Prologue

“

MATTEO

!

Nasasaktan ako. Matteo. Please. Tama na! Hindi ko na kaya.“ Ito nanaman ako, kami, hindi ko nanaman mapigilan ang pag-iyak dahil sa pangangaladkad na ginagawa niya sa akin patungo sa likod ng bahay.

“Walang hiya ka talaga. Ilang beses ko bang sasabihin sayo na huwag na huwag kang papasok sa kwarto ko? Ha? At sabi ko sa’yo diba gawin mo mga trabaho mo! “ Bulyaw niya sa akin. Tinigilan niya na ang pangangaladkad niya sa akin pero hawak niya ng mahigpit ang kamay ko. Ang sakit, pinipilipit pa niya yung kamay ko.

“Oo.” Matipid kong sagot.

“Eh ayun naman pala eh, pero bakit ang kulit-kulit mo? Gusto mo talagang nasasaktan ka eh? Kung ako sayo, gagawin ko lang ang trabaho ko ng maayos para maayos rin tayo dito sa bahay na ’to!” Bulyaw sa akin muli ng asawa ko.

Napaiyak na lang muli ako dahil nakakatakot. Nakakatakot ang kaniyang titig at sigaw. ASAWA

? OO

ASAWA

KO

SIYA

!

Two years, dalawang taon na akong nagtitiis sa ugali niya. Siguro, ganoon talaga? Kapag mahal mo yung isang tao? Hindi ko alam, nabubulag ako. Gusto ko nang bumitiw pero, ayoko siyang iwan. Ayokong mawala siya sa buhay ko. Kahit na ganito kami ngayon, gusto ko pa rin siyang makasama.

Nakatitig siya sa akin ngayon, namumula ang mata at talagang makikita mong galit na galit siya sa akin.

“A-aray! Matteo, tama na please!” Sigaw kong muli sa kaniya at pagmamakaawa dahil kinaladkad nanaman niya ako gamit ang braso ko na may matinding paghawak. Ang sakit.

“Matteo, nasasaktan ako. Itigil na natin ’to, para mo nang awa.” Sigaw ko ulit. Nanlulumo na ako hindi ko na kaya. Ang hapdi na ng tagiliran ko dahil sa sugat nito dahil sa pagkaladkad niya sa akin. Ang dumi dumi ko na rin.

Binuksan niya ang pinto at pinilit niya akong itayo at malakas na itinulak sa damuhan.

“Dahil sa hindi mo pag sunod sa akin, you have no right to enter this house. Tonight, diyan ka matulog sa labas! Magtabi kayo ng aso mo, parehas kayong mabantot!” Sabi niya sa akin. Magpapaliwanag pa sana kahit hindi ko na kayang tumayo pero pinaglock-an na ako ng pinto.

“Matteo!” Sigaw ko sa kaniya kahit wala na akong lakas. Kinalabog ko ang pinto, pero halata rin sa pagkalabog na wala na nga akong lakas.

“Diyan ka matulog, tabihan mo si Fix! Tiisin mo ang lamig. Diba kaya mo namang magtiis? Natiis mo ngang hindi ako sundin eh. Pwes, paruso mo yan! If you open this door and pumasok ka, I’ll sue you!” Sabi niya sa akin. Ano ba ang tingin niya sa akin? Bagay at walang buhay? Na kaya lang niyang itapon sa labas kung gusto niya? Na isang bagay na walang pakiramdam, walang sakit at lungkot na nararamdaman? Ang sakit sobra, yung kirot na nararamdaman ko, puso at buong katawan.

Unti-unti akong napaupo dahil sa kawalan ng lakas para gumalaw at dahil sa kapaguran. MAHINA AKO! Bakit ba hindi ko kayang ipagtanggol ang sarili ko? Bakla ako pero hindi ako hayop. May puso pa rin ako, isip at pagkatao. Bakit ako ginaganito? Wala naman akong ginawang masama ah? Matteo? May nagawa ba ako?

“Ang kapal talaga ng mukha mo eh! Kung hindi dahil sayo, kasal na ko! Naririnig mo naman siguro ako diba? Lintik ka, napakasama mo. Ginawa mo pa talagang dahilan lahat ng karangalan mo para mapakasalan lang ako. Pwes, dahil diyan, pagsisihan mo.” Parang tinaga ang puso ko. Wala na, wala na ang MATTEO BUENAVENTURA na minahal ko. Hindi na siya ito.

Kasalanan ko rin kasi, apaka sama kong tao. Bakit kasi siya pa ang nagustuhan ko.

Apaka walang kwenta kong tao. Hindi ko man lang maipagtanggol ang sarli ko. Bakit ba kasi hindi na lang ako naging lalaking-lalaki? Dahil sa katangahan ko ako ngayo’y nasasaktan.

Mahal ko si Matteo, kahit ano pang sabihin ng ibang tao, hindi ako susuko. Pero kapag hindi ko na talaga kayang kumapit pa. Bibitaw na ako. Pero ngayon, pansamantala muna akong magtitiis. Wala na akong maihaharap kila mama’t papa kapag iniwan ko si Matteo. Baka i-down pa nila ako lalo. Matteo, sana ngayon naiisip mo ako. Sana naiisip mo na giniginaw na ako dito. Sana naiisip mo na natatakot na ako dito. Sana maisip mo na ang sakit, ang sakit-sakit na, lahat ng pinaggagagawa mo sa akin. Sana lang, sana.

Chapter 1: A Husband’s Suffer

NAGISING

ako dahil sa lamig ng paligid. Andito ako sa labas sa tabi ng pinto. Hindi niya talaga ako pinagbuksan ng pinto. Tinignan ko sa relo ko kung nong oras na, alas nuebe na. Siguro umalis na yon.

Tinry kong buksan ang pinto. Nakabukas na ito, dahan dahan akong pumasok at hindi ako makapaniwala sa narinig ko.

Heto nanaman siya, nag-uwi nanaman siya ng babae dito sa bahay namin. At sa kinatatayuan ko ay kitang kita ko kung pano umindayog ang paanan ng kama.

“Aaaahh! Matt! Aaah!” Rinig kong pag-ungol nung babae. Naiiyak nanaman ako, sa bawat marinig ko na may ibang taong nagpapaligaya sa asawa ko ay parang tinataga ang puso ko.

Naghanda na ako ng makakain. Hindi ko na kaya, nakakapangdiri at nakakalungkot. Hindi ko ma-express kung ano yung nararamdaman ko.

Habang naghahanda ako, naramdaman ko nanaman ang aking mga luha, kasabay nito ang pananakit ng mga sugat ko. Habang kumakain ako, bumaba na yung babaeng kaharutan ni Matteo. Naka-tuwalya lang ito na akala mong walang paki sa kung sino ang nakakakita sa kaniya.

“Oy, pakigawa naman ako ng sandwich oh!” utos sa akin nung babae na akala mong kay sexy-sexy, may tiyan naman, malaki naman ang puson. Akala mong matangkad, nakaheels lang naman. Akala mong maganda, makapal lang kasi ang make-up.

At ginawa pa talaga akong katulong? Sabagay, hindi ka pa ba nasanay Ethan? Katulong lang naman talaga ang turing sayo ng lahat ng babae niya e, pati na rin si Matteo, ayaw niya kasing ipaalam na may asawa siyang bakla, na ipinakasal sa kaniya ay bakla. Oo, ayaw ipaalam ni Matteo sa mga babae niya na asawa niya ako. Sino ba namang babaero ang magaasawa kasi ng bakla? Diba wala naman?

Sinunod ko na yung inuutos nung babae, gumawa na ako ng sandwich niya, nilagyan ko ng cheese. Pagkabigay ko sa kaniya ay kinagat na niya iyon.

Pero nang tumalikod ako ay siya namang bato niya sa akin nung tinapay.

“Ano ba? Nananadya ka ba? I sadyang tanga ka lang? Sinabi ko bang lagyan mo ng palaman?“Bulyaw niya sa akin na ikinagulat ko.

“Ay? Pasensya na po ha? Hindi ba ikaw ang tanga? You said na i-gawa kita ng sandwich, but you didn’t told me kung anong palaman ang gusto mo, so I did it. Pero kung ayaw mo. Akin na! Uulitin ko na lang po. O kaya lamunin muna yung buong loaf, ayaw mo naman ng palaman diba?” Pasigaw kong sabi dahil nakakainis na ang kaartihan niya. Puta! Natulala siya sa sinabi ko at na tahimik, pero pagkatalikod ko, bigla na lang siyang sumigaw.

“Ang kapal naman ata ng mukha mo? Sino ka para sigawan ako? Wala kang modo! Katulong ka lang dito, nagtataka nga ako kay Matteo kung bakit lalaki pa kinuhang katulong eh, tapos napaka-tanga pa! ’Di ka ba naturuan ng maayos ng magulang mo kaya pati simple instruction hindi mo masunod?” Sabi niya sa akin na siyang ikinataas ko ng kilay, ayoko sa lahat ay dinadamay ang mama’t papa ko.

“Don’t you ever say na hindi ako tinuruan ng magulang ko. Baka ikaw ang hindi? Sino ba namang naturuan ng magulang ang makikipag-sex while nagaaral pa? At manamit na akala mong pok-pok, at lumabas sa kalye at humanap ng kung sinong gustong ma-kama? And for your information, asawa ako ni Matteo. Kaya wala kang karapatan to give me instruction sa sarili naming pamamahay.” Sigaw ko sa kaniya na halatang ikinagulat niya.

“Ano sa tingin si Matteo, bakla? Stop this shity non-sense!” Sasampalin na niya dapat ako pero pinigilan ko. Sanay panaman akong lumaban. Kay Matteo lang talaga ako hindi makalaban. Dahil ayaw kong saktan ang mahal ko gamit ang sarili kong mga kamay.

“Bakla ako, at asawa ako ni Matteo. Hangga’t hindi mo pa natitikman ang galit ko, umalis ka na dito.” Sabi ko sa kaniya.

“Sino ka naman para paalisin ako rito?” Tinanggal ko na ang pagkakakapit ko sa kamay niya kanina.

“Kailangan ko pa bang ulit-ulitin? Asawa ako ni Matteo, ikaw? Psh, hanggang kama ka lang!” Sabi ko sa kaniya.

“Asyumerong bakla! Hahaha. Natatawa ko sa iyo ng sobra! Sa tingin mo aasawahin ka ng boyfriend ko? Isang bakla na mukhang ang habol lang kay Matteo ay pera at katawan?” Sigaw niya sa akin.

Siya dapat ang sasampal sa akin nung una pero napigilan ko, at dahil sa sinabi niyang iyon iyon ay nasampal ko siya ng todo. Sa pagkalakas ng sampal ko ay ewan kong para atang nahilo siya. At nakita ko sa pisngi niya ang bakat ng kamay ko.

“Don’t you ever say kung ano ang mga habol ko kay Matteo. You didn’t know kung gaano ko siya kamahal, kumpara sa kung ano ang maibibigay mo sa kaniya!”

Napahawak siya sa hagdan. At hinawakan yung sinampal ko. At napatingib ako sa itaas ng hagdan, si Matteo nakatayo at hawak ang bag niya, nakatingin sa akin at galit na galit.

“Totoo ba, babe? Asawa mo ’to? You are a gay? Ha? Explain this to me. Paalisin mo na siya. Ayoko na siyang makita. He even slapped me. Napaka-assyumerong bakla!”

“Mauna ka na sa labas.” Mahinahon pero may galit na sabi ni Matteo. Lumabas naman kaagad si haliparot. At ito nanaman, isang malamig na hangin nanaman ang naramdaman ko sa loob ng bahay namin.

“Ano bang problema mo?” Tanong niya sa akin. Pero hindi ako sumagot. Tumingin na lang ako sa pader sa kanan ko.

“May sinabi ba ako sayong pumasok ka na? Ha?” Nilapit niya ang mukha niya sa akin. Akala ko ay hahalikan niya ako pero masyado lang akong nag-assume. Sinampal niya ako ng pagkalakas-lakas. Napangiwi ako sa sakit at napaluha.

“Ganti ko yan sa ginawa mo sa kaniya kanina! Kaya sana magtanda ka na! Dahil hindi lang iyan ang aabutin mo! At, hindi pa tayo tapos, pag-uwi ko, bibigyan kita ng aral dahil sa ginawa mo kanina” Sabi niya sa akin sabay alis.

Pagkaalis niya, doon ko naramdaman ang dugo galing sa ilong ko. Pinahid ko iyon kasabay ng luha ko. Wala na akong pakielam sa hitsura ko, hindi naman niya ako minahal e.

Kailan pa ba ako magpapakamartir? Hayst! Wala e, sa lahat ng ginagawa niya sa akin, pagmamahal ko pa rin sa kaniya ang nangingibabaw.

Balik sa dating gawi, pagkaalis niya ang tangi ko lang ginagawa ay maglinis, magluto, mag-urong, at siyempre nay trabaho naman ako. Dito sa bahay namen ni Matteo ay dalawa ang kwarto ko yung isa sa tulugan at yung isa ay sa painting studio ko. Mahilig akong mag-paint kung hindi niyo naitatanong.

Tinignan ko yung oras alas-dose na ng tanghali kaya kumain na ako pagkatapos ay naligo, ginamot ko yung sugat at pasa ko at tsaka nagpahinga, humiga sa kama.

Ang sarap sa pakiramdam kapag wala kang kasama sa bahay, apaka peaceful. Kapag ganito katahimik ang paligid ko dito ko naalala yung mga masasayang moments namin ni Matteo, mung hindi pa siya ganon. Nakakatuwang isipin na ang saya ni Matteo lagi pag kasama ako. Pero bakit nag-iba na ngayon? Sa tuwing naiisip ko ang kinahinatnan ni Matteo ngayon, napapaluha ako. Saan pa kaya nanggagaling ang mga luhang to? Bakit hindi pa kaya nauubos ang mga luha ko? Dalawang taon na akong walang tigil sa pag-iyak pero bakit may luha pa rin? Siguro kung hindi magbabago si Matteo, kusa na akong bibitaw. Ako na mismo ang kukuha ng divorce papers namin. Ako pa siguro ang unang pipirma. Siguro ang saya-saya na niya kapag hiwalay na kami no? Siguro papakasalan niya na ang babaeng dati pa niya dapat napakasalan. Tsaka wala naman akong kwenta diba? Eh bakit pa ako nabubuhay dito? Sana isang araw hindi na ako magising para mawala na lahat ng hirap, sakripisyo at sakit.

Pumunta ako sa table ko at kinuha ang album namin ni Matteo, album nung kami ay high school pa. Ang saya-saya namin, nakatawa at nakangiti. Sana maulit uli ito! Kahit isang pagkakataon lang na maramdaman ko uli na masaya si Matteo kapag kasama ako. Actually, sinabi niya sa akin yon “Ang saya ko kapag kasama kita Ethan.” Sabi niya sa akin dati. Hindi ko nga alam kung totoo yun eh? Kaekekan lang ba yon? Bestfriend ko kasi dati si Matteo. Itinago ko na uli yung photo album actually scrapbook ng photos namin. Ginawa ko pa to nung bago kami ikasal kasi ang alam ko matutuwa siya pero hindi pala, maling-mali. Masyado lang talaga akong assumero.

Lumabas ako ng kwarto at biglang nag-ring ang cellphone ko na nasa table sa tabi ng hagdan. Kinuha ko yun at tinignan kung sino kaya lang Unknown Number. Pero sinagot ko pa rin.

“Hello?”

“Oooooooy! Ethan!” sigaw kaagad ng isang lalaking hindi ko kilala, pero sa lakas ng boses kaya ko nakilala. Si Joshua, kaibigan ko elem to college. Haha, hindi nga kami pinaghihiwalay e. Kung di niyo itatanong, straight si Joshua, may asawa na kaya to. Sobrang close lang talaga kami, actually magka-close din sila ni Matteo pero hindi gaano.

“Ako peram!” Sigaw naman ng isang babae, na sure akong si Zia yon. Kaming tatlo ang ultimate bestfriends. Insert na lang natin ng bahagya si Matteo, ako lang din kasi ang kaibigan ni Matteo noon.

“Oy! Besh. Ano na? Tagal na nating di nagkikita? Kamusta buhay may asawa?” Kinabahan ako sa tanong niya, hindi ko alam ang isasagot ko, mag-sisinungaling ba ako? Shomay!

“A..aah! O-okay lang!” Putol putol kong sabi.

“Magkita tayo mamaya? Kasama si Joshua! Bonding naman us!” Yaya niya sa akin. Pero hindi ako pwede, hindi papayag si Matteo. Kapag nagpaalam ako doon. Kapag nagpaalam ako doon, hindi rin ako papayagan maramin pang masasakit na salita. Natatakot ako.

“Hindi ako pwede eh.” Sabi ko mg deretsahan.

“Bakit? Bigyan mo ako ng matindi o sapat na dahilan!” Sabi ni Zia na akala mong nasa husgado.

“Eeeeeei! Di ako papayagan ni Matteo.” Sabi ko.

Natahimik ata ng dalawang minuto silang dalawa. Kaya ako na ang pumutol sa katahimikan.

“Hoy! Andyan pa ba kayo?”

“Aa. Oo, bakit hindi ka papayagan? Wala siyang magagawa kapag I messaged him. Huwag kang mag-alala, ipagpapaalam ka namin, sunduin ka namin diyan!” Sigaw ni Joshua.

“Huy, ‘wag! Magagalit sa akin’ yun!” Sigaw ko dahil sa takot. Natatakot ako kay Matteo baka mamaya ay datnan ang bahay na walang tao.

“Hindi yan promise!” Sabi ni Joshua.

“Dalian mo. Maligo ka na, sunduin ka namin. Nandyan na kami after 20 minutes. Ok?” Sabi ni Zia. Wala na akong nagawa, tsaka gusto ko rin naman. Miss na miss na miss ko na ang mga bff ko. Hayst! Sana talaga hindi magalit si Matt.

Hindi na ako naligo dahil naligo na ako kanina nagbihis na ako ng white v-neck tsaka black na ripped jeans tapos sinuot ko yung nike ko na air max na color white and black. Tumingin ako sa salamin at nagpulbos. Pulbos lang naman ako. Wala ng arte-arte sa mukha. Napansin ko ang aking mukha, at ito ang aking nakalimutan, ang mga pasa na dulot ng kamay ni Matteo, paano kapag nakita nila to? Kinuha ko yung moisturizer ko sa bag at nilagyan ng konti yung mga pasa ko para hindi gaanong kita.

Kung hindi niyo naitatanong at hindi ko to pinagmamayabang ah, gwapo naman ako, hindi ako katulad nung ibang bakla na babaeng babae na talaga, yung casual lang, simpleng bakla ganon. Kapag nga nasa labas ako marami pa ring babaeng pumapansin sa akin. Itsura at boses ko nga ay lalaki, pero pagdating sa puso at isip nanlalambot dahil kay Matteo at inaamin ko naman sa sarili ko iyon. Tinignan ko yung relo ko one o’clock na, mamaya pa namang ala-sais yung uwi ni Matteo pero natatakot ako baka mamaya maaga siyang umuwi. Pinatay ko na ang ilaw dahil narinig ko nang bumusina si Joshua.

Lumabas na ako ng bahay at kinawayan sila. Hayst, nakakatamad naman kasi ang haba nitong garden namin ni Matteo eh.

Tumakbo na ako para mabilis at sumakay kaagad ng kotse.

“Buti talaga pumayag ka! Gusto ka rin kasi makilala ni Sheila! Remember her? inaanak mo sa binyag?” Sabi ni Joshua.

“Ay, oo nga pala! Ilang taon na siya?” Tanong ko.

“Five years old na siya, then nakita niya yung mga photos ng ninong at ninang niya at sa dinami-rami nun ikaw ang napansin, at gusto ka pang makita o makilala!” Sabi ni Joshua.

“Oh? Ako talaga?”

“Oo, bakit ayaw mo ba?” Tanong niya.

“Siyempre, gusto ko!” Sabi ko naman, after 10 minutes na biyahe namin ay nakarating na kami sa pinaka sikat na restaurant ni Zia ang The Phillil’s Resto and Cafe.

“Besh! Ang sarap talaga dito sa resto mo!” Sabi ko. Apaka sarap kasi talaga ng chessy carbonara niya dito samahan pa ng mocha cake slice at cold choco-mocha coffee niya with marshmallow and whipped cream on top. Ow! Sarap. Dahil dito sa mga ganitong bagay ay nakakalimutan ko yung mga problema ko ngayon. Thank you talaga sa mga kaibigan ko.

Maluluha na sana ako pero may nakita akong magshota na parehas lalaki. Ang sweet nilang tignan, ang sasaya nila, ang lalaki ng ngiti.

Mas lalo akong napaiyak dahil sa inggit at sa mga naalala ko sa amin ni Natteo. Lahat ng pasakit na ginawa niya sa akin.

Pinunasan ko ang luha ko at napatingin sa dalawa kong kaibigan na nakatinfin sa akin ng seryoso.

“Anong problema?” direstsahang tanong ni Zia.

“Wa-wala! Ang sarap lang nitong pagkain dito sa resto mo!” Sabi sabay ngiti ng pilit.

“’Wag kang magsinungaling, alam namin kung nay tinatago ko na ayaw mo sabihin samin.” Sabi naman ni Joshua.

“Ano yan? Pasa?” Sabi ni Zia, saby turo sa tabi ng teynga ko. At ngayon ko lang naalala na may pasa nga pala ako doon, tinakpan ko lang ng concealer at nabura ata ngayon dahil sa pagpunas ko sa luha ko.

Napapahid tuloy ako sa mukha ko at napayuko.

“Ano yan Ethan? Sabihin mo!” Tanong ni Zia.

“Wa-wala to, nahulog kasi ako sa hagdan kanina.”

“Eh, ayan pa sa braso mo? Bakit halos lahat ng makita ko may pasa? Ha? Hindi lang siguro nahulog sa hagdan ang dahilan niyan!”

“Oo nga, yun yon!”

“Eh, bakit ka umiiyak nung nakita mung magshota don? Ha?”

Doon ako napatikom, napayuko, napabuntong hininga at tinignan ang kamay ko. Hindi ko pwedeng sabihinsa kanila.

“Sabihin mo nga sa akin, sinasaktan ka ba ni Matteo.”

At doon na ako napahagulgol. Ok lang kung pagtinginan ako ng tao. Niyakap ko si Zia at niyakap ako ni Joshua.

“Bakit ganoon? Ba’t hindi ka lumaban ha?”

“Zia, natatakot ako! Gusto kong lumaban, pero hindi ko kayang saktan si Matteo, mahal ko siya eh.”

Kumalas ng yakap si Zia at napatingin sa akin.

“Sa mga ginagawa niya sa iyo mahal mo pa rin siya? Ikaw na ang dakilang tanga sa mundo! At dapat malaman to nila tita at tito!” Sabi ni Zia. Agad kong kinuha ang cellphone niya dahil tatawagan niya daw si mama at papa at sasabihin ang totoo.

“Huwag! Zia please? Ayoko pang malaman nila. Sa susunod ko na lang ipapaalam ayoko pang iwan si Matteo, baka kasi kunin nila ako kay Matteo lag ganoon!” sabi ko kay Zia. Natahimik ang lahat at tinapos na namin yung pagkain namin.

Pagkatapos naming kumain ay nag-mall kami, binili ako ni Zia ng mga pagkain baka daw kasi mamaya ginugutom din ako ni Matteo . Si Joshua naman ay binili ako ng mga panggamot sa sugat. Betadine, band aid, bandage at iba pa. Tapos kumain uli kami sa mcdo na lang.

Pauwi na kami ng maalala ko kung anong oras na! Sht! Tinignan ko yung relo ko. Oh my! Five fourthy five na. Mag-sisix na, sana wala pa doon si Matteo! Sana .

Chapter 2: Reminiscing (Part 1)

“SALAMAT!

Salamat Joshua! Zia! Sa susunod na lang uli! Tsaka, dalhin mo na na inaanak ko next time, Joshua! Ikaw naman Zia, sama mo minsan si Xyrez ha?“ Sabi ko sa kanila sabay baba ng kotse. Si Sheila yung inaanak ko tapos si Xyrez asawa naman ni Zia.

Nagpaalam na ako sa kanila at umalis naman na sila kaagad. Ito na ako sa kabilang tawid sa tapat lang ng bahay namin.

Habang papalapit ako sa gate namin nakakaramdam ako ng kaba, takot at lamig ng paligid. Hanggang kailan ba ako kakabahan ng ganito?

Binuksan ko ng dahan-dahan ang gate at sinara rin ng marahan. Naglakad ako papunta sa pinto at pinihit ang door knob. Pero laking gulat ko ng naka-locked yon. Hindi ko to nilock kanina ah?

Pupunta sana ako sa likod para tignan kung bukas ang pinto. Pero bago ko buksan ang pinto may narinig akong nagpi-prito. Binuksan ko na ng tuluyan yung pinto at natuwa ako sa aking nakita.

Apaka gwapo ni Matteo, ang hot niya! Naka-topless siya pero may suot siyang apron. Sht!

“Bakit ngayon ka lang? Saan ka galing?” Nawala ang tuwa ko dahil doon, natakot ako bigla. Dinabog niya yung pan sa lababo at tinignan ako ng masama.

“I’m asking you, saan ka galing?” Sigaw na niya. Napaatras na ako at napailag.

“Sa… sa mall, nagkayayaan kasi kami nila Josh-” putol na sabi ko. Dahil binulyawan niya kaagad ako.

“Haha, sabi na eh. Makikipaglandian ka lang din naman, pero sana nagpaalam ka!” Sigaw niya, magpapaliwag pa sana ako pero tinapunan niya ako ng isang basong tubig.

Napaiyak ako. “Matteo, please ayoko na! Please tama na! Tsaka diba wala ka namang pakielam sakin?” Sabi ko at tuloy parin ang pag-atras ko dahil natatakot na ako sa susunod niyang gagawin.

Pero nakita ko siya umupo sa hapag kainan para kumain. Ang dami niyang ulam na niluto. Nakakatakam kasi paborito ko pa yung niluto niya, para sa akin kaya to? Hayst, wag ka ng mag-assume Ethan, masasaktan ka lang.

“Umakyat ka na nga doon ayaw ko ng makita mukha mo. Baka mawalan pa ako ng gana!” Sabi niya, pero nagugutom ako.

“Ahm, Matteo, medyo nagugutom na rin kasi ako, baka pwede bang kumain muna?” Tanong ko.

Pero nakita ko napangiwi ang mukha niya.

“Ano ka? Swerte? Magluto ka ng sarili mong pagkain. Baka mahawaan pa ako ng kalandian mo kapag nag-share tayo. Umalis ka na nga dito, baka hindi pa ako makapagtimpi sayo’t baka kung ano nanamang kasalanan ang magawa ko sayo! Sabagay deserve mo naman yun eh.” Tuloy tuloy niyang sabi.

Pero nagugutom talaga ako, madami akong nakain kanina pero nagugutom ako. Kukuha sana ako ng pagkain sa ref pero pinigilan niya ako.

“Wag kang mangielam diyan. Ako ang bumili niyan kanina. Gala kasi ng gala hindi ka man lang bumili ng sarili mong pagkain.” Sabi niya.

“Ano bang problema mo? Bakit ayaw mo kong pakainin?” Tanong ko ng mahinahon. Pero, na mis-interpret niya kaya tumayo siya at kinwelyuhan ako.

“Bakit? May angal ka ba hah? Gusto mo bang madagdagan pa yang mga pasa mo sa mukha? Ang kapal talaga ng pagmumukha mo no? Di ka nadadala e! Pag sinabi kong hindi! HINDI!” Matigas niyang sabi sa akin. Patulak niyang binitawan ang kwelyo ko, at dahil doon tumama yung ulo ko sa corner ng cabinet.

“Awwwwww!” Mahina kong sabi pero gustong gusto kong sumigaw dahil sa sakit. Kinapa ko yung ulo ko sht! May dugo.

Tumingin sa akin si Matteo, yung galit ng mata niya ay nawala dahil nakita niya yung dugo sa kamay ko. Tumayo siya at hinawakan yung ulo ko kung saan nauntog at tinignan, nagulat siya nang may dugo.

Sa tingin ko nag-aalala to, pero mahirap nang mag-assume kaya tinabig ko yung kamay niya at mabilis na tumakbo sa kwarto ko at tinangay ko na rin yung mga binili ko kanina.

Narinig ko siyang sumigaw ng “Oyy! Halika gagamutin natin iyan!” Pero hindi ko na siya pinansin. Dahil sawa na ako na paasahin.

Nag-alala siya dahil kung may mangyari sa aking masama, siya ang lagot kaya gusto niyang siya ang maggamot.

Ginamot ko na ang sugat ko ng mag-isa at humiga sa kama at nagisip-isip. Naalala ko nanaman ang lahat kung saan kami nag-umpisa.

Flashback :

“Mr. Acosta please answer the first question.” sabi ng prof namin sa Oral Communication.

Ohhhhhh! Ito nanaman, nose bleed.

“Everyone can fail. But everyone learn from those failures, from those mistakes. We people, can make it as a stepping stone in our lives. Always remember that those are just challenges. Challenges that make us learn, and strong for all times.”

“Very good, Mr. Acosta! Now…”

Naputol and discussion namin ng kumatok sa pinto yung adviser namin. 

“Maam. Excuse me for a while, I just want to take 2-3 minutes to introduce our new student to this class.” Sabi ni maam, sabay kaway sa labas na ang ibig sabihi’y pumasok na.

Pagpasok niya, wow! As in wow. Napanganga ako dahil hindi ko inaasahang lalaki at sobrang gwapo! Like, yung mga babae kong kaklase, napahiyaw pa.

“Go, Mr. Buenaventura introduce yourself to the class.” Sabi nung adviser namin.

Hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa’t nakangiting hinarap kaming lahat.

“Hello everyone I’m Matteo Buenaventura and I will be your classmate from now on. I’m 18 years old I want to play basketball, and watch movies. I also read books and wattpad, I like romance-mystery, romance, thrill and matured books. Any questions about me?” Tanong niya.

Nagbulungan ang lahat at ako naman eh titig na titig lang sa kaniya, hindi ko alam kung bakit ako nagtaas ng kamay noon. Bigla na lang ako napapikit pero tinuloy ko na lang, nakakahiya man pero ito na eh! Then bigla niya akong tinuro and tinanong niya ako kung ano raw yung gusto kong itanong sa kaniya.

Tumayo na ako para matapos na ‘tong kahihiyan na’ to. I don’t know talaga kung bakit ako nagtaas ng kamay. Tumingin ako sa bakanteng upuan at tumingin sa kaniya.

“Yes? Do you have any question?” Tanong niya sa akin habang dala ang napaka-gwapong ngiti.

“Uhm, no. I don’t have any but I have an offer. Hehe, vacant kasi yung seat sa tabj ko, and I just want na sabihin na you can seat here. Hehe. Pero, kung papayag din si ma’am.” Medyo nakakahiyang sabi ko sa kaniya.

Nakakahiya man dahil pinagtitinginan ako nung mga kaklase ko, pero ok lang alam naman na nila kung ano talaga ako e. Nakangisi pa silang lahat, para asarin ako.

“It’s okay Mr. Buenaventura. Our seat is based on their surname, I mean it’s arranged alphabetically, he is Mr. Acosta and it’s ok since, you are Buenaventura.”

“Oh! Thank you, Ma’am and Mr. Acosta.”  Sabi naman ni Matteo.

Madali naman siyang naglakad palapit sa tabi ko at agad na umupo at nakita kong nag thumbs-up pa sa akin yung mga kaklase ko. Hahahaha, mga loko talaga!

“Besh! Lakas ng loob ah!” bulong sa akin ni Zia na nasa likuran ko lang.

Napatawa na lang ako at sinabing “Ganon talaga hahahaha!”

Nagsimula na ang iba’t-ibang asignatura sa araw na yon, health break na! note: katabi ko pa rin si? Ano nga pala pangalan non? Ah! Matteo. Hahaha.

“Uy!” Tawag sa akin ng gwapo kong katabi at kinalabit ako.

“Bakit?”

“Naboboring ako. Pinatabi mo ako sa’yo tapos di mo naman ako kinakausap!” Sabi niya sabay pa-cute.

Shit! Napakagwapo mo! ’Wag kang gumanyan. Tinigan ko siya sa mukha, pusa! Ang gwapo, ang tangos ng ilong, ang kinis, yung shape ng lips niya ang ganda at parang ang lambot, ang sarap ha—––

“Oy! Wag ka namang tumitig sa kin ng ganyan!”  Napabalik ako sa realidad dahil sa sinabi niya.

“Sorry! hihihi!”

“So, wait di ko pa pala alam pangalan mo. What’s your name nga pala?” Tanong niya sa akin.

“Ethan Emmanuel Acosta! Just call me Ethan! Haha!” Sabi ko sa kaniya.

Inilahad niya ang kamay niya sa akin at sinabing “Friends?” Napatitig ako sa kaniya at sinabing “Ok! Friends.” Sabi ko naman at inabot ang sht! Ang lambot ng kamay niya!

Ayaw ko pa sanang tanggalin ang kamay ko pero tinawag ako ni Zia. “Besh!” Sigaw niya sa akin simula doon sa upuan niya, busit! Makasigaw kala mo kay layo.

“Tawagin mo si Joshua.” Sabi ko sa kaniya.

“Bakit?” Tanong niya agad, lumapit na rin si Joshua dahil nakita niya kaming nag-uusap.

“Bestfriends, meet my new friend Matteo!” Sabi ko sa kanila sabay abot kamay kay Matteo na parang nahihiya pa kila Zia at Joshua.

“So, tara kain tayo!” yaya ko sa kanila.

Pumayag sila sa pagyaya ko at pagdating sa canteen, kaunti lang ang tao bakit kaya? Health Break ngayon ah? Imposibleng kaunti talaga yung tao.

Hinayaan ko na lang, ano bang paki ko? Hahahaha, mas ok nga yon kaunti tao eh. Pumunta na kami sa counter at umorder ng merienda. Alas tres na rin kasi kaya hindi na ako nag-kanin. Bumili ako ng cheese burger, fries and fruit shake, pero bago ko iabot ang bayad sa tindera may pumigil sa akin na akal ko si Joshua. Mali ako! Si Matteo pala.

“Ako na! Manang, ito po bayad sa inorder namin.” Sabi niya, napatulala ako. Nilibre niya ako? Oh my! Nakakahiya rin dahil ang dami kong binili yung fries large, yung fruit shake naman XL tapos cheese burger pa to, e mas mahal pag may cheese.

“Salamat ah!” Sabi ko sa kaniya.

“Wala yon, tsaka ikaw kasi yung naglakas ng loob na kausapin ako kanina. Kundi dahil sa’yo, baka wala akong kausap hanggang ngayon.” Sht! Feeling ko super close na namin. Feeling lang!

Pagkatapos naming kumain ay bumalik na kami sa room dahil twenty minutes lang naman ang health-break namin. Nagsimula nanaman ang klase, hayst! Naboboring ako pero hindi ako nagpapatalo sa kanila.

Actually, kung hindi niyo naitatanong valedictorian ako ng elem at high-school and any awards dahil sa pagpipinta o drawing ko. Tapos ewan lang ngayong college.

Pagkatapos ng klase ay hindi ko na nakita si Matteo, dahil magkaiba kami ng subject tuwing last period na, di kami magkaklase doon.

Pagkauwi ko ay gumawa kaagad ako ng assignment para ata tuloy tuloy na sa pag-susurf. Hahanapin ko pa at iiistalk si Matteo. Ewan, actually hindi naman talaga ako ganito na kapag nakakita ng gwapo, aalamin na agad FB account, or iisipin kahit na sa pag-uwi.

Ewan pero, kay Matteo lang ako nakaramdam ng ganito.

After kong gawin yung homeworks ko, kinuha ko na yung laptop ko at sinearch sa fb yung name niya.

Pero bago ko siya i-add may nag-notif sa friend request list ko, tinignan ko kung sino, and bigla na lang akong napahiga. Di ako makapaniwala, nauna pa siyang i-add ako? So, yun din pala ginagawa niya ngayon? Di ako makapaniwala na siya talaga ang mag-aadd sa akin. Di na ako nagpatumpik-tumpik pa inaccept ko kaagad.

Pumunta ako sa messenger sa iphone ko at chinat siya.

“Hi!” Chat ko.

“Hello!” Reply niya kaagad.

“Kamusta araw?” Tanong ko sa kaniya.

“Ok lang. Nakakapagod pero worth it naman dahil may friend ako at ikaw yun. Hahahaha.” Sabi niya, napahiga ako sa kama sa kilig. Hahahaha, feel ko close na talaga kami.

“Ganun ba? Hindi naman ako makulit diba?” Tanong ko.

“Hindi, ang bait mo kaya.” Reply niya yan after 3 minutes.

“Nakagawa ka na ng assignment?” Tanong ko. Pero ang tagal niya magreply after 15 minutes, tsaka siya nagreply.

“SLR. Nakatulog ako e.” Sabi niya pero emoji na lang sinend ko dahil inaantok na ako. Pinatay ko na yung laptop at natulog.

Kinabukasan, maaga akong gumising papasok na sana ako pero narinig kong may tumatawag sa akin. Unknown number.

“Hello, sino to?” Sabi ko kaagad.

“Ethan, si Matteo to. Sabay tayo pumasok? Sunduin kita sa inyo.”

“Ha? Bakit?”

“Sabay tayo, nakakahiyang mag-isa e. Buksan mo GPS mo para mahanap kita.” sabi ni Matteo.

Pinatay ko na yung cellphone ko but I turned on yung GPS, tulad ng sabi niya. After 20 minutes andito na si Matteo. Sumakay na ako ng kotse at pumunta na sa school. Buti na lang talaga sinabay ako ni Matteo. Yehey! Hahaha, tipid na nga sa gas nung sasakyan ko may katabi pa akong gwapo ngayon.

---

Napabalik na ako sa realidad nang magutom ako, narinig ko pang kumulo na yung tiyan ko. Naalala ko pala na may biniling pagkain sa akin sila Zia kaya kinuha ko kaagad iyon at lumabas para magluto. Pero nagulat ako dahil kitang-kita ko na may ka-dinner si Matteo, ibang babae nanaman. Kaya napabalik na lang ako sa kwarto ko. Paano na? Paano ko kakain? Paano ko magluluto? Kaya pala siya nagluto ng marami dahil may kadate siya dito pa sa bahay namin.

Kinuha ko yung pagkain at lumabas ng kwarto, nakita ko tumingin sa akin si Matteo at tinignan yung ulo ko pero di ko pinansin.

Pumunta ako sa kusina at nagluto.

“Ang bango naman nung niluluto niya!” Sabi nung babae na kasama niya. Kung di niyo naitatanong magaling akong magluto. Nadamay o tinuturuan kasi ako ni Zia.

Nakita ko tumayo si Matteo at pumunta sa akin.

“Saan ka kumuha niyan? Ha?” pabulong niyang tanong.

“Sila Zia, binili nila! Kasi baka daw nagugutom ako. Nangangayayat na daw kasi ako e.” Sabi ko.

“Anong akala nila di kita pinakakain?” Tanong niya.

“Bakit hindi ba?” Tanong ko naman.

“Ayun. May natira kami kainin mo.” Sabi niya naman. Para akong naiiyak, kung hindi pa nila ako tinirhan, natuwa pa ako sa kanila, ginagawa ba nila akong aso? Tiga kain ng tira. Wag na lang.

“Teka yung ulo mo pala!” Sabi niya. Hahawakan niya dapat yung ulo ko pero tinabig ko.

“Huwag ka ngang mag-pretend na nag-aalala ka sa akin. Kaya ko ang sarili ko Matteo. Doon ka na sa ka-date mo!” Sabi ko, naiyak na ako di ko alam kung bakit. Siguro masama lang talaga ang loob ko kay Matteo.

Napahawak ako sa dibdib ko. Bakit ka ba umiiyak Ethan? Bakit?

Pinahid ko yung luha ko at kumuha ng tray inilagay ko yung pagkain ko doon at pumunta sa kwarto. Pero bago ako makapasok pinapakain pa sa akin ni Matteo yung tira nila sayang daw kasi. Pero di ko siya pinansin.

Chapter 3: Reminiscing (Part 2)

AFTER

kong kumain lumabas ako ng kwarto para hugasan ang pinagkainan ko. Pero bago ako makapunta sa baba, natapat ako sa guest room.

“Aaaaaah! Matt, I feel like I’m going to explode!” Bigla akkng kinilabutan sa narinig ko na oara bang nanlambot ang tuhod ko.

“Ako din! Sabay tayo.” Sabi naman ni Matteo.

Nanlumo nanaman ako, hindi ko na napigilan yung mga naririnig ko kaya mabilis na akong bumaba. Hindi na rin ako umiiyak, pero nasasaktan pa rin ako. Sana tuloy-tuloy na ’to, sana masanay na ko.

Bumuntong hininga na lang ako at sinabing kaya ko’ to, ngumiti na lang ako and ginawa ang dapat kong gawin.

Pagkatapos kong hugasan yung akin narinig kong umuwi na yung babae. Si Matteo naman nakita kong isinara yung gate habang naka topless. Sht! Ang hot, pero ang sama naman ng ugali.

“Ohh Ethan? Hindi mo pa rin nililigpit ’to?” Tanong sa akin ni Matteo.

“Akala ko ba ayaw mo akong nakikielam sa gamit mo? Diba? Tapos ililigpit ko? Ni ayaw mo nga ako pakainin.” Sabi ko sa kaniya, hindi ko alam kung saan ko nahugot yung lakad ng loob o tapang na sagutin yon, dahil tiyak na magagalit siya.

“Ethan! Please, wag mo akong galitin. Baka gusto mong makatikim. Please lang!” Sabi niya.

Sa sinabi niyang iyon, natakot na ako, ayoko nang makatikim pa ng pananakit kaya iniligpit ko na yung pinagkainan nila, ganoon naman palagi eh, hanggang salita lang ang maibabato ko sa kaniya. Bakit ba ko ganito?

Pagkatapos kong magligpit pumunta na ako sa taas para gawin yung trabaho ko which is painting then ibinebenta ka online.

Bago ako magpaint ng panibago kong obra maestra, naalala ko nanaman ang lahat kung gaano kami kasaya ni Matteo.

Sumali ako noon sa painting contest syempre maraming nanonood habang nagpapaint kami nandoon din si Joshua at Zia and syempre si the man of my dreams Matteo. Tumingin ako sa kanila at kinawayan ako, nginitian ko naman.

After naming mag-paint sasabihin na yung winner. Ang tatawaging winner is lima, tatlo ang magkakaaward. Actually lima lang naman kaming finalist. Contestant 5 ako, sht! Kinakabahan ako.

“The fourth place is contestant no….. 4 Sarah Ejercito with 86.2%.” Huuuuu. Kinabahan ako! Kahit 2nd place lang oh! Kahit wag na 1st or champion.

“The third place goes to contestant number……….. with the average of 86.4%, contestant number……. number 1 Dominic Palileo.” Sabi uli ng emcee. Huu! Yehey, kasama ako sa sa 1st to 3rd place.

Nakita ko sila Joshua tuwang tuwa dahil kasama ako sa panalo na may award yung 4-3 place kasi certificate of participation lang.

“Second place na maguuwi ng Bronze Medal and small but Bronze trophy and certificate of participation and 3,000 worth of GC. With an average of 89.7% or 90% goes to Contestant no…………… THREE!” Pagkasabi nun napatalon sa tuwa sila Matteo, Joshua at Zia. Syempre ako rin naman.

“Ok! Two spot left!” Sigaw nung emcee.

Pinaglapit kaming contestant. Sinabi nung emcee na ang tatawagin daw is yung champion this year kaya kinabahan ako. Ok lang kung 1st place.

“The champion of this year’s Painting Contest is… With an average score of 99.4% is…. Contestant number 5 Mr. Emmanuel Acosta!” Sabi nung emcee, nung una akala ko yung kalaban ko pero ako pala. Hahahaa. Bakit hindi pa nila ini-100 yung score ko. Haha

Tumakbo si Matteo at niyakap ako. “Congrats” sabi niya, na ikinagulat ko dahil sa pagyakap niya. Pati na rin sila Zia at Joshua. Ewan pero, kinilig naman ako.

“Salamat! Hu!” sabi ko.

“Tara kain tayo, treat ko.” Sabi ni Matteo.

“Sige! Sige!”  Sabay sabay naming sabi.

Pumunta kami sa pinakasikat na restaurant dito sa amin, ang sarap dahil libre. Ako dapat ang manlibre pero, nag-insist si Matteo kaya, wala akong nagawa. After naming kumain umuwi na sila Zia at Joshua.

“Besh! Mauna na ako ah! Kailangan ko na kasi talagang umuwi eh!” Sabi ni Zia sa akin, pagkatapos kumain.

“Talaga to! Eat and run! Sige na! Bye!” Sabi ko.

“Sige, Matteo! Salamat ah!” Pasasalamat naman ni Zia kay Matteo.

“Sige. Ingat!”

“Ako rin, uwi na ako, kakatext lang ni mama sakin. Salamat, Matteo ha. Congrats ulit, Ethan!” Sabi ni Joshua. At umuwi na nga silang dalawa at iniwan kaming dalawa ni Matteo.

“Oh! Gusto mo pa ba? Umorder ka pa! Regalo ko sayo dahil sa pagkapanalo mo.” Alok pa sa akin ni Matteo, balak ata akong bundatin nito? Ang dami niya na kayang inorder.

“Hindi! Haha, ok na ako! Busog na busog na nga ako e. Sakit na ng tiyan ko.” Sabi ko naman sabay turo sa tiyan ko.

Pagkatapos namin magusap ng bagay-bagay, hiningi na niya kaagad yung bill at uuwi na sana ako pero niyaya niya ako sa sasakyan niya.

“Tara, hatid na kita sa inyo.” Yaya niya.

“Uhm, wag na! Magtataxi na lang ako. Malapit lang naman bahay namin. Huwag ka na mag-abala.” Sabi ko sa kaniya sabay ngiti. Nasa bahay kasi yung sasakyan ko di ko dinala para tipid sa gasolina. Hehe.

“Pero, ayaw ko pa umuwi.” Sabi niya sa akin.

“Ha? Saan ka naman pupunta?”

“Mamasyal na muna tayo!”

“Saan naman? Gabi na oh!” Sabi ko sabay turo sa langit.

“Tara! Wag ka mag-alala ihahatid kita sa inyo.” Sabi niya na ikinatuwa ko. Wow, may libre na ngang dinner, may pahatid-hatid pa

Sumakay na ako sa sasakyan niya at nagdrive na siya. Ang hot niya tignan habang nagdadrive. Hihihihihi.

Makakatulog na sana ako pero naramdaman kong huminto yung sasakyan, tinignan ko kung nasaan kami, nasa may tabi kami ng ilog then maraming puno. Saan to? Ang ganda! Nasa langit na ba ako?

“Tara! Enjoyin natin ang ganda ng view.” Sabi niya.

“ANG GANDA!” Sabi ko.

“Hehe, sabi na e magugustuhan mo dito e.”

Humiga siya sa may damuhan na ikinatuwa ko. Mukhang ang sarap humiga pero nakakahiya naman kung tatabi ako sa kaniya.

Tiningala niya ako at tinitigan at sinabing “Tara try mo ring mahiga ang sarap sa feeling.” Sabi niya. Di na ako nagpatumpik-tumpik pa humiga na ako at tumingin sa langit na puno ng stars. Ang ganda ng kalangitan.

“Alam mo ba, dito ako pumupunta kapag naiinis ako o naiistress?” Sabi niya.

“Pangtanggal stress naman talaga dito e, a hundred percent!” Sabi ko

Panandaliang tunahimik ang lahat, tanging kuliglig at agos ng tubig lang ang naririnig ko. Ang sarap sa pakiramdam .

“Alam mo bang ang saya ko pagkasama kita.” Sabi niya sa akin sabay harap sa akin.

“Ako? Hehe, akala ko lahat nalang ng nagiging malapit sa akin minamalas. Hehe.” Sabi ko sabay tagilid.

“Uy! Hindi, bakit ako? Hindi naman? Basta masaya ako kapag kasama kita.” Sabi niya sa akin sabay kalabit. Pusa, bakit ba siya ganito? Ayokong umasa pero, bakit siya nagsasabi ng ganito?

Tumayo na ako at pinagpag ang pantalon ko. Sabay sabing “Tara na?”

“Ha? Maaga pa ah?” Sabi niya sabay kunot ng noo.

“Alas otso na oh? Tara na!” Sabi ko.

“Sige na nga! Ang ganda pa naman ng view at ang sarap sa pakiramdam.” Sabi niya sabay tayo, natawa pa ako.

Habang nasa kotse kami, tanong siya ng tanong baka daw nagugutom pa ko.

“Gusto mo pa ba kumain? Baka nagugutom ka pa?” Tanong niya.

“Hindi, ok na ako! Binusog mo ako kanina e. Dito na pala ako. Salamat ah! Sa uulitin!” Sabi ko sa kaniya sabay tawa.

“Sige bye!”

At ayun, pumasok na ko sa loob, and narinig ko namang umandar na papalayo yung sasakyan niya.

Kinabukasan, maaga akong pumasok dahil may exam kami sa first subject ayoko malate. Pagdating ko doon hindi ko nakita si Matteo, bakit kaya? Nang magsimula na ang klase namin, wala pa rin siya, pagkatapos naming magtest wala pa rin siya.

“Oh! Besh! Bakit ka linga ng linga?” Tanong sa akin ni Zia, nasa canteen kasi kami, naglulunch. Hindi ba talaga pumasok si Matteo? Hindi, malakas ang kutob ko na nandito siya. Hindi makukumpleto ang araw ko kapag hindi siya nakikita.

Oo, simula nung pagpasok niya sa room namin, crush ko na siya. Nung niyakap niya ako, hanggang pagdating sa bahay kinikilig ako e. Di ko kasi inakala na yayakapin niya ako.

“Siguro, namimiss mo siya no? Kasi wala siya sa classroom kanina?” Sabi ni Zia, pangaasar. Haha, alam niya na kasi! Kaibigan ko siya, dapat lang siguro na sabihin ko sa kaniya yung mga ganoon. Mapagkakatiwalaan naman yan e. hahaha.

“Oo e. Parang di na ako sanay na hindi siya nakikita?” Sabi ko naman. Tumawa siya ng malakas, parang nanloloko. Baliw!

“Baliw!” Sabi ko sa kaniya.

“Pero, Besh! Bakit si Matteo? Kaibigan mo siya diba? At saka sure ako masasaktan ka lang sa kaniya!” Sabi ni Zia na ikinangiwi ko.

“Wow! Hanggang crush lang naman ah!” Sabi ko naman.

“Talaga ba? Pero besh wag ka pa rin aasa, masasaktan ka lang! Straight si Matteo uy! Ramdam ko yun.” Sabi ni Zia.

“Apaka supportive mong bestfriend no?”

“Bakit hindi ba? Tsaka inaalala lang naman kita ah? Ayaw ko kasing one day makikita kong umiiyak ka!”

“Hihi! Natouch naman ako.” sabi ko sabay pabebe.

Natigil ang pagkwkwentuhan namin nang may marinig kaming bulungan ng mga ka-schoolmate namin

“Uy! Ang gwapo nung lalaki run ano?” Sabi nun. Nagbulungan pa sila, eh rinig na rinig ko naman.

“Sino? Si Kuyang macho na maputi na matangkad na may kahalikan don? Duh! Pogi nga, walanghiya naman.” Sabi nung isang babae.

Parang nacurious ako kung sino yun.

Sumabat ako sa kanila, pinigilan pa ko ni Zia pero wala na siyang nagawa at tinanong kung sino yun.

“Hindi naman sa chismoso ako pero sino yun?” Tanong ko. Natawa sila at sinagot ang tanong ko.

“Hindi mo siya kilala? Eh madalas mo ngang kasama.” Sabi nung isang babae.

“Ako? Bakit? Sino ba yung lalaki si Joshua?” Tanong ko.

“Si Joshua? Hindi, kilala na namin yun e. Yung isa yung macho, maputi at matangkad.” Sabi niya.

“Ahh! Si Matteo? Imposible e hindi nga pumasok yun? Tapos makikita mo may kahalikan doon?”

“Totoo nga! Yun yun! Nakita namin siya kanina. May kahalikan siya doon! Babae maganda, Ellaine Gallardo ata yung pangalan nung babae, famous yun, sexy, madalas din sumali ng singing and beauty contest. Yung course niya ata Tourism Management e.” Sabi nung babae, wow ha! Apaka stalker o chismosa naman nito.

Tumalikod na ako sa kanila at nagisip-isip. Totoo kaya na si Matteo yun? Imposible! Pero akala ko ba wala siyang kilala dito sa school? Ibig sabihin ba kung totoo yun, nagsinungaling siya sa akin?

“Sabi ko sa’yo besh! Straight si Matteo!” Sabi ni Zia, ouch naman! Dahan dahan ang sakit kaya.

“Malay mo hindi naman si Matteo yun! Malaki ang posibilidad.” Sabi ko kay Zia, pero umiling-iling na lang siya.

“Sinasabi ko sa’yo Ethan, huwag na huwag kang mahuhulog! Masasaktan ka lang!” Sabi sa akin ni Zia.

Hindi Zia! Nahulog na ata kasi ako.

Pumunta na ako sa next class ko at napatingin ako sa tabi ko, wala pa rin si Matteo. Nasaan kaya yon? Absent ba talaga yon? O talagang totoo yung sinasabi ng mga babae kanina doon? Hayst!

Habang nagdidiscuss yung prof namin naramdaman kong sasabog na yung pantog ko.

“Sir, may I go out for a while?” Paalam ko sa prof namin.

“Ok!”

Lumabas na ako at pumunta sa cr. Actually, parang hindi na ata ako naiihi? Nadudumi na rin ata ako. Buti na lang nasa isa akong private university kaya malinis at kumpleto ang gamit. May tissue. Pero ako hindi ako sanay ng tissue sabon ang gamit ko. Pero wala akong sabon.

Nakadumi na ako ng malaan kong wala akong sabon. Yung sabon na pwede kong gamitin ay nasa labas nasa may lababo. Nasa may loob na kasi ako ng cubicle.

Mag-titissue na lang sana ako kaya lang ay may dumulas na sabon galing sa kabilang cubicle na ikinagulat ko.

“Ginamit mo ba yung sabon? Sigurado ka bang madulas na yan? Di na ako masasaktan?” Sabi nung babae. Teka what? Hind ko man lang nalaan na may gumagawa na pala ng milagro dito sa kabilang cubicle.

“Oo! Promise, magtiwala ka.” Sabi ng lalaki, lalaking hindi ako sigurado, lalaking hindi ko talaga sigurado.

Tinry kong yumuko at silipin kung sino yun. Napatakip ako ng bibig dahil sa kababuyang ginagawa nila. Ng isang babaeng maganda, and naka-uniform siya ng pang-tourism and yung lalaki naka-uniform which is tulad nung amin.

Pinigilan ko ang sarili ko.

I’am very sure. Siya yun, si Matteo yun.

Teka. Bakit? Bakit ako umiiyak? Ang OA ko. Bakit?

Mabilis na akong naghugas habang umiiyak. Inayos ko ang sarili ko at lumabas na ng mabilis dahil hindi ko na matiis ang mga ipit na ungol nila. Ang bababoy! Ang sakit, totoo nga si Zia, dapat nga siguro hindi ako umasa.

Bakit naman kasi ako umasa? Pero, bakit sabi niya masaya siya sa akin? So ano yun? Pa-fall words niya lang?

Tumakbo ako papunta sa room habang patuloy na tumutulo ang luha sa mata ko, kinuha ang bag ko at tumakbo palabas ng school. Narinig ko pang tinawag ako nila Zia at Joshua pero di ko na pinansin. Wala na akong pakielam sa mga ka-schoolmate ko na tumitingin sa akin. Mabilis akong nakasakay ng jeep at nakauwi sa bahay namin.

---

Napabalik nanaman ako sa realidad and namangha ako sa kung ano na yung napaint ko. Napangiti ako at naalala si Matteo. I painted kasi yung view na pinuntahan namin dati ni Matteo. Ang payapa, ang ganda at nakakatanggal ng pagod kahit painting lang ito. Kahit may mga kababuyan akong naalala ay hindi natibag ang kagandahan ng pininta ko gamit yung lugar na iyon.

Maya-maya’y may narinig akong kumatok sa pinto. Pagbukas ko, napatayo ako ng maayos, nakatitig si Matteo ng galit sa akin.

“Ano ba sa tingin mo ang ginagawa mo ngayon ha?” Tanong niya sa akin kasabay nito ang paghatak niya sa kamay ko.

Bumaba kami at itinulak niya ako sa lababo.

“Ano ba yan? Bakit hindi mo pa hinuhugasan yan? Hugasan mo na! Baka kung ano pa ang magawa ko sayo.”

“Inaantok na kasi ako Matt eh, pwede bang bukas na lang?”

“Ano? Palusot mo bulok eh. Paano kang inaantok? Eh you’re just painting there. Inaantok ba lagay na ’yon?” Sigaw niya sa akin, I’m actually waiting for more pero narinig ko ba siyang umakyat sa taas.

Naiyak nanaman ako, bakit ba ginagawa niya akong katulong dito sa bahay namin? Kahit naman sana kaunting respeto Matteo ipadama mo naman sa akin. Kahit kaunting pagmamahal lang. Sana one day matanggap ko na hindi talaga ako mahal ni Matteo. Actually, alam ko na naman na talagang hindi ako mahal ni Matteo. Apaka tanga ko lang talaga dahil kahit ginaganito niya ako ay hindi pa rin ako bumibitaw, wala eh puso ko kasi ang nangunguna e. Sana one day, ang isip ko na ang tuluyang magdesisyon.

Super mahal ko si Matteo, na kaya kong ibigay lahat. I can do all things, para lang mahalin niya ako. Pero, ganoon na ba katigas yung puso niya? Ganoon na ba kasarado? Para hindi niya ko pagbuksan, na araw-araw kumakatok at nagmamakaaw?

Pagkatapos kong mag-urong, agad akong pumasok sa kwarto ko, naligo at agad na ring nakatulog pagkatapos.

Chapter 4: Reminiscing (Part 3)

NAGISING

ako dahil sa sikat ng araw at dahil na rin sa malakas na busina na narinig ko mula sa labas ng bahay.

Napa-upo ako sa kama ngayon at pinagmasdan lang yung kurtina ng kwarto ko.

Kapag nakakarinig ako ng malalakas na busina, hindi ko makalimutan yung pangyayari na muntik nang tumapos sa buhay ko…

Flashback:

Nagising ako noon dahil sa sakit ng katawan. Sa tingin ko di ako makakapasok dahil talagang ta-trangkasuhin ako.

“Oh! Ethan! Gising ka na pala. Tayo na diyan, mahuhuli ka sa klase mo! Nakahain na ang almusal doon, nandoon na ang mama at papa mo.” Sabi ni Manang Teresa. Si Manang Teresa, siya ang nag-aalaga sa akin kapag wala sila mama o papa kapag nasa ibang bansa sila. Pero kahit andito sila mama at papa ay nandito din si manang.

“Manang, sorry po! Baka po di ako makapasok ngayon e.” Sabi ko.

“Oh? Bakit? May sakit ba ang alaga ko?” Sabi niya sa akin sabay lapit at sinalat ang leeg at noo ko.

“Ay ang taas ng lagnat mo. Ang init mo ah! Ano ba naman kasi ang pinagagagawa mong bata ka!”

“Ikukuha muna kita ng almusal at isang palangganang may maligamgam na tubig.” Sabi niya.

Pagkatapos kong kumain ay pinunasan niya na ako ng basang bimpo na medyo mainit. Maya maya’y pumasok si mama at siya ang nagtuloy ng pagpupunas sa akin. Namiss ko rin to. Ang tagal nang hindi ako naganito ni mama.

“Anak! Aalagaan mo kasi ang sarili mo!” Paguumpisa niya. Gustong gusto ko yung mga ganito niya kasi ganito niya ipinapakita ang tunay na pag-aalala niya sa akin.

“Alam kong malaki ka na pero hindi pa rin natin maiiwasan ang sakit tulad nito. Huwag mong papagurin ang sarili mo, pag hindi mo na kaya itigil mo na!” Sabi niya uli habang pinupunasan ako. Siya na ang nagtuloy dahil marami pang gawaing bahay ang kailangang tapusin ni manang.

Maya maya ay si papa naman ang pumasok sa kwarto ko. Himala ata at walang trabaho si papa ngayon.

“Pa? Wala kang work?” Tanong ko.

“I canceled lahat ng work ko kasi may sakit ka e.” Sabi niya sa akin na ikinatuwa ko. Actually silang lahat ay alam na ang tunay na ako. They already knew that I’am a gay and ayun ang malaking pasasalamat ko sa kanila na tinaggap nila ako ng buong-buo.

“Papa naman! Bakit pa? Andito naman si mama e.”

“Namiss ko kasi ang panganay na bunso kong anak e. Ang tagal din kayang hindi kita naalagaan na puro trabaho lang ang inuuna ko.” Sabi niya. Iisa lang akong anak, take note. Kaya ganyan sila sa akin.

“Ang ganda ng anak ko!” Sabi ni papa sabay haplos ng buhok ko. Natawa naman ako.

“Papa! Ang sagwa. Huwag maganda. Kahit, pogi na lang! Ang sagwa pag maganda e. Kahit ganito ako siyempre may ayaw din naman ako no.” Sabi ko sabay ngiti sa kaniya.

“Ok! May handsome son!” Sabi niya sabay haplos ulit ng buhok ko.

Dahil sa ginagawa niyang paghaplos ng buhok ko, kahit kagigising ko pa lang ay nakatulog ako uli. Ang sarap kasi e parang namamasahe yung buhok mo pag ganoon.

Nagising ako dahil sa mga bulungan. Bulungan ng tatlo atang tao. Dalawang lalaki at isang babae. Dahan-dahan kong ibinuka ang mata ko at nagulat ako ng makita ko si Zia, Joshua at … Matteo. Napangiwi ako ng maalala ko nanamam ang aking mga nasilayan.

“Oh! Ethan gising ka na pala!” Sabi ni Matteo, sabay lapit sa akin. Siyempre ako todo iwas sa kaniya pero hindi ko pinahahalata.

“BEEEEESSSH!” Sigaw ni Zia na akala mong kay layo. Nginitian ko siya at niyakap ganoon na rin si Joshua na kasalukuyang naghihiwa ng mansanas na dala ata nila na para sa akin.

“Anong oras na Zia?” Tanong ko.

“Five thirty.” Sabi niya. Napanganga ako sa gulat. Ang tagal ko naman natulog. Buong araw lang ako natulog? Wow ha!

“Ang sarap nga ng tulog mo e. Nahiya tuloy kaming gisingin ka. Sabi rin ng mama mo, buong maghapon daw tulog ka!” Sabi ni Matteo na nakatingin sa akin.

“Hehe, oo nga e.” Naiilang kong sabi. Pagkatapos nung nakita ko kahapon sino ang hindi maiilang. Sa tuwing titingin siya sa akin ako na ang umiiwas ng  sa tuwing kakausapin niya ako naiilang ako sa pagsagot. Hanggang sa …

“Ethan, bakit parang iniiwasan mo ako? Parang naiilang ka sa akin?” Tanong ni Matteo na kasalukuyang nakaupo sa kanan ng kama ko.

“Ha? Ako? Hindi ah!” Sarcastic kong sagot. Tinawanan ko pa siya para hindi halata.

“Ay teka besh! May kailangan kaming linawin. Hindi ba, Joshua?” Sabi ni Zia, sabay tango naman ni Joshua.

“Ano yun?”

“Diba nagpaalam ka lang kay sir kahapon na mag-ccr ka? Eh bakit ang tagal mo tapos pagbalik mo umiiyak ka at nagmamadali kang umalis ha? May nang-away na sayo ha?” Tanong ni Zia. Paano na to? Sasabihin ko ba yung nakita ko kila Zia sa harap ni Matteo?

“Aa. Kasi….masakit yung tiyan ko…kaya, nagmadali akong umuwi, naiyak na ko sa .” Palusot ko na parang hindi ikinatuwa ni Zia na nahalata ata na nagsisinungaling ako.

“YUNG TATAA?” Sigaw niya na pabiro.

“Totoo nga iyon!” Sabi ko naman.

Napatingin ako kay Matteo na kasalukuyang nakakunot ang noo at nakatingin sa akin.

“Ethan, totoo ba yan? Baka may problema ka diyan? Nandito lang kaming kaibigan mo.” Sabi ni Matteo.

“Kung sino man ang nagpa-iyak kay Ethan, pagnalaman ko ibabaon ko na mamaya.” Sabi naman ni Joshua.

Pinigilan ko ang sarili kong hindi umiyak. Ayokong makita ko ni Zia at Joshua ng ganito. Baka magtanong pa sila ng magtanong.

Maya maya pa’y tumunog ang cellphone ni Matteo.

“Ah, guys. Mauna na ako ah! Pinauuwi na ako kasi nagpapatulong si papa doon sa company namin. Paggaling ka Ethan ha?” Sabi ni Matteo. Sabay wave ng kamay.

Hindi ko na siya pinansin pa. Ayoko na e, naiilang ako.

“Besh. Napansin namin ni Joshua, bakit parang ilang ka na kay Matteo ngayon?” Tanong ni Zia.

“Wait lang. Joshua. Pakuha naman nung laptop ko oh?” Pakiusap ko kay Joshua.

Nag-online ako sa fb dahil may titignan ako. Inistalk ko yung mga friends ni Matteo at hinanap yung maganda, sexy na flight attendant.

“Sino yan?” Tanong ni Zia sa akin na kasalukuyang nakikiisyoso sa laptop ko.

Napabuntong hininga ako at tinignan si Zia, feeling ko nangingilid na yung luha ko dahil nanaman sa nasilayan ko kahapon. Sasabihin ko ba kay Zia?

“Oh? Eh bakit parang naluluha ka diyan?” Tanong sa akin ni Joshua.

“Oo nga no!” Sabi naman ni Zia.

“Bakit?” Tanong naman ni Joshua.

“Zia, akala ko siya na!” Naiyak na ako, hindi ko na napigil. Ano ba naman tong matang to.

“Bakit? Hindi kita maintindihan.” Sabi ni Zia sabay lapit sa akin at niyakap ako.

“Akala ko si Matteo na. Umasa lang ako.” Sabi ko naman.

“May gusto ka sa kaniya? Sabi ko namna besy wag kang aasa doon eh? Pero, paano mo nalaman na hindi siya pwede sayo? Malay mo!”

“Hindi talaga pwede. Dahil babae ang gusto niya. Nakita ko sila sa banyo kahapon.” Sabi oo ng deretsahan. Ayoko ng itago, tsaka si Zia naman to at si Joshua mapagkakatiwalaan.

“Oh my! Gumagawa sila ng ano?”

“Oo!” Sagot ko.

“Ethan, sa susunod dapat pipiliin mo kasi yung magugustuhan mo. Si Matteo, eh di mo pa nga lubusang kakilala yan e.” Sabi ni Joshua sabay lapit sa akin at hinagod ang likod ko.

“Salamat! Dahil may mga kaibigan akong katulad niyo. Kung wala siguro kayo baka nagbigti na ako dito. Haha! Joke lang.” Sabi ko. Natawa naman sila.

“Siyempre, basta Ethan, nandito lang kami. Huwag na huwag kang mahihiyang magsabi sa amin kung may problema ka. Ok?” Sabi ni Zia sa akin at sumang-ayon naman ako.

Matapos iyon, ay nagpaalam na sila gabi na kasi. Huhu, mag-isa nanaman ako. Sana bukas magaling na ako, gusto ko ng pumasok. Take Note: Layuan mo na si Matteo o umiwas ka muna sa kaniya hanggang makamove-on ka. Ok ba Ethan?

Kinabukasan ay okay na ako. Makakapasok na ako. Pero di ko pa rin maalis sa isip ko si Matteo. Ano bang meron sayo Matteo na hindi ko malimutan?

Nagumpisa na ang klase namin, this time kay Zia ako tumabi napatingin ako sa upuan namin ni Matteo. Nakita ko siya na nandoon at sinesenyasan akong maupo sa tabi niya.

“Besh! Bakit nililinga mo pa din si Matteo? Akala ko ba iiwasan mo muna siya, iwasan mo rin kasing tumingin sa kaniya.” Bulong sa akin ni Zia.

“Sige.” Sabi ko naman.

Halos isang linggo kong hindi na nakakausap si Matteo dahil minsan wala siya. Siguro kasama nanaman niya yung babaeng yun. Ellaine Castro yung pangalan nung babae. Sabagay sino bang hindi magkakagustong shotain yun dahil sa ganda, sexy at talino pero ang gara naman ng ugali.

Hanggang sa magkasalubong kami sa canteen kasama yung jowa niya. Jowa niya na to for sure. Syempre ako umiiwas. Kaya hindi ko siya pinansin pero nung paglagpas ko sa kaniya ay bigla niya akong hinaltak at may ibinulong.

“Magkita tayo sa tabi ng river kung saan tayo pumunta nung nakaraan. Mamayang alas siete ng gabi. Kapag hindi ka sumpipot pupuntahan kita sa bahay niyo ay magiiskandalo ako dun. IKAW LANG MAGISA” bulong sa akin ni Matteo. Na ikinakunot ng noo nung girlfriend niya.

Wala na akong nasabi pa. Umupo nalang ako at hinintay si Zia. Dahil hindi kami magkaklase bago mag break time.

Napaisip ako, pupunta ba ako sa sinasabi ni Matteo? Hayst, ayoko. Pero baka nga mamaya magiskandalo yon? Sama ko kaya si Zia? Baka isalvage ako ni Matteo. Nakakatakot.

“Besh!” Tawag sa akin ni Zia. Sinenyasan ko siyang umupo na sa tabi ko.

“Besh, may problema ko.” Sabi ko sa kaniya sabay harap.

“Ano yun?”

“Si Matteo…mag-usap daw kami mamayang alas-siete kasi daw di ko siya kinikibo. Kami lang daw dapat dalawa.”

“Ano? Saan? Kayong dalawa lang? Oh my! Paano yan?”

“Pupunta ba ako o hindi?” Tanong ko kay Zia.

“Oo. Pumunta ka. Kausapin mo na siya tungkol doon sa mga nasilayan mo.”

“Sige.” Sabi ko at kumain na kami, pagkatapos naming kumain ay nagpatuloy nanaman kami sa klase.

Nang matapos ang klase ay umuwi ako kaagad para makapaghanda para mamaya. Bakit parang excited ako? Hihihihi.

Alasais na. Kinapa ko yung dibdib ko. Kinakabahan ba ako? Natatakot? Naeexcite? Kasi ang lakas ng tibok e. Bakit ba ganito?

“Ma, pa! Alis po muna ako saglit ah!” Paalam ko kila mama.

“Saan ka ba pupunta?” Tanong ni papa.

“Sa classmate ko lang po. Gagawa po kami ng project.” Palusot ko.

“Ah. Ganon ba? Sige mag-ingat ka.” Sabi naman ni mama.

Sumakay na ako ng kotse ko at umalis na.

Pagkadating ko doon nakita ko na yung black na kotse ni Matteo. Nandito na siya! Sht! Pagkababa ko. Mas lalong tumibok ng malakas yung puso ko. Hindi ko alam kung kaba to o takot o kilig?

Naglakad ako ng dahan-dahan pagkapunta ko roon nakita ko si Matteo nakahiga sa damuhan.

“Ano ang sasabihin ko sa kaniya?” Sabi ko sa sarili ko. Pero napalakas ata kaya napatingin siya sa akin at napatayo.

“Kanina ka pa ba diyan?” Tanong niya sa akin.

“Ah, eh… hindi! Ka…rarating ko lang. I….i.kaw baw?” Putol putol kong sabi.

“Dito na ako dumeretso pagkatapos ng klase e.”

“Ow, so. Ano nga pala yung sasabihin mo.” Sabi ko sa kaniya.

“Actually, tanong yun. BAKIT MO AKO INIIWASAN HAH?” Sigaw sa akin ni Matteo.

“Iniiwasan? Hindi ah! Hehe.” Palusot ko.

“Eh bakit hindi mo ako tinatabihan? Bakit hindi mo na ako sinasabayan maglunch? Tapos nagtetext ako hindi mo ako nirereplaya?”

Ano bang ipinalalabas nito? Bakit ba siya nagkakaganito?

“Bakit ka ba nagagalit?” tanong ko.

“Eh kasi ikaw eh. Iniiwasan mo ako. Hindi mo pa ako pinapansin ano bang problema?”

“Eh ano naman sayo kung iniiwasan kita?”

“AKALA KO BA MAGBESTFRIEND TAYO? MISS KO NA KAYA ANG BESTFRIEND KO. ALAM MO NAMANG MASAYA AKO PAGAKASAMA KITA DIBA?” Nagulat ako sa deretsahang pagsigaw niya na iyon. Ano bang ipinahihiwatig niya? Hindi niya ba alam ang posibleng dahilan ng pagiwas ko sa kanya?

Nasasaktan din kaya ako! Kapag nakikita ko, nakakasama o nakakausap siya. Dahil lagi kong naiisip na hindi kami pwede dahil may girlfriend siya. Kung pwede lang sabihin ko sa kaniya na may gusto ako sa kaniya na hindi ako masasaktan, una pa lang sinabi ko na. Kaya lang hindi eh, masasaktan lang ako ng sobra dahil sa pagamin ko.

“So, totoo nga? Iniiwasan mo ako? Pero bakit? Anong dahilan mo? Diyan sa tingin o titig mo may kasamang pagka-ilang, nahalata ko.”

“Sige mauna na ako.” Sabi ko sabay talikod. Pero pinigilan niya ako at hinaltak yung braso ko at niyakap. Sht! Bakit na siya nagkakaganito? Pinapaasa niya ba ako?

“Wag, dito muna tayo please?” Pagmamakaawa niya.

Doon na ako naiyak. Ang sakit kasi eh. Feeling ko pinapaasa lang ako nito.

“Kasi naman Matteo eh. Bakit ka ba nagkakaganito?” Panimula ko habang umiiyak.

“Namimiss na kasi kita e.”

“Matteo. Ayoko sanang umasa kung bakit nagkakaganito ka e. Dahil sa ginagawa mo lubos pa akong nasasaktan. Bakit ba kasi apaka bait mo sa akin? Bakit kasi ang sweet mo sa akin minsan? Nagustuhan tuloy kita kahit alam kong may girlfriend ka.”

“Ako? May gusto ka sa akin Ethan?” Tanong niya na halata kong nagulat dahil kinalas niya yung pagkakayakap niya sa akin.

“Manhid ka ba? Hindi mo ba nararamdaman o nahahalata man lang? Sige, alam ko na kung ano ang susunod na mangyayari, alam ko na to simula pa lang na kapag inamin ko na sa iyo lalayo ka na sa akin. Lalayuan mo na ako, maiilang ka na sa akin. Ok lang! Ano bang karapatan ko para sabihin sayo to? Diba wala naman. Eh nung nakaraan lang ako ang lumalayo kaya fair na tayo ngayon dahil parehas na nating lalayuan ang isa’t-isa. Salamat sa lahat Matteo. Hinding hindi kita makalilimutan. Tsaka maging masaya ka sana kahit wala ako sa tabi mo. At sana naging mas matatatag pa kayo ni Ellaine, yung girlfriend mo. Salamat sa lahat! Paalam. Tandaan mo na ako si Ethan, na kaibigan mo na nagmahal sayo kahit walang patutunguhan ang pagmamahal na iyon.” Sabi ko habang patuloy ang pagtulo ng aking mga luha sa aking pisngi. Tumalikod na ako at naglakad papalayo. Narinig ko pang tinawag niya ang pangalan ko. Pero hindi ko na siya pinansin.

Sumakay na ako ng kotse at kumaripas ng takbo. Hindi ko na alam kung saan ako napunta. Patuloy ang pagiyak at pagluha ng aking mga mata. Hanggang sa hindi inaasahan, nakarinig na lang ako ng salpukan ng dalawang malalaking bagay, pagtulo ng luha at dugo ko sa aking mukha at ang pagdilim ng aking paningin.

Chapter 5: Reminiscing (Part 4)

Phillip’s POV

Nasa opisina ako ngayon at tinatapos yung mga dapat na kanina ko pa natapos. Gusto ko na rin sanang umuwi para makapag-pahinga na.

Pagkatapos na pagkatapos ko sa mga ginawa ko, agad na akong umuwi. Nagpasundo ako sa driver ko dahil hindi ko kayang mag-maneho, hindi naman sa hindi kaya pero inaantok na kasi ako.

Pagdating ko sa bahay, mahimbing nang natutulog si Margie, ang misis ko. Ako naman ay agad na kumain, pagkatapos ay naligo upang makapagpahinga na.

Bago pa man din ako makahiga, umupo muna ako panandalian sa table ko upang itabi yung ibang papers na nakatambak, and bigla kong nakita yung envelope na pinaglagyan ng sulat noon ni Ethan, ng anak ko.

Agad kong binuksan iyon at binasang muli at muli kong naalala lahay ng sakit na dinanas ng anak ko, emosyonal man o pisikal.

Flashback:

Kasalukuyan akong nasa opisina noon at tinatapos ko ang mga paperworks ko ng may tumawag sa cellphone ko, doon sa ang family ko lang ang nakakaalam ng number na iyon.

Tinignan ko kung sino ang tumawag, ang asawa ko si Margie.

“Hello, Phillip!”

“Hello hon? Why?” Panimula ko.

“Eh kasi, nag-aalala ako kay Ethan anong oras na wala pa din. Tapos ewan ko ba’t habang nililigpit ko ang pinagkainan ko ay bigla akong nasugatan at lumakas ang hangin tapos yung picture ni Ethan nung graduation niya nung elementary ay nabasag. Pakitawagan mo nga yun cellphone niya oh! Hindi niya kasi sinasagot yung tawag ko e.” Sabi ng asawa ko na halata mong kinakabahan.

“Oo, sige itatry kong tawagan. Kumalma ka diyan, baka ma-high blood ka nanaman diyan. Tatawagan na lang kita kapag nakausap ko na siya? Ok?” Sabi ko sa kaniya at sumangayon naman siya kaagad.

Pagkababa ko’y tinawagan ko kaagad si Ethan. Nagring naman ito pero sa duloy walang sumasagot. Tinry ko ulit at laking tuwa ko ng sumagot siya.

“Hello anak! Nasa-” Naputol ang pagsasalita ko ng marecognize ko na babae ang sumagot ng tawag ko. Babaeng humahangos.

“Hello? Kamag-anak po ba ito ni Ethan?” Tanong sa akin nung babae.

“Oo bakit? Tatay niya ako. Sino ka?”

“Ahm, Mr. Acosta? Nasa ospital po ang anak niyo ngayon malala ang lagay dahil sa aksidente sa kalsada pu-” Pinutol ko na yung sinabi niya at tinanong kung saang hospital.

Pumunta na kaagad ako ng hospital at hinanap ko kaagad si Ethan kaya lang nasa operating room palang daw siya.

Makalipas ang ilang oras ng paghihintay lumabas na yung doctor.

“Doc, ano pong lagay ng anak ko?”

“Ikaw po pala ang ama, dederetsahin ko na po kayo sir. Malala po siya, ang posibleng cause ng malalang car accident na iyon ay coma. Dahil po sa pagkakaroon ng internal bleeding sa kaniyang utak. Ililipat na po siya sa room 77 kung saan po natin siya hihintayin magising nasa 8 to 10 months po katagal bago siya magising. Actually, naoperahan na siya hinihintay na lang pong muling magfunction ang kaniyang utak. At kung magising siya ay babalik na sa dati ang lahat pero ipagdasal po natin ng 100% na magigising pa siya at kung magising man siya’y wag niya sana kayong makalimutan. Habang siya’y natutulog ay kausapin niyo siya. Naririnig niya kayo. Excuse me po sir magrorounds lang po ako.” Sabi ng doctor sabay umalis.

Wala na akong nasabi napaluha na lang ako at naglakad papunta sa kaniyang silid. Hindi ko kinaya ang aking nakita. Walang bali sa kaniyang braso at binti pero ang kaniyang ulo, bakit yung ulo pa? Bakit sa dinami rami yung ulo pa niya? Paano kung di na siya magising? Paano kung makalimutan na niya kami? Ethan wag naman please? Lumaban ka!

Hindi ko kinaya na makitang ganoon ang anak ko kaya pinabantayan ko muna siya sa isang nurse, babayaran ko na lang. Umuwi muna ako upang ibalita ang masang nangyari sa aking anak.

“Oh? Hon? Ano ng nangyari? Asan na si ethan?” Sabi ng aking asawa na sinalubong ako bago makapasok ng pinto. Napatulala ako sa kaniya at napaluha at isinubsob ang mukha ko sa balikat niya.

“Ang anak natin.” Sabi ko habang akoy humahagulgol.

“Bakit? Anong nangyari kay Ethan hah? Sabihin mo!” Saad sa akin ng aking asawa.

“Nasa hospital siya ngayon dahil sa isang car accident. Hon, hindi pa sure kung magigising pa siya.” Sabi ko sa kaniya.

Nagpasya siya na puntahan si Ethan kasama si Manang Teresa pero ako ayoko. Duwag ako kapag nakikita ko ang anak ko na nahihirapan. Ayoko.

Pumunta ako sa kwarto ni Ethan. Ang linis, daig pa ang kwarto namin ng mama niya. Pumunta ako sa side table at kinuha ang picture niya.

“Anak! Sorry kung wala si papa sa tabi mo. Duwag si papa mo anak sa mga ganiyang bagay. Pagpasensiyahan mo na ako hah? Wag kag susuko. Maghihintay kami hanggang sa magising ka. Alam naming kaya mo yan. Ikaw pa ba?” Di ko nanaman napigilan ang luha ko na tumulo sa aking pisngi.

Inilapag ko na yung picture niya uli sa side table ng kama at may napansin akong nadaganan nung frame isang papel na nakatiklop. Na curious ako kung ano yon kaya kinuha ko iyon at binuklat.

Isang sulat, sulat ng aking anak sa isang taong minamahal niya.

Dear Matteo

Buenaventura,

Hello, Matteo. Itong letter na to ay para sayo lang sana walang makabasa na iba. I just wanna say thank you sa lahat. Sorry kung umiiwas ako hah? Para rin naman yon sa ating pagkakaibigan para kapag naka move on na ako sayo, pwede na uli tayong maging magkaibigan. Oo Matteo, may gusto ako sayo dati pa. Actually, mahal na ata kita e. Ang bait mo kasi sa akin, ang sweet pa. Hindi ko tuloy mapigilan mainlove. Alam mo bang nangangarap ako ba ikakasal tayo sa US? Doon kasi pwede ang same sex marriage. Tapos, magaampon tayo ng limang bata. Haha, dami diba? Tapos bubukod tayo at magkakaroon ng isang malaking bahay. Haha, ang galingko mangarap no? Bakit? Libre lang namang mangarap diba? Ang sakit din kasi hindi pala pwede yon. Dahil hindi pala tayo sa isa’t isa kasi may girlfriend ka. Mahal kita Matteo. Kung makalimutan mo man ako, tandaan mo na ako si Ethan ang lalaking kaibigan mo na nagmahal sayo. Ingat ka lagi ah?

Love,

Ethan

Sorry anak, binasa ko yung letter na para dapat sa minamahal mo. Siguro dahil dun sa Matteo kaya ka siguro naaksidente no? Masakit talagang magmahal anak.

Sa tingin ko’y sobra ang pagmamahal ng anak ko kay Matteo dahil may nakita pa akong mga patak ng luha  na nagpakalat sa tinta ng ballpen.

(A/N: Yung letter, ginawa ni Ethan yun bago niya iwasan si Matteo. Ito yung time na iyak siya ng iyak dahil doon sa nakita niya sa banyo na ginagawang kamilagruhan ni Matteo at ni Ellaine.)

Pumunta na ako sa hospital dala yung sulat at dumeretso kaagad kung nasaan ang room ni Ethan.

Naratnan ko noon na natutulog sa tabi ni Ethan. Kaya ako ri’y tumabi kahit ako’y naduduwag.

“Anak

,

kaya mo yan hah? Alam kong naririnig mo ako.

Sana kasi hindi mo ma dinamdam yung nangyari sa inyo ni  Matteo. Anak may naiisip akong paraan na kahit tulog ka ay sasaya ka. Sana’y maging maayos ang lahat sa magiging desisyon o plano ko.“  Sabi ko sa kaniya.

Kilala ko si Matteo Buenaventura, anak siya ni Victor Buenaventura,

kaalyado ko sa kompanya.  Pero mas mataas ako sa kaniya. Ikaw Matteo, ang dahilan kung bakit

nagkaganito si Ethan. Sigurado ko don! At sana ay pumayag ka sa plano ko upang kahit hindi na magising ang anak ko ay naibigay ko ang gusto niya. Pero hindi pa rin ako mawawalan ng pag-asa.

Tinawagan ko kaagad si Victor at nakipagkita ako at sinabi ko ang lahat sa kaniya. Lahat lahat ng nangyari at yung sulat ni Ethan kay Matteo. At ang plano ko na ipakasal silang dalawa sa lalong madaling panahon.

At hindi ako nagkamali, napapayag ko si Victor.

“Oo sige, payag ako at para rin yon sa ating kompaniya. At isa na iyong paraan upang mailayo ko si Matteo sa kinahuhumalingan niyang babae ngayon na si Ellaine, na kaya lang gusto si Matteo ay dahil sa pera namin.” Sabi niy na ipinagtaka ko.

“Ellaine? Girlfriend ni Matteo? Gusto lang ang pera niyo? Hindi ko maintindihan?” Tanong ko sa kaniya.

