A Guilty Pleasure (PtR)

Kulipkip · 7 chapters · 2,085 words

KULIPKIP DIRTY NOTES

Ang kuwentong ito ay mula sa malikot at maduming imahinasyon ng may-akda. Ito ay bunga lamang ng libog sa katawan at ipinagbabawal sa mga minor de edad na mambabasa sapagkat may mga salita, tagpo, at gawain na hindi naaangkop para sa kanila.

Ang mga pangalan ng mga tauhan, lugar, pangyayari at iba pa ay hindi naiuugnay sa totoong buhay at kung mayroon man, ito’y nagkataon lamang.

KULIPKIP

A Guilty Pleasure Teaser

Sa lugar kung

saan

ang mga

kalalakihan

ay isang

alamat

lamang,

dalawang

magkaibigang

Nuebtre

ang

aksidenting

natawag

ang

Bathaluman

Kapusukan

Inari

. Mula sa 500

daang

taon

pagkakakulong

sumpa

Bathalang

Ama,

ikinagalak

Inari

ang

pagtulong

dalawang

Nuebtre

sa kanya at siya’y

nanumpa

magsilbi

kanila

hanggang sa

madiskobre

magkaibigan

ang

ipinagbabawal

pakiramdam

, ang

kapusukan

Ngunit

kahit na ilang

beses

pa silang

labasan

, tila ba hindi sila

napapagod

laging

may

kulang

Ipinagtapat

Inari

sa dalawa na ang mundo

nila

ay may

pananggalang

mula sa mga Kore, ang mga

kalalakihang

magbibinhi

kanilang

lahat.

Mula sa

orihinal

na katha ni

Kulipkip

A GL,

, and Straight raunchy series

A GUILTY PLEASURE

Ang nilalaman ng kuwentong ito ay walang pinagbatayan o pinagkuhanan ng mga impormasyon na maaring tumuligsa sa ating kasaysayan at pinagmulan lalong-lalo na sa Ating Amang Maylikha.

Ang mga impormasyong naisulat at binaybay ay nagmula lamang sa malikot at mapaglarong imahinasyon ng may-akda.

Ito’y walang pinagbatayan at hindi tumutuligsa sa anumang kasaysayang naisulat at nailimbag — sa Banal na

Aklat

man o sa mga

Lehitimong

Manunulat

ng ating

Kasaysayan

Pinagmulan

(

Melet

possessing dark

encantation

)

Kinuha nito ang patalim at hiniwaan ang gitnang palad.

Ysoli

Veda

Kaavi

Sen

Ysoli

Veda

Kaavi

Sen

Taro vil kum

Fil

Veda

Inari

Sen

(

Nanginginig

ang mga

kamay

nina

Melet

at Eli)

“Melet, itigil na natin ito, sapagkat ako’y nangangamba na!”, awat ni Eli.

Patuloy sa pagbigkas si Melet ng itim na enkantasyon habang si Eli ay takot na tako. Tatayo na sana ito nang biglang namatay ang mga mitsa sa paligid nila.

(Invisible portal opened)

Ysoli

Veda

Kaavi

Sen

Ysoli

Veda

Kaavi

Sen

Taro vil kum

Fil

Veda

Inari

Sen

“Melet, ano ba! Tumigil ka na nga sa kahibangan mo!”, kinuha ni Eli ang libro at tiniklop na ito.

“Adi mi ar kha ta kum Inari, Deri kum Pasukan.” (Ako

Inari

, ang

Bathaluman

Kapusukan

)

Halos humiwalay ang Karua ni Eli nang marinig ang tinig ng isang babae.

“Bathaluman, ikaw ba ‘yan?”, sambit ni Melet.

Nagpakita si Melet ng paggalang sa hindi makitang Bathaluman.

“Seli y fuezto kal tazar?.” (

Ano

ang

maipaglilingkod

ko sa inyo?)

Biglang nagpakita ang Bathaluman. Ang kanyang wangis ay nagdulot kay Eli ng takot.

“Patawad Bathaluman kung ika’y aming nagambala.”

(Nagpakita si Eli ng paggalang)

Ang balat ng Bathaluman ay kulay pula. May mahabang puting buhok at may pulang sungay.

(

Sinuri

Bathaluman

ang

pagkakakilanlan

dalawang

Nuebtre

gamit ang

kanyang

kapangyarihan

)

Nalaman nito na siya ay nasa ika-limang daang taon ng panahon. Namangha ito dahil tanging ang dalawang Nuebtre lamang ang nangahas na magpalaya sa kanya sa tagal ng panahon ng pagkakulong ng sumpa ni Bathalang Ama.

“Ano ang inyong kailangan? Inyong bigkasin at aking ibibigay”, nagkatinginan ang dalawang magkaibigan.

500 BCE

The Mother of Mothers

(Ang Ina ng Mga Ina)

“Melet!”

Umalingawngaw sa buong palasyo ang tinig ni Inang Ina.

“Huwag kang maglilikot”, ani Melet.

