis ang pagkakabaling ng kaniyang mga mata sa taong iniluwa ng pinto.

Namilog ang kaniyang mga mata sa lalaking pumasok sa loob. Hindi niya alam kung anong mararamdaman niya basta bumugso na lang ang luha sa kaniya.

“Carlosz..?” he said almost a whispered.

Lumapit ito sa kaniya na iika-ika ang paglakad. May mga bangas at sugat ito sa katawan at mukha. Nababalot din ng dugo ang suot nitong damit. Habang naka-ngiting lumapit sa kaniya.

Nanlabo ang kaniyang paningin dulot ng mga namumuong luha.

“I came safe.” anito.

Mahigpit niyang niyapos ang binata ng makalapit ito sa gawi niya. Magkahalo-halong emosyon ang kaniyang nararamdaman. Takot at labis-labis na pangamba. Ganun pa man ang kasiyahan dito sa loob niya ng makitang ligtas ito ay walang mapagsidlan.

“You came…” he said between sobbing.

Isinubsob niya ang kaniyang mukha sa abs nito. At doon niya iniyak ang lahat. Lahat-lahat ng kaniyang mga nararamdaman.

“Stop crying i’m fine.” matawa-tawa nitong sabi habang hinahaplos nito ang kaniyang buhok.

Wala siyang pakialam kung narito pa ang Doctor at ang kasama nitong Nurse sa loob. Sa mga oras na iyon, sila lang dalawa ang tao. Si Carlosz lang ang kaniyang nakikita.

Mg ilang minutong pagyakap bago niya pinakawalan ang binata. Inangat niya ang kaniyang ulo upang makita ang mukha nito.

Hinagilap ng binata ang bangko at doon ay umupo. Nagka-pantay ang kanilang mukha. Matamis itong ngumiti sa kaniya.

“Are you okay?” tanong nito.

Muling bumagsak ang luha sa kaniyang mga mata. “I should be the one asking you that? A-Are y-you okay?” natuon ang kaniyang mga mata sa sugat nito sa noo. “What about this…your wounds. Masakit ba?”

malamlam itong tumingin sa kaniya. “don’t worry, i’m fine.” anito.

Nanginginig ang kaniyang kamay na dumapo sa gilid ng pang-ibabang labi nito. Tumulo ang luha sa kaniyang mga mata. “Ito… Masakit ba?”

Hinawakan ng binata ang kaniyang kamay at hinalikan nito ang ibabaw. Gamit naman ang isang kamay nito, tinuyo ng binata ang kaniyang mga luha. “don’t cry…” mahinang anito. “Ayos lang ako.” Isinandal nito ang ulo sa kaniyang. “Just let me take a rest in your shoulder.”

Hinayaan niya ang binata tulad ng paghaya niya sa pag-agos ng kaniyang mga luha. Tumagal ng ilang minuto sila sa ganoong posisyon. Niyakap niya sa likuran ang binata at ipinikit ang mga mata.

Mabilis na kumalabog ang kaniyang dibdib na may makapa siyang malagkit sa tagiliran nito. Hindi pa man niya nalalaman ngunit mabilis na umagos ang luha sa kaniyang mga mata.

Unti-unti niyang inalis ang kamay sa pagkakayakap. At tiningnan ang kaniyang palad na nababalot ng dugo. Nanginginig ang kaniyang kamay ng makita niya ang dugong bumalot sa kaniyang palad.

Mabilis ang naging paglaglag ng kaniyang mga luha sa mga mata. “C-Carlosz.?” maging ang kaniyang boses ay nanginginig sa sobrang takot na nararamdaman. Inalog niya ang binata ngunit hindi ito nagising. “Carlosz?!” sigaw pa niyang turan dahilan para maalarma ang Doctor at Nurse na naroon.

“Carlosz.” anang Nurse na inalog-alog pa ang lalaki ngunit ito nagising.

“D-Doc…” mahinang turan niya habang sunod-sunod ang pag-agos ng luha sa kaniyang mga mata. “Si Carlosz…” aniya sa Doctor.

Mabilis sumigaw ng tulong ang Doctor. Dumating ang mga lalaking Nurse at mabilis na inasikaso ang binata.

“Car-losz…?” mahinang bulalas niya bago umikot ang kaniyang paningin. Sa depresyon at samu’t saring emosyon. Bumagsak siya sa kama at nawalan ng malay.

Tanging mga sigawan ng Doctor at Nurse ang kaniyang mga naririnig bago siya tuluyang kinain ng kadiliman…

Ilang oras bago siya nagka-malay. May sari-sari ng naka-dikit sa kaniyang katawan. Dextrose at kung ano-ano pa.

“Carlosz…?” unang bigkas ng kaniyang mga labi.

Mabilis siyang bumangon at tinanggal lahat ng mga naka-takid sa kaniya.

Lumabas siya ng kwarto ng walang sapin sa paa. Ramdam niya ang lamig ng sementadong sahig na nilagyan ng tiles.

Emergency Room ang mabilis niyang pinuntahan. Hinanap pa niya iyon sa kalakihan ng hospital.

Ilang minuto pa ng kaniyang matagpuan ang lugar. Sinilip niya iyon ngunit may naka-takip pero batid niyang may tao sa loob.

Umupo siya sa mahabang bangko na naroon at isinandal ang kaniyang ulo sa pader. Hindi mapigilan ng kaniyang mga mata ang pag-luha. Kahit anong punas niya paulit-ulit parin ang pagbagsak.

Labis niyang ipinagdarasal sa nasa Itaas na iligtas ang binata. Hindi ko na kayang mawalan pa ng mahal sa buhay. Kwela na ako. Ayoko na. Please. Please, save Carlosz. Just save him. Bigkas niya ng panalangin sa kaniyang isipan habang magkasalikop ang kaniyang mga kamay.

Ilang minuto pa siyang nag-hintay ng mag-bukas ang pinto ng E.R.

Mabilis siyang tumayo at hinarap ang medyo may katandaan ng Doctor. Base sa mukha nito ay malungkot at animo’y dismayado.

“Ikaw ba ang kamag-anak ni Carlos—”

“Kaibigan ko po siya.” Pag-putol niya sa iba pang sasabihin ng Doctor. “Ayus na po ba siya? Kamusta po ang lagay niya? Hindi naman po malala di’ba? Nagawan niyo naman po ng solusyon di’ba?” sunod-sunod niyang tanong habang ang luha ay masaganang kumakawala sa kaniyang namumugtong mga mata.

Mas lalong naging malungkot ang ekspresyon ng Doctor. Animo’y naawa ito sa kaniya.

“Doc..? Ano.” pinilit niyang ingiti ang kaniyang mga labi kahit pilit. Iwinaksi niya sa kaniyang isip ang mga negatibong isipin. Sinabi niya sa kaniyang sarili na walang nangyare sa binata. Ayos lang ito. Naka-usap pa nga niya ito, hindi ba? Sinabi pa nga nito sa kaniya na huwag siyang mag-alala, hindi ba? Hindi ito napahamak, hindi ba?

Tinuyo niya ang pisngi ngunit patuloy lang itong nababasa ng kaniyang mga luha.

Tumikhim ang Doctor bago seryosong tumingin sa kaniya. “I’m sorry. We did everything we could. I’m sorry we can’t bring him to life, i’m sorry for your loss. Condolence.” anang Doctor.

Umiling siya. Pwersahang nginiti ang kaniyang mga labi. “D-Doc…” utal-utal at hindi niya magawang ituloy ang sasabihin. Nilalamon siya ng kaniyang emosyon. “’Wag ka namang mag-biro ng ganiyan. Malakas po si Carlosz. W-Wag niyo naman akong biruin. K-Kamusta ho siya? ’Yung totoo ho?”

“I’m sorry, i’m sorry.” Iiling-iling nitong ani habang tinatapik-tapik ang kaniyang braso bago umalis.

“Hindi e. He’s not dead. He’s not dead.” Paulit-ulit na sinisiksik niya sa kaniyang utak.

Nanginginig na hinawakan niya ang pinto ng E.R, at pinihit iyon pabukas.

Mabibigat ang hakbang pumasok siya sa loob. Nakita niya ang ibang Doctor doon na tinakluban na ng puting kumot ang labi ng namatay.

Namilog ang kaniyang mga mata. Mas lalong sunod-sunod na bumagsak ang kaniyang mga luha. “Ca-Car-Carlosz…?” mahinang bigkas niya habang papalapit ng papalapit sa binata.

“I’m sorry for your loss sir.” anang mga Doctor bago siya iniwan sa loob.

Dumadagundong ang tibok ng kaniyang puso. Halos kalabugin na ang kaniyang dibdib. Bawat hakbang na ginagawa niya ay kay bigat.

Mariin niyang ipinikit ang kaniyang mga mata sa pag-asang panaginip lang niya ang lahat. “Terrenz, gising…” aniya habang tumatangis. “nananaginip ka. Binabangungot ka.” naninikip ang kaniyang dibdib. Sobrang sakit ng kaniyang puso. Animo’y ilang milyong patalim ang naka-tusok doon.

Nang magmulat siya ng mga mata ay ganun parin. Nasa realidad parin siya.

“Ahhhhhhhhh!!!” mariin niyang sigaw habang mariin din ang pagkuyom ng kaniyang kamao.

Nang tuluyan siyang makalapit. Walang pasabi-sabi niyang niya ang himlay na binata.

“Carlosz!!!!!!” hagulgol niyang iyak habang yakap-yakap ito.

Sobrang sikip sa dibdib. Sobra siyang nasaksaktan. Ang hirap-hirap tanggapin. Ang sakit-sakit! Sobrang sakit!

Nakakamura! P-tang ina! Bakit ganun? Bakit!

“Carlosz! Wala namang ganito oh.” aniya na inalog-alog pa ang bangkay. Inilapat niya ang kaniyang tainga sa dibdib nito umaasang marinig niya ang pag-tibok ng puso nito. Pero wala. Walang pintig, kahit mahinang pintig.

“Carlosz… Bumangon ka dyan. Walang ganiyanan.”

Iyak lang siya ng iyak. Hindi siya tumigil kakaiyak. Sobrang sakit eh.

Kung sana, hindi siya umalis sa laban. Kung sana hindi siya nagpahatid sa ospital. Kung sana tinulungan niya ito! Fuck! Fuck! Hindi sana mangyayare ang lahat ng ito.

“Ako na lang. ’Wag na ikaw. Carlosz ako na lang.”

Ang hirap-hirap maniwala. Parang kanina lang narinig pa niya ang mga boses nito. Ang malambing nitong pag-tawa. ’Yung mainit nitong haplos sa kaniyang buhok. ’Yung pagsandal nito sa kaniyang balikat.

“Sabi mo ayus ka lang. Sabi mo hindi mo’ko iiwan. Sabi mo dito ka lang sa tabi ko. Sabi mo ’wag akong mag-alala. Sige na. Bangon na, hindi na ako mag-aalala. Bangon kana diyan.”

Kung mayroong paraan para bumalik sa dati ang lahat. Gagawin niya. Kung pwede niyang ibigay ang sarili mabuhay lang ito gagawin niya. Ganun niya ito kamahal e. Mahal na mahal.

Hindi niya kaya makita ang ganito. Ayaw niya ng ganito. Sobrang hirap. Sobrang sakit sa dibdib.

Hindi niya kaya.

“Carlosz.” hinawakan niya ang malamig nitong kamay. Pinisil-pisil pa niya iyon ng bahagya ngunit walang reaksyong bumalik sa kaniya.

Binitiwan niya ang kamay nito.

Sa galit at lungkot na nararamdaman. Sinira niya ang mga gamit sa loob. Pinagwawasak niya. Hindi siya tumigil. Lahat ng sakit dito sa loob niya ay inilabas.

Winasak niyang lahat ng mga gamit. “Tang-ina! Hayop!”

Hindi pa siya nasiyahan. Lumapit siya sa pader at malakas na pinag-susuntok niya iyon. Hindi siya tumigil kakasuntok kahit masakit na ang kaniyang kamao. Kahit dumugo na.

May mas sasakit paba sa nararamdaman ng puso niya ngayon? Namanhid na yata ang lahat ng parte aa katawan niya ngunit hindi ang sakit dito sa puso niya. Ilang libong kirot. Ilang libong sakit at ilang libong hapdi

“Hayop! Hayop! Hayop! Hayop!” umaagos na ang dugo sa kaniyang kamao ngunit hindi siya tumigil aa pagpapakawala ng suntok. Suntok dito, suntok doon. Sa pag-asang maiibsan ang sakit na nararamdaman.

Tumigil siya ng manlumo. Na-upo na lang siya at napansandal sa pader. Pumapatak ang sugo na kumawala sa sugat ng kaniyang kamao.

Mariin niyang pinikit ang kaniyang mga mata. Hindi matanggap ang mga pangyayare. Hindi niya kaya. Hindi niya kayang mawala ito, pero wala naman siyang magagawa, kundi ang sundan din ito sa hukay…

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 54

Chapter 54

NAIMULAT NI Terrenz ang namumugto niyang mga mata ng mag-bukas ang pinto ng E.R., pumasok doon ang medyo may katabaang babae na humahagulgol ng iyak, kasama ang batang lalaki at batang babae. Kapwa umiiyak ang mga iyon na tumingin sa kaniya. Pagkatapos ay nagulat ng igala ang mga mata. Mga gamit ng ospital nagkanda basag-basag gawa niya.

“Hijo, anong ginagawa mo rito? Bakit? Anong nangyare?” tanong ng humihikbing babae.

Tumayo siya. “Ano pong ginagawa ninyo dito?” tanong niya imbis na sagutin ang tanong ng babae.

“Asawa ko siya. ’Yang namatay.” anito na tinuro ang labi ni Carlosz.

Mas lalong kumunot ang noo niya. “Mali po yata kayo ng silid na napasok. Kaibigan ko ho iyan.”

Kahit lumuluha ay naikunot ng babae ang noo. “Dito ako dinala ng Doctor. Sinabi niya sa’kin na narito daw ang asawa ko. Nagulat ng ako ng sabihin niyang narito din ang kaibigan ng asawa ko.” anang babae. “Kaibigan kaba ng asawa ko?” tanong pa nito.

Kunot ang noong tumayo siya at binaling ang kaniyang mga mata sa lalaking naka-himlay sa hospital bed na natatabunan ng puting kumot.

“P-Pwede ko ho ba siyang makita?” aniya.

Malungkot naman itong tumango kahit dumadaosdos ang luha sa mga mata.

Napalunok siya at umusal ng panalangin. Sana nga tama ang turan ng babae. Sana nga hindi ito nag-kamali ng lugar na pinasukan.

Lumapit siya dito at hinawakan ang kumot. Kahit nanginginig man ang kaniyang kamay ay binuklat parin niya.

Ang tinik na kanina pa naka-bara dito sa kaniyang lalamunan ay tila nawala. Naka-hinga siya ng maluwag.

Ang lalaking naka-himlay at wala ng buhay ay hindi ang lalaking inaakala niya. Thank hell! This isn’t, Carlosz.

Naipikit niya ang mga mata at huminga ng malalim. All this time! Ibang bangkay pala ang iniiyakan niya? Talagang nag-wala pa siya hindi naman pala si Carlosz ang naka-himlay? Bakit hindi niya agad tiningnan ang bangkay bago siya nag-drama? Fuck! Nakakahiya ang ginawa niya.

Umiiyak na lumapit ang mag-ina sa padre de pamilya.

“Carlos. Asawa ko.” anang matanda.

“Papa, Carlos.” segundang anang mga bata.

“Condolence po.” ang tanging na sabi na lang niya habang tapik-tapik niya ang balikat ng babae.

Ganun pa man ay hindi parin niya magawang maka-ngiti kahit ng maka-labas siya. Lalo’t hindi pa niya nakikita ang binata. Wala parin siyang ideya sa lagay nito. Ganun pa man ay hindi siya nagkulang sa pag-usal ng panalangin.

Iginala niya ang paningin sa buong lugar. Palinga-linga siya habang naglalakad. Umagaw ng pansin sa mga tao ang duguan niyang mga kamay. Ganun pa man ay hindi niya iyon ininda. Laking pasalamat niya na may pag-asa pa siyang buhay si Carlosz.

“Hey, Terrenz.” anang na sumigaw.

Lumingon siya upang makita ang tanong tumawag sa kaniyang pangalan.

Hindi niya ito kilala. Gwapo, matangkad, may suot itong salamin, ngunit ganun pa man ay doon mas lalong bumukadkad ang taglay nitong kagwapuhan.

Kunot ang noo niya ng lumapit ito sa kaniya. “Kanina pa kita hinahanap? Saan kaba nanggaling? Bakit umalis ka sa silid mo? Damn it! Bumili lang ako ng pagkain nawala kana. Mapapatay ako ni Carlosz niyan eh.”

Nagpantig ang kaniyang tainga ng marinig niya ang pangalang Carlosz na binanggit ng binata.

“Si Carlosz? Carlosz Morgan? Na’san siya? Na’san si Carlosz?” sunod-sunod na tanong niya.

Halos mapigilan niya ang kaniyang hininga habang hinihintay ang isasagot nito.

“Yeah, Carlosz Morgan. He’s in his hospital bed, laying. Angrily shouting at me. Na hanapin daw kita, na bakit daw kita iniwan-”

“Dalhin mo’ko sa kaniya.” hindi niya mapigilang mapangiti sa turan ng binata. Sa tono palang ng pagsasalita nito ay batid niyang ligtas si Carlosz. Walang masamang nangyare sa kaniya. Ligtas ang mahal niya.

“Samahan mo’ko sa kaniya. Dali.” hindi niya mapigilan ang umaapaw na kaba.

“But you’re hands bleeding, anong nangyare diyan? Naku, i’m really a dead man-”

“Just please, dalhin mo’ko sa kaniya.”

“Okay, okay. Fine.”

Nag-simula na itong mag-lakad. Sumunod naman siya. Bawat hakbang niya ay siyang pagkalabog ng dibdib niya.

Halos buong pananabik ang kaniyang nararamdaman. Gustong-gusto na niyang makita ang binata.

Maya-maya pa ay nakarating sila sa labas ng isang silid. Pinihit ng kaniyang kasama pabukas ang pinto at mabilis itong pumasok.