“Kaya niya nagustuhan si Matteo ay dahil sa pera namin. Kakompitensiya ko ang tatay niya na si Elmer sa kompaniya ko. Kaya si Matteo ang pinatos niya ay para makamkam lahat ng pera at ang kompaniya namin. At saka niya iiwan si Matteo.” Sabi niya na halata ko ang galit sa kaniyang mata at pananalita.

“Paano mo nalaman? Si Elmer Castro ba?” Tanong kong muli.

“Oo siya nga, nalaman ko dahil narinig kong kausap ni

Ellaine ang tatay niyang demonyo sa cellphone. At eto pa, pagkatapos ata ng college ay balak na kaagad magpakasal nung dalawa. Kaya naraming salamat talaga Philipp dahil sinabi mo ito sa akin. Wala na akong pakielam kung magagalit ang anak ko sa akin, wala na rin akong pakialam sa sasabihin ng iba kaya tuloy na ito.“

Sabi niya at nakipagkamay sa akin.

Nagpasama siya sa akin para sabihin ang lahat kay Matteo. Pero syempre hindi ako dapat makita ni Matteo kaya nagtago ako sa sasakyan pakikinggan ko lang sila.

“Pa? Bakit niyo po ako pinatawag? May problema po ba?” Tanong ni Matteo.

Bumaba ako ng sasakyan upang marinig ko ang paguusap nila ng malinaw.

“Anak, si Ethan.”

“Teka, paano niyo po nakilal si Ethan? Tsaka ano pong nangyari?”

“Nasa hospital siya ngayon. Nacoma siya car accident. Nakilala ko siya dahil kaalyado ko sa kompaniya ang papa niya. At may ipinabibigay sayo ang papa niya na nakita niya daw sa kwarto ni Ethan.” Ibinigay ni Victor kay Matteo ang sulat ni Ethan. Habang binabasa iyon ni Matteo ay mahahalata mo ang lungkot sa kaniyang mga mata.

“Anak. Nakiusap sa akin ang papa niya na sana …” 

“Ano po pa?”

“Na sana’y gawin niyo ni Ethan yung nandyan sa sulat.” Pagkasabi ni victor non ay napanganga si Matteo. Hindi alam ang sasabihin na halata namang ayaw niyang magpakasal sila ni Ethan.

“Anak nakapagdesisyon na ako. Ipapakasal kita kay Ethan sa ayaw o sa gusto mon. Ayokong mapunta ka kay Ellaine na ang habol lang sayo ay ang lahat ng kayamanan natin.”

“DAD!PATI BA NAMAN YAN PAKIKIALAMAN MO PA? AYOKO NGA. TSAKA HINDI AKO BAKLA PAPA!” Sabi ni Matteo. Hindi na ako nakatiis lumabas na ako sa pinagtataguan ko at hinarap si Matteo.

“Matteo please. Sundin mo na ang papa mo please?” Sabi ko sa kaniya. Nagmumukha na tuloy akong tanga dito.

“Sino ka?” Tanong ni Matteo.

“Papa ako ni Ethan. Please Matteo? Gusto ko lang mapasaya ang anak ko kahit may taning na ang buhay niya. Kahit hindi namin alam kung magigising pa siya.” Sabi ko na sa tono na sobrang lungkot.

Nakita kong napaluha si Matteo dahil sa sinabi kong iyon. Syempre kahit kaibigan lang niya si Ethan ay may pagmamahal pa rin sa puso niya.

“Saan pong hospital nakaconfine si Ethan?” Tanong sa akin ni Matteo.

“Teka, payag ka na ba?” Tanong ko.

“Hindi. Hindi ako papayag. Pupuntahan ko lang si Ethan. Dahil kung hindi ako

nakipagkita kay Ethan kanina hindi siya madidisgrasya. Tutulong lang ako sa hospital. At hihintayin siyang magising.“ Sabi niya.

“ANO? TIGNAN MO IKAW PALA ANG DAHILAN KUNG BAKIT SIYA NADISGRASYA.

KAYA HINDI KITA PAPAYAGANG TUMANGGI SA KASAL NA IYON. MAGPAPAKASAL KA KAY ETHAN SA AYAW O SA GUSTO MO. IKAW ANG DAHILAN MATTEO.“ Sabi ni Victor.

Hindi ko masisisi si Victor sa paninisi niya sa anak dahik ayun din ang gusto kong sabihin kay Matteo. Yung kutob ko na si Matteo ang pinuntahan ni Ethan noon ay tama.

Pumunta na ako uli sa hospital kasama si Matteo. Sumama kasi siya sa akin dahil gusto niya daw makausap si Ethan kahit tulog ito.

Pagkadating namin doo’y pansin ko ang pagkalungkot sa mukha ni Matteo dahil sa nangyari kay Ethan. Pinauwi ko muna sila Margie at Manang Teresa upang magpahinga kami muna ang magbabantay. Lumabas muna ako upang magkaroon ng time sila Matteo at Ethan sa loob.

Hindi ako nakatiis at sumilip ako matapos ang ilang minuto.

Nakita ko si Matteo na nakaupo at hawak ang kamay ni Ethan habang napapaluha.

Sana talaga’y maging maayos ang naging desisyon kong ipakasal si Matteo kay Ethan. Sana matuwa si Ethan kapag nalaman niya. Sana hindi magalit sa akin si Matteo, sana!

Makalipas ang ilang buwang paghihintay ay napagdesisyunan nang ipakasal si Matteo ay Ethan kahit labag sa loob ni Matteo. Wala na siyang nagawa dahil pinagbantaan na siya ng papa niya na kapag hindi siya nagpakasal ay wala siyang makukuhang mana o kahit na anong kayamanan. Kaya wala ng nagawa si Matteo.

Napagdesisyunan namin ni Victor na kumuha ng nagkakasal na pabor sa same sex marriage sa US at kahit tulog pa si Ethan.

Nang matapos ang kasal ay hindi na nagpakita si Matteo

akala ko’y hindi na siya magpapakita kaya lang isang araw ay nagpakita siya sa hospital.

“Oh, Matteo. Akala ko di ka na magpapakita.” Sabi ko kaya lang ay di niya ako pinansin. Nahiga na lang siya sa sofa at nakatingin kay Ethan.

Palagi siyang ganoon sa tuwing pupunta siya sa hospital hanggang sa magising si Ethan.

ETHAN’s POV

Nagising ako dahil sa ngawit ng katawan. Pagdilat ko’y nagtaka ko kung bakit nasa hospital ako. At doon ko na naalala ang lahat. Lahat ng nangyari.

Naramdaman kong may gumalaw sa tabi ko at nakita ko si papa na natutulog. Kinalabit ko siya noon at tinawag.

“Papa.” Tawag ko sa kaniya. Agad na napaangat ang kaniyang ulo dahil doon.

“ANAK! GISING KA NA! Yeeeeeheeey. Naalala mo ako? Ha?” Sigaw at tanong ni papa na halata ang saya.

“Opo naman. Bakit naman po kita malilimutan?”

Agad na kinuha ni papa ang cellphone niya at tinawagan sila mama.

At habang kausap niya sila mama ay may nakita akong picture. Picture ko na nakahiga at picture ni Matteo na nakapangkasal na suit na nakangiting pilit.

“Pa ano to?” Tanong ko kay papa ng matapos silang magusap nila mama.

“Ikinasal kita. Ipinakasal ko kayo ni Matteo. Sorry anak, nabasa ko kasi yung sulat na para kay Matteo kaya ginawa kong ipakasal kayong dalawa para sayo.”

“Pa, dapat po hindi niyo na ginawa yon. Ayaw pi yun ni Matteo.”

“Anak, wala na tayong magagawa mag-asawa na kayo.” Sabi ni papa.

Maya maya ay nagdatingan na sila mama at nakita ko si Matteo na nakatayo sa may tabi ng pinto na malungkot at parang galit sa akin.

Pagkatapos kong magpagaling sa hospital ay napagdesisyunan na magsama ba kami ni Matteo sa isang bahay kahit nagaaral pa.

Nagsama kami ni Matteo. Pero ayaw niya na magkatabi o nagkasama kami sa kwarto at ayaw niyang pinakikielaman ang gamit niya. At minsa’y narinig ko pang umiiyak sa loob ng kwarto niya. Sorry Matteo. Alam kong ako ang dahilan pero wala na akong magagawa.

Nang lubusan na akong gumaling, doon na ipinamalas ni Matteo ang pagpapakasakit sa akin. Lagi niyang sinasabi na SI ELLAINE DAW DAPAT ANG PARA SA KANIYA AT HINDI AKO NA BAKLA.

Mahal kita Matteo kahit ginaganito mo pa ako. Wala akong pakialam. 

At sinabi niya pang.

“Dahil sayo. Nawala sa akin si ellaine. Kaya maghanda ka Ethan. Dahil I will make you suffer long dahil sa ginawa niyo sa buhay ko.”

---

(A/N: End na nung past nila, next chapter is the reality. Salamat, vote And comm guys. Thanks)

Chapter 6: The Present

NAGISING

ako dahil sa lamig. Kaya tumayo ako at pinatay yung aircon. Tinignan ko yung oras, alas sais na pala. Kaya tumayo na ako para mapaghanda si Matteo ng breakfast.

Pagbaba ko buti wala pa siya. Kaya nagluto na ako ng breakfast. Pagkaluto ko, narinig ko na siya na umupo na sa hapag at naghintay ng makakain, kaya inihanda ko na yung breakfast niya. Papanihk na sana ako dahil ayaw niya na kasabay ako kumain kaya lang, bigla niya akong tinawag.

“Ethan?” Tawag niya sa akin.

“Ba-bakit?” Tanong ko.

“Sabayan mo ako kumain.” Utos niya. Ayoko namang masira ang araw niya kaya tumanggi ako.

“Ethan naman! Umupo ka na.” Sabi niya uli.

Wala na akong nagawa, umupo na ako at nagsimula kumain. Hindi ako tumapat sa kaniya para hindi kami magkaharapan, nakaka-ilang rin kasi.

Pero pagkatingin ko sa kaniya, namumutla siya. Hindi ko alam kung bakit. Kaya nilakasan ko ang loob ko para magtanong.

“Matt. Ba-bakit? Namumu-tla ka?” Medyo ilang ko pang tanong.

Nagulat ako dahil kinalampag niya yung lamesa na ikinagulat ko. At sabing “Pwede bang kumain ka na lang diyan, Ethan?”

Nanahimik na ako at kumain pero hindi ko maiwasang tumingin at mag-alala sa kaniya.

“By the way, Matteo. Dito ka ba maghahapunan?” Tanong ko. Pero hindi siya sumagot, hinayaan ko na lang siyang kumain para matapos na rin agad yung akward moment na ’to.

Wala akong gana. Parang ayokong kumain. Kaya isa isa lang halos ang isinusubo ko. Isang subo parang ang tagal kong nguyain, parang hindi ko malunok. Hanggang sa matapos si Matteo at napatingin siya sa akin.

“Wala ka bang balak kainin ng maayos yang pagkain mo?” Tanong niya sa akin.

“Ah, eh, di ko muna kakainin. Di naman ako nagugutom. Mamaya ko na lang siguro itutuloy.” Sabi ko. Tumayo siya at padabog na inusog yung upuan. Pumanik na siya sa taas at naligo.

Niligpit ko na yung pinagkainan niya at pagkatapos ay kinuha ko yung laptop ko. Titignan ko kung may umoorder na nung paintings ko at hindi ako nagkamali meron nga.

“Goodmorning. I like to buy your cubism painting. Pwede ba by tommorow ko na makuha?”

Nagreply naman ako kaagad.

“Sure. Pakifill up na lang po yung form na isesend ko sa iyo.”

Sinend ko na yung form through electronic form or email.

Maya maya pa’y nasagutan na niya ang form.

Raven Arice De Ocampo yung name niya and naka-tira siya malapit lang din dito, pero it takes time para maglakad.

“Magkita na lang po tayo tommorow by 8 in the morning sa may Espinonzo Plaza.” Reply niya.

“Sure. Malapit lang kami doon.” Reply ko ulit. Pero di na siya nagreply.

Binaba ko na yung laptop ko at nanood ng tv. Ano ba yan! Puro cartoons.

Boring. Kaya pinatay ko na lang yung tv and humiga na lang sa sofa at sinubukang matulog.

Maya maya’y may naramdaman akong tumabi sa akin at may yumuyugyog.

“Ethan. Uy. Gising!” Sabi ng isang lalaking ang gwapo ng boses. Dumilat ako at nakita ko si Matteo nakangiti habang katabi ako at hawak ang kaliwa kong pisngi at hinalikan ang noo ko.

“Sorry sa lahat Ethan. Lahat lahat ng nagawa ko sayo ay pinagsisisihan ko na. Ayokong mawala ka sa akin one day. Kaya sana mapatawad mo ako. Ngayon ko lanf narealized na mahal na mahal pala kita. Sorry talaga sa lahat Ethan. Sana bigyan mo pa ako ng second chance. Alam kong maliit na yung space ko diyan sa puso mo dahil sa pinaggagagawa ko sayo, pero sana bigyan mo pa ako ng second chance para maipadama ko sayo na mahal na mahal kita. Hindi ko pala kayang magisa. ayokong tumanda ng magisa.” Sabi niya.

“Mahal na mahal din kita Matteo. Sana makatabi na kits tuwing gabi. Sorry din sa nangyari sa atin dati. Na pinilit ka ni papa na magpakasal sa akin. Sorry. Dahil sa akin hindi mo nagawa yung gusto mo. Ako kaya talaga ang para sayo? Sa tingin ko hindi, kasi… Bakit nangyari yung mga nangyari sa past? Pero kahit ganon, sana lagi na tayong ganito.” Sabi ko naman.

Nakita kong may tumulong luha sa kaniyang mga mata. At hinalikan ako sa noo.

Ang sarap sa pakiramdam, hindi ko maiwasang mapangiti.

“Hindi na tayo maghihiwalay pa Ethan. Pangako yan. Tayo Ethan. Tayo talaga ang nakatadhana. Mahal na mahal kita.” Sabi niya uli. Hahalikan na niya sana ako pero napabalik ako sa realidad. Panaginip lang pala. Napabuntong hininga ako.

Bakit ganon? Bakit feeling ko totoo yon?

Pero may possibility kaya na maging ganoon kami?

Tinagnan ko yung oras 9:30 na. Nakaalis na kaya si Matteo? Bakit hindi ako ginising. Sure ako kapag nakita niya akong natutulog magagalit yun eh. Pero bakit hindi niya ako ginising?

Tumayo ako to check sana kung nasa kwarto pa si Matteo pero natatakot ako. Baka magalit nanaman siya kapag pumasok ako. Paano na yon?

Unti unti akong lumapit sa pinto ng kwarto niya. At pinakinggan kung may tao ba. Pero wala akong narinig. Aalis na sana ako pero hindi ako mapakali kaya hindi ako nagdalawang-isip, kumatok na muna ako bago pumasok and napalapit kaagad ako sa kaniya nang makita siyang nakahiga at namumutla.

“Matteo? Okay ka lang ba?” Pero wala akong narinig na sagot mula sa kaniya.

“Matteo! Matteo!” Panggigising ko sa kaniya sabay tapik sa pisngi niya.

“Ang taas ng lagnat mo. Ang init mo. Sabi na e, may sakit ka.” Sabi ko sa kaniya, kinuha ko yung kumot niya at marahan na kinumutan siya.

Kumuha ako ng isang palangganang tubig at bimpo. Para kahit papano’y bumaba ang lagnat niya. Sanay na rin ako sa ganito dahil ganito palagi ang ginagawa sa akin nila mama at papa dati. Kumuha ako ng damit sa closet niya at binihisan siya dahil naka-polo na siya. Kailangan niyang ma-preskuhan kaya agad siyang binihisan. Naka-boxer naman siya kaya okay lang na ganoon ang suot niya, mag-kumot na lang kung lalamigin.

Pagkatapos ko siyang bihisan, pumunta na ako sa kusina at nagluto ng crab and corn soup. Favorite niya yun eh.

Naglagay na ako sa isang bowl ng soup, isang basong tubig at gamot sa tray at inilagay ko na sa side table niya. Nagmamadali na akong ilagay dahil magigising na siya, nag-iinat na e. Kaya nagmadali na akong lumabas at pumasok sa kwarto ko.

Pagkatapos ay naligo na ako at nagbihis dahil feel ko andaming pawis na tumagaktak sa akin dahil sa takot at kaba ko kanina. Takot na baka magalit sa akin si Matteo sa pagpasok ko sa kwarto niya at kaba na baka kung anong mangyari sa kaniya. Mahal ko si Matteo kaya ayokong may mangyaring masama sa kaniya dahil ako pa rin ang kasama niya sa bahay.

Pagkatapos kong maligo ay nagbihis na ako. Tinignan ko yung relo ko,  01:30 na. Nako, baka gising na si Matteo? Sisilipin ko pa ba kung tulog pa siya. Baka gising na yon. Mahuli pa ako.

Pumunta ako sa tapat ng kwarto niya at inalapat ang teynga sa pinto. Natuwa naman ako sa narinig ko dahil narinig ko na kumakain na siya. At dahil sa narinig kong iyon ay kampante na ako na gising na si Matteo. Ilalapat ko pa sana yung teynga ko pero narinig ko ang pagbukas ng pinto kaya nagulat ako. Nagulat din si Matteo sa akin nagkatinginan kami sa isa’t-isa, ako na ang naunang umiwas at nagsabing “Sorry.” Tumalikod na ako at pumasok sa kwarto ko.

“Whoooooo!” Saad ko ng makapasok ako sa aking kwarto. Ano ba namang pressure yun. Nakakakaba ng sobra.

Sisilipin ko sana kung anong ginagawa ni Matteo kaya lang ay tumunog yung cellphone ko.

“Hello? Zia! Bakit?” Tanong ko.

“Ethan! Pwede ka ba ngayon?” Tanong niya.

“Hindi ako sure eh. Si Matteo kasi nandito. Baka di ako payagan kapag nagpaalam ako.”

“Ah ganoon ba? Gusto ka na daw kasi makita ng inaanak mo. Eh, ngayon lang naman kasi yung free time ko sa resto. Sasama din dapat si Joshua. Tsaka isasama ko na nga si Xyrez e.”

“Ano ba yan! Nagkatapat pa. Di pa ako sure eh. Kasi si Matteo may sakit di ko alam kung aalis ba siya o hindi.”

“Eh di tanungin mo.” Utos niya.

“Ano? Ayoko nga, natatakot ako. Tsaka baka sabihin niya kung kailam may sakit siya tsaka ako aalis.”

“Bakit natry mo na ba? I-try mo.”

“Sige I’ll try. Tetext na lang kita kung tutuloy ako o hindi ah?”

“Oo sige. Basta try mo ha! Byeee!”

“Bye.”

Pagkababa ko ng phone lumabas kaagad ako. At hinanap si Matteo. Pagbaba ko ng hagdan nakita ko siya na inaayos yung gamit sa case niya.

“Oh? Papasok ka?” Tanong ko. Humarap siya sa akin at inirapan ako.

“Hindi ba halata?”

“Eh kasi diba may sakit ka pa? Baka mabinat ka lalo. Magpahinga ka muna.”

“Pwede ba Ethan? Huwag mo ko gawinh bata. Kaya ko ang sarili ko. At saka baka lalo akong magkasakit kapag nandito ako sa bagay.” Pagkasabi niyang iyon, tumalikod na ako. Ano ba yan! Nakakapanlumo. Siya lang naman ang inaalala ko ha? May masama ba doon? Hindi niya man lang maisip yung ginawa kong pagaalaga sa kaniya kanina kahit alam kong magagalit siya sa akin. Sabagay wala naman nga siyang pakielam sa akin. Ako lang tong tangang habol ng habol sa kaniya. Ano pa nga bang ine-expect ko?

Papasok na sana ako sa kwarto pero may narinig akong sinabi niya.

“Pero salamat sa pagaalaga mo sa akin kanina. Pero wag mo nang uulitin yun lalo na nung binihisan mo ako.” Sabi niya.

Napangiti naman ako dahil sa pagpapasalamat niya. Buti he appreciate yun kahit papaano.

So aalis siya, meron akong pagkakataon para umalis. Pero dapat maunahan ko siyang umuwi.

Kaya tinext ko si Zia na papunta na ako. Malapit lang naman samin yun e. Malapit lang sa Espinonzo Plaza kung saan ako madalas makipagkita kapag may bumibili ng palintings ko.

Nagbihis na lang ako ng pang-alis nag white long sleeves ako yung 3/4 lang yung haba then tiniklop ko then walking short na kakulay ng maong and black na airmax.

Sumakay na ako ng tricycle. Tricycle lang naman yung sinasakyan ko kapag aalis ako eh. Yung sasakyan ko kasi nasa bahay namin doon kila mama at papa. Wala pang gasolina yun.

Nang makarating ako doon may nakabunggo ako na isang matangkad na lalaki, maputi at matipuno din yung katawan. Ganitong outfit din yung suot pero may pagkakaiba.

“Ano ba? Bakit di ka tumitingin sa dinadaanan mo?” Sabi niya.

Ang gwapo!

Promise! Ang gwapo.

Ang kinis ng mukha, ang tangos ng ilong.

Wait, Ethan! May asawa ka na.

“Ay, sorry.”

“Next time kasi titingin ka sa dinadaanan mo ha?” Sabi niya at inilapit yung mukha niya sa bandang baba ko. Teka, ano bang ginagawa niya.

Maya maya’y inilapit niya yung kamay niya sa leeg ko.

“May dumi!” Sabi niya sabay pagpag sa leeg ko. Grabe, akala ko kung ano gagawin niya. Nakakainis.

“Ano ba, lumayo ka nga sa akin.” Sabi ko. Sabay tulak sa kaniya at takbo sa office ni Zia sa resto niya.

Pagpasok ko. Napabuntong hininga ako. Nakakaintense yun ah? Nagulat ako ng may lumitaw na bata sa harap ko.

“Ay anak ng kabayo!” Pagsigaw ko.

“Di po ako anak ng horsh.” Sabi niya, nabubulol pa sa horse. Ang cute naman.

“Ang cute mo naman.” Sabi ko sa kaniya sabay ngiti.

“Siyempre mana sa akin.” Sabi ng babae sa likod ko. Si Zia!

“Oh? Siya na ba yung inaanak ko? Parang di mo anak Zia. Mas kamukha ko siya.” Sabi ko sabay tawa.

“Hi Ian!” Bati ko. Ian Jerome Castillo yung name niya.

“Paano nyo po ako nakilala?” Tanong niya.

“Ako? Kasi ako si Ninong Ethan mo? Natatandaan mo ba ako sa picture?” Tanong ko sa kaniya.

“Ikaw po ba iyon? Parang mash cute ka po sa tunay. Kaya po di kita nakilala.” Sabi niya, haha. Ang daldal ng batang to.

“Ang daldal mo ha? Hahaha. Manang mana ka sa nanay mo!” Sabi ko sa kaniya sabay tawa.

“Tara Ethan. Kwentuhan muna tayo. Ano gusto mong kainin. Kahit ano.” Sabi niya.

“Kahit ano? Hmmmm. Lahat ng nasa menu gusto ko!”

“Ethan! Lugi naman ako. Haha.”

“Zia. Asan na yung asawa mo? Akala ko ba ipakikilala mo ako sa kaniya?” Tanong ko.

“Eh, nasa trabaho pa eh pero sabi niya on the way na daw siya ngayon. Wait lang natin. Pero kumain na tayo. Kanina pa ako di kumakain eh.”

“Sige.”

Nag-umpisa na kaming kumain syempre kasama si Ian. Ang sarap talaga ng mga luto niya. All of this ay version ni Zia.

“Kamusta na kayo ni Matteo hah?” Tanong niya.

“Yun. Alam mo naman kung ano isasagot ko sayo tatanungin mo pa. Wag nga nating pagusapan.” Sabi ko.

“I’m asking you, baka kasi hindi ka okay. Nagaalala lang kasi ako sayo as your friend. Alam mo namang mahal kita diba?” Sabi niya sabay yakap sa akin.

“Wag kang mag-alala. Hindi na niya ako sinasaktan now a days. Pero hindi niya pa rin ako mahal ramdam ko.”

“Ok lang yan.” Sabi niya at sabay hagod sa likod ko.

“One day you’ll realize at lahat ng karma ay sa kaniya din babagsak yan kapag iniwan mo na siya.” Saad niya sa akin.

Nang matapos na kaming kumain ay ipinakilala niya na sa akin si Xyrez naks, ang gwapo nga. At ang huling dumating ay si Joshua. Pero parang nakita ko na si Xyrez somewhere.

Ah siya yung gustong gusto ni Zia dati nung college kami na isang prof na kauumpisa lang magturo nung magtapos na kami.

Matapos kong makipagkwentuhan ay nagpaalam na ako sa kanila dahil mag aalasingko na. Kailangan ko pang magluto para kay Matteo.

Pagkauwi ko ay nagluto na ako ng isa sa mga paborito niyang ulam ang kare-kare na may kasamang bagoong.

Pagkatapos kong magluto ay tinignan ko ang oras 6:30 na pero wala pa rin si Matteo. Hanggang sa maghintay ako ng maghintay 9:00 ay wala paa rin siya.

“Isang oras pa Ethan. Pagwala na siya ng 10 matulog ka na.” Sabi ko sa aking sarili.

Naghintay ako hanggang 10 maya maya pa ay may nagbukas na ng pinto kaya dali dali akong pumunta sa sala at nanlumo ako sa aking nakita.

Ito nanaman siya may kahalikan na babae at inihiga niya sa sofa tinanggal ang mga saplot sa katawan.

Matteo alam mo bang inintay kita kasi nagaalala ako sayo. Nagluto pa ako ng paborito mo tapos pag-uwi mo ganiyan pa. Hindi ko na naiwasang lumuha.

Nandiri na ako sa mga sumunod na ginagawa nilang kababuyan kaya umalis na ako doon, pumanik sa kwarto ko at pinilit na makatulog.

Chapter 7: Matteo Buenaventura

Matteo’s POV

Nagising ako dahil sa lamig dahil naramdaman kong wala pala akong saplot sa katawan. At naalala ko yung mga nangyari kagabi. At naalala ko si Jhoanna kung papano niya ako paligayahin, napaka ganda talaga niya sexy at talagang napakasarap gumiling sa kama. Kinapa ko siya sa tabi ko kaya lang nangulat ako nang wala na siya sa tabi ko. Kinuha ko yung cellphone ko at itetext sana siya kaya lang ay may message akong nakita mula sa kaniya at binasa iyon.

“Hi Matt.

Salamat

kagabi ha?

Next time

uli

?

Inunahan

na

rin

kita

tumayo

dahil

babyahe

pa ko for may work.

Tsaka

wag

kang

magalala

okay

ako

.

Nag-enjoy ako.

Haha

, bye. Enjoy your day.“

Nireplayan ko siya ng “Okay” dahil six thirty na pala. Kaya minadali ko na ang sarili kon. Inayos ko muna yung dadalhin kong gamit sa office bago naligo. Pagkatapos kong naligo ay inayos ko na ang sarili ko at bumaba na ako. Pagkababa ko ay nakita ko siya, alam niyo na kung sino. Ang nagpapasira lagi ng araw ko. Nakita ko siyang nakasimangot habang hinahanda ang pagkain ko.

“Bakit gabi ka na umuwi kagabi?” Entrada niya sa akin pagkaupo ko.

“May date ako. Bakit? Anong pakialam mo?” Sabi ko sa kaniya sabat inom ng kape.

“Pag may ka-date ka sana o kalandian mag-text o tawag ka naman sa akin na gabi ka na makakauwi para di na ako naghintay sa iyo ng mahigit na apat na oras.” Pagkasabi niyang iyon ay kinalampag ko ang lamesa. Paano ba naman kasi kumakain ako tapos parang magulang ko siya kung makapanermon kaya nakakabwisit ng araw.

“Bakit? Sinabi ko ba na hintayin mo ako? Diba hindi? At parents ba kita para pagsabihan ako ng ganiyan? At isa pa, huwag mo nga akong pakielaman? Parang awa mo na!” Bulyaw ko sa kaniya. Nakakasira ng araw.

“Matteo. Asawa parin kita. May pakielam pa rin naman ako sayo. Bilang asawa mo nag-aalala ako kung bakit hindi ka pa nakakauwi. May concern pa rin naman ako sayo kahit alam kong ganyan ka sa akin.” Pagkasabi niyang iyon ay napailing ako. Nandiri ako! Asawa daw?

“Asawa? Kung itinuturing mo kong asawa, pwes ako hindi! Mandiri ka nga sa sinasabi mo! Asawa ko? Lalaki? Ay hindi, bakla! Mandiri ka nya sa estado ng buhay mo!” Sabi ko ng deretsahan sa kaniya sabay alis. Di tuloy ako nakakain ng maayos nakakainis kasi si Ethan. Nakaimbeyerno. Nakakasira ng ulo at utak.

Pumunta muna ako sa Mcdo para mag-agahan. Baka kasi wala akong ma-ipresent ng maayos mamaya sa meeting kapag walang laman ang sikmura ko kaya kain dapat muna.

Pagkatas kong kumain, pumasok na ako sa opisina. At sa pagpasok ko ay may narinig akong sigaw ng isang babae dahil may nahimatay daw na staff doon dahil nagaapoy ng lagnat.

Lagnat? Bigla ko tuloy naalala noong nagka-lagnat ako. Si Ethan, siya lang naman ang nasa bahay kaya siya lang naman siguro ang gagawa non. Kahit tulog ako noon naramdaman ko ang paghagod ng bimpo sa katawan ko na ramdam ko sa bawat hagod na yon ang pagmamahal niya sa akin. At sa pagbibihis niya sa akin. Hindi maalis sa isip ko yun. Nakakainis kadiri. May konsensya pa maan siguro siya di naman niya siguro ako minolestya nung time na may sakit ako. Di niya sana ginalaw. Nakakadiri.

Pumasok na ako sa opisina ko at nagulat ako dahil kay Jericho, kaibigan ko. Pinakamalupit sa lahat ng kaibigan ko. Haha.

“Oh? Bakit andito ka?” Pagsusungit ko sa kaniya sabay simangot ng mukha.

“Ano ba naman yan Matteo. Umagang umaga naka-simalmal at ang sungit mo. Bakit nanaman ba ha?” Sabi nito sa akin.

“Alam mo naman.” Pagkasabi ko nun ay tumawa siya ng pagkalakas lakas.

“Anong tinatawa tawa mo diyan ha?”

“Eh kasi ikaw e. Hahaha. Para kang tanga. Haha. Inis na inis e. Hahaha. Bakit? Dahil nanaman ba to sa asawa mong bakla hahahaha.”

“Oo. Nakakainis kasi pagkagising mo ng umaga mukha niya yung bubungad sayo. Nakakairita.”

“Pre. Wag mong kunsumihin ang sarili mo. Papanget ka sige. Wala ka ng ma-iuuwing babae niyan. Sige ka!” Pananakot niya sa akin.

“Pre, bakit ka nga pala napadalaw?” Tanong ko.

“Wala. I just want to ask if you’re still okay in your status.”

“Okay lang naman. Alam mo namang hindi ako ang naghihirap ngayon, kundi siya. Haha.”

“Pre, hindi mo pa rin ba tinitigil ang pananakit mo sa kaniya?”

“Hindi. Bakit ako titigil. Ako nga araw-araw na nasasaktan eh. Kaya patas lang kami.”

“Pre siguro nga tama ka. Hindi kayo talo. Pero sure ako may matinding dahilan ang Diyos kaya niya kayo ipinakasal. At sigurado akong sa ikabubuti mo yun. Kaya kung ako sayo, titigilan ko na ang pananakit kay Ethan.”

“Pre, alam ko kung ano ginagawa ko kaya let me handle this. Gagawin ko to hanggang sa sumuko siya at maghiwalay kami.”

“Naku. Di natin alam! Walang permanente sa mundo pre. Malay mo ngayon straight ka at di mo siya mahal pero baka kinabukasan paggising mo hinahanap hanap mo na siya. At sa oras na hinahanap mo na siya ay tsaka pa siya aalis. Masakit yun uy!”

“Pre. Hinding hindi mangyayari yun. Maniwala ka! Pagmangyari man yun baka mamamatay na ako.”

“Huu. Ewan ko sayo pero oo nga pala. May pa-party si Shone. Birthday niya daw magkita kita na lang daw doon sa restobar niya.”

“Ah. Oo, nakita ko nga. Nag-text siya sa akin kanina. Alas syete daw diba? Sige pupunta ako.”

“Ako? Ikaw lang? Sama mo naman yung asawa mo! Di na ata nakakalabas ng bahay yon dahil bantay sarado mo.”

“I-sama ko? Ayoko nga, nakakahiya. Tsaka kapag sinama ko siya ano na lang sasabihin ko sa mga babae ko?”

“Alam kong matalino ka kaya malulusutan mo yun. Basta isama mo yung asawa mo.”

“Ano ba yan? Pero sige, isasama ako Ethan.”

Someone’s POV

Narito ako ngayon sa Espinonzo Plaza at naglalakad lakad. Ito nanaman yung mga babae. Makatingin eh. Oo, alam ko ng pogi ako wag niyo nga akong tignan at pag-usapan pa. Haha! Pero hindi babae hanap ko e. Aaminin ko na kaagad. Bisexual ako.

Lalaki nga ako sa paningin niyo pero yung puso ko hindi babae ang tinitibok. Siguro nga nagkakagusto ako sa babae pero, hindi dumadating sa point na gusto kong magka-girlfriend. Pero minsan naiisip ko baka suko na sa pagmamahal sa babae itong puso ko. Kahit gwapo ako, ilang beses na rin kasi akong na-basted. Ilang beses na ring may nakipaghiwalay sa akin. Hindi ko nga alam kung anong mali o kulang sa akin eh. Kasi ako kapag nagmahal ibinibigay ko ang lahat. Sabi nga ng ka-tropa ko dapat daw magtira ako ng pagmamahal sa sarili ko eh. Pero hindi ko nasusunod dahil sa sobra kong pagmamahal sa iba.

Napabalik ako sa realidad ng may nakita akong lalaki na may dalang isang kwadradong bagay na may kalakihan at nakabalot. Napansin ko ang kaniyang itsura ewan ko ba parang may kakaiba sa kaniya.

Parang sa lahat ng lalaki na nakikita ko ay sa kaniya ako nagfocus. Napaiwas ako ng tingin ng tumingin siya sa akin. Ang cool niya ring pumorma. Whoo.

Sinundan ko siya ng tingin at naglakad siya papasok ng plaza. Umupo siya sa nay bench at tinignan ang kaniyang relo.

Tsaka lang ako napabalik sa realidad ng maalala ko kung ano ang pakay ko ay ang makipagkita sa isang seller ng painting. Asan na kaya yon? Napatingin ulit ako doon sa lalaki at nakita ko siya na may hawak ng isang malaking kwadrado na nakabalot. Siya na siguro yon.

Tumayo at tumungo sa kaniya pero bigla siyang tumayo at aalis na dapat pero pinigilan ko.

“Uy! Saglit lang!” Sabi ko sa kaniya sabay hawak sa balikat.

Pagharap niya sa akin ay doon ko nakita ng malapitan ang kaniyang maamong mukha.

“Bakit po?” Tanong niya na may pagtataka.

“Ako po ata yung iniintay niyo dito? Yung bibili po ng painting.”

“Ikaw ba si Raven Arice De Ocampo?” Tanong niya sa akin sabay upo uli at may kinuha sa body bag niya.

“Patingin po ng valid ID na niyo.”

Dinukot ko kaagad yung wallet ko sa bulsa at kinuha yung Driver’s License ko at inabot ko sa kaniya kaagad.

“So ito na po yung painting. Kung ano po nakita niyo po sa picture sa blog ko ay ganung ganon po yan. Kung gusto niyo pong i-check buksan niyo.”

“Hindi. ’Wag mo nang buksan. Sure naman ako na totoo yung sinasabi mo eh. At saka mukha namang mapagkakatiwalaan ka e.” Sabi ko, napangiti naman siya sa akin.

Sandaling katahimikan ng maalala niya na hindi pa pala ako nagbabayad.

“Ay. Eto oh? Sorry ha. Hehe.” Pagkaabot ko ng pera ay aalis na dapat siya kaya lang ay pinigilan ko siya.

“Teka? Aalis ka na? Baka gusto mong magkape muna o kumain diyan sa tabi tabi.”

“Ay. Hindi wag na! At saka sakto lang kasi yung dala kong pera ngayon e.” Sabi niya sa akin sabay yuko na parang nahihiya.

“Tara treat ko tsaka ihahatid na din kita. Tara na! Diyan lang sa may resto diyan oh?” Sabay turo.

“Hindi na. na, may kailangan pa akong gawin eh. Pasensya na. Sa susunod na lang.”

“Sa susunod? Pwede pa ba tayong magkita next time? Baka naman paasahin mo ako sa wala?”

“Hindi. Maniwala ka sa akin. Promise!”

“Teka wait ano nga pala pangalan mo?”

“Bakit? Bakit mo pa kailangang malaman? Tsaka buyer lang naman kita ng painting ko diba?” Sabi niya.

“Bakit? Hindi na ba tayo pwedeng maging magkaibigan?”

Natahimik siya sa sinabi ko, sinamantala ko na iyon para haltakin siya papuntang resto. Sa paghaltak ko sa kaniya ay hindi na siya pumalag.

Wow ha! Di niya man lang ba ako tatanggihan? Hindi niya man lang ba iisipin na baka masamang loob ako na gustong kunin ang laman loob niya? Pero siguro hindi niya na inisip dahil hindi naman ako mukhang ganoon diba? Hehe.

“Anong gusto mo?” Tanong ko sa kaniya habang nakatingin siya sa menu ng resto na pinuntahan namin. Actually natuwa siya nung sa Phillil Resto kami pumunta. Bigla na lang siyang ngumiti at tumayo at tumakbo sa parang isang room. Anong nangyari doon? At maya-maya ay may lumabas na babae na kausap niya. At tumango tango yung babae. Pagkatapos ng paguusap nila ay umupo na uli siya sa tapat ko at nginitian ako.

“Sino yun?”

“Kaibigan ko. Bakit? Siya may ari nito eh. Kaya imbis na ililibre mo ako, ililibre niya tayo. Haha! Gets mo?”

“Oh? Pero teka, hindi mo pa sinasagot yung tanong ko. Ano kako pangalan mo? At saka ano cellphone number mo para mai-text kita para sa susunod na pagkikita natin. Diba may susunod pa? Tsaka para hindi na kita ieemail kapag bibili ako ng painting mo.”

“Oo may susunod pa pero hindi ko na alam kung kailan yun?”

“Bakit? Busy ka ba palagi?”

May paga-alinlangan sa mukha niya na parang ayaw niyang sabihin sa akin. Sabagay kakakilala lang naman namin e. Kaya siguro ayaw niya baka nagdadalawang isip siya kung mapagkakatiwalaan niya ako.

“Basta. Kumain na lang tayo para makauwi na ako.” Sabi niya at nagsimula na kaming kumain. Habang kumakain kami hindi ko maiwasang tumingin sa kaniya ang cute niya kumain. Bigla siyang tumingin sa akin at nginitian ako.

“So, ako nga pala si Ethan Emmanuel Buenaventura. Asawa ni Matteo Buenaventura. Salamat.” Sabi niya pagkatapos niyang kumain at umalis na.

May asawa na siya? Lalaki? It means baka may chance ako sa kaniya. Pero, may asawa siya?

Pagkatapos kong kumain ay umuwi na rin ako. Pagdating ko sa bahay ay ini-ayos ko na sa tapat ng hagdan yung malaki niyang painting. Hindi ko naman pinagyayabang na mayaman kami I’m just saying. Then malaki ang bahay namin. Ako lang and my lola ang nakatira dito. Then yung maids, guards and private nurse ni lola. Yung mama at papa ko kung tatanungin niyo wala na. Wala na akong pakielam sa kanila pagkatapos nila akong abandunahin at ibigay na lang sa lola ko? Who you kayo sa akin ngayon. Masama man pero malaki pa rin talaga ang galit ko sa kanila.

Pagkapasok ko sa kwarto ko kinuha ko kaagad yung laptop ko at nag-fb at tinignan ko yung profile ni Ethan.

Inadd ko kaagad siya at inaaccept naman niya kaagad ako.

Chinat ko siya “Hello!”

Pero “Hu u?” Ang reply sa akin.

Chapter 8: Clash

Matteo’s POV

Sino kaya yung nagchat kay Ethan na Raven Arice ang pangalan? Napaka-landi talaga! Alam ko ang facebook account ni Ethan kaya nabubuksan ko yun pero hanggang chat lang ako. Para masigurado ko na walang napagsus-sumbungan si Ethan.

Umuwi na ako ng maaga ngayon dahil excited na ako. Excited na ako sa party at hindi sa asawa ko. Matagal-tagal na rin kaming hindi nakakalabas ni Ethan. Matagal-tagal ko na rin siyang hindi napapakita sa mga kaibigan ko kung gaano ko ka-ayaw sa kaniya.

Kasalukuyan kong ibinabalik ang tubig sa refrigerator ng sabihin ko iyon kay Ethan. Tuwang tuwa naman siya, halata sa mukha niya ngingiti-ngiti pa. Akala niya naman masayang party yun, pero hindi. Pagsisisihan mo ang gabi na ito na sumama ka sa akin. Gagawin kong katawa-tawa ka sa harap ng maraming tao at syempre sa mga cool kong mga kaibigan. Gagawin kitang kahiya-hiyang bodyguard ko mamaya.

Lahat ng to ay naisip ko pagkatapos ng paguusap namin ni Jericho.

“Magbihis ka ng kaaya-aya ha?” Sabi ko sa kaniya, tumango naman siya at nagtungo na kaagad sa kwarto niya.

Pumanhik na rin ako sa kwarto ko at humiga upang panandalian lang na mamahinga. Nakakapagod kaya magtrabaho kahit nakaupo ka lang sa chair mo, centralized aircon na opisina na ang ginagawa ay magsulat, compute, pirma, mag-type, construct, share and present. Ang hirap kaya.

Makalipas ng ilang minutong pagpapahinga ay tumayo na ako at naligo. Pagkatapos kong naligo ay nagbihis na. Tapos na kayang magbihis yung lalaking yun? Baka mamaya nag-inarte pa yun kung ano isusuot niya.

Hayst!

Kinuha ko yung pabango ko na navy blue at winisikan ang halos buong katawan ko dahil nandoon si Shiela mamaya at kailangan ko siyang maakit ng sobra mamaya.

Pagkalabas ko ng kwarto ay bumaba na ako. Akala ko nandoon na si Ethan na ready to go na. Pero wala pa rin, nasa kwarto pa rin. Napamura na lang ako dahil sa kabagalan ng lintek.

“Hoy, kung gusto mong sumama bumaba ka na diyan kundi iiwanan talaga kita!”

Sumagot naman siya kaagad “Oo, eto na po. Nagpabango lang.”

Paglabas niya ay naamoy ko yung pabango niya, amoy mint daig pa ako.

“Napaka-bagal mo. Kainis!” Sabi ko sabay kunwaring kamot ng ulo.

“Sorry.” Sabi naman niya.

Ethan’s POV

Pagkatapos ng tagpong iyon namin ni Raven ay di ko maiwasang kiligin. Paano ba na mang di ka kikiligin e, ang gwapo gwapo ng nagyaya sayong kumain.

Hahahaha .

Nakakahiya lang kasi kaya ako umalis kaagad doon. Medyo magara lang sa akin dahil may asawa na ako at hindi ko na dapat nararamdaman itong bagay na ’to sa iba pero, hindi ko maiwasang kiligin talaga dahil yung mga hinahanap ko sa isang lalaki, yung dapat na nararamdaman ko kay Matteo, eh nararamdaman ko sa iba.

Sumakay na kaagad ako ng tricycle at umuwi na. Habang papalapit ako sa bahay namin, hindi ko maiwasang mag-predict kung ano ang maaaring mangyari pag-uwi ko ngayon.

Pagkababa ko ng tricycle ay nagmadali akong pumasok at tinignan kung nasa garahe na namin yung sasakyan ni Matteo at laking tuwa ko na wala pa. Hayst!

Salamat naman .

Pagpasok ko ay nagsaing na ako at nagluto ng ulam. Naligo at humiga upang magpahinga. Huu, ayun lang ang ginawa ko feeling ko tumakbo na ako ng sampung kilometro. Feeling ko magkakasakit ako. Ang sakit ng katawan ko.

Tinry ko munang umidlip dahil baka mawala yung sakit ng katawan ko pero hindi, hindi ako makatulog sa kadahilanang naiisip ko si Raven. Oo, yung bumili ng painting ko. Feeling ko kasi napaka bait niya e. Sa tingin ko naman talagang mabait siya.

Tumayo ako at magba-banyo sana pero nakarinig ako ng busina mula sa labas ng bahay. Bumaba ako kaagad dahil baka si Matteo na iyon. At hindi nga ako nagkamali dahil si Matteo nga iyon. Alas kwatro pa lang ha? Ang aga naman niyang umuwi?

Pagpasok niya ay pumunta siya kaagad ng kusina at uminom ng tubig.

“Ipaghahanda ba kita ng meryenda? Sandwich? Coffee?” Tanong ko pero kumunot lang ang noo niya.

“Ayoko. Busog ako!” Pagkasabi niyang iyon ay nanahimik na ako baka uminit lang lalo ang ulo.

Pagka-kuha niya ng tubig agad niya akong niyaya sa kung saang party na pupuntahan mamaya. Kaya pala siya napa-agang umuwi.

Ano kaya ang nakain niya at isasama niya ako sa gimik niya mamaya? Kailangan ko ba itong ikatuwa? O ikabahala? Baka mamaya kasi may pahiyain lang ako ni Matteo dun. Pero sana hindi.

Nagalit pa siya sa akin dahil ang tagal ko raw. Namili pa kasi ako susuutin ko. Nagsuot na lang ako ng striped polo then black pants then yung nike kong sapatos na itim.

Paglabas ko ay pinasakay niya na kaagad ako ng kotse niya. Alas syete siguro ang start ng party eh six thirty na. Pagkasakay ko ay naamoy ko ang amoy ng sasakyan na honey lemon na may scent pa ng wood.

Actually ngayon lang uli ako nakasakay ng sasakyan niya since nung college pa kami.

Nag-seatbelt na ako at siya nama’y inumpisahan nang magdrive. Pero paglabas namin ng gate, bumaba muna ulit ako to close and lock the gate and agad na tinungo ulit ang kotse niya.

Habang nasa sasakyan kami tanging mga ingay ng kotse o iba pang sasakyan ang naririnig namin. Malamig na hangin ang bumabalot sa loob ng sasakyan.

Hanggang sa may marinig akong cellphone na nagriring. Alam kong sa akin yung cellphone na yon kaya tinignan ko sa bulsa ko. At di nga ako nagkamali.

Calling… +63975*******

Sino kaya to? Sinagot ko na kaagad at nagulat ako dun sa nagsalita.

“Hello?” Sabi ng isang lalaki sa kabilang linya. Si Arice ba to? Arice daw kasi itawag ko sa kaniya parang pambabae daw kasi ang Raven eh.

“Sino to?” Tanong ko. Tumingin ako kay Matteo. Nakatingn din pala siya sa akin. Ako na ang unang umiwas.

“Hulaan mo!” Sabi niya.

“Arice?” Hindi ako pwedeng magkamali siya nga ito.

“Ow. Nice one haha!” Sabi niya mula sa kabilang linya.

“Teka? San mo nakuha number ko?”

“Sa facebook. May number ka kayang pinost don para sa mga bibili ng paintings mo para sa meet-up.” Sabi niya. Napatingin ako kay Matteo. Sht! Buking na ako. Nakaloud-speaker kasi. Actually, hindi niya alam na binebenta ko yung paintings ko at hindi niya alam yung pakikipagkita ko sa bumibili.

Halata sa mukha ni Matteo na nagulat siya. Naku po. Baka magalit nanaman to. Pero sa tingin ko hindi siya galit dahil hindi siya kumikibo that time at dahil wala naman siyang pakielam at ang cold ng atmosphere dito sa loob ng kotse ay pinagpatulay ko pa ang pakikipagusap ko kay Arice. Hanggang sa mapunta ang usapan namin sa asawa ko. Napatingin ako kay Matteo. Inihinto niya ang kotse at halatang galit siya.

Hinablot niya yung cellphone ko at binuksan yung bintana at tinapon kung saan.

“Matteo. Yung cellphone ko naman.” Hahabulin ko sana yung cellphone ko pero hinaltak niya ako at iniharap sa kaniya.

“You are not allowed to use phones simula ngayon. Or any gadgets! Kapag dating natin sa bahay, kukunin ko ang laptop mo!” sabi niya sa akin.

“Matteo wag na-” Naputol na yung sasabihin ko dahil sasampalin niya na dapat ako.

“Kapag nagsalita ka pa, makakatikim ka sa akin at iiwan kita dito!” Bulyaw niya sa akin. Kaya napatahimik na lang ako napatingin sa bintana at pinipigil na tumulo ulit yung luha ko pero ’di ko nanaman kinaya. Dahil sa sama ng loob ko ay napahikbi na lang ako.

“Tumigil ka please? Nakakarindi ka!” Sabi niya. Kaya ako na gusto pang umiyak ay itinigil ko na lang. Pinigilan ko yung iyak ko at tinakpan na lang ang bibig ko.

Pagkarating namin don, feeling ko ang daming tao. Sht! Nakakahiya.

“Ayaw mo pa bang bumaba diyan ha?” Tanong sa akin ni Matteo.

“Ay, ito na po.” Sabi ko sabay tanggal ng seatbelt at nagmadaling bumaba ng sasakyan. Nagsimula na siyang maglakad at sumunod na lang ako sa kaniya. Pagpasok namin ng bar ang lakas ng tugtog, ang sakit sa teynga. Ang sakit din sa mata nung iba’t-ibang kulay ng ilaw.

“Oh! Pare! Long time no see ah? Busy lagi? Haha!” Tanong ng isa atang kaibigan ni Matteo.

“Oy! Oo nga e. Sorry, laging busy sa office alam mo namang ako lang ang inaasahan ni dad ’diba?”

“Ganon? Pero teka, may nakakalimutan ka ano nga pala ngayon?” Tanong nung lalaki kay Matteo. Kasalukuyan akong nakatayo pa rin at pinagmamasdan lang sila habang sila ay nakaupo na. Di man lang ako paupuin ni Matteo.

“Ah. Happy Birthday!” Sabi ni Matteo sa kaibigan niya at sabay batok dito sabay tawa.

“Ah teka? Asan nga pala yung sinasabi ni Jerome na bakla mong asawa?” Tanong nito kay Matteo na kasalukyang umiinom ng beer.

“Ayun oh!” Sabay turo sa akin.

“Ayan? Teka? Matteo, pipili ka na lang ng baklang mapapangasawa yung cheap pa? Wala ka bang taste?” Tanong nung lalaki sa kaniya.

Napayuko na lang ako at bumuntong hininga, bakit ganoon sila mag-usap parang wala ako dito. Matteo sana hindi mo na lang ako sinama.

“Ano bang magagawa ko eh arrange marriage nga diba? Nakalimutan mo na ba? Ayoko ngang magpakasal sa bakla eh.” Sabi ni Matteo.

“Akala ko nga nung una bodyguard mo e. Sasabihin ko sana na pipili ka na lang ng bodyguard yung mukhang lampa at payatot pa.”

“Hindi. Asawa ko nga yan!” Sabi ni Matteo.

“Hoy! Halika umupo ka dito!” Tawag sa akin ni Matteo sabay tapik sa upuan sa tabi niya. Nakakangawit din naman kaya pumayag na ako.

Maya maya pa ay nay narinig akong isang babae na kinakausap si Matteo. Pagtingin ko nakita ko na may isang babae na nakakandong na pala kay Matteo at magha-halikan pa. Sa tapat ko pa! Sa tabi ko pa!

Hindi na lang ako tumingin at pinilit ang sarili ko na masanay sa kung ano man ang madalas kong makita sa bahay.

“Oy pre! Hinay-hinay lang. Nandiyan asawa mo sa tabi mo oh?” Sabi nung lalaki na kausap ni Matteo kanina.

Bigla akong siniko ni Matteo. Pero ewan ko kung bakit. Kaya umurong ako ng kaunti at iniwas na lang ng tingin sa kanila.

“Hoy!” Narinig kong tawag ni Matteo sa akin. Sabay kalabit.

“Bakit?” Tanong ko. Sabay tingin sa kanila ng babae niya.

“Siniko na kita! Hindi ka pa ba aalis? Ha?” Tanong nito sa akin at pinanlakihan pa ako ng mata.

“I…ito na aalis na!” Tumayo ako at hinanap ko yung cr. Gusto ko ng tahimik. Gusto ko ng umuwi pero ayaw kong iwan si Matteo dito. Pagdating ko sa cr ay tinignan ko ang sarili ko sa salamin.

Hindi ko maalis sa isip ko ang pakikipaghalikan ni Matteo kanina sa tabi ko. Napaluha nanaman ako pero this time, pinunasan ko agad at bumuntong hininga.

Naghilamos ako ng mukha at nagpunas at kinuha ko yung pulbos ko sa bag. Pulbos lang sa akin sapat na ako. At sa hindi inaasahang pagkakataon may lumapit sa aking lalaki na lasing at inakbayan ako.

“Wow. Ok na yan! Magpapaganda ka pa? Tara na don sa cubicle bakla!” Sabi sa akin nung lalaki. Tinabig ko yung kamay niya na nakaakbay sa akin.

“Excuse me. Hindi po ako ganong tao.” Sabi ko at sabay talikod sa kaniya pero hinaltak niya ulit ako at pinipilit na halikan pero ako syempre umiiwas.

“Teka kuya! Lasing ka na! Ano ba!” Sigaw ko sa kaniya sabay tulak na alam kong ikinagalit niya. Tumakbo ako papalabas ng banyo at papunta na ako sa harap nila Matteo. Pero hinablot niya nanaman ako. Mas matangkad at mas malaki ang katawan nung lalaki kaya hindi ako makalaban. Isa lang naman akong patpatin kaya totoo yung sinasabi nung kaibigan niya kanina.

“Halika na kasi, ang arte mo! Magcheck-in na tayo!” Sabi nung lalaki. Nagpu-pumiglas ako pero hindi ko kinaya. Maya maya ay may mga lumapit pa sa aking mga lalaki habang hawak parin ako nung lalaki sa banyo.

“Mga pre! Dalhin natin to sa kwarto tulungan niyo ko.” Sabi nung lalaki.

“Kuya, parang awa mo na. Pakibaba na ako, please? Ayoko!” Sabi ko habang umiiyak. Mas lalo pa akong maiyak ng maaninag ko na halos maghubad na si Matteo at ang kahalikan niya doon.

“Tulong po! Please!” Sigaw ko habang papalayo ako ng papalayo sa kinaroroonan nila Matteo. Wala ring silbi ang pagsigaw ko ng tulong. Dahil sa lakas ng tugtog. Matteo hindi mo man lang ba akp ililigtas dito?

“Tulong!” Sigaw ko habang nanginginig. Takot na takot na ako. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Kalalaki kong tao hindi ko man lang maipagtanggol ang sarili ko. Ano pa’t nabuhay pa ako sa mundo?

Hanggang sa bumagsak ako sa sahig dahil may narinig akong sumapak sa lalaking bumubuhat sa akin.

“Aray!” Sabi ko sabay hawak sa bandang puwetan ko.

“Nangbi-biktima nanaman kayo? Ang titigas ng mga mukha niyo ha?” Sabi ng isang pamilyar na boses habang sinusuntok yung mga lalaki sa harap ko.

“Ayaw nga sa inyo nung lalaki diba? Putulan ko kaya kayo? Titigas ng mukha niyo, liliit naman ng titi niyo!” Sabi ulit nung lalaking tumulong sa akin.

At dahil doon ay may nangyaring gulo. Sht! Hindi ako makatayo. Ang sakit ng pagkakabagsak ko natatapakan pa ako dito. Pinilit kong makatayo at nakita ko si Matteo na papalapit sa akin na parang nangigigil. Bigla niya akong hinaltak papalabas ng bar at talagang yung paghawak niya sa akin ay dinidiinan niya.

“Ano bang pumasok sa kokote mo para gumawa at sumali sa gulo? Ha? Sana hindi ka na lang sumama!” Bulyaw sa akin ni Matteo.

“Sinabi ko ba na isama mo ko?” Hindi ko alam kung saan galing yung lakas ng loob ko na sabihin ’yun pero dala na rin ng galit at sama ng loob.

“Ang kapal talaga ng mukha mo para sumagot no? Bakit ba hindi ka na lang sumama sa mga lalaking yon? Edi sana wala nang gulo diba? Sana nagpatira ka na lang, diba yun naman ang gusto mo?”

This time, nasampal ko siya. Hindi ko alam kung papaano, kung saan ako humugot ng lakas ng loob.

Ang sakit, parang dinudurog ang puso ko. Ako na nga tong nasaktan ako pa ang may kasalanan? Sa tuwing may gulo ba ako ang may kasalanan?

“Matteo. Hindi ko kasala-” Magpapaliwanag na sana ako pero sinigawan niya nanaman ako.

“How dare you to slap me? Ang kapal talaga ng mukha mo? Sinira mo na nga birthday ng kaibigan ko, ang lakas pa ng loob mo para saktan ako? Nakakahiya ka, Ethan! Nakakahiya ka!”

“Matteo hindi ko nama kasi talaga kasalanan yon e. Pwede ba kasing pakinggan mo muna ako?” Sabi ko sa kaniya, hindi ko na talaga napagilang lumuha.

Bakit ba sa tuwing may gulo ako na lang palagi? Sabi na eh, sana hindi na lang ako sumama. Nanghihina na ako, hindi ko na alam ang gagawin ko. Ang sakit ng katawan ko, nanginginig pa rin buong sistema ko sa takot sa nangyari kanina.

“Tanginamo, Ethan! Birthday ito ng pinaka-matalik kong kaibigan tapos sisirain mo lang? Pinaki-usapan nila ako na isama ka para makilala ka nila, tapos ikaw lang pala sisira ng gabing ’to? Kung hindi ka naman kasi malandi! Ganyan ka ba tinuruan ng mga magulang m-.” Hindi ko na pinatapos yung sinabi niya dahil sinampal ko siya ng malakas. Napahawak naman siya sa part na sinampal ko.

“Matteo, para sabihin ko sa’yo, pinalaki ako ng maayos ng mga magulang ko! Baka ikaw abg hindi? Dahil sa ka-dimonyohan niyang ugali mo! Wala kang puso!” Sambit ko sa kaniya, this time napahagulgol na ako.

Hindi mo alam, Matteo. Nabastos at muntik pang mabastos ako doon. Sa tingin mo ba gusto ko yung mga nangyari?

“Wala akong paki. Sinira mk yung buhay ko! Kaya kung ako sa’yo, aalis na ko dito bago pa kita mapatay!” Sigaw niya sa akin na ikinatinag ko, aalis naman talaga ko dito kahit na hindi niya pa sabihin. Naglakad akong hawak ang balakang ko at iika-ika.

Papara na sana ako ng taxi pero may nakita kong sasakyan na huminto sa tapat ko.

“Ethan! Tara na, hatid na kita sa inyo.” Sabi ng isang lalaki.

“Arice? Pano mo nalaman na nandito ako?”

“’Wag ka na muna magtanong diba masakit yang balakang mo? Tara na i-uuwi na kita! Tsaka lumalakas na ulan oh!” Sabi ni Arice sabay turo sa langit.

Sumakay na ako sa kotse niya at umupo sa front seat or beside him.

“Ganon pala asawa mo? Kailan pa?” Panimula niya.

“Alin?”

“Babaero na, tapos pinagsasalitaan ka pa ng masasakit na salita. Tapos hinayaan ka pa na masaktan kanina?”

Hindi na ako nakaimik. Ngayon, sigurado akong may idea na si Arice tungkol sa amin ni Matteo na hindi kami okay.

Pagbaba ko ng sasakyan ay nag-paalam na ako sa kaniya at nagpasalamat. Pagkaalis niya ay nag-punas na ako ng katawan dahil nabasa ako ng ulan at tsaka ako naligo. Pagkatapos kong naligo ay humiga na ako. Ang sakit ng katawan ko. Bahala na bukas kung ano ang mangyayari. Sana hindi na lang ako magising para hindi na ako nasasaktan ng ganito.

Matteo, hindi ko alam kung bakit patuloy akong naka-kapit pero, kasi mahal kita. Wag mo na sana akong saktan, nag-sasawa na ko.

Hanggang kailan pa kaya ako magpapakamartir? Bago pa ako tuluyang natulog nakaramdam ako ng gutom at naalalang hindi pa nga pala ako nagha-hapunan. Kinuha ko yung malaking cup noodles sa mga pinamili sa akin nila Zia at isang C2. Yun na lang ang kinain ko. Sa sobrang gutom ko, ka-lutangan at sakit ng katawan tahimik at napa-luha akong kumain at dahil rin sa gutom, naubos kong lahat ’yon.

Chapter 9: Sick and Tired

Matteo’s POV

Pag-uwi ko, hindi maiwasang mainis. Lintek, sinira ng baklang yon yung party ng kaibigan ko. Hindi tuloy kami natuloy ni Shiela sa kwarto. Kaya ngayon ipinagpatuloy namin iyon sa guest room ng bahay ko. Nilakasan ko ang mga ungol ko para marinig ni Ethan. Para mainis siya lalo. Para magselos siya at maglaway lalo.

Napangiti ako nang success kami ni Shiela. After nun, sabay kami naligo at nagpaalam naman siya agad after. Bumaba muna ko para kumain dahil alam kong may niluto si Ethan kanina.

Tanginang bakla ’yun, bakit kaya hindi pa ko mahiwalayan? Ano pa bang dapat kong gawin para hiwalayan ako nito?

Lakas pa ng loob na sampalin ako kanina? Ano? Kasalanan ko? Kapal talaga ng mukha! Akala mo kung sino. Pasalamat siya natutulog na siya ngayon kundi, ipamumukha ko sa kaniya kung sino ang ginalit niya kanina.

After kong kumain, inurungan ko na agad yung pinagka-inan ko, I brushed my teeth before bumalik ulit sa kwarto at natulog.

Ethan’s POV

Pagkagising ko pananakit ng sikmura, pananakit ng ulo at bigat ng katawan ang nararamdaman ko. Sa tingin ko lalagnatin na ako.

Napatingin ako sa orasan ng kwarto ko ay shit 6:30 na pala. Kaya nagmadali na akong kumilos pero hindi ganon kadali dahil ang sama ng pakiramdam ko at masakit pa rin yung tiyan at balakang ko. Hindi ko man lang alam kung bakit sumakit yung tiyan ko at feeling ko nangangati ako.

Bago ako bumaba, nilagyan ko ng ointment yung sintido ko para mabawasan ng kaunti yung sakit ng ulo ko ans nilagyan ng Salonpas ang balakang ko.

Dahan dahan akong bumaba ng hagdan at sinilip kung nasa baba na si Matteo at hindi nga ako nagkamali nandoon na siya at umiinom ng kape at may sinusulat.

“Bakit ang tagal mong bumaba ha? Diba dapat paggising ko may breakfast na?” Sabi niya sa akin ng hindi man lang tumitingin.

“Sorry, hindi na mauulit!” Sabi ko sa kaniya. Binibilisan ko na ang pagkilos ko pero hindi ko kaya dahil sa lagnat ko. Ang ko na kaya.

“Talagang hindi na dapat maulit. Dahil kapag naulit pa to, papasok ako sa kwarto mo at bubuhusan ka ng kumukulong tubig!” Sabi niya pero hindi ko siya pinakinggan dahil nagluluto ako. Nasugatan pa yung kamay ko sa paghihiwa ng bawang para sa fried rice nahihilo talaga kasi ako. Ayokong ipahalata o sabihin iyon kay Matteo natatakot ako at nahihiya baka pagsalitaan lang nanaman ako ng masasakit na salita niyan eh.

“Hindi ka ba magsosorry sa akin dahil sa pagsampal mo sa akin kagabi? Huh?”

Pumunta ako sa hapag kainan at inilagay ang mga niluto ko.

“Bakit naman ako magsosorry? Ako ba ang may kasalanan kung bakit kita sinampal? You deserve it!” Lakas ng loob na sabi ko sa kaniya. Bigla siyang tumayo at lumapit sa akin.

“Aba! Sumasagot ka na ha? Kasalanan mo yun dahil lumalandi ka! Ang landi landi mo kasi e. Tapos yung lasinggero ka pa magpapatira? Tapos gumawa ka pa ng gulo edi sana kung hindi ka umalis sa kinauupuan mo kagabi hindi nagkagula. Nakaka-” Hindi ko nanaman ipinagpatuloy ang sasabihin niya dahil nasampal ko nanaman siya.

“Ako pa ngayon ang malandi? Hindi ba ikaw yun? Sino ba nag-uuwi ng babae rito halos araw-araw? Sino ba dito ang tira ng tira, at kung umungol pa eh kay lakas na para bang walang ibang nakakarinig? Huwag mo sa akin ibaling lahat ng ka-landian mo Matteo!” Pagsabi ko nun ay napahawak ako sa hawakan sa hagdanan dahil muntik na akong matumba sa hilo, na-hingal din ako sa mga sinabi ko at hindi ko nanaman maiwasang ma-iyak. Halo-halo na ang mga nararamdaman ko.

Takot? Kaba? Sakit ng katawan? Galit? Sama ng loob?

“Ah, malandi ako?” Sabi niya sabay lapit sa akin at bumwelo at bigla akong sinapak, nabitawan ko yung hawakan ng hagdan at napahiga ako sa sahig at feeling ko mababali na yung balakang ko sa sakit. Hinablot niya yung buhok ko at iniharap ako sa kaniya.

“Hinay-hinay ka lang sa mga sinasabi mk Ethan, huh!” Bulong niya sa akin ng may galit.

“Aray ko Matteo nasasaktan ako!” Sabi ko sa kaniya tsaka ako binitawan. Kinuha na niya yung bag niya at umalis na. Hindi ko maiwasan ang lumuha. Araw araw na lang ba ako iiyak dahil sa nga kamay ni Matteo? Pinilit kong tumayo kahit hindi ko kaya at dahan dahang pumunta sa kusina at kumuha ng basin na may tubig at bimpo na ilalagay ko sa ulo ko.

Pag panik ko sa taas ay doon ko palang napansin ang mga mapupulang pantal sa katawan ko at ang lalong pananakit ng tiyan ko. Ang sakit!

Tinignan ko agad yung container nung cup noodles na kinain ko kagabi at bigla na lang akong napa-pikit, shrimp flavored yung noodles, allergic pa naman ako dun. At dahil siguro sa pilay dahil sa balakang ko na nananakit kaya ako nagkalagnat at dahil na rin naulanan ako kahapon.

Inihiga ko ang sarili ko sa kama at pinunasan ng bimpo. Kinuha ko yung Medicine Kit ko at hinanap yung gamot ko for allergy. Pero wala akong nakita. Tanging balat lang ng gamot na iyon ang nakita ko. Ubos na, kapag nga naman minamalas ka, oh!

Hilong hilo na ako hindi ko na kaya. Baka mamatay na lang ako dito. Wag ganon!

Matteo! Kailangan kita ngayon? Please? Umuwi ka muna? Kahit ngayon lang?

At dahil sa sobrang pagkataranta ko ay napatayo ako at pinilit na maglakad. Naisip ko na umuwi na lang kila mama. Wala rin akong cellphone na pwedeng gamitin para matawagan sila dahil itinapon ni Matteo kagabi. Pero naalala ko yung laptop.

Binuksan ko kaagad yun at inisip kung sino ang pwedeng laging online na mai-chat sa fb. Si Arice agad ang nakita kong online kaya hindi na ako nag-dalawang isip na i-chat siya.

Chinat ko siya kaagad “Raven! Tulungan mo naman ako? Ang sama ng pakiramdam ko tapos may allergy pa ako. Ako lang mag isa dito sa bahay. Natatakot na ako na baka kung anong mangyari sa akin. Raven please?”

Pagkasend ko nun naseen kaagad. Sana talaga pumunta si Raven.

“Aaaaaahh!” Sigaw ko dahil sa pananakit ng sikmura ko at bigla na lang akong nagsuka. Nagkalat yung suka ko sa sahig. Tumayo ako at pupunta sana ng banyo pero may narinig akong nagbukas ng pinto ng kwarto ko at bigla na lang nagdilim ang paningin ko.

Raven’s POV

Nasa bahay lang ako ngayon at kasalukuyan kong ini-stalk yung profile ni Ethan sa fb nang bigla niya akong i-chat at humihingi ng tulong.

Kaya kahit hindi pa ako nagbibihis ay pinuntahan ko na siya kaagad. Pinatay ko yung laptop ko at sumakay kaagad sa kotse ko. Pagdating ko sa tapat ng bahay nila ay di na ako nagdalawang isip na pumasok dahil siya lang naman daw mag-isa doon.

Pagpasok ko ay hinanap ko ang kwarto niya at pagpasok ko ay nakita siya na nakatayo at nangangalo mata na papunta ata sa banyo. Nilapitan ko siya pero bigla na lang siyang bumagsak at nasalo ko naman siya kaagad.

Hindi na ako nagdalawang isip na dalhin na siya sa hospital.

“Ano pong nangyari sa kaniya?” Tanong ng isang doktor matapos siyang tignan.

“Kayo po ba ang guardian niya? Kaano ano ka po ba niya?” Tanong sa akin ng doktor. Tangna naman ayaw pang sabihin.

“Kaibigan niya lang po ako!”

“Injured po kasi siya sa bandang balakang and may allergy po siya maybe sa seafoods na nakain niya. Then, nagsuka siya at nananakit ang tiyan dahil sa Urinary Tract Infection or UTI. May infection po siya sa ihi dahil sa labis na pagkain ng maaalat. And dahil na rin po sa kulang na tulog at pagod.” Sabi sa akin ng doktor.

“Sir kung maaari po pakitawagan na po ang parents niya or kahit sinong kamag-anak.” Sabi pa ng doktor. Nilapitan ko si Ethan na mahimbing parin na nagpapahinga.

“Ethan. Pagaling ka ha? At saka wait lang babalik ako hahanap lang ako ng paraan para matawagan o masabi sa mga magulang mo ang kalagayan mo ngayon!” Sabi ko at hinawakan ang kaniyang kamay bago umalis. Lubos ba akong naaawa kay Ethan. Kung pwede lang na kunin ko na siya sa asawa niya ginawa ko na at nanirahan na kami ng tahimik sa amin.

Habang naglalakad ako palabas ng hospital ay naalala ko ang isang kaibigan ni Ethan sa Phillil Resto. Sumakay na kaagad ako sa sasakyan ko at mabilis na pinaharurot ang sasakyan.

Pagdating ko doon ay tumakbo na kaagad ako at hinanap sa mga crew yung may-ari ng restaurant na yun. At may lumabas sa isang room na isang magandang babae.

“Ano yun? Bakit?” Tanong niyon sa akin na parang nagtataka kung sino ako.

“Kaibigan ako ni Ethan. Nasa hospital si Ethan. Dinala ko siya kanina doon dahil he chatted me na masama daw ang pakiramdam niya pagpunta ko sa bahay nila ay bigla na lang siyang nahimatay kaya dinala ko siya sa hospital.” Pagkasabi ko nun ay kinuha bigla nung babae yung cellphone niya at may tinawagan.

“Hello Tita Margie!” Panimula niya.

“Kasi po si Ethan. Nasugod po sa hospital sabi po ng isa niyang kaibigan.”

“Sige po! Sa San Marcos Hospital po.”

Pagkatapos ng usapan nila ay may kinausap niya yung mga crew niya at sumabay na sa akin papuntang hospital.

“Nasaan ba si Matteo?” Tanong niya sa akin.

“Matteo? Sino yun?” Tanong ko naman sa kaniya.

“Matteo! Di mo ba ikalala yun? Asawa yun ni Ethan.” Pagkasabi niya nun di ko maiwasang masaktan.

“Kung hindi ba naman kasi tarantado si Matteo at inaalagaan niya ng mabuti yung asawa niya e!” Sabi niya sabay sipa sa may pinto ng kotse ko.

“Uy, wag naman po. Baka magasgasan yung kotse ko!” Sabi ko sa kaniya.

Pagkadating namin sa hospital, thanks God, nagising na pala si Ethan.

“Zia? Raven?” Tanong niya ng makita niya kaming pumasok ng pinto.

“Hindi ba, chinat mo ako kanina? Pumunta ako! Kaya ka nga nandito sa hospital diba? At tinawag ko na siya. Diba siya yung may-ari nung resto? Tsaka yung mommy mo tinawagan niya na!” Sabi ko.

“Si mommy? Tinawagan niyo? Mahi-highblood lang yun e. Magaalala lang yun! Sana hindi niyo na sinabi!” Pagmamatigas niya.

Bago umalis si Zia ay kumuha siya ng pagkain at pinakain ngayon si Ethan. Halata kay Ethan na gutom na gutom siya.

“Gutom na gutom! Ethan di ka ba pinakakain ni Matteo? Sabihin mo nga?” Sabi ni Zia.

“Di kasi ako nakakain kaninang umaga at tanghali!”

“Ethan oh! Ito yung gamot na bigay ng doctor para sa UTI mo at sa lagnat mo. Inumin mo hah?” Sabi ko.

Pagkainom niya ng gamot ay dumating ang isang matandang lalaki at babae na magulang ata ni Ethan.

“Ethan! Diyos ko. Ano bang nangyari sa’yo? Ang tagal na nating hindi nagkikita ha? Tapos sa hospital pa tayo magkikita? May sakit ka pa? Inaalagaan ka ba ng asawa mo ha?” Tanong sa kaniya ng mama niya.

“Ma! Mahi-highblood ka niyan eh!” Sabi naman ni Ethan.

“Nasaan si Matteo? Alam na ba ito ni Matteo? Sino nagdala sayo sa hospital?” Tanong ng papa niya.

“Pa! Wag niyo na pong ipaalam kay Matteo. Please?”

“Bakit? Bakit ayaw mong ipaalam? Asawa mo siya? Dapat alam niya! Kung hindi alam ni Matteo sino nagdala sayo dito?” Tanong ng papa niya uli

“Si Raven po.” Sabi niya sabay turo sa akin.

“Ay! Iho ikaw? Salamat!” Sabi ng mama niya sabay yakap sa akin.

“Ay siyempre naman po. Kaibigan ko po si Ethan dapat po nagtutulungan kami.” Sabi ko sa mama niya sabay ngiti.

At dahil okay na si Ethan kailangan niya lang na i-maintain yung pag inom niya ng gamot. And dahil don, pwede na rin daw siyang ma-discharge sabj naman ng doctor. So, ngayon ding araw makakauwi na si Ethan pero sa bahay muna ng magulang niya muna siya magpapagaling. At kailangan niyang magpahinga ng husto para hindi na siya mabinat. May lagnat pa rin si Ethan pero hindi na ganon kalala.

“Ma! Pa! Pwede po ba sa atin muna ako umuwi? Doon na lang po muna ako magpagaling? Kasi po wala akong kasama sa bahay dahil may trabaho po si Matteo.” Sabi ni Ethan.

Pumayag naman ang mama at papa niya at doon pinatulog. Nandito ako ngayon sa kwarto ni Ethan habang si Ethan ay naglilinis ng katawan sa banyo ay hindi ko maiwasang mamangha sa maayos niyang kwarto. Ang sarap siguro matulog dito no? Humiga ako sa kama niya at pagtayo ko at nagulat ako dahil nakatayo siya sa tapat ko.

“Enjoy mo naman yang kama ko no?” Tanong niya sa akin. Nahiya naman ako.

“Haha. Ang payapa kasi ng kwarto mo e. Sa susunod nga ipapaayos ko sayo yung kwarto ko. Ikaw ba ang namili ng kulay ng kwarto mo, kurtina at bed sheet ha?”

“Oo. Sila mama tinanong nila sa akin dati.”

“Ethan hindi naman sa nanghihimasok ako. Naisip ko lang, hindi ka ba talaga inaalagaan ng maayos ng asawa mo?” Tanong ko sa kaniya. Iibahin ko na sana yung topic dahil baka magalit siya pero nagulat ako ng tumango siya.

“Alam ba ng mama at papa mo?” Pero umiling siya.

“Ethan! Hindi ka ba nahihirapan?” Tanong ko. Pero iyak ang sinagot niya sa akin.

Bigla niya akong niyakap “Salamat Arice dahil nandito ka! Salamat! Pwede bang maglabas ng sama ng loob sayo? Pwede bang dito muna ako sa balikat mo panandalian lang?”

“Ethan. Kaibigan mo ako kaya okay lang. Sige kahit ilang oras ka diyan okay lang!” Sabi ko.

“Ako rin Ethan! Nandito lang rin ako sayo lagi!” Sabi nung Zia na babae na kaibigan niya. Sabay yakap din kay Ethan.

Natigil kami sa pag-comfort sa kaniya nang may kumatok, mama pala ni Ethan at niyayaya na kaming kumain. Kaya umayos si Ethan at pinahid niya ang kaniyang mga luha.

“Oh? Anak? Bakit ka umiiyak?” Tanong ng mama niya.

“Ah! Ma wala!” Palusot ni Ethan.

“Ethan. Sabihin mo na lang sa mama mo. Mama mo yan!” Sabi ni Zia.

“Ayoko Zia. Natatakot ako!”

“Anak ano yon? Bakit?” Tanong ng mama niya na nagsisimula na ring mamugto ang mata.

“Alam kong may problema ka! Sige ka hindi ka gagaling kapag kinimkim mo lang yang problema mo!” Sabi ng mama niya.

“Zia, ikaw na magsabi pwede?” Pakiusap ni Ethan. At hindi na nga nagtago pa si Zia. Sinabi niya lahat ng problema kaya napahagulgol na lang si Ethan habang yakap ng mama niya.

“Ma please? Satin satin lang to? Wag mong sasabihin kay papa?”

“Oo anak. Sige, pero kapag sobra na huwag kang magdadalawang isip na umuwi dito at magsumbong ha? At huwag na huwag ka nang papayag ulit na saktan ka? Dito ka na muna sa amin. Sige, tigil ka na sa pag-iyak. Baka mahalata pa ng papa mo. Kain na tayo don! Tara na!”

Pagkatapos naming kumain ay tutulong na sana akong mag-ligpit pero pinigilan na ako ni tita. So, magpapaalam na sana ako pero pinigilan ako ng mama ni Ethan.

“Iho! Gabi na! Dito ka muna matulog? May kwarto pa naman diyan?” Sabi sa akin ni tita.

“Ay tita wag na po! Kailangan ko rin po kasi umuwi. Wala pong kasama yung lola ko eh.” Sabi ko naman. Pero inaalala ko rin si Ethan pero nung sinabi ni Zia na sasamahan niya si Ethan ay di na ko nagdalawang isip na umuwi na.

“Ay ganon? Sige. Ingat ka ha? Salamat uli! Teka ano nga pala uli pangalan mo?”

“Raven Arice po. Pero Arice na lang po!” Sabi ko at tumango naman siya at ako ay tuluyan na ngang tinahak ang landas pauwi.

Chapter 10: Bothered

Matteo’s POV

Habang ako ay nasa meeting kasama ang mga share holders namin sa kompanya, may isang babae doon na nagpapapansin sa akin. Hindi ko alam kung nagpapapansin ba siya o ano? Pero ewan.

Pagkatapos ng meeting ay nilapitan niya ako at hinawakan ako sa dibdib.

“Matteo. Long time no see? Natatandaan mo pa ba ako?” Tanong niya sa akin.

“Pwede bang lumayo ka muna sa akin Nicole? Masa opisina pa tayo oh?” Saway ko sa kaniya dahil nililingkis na niya yung katawan ko.

“Ang sungit mo naman? Pero, pwede ka ba mamaya? Diyan lang oh!” Tanong niya sa akin.

“Oo naman pwedeng pwede!” Sabi ko. Hindi na ako nagpakipot dahil gusto ko rin naman talaga. Pagkatapos kong magtrabaho ay nagtext siya sa akin at tinatanong kung saan kami magkikita sabi ko sa tapat na lang ng company namin pumayag naman siya and then she arrived.

Niyaya ko siya sa bahay ko upang doon namin gawin ang parehas naming gusto. Matapos ang pagpapaligaya namin sa isa’t-isa, umalis naman na siya agad. Hindi ko na siya nahatid dahil naligo na ako at gusto ko nang magpahinga. Paglabas ko, akala ko ay tuluyan nang umalis si Nicole, hindi pala dahil may tinatanaw siya sa kwarto kung saan nandodoon ang mga paintings ni Ethan.

“Wow! Paintings! Ikaw ba may gawa nito Matteo?” Tanong niya sa akin sabay taas sa painting upang maaninag ng husto. Tangina naman. Baka makita kami ni Ethan dito. Teka, bakit nga ba ako kinakabahan? Eh part pa rin to ng pamamahay ko!

“Ah…eh… oo! Ako ang may gawa niyan. Maganda ba?”

“Oo! Sobrang ganda. Pwedeng humingi ng isa?” Tanong niya sa akin.

“Ay…hindi! Hindi pwede may nagmamay-ari na niyan e.” Pagtutol ko.

“Ay ganun ba. Ipag-paint mo na lang ako sa susunod, okay lang ba?”

“Oo sige. Teka, gabi na uwi ka na! Ihatid kita gusto mo?” Tanong ko sa kaniya. Pumayag naman siya. Buti tumigil na kaagad siya sa pangingielam sa mga paintings

Pagkahatid ko sa kaniya ay natulog na ako. Bakit kaya parang ang payapa ng bahay ngayon? Bakit kaya hindi nagpakita si Ethan ngayong gabi sa akin? Hu, hayaan mo siya. Matteo! Bakit nga ba iniisip mo siya.

Nagising ako dahil sa alarm clock. Nag alarm ako dahil marami akong tatapusing papeles na hindi ko natapos kagabi dahil sa sobrang pagnanasa na naramdaman ko kay Nicole. Tinignan ko ang oras at alas tres na pala ng umaga tumayo ako at kinuha yung mga papers and I grabbed my laptop na kailangan kong tapusin na hindi ko nagawa kagabi. ko. Nagbihis muna ako bago bumaba at nagtimpla ng kape.

At dahil sa sobrang rami ng tinapos ko hindi ko na namalayan ang oras at alas sais na pala. Kaya umakyat kaagad ako sa kwarto ko at naligo at naghanda sa pagpasok. Pagbaba ko nagtaka ako kung bakit wala paring pagkain. Nasaan na ba yung baklang yun? Hindi pa ba gising at bababa yun para man lang ipaghanda ako ng makakakain?

Naghintay pa ako ng ilang minuto pero wala pa din wala pa ding bumababang Ethan mula sa kwarto niya.

Kaya nagpasya akong kumuha ng basin at maglagay ng malamig na tubig doon. Talagang pinupuno ako ni Ethan e. Pagpanik ko doon ay pinakinggan ko muna kung may tao o may ginagawa man lang. Pero wala akong narinig. Kaya inilapag ko kuna yung basin with water na hawak ko at unti-unting pumasok sa kwarto niya. Pero laking gulat ko at walang tao. Lalabas na sana ako pero napansin ko ang ganda ng kwarto ni Ethan. Ang linis at ang payapa may konting kalat pero ok pa din. Naglakad ako papunta sa kama niya at tinignan ang picture namin ng kasal sa right side table niya at picture naman niya sa left side table ng kama niya.

Naibalik ko kaagad yung mga pinakikielaman ko ng maalala ko nga pala na late na ako pero asan ba si Ethan? Pumasok ako sa banyo niya pero wala. Asan ba yon? Hindi kaya tuluyan na siyang bumitaw sa akin at naglayas na siya ngayon? Pero nandito yung laptop niya. At naalala ko bigla na kukunin ko nga pala ’to. Lalapit sana ako sa laptop niya pero may nakita kong parang basa sa bandang paanan ng kama niya at sa kama niya. Lumapit ako doob at tiningnan iyon. At nagulat ako ng malaman kong suka iyon. Suka? Nagsuka si Ethan? Pero bakit? Kinuha ko yung laptop niya at tinignan dahil baka may makita ako doon na pinuntahan niya. Tinignan ko yung facebook niya sa chat at nagulat ako ng nakita ko yung chat niya na …

“RAVEN! Tulungan mo naman ako? Ang sama ng pakiramdam ko tapos may allergy pa ako. Ako lang mag isa dito sa bahay. Natatakot ako dahil baka kung anong mangyari sa akin. Raven please? “

May sakit si Ethan? Tinignan ko yung time ng pagkaka-chat, at time yun pagka-alis ko lang sa bahay.

Tumakbo ako agad papalabas ng bahay at pinaharurot kaagad yung kotse at pumunta sa malapit na hospital at dali daling pumunta sa information tinanong ko kung may pasyente pa ring Ethan Buenaventura doon pero sabi na discharge na raw kasama sila mama at papa.

Ethan naman. Bakit hindi mo sinabi sa akin na may nararamdaman ka pala? Tapos umuwi ka pa diyan kila papa at mama. Napa-upo ako sa upuan sa labas ng hospital. Ethan kahit naman ganito ako may pag-aalala pa rin naman ako sayo. Bakit kasi hindi mo sinabi sa akin. Edi sana ako ang kasama mo ngayon.

Nagdalawang isip ako kung pupunta ako kila Ethan kaya lang baka magalit sa akin si Papa. Pero okay na yon! Atleast pinuntahan ko siya. Dali-dali kong pinaharurot ang sasakyan at pumunta sa village nila Ethan.

Pagbaba ko ng sasakyan sa tapat ng bahay nila ay nandoon sila sa garden nakita ko kasama si mama at naguusap sila ng may malalaking ngiti na masaya. Ngayon ko lang uli nakitang ngumiti ng ganon si Ethan.