Nasa bulwagan sila ng sining. Nagkukubli sa silid-imbakan ng mga kagamitan ng pagpipinta.

(May

biglang

humawi

kurtina

)

“Kayo talagang dalawa, hindi na kayo mga bata upang maging pasaway. Tinatawag ka na Melet ng iyong ina.”

Tumayo si Melet at hinawakan ang pulso ni Eli upang hindi ito mahiwalay sa kanya. Gaya ni Inang Ina, nagpakawala ng isang nakakabinging sigaw si Isanita, ang Punong Guro ng Sining.

“Naniniwala ka ba talaga na tayo’y nagmula sa Inang Kalikasan?”, lumapit si Melet kay Eli.

Nanlaki ang mga mata ni Eli sa tanong ng kaibigan. “Iyo bang pinaghihinalaan ang ating kasaysayan Melet?”, umayos ito sa pagkakaupo.

Sumandal si Melet sa katawan ng puno. “Ako’y may nabasa sa isang aklat. Ang Alamat ng mga Kore ay totoo Eli!”, tugon ng kaibigan.

“Pero Melet, sa iyong pagpapakadalubsa sa pagkalap ng mga makasaysayang pangyayari ay tila isinasantabi mo na ang ating mga batas at nakagawian. Maari tayong mahatulan ng kamatayan sa iyong ginagawa.”

Napatayo si Eli at dismayado sa inasal ng kaibigan. “Ganito na lamang, may nakita akong isang aklat ng kaalaman, gawin natin ang isang Enkantasyong iyon na magbibigay sa atin ng karunungan”, bumitaw si Eli sa pagkakahawak ni Melet sa kanya.

“Ikaw nga’y nahihibang na Melet”, iniwan ni Eli ang kaibigan.

Eli’s POV

“Ina, minsan na ba kayong nagduda sa ating alituntunin at kasaysayan?”, kinuha ko ang isang aklat ng sining at binuklat ito.

“Anong kahibangan iyan Eli? Ang pagkakaroon ng pag-paalinlangan ng paniniwala ay katumbas ng hindi pagbigay ng galang kay Inang Ina”, namutla ako sa naging tugon ni Ina.

“Ako’y may nabasa lamang Ina, hindi ko sinasadya ang mga salitang aking nabitawan”, yumuko ako.

Niyakap ako ni Ina. “Ikaw nga’y isa ng ganap na Nuebtre. Tiyak ang iyong magiging binhi ay kasing-talino ng iyong pag-iisip”, gumanti ako ng akap kay Ina.

Gusto kong sisihin si Melet sa panggugulo ng aking paniniwala ngunit ayokong masira ang aming pagkakaibigan. Ako’y nagpunas na lamang ng aking sarili upang makapaghimlay na.

“Eli, gumising ka, gising!”, tinig ni Melet.

“Ano ba Melet, bakit ang aga mo ngayon?”, kinuskos ko ang aking mga mata.

“Bumangon ka na at may ipapakita ako sayo! Bilis, magbihis ka na!”, niyugyog nito ang aking higaan.

Naghubad na ako ng damit at tinulungan pa ako nitong magbihis. Siya na rin ang nag-ayos ng aking mga buhok.

Lumabas na kami ng aking silid at naabutan namin si ina na nag-aayos ng kanyang mga kagamitan sa pagbuburda.

“Hindi man lang ba kayo kakain?”, sigaw ni Ina. “May dala ako Ina!”, si Melet na ang sumagot.

“Melet, ano na naman ba ’tong ipapakita mo sa akin?”, hila-hila nito ang aking pulso.

Nang makarating na kami sa aming tagpuan, may kinuha si Melet na isang aklat na kulay itim.

“Tignan mo, isang Nuebtre ang may-akda ng aklat na ito. At ito’y sulat-kamay gamit ang kanyang sariling dugo!.”

Kinabahan ako sa narinig. “Ang Karunungan at Kapusukan”, pagbasa namin ng pamagat.

“Isinulat ni Inang Ginang”, nagkatinginan kaming dalawa.

Batid namin na ang Inang Ginang ay isang alamat din gaya ng mga Kore. “Hindi ba’t nakakatawag pansin ang kanyang obra?”, nangingislap ang mga mata ni Melet.

Maging ako man ay namangha sapagkat ang aklat ay maituturing nagmula pa sa pinaka-Ina ng mga Ina. At ang sulat-kamay nito ay nakakamangha!

“Nabasa mo na ’yan?”, ngumiti si Melet. “Ang iilang pahina pa lang ngunit nais kong sabay natin itong basahin”, kinabahan man ngunit may pananabik sa aking puso.

Mayroong limampu’t-isang kabanata ang nilalaman ng aklat. Sa unang pahina ay may nakasulat na tila babala.

“Yve Khar

Inari

Sen

.“

“Basahin na natin?”, sabik na wika ni Melet.

Magkatabi kaming nakahiga nang padapa sa damuhan at inilatag ang aklat. Sabay naming binasa ang pamagat ng unang kabanata at sabik na malaman ang nilalaman nito.