Nang papasok na siya ay humila sa kaniyang kamay. “The owner of this hospital want to talk to you. Sa mga gamit na sinira mo sa E.R.”

“Pero-” hindi na niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin ng higitin na siya palayo. Nagpupumiglas siya ngunit wala siyang lakas.

“Let go of him, or i’ll tell your boss to fire you!”

Napalingon siya ng marinig ang pamilyar na boses. Tila tumigil sa pag-ikot ang mundo ng tumapat ang kaniyang mga mata sa mga mata nito. Naglulukso sa tuwa ang kaniyang puso. Hindi mapigilan ng kaniyang mga mata ang mapa-luha.

Kinalas niya ang kung sino mang humahawak sa kaniya at mabilis na tumakbo patungo sa lalaking pinaka-mamahal na akala niya ay binawian na ng buhay. Iyon pala ang isang pagkakamali lamang.

Mahigpit niya itong niyakap dahilan para marinig niya ang pag-ngiwi nito. “I’m sorry, i’m sorry. Hindi ko sinasadya.” nasanggi siguro niya ang sugat ng binata.

Masaganang pumatak ang kaniyang mga luha, habang pinagmamasdan ang kabuuhan ng binata. Sinapo niya ang magkabilang pisngi nito. “buhay ka! Buhay ka.” umiiyak na turan niya. “I’m so happy.” hindi niya napigilan ang kaniyang sarili kundi ang muling yakapin ang binata, pero sa pagkakataong ito niyakap niya iyon sa batok.

Pinikit niya ang mga mata at dinama ang init sa piling nito. “I’m so happy. Thank goodness.”

“Of course i am. Hindi naman ako patay. Sabi ko naman sa’yo di’ba. Don’t worry, i’ll be fine.”

Walang mapagsidlan ang saya sa kaniyang buong pagkatao. Makitang ligtas, humihinga, nagsasalita at nararamdaman niya ang kaniyang mahal ay sapat na sa kaniya. Sapat na ito upang masabi niyang buhay nga talaga ito.

“Sir we need to take him. Gusto siyang maka-usap ni sir. Axll.”

“Si Axll ang papuntahin mo dito! Sabihin mo pinapatawag ko!” bossy na sabi ng binata.

Walang nagawa ang lalaking humigit sa kaniya kundi ang mapa-kamot na lang sa ulo at bumalik upang siguro ay tawagin si Axll.

Bumaling ang binata sa kaniya. Hinagilap nito ang kaniyang mga kamay. Nag-aalalang tumingin ito sa kaniya. “What happen to your hand?”

Masayang umiling siya. “Don’t worry i’m not hurt. I’m so happy to see you.”

“We need to call a Doctor. Kailangan magamot ang sugat mo.”

“No need, i’ll be fine as long as i’m with you.”

A soft chuckled scaped Carlosz lips. “Pa’no ’yan hindi na masusuotan ng singsing ’yan, kapag kinasal na tayo?”

Kinagat niya ang pang-ibabang labi upang pigilan ang sayang nararamdaman. Pigilan ang kaniyang mga labing ngumiti sa kagalakan.

Sinapo niya ang magkabilang pisngi ng binata, walang pasabi-sabing siniil niya ito ng halik. Mainit at puno ng pananabik. Hindi naman ito nag-atubiling tugunin ang kaniyang halik.

Hell! I missed his kisses. So much!

“Tama na ’yan, baka magkapalit na kayo ng mga labi niyan.” ani Luis na umaaktong nandidiri habang naka-tingin sa kaniya.

Pinandilatan ni Carlosz ng mga mata ang kaibigan. “Hindi ka magaling mag-bantay! Pinababantayan sa’yo inaalisan mo!”

“Galing mong mag-utos ah,”

“Sumasagot kana ngayon? So.. ayaw mo na ng magkaroon ng permiso ang ibibigay kong mamahaling baril sa’yo?”

“Hindi naman sa ganun, boss. Bumili lang ako e, nawala na agad ’yan.” pag-tiklop na ani Luis.

Natawa na lang siya sa usapan ng kaniyang kaibigan. Pumasok na sila sa silid.

“You should rest, darling.” anang binata sa kaniya.

“I’m fine. You rest.” namula ang kaniyang mukha. Hindi parin kasi siya sanay na tinatawag siya nitong ‘darling’ lalo na’t narito ang kaibigan nito.

Humiga ang binata sa hospital bed. Habang siya naman ay naka-upo sa gilid niyon.

“Ano bang nangyare sa kamay mo? Bakit nagka-ganiyan?” nag-aalalang tanong nitong muli.

Sasagot palang sana siya ng bumukas ang pinto. Pumasok doon ang lalaking naka-pang-Doctor na damit. Gwapo, matangkad, maskulado ngunit mukhang suplado.

“Anong nangyare sa kamay niya? Pinasok lang naman niya ang E.R. at ang namatay na lalaki roon ay pinaghinalaang ikaw. Ayan nagwala at pinagbabasag ang gamit sa E.R. sinuntok pa niya ang pader, kaya nagka-ganiyan ang kamay niya.” birong pag-singit ng Doctor na ngumi-ngiti-ngiti pa.

Hindi naman pala mukhang suplado. Talagang maangas lang ang dating.

Mas lalong namula ang kaniyang mukha sa mga pinagtapat ng Doctor at sa tinging ipinukol sa kaniya ni Carlosz.

“Is that true?” nahihiwagaang tanong nito.

Kagat-kagat niya ang mga labing napatango-tango. “I thought he’s you. Sabi kasi ng Doctor wala na daw si Carlosz, patay na daw. ’Yun pala kapangalan mo lang.”

A chuckled filled the room, from his fiancee and from the friend of his fiancee.

Nahihiya tuloy siya sa kaniyang mga pinaggagawa. Sinaktan pa niya ang kaniyang sarili gayong hindi naman pala worth it saktan at iyakan ang namatay. Damn shit!

“I told you, Terrenz. I will not die, isa pa, may pangako pa ako sa’yo. Pakakasalan pa kita, bakit naman ako mamatay.”

Mas lalo namula ang mukha niya. “Hindi legal ang kasal sa Pilipinas, Carlosz. You stop kidding around.”

“Pupunta tayo kung saan legal.” pagtatapos nito sa iba pa niyang sasabihin.

Nag-tawanan naman ang tatlo.

“By the way. Help me clean his wound, Axll. Baka mapano, susuotan pa ’yan ng singsing.”

“I’ll call the Doctor.”

Tumango naman si Carlosz.

“Nga pala, isasama ko na lang ang mga nasira ng mahal mo sa bills na babayaran mo dito. Prepare your money, mukhang maubos sa bills na babayaran mo.”

“Hindi mangyayare ’yan. I’m one of the billionaire. Isa pa, ang ibabayad ko sa’yo ay ang reward na matatanggap ko sa pagkakapatay kay Hitler. Baka nga sobra-sobra pa.” anang binata.

“Yeah, yeah, whatsoever.”

Lumabas na ito at dahil wala na rin namang gagawin si Luis ay sumama na ito sa kaibigan nito.

Naiwan silang dalawa sa silid.

“You finally killed, Hitler?”

“Yeah, i finally.”

Ngumiti siya ng may kontento. “Thank you.”

“You’re welcome.”

Dumukwang siya at hindi napigilan ang kaniyang sarili. Siniil niya ng halik ang mga labi nito.

Mabilis naman itong tumugon. Tumagal ng ilang minuto bago sila nag-bawi.

“Nga pala. Kilala mo ba ’yung Doctor dito? Doctor na lalaki sa mga buntis? Gwapo, matangkad?”

“You mean, Doc. Kyle? What about him?”

“You wont believe this. Sabi niya sa’kin buntis daw ako.” tumawa siya ng malakas. “At kung ano-ano pang pinagsasabi, mukhang nasisiraan na yata ng bait.”

Tumawa pa siya ng tumawa ngunit ng balingan niya ang binata ay naging seryoso ang mukha nito. “what did you say?”

Kinabahan naman siya sa tono ng pagiging seryoso nito. “What do you mean? Na nasisiraan na siya ng ulo? Sorry for that. Hindi ko lang talaga mapigilan mapatawa sa biro ni-”

“It’s not that. You said earlier, what is it again?”

Kunot noo naman siyang napa-isip. “Na buntis ako?”

“Yes. You’re pregnant? Sabi sa’yo ni Kyle?”

Kunot noong napatango-tango na lang siya. “unbelievable, right? Kaya hindi ako naniwala. Sa mga biro na ’yun.” sabi pa niya na tumatawa.

Nagulat siya ng ngitian siya ng binata. “You’re pregnant. You’re pregnant, Terrenz. Fuck! I can’t believe this! Fuck it! Thank you, darling.” Mahigpit siyang niyakap ng binata.

Pati siya ay naguluhan sa inasta nito. “’Wag mong sabihin pati ikaw maluwag na ang turnilyo sa ulo? ’Wag mong sabihing naniniwala ka sa kaniya-”

“Bakit hindi? Kyle is one of the most skilled Doctor in this hospital. Marami siyang alam at marami na rin siyang napag-aralan. Bakit hindi ko siya paniniwalaan. Hell!” bakas sa mukha nito ang buong galak, saya, at pagka-mangha. “You’re really pregnant, Terrenz. Believe it.”

“Are you crazy?” tawa niya pero seryosong-seryoso naman ito. Parang sure na sure itong buntis nga siya.

“I’m not crazy, Terrenz. Dahil si Kyle ang magpapatunay na nagbubuntis ang lalaki. Dahil isa rin siya sa mga lalaking nag-buntis noon. At ngayon ilang taon na ang kaniyang anak. Hindi lang iyon, Warren, Adrian, Daryll, at marami pa sa asawa ng mga kaibigan kong ang nag-buntis. Take note, lahat sila ay mga lalaking nagsipag-buntis.”

Nabalot ang kaniyang dibdib ng kakaibang emosyon sa mga nalaman. Mangha siya sa mga sinabi nito sa puntong gusto na rin niyang maniwala…

AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 55

Chapter 55

          ILANG LINGGO DIN ang lumipas simula ng mapaniwala ni Terrenz ang kaniyang sarili na sa mga bagay na sobrang hirap para sa kaniyang intindihin. Sobra-sobra siyang naguguluhan, pero dahil mapilit ang fiancee niya, wala siyang nagawa kundi ang maniwala. Magbakasakaling totoo ang pinagsasabi ng Doctor at ang paniniwala ng fiancee niya. Lalo’t dadalhin siya ng fiancee sa isa sa asawa ng kaibigan nito kung saan nakaranas ang isang lalaki na magdalantao.

“Hello there baby,” pagka-usap ng kaniyang fiancee sa tiyan niya. Mahigit isang oras na siguro nitong kinakausap ang tiyan. “I want to see you na. Alam mo ba kung ga’no kasaya ang daddy ngayong malamang nandyan ka sa loob ng tiyan ng daddy Terrenz mo?”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi habang pinakikinggan ang fiancee. Hindi niya mapigilan ang maging emosyonal.

“Deep into the Abyss ang kasiyahan ng Daddy. I never expected to have this. To have you, baby. Please keep growing. I’m so excited to see you.” ramdam niya ang mainit na haplos ni Carlosz sa kaniyang tiyan. Banayad at magaan ang bawat haplos nito.

“Once you’re a grown up man, i’ll teach you how to hold gun. You’re be the next General. My son.”

“Carlosz…?” pagkuha niya sa atensyon ng binata.

Matiim naman ang pinukol nitong tingin.

“What if… I’m not really pregnant? See, i don’t want to give yourself false hope, dahil ako hindi ko kayang makitang pinaasa mo ang sarili mo, nabuntis ako tulad ng sabi mo. Ayaw kitang masaktan—”

Carlosz just smiled and cupped his face. “I wont get hurt, Terrenz. And i didn’t give myself false hope. I know you’re pregnant at paulit-ulit kong sasabihin sa’yo ’yan dahil ’yan ang totoo. Kung gusto mo, pumunta tayo sa ibang ospital at patingnan ang lagay mo. O kung gusto mo, let’s visit one of my friend. Para malinawan ka.”

Seryosong titig ang pinukol niya kay Carlosz. “I want to see him. I want to clear everything.”

Matamis itong ngumiti sa kaniya. “We’ll visit him after lunch, but before that, anong gusto mong kainin?”

Dahil sa tanong nito ay napa-isip siya. Kinakapa niya sa kaniyang isipan ang natitipuhan niyang kainin ngayon.

“I want… Fruit cocktail.!” nanunubig na bagang na aniya.

“Fruit cocktail for breakfast?”

Tumango-tango naman siya. “Yes, pero ayoko nung nasa lata. Gusto fresh lahat. Kung ano ’yung prutas na nasa fruit cocktail, ’yun din ang kukunin mo pero gusto ko bagong pitas. Ayoko nung nabibili lang.” aniya.

Halos magkanda-kunot ang noo ng fiancee niya. “are you sure, darling? ’Yun ang gusto mong kainin.”

He pouted. “Yes.”

Ginulo ng fiancee niya ang kaniyang buhok at matamis na ngumiti. “Sure. Gagawin na’ten lahat ng ’yan, but before that. Let’s go to shower, we’ll visit Guivarra farm in Baguio. Doon tayo mamimitas ng prutas na gusto mo, are you okay with that?”

Namilog naman ang kaniyang mga mata. Naglalaway ang kaniyang bagang at nananabik na mapuntahan ang sinasabi ng binata.

“Then let’s go.”

Akmang tatayo siya ng pigilan siya ng binata.

Umalis ito sa pagkaka-higa at napasinghap na lang siya ng bigla-bigla siya nitong binuhat. “After that, we’ll take a shower first.”

Napa-igik na lang siya at mahinang napa-bungisngis.

Dinala siya ng fiancee sa shower room. Nakagat niya ang pang-ibabang labi habang matiim na naka-tingin  dito.

“Stop looking at me like that, T. I’m afraid i might not stop myself. Baka hindi na tayo maka-alis sa bahay na ito at maglabas-pasok na lang ang pagkalalaki ko sa loob mo.”

Mas lalong dumiin ang pagkakakagat niya sa pang-ibabang labi. Nahihiyang inalis niya ang tingin sa binata habang ang pamumula ng pisngi ay tumitingkad sa makinis niyang mukha.

“Di ka parin nagbabago. Manyak ka parin.”

“Sa’yo lang, T. Sa’yo lang.”

Animo’y pinupog ng halik ang kaniyang puso sa mga sinabing iyon ng fiancee. Kung kilig itong nararamdaman niya ay baka, iyon na nga. Dagdag pa rito ang hindi normal na pagtibok ng kaniyang puso. Animo’y kinuryente.

Ng akmang huhubarin na niya ang suot na damit ay pinigilan siya ni Terrenz. Naka-kunot ang noong tumingin siya dito.

“Buntis ka, baka mapano kayo ng baby na’ten.” anito at ito na nag-hubad ng kaniyang damit.

Hindi makapaniwala ang kaniyang itsura. Like he don’t know what to react.

“Seriously, Carlosz?”

“I’m just protecting both of you, darling.” Carlosz said then he kissed his forehead down to his lips.

Napa-ikot na lang niya ang kaniyang tingin sa kawalan. Gusto niyang matawa sa kababawan ng isip ng binata, pero ganun pa man hindi mapigilan ng kaniyang puso ang mabusog sa saya at kilig na pinadarama nito.

Mas protektado pa siguro siya sa sanggol, e mas tinuturi pa siyang sanggol sa pag-aalaga nito. Shit!

Ito na rin ang nag-hubad ng pang-ibaba niya. Tanging boxer lang nito ang kaniyang tinira.

“Hubad kana rin. Ligo na tayo.” aniya.

Nag-hubad na rin ito. Walang saplot na itinira. Showing his proud length. 8 inches or 9 he guess.

Napalunok siya. Hindi tuloy niya magawang mag-focus sa dapat ay gagawin nila. At iyon ay maliligo lang, wala ng iba.

Kinuha niya ang shower ngunit pinigilan siya ng binata. “Ako na.”

“Carlosz. Ako na. Paliliguan kita.”

“Pero, baka mapano ka?”

He chuckled softly. “Seriously? I’m fine, Carlosz. Ginagawa mo naman akong lumpo. Kaya kong kumilos. And as your fiancee, gusto kong paliguan ka. Like we usually does.”

“Pero…” Hindi na nito natuloy ang sasabihin ng halikan niya ang mga labi nito ng pangmadalian.

“No, buts darling.”

Walang nagawa si Carlosz kundi ang hayaan na lang si Terrenz sa gusto nito. Nagpakawala lang siya ng buntong hininga kahit labag sa kaniyang kalooban na magkikilos ito.

Simula ng malaman niyang buntis ang asawa ay gagawin niya ang lahat. Kahit pa sabihing overprotected siya. Isang labis na kasiyahan sa kaniyang dibdib ang malamang magiging tatay na siya. Sobra-sobra kaya siguro nagkakaganito siya.

“Terrenz, are you okay? Wala namang masakit sa’yo?” tanong niya habang bumubuhos ang tubig sa shower sa kaniyang katawan na hawak-hawak ng asawa.

Nakita niya ang ekspresyon nitong gustong matawa pinipigilan lang nito.

“What? Are you okay?”

“Carlosz..?” matiim itong tumitig sa kaniya. “I’m okay, i’m fine, okay? Stop worry me. I’m just showering you, bakit abot langit ’yang pag-aalala mo.”

“I’m just worri—”

Terrenz cupped his face stopping his words. “i’m fine, don’t stress yourself. Wala kang dapat ipag-alala.” seryosong anito bago matamis na ngumiti. “by the way, you’re so handsome while wet.”

And the fuck! His buddy down there reacted. Napalunok siya at iniwas ang tingin sa fiancee. Pinigilan niya ang kaniyang sarili, alam niyang nangaakit ang binata.

“Stop your little seductive act, darling. I might not stop himself.”

Terrenz just softly chuckled.

Tinuloy ni Terrenz ang pagpapaligo nito sa kaniya. Bawat dampi ng palad nito sa kaniyang katawan ay nag-iiwan ng kakaibang init. Nadadarang siya sa mga banayad na pag-haplos nito.

“Sasabunan na kita.”

Kinuskos ni Terrenz ang kaniyang katawan ng sabon. Pati ang kaniyang mukha. Ang kaninang nadadarang niyang katawan ay nawala. Nang makita sa mukha ng binata ang ligaya sa ginagawa nito.