Pagpasok ko ng gate ay napatingin silang dalawa nagulat si mama pero mas nagulat si Ethan. Paglapit ko doon ay sumama ang tingin sa akin ni mama. Nag bless ako sa kaniya at saka hinarap si Ethan.

“Ethan, ok ka na ba? Huh?” Tanong ko sa kaniya sabay hipo sa noo niya. Nakatingin lang sa akin si Ethan na parang nagtataka kung bakit ako ganito ngayon.

“Tara usap muna tayo?” Sabi ko sa kaniya. Akma na akong tatayo at bigla kaming pinigilan ni mama.

“Ako na lang ang aalis. Take your time ha? Sige! Usap muna kayp diyan.” Sabi ni mama sabay tayo at pumasok na sa loob.

“Ethan?” Tawag ko sa kaniya ng mahinahon sabay hawak sa kamay niya. Todo iwas naman siya ng tingin.

“Ethan, bakit hindi mo sinabi sa akin na may nararamdaman ka na palang masama?” Panimula ko.

“Ethan. Alam mo bang nag-alala ako sayo?” Sabi ko. Oo, nagaalala ako sa kaniya kahit hindi niyo mahalata.

“Bakit hindi mo kaagad sinabi sa akin?” Tanong ko uli. Napansin kong naluluha na siya.

“Eh diba, wala ka namang pakielam sa akin? Bakit pa ko magsasabi?” Sabi niya sabay tulo ng kaniyang luha.

Hinawakan ko ang mukha niya, nung una ay umilag pa siya.

“Pupunasan ko lang ang luha mo.” Sabi ko. Sabay punas sa mga luhang tumulo sa kaniyang pisngi.

“Sa susunod, sasabihin mo na sa akin na may nararamdaman ka ha? Please, magsabi ka sa akin.”

Umupo ako sa tabi niya at niyakap siya. Hindi ko alam kung bakit ginagawa ko to pero gusto ko e. Gusto ko lang!

Totoo yun. Nag-alala ako sa kaniya kahit hindi niyo nahalata. Kumalas ako ng yakap at tumingin sa kaniya.

“Kumain ka na ba?” Tanong ko sa kaniya. Umiling siya at medyo lumayo sa akin.

“Bakit ka ba lumalayo? Wag ka ngang matakot! May sakit ka pa oh? Sabi mo magaling kana?”

“Hindi pa ganon kagaling!”

Ethan’s POV

Pagpasok ni Matteo sa gate nalaglag na ata yung panga ko. Lalo na nung lumapit siya sa akin at tinanong kung okay na ba ako sa kalmadong boses at may pag-aalala.

Naluha ako dahil sa takot na baka mamaya magalit nanaman siya sa akin. Baka kaya siya ganito ay dahil nasa pamamamahay siya ng mga magulang ko. Umilag din ako dahil doon.

Pero natuwa ako nung sinabi niya na huwag akong matakot at pupunasan lang daw niya yung luha ko. Hindi ko maiwasang kiligin pero may gumugulo pa rin sa isip ko na ganyan lang yan! Wag kang umasa, mabait lang yan kasi may sakit ka.

“Matteo..?” Tawag ko sa kaniya ng mahina.

“Bakit?”

“Pasok tayo sa loob? Nagugutom na ako eh.” Pagkasabi ko noon ay tumayo na siya at inaalok sa akin yung kamay niya para alalayan ako.

“Salamat!” Kinuha ko yung kamay niya at nagpaalalay sa kaniya papasok ng bahay. Sumasakit na rin kasi yung ulo ko kailangan ko na rin kasing uminom ng gamot pagkatapos kumain.

Umupo na ako sa hapag  kung saan ako umuupo dati tinapatan naman ako ni Matteo.

“Oh? Matteo? Nandito ka pala?” Tanong ni papa, pababa ng hagdan.

“Ay papa!” Sabi ni Matteo sabay tayo at nagbless kay papa.

“Sorry po pa. Ngayon lang po ako nakapunta. Busy po sa trabaho tsaka hindi naman po nagsasabi si Ethan na may nararamdaman na po pala siyang masama.” Sabi niya.

“Hay naku. Ganyan talaga yang si Ethan. Nahihiya lagi kapag may gustong sabihin. Tara kain muna tayo!” Sabi naman ni Papa.

“Bakit ang daming pagkain?” Tanong ni papa kay mama.

“Siyempre nandito ang prinsipe natin.” Sabi ni mama sabay lagay pa ng isang putahe na niluto nila ni Manang Teresa.

“Ganyan namin itrato at alagaan si Ethan, Matteo!” Sabi ni mama sabay tingin sa akin ni Matteo na parang nagtataka.

Biglang inabot ni Matteo yung sinangag at nilagyan yung pinggan ko.

“Ubusin mo ha?” Sabi niya sa akin. Sabay kuha ng hotdog and fried chicken then kinuha ako ng mushroom soup.

“Ubusin mo ha? Kailangan mong ubusin yan. Para gumaling ka.” Sabi niya sa akin na ikinatuwa ko. Tumingin ako kay mama at yung mukha niya di maipinta dahil nagtataka siya sa ginagawa ni Matteo ngayon. Pinanlakihan ko nalang siya ng mata at bumalik na siya sa pagkain.

“Tubig oh!” Sabi ni Matteo sabay lagay ng tubig sa baso ko. Napansin ko isang hotdog at sinangag na konti lang ang kinakain niya. Nahihiya kaya to?

Kumuha ako ng mangkok at nilagyan ng crab and corn soup at binigay sa kaniya.

“Paborito mo yan diba?” Sabi ko sa kaniya. Nginitian niya ako at humigop ng soup.

Pagkatapos naming kumain ay uminom na ako ng gamot at umakyat sa taas nang mag-isa. Naiwan si Matteo sa baba dahil tutulungan niya si mama na magligpit ng pinagkainan. Tutulong sana ako dahil hindi naman gaano sanay si Matteo doon pero pinigilan nila ako ni mama. Si papa naman ay pumasok na sa opisina. Si mama naman aalis ata dahil isa siyang manager sa isang cafe. Si Manang Tetesa naman ay mamamalengke para sa tanghalian.

Pagpasok ko sa kwarto ay naghilamos ako at nagtoothbrush paglabas ko ng banyo nakita ko si Matteo na nakaupo na sa kama ko.

“Ang ganda ng kwarto mo! Sino nag-ayos?” Tanong niya sabay linga sa likod niya.

“Ako.” Matipid kong sagot dahil naaakwardan ako. Nakakahiya kaya.

Umupo ako malapit sa paanan. Ayokong tumabi sa kaniya baka magalit siya.

“Ang sarap mahiga dito. Dito kaya ako matulog Ethan?” Tanong niya sa akin. Napatingin ako sa kaniya ng may pagtataka.

“Si..sige bahala ka. Dito na lang ako sa baba. Tsaka sasabihin ko na rin kila mama mamaya.”

“Sa baba? Bawal ka sa baba matulog nay sakit ka pa. Kung gusto mo ako na lang sa baba.” Suggestion niya.

“Eh. Kasi…. baka mahirapan ka.”

“Oh kaya…..malaki naman tong kama. Pwedeng tabi tayo?” Tanong niya. Nagulat ako sa tanong niya. Kami tabi? Bakit? Akala ko ba ayaw niyang magkatabi kami.

“Aaaaaaahaay!” Buntong hinga niya sabay higa sa kama. Tinapik niya yung kama at tumingin sa akin.

“Alam kong masama pa ang pakiramdam mo. Tara tabi na tayo. Dali!” Sabi niya. Dahan-dahan akong humiga sa kama. Tumalikod ako sa kaniya at pumikit. Pusa naman oh! Magiging tuod na ata ako dito. Magdamag ba akong nakatagilid lang.

“Uy!” Narinig kong tawag niya sa akin sabay tabig.

“Ba..bakit?”

“Humarap ka naman dito. Para makita kita kung okay ka lang.”

Nabuhay yung katawan ko sa pagkakasabi niya na yon. Pusa! Totoo ba to? Yung dati ko lang na pinapangarap na magkatabi kami tapos ngayon magkaharap pa? Huuu. Pero sige susulitin ko na sure akong pansamantala lang lahat ng to. Pagkagaling ko sure akong balik nanaman sa dati pero sana magbago na ang lahat.

Sana talaga Matteo! Sana bumalik na yung dati talagang ikaw.

Chapter 11: Matteo in Acosta’s

Ethan’s POV

Pagkagising ko ay wala na si Matteo sa tabi ko. Tinignan ko yung orasan sa side table ng kama ko alas singko na ng hapon. Napansin ko rin na may kumot na ako eh hindi naman ako nagkumot bago matulog. Inisip ko na lang na si Matteo ang naglagay at hindi na binigyan pa ng malisya.

Tatayo na sana ako pero nagulat ako ng may pumasok.

“Oh! Gising ka na pala. Sakto! Di ka pa nagta-tanghaliaan. Oh! Kain ka muna para makainom ka ulit ng gamot mo!” Si Matteo. Oo, si Matteo dinalhan ako ng pagkain. Siya pa ata ang nagluto dahil naka-apron pa siya. Super gwapo niya talaga kapag nakaapron.

“Oh? Ano ba? Nagdadalawang isip ka ba kung kakainin mo yang niluto ko? Walang lason yan wag kang magalala! Di ako ganong klaseng tao!” Sabi niya. Napangiti naman ako.

Nung tinikman ko yung niluto niya, ang sarap! Sht! Daig pa ata akong magluto niyo eh.

“Masarap ba? Actually, ngayon ko lang tinry yang putahe na yan!” Namangha naman ako dahil first time niya pala lutuin yung ganitong putahe napakasarap kaagad. Paano pa kayo kapag namaster niya na? Wow.

“Hindi ba masarap? Bakit di ka umiimik diyan?” Tanong niya sabay puppy eyes.

“Wag ka munang gumanyan. Ninanamnam ko kasi ng mabuti. Oo, masarap!” Sabi ko sa kaniya sabay ngiti.

“Buti nagustuhan mo! Sabihin mo lang pag gusto mo pa ha? Marami pa doon. Kumain na rin si Manang Teresa!”

“Sila mama ba at papa nandyan na?” Tanong ko.

“Wala pa eh. Pero hinihintay ko nga eh. Kasi magpapaalam ako.”

Magpapaalam? Para saan?

“Pwede ko bang malaman kung para saan?” Tanong ko sa kaniya.

“Kung pwede dito muna ako. Dito muna tayo?” Pagkasabi niya nun, muntik ko ng maibuga sa kaniya yung kinakain ko. Dati kasi nung inaalok siya ni papa at mama na dito na lang tumira after kong magising eh ayaw niya. Tapos ngayon gusto niya na! Ano nga ba kasi talaga ang nakain nito? Una naging mabait sa akin. Pangalawa, gusto na munang tumura dito?

Wow ha!

“Oh? Bakit natulala ka diyan? Ayaw mo ba? Sige okay lang!” Sabi niya pero tumanggi kaagad ako.

“Hindi. Ok talaga sa akin! Promise!” Sabi ko sabay taas ng palad ko.

“Promise?” Tanong niya sabay pacute. Ang gwapo.

Shit!

“Promise nga!” Sabi ko. Nagtawanan kaming dalawa. Para kaming mga bata dito. Dahil tumatawa kami ng walang dahilan. Hanggang sa katahimikan ang bumalot sa loob ng kwarto. Tumingin sa akin si Matteo at lumabas ng kwarto bakit kaya siya nagkaganoon?

Lumabas din ako at pumunta sa garden sakto at nandoon si mama nakaupo sa bench at nagkakape.

“Oh! Anak? Gising ka na pala! Nagmeryenda ka na ba?” Tanong sa akin ni mama. Umupo ako sa tabi niya at kumuha ng cookies na kinakain niya.

“Opo. Ipinagluto po ako ni Matteo. Ang sarap nga po eh.” Pagkasabi ko nun biglag tumingin sa kin si mama nang makasimangot. Ah! Alam ko na to.

“Siyempre mama! Mas masarap yung nga luto mo! Hahahaha” Nagtawanan kami at nagyakapan.

“Anak? Bakit ganon si Matteo ngayon? May sinabi ba siya sayo na kailangan niyang magpanggap or what else?” Tanong sa akin ni mama.

“Ma wala po eh. Nagtataka rin po ako kay Matteo kung bakit biglang ganoon. Pero sabi niya wag daw po akong matakot sa kaniya.”

“Hayaan mo siya. Basta wag kang magdadalawang isip na magsumbong sa akin kapag sinasaktan ka niya uli ha?” Sabi sa akin ni mama. Tumango naman ako at inilapat ang ulo ko sa mga balikat niya.

Pumasok na ako sa loob at pumunta sa kusina. Nakita ko si Manang Teresa nagluluto. Nasaan kaya si Matteo? Saan kaya pumunta yun?

“Manang! Tulungan ko na po kayo diyan. Ano po ba lulutuin?” Tanong ko sa kaniya.

“Bulalo anak ang lulutuin ko. Diba may sakit ka pa? Pumasok ka nga sa loob at magpahinga. Baka mamaya ay mabinat ka pa!”

“Ayos lang po ako manang! Baka ikaw na ang magkasakit niyan kapag hindi ka nagpatulong?” Pagkasabi ko nun may kumalabit sa akin pagtingin ko si Matteo na nakakunot ang noo.

“Oh? Bakit ka nandito? Diba dapat nagpapahinga ka?” Tanong niya sa akin sabay kuha nung repolyo na hinihiwa ko.

“Hindi. Matteo, okay na ako. Hindi naman na masama yung pakiramdam ko.” Pagkasabi ko nun ay hinaltak niya ako sa gilid niya.

“Panuorin mo na lang ako magluto!” Sabi niya sabay ngiti sa akin. Wag ka ngang gumaganyan sa akin Matteo!

Habang naghihiwa siya ay napatingin ako sa katawan niya. Wala siyang apron! Kinuha ko ito at isinuot sa kaniya.

“Apron mo!” Sabi ko. “Baka madumihan yang damit mo!” Pagkasabi ko nun ay saka ko lang napansin na nakayakap na pala ako sa kaniya dahil tinatali ko yung tali ng apron sa likod niya. Mga ilang segundo din na nakatulala ako habang nakatingin sa dibdib niya. Ako na ang umiwas. Nakakahiya! Pumunta ako sa likod niya at itinali yung apron.

“O..ok na!” Nahihiya kong sabi. Ngayon ko lang napansin na nakatingin pala sa kawalan si Matteo.

“Matteo?” Tawag ko sa kaniya.

“Ay sorry. Natulala lang ako! Tara luto na tayo.” Pagkasabi niya nun ay bumalik na ako sa pwesto ko kanina at pinanood muli siya na magluto.

Habang nagluluto siya ay di ko maiwasan na mapangiti dahil may mga astig na lalaki pala na sanay na sanay naghiwa, maghalo, magtimpla o magluto. Nakakatuwa lang.

“Wag mo naman akong titigan ng ganiyan baka matunaw ako.” ’Di ko mapigilang matawa dahil sa sinabi niya at dahil naalala ko yung time na tinitigan ko siya nung high school ganun din yung pagkakasabi niya.

“Sorry!” Nahiya ko namang sabi.

Inilagay niya na yung mga rekado ng bulalo sa kumukulong tubig na may baka.

“Mali!” Awat ko sa kaniya.

“Mali? Walang mali dito. Watch and learn okay?” Hinimas niya ulo ko at ngumiti. Sana araw-araw nang ganito si Matteo, nakakatuwa!

At nang matapos na niyang timplahan ay ipinatikim niya sa akin.

“Tikman mo oh!” Tumango ako at hinigop yung sabaw. Wow! As in wow. Ang sarap.

“Ano? What can you say? Huh?” Ngumiti ako sa kaniya at sinabing masarap.

Matteo’s POV

Hindi ko alam kung ano na ang ginagawa ko ngayon. Lalo na ang pagiging mabait kay Ethan. Siguro dahil nga nandito kami sa bahay ng mga magulang niya kaya ako nagkakaganito. Siguro nagtataka na rin si Ethan. Pero wala akong magagawa. Ganon talaga!

Naghanda na kami ni Manang Teresa ng hapunan. Tinulungan ko na siyang magset-up ng mesa pati na rin si Ethan ay tumulong. Habang nag-aayos kami ay naramdaman ko ang cellphone ko na nag-vibrate sa bulsa ko.

Tumatawag ang sekretarya ko ngayon na si Sophie ang secretary ko. Oo, sexy siya at maganda. Papayag ba ako na hindi sexy ang secretary ko? Hindi no!

“Hello?”

“Hello sir. Good Evening po. I just want to ask kung bakit po kayo absent. Pinatatanong lang po ng mga board na dapat po ay ka-meeting niyo ngayon.”

“I-reschedule na lang kamo. Hindi ako pwede eh……may sakit kasi ang asawa ko.”

“Aaah! Ganon po ba? Sige po sasabihin ko na lang po tomorrow sa mga board kung bakit. Then kailan niyo po gusto ituloy ang meeting?”

“I dont know din eh. Basta, I’ll set the date na lang ulit, I’ll message you as soon as possible okay?

“Okay po sir.”

Pinatay ko na yung cellphone ko para wala nang maka-abala sa akin. Tinawag ko na si mama para kumain na ng hapunan. Umupo na ako sa upuan at nagsimula nang kumain pati si Ethan din ay sumabay na.

Habang kumakain kami ay napatingin ako kay mama.

“Ay ma! Pwede po bang dito muna kami mag-stay?” She smiled at me and nodded.

“Oo naman! Lagi kayong welcome dito. Both of you can stay here whenever you like.” I nodded and smile at her.

Tumungin ako kay Ethan at nginitian siya. Nginitian niya naman din ako. After naming kumain ay pumunta ako sa kwarto ni Ethan dahil parang gusto kong maligo. Kaya lang wala akong dalang damit. Kukuha na sana ako sa closet ni Ethan pero napagpasyahan ko na pag-akyat niya na lang. Tsaka ako kukuha o manghihiram.

Kinuha ko yung cellphone ko para makapaglibang lang habang hinihintay si Ethan. Ang daming texts. Texts ng mga babae ko at dahil wala akong gana ngayon kaya pinagbubura ko na lang lahat at tinago ang cellphone ko.

“Ethan! Pahiram naman damit oh?” Sabi ko kay Ethan ng makita ko siya na pumasok ng kwarto.

“Eh baka hindi kasya sayo.”

“Kasya yan.” Sabay ngiti.

“Sige, teka kukuha ko.” Pumunta siya sa tapat ng closet niya at kumuha ng damit na pantulog. Pinahiram niya ako ng medyo malaking sando na color black at short na sakto lang sa akin.

Naligo na ako then nagbihis. Then, humiga na sa kama katabi si Ethan. Pero tumayo siya, kumuha ng damit at pumasok ng banyo.

Kinuha ko naman ang cellphone ko at may nakita akong nagtext mula kay papa.

“Anak. May business vacation tayo tomorrow sa Baguio kung saan pa rin yung dati. Magkita na lang tayo doon.” Text sa akin ni papa na ikanakunot ng noo ko. Para saan? Wala namang event sa company? At saka, paano si Ethan? Isasama ko ba siya?

Nireplayan ko si papa ng “Pwede kong isama si Ethan?”

Ilang segundo ay nagreply na si papa na sinabing “Oo! Kahit sino anak pwede mong isama then sinabi ko na rin sa company na kasama rin kita sa Baguio vacation natin. Halos one week lang ’to anak.”

“Ano po bang meron?” Tanong ko uli.

Maya-maya ay nagreply uli siya. “Wala anak, gusto ko lang magtanggal ng pagod na kasama kayo. Para makapag-bonding naman tayo and matanggal lahat ng stress from work.”

“Ah! Ganon po ba? Sige po, magkita-kita na lang po tayo sa Baguio? Okay po?” Reply ko.

“Okay anak!”

Pagkabasa ko non ay lumabas ako ng kwarto at bumaba. Pagbaba ko ay nakita ko sa sala si papa na nanonood ng TV habang may pinipirmahang papeles.

“Pa? Bakit ho di pa kayo natutulog?” Tanong ko at umupo sa set o couch.

“Ang dami kasing kailangan tapusin sa company e. Nakakapagod! Ang hirap talagang maging CEO and being the owner of the company!” Sabi niya sa akin.

“Hindi pa po ba kayo sanay pa? Ang tagal niyo ng nagtatrabaho sa company mo ah?” Tanong ko.

“Medyo di na kasi kinakaya ng katawan ko minsan. Alam mo namang mahina-hina na ang katawan ko dahil tumatanda na ako.”

“Para naman pong hindi halata e. Hehe.” He laugh at me at naging seryoso bigla.

“Ikaw naman eh. Binobola mo ko! Haha. Para kang si Ethan eh.”

“Po? Bakit naman po?”

“Mahilig kasing mambola yon! Then, madalas niyang ipakita sa isang tao ang pagmamahal at paggalang niya sa iba.” He look at me and smile.

“Kaya ikaw? Matteo? Mangako ka sa akin na aalagaan mo ng mabuti ang asawa mo? Ang anak ko, ang kaisa-isa? Okay?” I smiled at him and nodded.

“Yes. Papa! Aalagaan ko siya sa abot ng aking makakaya at kakayanin ko siyempre!”

“Ayan! Ayan ang gusto ko. Salamat Matteo ha?” Pasasalamat niya sa akin.

“Para saan po?”

“Edi ano pa! Sa pagpayag na pagpapakasal kay Ethan at sa pagaalaga sa kaniya.” Pagkasabi niya non ay parang gusto ko nang v magpalamon sa lupa. Akala niya inaalagaan ko ng mabuti si Ethan. Pero hindi niya alam ang mga nangyayari. Patawad papa.

“Ay, pa! Gusto ko po sana ipagpaalam sa inyo si Ethan.”

“Bakit?”

“Eh bukas po sana eh. Nagyayaya po si papa, one week vacation sa Baguio, pwede po ba?”

“Pwedeng-pwede syempre. Asawa mo yun eh.” I nodded and smile at him.

“Thank you po pa!”

Ngumiti na ako sa kaniya at nagpaalam na at sinabing matutulog na ako pati na rin siya. Pagakyat ko ay nakita ko si Ethan na nakahiga na at ewan ko kung tulog na dahil nakatalikod sa akin. Dahan-dahan akong humiga sa kama niya at pinagmasdan ang kisame.

Ewan ko ba? Kung bakit ako ganito makapagalala kay Ethan dahil nagkasakit siya. Hindi naman ako ganito dati? Hindi kaya totoo talaga yung sinabi ni Jericho?

At sa sobrang pagiisip ko ng kung ano, napapikit na lang ako at ’di namalayan ang pagtulog.

Chapter 12: Baguio (Part 1)

Ethan’s POV

Pagkatapos kong maglinis ng katawan ay humiga na ako. Hindi ko na hinintay si Matteo. Tumagilid na ako at tumalikod sa kaniya. Nakakahiya kasi baka mamaya makatulog ako ng mahimbing eh, magtulo ako ng laway, maghilik ako ng malakas, baka ngumanga pa ako. Nakakahiya kung makikita niya akong ganoon kaya tumalikod na lang ako.

Maya maya ay nakaramdam ako na siyang tumabi sa akin. Jusko! Bakit ganito ang nararamdaman ko? Feeling ko magiging tuod na ako dito dahil sa kaniya. Pumikit na lang ako at nagtulog-tulugan.

Pinilit kong makatulog pero hindi ko magawa. Tinry kong silipin kung tulog na si Matteo. Oo nga, tulog na siya. Ang sarap pagmasdan ng mukha niya habang natutulog.

Napabalik ako sa pwesto ko kanina ng gumalaw siya. Sht! Baka mamaya nagtutulog-tulugan lang pala to.

Umayos ako ng higa at hindi ako makapaniwala sa ginawa ni Matteo. Lumapit siya sa akin at niyakap ako. Lalo na tuloy akong hindi makagalaw. Ramdam ko ang init ng braso niya na nakapatong sa braso ko.

Hahawakan ko sana yung braso niya at tatanggalin ko sa pagkakayakap kaya lang bigla siyang nagsalita.

“Wag mong tanggalin please. Nilalamig ako. Kahit ngayon lang Ethan.” Saad niya sa akin na ewan ko’t ikinakilig ko.

At dahil nga sa komportable na ang pakiramdam ko dahil sa pagkakayakap niya ay nakatulog na ako.

Nagising ako dahil sa mainit na hangin na dumadampi sa noo ko. Pagdilat ko ay nakita ko ang gwapo kong asawa na nakatingin sa akin habang nakahiga.

“Bakit?” Tanong ko.

“Tara na! Gising na!” Sabi niya habang nakangiti pa rin at hindi pa rin umaalis sa ganoong pwesto niya.

“Anong oras na ba? At saka bakit? Anong meron?” Tanong ko sa kaniya. Tumayo na siya at may kinuhang medyo may kalakihang bag.

“Magdala ka ng damit mo at lahat ng kailangan. Magbabakasyon tayo ng one week sa Baguio. Sagot ni papa lahat ng gastos.”

“Oh? Pero, hindi ko pa nasasabi kila mama at papa.” Saad ko sa kaniya sabay tayo at lalabas sana.

“Wag mo na silang gisingin. Maaga pa kaya. At saka napagpaalam na kita. Don’t worry.” Pumunta siya sa banyo at kumuha ng toothpaste at dalawang bagong toothbrush.

Baguio? Anong meron? Wala lang? Bakasyon lang? Magiging masaya o mag-enjoy kaya ako kapag sumama ako sa kaniya? Last time na sumama ako sa kaniya, nabulilyaso lahat. Sana this time hindi ko na pagsisihan ang pagsama ko sa kaniya.

Baguio and Matteo please be good to me.

Naglagay na ako ng damit at ng kung anong kailangan ko sa bag ko. Like charger, sabon, shampoo. Pero sabi ni Matteo wag na raw ako magdala ng sabon at shampoo dahil marami daw stock don. Pero hindi ko tinaggal para sure. At nang matapos na akong magayos ay dapat ay maliligo na ako. Papasok na dapat ako sa banyo pero nabunggo ko si Matteo na papasok din sa banyo.

“Ay sorry. Sige mauna ka na.” Sabi sa akin ni Matteo.

“Sige diyan ka na maligo, doon na ako maliligo sa baba. Anong oras na kasi baka hindi natin masulit ang Baguio.” Sabi ko.

“Wag na. Sige na hihintayin na lang kita matapos. Diyan ka na maligo.” Pamimilit niya sa akin.

“Edi magtatagal pa tayo. Sige na! Dun na ako maliligo.” Sabi ko. Lalabas na sana ako pero nagsalita nanaman siya.

“Para hindi sayang sa oras edi sabay na lang tayo.” Pagkasabi niya non ay ewan ko feeling ko lalamunin na ako ng sahig. Totoo ba this? Sabay kami maliligo? Napatingin ako sa kaniya at pinanlakihan siya ng mata na nagtatanong na “Totoo? Ok lang sayo?”

Nginitian niya ako at hinaltak sa banyo. Oh my gosh! Is it real? Is it real? Shit!

Pagpasok namin ay binitawan niya na ako at inilapat ang pinto at nilock. Tumabi ako malapit sa lababo at feel ko naging tuod na ako doon.

“Oh? Tara na? Ligo na tayo? Buti malaki tong banyo mo. Tara doon tayo sa bathtub.” Saad niya sabay hinubad ang sando niya.

Sht! Ang hoooooot . Pusa! Ang anim niyang pandesal oh!

Nagtanggal na rin ako ng sando ko. Nahiya naman ako dahil wala naman akong abs pero may laman laman naman yung braso ko. Then may korte ako.

Nagulat ako sa susunod na gagawin niya dapat ang maghubad ng short.

“Wuy Matteo! Stop it. What are you doing?” Tanong ko dito.

Napangiti siya sa akin at nilapitan. .“We’re married right? So what’s the problem? At saka parehas naman tayong meron noh!” Saad niya at tuluyan na nga niyang hinubad yung short niya at tanging boxer na lang ang natira sa kaniya. Napatingin ako sa umbok nito. Sht! Ano ba yang mga iniisip mo Ethan Emmanuel huh? Tigilan mo huh?

Naghubad na rin ako ng short at tanging boxer na lang din ang suot ko at pumunta sa tapat ng shower. Ayoko ngang tumabi kay Matteo sa bathtub baka mamaya may makapa akong di dapat! At saka nakakahiya pa rin kahit asawa ko siya

“Oh? Bakit magsho-shower ka lang? Ayaw mo bang tumabi sa akin dito sa bathtub?” Napatingin ako sa kaniya.

“Ah ano….ayokong magbabad baka.. ka…si…alam mo na. Diba ka…gagaling ko lang sa sakit?” Putol putol kong palusot sa kaniya.

“Ah ganon ba? Sige.” Pagkatapos naming maligo ay nagbihis na kami. Haaaaa! Oh my! Di talaga ako makapaniwala na hubarin niya na lahat ng saplot niya sa harap ko at naligo pa kami ng sabay.

Umupo ako sa kama at nag-flashback nanaman sa akin ang tagpo namin sa banyo. Hindi ko talaga mawala sa isip ko yun. Napabalik na lang ako sa realidad nang niyaya niya na akong umalis. Tiningnan ko ang orasan. Ala singko pa lang.

“Tara na? Baka natraffic tayo.” Saad niya sa akin sabay patay ng ilaw.

“Ay teka lang!” Sabi ko sabay bukas uli ng ilaw at kinuha ang ipod at iphone ko. Ito yung mga ginagamit ko nung dito pa ako nakatira. Sht! Baka sira na to. Sana hindi pa. Ang tagal na rin kasing nastock dito. Lumabas na ako at pinatay ang ilaw. Kumuha ako ng sticky note at sinulatan ng

MAMA PAPA at MANANG! Umalis na po kami papunta Baguio. Bye! -Ethan

Sumakay na ako sa kotse ni Matteo. Sa likod ako sumakay. Kapag sinabi na lang ni Matteo na sa harap ako sumakay. At hindi nga ako nagkamali.

“Oh? Bakit diyan ka sumakay? Dito ka sa harap. Tabi tayo.” Pagkasabi niya non ay bumaba na ko sa sasakyan at lumipat sa unahan.

“Magseatbelt ka na. Bibilisan ko ang pagdadrive para makarating tayo ng mas maaga sa estimated time ko.” Sabi niya. Habang nasa biyahe kami, katahimikan ang bumabalot sa loob ng sasakyan. At dahil naboring ako, kinuha ko yung ipod ko at sinaksakan ng earpods buti na lang talaga gumagana pa tong mga to. Kundi wala talaga akong gagamitin.

Puro pang-senti ang kanta dito sa ipod ko kaya hindi ko naiwasang makatulog. Nagising ako dahil sa amoy ng kape at ingay ng mga tao. Pagdilat ko ay nakita ko si Matteo nakasandal sa bintana sa tabi ko habang umiinom ng kape.

“Oh? Gising ka na pala? Nagugutom ka ba? Gusto mo ba maiinom?” Tanong niya kaagad sa akin. Naramdaman kong kumulo na ang tiyan ko. Di naman kasi kami nagbreakfast.

“Nasaan na tayo? Malapit na ba tayo?” Tanong ko sa kaniya. Bigla siyang sumimangot

“Bago ko sagutin ang tanong mo, sagutin mo muna yung tanong ko.” Sabi niya sabay pacute. Sht! Wag ka ngang gumanyan! Kenekeleg tuloy ako.

“Oo e.” Pagkasaad ko non ay agad siyang bumili sa carinderia na pinaghintuan namin.

“Anong ulam ba gusto mo?” Tumayo ako at lumapit sa kaniya at tinignan kung ano ang pwedeng kainin. Kaya lang hindi ako kumakain ng pinakbet, hindi ako kumakain ng sugpo bawal sa akin allergy ako dun pati na rin sa adobong pusit nila. Fried chicken ayoko gusto ko may sabaw. Yung nilaga namang baboy wala na raw sabaw.

Nilapit ni Matteo ang mukha niya sa teynga ko at sinabing “Wag mong pilitin kung wala kang gusto. Alam kong ayaw mo sa mga yan. Kaya wag na lang! Sa tingin ko rin hindi masarap.” Tuloy-tuloy niyang sabi na ikinakiliti pa ng teynga ko. Napahagikgik naman ako. Pero ano kakainin ko? Gutom na ako! Nakita ko yung isa pang putahe ginataang alimasag. Argh! Ayoko din nun.

“Tara! Balik tayo sa sasakyan? Byahe na tayo uli.” Saad niya sa akin at hinawakan ang braso ko at hinaltak papunta sa kotse.

“Seatbelt ka uli. Tulog ka na lang pampawala gutom.” Ay! Ganon? Di man lang siya gagawa ng paraan? Huuuu! I’m hungry.

Pagkasakay niya ng kotse ay nagseatbelt na siya at saktong magdadrive na pero tumingin muna sa akin.

“Nagugutom ka ba?” Tanong niya sa akin.

“Oo eh.” Sabi ko sabay haplos sa tiyan kong gustong mahandugan ng pagkaing masarap at masustansiya.

“Gusto mo ba hotdog? Tara kainin mo to fresh pa!” Biglaan niyang tanong sa akin. Napatingin ako sa kaniya at nalaki ang mata. Hotdog? May baon ba siyang hotdog? Nagluto ba siya kaninang umaga o yung araw araw niyang baong hotdog-nasa opisina man siya o kahit saan?

“Ha, hotdog? M-meron ka diyang hotdog?” Tanong ko naman sa kaniya. Tumawa siya ng sobra at ginulo ang buhok ko. Tumingin ako sa katabi kong bintana. Hindi ko alam kung may masasabi pa ba ako kay Matteo. Nakakahiya. Hanggang sa may marinig akong nagbukas na zipper. Ito na ba yun, Lord? Ipakakain niya na sa akin yon?

Ang dami kong inisip na kawalang katuturan. Napabalik ako sa reality ng kalabitin niya ako at iabot sa akin ang isang Jolly Hotdog. Akala ko pa naman kung ano.

“Ayan oh! Jolly Hotdog, binaon ko yan kanina, kainin mo na.” Saad niya. Kasabay nito ay ang pagbukas ng makina ng kotse at pagharurot ng sasakyan.

Akala ko talaga kung ano na. Huuu. Kinain ko na yung jolly hotdog na ibinigay niya sa akin.

Makalipas ang ilang oras ramdam ko na nasa Baguio na kami dahil sa malamig na temperatura. Dumungaw ako sa bintana at tinignan ang bawat bahay, puno, tindahan, bukirin na nadadaanan namin. Ang ganda dito. Ang lamig pa! Isinara ko yung bintana dahil hindi ko nakayanan ang lamig.

Maya maya’y inihito na ni Matteo ang kotse niya.

“Nandito na tayo. Tara na, baba na tayo” Pagkasabi niya ay bumaba kaagad ako. Excited much eh! Haha . Ang lamig ng simoy. Ang fresh ng air. Inhale, exhale . Nawawala na ata ako sa sarili. First time ko sa Baguio kaya ganito ako. Hehe.

Nawala ako sa konsentrasyon nang may tumawag sa pangalan ko.

“Ethan!” Tawag niya sa akin. Napaharap ako kaagad at napatakbo at nayakap siya. Ang papa ni Matteo. Close kami nito sobra. Siya ang dahilan ng pagiging mag-asawa namin ni Matteo kaya malaki ang utang na loob ko sa kaniya.

“Ethan. Kamusta na? Nangangayayat ka ata ah?” Pambungad niya kaagad sa akin. Kumalas ako ng yakap at tinignan siya.

“Talaga po bang ayan ang gusto niyong pambungad sa akin? Haha.” Natawa siya sa sinabi ko at niyaya ako sa loob. Ang laki ng gate siguro malaki din ang loob.

At hindi nga ako nagkamali. Isang mansyon ang nakita ko. Ang ganda! Sobrang ganda. Napanganga ako at napa-wow. Alam ko madami kaming ganito sa other places na pagmamay-ari ni papa pero iba to. Iba to sa lahat ng pagmamay-ari namin. Daig pa nito ang bahay namin sa London.

Yes. Nakapunta na ako ng London. Doon kasi ako ipinanganak ni mama. Doon ako lumaki. Umuwi kami sa Philippines noong 7 years old na ako. Dahil sabi ko gusto ko na, doon na ipagpatuloy ang pag-aaral ko.

“Mukhang naging tuod ka na diyan ha?” Tanong ni Matteo sa akin sabay ngiti.

“Ang ganda. Lalo na itong garden. Wow!”

“Pamana pa ng lolo at lola ko yan eh. Kaya inaalagaan namin ng sobra.” Pagkasabi niya non ay hinaltak niya ako sa garden.

“Diyan ka muna huh? May kukunin lang ako. Lalagay ko lang yung mga gamit natin sa loob. Hintayin mo ako dito.” Pagkasabi niya ay tinungo niya na ang sasakyan at ako nama’y nagumpisang magsiyasat sa makukulay na bulaklak dito.

“Ang ganda!” Pagksabi ko nun ay umihip ang malakas na hangin. Napayakap ako sa sarili ko dahil sa lamig. Huuu. Hindi ko kaya. Nasa bagahe ko pa naman yung jacket ko.

Umupo ako sa bench, tinaas ang aking paa at niyakap. Isinuksok ko yung ulo ko sa pagitan ng mga tuhod ko. Malakas naman ako sa lamig pero kailangang may kumot.

Maya maya pa’y nakaramdam ako ng taong umakbay sa akin kasabay nito ay ang pagsuot sa akin ng jacket napatingin ako sa kanan ko. Nagkatitigan kami ni Matteo. Tatlongpung segundo hanggang mag isang minuto. Ako na ang umiwas at ngitian siya.

“Salamat!” Saad ko. Ngumiti siya sa akin at inakbayan ako. Ito na ba ang simula ng pagiging totoo niyang asawa sa akin? Ito na ba yon?

Kasalukuyan naming pinagmamasdan ang pababang araw. Ang gandang pagmasdan. Note po nakaakbay pa rin siya sa akin.

Nawala kami sa konsentrasyon nang may marinig kaming bumiro sa amin.

“Ah! Ang sweet naman. Akbayan pa talaga.” Sabi ni papa. Papa ni Matteo. Bigla namang tinanggal ni Matteo ang pagkakaakbay niya sa akin at parang nahiya.

“Tara na! Kain na tayo ng hapunan para tuloy tuloy na ang pagpapahinga niyo.” Sabi ni papa. Tumayo na kami ni Matteo at pumasok sa loob. Ang ganda. Puro native yung gamit. Mapa-silya, lamesa at kung ano ano pa. Kinuha ko yung iphone ko at nagselfie ako ng magisa sa kahit saang parte ng bahay, ang ganda talaga. This is my dream house eh, rustic.

Last selfie ko na sana pero may humablot ng cellphone ko mula sa likod. Si Matteo.

“Smile!” Sabi niya at tinaas ang cellphone upang makapagselfie kaming dalawa. Ngumiti na ako pati na rin siya. At hindi pa natapos yon dahil nagselfie pa kami halos ma-rack yung gallery ko. First selfie namin together yun.

Pagka-selfie namin, bigla siyang may kinalikot sa phone ko at sabay bigay rin naman sa akin. Nginitian niya ako at niyaya nang kumain.

Pag-tingin ko sa phone ko, napangiti ako sa nakita ko.

He made our selfie as my wallpaper. Napangiti ako ng sobra, ewan pero… Hindi ko ma-ipaliwanag ang naramdaman ko.

Chapter 13: Baguio (Part 2)

MADALING

lumipas ang oras at umaga nanaman. Ito ako ngayon inaayos ang pinaghigaan namin ni Matteo. Oo, tabi uli kami. Ang saya kaya. Napaka lamig pa kagabi, naalala ko tuloy yung mga nangyari.

Nagising ako noon dahil sa lamig. Ang lamig na nga dito sa Baguio naka aircon pa ’tong si Matteo. Tumayo ako at papatayin sana yung aircon pero pinigilan ako ni Matteo.

“Nilalamig ka ba? Bumalik ka na dito. Akong bahala sayo.” Saad niya sa akin. Bumalik ako kaagad sa kama at kinumutan ang sarili ko.

“Nilalamig ka pa ba?” Tanong niya sa akin.

“ Oo eh.“ Matipid na sagot ko sa kaniya. Nagulat ako sa susunod niyang ginawa, hinarap niya ako sa kaniya at niyakap ng mahigpit. Ang lapit ng mukha namin sa isa’t-isa. Nakapikit na siya ngayon. Ramdam ko yung init ng hininga niya na tumatama sa noo ko.

Napangiti ako ng lihim. Ang sarap kasi sa pakiramdam. Nakakakomportable.

“Ano? Nilalamig ka pa ba?” Tanong.niya sa akin.

“Hi-hindi na.” Nahihiya kong sagot.

“Matulog ka na.” Saad niya sa akin tiningala ko siya at nakita kong nakangiti siya sa akin.

“Ikaw din.” 

Napabalik na ako sa reyalidad nang kalabitin ako ni Matteo.

“Uy, bakit ka nakatulala diyan?” Tanong niya sa akin sabay kaway malapit sa aking mukha. Natauhan naman ako kaagad kaya umayos na ako ng upo. Umupo siya sa tabi ko at tumingin sa akin.

“Tara kain na tayo? Para makapamasyal na tayo!” Saad niya sa akin. Tumayo na siya at tinungo ang pinto at lumabas.

Matteo’s POV

Nagtataka siguro kayo no? Kung bakit ako ganito ngayon sa kaniya? Ako rin naman, naguguluhan kung bakit. Basta simula nung nagkasakit niya parang ayaw ko nang gawin ang mga pinaggagagawa ko sa kaniya dati.

Alam ko sa sarili ko mali talaga iyon. Malaki lang talaga galit ko sa kaniya, hindi ko matanggal. Siguro dahil masyado akong umasa na kami talaga ni Ellaine ang dapat para sa isa’t-isa. Dati? O hanggang ngayon? Hindi ko rin kasi masabi. Hindi ko rin alam kung ano nararamdaman ko para sa kaniya.

Pagkatapos naming kumain ay naligo na kami. Oo, sabay nanaman kami naligo. Wala siyang nagawa e. Pinilit ko siya. Ewan ko ba kung bakit gusto kong sabay kami, parang masarap lang pag may kasabay tsaka nakakatipid din kasi sa oras. Ang lakas ng saltik sa ulo ko no? Lakas talaga ng trip ko.

Pagkatapos naming naligo ay nagbihis at lumabas na kami. Nagsuot kami ng sweater na long sleeves at pantalon, then nag rubber shoes din kami. Habang naglalakad kami sa kalsada ay, tunog lang ng mga dahon sa puno, mga yapak at busina lang ng sasakyan ang aming naririnig. Ayoko na ng ganito. Nakakasawa na. Kaya inabot ko yung kamay niya at hinawakan. Napatingin naman siya sa akin at nanlaki ang mata.

“Wag kang papalag? Ha? Ganiyan lang!” Sabi ko sa kaniya at nginitian ito. Napansin ko rin na namula ang mga pisngi nito kasabay ang kunyaring lihim na pagngiti.

“Saan tayo mamamasyal? Saan mo ba gusto?” Tanong ko sa kaniya.

“Gusto ko ng strawberries Matteo!” Sabi niya sabay nguso.

“Nagpacute ka pa. Tara na! Takbo!” Sabi ko sa kaniya. Habang hawak ko ang kamay niya at nakatawa kami ay tumatakbo kami. Kitang kita ko sa mukha niya ang saya. Ngayon ko lang siya uli nakita na ngumiti ng ganoon. Para tuloy ang sarap tignan. Erase! Erase!

Dinala ko siya sa isang malaking taniman ng strawberries. Kung saan pwede kang pumitas ng strawberries. Unlimited! Basta yung hinog na. May bayad pero, affordable naman.

Pagpasok namin doon, namangha kaming dalawa sa nakita namin. Ang ganda ng paligid. Puro strawberries. Wow! Ang tagal ko na ring di nakakapunta dito. Noong bata kasi ako tuwing holiday umuuwi kami dito then, dinadala ako nila mama at papa dito. Pero hindi na rin na ulit kaagad kasi, naging busy na sa work si papa at si mama naman maagang kinuha ni Lord sa amin.

Nagsimula na kaming humanap ng strawberries.

“Matteo. Alam ko na.” pagsasasalita niyang bigla.

“Ano yun?” Tanong ko naman sa kaniya.

“Ito basket binigay sa akin nung lalaki kanina doon. Mag-ipon muna tayo ng strawberries tsaka natin kainin doon sa ilalim ng puno. Suggest ko lang naman.” Suggestion niya. Naging seryoso ang mukha ko nung pagkasabi niya non. Dahil ngayon ko lang din naisip na magandang idea yun.

“Ayaw mo ba? Sige wag na.” Pagbawi niya sabay kuha ng strawberries at kinain. Nangasim-ngasim pa siya.

“Sinong may sabing ayaw ko? Ang gandang idea nga eh. Tara mag-ipon na tayo!” Pagkasabi ko nun lumaki nanaman ang ngiti niya at nagsimula nang maghanap ng hinog na strawberries.

“Ethan. Ito ang dami.” Tawag ko sa kaniya. Agad naman niya akonv nilapitan at tinulungan akong kunin yung mga strawberries.

Ethan’s POV

Ito ako ngayon naghahanap ng strawberries na hinog. Haha . Madami dami na rin tong nakuha ko. Tinignan ko si Matteo. Naghahanap pa rin ng strawberries. Hindi pa rin talaga nagsisink in sa utak ko na hinawakan ni Matteo ang kamay ko kanina habang naglalakad. Naisip ko pa nga na baka panaginip lang ang lahat ng ito. Pero hindi pala. Totoo pala lahat. Kinurot kurot ko pa ang sarili ko pero ayaw talagang magising, so it means totoo pala talaga.

Umupo na kami sa ilalim ng puno at nagsimulang kainin yung nakuha namin. Ang dami. Haha, mauubos kaya namin to? Nilingon ko si Matteo sa tabi ko at natawa naman ako sa itsura niya nung nangasim siya.

“Ang asim!” Saad niya at tila nangisay ang katawan. At napangiwi ang mukha.

At nakailang minuto pa kaming kumakain ng strawberries hanggang sa nakita ko si Matteo na tumayo at kumuha uli ng strawberries.

Habang nangunguha siya ng strawberries ay may lumapit sa kaniyang babae. Isang babaeng sexy at makinis. Di ko makita yung mukha dahil naka shades.

Medyo lumapit ako sa kanila para marinig ko ang usapan nila.

“Oh? Nakabalik ka na pala ng Pilipinas?” Tanong ni Matteo dito.

“Oo, nung nakaraang buwan pa. Ikaw? What are you doing here?” Tanong naman ng babaeng maarte kay Matteo. Oo, pananalita palang maarte na.

“Namamasyal lang. Kasama ang asawa ko.” Nagulat ako sa sinabi ni Matteo. Lumakad siya papunta sa tabi ko at inakbayan ako.

“Ow! Babe, meet Jona. My childhood friend here in Baguio. Jona this is Ethan my husband.” Pagkasabing iyon ni Matteo ay kumunot ang noo nung babae at dahan dahang umatras at tumakbo palayo.

Sht! Si Matteo! Pinakilala niya ako sa isang childhood friend niya as his husband. Ow? What is the meaning of this? Is it real? Is it real? Tinawag niya pa akong BABE.

“Tara na. Mamasyal pa tayo.” Sabi niya sa akin.

Nginitian ko siya at lumakad na palabas ng strawberry farm. Habang naglalakad kami ay hinawakan nita uli ang kamay ko. Ang daming puno dito sa Baguio, kaya kahit alas onse na e di pa rin mainit.

Habang naglalakad kami ay may nakita kaming store na parang souvenir shop. Tumakbo kami doon at namili ng maaaring pasalubong kila mama at papa. Bumili kami ng anim na t-shirt na may nakasulat na I 💜 BAGUIO. Then nagpalagay din ako ng keychain na may pangalan ko.

Ikakabit ko na sana yung keychain na may na may letter E pero biglang hinablot ni Matteo iyon at inilagay sa zipper ng wallet niya. At ibinigay niya sa akin ang pinagawa niya ring keychain na may M na ukit. Napatignin ako sa kaniya, nakangiti naman siya. I know what he means kaya isinabit ko na yung keychain na may initial niya sa bag ko.

Hindi ko maipaliwanag ang saya na nararamdaman ko. Talagang hindi lang ako makapaniwala sa kasweet-an ni Matteo sa akin ngayon. Talaga kayang magbabago na siya?

After naming mamili ng mga souvenir ay pumunt kami sa Flower Farm na matagal ko ng gustong puntahan. Ang gandang tignan abg hileherang bulaklak. Like sunflower and dandelion. Ang ganda. Kaya siguro Flower Capital ng Pilipinas ang Baguio e. After non ay sinulit namin ang araw na magkasama kami. Hindi mawawala ang selfie. Minsan ako lang, pero mas madalas ay kasama siya. Na-rack nanaman gallery ko. Hahaha.

After naming mamasyal ay naupo kami sa plaza dahil sa kapaguran at gutom. Sakto at may dumaan namang naka motor na nagtitinda ng fishball at huminto iyon za gilid namin.

“Tara Matteo. Kain tayo nun!” Sabi ko Sa kaniya sabay turo ng mga fishball, kikiam, pugo, kwekkwek at iba pa.

“Wag tayo diyan. Madumi yan. Tsaka di ako kumakain sa ganiyan diba?” Sabi niya sa akin sabay hatak sa akin pero siya ang hinatak ko kaya napunta kami sa mismong harapan ni Manong na nagtitind ng fishball.

“Ano yon?” Tanong ni manong kaya napatigil na si Matteo.

“Ito stick oh. Tsaka cup. Kumuha na kayo.” Sabi ni manong. Inabot ko kaagad iyon at ibinigay kay Matteo yung isa.

“Ayaw mo ba talaga?” Tanong ko.

“Ito tikman mo kikiam.” Sabi ko sabay subo sa kaniya. Nung una ayaw niya pa pero sinubo niya din. Yung nakakunot niyang mukha kanina ay nawala nang matikman niya yun.

“Masarap?” Tanong ko.

Nginitian  niya ako at nagthumbs up sa akin.

“Oh! Kumuha ka na!” Sabi ko kaniya sabay abot ng stick sa kaniya. Kumuha ako ng pugo at pinatikim din sa kaniya. Isinawsaw ko sa suka para mas masarap. Buti na gustuhan niya.

Pagkatapos naming kumain ay iniabot na ni Matteo ang bayad na 50 pesos. Pero sa kwento ko ay kulang iyon.

“Ano ano po ba kinuha niyo?” Tanong ni Manong.

“Twenty pesos fishball, ten pieces pugo, ten pieces kikiam and 15 pieces hotdog.” sabi ko kay Manong.

“Kulang yung fifthy pesos mo.” Bulong ko sa kaniya.

Kinuha niya yung wallet niya at tinignan kung may pera pa doon. Pero wala na!

“Wala na akong pera Ethan.” Sabi ni Matteo.

“Ay manong pwede po ba credit card?” Napatawa ako ng malakas dahil kay Matteo. Sa fishbolan daw credit card? PagRK ka nga naman oh.

“Ay iho, cash lang. Hindi pwede yan.” Sabi ni manong.

“Ito na po yung bayad namin sa kulang, Manong oh!” Sabi ko sabay abot kay manong. Hinaltak ko na si Matteo at umuwi na kami. Kinukulit niya pa ako o tinatanong bakit daw bawal ang credit card doon. Hahaha. Ipinaliwanag ko na lang sa kaniya.

Pagkauwi namin ay nagbihis na kaagad ako ng pambahay at nahiga sa kama. Nakakapagod. Katulad ng ginawa ko ay ganoon din si Matteo. Nagbihis siya at humiga na sa kama.

Dinadalawa na ako ng antok pero may kumatok sa pinto ng kwarto na ikinagulat ko. Tumayo ako para buksan yon. Pagbukas ko ay si papa lang pala, papa ni Matteo.

“Bakit po?” Tanong ko.

“Nasaan si Matteo?” Tanong niya sa akin.

“Ay iyon po nakahiga. Matteo! Tawag ka ni papa.” saad ko sa kaniya. Tumayo naman kaagad siya at tinungo si papa. Bumalik uli ako sa kama at nahiga uli. Maya maya ay bumalik si Matteo.

“Bakit daw?” Tanong ko.

“May problema lang sa company namin dito sa Baguio. May branch kasi dito yun. Wait lang ah? Pupuntahan lang namin.” Sabi niya.

“Ah. Ganoon ba? Sige. Magiingat ka.” Sabi ko sa kaniya. Nagbihis siya ng longsleeves at slocks at lumabas na.

“Boring. Ano kaya gagawin ko dito? Wala akong kasama” Nahiga ako sa kama at tinignan ang kisame. Maya maya pa ay tumayo ako at tinignan lahat ng furnitures sa kwarto ni Matteo. Inikot ko ang paningin ko hanggang sa may nakita akong color pink na box.

Nacurious naman ako kung ano yun. Kaya binuksan ko yun at tinignan. Andaming papel at pagbukas ko ambango ng scent. Inamoy ko yung mga papel mga scented paper pa. At may nakita akong isang picture doon. At hindi ako pwedeng magkamali. Si Matteo yun habang nakahalik sa pisngi ni Ellaine. Yung fiance niya. Hindi ko maiwasamg magselos na may kumurot sa puso ko.

Siguro umaasa pa rin si Matteo na mapapakasalan niya pa si Ellaine someday. Siguro? Edi sana kung hindi at nagmove on na siya daaat tinapon niya na to diba?

Ibinalik ko na lahat iyon at tinakpan baka kasi madatnan pa ako ni Matteo magalit pa sa akin yon. Lumabas ako sa kwarto at hindi ko inaasahan ang aking nakita. May isang babae na kausap ni Matteo. Katawanan niya pa.

Ang ganda nung babae. Nakatalikod sila at nakita kong nakaakbay pa si Matteo sa kaniya. Siya kaya yung Ellaine? Hindi ko maiwasang magselos kaya pumasok ako sa kwarto at nagtalukbong. Hindi ko na sila gagambalain. Akala ko ba makakapagrelax kami pero bakit ganito? Talaga sigurong hindi talaga ako mahal ni Matteo. Baka napipilitan lang siya na mahalin ako at pakisamahan.

Ipinikit ko ang mata ko at tinry matulog pero narinig ko yung cellphone ko na nagpop up. Tinignan ko at may nagtext sa akin.

“Hello! tulog ka na?” Sino to? Unkown number.

“Hindi pa patulog pa lang. Sino to?” Tanong ko.

“Raven to, Ethan! 😂”

“Saan mo nakuha number ko. Paemoji ka pa diyan. Hehe.” Sabi ko sa kaniya.

“Pumunta kasi ako sa inyo kanina.”

“Oh? Sa bahay nila mama at papa? Bakit?”

“Oo. Kakamustahin ka sana e. Kaya lang sabi nila nasa Baguio ka kaya hiningi ko na lang sa kanila number mo. Hehe.”

“Ah! Ok lang naman ako here. Hehe. Ikaw?”

“Ok lang din. Sige matulog ka na. Sleep well!”

“Sige. Same to you.”

Pagkatapos ng convo namin na iyon ni Raven ay natulog na ako. Hindi ko na hinintay si Matteo. Pero may naramdaman akong tumabi sa akin then yumakap.

Chapter 14: Welcome Ethan

Pagkagising ko ay wala na akong katabi. Tinignan ko ang orasan na nasa side table alas singko pa lang. Umupo ako sa gilid ng kama at binuksan ang ilaw.

Pagtayo ko ay sakto naman ang pagpasok ni Matteo na nakabihis. Nakav-neck shirt, ripped jeans at naka adiddas na puti. Kahit simple lang ang gwapo pa rin. Bagay pa rin sa kaniya.

“Oh? Gising ka na pala. Tara na. May pupuntahan pa tayo.” Sabi niya sa akin kinuha niya na yung mga gamit ko at inilagay niya sa bag.

“Saan tayo pupunta?” Tanong ko sa kaniya. Kararating lang namin dito nung nakaraang araw tapos aalis kaagad kami. Hindi ko pa naeenjoy e.

“Basta. Maligo ka na. Surprise ko na lang sayo yun. Haha!”

Hindi na ako nagpumilit pang malaman yun dahil baka mabadtrip pa siya sa akin. Bakas ko sa mukha niya na masaya siya. Masaya yung aura niya ngayon kaya naligo na ako at naghanda sa pag-alis namin.

Pagbaba ko ay nadatnan ko nanaman yung babae na kaakbayan ni Matteo kagabi na kumakain katabi ni Matteo. Sino kaya to? Girlfriend ni Matteo? Sabagay sino ba naman ang hindi magagandahan e sobrang ganda nga. Kaya lang andito papa niya kaya hindi naman siguro siya magdadala ng babae dito.

Umupo na ako sa kainan at tumingin yung babae sa akin.

“Hello!” Sabi niya sa akin.

Nginitian ko naman siya at nagsabing “Hi.”

“Matteo? Di mo ba ako ipakikilala sa asawa mo?” sabi nung babae kay Matteo.

“Ay oo nga pala. Ethan, si Ate Patricia nga pala Patring for short. Cousin ko. Ang pinakakaclose ko sa mga pinsan ko.” sabi ni Matteo. Ay kaya naman pala. Nawala yung lungkot ko ng malaman ko yon. Hindi naman pala niya babae yon kaya nakipagshake hands ako sa kaniya at kumain.

Nang paalis na kami ni Matteo ay nakisabay na siya sa amin. Hindi ko alam kung saan kami pupunta pero mukhang excited sila. Saan kaya at bakit?

Pinaandar na ni Matteo yung kotse niya at umalis. Apaka bango talaga ng kotse ni Matteo. Hindi ako sanay sa amoy ng mga kulob na kotse pero sa scent kasi ng wood and honey ng sasakyan ni Matteo nawawala ang hilo ko.

Dito ako nakaupo sa front seat. Katabi ko siya. Sa likod yung ate niya. Dapat nga nung una sa likod ako sasakay pero pinigilan ako ni Matteo at sa harap ako pinasakay.

At sa habang biyahe ay nakatulog ako at hindi ko alam kung nasaan na kami.

**

Nakaramdam ako ng pagyugyog ng magising ako. Si Matteo lang pala. Ginigising na ako.

“Andito na tayo babe.” Sabi niya.

Tama ba yung narinig ko babe? Sht!

Tumayo na ako at nginitian siya. Kasalukuyan pa rin kasi siyang nakatingin sa akin.

“Tara. Pasok tayo sa loob.” Sabi niya, hinawakan niya ang kamay ko at tinuloy ang paglakad. Ngayon ko lang napansin ang isang maganda o luma ng bahay. Kahit alam mong luma na pero maganda pa rin.

Pagpasok namin sa loob ay may sumabog na confetti at may malaking tarpaulin na nakalagay ‘WELCOME ETHAN!’ Yun yung nakalagay. Napatingin ako kay Matteo. Ang laki ng ngiti niya.

Then paglapit ko doon sa tarpaulin ay may biglang lumabas na mga tao at nagsigawan “WELCOME, ETHAN!” Sigaw nilang lahat. Kasama na si Ate Patring.

“Hello, kuya Ethan!” Bati nila sa akin.

May lumapit sa aking tatlong lalaking malalaki ang katawan.

“Hello! Remember me?” Sabi nung isang lalaking chinito, maputi at maskuladong lalaki.

“Teka? Kuya Alvin?” Napatalon ako at niyakap siya. Siya yung pinsang lalaki ni Matteo na super kong ka-close noong time na tumira ako kila Matteo after ng recovery ko.

“Ang tagal na rin ha! Parang pumayat ka ata?” tanong niya sa akin.

“Ako? Kagagaling ko lang kasi sa sakit eh.”

“Hoy, Alvin! Baka naman sungkitin mo yang asawa ko? Married na yan hoy!” Sigaw ni Matteo kay Kuya Alvin habang nakakunot ang noo.

Oo nga pala, he’s a discreet gay.

Kasama niya rin si Kuya Jonas at Gelo. Magpipinsan silang katulad ko na mga bakla, but discreet. Sa family, alam na pero sa labas, ewan ko kung bakit ayaw magsi-amin. ’Di ko nga alam kung bakit si Matteo hindi e. Napaka bad boy pa.

“Nagustuhan mo ba yung Welcome surprise namin sayo?” Tanong ni Matteo sa akin habang pinanonood ko yung mga magpipinsang naghaharutan.

“Oo sobra. Salamat.” Sabi ko. Nginitian ko siya at pagtingin ko sa kaniya ay nakangiti din siya at nakatingin sa akin.

Inakbayan niya ako at niyaya sa magiging kwarto namin.

“Oh! Yan, kwarto natin. Hehe! Pasensiya na malaki yung kwarto haha!”

“Hahaha. Nahiya ka pa talaga sa laki nitong kwarto?” Talagang malaki yung kwarto at napaka ganda pa. Para kang nasa ibang bansa. Yung design at pagkakahubog ng bahay ay ang ganda parang mansyon na luma na.

Humiga ako sa kama. Ang lambot. Haha! Mas malambot pa sa mga hotels. Umupo ako sa gilid ng kama at tinignan ang oras sa relo ko. Alas tres na pala ng hapon.

Ang tagal pala nung biyahe! Nasaan kami? Bigla akong nakaramdam ng gutom. Kumulo yung tiyan ko na narinig ni Matteo. Napatawa tuloy siya.

“Gutom ka na pala. Hindi mo sinasabi.” sabi niya sabay punta sa harap ko.

“Hindi…ngayon ko lang kasi naramdaman.”

“Sige. Ano gusto mong kainin?” Tanong niya sa akin.

Nakatitig siya sa akin ngayon. Sht! Wag naman siyang tumitig, it’s a big distraction for me. Napaka gwapo kasi eh.

“Uhm…Parang gusto ko ng siomai.”

“Para ka namang naglilihi. Haha! Wala pa ngang nangyayari sa atin eh.” Pang-aasar niya sa akin.

“Ehh?” Nasabi ko na lang. Kinikilig kasi ako kahit asar niya sa akin yon.

“Sige. wait ka lang diyan. Tatanong ko kila Manang kung meron silang siomai. Chili gusto mo?”

“Oo naman. Hindi masarap ang siomai pag wala iyon. Samahan na kita!” Sabi ko.

Paglabas namin ay nakita kong may kaniya kaniyang akbay ang mga pinsan ni Matteo. Kasama na doon si Kuya Alvin.

Napansin niya ako kaya napatingin siya sa akin. Pinanlakihan ko ng mata pero nginitian niya lang ako at kinindatan.

Sumunod ako sa kusina kung saan pumunta si Matteo at nakita kong naka apron siya at may kinukuha sa ref.

“Anong ginagawa mo?” Tanong ko.

“Naghahanap ng recipe ng siomai. Wala kasing stock e. Gagawa na lang ako ng homemade.”

“Nako. Wag na, kung wala wag na hehe. May pagkain naman pala diyan na hinanda nila e. Fried Chicken at carbonara.”

“Nako. Tumanggi pa. Akala ko ba siomai ang gusto mo. Ayaw mo bang matikaman tong gawa ko?”

“Gusto. Pero mahihirapan ka pa kasi. Wag mo nang gawin yan.”

“Sus. Nagalala pa tong asawa ko.” Ngumiti siya sa akin at pinagpatuloy ang ginagawa. Hindi ako makapaniwala na nagiging ganito na siya sa akin ngayon. Hindi ko alam kung bakit. Wag naman na sana siyang maging ganito nasasanay na kasi ako. Baka mamaya hanap hanapin ko, ayaw ko rin naman na katulad nung dati.

Napangiti ako sa kawalan, sana tuloy-tuloy na ’to.

“Bakit ata natulala ang asawa ko? May problema ba?” Tanong niya sa akin.

“Wala…may naisip lang ako.”

“Wish ko lang ako ang yang nasa isip mo.” Napatingin ako sa kaniya, nakatingin din siya sa akin at nakatawa. Nginitian ko siya at tumalikod. Anak ng pusa naman Matteo. Di ko mapigilang kiligin.

Humarap na ako sa kaniya at pinigilan ang sarili kong kiligin.

“Tulungan na kita diyan.” Sabi ko.

“Wag na. Doon ka na sa loob. Hintayin mo na lang to.”

“Ayoko. Wala maman akong magawa sa loob e.”

“Doon ka kila Alvin!”

“Eiih. Maoop lang ako doon.”

“Sige na nga. Pakibati yung itlog.”

Pagkabati ko ng itlog ay pinatadtad niya sa akin yung carrots pero mali ako ng nagalaw.

“Aaaaaaah!” Napasigaw ako at nailaglag ko yung kutsilyo. Nahiwa ko kasi yung daliri ko. Nagdudugo na tuloy. Napatingin sa akin si Matteo at nagulat.

“Ayan tuloy! Sabi ko naman kasi sayo. Ako na lang e. Ayan tuloy!” Paninita niya sa akin kumuha siya ng bimpo at pinunasan yung daliri ko. Ayaw tumigil nung pagdaloy ng dugo kaya imbis na yung sakit ang maramdaman ko ay isang malambot na labi na sumisipsip sa daliri ko ang naramdaman ko.

Ngayon lang nag-sink in sa akin na his sipping my finger, para tumigil yung pagdudugo.

“Ayan okay na. Doon ka na sa loob at ako na ang tatapos nito. Go!” Sabi niya.

“Sige. salamat.” Pagkasabi ko dun ay pumasok na ako sa loob. Hindi ko kinaya yung ginawa niya. Sobrang nakakatuwa. Akalain mo yun?Pero siguro wala naman sigurong malisiya sa kaniya yun.

Sakto namang nag-alisan na yung mga kasama nila Kuya Alvin kaya umupo ako sa tapat nila.

“Oh! Andito pala tong si Ethan.” Sabi ni Kuya Alvin.

“Kayo huh? Ano nanaman yon? Totoo ba yon?” Tanong ko sa kanila.

“Alin ba? Yung mga yon?”

“I mean, boyfriend niyo?” Tanong ko.

“Oo.”

“Kuya Ethan. Si Kuya Alvin may pasimuno. Kumuha raw kami ng ano. Alam mo na?” Sabi ni Gelo. Kuya tawag niya sa akin, mas matanda kasi ako sa kaniya.

“Kumuha ng ano? Maloloko?”

“Yep. Hehe, sorry Boss Ethan. Parang di ko kaya pag wala sila e.” Sabi ni Kuya Alvin.

“Naku. Tigil mo yan. Lagot ka sa akin pag di mo tinigil.”

“Opo. Boss Ethan. Haha!” Sabi ni Kuya Alvin.

“Maiba ako. Kamusta na kayo ni Kuya Matt?” Tanong niya. Tumayo si Gelo at Kuya Jonas. At umakyat sa taas. Naiwan naman kami ni Kuya Alvin

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Sa tingin ko okay naman kami. Pero may bumabagabag sa akin na sabihin ko yung totoo na hindi kami ganon ka ok.

“Bakit ka natahimik diyan?” Tanong niya kaya napabalik ako sa reyalidad.

“Wala may naisip lang ako.” Pagpapalusot ko.

“Uulitin ko pa ba yung tanong ko?”

“Ah. Ok naman kami. Bakit?”

“Wala. Feel ko kasi may something sa relasyon niyo e.” Napatingin ako sa kaniya at napabuntong hininga. Kung pwede lang talaga ako makapag-open sa kaniya e, nagawa ko na.

“Tignan mo. Sinabi ko lang yon natahimik ka na. So totoo nga?”

“Eh…kasi…”

“Wag kang mahiya. Wag kang magalala, mapagkakatiwalaan ako pagdating sa mga ganiyang bagay. So ano nga?” Sabi niya, halata ko naman na nagsasabi siya ng totoo kaya hindi na ako nagdalawang isip na sabihin ko sa kaniya.

“Hin…hindi kami ok e.”

“Bakit naman? Anong reason?”

“Hindi naman talaga ako ang gusto niya eh.” Pagkasabi ko nun ay lalong lumungkot yung mukha niya. Ako naman, feel ko may kumurot sa puso ko s sinabi ko.

“So? Hindi ka niya mahal?”

“Hindi ko alam. “

“Ano pa? Tell me. Ano pang nangyari? Nag-aaway ba kayo lagi?”

“Oo. Pero hindi ko rin kasi alam Kuya Alvin eh. Tulad ngayon at noong mga nakaraang araw, super okay kaming dalawa. Like, he always doing things na, unusual niyang ginagawa, I mean it’s uncomfortable for me. Ang dalas na rin niyang sweet sa akin.”

“Baka, wala lang sa mood siya minsan?” Tanong niya sa akin.

“Wala sa mood? Kahit na nasasaktan niya ako phy-” Napatigil ako sa pagsasalita nang halos ibulgar ko na kay Kuya Alvin na sinasaktan ako ni Matteo, physically. Bigla namang kumunot yung noo niya at napatitig sa akin.

“What was that, again? Tama ba ko ng pagkakarinig sa dapat na sasabihin mo?”

“Uhm, hehe. Emotionally niya kasi akong nasasaktan.”

“No, Ethan. I swear, I heard you almost say the word physically. Sinasaktan ka ba niya physically?” Tanong niya sa akin. Napayuko naman ako bigla. I’m not good at lying. Lalo na kapag white lies, hindi ko magawang hindi umamin.

“Tell me, Ethan.”

“Oo.” Matipid kong sagot sa kaniya. Napabuntong hininga ako.

Mukhang nagulat siya at tumayo at susugurin ata si Matteo sa kusina.

“Anong gagawin mo?” Tanong ko sa kaniya at hinawakan ko yung braso niya para pigilan.

“Pagsasabihan si Matteo.” Sabi niya sa akin. Nakita ko ang galit sa kaniyang mukha. Jusko, tama ba ’tong ginawa ko na sabihin sa kaniya yon.

“Huwag please!” Pagmamakaawa ko.

“Bakit naman ayaw mo?”

“Ayoko basta. Tsaka, okay naman kami ngayon eh. Please? Keep this things open between us lang. Huwag na sanang malaman pa ng iba, at lalo na huwag na sanang malaman ni Matteo na sinabi ko sa’yo.” Pagkasabi ko nun ay huminahon na siya at umupo sa tabi ko.

“Basta kapag sinaktan ka niya uli ’wag kang magdadalawang isip na isumbong sa akin huh?”

“Sige.”

“Pero siguro hindi naman siya nagkulang sa kama, alam mo na, mahilig si Matteo doon. Hahahaha, I always caught him watching porn, minsan nagpapasahan pa kami.”

Hindi ako nakasagot sa kaniya. Nag-flashback nanaman sa akin yung mga nasilayan at narinig kong mga kababuyang pinaggagagawa ni Matteo sa mga babae niya. Hindi ko namalayang tumulo na pala yung luha ko. Napatingin ako kay Kuya Alvin.

“Bakit? Tahan na uy.” Paglalalo sa akin ni Kuya Alvin. Hinawakan niya ako sa braso.

Pinunasan ko na yung luha ko at inayos yung upo ko. Ngumiti ako sa kaniya at sinabi ko sa isip ko na, it is in the past na! Hindi na dapat alalahanin. Ang mabuti ngayon eh, we are good enough para maging masaya ako at kalimutan yung mga nangyari in the past.

“Sorry hindi ko na sana tinanong yun.”

“Hindi ok lang. May naalala lang ako. Actually, hindi. We haven’t had sex pa ni Matteo. If you can tell na, yes we had, pero hindi.”

“Change topic na nga.” Pagkasabi niya non ay dumating na si Matteo na may dala-dalang isang pinggang siomai at isang platitong chili garlic sauce na may calamansi at toyo.

Tinignan ko si Kuya Alvin. Pansin ko ang masamang tingin nito kay Matteo.

“Ethan oh! Ito na. Wait lang may kukunin pa ako sa kusina.”

“Kuya Alvin. ’Wag mo nang alalahanin yung sinabi ko ha? Kalimutan mo na. Wag kang magalit kay Matteo please? Keep it as a secret!”

“Sige, Boss Ethan. Sabi mo eh.”

Maya maya pa ay bumalik na si Matteo na may dalang red wine.

“Yan na kain na.” Sabi niya sa akin.

“Sige. Kuya Matt. Akyat muna ko sa taas.” Sabi ni Kuya Alvin.

“Oh? Di mo ba kami sasaluhan?” Tanong ni Matteo.

“Ay hindi na. Busog na ako sa carbonara eh.” Umakyat na si Kuya Alvin sa kwarto at kami naman ay naiwan ni Matteo.

“Oy? Ba’t ka tahimik? Ayan na siomai oh!” Sabi niya sa akin.

“Ay. Sorry, may iniisip lang ako.”

“Ano ba yan? Kanina ka pa may iniisip diyan ha?” Tanong niya sa akin.

“Kumain ka na lang oh! Try mo na yung luto ko, oh! Ahhhhh!” Natawa naman ako sa itsura niya dahil nakanganga din siya.

“Masarap ba?” Tanong niya sa akin. Tumango ako at nag-thumbs up. Ang sarap kasi ang anghang pa.

“Masarap!” Sabi ko. Ngumiti naman siya sa akin.

Nagsubuan kami ng nagsubuan hanggang sa narinig namin ang pinto nila na nagbukas. At may pumasok na isang parang masungit na medyo may edad nang babae at tinignan kami. Ibinagsak ni Matteo ang baso na hawak niya sa lamesa at tumakbo sa taas.

Bakit para siyang galit. Sinundan ko siya sa taas at nakita ko siyang nasa gilid ng kama at tila sasabog sa galit.

Chapter 15: I’m Sorry

SINUNDAN

ko si Matteo sa kwarto. At umupo sa tabi niya. Hinawakan ko ang kamay niya at kinalma siya.

“Bakit ka nagkakanganyan?” Tanong ko sa kaniya. Nakita ko ang luha sa kaniyang mga mata and suddenly hugged me.

Ayokong nakikita si Matteo na ganito. Nahihirapan din ako, nasasaktan din ako Hinagod ko ang kaniyang likod at tinapik tapik.

“Bakit ba?” Tanong ko.

“Kasi si papa eh.” Sabi niya habang umiiyak. Ramdam ko ang sakit sa pananalita niya.

“Bakit? Ano kasalanan ng papa mo?”

Hindi siya sumagot. Ramdam ko yung galit at sama ng loob na nararamdaman niya. Ayokong nakikitang nagkakaganito si Matteo. Nasasaktan din ako!

“Sige. Ibuhos mo lang. Andito lang ako.” Sabi ko. Nararamdaman ko na ang mga luha na tumutulo sa balikat ko. Hindi ko alam kung ano ng nangyayari kay Matteo, basta ng alam ko lang ngayon ay kailangan niya ako sa kaniyang tabi.

At dahil sa kaiiyak ay feeling ko at nakatulog na siya sa balikat ko.

“Matteo? Matt? Uy!” Tawag ko sa kaniya sabay tapik sa likod niya. Pero walang approach kaya sa tingin ko’y nakatulog na talaga to. Dahil na rin siguro sa pagod at pag inom niya. Kaya dahan dahan ko siyang inihiga at kinumutan.

“Poor Matteo.” Ang nasambit ko na lang.

Lumabas ako ng kwarto para iligpit yung mga pinagkainan namin ni Matteo kanina pero pagbaba ko ay wala na doon lahat.

Pumunta ako sa kusina para itanong kay Manang Ester kung siya ang nagligpit. Si Manang Ester nga pala ang head ng maids and caretakers ng bahay nila Matteo na ito sa, nasaan nga pala kami? Hindi naman kasi ata sinabi sa akin ni Matteo.

“Ewan. Hindi ko niligpit.” Sabi ni Manang Ester sa tanong ko at nagulat ako sa lumabas sa pinto ng banyo at sinabing …

“Ako ang nagligpit.” Sabi ng babaeng mataray na nakita namin ni Matteo na pumasok sa main door nila kanina.

“Sa-salamat po.”

“Anong salamat? Hoy, hindi kusang loob yon. Kasi naman hindi ka ba tinuturuan ng magulang mo na iligpit lahat ng pinaggamitan mo.” Mataray niyang sabi sa akin.

Tangna. Sino ba kasi to? Idamay mo nang lahat ’wag lang mga magulang ko. Kaunti na lang sasagutin ko na to.

“Sorry po! ’Di na po mauulit.”

“Talagang hindi na mauulit. Hindi ko na papayagang dito kayo maghang out.” Sabi niya at nilisan kami ni Manang Ester sa kusina. Nakita ko namang nagmimic si Manang Ester pagkaalis mung bruhildang yun. Uurungan ko na sana yung mga pinggan sa lababo pero pingilan ako ni Manang Ester.

“Pumasok ka na sa kwarto mo. Baka mamaya paginitan ka nanaman non. Dali!”

“Ah. Ganoon po ba sige po. Salamat po! Good night.”

“Sige ikaw rin. Pakisabi rin kay Matteo, sa alaga ko. Ha?”

“Hehe, inunahan na nga po tayong matulog e. Haha” Sabi ko.

“Haha. Sige, sleep well.”

Umakyat na ako sa taas, sa kwarto namin ni Matteo. Kinuha ko yung tuwalya ko at naligo. Huuu. Ang lamig.

Habang nagshoshower ako ay may biglang kumatok na ikinagulantang ko.

“Bakit?”

“Ethan. Paihi. Ihing ihi na ako.” Sabi ni Matteo mula sa labas ng kwarto.

“Ha? Eh? May sabon pa katawan ko e. Naliligo ako.” OMG! Paano re?

“Alam ko. Okay lang yan! Buksan mo tong pinto.” Sigaw niya sabay kalampag ng pinto.

Inabot ko yung door knob at saka siya pinapasok. Yung style kasi ng banyo pagkapasok mo yung toilet then lakad ka diretso yung shower and bath tub kaya kapag pasok ni Matteo at pag ihi niya ay nakatapat sa akin kaya naman ako ay nagtakip ng bathroom curtain.

“Aaaaaaahhhh!” Narinig kong sambit ni Matteo.

“O-okay na ba?” Tanong ko.

“Teka. Parang gusto ko ding maligo.” Sabi niya. Tumingin ako sa kaniya at nagulat ako dahil nakita ko siyang naghubad ng pantalon at pangitaas tanging boxer na lang abg natira.

Sabay kami? Oh? Paano to? Wala kong suot. Di kasi ako sanay ng may suot kang boxer or underwear kapag naliligo.

“Matteo. Paabot naman yung tuwalya!” Pakiusap ko sa kaniya.

“Haha. Joke lang, magbibihis na lang ako. Tinatamad akong maligo. Malamig na e. Hehe.” Sabi niya.

“Mabango ka naman kahit hindi ka maligo e.” Ang alam ko ay nasa isip ko lang yon pero mali, nasambit ko pala. Napatakip ako sa bibig ko at napatingin ako kay Matteo na nakatingin sa akin habang nakangiti.

“Paano mo naman nalaman? Siguro kaninang nakatulog ako inaamoy mo ako no? Huuuu! Ethan ah!”

“Hooooy! Hindi ah! Never.” Sabi ko. Tumawa naman siya at akmang lalapit sa akin pero pinipigilan ko. Nakatawa pa siya ng nakakaloko.

“Matteo, diyan ka lang! MATTEO!” Sigaw ko sa kaniya. Tumawa siya ng malakas at kinuha yung mga damit niya.

“Sige, hahaha. Hindi na. Pagkatapos mo na lang. Lock ko to ha? Magkatabi tayo mamaya so kailangan mabango ka. Okay?” Sabi niya sabay ngiti ng nakakaloko. Hindi ko naman maiwasang kiligin.

Pagkatapos kong maligo nakita ko siya na nakahiga sa kama, nakahubad, pantalon lang ang suot.

“Akala ko ba malamig. Bakit ka nakahubad?”

“Wala lang.”

Umupo na ako sa higaan at kinuha yung cellphone ko. Akala ko may nagtext wala pala. 

“Akala ko ba maliligo ka na? Ang baho mo na!” Tanong ko sa kaniya. Pero hindi ako nakarinig ng sagot niya. Unti-unti akong lumingon. Nakangiti ang loko.

“Maligo ka na ang ba-AAAAAAH!” Naputol yung sasabihin ko ng bigla niya akong haltakin at idinudukdok ako sa leeg niya. Sht! Ang bango.

“Ano? Mabaho ba ako?” Tanong niya sa akin.

“Anong problema mo?” Tanong ko habang nakadukdok pa rin sa leeg niya. Ayaw kong tanggalin. Ang bango pa rin niya kahit di pa naliligo.

“Ano mabaho ba ako? Kailangan ko pa bang maligo?” Tanong niya sa akin.

“Hindi. Hinda na!” Pagkasabi ko nun ay kinalas niya na yung pagkakayap niya sa akin.

“Akala ko ba mabaho ako?”

“Hindi na. Ang bango mo mga e. Haha!” Sabi ko.

Pagkasabi ko nun feel ko may dumaan na itim na anghel dahil sa katahimikan. Bigla akong napatingin sa kaniya napaiwas naman ako kaagad dahil nakita kong nakatingin siya sa akin.

“Ethan?” Tawag niya sa akin. Pero hindi ko siya nilingon.

“Ethan. Please talk to me. Face me please.” Hinawakan niya ang braso ko at iniharap sa kaniya. Nakita ko yung mukha niya na may something doon. May something na iniisip niya.

“Ethan?” Panimula niya.

Ito nanaman. Bakit ba siya kasi nagkakaganito? Magiging sadista, sweet tapos ngayon magdadrama.

“Ethan. Alam kong galit ka pa sa akin.” Pagpapatuloy niya.

Hindi ko siya sinagot bagkus ay nag flash back sa akin lahat ng mga dinanas ko sa kaniya. Yung oras na hindi ako makatulog dahil sa kakaiyak, yung oras na ginagamot ko mag isa lahat ng sugat at pasa dulot ng pananakit niya.

“Ethan.” Ramdam ko ang lungkot sa kaniyang pananalita. Then suddenly, I felt my tears making way to run down.

“Ethan. Im so sorry!” Rinig kong sabi niya kasabay ng pagyakap niya sa akin. Totoo ba to? Nagsosorry siya sa akin? Hindi, feel ko panaginip lang to. Sana magising na ako sa bangungot na to, in this dream na bullshit na halata namang pinaaasa ko.

“Ethan. Alam kong naiilang ka sa akin pansin ko. Alam kong galit ka sa akin. Ethan. I’m sorry Ethan. Sorry talaga! Sorry, sorry, sorry!” Paulit ulit niyang paghingi ng tawad sa akin.

“Sorry kung araw araw kitang halos sinasaktan.”

“Im sorry kung marami na akong nasabing masasamang salita sayo.”

“Sorry sa lahat. Lahat, lahat! Alam kong walang kwenta ang sorry. I know that, hindi maibabalik ng sorry ko yung mga panahon para gawin ko yung tama. Pero, I’am so sorry. I just realized na, hindi dapat kita minaltrato ng ganun, hindi dapat. Hinding, hindi.”

Hinawakan niya ng mahigpit ang kamay ko at niyakap.

“Matteo. Sana ito na to. Sana hindi na tayo mag-away. Mahal kita Matteo. Mahal na mahal kaya hindi kita maiwanan. Kaya ayaw kong bumitaw dahil baka kako magbago ka. At sana nga ito na yung time na magbabago ka na. I’am the one, who should say sorry. Sorry. Ako ang may kasalanan ng ito. Pinilit ka kasi ni papa eh. Sorry for those shitty things happened. Alam kong ayaw mo ng arranged marriage at alam kong hindi ka bakla tulad ko. Sorry, Matteo.” Tinignan niya ako at and using his thumb, he swipe my tears away.

Hindi na rin napigilan ni Matteo, napaluha na rin sita sabay yakap ulit sa akin.

“Sorry Ethan. Kung hindi ko pa masasabi ang salitang I love you sayo. Sorry, baka kapag handa na ako, masasabi ko na sayo yun. I just wanna say sorry sa lahat ng nagawa ko.” Sabi niya at hinalikan niya ako sa noo. Na ikinagulat ko.

“Sorry. Can we be friends muna? Katulad nung high school tayo?” Tanong niya sa akin.

Nginitian ko siya at niyakap.

“Oo naman. I really miss you. You, yung Matteo na nakilala ko nung college.”

“I miss you too Ethan.” Sabi niya, napangiti naman akong lihim.

“Tara tulog na tayo?” Tanong niya sa akin.

“Magsuot ka muna ng damit.”

“Ay, oo nga pala. Ang lamig!” Sabi niya at kunwari pang nilalamig.

Hinintay ko siyang makapagbihis. Tumabi na siya sa akin at pinatay ang ilaw.

Pagkahiga niya, sakto namang tatalikod ako sa kaniya pero kinumutan niya ako. Napangiti naman ako ng sobra, feeling ko kulay kamatis na ko.

“If you feel cold, you can hug me.” Rinig kong bulong niya sa akin.

Humarap naman ako sa kaniya at napatitig sa mga mata niya.

We are an inch apart. Nakatingin siya sa mga mata ko, ganoon din naman ako. Ramdam ko pa yung mainit na pag-exhale niya.

“Good night, Ethan.” Sabi niya sa akin sabay ngiti. Kitang-kita ko yung masayang mukha ni Matteo kahit na nadilim.

Siguradong puno ng masasayang panaginip ang gabi ko ngayon, at hinding-hindi ko ’ti makakalimutan. Sana, maging maayos na ang lahat.

And nagulat ako sa bigla niyang ginawa. Ginawa niyang unan ko ang braso niya at kinulong ako gamit ang kaniyang dalawang braso and he pushed me to his chest.

Napangiti ako at hindi maipaliwanag yung sayang naramdaman ko. I closed my eyes and hugged him back.

“I love my man, and that is you.” Ang mga salitang lumabas sa bibig ko at tuluyan nang nilamon ng antok.