Ang Ina ay may Ama.

Ang Ama ay may Ina.

Ang Ina ay

nagmula

Inang

Ginang

Ang

Inang

Ginang

nagmula

Amang

Ginoo

Ang Ina at Ama ay

magkabuklod

Mula sa

pagmamahalan

nabuo

ang Anak.

Ang Mga Anak ay

nagmula

Sinapupunan

ng Ina at ng

Sagradong

Katas

ng isang Ama na

ipinunla

kanyang

pagkababae

Ang Ama’t Ina ay

binasbasan

Amang

Maylikha

siyang

pinagmulan

ng lahat.

Ito pala ang sinasabi ni Melet, na nagpabago ng kanyang paniniwala. Pati ako, nagkaroon ng palaisipan at nais pang alamin ang nilalaman ng aklat na ito.

Natapos naming basahin ang apat na kabanata na naglalaman ng mga matatalinghagang palaisipan.

Kabanata

I - Ang

Amang

Maylikha

Kabanata

Biniyak

na Araw

Kabanata

III - Ang

Binhi

Kabanata

IV - Ang Bunga

Sumakit man ang ulo ko, maliwanag na sa akin na ito ang naging dahilan ng biglaang pagbabago ng pananaw ni Melet.

“Hindi ba’t nabago rin ang iyong pananaw kaibigan?”, tanong ni Melet.

Hindi ko maitatanggi sapagkat ako’y tila nag-aapoy sa init ng katawan nang mabasa namin ang nilalaman ng ikatlong kabanata.

“Ngunit ito ay isang libro lamang Melet, isang akdang maaring bunga lamang ng kalikutan ng isip”, tugon ko sa kanyang tinuran.

“Kung ito’y isang aklat lamang, bakit ito nakakubli sa isang pribadong silid ng silid-aklatan?”, nasapo ni Melet ang kanyang bibig.

“Ninakaw mo ang aklat na ito?”, napatayo ako sa kanyang kahibangan.

Tumayo na rin si Melet at pinakalma ako. “Eli, kaibigan ko, hindi ko nais na magnakaw. Sadyang nakakapagduda lamang na may isang silid na ipinagbabawal pasukin ninuman”, nagpakawala ako ng isang malalim na hininga.

“Kapag natapos na nating basahin ito, ibabalik naman natin”, dagdag pa nito.

Hindi ko na alam ang sasabihin ko kay Melet. Tuluyan na talaga itong kinain ng kanyang naglalarong-isip!

Nakalahati na naming basahin ang nilalaman ng aklat at tila kami ay napagod, natulala sa mga bagong karunungan.

Tumihaya muna kami at napatingin sa kalangitan. “Melet, parang hindi ko na kilala ang aking sarili”, ito ang nabitawan kong mga salita dahil sa pagod sa pag-intindi ng mga karunungang nabasa.

“Ako man din kaibigan”, sagot nito.

“Para akong sasabog sa sobrang init na pakiramdam Melet”, napatingin ito sa akin.

Nang hawakan nito ang aking balikat, ako ay tila nakaramdam ng kakaiba. Ayokong madikit ang aking balat sa kanyang balat.

Sabay kaming napakapa sa aming butas na tinatawag na ari. “Melet, kung ang nakasulat sa aklat na ito ay may katutuhanan, paano nilalabas ang mga anak sa butas na ito?”, ang katanungan na ito ay naging dahilan ng aming pagnanasa.

“Bakit namamasa ang aking butas Eli? Tignan mo”, itinaas ni Melet ang palad at nakita ko ang malalapot na katas nito.

“Ano kaya ang lasa nito? Para itong katas ng prutas!”, nag-init ako nang makita iyon.

Hindi ko alam ngunit ako’y naging alipin na ng sariling pagkahibang. Ako’y naakit sa katas na iyon kaya’t dinilaan ko ito.

“Eli, ano ang iyong ginagawa?”, inilapit ko kay Melet ang aking mukha at nilapat ang aking labi sa kanyang labi.

“Melet, bakit ako nag-iinit? Bakit nakakaramdam ako ng ibayong saya at sarap?”, tanong ko sa kanya.

Nasarapan ako sa katas ni Melet. Kakaiba ang lasa — manamis-tamis na maalat-alat. Pinaghuhubad namin ang aming mga damit at nagyakapan. Hinimas-himas ang mga sarili at nilalaro ang aming mga butas.

Ang ibayong sarap ay para kaming nalulula. May mga hangin sa aming katawan na naglilikha ng lamig ngunit mas nangingibabaw ang init.

“Eli, ako’y naiihi”, paalam ni Melet. “Ako rin, parang naglalaway ang aking butas, kay kati ngunit masarap”, ipinakita ko kay Melet ang aking daliri na basang-basa na.

Maya - maya lang ay sabay kaming napaupo at inilabas ang pinipigilan naming ihi. Ngunit nagulat kami sa nakita. Walang ihi na lumalabas bagkus ay malalapot at mapuputing mga katas.