“You’re so cute, Carlosz.” Terrenz said while rubbing his face with soap.

Matapos siya nitong sabunan ay shampoo naman nito ang kinuha at kinuskos sa kaniyang buhok.

Para itong bata at sayang-saya sa mga ginagawa, pati tuloy siya ay nahahawa sa kasiyahan ng fiancee.

Pinag-trip-an pa nito ang bula sa kaniyang buhok. “My, my, santa claus.”

Malawak siyang napangiti. “Santa Claus, my ass.”

Pinisil nito ang ilong niya. Bago humagikgik.

Kumuha ito ng toothbrush at nilagyan ng toothpaste. “Eee..” umakto pa ito habang sinasabi.

“Eee.” nilabas niya ang mapuputi niyang ngipin.

Kinuskusan naman nito ng toothbrush ang ngipin niya.

Seeing Terrenz like that. Happy, very happy? Damn it! The happiness he was feeling doubled.

Mas masaya siyang makitang masaya ito. Lalo’t batid niyang nanggaling din ito sa lungkot. Sa dami-rami ba naman ng mga problemang dumating sa buhay nito. Masaya siyang makitang ngumingiti na ito, hindi tulad noong una.

Bumungisngis si Terrenz ng matapos niyang paliguan ang binata. “There you are, look fresh, handsome, and cute as ever.”

“Tss. Cute?”

Matapos niyang mabanlawan ang katawan ng binata ay inabot naman niya dito ang shower. “Ako naman ang paliguan mo.” aniya at hinubad ang natitirang saplot sa katawan.

Nakita niya kung paano naglumikot ang mga mata nito ng hubarin niya boxer. “Stop your horny mind. Just bath me, darling. May pupuntahan pa tayo.”

“Ohh—uhmm, yes.”

Aligagang kumilos ang fiancee niya habang pinaliliguan siya nito. Napapangiti siya dahil ramdam niya ang tense ng binata. Parang first timer lang.

May pilyong pumasok sa kaniyang isip. Hinawakan niya ang pagkalalaki ng fiancee niya na animo’y nanunudyo.

Gulat at namimilog ang matang bumaling ito sa kaniya. “What are you doing, T?”

“Just making our day hot.” he said sounds seducing.

Matiim itong tumitig sa kaniya ng mga ilang minuto. “Stop, being flirty Terrenz. You’re hurting my stomach kung saking bibitinin mo lang ako.”

Terrenz smiled. “I’ll take full responsibility.”

“You’re pregnant, darling. Hindi pwedeng gawin na’ten ang gusto mo.”

“Maliit pa naman ang tiyan ko, malay mo pwede pa na’ting i-habol ang isa pa.”

Natawa na lang siya. “Stop it, T. Stop it, you’re just hurting my stomach.”

Hindi nagsalita si Terrenz. Sa halip ay iginalaw nito ang palad na nakahawak sa kaniyang pagkalalaki taas baba.

A soft moan scaped his lips. Seryoso ang kaniyang tingin kay Terrenz. Matiim.

“I’ll take full responsibility,” Terrenz said then he smiled and kiss his lips.

Hindi niya tinugon ang halik ng binata. Nangangamba parin siya dahil nga buntis ito, baka makasama sa kalusugan ng bata kung sakaling itutuloy nila ang balak.

Hiniwalay nito ang mga labi sa kaniyang mga labi. “Kiss me back, darling. Have fun with me.”

Inilabas ni Terrenz ang dila at pinasadahan nito ang kaniyang mga labi. Unti-unting nag-iinit ang kaniyang katawan. Mariin niyang kinuyom ang kaniyang kamao. Pinipigilan ang kaniyang sarili.

Kinagat ni Terrenz ang pang-ibabang labi ng binata. Nagkukumahog ang kaniyang dila na pumasok sa naka-ikom nitong bibig.

Napangiti siya ng unti-unting bumuka ang bibig ni Carlosz. Doon siya nagkaroon ng tyansang ipasok ang kaniyang dila sa loob ng bibig nito.

Unti-unti ay nararamdaman na niyang nagsisimula ng maglumikot ang dila nito. Unti-unti ay lumalaban na rin ang mga labi nito sa halik niya.

Humulmang ngiti ang kaniyang mga labi sa pag-tugon nito. Finally seduced him.

Binilisan niya ang pagtaas baba ng kaniyang kamay sa pagkalalaki nito habang ipinapatuloy ang kanilang halikan.

Ilang minuto ang lumipas ng mag-hiwalay ang kanilang mga labi. Habol-habol nila ang kani-kanilang hininga.

“I’m sorry, darling. Forgive me, ’cause i can’t stop myself.” ani Carlosz na walang pasabi-sabing sinakop nito ang kaniyang mga labi na mabilis naman niyang tinugon.

Sumabog ang hindi mahabang pagtitimpi ni Carlosz. Gagawin lang niya ang nais nito maging ang nais ng kaniyang katawan.

Bumaba ang kaniyang mga labi sa leeg ng binata. Pinapasadahan niya ng halik ang leeg nito pababa sa dibdib nito.

Makikita ang nagliliyab na apoy sa kaniyang mga mata ng makita niya ang utong ng binata. Ang sariwa at pinkish nitong utong ay pinasadahan niya ng dila niya dahilan para mahina itong mapa-ungol.

Nilaro niya ang utong nito gamit ang kaniyang dila dahilan para mapasambunot ito sa kaniyang buhok. Pinagbutihan niya ang kaniyang ginagawa.

Pinakilwal niya ang dila, sinipsip at nilaro.

Napapapikit si Terrenz sa kakaibang sarap na dulot ng ginagawa nito. Mas ipinagduldulan pa niya ang ulo ng binata sa utong niya sa sarap na nararamdaman.

“Uhmm… Carlosz.” he moaned.

Hindi pa ito nasiyahan pagkatapos ng kaniyang kabilang utong niya ay ang kabila naman ang binigyan nito ng atensyon.

Bahagyang kinagat ng binata ang utong niya, dahilan ng pagtirik ng kaniyang mata. Sarap na sarap talaga siya sa tuwing marahan nitong kinakagat ang utong niya. Pakiramdam niya ang kakaibang sarap na hindi lang sa pagkain malalasap.

“Carlosz. Ohhhhhh.” ungol niya ng magsimula na ang dila nitong laruin ang kaniyang utong ng walang patid.

The combined pleasure and sensation was too good. To much. Animo’y mag-bibigay ang kaniyang mga tuhod sa pagkaka-tayo sa kakaibang sarap na dulot niyon…

           

AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 56

Chapter 56

         MAHIGPIT ANG PAGKAKA-KAPIT ni Terrenz sa pader habang marahang naglalabas-pasok ang pagkalalaki ng binata sa loob niya.

Mariin niyang naipikit ang mga mata sa tuwing sumasagad ang pagpasok nito. Ramdam na ramdam niya ang ang matigas at naghuhumindik sa haba at laki nitong pagkalalaki. Pakiramdam niya ay napuno nito ang kaniyang bukana.

“Ohhhhhhh. Ang sarap.” ungol niya ng dahan-dahan nitong hugutin.

Napakagat siya sa kaniyang pang-ibabang labi ng muling pumasok sa loob niya ang pagkalalaki nito. Slowly sliding in, the feeling was good but he wanted more. Pakiramdam niya ay nabibitin siya sa mahina nitong pag-ulos. Gusto niya ’yung dating ulos nito sa kaniya. Mabilis, sagad, at walang patid. Hindi ’yung ganitong pakiramdam niya ay binibitin siya.

“Carlosz…?” paungol niyang banggit sa pangalan nito.

Huminto naman ang binata sa paggalaw sa loob niya. “What? Are you okay? May masakit? Titigil na ba ako?” mababakas sa boses ng fiancee niya ang pag-aalala.

Naiiling na napangiti siya. Kaya pala may pigil ang pag-ulos nito.

“I want you to thrust your cock faster, Carlosz. Nabibitin ako sa ginagawa mo. Make it fast, darling.”

“But you’re pregnant?—”

“Hahampasin kita ng shower kapag hindi mo bilisan. I told you, Carlosz. I’m okay, don’t be so gentle. Make it hard and roughed.” he said sounds irritated.

Carlosz paused for a moment. “Fast? Is that what you want?”

“Yes, darling and i know ’yan din ang gusto mo. Pinipigilan mo lang kasi nag-aalala ka sa pinagbubuntis ko. Come on, Carlosz. I’m fine, sex ang paraan para mabilis mabuo ang bata.”

“Is that so?” inosenteng tanong nito.

“Fuck! Yes.”

“Then… Sabihin mo sa’kin kapag may masama kang naramdaman. I swear titigil agad ako.”

“Just, fuck me faster and hard, darling. No more—Ahhhhhhh.” hindi na niya natapos ang iba pa niyang sasabihin ng mabilis ng gumalaw ang pagkalalaki nito sa loob niya. Mabilis na ang ginawa nitong paghugot baon sa loob ng bukana niya. At ang pag-ulos nitong naging walang patid tulad ng nakaraan nilang mga pagtatalik noong hindi pa siya buntis?

May pagtitimpi parin ang pag-ulos ni Carlosz kahit binilisan na niya. Hindi niya masyadong sinasagad dahil narito parin sa kaniyang loob ang pangamba.

Like fucking fuck! He badly wanted to move faster, rougher, and harder. But he limited himself. Takot siyang baka kung anong mangyare dito kapag ginawa niya ang nais ng katawan. Buntis ito, at masisi niya ang kaniyang sarili kapag may masamang nangyare sa dalawa.

“Ohhhhh—come-on, darling. Fuck me harder, faster. Ohhhhhh, darling. Uhmmmm.”

Napalunok siya at habang umuulos ay pinaka-titigan niya ang ekspresyon ng binata. Mukhang nasasarapan naman ito. Kaya dinagdagan niya ang bilis ng paghugot baon ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito. Titig siya sa magiging reaksyon nito, kapag nag-iiba ang reaksyon ay hihinto niya. Babawasan ang bilis ng pag-ulos.

“Fuck, Carlosz. Bilisin mo. Ohhhh—darling. I want it fast, please. Uhmmm.”

Ipinikit niya ang kaniyang mga mata sa frustration na nararamdaman. Hindi niya alam kung sino ang kaniyang susundin. Ang gusto ng mahal niya o ang kaniyang pag-aalalang may mangyareng masama dito!

“Fuck!” malakas na pagmumura niya. “I’m going to fuck you hard and fast now! I can’t take it anymore.”

Hinawakan niya ang magkabilang balikat ng binata. Doon siya kumuha ng lakas sa pagbayo sa loob nito.

Halos malakas at sobrang bilis na binayo niya ang loob nito. Paminsan-minsan ay malakas niyang sinasagad.

“Ahhhhhhh, ganiyan nga. Ang sarap niyan. Ohhhhhh—Carl—ohhhhh, hell, darling. Uhmmmm.” Terrenz moaned in so much pleasure.

His breathing starting to become hard. Panay rin ang paghagilap niya ng hangin sa bawat bilis ng ulos na pinapakawalan niya.

“Ohhhhhh—ang sarap, Terrenz. Ang sarap mo, T. Gustong-gusto ko ang loob mo. Ohhhhh—T, ohhhhhh—darling.” napapikit siya habang ninanamnam ang sarap na lumulukob sa kaniyang kaibuturan, dulot ng pag-iisa ng kani-kanilang katawan. Sobrang sarap ng pakiramdam na parang abot kamay na niya ang alapaap.

Bawat pakawala niya ng ulos ay sinisiguro niyang mabilis at sagad sa loob nito. Nawala na sa kaniyang isip na buntis ang binata, as long as nasasarapan ito, he will keep doing what makes them both feel good.

“Ahhhhh. Ahhhhhh. Ahhhhh, fuck. Ohhhh—fuck me. Fuck me more, darling. Ohhhh—Carlosz, isagad mo.” anang fiancee niya.

Niyapos niya ang katawan ng binata, habang naka-talikod ito at mabilis niyang inaangkin. Hinagilap niya ang mga labi nito at walang sawang nagdikit ang kani-kanilang mga labi.

Parehong kumakawala ang mga ungol nila sa pagitan ng kanilang paghahalikan.

Naputol ang halik, mabilis ang paghagilap nila ng hangin. Bumaba ang kaniyang halik sa leeg ng binata at banayad na hinalik-halikan iyon.

Sa pagyakap niya dito, ay doon siya kumuha ng lakas na mas lalong isagad ang pagkakapasok ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito.

Bawat hugot at baon niya ay napapa-ungol at napapa-pikit siya sa kakaibang sarap na dulot niyon. Ramdam na rin niya na malapit na siyang labsan. Mga ilang minuto na lang ang kaniyang nakakapa.

“Ahhhhh. Ahhhhh. Ahhhh. Ohhhhh. Ang sarap.” Halos mapasigaw si Terrenz sa sarap na dulot ng pagkakapasok ng pagkalalaki ni Carlosz sa loob niya.

Mariin ang kaniyang pagkuyom sa kaniyang magkabilang palad. Halos magdeliryo siya sa sarap na dulot niyon.

It was so fucking good. The pleasure. The sensation, everything was good. Everything.

Napasinghap siya ng hugutin ng binata ang pagkalalaki nito sa loob niya. Pinaharap siya ng binata at binuhat siya nito.

Napangiti siya ng isandal siya nito sa pader at doon ay naramdaman niyang muli ang pagkalalaki nitong nag-uumigting sa haba at laking basta na lang pumasok sa kaniyang bukana.

“Ohhhhhh—Hell.” halos mahigit niya ang hininga ng isagad nito. Pakiramdam niya ay narating nito ang hangganan niya. Samantalang narating naman niya ang hangganan ng langit. Palutang-lutang sa kawalan at sarap na sarap sa mga nalalasap.

Niyakap siya ng binata habang kalong siya nito. Siya na ang gumalaw taas baba sa pagkalalaki nito. Sumasalubong naman sa pag-indayog ang balakang nito.

Mas lalong humigpit ang yakap niya sa binata. Yakap niya ito sa leeg at sa pang-gigigil na kaniyang nararamdaman ay bahagyang kinagat niya ang namumula nitong tainga.

“Ahhh. Uhmmmm… Goodness, Carlosz. Ang sarap. Ohhhh. Fuck me, darling.” ungol niya sa tainga nito.

“Ohhhhhh—fuck! Shit, T. Like that, moan for me, Terrenz.” Muli ay naramdaman ni Carlosz na lalabsan na siya. Ramdam na niya iyon sa kaniyang loob.

“Terrenz. I’m coming. I’ll cum inside you, darling. Wait for it.”

Mas lalong bumilis ang paglabas-masok ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito. Inaalalayan niya ang balakang nitong sumalubong sa kaniyang pagkalalaki.

Naka-tingala si Terrenz habang naka-pikit ang mga mata. Ninanamnam niya ang pagkalalaki ng binatang naglalabas-pasok sa loob niya.

“Ohhhhhh—ang sarap!!” mahabang ungol ni Carlosz ng labsan ito sa loob niya maging siya ay napa-ungol din ng maramdaman ang mainit nitong binhing sinabog sa kaniyang loob.

Halos mawalan siya ng lakas sa sarap na lumukob sa kanilang dalawa. Lupaypay ang kaniyang katawan na isinandal sa balikat nito ang kaniyang ulo habang habol-habol niya ang kaniyang pag-hinga.

Impit siyang napa-ungol ng hugutin ng binata ang pagkalalaki nito sa loob niya. At ibaba siya ngunit naka-suporta parin ang mga bisig nito sa kaniya, kaya hindi siya bumagsak dulot ng panghihina.

“Are you okay, T? Kamusta ang lagay mo? Wala bang masama sa’yo? Kamusta ang tiyan mo?”

And there Carlosz is. Starting to feel worried again, na wala naman sa lugar. Napangiti na lang siya at inangat niya ang kaniyang ulo.

“Just a moment let me breathe. Makawalang hininga ’yung bayo mo eh. Sarap.” he said then teasing kissed his fiancee lips. “Don’t worry, Carlosz. I’m fine, darling. I’m fine. Just a li’l breathe.”

Nang pareho silang maka-bawi ng kani-kanilang lakas. Itinuloy nila ang pagliligo hanggang sa sila’y matapos.

Binuhat siya ng binata palabas ng shower room hanggang sa makalabas sila ng bathroom. He’s like a fucking baby carried and taking cared of his overreacting and overprotective fiancee… Carlosz Morgan.

Ibinaba siya nito katabi ng sa may tabi ng cabinet. Kumuha ito ng towel tig-isa silang dalawa. Tinuyo nito ang kaniyang katawan habang siya naman ang tumuyo sa katawan ng binata.

Hindi niya magawang i-alis kay Carlosz ang kaniyang mga mata. Ewan, pero humaling na humaling siya sa binata. Parang gusto niya lagi niyang nasa paningin ito. Magwawala na siya siguro kapag nawala pa ito sa tabi niya.

Maghahanap na sana siya ng kaniyang isusuot ngunit hindi siya hinayaan ng fiancee. “Let me.” anito.

Here he was. Standing and just looking at Carlosz picking clothes for him. He let Carlosz be.

“Oh? Isuot mo.” inabot sa kaniya ng binata ang damit.

Kinuha niya iyon at tiningnan. “Seriously? Turtle neck?” nahihiwagaan niyang tanong dito.

“Yeah, why?”

“I’m not wearing turtle neck. Mainit sa katawan.”

“Malamig sa baguio, T. You wear that.”

“Sanay na ako sa lamig, Carlosz.”

“Isuot mo parin ’yan. Maraming mga tao doon, baka pagtingnan nila ’yung balat mo. I should be the only one to see your soft and light skin. I’ll cut their head off, kapag tumingin sila sa’yo ng may pagnanasa.”

Naipikit na lang niya ang kaniyang mga mata. “I’m not going to wear this, Carlosz. Maiinitan lang ako. Tsaka di’ba, buntis ako? Bawal sa’kin mainitan.” gumawa na lang siya ng paraan upang hindi masuot ang ibinigay nito.

Fucking turtle neck? Kailan pa siya nag-suot ng ganun. Bukod sa nakaka-kiliti ay medyo nakakalitik din iyon. So.. he is a turtle neck haters.