**

Nagising ako dahil sa naramdaman kong lamig ng hangin hindi ng aircon, hangin na dala ng environment. Nakita ko naman si Matteo na nasa veranda. May veranda pala dito? Nakita ko siyang may tinatype sa laptop habang umiinom ng kape.

Napatingin siya sa akin at nginitan ako.

“Tara dito Ethan. Ang sarap ang presko dito.”

“Sige. Wait lang. Magtotoothbrush lang ako.”

Pagkatapos kong magtooth brush ay dumiretso na ako sa pwesto niya.

“Anong oras ka nagising?” Tanong ko.

“Alas tres. Ang dami ko kasing kailangan i-send para sa reports sa office eh.” Sabi niya.

Tumingin ako sa paligid. Ang ganda, ang daming puno. May swimming pool pa sa baba. This is the best home for me. Kung pwedeng dito na lang ako panghabang buhay, dito na lang ako eh.

“Matteo, bakit hindi mo nga pala sa akin nasabi na may property pa pala kayo dito sa Baguio?” Tanong ko.

“Wala naman talaga kaming peoperty sa Baguio eh. Kasi, we are here sa Nueva Vizcaya.”

Napatingin kaagad ako sa kaniya pagkasabi niya nun.

“Legit? May property kayo dito?”

“Yep. This was our grandfather’s house. Dito lumaki sila papa. Pero, bago mamatay si lolo, ibinigay kay papa ang property na ito. Pero, nito lang nila nalaman na may written evidence pala si lolo na ginawa to proof na sa akin niya gustong i-pamana itong buong property na ito.”

“Really? Sa’yo mapupunta to?”

“Yes. Unfortunately, pinag-aawayan pa namin ni papa. I don’t know, ayaw ko man makipag-agawan pero that is my right, to get what’s mine. Hindi ba?”

“Bakit niyo naman pinag-aagawan?”

“That is a long story, Ethan. But, soon malalaman mo rin.”

Tumango and ngumiti na lang ako ti respond and kinuha ko yung phone ko and captured photos for the prettiest view I’ve ever seen. Pang instagram din to. Pagkatapos kong kunan yon ay biglang kinuha iyon ni Matteo.

“Picture tayo dali! One, two, three!” Sabi niya.

Nagsmile ako pati na rin siya maya1maya ay may kinalikot siya sa phone ko. Di ko alam kung ano.

Pagkatapos niyang kalikutin ay binigay niya rin sa akin. Pero pagtingin ko ay inupload niya pala sa facebook ko yung picture namin.

Naka caption pa ‘At Nueva Viscaya with my Super Duper Handsome Husband.’

“Tara kain na tayo sa baba.” Sabi niya sa akin. Kaya sumunod naman ako sa kaniya. Pagbaba namin nakita naming nakahain na yung pagkain. At nakita ko nanaman yung bruhildang babae na nasa dulo ng mesa.

“Oh! Good morning, Matteo.” Bati nung babae pero hindi siya binati ni Matteo bagkus ay hinila niya ang silya niya at silya ko ng padabog at umupo rin ng padabog.

“Kumain ka na Ethan. Kainin mo lahat ng gusto mo diyan.” Pagkasabi niya non ay akmang kukuha na ako ng pagkain pero nagsalita yung babae, na mukhang ikinainis ni Matteo.

“Hanggang kailan ba kayo maghahang out dito Matteo? At nagsama ka pa ng pakaining kaibigan. Ha? Tumigil nga kayo ginagawa niyong hangout place tong lugar na to.”

Sino ba kasi talaga to? Bakit ganito siya magsalita?

“Putangina naman oh, nasa harap ng pagkain, kung ano-ano ang sinasabi mo? Can you please shut up and just eat?”

“Ang kapal naman ng mukha mong patahimikin ako?” Mahinahon ngunit mataray niyang sagot kay Matteo.

Napatayo si Matteo at napatitig kay bruhilda.

“Ako apo ng may-ari ng bahay na ito at soon to be owner. Ang kapal din pala ng mukha mo. Hoy! Sampid ka lang dito!” Mahinahon ngunit may galit niyang sabi

“And siya?” Dagdag pa ni Matteo sabay turo sa akin.

“He is my husband. Kaya mag-ingat ka sa mga sasabihin mo sa kaniya dahil ako ang makakalaban mo! And, before I go. Get out of my sight bago pa magdilim ang mga paningin ko at makalimutang babae ka at mas matanda sa akin.” Sabi ni Matteo at hinaltak na ako palabas ng bahay.

“Matteo. Kalma lang!” Sabi ko sa kaniya.

“Ang lakas kasi ng loob magsalita. Ni hindi man lang lumugar.”

“Sino ba yun? Mama mo? Tita mo? Lola mo?”

“Kabit siya ni papa.”

Napatigil ako. Hindi ko kasi alam na may ganito palang mga issue sila Matteo.

“Kabit siya ni papa, bago pa man nila malaman na may malubhang sakit si mama.”

Hinawakan kk ang likod niya at marahan na hinimas at pinakalma siya. Bigla ko namang narinig yung tiyan niya na tumunog, tanda na nakakaramdam na siya ng gutom.

“Tara Ethan. Nagugutom na ako. Kain tayo diyan sa labas!” Yaya niya sa akin. Sumunod naman na ako at kumain kami sa paborito niya palang lugawan at mami dito.

Chapter 16: Quality Time

NANG

makalabas kami ay dinala niya ako sa lugawan. Kumakain pala siya sa mga ganito? Ang akala ko hindi.

“Kumakain ka pala sa mga ganito?” Tanong ko sa kaniya

“Oo naman.”

“Alam mo bang favorite naming kainan ’to ni lola?” Sabi niya sa akin.

“Namiss ko to eh. Kaya okay lang. Pag hindi mo maubos ibigay mo sa akin.” Dagdag niya pa.

Hindi niya ba alam na paborito ko lugaw at mami?

Tumayo na siya at pumunta sa counter then nagulat ako nang may lumapit na babae sa kaniya. Haha, siguro childhood friend niya nanaman ’to?

Maya maya ay pumunta na si Matteo sa pwesto namin na may dalang tray na may mami and goto.

“Ow. Ethan!” Tawag niya sa akin.

“Matteo. Sino yang kasama mo? New friend?” Tanong nung babae sa kaniya. So tono na nangaakit.

“Michelle. I want you to meet Ethan my husband.” Pagkasabi niya non ay kumunot ang mukha nung babae at napanganga. Haha, ang pokpok kasi e.

“Asawa mo? Bakla ka Matteo?” Mahina pero may gulat niyang tanong.

“As you see.” Sabi ni Matteo sabay ngiti. Tinanggal niya rin yung kamay nung Michelle na humahawak sa kaniya.

“So ngayon nalaman mo na. Tigilan mo na ako!”

“No. Hindi ako naniniwala. Fake lang kayo! Nagpapanggap lang kayo!”

Lumapit sa akin si Matteo at bigla akong hinalikan sa ilong. Sht! Hi…hi…hinalikan niya ako?

“Oh! Di pa rin ako naniniwala.” Sabi nung babae sabay takbo palabas ng lugawan.

“Sino yun?” Tanong ko.

“Wala yon. Mga walang kwentang tao dapat hindi pinapansin. Gustong-gusto kasi ako nun eh. Patay na patay kasi sa akin. Lintek!” Tumawa siya ng malakas at nagsimula nang lantakan yung lugaw.

“Hindi ka ba kumakain ng lugaw?” Tanong niya sa akin.

“Syempre. Kumakain!”

“Eh mami?”

“Kumakain ako ng lugaw at mami, ok? Favorite ko to. Lalo na yung maming gala!” Sabi ko sa kaniya.

“Favorite mo rin ’to? Parehas tayo, babe!” Sabi niya sa akin. Nagulat naman ako sa pagtawag niya sa akin ng babe.

“Babe oh!” Sabi niya sabay abot sa akin ng paminta, lagyan ko daw yung lugaw ko. Pagkatapos kong lagyan ay dumating pa yung inorder niya na tokwa at baboy.

“Lagyan mo suka yung tokwa’t baboy, babe!”

Naiilang ako sa babe niya!

Pagkatapos naming kumain ng lugaw at tokwa’t baboy yung mami naman yung kinain namin. Parang maming gala rin pala to dahil unli sabaw din.

Nabusog ako. Ayoko na! Ang sarap, parang gusto ko pa.

“AHHH!” Ang sarap sabi ni Matteo sabay inat. “Sira nanaman ang tiyan ko nito. Mawawala na tuloy yung pandesal ko na gustong gusto ng babe ko!” Sabi niya sa akin sabay kindat.

Napakagat ako ng labi para mapigilan ko yung kilig ko. Tangna naman kasi e.

“Huuuu. Si babe naman.”

“Stop it!” Sabi ko.

“Ang alin? Yung babe?”

“No. Nangaasar ka kasi e.”

“Naaasar ka naman?”

“Ikaw kasi e!”

“Tara na nga uwi na tayo!” Pagtayo ko ay naramdaman kong inakbayan niya ako. Shems Matteo.

Pagdating namin sa bahay nakita namin si papa, papa ni Matteo at yung kabit niya.

Akmang papanhik na si Matteo pero pinigilan siya ng papa niya at niyayang umupo katapat ng papa niya. Padabog na umupo si Matteo at tumingin sa malayo.

“Anak, May gusto kami sabihin sa iyo ng Tita Helena mo.”

Tumabi ako kay Matteo at naramdaman ko ang galit ng aura ng mukha niya. Hinawakan ko ang kaniyang kamay at binulungang kumalma siya.

“Anak, magpapakasal na kami ng Tita Helena mo.” Pagkasabi ni papa ay napatayo si Matteo na halatang gulat na gulat. At lalo pang napakunot ang kaniyang noo ng nakita niyang nagholding hands ang mga ito.

“Ano? Papa, alam mong hindi pwede, kasal pa rin kayo ni mama!” Mahina pero may galit na sabi ni Matteo.

“Anak, wala na ang mama mo. Payapa na siya kaya hayaan mo na akong sumaya uli.”

“Sabi na eh, simula’t-sapul hindi mo minahal si mama!”

“Anak, alam kong galit ka pero wag ka namang magsalita ng ganiyan? Minahal ko ang mama mo. Hanggang ngayon. Pero mag move-on na tayo Matteo!”

“Oo, at ito sasabihin ko sa inyo, walang walang mahuhuthot na kahit ano yang babaeng yan sa lahat ng yaman natin!”

“Anak wag ka sanang magagalit pero ibibigay ko na to sa kaniya. Itong bahay na to. Sa akin naman na ito nakapangalan.”

“Ano? Kaya ba hindi ka pumayag na sa akin ito? Dahil sa walang kwentang babaeng yan? “ Pagkasabi ni Matteo na yon ay napatayo ang papa niya at nasampal siya. Napayakap ako kay Matteo. Nakita ko kasi ang luha na dumadaloy sa kaniyang mga mata.

“Papa! Tama na! Intindihin mo naman kasi sana si Matteo, hindi niya pa tanggap. Please, marami rin kasing problema tong si Matteo. Pa, excuse me. Ayokong nakikitang nasasaktan ang asawa ko.” Pagkasabi ko nun ay hinaltak ko na si Matteo sa taas at umupo sa kama.

Humarap siya sa akin na umiiyak pa rin hindi ko matiis na hindi rin mapaiyak dahil nakikita ko yung taong mahal ko na nahihirapan at nasaskatan. Masakit din sa akin. Kahit madami nang ginawa sa akin si Matteo, mahal ko pa rin siya. Mahal na mahal. Pinahid ko ang mga luha niya gamit ang panyo ko.

“Salamat Ethan.”

“Wala yon. Tahan ka na! Hayaan mo na ang papa mo.”

“Hahayaan? Hindi ko matamo na may iba siya bukod kay mama.”

“Matt. May karapatan pa namang sumaya ang papa mo.”

Wala siyang nasagot bagkus ay yumuko na lang siya at ipinikit ang kaniyang mga mata.

Sumandal siya sa headboard ng kama at kinakalma ang sarili.

“Ethan, tabi tayo dito?” Aya niya sa akin. Tumabi naman ako sa kaniya at inilapat ang ulo ko sa headboard ng kama.

“Ethan. Paano ko pa sila mapipigilan?”

“Mapipigilan? Sa kasal?”

“Okay na ako sa kasal kaya lang, ayokong pati tong bahay ni lola ibibigay niya don.” Narinig ko nanaman ang hikbi niya kaya napatingin nanaman ako sa kaniya.

“Umiiyak ka nanaman. Tsk!”

“Unforgettable memories. Ang dami naming memories ni lola dito tuwing bakasyon.” Umiyak nanaman siya at hinawakan niya ang aking kamay.

“Ayaw mong ibigay ng papa mo tong bahay na to dun sa babaeng yon?”

“Ayaw! Dahil akin ’to!” Matatas at matigas niyang sabi.

“Edi gagawa tayo ng paraan.”

“Anong paraan? Paano?”

“May iba ka pa bang kamag-anak bukod sa mga tito tita mo na kaclose ng papa mo.”

“Meron.”

“Sino?”

“Si Ate.”

“Ate? May ate ka? May kapatid ka?”

“Oo.” Nagulat ako sa nalaman ko. May ate pala siya. Ang dami ko pa sigurong hindi alam sa buhay ni Matteo.

“Kaya lang nasa Italy siya eh.”

“Ah! Ganon ba?”

“Bakit ano ba gusto mong gawin? At saka favorite na anak ni papa yon. Si Ate Maggie.”

“Papa’s girl ba ang ate mo?”

“Oo.”

“Alam ko na kung ano ang gagawin! It depends kung papayag ang ate mo.”

Napatingin siya sa akin.

“Ano yun?” Binulong ko sa kaniya ang gagawin at natuwa naman siya. Kinuha niya kaagad ang cellphone niya at tinawagan sa video call ang ate niya.

Nang sagutin. Napawow ako. Super ganda ng ate niya. May pagkamataray nga lang yung itsura. Pero ang ganda as in.

“Oh? Matt? Bakit bigla kang napatawag? Nasa meeting ako e, mamaya na lang huh?” Sabi ng ate niya at binaba na ang tawag. Napasimangot at nawala yung ngiti sa labi ni Matteo nang ibaba ng ate niya ang tawag.

“Ayun nga lang kasi madalas ang problema. Madalas busy si ate, hindi makausap ng matino.”

“Hayaan mo na. Next time na lang!”

Hihiga na sana ako pero pinigilan ako ni Matteo.

“Mahihiga ka nanaman?” Tanong niya sa akin habang nakakunot ang noo.

“Oo, bakit? Ano ba dapat ang gawin?”

“Mamasyal tayo, pahangin. Diyan lang sa park.”

Tumingin ako sa bintana napansin kong umuulan.

“Eh, umuulan oh?”

“Ay ganon ba. Sige manood na lang tayo ng movie. Ano ba gusto mong movie?”

“Hmm. Ikaw bahala!” Pagkasabi ko nun binuksan ko yung tv at kinuha naman nuya yung remote and he set it sa netflix.

Tumabi na siya sa akin pero tumayo siya at pinause yung pinapanood namin. Kukuha lang daw siya ng pagkain.

“Wow, ready ka wah?” Ang dami niya kasing dala. Oishi Patata na malaki, Pop-corn, Regent Snacku.

“Maraming stock dito, wag ka maingay.”

Nagsimula ma yung movie. Una pa lang alam ko na to, horror movie. Ayoko nito dahil madalas ay hindi ako makatulog sa ganitong palabas.

“Bakit horror movie?” Tanong ko.

“Sabi mo kahit ano, eh. At saka ayan gusto ko eh.”

Nagsimula na yung palabas nung una okay lang pero nung biglang pagharap nung babae sa likod niya may biglang sumulpot na mukha na nakakadiri. Napatalukbong ako ng kumot nakakakilabot kasi yung mukha parang butas butas na nakakasuka.

“Napaka-oa mo naman!” Sabi sa akin ni Matteo.

Tinignan ko siya ng masama at umupo sa gilid ng kama. Nakakainis, hindi niya ba alam na sa ganon din mahina loob ko. Nakakainis lang talaga. Kaya tumayo ako at lumabas ng kwarto.

Matteo’s POV

Haha, nainis kaagad. Hindi ko naman kasalanan e. Pinatay ko na yung tv at sinundan siya sa labas. Pero wala siya sa sala at kusina kaya lumabas ako at nakita ko siyang nakaupo sa damuhan at tinitignan yung araw na palubog na.

Tinabihan ko siya at tinignan din yung sunset. Ang ganda! Nakakaalis stress.

“Alam mo ba, ayan lagi naming inaabangan ng lola ko tuwing hapon. Tuwing nagbabakasyon ako dito.” Sabi ko.

Wala akong narinig na sagot niya bagkus ay buntong hininga ang narinig ko. Nilingon ko siya a tinignan. Nakapikit siya.

“Ethan?” Tawag ko sa kaniya. Pero hindi niya ako uli pinansin.

“Ethan?”

“Bakit ba?” Pagtataas niya ng boses sa akin.

“Nako, nagtampo pa to. Naasar kaagad. Para yun lang!”

“Hindi ako naasar. Please naman! Wag muna ngayon.”

“Bakit? Nireregla ka ba?” Bigla kong sabi at natawa pa ako sa sinambit ko. Nakita ko siyang tinignan ako ng masama at inirapan ako.

“Hindi ako nakikipagbiruan Matteo!” Sabi niya.

“Eh kasi ikaw eh.”

“Pwede ba? Lumayo ka muna sa akin?”

“Sobra ka namang mainis. Bahala ka na nga diyan!” Kunwari nalang na naiinis ako. Nakita kong nilingon niya pa ako pero patuloy lang ako sa pagkakalad ko sa pagpasok sa bahay.

Pero nakaramdam ako ng kamay na humawak sa akin at paglingon ko ay si Ethan na yon nakangiti.

“Ikaw kasi eh!” Narinig kong sabi niya. Napangiti niya ako dahil ewan parang ag cute niyang inisin.

“Sabi na e. Di mo ko matitiis haha!”

“Tara na nga sa loob!” Sabi niya sa akin at pumasok na kami sa loob pero pagpasok namin nakita namin si Papa at si Helena na naghahalikan.

“Ang bababoy niyo!” Ang mahinahon kong nasambit kaya napatigil sila at napatingin sa akin.

“Anak, please let me explain first. Nagdiriwang kasi ka-”

“I don’t wanna here your explanations. Sapat na yung nakita ko para masabi ko na wala man lang kayong pinipiling lugar. LAPLAPAN? KULANG NA LANG MAGKANAAN NA KAYO DIYAN!”

“Matteo! Stop!” Narinig kong awat sa akin ni Ethan at hinahaktak na niya ako papanik sa kwarto. Tinabig ko yung vase malapit sa hagdanan para maramdaman naman nila ang galit ko.

Sawang sawa na ko. Ayoko na silang pakisamahan! Sorry lola! Kung hindi ko maipaglalaban ’tong bahay mo. Apo mo lang naman ako, anak mo si papa. At sabi niya sa kaniya naman na daw nakapangalan ang bahay.

“Tara na umalis na tayo dito!” Sabi ko kay Ethan na ikinakunot ng noo niya.

“Sige, desisyon mo yan e.”

“Wala na talaga tayong magagawa para paghiwalayin sila! Wala na!” Sabi ko habang nakatingin lang sa kawalan.

“Magimpake ka na!” Sambit ko ulit. Humiga ako at pumikit, hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako.

Chapter 17: The Property

Matteo’s POV

Nagising ako dahil sa lamig. Hindi pala ako nakapagkumot kaya tumayo ako at pinatay na yung aircon. Umupo ako malapit kay Ethan. Halata kong giniginaw din siya kaya hinaltak ko pa lalo yung kumot at ikinumot pa sa kanya.

Nagtataka siguro kayo no? Kung bakit ganito na ako kay Ethn since nagkasakit siya. Ewan ko feel ko naaawa na ako sa kaniya. Hindi ko rin kasi maintindihan yung nararamdaman ko sa kaniya. Parang ang gaan na nang loob ko sa kaniya. Feel ko ’di ko na siya kayang saktan ulit. Pero dahil siguro mabait lang siya ngayon. I don’t know na nga rin kung ano ang nangyayari sa sarili ko e. Parang simula nga noon nung nagkasakit siya because of me, I admit it, ako ang may kasalanan. Parang simula noon, ayaw ko nang mawaglit siya sa paningin ko which is kinaiinisan ko sa sarili ko.

Tumayo na ako sa kinauupuan ko at pumunta na sa mga inimpake ni Ethan. Okay naman lahat nung naimpake niya kaya lang, gusto ko nang kunin lahat ng gamit ko dito. Dahil hindi na namin bahay ’to. Tiumingila ako at tinignan yung picture ng lola ko malapit sa closet ko.

“Lola, sorry po. Wala na po pala akong karapatan dito? Sorry po kung ’di ko na-ipaglaban. Alam ko pong ayaw niyo, pero apo niyo lang po ako. Anak niyo si papa.” Sabi ko.

Inayos ko na ang lahat ng gamit namin at dahan-dahan nang binuhat yung iba para ilagay na sa kotse. Buti’t wala sa labas ang madrasta, baka kasi kung ano nanaman ang masabi o magawa ko sa kaniya ’pag nakita ko nanaman yun.

Nagpahinga muna ko saglit dahil kakaligo ko lang hulas na kaagad ako. Dahil sa stress kaya ako nagkakaganito. Ang akala ko ’pag pumunta ko dito ay mawawala ang stress ko but I was wrong, this is papa’s agenda pala kaya gusto niya kaming pumunta dito, lalo lang akong nakaramdam ng stress.

After kong uminom ng kape kinuha ko na ang natitirang gamit sa kwarto, nakita kong wala nang Ethan sa kama at may narinig ako na nagsho-shower. Hinayaan ko na lang siya at pinagpatuloy ang ginagawa.

Pagkalagay ko ng gamit namin sa kotse ay nagulat ako nang may humintong black na kotse sa harap ng bahay namin. May nakasakay sa loob na naka-shades na babae, nanlaki ang mata ko at napangiti ng malaki.

Pagkababa nung babae, napatingin siya sa’kin, tinanggal niya ang shades niya at ngumiti rin ng may galak. Tumakbo ako mula sa kinatatayuan ko kanina hanggang sa pinaroroonan niya.

“Ate!” Sabi ko sabay yakap.

Ethan’s POV

Nang magising ako dahil sa kalabog mula sa labas ay tumayo na ’ko para mag-toothbrush at maligo.

Nasaan na kaya si Matteo? Nakaligo na kaya ’yon? Bakit ’di niya ako ginising kung kanina pa siya gising. After kong maghanda. Kukunin ko na sana yung ibang maleta kaya lang ay wala na doon. Natakot ako dahil baka mamaya iniwan na ako ni Matteo.

Lumabas ako ng kwarto at pumunta sa kusina, nagbabaka-sakaling nandoon siya ngunit wala.

Tinanong ko pa kay Manang Ester ang sabi niya kanina lang daw nasa sala, nakaupo at umiinom ng kape. Medyo lumuwag ang pakiramdam ko akala ko kasi iniwan na ’ko e.

Lumabas ako ng bahay para tignan kung nasalabas siya. Pagbukas ko ng pinto. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko, hindi ko alam kung ano ang nakikita ko. Hindi ko alam ang mga nangyayari.

Bumilis nanaman ang tibok ng dib-dib ko. Nauunahan nanaman ako ng pananakit ng dibdib ko even hindi ko alam kung kaano-ano niya ’yon.

I saw Matteo, hugging a girl of 30’s ata. Ang ganda nung babae, maputi, sexy at halatang galing ibang bansa.

Napataas yung kilay ko nang makita ko nang tuluyan yung babae. Siya yung ate ni Matteo! Natawa ako sa sarili ko at pinahidan ko ang kaunting luha na nangingilid sa mata ko. ’Yung ate niya pala ’yon tas nagkakaganto ako.

Hindi naman pala mukhang masungit yung ate niya. Mukha pa ngang Dyosa sa personal e. Halatang magkapatid sila ni Matteo dahil, ang pogi ng asawa ko, tapos ang ganda pa ng ate niya.

Maglalakad sana ako papalapit sa kanila pero napahinto ako nang mahagip ng ate niya ang kinaroroonan ko. Napatingin din sa sa akin si Matteo nang naka-ngiti.

Sinenyasan ako ni Matteo na lumapit daw ako sa kanila. Bigla akong kinabahan, bigla akong nanigas sa kinatatayuan ko. Paano kung hindi pa pala alam ng ate niya na kasal kami ni Matteo? Paano kung ’di niya ako tanggap at bigla na lang ako kaladkarin papalabas dito?

Dahan-dahan akong lumapit sa kanila nang nakayuko. Nahihiya ako and natatakot rin. Alam kong mabait ang ate niya base sa mga kwento sa’kin ni Matteo pero ’di natin alam kung baka ngayon kapag nalaman na niya na may asawang bakla ang kapatid niya ay pandirihan niya kami.

“Oh! Hi! Kaibigan mo, brother?” Tanong nung Ate ni Matteo.

Sabi na e. Di pa ko kilala nung ate niya. ’Di pa niya alam kung ano ang meron sa’min ni Matteo.

“Nope, ate.” Sabi niya. Tinignan ako ni Matteo at inakbayan, idinikit niya ang katawan niya sa katawan ko at hinalikan niya ako sa noo. Nakita kong nanlaki ang mata ng ate niya at napatakip ng bibig.

“Oh my gosh, Matteo!” Saad niya. Hindi maipinta ang kaniyang mukha dahik sa nalaman niya.

“He is my husband ate. Almost three years na kaming kasal.”

“Bakit ’di mo manlang sinabi sa’kin? Nang di lang puro iyo ang pasalubong ko.” Sabi ng ate niya. Napatingin ako sa ate niya bakas sa mukha nito ang pagkagulat pero nakangiti ito at para bang natuwa sa nalaman.

“Share naman kami sa pasalubong mo don’t worry ate!” Sabi ni Matteo.

Umupo kami sa isang bench doon sa garden at nagkwentuhan.

“Ethan? So you’re Ethan pala!” Sabi ni Ate Maggie, kapatid ni Matteo.

“Opo. Nice to meet you po Ate Maggie.” Sabay abot ng kamay niya. Pero tinanggihan niya ’yon. Dahil ang gusto niya daw ay yakap at beso-beso. At ayun nga ang ginawa ko. Niyakap ko siya at nagbeso-beso kami.

“So tell me about yourself. Hobbies, likes, or even allergies hahahaha.”

“Ahm hobby po, mag-paint then ipopost ko po then ibebenta ko.”

Napa-wow si Ate Maggie dahil sa nalaman niya.

“Di nga? Nagbebenta ka ng artworks mo?” Tanong niya sa’kin.

“Opo. Matagal na po.”

“Hoy Matteo! Bakit ’di mo sinabi sa’kin na nagbebenta pala ang husband mo ng paintings, ha! Alam mo namang mahilig ako sa paintings kahit ’di ako sanay mag-paint eh.”

“Sorry na ate. Hindi ko nga alam na nagbebenta pala ng paintings ’yan e.” Sabi ni Matteo. Napatingin ako sa kaniya. Shit! Fuck! Nalaman niya na nagbebeta pa din ako. Baka magalit sa’kin ’to.

“Basta next time, kapag may tapos ka nang painting, sa’kin mo isend ang mga photos para kapag nagustuhan ko, ipapa exhibit natin sa ibang bansa.”

“No ate!” Biglang tutol ni Matteo. Nagulat kaming dalawa ni Ate Maggie, napatingin kami sa kaniya ng nagtataka.

“Bakit ka ganyan mag-react?” Tanong ni Ate Maggi kay Matteo na mukhan ikinataranta ni Matteo.

“W-wala!” Nautal na sagot ni Matteo.

“Ay oo nga pala, Matteo! Bakit ka tumawag noong nakaraang gabi? Noong nakita kita it looks like your face is haggard na parang naiiyak ka?” Tanong ni Ate Maggie kay Matteo.

“Ate.”

“Why? Bakit nga?” Tanong ni Ate Maggie.

Biglang may tinuro sa likod si Matteo sa may front door ng bahay nila. Nakita ko doon si bruhilda na may kausap sa phone. Iyon nga siguro ang tinuturo ni Matteo.

“What’s the problem?” Sabi ni Ate Maggie.

Tumayo siya at kinuha ang bag niya at pinuntahan si bruhilda.

“Uhm. Excuse me!” Sabi ni Ate Maggie.

Naku. I smell a war inside of this house. Hahaha.

“Who are you?” Tanong naman ni bruhilda. Nagtaka si Ate Maggie, yung akala niya lang na katulong or kasambahay ginaganon siya?

“Oh, Manang Teresa! You should orient this woman kung sino ako. New maid here, I guess.” Mataray naman na tanong ni Ate Maggie.

“Oh silly girl, ako maid? So, cheap! I’m Helena. Your future mom.” Sabi ni bruhilda sabay flip pa ng hair at taas pa ng kilay. ’Di naman bagay. Mukha kang aso, lul!

“Pwes, now I’m already here I’am the one who can force daddy to stop that fucking plan.” Sabi ni Ate.

“Who do you think you are? How dare you!” Sabi ni bruhilda, nagulat kaming lahat nang sampalin ni Helena si Ate Maggie.

“Ano ba? Stop!” Sigaw ni Matteo at inayos ang ate niya na napayuko dahil sa lakas ng sampal.

Napaiyak si Ate Maggie, ’di ko alam pero nilakasan niya ang iyak niya at hinawakan niya ang pisngi niya.

“Who the hell are you para saktan mo ang ate ko ng ganon. Even dad can’t do that to her, tas gaganyanin mo lang? Tangina lang?”

“What the hell is happening here?” Tanong ni papa.

“Maggie? Anak? Why are you crying?” Tanong kaagad ni papa at pinuntahan si Ate Maggie.

“She slapped me.” Sabi ni Ate Maggie.

“What?”

“You slapped my daughter? Ha?” Tanong ni Papa.

“Yes, because she provoked me! Turuan mo namang gumalang yang mga anak mo!” Sigaw ni Helena.

“’Wag mo kong sigawan! Ang asawa ko at ako mismo ay ’di ko nasaktan ng ganoon si Maggie, tas ikaw lang gagawa? What the heck are you thinking? na mataas ka na dito? Bullshit!” Galit na sabi ni papa.

“Don’t act like you already owned this house.” Sabi ni papa.

“Alam mo ba ang mas magandang gawin ngayon, huh? You better leave now, dahil baka kung ano pa ang magawa ko sa’yo. Diyan ko nasubok kung papakasalan ba kita o hindi. Dahil diyan, nakita ko na hindi mo tanggap ang mga anak ko, so you better leave my house, our house!” Sabi ni papa.

Napairap na lang sa kawalan si Bruhilda, kinuha ang bag at umalis na.

Kanina pa pala alam ni Ate Maggie about kay bruhilda, napagusapan na pala nila ang plano nila ni Matteo. Ang galing talaga nilang magkapatid.

Dahil nga paborito ng papa niya si Ate Maggie, nagamit nila ’yon para mapaalis si Helena dito at upang hindi na matuloy ang kasal. Nagtagumpay sila Matteo. Napatingin ako kay Matteo, nakangiti ito ng sobra habang nakatitig sa’kin.

Sinenyasan niya ako na lumapit ako sa kaniya. At ganon nga ang ginawa ko. lumapit ako sa kaniya at bigla niya akong inakbayan.

“Magaling ba kami umarte?” Tanong niya sa’kin.

“Haha. Oo, ang galing!” Sabi oo saba tawa.

Lumapit sa’min si papa. Nagulat kami nang may iaabot siyang susi sa’min.

“I have my decisions na. This house is already yours Matteo and also your husband, Ethan.”

Chapter 18: Right or Wrong?

Ethan’s POV

Napalahad ang kamay ko nang ibigay sa’kin ni Matteo ang susi na ibinigay sa’min ni papa. Nakangiti siyang niyakap ako at humalikipkip sa leeg ko.

“Matteo. H-hindi a-ko makahinga!” Sabi ko sa kaniya dahil sa higpit ng pagkakayakap niya.

“Ethan.” Rinig kong bulong ni Matteo sa’kin. Note na nakayakap pa din siya sa’kin.

“Po?” Tanong ko.

“Sa’tin na ’to ngayon.” Sabi niya at kumalas ng yakap sa akin at tiningala ang bagong bahay namin.

“Ikaw na ang maghahawak ng susi.” Sabi uli sa’kin ni Matteo.

“Ba-bakit ako?”

“Dahil ikaw ang asawa ko. ’Di ba. Ala nga namang yung sekretarya ko? At saka baka mamaya kung saan ko mailagay ’yan. Mahirap na. May tiwala ako sa’yo, Ethan. Kaya sa’yo ko ibinigay ’yan.” Sabi sa’kin ni Matteo.

“Thank you, Matteo. Thank you sa trust.” Sabi ko at tumingin sa kaniya, tinignan din niya ako at dahan-dahang lumapit at hinalikan ako uli sa noo. Nakakailan na ’to wah!

Lihim akong napapangiti, ’di ko alam kung bakit. Alam kong ganyan lang siya dahil may awa pa rin sa puso niya tungkol sa pagkakasakit ko. Kailangan ko bang umasa na hindi niya na muli ako sasaktan? Kailangan ko na bang ibigay ang lahat kung nanaisin niya? Kailangan ko na bang hindi mag-isip ng mga ganitong bagay? Paano kung one day gumising ako na ganoon nanaman siya? Na galit nanaman siya sa’kin. Kinapopootan niya uli ako, na sasaktan nanaman niya ako at papaiyakin. Paano kung gawin niya uli na mag-uwi ng babae sa bahay at gawin ulit akong isang kasambahay sa bahay namin? Hayst, bakit ko ba naiisip ’tong mga ’to? Kailangan ko bang enjoyin muna yung mga moments na hindi siya galit sa’kin ngayon? After kaya nito, happily ever after na yung story namin ni Matteo? After kaya lahat ng sakit at sacrifices still happy pa din? Ito na ba ang end ng story namin? Na magkakaayos na kami at mamumuhay ng mapayapa? I wish one day okay na ang lahat. Wala na yung galit, poot, inis, takot sa puso at isip namin ni Matteo.

“Ethan! Uy! Ethan!” Sabi ni Matteo habang kinakawayan ako sa tapat ng mukha ko.

“Ay, sorry. Bakit?” Tanong ko. Bumuntong hininga siya at ginulo gulo yung buhok ko na parang bata.

“Kanina pa ’ko nagsasalita dito, ’di mo pala ’ko pinakikinggan.” Sabi nuya at kunwaring nagtampo pa.

“Ay ganoon ba? Sorry. May naisip lang kasi ako e.”

Hindi niya ako kinubo bagkus ay yumuko siya at nag-pout pa.

“Sorry na. Ulitin mo na lang, please?” Sabi ko at niyakap yung braso niya.

Pero tinggal niya lang ’yon at pumasok sa loob.

Pagpasok ko ay nakita kong pumunta siya sa kwarto namin, susundan ko sana kaya lang ay naharang ako ni Ate Maggie.

“Ethan!” Tawag niya sa’kin.

“Yes ate? Why?”

“I want to have a bonding with you. You know, I want to know you better.” Sabi niya at sabay ngiti. Kapag talaga ’tong magkapatid na ’to ang ngumiti, nakakahawa.

“A-ay ate. S-sige ba!” Sabi ko at nginitian siya, medyo nakakahiya nga e. Hahaha.

“Pero ate wait lang.” Pigil ko sa kaniya nang haltakin niya na ako palabas ng bahay.

“Bakit?” Takang tanong niya.

“Si ano kasi e…” Nahihiya kong sabi.

“Si?”

“Si Matteo?”

“What’s wrong with Matteo?” Sabi niya at kita ko sa kaniyang mukha ang pagkabahala.

Napatingin kami sa taas dahil biglang kumalabog yung pinto.

“Oh, I smell something here.” Sabi ni Ate Maggie sabay ngisi.

“Bakit ate?” Tanong ko at yumuko, shet! Nakakahiya naman.

“Bakit kayo magkagalit?” Tanong niya sa’kin. Sabay ngisi uli. Bakit ba siya natatawa? Nakakahiya tuloy.

“E-e kasi ate. N-n-nagtampo, di k-ko kasi na-napakinggan.” Utal-utal kong sabi. Nakakahiya kasi.

“Ganyan talaga ’yang si Matteo. Matampuhin. Alam mo ba?” Sabi niya sa’kin sabay upo sa sofa.

“Ano po yun?” Tanong ko.

“Upo ka dito. I’ll tell something sa’yo about Matteo.” Sambit niya. Umupo ako sa sofa, katapat niya. May napansin ako doong picture. Picture ata nilang lahat. Lahat sila nakangiti maliban sa isang binatilyo na walang kangiti-ngiti, walang emosyon na nakatingin lang sa camera. Nakita ko si Ate Maggie, maging nung dalaga siya apaka ganda niya pa rin. Walang pinagbago hanggang ngayon.

“Oh, napatitig ka na yata diyan sa fam picture namin?” Ani niya. Lumipat siya sa tabi ko at kinuha yung picture frame.

“Alam mo bang si Matteo ’to?” Tanong sa’kin nj Ate Maggie sabay turo doon sa tinutukoy kong binatilyong nakasimalmal.

“Gustong-gusto na nga niyang itapon ’tong family picture na ’to e, dahil ang pangit niya daw dito. Pero ito lang kasi yung picture na buo kaming lahat. Andiyan si lolo at lola pati na rin si mama.”

“Bakit po ba nakasimalmal diyan si Matteo?” Tanong ko at napapangisi dahil yung itsura ni Matteo.

“HAHAHA. Galit kasi si Matteo niyan sa lahat. Galit siya sa’kin, kay mama at papa pati na rin kila lolo at lola.”

“Galit, bakit naman po nagalit?” Tanong ko.

“Pero bago ituloy yung kwento, ’wag ka na ngang mangupo sa’kin, nakakatanda kasi, eh ’di naman nagkakalayo ang mga eded na’tin.”

“Sige p-, sige Ate Maggie. Haha!”

“So ’yun nga, tuloy ko na ’yung kekwento ko. Hahahaha!”

“Go lang Ate Maggie. Ano ’yun?” Tanong ko sa kaniya.

“Kasi, alam mo naman na babae ako, e sila mama at papa noong nag-college ako binili ako ng sasakyan e ito namang si Matteo na high school pa lang na-inggit. Hahahaha, after kasi naming magkaroon ng appointment sa bilihan ng sasakyan, we eat on some famous restaurants and after we eat and having a bonding, we planned na magpa-picture, and ayan ’yon! Hahahaha. Kaya nakasimangot si Matteo haha.” Paliwanag ni Ate Maggie.

“Haha, si Matteo talaga!” Ang nasabi ko na lang.

“Masanay ka na dapat. Ganiyan talaga ’yang si Matteo, masyadong seloso, at seryoso. Kahit maliit na bagay lang, kinaiinisan o pinagseselosan niya. Ewan ko ba diyan.”

Alam ko naman e. Gustong gusto ko nang sabihin kay Ate Maggie na alam ko ’yun.

“Hehe. Sanay na ako kay Matteo.”

“Buti ka nga sanay na e. Ako? Naiinis ako madalas.” Sabi niya sa’kin sabay kamot sa ulo niya at kumunot pa ang noo.

“Pero pagdating sa pagmamahal, ibibigay niya ang lahat.” Biglang sumeryoso yung mukha ni Ate Maggie.

Ibibigay ang lahat? Kailan ko ba naramdaman ’yon? I wish one day maramdaman ko na ’yon. Yung tipong paggising mo ng umaga, may magpapangiti sa’yo, maganda ang gising mo dahil may mukhang nakangiti na nakatitig sa’yo, tapos pagsisilbihan ka pag may free time, kahit walang free time, yung tipong isa-sacrifice niya yung mga ginagawa niya para sa’yo dahil mas importante ka kaysa doon. Tas yung tipo na hinding hindi ka kayang saktan. Yung sitwasyon na ayaw ka niyang nahihirapan. Then yung magtutulungan kayo sa lahat ng problema, katulad na lang ng pangako namin sa kasal na

’

Habang

buhay

magsasama

at

magmamahalan

,

sa

hirap

man o

ginhawa

.’

Pero hindi e, napako na yung pangakong ’yun na kahit sa harap pa ng altar namin ipinangako sa isa’t-isa, wala pa ring nangyari.

“Hoy, natulala ka na diyan!” Sabi sa’kin ni Ate Maggie kaya napabalik alo sa realidad.

“Ay sorry ate!”

“Ano? Pupuntahan mo ba?” Tanong sa’kin ni Ate Maggie.

“Sino?”

Ngumuso si Ate Maggie sa bandang kusina nakita ko si Matteo na kumuha wine at shot glass akmang papanhik na sana kaya lang ay nahawakan ko yung braso.

“Uy, Matt!”

Tinignan niya lang ako ng malamig na tingin, walang kabuhay-buhay. Napaihip na lang ako sa hangin.

“Matteo. Sorry na! Please?”

Bigla niyang tinabig yung kamay ko at binilisan na niyang pumanik sa taas. Binilisan ko na din ang pagpanik dahil baka pag-saraduhan ako ng pinto. At buti’t naabutan ko at ’di niya kaagad na-lock.

“Matteo!” Tawag ko sa kaniya. Naka-upo siya ngayon sa coffee table dito sa kwarto niya at nakasimangot.

“Uy! Pansinin mo na ’ko, sorry na!” Sabi ko at lumapit ako sa kaniya, niyakap ko siya sa likod.

“Ano ba Ethan, doon ka muna please.” Sabi niya sa tinatamad na boses.

“Bakit ka ba nagagalit sa’kin? Para ganon lang magagalit ka!” Inis kong sabi. Para kasing bata na kapag ’di lang pinansin ng kaibigan niya galit na kaagad.

“Bahala ka nga diyan, ang hirap mong suyuin. Para iyon lang eh. Nagso-sorry na nga yung tao ayaw mo pa rin. Tsk.”

Humiga ako sa kama at tumalikod sa kaniya at kinumutan ko ang sarili ko. Nakakabanas lang, para sa ganoong dahilan kaya siya mababadtrip. Gago lang?

Habang nakatitig lang ako sa pader naramdaman kong humiga din siya sa kama. Niyakap niya ako at isinuksok yung ulo sa leeg ko, which is ikinakiliti ko dahil sa hininga niya.

“Matteo, ano ba!” Sabi ko at napahagik-gik.

Pero ’di niya tinanggal yung ulo niya kaya nangisay ako nang wala sa oras dahil sa kiliti. Waaaah. Matteo, stooooooop!

“Hiha. Ma-haha. Matteo! Hahahaha. Tig-hahaha. Tigil!”

Naramdaman kong tumigil na siya nilingon ko siya at nakita ko ang mga mata niyang nakatingin sa’kin. I feel something, ’di ko alam kung ano. Pero I feel something in his eyes. May gusto siyang sabihin, but he can’t spill it out. Isang minuto, dalawang minuto, his eyes was totally stopped into me. Ilang minuto na ba kaming nagkakatitigan.

Matteo, please! Don’t tease me like this.

---

I suddenly closed my eyes and feel Matteo’s lips. Napadilat ako.

HE KISSED ME?

What is this? What is the meaning of this? I felt Matteo’s tears from rolling down, napaiyak na rin ako. I don’t know why? Ano ba ’tong nangyayari? Nananaginip lang ba ’ko? Bakit niya ako hinalikan? Ito na ba ang sign na hindi niya na muli ako sasaktan? Aasa ba ako na mauulit uli itong pangyayaring ito pero yung nararamdaman namin ay hindi na kung ano, aasa ba ako na ito na ang sign na MAHAL

NIYA

NA

RIN

AKO

?

Nakaramdam ako ng lamig. Napadilat ako at nakita ko nalang ang sarili ko na walang saplot pang-itaas, ganoon na rin si Matteo. But he hugged me tight and naramdaman ko yung mainit niyang katawan.

Bumaba ang halik niya sa’kin mula sa aking labi hanggang sa aking leeg.

“Aray, Ma-matteo!” Napaaray ako dahil sa kissmark na ginawa niya sa leeg ko. Napahagikgik rin ako sa kiliti.

Matteo’s POV

His eyes, I don’t know what to say but I can’t totally imagine myself na titigan siya ng ganito.

Tumagilid ako at humarap lalo sa kaniya nang ’di ko tinatanggal ang tingin ko sa kaniya. What is this all about?

Unti-unti kong nilapit ang mukha ko sa kaniya. I don’t know why? Bakit ako nagkakaganito. His eyes, his perfect nose and his kissable lips. I closed my eyes and leaned to him, closer.

Soft. His lips are so soft.

I kissed him.

I don’t know. I FUCKING DON’T KNOW.

I feel comfortable when I kissed him. I feel the love in his lips, in his kisses. I suddenly felt that he loves me so much. I feel my tears from falling down pero hindi ko ito pinansin, I also felt his tears but I don’t fucking care, all I wanna do is to enjoy this time kahit na hindi ko alam kung bakit ko ginagawa ’to.

Naramdaman ko rin yung pagsagot niya sa halik, he has that lips, ang lambot.

Although I don’t know what are my feelings right know, all I want now is to be with him and feel his kisses.

One minute, two minutes, ’di ko na mabilang kung ilang minuto nag magkadikit ang aming mga labi.

But now, I found myself half naked, and also Ethan. I saw Ethan’s tears who never stop from rolling down.

But suddenly, a face of a woman was drawn in my mind.

“Elaine!” Napahinto ako sa halik na ginagawa ko sa leeg ni Ethan. Napatingin ito sa’kin.

“Ellaine?” Gulat na tanong nito. Nakita ko ang luhang pumatak nanaman sa kaniyang mata. Hindi dahil masaya siya dahil sa ginawa ko kundi dahil sa nabanggit ko.

Pinunasan ko ang kaniyang luha na pumatak mula sa kaniyang mga mata gamit ang hinlalaki ko.

“I’m sorry, Ethan.”

“Bakit ka nag-sosorry?” Mahinahon niyang tanong, pero malungkot at walang buhay, hindi na siya umiiyak, nakasandal na lang siya sa headboard ng kama habang pinagmamasdan ang kaniyang mga daliri.

Napansin kong panay ang kaniyang buntong hininga. Napatingin ako sa kaniya, nakatingin siya sa kawalan habang pinipigil ang iyak.

“Tsk. Please Ethan, don’t cry.” Napayakap ako sa kaniya. Feel ko kasi ayaw ko nang maging ganito ulit siya. Nasasaktan na din ako, kapag nakikita kong nasasaktan siya. I know it’s weird pero iyon ang nafefeel ko e.

Ramdam ko ang luha na tumulo sa balikat ko.

“I’m sorry Ethan. Please don’t cry. Please! Please!” Paulit-ulit kong sabi sa kaniya. Kumalas siya ng yakap sa’kin at nginitian ako.

“Ethan? Okay ka lang ba?” Tanong ko sa kaniya.

“Okay lang ako.” Walang buhay niyang sagot sa’kin. I felt sad, nagui-guilty ako sa nangyari. Argh, puta!

“Please, Ethan! Sorry. Don’t pretend na okay ka. Please?”

Tinignan niya lang ako at nginitian pero iniwas niya kaagad iyon at tumingin nanaman sa kawalan.

“Ethan? Please, stop pretending na okay ka. Please. Sabihin mo sa’kin kung ano ang gusto mong sabihin sa’kin. Sorry kung ano man ang nagawa ko kanina. Stop pretending Ethan na okay ka, please.”

“Ano gusto mong gawin ko? Magalit sa’yo?” Tanong niya sa’kin at nginitian ako nang sarkastikong tingin.

“Magagalit ako sa’yo? Ganoon ba gusto mong gawin ko? Tapos sabihin ko sa’yo lahat ng dama ko, lahat ng gusto kong sabihin, ang tanong, may magbabago ba? Wala ’di ba? Kaya mas mabuti na lang na ganito. Mas mabuti na lang na hindi ko sabihin, magsasayang lang ako ng laway. Nagugutom ako, kakain lang ako.” Sabi niya sa’kin. Tumayo siya at lumabas na ng kwarto. Ako? Ito, naiwan na naguguluhan, tangna kasing dama ’to. ’Di man lang makisama.

Napaisip ako.

Tama

kaya

yung

ginawa

ko

kanina

?

Tama

ba

o

mali

na

halikan

ko

ang

asawa

ko,

mali

ba

na

iba

ang

mahal

ko at

hindi

siya

?

Pero, ano’ tong nararamdaman ko? Bakit kumakabog yung dibdib ko?

Mahal na ba kita, Ethan?

Chapter 19: “Bati na Tayo?”

I can’t

imagine na magagawa akong halikan ni Matteo. Hindi pa rin talaga maalis sa isip ko yung mga naganap kanina.

I used to contol my feelings, ayokong sabihin lahat. Hindi naman sa ayaw ko pero wala naman din kasing mangyayari. Masasayang lang ang laway ko.

Pero parang ang sakit. Asawa niya ko pero parang pinagsisisihan niya yung nangyari kanina. And the fuck, who is that fucking Ellaine? Siguro ’yun yung flight attendant na girlfriend niya or fiance.

Ang hirap. Ang hirap ng ganitong set up. Set up na nagkakailangan kayo ng sarili mong asawa, na may galit kayo sa isa’t-isa. Pero ang hirap din kasing kalimutan siya. Gusto ko na siyang makalimutan gusto ko nang maalis lahat ng nararamdaman ko sa kaniya pero ’di ko magawa. Asawa ko siya eh.

Pero yung nangyari kanina? Yung pagbigay niya ng susi ng bahay na ’to at pagsabi niya sa’kin ng tiwala. Kailangan ko bang umasa doon para masabi kong nag-iiba na siya at ’di na siya tulad ng dati?

“Ate, nakita mo si Ethan?” Narinig kong tanong ni Kuya Alvin kay Ate Maggie. Nandito pa pala siya? Ang sarap niya kausap.

“I don’t know. Check their room o kaya baka nasa kusina. Basta find him. After mo siyang kausapin or whatever magbobonding naman kami.”

“Ay sige, ate! Thank yoo!”

Habang umiinom ako ng juice napapunas ako ng mukha ko dahil may luha pala dala ng kanina eksakto naman ang pagpasok ni Kuya Alvin kaya nakita niya akong nagpunas ng luha. Kumunot pa ang noo niya ng mahuli niya akong magpunas ng luha.

“Ethan? What’s your problem?” Tanong niya sa’kin.

“Ay, w-wala. N-naghilamos kasi ako.” Putol-putol kong sagot. Nginitian ko siya at inubos ko ma yung juice na tinimpla ko. Pang cool ng ulo.

“Tsk. Don’t me, Ethan! I’m a psychologist alam ko kung kailan umiiyak ang isang tao. So tell me, what’s your problem?” Tanong niya sa’kin. I forgot, hindi ako makakapagsinungaling dito. Ano ang sasabihin ko?

“May problem nanaman ba between you and Kuya Matteo?” Tanong niya. Napatakip ako sa bibig niya at sinenyasan siya na ’wag maingay. Baka kasi marinig ng kung sino lalo na si Ate Maggie at Matteo. Baka magalit pa sa’kin si Matteo dahil sinabi ko kay Kuya Alvin yung mga nangyari sa’min.

“So meron nga?” Tanong niya sa mahinang tono. Binitawan ko na ang bibig niya at inilagay sa lababo yung pinag-inuman ko.

“Tell me, Ethan. Baka may maitulong ako.”

“Wala kang maitutulong.” Walang buhay kong sagot. Wala naman talaga e. Matutulungan niya ba akong mahalin ako ni Matteo? Mapipilit niya bang mahalin ako ni Matteo? Fucking big NO .

“Bakit? Nawawalan ka na ba ng pag-asa, Ethan? Na magkaayos na kayo lalo ni Kuya Matteo? Please Ethan, don’t give up.”

“I won’t give up, Kuya Alvin. Kailanman hindi ako gigive-up. Pero sana ’wag nang hayaan ni Matteo na lumuwag ang kapit ko sa kaniya.”

“So sinasabi mo na, kapag ’di mo na kaya bibitaw ka na?” Tanong niya sa’kin.

“Ewan. I don’t know, kuya! Pero ito lang ang sa’kin, kapag hindi ko na kaya, hindi ko na matiis ang lahat, bibitaw na ’ko. Sa ngayon, hayaan muna nating dumaloy ang mga nakatakdang mangyari.” I sighed. Ang bigat sa dibdib. Ayoko ng mga ganito. Masyado akong nahihirapan sa mga ganitong sitwasyon. Sana saktan niya na lang ako physically dahil manhid naman na ang katawan ko sa mga suntok o pananakit niya e. ’Wag lang emotionally dahil ’di ko kaya.

“Ito lang din ang sa’kin, Ethan. I know your a strong person na kahit maraming conflicts ang dumating, you’re still standing along the road. Unlike me, if I’m in your position I already give it up noong una pa lang.” Tinapik niya ang braso ko at nginitian.

“I know you can make it, Ethan! Basta I’m always here for you, no matter what. Kahit ma-fall ka pa sa’kin.” Napalo ko siya sa dibdib dahil sa sinabi niya.

“Grabe siya, oooh!”

“Ikaw kasi e. Yung tingin mo parang may something.” Pang-aasar niya sa’kin.

“Hala siya. Ang issue mo!”

“Haha. Pero sige ha! Una na ko, pinatatawag ako ni Dad sa office eh, mag papatulong mag encode.”

“Sige, thank you Kuya Alvin.” Pasasalamat ko.

“Always welcome. Ako pa ba? Basta kapag may nangyari kwento mo sa’kin. I’m your superman. Ay ’wag pala ang corny.” Natawa ako sa sinabi niya. Parang bata kasi yung itsura niya nung sinabi niya ’yon.

“Bye na!” Sabi niya at nagba-bye na din ako.

Paglabas ko ng kusina nakita ko si Matteo na kabababa lang ng hagdan. Bumilis ang tibok ng dibdib ko. I don’t know kung magagalit ba ako sa kaniya o papansinin ko na siya. What is this feeling?

Pero mas pinili kong ’di siya pansinin. Pero hinila niya ang braso ko nang magkatapat kami at napatitig kami sa isa’t isa.

Ang matamlay niyang mata na kagagaling lang sa luha ay parang nagsusumamo na siya’y aking patawarin.

“Ethan. Still mad at me?” Tanong niya sa’kin. Mahina, walang buhay at malungkot.

Pero bagkus na sagutin ko siya ay hinawi ko ang kamay niya sa braso ko at pumanhik sa taas. Pero habang pumapanhik ako naririnig ko siyang nagsasalita.

“Ethan, please patawarin mo ’ko!”

“Ethan, pansinin mo na ko!”

“Ethan, I’m so sorry.’

“Ethan, I don’t have intention to do that. Please don’t be like that.”

Napangiti ako ng mapait sa mga sinabi niya. He’s begging me to forgive him. Sinasabi ng isip ko na pansinin ko na siya pero yung puso ko ayaw tsaka ang sinasabi e ‘MANIGAS KA DIYAN.’

I decided to ignore him. Lagi siyang nagsosorry sa’kin. Dinadalhan pa nga ako ng pagkain sa kwarto e.

“Ethan.” Tawag niya sa’kin nang may malaking ngiti.

Tinaasan ko lang siya ng kilay. Ayoko siyang pansinin dahil sa nangyari kanina. Para kasing nayura yung pagkatao ko kanina, yung ego ko.

Pero seryosong usapan ang cute niyang manuyo. Siguro kung sasabihin ko lang lahat ng gusto ko sa lalaking ’to, gagawin niya para lang magkabati kami.

“Galit ka pa din ba? Sorry na oh! Please?” Sabi niya sa’kin habang nakangiti.

Hindi ko ulit siya pinansin. Pabebe na kung pabebe, bakit? Kasalanan ko ba kung bakit ako nagkaganito? This is the first time na nanuyo siya, na nakaramdam ako ng ganito. Kaya natutuwa rin ako dahil hindi siya tulad ng dati na laging galit. Siya naman ang nanunuyo ngayon.

There are some memories, sad memories akong naalala noong second year anniversary namin. I don’t know kung bakit ko naalala. Napabuntong hininga na lang ako.

Super excited

ako

noon.

Dahil

naka

-text ko

siya

.

Ang

sabi

niya

sa

’kin

,

maghanda

daw

ako

.

Dahil

sa

bahay

daw

namin

siya

mag-

didinner

.

Tinawagan

ko

siya

dahil

sa

tuwa

na

nabasa

ko

sa

text

niya

. ’

Di

na

’ko

makapaghintay

. This is the day, the date of us. I know

ang

corny ng date date

na

’

yan

.

Pero

this is the first time. The first time

na

makaka

-date ko

si

Matteo

simula

pa

noong

naging

mag-

asawa

kami

, at anniversary pa

namin

.

“Matteo,

dito

ka

ba

magdidinner

?

Ano

gusto mong

iluto

ko?“

Tanong

ko

sa

kaniya

.

“

Bahala

ka

.

Basta

masarap

at

marami

.“ At

pinutol

niya

kaagad

ang

tawag

. I used to understand him

baka

kasi

marami

siyang

ginagawa

,

marami

siyang

kailangang

tapusin

.

Marami

akong

niluto

.

Lahat

halos ng

paborito

niya

.

Kare

kare

,

kaldereta

, and

bumili

pa

ako

ng carbonara. Then

naglabas

ako

ng red wine. At

sinet

ko

iyon

sa

table.

P

inaghandaan

ko

talaga

.

Maski

yung

table

ginandahan

ko

yung

presentation. Reading-ready

na

talaga

’ko that time.

Naligo

pa

ako

at

nagbihis

ng

presentable.

Akala

ko noon

iba

na

uli

si

Matteo.

Akala

ko

magigin

g

ayos

na

kami

. Hindi

pala

. Hindi

pala

para

sa

’min

yung

pinahanda

niya

.

Para

pala

’

yon

sa

babae

niya

.

Ang

sakit

lang

talaga

.

Tapos

hindi

niya

pa

sinabi

na

asawa

nya

ako

at

ginawa

niya

pa

akong

kasambahay

.

Luha. Luha nanaman ang aking naramdaman sa aking mga mata. Luha na nagbabadyang umagos nanaman ng tuloy-tuloy. Pinigil ko ang sarili ko na ’wag umiyak. Pagod na ang mga mata ko.

Nawala ang lahat ng naalala ko nang may marinig akong kanta. Paborito kong kanta.

“I could stay awake just to hear you breathing

Watch you smile while you are sleeping

While you’re far away and dreaming

I could spend my life in this sweet surrender

I could stay lost in this moment forever

Every moment spent with you is

a

moment I treasure“

Napangiti ako ng wala sa oras. Narinig ko yung kanta na iyon na nanggagaling sa baba ng veranda. Nakabukas kasi yung pinto doon kaya narinig ko may nag-gigitara pa.

Agad akong pumunta doon at sinilip sa baba yung kumakanta. At lalong lumawak ang ngiti ko sa’king nakita. Totoo ba ’to?

“ Don’t wanna close my eyes

I don’t wanna fall asleep

’Cause I’d miss you, baby

And I don’t wanna miss a thing

’Cause even when I dream of you

The sweetest dream would never do

I’d still miss you, baby

And I don’t wanna miss a thing“

Totoo ba ’to. I saw Matteo standing in front of the veranda and singing it. Nakatingin siya sa’kin habang nakangiti. Nasa likod naman niya si Ate maggie at Ate Pat.

Alam niya kayang paborito ko ’tong kantang ’to? Napangiti ako na napaluha. For the first time, ginawa sa’kin ’to ni Matteo. Ano nanaman ba meaning nito?

“ Lying close to you feeling your heart beating

And I’m wondering what you’re dreaming,

Wondering if it’s me you’re seeing

Then I kiss your eyes and thank God we’re together

And I just wanna stay with you

In this moment forever, forever and ever

I don’t wanna close my eyes

I don’t wanna fall asleep

’Cause I’d miss you, baby

And I don’t wanna miss a thing

’Cause even when I dream of you

The sweetest dream would never do

I’d still miss you, baby

And I don’t wanna miss a thing

I don’t wanna miss one smile

I don’t wanna miss one kiss

Well, I just wanna be with you

Right here with you, just like this

I just wanna hold you close

I feel your heart so close to mine

And just stay here in this moment

For all the rest of time, yeah, yeah, yeah“

Wala na. ’Di ko na napigilan ang luhang tuloy-tuloy ang pagdaloy mula sa’king mata. Iba’t-ibang dama ang nararamdaman ko. Samu’t-sari.

Ito na ba ang sign na magbabago na si Matteo? Ito na ba yung start ng story namin, ito na ba yung start ng forever namin? Kahit sinasabi nilang walang forever?

Yung ngiti niya sa’kin, yung sweetness ng boses niya at yung pagsstrum niya ng gitara, I felt na tagos sa puso lahat ng ’yon. I can’t see but I can feel.

Mamahalin na ba ako ng lalaking ’to? Hindi na ba ako magmumukhang tanga na ako lamang ang nagmamahal sa’ming dalawa?

After niyang kumanta ay nginitan niya ako at tinanong,

“Baby,

bati

na

tayo

please?“

Matteo’s POV

Alam kong ang corny ng ginagawa ko ngayon. Pero this can be the best way para pansinin na ’ko ni Ethan. Alam kong kasalanan ko kung bakit siya nagagalit sa’kin.

Nagpatulong ako kila Ate Pat kung ano pwede gawin, ito ang sinuggest nia sa’kin ang haranahin si Ethan. And nung sinabi nila sa’kin yun, biglang lumakas ang tibok ng dibdib ko, na para bang na-excite akong gawin yun.

’Yung ngiti niya habang kumakanta ako, alam kong dahil sa’kin ngayon kaya siya nakangiti. Sana ganito na lang ako palagi, sana hindi ko na kayanin uli na magalit sa’kin si Ethan. Sana matanggap ko na siya sa buhay ko. Sana ay matuto na siyang mahalin ng puso ko. Sana ay siya na, sana’y siya na lang ang laman ng puso’t isip ko. Alam kong ang weird na lahat ng dama ko pero ito ang nafe-feel ko e. Parang ayaw ko na siyang mawala sa’kin.

After kong kumanta tinanong ko siya,

“Baby, bati na tayo please?”

Pero ’di ako nakarinig ng sagot niya. Nakita ko siyang pumasok uli sa loob ng kwarto. Akala ko ’di niya na sasagutin ang tanong ko e. Pero nakita ko siya na tumatakbo papalit sa’kin habang umiiyak. And I felt his arms again na pumulupot sa katawan ko. Natawa ako, natuwa actually.

“Bati na ba tayo?” Tanong ko sa kaniya habang nagtatawanan sila Ate Pat at Maggie.

“Ano ba sa tingin mo?” Tanong niya uli. Napangiti niya uli ako at niyakap siya ng mahigpit.

Lalong kumabog ang dibdib ko nang bigyan niya ako ng smack sa lips. Pero, ewan parang nabitin ako kaya I grabbed his lips again one more time, hindi ako naguluhan this time but I enjoyed it.

I bite his lips, napa-aww naman siya. Kumalas siya sa yakap, pero niyakap ko pang ulit.

Iba na ata yung nararamdaman ko,

Mahal

ko

na

’tong

lalaking

’

to.

Chapter 20: Raven Arice

Raven’s POV

“Apo, pakiluto naman yung paborito kong Ginataang Papaya na may dilis.” Pakiusap sa’kin ni Lola. Naku, si Lola talaga.

“Opo. Sige po!”

Lola’s boy? Ako ata iyon? Hahaha, since nung bata ako, si Lola na ang nadiyan para sa’kin. Mga magulang, I never experienced having a supportive, loving and caring parents. Dahil bata palang ako, namulat ako na wala sila sa tabi ko. Nasanay na ako na wala sila sa tabi ko lalo na kung may sakit ako, kailangan ko ng tulong, kapag may problema. Tanging si Lola lang ang nandiyan para sa’kin.

“Ang bango!” Sabi ni Lola na nasa likod ko pala.

“Siyempre po, Lola. Kapag po talaga ang gwapo’t macho niyong apo ang nagluto, swabe lagi!” Sabi ko sabay tawa. Natawa din siya sa sinabi ko.

“Siyempre, mana ka sa anak ko eh, sa papa mo. Ang gwapo kaya ng papa mo.”

I sighed. Nainsingit nanaman. Naiinis ako kapag napag-uusapan sila mama, lalo na si papa. Kumukulo ang dugo ko, ewan ko. Bakit? Kasalan ko ba na nagkaganito ko? Kung inalagaan lang nila ako ng tama ginawa lang nila ng tama ang obligasyon o responsibility nila sa’kin baka kilalanin ko pa silang ama’t ina ko. Pero wala, wala akong kinikilalang magulang.

“La, I will asked a question again, can I?” Tanong ko sa kaniya. Tinakpan ko ang niluluto ko at inaantay na kumulo.

“Bakit parang sumeryoso ka bigla?” Tanong niya sa’kin.

“Can I ask again about Papa and mama? For the last time?” Maraming beses na kasi. Maraming beses ko nang tinanong sa kaniya kung anong nangyari sa nga magulang ko. Either siya ay naiinis dahil sa kapabayaan at pagaabandona sa akin ng mga magulang ko.

“Go lang apo. Basta na ikaw. Alam ko namang gusto mo lang maliwanagan.” Umupo ako sa tapat niya at bigla niyang tinapik ang balikat ko.

“Go apo! Ano nga yun?”

“Paano po bang pang-aabandona ang ginawa sa’kin nila mama at papa?” Napatingin siya sa’kin bigla. Alam ko ang tingin na ’yon. Tingin na nagtatanong na ’bakit mo biglang naitanong ‘yan?’

“Teka, apo bakit bigla mong naitanong?”

“Lola gusto ko lang po talaga malaman ang lahat. Kaya po ako nagtatanong.”

“Nak, mahirap kasi ipaliwanag. Hindi ka nila inabandonang tunay.”

“Eh bakit po ’di sila nagpapakita sa’kin, sa’ting dalawa?”

“Apo, sa tingin mo ba makakapag-aral ka kung wala ang tulong pinansyal nila? Sa tingin mo ba magiging isang may-ari ka ng isang Photograph Studio kung hindi dahil sa kanila?”

Napakunot ang noo ko. Edi ang ibig sabihin nila, sobra na ang pagpapa-aral nila? Okay na yung pera nila? Ang pagkakaroon ba ng isang tunay na ama’t ina na nadiyan lagi sa tabi mo ay nabibili ng pera?

“Apo, alam mo ba kung bakit sila ’di nagpapakita sa’tin?” Tanong sa’kin ni lola.

“Ako ang dahilan. Sawang sawa na ako sa pag-aaway nila dati. Lagi silang nag-aaway, walang araw na ’di sila nag-aaway. Actually, ’di ko talaga tanggap ang mama mo para sa papa mo. Sorry apo. Pero alam ko kasi ang ugali ng mama mo. Mapagmataas, ma-pride, mayabang, matapobre. Actually, ako nga eh sinagot ng pabalang noon eh. At ako ang dahilan kung bakit hindi sila nagpapakita. One day napuno ako, sinabi ko lahat sa kanila lahat ng dama ko. Lahat ng nasa loob ng puso ko. Lahat ng nakikita ko sa kanila palagi. Naisumbat ko pa sa kanila lahat. Buti nga ’di ako inatake noon sa puso. Ang papa mo naman masyadong ma-pride din, madami siyang ayaw na ginagawa ng mama mo kahit ’di naman mali. Maarte ang papa mo sa mga bagay bagay. Kaya sinabi ko sa kanila na maghiwalay na sila. Kaya ayon nga ang nangyari, naghiwalay sila. Iniwan ka nila sa’kin pero noong nasa apat na taong gulang ka na, kinukuha ka sa’kin ng mama mo pero ’di kita ibinigay. Dahil iniisip ko ang kapakanan mo kung ano ang mangyayari sa’yo kapag nasa mama mo ka. Ang papa mo naman, sad to say na may iba na siyang pamilya. Pati din naman ang mama mo. Pero mas nakikita ko sa mama mo na mas gusto niyang makuha ka kaysa sa papa mo.”

Luha. I found myself crying in front of my grandmother. Ano kaya ang buhay ko ngayon ’pag sila ang kasama ko? Paano kaya ang buhay ko ’pag si mama o papa ang nakasama ko? Masasakal kaya ako sa kanila.

“Lola, maraming salamat.” Pasasalamat ko kay Lola.

“Bakit ka naman nagpapasalamat, apo?” Tanong niya sa akin at siya’y tumayo at hinagod ang likod ko.

“Dahil po andiyan ka lagi para sa’kin.’Di mo po ako iniwan noon. Kaya po pangako ko rin po na ’di rin kita iiwan, no matter what happens.” Niyakap ko si lola at hinalikan siya sa pisngi.

“Nako, ang sweet talaga ng apo ko. Kaya ayaw kitang ipamigay sa mama mo e.” Natawa na lang ako sa sinabi ni Lola. Apaka swerte ko dahil kay Lola. Ayun at ayun lang ang ma-fefeel ko at wala nang iba pa.

Thank you, Lord!

---

After kong mag-edit ng napakaraming 2 by 2 pictures, napagpasyahan kong umorder ng pagkain sa McDo.

Habang naglalakad ako papuntang Mcdo may nakabunggo pa akong lalaki na halos kasing-edaran ko lang. Nabwisit pa ako. Then may nakita akong dumi sa leeg niya at tinanggal ko yun. Nabigla pa ata sa ginawa ko biglang nagtatakbo.

“One BFF Fries nga po tsaka isang Coke Float, paki-upgrade na po pala sa Large.”

“Okay sir, iseserve na lang po.”

Umupo ako sa sulok at inantay ang order ko. Napalingon ako sa painting na nakakabit malapit sa cashier. Ang ganda. Bigla akong nagka-interes sa painting.

Pero I’m not good at arts like drawing painting and so on. Pero ang photography lang talaga ang pinaka mas admire ko sa lahat ng arts. Photography is also an art.

Kinuha ko ang DSLR ko sa bag and captured the painting. I want a paining. Saan ba merong painting studio dito? Gusto ko makabili ng awesome painting. Saan kaya meron?

Habang kumakain ako ng BFF Fries kinuha ko yung phone ko at nagsearch ng Painting Studios. Kaya lang malalayo. Nakakatamad bumyahe Pero may napansin akong site. Site na may nga sample ng paintings na binebenta. Nakalagay din doon kung papaano oorder ng paintings through Gmail.

Wooooow. Ang ganda ng paintings niya. Napakaganda. Kaya ’di na ako nagdalawang isip na umorder. Ireregalo ko kay Lola ’yon, sure akong magugustuhan niya ’yun.

Lalo na yung painting niya na Mother and child. Pero ’di ko napusuan. Na like ko, pero kailanman ’di ko pupusuan. Pero mas pupusuan ko yung totoong mga ina na kinakalinga ng tunay ang kanilang mga anak.

Next naman ay ang landcape painting niya. Apaka artistic nung mga gawa niya. Sa six niyang paintings lahat ay na-like ko pero ang napusuan ko ay yung cubism painting niya. Ang ganda kasi, ang ganda nung pagkaka-blend ng colors, yung color na talagang bagay na bagay sa isa’t-isa yung nandoon sa painting kaya ’di na ako nagdalawang isip na iyon ang kunin.

Pag-uwi ko may nakita akong babaeng kausap ni Lola. Napatingin si Lola sa’kin at napangiti pa ito.

“Raven, apo!” Sabi sa’kin ni Lola at inanyayaan akong umupo sabtabi niya. Mabilis naman akong umupo sa tabi niya at nang makaharap ko na ang babae at makita ko ang kaniyang mukha, ’di ko alam kung ano ang masasabi ko.

“Anak?” Masayang bati sa’kin ng babae na hindi ko inaasa’y nanay ko pala. Nanikip ang dibdib ko, ayaw ko sila makita. Kaya dali-daling umakyat ako sa taas, ’di ko siya kayang harapin dahil baka kung ano pa ang masabi ko.

Narinig ko pang kumakatok siya at tinatawag ako ng ‘Ice’ (Pronounce as the english translation of yelo.)

Pero nagtalukbong na lang ako at inilagay ang unan sa mukha ko.

---

Pagkagising ko naligo na kaagad ako dahil ngayon ko na kukunin yung painting na inoder ko diyan sa plaza.

“Oh, Ice! Kain ka na muna.” Yaya sa’kin ni Lola. ICE, tawag nila sa’kin for short since bata pa’ko. Pero mas-preffer ko na ngayon ang tawaging Raven or Arice kaysa Ice, 23 years old na ko. Parang nakakabata kasi ’pag tinawag kang Ice.

After kong kumain, nagpaalam na ’ko kay Lola at umalis na.

At nabili ko na nga yung painting.

Ethan. Ethan ang pangalan niya. Biglaan? Ang alin? Parang biglaan ata na mahiwagaan ako sa kaniya, biglaan atang kumislap ang mata ko nang makita ko siya.

Alam niyo naman na na BI ako, right? Pero sabi ko sa sarili ko iibahin ko na pagkatao ko pero bakit ako naaantig sa kaniya.

Niyaya ko pa siyang kumain. Ewan ko ba, may something sa kaniya. Ano ba tawag sa ganito? Love at first sight?

Habang tinititigan ko siya, I felt something to him, ang ganda ng mga mata niya, then ’pag ngumiti siya parang super aliwalas ng mukha niya. Hindi ko maalis ang tingin ko sa kaniya, I fucking don’t know why?

Pag-uwi ko sobrang tuwa si Lola sa binigay ko. Ipinuwesto niya kaagad iyon sa kwarto niya.

Pagpasok ko sa kwarto ko, ’di ko pa rin talaga makalimutan si Ethan. Even sinabi na nila sa’kin na may asawa na siya, I don’t know kung bakit parang na-love at first ako sa kaniya.

I used to chat him sa fb. Inadd ko pa nga siya e. I admit, nagkaka-chat kami dahil lagi akong nag-oopen ng topic buti na lang ’di siya snob.

One day nung papasok na ako, chineck ko kung may chat siya at hindi nga ako nagkamali. Meron nga. Pero napatakbo kaagad ako ng makita ko ang chat niya. I don’t know kung saan yung bahay nila pero tinanong ko kila Zia, yung friend niya. Tinatanong pa nga ni Zia kung bakit pero ’di ko sinabi yung dahilan.

After ko siyang dalhin sa hospital, nawala ang kaba ko. Nawala ang kaba ng dibdib ko. Gumaan na ang pakiramdam ko ’coz I know that he is already safe.

Sobrang nakakagaan sa pakiramdam na mahimbing na siyang natutulog ngayon. Pinuntahan ko din si Zia para sabihin sa kaniya lahat and para masabi na rin ni Zia sa mama at papa ni Ethan which is nasa tabi na ni Ethan ngayon.

After how many hours of waiting ng pagpapahinga ni Ethan, umuwi na siya sa bahay nila, sa mama at papa niya, doon muna daw siya for a couple of days. Niyayaya din ako nila Tita, mama ni Ethan na doon na sa kanila matulog pero gustuhin ko man ’di din pwede dahil walang kasama si lola.

After ilang days binalikan ko si Ethan sa bahay ng parents niya pero I felt sad nung makita ko sila nung asawa niya na sumakay ng kotse at umalis. Selos? Selos kaya ’tong dama ko? Pero kailanma’y wala akong karapatang magselos, I’m just a friend. ’Di niya pa alam ang tunay kong dama sa kaniya. Pero I decided na itago na lang para ’di kami magkalayo sa isa’t-isa. And para wala akong masirang relasyon, may asawa na si Ethan.

One day pumunta uli ako sa bahay nila nung asawa niya, and may nakita akong babae doon na nakatayo na nakapang-office attire. Lumapit ako doon at nagtanong.

“Andyan po ba si Ethan?” Pagkatanong ko non, tinignan niya lang ako. Pero malay mo kakilala nila Ethan ’to.

“Wala eh. Pero nagbakasyon daw kasama si Sir. Matteo, asawa niya. Bakit po ba? Btw, I’m Sir. Matteo’s secretary.”

Nginitian ko na lang siya at umalis na. Raven, bakit mo pa kasi hinahanap yung may asawa na. Sinasaktan mo lang ang sarili mo. Guys, alam kong mabilis ang pangyayari. ’Di ko din magets ang sarili ko na totally ma-inlove kay Ethan. Pero ito lang ang sa’kin, I can’t control my feelings.

Everytime na papasok ako dumadaan ako sa bahay nila. And isang araw nakita kong may nagpark ng kotse sa harap then, finally! Nakita ko uli si Ethan. Bumilis, yung tibok? Bakit nga ba bumibilis yung tibok nito? Sabay hawak ko sa dibdib ko.

Binuksan ni Ethan yung gate at pumasok yung kotse. Then sinara uli ni Ethan yung gate. Pero bago tumalikod si Ethan, he saw me. Nakita niya akong nakatingin sa kaniya, kinawayan niya ako at nginitian. I do it too. I smiled too and wave my hands for him. And hindi ko alam yung dama ko. I’m so happy, ’di ko ma-explain. Sa ganoon lang ni Ethan, napasaya niya ko.

Pero nabawi din ang saya ko. Bakit pa kasi sa may asawa pa ako nagkagusto? Ganito na ba talaga? Hindi ka na makakapili ng tama ngayon? Sana ako si Matteo na kasama ni Ethan ngayon. Sana ako yung kahawak kamay ni Ethan habang papasok ng bahay. Sana ako yung tumutulong kay Ethan sa lahat.

Alam kong biglaan ang lahat, alam kong ang bilis ng pangyayari. Why can’t you understand?

Cause I’m truly, madly, crazily in love with you, Ethan!

Chapter 21: A New Start?

ETHAN

:

After nung nangyari sa’min ni Matteo na’yun. ’Di na ako makatulog. Lagi na lang nag-flaflashback sa’kin yung nangyari. ’Di ko makalimutan, ’di ko maiwasang kiligin.

“Ethan?” Tawag niya sa’kin.

Nasa kwarto na kami ngayon, nakahiga, matutulog na. Patay na ang nga ilaw. Tanging ilaw na lang sa kung saan ang nagrereflect sa bintana dito sa kwarto. Tahimik na ang lahat. Tanging tunog na lang ng aircon ang naririnig ko. Napadilat ako nang tawagin niya ako.

“Hmmm?”

Naramdaman kong humarap siya sa’kin. Nakatihaya kasi ako. Kaya napatinin ako sa kaniya.

We’re an inch apart.

Ito nanaman ang tibok, bumibilis bigla. One minute, two minutes, three minutes. Hindi ko alam kung ano ang meron sa nga titig niya. Ano ba ang ibig sabihin ng mga nangyayaring ’to? Bakit nangyayari ’to? Pinapaasa lang ba ’ko nito?

“Miss ko na yung bahay na’tin.” Bigla niyang sabi. Umiwas na ako ng tingin at tumihaya nang muli.

“Ako din.” Sabi ko na lang kahit hindi. Para ngang ayaw ko na bumalik doon e. Natatakot ako. What if one day bumalik nanaman si Matteo sa pagiging, argh! Nevermind.

I sighed then tumalikod na sa kaniya para makatulog na ako ng komportable. Aaminin ko kahit asawa ko siya at okay kami ngayon, ’di ako komportable.

“Bakit mo ako tinatalikuran? May problema ba?” Tanong niya bigla. Kinabahan ako bigla, ano ang isasagot ko?

“Ah- k-kasi…”

Mental blocked. Na mental blocked nako. ’Di ko alam isasagot ko.

“No need to say a word, Ethan. Kung saan ka comfortable, then go. No need to explain, Go lang kung saan ayos sa’yo.” Biglang bumaba yung tono ng pananalita niya, feel ko ang lungkot niya. Pero pinigil ko yung nararamdaman ko. Ayokong bumigay ako dahil lang sa ganiyan niya.

“Basta Ethan. Sabihin mo lang sa’kin.” Bigla niya ulit sabi. Napakunot ako ng noo.

“Ano naman ’yun?” Tanong ko.

Bigla niya ’kong niyakap. Nanlaki ang mata ko. Bumilis nanaman ang tibok. Bakit ba ganito nanaman? Bakit niya ba kasi ako ginaganito? Alam niya namang kahinaan ko ’to? Bakit niya ’ko pinapaasa na magiging ayos kami tulad nung ibang mag-asawa?

“Kung ’di ka na talaga komportable sa’kin, kung hindi mo na talaga kaya ang pakikitungo ko sa’yo, hahayaan na kitang bumitaw. Pero…”

Pinutol niya yung sinasabi niya. Nacurious ako bigla.

“Pero?” Tanong ko.

“Ethan, parang ’di ko kaya na m-mawala ka, ’di ko kaya na iwan mo ko. ’Di ko kaya na wala ka sa tabi ko. Sa tingin ko, sa dama ko, ’di ko kaya.” Napabuntong hininga na lang ako.

Sa tingin niya ba kalakasan niya ’ko na kapag wala ako ’di niya kayang tumayo o gumalaw o gumawa ng kung anong bagay?

“Matteo. Ako rin.” Sabi ko na lang. Naramdaman ko na lang ang pagtulo ng luha mula sa aking mga mata. Bakit ba umiiyak nanaman ako?

“Ethan, hintayin mo ko?” Bigla niyang tanong.

’Di ko siya sinagot. Alam ko na ang gusto niyang ipahiwatig, hinintay ko na lang ang mga susunod niyang sasabihin.

“Hintayin mo ko. Alam ko hindi pinagaaralan at pinplano ang pagmamahal. Pero, hintayin mo kong matanggap na ang lahat ng ito, at ikaw ay ang siyang nakatadhana sa akin.”

“Alam mong mahal na mahal kita, Matteo. Kaya nga kahit ang dami na nating hindi magandang napagdaanan, nandito pa rin ako diba? Mahal kita, hihintayin kita. Hindi yun magbabago. Alam kong matagal, alam kong mahirap. Pero susubukan ko. ’Di ako susuko maliban na lang kung wala na talagang pag-asa. Sana ipakita mo ang sign sa’kin na may pag-asa talaga tayo, yung kasal natin, yung pagiging mag-asawa natin, yung pagsasama natin. Sana ’di lang ako ang mag-work sa’ting dalawa. Hinihingi ko ang tulong mo Matteo? Para sa’ting dalawa? Pwede ba?”

“Ano ba sa tingin mo ang sagot ko?” tanong niya sa’kin ng nakangiti. Kaharap ko nanaman kasi siya ngayon. Nakatihaya ako then siya nakadapa

“Hindi.”

“Hoy! Oo ang sagot ko. Kala mo!” Sabi niya at nagkunwari pang bata. And I found it cute.

Nginitian ko na lang siya at ipinikit na ang mata ko. I don’t know pero parang ang bilis nang magbago ng mood ko. Bigla akong sumaya dahil sa mga sinabi niya. I don’t think na umasa sa mga sinabi niya pero may part ng utak at puso ko na sinasabing ’wag akong umasa dahil walang pagbabagong magaganap. ’Wag akong umasa dahil babalik nanaman siya sa dati. Masasaktan lang ba talaga ako kapag umasa ’ko?

UMASA

.

Ang

word

na

pinagsisisihan

ng

lahat

kapag

umiibig

.

---

True love. Everyone wants to feel it. Kahit ako oo! Alam kong may asawa na ’ko pero, wala pa rin akong mafeel na love, na TOTONG PAGMAMAHAL NA GALING SA PUSO NIYA.

Hintayin? Hihintayin kong matutunan niya akong mahalin? The question is, magagawa niya kaya akong mahalin kung ang puso’t isip niya’y ’di naman ako ang laman.

Magtiwala? Magtitiwala ako na matututunan niya rin akong mahalin? Be hopeful na matutunan niya akong mahalin? Aasa ako, maghihintay ako pero sana may patutunguhan yung pag-iintay ko.

Naputol yung mga na-iisip kong iyon nang maranig kong sinara na ni Matteo yung likod ng sasakyan.

“Bye Ate Maggie.” Paalam ko at nginitian siya.

“Hindi na tayo nakapag-bonding.” Malungkot niyang sabi sa’kin.

“Haha, next time na lang Ate Maggie.”

“Oo na sige na! Basta, text na lang us ah! O kaya pupunta na lang ako sa inyo.”

“Sige. Ate, bye!”

“Bye, Ethan! Hoy, Matt. Ingatan mo ’tong si Ethan.” Paalala pa ni Ate Maggie. Natawa pa ko.

“Opo. Basta ate! Ingat hah! Saan ka na nga pala uuwi muna?” Tanong ni Matteo kay Ate Maggie.

“Babalik na ko ng Canada for my works. Kailangan na din kasi.” Sabi niya naman.

“Ok ate. Bye!”

And I know, everyone, anytime we need to say goodbye.

---

“Ethan, gising. Kain ka muna!” Gising sa’kin ni Matteo habang nasa biyahe kami pauwi. Inilibot ko ang mga mata ko at tinignan kung nasaan kami. Nasa gasoline station kami at may nakita akong mga tindahan, tuhugan, at carinderia sa gilid and may 7-Eleven pa.

“Asan na tayo?” Tanong ko sa kaniya nang magising na yung diwa ko. Hala! Ang bilis ng oras. Alas dos na pala. Umalis kami ng 9 ng gabi e.

“Malayo pa tayo.” Sabi niya. Napatingin ako doon sa mga nag-iisaw, barbeque at doon sa mga nagfifishball.

“Matteo! Tara kain tayo don?” Yaya ko sa kaniya.

“Saan?”

“Tuhugan? Tsaka sa ihawan?”

“’Wag baka madumi diyan.” Sabi niya sa’kin. Napatawa ako ng palihim. Apaka sensitive apaka linis. Jusko. ’Di talaga sanay sa mga ganitong pagkain.

“Ah sige. A-ako na lang.” Sabi ko at kinuha ko yung wallet ko sa bag at nagkunwari akong nalungkot. Nakita ng peripheral vision ko na sinundan niya ko ng tingin. Pagkababa ko ng sasakyan, alam kong bumaba rin siya at sumunod sa’kin.