Mukhang effective naman ang mga sinabi niya. Mabilis binawi ni Carlosz ang turtle neck sa kaniya at naghalungkat pa ng iba.

“Wear this.” pinakita sa kaniya ng binata ang t-shirt nito. At dahil malaki ang katawan nito sa kaniya at maskulado pa, ay masisiguro niyang maluwag sa kaniya ang damit.

“Carlosz..? ’Yung damit ko na lang, ang luwag kaya niyan sa’kin.” reklamo niya.

“Don’t complain. Maganda sa buntis ito, maluwag na damit. Para rin presko.”

“Hindi naman kaya mag-mukha akong ewan diyan?” reklamo pa niya.

“No, darling. Kahit ano naman ang isuot mo bagay sa’yo. Ang guwapo kaya ng fiancee ko.” lihim na tinago niya ang kaniyang pag-ngiti. Ngunit ang pamumula ng kaniyang pisngi ay hindi niya nagawang itago.

“You’re blushing, darling. So adorable. Now wear this.”

“Pero..?” hindi na siya nakapag-reklamo ng sapilitan sa kaniyang ipasuot ng binata ang maluwang nitong damit. Nagmukha tuloy siyang rapper sa kalye.

“Boxer mo.” abot nito sa kaniya ng boxer. “Shit.” inagaw nito sa kaniya ang boxer ng akmang isusuot na niya. “You’re preggy, let me help you wear this.”

Naipaikot na lang niya ang kaniyang mga mata sa kawalan. Sinuot niya ang boxer sa tulong ng kaniyang fiancee.

“Anong isusuot kong pang-baba?” tanong niya.

“Let me think of it.” umakto itong nag-iisip.

“Don’t tell me pantalon ang ipapasuot mo sa’kin. Magmumukha na talaga akong rapper nito. Buntis ako, kailangan presko din ang pangbaba ko.”

“You’re right. Kailangan presko ang pangbaba mo.” napakunot ang kaniyang noo ng makitang sa pantulog na mga damit itong naghahalungkat ng siguro ay kaniyang masusuot.

“Here.”

“Totoo? Pajama? Di ka naman nagbibiro, niyan?” sarkastikong turan niya.

“Yeah, mas magiging komportable ka dito? Hindi maghipit ang garter, tama lang sa’yo.”

“Carlosz?! Lalabas tayo. Pupunta tayo ng baguio, tapos pasusuotin mo sa’kin ’yan? I wont wear that.” pagmamaktol pa niya.

“Wear it darling. Sige ka, hindi na tayo pupunta.” balik pananakot nito.

Naiinis na binalingan niya ang binata. “Fine.” isang malakas na buntong hininga ang napakawalan niya.

Napipilitan siyang isuot ang pajama kahit wala sa sarili niyang kagustuhan. Wala e, ang gusto niyang pagkain ang magiging kapalit kapag hindi niya ito sinunod.

“There, perfect, T.” animo’y sayang saya pa ito sa mga pinasuot nito sa kaniya.

Oversized T-shirt na animo’y magmumukha siyang manong na rapper, terno with pajama na animo’y matutulog siya sa katanghaliang tapat. Yeah, that’s his ootd.

Matapos niyang makapag-bihis ay ito naman ang nag-bihis. So unfair lang, kasi T-shirt ang suot nito na tamang-tama lang sa katawan nito. Short above his knee, take note; with sunglass. So handsome but so unfair.

Ano manong na rapper siya tapos ito sikat na artista? Hell! This is not really fair.

Hindi na lang siya nagmaktol. Lumapit siya dito at inayos niya ang buhok nito. “That’s it. So handsome.” he said then he kissed Carlosz lips, gentle but quick…

           AXLL_ACEBEROS|A.A

.

CHAPTER 57

Chapter 57

        PANAY ANG KAIN ni Terrenz ng sliced bread na nilagyan niya ng peanut butter habang sila’y nasa biyahe. Pamatid gutom na rin, hindi pa kasi siya nag-aagahan dahil mga prutas na naroon sa fruit cockail ang gusto niyang kainin. At gusto rin niya ng sariwa, kaya heto sila nagbabyahe patungo sa farm ng kaibigan ng fiancee niya. Jonaz Guivarra.

Paminsan-minsan ay sinusubuan niya rin ng tinapay na pinalamanan ng peanut butter ang fiancee niyang seryosong nagmamaneho.

“Sa pagkakaalam ko hindi mo hilig ’yan.” anito sa pagitan ng pag-nguya.

“I didn’t know too. I just happened to love this.” he answered.

“Maybe because you’re pregnant.”

Napatango-tango na lang siya at ipinagpatuloy ang ginagawa. Napapapikit siya sa tuwing malalasahan niya ang masarap na peanut butter. Parang gusto tuloy niyang magpa-bili sa fiancee niya ng sobrang daming peanut butter hanggang sa manawa siya.

After a couple of hours or so, they finally reached their destination, baguio. Tinapos na rin niya ang kaniyang kinakain. Sinaid pa niya ang peanut butter na pumatak sa kaniyang daliri.

Lalabas na sana siya pero napag-tanto niya ang kaniyang suot. Manong T-shirt terno with pantulog na pajama. Lalabas pa ba siya?

“Come-on, darling, let’s go.”

Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at napipilitang lumabas ng sasakyan. Wala naman siyang pagpipilian. Ito lang naman ang suot niya.

Ramdam niya ang lamyos ng simoy ng hangin sa lugar. Amoy din niya ang mga sariwang amoy ng prutas. Hell! I’m coming to pick you. Aniya na ang tinutukoy ay ang mga prutas na naaamoy niya at gusto niyang tikman.

Sumunod siya sa fiancee niya. Tumapat ang sila sa isang magarang bahay. Base sa disenyo ay mayaman at may taste ang nagmamay-ari.

“Ito na ba ang bahay ng kaibigan mo?” tanong niya sa fiancee.

Ngumiti naman ito at sumagot.

Using the doorbell, Carlosz pressed the button. Lumabas doon ang gwapong lalaki. Maybe Carlosz friend of course. Jonaz?

Pinagbuksan sila nito ng pinto.

“My, my, why are you here, buddy?” anang Jonaz sa kaniyang fiancee. Bumaling ang tingin nito sa kaniya at pinasadahan siya ng tingin.

Naiwas tuloy niya ang tingin dito. Parang gusto na lang niyang mag-tago sa likod ng fiancee niya sa hiyang nararamdaman niya sa suot niya ngayon.

Nagulat siya ng hagilapin ng fiancee niy ang kamay niya at pinagsalikop iyon.

“This is my fiancee, Terrenz.” pagpapakilala nito sa kaniya sa kaibigan nito. “and Terrenz, Jonaz, my friend.”

“Jonaz, Jonaz Guivarra.” Jonaz, lended his hand to him. At ng akmang makikipag-kamay na siya sa kaibigan nito ay tumikhim ito.

“Save the handshake.” matalim na turan ng boses nito.

“So possessive, huh? I see.” ngiti-ngiting turan ni Jonaz. Mahiwaga ang pinukol nitong tingin sa fiancee niya. “don’t tell me… You’re into man too?”

“I’m not, Jonaz.” nagulat siya sa sagot ng binata. “I’m just into him.” pero napalitan iyon ng galak sa dinugsong nitong salita. Fuck! He felt loved.

“Yeah, just like me. I’m just into my husband.” ani Jonaz. “By the way, pasok kayo sa loob.”

Pumasok silang tatlo sa loob ng bahay. Just lending his eyes inside the house. Hell! So expensive.

The chandelier light, the wall, the living room…etc.

Dinala sila ng kaibigan nito sa dining room. Kung saan manananghalian na ang mga iyon.

Tumuon ang kaniyang tingin sa isang lalaking naroon. Preparing food. Ngumiti ito sa kaniya ng magka-titigan sila. Ganting ngiti naman ang binalik niya dito.

“Tito Carlosz.” anang matinis na boses ng tatlong batang lalaki na hindi niya napansin narito rin pala.

Lumapit ang tatlo naga-guwapuhang mga bata sa fiancee niya at yumakap ang mga iyon.

“Tito Carlosz, bakit ngayon ka lang pumunta dito?” tanong ng isang bata.

Actually he can’t determine, who is who. Magkakamukha ang tatlong nagaguwapuhang mga bata.

“Tito, na’san na ’yung ireregalo mong baril sa’kin? Shot gun?” anang isa pa.

“And you also promised me that you’ll give me a golden boy rifle as a gift? Na’san na?”

Namangha siya. Sa murang edad ng mga batang ito ay alam na ang pangalan ng baril. Seeing how his fiancee closed to this triplets. Malamang sa malamang na ito ang nag-turo sa mga iyon tungkol sa pangalan ng baril.

“Di’ba sabi ko paglaki niyo na matatanggap ’yung baril? At ’yun ay kung magiging pulis o sundalo kayong tulad ko. You can have and use it, secret agent is qualified to hold gun as well. Just like your tito Caleb.”

Caleb? Caleb again. Why do he felt something? Jealously? Fuck.

“Then how to be you po?”

Ginulo ng fiancee niya ang buhok ng makukulit na bata. “Stop thinking about that, you are all too young para sa mga ganiyang bagay. Just enjoy being a kid.”

“Okay.” sabay-sabay na anang tatlo bago niyakap ang kaniyang fiancee.

Lumapit sa kaniyang gawi ang guwapong lalaki. Ito na ba ang sinasabi ni Carlosz na asawa ng kaibigan nito? Mamamangha talaga siya kung sabihin ng mga itong anak nila ang tatlo.

“Hi, i’m sorry, makukulit talaga ’yang tatlo.” anang lalaki.

“It’s okay, Warren. I’m used to it.” sagot naman ng fiancee niya. “By the way. This is, Terrenz, my fiancee. And Terrenz, this is Warren. Jonaz husband.”

Malapad siyang ngumiti. “Hi, Terrenz.”

Malugod naman nitong tinanggap ang kaniyang pakikipag-kamay. “Warren, the carrier of this triplets, our sons.”

Na gulat pa siya ng bahagya. “Triplets? You mean nanggaling sa’yo?”

“I know you wont believe it. But yes, i’m the carrier of the triplets.”

“And triplets, this is your tito Terrenz.” pagpapakilala ng kaniyang fiancee sa tatlo. “This is Jack, Julian, and Jaquin.”

“Hi Tito Terrenz. Pulis din po ba kayo? Can you teach me how to use gun?”

“Teach me to, Tito Terrenz.”

Napangiti na lang siya ng maglapitan ang tatlo sa kaniya at niyapos siya. Ginulo niya ang buhok ng tatlo. “Be a good boy and after you grow up into a man, i’m the one to teach you.”

Sabik na ngumiti naman ang tatlo. At pinasalamatan siya.

Muli niyang binaling ang tingin niya kay Warren. Gusto pa niya itong usisain. Tanungin at kausapin. Kung pa’no nito nadala ang tatlo. Kung pa’no ang naging buhay nito ng mga panahong buntis ito. At marami pang iba, ngunit hindi na niya nagawa ng mag-reklamo na ang anak nitong nagugutom na raw.

Nagka-tawanan lang silang lahat.

“Upo kayo. Let’s eat together. Join us.”

Ipinaghugot pa siya ni Carlosz ng upuan na batid niyang napansin ng mag-asawa. Nahihiya tuloy siya, ganun pa man ay nakakataba ng puso.

Ilang minuto pa ay natapos silang kumain. Kausap ni Carlosz ang kaibigan nitong si Jonaz sa salas kasama ang tatlong makukulit na triplets.

Why him. Having a conversation with Warren, finally.

“Kamusta naman ang pagbubuntis mo sa tatlo?” tanong niya.

Actually hindi sila close, pero dahil magaan namang kasama ang binata ay hindi naging mahirap sa kaniyang pakisamahan ito. Isa pa, mabait din at lahat ng mga tanong niya ay masaya nitong sinasagot.

“Hindi naman naging mahirap para sa’kin. Jonaz by my side, everything feels alright.” he answered. “Why are you keep asking, bakit interesado ka?” tanong nito na walang bahid na masamang intensyon.

Nag-iwas siya ng tingin. “Buntis daw ako, sabi ng Doctor. Honestly i don’t believe him. Hindi ko kayang maniwala because you know…i’m a man. But half part of me saying i have to believe this. Sobrang hirap talagang paniwalaan ng lahat, but Carlosz keep forcing me to believe it. Paniwalang-paniwala siya na buntis ako. Actually and honestly speaking nalulungkot ako sa magiging reaksyon niyang kung sakaling hindi totoong buntis ako. I know sobrang ma-di-disappoint siya kapag nagkataon.”

Tahimik na nakikinig lang ito sa kaniya. Humulmang ngiti ang mga labi nito. “Believe it, Terrenz. You should believe it. Ganiyan din ako noong una. Tulad sa’yo, hirap paniwalaan ang lahat ng mga sinabi ng Doctor, pero heto ang totoo. Sinampal ako ng katotohanan ng ilabas ko ang tatlo.” Tumawa ito ng maalala ang panganganak. “My head was about to explode thinking about how do a man getting pregnant. Ganun pa man, sabi nga walang imposible. And i’m so happy for you. Isa ka sa mga tulad ko. Nabiyayaan ng swerte.”

Ngumiti siya sa mga sinabi nito. “kamusta naman ang panganganak mo noon?”

“Wala akong birth canal tulad ng mga sa babae, hindi ko malalabas ang sanggol. Of course i have to undergo cesarian.” tinaas nito ang damit at pinakita sa kaniya ang bakat ng tahi sa tiyan nito. Konti lang naman ’yon, maybe the Doctor was skilled kaya hindi masyadong halata.

Naging malinaw sa kaniya ang lahat. Kahit hirap siyang paniwalaan ay binigyan parin niya ang kaniyang sarili ng pagkakataong maniwala. Kung ang mga tao sa paligid niya ay naniniwalang buntis siya, bakit hindi niya subukan hindi ba?

Maybe they were right. Maybe he’s really pregnant. Lalo’t ramdam din niya ang mga kakaibang pagbabago sa kaniyang katawan.

Ang tiyan niyang dating may abs ay nawawala na, getting bigger and bigger every passing day. Busog lang siya, ang dahilan niya sa kaniyang sarili at kulang sa ehersisyo, pero minsan lang naman mag-assume di’ba? Bakit hindi niya pagbigyan ang sarili.

He have to accept the fact that he’s really preggy. No more worries or negative thoughts. I’m pregnant! Yes, i am. ..

         SAYANG-SAYA SI Terrenz habang nagpupumitas ng mga prutas. Hindi na nga niya alam kung kasama pa ba sa mga prutas sa fruit cocktail itong strawberry na pinipitas niya. Nasisiyahan lang siya habang nagpupumitas ng mga kambal na strawberry.

Habang ang kaniya namang fiancee ay nagpipitas ng ibang mga prutas na gusto niya. Inilalagay nito sa basket ang mga nakukuha. Apple, pineapple, grapes, orange, etc… Hindi na rin nga nito alam kung nasa fruit cocktail parin ang kinukuha nito. Sinabihan kasi niyang kuhanin ang iba’t ibang prutas na makikita nito.

Kinagat niya ang nakuha niyang strawberry. Kambal iyon at sayang-saya siya ng manuot sa kaniyang bibig ang lasa niyon. Maasim-asim na matamis-tamis.

Abala siya sa pagpipitas ng may tumabi sa kaniya. Nang lingunin niya ay isang medyo may katandaang lalaki na may dalang payong at pinapayungan siya.

Naguguluhan siyang lumayo-layo dito ngunit sumusunod parin ang lalaki sa kaniya na animo’y hindi siya hinahayaang mainitan.

“Manong, ano hong ginagawa niyo?” puna niya sa matanda.

“Pinag-utos po sa’kin ni sir. Carlosz na payongan daw po kayo at mataas na ang sikat ng araw. Baka daw po mapano kayo.”

Iniwas niya ang tingin at lihim na napangiti. Hindi man niya kasama si Carlosz ay pakiramdam niya ay narito parin ito sa tabi niya. Ramdam niya ang pag-aalala nito sa kaniya. At talagang nag-utos pa upang payongan siya.

Maligayang ipinagpatuloy niya ang kaniyang pamimitas. At ng mapagod ay huminto siya.

“Manong gusto niyo?” alok niya dito sa strawberry na pinitas niya.

Mabilis naman itong tumanggi.

Tiningnan niya ang laman ng basket niya dal-dala. Halos mangalahati iyon ng kaniyang mga napitas, pero pakiramdam niya ay kulang pa.

Muli siyang nagpitas.

Ilang minuto ang lumipas ng may lumapit muli na isang lalaki sa gawi niya.

“Sir, ako na ho ang magbibitbit ng dala ninyo.”

Kunot ang noo napatingin siya dito. “Hindi na ho, kaya ko naman po.”

“Sir, hayaan niyo na po ako ang mag-dala. Kapag nakita ho kayo ni sir. Carlosz na nagbubuhat niyan ay baka mapagalitan ako non. Ako na ho.” pinaubaya na lang niya ang dala-dala niya dito.

Sa kahabaan ng kaniyang pamimitas ay may lumapit muli sa kaniya. Tumutulong naman sa pamimitas niya.

“Kuya, ’wag na ho. Kaya ko naman ho.” aniya.

“Pinag-utos po ni sir Carlosz na tulungan ko na raw ho kayo. Para hindi kayo mapagod.”

Napakamot na lang siya sa kaniyang ulo at itinuloy ang kaniyang ginagawa.

“Kuya gusto niyo ng tubig. Tubig po o, mukhang pagod na kayo.” anang lalaki na nag-alok sa kaniya.

“Wala akong perang dala eh—”

“Libre na ho ito. Si sir. Carlosz ho ang nagsabing ibigay ko raw ho sa inyo.”

Wala sa sariling tinanggap na lang niya ang binigay nito.

Sa kaniyang pamimitas, apat na lalaki ang naka-aligid sa kaniya at tumutulong. Napakamot na lang siya sa sariling buhok. Talagang kumuha pa ito ng tauhan para lang masigurong hindi siya nahihirapan.

Hell! He really love this man so much…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 58

Chapter 58

        MATAPOS makabalik ni Carlosz at ng kaniyang fiancee sa kanilang bahay galing sa baguio ay agad niyang inapura ang pagbabalat at paggagayat ng mga prutas dahil utos ng kaniyang mahal.

Tig-iisang piraso ng mga nakuha nilang mga prutas ang kaniyang binalatan at ginayat matapos mahugasan.

Lahat ng mga halo-halong ginayat at binalatang prutas ay nilagay niya sa malaking bowl.

Siyang-siya naman ang kaniyang fiancee matapos mapuno ng mga prutas ang bowl na inabot niya dito.

Nag-tungo silang dalawa sa salas ng bahay. Binuksan ni Carlosz ang tv at pareho silang nanuod, discovery channel about different guns and how to use it.

Tutok siya sa kaniyang panonood ng ilapag ng fiancee niya ang bowl ng mga prutas sa lamesa at nakita niyang tumayo ito.

“Where are you going?” he asked.

“May kukunin lang ako.” anito.

Tumayo siya. “Anong kukunin mo? Ako na ang kukuha?”

Lumapit sa kaniya ang binata at ngumiti. Hinalikan siya nito sa mga labi ng mabilisan bago siya inalalayan pa-upo. “Ako na ang kukuha. Manood kana lang dyan.” anito.

Wala siyang nagawa kundi ang umupo. Umalis ito na naka-sunod naman ang kaniyang mga mata. Nag-aalalang baka may mangyareng masama dito. Like! Fuck! Simula ng malaman niyang buntis ito, naging ganito na siya. Ang gusto lang niya ay wala itong gawin at siya na ang gagawa ng lahat. Nangangamba siyang baka mahirapan ito, baka makasama sa pagbubuntis nito.

Bumalik ang fiancee niya bitbit ang isang grapon na may lamang peanut butter. Naka-kunot ang noong pinagmasdan lang niya ito hanggang sa maka-upo.

“Anong gagawin mo dyan, T?” tanong niya.

“Ilalagay ko dito sa prutas. Baka masarap kapag may peanut butter.”

“Hindi kaya magsakit ang tiyan mo niyan? Hindi kaya makasama sa pagbubuntis mo?”

“Ang OA mo palagi, darling.”

Gusto niyang pigilan ang fiancee niya sa gusto nitong gawin. Pero hindi na lang niya ginawa. Kagustuhan nito e, he just hope that everything will be alright.

Matapos malagay ng fiancee niya ang peanut butter sa bowl ng mga prutas ay pinaghalo na nito.

Napangiwi siya ng makita ang itsura niyon. Hindi maintindihan. “Are you sure, you’re going to eat that?” he asked.

“Of course, masarap ’to.” excited ang boses na turan nito.

Napa-iling-iling na lang siya at iniwas na lang niya ang tingin dito. Tinuon niya ang kaniyang pansin sa pinapanood.

Minutes later, Terrenz started eating those uneatable food.

Hindi niya maiwasan ang mapukaw ang tingin dito. Napapangiwi siya sa tuwing isusubo nito at talagang napapa-pikit pa habang ninanamnam ang kinakain.

Napa-iling-iling na lang siya. Hindi kaya makasama dito ang kinakain? Shit!

“I’m just going to make a call. Maiwan muna kita dito.” pagpapaalam niya sa fiancee. Tumango-tango naman agad ito.

Mabilis siyang lumayo sa kinaroroonan ng fiancee. Nilabas niya ang kaniyang telepono at di-nial ang numero ng telepono ng asawa ng kaniyang kaibigang Doctor.

“Hey, Carlosz? What’s up?” sagot ni Kyle sa kabilang linya.

“I’m just going to ask something.”

“What is it?” isang matalim na tinig ni Axll ang kaniyang narinig. Halata sa boses nito ang selos. “Why are you calling my husband?”

“Give him the phone, fucker! May itatanong lang ako sa kaniya.” naiirita niyang turan sa pagka-possessive nito.

“Give me the phone, baby. May itatanong ’yung tao e.” inis na turan ni Kyle sa asawa. “Ano nga ulit ang itatanong mo?”

“Tungkol sa pagbubuntis ni Terrenz? Normal lang ba na kumain siya ng mga weird na pagkain. Like fruits mixed with peanut butter? Hindi kaya sumakit ang tiyan niya? Hindi kaya makasa—”

“Stop overthinking, Carlosz. That is part of his pregnancy. Eating weird foods, doing something that is not he usually do. Paglilihi ang tawag doon. Kaya hayaan mo siya.” tumatawang ani ng nasa kabilang linya. “Walang masamang mangyayare.”

Naka-hinga siya ng malalim dahil sa tinuran ng Doctor. Siguro nga overthinking lang siya. Fuck!

“Thank you.”

“Congrats, bye!” anang possessive nitong asawa bago pinatay ang tawag.

Naiiling na napangiti na lang siya sa kaniyang kaibigan. So possessive, buti na lang hindi siya tulad nito.

Ibinalik niya ang telepono sa bulsa niya pagkatapos ay bumalik siya sa salas kung saan naroon ang asawa. Pagbalik niya ay laking gulat niya ng maubos nito ang laman ng bowl, ngayon naman ang natitirang peanut butter ang pinagkaka-interesan nito.

Lihim siyang natawa sa ginawa ng fiancee niya.

Umupo siya at tumabi sa mahal.

Binalingan niya ito ng tingin. Tch! Ang kalat kumain.

Kinuha niya ang panyo at pinunasan ang gilid ng labi nito. “Ang bilis mong kumain, naubos mo agad?”

Nahihiyang ngumiti naman ito sa kaniya. At ang pamumula ng mukha ay sumilay sa makinis nitong pisngi.

Seryosong tumitig siya dito ng matiim. Bumaba ang kaniyang tingin sa mga labi nito.

Terrenz gulped at that moment. Seeing how close Carlosz is to him. His heart never stop beating so fast.

“I love you, T.” Carlosz said sounds almost a whispered. He caressed his face gently. Dumukwang ito at hinalikan ang kaniyang mga labi.

Carlosz soft pinkish lips pressed against his. Slowly moving.

Unti-unti ay iginalaw na rin niya ang kaniyang mga labi. Tinutugon ang halik nito sa kaniya, hanggang ang halik ay nagkaroon ng init. Unti-unting nagiging desperado.

Tumigil siya sa paghalik ng marinig niyang mag-ingay ang telepono nito, pero balewala lang dito. Patuloy lang sa pag-tugon sa kaniyang mga labi.

Bahagya niya itong tinulak palayo. “Carlosz… May tumatawag sa’yo, baka importante.” aniya.

He just heard Carlosz heaved a deep sighed, then he pick up the phone and answered.

Seryoso itong nakikipag-usap sa telepono habang ang mga mata ay nakatingin sa kaniya.

“Yes, sir. I’ll be there.” ang huli nitong sinabi bago pinatay ang tawag.

Hindi na lang niya binigyang pansin ang kausap nito. Tinuon na lang niya ang kaniyang sarili sa palabas.

“Terrenz…?” tawag nito sa kaniya. “Promotion day after lunch. Sama ka sa’kin.”

“Promotion day? You mean ma-po-promote ka?”

“Sa pagkakapatay ko kay Hitler at sa mga galamay nito. I don’t think hindi lang ako mapo-promote. A-Award-an din nila ako.”

Matamis siyang napangiti. “I’m happy for you.”

“Lika nga dito.” bahagya siyang hinala ng fiancee at niyapos. “Sama ka.”

“Ayoko, kasiyahan mo ’yun. Hindi naman pwedeng sumama ako. Award mo ’yun e.”

“Award na’teng dalawa. You’re part of my life, Terrenz. Of course lahat ng akin ay sa’yo rin. Lahat ng kasiyahan ko ay kasiyahan mo rin. Kaya dapat sumama ka sa’kin. Hindi pwedeng hindi. Kailangan sumama ka.”

Tumingin siya ng maka-hulugan kay Carlosz. “Then anong ireregalo mo sa’kin ngayon para sumama ako?”

Seryoso siya nitong pinaka-titigan na tumagal ng ilang minuto. Bago nito sinakop ang kaniyang mga labi. Tumagal bago sila muling nagbitaw. “My heart. My body. My mind. My soul. And my everything. Hindi ka parin ba sasama?”

Nakagat niya ang kaniyang pang-ibabang labi para matakpan ang kilig na nararamdaman. “Ang corny.” aniya kahit tagos naman sa kaniyang puso lahat-lahat ng mga sinabi nito.

“I love you.” Carlosz said after a soft chuckled.

“I love you too.” he said then they stayed hugging and feeling the moment of being together…being in loved.

      AFTER LUNCHED, Terrenz together with Carlosz prepared themselves for the awarding they. He’ll come to cheer his fiancee while receiving awards and promotions.

Medyo nagtagal nga lang sila ng magbibihis na. Sa suot na naman sila nagkakatalo, but this time he won.

Balak na naman kasi nitong pagsuotin siya ng pajama, tsaka ’yung mahaba nitong t-shirt. Ano siya manong?

Naalala tuloy niya ’yung nasa farm sila sa baguio, pinagtitinginan siya ng mga nakakakita sa kaniya. At ayaw na niyang mangyare pa iyon. Tama na ang kahihiyang nangyare sa kaniya.

Jeans terno with a simple plain shirt, ’yung sakto lang sa katawan niya. Puting sapatos naman ang kaniyang sinuot. And now he’s done.

While Carlosz wore his policeman outfit. Terno with cap and his sunglass na nakasipit sa damit nito sa pagitan ng matitipunong dibdib.

Lumapit siya dito at inayos ang buhok ng asawa. “You’re so handsome, darling. So very handsome.” he said with a proud smile on his lips.

Carlosz smile back. “I know hubby,” he kissed his lips quick. “So was you.”

Lumabas silang dalawa ng bahay matapos silang makapag-bihis. Tiningnan niya ang relong pambisig. Passed 1 pm.

“Hindi kaya tayo ma-late sa awarding? Hindi ka kaya ma-late?”

“Don’t worry. Hindi magsisimula ang awarding hangga’t wala ako.”

Sumakay sila ng kotse at pinaandar na nito. Mga ilang minuto nakarating din sila.

Lumabas siya ng sasakyan maging ang fiancee niya. Lumapit ito sa kaniya at pinagsalikop ang kanilang mga kamay.

“Carlosz, maraming tao.” nahihiyang aniya.

“Who cares? Let them wonder.” balewalang anito bago sinuot ang salamin.

Huminga na lang siya ng malalim at pinaubaya na lang niya ang kaniyang mga kamay sa fiancee. Sabay silang naglakad papasok sa loob.

Doon ginanap sa sobrang lawak na ground ang awarding. Marami ng mga taong naka-upo paharap sa gaganapan ng award. Mababatid niyang mga pamilya din ito ng mga kapwa pulis ng fiancee niya.

“Sit here.” aniya.

“Kailangan ba talaga sa unang una ako? Tapos sa gitna pa?” reklamo niya.

Ngumiti lang naman ito. “Pa’no mo ako makikita kung hindi ka uupo sa unahan? Just relax.”

Hindi na lang niya ito pinansin. Hinawakan niya ng mahigpit sa mga kamay ang fiancee. “Good Luck and congratulations.” he said. “I love you.” and a whispered.

“I love you too.” malakas naman nitong turan na naka-pukaw ng atensyon ng ibang mga naka-upo.

Nahihiyang hindi na lang niya ito pinansin. Nginitian na lang niya ang fiancee hanggang sa tuluyan itong umalis.

Isang malaking stage kung saan doon aakyat ang mga mabibigyan ng parangal. Naroon sa stage naka-upo ang mga pulis na may mga mataas na katungkulan. Habang nasa magkabilang gilid ng stage ang mga pulis na naka-suot ng mga uniporme ng mga ito. Naka-tayo at pantay-pantay ang pila.

Hinahagilap ng kaniyang mga mata ang fiancee niya, ngunit hindi niya ito makita kahit anong palingos-lingos niya.

Nagmagsimula ang parangal ay hindi na niya pinansin kung na’san ang fiancee.

“Award given to, Greg Elcid.” nagsimulang umakyat sa stage ang lalaking tinawag. Sumaludo at tinanggap ang parangal.

Maraming naghiyawan at nagpalakpakang kapwa din nito pulis. Maging siya at ang mga taga panood ay nagbigay din ng suporta.

“Award given to, Niño Zapanta.” anunsiyo ng tagapagsalita. Tulad ng ginawa ng nauna. Umakyat din ang tinawag at sumaludo. Tinanggap ang parangal, palakpakan at hiyawan ng mga tao.

Mahigit ilang oras pang tumagal ang award. Laking pagkaka-kunot ng kaniyang noo ng matapos ang awarding at promotions ngunit walang Carlosz Morgan na nabanggit. Hindi nabigyan ng award ang kaniyang fiancee.

Hindi niya alam kung bakit?

“Hakbang pasulong na!!!” ani ng pulis na lalaking nasa unahan, sa magkabilang gilid ng grupo ng mga pulis.

“Left! Left! Left! Right! Left! Right! Left!.” sabay-sabay bigkas ng mga pulis habang umaabante patungo sa kanilang harapan.

Nag-sama ang dalawang grupo ng pulis sa kanilang harapan. Hindi niya alam kung sa kaniya ba naka-tingin ang lahat ng mga pulis o akala niya lang.

Sabay-sabay na sumaludo ang mga iyon, sa kanila—o sa kaniya. Dahil sa kaniya talaga naka-tingin ang lahat sa hindi niya malamang dahilan. Or he’s just assuming, he think?

“Migs Santy, S.P.O 3.” Sumaludo ito sa gawi niya at tumalikod.

Isang malaking letrang “W” ang naka-dikit sa likod nito.

Nagpakilala ang isa pa, tumalikod at letrang “I” naman ang nasa likod nito.

Naguguluhan na siya sa mga nangyayare. Hindi niya alam kung anong ginagawa ng mga ito. Ganun pa man, nanatili lang siyang nanuod sa mga pinaggagawa ng mga ito.

“Will!” Malalakas at sabay-sabay na sigaw ng mga pulis ng maka-buo ng letra.

“You!” ito naman ang malakas na singaw ng mga iyon, matapos muling mabuo.

Muling may nagbuo ng letra.

“Marry!” Sabay-sabay na sigawan ng mga iyon.

Nagulat siya ng mapag-tanto ang mga na buong letra. “Will you marry.” Ang nabuo niyon.

Mukhang may mag-po-propose  pa yata. Tapos siya pa ang nasa unahan. Nakakahiya naman, siya pa talaga ang nasa unahan. Hindi naman niya alam na may mag-po-propose pala. Kaya malakas ang kutob niyang huwag umupo dito sa likuran.

Gustohin man niyang umalis nakakahiya naman. Hindi naman niya kasalanang umupo dito, hindi naman kasi siya na inform…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 59

Chapter 59

          NAGHATI SA DALAWA ang mga pulis. At sa dulo niyon ang lalaking hindi niya inaasahanang naroon habang may hawak na bugkos ng bulaklak. May tangan itong isang piraso ng pulang bulaklak na kagat-kagat nito.

Tinanggal nito ang sunglass nitong suot at doon nag-tama ang tingin nilang dalawa.

“General police, Carlosz Morgan!” sigawan ng mga pulis na nag-hawi upang makita niya ang binata. Sabay-sabay pang sumaludo ang mga iyon.

Mas lalong kumunot ang kaniyang noo. What the hell is happening?

Ganun pa man ay malakas ang tibok ng kaniyang puso. Malakas ang kalabog nito sa kaniyang loob.

Maangas at guwapong-guwapo siya dito ng magsimula itong humakbang palapit sa kaniya. Nagbababa ng kamay ang mga pulis na nalalampasan ng fiancee niya.

Nablangko na yata ang kaniyang isip. Up until now, he don’t what is really happening. Like the fuck!

Mas lalong lumakas ang kalabog ng kaniyang dibdib ng makalapit ito sa kaniya. “may i.” inilahad nito ang kamay sa kaniyang harapan.

Kunot man ang kaniyang noo at wala sa kaniyang sarili. Inilapat niya ang kamay sa palad nito. Inalalayan siyang makatayo ng binata.

Binigay nito sa kaniya ang tangan na bulaklak sa bibig.

“I’m so happy to meet you, be with you, together and forever with you. As a policeman, you’re lover. I will always do my best to keep you safe. Kahit batas handa kong kalabanin mailigtas ka lang. Ngayong araw na ito. Gusto kong klaruhin ang lahat at gawing totoo ang ating relasyong bilang ikakasal.”

Naguguluhang kusang pumatak ang luha sa kaniyang mga mata. Ang mga samu’t saring emosyon na lumukob sa kaniyang pagkatao. Natutop niya ang kaniyang bibig sa mga salitang binibigkas nito. Ang galak sa kaniyang puso ay walang mapag-sidlan. Inabot naman nito sa kaniya ang bugkos ng bulaklak na malugod naman niyang tinanggap.

“Alam kong natatandaan mo parin ’yung mga panahong nag-proposed ako sa’yo, using cheap and fake ring. Nangako din ako sa’yo na kapag naka-alis tayo sa lugar na iyon. Gagawin kong totoo ang singsing. At iyon ay masusuot mo lang, kapag sumagot kana ng oo sa itatanong ko sa’yo. Sila ang magsisilbing witness ng pagmamahal ko sa’yo.”

Lumuhod ito sa kaniyang harapan habang hawak ang kaniyang mga kamay. Namimilog ang kaniyang mga matang pinagmasdan lang ito. Muling pumatak ang luha sa kaniyang mga mata. But this time, it’s not a tears of fear, sadness or betrayal. It’s a fear of happiness and joy.

“Terrenz, T, darling. Alam kong sinagot mo na ako noong minsang tanungin kita. Pero gusto kong marinig muli mula sa bibig mo ang sagot sa tanong ko.”

Carlosz paused for a minute and loudly let out a hard breathe.

“Will you marry Carlosz Morgan and be with him forever? Until earth collapse?” binuksan nito ang maliit na box at doon sumilay ang magandang singsing sa tuktok niyon ay may dyamanteng hugis dahon.

He just sobbed and continue sobbing. Speechless. Hindi niya magawang makapag-salita. Nilukuban siya ng samu’t saring emosyon. He felt so fucking glad. So fucking happy. Napatango-tango na lang siya.

“Say it, darling. I want to hear it.”