“Manang tatlo nga pong laman. Then dalawang isaw.” Sabi ko sa nagtitinda. Then pinili niya na yung sinabi ko at sinimulan nang ihawin.

Tumabi ako sa gilid dahil nasisinghot ko yung usok ang sakit sa ilong.

Habang inaantay ko yung binili ko naramdaman kong tumabi sa kinatatayuan ko si Matteo at nakarinig ako ng tunog ng chichiriya kaya napatingin ako sa kaniya. Kumakain siya ng Tempura na chichiriya. Ang hilig sa seafood. Pati chichiriya seafood.

“Gusto mo?” Tanong niya sa’kin. Inalok pa ko ng mokong. Nakakatampo lang dahil ’di niya alam na dahil sa ganon ay kaya ako nagkasakit.

“No thanks.”

Pagkasabi ko non inabutan niya ako ng slurpee. Which is my favorite kaya ’di ko na siya tinanggihan.

“Salamat.” Sabi ko sa kaniya sabay kuha nung naluto nang laman at sinawsaw ko sa saukan.

Napatingin ako kay Matteo, nakangiwi siya habang pinanonood akong kumain. Kinuha ko yung isa at sinawsaw sa saukan at iniabot sa kaniya.

“Try it.” Sabi ko. Nung una ayaw pa niya pero mapilit ako kaya kinuha niya rin. Nung tinry niya, kumagat lang talaga siya ng kaunti pero kalaunan naubos rin.

“Hindi masarap?” Tanong ko sa kaniya. Habang nilantakan ko naman yung isaw.

Nginitian niya ako at ginulo yung buhok ko na parang bata.

“Masarap po.” Sabi niya.

“Manang tatlo pa nga pong laman.” Sabi niya uli doon sa nagtitinda. Wow, tignan mo nga naman. Siya ’tong aayaw-ayaw tapos ngayon siya ’tong oorder.

After naming kumain ay umalis na kami. Pero bago kami umali, bumili muna kami ng makakain.

Habang nasa biyahe kami. Kumakain ako ng D’Patata na chichiriya. Habang kumakain ako nakita ng peripheral vision ko na tingin ng tingin sa’kin si Matteo.

Napatingin ako sa kinakain ko. D’Patata. Which is favorite niya din at madalas niyang snack sa office. Natawa ako. Kaya pala tingin ng tingin. Gusto pala.

At nang nahuli ko siyang nakatingin sa kinakain ko. Kumuha ko ng isa at sinubo sa kaniya. Which is kinatuwa niya. Napangiti siya at ginulo nanaman yung buhok ko.

Pasubo siya ng pasubo then tingin ng tingin sa’kin then sabay gulo ng buhok ko. Ganito ba talaga siya manglambing?

At dahil nabitawan niya yung manibela kakagulo ng buhok ko,

I heard a two heavy things collide and e

verything went black.

---

Lol

. Joke lang! ’Di kami nasagasaan. Nakatulog lang ako. Ang harot kasi e. Pasubo ng pasubo. Naubos tuloy kaya nakatulog na ko.

Nagising na lang ako dahil naramdaman ko nanaman yung pagkalabit niya sa’kin. Pagdilat ko nakita ko na yung garahe namin. Andito na kami. We’re back. Ano nanaman kaya ang naka-tadhana sa’min sa pagbabalik namin dito? Ang corny, tadhana. Pero nobody knows kung ano ang dikta ng tadhana about me and Matteo. Hindi ko alam kung ano na ang mangyayari.

A new beggining for us? Ito na ba yung pagkakataon para matutunan na kong mahalin ni Matteo? Malabo. SUPER LABO. Kasing labo ng salamin kapag hiningahan mo.

Tumayo na ako sa kinauupuan ko at pumunta sa gate para isara iyon. And sa ’di inaasahan, I saw a person na hindi ko makakalimutan. Si Raven.

Nakatingin siya sa direksyon ko so I decided to gave him a smile and I waved my hands for him. I see him smiled too and kinawayan niya rin ako. I want to approach him nung tumalikod na siya. I want to hug him at mag-thank you sa kaniya dahil sa pagdala niya sa’kin sa Hospital kahit ’di pa kami magkakilala ng lubos. Gusto ko siyang lapitan. Pero ’di ako nakalapit dahil I felt someone na humawak sa kamay ko and niyaya na ako sa loob. Napatingin na lang ako sa kaniya at nginitian ko.

“Pasok na tayo sa loob. Napagod ako.” Sabi niya sa’kin habang hawak niya pa rin yung kamay ko. Napangiti ako ng lihim. He holds my hand.

Pagpasok namin sa bahay. Napatigil ako. Nagiba ang lahat. Nag-iba ang kulay ng set, kurtina, HALOS LAHAT.

“Matteo? Bahay ba natin ’to?” Tanong ko. Pero nakita ko siyang kumunot ang noo at parang natatawa.

“Oo naman. Bakit? Pinaiba ko lang yung mga ’yan. This is our house. This is a new start for us. So I need to change everything.” Pagkasabi niya non, bumilis ang tibok ng puso ko. Totoo ba ’to? A new start para sa’min? ’Di niya na ba ako muli sasaktan?

Pumanhik na ako sa kwarto ko para magpahinga pero pinigilan ako Matteo.

“Dito ka na matulog. Tabi tayo?”

Matteo’s POV

Bago kami umuwi kahapon tinawagan ko muna yung mga lubos na pinagkakatiwalaan ko sa office at pinalinis ko yung bahay namin. Them nagpabili din ako ng bagong sofa. Lahat halos pinaiba ko.

And ngayon andito na kami. Parang ang saya ko dahil nandito na kami ni Ethan sa bahay namin and kaming dalawa lang.

Then niyaya ko siyanh tabi na kami matulog. I don’t know. Para kasing nasanay na akong katabi siya. I really don’t know. Pero ayun ang gusto ko. At walang makakapigil sa’kin.

Pagkahiga niya. I decided to hug him. I feel so comfortable. Hugging him is so warm.

“Ethan, thank you.” Biglang sabi ng bibig ko. I don’t know kung saan nanggaling yung mga salitang nabigkas ko.

“Huh? For wat?” Tanong niya.

“D-dahil kahit anong nangyari, nasa tabi pa rin kita.”

I moment of silence. Wala na akong narinig na sinabi niya pero alam kong gising pa rin siya. Nakatalikod siya sa’kin habang nakayakap ako sa kaniya.

“Pero Ethan, I want you to be in my side always. ’Wag mo kong iiwan ’di ko kakayanin.” And a felt something, ang pagtulo ng luha ko. ’Di ko inasahan ’to. Bakit ako umiiyak?

Bigla siyang humarap sa’kin. Nakakunot yung noo niya. Bigla niya akong hinawakan sa magkabilang pisngi.

“Bakit ka umiiyak?” Tanong niya sa’kin. ’Di ko alam ang isasagot. Alam kong ang OA ko ang corny ko para umiyak pero ito yun e. Naiyak na ko.

“Naiisip ko lang kasi. Paano kapag nawala ka sa’kin? Ano mangyayari sa’kin? Sa tingin ko, mahihirapan ako. Hindi ko kaya.”

Ewan ko pero, naisip ko na one day na iwan na lang bigla ako ni Ethan, paano na kaya ako? Bigla na lang ako napahagulgol.

“Matteo. Please, ’wag ka umiyak?” Pagpapatahan niya sa’kin.

“Matteo, ’di kita iiwan hangga’t kaya ko. Mahal kita, Matteo. Asawa kita. Hindi kita iiwan. Mahal kita. Mahal na mahal.”

“Sorry, Ethan. Kung ’di ko pa masuklian yung pagmamahal mo. But, I think someday, or tomorrow, mahal na kita. Magulo pa, magulo pa para sa’kin ang lahat. Pero, ipangako mo sa’kin, hihintayin mo ko?”

“Oo, Matteo.”

I hug him again and all I wanna do is to hug him tight, and to be with him ’till one day that I can say that I love him so much.

Still hoping that its not yet too late to tell him those words

, make him feel and love it.

Chapter 22: HIS Confessions

Ethan’s POV

Pagkagising ko, ramdam ko na yung init dahil tanghali na then ’di pa pala bukas yung aircon. Nakita ko din si Matteo na pawis na din maya binuksan ko na yun at lumabas na ng kwarto para makapagluto na.

Pero pagbukas kong ref, as usual, walang laman. Mawala ka ba naman ng halos isang buwan?

So I decided to write a note at idinikit iyon sa ref.

Matt,

Wala

nang

laman

yung

ref. Nag-grocery

lang

ako

.

Naligo ako saglit at aalis na sana pero naalala ko si Matteo. Kaya sinilip ko muna siya before ako umalis. Mahimbing pa tulog niya, napagod kaka-drive. Kawawa naman. So I decided na umalis na, mag-cocomute ma lang ako.

Pag-abot ko ng bayad ko. ’Di ko inasahan ang nakita ko sa jeep.

“Hoy! Raven!” Bati ko sa kaniya. Nginitian niya muna ako at ibinalik sa’kin yung bayad ko.

“Bakit? Bayad ko yan!” Taka kong tanong.

“Ako na, libre na kita.”

“’Wag na! Para nine pesos lang eh.” Sabi ko naman.

“Ito na. Oh! Inabot ko na kay manong, bayad po!” Sabi niya at iniabot na nga kay Manong yung bayad at ibinalik namann niya sa’kin yung siete ko. ’Yaan mo na! Tipid pa sa pamasahe.

“Thank you!” Sabi ko sabay ngiti.

“No problem. Ay teka, bakit nga pala ang tagal niyong nawala?” Tanong niya bigla na ikinagulat ko.

“Ha? Paano mo nalaman na umalis kami?”

“Pumunta kasi ako kila mama mo after mong umuwi sa hospital non. Kinaumagahan pumunta ko sa inyo, umalis daw ka daw with your, husband.” Sabi niya sa’kin. Yung pagsabi niya ng ‘husband’ ay buka lang ng bibig. Pero naintindihan ko naman.

“Ah, may inatendan kasi siyang business sa Baguio, then konting bakasyon sa Nueva Vizcaya. ’Di ko nga alam na may bahay pala sila doon. Which is ngayon, sa amin na ni Matteo.”

“Wow naman. Ang yaman naman kasi e.” Sabi niya sa’kin. Sabay gulo ng buhok ko. Ano bang meron sa buhok ko’t lagi nilang napagdidiskitahan.

“Sila Matteo ’yun, ’di ako.”

“Bakit? Kung ano ang pagmamayari ng asawa, pagmamayari mo na rin, diba?”

Napatitig ako kung saan? Mag-asawa ba ang turingan namin?

“Bakit ka biglang natahimik?” Tanong sa’kin ni Raven sabay wave niya nh kamay malapit sa mukha ko.

“W-wala. May naalala lang ako.”

“Ah, so saan ka nga pala pupunta? Ba’t ikaw lang mag-isa?” Tanong niya sa’kin.

“Si Matteo kasi tulog, napagod kaka-drive sa biyahe. Then magluluto sana ako pero walang laman ref namin.”

“Oh? So mag-gogrocery ka?” Tanong niya sa’kin.

“Oo, bakit?”

“Doon din punta ko e.”

“Ah!” Nasabi ko na lang. Feel ko ’pag kasama ko ’tong si Raven, safe ako. Ang gaan ng pakiramdam ko. Feel ko ang kwela at ang saya niya kasama.

Pagkababa namin ng jeep. Dumeretso kaagad kami sa Rob Supermarket.

“Ahm. Ethan! Ano ba mas maganda dito sa mga ’to? Ano hinog dito?” Tanong niya sa’kin sabay turo sa mga guyabano.

“Edi yung malambot pero ’di bulok. Malalaman mo rin sa amoy.”

“Ah, ito!” Sabi niya sabay kuha ng isa.

Habang naghahanap pa kami ng mabibili. Nakaka-enjoy kausap si Raven. He makes me laugh, he makes me smile. He makes me feel that I’m a special person.

“So, kamusta na pala kayo ng asawa mo?” Bigla niyang tanong.

Napatikom ako dahil sa tanong niya. Hindi ko alam ang isasagot. Alam kong mapagkakatiwalaan si Raven pero ayoko nang may makaalam pang iba kung ano ang mga pangyayari sa’min ni Matteo.

It’s better to be a secret.

“O-okay lang.” pagsisinungaling ko. Ito nanaman! I’M NOT GOOD AT LYING. Kapag nakakapagsinungaling kasi ako naiilang akong tumingin.

“Pero bakit parang nagsisinungaling ka.” Bigla niyang sabi.

“Ah, eh. H-hindi ah!”

“Sige, sabi mo eh.”

After naming mamili. Niyaya niya akong kumain sa Mcdo.

“Ako na magdadala niyan!” sabi niya sa’kin sabay hablot nung mga plastic bags ng pinamili ko.

“Ano ka ba! Ako na! Lalaki ako no. Kaya ko to.”

“Tsk. Ang kulit. Ako na nga!”

“Raven, ako na.”

“Akin na!” Natatawa na ko dahil sa kakulitan neto. Masasapak ko na ’to. Hahahaha, joke.

Inilagay ko sa left hand ko lahat ng pinamili ko para ’di niya maabot. Pero sa kakulitan niya kinukuha niya pa rin kahit hindi siya umaalis sa kinatatayuan niya.

Humarap siya sa akin and niyakap ako para makuha niya yung mga pinamili ko na nasa left hand ko. Hinarap ko siya at napatitig kaming dalawa sa isa’t isa.

He hugs me then we’re an inch apart. Parang tumigil yung mundo ko. Hindi ko alam yung mga nangyayari. Basta ang alam ko lang ay magkadikit na ang aming mga labi. Bumitaw kaagad ako dahil maraming tao ang nakakakita and naisip ko si Matteo. Ano ’tong nagawa ko? Nagtataksil ba ’ko? ’Di ko sinasadya. Siya yung gumawa. Hindi ako. Shit! Ang bilis bakit ang bilis? bakit ang bilis ng tibok? Napahawak ako sa dibdib ko.

Binilisan ko nang maglakad at iniwan ko na siya doon pero bigla niya kong hinila papuntang Mcdo.

“Kain muna tayo. Treat ko.”

Hindi ko siya pinansin. ’Di ko pa rin makalimutan yung nangyari. Ano ang ibig sabihin nun? What does it means?

Umupo na ako at hinintay yung order. Then pag dating niya, ang laki ng kaniyang ngiti na parang nanalo sa kung saan.

Nag-faflashback pa rin yung nangyari. Ramdam ko pa rin yung labi niya sa labi ko. Yung lambot ng labi niya. Argh, what I supposed to do?

“Kain ka na!” Sabi niya sa’kin at nag-umpisa na siyang kumain.

’Di ko ginalaw yung pagkain ko. Pinanood ko lang siya kumain.

“What does it mean, Raven?”

Napakunot yung noo niya at binigyan ako ng isang malaking ngiti.

“’Di mo pa ba gets?” Tanong niya pabalik sa’kin. Pero imbis na mainis ako sa ginawa niya, bakit feel ko kinikilig ako. Argh, ang panget mang sabihin na kinikilig ako pero, ’yun e. ’Yun yung dama ko e.

“Since I met you, Ethan. I don’t know pero iba yung dating mo sa’kin. I think or I feel that you’re too special for me.”

Nagulat ako sa sinabi niya. Alam ko na yung mga gusto niyang sabihin. Alam ko na kung saan hahantong ’to. Sa aminan. Awww, I’m not good on this type of situation. Ano gagawin ko?

“Ewan ko pero. Ang corny man sabihin but I think, na love at first sight ako sa’yo? Ethan, aaminin ko na I’m a bisexual.”

Speechless. Wala talaga akong masabi. Isang gwapo na medyo build up yung katawan then matangkad at mayaman ang nagsasabi sa harapan ko ngayon ng mga nadadama niya? I’am that kind of person that is so special? Para madama niya na special ako sa kaniya?

“Ethan, I like you.”

Guguho? Alin? Itong mall? Itong Mcdo? O yung buong katawan ko? I don’t know what to do here, or even what to say. I don’t know!

“Pero Raven. You know that I have a husband.”

Ngunitian niya ako at ginulo yung buhok ko. Then itinapat niya yung daliri niya sa labi ko which means quite lang daw ako.

“I know. I just want you to know. Na mahal kita, Ethan. Na kahit kakakilala lang natin ang isa’t-isa. Alam kong ang bilis ng mga pangyayari. Alam kong ’di pa natin lubos kilala ang isa’t-isa. Pero what should I do? To control this feelings? No, all I wanna do is to confess. Para sabihin sa’yo lahat ng dama ko. No need to think of it. No need to say a word, Ethan. I just want you to know that I’m always be at your side if you need me. No matter what. Alam kong mahal na mahal mo ang asawa mo. Ayoko naman siyempre maging parang kontrabida no.”

Speechless. Wala talaga akong masabi. Lahat ng sinasabi niya ay nageecho lang sa utak ko. Paulit-ulit. I feel someone in my heart. The heartbeat, I feel the fast heartbeat na kay Matteo ko lang nadadama.

“I hope na we’re okay after this. I hope na we’re still be normal to act, normal to talk. Sana okay pa rin tayo after this. And kung lalayuan mo man ako, I understand. Basta kung saan ka mas ayos, doon ako. Tsaka ’wag mo na rin ganong isipin ’tong mga sinasabi ko. I know may asawa ka and I don’t want to ruined your relationship.”

Napatingin ako sa kaniya. I felt something about his words. I feel na tagos sa suso ay este sa puso yung mga sinabi niya. At dahil sa mga sinabi niya feel ko na mas maging komportable pa sa kaniya.

“Sorry, Raven!”

’Di niya ako sinagot bagkus ay sinubuan niya ako ng isabg katutak na fries. Footspa. May BFF Fries pala sa harap ko ngayon ko labg napansin. Absolutely. Apaka sarap ng fries. Susko.

“Ano ka ba Ethan. Wala ’yon. Pero thank you pa din dahil kahit alam mo na yung mga dama ko ay andito ka pa rin sa harap ko. ’Di ka nagwalk-out.”

BFF FRIES. ’Di ko siya pinansin. Apaka drama e. Buti na lang si Bff Fries, pinasasaya na ako, ’di pa ako sinasaktan.

“Gusto mo pala ng fries. ’Di mo sinabi agad.” Nginitian ko siya pagkasabi niya non. Then nakita ko siyang tumawag ng waiter at umorder pa ng isa pang BFF Fries. Pinipigilan ko na ’wag na pero siya ang mapilit. Bumili pa rin talaga si mokong na gwapo.

RAVEN’s POV

Ang saya ko. Dahil nasabi ko na ang lahat ng gusto long sabihin. Napaka saya ko dahil tanggap niya pa rin ako na maging kaibigan niya kahit alam niyang may gusto ako sa kaniya, na mahal ko na siya.

I don’t know yung dama ko ngayon. Halo halo. I feel so happy dahil magkasama kami ngayon at alam kong masaya siya ngayon dahil sa’kin. Pero I think yung puso ko durog na. Ni hindi ko na nga gaanong madama e, manhid na ata ng sobra dahil sa palagiang pananakit sa’kin.

Hindi ako naghahangad na maging kami ni Ethan, ’di ko hinahangad na magkahiwalay sa ng asawa niya. I think, Etham loves Matteo so much na kahit kanino mo pa ipatanong halatang halata.

Ganun talaga ang buhay. Ganito talaga kapag nagmamahal. Hahahaha, ang drama ko no? Hindi mo aasahan, bigla na lang darating. Hindi mo inaakala, bigla na lang mawawala.

After namin kumain, I decided ma ihatid na si Ethan sa kanila. Hindi ko dala yung sasakyan ko o yung motor ko dahil sayang sa gasolina, siete lang naman pamasahe sa jeep.

“Ano Ethan. Bye na.” Sabi ko sa kaniya nang makarating na kami sa tapat ng ng bahay nila.

“Sige, salamat ha!” Sabi niya, sabay ngiti sa’kin. Ginulo ko uli yung buhok niya. Ang cute niya kasi kapag ginugulo yung buhok e.

“Ano ba!” Sabi niya at nag-pout pa. Ang cute mo talaga Ethan. ’Wag kang gumayan baka ’di ako makapagpigil.

“Haha, sige na. Pasok ka na sa loob.”

Pinalo niya ’ko sa braso bago niya ko tinalikuran.

“’Di mo ba ako papapasukin sa bahay niyo? Ganyan ka na ba?” Biro ko sa kaniya.

Nilingon niya ako at tinignan ng masama.

“Baka kung ano ang isipin ni Matteo kapag nakita ka.” Sabi niya sa’kin ng pabulong. Natawa naman ako, sa kagwapuhan kong ’to kahit na wala akong ginagawa na masama, paghihinalaan ako? ’Wag ganon. Huhu

“Sa kagwapuhan kong ’to, pagiisipan ako ng masama ng asawa mo?” Sabi ko sa kaniya.

“Ewan ko sayo. Bahala ka na diyan. Thank you ha, bye!” Sabi niya sa’kin. Tumalikod na siya at pumasok na sa loob. Habang ako? Nakangiti rito at tinitignan siyang pumasok sa loob.

Pagkauwi ko. Nagulat si Lola sa’kin bakit daw ang saya ko, ang laki daw ng ngiti ko.

“Lola, sabihin nating may nagpapasaya sa’kin.” Napangiti si lola nung sinabi ko ’yon.

“Nako, apo! Ipakilala mo naman sa’kin.” Sabi naman niya.

Ayun lang. ’Di ko pwedend ipakilala si Ethan. May asawa siya. I felt sad? Bakit parang lumungkot bigla. Anong nangyari?

I sighed at pumanik na sa kwarto ko. Pagkahiga ko inisip ko yung mga consequences kapag ipinakilala ko si Ethan kay lola. Maling mali. Tsaka, ipakikilala ko si Ethan as my friend? Oo friend lang, wala naman palang namamagitan sa’min.

Bakit ba nakakaramdam ang tao ng kakaiba kapag nagmamahal? Tsaka bakit hindi makapili ang puso ng tamang tao? Bakit kung sino pa yung sa tingin ko at tingin ng iba ay mali, siya pa ’yung napusuan ko. RAVEN, MAY ASAWA NA YON!

Sa dinami-rami ng tao sa mundo, bakit si Ethan? Ano nga ba ang dahilan? Bakit si Ethan pa na may asawa at alam kong mahal na mahal niya si Matteo. Nasasaktan? Ako nga rin ata ’yun. Dahil umibig ako sa taong alam kong mayroon nang iba . Bakit nga ba ikaw, Ethan?

Bakit nga ba kasi halos lahat ng umiibig may kaakibat na sakit at pagsubok?

’Coz people search the true love they want even if it’s worst and complicated.

Chapter 23: Matteo Meets Raven

Ethan’s POV

Masaya? Wala nang mas sasaya pa na makitang at maramdaman kong masaya ngayon si Matteo na kasama ako. Tawanan, huntahan, harutan at kung ano-ano pa.

Simula nung umuwi kami, ang saya namin. Wala na akong mahihiling pa. ’Di ko alam kung hanggang kailan ’tong mga ’to mage-end pero think positive lang ako na walang matatapos. Masaya pa rin kaming dalawa, itinatak ko sa puso at isip ko na walang magbabago.

One day nagluto ako ng paborito niya. Which is kaldereta, one of his favorites. Nahintay ako hanggang six, dahil excited na akong makita uli siya. Na pagdating niya ngingitian niya ako at yayakapin.

Six o’clock, seven o’clock, eight o’clock. Ilang oras na akong nanonood ng tv at nakaupo sa sofa. Wala pa rin siya. I used to think positive na walang nangyari sa kaniya or wala siyang pinuntahang iba. I used to think na may problema lang siguro sa office. Pero hanggang ten o’clock, nag-intay ako

Then ’di nga ako nagkamali, dumating siya ng 10 ng lasing ’di ko alam kung bakit. Kung ano ang dahilan. Pero nung inaalalayan ko siya papuntang taas, biglaan.

Biglaan. Bigla niya akong tinulak. Napaupo ako malapit sa hagdan, nauntog pa ako sa hawakan ng hagdanan.

Hindi ko naramdaman yung sakit ng pagka-untog ko. Pero yung lamig, yung lamig naramdaman ko. Malamig. Nakaramdam ako ng lamig sa tingin niya sa’kin. Bakit? Ano nanaman ’to? Bakit ganito nanaman. Napatingin na lang ako sa sahig habang naririnig ko ang yabag ng paa niya papanik sa taas.

Sumikip nanaman ang dibdib ko tulad ng dati. Naramdaman ko nanaman yung kahit ikaw lang ang mag-isa feel mo maraming taong nakapalibot sa’yo then dinodown ka.

Isang minuto hanggang labing limang minuto. Ilang minuto na ba akong nakatitig sa sahig? Ewan, ’di ko na alam. Naramdaman ko nanaman yung sakit, sikip ng dibdib. Natauhan ako nang naramdaman kong tumulo ang aking luha at naramdaman ko ang gutom. Kaya tumayo na ako at kumuha ng pagkain. No choice, ako lang ang kumaing mag-isa.

Para saan pa yung pag-iintay ko? Wala lang? Sana natulog na lang ako. Bakit pa kasi ako umasa na makikita kong masaya siya ngayon? Sayang lang ’tong niluto ko. Kaya pinakain ko na lang yung kinuha ko sa aso sa kapitbahay. Then nilagay ko na yung mga niluto ko sa Tupperware then nilagay sa ref, naglagay ako ng sticky note that says na “Matteo, kumain ka kung nagugutom ka, may kaldereta sa ref.” -Ethan. Then nilagay ko sa ref, naligo at natulog.

Matteo’s POV

Nagising ako dahil feel ko puputok na yung pantog ko and sa sakit ng ulo. Kaya tumayo ako at nag-cr. Then nakaramdam din ako ng gutom.

Pagtapos kong nag-cr, bakit wala si Ethan? Bakit ’di dito natulog?

Kaya lumabas ako ng kwarto ko at sinilip siya sa kwarto niya. Mahimbing na siyang natutulog. Kaya hindi ko na ginising.

Bumaba ako then naghanap ng makakakain. Then nakakita ako ng note from Ethan.

Kaldereta? Nagluto siya ng kaldereta? Pero bakit ’di niya ako pinakain?

Dahil ba sa kalasingan nakatulog na ako ng maaga kagabi? Pinilit kong alalahanin yung mga nangyari kagabi. Hindi ko talaga maalala. Kinain ang buong sistema ko ng alak.

Pagkatapos kong magpakalango sa alak non dahil sa dami ng problema sa opisina. Nandoon na muntik nang bumagsak yung kompanya namin dahil sa mga circumstances or conflicts. Nairita ako dahil sa dami kaya ako uminom. Then alam kong past 10 na ako nakauwi.

Then nakita ko noon si Ethan then tinulak ko? Tinulak ko!

Sht! Ano nanaman yung nagawa ko kay Ethan. Then naalala ko pang napahawak pa siya sa ulo niya noon dahil sa sakit siguro ng pagkakauntog niya.

Shems. Nawala na yung gutom ko. Sinara ko na yung ref at dali-daling pumanik sa taas para tabihan si Ethan sa pagtulog. I need to say sorry. ’Di ko sinasadya ’yun. Lango lang ako sa alak kaya ko nagawa ’yon.

Dahan dahan ko siyang tinabihan siya sa pagtulog. I feel comfortable. Bakit ako nagkakaganito sa kaniya? ’Di naman ako ganito dati.

Pinagmasdan ko siya habang natutulog. And I realized na he is beautiful. No, cute is better than beautiful for him.

And I realized

na

totoo

pala

ang

kabog

ng

dibdib

.

Ethan’s

POV

Someone hugs me from my back. And when I turned back, I saw him. Having a black polo shirt and a ripped jeans. I don’t know what to do ’coz what I see and feel right now is too confusing. I can’t totally see his face but I now who he is.

“Ethan, why are you smiling?” He asked me na para bang nang-iinis.

I can’t totally say a word. I’m too speechless. Can I say something crazy when he pulls me and hug me again. I can totally see his face now. His face is now so close in mine. We’re an inch apart.

What is this happenings all about? He was totally going to kiss me but suddenly I woke up and yell his name.

“Raven!” What a confusing dream is that? Napabalik ako sa buong sistema nang makita ko si Matteo na nakatingin sa’kin habang nakadapa.

“Raven?” Sabi niya.

Sht! ’Di niya nga pala kilala ’yun. Ano sasabihin ko?

“Raven? Sino ’yun?” Tanong niya sa’kin at umupo rin siya katulad nung upo ko then, tinaihan ako.

“T-teka, bakit nandito ka?” Pag-iiba ko ng usapan.

“Wala. Bakit? Masama?” Napatikhom na lang ako. Oo, wala, wala nga namang masama.

“Ayan sinagot na kita. Ngayon, sagutin mo ko. Sino si Raven?”

“Ah, w-wala yun. Kakilala ko lang, masamang panaginip.”

Bakit ba kasi nandito siya? Hindi ko tuloy alam yung sasabihin ko. Kinabahan ako.

Bumuntong hininga siya at humiga muli. Then, niyakap ako at pinahiga. Nakapagtataka lang. Pagkatapos niya akong ganunin kagabi tapos ganito siya ngayon. Ano na ’to? Ang bilis namang magbago ng mood nito. Kailangan ko bang sanayin yung sarili ko?

“Matteo. Let go of me, please?” Sabi ko. Nakakasakit kasi siya e. Bakit niya ko tinulak kagabi? Nauntog pa tuloy ako. Hindi niya ba naalala? ’Di man lang ba siya magsosorry sa’kin?

Umupo ako sa higaan at tinignan ko yung oras. Alas sais na pala. Kaya tumayo na kaagad ako at nagtoothbrush.

Paglabas ko, nakaupo siya sa gilid ng kama at nakatingin sa’kin ng masama.

“Alas sais na. Malalate ka sa trabaho.” Sabi ko sa kaniya at lumabas na ng kwarto.

Habang nagluluto ako may naramdaman akong yumakap mula sa likod ko. Napairap na lang ako habang inilalagay ko sa pinggan yung niluto kong hotdog and yung tinost kong white bread.

“Anong problema?” Tanong niya sa’kin. What the? Talagang tinatanong niya pa sa’kin? Kung ano ang problema? Wow naman!

Eh kung itanong mo sa sarili mo yan? Susko, Matteo!

“Wala. Kulang lang ako sa tulog.” Sabi ko. Pero tinignan niya lang ako ng walang buhay.

“Dahil ba kagabi?” Tanong niya sa’kin bigla. Eh alam naman pala niya e. Bakit nagtatanong ka pa?

I sighed. Ang dami na talagang tao na kahit super obvious na nung sagot, tinatanong pa rin.

“Ethan, I’m sorry. Kung naganun kita. Uminom ako ’coz super rami ng problems sa office. Alam kong nasaktan kita pero ’di na mauulit. I promise.”

Medyo gumaan na yung pakiramdam ko. Hindi na ako kinakabahan. Hindi na rin gaanong malakas yung kabog ng dibdib ko.

“Kain na tayo! Ano ba gusto mo, fried rice o toast?” Tanong niya sa’kin.

“Fried rice na lang.” Sabi ko sa kaniya then nilagyan niya ako ng fried rice sa pinggan ko then nilagyan niya ako ng hotdog and egg sa pinggan ko.

“’Yan, ubusin mo yan!” Paalala niya sa’kin. Napangiti ako ng palihim dahil dito. Hindi ko inaasahan na gagawin niya ’to. Medyo nakornihan lang ako ng konti pero natuwa naman ako.

After naming kumain ay niligpit ko na yung pinagkainan namin then siya naman ay naligo na para pumasok.

“Ethan, alis na ko.” Rinig kong sabi niya after an hour.

“Sige, ingat!” Sabi ko mula sa kusina. Naghuhugas kasi ako ng kamay.

Paglabas ko ng kusina, narinig ko na yung kotse niya na nagstart. Then ako naman pumanik ako sa taas para puntahan na yung mga pinagkakaabalahan ko. Which is, painting.

Narerelax kasi yung utak ko kapag nagpapaint. Umupo na ako then nag-isip ng pwedeng ipaint.

And nahagilap ko yung picture ni Matteo na nakasabit. Napangiti ako then naisip ko na iyon na lang ang ipaint ko.

After 6 hours. Nakakalahati ko na, nakaramdam ako ng gutom. Natawa naman ako sa gawa ko dahil kamukha naman. Buti nakaya ko.

Paglabas ko ng kwarto ay nagluto ako ng adobo. Pero kamalas-malasan. Nakalimutan ko pang bumili ng suka. Kaya lumabas ako para bumili.

Habang bumibili ako may narinig akong parang nagcapture na camera. Paglingon ko sa likod ko nakita ko si Raven na pinipicturan ako. Loko neto.

“Ano ba!” Sabi ko sa kaniya sabay tawa. Nakangiti siyang lumapit sa’kin at ginulo yung buhok ko. Nako, buhok ko nanaman.

Pagkakuha ko nung binili ko ay tinalikuran ko na siya at pabalik na ako sana sa bahay pero may naramdaman akong kumalabit sa’kin.

“Hoy, free ka ba ngayon?” Tanong niya sa’kin. Please ven, tumigil ka. Nagkakaron tuloy ako ng kasalanan. Feel ko nagtataksil ako kay Matteo.

“Bakit?” Tanong ko.

“Wala lang. Free ako ngayon e, parang gusto ko gumala kaso wala akong kasama.”

“Ano gusto mong gawin ko?”

“Edi samahan ako!”

“’Di ako pwede. Busy ako.” Sabi ko sa kaniya at tumalikod na kaagad. Pero hinitak niya uli yung braso ko at tinapatan ako.

“Please?” Pagmamakaawa niya sa’kin then ngumuso pa. Susko, napapikit ako dahil ayaw kong makita yung mukha niya. Kahit kasi gumaganon siya ang gwapo niya pa rin. Bakit ba kasi ang gwapo mo?

Nagkakakasalanan tuloy ako.

“Oo na! oo na!” Sabi ko sa kaniya at tumalikod na. Pero narinig ko nanaman siyang nagsalita.

“’Di mo man lang ba ako papapasukin dyan sa bahay niyo?” Tanong niya. Napangiti na lang ako ng palihim at sinenyasan siyang pumasok.

“Ano ’yang niluluto mo?” Tanong niya sa’kin sabay dungaw sa pinto ng kusina.

“Adobo po.”

“Wow naman. Pahingi ako ah!” Sabi niya. Tumingin ako sa kaniya. Nakangiti ang loko at nakatingin sa’kin na parang nangbwibiwisit.

“Makulit ba ’ko?” Tanong niya sa’kin.

“OO SOBRA!” Sabi ko sa kaniya. Pinagdiinan ko pa.

“Talaga?” Tanong niya sa’kin.

After kong nagluto ay kumain na kami. Ilang beses pa sinabi ni Bolero na ang sarap daw ng luto ko. Nakatatlo pa siyang balik ng kanin.

“Ang lakas mo pala kumain.” Sabi ko sa kaniya habang nililigpit ko yung pinagkainan namin.

“’Di talaga ako ganyan kalakas kumain. Pero ikaw kasi e, sinarapan mo luto mo.” Sinisi pa ko. Lakas pa talagang mangbola. Naku, Raven! Kung ’di ka lang gw-. ERASE!

“Saan kwarto mo dito?” Tanong niya.

“At bakit mo gustong malaman?” Tanong ko at tinaasan siya ng kilay.

“Wala lang. Masama ba?”

“Baka mamaya, minamanmanan mo lang kami dito.”

“Hoy, sobra ka sa’kin. Mukha ba akong gagawa ng masama? Sa mukhang ’to?” Sabi niya sa’kin. Kapal muks! Putcha. Pero totoo naman e. Hihi.

“Dyan sa kanang pinto sa taas.”

Pagkasabi ko non ay pumanik kaagad siya nang hindi nagsasabi sa’kin. Pipigilan ko sana kaya lang ang bilis umakyat.

Hu. Susko ka Raven! Kung ’di ka lang talaga mukhang anghel napagkamalan na kitang magnanakaw.

Pagkaligpit ko ng pinagkainan, nilagay ko iyon sa lababo at mamaya na hugasan at pumanhik na ako sa taas. Pero pagpanhik ko nakita kong nakahiga si Loko, nakapikit.

“Hoy! ’Wag kang magkunwaring tulog.” Sabi ko. Pero ’di siya kumikibo. Kaya hinayaan ko na lang. Tulog nga ata talaga. Kaya pumunta muna ako sa mga pinapaint ko at itinuloy ko yung pinapaint ko.

At dahil sa pagp-paint ko, ’di ko namalayan ang oras. Nilamon na ako ng sistema ng painting. Ala una ako nag-umpisang mag-paint at ngayon ko lang napansin ang oras. Mag-aalasais na.

Kaya tumungo na ako sa kusina at nagluto ng hapunan para kay Matteo. Kay Matteo? It’s already six o’five. Uminom ako ng tubig habang pumapanhik sa taas. Si Raven nasa kwarto ko pa din. Kaya hinayaan ko muna yung niluluto ko at pumanhik na kaagad sa taas. Nakita ko siya na nag-iinat. Pinatayo ko na siya kaagad at pinaalis na kaagad.

“Bakit? Ano meron? Bakit ka nagmamadali?”

“Wala nang tanong-tanong. Basta umuwi ka na.”

Ayoko na siyang madatnan ni Matte dito. Ayokong magisip ng masama si Matteo sa’ming dalawa. Iba rin kasi ang iniisip ni Matteo, hindi ko alam.

“Ano bang problema?” Tanong niya sa’kin. Tinulak ko siya pababa ng hagdanan pero muntik na siyang mahulog kaya sinalo ko uli siya at natapon tuloy yung tubig sa baso ko.

“Ayan tuloy, Ethan naman e.” Sabi niya at biglang naghubad sa harap ko.

“Bakit ka pa naghubad, umuwi ka na. Isuot mo na yan.” Sabi ko sa kaniya.

“Pe-” May sasabihin sana siya pero napatigil siya. Pati ako nang may narinig akong tumawag sa’kin.

“Ethan.” He calls me. A man in a white long sleeves polo that standing in front of us.

“M-Matteo!” Sabi ko at nginitian siya.

Pero nakatingin lang siya sa’min ni Raven. Huu, ito na’yun. Ito na yung ’di ko gustong mangyari. Na mami-misinterpret nanaman niya ang mga nangyayari.

“Sino ’yan? At anong ginagawa niyo?” Sarkastiko niyang sabi. Alam kong sarcastic, halata sa boses niya.

“Oh, I’m Raven. Don’t worry, wala kaming ginagawang masama ng asawa mo. I can explain it all.” Sabi ni Raven.

“M-matteo, kaibigan ko pala si Raven.” Sabi ko sa kaniya at nginitian siya.

“Kailan pa kayo magkakilala or mag-bestfriend rather and paano?” Tanong niya sa’kin.

“Ah, k-kasi. S-siya yung pinagbentahan k-ko ng paintings k-ko.”

“And, nagbebenta ka ng painting ng ’di ko alam?” Tumaas na yung tono ng pananalita niya na siyang ikinabahala ko.

“And nagpapunta ka pa ng lalaki na nakilala mo lang sa kung saan dito sa bahay?”

“AND THE WORST THING IS DITO PA KAYO NAGLALANDIAN SA BAHAY KO? WALA NA BA TALAGANG RESPETO ANG NATITIRA SA’YO, ETHAN?” Tumaas na lalo ang boses niya. ’Di ko na maatim yung damdamin ko. Naiyak na ako.

I can’t control it. Tumulo nanaman yung mga luha ko. Natakot ako sa pwedeng mangyari.

“I can explain. Hindi kami naglalandian!” Sabi ni Raven pero tinignan lang siya ng masama ni Matteo

“I don’t wanna hear that explanation. All you must do is to leave us alone.”

“Hindi ako aalis hangga’t ’di nagiging malinaw sa’yo yung nga nangyari. And you must check your words, nasasaktan mo na si Ethan, emotionally!” Matigas na sabi ni Raven.

“Bakit? sino ka para sabihin sa’kin ’yan? Ang kapal naman ng mga mukha niyo?”

“Bakit din? Siguro nga asawa mo si Ethan pero hindi mo dapat huhusgahan yung mga pangyayari na nagaganap. You must know it all first! Before you dare to just spill out a word that a people can hurt her or his feelings.”

“Bakit ka ganyan? Bakit mo pinagtatanggol si Ethan? Ano ba meron sa inyong dalawa? Ha?”

“Kasi, mahal ko si Ethan kaya ayaw kong nasasaktan siya!” Nagulat ako sa sinabi ni Raven. Napamura tuloy si Matteo at bigla niyang tinabig yung vase and figurines.

“Ang lakas talaga ng loob mo no?” Sabi ni Matteo at biglang tumakbo papalapit kay Raven at binigyan siya ng isang suntok.

Pero ’di nagpatalo si Raven sinuntok niya rin si matteo. Pero lubos na mas malakas si Matteo. Kaya kahit dalawang beses pang masuntok ni Raven si Matteo ay nakatayo pa rin ito.

“TAMA NA! PLEASE!” Sigaw ko sa kanila at lumapit kay Matteo at niyakap siya para ’di na muling makasuntok. Isinubsob ko ang mukha ko sa dib-dib ni Matteo at doon umiyak. Habang sinasabi ko na tama na. ’Di ko na alam ang mga susunod na mangyayari dahil sa lakas ng kabog ni Matteo na nararamdaman ko ngayon at dahil na rin sa nanginginig sa galit na katawan niya ngayon. Bakit kasi siya nagagalit kaagad? Wala namang nangyayaring kung ano.

“TAMA NA! PLEASE. RAVEN, UMUWI KA NA!” Sigaw ko.

“P-pero…”

“UMUWI KA NA. AKO NANG BAHALA.” Walang buhay kong sagot sa pero niya. Sumunod naman siya sa’kin at umalis na siya kaagad. Nakayakap pa rin ako kay Matteo, I want to memorize this feeling. Gusto ko siyang yakapin hanggang sa kumalma siya pero bigla niya akong tinulak sa kung saan naroon yung binasag niyang vase.

“Awwwwww.” Mahina kong sambit dahil sa sakit ng pagtama ng aking balat sa mga bubog.

“Matteo!” Sambit ko sa kaniya para tulungan ako pero nakatingin lang siya sa’kin ng masama.

All of a sudden, Matteo is back on who he is to me.

Chapter 24: Weak Ethan

R-18 SCENE. IF AYAW, SKIP THIS CHAPTER AND PROCEED TO THE NEXT.

---

Ethan’s POV

Hindi ko na alam ang gagawin ko nang makita ko ang mga tumutulong dugo sa braso ko. Ramdam ko yung sakit pero yung mas masakit sa’kin at yung mas nagpapaiyak sa’kin ay ang tagpo namin ni Matteo ngayon.

“Matteo. Please, h-help me.” Sabi ko sa kaniya. Hindi ako makatayo, hindi ako makagalaw. Isang galaw ko lang, madadagdagan nanaman ang sugat ko. Pero sa pakiusap kong iyon ay tanging malamig o masamang tingin lang ang ginagawa niya. Wala man lang siyang ginagawa para tulungan ako.

Masakit. Masakit isipin na nakikita kang nahihirapan ng mahal mo, wala pa rin siyang ginagawang paraan para mapagaan ang loob mo.

“Ayan ang nababagay sa mga malalanding tulad mo!” Sabi niya lang sa’kin at iniwas niya yung tingin niya sa’kin.

Lalo lang ako naiyak. Bakit ba ayaw niya akong pakinggan?

“Matteo, please! Makinig ka please, w-wala talagang nang-”

“Wala? Walang nangyari? And paano mo mabibigay sa akin ang patunay?”

“Matteo, kailan ako nagsinungaling sa’yo? Kailan ako nagtago sa’yo?” Tanong ko sa kaniya. Pinilit kong tumayo kahit na ang hirap. Kahit na yung hita at braso ko ay may sugat dahil sa bubog, kinaya ko, para sa sarili ko. Wala na akong ibang makakatulong dito kundi ang sarili ko na lang.

Umupo ako sa sofa at kumuha ng kung anong pwedeng ipamunas sa sugat ko.

“Sige, if you want an answer, I’ll tell you  First, kailan mo sinabi sa akin na nagbebenta ka ulit ha? And, kailan mo sinabi sa akin yung new friend mo na yan? Bakit hindi mo sa akin sinabi yung nga’yun? Bakit mo tinago?” Matigas niyang sabi sa’kin.

“K-kasi, natatakot ako. N-n-natatakot ako d-dahil baka m-magalit ka.” Putol putol kong sabi. Hindi ko na kayang magsalita ng diretso, ang hapdi na masyado ng mga sugat ko.

“Nakakatakot? So you’re telling me that I’m a monster? Well, now give me a proof na walang nangyari sa inyo nung Raven na yun. Give me, Ethan! Give me!”

“Matteo naman! Kung may tiwala ka sa akin, maniniwala ka! And you don’t need any proof. Hindi pa ba sapat yung mga sinabi ko? Walang nangyari sa amin! Wala Matteo, please! Manieala ka naman.” Buong sabi ko sa kaniya. ’Di ko na alam kung saan ako kumuha ng lakas para sabihin sa kaniya ’yon pero ’di ko alam kung makabubuti ba yung mga sinabi ko o lalo pang makakasama.

“WAAAH!” Sigaw niya at biglang sinuntok yung pader na ikinagulat ko.

“Matteo, please! Tama na. Pakinggan mo naman ako please?” Pakiusap ko sa kaniya pero tila ’di ako naririnig ng isip niya.

“So now, how can you say na walang nangyari? What’s your proof!” Mahinahon pero matigas at may galit niyang sabi. Nilapitan ko siya at hinawakan sa magkabila niyang braso para pakalmahin siya. Ano na bang nangyayari sa’yo, Matteo?

“Matteo, wala akomg proweba. Pero kung may tiwala kas sa’kin, maniniwala ka! Please, maniwala ka. Trust me.” Sabi ko sa kaniya at niyakap siya ng mahigpit pero kinalas noya kaagad ang yakap ko at tinignan lang ako.

“There’s only one way to prove na walang nangyari sa inyo.”

’Di ko alam kung ano ang plano niya pero kinabahan ako dahil bigla niya akong tinitigan at hinawakan sa magkabilang braso ko ng mahigpit.

“Matteo, nasasaktan ako.” Sabi ko sa kaniya.

Pero ’di niya ako pinakinggan bagkus ay tinulak niya ako sa pader.

“Araaaay!” Pabulong kong daing sa lakas ng tulak niya sa’kin. Mabilis naman siyang lumapit sa’kin at binigyan ako ng matinding halik na hindi ko pa nararanasan sa tanang buhay ko.

Sinubukan kong magpumiglas para makawala sa kaniya pero lubos na malakas si Matteo, ’di ko kinakaya.

“Matteo!” Singhal ko sa pangalan niya nang tunguhin naman niya ang leeg ko. Hinahabol ko ngayon ang aking hininga dahil sa halik sa ’kin ni Matteo.

“Aray! Matteo. Please, stop!” Pigil ko sa kaniya dahil sa kissmark na ginagawa niya sa leeg ko. Makailang-beses ko na ring sinusuntok ang dib-dib niya pero wala pa rin akong kawala. Nawawalan na ako ng lakas dahil sa mga sugat na dala ng mga bubog at dahil na rin sa sakit ng likod ko dahil sa pagtama nito sa pader.

Bigla siyang tumigil akala ko tapos na pero pagdilat ko ng aking mga mata nakita kong hinubad niya ang long sleeves niya at muli akong tinignan.

“Matteo, please. Stop!”

“Ano? Sino mas magaling saming humalik nung Raven na ’yun? Ako o siya? Oh, I think you want more. You’re a whore eh.”

Muli niya kong hinalikan ng mariin. Napaiyak na ako sa halo-halong dama ko ngayon. Bumibigay na yung katawan ko dahil sa sakit nito hindi dahil sa ginagawa niya ngayon.

Bigla niyang pinunit ang suot kong damit na siyang ikinagulat ko. Tumambad tuloy ang katawan ko.

“Wow, you look like a lady dahil sa katawan mo, huh?” Sabi niya habang nakangiti. Sinubukan kong tumakbo para makaalis sa tagpong iyon pero mabilis ang kamay at braso niya, hinatak niya kaagad ako.

“’Di pa tayo tapos, kala mo iyon lang? Tsaka, ’di ka ba nag-eenjoy? Siguro, mas masarap yung kalandian mo no?” Matigas niyang sabi.

“Matteo, please. Tama na!” Bigla niyang kinurot ang nipple ko habang binibigyan ako ng kissmark. ’Di ko ba alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Yung sakit ba?

Umiiyak na ako ngayon pero wala na akong nararamdamang luha.

“Baby, ready ka na ba?” Tanong niya sa’kin. Pero ’di ako sumagot. Malapit nang malupaypay ang katawan ko. Hindi ko na kaya.

Nagulat ako nang bigla niya akong buhatin at ipanhik ako sa taas. Sa guessroom, kung saan niya dinadala ang mga babae niya.

“ARAY!” Napahiyaw nanaman ako sa sakit at napatihaya nang ibagsak niya ako sa kama. Narinig ko rin ang pagbukas ng aircon at nakita ko rin na hinubad ni Matteo ang slacks niya.

Muli siyang lumapit sa’kin at daliang pumatong at biniyan nanaman ako ng kissmarks.

“M-Matteo!” Sigaw ko sa pangalan niya habang umiiyak. Ito na ba ang katapusan ko? Tutuluyan na ba ako ni Matteo?

Pero bigla siyang tumayo at parang may kinuha sa drawer. Dahan dahan akong tumayo para lumabas pero mabilis pa rin siya, hinatak niya ako at binagsak uli sa kama.

“Ethan naman, ’wag mo naman akong bitinin.” Sabi niyang muli sa’kin at muli akong hinalikan. Lasa ko sa labi niya ang alak, pero bakit?

“Matteo, stop! Please? You’re drunk!” Sabi ko sa kaniya at tinulak siya. Namali pa ako ng tukod sa kama, nahulog pa ako kaya lalong sumakit yung likod ko.

“Stop! Huwag kang malikot. Lalo ka lang masasaktan kung magpupumiglas ka.” Sabi niya muli sa’kin. Pumatong uli siya sa’kin, ramdam ko ang kung ano sa loob ng boxer niya na ikinabahala ko.

“Upo!” Sabi niya at hinila niya yung maikli kong buhok para paupuin ako.

“Ngayon, you will know kung sino ang mas masarap samin ng kabit mo!”

Bigla siyang naghubad sa harap ko at biglang pumitik ang kaniyang pagkalalaki.

Itinapat niya sa bibig ko ang pagkalalaki niya at pinipilit na ipasok. He wants me to bj him.

Ginamit ko ang kanang kamay ko para ipantakip sa bibig ko. Pero bigla niya akong sinampal.

“Tangna ka, aarte ka pa! Dalian mo!” Sabi niya sa’kin.

“Matteo, please. Nagmamakaawa ako. Tama na!” Pero ’di niya ako pinakinggan.

Napaiyak na ako lalo nang magawa niya ang gusto niyang gawin ko. Hindi ko na maatim ’to. Ang baboy baboy ko na. Hindi na ako karapat-dapat na galangin, yan ang nadadama ko ngayon.

“Aaaah aaah, Ah!” Rinig kong ungol niya. ’Di ko na alam ang gagawin ko kung magpapaubaya na ba ako o magpupumiglas pa. Nakailang duwal na din ako dahil sa laki ng kaniyang pagkalalaki.

“Shit! Aaaaah. Tangina! ’Yan ba aaaahng ginagawa niyo nung kabit mo? Aaahhh!”

Tuloy tuloy na lang ako sa pagluha. ’Di ko na alam kung kailan titigil ang mga luhang ito. Hindi ko na kaya. Tuluyan nang bumigay ang sarili ko at hinayaan ko na lang si Matteo na gawin ang gusto niyang gawin sa katawan ko. Binaboy mo ko Matteo.

At makalipas ang ilang minuto ng pag-ayuda ni Matteo sa bunganga ko naramdaman ko na lang ang mainit na likido sa bunganga ko.

“Ano? Masarap ba? Ano lasa? Mas masarap ba ako kaysa doon sa nobyo mo?” Hinugot niya na yung kaniya at idinura ko na sa gilid ang orgasm na inilabas ni Matteo.

Dahan dahan akong tumayo, dahan dahan akong naglakad papalabas sana ng impyernong kwartong ’to pero napigilan uli ako ni Matteo.

“Akala mo, ganito na lang iyon. Hindi no!” Bigla niya akong itinulak sa pader at hinubad lahat ng saplot na meron ako at hinagis niya kung saan. Nakita ko na tayong tayo pa rin ang kaniya, samantalang ako, yung buong katawan ko ay lupaypay na dahil sa kababuyang ginagawa niya sa’kin.

Gusto ko nang magpalamon sa lupa ’wag niya lang ituloy ang balak niya. Matteo please, bakit ba kasi ayaw niyang maniwala sa’kin? Wala pang ibang nakakagalaw sa’kin. Pero dahil sa kababuyan na ginagawa niya ngayon sinisira niya ang puri na meron ako, sabihin man niyang mag-asawa kami. Pero hindi sa ganitong sitwasyon ko. Hinang-hina na ko.

Hindi ko na alam kung may lalabas pa bang luha sa aking mga mata. Kulang na lang ay lumuha ako ng dugo para lang mahabag sa’kin si Matteo. Pero wala nang natitirang awa sa puso niya para sa’kin.

Bigla siyang may kinuha sa kama at nakita kong ipinahid niya sa kaniyang pagkalalaki. Bigla siyang tumingi sa’kin at ako naman ay mabilis na tinungo ang pinto para makalabas. Pero naabutan niya din ako sa tapat ng hagdanan. Parehas kaming walang saplot. Natatakot ako, nanginginig, umiiyak at gusto nag patigilin si Matteo sa kung ano ang gusto niyang gawin.

“Oh, hindi mo sinabi sa’kin na gusto mo pala sa hagdanan.”

“Matteo, please. Tumigil ka na. Ayoko naa-Aaah!” Bigla niya akong inipit sa hawakan ng hagdanan at binuhat. At walang ano-ano’y naramdaman ko ang kalakihan niya sa loob ko. Napatulala ako at lalong napaluha sa sakit.

“Aaah-aaaray! M-Matteo. Stop, ppp-pplease!”

“You’re so tight, ang galing naman. Kaka-sex niyo lang kanina pero bakit ang sikip mo pa rin?”

Binilisan niya lalo ang pag-ayuda. Hindi niya iniisip ang nararamdaman ko. Hindi ko alam ang nararamdaman ko. Sa tingin ko’y napunit, nawarak o kung ano ang nasa likuran ko. Napansin ko rin ang sugat ni Matteo sa bandang siko niya dahil sa lalim ng kalmot ko sa kaniya.

“Aaaah! Baby, ang sikip. Aaah!”

Tumigil siya sa pag-ayuda pero ’di niya pa rin hinuhugot sa tingin ko’y parang may nakapasak na tubo sa saking likuran. Ang sakit, wala na akong magawang iba pa. Kundi ang umiyak. Pumasok siya sa guessroom habang karga ako at bigla akong ibinagsak sa kama.

At bigla niya muling ipinagpatuloy ang ginagawa niya. Ipinatong niya sa dalawang siko niya ang mga paa ko at umayuda ng pagkabilis-bilis. Napatakip ako sa bibig ko dahil sa sakit, at dahil sa sakit ng lahat ng nararamdaman ko, physically and emotionally.

“Aaah! Malapit na ko!” Hiyaw ni Matteo.

“Aaahhh, here I cum!”

Lalong bumilis ang pag-ayuda niya sa’kin at nung lalabasan na siyang muli ay hinugot niya iyon at ipinasak sa bunganga ko at doon muli nagpalabas.

Ang gusto niya namang gawin ko ay lunukin ko kung ano ang nasa bunganga ko ngayon ngunit hindi ko ginawa. Humiga siya kaagad sa tabi ko at kinumutan niya ang kaniyang sarili.

Ang baboy ko na.

Tumalikod siya sa’kin at nagtalukbong. Ang lamig. Gusto kong lumabas ng pinto pero ’di ko kaya, masakit ang buo kong katawan. Hindi ko kayang tumayo at maglakad.

Kinuha ko ang kalahati ng kumot ni Matteo para ikumot sa katawan ko pero pinigilan niya ako at sinabing

“You don’t need a comforter. Magtiis ka diyan!” Sabi niya sa’kin. Lalo akong naiyak dahil after ng lahat ng ginawa niya sa’kin ay wala pa rin siyang awa na natitira para sa’kin? Awang awa na ako sa sarili ko. Ano na dapat ba ang gawin ko? Masyado kang tanga, Ethan! Dapat bang umiyak na lang ako rito?

Tinakpan ko ang bibig ko dahil pinipigilan ko ang aking pag-iyak. Ayokong iparinig ang iyak ko sa kaniya dahil baka magalit lang siya. Apaka sakit ng lahat sa’kin. Bakit kaya hindi na lang niya ako patayin? Para matapos na ang lahat ng ’to?

Matteo, sana hangga’t nakakapit pa ako sa’yo ay magbago ka na ng tuluyan. ’Wag mo sana akong hayaang bitawan ka. Na kahit babuyin mo ko, nandyan pa rin ako sa tabi mo, pero hindi pang habangbuhay.

At sana tiwala, sana magkaroon ka na ng tiwala sa’kin.

’Coz our love will not completely built or felt if we haven’t trust to each other.

Chapter 25: A Lonely Home

Ethan’s POV

Sobrang sakit, sobrang sakit sa dama at sa buong katawan ko ang pangbababoy na ginawa niya sa’kin. Akala ko, never niya akong gaganunin. Akala ko hindi mangyayari ’to sa’kin.

Nanlalamig, hinang-hina at ’tila mapupugutan na ako ng hininga dito pero hindi ko kayang gumawa ng paraan para maging maayos ako. Tinignan ko ang katawan ko at niyakap ko ang sarili ko dahil sa lamig.

Kulang na lang ay tuluyan niya na ako. Bakit ba kasi niya ako ginaganito?

Bakit ba kasi ’di niya muna alamin ang tunay na nangyari. Bakit rin kasi ’di siya magtiwala sa’kin. Kahit kaunting tiwala para sa’kin ay wala akong maramdaman kay Matteo.

Binaluktot ko ang katawan ko upang malabanan ko ang lamig. Kinuha ko na rin ang unan ko para ipangtakip na rin sa katawan ko upang maibsan ang lamig.

Ngunit hindi sapat lahat ng ginagawa ko. Parang kay Matteo lang, kahit anong gawin ko ay ’di na magiging malinaw sa kaniya ang lahat, na kahit anong gawin ko ay walang magbabago, ganoon pa rin.

May iba’t-ibang namumuo sa isip ko na tila ba akin nang napagtatanto. Tila ba gusto ko nang maglaho ng parang bula sa paningin ni Matteo.

“Aaaaah!” Mahina kong daing nang maramdaman ko ang biglaang pagkirot ng likuran ko, kasama na rin ng puwetan ko.

Pinipilit kong tumayo upang makabalik na sa kwarto ko pero ’di ko magawa. Nakita ko din ang dugo na nasa bedsheet. Na tiyak ako kung saan iyon galing. ’Di ko magalaw ang aking mga paa nakapag ginalaw ko’y tiyak na sasakit ang pwetan ko.

Napatingin din ako sa mga sugat ko. May bubog pa ring nakadikit doon sa iba kaya dama ko pa rin yung sakit. Kaya pinilit kong umupo, ginawa ko ang lahat para sa’king katawan, para sa sarili ko. Napaluha nanaman ako, nahahabag sa kinahinatnan ng sarili ko. Pinagmasdan ko din ang sarili ko sa harap ng salamin na medyo malapit sa paanan namin.

Hanggang kailan ba ako magpapakahirap? Hanggang kailan pa ako magpapaka-martir. Martir na kung martir pero tutuldukan ko na ’tong pagka martir ko.

Tinignan ko si Matteo na nakatalikod sa’kin at mahimbing nang natutulog.

Kumirot ang puso ko dahil sa mga iniisip ko. Lahat ng happy moments na pinagdaanan namin ni Matteo ay nagfa-flashback sa utak ko.

“Aaaaah!” Pabulong kong daing dahil sa pagpwersa ko sa katawan ko para makatayo. Nanlalamig na ako kaya kailangan ko nang makalabas. Napahawak ako sa balakang ko nang nakatayo na ako at dahan dahang nilisan ang impyernong kwartong iyon, kasama ang impakto kong asawa.

Pagpasok ko sa kwarto ko ay naligo ako upang mahugasan ang mga sugat na nasa katawan ko. Sigurado akong sakit sa katawan, lagnat o trangkaso ng aabutin ko nito.

“Araaaaaaaaay!” Muntik na akong mapasigaw nang matanggal ko ang malaking bubog na nakabaon sa bakat ko. At dahil na rin sa pagkabasa ng likuran ko. Nakita ko din ang muling pagdudugo nito na siyang ikinabahala ko.

Nagbihis ako pagkatapos kong maligo at ginamot ko ang mga sugat ko. Tinignan ko ang sarili ko sa salamin.

Bakit ba kasi ang hina mo, Ethan? Bakit hindi ka lumalaban? Bakit ba lagi mong iniisip yung kapakanan niya e ang kapakanan mo nga ay ’di niya iniisip.

After kong gamutin ang sugat ko ay humiga na ako at natulog. Good luck, Ethan. Sana maging ok ang mga plano at desisyong gagawin ko bukas.

Matteo’s POV

Nagising ako dahil sa lamig at dahil naramdaman kong wala na akong katabi. Tsaka ko naalala na pinilit niyang tumayo kagabi kahit ’di niya kaya.

Napaisip ako sa mga nangyari. This is my first time na makipag-sex sa lalaki. It’s a little bit funny than girls but, ’di ko siya gaanong nagustuhan.

Tinignan ko ang oras, it’s already 5:30 in the morning. Dama ko rin ang sakit ng ulo ko. Tangnes kasi si Jerome e, pinatagay ako. Pero ’di na ata tagay yung nagawa ko, napainom na rin ata ako.

Sinuot ko yung slacks ko kagabi, ’di naman nadumihan e. At pumunta na sa kwarto ko para makaligo.

Pero bago ako naligo. Naalala ko yung paper works kong ’di pa tapos. Kaya umupo muna ako at tinapos iyon.

Pagkaligo ko. Bumaba na ako para makakain na. Naamoy ko na yung kape na gawa ng butihin kong asawa na napaka arte.

Nakita kong may nakahain ng pagkain at timplado na rin yung kape ko. Pero wala akong nakitang Ethan. Siguro nasa kwarto. Kaya kumain na ako at nagbasa ng kaunting balita sa dyaryo.

After kong kumain ay umalis na ako kaagad dahil 7:30 na. Late na ako ng 30 minutes. Napagod kasi ako ng todo kagabi. Pinagod pa ko ng maarte kong asawa.

Pagkaupo ko sa swivel chair ko, inumpisahan ko na ang presentation kong iprepresent ko mamaya.

Pero I can’t focus on my work dahil nagfa-flashback sa’kin yung mga nangyari sa’min ni Ethan kagabi. What a fucking thought is this?

Bumabalik sa’kin yung tunog ng iyak niya. Yung pag-daing niya, yung pag-aray niya, yung pagtawag niya sa pangalan ko.

Napangiti ako ng palihim. Hindi ko alam kung bakit. Sinara ko yung laptop ko at nangalumbaba. Para kasing, susko! Enough, Matteo!

Aaminin ko na, ang saya ko. Ang saya ko sa nangyari sa’min at ’di ko yun pinagsisisihan. Tsaka kasalanan niya rin naman e, lalandi-landi siya e. ’Yan yung hinahanap niya.

Tsaka ’di niya ba nagustuhan? Ako na nga ’tong nagpagawa non, aarte pa siya. Tsaka I want to proof kung talagang wala pang nangyayari sa kanila.

Napabalik ako sa realidad nang pumasok ang sekretarya ko. Napatingin ako dito ’coz of the fitted dress she has. She looks sexy na kahit akong boss niya ay napapanganga niya.

“Sir, I want to remind you with your meeting later, 3:00 PM.” Hindi ko inaalis ang tingin ko sa kaniya. She looks beautiful too in her eyeglasses. Na kahit may pagka-nerdy, she looks beautiful pa rin.

“Sir, if you like some relax, just tell me, I’ll serve you the most relaxation that you’re looking for.” Sabi niya sa’kin. Napakagat labi ako sa sinabiniya at medyo na-excite bigla.

“Oh, I never imagine that you’re playful.” Sabi ko at tinungo ang pinto upang I-lock. I don’t want anybody to ruin our time.

“Sir, baka may makakita sa’tin and yung CCTV.” Sabi niya sa’kin. Pero ’di ko siya pinansin. Madami na akong nakalaro dito sa office ko kaya walang problema.

I grabbed her right chest and massage it softly. And I hear she moaned.

I take all of her clothes and kiss her torridly.

---

“Oh, sir. It’s already 3 PM.” Sabi niya sa’kin after naming magbihis.

“Okay, mauna ka na sa labas, then susunod ako.”

Inayos muna namin ang sarili namin before kami lumabas. That was so hard, hindi ko ipagkakaila, I missed to have a sex again with a girl.

“Oh, before you go, I want to say thank you.” Sabi ko sa kaniya. Tanging ngiti lang ang iginanti niya sa’kin tsaka lumabas.

Habang nasa meeting ako, ang sigla sigla ko ’coz siguro doon sa nangyari kanina. Nakakasigla pala ’yon? ’Di na rin ako ninenerbyos. Pero a face of a man appears in my mind.

“Next is the currently sa-” Napatigil ako sahil naalala ko nanaman si Etham, at lahat ng nangyari sa’min. And hindi ko inaasahan, lumakas yung kabog ng dibdib ko na parang kinabahan ako.

Kaya nag-excuse na muna ako sa mga ka-meeting ko at nag-cr panandalian, ang secretary ko muna ang makikipag-usap sa kanila.

Hinilamusan ko ang sarili ko at tinignan ang sarili ko sa salamin.

“Ano bang nangyayari sa’yo, Matteo?” Sabi ko sa sarili ko.

Bakit ko naiisip si Ethan? Binabagabag na ba ’ko ng konsensiya ko sa mga ginawa ko sa kaniya? What the fuck!

Bakit ako makokonsensiya? Kasalanan naman niya e.

Tsaka gusto ko lang makakuha ng proof na walang nangyari sa kanila. Pero, I think wala?

“WALA!” Matigas kong sabi sabay tingin sa salamin.

Walang nangyari sa kanila dahil dinugo si Ethan, walang nangyari sa kanila dahil sobrang sikip ng butas ni Ethan. Oh! Walang nangyari sa kanila and nakuha ko na yung proof.

So panalo ka Ethan, nakuha ko yung proof na wala ngang nangyari sa inyo. Pero wala pa akong proof na hindi kayo naglalandian. I saw them, nakahubad si Raven. Bakit siya nakahubad? Whooooh. Bakit ko nga ba ’to iniisip? Kung maglalandian sila, then go! Wag lang sila papahuli sa’kin.

I slightly massage my head and have a deeper inhale and exhale bago lumabas ng banyo.

Tinapos ko na yung meeting namin. Uuwi na sana ako ng maaga pero nadatnan pa ako ni Jerome.

“Hoy, bro! Uuwi ka na? Aga ha? Bro, ano gusto mo bang shumot lang ng konti? May bagong bukas na bar diyan, malapit lang dito sa office mo.”

“Yayayain mo nanaman ako. Sasabihin mo shot lang pero nililibang mo ko, kaya napaparami ang inom ko?”

“Sige na nga ’wag na. Mukhang wala ka sa mood e. Kwentuhan na lang tayo.”

“Ano naman pagkwekwentuhan natin? Lagi naman tayong nagkikita ha?”

“May hindi ka pa nakwekwento uli sa’kin e.” Sabi niya. Napataas ako ng kilay at napa-upo sa swivel chair ko.

“Ano naman yun?”

“Kamusta na kayo ni Ethan?” Tanong niya sa’kin. Si Ethan nanaman. Na-badtrip tuloy ako’t naalala ko nanaman ang lahat ng nangyari kagabi.

“Ano naman ang meron sa’ming dalawa?”

“May progress ba sa inyo? May pagbabago ba?” Tanong niya. Hindi ko alam ang isasagot ko. Kung ikwewento ko ba yung mga nangyari o isasarili ko na lang. I’m not good at story telling kaya I decided to hide it.

“Nothing’s new with us. So, can you change the topic or can I just leave, now!” Sabi ko sa kaniya.

“Wooooow, chill lang bro. You need to have a cool head. So join me to meet Nathan. Ikakasal na yon!”

“Oh? ’Di nga?”

“Oo, nakahanap na siya ng totoong mamahalin niya habang buhay. Alam mo naman ’yon, stick to one ’yun pero lasinggero.”

“Proud kamo ko sa kaniya, mauna na ko. Bro! Bye na.” Sabi ko at lumabas na ng office. Iniwan ko siya doon dahil tiyak na maghahanap lang ng pagkain ’yun.

Uuwi nanaman ako. Makikita ko nanaman si Ethan. I feel a little bit angry to him pero nakokonsensya ako sa ginawa ko.

Oo na, nakokonsensiya na ako. Tangina.

Habang papalapit ako sa bahay namin nakaramdam ako ng kakaibang hangin. Habang papalapit ako ng papalapit, palakas ng palakas ang kabog ng dibdib ko nang ’di ko nalalaman kung bakit.

Paghinto ko ng sasakyan, nagtaka ako kung bakit ang dilim ng bahay at nagtaka ako kung bakit yung kusina lang ang may ilaw na bukas.Kaya pumasok kaagad ako at nagbukas ng ilaw. Kakarating ko lang, iinisin na kaagad ako ni Ethan.

“Ethan, bakit ba ’di ka nagbubukas ng ilaw?” Sigaw ko pagkahubad ko ng sapatos. Alam kong nasa kusina siya dahil may narinig akong kumakalampag.

Pagpasok ko ng kusina, nagulat ako nang may malaking daga ang gumagalaw sa mga pagkain na nakahain. Nakahain na sa tingin ko’y kanina pang umaga. Nasa hapag pa din yung ulam, tinapay, kanin at kapeng inihain sa’kin ni Ethan kanina.

Tangina naman. Ano ginawa niya buong maghapon? Nagkulong lang sa kwarto at ’di man lang gumawa ng gawaing bahay, samantalang ako nagpapakahirap sa office.

O hindi kaya baka may masama nang nangyari sa kaniya sa kwarto niya? Tangna, Ethan wag!

Pumanhik ako sa taas para icheck sa kwarto niya. Nakita ko yung pinto ng kwarto niya na medyo nakabukas at nakita kong bukas doon ang ilaw. Pagpasok ko, tanging maayos na higaan, at organized na isang kwarto lang ang nakita ko. Ang nakapukaw ng pansin sa’kin ay ang side table ng kama niya. Wala yung picture niya doon at nakita ko sa baba. Pag-angat ko nung picture frame, nakita ko ang mga bubog na nagkalat sa sahig.

“’Di ka kasi nagiingat Ethan e.”

Nasaan ka na ba, Ethan? Tangna, siguro kasama nanaman niya yung kalandian niya. Siguro kasama niya nanaman si Raven.

Winalis ko yung mga nagkalat na bubog at itinapon sa basurahan na malapit sa study table niya. Pero bago ko itapon, may nakita akong papel na ’di gaanong lukot pero may nakita akong nakasulat doon kaya kinuha ko at binuklat. Hindi naman sa pakielamero pero na-curious ako bigla.

At ’di ko inaasahan yung mabasa ko. Para akong matutumba sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam yung nararamdaman ko. Pero ito lang ang masasabi ko,“’Wag, Ethan!”

Someone’s POV

Naglalakad ako sa kung saan ngayon. Nakakainis kasi si papa e. Bwisit. Nakakainis! Gusto ba naman akong papuntahing New York para daw tulungan ko siyang patakbuhin ang kompanya niya. Eh hindi naman Business ang tinapos ko. I want to have a studio. Singing and dancing studio pero ayaw niya akong pakuhanin ng licence to have my own studio dahil may sarili na raw kaming company.

Umupo ako sa damuhan at nilanghap ang sariwang hangin. Hindi pa naman gaanong mataas ang araw kaya ’di pa ganoong mainit at sariwa pa ang hangin.

Nawala ang pagmumuni-muni ko nang marinig kong magring yung cellphone ko.

“Hello, bro?” Rinig ko sa kabilang linya.

“Oh, Ivan why?” Tanong ko.

“Hinahanap ka kasi sa’kin ni papa mo. Ano sasabihin ko? Tsaka, asan ka ba kasi?”

“Sabihin mo wala kang alam. ’Yun lang. Tsaka, sa’kin na lang kung nasaan ako. Okay?”

“Okay sige, bro! Bye, basta ’pag may problema, andito lang ako. Ha?”

“Oo sige, bro! Thank you.” And he hang up the call.

Tumayo na ako sa kinauupuan ko para balikan yung sasakyan ko pero may nakita akong lalaki na naglakad sa harapan ko. He looks tired and marami rin siyang band-aid sa braso. And para siyang may sakit kung mag lakad.

And totoo nga, may sakit nga siya. At bigla sana siyang matutumba pero nasalo ko siya. And he looks familiar to me.

And some memories drawn in my mind and now, I can totally

k

now who he is and I’m 100% sure with it.

Chapter 26: Someone

Someone’s POV

Pagkadala ko sa kaniya sa hosital, sinalubong kaagad ako ng nurse. At tinanong kung anong nangyari sa lalaking karga-karga ko ngayon.

“Hindi ko po alam e. Bigla na lang po siya nawalan ng malay sa harap ko.”

Dinala ko kaagad siya sa emergency room at inihiga sa isang higaan. Inobserbahan siya ng nurse habang nakaupo ako sa labas.

Nahabag naman ako sa itsura nung lalaking ’yun. ’Di malakas ang loob ko sa mga ganong tao. Madali akong maawa.

Maya-maya pa’y lumapit uli sa’kin yung nurse at nakita kong inilipat na yung lalaki sa ibang rooms.

“Ano po bang pangalan ng pasyente? Address and kaano-ano niya po kayo?” Tanong niya sa’kin. ’Di ko alam ang sasabihin o isasagot ko dahil ’di ko naman kilala yung lalaki.

“Hindi ko po alam e. Nakasabay ko lang po siya sa paglalakad then bigka na lang po siyang nawalan ng malay kaya po ’di na po ako nag-dalawang isip na dalhin na siya dito.”

“So ngayon po, kailangan niya po munang bantay dahil baka maya-maya ay magkaroon na siya ng malay. Stable na po siya ngayon, kailangan lang po ng pahinga dahil po sa taas nh kaniyang lagnat.”

Tumango na lang ako sa nurse at bumalik uli sa kwarto nung lalaki. Sinundan ko yung nurse, tinuro niya sa’kin yung room nung lalaki at pagdating ko doon, may nakita akong other nurse na nasa tapat ng pinto nung room ng lalaki at may sinusulat.

Dinungaw ko kung ano yun at nakita ko na kinokopya niya yung pangalan nung lalaki sa ID. At napangiti naman ako dahil sa nakasulat na pangalan sa ID.

Pumasok ako sa kwarto at napangiti ng malihim pero medyo may kirot din sa puso ko dahil sa kalunos-lunos na hitsura ni Ethan ngayon. Bakit kaya? Anong nangyari sa’yo? Bakit ka nagkaganiyan?

Tinignan ko ang katawan niyang puro band-aid.

Napangiti ako at naalala ang mga katangahang nagawa ni Ethan dati.

FLASHBACK (7 YEARS AGO)

“

Araaay

!“

Rinig

kong

sabi

ni

Ethan

mula

sa

likod

ko.

Pagtalikod

ko,

natawa

ako

dahil

sa

katangahan

niya

.

“

Bakit

mo

ko

tinatawanan

?“

Tanong

niya

sa

’kin

habang

hinihipan

yung

sugat

niya

sa

tuhod

.

Tatanga

tanga

kasi

.

“

Ano

ba

naman

kasi

. Grade 10

ka

na

’t

lahat

,

nadadapa

ka

pa din.“

Tingnan

niya

ako

ng

masama

habang

hinihilot

yung

gilid

ng

balat

niyang

nagasga

s

ng

simento

.

“Tara

na

nga

,

dalian

mo

.

Umuwi

ka

na

sa

inyo

,

gamutin

natin

yan

.“

Sabi

ko

sa

kaniya

at

tinulungan

na

siyang

tumayo

.

Iika

ika

si

bobo

na

maglakad

hanggang

makarating

kami

sa

kanila

.

Nagbless

kami

sa

mama’t

papa

niya

at

dumiretso

na

kami

sa

kwarto

niya

.

Pero

bago

yon

,

hirap

na

hirap

siyang

itago

sa

mama

niya

yung

sugat

niya

dahil

siguradong

dadaldal

nanaman

yun

kapag

nakita

yung

sugat

niya

.

“

Dahan

dahan

!“

Sigaw

niya

nang

dadampian

ko

na

sana ng

bulak

na

may

betadine

yung

sugat

niya

.

“

Utot

.

Apaka

duwag

.

Wala

pa

nga

e,

makapag

-demand ’to.

Tatanga

tanga

ka

kasi

.

Apaka

clumsy

mo

. ’

Di

mo

iniingatan

sarili

mo

.

Nagkasugat

ka

tuloy

,

mamaya

peklat

pa

yan

.

Bobo

mo

kasi

e, tanga

ka

.“

Tinignan

niya

ako

ng

masama

at

sabay

konyat

.

“

Aaaaw

!“

Daing

ko.

“

Makapagsalita

’to,

nanay

ba

kita

? Ha?“

Tanong

niya

sa

’kin

.

Umiwa

s

ako

ng

tingin

sa

kaniya

at

kunyaring

nagtampo

.

“

Ikaw

na

nga

’tong

ginagamot

,

ikaw

pa ’tong

galit

.“

Sabi

ko.

“Eh,

makapagsalita

ka

ng

bobo

at tanga

wagas

e.

Jusko

.“

“

Tas

kinonyatan

mo

pa ’ko.“

Sabi

ko.

Nakita

kong

nawala

yung

inis

sa

mukha

niya

at

ginulo

gulo

yung

buhok

ko.

“Sorry

na

.

Ika

w

kasi

e.“

“

Tas

ngayon

sisisihin

mo

ko.

Bahala

ka

talaga

diyan

.“

Tatayo

na

sana

ako

pero

hinitak

niya

yung

kamay

ko

kaya

napahiga

ako

at

nadaganan

siya

.

“

Aray

,

tangina

yung

sugat

ko.“

Daing

niya

.

Natawa

ko ng

wagas

dahil

sa

mura

niya

.

Minsan

lang

siya

magmura

.

Ngayon

ko

lang

uli

siya

narinig

magmura

kaya

walang

mapagsidlakan

ang

saya

ko

ngayon

.

Ang

cute

niya

kasi

magmura

e.

“

Tangna

ka

.

Nasaktan

na

nga

ako

tawa

ka

pa

rin

ng tawa.“

“Akin

na

nga

gamutin

ko

na

!“

Sabi

ko at

hinaltak

yung

tuhod

niya

. At

diniinan

ko ng

bulak

na

may

betadine

yung

sugat

niya

.

“’Wag mong

diinan

,

kingina

ka

.“

Natawa

nanaman

ako

dahil

sa

mura

niy

a

at

dahil

sa

itsura

niya

,

nakangiwi

si

bobo

.

“

Ayanna

tapos

na

.

Bobo

mo

kasing

gago

ka

e.“

“

Bakit

ba

mura

ka

ng

mura

?

Pasmado

ba

bunganga

mo

?“

“

Ngayon

lang

ako

uli

nagmura

e.“

“

Kanina

ka

pa

sa

school e.“

Nilagyan

ko ng band-aid

yung

sugat

niya

,

napabuntong

hininga

siya

at

humilata

sa

higaan

.

Pero

bago

’

yon

,

kumuha

ko ng

pentel

pen at

nilagyan

ng

smily

face

yung

band-aid

sa

sugat

niya

.

Napangiti

siya

at

pinalo

ako

sa

braso

.

“

Ginamot

ko

na

nga

’t

namalo

ka

pa

tas

wala

pang

thank you.“

“Edi thank you. Okay

na

ba

?“

Nginitian

ko

siya

at

tumalon

sa

higaan

niyang

kasya

lima

.

END OF FLASHBACK

Natawa ako dahil sa mga katangahang naaalala ko kay Ethan. Hanggang ngayon ba naman.

Kinuha ko ang isang upuan at itinabi sa kama niya. Napahikab ako at yumuko sa kama niya at nakatulog.

ETHAN

:

“Aaraaaay!” Mahina kong daing at napahawak sa ulo ko. Medyo masakit pa rin kasi ito. Medyo inaantok pa ako at masakit pa ang katawan ko.

Ipagpapatuloy ko pa rin sana yung tulog ko kaya lang napansin ko na nasa ibang lugar ako kaya napadilat ako ng tuluyan. Nagulat pa ako nang may nakita akong nakayuko sa kanan ko, nakayuko sa higaan ko at halatang natutulog.

Nawala ang sakit ng ulo ko dahil sa lalaking nasa tabi ko ngayon. Hindi ko siya kilala, hindi siya yung mga kaibigan ko, wala akong namumukaan sa kaniya.

Pinagmasdan ko pa rin siya. Yung buhok niya, batok at braso. Pero wala pa rin akong maalalang kaibigan ko na ganiyan ang itsura.

Napatigil ako sa pagtitig nang magising siya at mag-inat. Nagtulog-tulugan naman ako habang ramdam ko na gising na siya at nakatingin sa’kin.

Maya maya pa’y naramdaman kong parang umupo siya sa tabi ko.

Dahan dahan kong idinilat ang mga mata ko at nakita ko siyang nakangiti habang nakatingin sa’kin.

Ipinantakip ko ang kumot sa mukha ko at napakunot rin ang noo ko.

“Kanina ka pa gising e, nagtutulog-tulugan ka lang.” Bigla niyang sabi at ngumisi.

Tinaasan ko siya ng kilay at umupo ako sa kama. Bakit ganon? Parang feeling close si kuya e di ko naman siya kilala.

“Bakit ka ganiyan makatingin?” Tanong niya sa’kin. Sarkastiko ko siyang nginitian at tinanong.

“Bakit sino ka ba?”

Susko, mababaliw na ako nang ngumisi pa si kuyang ’di naman kagwapuhan pero joke lang yon syempre.

Gwapo si kuya. Medyo build up yung katawan, matangkad tin and mestiso.

“You don’t know me? But, I now a lot of things about you. I know where your house is and your kinder, elementary, high school, and college schools. I know you are interested on painting. Am I right?”

Napakunot lalo ang noo ko at nainis.

“Are you a stalker?” Deretsahan kong tanong sa kaniya.

“I’m not a stalker. FYI, my father and mother raised me very well and also they admit me at a school in New York City, so I will not let myself being called a stalker. Excuse me?” Medyo mataray niyang sagot. Mataray, pero in a men way.

“So, anong gusto mong itawag ko sa’yo? Dakilang Stalker?”

“No! Tangina naman.”

Napatikhom ako dahil sa mura na yon. I don’t know kung bakit. Para kasing may katunog siya kung nagmura.

Try ko siyang galitin ng galitin para magmura uli siya at mapagtanto ko kung sino nga nga ba talaga ’to.

Magsasalita na sana ako kaya lang ay may pumasok na nurse at may ibinigay na rasyon ng pagkain. Kinuha naman ’yon nung lalaki na ’di pa talaga ako sigurado kung sino. Pero, my heart beats fast ’coz kung siya nga talaga ’to, ’di ko itatanggi, namiss ko siya ng sobra.

Bigla siyang tumabi uli sa’kin at sinubuan. ’Di ko napansin na susubuan niya ako kaya nabulunan ako.

“ANO BA NAMAN!” Sigaw ko habang namumuwalan.

“Hahahahaha. Tangina. Hahahaha.”

Mura nanaman. Siya talaga ’to? Siya ba talaga ’to? Ganito siya e, nasasaktan na ako tumatawa pa rin, mura pa rin.

“Ano ba? Umalis ka na nga dito kung gaganyanin mo lang ako. Tsaka sino ka ba? Gusto ko bang tumawag ako ng security para kaladkarin ka dito palabas?”

“Tsk.” Sabi niya at dinabog yung pinggan na hawak niya.

“Tsaka, sino ka ba para umarte ng ganiyan sa harap ko? ’Tsaka sino ka ba? Bakit ka andito?”

“Tangina. Aalis na ako dito, kingina. Wala man lang pasalamat. FYI, ako ang nagdala sa’yo dito. Gago ka kasi, tatanga-tanga ka pa rin. Bobo ka pa rin.” Sabi niya sa’kin.

Napangiti ako dahil sa mga sinabi niya. I miss him so much kahit nakalimutam ko na siya. ’Di ko na napigilan ang luha ko.

“Bwisit ka talaga no?” Sabi ko sa kaniya. Tumayo ako kahit iika-ika, tumakbo at niyakap siya. Mas matangkad siya sa’kin kaya nagtingkayad ako.

“Bakit hindi mo sinabi na dadating ka? Bakit ’di mo sinabi kaagad na ikaw yan?” Sabi ko sa kaniya. Hikbi na ako ng hikbi dito, mukha na akong tanga dahil miss na miss ko na yung bestfriend ko na andyan lagi para sa’kin.

FLASHBACK:

“

Bakla

!

Bakla

!

Bakla

!“

Sabi

sa

’kin

ng

mga

kaklase

kong

nakapalibot

sa

’kin

.

Hindi ko

alam

kung

ano

ang

gagawin

ko. Down

na

down

na

ako

dahik

sa

ginagawa

nila

.

Iyak

na

ako

ng

iyak

noon

dahil

bukod

sa

panunukso

na

ginagawa

nila

ay

halos

laha

t

ng

kaklase

ko’y

tinatawanan

lang

ako

at

wala

man

lang

nananaway

sa

mga

bully

kong

kaklase

.

Hanggang

sa

may

narinig

akong

rambulan

. At

nakita

ko

si

Teejay

,

na

hawak

hawak

niya

ang

kwelyo

ng

kaklase

ko at

binabasag

ang

mukha

.

“

Mga

tarantado

ba

kayo?

Tangina

niyo

. ’wag

niyong

ginagago

bestfriend

ko,

kundi

’

di

lang

yan

ang

aabutin

niyo

.

Tandaan

niyo

yan

.

Magkakamatayan

tayo

dito

.“

Sabi

niya

doon

sa

mga

lalaki

.

“At

kayong

lahat

,

imbis

na

awatin

niyo

,

tatawanan

niyo

lang

? And all of you deserves to be reported at the guidance councilor.“

END OF FLASHBACK.

Marami pang beses na ipinagtanggol ng utut ng ’to. Childhood bestfriend ko siya. Kumare kasi ni mama ang mama niya. Kaya we’re so close to each other. Yung tipong ayaw na namin maghiwalay. Katulad ngayon, he hugs me so tight and ganoon din naman ako sa kaniya.

“Teejay, namiss kita. Bwisit ka kasi e bakit sa New York ka pa kaai nag-aral?” “Ako ba ang may gusto non? Diba in-explain ko na sa’yo ’yun?”

“Oo na! Oo na!”

Kumalas na kaming parehas sa yakap at tinignan niya ako ng masama.

“Ano nanaman bang nangyari sa’yo  katangahan nanaman ba?” Bigla niyang bulyaw sa’kin at tinignan ang mga sugat ko.

“Oo na, susko!” Sabi ko na lang. ’Di ko alam kung ano ang dapat kong sabihin o idahilan.

“Kamusta ba buhay?” Pag-iiba niya ng topic.

Napatingin ako sa kung saan-saan. Bigla akong kinabahan, ’di ko alam kung ano ang isasagot ko. Mausisa pa naman ’to.

“Ah-eh, o-okay l-la-lang.” Uutal-utal kong sabi.

“Okay lang ba talaga? Eh ba’t ganiyan itsura mo?”

“Ah-eh, m-may sakit ako diba?” Palusot ko sa kaniya.

I’m not good at lying.

“Ah, sige. Kailangan malaman nila tito at tita ’to.”

“Noooooo!” Pigil ko sa kaniya. Napakunot ang noo niya at tinaasan ako ng kilay.

“At bakit?”

“K-kasi. Mag-aalala lang sa’kin ’yung mga iyon.”

“Eh ano naman? Pwera na lang kung may tinatago ka?”

Lalo akong kinabahan, jusko Teejay. Please ’wag mo na akong usisain.

“Nevermined.” Rinig kong sabi niya sabay kuha sa cellphone niya at may tinatype. ’Di ko na siya pinansin. Nagtaklob na lang ako ng kumot at muling nakatulog.

Matteo’s

POV

Kinabukasan, mag-isa akong kumain, mag-isa ako sa bahay. Alas nuebe na pero nawawalan ako ng ganang pumasok. Humiga na lang ako sa kama ko at nagtalukbong. Naririnig ko pa yung cellphone ko na nagriring pero ’di ko na pinansin.

Ang hirap ng walang kasama. Ang hirap na mag-isa pala dito?

Kinuha ko sa ilalim ng unan ko yung sulat ni Ethan. Kung ano-ano ang naiisip ko.

Matteo, sorry

sa

lahat

.

Pero

, thank you

rin

dahil

binigyan

mo

ng lesson ’tong

leche

kong

buhay

. ’

Di

ko

na

pahahabain

.

Yu

Putol yung silat niya. I know scratch lang ’to pero totoo lahat ng nadito dahil hanggang ngayon ’di pa rin siya bumabalik. Ano na ang sasabihin ko kila mama at papa? Asan ka na ba Ethan?

Si Ethan ang pinaka naiisip ko. Kaya ’di na ako nagpaligoy-ligoy pa at tumayo na ako hinihigaan ko.

Hurry up, you’re too late.

Chapter 27: Living Without Him

Ethan’s POV

Pagkagising ko kinaumagahan, super gaan na ng pakiramdam ko. Dahil na rin sa pagkakaroon ko siguro ng isang araw na pahinga na kain at tulog lang ang ginawa ko. At siyempre dahil sinamahan ako magdamag ni Teejay dito. ’Di niya ko iniwan.

Si Teejay Crisostomo, childhood friend ko, na laging andiyan para sa’kin pero nawalan lang kami ng communication noong ipinadala siya ng daddy niya sa New York.

I try to search about him but nothing. All I looking for is nothing.

And also, hindi niya alam na may asawa ako. ’Coz matagal na nga kaming walang pag-uusap. Ngayon lang kami nag-usap uli kaya ’di ko alam ang isasagot ko sa tanong niyang, “May lovelife ka na ba?”

I stunned for a moment and my heart beats fast. ’Di ko alam ang isasagot ko. I don’t know kung ano ang sasabihin, I will tell the truth or I will lie again?

“M-may asawa na ako, Teejay.”

Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi ko. Napabilog yung labi niya at napatingin sa’kin kaya napatigil siya sa paglalakad pati na rin ako.

Nasa may parking lot kami ngayon ng hospital. Pinayagan na akong makaalis ng doktor

“Weeeh? Bakit ’di mo man lang sinabi? Tsaka bakit ’di ko siya kasama ngayon?” Gulat akong tanong niya sa’kin dahil nanlalaki pa yung mata niya.

Natawa ko sa istura ng mokong. ’Di makapaniwala.

“Naunahan mo pa ako. Pero teka, babae ba o lalaki?”

“Lalaki.”

“Oh? Tara puntahan natin, sabihin natin yung nangyari sa’yo then ipakilala mo ako sa kaniya. Dali, saan ba kayo nakatira? Nagsasama ba kayo? Saan ang address? Puntahan na natin!”

“Bakit parang ang excited mo?”

“Eh siyempre baka mamaya makasundo ka yun, tsaka bagong kainuman ’yun, tsaka bagong katropa hahaha!”

“Utut. ’Di mo makakasundo ’yun.” Biglang sabi ng bibig ko kaya napatigil ako at napatakip dito.

“Bakit? Anong problema? Bakit naman?”

“K-kasi, mainit yung ulo nun, lagi.” Pagkasabi ko nun ay sumakay na ako ng sasakyan at ganoon din naman siya. Nasa front seat ako at siya naman yung magdi-drive.

“Saan ka ba uuwi? Kila tita? Tara punta tayo kay tita.”

“Sige, miss ko na rin sila mama at papa. Medyo matagal ko na rin silang ’di nakikita.”

“Oh? Eh bakit naman? Parents mo sila dapat regularly mo silang dinadalawa!”

“Eh busy ako siyempre, may asawa na ako.”

“Ulul. Lagi bang andyan asawa mo? Tsaka teka, ano pala trabaho mo?”

“Nagbebenta ng paintings.”

“Oh? Through online?”

“Opo.”

“Eh bakit ayaw mong magtayo ng studio? Mayaman ka naman. Kaya mo yun.”

“Eh ayaw ni Matteo e, yung asawa ko.”

Bigla siyang napatingin sa’kin, napatingin din ako sa kaniya. At saka ko lang napagtanto yung sinabi ko.

“Bakit ba parang ang sungit ng asawa mo?”

“Ah eh hindi naman.”

“Huu, ewan ko sa’yo. Para kang tanga, bwisit ka. Ngayon lang uli tayo nagkita tapos pagtataguan mo pa ako ng sikreto. Andito na tayo sa bahay niyo.”

“Sa bahay namin?” Napatingin ako sa labas. Totoo ngaaaa!

“’Wag na pala. S-sa condo ko na lang.” Bigla kong sabi. Ayokong makita ako nila mama na ganito ang itsura.

“Bakit sa condo? Saan ba bahay niyo ng asawa mo? Iuuwi na kita.”

“Basta, sa condo na lang!”

“Ano ba Ethan? Para kang aligaga? Tangina. Ano ba nangyayari sa’yo.”

Nagmura na siya, seryoso na mukha niya. Sht! Ano gagawin ko? Paano kung usisain niya pa ako? ’Di pa naman ako sanay nagsinungaling.

“Sasabihin mo ba ang problema o kakalimutan mo na akong bestfriend mo?” Pagbabanta niya.

Nagpantig ang teynga ko sa sinabi niya. ’Di ko na kayang mawala ang pinakamamahal kong bestfriend na laging andyan para sa’kin. Cross fingers! Waaaah.

“Kaibigan mo ko Ethan bakit ba parang nawalan ka na ng tiwala sa’kin?” Sabi niya uli. Napatingin na lang ako sa mga sasakyang dumadaan.

“Tangina naman. Sige ka, ’di mo sasabihin o kakalimutan mo na akong bestfriend mo at sasabihin ko sa mama at papa mo ang lahat ng nangyari sa’yo?”

Patay na mga bes. Napapikit na lang ako, what should I choose?

“Bahala ka nga!” May galit na sabi niya at bigla na lang niyang inihinto yung kotse sa kalsada kaya nagbusinahan tuloy lahat ng nasa sasakyan na nasa likod namin.

“Ano? Sasabihin mo ba? Kunh hindi, bumaba ka na ng sasakyan ko at ’wag nang magpakita sa’kin kahit kailan.”

“Oo na!” Sigaw ko sa kaniya sabay hawak sa sintido ko at dahan-dahan itong minasahe, sumasakit nanaman yung ulo kooo.

“Ano?”

“Hindi kami okay. Okay na ba?”

Lalong kumunot ang noo niya, ’di niya maintindihan ang lahat. Ewan ko ba kasi rito kung bakit ang kitid ng utak.

“P-paanong ’di okay? Sabihin mo nga? Ipaliwanag mo.”

“Wala na akong dapat pang ipaliwanag.” Tumingin ako sa labas ng bintana dahil ewan ko, para akong sasabog kapag pinag-uusapan si Matteo. I can’t believe na ganito na ako ngayon.

“’Di ba kayo bati? Or may misunderstanding? Or kung ano man?”

Wala akong sinagot na isa sa mga tanong niya. Magiging mas komplikado kapag nalaman pa nito ang lahat ng pinaggagagawa ni Matteo sa’kin.

Bigla siyang tumingin sa’kin habang nagdi-drive.

“Or siya yung gumawa ng mga sugat mo?”

Sandaling katahimikan. Napatitig na lang ako sa highway habang naalala ko nanaman lahat. Lumalakas ang kabog ng dibdib ko. Nanghihina nanaman ako.

“P-please! Teejay, a-ayoko ng pagusapan.”

Huminto na yung sasakyan niya dahil nasa tapat na kami ng condo ko. Bababa na sana ako kaya lang ay pinigilan niya ako.

“Kapag bumalik yang asawa mo, sabihin mo sa’kin.” Ipinakita niya sa’kin ang muscles niya at kamao at kunwaring may sinusuntok.

Tumango na lang ako at nginitian siya.

“Thank you. Ayaw mo bang pumasok muna?” Tanong ko sa kaniya.

“Sige ba!” Sabi niya at sabay baba niya ng sasakyan.

“Hinihintay ko lang talaga na sabihin mo yan e. Haha!” Loko talaga.

“Pero wag kang mag-assume na may ipakakain ako sa’yo.” Nagpout si utot pagkasabi ko nun.

“Okay lang. Marami pa akong bagay na ’di pa alam sa’yo since nung umalis ako. Magkwentuhan muna tayo, then may mga bagay akong itatanong sa’yo. Tsaka may kwekwento pala ako!” Pagkasabi niya non ay bigla niyang ginulo ang buhok ko. Buhok ko nanaman! Ano na meron sa buhok ko? At tsaka niya ako inakbayan at pumasok na sa loob.

---

“So, three years? Three years kang nagtiis sa asawa mong walang kwenta? Tangina naman pala.”

Wala na akong maitago pa. Inusisa niya na ako nang inusisa habang naglilinis ako dito sa condo ko. Namiss ko rin ’to, ang tagal ko na ring ’di nakatira dito.

Hinawi ko ang mga kurtina para pasukin ng liwanag ang loob nito. I deeply breath and I suddenly felt freedom.

Makakahinga na ako ng malalim. Magagawa ko na ang gusto ko. Hindi ko na madadama uli na para akong sinasakal ng paulit-ulit sa harap ng maraming tao.

Mas okay palang sundin mo kung ano ang sinasabi ng isip hindi puro puso. Pero yung nasa puso ko? Si Matteo pa rin. Siguro this time, kailangan ko munang mag-isip, kailangan ko munang sundin ang idinidikta ng isip ko. Ngayon, kailangan ko munang tanggalin ang pagiging tanga ko.

Ngayon, gusto ko munang lumanghap ng sariwang hangin at gawin lahat ng lahat ng ginagawa ko dati, noong wala pa kaming dalawa ni Matteo. I miss those times na magboboding kami nila Zia at Joshua. And I miss the times na nagkukulitan kami ni Teejay.

“Buti naman ngayon natauhan ka na?” Bigla niyang tanong sa’kin habang naglalaro siya ng?

“HOY! NAPAKA BABOY MO PA RIN TALAGA!” Sigaw ko nang makita ko siyang nanonood ng porn.

“Sorry na, tinignan ko lang naman.”

“Tigil mo yan!” Nginitian niya ako at tinago na ang cellphone niya.

Habang nagwawalis ako, naghahanap naman siya ng kung ano sa mga cabinet at sa ref na walang laman.

“Ano ba yan? Walang pagkain. Maggrocery ka kaya muna. Samahan na kita.”

“Mamaya na, eh kung tulungan mo muna akong maglinis.”

Bigla na lang niya akong inirapan at kinuha na rin yung pangagiw at tinulungan akong maglinis.

After an hour, naligo na rin ako at nakapag-ayos kaya nagpunta kaagad kami ng mall para makapag-grocery, bibili na rin ako ng damit ko. Wala naman kasi akong gaanong damit. Tanging uniform ko lang nung college ang andoon sa condo ko.

After naming maggrocery at mag-shopping, bumili na rin ako ng bagong phone. Thank you sa credit card ni papa na ibinigay niya sa’kin.

Pagkatapos naming mamili ng kung ano-ano, nagyaya si utot sa Mcdo.

“Order mo ko BFF fries. Kung gusto mo rin, gawin mo ng dalawa. Ayoko ng may kahati, lagi na lang ba akong may kahati?” Sabi niya sa’kin kaya nabatukan ko siya ng wala sa oras.

“Hugot pa. Ano ba pinaghuhugutan mo? ’La ka naman lab layf.” Sabi ko sa kaniya sabay tayo para umorder na ng kakainin. Napaka bossy talaga, ako na nga ’tong manglilibre siya pa ’tong mag-uutos sa’kin nakakahiya naman. Gusto pa ng dalawang BFF Fries dahil ayaw niya daw ng may kahati? Wow naman pala.

“Dalawa nga pong order BFF Fries and dalawang coke float.” Pagkasabi ko nun napansin ko siyang tumayo at may binulong sa’kin.

“Coffee Float akin.” Napairap ako siya naman biglang tumawa ng malakas kaya napatingin yung mga tao sa’min.

Sinenyasan ko siyang umupo na at ganon naman ang ginawa niya. Them, sinabi ko na rin sa cashier na isang coke float and isang coffee float na lang. Apaka demanding kasi ng kasama ko e. Buset.

After naming kumain, small world nga talaga. Dahil nakita ko ang mag-anak, nagkakainan.

“Zia!” Tawag ko sa kaniya. Nginitian niya ako at nakipagbeso-beso siya sa’kin.

“Long time no see, bes. Kamusta na? And sino siya?” Tanong niya sa’kin at napatingin naman ako kay Teejay na umiinom ng coffee float habang nakatingin sa’min na halatang nagpapa-cute.

“Okay lang. Eto ba? Itong mukhang utot na ’to? Siya yung kinekwento ko sa inyo dati. Si Teejay, childhood friend ko.”

Nakipagshake hand si Zia sa kaniya at pinakilala niya yung sarili niya. At ito namang si utot, halatang nagpapa-cute. Pota, ’di bagay.

“Uhm, Zia. C-can I get your cellphone number?” Biglang tanong niya kay Zia.

Napatingin ako kay Xyrez na asawa ni Zia na masamang nakatingin kay Teejay at biglang umubo.

“Uhm, Teejay. Mukhang wrong person ka. Taken na yan.” Bulong ko sa kaniya. Palihim namang natawa si Zia at masamang tumingin sa’kin si Teejay at nagbuntong-hininga pa.

“Bahala ka nga diyan, doon lang ako sa sasakyan. Sumunod ka.” Sabi niya at biglang dinabog yung pinto, muntik pang makaaway yung guard. Inawat ko na lang. Loko talaga ’yon. Ma-atittude.

“Oh, ano na? Kamusta na buhay may asawa? Bakit parang free na free ka ngayon?” Biglang tanong niya sa’kin.

Bumukod kami ng table ni Zia at hinayaan niya muna yung mag-ama niya na lumamon, panget ng term na lumamon no? Pero yun sabi niya e, a meanwhile ago.

“Ano ba naman yan? ’Yan kaagad ang bungad mo sa’kin.”

“Aba syempre, concern lang ako. Nag-aalala nga ako sa’yo, kung ano na nangyari sa’yo dahil ’di na tayo nakakapag-usap kahit call or text. I’m trying to call you on your number pero cannot be reach.”

“Wala na yung number na yun e. Tinapon na ni Matteo yung phone ko na yun.” Muntik na niyang maibuga yung iniinom niya sa’kin.

“Seryoso? Tinapon?” Tanong niya uli sa’kin. Tumango lang ako at humigop ng coke float ko.

“So, ano na? May progress ba sa pagsasama niyo? May bago ba or something?”

I sighed. Hindi pa rin pala ako makakatakas sa sakit kahit lumayo na ako sa kaniya. It still hurts, and my heart still bumping when it talks about Matteo and me.

Umiling na lang ako at napayuko. Nahihiya ako sa bestfriend ko. I can’t even say a word. I’m too speechless.

“Bes.” Tawag niya sa’kin sabay hagod sa balikat ko.

“Don’t be deceive on what you feel ’coz if you deceive the hurt on your heart or mind, negative is what you’ll receive.”

Napatingin ako sa kaniya at nawala yung lungkot na nararamdaman ko.

“Wow bes, ikaw ba talaga ’yan? Nag-eenglish ka na?” Tanong ko sa kaniya.

“Ethan naman, seryoso ako.”

“Oo na! Oo na! Kaya nga umalis na ako doon sa bahay na’yun e.”

“Seryoso? Umalis ka na? Saan ka nakatira ngayon?” Malakas na tanong niya sa’kin kaya napatingin sa’min yung mga tao sa Mcdo.

“Sa condo ko. Yung dati kong condo noong college tayo.” Tumango lang siya at nagpaalam na ako dahil si utut na si Teejay ay nakatayo na sa pinto ng Mcdo at nakasimangot na nakatingin sa’min.

“Sige na, galit na yung kasama mo. Dalaw kami sa condo mo kapag may time, ha?” Tumango na lang ako at nagba-bye na pati na rin sa asawa niya at kay Ian.

“Ma-atittude ka ah!” Sabi ko kay Teejay pero hinaltak niya lang ako palabas ng mall. Napatingin ako sa oras, six-thirty na, mamadaliin ko pa sana si Teejay mag-drive dahil tiyak na nasa bahay na si Matteo pero naalala kong umalis na nga pala ako sa bahay niya.

Pagdating ko sa condo ko, iniayos ko na ang lahat ng pinamili ko. Nagluto na rin ako ng dinner ko. Akala ko umuwi na si Teejay pero hindi pa pala at balak pa atang dito matulog dahil naiinis daw siya sa tatay niya.

Ang sayang maging malaya uli sa mga bagay na gusto mong gawin, wala kang iniintindi, pero mas masaya pa rin sa’kin kung kasama ko siya ngayon. Pero ayoko nang masaktan uli.

Chapter 28: Encounter

Matteo’s POV

Pinaandar ko na ang sasakyan at wala na akong sinayang pang oras. Ethan, nasaan ka ba?

I felt a little bit worry about him. Hindi ko alam kung nasaan siya, ’di ko alam kung sino ang kasama niya hindi ko alam kung okay lang ba siya after nung nagawa ko sa kaniya.

Normal lang naman siguro na mag-alala ako sa asawa ko? Asawa ko pa rin siya at walang makakapigil sa’kin.

Kaya ang una kong pinuntahan ay ang bahay nila. Bahay ni Papa at mama. Hindi ko alam kung ano ang pwede kong abutan dito at kung anong mangyari kapag pumasok ako dito pero wala akong pakielam. Basta gusto kong malaman kung nasaan siya ngayon. Gusto kong makita na okay siya. Sana man lang kasi sinabi niya sa’kin kung saan siya magpupupunta.

Pagtapat ko sa gate nila, huminga muna ako ng malalim. Alam kong kapag nalaman nila na umalis si Ethan dahil sa’kin, alam kong makakatanggap ako ng masasakit na salita, pero I think deserve ko ’to, dahil ako naman talaga ang may kasalanan kung bakit siya umalis.

“Mama?” Tawag ko sa mama ni Ethan na kasalukuyang nagdidilig. Nginitian ko siya at nagmano

“Kamusta manugang, huh?” Bati niya sa’kin, nginitian niya ako pero I felt something sa ngiti niya na ’di ko nagustuhan. Pero isinarili ko na lang kung ano man ang napansin ko.

“O-okay n-naman p-po, ka-kayo po?”

“Okay lang, pero totoo nga kayang okay ka? Bakit ka nandito? At saka si Ethan? Ng anak ko, nasaan?”

“Ma, didiretsuhin ko na po kayo, hindi po kami okay ni Ethan these days. M-ma, naglayas po si Ethan.”

Nakita kong nanlaki ang mata ni mama at naramdaman ko ang kamay niya na dumapo sa pisngi ko. I control all my feelings, masakit nga pero deserve ko ’to.

“Naglayas si Ethan? Oh my god. Dapat nga talaga ’di ko na siya pinagkatiwala sa’yo. Sana nga noong una pa lang na nalaman ko na sinasaktan mo siya physically, kinuha ko na siya sa’yo.” Sabi niya sa’kin.

KINUHA

KO

NA

SIYA

SA

’YO

. Paulit-ulit, nage-echo sa utak ko ang sinabi ni mama na’yon. Nanlulumo ako dahil dito, hindi ko na alam ang gagawin ko. Hindi ko alam kung anong paliwanag ang gagawin ko para ’di magalit sa’kin si mama.

“Pumunta ka siguro dito para dito siya hanapin? Para kunin mo uli siya at saktan uli?”

“Ma, hindi po ganoon ang intensyon ko. Gusto ko po siyang umuwi na uli sa bahay namin para maitama ko na lahat ng pagkakamali ko.”

“What the hell? Sa tingin mo ba, kung umuwi siya dito na umiiyak, sa tingin mo ba papayagan ko pang umuwi siya uli sa bahay mo? Puwes, ako na ang maghahanap sa kaniya.”

“Honey? Anong nangyayari?” Takang tanong ni papa kay mama. Nakita kong umiiyak na si mama.

Dahil sa inakto ni mama, alam ko ng wala si Ethan dito.

“Ethan is missing. Naglayas si Ethan.” Sabi ni mama.

Sumisikip na yung dibdib ko. Hindi ko alam kung ano nang mangyayari kapag nalaman pa ni papa ang lahat.

“Naglayas? Pero, bakit?”

“Siguro, hindi na nakatiis ang anak mo sa pananakit ng mapagmahal niyang asawa. Tsaka siguro, napagtanto na niya na ’di talaga sila para sa isa’t isa.”

“Ano? What do you mean ng pananakit? Matteo? Please, i-explain niyo ng maayos.”

“P-pa. Nasaktan ko po si Ethan.”

“Nasaktan o sinasaktan? ’Di lang isang beses, Matteo!”

Tanggap ko naman lahat ng sinasabi ni mama, ang pagsampal niya sa’kin. At pati na rin ang suntok ni papa na galing sa kamao niya.

“Matteo, sinasaktan mo si Ethan?” Napatingin ako kay papa dahil narinig ko ang panginginig ng boses niya.

“P-pa. Sorry po, ’di ko po sinasadya.”

“ANONG HINDI SINASADYA?”

And hindi ko na napigilan ang luha ko na una ay nagbabadya ang pero tuluyan nang tumulo ngayon. GUSTO KO NA ULI MAKITA SI ETHAN. Gusto ko nang matapos ang lahat ng ’to. Now that I realized all. Na-realized ko na ang lahat, nahuli man siguro ako pero hindi ko na hahayaang makapagsayang pa ako ng panahon pa.

“Papa, please! Makinig po kayo. Noon po siguro, nasaktan ko siya. Pero ngayon, hindi ko na po magagawa sa kaniya ’yon. Dahil ngayon, I realized. Hindi ko kaya na wala sa buhay ko si Ethan. Papa, mama, mahal ko po si Ethan.

“MAHAL? MAHAL MO? EH BAKIT SINAKTAN MO SIYA? BAKIT MO PA SIYA HINAYAANG MAGLAYAS?”

Handa na sana ako sa susunod na suntok ni papa pero narinig kong hinabol niya ang kaniyang paghinga at bigla na lang bumagsak sa lupa.

“Philipp! Philipp!” Tawag ni mama sa kaniya, habang ako ’di ko pa rin alam ang mga nangyayari. Hindi nagsisink-in sa utak ko.

“MATTEO? ANO BANG TINATAYO-TAYO MO DIYAN? TUMAWAG KA NG TULONG!” Napabalik ako sa wisyo dahil sa pagbulyaw sa akin ni mama.

Agad namang nadala si papa sa hospital, and sabi ng mga doctor na-mild stroke daw si papa dahil sa high-blood.

Dahil sa’kin. Dahil sa’kin, muntik ko pang mapatay ang isa sa pinakamamahal ni Ethan.

Kaya chineck ko muna si Papa bago umalis, sinigurado ko muna na nasa magandang kalagayan na si papa bago umalis. Paandarin ko na sana yung sasakyan pero napangiti ako sa nakita ko kaya hindi ko muna pinaandar ang sasakyan, bumaba ako at sinundan sila.

Ethan’s

POV

Start your day with a smile. Iyan ang laging sinasabi sa’kin ni papa. So ayun nga ang ginawa ko. Ang sarap sa pakiramdam na ang ganda ng salubong sa’yo, lalo na nung nakita mong nagluluto si Teejay.

“Hoy bobo. Umupo ka na, kain na tayo.”

Makabobo naman ’to.

“Ang sweet naman ng tawag mo sa’kin, BESTFRIEND!” pinagdiinan ko ang bestfriend sa kaniya. Ayoko rin kasing mainis ng ganitong oras. Kaya I still smiling kahit inaasar na niya ako ngayon habang kumakain kami.

After naming kumain sinabi ko na sa kaniya na hugasan niya na lahat ng pinaggamitan namin. Sinimangutan niya pa ako pero ginawa naman niya.

Umupo ako sa sofa at nag-ol sa fb. Matagal-tagal na ring ’di ako nakapag-online. Nagpunta kaagad ako sa Messenger.

RAVEN

ARICE

DE

OCAMPO

Kamusta

?

Ano

na

nangyari

?

Sinasaktan

ka

pa

rin

ba

niya

?

Sabihin

mo

sa

’kin

kapag

sinsaktan

ka

pa

niya

, huh?

Replayan

mo

kaagad

ako

kapag

nag-online

ka

ah?

Natuwa naman ako sa kaniya at lihim na napangiti.

Okay

na

ako

.

Salamat

, Raven!

Alam

ko

na

ngayon

kung

ano

ang

Space and Time.

Mags-scroll pa sana ako kaya lang nag-chat sa’kin si Zia.

Bes,

kakasabi

lang

sa

’kin

ng mama

mo

.

Ang

papa

mo

nasa

hospital

daw

.

Na

-mild stroke. And ’

di

ka

siguro

maniniwala

kapag

nalaman

mo

kung sino

ang

muntik

makapatay

sa

papa

mo

.

Para akong nasaksak sa dibdib dahil sa mga sinabi niya. Si papa?

“Teejay. Hatid mo ko sa hospital dali!”

“Bakit? Teka magbibihis ako.”

“’Wag na. Okay na ’yan, mukha naman tayong presentable. Bago naman yang damit natin.”

Hinaltak ko na si Teejay at pumunta na sa Hospital.

Pagpasok ko sa kwarto ni papa. Sinalubong niya ko ng ngiti pero may kasamang luha. Hindi ko alam kung bakit siya naluha pero nilapitan ko na lang siya at niyakap.

“A-anak, n-namiss ka n-ni papa.” Putol-putol niyang sabi dahil na rin sa pagkahingal niya.

“Pa, namiss ko rin po kayo.”

Ilang minuto na kaming nakaganon, ilang minuto na rin kaming umiiyak. Na para bang sobrang tagal naming ’di nagkita.

“Anak, pwede ba tayong mag-usap?” Tanong sa’kin ni mama.

“Opo. Sa labas na lang po tayo.”

---

“Pumunta po siya sa bahay?” Gulat na tanong ko kay mama. Ikiniwento niya lahat ng nangyari pati na ang pagpunta ni Matteo sa bahay.

“So anak? Saan ka ba nagpunta? Saan ka natulog?”

“Sa condo po.”

“Anak, bakit hindi na lang sa bahay natin? Miss ka na rin kasi namin ng papa mo.”

“Ma, sige po. Kung ayan po ang gusto niyo. Okay lang sa’kin. Bukas na bukas, doon na po ako. Pero baka po kasi puntahan ako ni Matteo doon e.”

“Sige! Doon ka muna sa unit mo. Pero, ipangako mo sa’kin na ’di ka na uli sasama kay Matteo?”

“M-ma, ’di ko po naipapangako. Pero ngayon po, babantayan ko po kuna si papa.”

Tumango lang siya at pumasok na sa loob. Sumilip ako sa pinto at nakita kong nagkwekwentuhan si Teejay, papa at mama. Napangiti naman ako dahil nakita kong nakangiti na uli si papa. Loko kasi si Teejay, kung ano-ano ang sinasabi.

Sinara ko ang pinto at bibili sana ng pagkain pero naaninag ko ang isang lalaki na nakatayo at ’di kalayuan sa’kin. Kumabog naman ang dibdib ko dahil sa paglapit niya sa’kin.

“Ethan!” Tawag niya sa’kin and niyakap niya ako ng mahigpit.

My heart beats fast and ’di ko namalayan ang luha ko na tumulo nanaman. Bakit ba ako umiiyak? Naging tuod na ako dito at nanigas. Pumunta pa talaga siya rito? Ang kapal ng mukha.

“Bitawan mo nga ako!” Sabi ko sa kaniya at nagpumiglas. Binitawan naman niya ako at seryosong tumingin sa’kin.

“Ethan, I miss you.” Naging tuod ako sa sinabi niya. He missed me? Ethan, ’wag kang makinig, ’wag kang magpadala, inuuto ka lang niyan para may gawin ulit siyang katulong. ’Wag kang makinig diyan.

“Ethan. Saan ka ba nanggaling?” Tanong niya uli sa’kin habang nakayakap. Pilit kong sinasabi sa sarili ko na huwag magpauto sa mga sinasabi niya dahil siguradong paulit-ulit lang ang mga mangyayari.

“Alam mo bang nag-alala ako sa-” ’di ko na pinatapos ang sasabihin niya. Dahil ’di ko na napigilan ang galit sa puso ko, nasampal ko siya. Wala akong pakielam kung pinagtitinginan na kami ng mga tao, nurse at doctor.

“Ethan, alam mo bang ’di ako makapagtrabaho kakaisip sa’yo?” Nasampal ko nanaman siya.

Hindi ako makapagsalita. Hindi ko masabi sa kaniya lahat ng gusto kong sabihin, hindi ako makahugot ng lakas ng loob para sabihin sa kaniya ang lahat. Pero nakita kong tumulo ang kaniyang mga luha at narinig ko rin ang kaniyang pag-iyak.

’Wag kang magpadala sa mga ganiyan niya, dahil mauuli nanaman ang mga mangyayari. ganyan siya ngayon pero bukas hindi na.

“Matteo, bitawan mo nga ako!” Sigaw kong muli sa kanya nang yakapin niya akong muli. Binitawan naman niya kaagad ako.

“Ethan, bakit ka sumisi-” Naputol ang tanong ni Teejay sa’kin na kalalabas lang ng kwarto ni Papa ng makita o marinig niya ang eksena namin ni Matteo

Nakita kong napatingin siya kay Matteo. Hindi lang simpleng tingin, ramdam ko na kung ano ang mangyayari.

“Ethan, ’yan ba yung walang kwenta mong asawa na muntik makapatay sa papa mo?” Tanong niya sa’kin. Ramdam ko ang galit sa bawat salitang binibigkas ni Teejay. We’re bestfriends and parang tatay na rin ang turing niya kay papa kaya naiintindihan ko kung ano man ang sasabihin o gagawin niya ngayon pero pakakalmahin ko siya dahil madadaan naman iyon sa magandang usapan.

“Teejay, tara na pumasok na tayo sa kwarto. Kumain na lang tayo.” Sabi ko sa kaniya at hinaltak siya papasok ng kwarto pero para siyang nakadikit sa kinatatayuan niya dahil hindi ko man lang siya maitalikod.

“Who are you to say na wala akong kwentang asawa? At saka, do I know you?” Tanong ni Matteo.

“Kapatid na ang turingan namin ni Ethan kaya ’di ko kayang ibigay siya sa mga taong nananakit sa kaniya.”

Tinignan lang ako ni Matteo na may lungkot sa kaniyang mga mata. Hindi ko alam kung totoo ba yung mga ipinapakita niya pero nasasaktan pa rin ako. Iniyuko ko na lang ang ulo ko. Hindi ko pa rin pala talaga ata kayang makita na nasasaktan si Matteo.

“Ang kapal din pala ng mukha mong pumunta dito? Pagkatapos ng mga pinaggagagawa mo kay Ethan, pupuntahan mo pa siya dito? And one more thing, ’wag kang lalapit sa’kin, kay Ethan o kay Tito uli dahil ako ang makakalaban mo.”

Matatas ang pagkakasabi ni Teejay noon. Hindi ko alam kung matutuwa ako na ipinagtatanggol ako ni Teejay o maiinis o magagalit dahil sa kung ano-anong sinasabi niya kay Matteo.

“Bakit? Sino kaba para pagsabihan ako ng ganiyan? Kaibigan ka lang, ASAWA AKO!”

“Tama na, please?” Sigaw ko sa kanilang dalawa pero sadyang makulit si Teejay at ’di ako pinakinggan.

“Asawa ka nga, pero wala ka namang kwenta. Asawa ka nga pero napangatawanan mo ba? Asawa ka nga tinarato mo ba siyang tunay mong asawa? HINDI DIBA? Kaya umalis ka na dito bago pa magdilim ng tuluyan ang paningin ko sa’yo!”

Sandaling katahimikan. Tumahimik ang buong paligid. Narinig ko rin ang nahihinang pag-iyak ni Matteo na siya namang unti-unti atang magpapalambot sa puso kong nanindigan na hindi na muling pakikinggan ang mga pang-uutong sinasabi ni Matteo.

“Let me ask Ethan for a moment please? Just for a while? Kami lang dalawa?”

“Wala na dapat tayong pag-usapang dalawa. At saka, ayaw mo ba ng ganitong set-up? Na malaya ka? At saka kailangan ko ng time and space para pag-isipan kung kailangan pa bang mag-exist ng marriage natin. Tara na, Teejay.”

Hinaltak ko si Teejay papasok ng room pero hinatak ni Matteo yung damit ko pero tinabig ko iyon. Napaluhod si Matteo noon habang umiiyak. ETHAN! Please ’wag ka makinig, ginawa na niyang umiyak sa’yo da’ti, so ’wag kang makinig sa mga paawang, tanga lang na tulad ko ang maniniwala. Pero hindi na ngayon.

Pero kahit na ganoon ang nga naiisip ko, napahinto pa ako bago pumasok ng kwarto. Huminga muna ng malalim bago iwan si Matteo doon. Ayoko na uling mangyari ang lahat. Ayoko nang masaktan uli dahil sa mga pinagagagawa niya.

Siguro ngayon Matteo, we need a separate ways to find ourselves if our relationship needs to continue.

I need time and space. No, we need it.

Chapter 29: Chances

Ethan’s POV

After ng tagpo namin ni Matteo na ’yon, ’di na ako pinatulog ng isip ko kakaisip sa kaniya. Kinokonsensiya pa ako ng sarili ko tungkol sa ginawa ko.

Dapat bang makonsensya ako sa ginawa ko? Mali ba o tama ang ginawa kong pangi-ignore sa kaniya? Nakakasakit na ng ulo, ’di ko na alam ang dapat ko pang isipin tungkol sa’ming dalawa. Dapat ko pa bang isipin na aayos uli yung pagiging mag-asawa namin dahil sa nga nangyari?

They always say that I need to be positive but my whole system keeps to think about the worst things I can experience when I’m back to Matteo.

Tumayo ako sa hinihigaan kong folded bed sa room ni papa sa hospital. Private Ward naman ’to kaya pwede kaming magdala ng pangtulog namin.

Si Teejay naman umuwi na dahil tinawagan siya ng mommy niya at kailangan daw ng kaunting tulong.

“Ma? May hot water pa po ba tayo diyan?” Tanong ko kay mama na kasalukuyang nanonood ng TV.

“Wala e. Pero I know meron diyan malapit sa nurse station na water dispenser. Pwede kang kumuha doon. Gusto mo ba ng coffee or milk or hot chocolate?”

“Gusto ko po sanang mag-kape, ’di po ako makatulog e.”

“’Di ka na nga makatulog, magkakape ka pa? Pero sige, ipagtitimpla na kita.” Alok sa’kin ni mama.

“Ay ma, ’wag na po. Ako na lang. Kuha lang po ako tubig sa labas.”

“Sige anak. Balik agad, hah?”

“Opo.” Saad ko at nginitian siya.

Kumuha ako ng tasa at lumabas na.

Bakit ba ang lutang ko ngayon at natalisod pa ako? Nakarating pa ako sa second floor sa sobrang kalutangan ko?

Nang mabalik na ako sa wisyo, bumaba na ako ng second floor at pumunta na sa nurse station.

“Awww!” Napadaing ako dahil natuluan pa ako ng mainit na tubig.

Pabalik na sana ako ng kwarto pero may narinig akong nagtanong sa nurse.

“Ahm, excuse me nurse? May I ask kung kailan uli bibisita yung doctor ng lola ko?”

Parang kilala ko ’yun ah? Kaya napalingon ako at ’di nga ako nagkamali. Napatingin rin siya sa’kin at sumigka yung mata niya na parang kanina’y walang buhay.

“Uy, Ethan?” Bati niya sa’kin at lumapit.

“Raven? Kamusta? Bakit ka nandito?” Tanong ko sa kaniya. Tumingin lang siya sa baba at huminga ng malalim. Ramdam ko ang lungkot sa kaniyang mga mata at ang labi niyang laging nakangiti’y ’di ko ramdam ngayon.

“Si Lola kasi, inatake ng diabetes niya. And she’s suffering now.” Nahabag naman ako sa nangyari sa lola niya and a I felt sad for them. Ramdam ko rin ang kalungkutan sa kaniya dahil sa basag niyang boses na parang kagagaling lang sa pag-iyak.

“S-sorry.” Ang tangi ko lang nasabi sa kaniya dahil naiyak na siya ngayon sa harap ko. Nai-iyak na rin ako dahil naalala ko ang lola ko na ka-close ko rin, siya rin ang kasama ko before siya kuhanin ni Lord.

Hinagod ko ang likod niya upang siya’y pakalmahin.

“Sorry Ethan. Kung naging ganito ako. Hehe” Saad niya sa’kin. Ramdam kong pinipilit niyang maging masaya sa harap ko ngunit hindi ko ramdam. Mas ramdam ko ngayon ang lungkot na nasa puso niya.

“I-ikaw? B-bakit nga andito? May sakit ka ba or what?” Pag-iiba niya ng usapan.

“Wala akong sakit. Ako pa ba? Si papa, na mild stroke. At saka mahabang kwento.”

“Ahm. Ano yang hawak mo?” Tanong niya sa’kin.

“A glass of hot water? Hahaha, pang-kape.” Nginitian ko siya at tataliko na sana pero pinigilan niya ako.

“Ooops. Wait, sabayan na kitang magkape while nagpapahangin sa labas. Gusto mo?” Tanong niya sa’kin.

“Eh, baka kailangan ka ng lola mo.”

“Nope. She’s already sleeping. She need some rest.” Sabi naman niya sa’kin.

“Okay. Kung ayan ang sabi mo.”

“Teka, timpla muna tayo kape. Ang lamig na ngayon no?” Sabi niya uli pero tinignan ko lang siya.

“Tara doon na tayo magtimpla ng kape sa room ni papa. Magpatimpla na tayo kay mama, masarap magtimpla ’yon.” Sabi ko sa kaniya at ngumiti. He smile after me and I’m so glad na makita ko ulit na ngumiti siya.

Pagpasok namin sa kwarto napatitig sa’min si mama. May sasabihin sana siya pero pagbuka lang ng bibig ang nakita ko at wala akong narinig na lumabas mula roon.

“A-anak? S-sino yan?” Takang tanong ni mama habang nakaturo kay Raven.

“Ma, diba kilala mo na siya? Siya yung n-” Naputol na yung sasabihin ko dahil pinutol na niya’t sinabing naalala niya na.

“Ay. Oo nga pala. Raven right?” tanong ni mama kay Raven.

“Opo, tita. Hehe.”

“Magkape kayo oh!” Yaya ni mama sa’ming dalawa at ginawa na nga yung kape namin. After gawin ni mama, nagpaalam kami na magpapahangin lang, lumabas kami at pumunta sa parking lot. Maganda kasi ang ambience nito, mahangin at medyo mapuno.

“So, kamusta na pala kayo ng asawa mo?” Paunang tanong niya sa’kin. Sa lahat na lang ba ng makakausap ko, asawa ko yung topic?

“Umalis na ako sa bahay namin. Ayoko na.” Sabi ko sa kaniya sabay higop ng kape.

“Good! Ayan dapat ang ginawa mo una palang.” Sabi naman niya sa’kin.

Lahat na lang ba sila ganiyan ang sasabihin? Sabagay, dapat lang naman talaga. Pero buti ngayon natauhan na ako.

“Alam mo Raven, naisip ko nga e, mage-exist pa ba yung relationship namin? Kasi paulit-ulit na lang yung mga nangyayari. Magkakabati tas mamaya ayan nanaman. Hindi ko alam kung itinadhana ba talagang maging ganito kami sa isa’t-isa o ano e.”

“Ganito lang yan, kapag mahal niyo ang isa’t-isa at kay tiwala kayo sa isa’t-isa, maaaring lumalim pa ang pagsasama niyo lalo na yung pagmamahalan ninyo. Tandaan mo ’to Ethan, hindi mabubuo ang pag-ibig kung walang tiwala.”

TIWALA

. Ayun lang naman siguro yung kulang sa’min e. Minsan iniisip ko kung may kasalanan ba ako kung bakit siya nagkakaganito. Malaki ang tiwala ko sa kaniya at totally minamahal ko siya, pero bakit wala pa ring pagbabago.

“Kapag ipinaglaban ka ng isang tao, doon natin masasabing mahal ka nga non kahit anong mangyari.”

“Paano kung hindi ako ipaglaban ni Matteo?”

“Edi ibig sabihin nun, ’di ka niya mahal kaya may pag-asa na ako.” Rinig kong sabi niya pero hindi ko naintindihan yung dulo dahil hininaan niya yung boses niya.

“Ano kamo? Ano yung huli mong sinabi?” Tanong ko sa kaniya. Nakita kong napaiba siya ng tingin at tinungga yung kape niya.

“Hoy, sobra ’to! ’Wag mong tunggain baka nerbyusin ka nyan.” Paalala ko sa kaniya.

“Pero ano nga yung huli mong sinabi? ’Di ko naintindihan e.”

“Secret!” Sabi niya sa’kin sabay dila.

“Napaka loko mo talaga. Ano nga!”

“Bawala nang ulitin, ikaw kasi ang bingi mo e.”

Tawa lang siya ng tawa at binebelatan ako. Nakakagaan pala talaga sa pakiramdam na may pinago-openan kang kaibigan about sa mga problema mo o sa mga bagay na gumugulo sa isip natin.

Tumingin siya sa’kin at nginitian ako.

“Pero kapag may problema ka uli sa asawa mo o kung saan man, andito lang ako ha? ’Wag kang magdadalawang isip na humingi ng tulong sa’kin? Hhhmmmmm?” Sabi niya uli sa’kin at ngumiti.

Alam kong ngiti palang niya wala na ang problema ko, gumagaan na kaagad ang pakiramdam ko.

“Thank you. Ikaw? Kapag may problems ka, andito lang din ako. Ha?”

“Opo!” Sagot niya naman sa’kin at inakbayan ako. Medyo nacreepy-han ako. Hahahaha, I feel uncomfortable e. Pero huminga ako ng malalim at tinignan siya. Nakangiti nanaman as usual. Dahil sa ngiti nanaman niya, nawala ang kung ano man ang naiisip ko. And afterwards, we decided na pumasok na sa loob dahil lumalamig na.

“Ahm, Ethan. Wait? Ahm, gusto mo bang makilala si Lola?” Tanong niya sakin. Papasok na dapat siya pero bigla niya akong tinanong ng ganon.

“Sige, kung ’di mo naitatanong, I very love lolas. Tara?”

“TARA!” Yaya niya sa’kin at pinapasok na ako sa kwarto ng lola niya. Pagpasok ko, nakita kong nakahiga ang lola niyang nakatingin sa’min. Oras na rin naman daw para uminom siya ng gamot.

“Hello po, Lola.” Bati ko sa kaniya at nagmano.

“Hi. Ano pangalan mo iho?” Tanong niya sa’kin, medyo hirap na siyang magsalita kaya lumapit ako ng husto sa kaniya para ’di niya na kailangan pang lakasan ang kaniyang boses.

“Ethan Emmanuel Acosta po, lola! Kaibigan po ako ni Raven. Nice to meet you po.”

Biglang napatingin sa’kin si lola nang marinig ang pangalan ko. Medyo nanlaki ang kaniyang mga mata at medyo kumunot pa ang kaniyang mga noo pero binawi niya rin iyon at itunuon na lang ang paningin sa apo niya.

“Ay? Ganon ba? Ay teka, kumain ka na ba? Ice, bigyan mo naman ng makakain ’tong bisita mo.”

“Ay lola, don’t worry po. Kumain na po ako. ’Wag po kayong mag-alala.”

“Ah, Ethan? May ibubulong ako sa iyo, iho.” Sabi niya sa’kin. Napatingin naman sa’min si Raven.

Lumapit ako kay Lola at inilapit yung teynga ko sa kaniya.

“Bestfriends lang ba talaga kayo nitong si Raven? At saka, may inamin ba ’to sayo?” Tanong niya sa’kin na ikina-samid ko. Bakit niya nahalata? Halata niya ba na bi ’tong si Raven?

“Hoy, ano ’yang pinagbubulungan niyo dyan?” Tanong sa’min ni Raven naka-pout pa si loko at nakatingin sa’min.

Ngumisi ako at inilapit yung bibig ko sa teynga ni lola.

“Ewan ko po e. Pero umamin po siya sa’kin.” Sabi ko kay lola. Napatakip ng bibig si lola at tumawa ng malakas.

“Umamin na ano?” Tanong niya sa’kin ng pabulong uli.

“Hoy naririnig ko kayo. Ano ba naman!” Inis na sabi ni Raven.

“Haha. Apo, nagtataka lang kasi ako kung bakit ’di ka nagpapakilala sa’kin ng babae. Pero, nagdala ka ngayon ng lalaki. ’Di ko tuloy alam kung maniniwala ako.”

“Lola, sana pinaamin mo na ako simula pa lang. Pero t-tanggap ko ba ko kung la-.”

Naputol ang sinabi niya dahil niyaya siya ng lola niya para tumabi sa kaniya.

“Apo, okay lang sa’kin. Apo kita, kahit ano kaman, I’ll always accept you.”

Mukhang magmomoment pa ’tong dalawa kaya nagpaalam na ako sa kanila.

“Ahm. Lola, mauna na po ako. Baka po kasi hinahanap na ako nila mama e.” Nginitian ko na si Lola at lumabas na.

Habang pumupunta ko sa kwarto ni papa, may nakita akong naaksidenteng lalaki. Na-curious naman ako kung ano ang nangyari kaya pinanood ko sila sa may ER sa may bintana. Habang nanonood ako may humaltak sa kamay ko.

“Oh? Raven? Bakit?” Agaran kong tanong sa kaniya. Pero ’di siya umiimik. Nakatingin lang siya sa’kin habang hawak niya ang kamay ko.

“R-raven?” Tawag ko uli sa kaniya at kinawayan siya.

“Ethan? Sabihin mo nga?”

“Ha? Anong sasabihin ko?” Tanong ko sa kaniya kinalas ko na ang paghahawak ng kamay ko sa kamay niya at humarap na sa kaniya.

Then napatitig ako sa kaniya, nakita ko ang mga luha niya na nagbabadya nang tumulo.

“Raven? Umiiyak ka ba? Bakit? Anong nangyari?” Tanong ko sa kaniya. Medyo lumapit ako sa kaniya at pinunasan ang tumulo niyang luha.

“Ethan? Paano kung?” Niyakap niya ako bigla. ’Di niya na tinapos yung sasabihin niya. Tanging iyak niya lang ang naririnig ko.

“Ano ba kasing nangyari? Sabihin mo na.”

“Kasi Ethan. Nung umalis ka kanina, bigla kita na-miss kaagad.”

Lumakas at bumilis yung tibok ng puso ko sa sinabi niya.

“Sorry kung nagkakaganito ako. Pero, una ko lang ’to e. First time kong nagkaganito at dahil ’yon sa’yo, Ethan.”

My heart beats really fast. Hindi ko alam ang halo-halo kong nararamdaman ngayon. So I decided to give him a warm hug too.

“Sabihin mo nga Ethan, may chance ba ako sa’yo?” Tanong niya uli. Pero ’di ako sumagot.

Kumalas ako ng yakap sa kaniya at pinunasan ang luha niya gamit ang hinlalaki ko. Nakatingin lang ako sa kaniya, nakatingin lang siya sa’kin. It seems that his eyes is full of sadness and loneliness.

Bakit ganito ang dama ko? Naaawa lang ba ako sa kaniya o sinasabi na ng puso ko na bigyan siya ng chance?

Nagkatitigan kami ng ilang minuto. Wala na kaming pakielam na dalawa sa mga taong nagdadaanan o tumitingin sa’min.

Ang gusto ko lang ay ma-comfort siya at mapatigil siya sa pag-iyak.

Then nahuli ko na lang ang sarili ko na magkadikit ang aming mga labi.

---

Nakaupo kami ngayon sa mga waiting areas ng hospital malapit sa nurse station. ’Di pa rin mag-sink in sa’kin ang mga nangyari. Napapapaypay tuloy ako ng kamay ko ng wala sa oras.

Napatigil ako nang marinig kong mag-ring ang cellphone ko.

“Ethan?” Tawag sa’kin ni mama mula sa kabilang linya.

“Po?” Tanong ko.

“May kailangan akong kunin sa bahay, ikaw muna sa papa mo ha? Nasa kwarto ngayon ng papa mo si Tito Jon-jon mo.” Sabi sa’kin ni mama.

“Ah, gusto niyo po ba ako na lang ang kumuha?” Tanong ko sa kaniya pero tinanggihan niya lang, kailangan niya pa raw magluto ng pagkain namin nila papa.

“Ah? Raven? Mauna na ako huh? Kailangan ko nang bantayan si papa e. Umuwi muna kasi si mama.” Paalam ko sa kaniya at tumalikod na pero pinigilan niya ako.

Humarap ako sa kaniya, “Bakit?” Tanong ko sa kaniya.

“Sorry.” Sabi niya sa’kin at binitawan ako.

Nginitian niya na ako at nagpaalam na. Pagtapat ko sa pinto ng kwarto ni papa, naririnig ko silang nag-uusap ni Tito Jon-jon. Papasok na sana ako pero napahinto ako nang sabihin ni papa na,

“Gusto ko siyang hanapin. Pati na rin si mama. Gusto kong mahanap ang panganay kong anak.”

Nanginig ako sa sinabi ni papa at napatulala. Ako? May nakatatandang kapatid?

Chapter 30: Chasing Him

Matteo’s POV

“Sir, tama na po. Lasing na po kayo. Ang da-”

“Tumigil ka! Wala kang pakielam. Kung gusto ko pa, gusto ko pa. Bigyan mo pa ako ng isa!” Matigas kong sabi sa bartender dito sa bar malapit sa opisina.

Tangina. Tangina talaga. Ano bang pakielam sa’kin ng mga bartender na ’to, magbabayad naman ako ah?

“ISA PA! KAKO!” Sigaw ko sa bartender. Nakita kong nanlumo ang kaniyang mga mata dahil sa sigaw ko at dahil doon, binigyan niya pa ako ng alak.

Lango na siguro ako sa alak. Halata na nga siguro sa mga galaw at pananalita ko. Yung isip ko ang gulo na rin pero yung laman ng puso ko na gustong kumawala ay ’di pa rin nag-iiba.

“Waaaaah!” Daing ko dahil medyo sumasakit na rin ang ulo ko. Kanina pa akong alas singko ng tanghali dito simula nung gawin sa’kin ni Ethan na talikuran ako.

“ Tangina

.

Tangina

mo

Matteo!

Gago

ka

kasi

,

tarantado

ka

kasi

!

Apaka

sira

ulo

mo

, Matteo!

Ginago

mo

si

Ethan.

Ginawa

mo

siyang

hayop

!

Tinarantado

mo

siya

,

binaboy

mo

siya

,

sinira

mo

buong

pagkatao

niya

tapos

ngayon

gusto mong

balikan

ka

?

Bakit

mo

kasi

ginawa

yon

?“ Paulit-ulit sinasabi ng isip ko ang mga salitang iyan. Natatak na siguro sa isip ko lahat ng yon.

Inilapag ko ang shot glass ko at kinuha yung pera ko at binayaran sila. Langkay-langkay akong tumayo sa kinauupuan ko, kinuha ang bag ko at langkay-langkay na naglakad. Hindi ko na alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko, ’di ko na rin alam kung ano nang oras at kung ano na ang nangyayari sa paligid. ’Di ko na rin alam kung nasaan ako.

May naramdaman pa akong humablot ng bag ko, gusto kong habulin pero ’di na kaya ng katawan ko.

Naramdaman ko na lang ang sarili ko na nakasalampak sa malamig na simento. Nilalamig na rin ako dahil sa lamig ng simoy ng hangin.

Unti-unti kong naramdaman na mag-isa, walang kasama kundi ang sarili mong anino na nakabuntot lang sa iyo’t ’di mo kayang paglabasan ng kung ano man ang nararamdaman mo.

Unti-unti akong naluha, ’di ko alam kung bakit. Ang dama ko lang ay ang paninikip ng dibdib ko at nakakarinig ako ng bulungan ng tao.

Pinilit kong tumayo, medyo nagiging blur na ang paningin ko, ang tangi ko lang nakikita ay ang mga letra na nakasulat sa isang glass door ng isang gusali. Sa tingin ko’y tama ang lugar kung saan ako dinala ng aking mga paa.

Pinilit kong maglakad, wala akong pake sa mga naririnig kong sinasabi ng mga tao sa paligid ko. Tangi ko lang hangad ay makita siya. Siya lang. Siya lang.

Ginawa kong panandalang ang mga pader upang ako’y may makapitan. At sa isang iglap, I saw him standing in front of a door. Then nung nakita niya ako, yung mukha niyang gulat nung una’y lalo pang nagulat nang dahil sa akin.

“M-matteo?” Rinig kong tawag niya sa pangalan ko. Napawi ang nararamdaman ko’t napangiti bago naging itim ang aking mga paningin.

---

Nagising ako dahil sa lamig na nararamdaman ko. Pagdilat ko’y nakita ko na nasa private hospital ward ako. Kinumutan ko ang aking sarili dahil sa lamig na dala ng aircon. Lumibot ako sa buong silid ngunit bintana, kurtina, aircon, upuan, kama at side table lang ang nakita ko. Wala akong ibang nakita. Ano pa nga banm ang hinahangad kong makita? Ramdam ko ang pananakit ng aking ulo at nagtaka ako kung paano ako nakapunta rito, at dahil doon naalala ko rin ang lahat. Hinanap ko si Ethan sa banyo’t baka andoon lang siya ngunit wala. Wala akong Ethan na nakita. Inilibot ko uli ang aking mga mata’t kalungkutan lang ang aking nadama.

“Deserve

mo

’

yan

! ’

Yan

ang

gusto

mo

e.

Ngayon

,

mararamdaman

mo

na

ang

nararamdaman

ni

Ethan

noong

panahon

na

mag-

isa

siya

’t

walang

makapitan

.“ Paulit-ulit nanamang sinasabi ng isip ko.

Bakit ba kailangang ipamukha ng isip ko sa buo kong pagkatao ang lahat? Alam kong lahat kayo galit sa’kin pero masisisi niyo ba ako? Tao lang rin ako, nagkakamali.

Napatingin ako sa side table at may nakita akong pagkain doon na may nakatakip pang transparent na plastic. Nang makita ko iyo’y kinuha ko at nakakita pa ako ng isang pirasong 1/4 sheet of paper na nakadikit doon.

“

Kumain

ka

. ’Wag

puro

alak

.“ ’Yan ang nakalagay sa 1/4 sheet of paper, ’di ko alam kung kanino ’to galing pero isa lang ang dama ko dahil sa handwritten. Kay Ethan. Palihim akong napangiti at inumpisahan nang kainin yung bigay niya.

Habang kumakain ako, naalala ko yung mga araw na ipinagluluto ako ni Ethan ng agahan at hapunan. Naalala ko pa yung mga panahon na nasasaktan ko siya. Oo nga, siguro nga gago ako pero yan ang pinagsisisihan ko. Ayoko nang mawala siya sa’kin ngayon at ayan lang ang alam ko. Mahal ko si Ethan, ramdam ko yon mula sa puso ko at ayoko nang mawala o mawalay uli siya sa’kin. Kaya gagawin ko ang lahat Ethan, bumalik ka lang sa’kin.

Pagkatapos kong kumain may pumasok sa pinto nag-expect ako na si Ethan yun pero nurse lang pala.

“Ah, sir. Okay na po pala kayo. Bigla po kayong nahimatay kagabi kaya ’di na po kami nagdalawang isip na i-admit kayo agad dito.”

“Sino po ang nag-admit sa’kin dito? Lalaki po ba?” Tanong ko.

“Kami pong mga nurse. Dahil bigla ka na lang po nawalan ng malay sa malapit sa nurse station. Ngayon pong gising na kayo, pwede ka na pong umuwi.”

Ano? Mga nurse ang nag-admit sa’kin dito? P-pero? Si Ethan? Sure ako si Ethan yung nakapitan ko kagabi, tinawag niya pa nga ako e.

Pero ano ’tong note na ’to sa 1/4 sheet of paper. Alam kong sulat ni Ethan ’to pero.

“Ah, miss? Pwede na po akong umuwi? Pero wala po akong pangbayad dahil nahablot po yung bag ko kagabi.” Hiya kong sabi ni nurse. Pero nginitian niya lang ako.

“Libre na po para sa inyo.” Sabi sa’kin ng nurse.

“Libre? P-pero? Paanong magiging libre? Nurse! Nurse!” Gusto ko pa siyang tanungin pero lumabas na siya. Nakita ko rin yung mga damit kong gamit ko kahapon sa may sofa kaya tumayo na ako at nagbihis.

Hilo-hilo pa rin akong naglakad pero ’di ko pinansin. Ngayong nasa hospital ako, eksaktong andito si Ethan. Pero napagisip-isip kong umuwi muna at makaligo man lang at makabili ng makakakain para kila papa at sa kay Ethan rin.

---

ETHAN

:

Nagulat ako sa nalaman kong kapatid ko na sinabi ni papa. Pero mas nagulat ako nang makita kong langkay-langkay na naglalakad si Matteo papalapit sa’kin.

“M-Matteo?” Gulat kong tawag sa pangalan niya. Nang marinig niya ako, ngumiti lang siya at nawalan na ng malay. Pero nasapo ko siya. Mabigat man siya pero kinaya kong dalhin sa nurse station. Ayoko siyang dalhin sa kwarto ni papa dahil baka mag-init lang ang ulo non.

“Nurse? Paki-admit nga po ito sa isang private ward niyo. Bigla na lang pong nawalan ng malay. Ako na pong bahala sa bayarin basta po i-admit niyo siya, ngayon rin!” Tuloy-tuloy kong sabi sa nurse. Sumunod naman siya kaagad at kumuha ng stretcher.

Nang maiayos na siya ng nurse, kinuha ng nurse ang information about kay Matteo. Nagulat pa siya nang sabihin kong asawa ko si Matteo pero naniwala naman siya after.

Habang hinihintay ko na magising siya nag-request ako sa nurse ng isang basil and kumuha ako ng alcohol and towel sa kwarto ni papa. Wala nang kausap si papa at tulog na rin siya. Pero bago ako lumabas ng kwarto, tinignan ko si papa. ’Di ko akalain yung mga narinig ko kanina. ’Di ko rin alam kung mag-iiba ang trato ko sa kaniya pero I used to hide all of my doubts and thoughts para ’di pa lalong maghigh-blood si papa.

Pumunta ako sa room kung nasaan si Matteo at pinunasan ang katawan niya. Tulog na tulog rin siya dahil sa kalasingan kaya ’di niya alintana na pinupunsan ko siya. Then kumuha rin ako ng damit ni papa. Medyo malaki lang ’tong damit ni papa pero okay na rin.

Nangangatog akong binihisan siya dahil baka magising siya pero binilisan ko na lang kaya natapos ko kaagad. Take note, kahit nakita ko na yung ano niya pumikit pa rin ako.

After ko siyang bihisan, bumalik na kaagad ako sa kwarto. At dahil sa pagod at antok mabilis na akong nakatulog.

---

Nagising ako dahil kay mama na naghahanda na ng pagkain.

“Oh? ’Nak, kain na.” Yaya niya sa’kin. Pero antok na antok pa rin akong tumayo at pumunta sa cr para makapag-hilamos man lang at tooth-brush. After kong kumain. Tsaka ko lang napansin na alas sais palang pala. Naalala ko bigla si Matteo kaya kumuha kaagad ako ng pinggan at pinagsandok siya ng pagkain. Tinanong pa ako ni mama kung saan dadalhin sabi ko sa pulubi doon sa labas ng hospital na nakita ko kahapon na nanghihingi ng pagkain.

Nang nasa pintuan na akp ng kwarto ni Matteo sumilip muna ako kung gising na ba siya o tulog pa. At sa awa ng Diyos, mahimbing pa rin na natutulog ito. Inilapag ko ang pagkain niya sa side table at iniwanan ito ng note na “

Kumain

ka

, ’wag

puro

alak

.“ Then iniwan ko na doon.

Nang nakita kong gumagalaw na siya at magigising na ata’y tumayo na ako at nagmadaling lumabas. Then binayaran ko na rin yung expenses ni Matteo sa nurse pero sinabi ko sa nurse na ’wag sabihing ako ang nagbayad. Ayoko munang makita o mahalata ako ni Matteo na nag-aalala sa kaniya dahil baka ’di lang ako tigilan at ma-uto nanaman ako.

Bumalik na ako sa kwarto ni papa at nakita ko silang nag-uusap. Nang makita ako ni papa, nginitian niya ako at nginitian ko rin siya. Hindi ko alam kung bakit parang naiiba ang tingin ko kay papa. And pumapasok sa isip ko yung mga katanungan kung alam ba ni mama na may anak si papa bukod sa’kin, na may iba siyang asawa? ’Di ko alam kung ano pero iki-clear ko muna yung isip ko. Pero ’di ko maiwasang ma-curious o mag-isip ng kung ano tungkol sa nalaman ko. Dapat ba akong matuwa dahil may kapatid ako o mainis at magalit dahil nag-sikreto sa’min o sa’kin si papa ng ganoong bagay.

“Oh, anak? Bakit parang matamlay ka?” Biglang tanong sa’kin ni papa. Humarap ako sa kaniya at nginitian.

“Kulang lang po siguro ako sa tulog.” Sabi ko sa kaniya.

“Anak, mabuting umuwi ka muna’t magpahinga. Ako munang bahala rito.” Sabi sa’kin ni mama.

“Pa mauna na po ako. Balik na lang po ako mamaya.” Paalam ko sa kaniya at hinalikan ko siya sa noo.

“Oh sige, pero may pera ka bang dala? O panggastos man lang?”

“Meron pa, sa credit card na binigay mo then meron pa naman akong extra cash dito.”

“Dagdagan mo na yan. Kunin mo yung wallet ko kumuha ka ng pera doon, siguraduhin mong kakain ka at magpapahinga ha?” Paalala niya sa’kin. ’Di ko na sana kukunin yung wallet niya para kumuha ng pera pero iniabot na sa’kin ni mama yung wallet. At ’di ko na tinanggihan.

Pagbukas ko ng wallet niya, napatigil ako saglit dahil sa picture ng dalawang baby nasa kanan ako, at alam kong ako yun pero ang ’di ko alam ay kung sino ang isa. Napatigil ako. Ito ba yung kapatid ko? Alam kong hindi rin ako o si mama o si papa ’to. Ang alam ko lang ay ang panganay niyang anak ’to na gusto niyang mahanap.

Madali ko nang kinuha yung pera dahil baka mahalata ako nila papa na may nalalaman na ako.

“Pa, ma, alis na ako.” Nagmadali na akong umalis at tumakbo sa parking lot tsaka ko naalala na wala nga pala akong sasakyan kaya naglakad uli ako papunta sa sakayan ng jeep.

Wala akong masakyan na jeep, laging puno. Tatawagan ko na sana si Teejay para magpasundo pero may dumating na jeep then sumakay ako kaagad.

Pagdating ko sa tapat ng condo ko. Bigla akong binati nung guard.

“Hi po sir.” Bigla niyang bati sa’kin.

“Hello.” Bati ko rin. Ano bang meron doon? Bigla akong binati.

Pag-pasok ko ng elavator, may napansin akong lalaking naka-cap then nag-pphone.

“Oy, Raven?” Tawag ko sa kaniya nang mapagtanto kong siya ’yon.

“Ethan? Oy, bakit ka nandito?” Tanong niya sa’kin.

“Dito ako nakatira e. Eh ikaw?” Tanong ko.

“Oh? Ako rin e. Kami ni Lola, actually. Kalilipat lang namin dito pero matagal na kaming nakabili ng unit dito.”

“Anong floor ka?”

“5th.”

“Sayang, 4th lang ako e. ’Di tuloy tayo mag-kapitbahay.” Sabi ko sa kaniya. Nang makarating na ako sa 4th floor, babagal-bagal akong naglakad papunta sa unit ko dahil medyo hilo ako sa elevator. Nakakasuka.

Nang makarating ako sa tapat ng unit ko at ita-type ko na yung passcode ko, may biglang nagsalita na ikina-gulat ko.

“Dito ka pala nakatira?” Sabi niya sa’kin.

Binilisan ko nang makapag-type nang passcode at pumasok na sa loob pero napigilan niya yung pinto bago ko isara.

“Ano ba! Bitawan mo nga!” Saway ko sa kaniya.

“Teka lang? ’Di mo ba ako papapasukin sa unit mo? Ethan?” Tanong niya sa’kin. Sadya siyang malakas kaya nabuksan niya na yung pinto.

Inirapan ko siya at pumasok na ako sa loob. Hinayaan ko na siya pero ’di ko siya i-eentertain.

“Bakit ka ba nandito? Paano mo nalamang dito ako nakatira?” Tanong ko sa kaniya.

“N-nakita kita kanina nag-aantay ng jeep then nung nakasakay ka, sinundan kita. Ethan, bu-”

“Umalis ka na.” Pinutol ko na lahat bng sasabihin niya dahil alam ko na iyon. Alam ko na ang mga sasabihin niya kaya ayoko nang marinig.

“Ethan, please makinig ka naman sa’kin.”

“Umalis ka na kako.” Pagpapaalis ko uli sa kaniya. Pero ’di pa rin siya umaalis sa kinatatayuan niya.

“Mag-usap naman tayo Ethan, please?”

“Wala na tayong dapat pag-usapan pa. Yung about sa divorce papers, ako na ang aayos.” Sabi ko sa kaniya at tinalikuran na siya. Pumunta ako sa kusina para makapagluto, nagugutom ako. Pero sinundan pa rin pala niya ako. Bigla niya akong yinakap patalikod.

“Ethan, please. ’Wag! Sorry na. Ethan, mag-usap tayo please. Mahal kita, Ethan. Mahal na mahal.” Paulit-ulit niyang sinasabi ang mga salitang MAHAL NA MAHAL. Nagpantig ang teynga ko dahil sa kaniya. GALIT AKO, oo. Pero mahal ko rin siya. Gusto ko nang umuwi sa kaniya uli, aaminin ko, miss na miss ko na siya. Gusto ko siyang yakapin pabalik pero ayoko. Ayoko nang masaktan uli.

“Umalis ka na Matteo. please?” Naiyak na ako ngayon. Ilang beses na ba akong umiyak dahil kay Matteo?

“Matteo please. Leave me alone. Ayoko nang masaktan pa. Kaya please! Ayaw mo ba ng ganito? Malaya ka sa kung ano ang gusto mong gawin. Malaya kang mag-uwi ng babae. Sa bagay, kahit naman nung magkasama tayo, malaya ka pa rin namang mag-uwi ng kung sino. Siguro miss mo na ako no? Miss mo na yung katulong mo!”

“No. Don’t say that, Ethan! I really miss you! Ethan. Please, believe me that now, I already realized, I love you. Mahal kita. Kahit ipagsigawan ko pa sa buong mundo gagawain ko, bumalik ka lang sa’kin.”

Kinalas ko yung kamay niya na nakapalibot sa bewang ko.

“Umalis ka na, Matteo.” Sabi ko at hinaltak siya papalabas ng condo. Pero sadyang matigas siya at ayaw pa ring umalis.

“MATTEO! PLEASE LEAVE ME ALONE. I DON’T WANT TO TALK TO YOU. GET LOST. BAGO PA KITA IPAKALADKAD SA MGA GUARD DITO.” Nangininig na sabi ko dahil sa nagbabadya kong pag-iyak. Masakit man na makitang nagkakaganito si Matteo, dahil sa’kin. ’Di ko pa rin kaya. Kailangan muna namin na ganito.

Luhaan siyang lumabas ng condo ko at isinara ko kaagad yung pinto.

I’m sorry, Matteo. I don’t wanna feel again the same thing you’ve done to me.

It makes me feel like a clump of dirty moss that can never go out into the sunlight.

Chapter 31: The New CEO

Ethan’s POV

Para akong nabunutan ng tinik sa dib-dib nung umalis si Matteo. Ito nanaman ako, yung mga nararamdaman kong ’di ko maintindihan. Iniisip ko kung hahabulin ko ba siya o hindi at sasabihing napatawad ko na siya? Pero sapat na ba yung mga ipinapakita niya na ’yon para bumalik na ako sa kaniya. Totoo kaya lahat ng sinabi niya kanina? Dapat na nga bang maniwala ako sa kaniya?

Sinubukan kong ikalama ang isip ko. Nag-isip ng maaaring gawin pero hindi ko magawa. Talagang ayaw maalis sa isip ko si Matteo.

Alas nuebe na ng umaga at hindi ko pa rin malaman kung ano ang pwede kong gawin para maging busy ako.

Inalala ko kung bakit nga ba ako uuwi. Maligo? Sige magawa nga.

After kong maligo, nabagot lang ako. Ano bang dapat kong gawin?

Kumain? Tapos na.

Then habang nag-iintay ako ng mga gawain na pumasok sa isip ko nag-ring ang phone ko.

“Hello? Sino to?” Lutang kong sabi dahil ’di ko naman nakita yung pangalan sa screen.

“Hello? ’Nak? Mama mo ’to!” Rinig kong sabi sa’kin ni mama mula sa kabilang linya.

“Ay ma? Po? Bakit po? May problema po ba? Bakit po kayo tumawag?”

“Kasi, uuwi na ang papa mo. Makakalabas na siya dito sa hospital. Pwede ka bang pumunta?”

“Ay, siyempre naman po.”

“Umuwi ka muna sa bahay natin. Kunin mo muna yung sasakyan mo o yung sasakyan ng papa mo.”

Pero ang totoo, ayokong pumunta. Ayoko lang kasing mahalata ni papa na may nalaman na ako. I’m not good at hiding what I know. Lalo na kapag tiantanong kung okay lang ako. I use to say na okay lang ako kahit hindi pero ’di nila ako pinaniniwalaan dahil halata naman daw talaga na ’di ako okay.

Pagpunta ko sa bahay namin nila Papa, napansin kong kaka-labas lang g tito ko na kausap ni papa sa hospital. Kaya ’di muna ako nagpakita dahil hindi kami gaanong okay nito. Noong bata kasi ako, nasagot ko siya ng pabalang dahil sa kayabangan. Hindi ko naman intensyon na gawin yon pero alam ko meron siyang hidden agenda kaya lumalapit siya kay papa.

Pag-alis niya, pumasok na ako sa loob. Nagulat pa yung mga maid lalo na si Manang Teresa.

“Oh? Anak? Ano na? Kamusta na? Ang balita ko naglayas ka kay Matteo? Bakit? Nag-away ba kayo? Okay ka lang?” pambungad niyang tanong sa’kin.

“Manang, okay lang po ako. Don’t worry. Alam mo naman po ako, matatag. Hahahahaha.” Pag-bibiro ko sa kaniya.

“Totoo ba?” Seryoso niyang tanong. Napakunot ang noo ko.

“Alin po?” Tanong ko namang pabalik sa kaniya.

“Sinasaktan ni Matteo ang bunso namin dito?” Tanong niya sa’kin at hinawi-hawi yung buhok ko.

“Manang, hayaan na natin yon. Tsaka, ’wag kang mag-alala. Ganon talaga e. Tsaka buhay pa naman ako e.” Sabi ko sabay tawa. Ayoko na ng drama. Nananawa na ako.

“Ikaw talaga! Puro ka biro! Ikaw na ’tong nasaktan e. Ikaw pa ang may ganang magbiro.”

Nilibot ko yung buong bahay namin, I really miss it.

“Manang, nasaan po yung susi ng kotse ko?” Tanong ko kay Manang habang ipinagtitimpla niya ako ng juice.

“Nasa akin dati pero kinuha ng papa mo dahil ginamit niya dati. Baka nasa kwarto nila ng mama mo o kaya sa office ng papa mo.”

“Ah, sige po. Titignan ko.”

Pumanhik na ako sa taas at hinanap yung susi ko sa kwarto ni papa. Nang makuha ko yung susi sa may drawer ng table niya, may nakita akong isang folder na may sticky note.

Clarkjohn

Ice Acosta

Isang pangalan ng lalaki ang nakadikit roon. Nang hawakan ko yun, parang lumakas yung kabog ng dibdib ko. Malay ko ba kung ano ang nandito at kung sino ’tong Clarkjohn Ice na ’to pero. Isa lang ang nasagi ng isip ko, this is the name of my lost brother.

Hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa. Binuklat ko kung ano yung laman ng file na ’yon. At nakita ko ang isang birth certificate tungkol doon sa Clarkjohn na ’yon. His birthday is March 3, 1993. So it means, this coming March, mag-24 na siya. His mother named Jemima Felicidad and his father was named under my father’s name.

So totoo ngang may nakatatanda akong kapatid sa unang asawa ni papa? Kinuha ko ang cellphone ko at pinicturan lahat ng informations about my lost brother. Ako, gusto ko na ako ang unang makakakilala sa kaniya kung sino man siya at ako rin ang magpapakilala kila mama at papa.

Napakapit ako sa pader dahil sa sakit ng ulo. Dapat nga ba akong mangielam sa issue ni papa tungol sa lost brother ko o dapat ko munang ayusin kung ano man ang problema ko?

Sumakit na yung ulo ko dahil sa dami kong iniisip. Pakielamero na kung pakielamero pero, gusto kong malaman kung sino man ang kapatid ko na yon. Gusto ko siyang makilala at gusto kong aminin nila papa sa’kin ang katotohanan. Dati ko pa gustong magkaroon ng nakatatandang kapatid at alam nila ’yon pero bakit nila itinago sa’kin yon? Dapat ba akong magalit?

Starting today, I’m going to search about you

Kuya

Clark.

---

Sumakay na ako ng kotse at pinaharurot sa hospital. Pagdating ko sa hospital nakasalubong ko si Raven at ang lola niya na naka-wheel chair.

“Oh? Ethan!” Bati sa’kin ni Raven na bakas sa mukha ang kasiyahan at kagalakan dahil siguro magaling na ang lola niya na nahalata ko dahil maayos na ang postura ng mukha nito at halatang masigla nang muli.

“Hi po lola!” Bati ko kay lola sabay mano.

“Magaling na po kayo? Lola?” Tanong ko kay lola.

“Oo. Magaling na! Para sa apo ko, talagang pipilitin kong mabuhay. Nag-aalala kasi ako baka mamaya tumandang binata yan e. Kaya pangako ko sa sarili ko na sasamahan ko siya hanggang sa mamatay ako.” Bulong sa’kin ni lola.

“Lola! Naririnig ko sinasabi mo.” Sabi ni Raven kay lola. Napangisi naman ako dahil kunwari pang ’di siya nakikinig pero halatang-halata naman na nakatutok sa mga sasabihin ni lola.

“Sige po. La, pupuntahan ko na po si papa at sabi rin po ng doktor, pwede na raw po siya lumabas. Sige po. Mauna na ko.” Paalam ko kay Lola. Si Raven naman nakatingin lang sa’kin at naka-pout.

Naglakad ako papalapit sa kaniya at binulungan.

“Bakit ka naka-pout? ’Di bagay sa’yo.” Bulong ko sa kaniya.

“Hindi naman ako naka-pout ah? Kasi ikaw e. Di mo ko kinakausap. Ni kinakamusta lang. Binati kita kanina tapos si lola naman yung binati mo. Ako wala man lang, kamusta? Oy, ang gwapo mo ngayon, wala man lang ganon.” Bulong niya naman sa’kin sa dami ng sinabi niya, nakiliti tuloy ako sa teynga kaya napahagikgik ako sa tawa.

“Hoy, kayong dalawa. Kahit ’di ko kayo nakikita, ramdam ko ginagawa niyo. ’Wag nga kayong magkilitian diyan. Nasa public place tayo!” Saway samin ni lola.

“Lola, iba na po nasa isip niyo e. ’Di po kami nagkikilitian!” Pagdepensa ni Raven.

“Tara na nga, uwi na tayo. Bye Ethan!” Sabi pa niya. Nakangiti akong papasok sa loob pero tinawag niya ako. Nakanguso siya habang nakatingin sa’kin at sabay turo sa pisngi niya.

Nagets ko naman kung ano ang gusto niyang mangyari.

“Utot mo!” Sabi ko na lang ng walang lumabas na boses mula sa bibig ko at tinalikuran ko na sila.

Pag-talikod ko, sakto namang paglabas ni papa sa kwarto na naka-wheel chair.

“Oh! Papa!” Tawag ko sa kaniya. Tumingin siya sa’kin pati na rin si mama at tinulungan ko si mama na magbuhat ng gamit at dinala na sa sasakyan.

Pagdating namin sa bahay, ilang beses na nagriring yung cellphone ni papa simula nung nasa sasakyan kami pero ’di niya sinasagot.

“Pa? Bakit ayaw mo pong sagutin ’yang tawag sa cp mo?” Tanong ko.

“Eh yung sekretarya ko e. Kinukulit ako, andami raw problema sa office, hindi kasi nila alam na may sakit ako.”

“Ah? Ganon po ba?”

Umupo ako sa sofa, habang si papa naman nakatingin lang sa’kin habang nakangiti.

“Bakit ganyan ka makangiti papa?” Tanong ko sa kaniya.

“Anak, can I have a favor?” Tanong niya sa’kin.

“Oo naman pa. Ano po ba yon?”

Akala ko naman e sasabihin niya na yung tungkol sa lost brother ko. Pero hindi pala. Dahil ang favor na gusto niya e, ako muna ng pumalit sa kaniya sa pagiging CEO. Which is ikinagulat ko. Business naman ang tinapos ko at pagdating sa opisina ay may nalalaman naman ako dahil lagi akong tinuturuan o isinasama ni papa sa office pero parang ayoko.

“Pa? Ako muna ang papalit sa’yo sa pagiging CEO?” Ilang ulit ko na bang tinanong ’to kay papa.

“Anak, please? Pumayag ka na. Habang nagpapagaling ako, ikaw muna ang pumalit sa’kin?” Pakiusap niyang muli.

Pumikit ako at ngumiti.

“Sige po. Pa! Starting tomorrow. Ako muna ang tatayong CEO sa company natin.”

---

Matteo’s POV

Maaga akong gumising dahil marami akong meeting ngayon with the investors. Ang dami kong tinatapos na paper works dahil na rin sa pagkawala panandalian ng papa ni Ethan. Two years ago, nag-collab ang mga companies namin kaya kung ano ang investors na darating sa’min kila papa ay investors na rin ng isa’t-isa. Kaya kapag nawala ako o si papa ng panandalian, lahat ng paper works ay hawak ng mga naiwan.

Habang umiinom ako ng coffee at kumakain ng burger sa isang fast food chain, naisip ko kung ilang araw na ba ako hindi nakakakain ng masarap na sinangag at timpla ng kape na gawa ni Ethan.

I sighed. I really miss you, Ethan. Miss na miss ko na talaga si Ethan. And kahit ’di niyo itanong mahal ko siya. Ramdam ko ’yon. Sana nga lang hindi pa ako huli. Sana mahal pa rin ako ni Ethan.

“Aaaah!” Mahina kong daing dahil natabig ko yung coffee dahim sa dami ng mga iniisip ko.

Nagmadali na akong umalis at sumakay sa kotse ko. Buti na lang may extra akong damit kaya nagbihis ako.

Papunta sana ako sa hospital upang dalawin si Papa pero hindi ko alam kung dapat pa ba akong pumunta? Gusto kong pumunta pero ayaw ng mga kamay ko. Dinala ako ng mga kamay at manibela ko sa opisina.

Sinalubong ako ng sekretarya ko dahil may emergency meeting daw with the CEO of the company.

“CEO?” Taka kong tanong. Magaling na ba si papa?

“Opo sir. Nandoon na po yung iba. Kaya magmadali na po kayo dahil magsstart na po yung meeting in just a few minutes.”

Nagmadali na akong pumunta sa taas, sa meeting room. Ang akala ko naman, emergency meeting with the investors pero wala akong nakitang investors. Tanging mga katrabaho ko lang ang nakita ko doon. Tanging mga head lang ng departments.

“Sir? About saan po yung meeting?” Tanong ko sa katabi ko na ’di ko naman kilala.

“I don’t know too. Pero pinatawag daw tayo ng CEO e.”

“Sino? Si papa? I mean, si Sir. Phillip? O si papa?”

“I don’t know. Ang alam ko si Sir. Phillip.”

“Ah. Sige po.”

After a few minutes, may napansin akong umupong lalaki sa dapat na upuan ni papa (Papa ni Ethan). Hindi ko iyon pinansin. Pinagpatuloy ko na lang yung tina-type ko sa laptop.

Napaunat ako nang matapos ko na, ilang minuto lang ang nakalipas. Pinalapit ko yung secretary ko at ibinigay sa kaniya ang isang Flash Drive na naglalaman ng ginawa ko at sinabi ko rin na iprint niya.

Habang iniinom ko yung kape ko. Muntik ko nang maibuga iyon ng marinig kong may nagsalita sa harap na kaboses ni Ethan.

“Oh? Good morning. Kumpleto na ba ang lahat?” Sabi niya. Napatingala kaagad ako at hindi nga ako nagkamali. Si Ethan nga iyon. Napatulala ako sa kaniya because of his black suit and his white polo. He looks professional in his whole attire, at hindi ko maipagkakaila na na-gwapuhan ako sa dating niya ngayon.

“So, I think all of the head of the departments Are already here, so let’s start.”

Wala akong masabi. Speechless. Nakatingin lang ako sa kaniya habang nagsasalita siya sa harap. Hindi ko ma-imagine na magiging ganito kagaling si Ethan sa pagiging professional.

“Any questions regarding to it?” Tanong niya. Hindi ko pa rin maalis yung paningin ko sa kaniya.

“Yes, Mr. Buenaventura? Do you have a question?” Tanong niya sa’kin. Tsaka ko lang mapagtanto na nakataas pala ang kamay ko nang ’di ko namamalayan.

“Yes. I have a question!” Sabi ko naman then tumayo ako ng maayos at tumingin sa kaniya.

“What are your questions? Spill it out.” Propesyonal na tanong niya sa’kin.

“Are you single?” Tanong ko sa kaniya. Nakita kong namula yung mga pisngi niya at nanlaki yung mga mata. Nagtawanan naman yung mga ka-officemates namin.

“Well, I’m m-married. But, sometimes we realize to ourselves na may mga pinagtagpo talaga na hindi itinadhana.”

Medyo parang may kumurot sa dibdib ko nung sinabi niya yon. Hindi ko ine-expect na ganoon yung sasabihin niya.