Huminga siya ng malalim at pinunasan ang mga luha sa kaniyang mga mata. “Yes, Carlosz. I do. I want to marry you. I want to stay by your side, forever. I want to be your last, yeah. Until earth collapse.”

Nakita niya ang saya sa ningning ng mga mata ni Carlosz. “Fuck! Fuck! Ang sarap sa pakiramdam!” halatang sayang-saya ito sa kaniyang sinagot.

Kinuha nito ang singsing at isinuot sa kaniyang daliri. Well fitted ang singsing sa kaniya. Tama lang ang pagkakasukat.

“There, darling. Well fit.”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. “Thank you. Thank you for such a blessing.”

Sino ba naman ang mag-aakala ng ganito? Na ang taong pinakamamahal niya ay mahal din siya ng higit pa. Sa puntong handa pa siya nitong pakasalan, kahit malaki ang kanilang pagkakaiba sa iba. Lalaki siya at lalaki rin ito. Hindi normal ang kanilang relasyon, maaring makatanggap sila ng panlalait sa iba, pero ganun pa man ay wala na silang pakealam. Walang anoman o sinoman ang makakasira sa kanilang pagmamahalan. No one can change the fact that they can conquer everything just for the sake of their love.

Tumayo ang binata at sinapo nito ang kaniyang magkabilang pisngi. “Thanks to you for loving me back the way, i love you.”

Dumukwang ito at naglapat ang kani-kanilang mga labi sa isa’t-isa. Isang malakas na hiyawan at sigawan ng mga naroon ang dumagundong sa buong paligid.

Ngunit hindi niya iyon narinig. Pakiramdam niya ay payapa ang paligid. Si Carlosz lang ang nakikita ng kaniyang mga mata. Tanging ang nakakabinging tibok ng kaniyang puso ang naririnig, wala ng iba.

Matapos ay naghiwalay ang kanilang mga labi sa isa’t isa. Napasinghap siya ng buhatin siya ng fiancee niya.

“All of you, you’re invited to our wedding day. Libre na ang inyong pamasahe papuntang ibang bansa, kung saan doon idaraos ang kasal. Goodbye!” anang fiancee niya habang buhat-buhat siya nito paalis.

Sigawan at hiyawan ng mga naroon ang kaniyang napapakinggan. Maraming nagpapahabol ng pasasalamat sa fiancee niya…

        IDINIPOSITO SIYA ni Carlosz sa malambot na kama ng dahan-dahan, matapos nilang maka-uwi ng bahay. Habang naka-kubabaw ito sa kaniya. Akmang hahalikan siya nito ngunit hinarang niya ang isang daliri sa bibig nito.

“You surprised me. Akala ko kung ano na ang mangyayare kanina. Hindi man lang ako nakapag-handa na ’yun pala ang gagawin mo.” aniya.

“Magiging surprised pa ba ’yun kung sasabihin ko sa’yo para makapag-handa ka?”

“I.. I just can’t believe this.” tinaas niya ang kaniyang daliri na may suot na singsing. “hindi ko aakalaing tototohanin mo ang mga sinabi mo.”

Carlosz smiled sweetly. “I’m always true to my promise. Bakit ko naman ’yun sisirain.”

“I’m happy. I’m very happy, Carlosz. Thank you.”

Tinanggal nito ang kaniyang daliri sa bibig nito at hinalikan ang kaniyang daliri na may suot na singsing. “alam mo ba kung bakit may dahon sa tuktok ng singsing?”

“Why?”

“Because nature is pure, just like my love for you. Isa pa, tangkay din ng dahon ang sinuot ko sa’yo nung mga panahong nag-proposed ako. Kaya dahon naman ngayon, pero totoong singsing na.”

Bahagyang piningot niya ito sa tainga. “Ewan ko sa’yo.”

Hinalikan siya nito sa mga labi. “I love you.”

“I love you too.”

Doon muling naglapat ang kani-kanilang mga labi, but this time, wild, hot, desperate, and full wants and need to each other. Hanggang sa nalaman na lang nila na wala na silang mga saplot sa katawan. At ang pagkalalaki ni Carlosz ay naglalabas-masok na sa loob ng kaniyang bukana.

Mga ungol, halinghing, at daing ang maririnig sa loob ng silid.

Hanggang sa lumipas ang mahigit na isang oras ng mainit at puno ng pagmamahalang pagtatalik at marating nilang pareho ang rurok ng kanilang kaligayahan…

       MAHIGPIT ANG pagkakahawak ni Terrenz sa abo ng kaniyang Lolo Nestor na nakalagay sa vase.

“Are you sure, handa ka ng bumalik sa lugar ng Lolo mo?” may pag-aalalang tanong ni Carlosz. Hindi na niya alam kung ilang beses na siyang tinanong ng binata.

Tumingin siya ng diretso sa binata. Habang ito naman ay babaling lang ng tingin sa kaniya at sa kalsada habang nagmamaneho.

“I’m okay, i’ll be okay, Carlosz.” ngumiti siya kahit narito parin ang kirot sa kaniyang dibdib. At ang katotohanang mahirap tanggapin ang mga nangyare sa Lolo niya, ganun pa man ay wala siyang magagawa kundi ang palayain ang sakit na nararamdaman niya, para maghilom na rin ang sugat sa kaniyang puso.

Kung hindi niya pakakawalan ang pagkakahawak sa patalim, siya rin ang paulit-ulit na masusugatan at masasaktan. To be able to moved on, he need to let go.

“Sabi kasi ng Lolo, doon na siya lumaki at gusto niya kapag namatay siya ay doon na rin siya ililibing. Gusto kong tuparin ang kaniyang kahilingan. Kaya niyaya kitang muling bumalik doon, upang matupad ko ang gusto ni Lolo. ’Wag kang mag-alala, i’ll be fine.”

“I know darling. Just be fine, T. I don’t want to see you cry again. I don’t want to see you hurt.”

Napatango-tango na lang siya at ngumiti. Iniwas niya ang tingin at tinanaw ang langit sa bintana ng sasakyan.

I love you, Lolo Nestor. Rest in peace. And also to you, Mom and Dad.

Nabigyan

na rin ng

hustisya

ang

pagkamatay

niyo. Also to you. Hindi niya napigilan ang luhang pumatak sa kaniyang mga mata. Terressa, i’m sorry. Hindi ko alam na

napapahamak

ka. Hindi ko alam na nahihirapan kana pala. I’m you’re big brother. I should be the one to protect you, but i couldn’t… I didn’t. I’m sorry for that! I’m sorry.

Bago pa man mapansin ni Carlosz ang kaniyang mga pagluha ay mabilis na niya itong tinuyo. “Rest in peace. Rest in paradise, Lolo Nestor, mom and dad, and to you, Terressa.

Maiiwan

ang alaala niyo sa aking puso at isipan. Thank you for being part of my life. I love you.“

Nakarating sila sa kinaroroonan ng lugar ng bahay ng kaniyang Lolo. Nilakad nila iyon hanggang sa makarating sila.

Malayo palang ay natanaw na niya ang bahay ng Lolo niya. Tumingala siya upang hindi bumagsak ang namumuong luha sa kaniyang mga mata. Pero hindi na niya napigilan. Tuluyan na itong pumatak.

“Hey, T? Are you okay? Gusto mo pa bang tumuloy? Ako na ang magsasabog ng abo ng Lolo mo, kung hindi mo kaya.”

Umiling siya. “I’m okay.” nanguna na siyang maglakad upang hindi na siya nito pigilan. Sumunod naman ito sa kaniya na naka-alalay lang.

Tuluyan na silang nakalapit sa bahay. Muling umagos ang mainit na likido sa kaniyang mga mata. Halos sariwang-sariwa parin ang alaala dito sa kaniyang dibdib.

Parang kahapon lang ang saya pa nilang tatlo kasama ang Lolo niya, parang kahapon lang nagtatawanan pa sila. Parang kahapon lang ang lahat.

Pinilit niya ang kaniyang sariling magpaka-tatag. Kahit paulit-ulit niyang sabihin sa sariling ayos lang siya. He’s still not!

Nasa kaniya paring alaala ang labi ng kaniyang Lolo Nestor. Ang duguan nitong katawan. Hindi parin magawang maalis sa kaniyang isip.

Huminga siya ng malalim at ipinikit ang kaniyang mga mata. Binuksan niya ang dala-dala. Gamit ang gloves ay dinukot niya ang laman niyon at sinabog.

I’m sorry, Lo. Kasalanan ko ang lahat. Kung sana hindi ka namin iniwan, kung sana nanatili kami, hindi mangyayare ang lahat ng ito. Marami kapa sanang ginagawa ngayon. Hindi ’yung ganito. Ang sakit-sakit lang sa dibdib. Bakit ganun, Lo? Sa

dinami-rami

ng tao sa mundo, bakit ikaw pa? Bakit ikaw pa ’yung kailangan masaktan.

Pa’no kaya kung hindi namin natagpuan ang bahay mo noon? Hindi ka siguro

mapapahamak

hindi ba? Buhay ka parin sana ngayon hindi ba? Ipinikit niya ang mga mata at ninamnam ang lamyos ng hampas ng hangin sa kaniyang katawan at mukha. Sabay sa pag-agos ng luha sa kaniyang mga mata. I’m really sorry for everything, Lo. And thank you sa konting panahon na madadala ko hanggang sa

pagtanda

. Salamat dahil

napasaya

mo ako. Salamat dahil

nagkakilala

tayo.

“You can finally meet your the people you wanted to see. Si mama at si papa makikita mo na rin dyan sa taas. Si Terressa din, makikita mo na siya, Lo. Sorry kung nagsinungaling ako sa inyo na buhay pa sila. And i’m sorry na nagsinungaling ako sa inyo na isa akong sundalo.” napangiti siya ng mapait. “hindi ako sundalo, hindi ko natupad ’yung pangako ko sa sarili ko at sa inyo. Sa halip ay kalaban ng pulis at sundalo ang naging katayuan ko. I’m sorry, Lo. Hindi ako naging totoo sa inyo. Gusto ko lang naman maging masaya kayo e—”

“Hey,” pukaw sa kaniya ng fiancee. Pinaharap siya nito. “Let go of it. Bitawan mo na lahat ng mga nangyare, be happy and start over again. Let’s start a new life and build our own happy memories. Nangyare na ang nangyare, tanggapin mo na lang at yakapin, dahil ayaw kitang nakikitang malungkot at umiiyak. Hindi mo kasalanang ginusto mo lang hindi maputol ang kasiyahan ng Lolo mo kaya nagsinungaling ka. Atleast your Lolo died with happy memories na kasama niya. Don’t cry okay, i’m sure masaya ang Lolo mo ngayon para sa’ting dalawa.”

Napangiti na lang siya at umiiyak na niyakap ang binata. Isinubsob niya ang ulo niya sa dibdib nito. Maybe he’s right, he have to let go the pain. The knife he was holding, time to let go. Time to start a new life with the person he love the most… Carlosz Morgan…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

EPILOGUE

Epilogue

Months later…

           WALANG SINOMAN ang makakapag-paliwanag kung gaano kasaya ang isang Terrenz Steele ngayong araw na ito. Pigil man niya ang kaniyang mga ngiti ngunit hindi ang pagngiti ng kaniyang puso. Halos lukuban siya ng labis-labis na kasiyahan sa mga nangyayare at mangyayare pa.

Kung susukatin ang kaniyang kasiyahan, siguro ay aabot ng kalawakan.

“You look handsome, sir. Very handsome.” anang make up artist. He just smile at her and mouthed thank you.

“Well done, time to wear your wedding suit, sir.”

Tumayo siya at sinuot ang kaniyang wedding suit alalay ng mga tauhan doon.

Matapos masuot ay sinigurado ng mga tauhan na maganda at maayos ang pagkaka-suot niyon sa kaniya.

Humarap siya sa harap ng malaking salamin. He smiled while looking at his reflection.

Uniporme ng sundalo ang kaniyang suot bilang isang wedding outfit. Ito kasi ang gustong ipasuot sa kaniya ng fiancee niya. Para daw kahit sa isang araw natupad niya ang kaniyang pangarap noon na maging isang sundalo.

And he’s very happy for that. He felt really loved.

“Are you ready sir?”

Muli niyang pinasadahan ang kaniyang suot sa salamin. Uniporme ng sundalo at ang war boots. He is really look like an army. Kahit sa isang araw na tupad niya ang kaniyang pangarap noon. And it was all thanks to Carlosz. His fiancee, his gangster’s soon to be husband.

“I’m ready.”

Lumabas na siya ng make-up room. Hanggang sa tuluyan na siyang makalabas ng mala-palasyong bahay.

Sa labas niyon ang wedding car. Nasa labas ng kotse ang kaniyang mapapangasawa. Nakangiti at talagang guwapong-guwapo siya sa suot nito.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng matanggap niya ang kamay nitong naka-lahad sa kaniyang harapan.

“You look handsome.”

“You’re so handsome.”

Sabay pa nilang sabing dalawa. Nagka-ngitian sila sa isa’t-isa. Naka-suot si Carlosz ng uniporme nitong pang-pulis. Talagang tinaglay nito ang labis na kaguwapuhan.

“Ang guwapo mo, Terrenz, totoo.” seryosong anito na pinagbuksan pa siya ng sasakyan at inalalayan siyang makapasok.

“Mas lalo kana, darling.”

Umikot ito sa kabila tsaka pumasok. Doon silang dalawa ng binata sa backseat. At sinimulan na ng driver imaneho ang sasakyan.

Napansin niya sa guwapong mukha ni Carlosz ang pamumutla nito. ’Yung tipong parang hindi mapakali ang itsura.

Ngumiti siya at hinawakan ito sa kamay. “Hey Carlosz, you okay?” he asked worried.

“No—mean yeah, i’m fine. I’m okay, pa’no naman ako hindi magiging okay? Kasal na’ten ’to. This will be our special day.”

He cupped his face and kissed his lips quick. “But i felt your tense. Come on, Carlosz. Relax. Take it slow. Let’s feel this special day for us.”

Lumunok ang binata at huminga ito ng malalim. “Yeah, i’ll take it slow.”

Magka-hawak silang ng kamay ng binata habang nasa biyahe. Lumipas ang ilang minuto bago nila narating ang pagdarausan ng kasal.

Not a church. Isa itong property ni Morgan sa ibang bansa kung saan doon nila pinili ang pagdadausan ng kasal.

Lumabas silang dalawa ng binata sa sasakyan. Pareho silang naghawak ng kamay ng binata at sinimulan ang prosisyon.

The theme of the wedding is like a beautiful forest. Where they felt like the were in a battle but not in a cruel battle. Parang peaceful battle. He don’t know how to explain. Basta, sobrang ganda. Pulis at sundalo. Sobrang ganda, sobrang special.

Sa kaliwang bahagi ay ang mga pulis at sa kanang bahagi naman ay may mga sundalo. Naka-pila ito sa magkabilang tabi ng kanilang mga daraanan.

Sabay-sabay na sumaludo sa kanilang dalawa ang mga sundalo at pulis. Bawat malalampasan nila ang mga iyon ay siyang pagbaba naman ng mga saludo nito.

Sobrang nakakataba lang ng puso. Pakiramdam talaga niya ay isa siyang ganap na sundalo. Minsan lang naman, mag-assuming, hindi ba? Sasagarin na niya. Once in a life time lang ito.

Magkasalikop ang kanilang palad habang inihahakbang ang kanilang mga paa patungo sa unahan. He felt like he hit the stage, confidently.

Narating nila ang unahan. With set of two unique and beautiful chair. Made just for the two of them. Isang bangko ng pulis at isang bangko ng sundalo.

Inalalayan siya ng fiancee niya pa-upo bago ito ang sumunod na umupo.

Nagkatinginan silang dalawa sa isa’t-isa. Bago nila binaling ang tingin sa pari.

The priest started the wedding ceremony. Until the priest started asking.

“Carlosz Morgan, do you take, Terrenz Steele as your lawfully wedded husband? To care and to cherish, to have and to hold, in sickness and in health, for poorer or for richer, ’till death do you part?”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng magkatinginan silang dalawa ni Carlosz. Carlosz is looking at him, eyes shining full of love and affection. “I do Father, until earth collapse.” Carlosz answered.

Maid of honor, best man, and others who are invited to the wedding chuckled.

“Terrenz Steele, do you take, Carlosz Morgan, as your lawfully wedded husband? To care and to cherish, to have and to hold, in sickness and in health, for poorer or for richer, ’till death do you part?”

Matagal muna bago siya umimik. Nabalot ng katahimikan ang paligid. All he could hear was his heart beating so fast.

He can’t stop himself but to be emotional. Up until now, hindi parin niya kayang paniwalaan ang lahat. Na nangyayare ito, na nandito siya sa harap ng pari at kinakasal silang dalawa. It was such a blessing. It was such a beautiful blessing, na natanggap niya sa buong buhay niya.

“I’ll repeat.” anang pari na pumukaw sa kaniyang atensyon.

“No, Father. You don’t repeat it. I do, Yes i do Father. Even if you asked me a million times, i do is my only answer. ’till earth collapse.” he said.

The priest smile at them with congratulating looks. “You may now kissed.”

Nagharap silang dalawa ng kaniyang ngayon ay ganap ng asawa. Walang mapagsidlan ang ngiti dito sa kaniyang dibdib. Para siyang nasa dulo ng walang hanggan, nagpapalutang-lutang sa ligaya ng kawalan.

This feels so good. Sobra-sobrang sarap sa pakiramdam ng lahat. Sobra-sobra ang kaniyang sayang nararamdaman. Even the most intelligent person in the whole world can’t explain how happy he is. Only the creator. Only God who gave this so much happiness to him.

Tumayo silang dalawa ng asawa. Hinawakan nito ang kaniyang pisngi at doon sinakop ng halik ang kaniyang mga labi.

Carlosz tasted the feeling of a blessed husband. He tasted the feeling of being in love, and being loved.

How to describe the feeling? He don’t know, maybe his heart does.

“That’s gross man! Stop that!” rinig niyang turan ng kaniyang kaibigan. Si Luis.

“Tama na ang ka-sweet-an. Baka maglaho na kaming mga nanonood sa inyo.” ani Jonax.

“Son of a bitch, Carlosz the fucker. Congratulation.” rinig niyang sigaw naman ni Caleb.