“Do you have any questions?” Tanong niya sa’kin. Umiling na lang ako at umupo. Pero nung nakita kong papalabas na siya ng meeting hall, kinuha ko ang mga gamit ko at sinundan siya.

“Ethan! Wait! Sir Ethan, rather.”

Chapter 32: The Plan

Ethan’s POV

Naglakad na ako ng mabilis para ’di niya ako maabutan.

Bakit ba kasi nandito yon e? Hanggang dito ba naman. Bakit ba sa dinami-rami ng ipagco-colaborate ni papa na company sa kanila pa?

“Ethan! Wait, please!” Rinig kong tawag niya sa’kin pero hindi ko siya nilingon.

“Mag-usap tayo, please?” Rinig ko pa ring sabi niya.

Nang makarating ako sa tapat ng elevator. Pinundot ko kaagad yung button papataas. Nasa 6th floor ako ngayon pero yung elevator nasa 13th floor pa. Pag minamalas ka nga naman oh!

At dahil doon kaya niya ako naabutan.

Hingal na hingal siya at pinantukod niya yung kamay niya sa tuhod niya sa sobra niyang hingal.

“Ethan please… Mag-usap muna tayo.” Sabi niya sa’kin habang hinahabol ang paghinga niya.

“Wala tayo dapat pag-usapan, Matteo. Tsaka nasa opisina tayo. Be professional naman.” Sabi ko sa kaniya ng ’di humaharap. Nakatingin lang ako sa pinto ng elevator at hinihintay na magbukas ito.

“Ethan. Please, kahit sa office ko o sa office mo. Please, mag-usap tayo. Kailangan nating mag-usap.”

“Ang kulit mo rin talaga. Wala talaga tayong dapat pag-usapan kaya please, umalis ka na.”

“Ethan. Please, mag-usap tayo. Para rin sa’tin ’to. Yung kasal natin. Dito na ba matatapos yon?”

“Edi sana dati mo pa sinabi yan. Edi sana dati mo pa tinanong yan. Edi sana okay tayo ngayon.”

“Kaya nga aayusin natin e. Alam kong ako ang may kasalanan kung bakit tayo nagkakaganito. Kaya please, pumayag ka naman na pag-usapan natin ’to ng maayos. Please. Alam kong galit ka sakin. Kaya sana pakinggan mo muna ako.”

“Pakikinggan nga kitan. Pagkatapos, ano? Gagawin mo nanaman yung nga ginagawa no dati. Ganiyan ka naman, Matteo e.”

“Please, pakinggan mo na ako oh? Mag-usap tayo. ’Wag dito.” Sabi niya sakin. Then hinaltak niya kaagad ako papasok ng elevator at pipindutin ko na sana e 9th floor, dahil nandoon yung office ni papa. Pero inunahan niya ako at pinindot niya yung 8th floor.

Nang makarating kami doon. Para siyang excited na pinaupo ako sa couch ng office niya then tinabihan ako.

Tumingin ako sa bintana ng office niya at ’di humarap sa kaniya. Kinuha ko yung notebook na hawak ko at kunwaring may binabasa.

“Ethan!” Tawag niya sa akin sa malumanay na boses.

“Kung may gusto kang sabihin, sabihin mo na. Huwag mo nang patagalin. Marami pang ipinapaayos sa akin si papa.” Sabi ko na lang.

“Itigil mo muna iyan. Humarap ka muna sa’kin.”

“Bakit ko pa kailangang humarap sa’yo?”

“Please, Ethan! Humarap ka sa’kin. Para tuloy ipinapakita mo sa’kin na hindi mo na ako mahal.”

Tumingin na ako sa kaniya dahil sa sinabi niya. Ang lakas ng loob magsabi ng ganoon.

“Dapat nga ’di na kita minahal e. Bakit pa kasi kita minahal e.” Walang buhay kong sabi sa kaniya.

“Ethan?” Malungkot niyang tawag sa’kin. Ibinababa niya yung notebook na hawak ko then hinawakan niya yung kamay ko. Hinarap niya ako sa kaniya at nakita ko ang mga luhang pumatak mula sa kaniyang mga mata.

“Kung ano ang gusto mong sabihin. Sabihin mo na. ’Wag mo nang patagalin.”

“Come back to me, Ethan. ’Coz I’m not comfortable if you’re far from me. I love you so much, Ethan.”

This time, niyakap niya na ako ng mahigpit. Huminga ako ng malalim at pinilit ang sarili ko na hindi magpa-apekto sa kaniya.

Wala akong tinugon sa kaniya. Hindi ko pa kayang tuluyang maniwala sa kaniya. My heart keep saying na miss ko na si Matteo at mahal na mahal ko siya pero yung utak ko, sinasabing huwag akong magpaniwala sa kaniya dahil sa una lang iyan ganiyan.

Kinalas ko yung pagkakahawak ng kamay niya sa kamay ko then tumayo.

“’Yun lang ba ang sasabihin mo? Kung wala ka nang iba pang sasabihin. Aalis na ako.” Sabi ko pero pinigilan niya ako.

“Makakaasa ba ako na balang araw, sooner or later, masasagot mo na yung tanong ko na bumalik ka na sa’kin?” Tanong niya.

Pero hindi ko siya kinibo. Hinaltak ko kaagad yung kamay ko. At umalis na kaagad. Dapat na nga bang bigyan ko pa siya mg chance?

Matteo’s POV

Hinaltak niya yung kamay niya sa pagkakahawak ko. Wala na nga ba talagang chance?

Pwersahan niyang inalis ang kamay niya na hawak ko at nakita kong tumilampon yung wedding ring namin. Hindi niya siguro naramdaman kaya umalis siya kaagad.

Napangiti naman ako ng wala sa oras dahil kahit galit siya sa’kin ay suot niya pa rin yung wedding ring namin.

Lumapit ako kung saan naroroon yung wedding ring then kinuha at itinago iyon.

Umupo na ako sa swivel chair ko at nag-isip ng maaaring gawin para tuluyan nang bumalik sa’kin si Ethan.

At hindi ako binigo ng isip ko. I have my wonderful idea na sa tingin ko’y gagana.

Just wait, Ethan. Mapapasakin ka uli at ’di ko na hahayang magkahiwalay pa tayong muli.

---

“Ano? Kokontsabahin mo ako sa plano mo para lang bumalik sa’yo si Ethan?” Tanong sa’kin ni Zia.

Oo. Tama kayo ng nabasa si Zia. Umalis kaagad ako ng maaga sa office para kontsabahin si Zia at si Joshua. Marami akong naiisip na paraan para bumalik na sa’kin muli si Ethan. Pero may isang nagstand out at ayun ang sa tingin kong paraan.

“Pagkatapos mong gawin sa kaniya yung mga ’yon tapos sa tingin mo tutulungan ka naming mauto uli si Ethan? Which is not! Hindi ko maa-accept ang request mo.” Sabi ni Zia sa’kin.

Do you know what’s my request? Ni-request ko sa kaniya na maging kakontsaba ko siya para masurpresa ko si Ethan. Na sana ay gumana. Pero hindi ako susuko hangga’t ’di ko nagagawa yung plano ko.

“Please, Zia. I’m begging you.”

Sana lang maramdaman ni Zia na buong puso akong humihingi ng tulong sa kaniya, na sincere ako na totoo na ’to at ’di ko na muling sasaktan si Ethan ’coz I totally already realize na mahal na mahal ko siya at ayaw kong mawala siya sakin.

“Okay lang. Iintindihin ko. Alam kong galit kayo sa’kin. Pero humihingi na ako ng tawad. Please, Zia! Mahal na mahal ko si Ethan, ayun ang alam ko. Ayaw ko na siyang mawala pa uli sa’kin. Please, help me Zia!”

“Hindi lang galit, Matteo. Galit na galit. Pwede pasapak, isa lang?” Sabi ni Joshua at naramdaman ko na lang ang mainit niyang kamao na tumama sa pisngi ko.

“Okay lang kung saktan niyo pa ako ng saktan. Hindi ko kayo masisisi. Sapakin mo pa ko! Suntok pa. Tatanggapin ko, basta tulungan niyo lang ako. Please, kahit ano gagawin ko. Matulungan niyo lang ako.”

Nagtinginan silang dalawa at nagngitian. Hindi ko alam kung bakit o anong pinaplano nila pero isa lang ang gusto ko, matulungan nila akong magkaayos kami ni Ethan.

“Ganito ang plano!” Sabi sa’kin ni Zia. At kumuha siya ng papel at inilista lahat ng bibilhin ko. Alam ko nang gimik o surprise ’to pero, ngayon ko lang gagawin. Pero okay lang, basta para kay Ethan.

“So yun ang plano!” Sabi sa akin ni Zia.

“Thank you. Thank you talaga! Hinding hindi ko na sasayangin itong opportunity na ibinigay niyo sa’kin. Salamat! Salamat!”

“But!” Sabi naman ni Joshua bago ako tumayo.

“Bakit?” Tanong ko sa kanila.

“Give and take, Matteo. Kung may kailangan ka sa’min, may kailangan rin kami sa’yo. Hindi mo makukuha ang full support namin kung hindi mo susundin ang kondisyon namin.” Sabi ni Joshua.

“Go lang. Kahit ano pa yan. Gagawin ko. Go lang, sabihin niyo. Ano yun?” Matatag kong tanong sa kanila.

“Nabalitaan ko kasi from Ethan na may lost brother siya. Who is his older brother from his father’s first wife. Alam mo ba ’to?”

Nagulat ako sa nalaman ko kila Zia. Si Ethan, may lost brother? Pero bakit hindi alam ni Ethan kung sino? Bakit hindi sinabi nila papa at mama kay Ethan about his list brother? Napakunot ang noo ko. Hindi ko alam ang dapat kong maging reaskyon. Alam ko dati pa na gusto ni Ethan ng kapatid, at alam kong alam yun ng mama’t papa niya pero bakit hindi nila sinabi?

“Oh? Nagulat ka diba? Kami rin, ganiyang ang reaksyon namin ng kinuwento sa’min ni Ethan through call.” Sabi ni Zia sa’kin. Hindi talaga ako makapaniwala.

“So, ano ang gusto niyong gawin ko?” Tanong ko sa kanila.

“Diba marami kang kilalang tao na makakatulong sa’tin sa paghahanap? So this is our condition. Before mo na gawin yung plano natin, gusto kong mahanap mo muna yung kapatid ni Ethan for Ethan, dahil dati niya pa gusto magkakapatid at alam mo yan kaya maaari mong regalo pa sa kaniya ang infos about sa kapatid niya. Maaari mong gamiting magandang regalo yon sa kaniya para balikan ka.” Mahabang paliwanag ni Zia, na-gets ko naman kaagad. At hindi ko na hahayaan pang makapagsayang ako ng oras.

“Unahan mo si Ethan na mahanap yung kapatid niya dahil this is the best gift you can give to him. Boto ko sa inyo ni Ethan, Matteo! Kahit na alam kong physically and emotionally mo siyang sinasaktan. I know you can do it, Matteo!” Sabi naman sa’kin ni Joshua at tinapik pa ako sa balikat.

“Thank you. Thank you talaga sa inyo. Hindi na ako magsasayang pa ng panahon kaya starting today, hahanapin ko na ang lost brother niya at gagawin ko na yung plano, I really miss Ethan so much. Kaya mauna na ako sa inyo. Salamat uli.” Sabi ko sa kanila.

“Sige Matteo. You can do it! FIGHTING!” sabay pa nilang sigaw na dalawa. Napangiti naman ako ng sobra dahil sa kanila. Na-miss ko rin yung kakwelahan nila.

Pagdating ko sa office, nabalitaan kong nasa meeting si Ethan. Alam kong hinahanap rin ni Ethan yung kapatid niya kaya alam kong may mga certain informations siya about doon. Kaya tahimik akong pumasok sa office ng papa niya which is office niya rin ngayon.

Pumunta kaagad ako sa table niya at naghalungkat sa drawer pero wala kong nakita. Naghalungkat na rin ako sa mga cabinet and folders pero wala akong nahanap. Alas tres daw ng hapon matatapos yung meeting. It’s 2:30 pa lang naman kaya hindi pa huli para maghanap.

Then maya-maya may narinig akong cellphone na nag-ring. Nakita ko yung bag niya then binuksan ko yun kaagad. Pero bago ko tuluyang makuha yung phone niya, aking tuwa ko na nakasukbit pa rin sa zipper ng bag niya yung keychain na may nakaukit na Matteo na pinagawa namin dati sa Baguio, ganon din naman ako dahil hanggang ngayon, nasa zipper pa rib ng wallet ko yun at wala akong balak na tanggalin kailanman.

Nang makuha ko yung cellphone niya, unknown number lang yung lumabas. Hindi ko sinagot dahil baka mamaya mabuking pa ako sa ginagaw ko.

Kaya after nung call, tinry kong halungkatin ang phone niya. Nakita ko sa recent apps niya yung gallery niya kaya binuksan ko kaagad yun. At hindi nga ako nagkamali may mga picture doon ng mga documents lalo na ang birth certificate na ang pangalan ay Clarkjohn Ice Acosta.

“Yes!” Mahina kong sabi dahil dito sa mga informations na ’to. Hindi pa sapat ang mga informations na ’to pero sapat na ’to para matulungan ko ang sarili kong mahanap ang lost brother ni Ethan. At alam ko sa sarili ko na hindi ko na kailangan pa ng tao. Ang kailangan ko lang ay panahon at konsentrasyob.

Bago pa man mag-alastres ipinasa ko na lahat ng informations na pinicturan ni Ethan. At nagmadali na akong lumabas. And laking pasasalamat ko na hindi ako nahuli.

---

Umuwi na ako kaagad sa bahay para makapag-pahinga. Pero hindi muna sa bahay namin ni Ethan, kundi sa bahay nila Mama at papa. Sigurado akong alam na nila ang nangyari sa’min ni Ethan, kaya hindi na bago sa’kin kung magalit man sila ngayon.

Pagpasok ko pa lang ng bahay, binulyawan kaagad ako ni papa. Wala akong paki kung magalit kayo sa’kin, kasalanan ko naman talaga at aminado ako, kaya nga gumagawa na ng paraan e para magkaayos na kaming uli.

Nakinig na lang ako sa mga sinabi ni papa. Hindi na ako sumagot pa para hindi na humaba pa ang usapan.

“Ewan ko sa’yo, Matteo. Hindi naman kita pinalaking ganiyan!” Ayan na lang ang huling sinabi ni papa bago siya umalis. Tinabihan naman ako ni Tita Glo at niyakap.

“Pagpasensyahan mo na ang papa mo. Stress lang ’yon!” Sabi niya sa’kin.

“Okay lang po. Alam ko naman po kasing ako ang may kasalanan kaya ngayon tita ay I want your help, humihingi ako sa’yo ng tulong tita!”

“Bakit? Anong klaseng tulong. Kahit ano pamangkin!” Sabi niya sa’kin. Hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa at kinuwento ko sa kaniya ang lahat. Nagulat siya sa’kin at sa mga sinabi ko. Sinabi niya na alam niya ang lahat pero pinakiusapan daw siya nila Papa ni Ethan na huwag sabihin kaynino man, miski sa’min ni Ethan.

Si tita ang siyang naging kasangga ni papa sa lahat dati pa. Magkapatid sila, laging magkasundo at hindi talaga nag-aaway. Kaya kung ano ang mga alam ni papa ay alam niya din.

“Dolores De Ocampo Acosta?” Tanong ko kay tita.

“Oo, iyan ang pangalan ng mama ng papa ni Ethan, obviously naman na grandmother niya. Siya rin ang nag-aalaga sa anak ni Philipp na sinasabi mong lost brother ni Ethan. Inilayo si Clarkjohn ni Aling Dolores dahil hindi tanggap ni Aling Dolores si Margie who is mother ni Ethan na maging stepmother ni Clarkjohn, dahil noong nagkahiwalay si Philipp at Sarah, who is yung first wife niya, pinalayas na ni Aling Dolores si Philipp sa dati nilang tinitirhan dahil ang gusto naman talagang mapangasawa ni Philipp ay si Margie, hindi lang talaga mapakiusapan si Aling Dolores na tanggapin si Margie, hindi namin alam kung bakit, pero ayaw talaga ni Aling Dolores kay Margie kahit na anong pilit at mabuting gawa’t loob ang ipakita nito. Kaya nagsumikap ngayon si Philipp at nagtagumpay. Hindi ko na alam kung nasaan sila ngayon. Pero ito lang ang kutob ko. Nandito lang sila, dahil hindi naman ganoon kayaman ang nanay ng papa ni Ethan. I’m sure mahahanap mo rin sila. Try to search kung saan pina-baptist si Clarkjohn. I’m sure na merong informations doon or address kung saan sila nakatira. Try to ask help on authorities dahil sila ang maaaring magtanong sa mga simbahan about those informations.”

Napatango na lang ako.

I think and I feel that this will end tomorrow, and we can totally recognize who is your lost brother Ethan and I can’t wait to see you crying because of happiness in my arms.

Chapter 33: What?

Matteo’s POV

“Thank you po, tita.” Sabi ko sa kaniya bago ako pumanhik sa taas. Pero bago ako makapanhik uli, tinawag niya ako.

“Natatandaan ko, may inattendan ang papa mo na binyag noon, ang sabi niya anak daw ni Philipp. I’m not sure kung si Ethan iyon o yung nawawala niyang kapatid pero, I’m sure si Clarkjohn yon dahil one year old ka pa lang noon.” Sabi sa’kin ni mama.

“Saan pong simbahan?”

“I’m not sure pero, I think sa may simbahan lang malapit sa mga 7/11.” Sabi sa’kin ni tita.

Alam ko yung simbahan na ’yon, dahil may inattedan akong kasal noon. At kilala ko rin ang sekretarya doon, dahil nagtatrabaho siya sa kompanya namin.

“Thank you po ma sa information. Bukas na bukas, pupuntahan ko po kaagad iyon.” Sabi ko kay tita.

“Okay! Magbihis ka na para makakain ka na at makapagpahinga. Mukhang pagod na pagod ka na e.” Sabi sa’kin ni tita.

Agad akong pumanhik sa taas, sa kwarto ko para maligo.

---

Kinabukasan, alas singko pa lang ay gising na ako. Ayoko nang magsayang pa ng oras. Gusto ko nang makasama si Ethan. Ayoko nang mawalay pa sa tabi niya.

Kaya inihanda ko kaagad yung sarili ko at tinungo yung simbahan na sinasabi ni mama.

Malaki yung simbahan, marami-rami ring tao dahil alas-siete pa lang at kakatapos lang ng Daily Mass.

Lumapit ako sa nagtitinda ng suman at tinanong siya.

“Ah, ms? Can you take me in the secretary’s office?” Tanong ko sa kaniya pero tinignan na lang niya ako ng masama at inirapan

Anong meron doon? ’Di ba niya naintindihanang sinabi ko’t iirapan ako ng ganon?

Hindi ko na inulit pa o kinulit siya. Pagpasok ko sa loob may nakabunggo akong isang babae. Naka-belo siya na puti at tila malungkot siya. Maganda siya ngunit masasabi kong may edad na, kasing-edaran siguro nila mama at papa. Nakita sa kaniyang nga mata na siya’y lumumuha.

“Okay ka lang po?” Tanong ko sa kaniya pero tinignan niya lang ako at nagpahid siya ng luha then umalis na. Pero bago siya umalis may nagulog na crumpled paper mula sa kamay niya. Tumakbo siya ng mabilis at sumakay na kaagad ng tricycle. Medyo na-wirdohan ako sa kaniya.

Pinulot ko kaagad yung crumpled paper at binuklat ’yon. Then nakita ko ang isang picture ng bata na nakadikit doon. Pero walang ano mang iba pang nakasalutat. Tanging picture lang na nakadikit. Pero may nakita akong date sa picture August 6, 1994. Nakaputi yung bata sa picture and binibinyagan ng pari. I don’t know kung ano ’to pero kinuha ko na lang at inilagay ko sa bag ko.

Pumasok na lang ako sa loob ng simbahan. Marami pa ring tao, yung iba nakaluhod at nagdadasal pa at yung iba naman ay naglilinis at yung iba parang may inaantay pa.

Pumunta ako sa may altar para tanungin yung isang sakristan doon na nag-aayos ng mga kandila.

“Ah? Excuse me?” Tawag ko sa atensiyon niya.

“Ano po yun?” Tanong niya naman.

“Saan po ba dito yung Opisina ng Parokya?” Tanong ko sa kaniya.

“Ay, this way po kuya.” Sabi niya naman at tinuro kung saan dapat ako pumunta.

“Salamat! Thank you.” Pagpapasalamat ko sa kaniya. Tinanguan niya lang ako at ngumiti.

Pumunta kaagad ako sa tapat ng office of the parish pero may narinig akong nag-ring na cellphone. Hindi akin iyon at nakita ako ang isang lalaki na sinagot yung tawag.

Si Ethan. Napatago kaagad ako sa gilid ng pader para ’di niya ako makita. Hindi niya ako pwedeng makita at lalo nang ’di niya ako pwedeng maunahan sa paghahanap sa kapatid niya.

“Opo sige. Pupunta na ako.” Sabi niya sa kausap niya. Siguro sa opisina iyon kaya nagmadali siyang umalis na. Ako naman, todo tago sa kaniya.

Inassure ko muna na nakaalis na siya bago ako lumabas sa pinagtatagguan ko. Hindi ko man alam kung nakaalis na siya. Tumakbo na ako papunta sa loob ng opisina at hinanap yung sekretarya.

“Oh? Sir Matteo? Bakit po kayo andito?” Tanong niya sa’kin. Sir Matteo ang tawag niya sa’kin dahil dati ko siyang empleyado. Nag-resign siya sa trabaho dahil gusto niya daw maglingkod sa simbahan.

“’Wag niyo na po akong tawaging sir. Matteo na lang po.”

Mas matanda siya sa’kin. Kasing edaran siguro siya nila mama at papa.

“Okay. Bakit ka nga pala naparito?” Tanong niya sa’kin.

“Uhmmm. May hinahanap po kasi akong tao.”

“Tao? Pero bakit dito niyo po hinahanap?”

“Ganito po kasi ’yon, dito raw po kasi siya bininyagan. Gusto ko po sanang makita kung may record siya dito.” Sabi ko sa kaniya.

“Pero, sir este Matteo hindi kami pwedeng maglabas ng files hangga’t walang permiso ng parish priest namin or ng authorities.”

Napabuntong-hininga ako. Kailangan pa ba talaga ’yon?

“Please, Aling Celia! Please, help me. Kailangan ko lang po talagang mahanap kung sino ang nawawalang kapatid ng asawa ko.” Sabi ko sa kaniya.

“Pero, M-matteo!” Sabi niya uli.

“Please, Aling Celia! Nagmamakaawa po ako sa inyo. Pagbigyan niyo na po ako. Gusto ko lang pong matulungan ang asawa ko para mahanap yung kapatid niya and gustong gusto niya po talaga ang magkaroon ng kapatid. Please, Aling Celia! I’m begging you. Please check some files about someone who’s name is Clarkjohn Ice De Ocampo Acosta.”

“Sir, first time ko po itong gagawin. And sana po walang makakalabas. Alam ko pong mabuti ang intensyon mo pero patawarin nawa ako ng Maykapal.” Sabi niya. Napayakap ako sa kaniya dahil sa sobrang tuwa.

“Ano po bang name?” Tanong niya.

“Ito po siya.” Sabi ko sa kaniya sabay bigaysa cellphone ko kung saan nandoon yung mga na-capture ni Ethan na mga files about his lost brother. May kasama rin yung picture ng bata kaya mas madali naming mahahanap.

“Sige po. Tatry ko pong humanap ng baptismal record niya para sa’yo. Pero kung wala po akong mahahanap, wala po tayong magagawa.” Sabi niya sa’kin.

“Sige po. Kahit po ngayon, tulungan ko na po kayong maghanap ngayon. Kailangan ko na pong mahanap iyon as soon as possible.”

“Sige po.” Sabi niya sa’kin at niyaya niya ako sa isang room na parang library pero hindi books ang nakalagay sa mga bookshelves puro mga folders na iba’t-ibang kulay.

“Dito po yung shelves about sa baptismal records.”

Wow. Kailan pa kaya kami matatapos sa paghahanap, napakarami nito. Hindi ko maiwasang manglumo pero ang naisip ko lang ay ang lost brother at siyempre si Ethan.

“Naku, Matteo? Matatapos kaya natin’to ngayong araw?” Tanong niya sa’kin. I’m not sure, ’di ako makapagsalita. Pero nakaisip ako ng idea.

“Ay, wait lang po, Aling Celia.” Sabi ko sa kaniya. Kinuha ko kaagad ang cellphone ko at tinawagan ang sekretarya ko.

“Hello, sir?” Tanong niya sa’kin.

“Uhm? Nasa office ka na ba?” Tanong ko sa kaniya.

“On the way pa lang po. Bakit po sir? Kailangan niyo po ba ako as your hot secretary?” Malandi niyang tanong sa’kin.

“No! Pwede ba tumigil ka. Pakidalian mo na lang.” Sabi ko sa kaniya. Wala na akong panahon pa sa paggaganon at lalong lalo na wala akong plano dahil starting today, kay Ethan lang ako, at akin lang rin siya.

“Uhm. Pwedeng pakidalian? And after mong makapunta sa office, magsama ka ng sampung file keeper sa office. Yung mga taong magaling maghanap ng files, ok?” Sabi kong muli sa kaniya. Nagulat pa si Aling Celia dahil sa dami ng kinuha kong mga tao sa office.

“A-ah. S-sige po sir. S-saan po ba namin kayo pupuntahan?” Tanong niya sa’kin.

“Ezekiel Parish sa may tabi ng 7/11, malapit lang rin sa’min. Diba nakapunta ka na sa’min? Alam mo yung 7/11 don?”

“Opo, sir.” Sagot niya naman.

“I will give you fifteen minutes only. Magmadali ka na at kailangan ko na talaga ngayon.” Utos ko sa kaniya

Pagkapatay ng tawag, nag-umpisa na kaming maghanap ni Aling Celia. Mula sa taas ng bookshelves.

After ng ilang minuto dumating na yung sampu na pinapupunta ko.

“Okay, so ganito ang gagawin natin. Mula dito sa shelve na ’to hanggang dulo dito tayo maghahanap. Ito ang file na hahanapin niyo. Ang baptismal record ng nagngangalang Clarkjohn Ice Acosta at ito yung picture niya. Kung may picture man ang records niya, madali na’tin itong makikita.” Sabi ko sa kanila.

Hindi ko ka sila pinag-aksaya pa ng panahon. Naghanap na kaming naghanap. After an hour, 3/4 na ng bookshelve ang nahahanap namin. Mahaba kasi yung bookshelve at maraming files ang nakalagay.

Hanggang sa may inabot sa’kin yung empleyado ko na blue folder. At laking tuwa ko ng binuksan ko iyon. Hindi siya nagkamali at Clarkjohn Ice Acosta pero laking gulat ko sa nakita ko na kasunod na pangalan. Hindi ako nakakilos ng maayos. Napatulala ko sa folder na hawak ko. Alam ko ang pangalan niya pero I don’t know kung siya nga talaga ’to. Tinignan ko ang nakalagay sa phone ko. Ganoon din ang picture, ganoon din ang itsura ng bata sa crumpled paper na napulot kong picture kanina na nahulog nung babae. Napatingin uli ako doon sa record.

ACOSTA

,

Clarkjohn

Ice

De

Ocampo

/

DE

OCAMPO

, Raven

Arice

Acosta

---

Raven’s

POV

Huu. Nakakapagod talaga kumita ng pera. Hahahaha. Akalain mo yon, napadpad pa ako sa Bulacan para lang mag-take ng photos about sa Historical Places doon.

Pagdating ko sa bahay, sinalubong ako ni Lola. Naka-wheel chair pa rin siya at nagpapagaling pa. Nanlulumo at naaawa ako kay lola kapag nakikita ko ang mga sugat niya sa paa na hindi pa rin gumagaling kahit ilang buwan na ang nakalipad dahil sa diabetes.

“Oh? Apo kumain ka na ba? Pasensya na, ’di ako nakapagluto ng hapunan.” Sabi niya sa’kin.

“Ano ka ba lola, okay lang po. Oorder na lang po ako sa Mcdo. Ano po ba gusto niyo?” Tanong ko kay lola. Napagod talaga ko kailangan ko ng income at saka kailangan ko ring mag-ipon para makapaghanda naman ako sa birthday ko kahit kaunti. Alam kong matanda na ako pero anong masama sa paghahanda? Hahaha. At saka pangdagdag rin sa pambili ng gamot ni lola. Siyempre hindi naman ako dapat umasa sa ibinibigay “daw” na pera ni papa at mama sabi sa’kin ni Lola. Tsaka ’di rin dapat ako umasa sa pension ni lola.

“BFF Fries po ba gusto mo? Tsaka kailangan niyo rin daw mag-fasting pero kailangan pa rin pong may laman ang tiyan bago uminom ng gamot.”

“Sige kahit fries na lang, kaunti lang.” Sabi sa’kin ni lola at agad akong tumawag sa Mcdo para magpa-deliver.

Habang hinihintay ko yung pina-deliver ko, nag-online ako sa facebook. Scroll down ako ng scroll pero wala akong kakaibang makita. Pero nabuhayan ako nang makita kong nag-post si Ethan.

I know I’m too harsh and selfish. ’Coz it’s my time to think about myself first. ❤

Pinusuan ko yung post niya. Susko, nagdrama pa. Natuwa ako ng sobra sa kaniya dahil this time inisip niya naman ang sarili niyang kapakanan.

Nagdrama

ka

nanaman

.

Haha

, I’m proud of you

dahil

inisip

mo

naman

yung

saril

i

mo

and sana

maisip

mo

rin

na

may

iba

pa

namang

nagmamahal

sa

’yo

,

tulad

ko, ’

di

ba

?

Yun yung comment ko. Inilapag ko sa tabi ko yung phone ko at huminga ng malalim. Narinig kong nagpop-up yung cellphone ko. Akala ko nagreply na si Ethan sa comment ko pero hindi pala. Nagulat ako dahil biglang nag-pm sa’kin si Matteo at sinabing kailangan daw naming mag-usap ngayon.

Raven.

Alam

ko ’

di

tayo

magkasundo

pero

sana

ngayon

,

nakakiusap

ako

sa

’yo

,

kailangan

nating

mag-

usap

. Hindi

kita

binabalaan

,

pero

about

sa

’yo

’tong

pag

uusapan

na

’tin

.

Tungkol

sa

’kin

? -reply ko.

Oo

,

kaya

sana

ngayon

na

tayo

mag-

usap

.

Pwede

ka

ba

ngayon

?- agad niyang reply.

Oo

.

Sige

,

saan

ba

? -tanong ko.

Kahit

sa

Graceland

na

lang

,

doon

na

lang

tayo

magkita

.- sabi niya sa’kin.

Sige

,

pupunta

na

ako

.

• reply ko.

Sige

.

Salamat

talaga

, Raven.

Hindi ko na siya nireplayan, nag-ayos na ako at hinintay ko yung pina-deliver ko sa Mcdo. Pagkalipas ng ilang minuto, dumating na yung pina-deliver ko.

“Ano ba? Bakit ba kasi ’di ka nag-iingat?” Sabi ko sa nag-deliver ng pagkain namin. Pag minamalas ka nga naman oh?

“Sorry po sir. Sorry po.” Sabi niya sa’kin habang pinupulot niya yung mga nalaglag niya.

“Ano pang magagawa ng sorry mo? Lalamya lamya ka kasi e.” Sabi ko sa kaniya. Totoo naman e. Lalamya lamya ’to.

“Sir. Pasensya na po talaga. Hindi ko po sinasadya.”

“Papatawarin nga kita. Pero paano na ang order ko? I need to talk to your manager.” Nanlaki ang mga mata niya at bigla na ang nakiusap sa’kin. Napakalamya kasi.

“Sir, please. Kahit ano po gagawin ko. ’Wag niyo lang po ako isumbong sa manager namin. Ayoko pong mawalan ng trabaho.”

“Sige. Gagawin mo talaga ang lahat?” Tanong ko sa kaniya. Tumango lang siya at pinapasok ko siya sa loob ng bahay.

Nagpaalam ako kay lola na aalis lang ako saglit at nagpalusot ako na may kailangan lang akong tapusin at si Kyle na ang magbabantay ka sa kaniya. Alam kong hindi ko pa kilala si Kyle pero inalam ko ang address ng tatay at nanay niya and lahat ng info tinanong ko sa kaniya bago ako umalis.

And ’di rin ako mapakali dahil nang makita ko ang mukha niya sa liwanag, I realize na cute pala siya.

---

Hindi ko na alam. Hindi ko talaga alam. Kung ano ang mga sinabi sa kin ni Matteo. Parang pinag sakluban ako ng langit at lupa. Hindi ko rin alam kung maniniwala ako sa mokong na ’to? Kung totoo ba lahat ng sinabi, kinuwento’t ipinakita niyang files. Ramdam ko na ’do siya nagloloko pero hindi ko maiwasang mapaisip. Kapatid ko talaga si Ethan?

Nagtatakbo ako kung saan. Iniwan ko na si Matteo doon at ’di ko na alam kung saan ako pupunta.

Basta, I found myself na umuwing lasing at nagising ako na hubad at katabi ko yung lalaking nag-deliver sa’kin ng inorder ko.

Napakabilis ng mga nangyari, wala na akong maalala. Pananakit ng ulo ang naramdaman ko. Pero ang mas kinabahala ko ay kung bakit parehas kaming hubad ni Kyle. Tangina naman Raven.

Tangina talagang buhay ’to.

Chapter 34: You and Me (Part 1)

Raven’s POV

Nagising akong hubad pati na rin ’tong katabi ko. Ang sakit ng ulo ko. Feeling ko rin, pagod na pagod ako.

Nang nagising ’tong si Kyle, bigla na lang nang-agaw ng kumot.

“Oy, akin na nga yang kumot!” Sabi ko kay Kyle dahil kinuha niya yung kumot para makapunta sa banyo at para pantakip sa hubad naming katawan. Pero nahablot ko uli ito at ipinantakip sa katawan ko para makapunta rin sa banyo.

“Ako ang nauna diyan e. Akin na yan!” Sabi naman niya sa’kin. Ay, ang kapal ng mukha. Akin re, uy!

“Bakit? Kanino bang bahay at kwarto ’to? Baka gusto mong isumbong kita sa manager mo?” Pananakot ko sa kaniya.

Sinimangutan na lang niya ako at nag-pout pa.

“Isusumbong? Baka ikaw ang isumbong ko sa police dahil sa ginawa mo sa’kin!” Pananakot naman niya sa’kin. Napakamot ako sa ulo habang tinitignan ko siyang tumakbo papunta sa banyo.

Ano ba naman kasi! Ganoon ba ako kalasing kagabi at hindi ko matandaan at ma-realize man lang ang mga pinaggagagawa ko. Tangina, Raven!

Tinignan ko ang puting bedsheet ng higaan ko. Napasabunot ako sa sarili ko dahil sa pulang likido na mantsa bg bed sheet ko. Shit! Lalo kong sinabunutan yung sarili ko. Talaga bang hindi ko kaya ang sarili ko pag lasing? At kung ano-ano ang nagagawa kong kagaguhan?

Habang hinihintay ko siyang matapos maligo, ang dami kong naiiisip. Nahagip rin ng ala-ala ko ang mga sinabi ni Matteo sa’kin kagabi. Tinatanong ko sa sarili ko kung maniniwala ba ako at walang gaguhang nagaganap doon.

Pero ramdam ko sa sarili ko, totoo iyon at walang halong kagaguhan. Ayaw man maniwala ng buong katawan ko pero yung puso at isip ko, parang dinidiktahan ako.

Si Ethan? Kapatid ko? Hindi ko maisip na mangyayari ’to? Bakit si Ethan pa? Sa dinami-rami ng taong pwedeng maging kapatid bakit si Ethan pa? Bakit hindi na lang yung iba? Bakit si Ethan pang mahal ko.

Hindi ba parang immoral na mahalin ng higit sa kapatid, magustuhan at mahalikan sa labi si Ethan? Anong magagawa ko? Hindi ko naman alam na kapatid ko pala siya.

Bakit kasi si Ethan pa?

At saka anong magagawa ko? Ayon nang nararamdaman ko na gusto ko si Ethan. Pero iba na ngayon. Lalo na kung malaman ni Ethan ang totoo. Magiiba ang ihip ng hangin sa aming dalawa. Magkakailangan kaya kami? ’Di ko maiwasang mapaisip.

Gusto ko nang makalimutan ang lahat. Ayoko nang maalala. Gusto ko paggising ko isang umaga, okay na ang lahat at hindi na sumasakit ang ulo ko sa kakaisip.

Napatingin ako kay Kyle na kakatapos lang maligo at half naked. Si Kyle? ’Di ko maitatanggi. Sexy, cute at makinis. Bakit nga ba hindi ko subukan?

Ethan’s

POV

Napabalikwas ako ng tayo sa higaan dahil alas siete na pala ng umaga. Napasarap ang tulog ko dahil sa pagod dahil kung ano-anong meeting ang innattendan ko kahapon.

Nagmadali na akong naligo o gumayak. ’Di ko na inayos ang buhok ko. Sinuklay ko na lang ng kamay ko.

Pagbaba ko ng hagdan, niyayaya pa akong kumain ni mama pero tinanggihan ko lang iyon dahil late na late na ako sa meeting ko.

Pinaharurot ko na ang sasakyan papuntang office.

Pagdating ko sa opisina ko, may nakita akong maliit na white envelope sa table ko.

NINONG ETHAN BUENAVENTURA & FAMILY ito yung nakalagay sa may likod ng envelope. Invitation ata. Sabi ng secretary ko, may nagbigay daw na babae na pangalan ay Zia.

IAN’S 7th BIRTHDAY

March 11, 2017

@4PM in the Afternoon

At Phillil’s Cafe and Restaurant

So birthday pala ng inaanak ko bukas. Kailangan ko nang bumili ng regalo. Pero mas kailangan ko nang pumunta sa meeting. Baka wala na akong datnan pang pinagmi-meetingan.

Naghadali na akong sumakay ng elevator para pumunta sa may conference hall. Tinakbo ko na yung hallway pero pagpasok ko ng hall, walang tao. Tanging isang laptop at notebook and ballpen lang ang nasa may long table.

Maayos na nakaset-up ang projector pero patay ito. Nakaamoy rin ako ng kape at naririnig ko na may parang nagtitimpla ng kape sa may service area. Sarado ang pinto kaya hindi ko makita kung sino.

“May tao ba diyan?” Tanong ko. Pupuntahan ko na sana pero iniluwa ng pinto si Matteo na may hawak ng isang tasa ng kape.

“Oh? Ethan?” Masayang bati niya sa’kin. Nginitian niya pa ako at dinaliang pumunta sa’kin pero nagmadali akong lumabas.

Pero hindi rin ako nakalabas dahil pinigilan niya ako. Tumakbo siya papalapit sa’kin at narinig ko pa na dumaing siya at bumagsak yung tasa ng kape na hawak niya.

“Teka lang, Ethan? Mag-usap tayo?” Sabi niya sa’kin. Binitawan niya ako at narinig ko na dumaing uli siya.

“Araaaay.” Mahina niyang daing napalingon ako sa kaniya. Naawa naman ako sa kamay at braso niya na natapunan ng kakukulo lang na kape.

Nakita ko ang pamumula ng tisoy niyang balat. Gamit ang kaliwa niyang kamay ay hinahaplos niya yung kanan niyang kamay na natapunan ng kape.

“K-kasi ikaw e. B-bakit mo pa kasi ako hinabol.” Medyo nahihiya kong sabi sa kaniya. Pinipilit ko na ’di maapektuhan sa nangyari sa kaniya.

“G-gusto kasi kita makausap.” Medyo may pananakit niyang sabi sa’kin.

“Makausap? Tungkol nanaman ba saan? ’Diba nagusap na tayo? Ano nanaman ba?” Tanong ko sa kaniya.

“Makinig ka naman sana sa’kin, this time?” Tanong niya sa’kin.

“Bakit naman ako makikinig? Pinakikinggan mo ba ako dati? Sa lahat ng paliwanag ko? ’Diba hindi?”

“Ayoko nang pagtalunan ’to, Ethan. Gusto ko nang magsama tayo uli. Please, sana pagbigyan mo ako ngayon na ipakita ko sa’yo na talagang nagbago na ako.” Untag niya.

“Give me a chance na ipakita o ipadama sayo na miss na miss na kita. Give me a chance na ipadama sayo na mahal na mahal kita. I love you, Ethan.” Untag nanaman niya.

This time, parehas na kaming umiiyak. Kahit pigilan ko ang luha ko at yung nararamdaman ko, mas lalo pa akong naapektuhan. Niyakap niya ako ng mahigpit habang bumubulong.

“I miss you, Ethan. I miss you a hundred times more than you ever imagine.” Ilang bese kong narinig sa kaniya na sinabi niya sa’kin ang mga salitang iyon habang yakap-yakap niya ako.

Kumalas ako mula sa pagkakayakap niya.

Ginamit niya yung kamay niyang pulang-pula dahil sa paso na pang-punas sa mga luha ko. Lumapit siya sa’kun at binigyan ako ng halik sa noo.

“I’m sorry, Matteo.” Untag ko.

Napakunot ang noo niya at tiningnan ako ng seryoso.

“Alam kong sariwa pa yung sugat diyan sa puso mo. Alam kong buong pagkatao mo sinira ko, alam kong yang puso at isip mo may galit at poot sa’kin pero please, give me chance na ako ang humilom sa mga sugat na ako ang gumawa. Hayaan mong ako ang gumamot sa lahat ng sakit na meron ka. Kaya please, Ethan. Give me a chance. My last chance.”

“I’m sorry, Matteo. Pero this is not the right time. Hayaan mo munang mag-isip ang mga sarili natin tungkol sa kasal na naganap sa’tin, sa relasyon natin. Gusto ko lang maging masaya at magkaroon ng normal na buhay, Matteo. Sana maintindihan mo ako.” Sabi ko sa kaniya.

Kinuha ko yung panyo ko at itinali sa napasok niyang kamay bago ako umalis. Naiwan siya doon mag-isa, ako naman ay mukhang tangang umiiyak papunta ng opisina ko.

---

After ng puyatan, paper works, walang katapusang meeting at pagtatype, ilang days ko ring tinapos ’to, thank God at sa Saturday and Sunday ay okay ang schedule ko at walang gawain.

Huminga ako ng malalim at inisip kung ano ang pwedeng pangregali sa inaanak ko. Hindi ko pa gaanong nakakausap ang inaanak ko kaya ’di ko alam ang pwedeng pangregalo sa kaniya.

Nag-search ako sa internet ng pwedeng pangregalo sa 7 years old boy. Hindi kasi ako magaling sa pamimili ng regalo lalo na kapag bata ang pagbibigyan.

Napag-isipan kong pumunta ng mall. Sabi nila pwede raw ako sa Blue Magic. Akala ko bilihan ng damit yun pero pagdating ko bilihan pala ng bears. Life size bears at iba pa.

Pumunta ako sa life size bear na panda. Super cute. Ang ganda. Kinuha ko yung panda bear na halos kasing laki ko at niyakap. Sht! Gusto ko nito. Ang sarap yakapin.

Gusto ko bilhin ’to, hindi para kay Ian kundi para sa’kin. Hahaha, pero ’di ko afford, ang mahal. Sapat namab yung pera ko pero ’di ko kayang bumili ng ganito para sa’king kapakanan lang.

Bago ko ibalik yung panda life size bear, niyakap ko uli ng matagal at mahigpit

“Sana, one day, may magbigay sa’kin nito. Hahaha.” Sabi ko sa sarili ko. Pero syempre, mahina lang.

“Gusto mo pala niyan, bakit hindi mi sinasabi?” Bigla kong ibinalik yung bear sa lalagyan dahil sa nagsalita sa likod ko

“It’s none of your business anymore.” Sabi ko sa kaniya at tinalikuran na siya at lumabas na ng stall.

Napagpasyahan kong bumili nalang ng damit at punabalutan na doon.

Paglabas ko ng Department Store, ganito ba kaliit ’tong mall na ’to para makasalubong ko nanaman siya.

“Oh? Akala ko bibilhin mo yung panda life size doon?” Tanong niya sa’kin.

“Eh bakit ba? Ayoko non, pangit. Tsaka ano ba pake mo?” Tanong ko sa kaniya.

“Ang sungit mo naman. Meron bang dalaw ang baby ko ngayon?” Tanong niya sa’kin at inakbayan ako.

Nailang naman ako sa nga taong nakatingin sa’min kaya humiwalay ako sa kaniya.

“Ano ba? Lumayo ka nga sa’kin”

“Bakit? Asawa mo ako diba? Bakit ako lalayo sa’yo?”

“Pwede ba? Kung iinisin mo lang ako, ’wag mo na akong lapitan.”

Binilisan ko na ang lakad ko para ’di niya na ako abutan. Nakakainis na e. Nabibwisit na ako.

Pero paglingon ko sa likod, sinusundan pala ako ng mokong. Loko-loko lang siyang nakatingin sa’kin habang nakangiti.

Napairap naman ako sa inis. ’Di ba ako titigilan nito?

Tumakbo na ako ng mabilis palabas ng mall. And thank God hindi na niya ako sinusundan.

Napatingin ako sa oras. Alas dos na ng tanghali. Parang ang bilis naman bg oras. Nagmadali na akong umuwi para makagayak na para ’di na ako malate sa birthday party ng inaanak ko at para makatulong rin ako kay Zia sa paghahanda. Kung may maitutulong ako.

Pagbaba ko ng hagdan, nakasalubong ko si Papa. Medyo okay na si papa. Nakakapagsalita na ng maayos at nakakalakad na rin. Buti nga’t mild lang yung stroke niya at hindi malala.

Nang makita ko si papa, napahinto ako sa paglalakad at naalala nanaman yung about sa lost brother ko. After ng party na ’to, siguraduhin kong mahahanap ko na si Kuya Clark.

“Anak?” Tawag sa’kin ni papa. At saka ko lang napagtanto na nakatitig pala ako ng masama sa kaniya

“Ay, pa? Po? Sorry. Haha.” Dinaan ko na lang sa tawa.

“Okay ka lang?” Tanong niya sa’kin. Tumango naman ako at nagsuot na ng sapatos at nagpaalam na rin ako na pupunta lang sa birthday party ng anak ni Zia who is yung inaanak ko.

Sumakay na ako ng kotse at pinaharurot ang sasakyan. 3:50 na rin kasi ng hapon at ayokong ayoko na nahuhuli sa mga party.

Pagdating ko doon, pumasok na ako ng resto. Pero wala akong nakitang party. Walang clown, walang cake or tarpaulin, walang bisita kundi mga tao lang na regular na kumakain. Wala rin akong nakitang mukha ng mga kaibigan ko maging si Zia.

“Excuse me, Kuya? Nasaan po si Zia?” Tanong ko sa waiter.

“Ay, kayo po ba si Sir. Ethan?” Tanong niya sa’kin.

“Opo. Bakit po?”

“Pinasasabi po ni Ma’am Zia na pumunta na raw po kayo sa taas. Doon daw po ang party.”

Agad akong pumunta sa taas. Nangiinis ba ang mga ’to? Eh wala namang katao-tao. Oo nga, may party dito sure ako dahil nakita ko si Ian sa may tarpaulin, may speakers, may mga table and chairs and may mga pagkain pero wala akong nakitang tao. Lumibot pa ako doon, medyo madilim, ang tanging nagbibigay lang liwanag ay yung stage. Malaki yung place and napagtanto ko na nasa gitna pala ako ng venue.

And suddenly, may narinig akong kanta. Kanta na ’di ko inaasahan na maririnig ko lalo na sa boses niya.

Please Forgive me if I seem forward,

But I’ve never been in front of anything like you,

It’s the last place I ever thought I’d be when I woke up this morning,

Is it true that you are always this breathtaking?,

And you’re smart and you’re willing,

And my god this is killing me,

Tell me all the things you never said,

We can lie here and talk for hours in my bed,

I don’t have anything to hide,

I don’t have anything everything is not for certain,

I don’t have anything to hide,

I don’t have anything everything is not for certain,

You started to see right through me,

And I’m loving every minute of it,

It’s like I’m born again every time I breathe in so,

If you’re curious my favorite color’s blue,

And I like to sing in the shower,

If you like I’ll sing to you,

Tell me all the things you never said,

We can lie here and talk for hours in my bed,

I don’t have anything to hide,

I don’t have anything everything is not for certain,

I don’t have anything to hide,

I don’t have anything everything is not for certain

Nung una, sa speaker lang lumalabas yung kanta. Pero pagharap ko sa stage, nakita kong nakaupo siya sa isang upuan, may nakaharap sa kaniyang mike at naggigitara.

Nakangiti siyang nakatingin sa’kin habang kumakanta. Medyo garalgal na rin yung pagkanta niya hanggang sa makita kong lumuluha na siya.

“I’ve never been like this before pero nung nakilala kita Ethan, and nung mawala ka sa tabi ko, feeling ko hindi na ako makakausog sa buhay ko.”

Tell me all of your hopes,

All of your dreams,

I want you to take me there (take me there),

Tell me all of your hopes,

All of your dreams,

I want to take you there (take you there),

Tell me everything,

Every breath,

I want you to know I’ll be there (know I’ll be there),

There’s just one more thing,

One request,

I want you to take me with you,

Take me with you,

I will never let you down,

I will love you now and forever

Habang kinakanta niya yung last part na yon, naglalakad siya papalapit sa’kin. Then, nakita ko lahat ng bisita sa birthday ni Ian na naglabasan sa gilid at sinabayan na kumanta si Matteo.

Naluha na ako dahil sa kanta, dahil kay Matteo at dahil sa set-up na ’to. Hindi ko inakala na mangyayari ’to. Bakit nga ba hindi?

Nang makalapit sa’kin si Matteo, binigyan niya ako ng matamis na ngiti. And binigay niya sa’kin ang isang bouquet. Akala ko’y bulaklak pero puro street foods yung laman. Fishball, Kikiam, pugo, isaw at iba pa. Bakit ba natutuwa na ako ngayon?

“Sabi ko sa sarili ko galit ako sa’yo e.” Sabi ko sa kaniya habang sinusuntok yung dibdib niya. Pero hindi niya ako pinansin. Nginitian niya lang ako at bigla siyang lumuhod sa harap ko.

“Matteo. Ano yan? Bakit ka lumuhod?” Tanong ko. Pero may nilabas siyang isang box.

“Ethan? Will you give me a chance? A chance to marry you again? Ethan?” Sabi niya at binuksan niya yung wedding ring box.

Nagulat ako dahil yung wedding ring namin ang nandoon sa box. Tinignan ko yung mga daliri ko. Wala doon yung wedding ring namin.

“Paano napunta sa’yo yan?” Tanong ko sa kaniya.

“Long story, Ethan.” Sabi niya naman. Hindi na matanggal ang ngiti sa labi ko dahil sa nga nasaksihan ko ngayon. Ngayon na sinurprise ako ni Matteo at ngayon na nakaluhod siya sa harap ko at nagpopropose sa’kin, sa harap ng maraming tao.

“Ethan? Will you marry me, again?” Tanong niya uli.

Bwisit ka Matteo. Pinapaiyak mo ako.

“Oo na! Oo na!” Sabi ko sa kaniya. Lalong lumaki ang ngiti niya at bigla akong hinalikan sa labi na ikinagulat ko. Naghiyawan naman yung mga tao at nagpalakpakan.

“Alam kong hindi gaanong sweet ’tong ginawa kong ’to. Pero sana nagustuhan mo.” Sabi niya sakin habang yakap yakap niya ako.

“Ano ka ba? Kahit alam kong hindi ka sweet, hindi ko lang to nagustuhan. ’Coz, I love it.”

Natawa naman siya at inakbayan na ako. Bumukas na lahat ng ilaw pero hindi pa rin bumabalik lahat ng mga tao.

“At syempre hindi pa tapos ’to. Ethan. May sasabihin ako sa’yo, ’wag kang mabibigla.” Sabi niya sa’kin.

“Ha? T-teka bakit? Ano yon?” Tanong niya sa’kin.

May biglang kumalabit sa likod ko at paglingon ko, nagulat ako kung bakit nandito si Raven.

“Raven? Bakit ka andito?” Tanong ko.

Pero hindi sumagot si Raven, tumulo lang ang kaniyang mga luha at bigla akong niyakap. Then, lalo akong nagulat dahil sa sinabi ni Matteo.

“Ethan,

siya

ang

lost brother mo.“

Chapter 35: You and Me (Part 2)

Ethan’s POV

“I-ikaw ang lost brother ko?” Tanong ko kay Raven habang yakap-yakap ako.

Naramdaman ko naman siyang tumango at napaikay na rin ako lalo at niyakap rin siya ng mahigpit.

“P-pero paano mo nalaman ang lahat?” Tanong ko kay Matteo. Tinuro niya yung nasa likod ko who is Matteo.

“Siya ang nakahanap sa’kin. Siya ang nakaalam ng lahat.”

Napatingin ako kay Matteo. Nakatingin lang siya sa akin ng seryoso. At hinihintay niya lang yung magiging reaksyon ko.

Hindi ko ma-spell yung nararamdaman ko ngayon. Masaya? Super saya? Kagalakan? Ewan ko? Basta masaya ako dahil abg puno’t-dulo lahat ng nagaganap ngayon ay si Matteo. Mula sa paghahanap sa kapatid ko at sa set-up. Lahat! I’m very proud of him. At dahil doon kaya ko naisipan at napusuang bumalik sa kaniya.

Magkayakap kami this time. At.pinariringgan ang mga hikbi namin. Hikbi o iyak ng pananabik at saya.

“Matteo. ’Di ko akalain ’tong lahat ng ’to. Lalo na yung pagkakaalam mo sa kapatid ko. Susko. Wala akong masabi. Salamat. Salamat, Matteo.”

Bahagya siyang tumawa dahil sa sinabi ko at niyakap niya rin ako ng mahigpit.

“Ano ka ba? Sinabi ko naman na basta para sa’yo, gagawin ko ang lahat diba? Kahit na alam kong galit ka sa’kin, ginawa ko yun! Akalain mo yun no? Basta, para talaga sa’yo gagawin ko. Pero sana ipangako mo na hinding hindi mo na ako iiwan uli.”

“Oo, pangako.”

“Promise yan a. I love you, Eko!”

“Eko?” Tanong ko sa kaniya. Tumawa lang siya at inakbayan ako.

“Short for Ethan ko.”

Parehas kaming natawa dahil sa kamaisan niya. Pero aaminin ko, natuwa ako na angkinin niya yung pangalan ko, yung sarili ko.

Narinig ko namang naghiyawan yung mga tao. Lalo na si Zia a Joshua na nakatapat pa sa mic ang bunganga.

“SO! Let’s continue the party!” Sabi ni Zia sa mga bisita niya. Pinanlakihan niya lang ako ng mata at tinawanan.

“Ninong! Ninong!” Tawag sa’kin ni Ian, inaanak ko na anak ni Zia.

“Oh? Inaanak! Happy Birthday!” Sabi ko sa kaniya pero tinawanan niya lang ako.

“Bakit mo tinatawanan si Ninong?” Tanong ko naman.

Nakita kong lumapit sa’kin si Zia na nakangisi. Ano bang trip ng mga ’to? Nakangisi rin na nakatingin sa’kin tong mokong na katabi ko.

“Bakit ba kayo nakangisi? Mukha kayong mga tanga.” Sabi ko sa kanila.

“Hindi naman kasi talaga birthday ni Ian ngayon e.” Matawa-tawang sagot ni Zia.

“Ha? T-teka? Wag niyong sabihing?”

“Oo, lahat ’to set-up. Yung invitations, yung venue, pagkain, birthday. Lahat!” Sabi sa’kin ni Zia.

“Set-up? ’Yang mga bisita?”

“Hinatak lang ni Matteo ’yang lahat ng ’yan dito kahit ’di niya kilala.”

Sobra akong na-touch sa nga ginawa ni Matteo para sa set-up na surprise na ’to. Hindi pa ako makapaniwal at the first place pero heto na e. Halos patapos na, magpapabebe pa ba ako? Eh inamin naman na sa’kin na set-up pala lahat ’to at ang gumawa ay ang magaling na mokong sa tabi ko na tinatawanan lang ako.

Naramdaman ko naman ang kamay ni Raven na hinawakan yung balikat ko.

“Uhm? Ethan? Pwede ba tayong mag-usap saglit?” Tanong niya sa’kin.

“Matteo?” Magpapaalam pa sana ako kay Matteo pero tinanguan niya na ako kaagad.

“I know. Kailangan niyong mag-usap sa ngayon. Kapatid sa kapatid.” Sabi sa’min ni Matteo. Lumabas muna kami ng venue para tahimik.

I feel the akwardness. Ang akward lang kasi yung taong nagtapat sa’yo ng kachuchuan, kapatid mo pala.

“Uhm. Ethan? You must call me Kuya Raven, this time.” Sabi niya sa’kin sabay tawa.

“Oo nga e. ’Di ko inakala. Sa dinarami-rami ng pwedeng kapatid, bakit ikaw pa?” Tanong ko.

“Bakit? Ayaw mo ba akong maging kapatid?” Tanong niya naman sa’kin.

“H-hindi naman sa ganon. What I mean is, bakit ikaw pang bestfriend ko?”

“Tinatanong ko rin sa sarili ko ’yan, since nung sinabi sa’kin ni Matteo ang lahat ng nalaan niya. Bakit ikaw pa? Bakit ikaw pa na mahal ko higit pa sa kaibigan o kapatid? Pero sana walang akward sa’ting dalawa.”

“Ano ka ba? Bakit naman magiging akward? It’s just a past now. Kalimutan na natin kung ano ma yung nasabi natin sa isa’t-isa at nagawa. Basta ngayon, I’m so glad na nahanap na ang lost brother ko, magkakaroon na ako ng kapatid na pwede kong makapitan and I’m so glad na ikaw yon, Raven! Thank God.” Untag ko sa kaniya.

Tinignan niya lang ako habang nakangisi. Na para bang nagtatanong ng ‘talaga ba?’

“So, ang kailangan na lang natin gawain ngayon ay ang sabihin ’to kay mama lalo na kay papa at sa lola mo.”

“T-teka, kay lola? Pero…”

“I know. I know na may galit siguro sa puso ng lola mo about sa papa mo pero I’m sure na she will understand him. He’s her son pa rin naman kahit anong mangyari.” Sabi ko naman sa kaniya.

“So, okay na tayo ha? Little brother!” Sabi niya sa’kin sabay himas sa buhok ko. Nagulo nanaman!

“Ano ba? Trip mo yung buhok ko no?” Untag ko sa kaniya.

“Ang cute kaya ng little brother ko kapag may kaunting bangs.”

“Naku, Kuya! ’Wag mo kong bolahin.”

“Huuuu. Tara na nga’t ipagpatuloy na natin yung kasayahan between you and your husband! Pero sure ka na ha?”

“Sure saan, kuya?”

“About comeback. Babalikan mo na si Matteo?” Tanong niya sa’kin.

“I’m sure na, Kuya! Kung may problema man, sure naman ako na nandyan si Kuya Raven e. ’Diba?”

“OO NAMAN! SUPER ATA ’TO!” Biro niya sabay suntoksa dibdib niya. Sabay nalang kaming nagtawanan papasokng venue.

After ng lahat. Minabuti naming pumunta na kila mama at papa para ipaalam about sa’min ni Matteo pati narin yung kay Kuya.

“Ano? Sure ka na diyan, Ethan?” Tanong sa’kin ni mama.

“Sure na po ako. Sure na sure. Hindi po ako magdadalawang isip na magsabi sa inyo, kung may problema man.” Ani ko naman kay mama.

“Naku, Matteo! Please, sana ingatan mo na ang anak ko. ’Wag mo nang sasaktan uli, ha? Pangako mo!” Untag naman ni papa.

“Opo, pa! Pangako po. Hindi ko na po siya aawayin. Bigyan niyo na lang po ako ng tips para suyuin ’tong si Ethan kung ma-badtrip ko man siya.”

“Ay, siyempre naman. Alam ko kga kiliti niyan.” Sabi ni papa kay Matteo.

Napahalukipkip na lang ako. Ano ba naman kasi ’tong mga pinagkikwentuhan nila.

Napansin ko sa mga salita ni papa na hinihinahon niya ang sarili niya. Pansin ko rin na medyo may kaplastikan sa kaniyang pananalita. Ganyan kasi si papa hangga’t natatago niya yung galit niya gagawin niya. Pero kapag sumobra na, sobra na siyang magagalit pero hindi niya rin kinakaya dahil hinihingal siya.

“Pa. Bukod sa sasabihin namin na nagkabalikan na kami, may gusto pong sabihin sa inyo si Matteo.” Untag ko.

Napatigin sa’kin si Matteo dahil sa gulat.

“Bakit ako?” Nakangiting bulong niya sa’kin habang kinukuro’t-kurot yung braso ko.

“Eh ikaw naman yung nakahanap eh.” Bulong ko uli.

“Ikaw na!” Sabi niya uli.

“Ano ba yon? Sabihin niyo na nga ng madalian. Ethan. Matteo? Ano ba yon?” Sabi sa’min ni papa.

Huminga ako ng malalim. Hindi ko alam kung ano ang pwede kong sabihin, kung ano ang una kong sasabihin.

“Pa, ganito kasi ’yon.” Sabi ni Matteo.

“Nahanap ko na yung kapatid ko.” Mabilisan kong sabi. Inunahan ko na si Matteo.

Nakita ko ang pagkunot ng ulo ni papa. Ramdam ko na naguguluhan siya.

“P-paano niyo nalaman?” Tanong sa’min ni mama pero hindi ako sumagot. Narinig ko na lang ang pagbukas ng pinto. Nakita ko si Raven na nakatayo at nakatitig lang kay papa. Hindi ko alam kung anong nararamdaman niya. Galit ba o tuwa dahil nakita niya si papa.

Nilapitan lang ni Raven si papa at niyakap. Alam kong masakit sa loob ni Raven na lumaking walang kumakalingang ama pero mas pinili niya pa ring maging mahinahon at ipakitang hindi siya nagagalit kahit na sa puso niya ay alam kong nagagalit siya.

“I-ikaw ang nawawala kong anak?” Tanong ni papa kay Raven habang nakayakap pa rin.

Speechless. Walang nagsasalita sa’ming lahat. Maging si mama ay walang nagawa. Naramdaman kong hinawakan ni Matteo ang kamay ko.

Napatingin sa’kin si Matteo.

“Tapos na. Tapos na yung problema mo at ng papa mo tungkol sa kapatid mo.” Bulong niya sa’kin. Tumayo na kami at lumabas. Hindi na kami nagpaalam. Kailangan nilang mag-usap. Kailangan nila muna ng privacy na sila muna ang mag-usap para magkaliwanagan silang lahat.

Pero bago ang lahat pinagpasyahan naming alamin yung current address nila Raven. Pagdating namin doon may nagbukas na isang lalaki at pinapasok kami.

“Kaano-ano po kayo ni Raven?” Tanong niya sa’min.

“Kaibigan niya kami. Gusto lang namin makausap yung lola ni Raven.” Sagot ni Matteo sa lalaking nagpapasok sa’min.

“T-teka baka po mamaya masasamang tao kayo. T-tatawagan po muna naman si Raven.” Sabi nung lalaki.

“Sa itsura kong ’to mukha akong may gagawing masama?” Sabi ni Matteo doon sa lalaki. Ppp Papalabasin na sana kami nung lalaki pero pinigilan siya ni Lola Dolores.

“’Wag, Kyle! Kilala ko ’yan.” Sabi ni Kyle. Kyle daw e.

“Lola! Mano po!” Sabi ko kay lola at saka nagmano. Ganoon din naman ang ginawa ni Matteo.

“Gabi na ah? Anong ginagawa niyo dito? At saka kung si Raven ang hanap niyo wala dito. Pero pasok kayo para makapag-kape muna kayo.” Untag sa’min ni Lola.

“Ay, lola. ’Wag na po. At saka, ikaw po talaga ang sadya namin dito.”

“Pasok na muna kayo sa loob at saka niyo sabihin sa’kin.”

Pagpasok namin sa loob. Umupo kami sa sofa at nilapitan naman kaagad kami ni Lola ng naka-wheel chair.

“Lola, pasensya na po sa abala pero kailangan ka po talaga naming makausap.”

“Bakit? Tungkol ba saan ’yan?” Tanong niya sa’min.

At hindi na kami nagsayang ng oras. Kinuwento na namin sa kaniya ang lahat. ’Di man namin alam kung ano ang uunahing sabihin pero dineretso na namin. Hindi ko alam kung magagalit siya sa’min dahil sa mga ginawa namin. Pero thank God, hindi siya nagalit. Natuwa pa siya sa’min at lalo na sa’kin dahil nahanap na raw niya ang isa niya pang apo at gusto niya na rin daw makita si papa. Kaya agad-agad ay pumunta na kaagad kami kila papa gamit ang sasakyan ni Matteo.

Ang sarap sa pakiramdam na may napasaya kang tao lalo na ng mga matatanda at siyempre si papa. Payapa silang nakapag-usap. Wala na kaming sinabi pa. Nakaakbay na lamang si Mattei sa’kin habang pinapanood at pinakikinggan ang kanilang pag-uusap.

Tinanggap na rin ni Lola Dolores si mama bilang asawa ni papa. Noong una raw kasi’y hindi.

Pagkatapos nilang mag-usap, niyaya ako ni papa sa labas. Naiwan naman sila Matteo sa loob.

“Anak, salamat.” Sabi niya sa’kin.

“Ano ka ba pa? Basta para sa pamilya na’tin gagawin ko gusto ko lang po ng buong pamilya.”

“’Di mo alam anak, sobrang saya ko ngayon. Salamat talaga. Salamat rin dahil hindi ka nagalit sa’kin dahil itinago ko ito sa’yo.”

“Pa. Hindi ka naman talaga sa’kin dapat magpasalamat e. Kay Matteo ka mag-thank you dahil siya po ang gumawa ng lahat ng paraan para mahanap lang sila.”

“Okay! Yakapin mo nga si papa, anak!” Sabi niya sa’kin. Nagpalambing pa! Niyakap ko siya kaagad.

“Tara na po. Pasok na po tayo!” Sabi ko kay papa at pumasok na sa loob.

---

“Baaaaaaaaabe!” Rinig kong sigaw ni Matteo mula sa kwarto niya. ’Di ko man alam kung sino ang tinatawag niya, kung ako ba? Hahahahaha, napangiti naman ako ng lihim.

Nandito kasi ako sa kwarto ko sa bahay namin ni Matteo. Nakahiga ako at niyayakap yung mga unan ko at nililibot ang paningin ko sa buong kwarto ko.

Na-miss ko kasi ’to ng sobra kahit na puto hinanakit ang naalala ko rito.

Ang tahimik. Ang sarap sa pakiramdam. Napaka-komportable. Natigil ang katahimikan nang marinig ko ang padabog na pagbukas ng pinto ng kwarto ko. Nakita kong nakakunot ang mukha ni Matteo na nakatingin sa’kin.

“Ano ba Ethan?” Tanong niya sa’kin na ipinagtaka ko.

“Bakit? Anong problema mo?” Tanong ko sa kaniya.

“Hindi mo ba narinig na tinatawag kita?” Tanong niya sa’kin.

“Narinig. Eh bakit ba? Nagpapahinga na ako e.”

“Nagpapahinga? Bakit diyan ba kwarto natin?” Tanong niya sa’kin. Ah, gets ko na.

“Eh ayoko doon sa kwarto mo e. Ang kalat.”

“Sige, gusto mo ba, dito na lang?” Tanong niya naman.

Pero hindi niya na hinintay ang sagot ko. Humiga na kaagad siya at niyakap ako.

“Bahala ka. Gusto mo rito e. Madudumihan yang bedsheet mo.” Untag ulit niya.

“Ha? Bakit naman madudumihan? Madumi siguro paa mo no? Maghugas ka nga doon!” Untag ko naman sa kaniya.

“Hindi. I mean, madudumihan ’tong bedsheet mo ng juices natin.”

Napapalo ako sa dibdib niya at humiwalay sa yakap niya.

“Ano ba ’yang mga sinasabi mo!” Sabi ko sa kaniya.

Pero hindi niya ako pinansin. Niyakap niya uli ako, this time, mahigpit at dinukdok niya yung ulo niya sa leeg ko.

“Matteo! Nakikiliti ako!” Untag ko sa kaniya dahil ramdam na ramdam ng leeg ko yung mainit niyang hininga.

“Ma-maaattteo. Hhahahahhahaha!”

Tawa ako ng tawa dahil sa pangingiliti sa’kin ni Matteo. Todo na nga ang pagpupumiglas ko pero ang lakas niya. Kiniliti niya na rin ako sa may tagiliran ko at leeg.

“Maaaatteeeoooo!” Mahabang sigaw ko sa kaniya at malakas siyang tinulak dahilan para mahulog siya ng kama.

“Aray naman! Bakit mo ko tinulak?” Tanong niya sa’kin.

“Eh ikaw kasi e. Ayaw mong tumigil.”

“Huu. Deep inside, gustong-gusto mo.”

“Baka naman!” Sabi ko sa kaniya at inirapan siya.

“Talaga? Hindi mo gusto?” Pang-iinis nanaman niya sa’kin.

“Oo! Talaga!” Pagkasabi ko non, bigla siyang tumalon sa kama at dumagan sa’kin.

“Hindi mo siya magugustuhan but you love it.” Sabi niya sa’kin habang nakatitig sa mga mata ko, nakadagan sa’kin.

Nag-lip bite pa si mokong at nginingisan ako. Tumingin siya sa labi ko at alam ko na kung anong gusto niyang mangyari. Pumikit na lang ako at hinintay na maglapat ang aming mga labi.

Mapusok ang naging paghalik niya sa’kin. Narinig ko rin ang pagwasak niya sa’king pang-itaas.

And after a while I found ourselves both naked. He planted kisses on my neck and torridly kiss my lips again.

I can feel his hard man on my stomach.

“Aaah! Hindi ko na kaya!” Rinig kong sabi ni Matteo at humiga siya sa tabi ko.

Ako naman ang dumagan sa kaniya at ni-romansa ang buong katawan niya kahit na ang kaniyang pagkalalaki.

Sa una ay hindi ko kaya uli pero kinaya ko para kay Matteo.

“Aaaaaaaah. Eee-tthaan.” Mahina niyang pag-ungol.

Ilang minutong ganoon ang set-up namin. Kitang kita ko ang pawis na katawan ni Matteo.

At nang naramdaman ko na naninigas na ang katawan niya bigla niya akong pinatigil at pinatihaya.

“I can’t take it anymore.” Sabi niya sa’kin at bigla siyang lumabas ng kwarto akala ko hindi na siya babalik pero bumalik siya nang may hawak na parang lalagyanan ng lotion na parang ewan at pinahiran niya ang kaniyang pagkalalaki.

Hindi ko na ieexplain pa ang lahat. Basta dama ko ang sakit dahil sa muli niyang pagwasak sa loob ko. Ramdam ko rin na hinihinahon niya ang kaniyang sarili. Sa bawat pag-ayuda niya ay tanging, “I love you, Ethan.” Lang ang lumalabas sa bibig niya. Ramdam na ramdam ko rin ang init ng kaniyang katawan at rinig ko rin ang hingal niyang paghinga.

Masakit na masarap. Wala akong masabi. Ramdam ko na mahal na nga talaga ako ni Matteo. Assuming na kung assuming pero ayun ang dama ko at walang makakapigil sakin.

“I love you more, Matteo.” Ang tangi ko na lang na nasambit bago tumirik ang aming mga mata.

Chapter 36: Three Years Later

Ethan’s POV

Aray! Ang sakit ng katawan ko. Shit!

Pagdilat ko ng aking mga mata ay nasilaw kaagad ako sa sinag ng araw mula sa bintana ng kwarto ko.

Hirap rin akong gumalaw dahil sa higpit ng pagkakayakap sa’kin ni Matteo ngayon at dahil na rin sa sakit ng katawan ko.

Naalala ko nanaman yung nangyari kagabi. Lihim akong napangiti. Hindi ko inexpect na mangyayari iyon at lalo na namaka-apat kaming round.

Masaya kong inalala lahat. Pati na rin ang mga nangyari sa set-up na surprise ni Matteo para sa’kin.

Napatingin ako sa katabi kong yumayakap sa’kin. Nakadapa siya ngayon habang yakap ako.

Napatitig ako sa makinis, maputi, gwapo o maaliwalas niyang mukha. Ito na, ito na yung Matteo na ginusto ko noon pa. Hindi man ako sigurado sa maaari pang mangyari sa pagsasama namin pero sure akong hindi niya na ako uli sasaktan at ramdam ko yun.

Napatingin rin ako sa kaniyang matipunong braso at matikas niyang pangangatawan.

I really love this man not just in physical appearance but on the way he is too.

Napangisi ako nang makita kong dumilat siya at naghikab.

“Nako. Ang ganda ng gising ni Eko, may gwapo kasi siyang katabi.” Sabi niya sa’kin.

Napabalikwas ako at nagkunwaring nagsuka.

“Medyo humangin?” Sabi ko sa kaniya at kunwaring nilamig.

“Huu. Nagkunwari pa. Aminin mo na kasi, ang gwapo ko ’diba?”

“Ewan ko. Ang panget mo nga e.”

“Panget? Pero bakit sarap na sarap ka kagabi?” Tanong niya sa’kin. Napatingin ako sa kaniya ng masama at pinulot yung short ko at sinuot.

“Ewan ko sa’yo! Maliligo na ako!” Sabi ko sa kaniya.

“T-teka. Pero nasarapan ka nga ba? Gusto ko lang malaman?”

“Eh bakit kailangan mo pang malaman? Akin na lang ’yon.” Untag ko sa kaniya sabay pasok ng banyo. Pervert. Kailangan niya pa bang malaman ’yon. Susko, apaka hangin din. Nakakainis.

“Ay kabayo?” Bigla akong napahiyaw dahil sa pagkalakas-lakas ng katok niya sa pinto ng banyo.

“Ano ba Matteo? Bakit?” Inis kong tanong sa kaniya.

“Sabay na tayo maligo! Malalate na tayo.”

“Bakit? May banyo ka naman sa kwarto mo, huh?” Tanong ko naman sa kaniya at pinatay na muna yung shower.

“Eeei. Sabay na tayo, please?” Pakiusap niya sa’kin.

“Ayoko. Napaka ano mo. Bahala ka nga diyan.” Sabi ko na lang at nag-umpisa na muling maligo.

After kong maligo, gumayak na ako. Nagsuot ako ng slacks, and blue longsleeves then ipapatong na lang yung suit. Then nagsuot ako ng black shoes and inayos ko ng kaunti yung buhok ko. 

Lumabas na kaagad ako ng kwarto at nakaamoy ako ng ulam na niluluto. Ang bango! Napababa ako kaagad at nakita ko si Matteo na nagluluto. Ni hindi pa rin naliligo, nakahubad pa rin habang naka-apron. And I found it cute.

Nakatalikod siya sa’kin kaya ’di niya namamalayan na nakatitig pala ako sa kaniya. And naalala ko yung past na ako yung nasa kinalalagyan ni Matteo, na ako ang naghahanda ng pagkain at ipagtitimpla siya ng kape.

Nang matapos siyang magluto, inilagay na niya yung niluto niya sa lamesa pero bago yun, tumingin muna siya sa’kin at ngumiti.

Then pumunta siya sa kusina uli at pinag-brew ako ng coffee, actually para sa’ming dalawa.

“Bakit ’di ka pa rin naliligo?” Masungit na tanong ko sa kaniya.

“Wala pa po kasi tayong breakfast eh. Kaya nagluto muna ako. Mabilis lang naman ako maligo e. At saka, nagutom ako sa ginawa natin kagabi e.” Sabi niya sa’kin sabay kindat. Hay jusko! Naisingit nanaman yung kagabi.

“Oo na! Bilisan mo na lang kumain at maligo. Nang ’di tayo malate. Baka ikasira ng company natin ’yan, kung lagi tayong late.”

“Opo, Eko!” Sabi niya sakin at pinisil abg magkabila kong pisngi.

“Aray naaamaaan!” Sabi ko sa kaniya at tinabig yung magkabila niyang kamay.

“Dalian mo na ngang kumain diyan. Ang dami pa nating kailangan tapusin sa office!” Sabi ko ulit sa kaniya.

Bumalik na siya ulit sa pagkain pero ’di pa rin naalis yung loko niyang ngiti at anak ng teteng. Talaga naman! Tinititigan ba naman ako ng mokong habang kumakain.

“Ano bang problema mo? Kumain ka nga diyan ng maayos.” Sabi ko sa kaniya at iniwasan siya ng tingin. Nakakaakit kasi yung ngiti niya e. As if naman na maaakit ako, pero naakit ako pero slight lang. Hahahaha

Napangisi naman ako dahil sa mga naiisip ko. Ano bang iniisip mo. Nahahawa ka na sa kaniya.

“Bakit ka ngumingisi diyan? Napakapogi kasi ng kaharap mo no?” Tanong niya sa’kin.

“’Wag ka ngang mahangin diyan! Bilisan mo na!” Untag ko uli sa kaniya.

After niyang kumain nagpaalam siya sa’kin na maliligo na siya ng mabilisan. Ako na daw ang nagligpit ng pinagkainan namin. Ilagay ko na daw yung mga plato sa lababo at pagkauwi niya na lang daw huhugasan.

Napangiti ako dahil hindi na ako abg inuutusan niya na maghugas ng plato. Hindi ko talaga maalis ang tingin ko kay Matteo habang papaakyat siya ng hagdanan.

Sana nga Matteo. Ito na to. This is it! Sana nga nagbago ka na. Pero I can feel it already. Sana nga tama na yung nga desisyon ko na sumama na ako ulit sayo. Na masaya na tayo ngayon, sana wala nang magbago. Sana ’di na tayo magkalayo pa. Sana maging maayos na tayo palagi at wala nang dividers. Sana yung past namin maging stepping stone saming dalawa yun at maging lesson. Hindi ko na nanaisin na masira o may makasira pa samin ni Matteo. I really love that guy at hindi ko na siya kayang mawala pa sa’kin.

“Matteo, I love you more today than yesterday.” Sabi ko sa’king sarili.

Hinintay ko na si Matteo sa sala after kong iligpit yung pinagkainan at makapag-toothbrush.

“TAPOS KA NA?” Tanong kong biglaan dahil parang wala pang 10 minutes, tapos na kaagad siyang maligo.

“Eh sabi mo bilisan ko e. At saka, mabango naman ako maligo man o hindi e. Diba?”

“Ewan ko sa’yo! Tara na!” Sabi ko sa kaniya. Kinuha niya kaagad yung susi ng sasakyan at ang kaniyang case.

“Nasa bag mo pa rin pala ’yan?” Tanong niya sakin.

“Ang alin?” Tanong ko naman.

“Ayan, oh!” Sabi niya sabay turo sa keychain na inilagay niya dati nung nasa Baguio kami yung may nakalagay na pangalan niya.

“Ah, oo! Hindi ko natanggal e. Busy kasi ako lagi.” Sabi ko sa kaniya.

“Ha? Eh bakit mo naman tatanggalin? Sige ka! Pag tinggal o iwinala mo yan, may mangyayaring masama sa’kin!” Sabi sa’kin ni Matteo na ikinataas ng balahibo ko.

“Ano ba! Tinatakot mo ba ako? ’Wag ka ngang magsalita ng ganiyan. Para kang tanga!” Sabi ko naman.

“Hahaha. Biro lang!”

Bago siya sumakay ng kotse, pinagbuksan niya pa ako ng pinto.

Gentleman mo ha! Sabi ng isip ko.

Pagpasok niya ng kotse. Nakangiti siyang tumingin ulit sa’kin.

“Akalain mo yun no? Akala ko talaga hindi ka nababalik ulit sa’kin.” Panimula niya.

“Oo, talagang hindi na ako babalik sa’yo kapag nalate tayo sa office. Dalian mo nga!” Untag kong muli sa kaniya.

“Opo! Eto na!” Sabi nya at pinaharurot na yung kotse.

“Uy, dahan dahan lang naman! Ang bilis mo magpatakbo. Feeling mo ba nasa expressway ka?” Tanong ko sa kaniya.

Pero nakangiti lang talaga ang mokong, nang-aasar pa ata.

“Driving Master ako e. Kaya ’wag kang mag-alala.” Sabi niya naman.

Kinurot ko yung pisngi niya at ang ilong niya para magtigil. Napa-aray naman siya at tinignan ako ng masama.

“Pa-master master ka pa. Paano kung mabangga tayo? Master ka pa rin? Bagalan mo nga!” Suway ko sa kaniya.

“Eh sabi mo kasi bilisan natin e. Dahil kate na kamo tayo sa office e.”

“Masyado kang literal! Bagalan mo!” Utos ko sa kaniya at kiniliti yung tagiliran niya. Napaliyad naman ang mokong.

“Uy ano ba! Babagalan ko na! Kapag ako nabangga!”

“Akala ko ba driving master ka? Eh bakit ka mababangga ha?” Untag ko sa kaniya sabay kiliti ulit.

Naramdaman ko nang bumagal na yung takbo niya kaya naging panatag na ako.

“Tumigil ka sa pangingiliti mo, pag ako nabangga tas, nauntog ako tas magkaka-amnesia ako tapos makakalimutan kita. Gusto mo b-” Tinakpan ko kaagad yung bunganga niya.

“Ano ba naman ’yang mga pinagsasasabi mo. Sa tingin mo ba tama ’yan? Paano kung magkatotoo ’yan. Wala pa namang kahoy dito para pagkatukan.” Sabi ko sa kaniya. Medyo kinilabutan kasi ako sa sinabi niya kaya kahit nagdidrive ay napayakap ako sa kaniya at isinandal ang aking ulo sa kaniyang balikat.

Napapikit ako at napaluha. Hindi ko alam kung anong mangyayari sa’kin kung one day ay mawawala siya sa’kin. Baka hindi ko kaya.

Naramdaman ko ang paghinto ng sasakyan at pagmulat ng aking mga mata ay nasa parking lot na kami ng opisina.

Umupo ako ng maayos at tumingin sa kaniya. Seryoso naman siyang nakatingin sa’kin at dahan-dahan niyang hinawakan ang aking nga kamay.

“’Wag kang mag-alala, Ethan. Lagi akong mag-iingat. Hindi ako papayag na mamatay ako kaagad. Alam mo naman na mahal na mahal kita diba? Hindi kita iiwan. Magsasama pa tayo ng matagal, magsasama pa tayo maging sa pagtanda natin. At saka ’diba, mag-aampon pa tayo ng maraming anak tulad ng gusto mo? At saka ’wag mo kong alalahanin. Lagi akong mag-iingat dahil ayaw kong mawalay ulit sa tabi mo. Mahal na nahal kita, Ethan. At ipangako mo sa’kin, na mag-iingat ka rin lagi dahil hindi ko kakayanin na mawala ka sa’kin at syempre, aalagaan kita kaya sure na sure na lagi kang safe. I love you so much, Ethan!” Mahabang litanya niya at niyakap niya ako ng mahigpit.

“I love you too, Matteo.” Sabi ko naman.

“Oh, tara na! Late na talaga tayo!” Sabi niya sakin at lumabas na kami ng sasakyan.

---

THREE YEARS AFTER

Walang nagbago. Ang saya, sobrang saya. Lagi niyang ipinararamdam sa’kin na sobrang mahal niya ako at hindi niya ako kayang iwan.

Lagi niyang sinasabi sa’kin. Hindi lang sa salita pati sa gawa. Nararamdaman ko talaga ’yon at sa bawat araw na gigising ako lagi siyang nandiyan para pasayahin ang umaga ko.

Lagi siyang andyan kapag nagkakasakit ako. Lagi siyang nandyan pag-badtrip ako. Lagi niya akong iniintindi pag nagiging moody ako. Ang sayang isipin na yung dating Matteo na muhing-muhi sa’kin, mahal na mahal na ako ngayon.

At hindi rin siyempre mawawala ang kapervertan ni Matteo. Walang Linggo na hindi namin iyon ginawa. Ewan ko, proud ba ako? Pero ang saya e, ang sarap. Ang sarap? Oo, aaminin ko na, masarap siyang mangromansa. Kahit na pakipot pa ako minsan. Atin atin lang ’to ah?

Then minsan, magkaproblema o mag-away man kami, wala nang sakitan, physically or emotionally. Nakakapagsalita na lang kami ng mga bad words sa isa’t-isa. Pero after an hour, ’di namin matiis ang isa’t-isa na nag-uusap kaya nagkakabati na kaagad kami at nareresolve namin ang problema.

Si Papa at mama, lagi nang magkasama. Sinusulit o ineenjoy ang mga araw na magkasama sila. Hinahayaan ko na sila para nagkaroon sila ng break after nilang magtrabaho ng maraming taon para sa’kin.

Hinayaan ko na rin na ako na lahat ang mag-work sa work ni papa. Ibinigay naman niya na sa’kin yung company e. At nagkapirmahan na. Actually, ibinigay na lahat sa’kin ni papa. Ang buong company, at yung mga bahay at lupa namin.  Sa akin na ibinigay pero siyempre hinatian ko si Kuya Clark.

Si Kuya Clark na rin pala ang katulong ko sa company at siyempre si Matteo. Noong una, ibinibigay ko kay Kuya Clark ang pagiging CEO ko pero ayaw niya. Dahil hindi niya daw kaya at wala raw siyang kaalam-alam sa pagiging CEO.

At dahil nga ayaw niya, tinulungan ko siya magkaroon ng sarili niyang Photo Studio na sobra namang ikinatuwa niya. Kapag free siya, dumadalaw siya kila mama at papa. Minsan naman nasa office siya at tinutulungan ako sa kga ginagawa ko.