Humarap silang dalawa sa mga dumalo sa kasal matapos ang halik. “Fuck you all, Gangsters, ’cause i already had my lover! Meet Terrenz. One of a gangster’s lover.”

Rinig ang maingay na hiyawan ng mga kaibigan niya at ang mga kapwa niyang pulis na imbitado sa kasal.

Bilang isang asawa at magiging tatay ng kaniyang anak. Walang mapagsidlan ang kaniyang kasiyahan. Halos binalot ang kaniyang puso ng labis-labis na kasiyahan.

Being a police, a servant of law, he never ever expected this. He never expected being inlove with his same sex. Same gender and same vibes. But now he is here. Standing proudly infront of his friend. Nagpapatibay na anuman ang kasarian, basta nagmahal handa niya itong panindigan hanggang dulo. Tulad na lang ng mga nangyare sa kanila…

“Masaya ka?” tanong niya sa kaniyang asawa.

Tumingin sa kaniya si Terrenz na malawak ang pagkaka-ngiti. “are you really asking me that, Carlosz? Of course, i’m happy. Simula ng sabihin mo sa’kin na pakakasalan mo ako at mahal mo ako, masayang-masaya na ako. Ngayon pa kayang ikinasal na tayong dalawa. Of course i’m so happy. Sobrang saya ko na ikinasal ako sa’yo. How ’bout you. Are you happy?”

Sahalip na sagutin niya ito ay dumukwang siya at hinalikan ang mga labi nito. Puno ng pagmamahal at pananabik sa asawa. Sa paraang ito. Ipinaparamdam niya kung gaano niya kamahal ang asawa.

Mga ilang minuto bago naghiwalay ang kanilang mga labi. “that’s how i expressed my happiness.”

“Well… masaya ka nga talaga.”

They both smiled and kissed each others lips…

           AND ANOTHER BLESSING COMES. Matapos ang ilang buwan nilang paghihintay. It finally arrives, their baby.

Hindi mapalagay si Carlosz habang kapit-kapit niya ang kamay ng kaniyang asawa. Nandito sila sa loob ng romero hospital, kung saan pinaaanak ng Doctor na si Kyle ang kaniyang asawa. Sesaryan.

Sa mga lumipas na buwan marami na silang napag-daanan. ’Yung mga hirap nito, ’yung mga flaws nito bilang buntis. ’Yung pahirapan niyang pakainin. Lahat-lahat, naranasan niya. Hindi pa man lumalabas ang kanilang anak ay pakiramdam niya ay naging ama na siya.

Naalala pa nga niya ’yung mga panahong lagi niyang nakaka-tulugan ang pagka-usap niya sa tiyan ng asawa. Gabi-gabi niyang kinakausap ang sanggol sa loob ng sinapupunan.

Sobrang sarap lang sa pakiramdam na lahat ng kaniyang pagod at sakripisyo ngayon ay aanihin na niya. Finally.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng sinisimulan na ni Doctor Kyle ang pagpapaanak sa kaniyang asawa.

Naawa siya ng makita ang pagguhit ni Kyle sa tiyan ng kaniyang asawa. “Kyle, hindi naman masasaktan diyan ang asawa ko?” kinakabahan niyang ani. “you’re ripping his stomach.”

“Relax, Morgan, parte ito ng pagpapa-anak sa kaniya. Pa’no ko palalabasin ang bata kung hindi ako gagawa ng labasan? Wala naman siyang tulad ng sa babae. Edi sana naging madali para sa’ten.” pabirong turan ng Doctor.

Huminga siya ng malalim. Parang siya pa ang nakakaramdam ng tense sa ginagawa ng Doctor.

“Hindi ba sakit ’yan?” muli ay tanong niya ng may pag-aalala.

“May anesthesia siya, pa’no siya masasaktan.” pilosopong sagot ng Doctor. “Will you stop talking? O doon ka sa labas maghihintay.”

Napa-ikom naman niya ang kaniyang bibig at pinigil ang kaniyang sarili na huwag magsalita.

Fuck! Shit! Nakita niya ang dugo sa tiyan ng asawa. At sa gloves ng Doctor.

“Hindi—” nakagat niya ang pang-ibabang labi ng mapagtantong heto na naman siya’t ibinubuka ang bibig.

“Shit!”

Masama ang titig na ibinaling ni Kyle sa kaniya. Bago nito muling itinuon ang tingin sa ginagawa.

After a minutes, heto na at lumalabas na ang ulo ng kaniyang anak. Nakikita na niya ito. At sobrang kinakabahan siya. Gusto niyang sitahin ang Doctor kung tama ba ang ginagawa nito, ngunit napag-tanto na naman niyang fully skilled ang binata.

Shit! Shit! Fucking shit!

After a moment, nakita niyang lumabas na ang sanggol. It was covered with blood and wetness.

Mabilis na inasikaso ng ibang kasamang Doctor ng binata ang sanggol niya. Ang kaniyang anak.

“My… My son.”

Mabilis ang naging pagtibok ng kaniyang puso. Ang saya na makita niya ang anak ay halos sobra-sobra na. Abot hanggang langit ang tuwang nararamdaman niya.

“Doctor. Feliza, assists me, there’s another one.”

Napalunok siya sa tinuran ng Doctor.

“May isa pa..?” naguguluhan at napa-kunot noong turan niya.

“Yes, Morgan. Bakit hindi mo alam?”

Halos banaagan siya ng matinding kaba. ’Yung kaba na animo’y nagpapahina sa kaniyang pagkatao.

“Please, Kyle. I want my children safe.”

“They are safe in my hands, trust me.”

Huminga siya ng malalim. Talagang kinakabahan siya.

He felt his hands being squeezed. Nang bumaba ang kaniyang tingin ay tumuon ang kaniyang mga mata sa asawa.

“They all be safe.” mahinang turan nito.

Ngumiti siya, dumukwang at hinalikan ang noo ng asawa. “Why didn’t you tell me na kambal pala ang anak na’ten?”

“It’s a surprised, darling.”

“Hmm.”

Safe ang delivery ng pangalawang sanggol. Assisting by the other Doctor.

“There’s another one. Prepare Doc. Shiela.”

Namulagat ang kaniyang mga mata. “What?!” gulat na turan niya.

“Yes, Morgan. May isa pa.”

Sa sobrang kaba, galak, tuwa, at pinaghalo-halong emosyon na lumukob sa kaniyang buong pagkatao. Hindi niya namalayan ang kaniyang panghihina. Hanggang sa bumagsak na lang siya at nawalan ng malay.

Tanging nasa isip lang niya ay ang mga anak. Na hindi makapaniwalang ang akala niya ay isa ay tatlo pala. Blessing and more blessing.

“Morgan passed out, take care of him, Doc. Lie.” huling boses na narinig ni Carlosz bago siya tuluyang nilukuban ng dilim…

The End…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

Date started: May 1, 2022.

Date finished: June 11, 2022.

SPECIAL CHAPTER

Special Chapter: Carlosz’s fight!

          PANSIN NI Carlosz na parami ng parami ang kaniyang mga nakakalaban. He keeps on cursing every fucking minutes. Kailan ba

mauubos

ang

kampon

ni

Satanas

?

Pinuno niya ng bala ang kaniyang baril.

Baril doon at iwas dito. Iyon ang kaniyang mga ginagawa sa buong laban. Medyo nakakapagod na rin ngunit kailangan niyang tapusin ang lahat.

He keeps on shooting and shooting.

Napapatago siya sa tuwing may magpapa-putok sa gawi niya. Ganting pagpa-putok naman ang kaniyang ginagawa. At sinisiguro niyang lahat ng bala ng baril niya ay hindi nasasayang. Tumatama iyon sa mga kampon ng dimonyo.

Ganun lang ang kaniyang mga ginawa habang hinahanap niya si Hitler.

He cursed when he is about to run out of bullet. Ibinaril niya sa mga susugod sa kaniya ang natitirang bala. At ng maubos ay mabilis niya itong tinapon.

“’Wag kang kikilos ng masama. Sasabog sa ulo mo itong baril.” anang boses matanda sa kaniyang likuran. At batid niyang iyon ay walang iba kundi si Hitler.

“Men!” malakas na sigaw ni Hitler.

Mabilis na naglabasan ang mga kampon ng dimonyo. Pinalibutan siya ng mga iyon at ang mga baril ay naka-tutok sa kaniya.

“Wala kanang kawala ngayon, Mr. Morgan!” anang matanda. Narinig niya ang malakas na putok ng baril at tumama iyon sa ibaba ng kaniyang tuhod. Napa-luhod ang isang ang isa niyang paa na tinamaan ng baril.

He grunted in so much pain. But he didn’t show, kahit katiting na takot. Walang takot na lumulukob sa kaniyang pagkatao kahit alam niyang napalilibutan na siya ng mga iyon. At batid niyang anumang oras ay maari siyang patayin ng mga iyon.

Humarap sa kaniya ang matanda.

“Dapat una palang pinatay na kita, pero sa kagustuhan ni Rex na gantihan at paglaruan kayo, hinayaan ko siya. But now, i don’t think kaya pa kitang panatilihing buhay.” anang matanda na malaki ang pagkaka-ngisi ng mga labi. Ang mala-dimonyo nitong ngiti.

“You can kill me now. ’Wag mo’kong hayaang mabuhay muli. Dahil kahit saan kang impyerno tumira,” naging mapanglisik ang kaniyang mga tingin. “Susundan kita upang patayin.”

Sarkastiko ang malakas na pag-tawa ng matanda. Tinutok nito ang baril sa kaniyang harapan. Nanatili siyang naka-tingin dito at hinintay na kalabitin nito ang bala.

He felt sorry for Terrenz. Mukhang hindi na niya matutupad ang pangako niya dito.

“Boom.” anang matanda pagkatapos ay malakas na humalakhak. “You look scared, Morgan. Nakakatawa ang ekspresyon ng mukha mo.”

He smirked. “You’re face is much more funny, Hitler. You fucking old man.”

Umere ang baril nito at tumama sa kaniyang mukha ng malakas dahilan para mapabaling ang mukha niya sa kabilang direksyon. Ramdam niya ang malansang likido sa gilid ng kaniyang labi na mabilis niyang pinunasan.

“That’s all you’ve got, old guy?” he said then softly chuckled.

“Matapang ka parin kahit nasa bingit kana ng iyong kamatayan. I admire you, Morgan. May tapang ka, sayang nga lang kung madadala mo lang sa kamatayan.” anang matanda. “Anyways, i don’t want you to end like this. Gusto kitang bigyan ng pantay na laban. Kapag napatay mo si, X. Papalayain na kita, but if not, you will be killed by his own hand.”

Lumapit sa kanila ang nakatayong si X. “That’s what i like it. Matagal ko ng balak i-hand to hand combat, si Mr. Morgan.” anito na nilalaro ang kutsilyo sa kamay nito. “Magaling daw siya sa mga bagay na iyon, gusto ko lang subukan.”

“Patas na laban, hindi ba, Morgan?”

Nginisi niya ang kaniyang mga labi. “Kung iyan ang gusto mo, pagbibigyan kita.” Pinilit niyang tumayo kahit tumatagas ang dugo sa kaniyang paa.

Kahit masakit ang bala ng baril na tumama doon. “Then let’s fight. Hand to hand.” Kahit hindi pares ang laban.

Ngumisi si, X. “Then, it’ll be my pleasure.”

Nagsi-layuan ang ibang mga tauhan. Binigyan sila ng espasyo upang makapag-laban.

Pinilit niyang makatayo sa kaniyang nananakit na binti.

Sa kaniyang harapan. Ang pangisi-ngising si X na naglalaro ng kaniyang kutsilyo.

Isinuksok nito sa bewang nito at mabilis ang kilos na siyang sinugod.

Pero hindi sapat ang bilis niyon para magawa siyang matalo. Bawat suntok at sipa nito ay naiilagan niya.

Umere ang pag-sipa nito. Sinalag din niya ng sipa ng kaniyang isang paa ang sipa nito at mabilis niyang pinasadahan ng suntok ang mukha nito.

Pansin niyang panay lang ito sa pag-sugod at hindi pinapansin ang mga pag-tama ng kaniyang mga suntok. Hindi nito sinasalag ang kaniyang mga pinapakawalang suntok at sipa, kaya madali lang para sa kaniya na saktan ito.

Napa-atras si X habang daing nito ang mga pasada niya ng suntok at sipa.

“Need a hand?” tudyo niya sa lalaki.

Mas lalong tumindi ang inis ni X sa kaniya. Hinugot nito ang kutsilyo sa tagiliran at mabilis siyang sumugod.

Mas lalong kinailangan niyang mag-ingat lalo’t maliksi parin ito. Ang iba ay kaniyang naiiwasan ngunit ang iba ay hindi, dahil narin naging pahirap sa kaniya ang tama ng bala sa kaniyang binti.

Nagkaroon siya ng sugat sa magkabilang tagiliran. At ang kaniyang braso na napasadahan din ng kutsilyo.

But he still keeps fighting. Pinapatagal niya ang laban lalo’t alam niyang darating si Caleb. Hindi siya maaring magkamali. Tutulong ito sa kaniya.

“Akala ko ba hand to hand combat?” tudyo niya ng pareho silang makalayo sa isa’t-isa.

“Nung una ’yun.” anito at muli na naman siyang sinugod. Umere ang hawak nitong kutsilyo sa may tagiliran niya. Mabilis siyang umiwas at malakas na sinuntok ito sa mukha.

Gusto niya itong sugurin pa at pagpapatayin sa suntok. Lalo’t hindi parin niya nakakalimutan ang ginawa nito sa kaniyang mahal. Pero hindi niya ginawa.

Kahit naman tapusin niya ang laban ay papatayin parin siya ni Hitler kung sakaling siya ang manalo. Kailangan lang niyang humagilap ng oras para makarating dito si Caleb sa tamang oras.

“Five men. Assists, X.” anang matanda.

Limang lalaki na may dalang kutsilyo ang mabilis na lumapit sa kaniya. Hinawi-hawi ng mga ito ang kutsilyo sa kaniya ngunit ginawa niya ang lahat upang maka-iwas. Iwas dito, iwas doon. Suntok at sipa dito at doon.

Caleb! Where are you! Bigkas niya sa isip habang tumutuloy sa kaniyang pakikipaglaban.

Alam niyang makakatagal pa siya sa laban, pero dahil sa may tama ang kaniyang paa. He don’t know if he can.

Medyo naging mahirap sa kaniya ang laban. Lalo’t nakikita niya sa mga galaw ng lima na naturuan din ito. Nakakatama iyon sa kaniya, ngunit mas lamang niyang natatamaan ang mga iyon.

“You didn’t give me a fair fight, Hitler.”

Hitler chuckled. “Kung may kakampi ka sana, hahayaan kong lumaban at tulungan ka.”

He just smirked. “No need.” Malakas niyang sinipa ang isang lakaking sumugod sa kaniya. Agad siyang bamalik sa dating pwesto at ng may akmang susugod sa kaniya, mabilis umere ang kaniyang kamao at tumama iyon sa tagiliran ng isa.

He continued doing it. Hindi na niya tinatansya ang mga suntok at sipa. Upang mabawasan ang lakas at liksi ng mga iyon dahil sa daing ng mga ito ang kaniyang mga sipa’t suntok.

Hindi niya namalayan ang pagpasasa ng kutsilyo sa kaniyang tagiran. Dahil sa talas niyon ay napunit ang kaniyag damit na pinasadahan ng kutsilyo.

Mabilis na kumawala ang dugo dulot ng pagkaka-sugat ng kutsilyo.

Hindi parin niya iyon ininda. Hindi dito magwawakas ang kaniyang buhay. Nangako siya kay Terrenz na hindi siya mamamatay. Lalo’t ikakasal pa siya dito.

Naging mapanlisik ang kaniyang mga mata. Alerto sa bawat pag-sugod ng mga iyon.

Hindi na niya hahayaang masugatan pa siya. Bawat pagsugod ng mga ito ay kaniyang naiilagan at mabilis na napapasadahan ng suntok at sipa.

“Men, assists them. Tingnan ko lang ang tapang mo.”

Susugod palang ang mga lalaking tinawag ni Hitler ngunit mga paputok ng baril ang kaniyang narinig. Tumama ang mga bala niyon sa mga lalaking malapit sa gawi niya.

Mabilis siyang humagilap ng kalaban. Ito ang kaniyang naging salag upang ang mga pakawala ng bala ay hindi aa kaniya tumama, kundi sa lalaking kikisay-kisay sa pa-ulan ng bala.

Binitawan lang niya ang lalaki ng mayroon na siyang mapag-tataguan.

“Carlosz, catch.” anang kaibigan at hinagis nito sa kaniyang gawi ang baril.

Mabilis niya itong sinalo at iyon ang kaniyang ginamit pagpatay sa kampon ng mga dimonyo.

“Fuck you, Carlosz! Fuck you!” Galit na anang matanda.

“As i’ve said. Don’t make me scaped again. I’ll kill you.”

“Men, kill them.” utos ni Hitler.

Mga putukan ng baril ang maririnig. Palitan ng putok, dito at doon.

Nakisabay naman siya sa pakikipag-putukan. “Die demons.” aniya na lumabas sa pinagtataguan at mabilis na kinalabit ang gatilyo ng baril habang asintado iyong tumama sa mga kampon ng kadiliman.

Natanaw niya si Hitler na papaalis.

Mabilis niya itong sinundan.

At dahil marami itong tauhan, nahirapan siya. Kailangan muna niyang dumaan sa pakikipag-barilan sa mga dimonyo bago niya mapatay si Satanas.

“Carlosz! Leave the demons to me. Sumakay na si Hitler sa kotse. Come-on, kill him.”

“What about, Terrenz?” he asked between the fight.

“Don’t worry he’s okay, i sent him to the hospital. He’ll be fine.”

He sighed. Panatag na ang loob niyang ayos lang ang binata. At least he knew it before something bad happen to him.

Sa mga tauhan ni Hitler na humaharang sa gawi niya, ay pinapasadahan niya ito ng baril. And with the assist of Caleb.

Hindi na niya tinulungan ang kaibigan. Lalo’t batid niyang kaya na naman nito ang mga iyon.

Mabilis niyang sinundan si Hitler. Nakita niya ang kotse nitong malayo na.

Sumakay siya sa kotse ni Caleb at mabilis iyong pinaandar.

He’s the king of the way, kaya madali lang para sa kaniyang masundan ang mga iyon. Mga ilang pagitan sa kaniya.

Hindi siya maka-porma dahil bumabaril ang mga lalaking sakay ng kotse.

Inilabas niya ang kamay sa bintana ng kotse. Inasinta niya iyon bago kinalabit ang gatilyo.

Saktong tumama iyon sa gulong ng sasakyan. Nagpa-gewang-gewang iyon. He smirked.

Nawalan ng kontrol ang sasakyan, hanggang sa tumama iyon sa malaking poste.

Hininto niya ang sasakyan. Napalingon siya sa bag na nasa loob ng kotse. Bombs.

Lumabas siya ng sasakyan. At nagpa-linga-linga sa daan. Walang kabahayan sa paligid. At wala ring maapektuhan sa gagawin niya. It’s their bad luck.

Ihinagis niya ang mini bomb sa gawi ng kotse ng mga iyon. Mabilis siyang sumakay sa kotse niya at pinandar iyon pabalik. Mini bomb ang kaniyang hinagis at sasabog lang iyon using the button on his hand.

Nang makasigurong malayo na siya. Pinindot niya ang buttom at doon narinig niya ang malakas na pag-sabog. “Bye, bye, Demons and Satan.” he said with a smirked on his lips.

Hitler and his ally inside the car, died beyond recognition.

Bumalik siya sa gawi ng laban. Nakita niya si Caleb na naka-tayo habang habol ang hininga. “Did you kill them?” tanong niya sa kaibigan.

“Yes. I also killed, X that fucking easy.”

He smirked and turn to laughed. Finally the battle ended. Kahit marami siyang natamong sugat, it is worth it!!!

Caleb and Carlosz Sex continuation.

      Naghahalikan si Carlosz at si Caleb dala ng alak na kanilang nainom. That fucking wine.

Hinubad nila ang saplot ng isa’t-isa habang parehong pinagsasaluhan ang init ng kanilang katawan. They feels like they needed to let out this kind of feeling. It feels like they have to climax, para mawala ang epekto ng alak.

Pinadapa niya si Caleb. At akmang ipapasok niya ang pagkalalaki niya sa loob nito ay mabilis itong tumutol.

“What the fuck are you doing, bud?” Caleb asked.

“Let me fuck you. I’ll be gentle.”

Umalis sa pagkakadapa si Caleb. “So you want me to be your bottom? Fuck you, Carlosz. I’m not a fucking bottom. I am more like top, so just be my bottom.”

Sapilitan siyang pinadapa ni Caleb ngunit hindi niya ito sinunod. He’s a top, at kailan man ay hindi siya magiging bottom.

Hindi nila alam kung sino ang magiging bottom sa kanilang dalawa.

Kala-unan, nalaman na lang nila na pinaliligaya na nila ang kanilang mga sarili. They’re màsturbating. Nagsarili silang dalawa upang maibsan ang init sa kani-kanilang katawan. Wala naman kasing gustong maging bottom sa kanilang dalawa. That’s how their sex ended.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

A/N: Walang nangyare kay Carlosz at kay Caleb, para lang sa ikakalinaw ng lahat. ’Yan talaga ang nangyare sa kanila ng inumin nila ang alak ni Quill. Nagsarili silang dalawa, wala kasing gustong maging bottom ng mga panahong iyon. HAHAHA. ito ang surpresa ko, sana naka-hinga na kayo na hindi talaga buntis si Caleb. Dahil hindi naman siya bottom. He just hate fish, kaya siya nag-suka. Kahit anong fish, hate niyang kainin. BYE!

SPECIAL CHAPTER

Special Chapter

         CARLOSZ THOUGHT that being a father would be that so easy. But how wrong he was. Medyo nakakapagod din palang mag-alaga ng kanilang mga anak. Pero ganun pa man, isang ngiti lang ng mga ito napawi na agad ang kaniyang pagod.

Kumuha sila ng tatlong babysitters upang mag-alaga sa kanilang mga anak. Well skilled ang kanilang mga kinuha, with good attitudes too.

Sukat ba namang hindi niya akalain. Na ang inaakala niya isang anak lang ang ilalabas ng kaniyang asawa, nagkamali siya. Hindi lang isa ang nakita niyang inilabas nito kundi tatlo. At ng siya’y makagising ng mahimatat siya, hindi lang tatlo ang kaniyang anak. Gulat na gulat siya ng mga panahong iyon. Buti na lang ay napayapa niya ang kaniyang sarili. Kundi ay mahihimatay na naman siya.

It weren’t just triplets it were Quintoplets.

And now their Quintoplets is 1 year old. Ang sarap lang sa pakiramdam na nakikita niya itong lumalaki. Lalo na kapag yakap niya ito. ’Yung saya sa pakiramdam, na mapapasabi na lang siya na ito ’yung mga sanggol na nasa loob ng tiyan ng asawa niya. Ito ’yung mga sanggol na kinakausap niya simula palang. Sobrang sarap sa pakiramdam.

Sa buong buhay niya. Ang maging isang ama, ay ang pinaka-magandang nangyare sa buhay niya. Hindi na niya daing ang pagod, ang mga sakripisyo, ang lahat-lahat. Makita lang niya lahat ng mga anak niya. It’s worth it. It’s all worth it.

Cazer Steele Morgan. Ang ngalan ng isa sa limang kambal niyang anak. Tres, Asher, Eyton, Nash Steele Morgan, ang mga pangalan naman ng natitira.

Sa isang kisap-mata, lima na agad ang anak niya. Parang kahapon lang inakala niyang buntis sa iisang sanggol ang asawa, o di kaya ay triplets lang ang magiging anak, iyon pala humabol ang dalawa.

Natutulog sa master bedroom ang lima nilang anak. Habang silang dalawa ay nasa magkabilang gilid ng kama.

“Good morning.” Naka-ngiti niyang bati sa kaniyang asawa.

Ngumiti rin naman si Terrenz sa kaniya. “Good morning, too hubby.”

Dumukwang siya sa binata ganun din naman ang ginawa nito. Naglapat ang kanilang mga labi at mabilis na naghiwalay.

Binalingan niya ang mga natutulog niyang mga anak. They are so cute. So cute as ever.

Dumuwang siya at hinalikan ang noo ng kaniyang limang lalaking anak. Starting from Cazer ended to Nash.

“Good morning babies.” aniya.

Bilang sagot ng kaniyang mga anak, umunat ang isa hanggang sa nagsi-unatan na ang lahat. Nagising na ang lima. Nag-mulat ang mga mata nito at sa kanilang mag-asawa bumaling ang mga tingin ng mga iyon. Bago pinasilay ang mapagmahal nitong mga ngiti.

Hindi niya napigilan ang kaniyang sarili kundi ang mapangiti din. Masarap ang kakaibang epekto ng mga ngiti ng mga iyon sa kaniya. Puso niya ang pinupuno ng mga iyon ng pagmamahal.

“Hello there babies. How are you.” pagka-usap niya sa mga anak.

Nakatitig lang naman ang mga ito at paminsan-minsan ay ngumingiti. Sa bawat pag-ngiti ng kanilang mga anak. Mas lalong napupuno ang puso niya ng pagmamahal.

Pinakapit niya kay baby Asher ang isa niyang daliri. Mabilis naman nitong kinapitan bago siya nginitian.

“Kamusta ka? You look handsome while smiling, Asher. Just like me.”

“Just like me.” tutol naman ni Terrenz. Sa’kin kaya nagmana ang mga anak na’ten.

“Nagmana din kaya sila sa’ken.” pagmamaktol pa niya.

Muli ay bumaling siya ng tingin sa mga anak. “It’s feeding time, hintayin niyo lang si daddy. Kukuha lang si daddy ng dede ninyo.” aniya at umalis, ngunit bago siya umalis ay nilagyan niya muna ng harang ang gilid ng kama, upang hindi malaglag ang mga anak.

Mabilis siyang kumilos at kinuha ang dedehan ng mga anak. May sari-sariling kulay ang mga iyon. Malinis naman ang mga iyon kaya nag-handa na siya ng mainit na tubig para gamitin sa pag-timpla ng gatas.

Hindi na siya makapag-hintay balikan ang mga anak.

Nilagyan niya ng tamang timpla ng gatas ang mga dedehan ng mga ito. Pagkatapos makapag-init ng tubig ay nilagyan niya ng tubig ang mga tsupon. Konti lang ang mainit na tubig ang nilagay niya and the rest ay normal na tubig na lamang.

Bale naging maligamgam ang gatas.

Pagkatapos niyon ay tinakpan niya ang mga dedehan at nilagay niya sa tray. Masiglang bumalik siya sa kanilang kwarto.

Nilalaro ng kaniyang asawa ang mga anak. Hagikgikan naman sa tawa ang mga iyon.

“Feeding time.” pukaw niya sa atensyon ng asawa.

He tested the heat of the milk. Ayus naman, katamtaman lang iyon at maligamgam.

Pinadede niya si Asher at si Eyton. Samantalang pinadede naman ng kaniyang asawa si Cazer at Nash. Hawak-hawak nila ang mga dedehan.

Nagkatinginan silang dalawa ng asawa ng makita ang nasa gitna nilang anak na si Tres na nagpasalit-salit lang ng tingin sa kanilang dalawa. Nagmamakaawa ang mga mata nito. Winawagayway ang kamay sa mga katabi nitong mga kapatid.

Siguro kung nakakapag-salita ito sasabihin nito ay ang unfair nila.

“What about, Tres?” sabay nilang dalawang sabi.

Nagka-ngitian na lang silang dalawa when Tres is about to sob.

“Ohh, so cute.”

Nilagyan niya ng unan na naging sandalan upang hindi na niya hawakan ang dede ni Asher.

Kinuha niya ang isang bote ng dede bago niya iyon pinadede kay Tres na nagsisimula ng humikbi.

Nagtawanan silang dalawa ng asawa. “He looks like he’s about to cry,” he said then he lauged again. “He’s so cute, Terrenz.”

“Yeah,” natatawa-tawang turan din nito.

After mabusog ng kanilang mga anak. Na talagang naubos ng mga ito ang gatas na tinimpla niya. Nilaro naman nila itong muli…

Napangiti si Terrenz habang pinagmamasdan niya ang kaniyang asawa habang nilalaro nito ang kaniyang mga anak. Hindi niya mapigilan ang sayang bumubugso sa loob ng kaniyang dibdib.

Honestly speaking, he didn’t imagine this life. Hindi niya inaakalang ang buhay ay sadyang mapag-laro. Bago sila napunta sa ganitong sitwasyon.

Naalala pa niya ’yung mga panahong driver lang siya ni Carlosz. At misyon niya itong patayin. Pero dahil sa madali siya nitong napa-ibig ay hindi niya nagawang sundin ang misyon. ’Yung kahit ilang beses niyang pinag-isapan ang plano na patayin ito bilang pagkumpleto sa kaniyang misyon ay hindi parin niya nagawa. Natalo siya ng pagmamahal para dito.

At ng malaman na nito ang kaniyang ugali at mga masasamang gawa. Nakatatak na sa kaniyang isip na hindi na sila magkikitang muli. Dahil para sa kaniya noon, ang makasama ng matagal si Carlosz ay parang unti-unti niyang pag-sugat sa kaniyang sarili.

Dahil habang mas lalong lumalapit ito sa kaniya ay mas lalong napapamahal siya. At kapag nagkataon siya lang din ang masasaktan sa huli.

Ang akala niyang hindi maaring mag-sama ang isang alagad ng batas at kalaban ng batas ay isang pagkakamali niya. Dahil tulad ng araw at buwan, may eclipse parin na nagbibigay daan upang mag-sama sila.

At si Carlosz ’yun. Ito ang nag-silbing eclipse upang mas lalong mapalapit sa kaniya. At ’yung eclipse na hindi niya inaakalang pang-matagalan na.

Ang akala niyang buhay niyang wala ng patutunguhan. Hindi niya aakalaing magkakaroon ng kulay.

Having Carlosz as his wedded sweet and caring husband, plus, their cute little quintoplets was the best gift that God gave him.

He love this. He love this very much. And he love his husband so dearly. And his sons as well…

      BILANG ISANG AMA masaya si Terrenz at Carlosz marinig ang unang salitang ilalabas sa bibig ng kanilang anak.

“Ano kaya ang unang salitang sasabihin ng ating mga anak?” tanong ng kaniyang asawa. Nasa master bedroom ang lima nilang mga anak habang silang dalawa ay nasa magkabilang gilid.

“It should be daddy T.” sagot niya.

Napangiti naman si Carlosz. And somehow gusto niyang tudyuin ang binata. “No, i think their first word was daddy C.”

“It’s daddy T, right babies.” pagkausap pa nito sa kanilang mga anak.

Ginaya naman niya ang ginawa ng asawa. “It’s daddy, C right?”

Bumingisngis naman ang lima na hindi alam kung sino sa kanilang dalawa ang tititigan.

“Go baby, say it, say daddy C.”

“No, say daddy T. Daddy T, iyan ang dapat na unang lumabas sa bibig niyo.”

“Di’ba daddy C ang mas maganda, hindi ba?” aniya sa mga anak.

Natawa na lang siya ng hindi magpatalo ang kaniyang asawa. Panay ang sabi nito sa mga anak nila na dapat pangalan nito ang unang banggitin…

Lumipas pa ang mga araw. Naging hobby na niyang asarin ang asawa. Paulit-ulit niyang kinakausap ang kanilang mga anak tungkol sa unang salitang ibibigkas ng bibig ng mga iyon.

“Say it baby, come-on, say daddy C.”

At ganun pa man. Hindi naman nagpatalo ang asawa. Paulit-ulit rin nitong ipinapaalam sa mga anak ang dapat unang beses na lumabas sa bibig ng mga iyon. Kung saan dapat ang pangalan nito.

Nagpatuloy ang kaniyang pang-aasar sa asawa. Sa tuwing umuuwi siya sa trabaho ay kinakausap niya ang kaniyang mga anak upang tudyuin ang kaniyang asawa.

At ganun din naman ito.

One night, pagka-uwi niya galing sa trabaho ay naisipan niyang asarin muli ang asawa.

Pinihit niya pabukas ang pinto ng kanilang kwarto. Hindi pa niya iyon nagagawang buksan ng malawak ng marinig niyang magsalita ang asawa na kinakausap ang kanilang mga anak.

Usually palagi niya itong nahuhuli na ang tinuturong unang dapat sabihin ay ang pangalan nito, pero ngayong pagka-uwi na pagka-uwi niya ay hindi iyon ang tinuturo ng asawa sa mga anak.

He felt guilty but at the same time happy. This is the first time na nahuli niyang tinuturuan ng kaniyang asawa ng palihim ang kanilang mga anak kung anong unang dapat sabihin.

“Asher, listen to me okay. All of you. Ang unang salitang dapat banggitin ninyo ay Daddy C. Daddy Carlosz.”

Napahawak siya sa hamba ng pinto ng marinig niya iyon. Ganito ba ang kaniyang asawa tuwing wala siya? Ibig ba nitong sabihin nang-aasar lang ito sa tuwing narito siya?

“Say it babies, say daddy C.” pag-turo pa nito sa mga anak. “Maraming sakripisyo na ang nagawa ng Daddy ninyo sa’kin. Kaya dapat ang unang salitang lumabas sa bibig ninyo ay ang pangalan niya. Because we all love him. Your father and my husband.”

Baka kanina pa siya natumba sa kinatatayuan kung hindi lang siya nakahawak sa pinto.

“Okay, practice again. Say daddy C.”

He felt guilty at that moment. Muli niyang sinara ang pinto ng dahan-dahan.

Huminga siya ng malalim.

“I’m home.” turan niya bago niya binuksan ang pinto. Pumasok siya sa loob.

“Baby, say daddy T. Daddy T dapat ang first word na bibigkasin ninyo, okay?”

Natawa na lang siya sa kaniyang asawa. Doon niya napag-tanto na kapag wala siya ay palihim nitong tinuturuan ang mga anak. Pero kapag nandito, animo’y inaasar siya.

Tumayo ang kaniyang asawa at lumapit sa kaniya. Ngumiti ito at naglapat ang kanilang mga labi.

“Hows work?” he asked not losing his smile.

Ngumiti siya. “It’s boring. Mas masaya kung kayo ng mga anak na’ten ang kasama ko.” aniya.

“Sus, binola mo pa kami.”

Tinanggal nito ang butones ng kaniyang suot na uniporme. “What do you want for dinner? Ipagluluto kita.”

Damn! Maghapon nitong bantay ang mga anak kasama ang kaniyang mga kinuhang yaya na umaalalay dito pero may oras parin talaga itong intindihin siya.

“I’m okay,  darling. I can cook for us.”

Nahubad na ng kaniyang asawa ang uniporme niyang pang-itaas. Ngayon ay kinakalas naman nito ang kaniyang sinturon na suot pagkatapos ay hinubad. Tanging boxer na lang ang kaniyang suot.

“Wait, kukuha kita ng damit na pampalit mo.”

Nang akmang aalis na ito ay hinawakan niya ito sa braso at hinigit niya palapit sa kaniya. “I love you, Terrenz.” he lovingly and sincerely said. “Thank you for taking care of our children.”

Ngumiti naman ito sa kaniya ng may matatamis na ngiti kahit batid niya ang pagod sa mukha nito. “I love you more, Terrenz.”

Sinapo niya ang magkabilang pisngi nito at siniil niya ng halik ang mga labi nito. Buong pagmamahal.

Lumaban ang halikan nilang dalawa at naging desperado iyon. Nag-init ang kani-kanilang katawan.

Magsisimula palang ang pagliliyab ng kanilang katawan ng marinig ang iyak ng mga anak.

Mabilis na kumalas ang kaniyang asawa sa mga halikan nilang dalawa.

“Maybe it’s not the right time for that, i’m sorry Carlosz.” anito at lumapit na sa mga anak.

Napangiti na lang siya kahit nabitin siya. Kumuha siya ng damit at nag-bihis. Nilapitan ang kanilang mga anak at tinulungan niyang alagaan ang asawa.

Ang asawang tunay niyang ligaya, hanggang dulo. Magpakailanman. Carlosz Morgan, a policeman, who fell in love with Terrenz Steele, now and until forever…

The End.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.