Si Lola Dolores naman ay gumaling na. Nagpatuloy-tuloy kasi ang maintenance niya sa gamot at tuloy-tuloy na rin ang theraphy sa kaniya.

Okay na. Okay na ang lahat. Wala na akong mahihiling pa. Kung nay hihilingin man ako, ay ang magkaroon kami ng sariling anak ni Matteo. Yung galing talaga sa’ming dalawa. Pero that’s impossible. Lalaki ako at lalaki rin siya, hindi pwede.

“Ekoooo?” Mahinang tawag sa’kin ni Matteo habang nakahiga kami parehas at nakapatong ang ulo ko sa kaniyang bisig. Actually, kakatapos lang namin. Kakatapos lang ng round four namin. At baka mamaya ay humirit pa ’to.

“Hhhhhm?”

“’Wag kang magsasawa sa’kin, ha?” Sabi niya sa’kin.

“Oo naman. Mahal na mahal kita, paano ako magsasawa sa’yo? Eh ikaw?”

“Siyempre naman. Pangako ko sa’yo na never akong magsasawa. At hinding hindi kita iiwan.”

“Sorry, Matteo ha?” Sabi ko sa kaniya.

“Bakit?” Takang tanong niya sa’kin.

“K-kung ’di kita m-mabigyan ng anak.” Nahihiya kong sambit.

“Ano ka ba? Okay lang ’yon. At saka, ’wag mo na alalahanin ’yun. ’Diba bukas, pupunta na tayo ng orphanage?”

Oo nga pala. Sabi ng mokong na ’to, tutuparin niya na daw yung pangarap ko na nakalagay sa sulat ko noon na mag-aampon kami ng madaming anak. Sabi niya, go na! Mag-aampon na raw kami kaagad ng isa. Then after a year daw isa ulit then after a year daw isa ulit. Hanggang umabot ng sampu. Loko talaga ’to e.

“Oo na! Basta bukas ah! After work.” Sabi ko sa kaniya at ipinikit ang aking mga mata.

Pero wala akong narinig na sinabi niya. Naramdaman ko lang siya na itinagilid ako at tumagilid rin siya.

Fuck! Oooouch. Sinasabi na nga ba. Balak niya nanaman. Apaka pervert.

“Aray, Matteo!” Sabi ko sa kaniya nang muli niya nanamang barurutin ang aking likuran.

Chapter 37: She’s Back

Matteo’s POV

“Sir Matteo! Paki pirmahan naman daw po ito, pinapipirmahan po ng asawa niyo.” Sabi sa’kin ng secretary ni Ethan.

Kung ’di niyo naitatanong, si Ethan na ang pumalit, totally sa papa niya bilang CEO. Ako naman, naging CEO narin ng kompanya namin. Dahil si papa ay nagpahinga na at ibinigay na sakin lahat ng posisyon niya. Magkasama na ngayon ang magkumpare na nagpapahinga at ipinasa na samin lahat ni Ethan.

Dahil daw okay naman na daw kami at kaya na namin ang lahat.

“Ano ba ’to? About saan?” Tanong ko sa secretary ni Ethan.

“About daw po sa gaganaping Investment Party. Dapat niyo daw pong aprubahan niyan as a part of the collaboration of the companies.”

“Aaah. Sige, pakikamusta na lang ako kay Ethan, huh? Pakisabi, mahal ko siya.” Sabi ko sa secretary niya. Nangisi naman siya at tumango saka ko pinirmahan yung pinapipirmahan niya.

After non, ang daming works. Paper works at iba pa. Tatak, pirma, print, type at iba pa.

Pagkatapos nung huling file may bigla na lang na pumasok sa office.

Si Jerome at Nathan. Ang dalawa kong katropa noong college hanggang ngayon.

“Ohhhhh! Long time no see!” Sabi ko sa kanila. Tumayo ako para yakapin silang dalawa. Ang tagal na naming ’di nakakapag hang-out o kahit na paguusap lang. Ngayon lang talaga, as in!

“Eh, apaka busy mo na e. Akalain mo yun, CEO ka na? What a life? Taas mo na! Hahaha, ’di ka na nga namin matawagan don sa cellphone number mo e.” Sabi naman ni Nathan.

“Long story mga, pre. Pero salamat dahil dinalaw niyo ko. Hahaha!”

“Bakit nga pala kayo napadalaw ng biglaan?” Bigla kong tanong.

“Seryoso ka na ba talaga?” Tanong niya bigla sa’kin. Naging seryoso ang nga tingin nila sa’kin at umupo sa upuan tapat ng table ko.

Ano ba naman ’tong mga tanong nila? ’Di ba sila makapaniwala at ’di ba nila ako tanggap.

Tumango ako at tumingin sa mga papel na katapat ko.

“Seryoso na ako at wala nang makapagpapabago pa ng isipan ko.” Diretso kong untag sa kanila. Narinig ko pa ang sabay napagbuntong-hininga nila at nakita ko sa mga mukha nila ang ngiti na hindi ko inaasahan.

“Good boy ka na nga talaga!” Sabi nila sa’kin habang lokong nakangiti.

“Siyempre no. Ano bang mapapala ko sa pagiging bad boy? At saka asawa ko siya, dapat lang na ingatan, mahalin at pakisamahan ko siya ng maayos, ’diba?”

“Totoo ’yan, dre! Dapat kasi dati mo pa na-realize iyan para hindi na kayo nagkalayo.” Nakangiting sabi sakin ni Nathan.

“Hayaan mo na. Past is past, mga dre! We’re now in present, let’s build a happy memories with your love ones.”

“Lakas mo naman!” Natatawang sabi ni Jerome.

“Pero, Matteo. Andito lang kami lagi ni Jerome. Support ka namin! Kahit ang alam namin ay boy din ang love mo.” Nakangiti muli na sabi sa ’kin ni Nathan.

“Thank you, thank you! Alam ko naman na tanggap niyo ako kahit anong maging pasya ko e. Salamat talaga!” Sabi ko sa kanila. Nilapitan nila akong dalawa at pabirong niyakap.

Napatingin kami lahat sa pinto ng bigla itong bumukas.

“A-ah? E-eh? S-sorry. Nakakaabala ba a-ako?” Si Ethan. Taranta pa siyang tumingin sa ’min. Nang tinignan ko siya pabalik ay umiwas pa ng tingin.

“Hindi naman. Nagkakaroon lang naman kami ng kaunting usapan ni Matteo. Ano ka ba? At saka, asawa ka ni Mattei ’di ba? ’Wag kang mag-alala dahil starting today, friend ka na rin namin! ’Di ba, Nathan?” Untag ni Jerome.

“Upo ka rito!” Sabi naman ni Nathan at kumuha siya ng upuan at itinabi sa ’kin.

“Daliiii! Upo ka dito!” Sabi nanaman ni Nathan sabay turo sa upuan katabi ko.

“Ah, may kailangan pa kasi akong gawin e.” Sabi ni Ethan sabay talikod pero nahaltak siya ni Jerome at pilit na pinaupo katabi ko.

“Ayan!” Lokong nakangiting sabi ni Nathan.

“Oh, ano gagawin niyo?” Singit ko.

“Basta. Maglalaro tayo.” Sabi ni Nathan.

Kumuha siya ng papel sa table ko at ballpen at pinagpupunit iyon then may isinulat siya sa bawat papel na pinunit niya.

“Anong pakulo ’yan?” Tanong ko sa kanila. Pero ’di nila ako kinibo. Tawa lang sila ng tawa habang may sinusulat.

Napatingin ako sa katabi ko. Nakatingin lang siya sa baba at naka-pout.

Nagkunwari akong nag-unat para maakbayan siya. Minsan kasi pag may toyo ’to, ayaw magpa-akbay.

“Ano bang pakulo ’to, Matteo?” Mahinang sita niya sa ’kin.

“Malay ko ba. Mukha bang alam ko?” Tanong ko naman sa kaniya.

“Yung kamay mo!” Singhal niya sa ’kin.

“Ha? Alin?”

“Yung kamay mo tanggalin mo sa balikat ko.”  Singhal nanaman niya sa ’kin.

“Bakit naman? May masama ba dito?” Tanong ko sa kaniya.

“W-wala. Pero, tanggalin mo!” Untag nanaman niya sa’kin.

“Ito tapos n- wow naman! Ang sweet!” Gulat na sabi ni Nathan.

“Ano ba yan?” Inis kong tanong sa kanila.

“Naiinis na ’tong asawa ko!” Dagdag ko pa.

“Saglit lang ’to. Ganito lang naman yung gagawin niyo. Bubunot lang kayong dalawa rito, ganoon lang.” Sabi ni Jerome.

“Dalian niyo, marami pa akong kailangang gawin.” Mahinahong sabi ni Ethan pero ramdam ko na naiinis na siya.

“Dalian niyo na. Nag-iinit na ulo ng asawa ko.” Sabi ko naman.

“Bumunot na kayo, oh!” Panghihikayat nilang dalawa.

Bumunot na ako ng isa at ganoon din si Ethan.

“Kung ano man ang nakalagay diyan, kailangan niyong gawin. Parang dare ganoon. Pero hindi naman siguro dare ’yon para sa inyong dalawa.”

Hindi ko na siya pinansin. Binuklat ko na kaagad yung nakatiklop na papel. Hindi ko pa gaanong maintindihan ang sulat ni Nathan. Sulat doktor e.

Kiss your husband in lips, torridly.

Nanlaki ang mata ko dahil sa nakalagay doon. Paniguradong lalong maiinis ’tong si Ethan kapag ginawa ko ’to. Baka mabadtrip.

Nakatingin sa ’kin si Ethan habang relax na nakasandal sa upuan.

Nilapit ko sa kaniya ang mukha ko at tinignan ang kissable lips niya. Napakagat ako sa labi at narinig kong naghiyawan yung dalawang loko kong kaibigan.

“Dare lang. ’Wag ka mainis.” Mahina kong sabi kay Ethan saka ko siya hinalikan. Katulad nung sinabi sa papel, torridly.

Nanlaki ang mata ni Ethan pero after a while, naramdaman ko na ring lumalaban na rin siya.

Pero after a while, tumigil na kami parehas. Pigil na pigil naman ang tawa ng dalawa.

“Ano? Okay na kayo?” Tanong ko sa kanila.

“Hindi pa. Kapag nagawa na ni Ethan yung nabunot niya, okay na kami!” Sabi ni Jerome.

Mga sabog talaga oh! Nangbibwisit ’tong mga ’to e.

Nakita ko si Ethan na masamang nakatingin sa dalawa at unti-unting binubuksan yung maliit na papel.

Nang mabuksan niya na, tumingin siya sa’kin na parang nagtatanong.

“Sigurado kayong kailangan talagang gawin ’to?” Medyo may gulat na tanong ni Ethan sa dalawang loko na kaibigan ko.

“Oo. Kung ’di mo gagawin ’yan, ibig sabihin hindi mo mahal si Matteo.” Natatawang sabi ni Nathan.

Ano kaya ’yon? Na-curious ako bigla. Hindi ko alam kung anong nakasulat doon.

Humarap ako kay Ethan at bigla na lang akong sinampal ng pagkalakas-lakas then bigla niya akong niyakap.

“Para saan ’yon?” Mahina kong tanong sa kaniya habang yakap niya ako at habang hindi ako makaget-over sa pagsampal niya.

“Dare lang ’yon. Sisihin mo yung dalawa mong lokong kaibigan!” Mahinang sabi sa’kin ni Ethan habang ngingisi-ngisi.

Tinignan ko ng masama yung dalawa kong kaibigan at kinuha sa likod ko yung pangpatay sa langaw at ipinukpok sa kanilang dalawa.

Tinakbuhan pa nila ako sa labas at pinagpupupukpok sila. Nakarating kami malapit sa hagdanan kakahabol sa mga ’to.

“Ay, dre! Bago mo pala kami pukpokin niyan, may kailangan kang malaman.” Sabi sa ’kin ni Jerome sabay upo sa couch malapit sa hagdanan.

“Ano?” Mabilis kong tugon.

“Nagbalik na siya.” Mabilis niyang tugon. Hindi ko pa man din alam kung sino ang tinutukoy niya pero biglang kumabog ang dibdib ko. Alam ko na kung sino ang tinutukoy niya.

Si Ellise.

“S-ino?” Kunwari kong tanong.

“Si Ellise.” Deretsahan namang sagot ni Jerome.

“P-pero? Paano mo nalaman?” Tanong ko sa kanila pero nagkatinginan muna sila ni Nathan bago ulit magsalita.

“Pinuntahan niya ako sa condo ko at tintanong kung nasaan ka na daw.”

“W-wag niyo nang sabihin sa kaniya kung nasaan ako. Ayoko nang masira pa kami ni Ethan.” Sabi ko sa kanila

Hindi pwedeng magkita ulit kami at sinusumpa ko na kapag nagkita kami, hindi ko na siya papansinin pa.

---

Paglabas ko ng office, tinawagan ko kaagad si Ethan.

“Hello?” Sabi ko kaagad nang sagutin niya ang tawag ko.

“Hello, sir?”  Rinig ko sa kabilang linya.

“Oh? Jenny,

nasaan

si

Ethan?“ Tanong ko sa sekretarya niya.

“Ah,

andito

po kami

sa

bago

nating

investor, may meeting po

siya

e. Kaya pi

nasa

akin ang cellphone niya.“  Sabi niya mula sa kabilang linya.

“Ah.

Ganoon

ba?

Pakisabi

na lang na

pagkatapos

ng meeting niya,

dumerteso

na

siya

sa

Orphanage. Pero bago ’yun,

dumaan

muna

kamo

siya

sa

coffee shop

katapat

non. Okay?“ Sabi ko naman.

“Okay,

sige

po sir!“

Pagkapatay ko ng tawag, sumakay na kaagad ako ng kotse ko at pumunta sa coffee shop. Gusto ko munang magrelax at uminom ng kahit coffee float, nakakapagod sa office.

Nagtext pa ako kay Ethan,

“Eko. Punta

ka

na

sa

orphange

after ng meeting mo ha? 

Ingat

ka

sa

pagpunta

rito

. Ha? Miss na miss na kita. Super excited na ako na

makapag

ampon

tayo

bg

panganay

nating

anak

.

Ingat

ka

wah.

Nandito

ako

sa

coffee shop

katapat

ng orphanage kain muna tayo ng sweets. Para

pagdating

natin

sa

bahay

, sweet tayo

parehas

. I love you, Eko .

Pinaharurot ko kaagad ang kotse at pumunta sa coffee shop. Pagdating ko doon, um-order kaagad ako ng coffee float at isang slice ng chocolate cake.

My favorite. Alam ko, gusto ring match ’to ni Ethan e. Pero ang gusto niya ata, strawberry milk shake.

Napatingin ako sa labas ng coffee shop, ang ganda ng ambiance dito. Pati na rin yung orphanage na tanaw na tanaw mula rito.

Kinuha ko ang cellphone ko at nag-facebook muna habang hinihintay ko si Ethan.

Then biglang may nagpop-up sa messenger ko.

Ellaine Gallardo

Matteo! Uy, tingin ka sa gilid mo.

’Yun lang ang sinend niya. Hindi ko pa siya magets. Walang kwenta. Ano ba ’tong mga pinagsasasabi niya. Non sense. Bakit ba ako chinachat nito? Hindi pa ba siya masaya sa buhay niya at guguluhin niya pa rin ang buhay ko?

“Sabi ko tumingin ka sa gilid mo ee.” Maarteng sabi ng isang babae sa gilid ko. Napatingin ako sa gilid ko at nanlumo.

She’s still fucking sexy and beautiful lady na kahit may asawa na ay hindi pa rin mag-atubiling patusin siya. Pero, don’t me. Meron na akong Ethan.

“What are you doing here?” Formal kong tanong sa kaniya. Bigla siyang tumabi sa akin at pinulupot ang dalawang braso sa aking braso.

“I’m just passing by then I saw you. ’Di ba? What a small world?” Malanding sabi niya sa ’kin.

“Pwede ba, lumayo ka sa ’kin.” Sabi ko sa kaniya and itinutulak ko siya palayo.

“Gusto kita makasabay kumain. I-order mo naman ako.” Sabi niya sa ’kin.

Napa-irap ako sa hangin at napatingin sa labas.

“I’m sorry but I need to go.” Sabi ko sa kaniya. Kinuha ko na ang bag ko, tumayo at lumabas ng coffee shop.

“Wait, Matteo. Let’s talk for a while, please? Sobra kitang na-miss!” Untag nanaman niya habang hawak hawak ang braso ko at pinipigilan akong makaalis.

“I really miss you, Matteo! Bumalik na tayo sa dati oh?” Sabi niya sa ’kin.

“I’m sorry but we have a neutral feelings. To be exact, I don’t miss you. I already have a husband at alam mo ’yan, kaya kung ako sa ’yo ’di ko na ipipilit ang sarili ko sa mga taong taken na.” Taas noo kong sabi at tinignan siya ng masama pero hindi ko inaasahan ang susunod niyang ginawa. Tumingkayad siya at inabot ang aking mga labi. He kissed me torridly.

Wala akong nagawa. Gusto ko sanang kumawala pero walang magawa ang katawan ko. Parang bumibigay sa kaniya. Pilit ko mang labanan at isipin si Ethan pero ’di ko magawa. Dahil naisip ko si Ethan, doon ko nagawang kumalas sa halik niya.

Pero nahagip ng aking mga mata ang lalaking naka-suit na nakatingin sa ’min.

Hindi ko kaagad nalaman kung ano ang dapat kong gawin. Naging tuod na ata ako habang magkatitigan kami sa mata. Wala akong nagawa, ano nanaman ba ’to, Matteo.

Nakita ko rin ang pag-agos ng luha sa kaniyang mga mata. Lalo akong nanigas, naging tuod. Walang masabi. Nakanganga sa hangin habang magkatitigan kaming dalawa.

I’m sorry Ethan, but let me explain me explain first. Sabi yan ng isip ko pero para akong tanga na nakatingin lang sa kaniya habang naninigas. Wala akong magawa. Hindi ko alam kung papaano sisimulan.

“Hey!” Rinig ko pang sabi ni Ellaine. Pero wala akong pake.

Nakatitig siya sa ’kin habang patuloy na umaagos ang kaniyang mga luha. Matteo, do something! Say something!

Nasasaktan rin ako habang nakikita siyang umiiyak pero parang tuod na ako dito, nanigas na ako dito at tila ba tinahi ang aking mga bibig kaya ’di aki makapagsalita.

“E-ethan!” Ang tangi ko lang na nasambit bago tuluyang tumulo ang aking mga luha.

Chapter 38: The Accident

Ethan’s POV

Masayang natapos ang meeting. Nakangiti akong pinapirmahan ang new contract with our new investors. Masaya ako dahil another achievement na magkaroon pa ng isa pang katulong o ka-collaborate ang company namin.

At dahil ’yon sa ’kin.

Agad kong tinawagan sila Papa at mama at ibinalita sa kanila na ka-collaborated na namin ang dati pa nilang target na big time investor.

Super proud naman ang tugon nila sa ’kin. At sabi pa ni papa, “TALAGA NGANG ANAK KA NG ISANG PHILIPP ACOSTA.”

Kung ’di niyo naitatanong. Dalawang beses nang nananalo si papa bilang BEST CEO OF THE YEAR. And last year lang siya uli ang hinirang.

Kaya ayaw kong madissapoint sila papa.

Masaya akong lumabas ng office, binabati pa ako ng mga nakakasalubong ko ng congratulations. Lalo na ang sekretarya ko na tuwang tuwa na akala mong nanalo ng Lotto.

“Sir Ethan. Ang galing galing niyo po talaga! Idol ko na po kayo. Lalo na po nung dineretso niyo po sila na in-english kanina.” Sabi niya pa. Natutuwa naman ako dahil super abg support sa ’kin nilang lahat. Lahat ng empleyado ko.

“At saka nga pala, sir! Tumawag po si Sir Matteo kanina. Pinapupunta ka na po sa Orphanage. Nandoon na raw po siya, nasa may coffee shop na raw po siya katapat nung orphanage.” Untag sa ’kin ng sekretarya ko.

“Okay! Sige pupunta na ako. Akin na pala yung cellphone ko.”

“Ito po sir oh!” At saka niya binigay sakin.

Pagkakuha ko non, pumunta kaagad ako sa messages. Madalas kasi after ng meeting ko, nakakatanggap ako bg text mula kay Matteo e. At hindi nga ako nagkamali. Meron nga. Excited naman akong in-open ’yon at binasa kaagad.

“Eko. Punta ka na sa orphange after ng meeting mo ha?  Ingat ka sa pagpunta rito. Ha? Miss na miss na kita. Super excited na ako na makapag-ampon tayo ng panganay nating anak. Ingat ka wah. Nandito ako sa coffee shop katapat ng orphanage kain muna tayo ng sweets. Para pagdating natin sa bahay, sweet tayo parehas. I love you, Eko.”

Napangiti ako habang binabasa ko lahat ng text niya.

“Naku si sir oh! Makangiti wagas!” Untag sa ’kin ng sekretarya ko.

Hindi ko siya pinansin bagkus ay pumara kaagad ako ng taxi para makapunta kaagad sa coffee shop tapat ng orphanage.

“Micha, mauuna na ako ah? Ikaw na magdala niyan sa office.” Sabi ko sa sekretarya ko.

“Yes, sir!” Sabi niya sabay tawa. Sumakay na kaagad ako ng taxi at sinabi kung saan ako paroroon. Agad niya aking dinala roon.

“Manong ito po yung bayad.” Litanya ko nang nakarating kami don.

Paglabas ko ng taxi, sumabit yung bag ko sa pinto at ’di ko na alam kung ano yung nahulog ’di ko na pinansin ’yon,  tumawid na kaagad ako para pumunta sa coffee shop. Excited na akong makapag-ampon ng baby at excited na rin akong ibalita kay Matteo, ang mga nangyari sa office. ’Wag kayo maingay ah? Surprise ko sa kaniya ’yon. Siguradong matutuwa ’yon.

Pagkatapat ko sa coffe shop, nawala kaagad ang ngiti ko sa labi. Nais ko nang nagpakain sa lupa nang nga oras na iyon, hindi ko alam kung ano ang dapat na naramdaman ko dito. Habang nakatayo sa tapat ng coffee shop habang nakikita ko abf LIVE na pakikipagtukaan ni Matteo sa isang babae na naaninag ko na si …

“Ellise?” Mahina kong sambit.

Ano ba ’to? Si Matteo ba talaga ang nakikita ko? Nakikita ko na nakikipaghalilan sa dati niyang?

Speechless. Naging tuod na ako dito sa kinatatayuan ko habang pinoprocess sa  utak ko na si Matteo ang nakikita ko.

A-akala ko ba, ako lang? A-akala ko ba mahal niya ako? Akala ko siya ang masusurprise ko sa balita ko pero ako ang nasurprise niya sa mga ginagawa niya.

Bakit ang tagal? Bakit ang tagal mo bago putulin ang paghahalikan niyo? Nasayahan ka ba? Nasarapan ka ba sa dati mong girlfriend?

Nang napatingin siya sa ’kin, nakita ko sa mukha niya ang pagkagulat. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. May dapat ba akong sabihin? Oh dapat na siya ang may sabihin?

Hindi ko na napigilan ang tuloy tuloy na pag-agos ng aking mga luha habang nakatitig lamang siya sa ’kin.

Ano nanaman ’to? Kailangan ko bang makinig sa mga sasabihin niya? Kailangan ko ba siyang pakinggan pa? I don’t know, hindi ko talaga alam kung ano ang dapat.

“E-ethan.” Rinig ko na tawag niya sa pangalan ko. Ramdam ko ang nginig sa pananalita niya. Ang takot, kaba at pagkabigla.

Marahan niyang itinulak si Ellise papalayo sa kaniya at unti-unting lumapit sa ’kin.

“’Wag kang lalapit sa ’kin.” Wala sa sarii kong sabi sa kaniya. Napahinto siya at napatitig nanaman ng diretso sa ’kin.

“Please, Ethan! Let me explain, first!”

Muli siyang naglakad ng marahan.

“No. Stay away from me.” Wala na talaga ako sa ulirat at tanging kung anong idikta ng aking isip ay tila ba ayun na lamang ang nagagawa ko, ang nasasabi ko.

“Please, mag-eexplain muna ako.” Sabi.niya uli sa ’kin pero hindi ako nakikinig. Masama lang akong nakatingin sa simento at walang pinakikinggang kahit na anong makakagulo sa ’kin.

“Ethan. Mahal kita, hindi ko maga-”

“I don’t need you explanations.”

“Pero, Ethan? Akala ko ba, lagi tayong makikinig sa isa’t-isa?”

“Pero sapat na yung nakita ko, para ’di na maniwala sa ’yo. Ayoko na, Matteo. Masakit dito!” Sabay turo ko sa dibdib ko.

“Kaya nga e. Para hindi ka na masaktan. I-eexplain ko. Hindi ko intensyon na halikan siya, siya lang ang nagpu-”

“I don’t need your explanations as what I’ve said a while ago. Mag-explain ka sa ’kin kapag klaro na ang isip mo kung ano ba talagang plano mo sa relasyong ’to.”

Dahan-dahan akong tumalikod at tumakbo. Hindi ko na alam kung saan ako pupunta. Wala na akong pakielam sa mga taong tingin ng tingin sa ’kin dahil sa aking pag-iyak. Wala na akong paki.

Hanggang sa isang malakas na busina ang aking narinig. Napayuko na lang ako, at handa nang mamatay pero may tumulak sa ’kin.

“E-ethaaaan!” Mahabang sigaw niya.

Napaupo ako sa kalsada pero napatayo kaagad ako dahil may narinig akong malakas na kalabog.

“M-matteo!” Mahinang sambit ko sa aking sarili. Napatakip ako sa ’king bibig at napaluhod.

“B-bakit?” Mahinang sabi ko habang patuloy na umaagos ang aking mga luha.

Dahan-dahan kong nilapitan si Matteo.

Nakadilat pa siya at nakatingin sa ’kin.

“M-matteo! Bakit mo ginawa ’yon!” Sabi ko sa kaniya.

Yung kabog ng dibdib niya, ramdam na randam ko yun habang yakap ko siya.

“Please, Matteo. ’Wag ka munag pipikit dadalhin kita sa Hospital.” Sabi ko sa kaniya.

“Bakit mo kasi ginawa ’yon!” Sabi ko uli.

“K-kasi, m-mahal kit-” hirap na pagsasalita niya.

Isang ngiti. Isang ngiti ang ibinigay niya sa ’kin bago niya ipikit ang kaniyang mga mata.

“Huuuy. Matteo, gumising ka muna! Hoy, wag kang pipikit!”

Hindi ko na alam ang gagawin ko, yakap-yakap ko ngayon ang asawa kong walang malay dahil sa kagagawan ko, sa katangahan ko.

Hanggang sa dumating ang tulong, hawak ko lang ang kamay niya habang papunta kami sa hospital.

Ano na ang dapat kong gawin?

Sorry Matteo kung hindi ako nakinig sa ’yo. Pasensya na at kumitid ngayon ang utak ko.

Wala na akong magawa. Please, Matteo huwag ka munang bibitaw. Please! Please!

---

“Anong nangyari?” Tanong sa ’kin ni Papa, papa ni Matteo.

“P-pa. K-kasi, na-aksidente s-si Matteo.” Nahihiya kong sambit kay papa.

Nahihiya ako kay papa. Ayokong malaman niya na sinagip ako ni Matteo, tiyak na magagalit siya.

“P-pero paano? Bakit?” Tanong niya ulit sa ’kin.

Yumuko lang ako. Ako ang may kasalanan nito. Kung hindi ako nagtatatakbo at kung sana’y nakinig na ako kay Matteo ay wala nang mangyayaring ganito.

“Dahil po sa ’kin.” Sabi ko kay papa. Napatingin siya sa ’kin ng masama habang sapo ang kaniyang noo.

“What do you mean na ikaw ang may kasalanan?” Tanong niya sa ’kin.

Tuloy-tuloy nanaman ang pag-agos ng luha ko.

“I ASK YOU, BAKIT? ANONG NANGYARI!” Bulyaw sa ’kin ni papa na ikinagulat ko.

“P-pa, nailigtas po ako ni Matteo. A-ako po dapat ang m-masasagasan.”

Napapalo siya sa pader at kinalma siya ni Tita, tita ni Matteo.

“Anak, ano ba talagang nangyari? Bakit kayo humantong sa ganoon?” Tanong niya sa ’kin.

“K-kasi po, a-ano…”

Ramdam ko yung kabog ng dibdib ko. Kinakabahan ako, hindi ko alam kung bakit. Sumasama na rin yung pakiramdam ko at hindi maalis sa isip ko si Matteo habang hindi pa namin alam kung ano nang lagay niya.

Hindi ko rin alam kung saan ako mag-uumpisa sa pagkwekwento kay papa.

Naging speechless at utal-utal ako nung una. Pero na-kwento ko rin ng maayos.

“ANO? SIGURO NGA KASI, HINDI MO INAALAGAAN SI MATTEO NG MAAYOS. TATANGA-TANGA KA SIGURO KAYA NANGYARI ’TO. KAPAG MAY NANGYARING MASAMA SA ANAK KO IKAW ANG MANANAGOT SA ’KIN TANDAAN MO ’YAN!”

“Bakit rin kasi hindi mo muna pinakinggan si Matteo?” Mahinang sambit sa ’kin ni Papa.

Tinalikuran niya na ako at lumabas siya ng Hospital. Naiwan kami ni Mama na nakaupo habang hinihintay yung results nung operation kay Matteo.

Hinawakan ako sa kamay ng Mama ni Matteo.

“Magiging maayos rin ang lahat. ’Wag kang mag-alala.” Sabi sa ’kin ni mama.

Maya-maya pa’y lumabas na ang doctor sa emergency room.

“Didiretsuhin ko na po kayo ma’am and sir. Okay na ngayon ang patient. Pero under observation pa rin po siya. Hindi pa natin alam kung anong mangyayari sa kaniya. We don’t know kung maaari pa ba siyang magising. Ito lang po ang possible, maaari po siyang hindi na magising at maari rin po siyang magising pero may mga memories and persons siyang maaring makalimutan, amnesia kumbaga. Kaya po, ipagdasal na lang po natin siya.”

Napatakip nanaman ako sa bibig ko. Hindi ko kaya ’to. Akala ko ba, hindi niya ako iiwan? Akala ko ba hindi niya ako hahayaang maging mag-isa?

“Yung keychain.” Bigla kong naalala yung keychain. Kinuha ko yung bag ko at tiningnan yung keychain. Pero wala akong nakitang keychain.

Hindi ko na napigilan ang luha ko. Tila ba nagkatotoo lahat ng mga sinabi niya dati. Yung keychain, yung masagasaan, yung amnesia.

No, wag naman sana yung amnesia.

FLASHBACK

“Nasa bag mo pa rin pala ’yan?” Tanong niya sakin.

“Ang alin?” Tanong ko naman.

“Ayan, oh!” Sabi niya sabay turo sa keychain na inilagay niya dati nung nasa Baguio kami yung may nakalagay na pangalan niya.

“Ah, oo! Hindi ko natanggal e. Busy kasi ako lagi.” Sabi ko sa kaniya.

“Ha? Eh bakit mo naman tatanggalin? Sige ka! Pag tinggal o iwinala mo yan, may mangyayaring masama sa’kin!” Sabi sa’kin ni Matteo na ikinataas ng balahibo ko.

END OF FLASHBACK

Bakit ka kasi nagbabanta ng ganoon, Matteo? Napayakap ako sa bag ko at doon ibinuhos lahat ng sakit ng dibdib ko.

Hanggang sa may yumakap sa ’kin.

“Magiging okay lang ang lahat.” Rinig kong sabi ni Kuya Raven.

“Kuya!” Bati ko sa kaniya at niyakap siya ng mahigpit.

“Kuya, ang gara no? Bakit pa kasi ako iniligtas ni Matteo? Akala ko okay na ang lahat. Ang tanga tanga ko kasi.”

“No. ’Wag mong ibaling sa ’yo ang sisi. Hindi ka naman nagkamali e. Sadyang mapagbiro ang tadhana, go with the flow ka lang. Magiging okay rin ang lahat.”

“P-pero hindi ko kakayanin na may mangyaring masama kay Matteo. Kuya, ano ang pwede kong gawin?” Sabi ko sa kaniya.

“Ang dapat mong gawin? Tumahan ka, kumalma ka at ang the best way para matulungan si Matteo ay ang ipagdasal siya.”

“Basta nandito lang ako lagi sa tabi mo. Hindi kita iiwan.” Sabi sa ’kin muli ni Kuya Raven at niyakap niya akong muli.

“Ah, sir? Ikaw po ang asawa ni Sir Matteo Buenaventura right?” Tanong sa ’kin ng nurse.

“Opo. Bakit po?” Tanong ko naman.

“Nasa ICU na po siya. Doon po muna siya pansamantala hangga’t ’di pa po siya nagigising.”

“Okay po, salamat!” Sabi ko at pinuntahan kaagad namin si Matteo sa ICU.

Huminga ako ng malalim bago pumasok ng ICU. Halo-halo ang nararamdaman ko ngayon para kay Matteo.

Nakahiga siya ngayon habang naka-oxygen. Wala siyang gaanong galos pero ang pinaka nagalusan sa kaniya ay ang kaniyang mukha, at isang benda lang ang nakikita kong may nakabalot, at sa kaniyang ulo iyon.

Dahan-dahan kong hinawakan ang kamay ni Matteo.

“Matteo!” Tawag ko sa kaniya at di ko nananaman napigilan ang aking mga luha.

“Gising na diyan. Sorry kung ’di kita pinakinggan. Tara na! Sorry rin kasi ang tanga-tanga ko. Gising ka na diyan, bati na tayo.” Sabi ko sa kaniya. Hindi na talaga nagpapigil ang aking mga luha, kusa na itong tumutulo.

“Ethan, tahan na.” Rinig kong bulong ni Kuya Raven.

Hanggang sa maramdaman ko na gumalaw ang daliri ni Matteo.

“Matteo? Gising ka na ba? Matteo! Gising ka na?” Masayang sambit ko pero wala pa rin.

“Tara na, Ethan. Hayaan mo munang makapagpahinga si Matteo. Don’t worry, gagabayan siya panigurado ni God. Kaya, magpahinga ka muna. Alas dyis na, magpahinga muna tayo.” Yaya sa ’kin ni Kuya.

Pero ayaw ko munang umalis sa tabi ni Matteo. Ayoko siyang iwanan. Gusto ko lang sa tabi niya, gusto ko paggising niya ako kaagad ang makikita niya.

“Mauna ka na, kuya. Dito na lang muna ako. Gusto ko munang bantayan si Matteo. Gusto ko paggising niya ako kaagad ang makikita niya.”

“Oh sige. Basta kapag may kailangan ka, tawagan mo lang ako ha?”

“Sige kuya. Salamat uli.”

Lumabas na si Kuya sa ICU pero ako, kahit anong oras ang itatagal ko rito okay lang, basta kasama ko si Matteo, at alam kong nasa tabi ko lang siya.

Natandaan ko ang sinabi ni Kuya, si God lang ang makakatulong kay Matteo. Kaya lumabas muna ako at pumunta sa chapel bg ospital.

“God, alam ko pong ngayon lang ulit ako tatawag sa inyo. Alam ko pong ang dami kong pagkukulang sa inyo.” Panimula ko kasabay nito ay ang aking pagluhod.

“Lord, sana po pakinggan niyo ang pagsamo ko. Alam ko rin po na kasalanan ko kung bakit nangyari ngayon kay Matteo ’to. Lord, iligtas niyo po sana si Matteo, ’wag niyo po siyang pababayaan. Sana po bukas ay magising na siya at sana po yung a-amnesia na sinasabi nila, sana po mali yung nga results ng doctors. ’Wag niyo po sanang hayaang makalimutan ako ni Matteo. Lord, sorry po kung ngayon lang po ulit tayo nagkausap, sorry din po kung bakit ngayon lang ulit ako tumawag sa inyo. “ hindi ko na napigilang muli ang aking mga luha. Bakit ba tila hindi napapagod ang aking mga mata.

“Sana po Lord, ako na lang yung pinasagasa niyo e. Bakit po ba hinayaan ninyo na itulak pa ako ni Matteo. Lord, sana po kahit tulog si Matteo ay naririnig niya ako. Sana po tulungan niyo po siya. Kayo na lang po ang aking inaasahan sa ngayon. Maraming maraming salamat po, Lord.”

Umupo ako ng maayos at inalala lahat ng naging masasayang tagpo namin ni Matteo.

Kahit na alam kong mas maraming memories and masakit, mas nagingibabaw pa rin sa ’kin lahat ng good and happy memories.

“Think positive lang dapat, Ethan! Nakalimutan mo na ba?” Rinig kong sabi ng lalaki sa likod ko.

“Teejay? Anong ginagawa mo rito?” Tanong ko.

“Para pakalmahin ka. Ikaw naman kasi e, iyak ka ng iyak. Stay positive ka lang dapat. ’Di ba yun yung Ethan na nakilala ko? ’Wag ka ngang iyak ng iyak diyan! Tangina naman!”

“Huy, Teejay! Nasa chapel ka!” Saway ko sa kaniya.

“Ay, oo nga pala. Kasi ikaw e. Think positive ka lang dapat! You need to be strong sa nga ganitong tagpo ng buhay natin. ’Coz, if you are positive and strong the possible outcomes of your act ay postive, but kapag naging negative ka, it will affect your character. Sige ka! Gusto mo bang maging baliw?”

Natawa naman ako ng bahagya.

“Saan mo naman nakuha yung mga ganyan mo?” Tanong ko sa kaniya.

“Eh. Basta! Kailangan mong maging strong ’wag kang negative diyan. Alam naman natin na palaban si Matteo e. Kakayanin niya ’yon. ’Di siya patatalo kay Kamatayan. ’Wag kang mag-alala, alam ko namang ililigtas siya ni God e.” Pagcocomfort niya sa ’kin sabay hagod sa likod e.

Medyo nakakagaan ng pakiramdam. Nawawala na yung takot at kaba sa dibdib ko.

“Thank you, Teejay.” Pagpapasalamat ko.

“Para saan?” Takang tanong niya naman.

“Kasi, pinagaan mo yung loob ko kahit papaano.”

“Kaibigan mo ko ee. At saka, ikaw naman kasi e. Apaka bakla mo.” Panunukso niya sa ’kin.

“Eh, bakit naman?” Inis ko namang tanong.

“Kasi iyak ka ng iyak. Wala namang magagawa ’yang iyak mo.”

“Eh kasi ’yon yung nararamdaman ko e. Naiiyak ako.”

“Eh bakit mo kasi pinaiiyak yung sarili mo. Eh hindi pa naman patay si Matteo.”

Oo nga naman. Tama nga naman siya, pero tama bang pigilan ko yung iyak ko, ang sakit kasi sa dibdib ee. Natatakot ako at kinakabahan. Ayoko kasing iwan na lang ako ni Matteo.

“Ethan!” Masayang tawag sa ’kin ng mama ni Matteo.

“Ma? Bakit po?” Gulat ko namang tanong.

“Nagising na si Matteo. Dumilat na siya kanina.”

“Talaga po?” Masayang tanong ko kay Mama.

Napaharap ulit ako sa altar at ngumiti.

“Thank you, Lord.” Mahinang sambit ko habang nakangiti.

Chapter 39: He’s Awake

Ethan’s POV

Laking tuwa ko nang sabihin sa ’kin ni mama na nagising na si Matteo. Para bang natanggalan ako ng tinik sa dibdib.

Masaya akong pumasok ng ICU pero wala kaming nakitang gising na Matteo. Nakapikit pa rin siya at walang malay.

“Doc, a-akala ko po ba gising na ang anak ko?” Tanong ng tita ni Matteo kay Doc.

“Opo, gising na po siya. Bumalik na rin po yung normal heartbeat niya kaya tinanggal na po namin yung oxygen sa kaniya dahil from my observation, normal na rin po yung paghinga niya. Ang ioobserve na lang po natin ay ang paggising niya. Pwede pong after an hour or a day, magising na siya. ’Yun lang po, excuse me po. Mag-rorounds pa kami.” Sabi ng doktor.

Inilipat na si Matteo sa isang Private Ward para doon i-confine.

Hindi na natanggal ang ngiti sa ’king labi dahil ilang oras na lang, magigising na si Matteo at mawawalan na ako ng tinik sa dibdib.

Nilapitan ko si Matteo at muli, hinawakan ko ulit siya sa kamay.

Yumuko ako habang hawak hawak ko ang kaniyang kamay at muling nagdasal.

Hiniling ko na sana, tuloy-tuloy na ang paggaling niya. Na sana after ng mga nangyari ay okay pa rin siya at walang nawala sa kaniya at ang panghuli, sana ay hindi niya ako makalimutan, ayokong dumating sa point na tatanungin niya ako kung sino ako at itataboy niya ako kapag sinabi kong asawa ko siya.

Pinilit kong matulog habang nakayuko pero hindi ko magawa. Hindi rin kasi maalis sa isip ko si Matteo. Hindi rin maalis ang excitement ko na magigising na siya, magkakausap na kami at makakapag-sorry at thank you na ako sa kaniya.

“Ethan?” Rinig kong tawag ni tita.

“Po?” Walang buhay na sagot ko.

“Magpahinga ka muna anak. Kanina ka pa dito e. Uwi ka muna nang makapagpahinga ka ng maayos. Ako muna dito kay Matteo.”

“Ay, gustuhin ko man po pero mas gusto ko po na nandito muna ako sa tabi ni Matteo. Gusto ko po paggising niya ako ang makita niya.”

“Ah, ganoon ba? Sige, kung ayan ang gusto mo, matutulog muna ako anak ha? Doon lang ako sa sofa.” Paalam sa ’kin ni tita.

“Sige po.”

Huminga ako ng mamalim. Kahit na abutin ako ng ilang araw para lang intayin kang magising, gagawin ko.

“I love you, Matteo.” Sambit ko at hinalikan ang kaniyang kamay at saka yumuko at pinilit na makatulog.

---

“E-ethan?” Rinig kong tawag sa ’kin mula sa likuran ko. Kahit hindi pa ako humaharap at tila ba kilala ko na kung sino ang tumatawag sa ’kin at napangiti ako ng sobra dahil doon.

“Ethan, ikaw ba yan?” Rinig ko ulit na tawag sa ’kin ng lalaki mula sa likuran ko na alam ko namang si Matteo ’yon.

“Oo, ako ’to! Bakit?” Nakangiti kong tanong nang ’di pa rin humaharap.

“H-help me, Ethan!” Malungkot na sabi niya. Napakunot ang noo ko at napaharap bigla.

“M-matteo? A-anong nangyari?” Tanong ko naman.

Lalapit sana ako pero sa bawat paglapit ko ay siya namang paglayo niya sa ’kin.

“E-ethan!” Muli niyang tawag sa sa ’kin.

“M-matteo!” Tawag ko ring muli sa kaniya.

Hanggang sa tumakbo na ako sa kakahabol sa kaniya pero wala pa rin, layo pa rin siya nang layo at habol pa rin ako ng habol.

Hanggang sa maalimpungatan ako.

Panaginip lang pala pero parang totoo. Bumuntong hininga ako at muling tinignan si Matteo na nakapikit pa rin.

“Ethan?” Tawag sa ’kin ni papa.

“Po?” Tanong ko naman.

“Tumawag sa ’kin ang papa mo kasi hindi ka raw niya ma-contact. Pumunta ka raw muna sa bahay niyo at magpahinga kahit sandali lang. You look tired and pale na rin.”

Nakakaramdam na rin ako ng pagod at parang gusto na ring mabasa ng katawan ko. Kaya hindi na ako nagdalawang isip.

“Sige po, uuwi na po muna ako.” Sabi ko kay papa ni Matteo.

“Sige anak.”

“Sigurado ka po ba tita na kayo lang po kayo rito ni papa?” Tanong ko.

“Oo anak. Okay lang!”

“Sige po pa, tita. Pakitawagan na lang po ako kapag nagising na si Matteo.”

“Okay sige, makakasaasa ka.”

Kinuha ko na ang bag ko at lumabas na pero bago ako lumabas ay tinignan kong muli si Matteo.

Matteo, gusto ko sana sa paggising mo e andiyan ako sa tabi mo, pero ’wag kang mag-alala babalik rin ako kaagad, kailangan ko lang na makapagpahinga ng maayos.

Mabilis kong tinungo ang exit ng hospital at nakasakay ng taxi. Pansamantalang kila mama at papa muna ako uuwi dahil wala naman akong kasama sa bahay namin.

Pagdating ko sa bahay, sinalubong ako kaagad nila mama.

“Anak, ano na ang lagay ni Matteo?” Tanong ni mama.

“Anak, bakit naaksidente si Matteo?” Tanong namang agad ni papa.

“Ethan, kwento mo. Bakit?” Sabi naman ni Mama.

Pero wala ako sa panahon para magkwento. Nawawalan ako ng gana, pagod na ang buong katawan ko. Gusto ko nang makakain at makapagpahinga ng maayos.

“Ma, pa! Bukas na lang po ako magkwekwento pwede?” Tanong ko.

“Sige, anak! Mukhang pagod ka e. Sige, kain ka muna bago ka matulog ha? Magpahanda ka na lang kay Manang Teresa.” Ani papa.

“Sige po.”

Agad kong kinatok ang kwarto ni Manang Teresa upang ipagluto ako ng makakain. Ala una na kasi ng umaga kaya sigurado akong tulog na siya.

“Manang Teresa?” Tawag ko sa kaniya.

Maya-maya pa’y binukasan na niya ang pinto. Aantok-antok pa nung una pero nang malaman niya na ako ’yon, niyakap niya kaagad ako.

Napangiti naman ako at napayakap rin.

“Ano ba! Ba’t ngayon ka lang pumunta rito? Namiss ko ang alaga ko!” Sabi niya sa ’kin.

“Eh, busy po kasi lagi sa work. Namiss ko rin po kayo Manang!” Sabi ko sa kaniya.

“So, teka nabalitaan ko na naaksidente si Matteo? Totoo ba?” Tanong niya sa ’kin.

“Opo, pero sana po, ’wag muna nating pag-usapan.” Sabi ko kay Manang.

Ayoko muna sanang pag-usapan, nasasaktan lang ako lalo kapag naaalala ko ang lahat ng nangyari.

“Manang, pwede mo po ba ako ipagluto? Nagugutom na po ako e.” Sabi ko sa kaniya.

“Abay oo naman. Sige magpahinga ka muna, tatawagin kita pagluto na. Gusto mo ba nung paborito mong ulam?” Tanong niya sa ’kin.

“Oo naman po!” Ani ko.

Bumaba ns kaagad si Manang, para ipagluto ako, ako naman ay pumunta muna sa kwarto para maligo.

After kong maligo, natapos na rin naman magluto si manang , kaya agad akong kumain para makapagpahinga kahit panandalian at para makapunta na ako ng hospital kaagad.

Pero yung panandalian na tulog ko, umabot ng alas dose ng tanghali kaya napatayo ako kaagad. Agad ko ring tinignan ang cellphone ko kung tumawag na si mama. Napabalikwas ako ng tayo nang makita kong nakaka-13 missed call na ako from Ate Maggie. Kaya tumakbo na kaagad ako sa banyo. Paniguradong gising na si Matteo dahil tumawag na si mama.

Hind na naalis sa mga labi ko ang ngiti. I’m so excited na mayakap, at makausap ulit si Matteo. Kailangan ko ring humingi ng sorry dahil sa pagiging makasarili ko at kailangan kong magpasalamat dahil sa pagliligtas niya sa ’kin.

Kaya talagang hinadali ko na ang sarili ko. Paliligo, bihis, at pagkain.

Pinaalalahanan pa ako nila mama bago ako umalis.

“Mag-iingat ka ah? ’Yan ang Ethan namin, nakangiti lagi. Keep it up, Ethan! FIGHTHING!” Sabay pa nilang sabi. Lalo tuloy akong natuwa at lalong lumakas ang loob ko.

“Matteo, saglit na lang magkikita na ulit tayo!” bulong ko sa hangin.

Mabilis kong tinungo ang hospital at patakbo akong sumakay ng elevator.

Habang nasa elevator ako, pinagtitinginan ako nung mga kasabay ko dahil mukha akong tanga na nakangiti at halata ang kasiyahan.

Nang makarating na ako sa floor kung saan naroroon ang room ni Matteo. Patakbo akong naglakad sa hallway.

At nang makarating ako sa tapat ng pinto ng room ni Matteo, huminga ako ng malalim bago ko binuksan ang pinto.

Noong una, akala ko mali ako ng kwarto na napuntahan. Pero hindi e, siya ’to. Si Matteo ’to.

Yung ngiti sa labi ko na dala ng tuwa ay nawala, bumilis ang kabog ng dibdib ko at nakadama ng kaba at takot nang malungkot akong tignan ni Mama at Papa, naroon na rin si Ate Maggie, na malungkot ring nakatingin sa ’kin.

At ang mas nagpakaba at tumakot sa ’kin ay kung bakit naririto ngayon si Ellaine at magkayakap sila ni Matteo.

“M-matteo?” Mahina at nanginginig na tawag ko kay Matteo.

Agad naman siyang kumalas sa yakapan nila ni Ellaine at tumingin sa ’kin.

Nanginginig, kinakabahan at natatakot ang buong sistema ko ngayon dahil sa ipinapakita nila sa ’kin ngayon, kung bakit ganito ang mga nangyayari.

Nang tignan ako ni Matteo, inaasahan ko na ngingitian niya ako pero isang makahulugang tingin ang ibinigay niya sa ’kin, walang ekspresyon anhg kaniyang mukha, walang buhay niya akong tinitignan.

“Who are you?”

Three words, nine letters. Ang salitang kinatatakutan ko na manggaling sa kaniya kapag nagising siya. Ang salitang hindi ko masisikmura.

Napatakip ako sa aking bibig at pinipigil ang pag-iyak. Inaasahan kong sasabihin niya na nagbibiro lang siya pero wala.

“Kamag-anak ba natin siya, mama?” Tanong pa niya kay mama.

“Is this real? Hindi mo talaga siya maalala? Siya ang -” putol na sabi ni Ate Maggie.

“Enough. Tumigil na kayo, wala nang patutunguhan ’to, nakita mo naman na hindi ka maalala ng anak ko dahil sa kaselfishan mo. ’Wag mo nang guluhin si Matteo. Umalis ka na.” Sabi sa ’kin ni Papa.

Hindi ko na napigilan ang luha ko.

“Saglit lang po, papa.” Sabi ko.

Dahan-dahan kong nilapitan si Matteo.

“Hayaan mo kong, mayakap ka kahit sa huling pagkakataon.” Sabi ko kay Matteo at niyakap siya ng mahigpit.

Pagkayakap ko sa kaniya, doon ko ibinuhos ang bigat ng nararamdaman ko. Na kahit hindi niya ako maalala ay nagpapasalamat ako dahil pumayag siya na gawin ko ’to.

“Enough. Ethan, umalis ka na.” Rinig kong sabi ni papa.

“Matteo, thank you and sorry.” Ito na lang ang huli kong mga sinabi bago lumabas ng kwarto niya. Narinig ko pang tinanong niya ako ng bakit pero hindi ko na lang siya pinansin, hindi ko na rin kasi kaya na lalo ang tupukin yung puso ko dahil yung taong mahal ko, yung taong nagmamahal sa ’kin, hindi na ako kilala ngayon.

Hindi ko pa rin mapigilan ang luhang patuloy na umaagos mula sa aking mga mata. Nakasandal ako ngayon sa pader na nung una ay kinakapitan ko lang. Napahilamos ako sa mukha ko gamit ang aking mga kamay.

Bakit ganon? Sa dinami-rami ng mga pinagdaanan namin o napagdaanan, bakit hindi niya ako maalala? Ang hirap para sa akin na hanapin ang taong mahal mo sa ipit na sitwasyon.

Umupo ako sa may waiting area at pinipilit na ayusin ang aking sarili, pero bakit kumikirot? Napahawak ako sa dibdib ko at sinutok-suntok ito. Bakit ba sa tuwing may sakit tayong nadadama, bakit kumikirot itong dibdib natin? Para ba mas lalo tayong pahirapan.

Wala na ako sa ulirat pero nang may yumakap sa ’kin, napabalik ako sa wisyo at tinignan kung sino iyon.

“Ate Maggie?” Gulat kong tawag sa kaniya.

“Ethan, stop crying.” Malungkot na tugon niya sa tawag ko.

At saka ko lang napansin na pati pala siya ay umiiyak na rin.

Kumalas siya sa yakapan namin at tiningnan ako.

“Ethan, alam ko na masakit para sa ’yo na ’di ka na maalala ng kapatid ko. And the worst is sinisisi ka ni Papa dahil doon kaya stop crying na. ’Wag kang mag-alala gagawa ako ng paraan para maalala ka niya ulit. Hindi ako papayag na hindi kayo ang magkasama at lalo nang hindi ako papayag na ’yong Ellise na ’yun ang makakasama niya.”

“Ate, may iba pa bang paraan? May iba pa bang paraan para maalala niya ako? Amnesia is amnesia ate, wala na tayong pag-asa.”

“’Wag kang mawalan ng pag-asa, Ethan! Cheer up dahil ang hindi naaalsla ng isip, nararamdaman naman ng puso. Kaya gagawa tayo ng paraan para maalala ka niya.”

Pero paano niya pa ako maalala kung burado na ako sa isip niya? At lalo nang hindi ako naniniwala na maalala niya ako sa pamamagitan ng kaniyang puso.

“Ethan, we need to talk.” Rinig naming sabi ni papa.

“Yes, papa.”

“Doon tayo sa parking lot.”

“Pero bakit hindi na lang dito?” Tanong ni Ate Maggie.

“’Wag ka munang mangielam rito, Maggie. Iintayin kita doon Ethan.” Matatas na sabi ni papa at iniwan na kami ni Ate Maggie doon.

“Ethan, kung ano man ang sabihin at ipaggawa sa ’yo ni Papa, ’wag kang papayag. ’Wag kang makiking. Basta ang isaalang-alang mo ay ang kasal ninyo ni Matteo, yung pagmamahalan ninyo at ang lahat ng pinagdaanan niyo.”

Seryoso ang tingin sa ’kin ni Ate Maggie, malakas ang loob niya na magbabalik pa kami ni Matteo sa dati, habang ako ay nawawalan na ng pag-asa at gusto nang maggive-up.

“Basta Ethan, stay strong ka lang. Alam mo naman na sa inyo ko ni Matteo dati pa.” Sabi pa niya na ikinangiti ko habang hindi ko mapigil ang aking pag-iyak.

Tumayo ako at pupuntahan na sana si papa pero nakasalubong ko pa si Matteo na nakawheel chair.

Muli, napatigil ako at napatingin sa kaniya. Nginitian niya ako pero nang makita niya ang luha ko ay napakunot ang noo niya.

“Who are you again? And why are you crying?” Tanong niya.

Bumuntong hininga ako at tinibayan ang loob ko.

Wala akong sinagot sa tanong niya bagkus ay binigyan ko siya ng matamis na ngiti, nilagpasan siya at pinuntahan si papa.

Nang makapunta ako sa parking lot ay nakita ko kaagad si papa na nakasandal sa kotse niya at nang makita niya ako ay binigyan niya ako ng isang ngiti. Ngiti na ipinagtaka ko.

“Pa, ano po ba ang gusto niyong sabihin sa ’kin?” Tanong ko.

Huminga siya ng malalim at tumingin sa ’kin.

“Gusto lang kitang paalalahanan.” Panimula niya.

“Na kahit ganoon si Matteo, ay titibayan mo ang loob mo, na hindi mo siya hihiwalayan kahit anong mangyari na nandiyan ka lang lagi sa tabi niya.”

Kumunit ang noo ko at nagtaka. Bakit niya ako sinusungitan kapag kahara sila Matteo? Bakit gusto niya na kami lang dalawa ang magkaharap bago niya ako paalalahanan?

“Siguro ngayon, nagtataka ka na kung bakit ganito ang maga sinasabi ko sa ’yo samantalang sinusungitan at itinataboy na kita kanina. ’Wag kang mag-alala, soon malalaman mo rin.”

Naging speechless ako ngayon dahil sa nga sinasabi ni papa. Hindi ko rin makuha ang gusto niyang ipahiwatig. Gulong gulo na ang isip ko, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko.

Wala na si Matteo, tuluyan niya na kong kinalimutan.

Chapter 40: A Day Full of Sadness

Ethan’s POV

Mabilis na lumipas ang oras at araw. Sunday ngayon at on the way ako sa simbahan. Wala na akong balita kung ano nang nangyari kay Matteo. Aywa ko munang gumulo ang isip ko. At ang gusto ko muna ay magpahinga at magfocus sa trabaho tulad ng sabi sa ’kin ng papa ni Matteo.

“

Lumayo

ka

muna

kay

Matteo.“ Ani

ni

papa.

“

Pero

pa?

Ikaw

na

ang

nagsabi

sa’kin

na

’wag

akong

lalayo

kay

Matteo?

Pero

bakit

po

ngayon

ay

sinasabi

niyong

lumayo

muna

ako

?“

Tanong

ko

naman

sa

kaniya

.

“

Sige

, kung

iyan

ang

gusto

mo

.

Pero

sana

lang

ay

’wag

kang

masasaktan

.“

“

Bakit

naman

po

ako

masasaktan

?

Gulong

gulo

na

po

ako

papa.

Ano

po

ba

talaga

ang

gusto

niyong

ipahiwatig

?“

Tanong

ko

kay

papa.

Tinignan

niya

ako

ng

isang

makahulugang

tingin

.

“H-

hindi

k-

ka

na

m-

maalala

ni

Matteo. G-gusto

mo

b-bang

lubos

kang

masaktan

k-kung

lalapit

ka

p-pa

rin

sa

k-

kaniya

?“

Utal

utal

na

sabi

niya

sa

’ kin.

“P-

pero

pa. Hindi

ako

nawawalan

ng

pag

asa

.

Kahit

na

50/50

ang

faith ko

na

babalik

pa

ako

sa

ala

ala

ni

Matteo

ay

buo

pa

rin

ang

desisyon

kong

’wag

munbang

lumayo

sa

kaniya

.

Sabi

nga

po

ni

Ate Maggie,

ang

hindi

naaalala

ng

isip

ay

mararamdaman

ng

puso

. I’ll keep that at

hinding

hindi

mawawala

sa

’kin ’

yun

,

kahit

na

iyon

na

lang

ang

panghahawakan

ko

.“

Mahabang

sabi

ko

kay

papa.

Nilapitan

niya

ako

at

tinapik

sa

balikat .

“

Mahal

mo

nga

talaga

ang

anak

ko,

kahit

ba

gago

’

yun

, may

nagmamahal

pa

rin

pala

doon

?“

Sabi

niya

sa

’kin.

“Kung

ang

desisyon

mo

ay

ang

lapitan

pa

siya

,

sige

papayagan

kita

.

Pero

sana,

pigilan

mong ’wag

masaktan

’yang

puso

mo

, kung

mapipigilan

mo

at

higit

sa

lahat

, ’wag

kang

iiyak

.“

Dagdag

niya

pa.

“

Pangako

ko

po

,

itatry

ko

po

ang

best ko

na

hindi

masaktan

.

Itatry

ko pong ’wag

umiyak

sa

tuwing

masasaktan

niya

ako

, emotionally.

Kailangan

niya

po

ako

sa

tabi

niya

para

maalala

niya

ang

lahat

sa

’min, at

para

maramdaman

ng

puso

niya

,

na

ako

ang

asawa

niya

at

nagmamahalan

kaming

dalawa

.“

’Yun yung huling pag-uusap namin ni papa. Noong una, kinaya ko na kahit hindi niya ako pansinin, pero nang itaboy niya na ako na parang ligaw na pusa ay hindi ko na nasikmura. Umalis ako ng hospital at umuwi sa ’min ng luhaan. Pinakalma naman ako nila mama at papa.

“

Anak

, ’wag

kang

mag-

alala

.

Lahat

ng

problema

mo

ay

bibigyan

natin

ng

kasagutan

.

Ang

problema

mo

ay

problema

na

rin

namin

.

Tahan

na

.“

Pagpapatahan

sa

’kin

ni

mama.

“

Sige

lang

,

iiyak

mo

lang

’

yan

.“

Sabi

naman

sa

’kin

ni

papa.

Hindi ko alam noon kung sino ang susundin ko. Hindi ko alam kung tutuparin ko pa rin ang pangako ko kay Papa pero napanghihinaan na ako ng loob. Hindi ko rin alam kung dapat na ba akong tumigil sa pag-iyak o kaialangan kong ilabas lahat ng sakit na nararamdaman ko.

Mabuti pa, ipagdasal na lang natin lahat ’to sa Savior natin. 

Umattend ako ng misa at hindi ko pinalagpas ang pagkakataon na hindi maka-usap ang Diyos. Lahat ng hinanakit sa puso ko at lahatng naiisip ko na problema ay ipinagdasal ko ng lahat.

Nang matapos ang misa, mag-isa kong tinungo ang isang sikat na restaurant. Um-order ako ng marami at kinain ’yon ng mag-isa.

Pero napatigil ako sa pagkain nang makita ko si Matteo at si Ellise sa ’di kalayuan. Sweet, nagtatawanan, nagkukulitan. Hindi ko maiwasang magselos.

Paano na kaya ako? Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko? Sana maalala na ako ni Matteo. Sana bigyan ako ng isang araw para makasama siya at sana sa birthday ko, kahit siya lang ang makasama ko buo na ang araw ng aking kapanganakan

Kung hindi niyo maitatanong, birthday ko na this coming April 22 at ito ang ikinalulungkot ko. Hindi ko makakasama ang pinakamamahal kong lalaki sa buhay ko. Bakit kasi nangyari pa ang lahat nang ’yon.

Tumayo na ako sa kinauupuan ko at pumunta ng cr para maghugas ng kamay. Bakit ganoon? Bigla-bigla na lang humahapdi ang dibdib ko?

Pagkatapos kong maghugas, nagbayad na ako ng bill at umalis na. Kailangan ko na pumunta sa office para asikasuhin lahat. Sana sa pamamagitan nito, mawala lahat ng sakit na nararamdaman ko.

Pero habang nagtatype ako sa laptop ko, hindi ko maiwasang mag-alala sa asawa ko. Ano na kayang lagay niya? Ano na kayang ginagawa niya?

“Pero, kakakita mo pa lang sa kaniya kanina Ethan, may kasamang iba.” Mahinang sabi ko sa sarili ko. Pinilit kong ngumiti para mapalakas ang loob ko. Kung siguro, hindi lang talaga malakas ang loob ko, baka nasiraan na ako ng bait dito. Hindi ko na kasi talaga alam ang gagawin ko. Hanggang sa marinig kong nag-vibrate yung cellphone ko.

One message from +63935********

“Hi”

“Hello. Hu u?” Walang gana kong reply.

Pero ang tagal niya bago magreply. Kaya binaba ko muna yung cellphone ko at tinuloy ang tinatapos ko. Kailangan ko na ’tong tapusin, iprepresent ko pa ’to sa board mamaya.

Narinig ko nanamang nag-vibrate yung phone ko. Nakakainis naman, sino ba kasi ’to. Nagugulo ako sa pagtatrabaho.

“Hala ’di mo ko kilala?” Reply niya sa hu u ko.

“Sa tingin mo ba itatanong ko kung sino ka, kung talaga namang kilala kita?” Reply ko. Nakakainis, common sense.

“Hala ang sungit naman ni Ethan.” Reply niya.

Kilala ako? Sino ba kasi ’to? curiosity kills me.

“Sino ka ba? Bakit mo ako kilala? Pashnea ka” reply ko.

Inilapag ko na yung phone ko at inayos na yung dadalhin kong gamit sa meeting. Puro na lang meeting, bukas may meeting pa.

“Sir, magsstart na po yung meeting in t-”

“Alam ko.” walang ano-anong pinutol ko na yung walang kwenta niyang sasabihin. Alam ko namang masgsstart na e, sanay naman akong tumingin sa orasan.

Feeling ko naman na napahiya ang sekretarya ko sa ’kin, naawa naman ako. Nadamay ko pa siya sa mga problema ko.

“Sorry, nasungitan pa kita.” Sabi ko sa kaniya.

“Ay, sir. Okay lang po. Alam ko naman pong may pinagdadaanan kayo e.” Sabi niya sa ’kin.

Aba naman. Pati dito sa office alam lahat ng pinagdadaanan ko? Lintek.

“Oh, tago mo muna.” Sabi ko sa kaniya sabay abot ng phone ko.

Kapag talaga may meeting kami, sa kaniya ko kagi ibinibigay, ayoko kasi maistorbo ang mga meetings ko. Feel like a pro pero, work is work.

“Sir, may tumatawag po. Unknown lang.” Bigla niyang sabi sa ’kin habang nagaakad kami papuntang conference hall.

Nang makapasok kami, nandoon si Matteo. Nang makita niya ako, para siyang nagulat at inayos niya biga ang upo niya at tinignan yung mga papeles na nasa harap niya.

“Mr. Acosta, can we start the meeting?” Tanong ng head ng board. Tumango naman ako at tumayo na ako sa harap nila to start the discussion about doon sa new big time or biggest company na napapayag ko at napapirma ko sa contract na makipag-collaborate sa ’min.

Habang nagsasalita ako sa harap at sinasabi sa kanila yung mga plans about collaboration, ’di ko maiwasang mapatingin kay Matteo. Kasalukuyan kasi siyang nakatingin sa ’kin ng diretso na para bang kinikilatis ako. Nakatingin lang siya sa ’kin ng diretso.

Ayoko pa naman na tinitignan ako ng isang gwapong tulad niya. Naiilang ako.

“Do you have any questions?” Tanong ko sa kanilang lahat.

Bigla namang nagtaas ng kamay si Matteo na ikinagulat ko.

“According to your plans and works, do you have something new na tatangkilikin ng madla? Ayan pa ang gusto mong ipresent natin sa biggest company in town?” Sabi niya sa ’kin.

“Excuse me Mr. Buenaventura if you don’t like my plans, maybe you should try to share any suggestions to me, right? But make sure it will satisfy me and will have a bigger benefit to us, the company rather.” walang ganang sabi ko.

“Later at your office, gawin natin sa office mo.” Sabi niya sa ’kin bigla. Bigla niya akong nginisian sa hindi ko maipaliwanag na dahilan. Matteo? Naaala mo na ba ako?

Bago pa siya lumabas ng hall, nginisian niya pa ako. Ano ba ’yon? Para saan ba yung ngisi na ’yon?

Natapos rin ang meeting ng matiwasay, kahit na feel ko pinahiya ako ni Matteo.

Pinahiya niya yung gawa ko.

’Di siya nasatisfy sa ginawa o plano ko.

Pero wala pa rin siyang magagawa, ka-collaborate lang naman niya company namin ah? Ako pa rin ang masusunod.

“Sir, may tumatawag po. Teejay po yung name.”

Agad ko namang kinuha yung phone ko at sinagot ’yon.

“Hello? Teejay!” Masaya kong bati sa kaniya.

“Uhhhm. Ethan?”

Ramdam ko yung lungkot nang sinabi niya yung pangalan ko. Ano probema neto?

“Ano problema?” Tanong ko.

“WALA LANG HAHAHAHA!” Bulyaw niya sa ’kin sa phone. Nakakabingi, apaka ingay at baliw talaga nito.

“Bsiwet ka. Akala ko may problema ka na ee.” Inis kong sabi.

“Hala? Ako pa ba magkakaproblema? Eh si dad lang naman nagbibigay sa ’kin ng problema.”

“Hala sobra ka sa daddy mo.”

“Hehe, Ethan. Pwede ka ba ngayon?” Tanong niya.

“Saan?”

“Sa mall o kaya kain tayo sa labas.”

“Bakit bigla kang nagyaya ngayon? Nabuburyo ka no? Sabi ko kasi sa ’yo mag-asawa ka na para ’di ka nag-iisa e.” Sabi ko.

“Hala. ’Di naman ako nag-iisa e. Andyan ka lang naman tsaka ikaw lang naman gusto kong maging asawa e. Kaya lang taken ka na.”

“Lol, Teejay ’wag ako.” Sabi ko.

“Oo nga promise.”

“Lolo mo. Kung siguro dati ’di mo ko nireject edi sana tayo.”

“Haha. Naalala mo pa ’yon?”

“Oo naman. Bwiset ka e.”

“Siyempre bestfriend kita e, ayoko magkailangan tayo kaya inunahan na kita non na ’wag magkagusto sa ’kin, kahat na alam kong pinagpapantasyahan mo ko.”

“Hala ang kapal ng mukha mo.”

Nakakagaan ng pakiramdam ’tong kausap. Ganito kami magbiruan ni Teejay kaya sanay na ako. And totoo ’yon, may gusto ako sa kaniya dati pero nahalata niya ata kaya inunahan niya na ako.

“Tangina” rinig kong sabi niya sa kabilang linya.

“Hoy, nagmura ka nanaman!” Saway ko sa kaniya.

“Ay sorry. Hehe, may nakasalubong akong sexy e.”

“Hoy ang bad mo.”

“Hehe, sorry na. Oy, ano na Ethan? Pwede ka ba?”

“Oo na. Hintayin mo lang ako, inaayos ko lang gamit ko.”

“Sige punta na ako diyan. Sunduin kita.”

Pagkasabi niya non ay binaba niya na yung tawag. Then lalabas na sana ako kaya lang may nakita kong parang dumaan sa may pinto ng hall. May salamin kasi ’yon.

Pero paglabas ko wala naman akong nakita.

Pagdating ko sa office ko ay kinuha ko kaagad yung gamit at cellphone ko at lumabas na ng office para doon ko na lang kikitain si Teejay.

Mag-oonline sana ako sa facebook pero nakita kong my notif ako na may nagtext sa ’kin.

“Hala. Pashnea daw. Tao ako.” Yun yung reply niya.

“Magkita tayo gusto mo?” ’Yun pa yung text niya.

“’wag ako. Ano ba trip mo?” Reply ko pa.

Inis kong tinago yung phone ko sa bag ko at inintay na lang si Teejay. Maya-maya ay huminto na yung sasakyan niya sa harap ko.

“Tara na!” Sabi niya sa ’kin. Nakabukas yung bintana kaya rinig ko siya. Sumakay na agad ako sa kotse niya.

“Hala. Pagbubuksan pa naman sana kita ng pinto kaya lang inunahan mo ako.”

“Ano ko babae? Bakit mo naman ako pagbubuksan?”

“Haha. Tarana nga. Saan mo gusto pumunta?”

“Ewan ko sa ’yo, ikaw nagyaya e.” Sabi ko naman.

“Sige, mall muna tayo.”

So yun nga, nagshopping kami nitong bestfriend ko. Ano kaya naisip nito’t nagyaya ng shopping? Wala kasing mapaglagyan ng pera ’to kaya gastos ng gastos e. Bumili siya ng damit, sapatos at pabango. Kilalaking tao, kala mong babae kung mamili.

Nilibre niya pa ako ng dalawang nike na sapatos. Air max then jordan.

Then binilhan niya pa ako ng mga pabango. Tatlong iba’t-ibang pabango na Prescripto yung tatak.

Habang on the way kami sa mcdo kung saan namin napagkasunduang kumain. Pinapangaralan niya ako na akala mo bang aalis na?

“Ethan, problema lang ’yan. Pagsubok lang sa ’tin ’yan ni God. Magpapakatatag ka ah? ’Wag mong hayaang lamunin ka ng takot. Face your fears and everything will be okay.”

Hanggang sa makaupo kami. Hindi siya tumitigil sa pangangaral. Kahit na maiiyak na ako dahil parang alam ko na kung ano ang mangyayari. Parang nauulit nanaman yung dati.

Hanggang sa marinig ko ang panginginig ng boses niya. At sinabing …

“Gagamitin mo lahat ng binili ko para sa ’yo, huh?” Sabi niya sa ’kin at doon na ako naiyak. Hindi ko akalain ’to.

Tinabihan ko siya at bigla ko siyang niyakap. Parehas na kaming umiiyak ngayon. Wala na akong paki sa mga taong nakapaligid sa ’min.

“Bwiset ka. Bakit aalis ka nanaman!” Sabi ko sa kaniya at kumalas na ng yakap.

“Alam mo naman si Papa. Kailangan masunod ang gusto niya.” Sabi niya sa ’kin. Pinahiran ko ang luha niya gamit ang aking mga kamay.

“Kailan ka aalis?” Tanong ko. Bigla siyang napatingin.

“Ethan sorry.” Bigla siyang nag-sorry na ikinagulat ko.

“Bakit?” Tanong ko. Umiyak nanaman siya sa harap ko this time mas lumakas yung iyak niya.

“Ang panget mo umiyak , b-bakit?” Naiyak nanaman ako.

“Don’t tell me?” Sabi ko at diretsong tinignan siya.

“Sa birthday mo yung alis ko, Ethan!”

“BAKIT SA BIRTHDAY KO PA. LAHAT NA LANG BA KAYO IIWAN AKO! SA MISMONG BIRTHDAY KO PA?” Sigaw ko sa kaniya. Ang tingin ng mga tao ngayon ay sa amin na talaga. Natanggal na ata yung hiya ko dahil isinaklob na ata sa ’kin lahat ngayon ang langit at lupa.

Una si Matteo, ngayon si Teejay?

---

Nandito kami ni Teejay ngayon sa Bay walk ng manila bay, pinagmamasdan ang palubog na araw. Masaya ako ngayon dahil kahit papaano ay pinapasaya ako ni Teejay ngayon kahit alam niya na may konting tampo ako sa kaniya at sa pinagdadaanan ko.

“Ang ganda ng sunset.” Sabi niya.

“Oo nga.” pinilit kong ngumiti. Kahit na sobrang wasak ako, bakit kaya nakukuha ko pang ngumiti? Bakit ba pinahihirapan nila ako masyado? May nagawa ba akong masama para saktan ng ganito?

“AAAAAAAAAAHHHHH!” Nagulat ako nang biglang sumigaw si Teejay.

Nakita ko siyang umiiyak kaya niyakap ko siya ng mahigpit.

“’Wag mo akong yakapin Ethan. Ako dapat ang gumagawa niyan at ikaw dapat ang sumisigaw at naglalabas ng sama ng loob. Try mo, baka gumaan pakiramdam mo.” Sabi niya.

Ginawa ko naman kaagad yung sinabi niya. Kahit na naiiyak ako, pinilit kong sumigaw ng malakas. Pero hindi pa ako nakuntento, naka-apat na sigaw ako at parang  gusto ko pang magwala. Noong una, pinapanood lang ako ni Teejay na itapon o ibato lahat ng makita ko sa Bay. Pero niyakap niya ako ng mahigpit, sobra na raw kasi.

Lumuluha pa rin kaming dalawa habang yakap niya ako.

“Bakit ganito, teejay? May nagawa ba akong mali? Bakit ako pinahihirapan at sinasaktan ng ganito?” sabi ko sa kaniya habang tuloy-tuloy yung mga luha ko na kusa na atang bumabagsak dahil sa sakit na nararamdaman ko.

“MASAMA BA AKONG TAO?” Sigaw ko ulit.

“WAAAAAAAAAAHHH!” Sigaw ko ulit. Nagpupumiglas ako sa yakap ni Teejay pero hinihigpitan niya talaga yung yakap niya sa ’kin.

“Please, Ethan. Ilabas mo yung nararamdaman mo pero sana hayaan mong yakapin kita dahil baka kung ano ang magawa mo sa sarili mo. Ayokong masaktan ka.” Sabi niya sa ’kin.

Kahit na gusto ko pa ring ilabas lahat ng nararamdaman ko, pinikit ko ang aking mga mata at kinalma ang sarili.

Umupo na kami ni Teejay sa mga bench habang pinagmamasdan pa rin ang araw na palubog na.

“Teejay, thank you.” Sabi ko sa kaniya.

“Para saan?”

“K-kasi, dinadamayan mo ko.”

“Ano ka ba? Siyempre bestfriend kita. BFF! Walang titibag. Sira-ulo at babangasan ko tumibag ng pagkakaibigan natin.”

“Kahit tatay mo?” Sabi ko sa kaniya. Parehas kaming natawa.

“Pero sorry ah?”

“For?”

“Na ’di kita makakasama sa birthday mo.”

“Okay lang sa ’kin. Sino ba naman ako no? BFF mo lang ako, tatay mo nagpapapunta sa ’yo dun.”

“Anong BFF LANG? Mas mahal nga kita kaysa sa daddy ko ee.”

Nagtawanan kami parehas, tinanong ko pa siya kung totoo. Sabi niya oo daw. Mahal na mahal niya daw ako dahil super bestfriend na kapatid at bff yung turing niya sa ’kin kahit na mukha raw kami mag-jowa.

Natigil lang ang pag-uusap namin nang tumawag si papa. Papa ni Matteo, na ikinagulat ko.

Chapter 41: A Day of Painfulness

Ethan’s POV

Agad kong sinagot ang tawag ni papa. Para kasing gumaan yung pakiramdam ko, baka may good news siya kay Matteo.

“Hello papa!” Bati ko sa kaniya.

“Ethan.”

“Ethan, we need to talk.”

Seryoso yung boses ni papa. Hindi ko alam kung positive or negative yung pag-uusapan namin pero kinakabahan ako, natatakot ako.

“Papa, kailangan ba ’yan? Masyadong importante ba ’yan? Aboutba sa work sa off-”

“About sa inyo ni Matteo. Pumunta ka dito sa bahay, sa office ko to be exact. And ’wag ka nang magtanong pa.”

“Pero pa-” bigla niya nang binaba yung tawag. Nakatingin lang sa ’kin ng diretso si Teejay. Alam kong narinig rin niya yung mga sinabi ni papa.

“Ano? Pupuntahan mo ba?” Bigla niyang tanong sa ’kin.

“Oo, itatry ko. Ba-baka may good news na about kay Matteo.”

“Tara, puntahan na natin?” Sabi niya sa ’kin.

“Sasamahan mo ako?” Tanong ko.

“Oo, I want to spend time with you bago ako umalis. Gusto ko iadvance ang birthday mo.”

“’Wag ka na kasi umalia. Oh kaya, after birthday ko na kang at saka ka umalis.”

“Gustong-gusto kong gawin ’yan Ethan. Gusto ko after birthday magkaroon tayo ng bonding. Sa beach, sa resort at sa kung saan man na makakagawa tayo ng moments na ’di natin makakalimutan. Kaya lang, hadlang talaga yung tatay ko. Naturingan pa naman na tatay ko pero pinahihirapan ako lagi na lang niya akong iniipit sa mga sitwasyon.”

“Hayaan mo na. Sure naman ako ako may dahilan daddy mo. At saka hayaan mo na lang, daddy mo ’yun. Kahit baligtarin man ang mundo, he’s still your dad.”

“Ewan ko feel ko ampon niya lang ata ako. Pinahihirapan niya kasi ako lagi. At saka puro na lang siya business.”

Bumuntong hininga siya. Ngayon ko lang nakita totally si Teejay na ganito. Umiiyak, seryoso at naglabas ng sama o hinanakit sa puso. Yung Teejay na palabiro, palaasar, matapang, malibog at palamura, may ganiyan din palang side.

“Andito na tayo.” Sabi niya sa ’kin. Dumungaw ako sa bintana at nandito na nga kami sa tapat ng gate ng bahay nila Matteo.

Paglabas ko ng sasakyan, feel ko na yung masamang hangin. I don’t know kung ano yung nafefeel ko pero I think hindi okay.

“Tara pasok tayo, Teejay.” Yaya ko sa kaniya.

“No. ’Wag na, ikaw na lang. Iintayin na lang kita rito sa sasakyan.”

“Sure ka ah?”

“Oo, baka mamaya may dumaanpang chixx dito, eh sa gwapo kong ’to, mapapansin ako nun!”

“Nakooo. Ikaw talaga! Bahala ka nga diyan.”

“Okay. Kapag may problema, tawagin mo lang ako.” Sabi niya sa ’kin. Tumango naman kaagad ako at agad na pumasok sa loob.

“At hindi nga ako nabigo. Pupunta ka nga.”

Nagulat ako sa nagsalita at napalingon kaagad ako at nakita ko kaagad si Papa na nakaupo sa bench ng garden nila.

“Papa, ano po ba yung pag-uusapan natin?” Tanong ko.

“Mamaya mo na ako tanungin. Pumanhik ka na sa taas at doon tayo sa office ko. Nadoon yung papel na kailangan ko para sa ’yo.”

Papel? Anong papel ’yun?

Hindi na ako nagtanong pa. Ramdam ko na iba yung mood ni papa kaya pumasok na kaagad ako sa loob at pumanhik at pumasok sa office ni papa.

Malaki yung office ng papa ni Matteo. May couch pa then may bookshelves. Then may malaking table, table niya siguro then may sarili ring cr.

Pero uupo na sana ako kaya lang ay may biglang kumatok na ikinagulat ko.

“Papa?” Rinig kong tawag ng isang lalaki na kilala ko naman na kung sino. Sa boses pa lang. Nakaramdam kaagad ako ng sakit,ng kirot sa dibdib ko nag mga oras na iyon.

Nakatingin siya sa ’kin ngayon, nagkakatitigan kami. Nakakunot ang noo niya habang nakatingin sa ’kin. Halatang, kinikilala pa rin ako.

“’Di ba ikaw yung CEO ng ka-collaborate ng company namin? Sir. Acosta ’yun ba?”

Hindi ko siya sinagot sa tanong niya. Kumirot ng todo ’yung dibdib ko parang nilapirot ng mahabang kuko na ’di ko maipaliwanag.

Umiwas ako sa kaniya ng tingin.

Ayoko siyang makita, nasasaktan ako.

Biglang tumulo yung luha ko. Pinigil ko naman pero ayaw talaga paawat. Ang sakit kasi talaga. ’Yung sarili mong asawa, na nagsabing mahal na mahal ka, ’di ka na kilala ngayon?

“Oh? Why so dramatic? Bakit ka umiiyak? May nasabi ba ako?” Tanong niya sa ’kin. Lalapit sana siya sa ’kin pero biglang pumasok si papa.

“Matteo? Why are you here? Leave us alone. Mamaya na tayo mag-usap.” Sabi ni papa.

Mukhang nakuha naman siya kaagad ni Matteo, lumabas na kaagad si Matteo pero tinignan niya muna ako ng isang tingin na para bang nag-aalala.

“Dito ka. Sa tapat ng table ko.” Sabi sa ’kin ni Papa na kaagad ko namang sinunod. Gusto ko na ring umuwi kaagad. Ayoko nang makita siya muna. Nasasaktan lang ako.

“First of all, I want to know kung…”

“Kung mahal na mahal mo pa rin ba ang anak ko?”

“Oo naman po. Mahal na mahal ko po ang anak niyo kahit hindi niyo po tanungin at alam ko pong mahal niya rin ako. Alam ko rin po na kapag hindi siya nagka-amnesia alam ko pong ramdam niya na mahal na mahal ko siya.”

“Pero. Sa tingin mo ba kayo talaga ang para sa isa’t-isa?”

Bigla akong napatigil. Napatitig lang ako sa kawalan. Paano nga kung hindi kami ang dapat para sa isa’t-isa. Paano nga kung talagang hindi siya ang para sa ’kin at hindi ako ang para sa kaniya?

“P-pero, p-pa? Bakit n-niyo po ba b-biglang natanong y-yan?” Tanong ko.

“Kasi, kung kayo talaga ang para sa isa’t-isa, kayo talaga at sana kung talagang mahal niyo ang isa’t-isa edi sana hindi ka niya nakalimutan.”

“Pa. May paraan pa, mag-iintay ako hanggang sa maramdaman ng puso niya na mahal niya ako. Hindi ko aantayin ang araw na maaalala niya ako. Ang aantyin ko ay yung araw na malalaan ng puso niya na ako ang mahal niya. Ako lang.”

“’Wag kang papasiguro na mahal ka niya, na ikaw lang ang mahal niya. Lagi ka na lang bang mag-iintay? Kahit na pumuti na ’yang mata mo at maagnas ka diyan, iintayin mo pa rin ang araw na ’yon? Hindi ka na niya naalala kaya imposible na maramdaman ng puso niya na mahal ka niya.”

“Papa, posible po ’yun.”

“Imposible ’yun.”

“Posible po ’yun at hindi ako mapapagod mag-intay sa araw na ’yon.”

“IMPOSIBLE NGA ’YUN!” Bigla siyang napatayo sa kinauupuan niya habang nakatingin sa ’kin. Tumaas rin ang boses niya na ikinagulat ko.

“So, kaya po pala niyo ako pinapunta rito para sabihin sa ’kin ’yang mga bagay na ’yan, papa? Para idown lalo ako? Para panghinaan ako lalo ng loob? Pa ang sakit na dito na hindi na ako maalala ni Matteo.” Sabay turo ko sa dibdib ko.

“Tapos po idodown niyo pa ako ng ganiyan? Sana po hindi niya na lang ako pinapunta rito e. Gusto niyo lang po kasi ata na masaktan at lalo akong madurog. Kahit na alam niyo pong masakit para sa ’kin na asawa niya, na hindi niya po ako maalala, ipagdudukdukan niyo pa po sa ’kin. ’Wag po kayong mag-alala, alam ko pong hindi na ako maalala ni Matteo kaya sana po, ’wag niyo na pong ipagdukdukan ’yun sa ’kin.”

Ang sakit sa loob ko na imbis na icheer-up ako, dinodown niya pa ako? Ano na bang gusto mangyari ni papa? This time, naiyak nanaman ako. Sa harap niya. Lalo na atang nanghihina yung loob ko.

Hindi ko na alam kung saan nanggaling yung mga sinabi ko kung saan ko hinugot lahat ng ’yun.

“Para saan pa ’yung sinabi mo sa akin papa? Akala ko po ba okay tayo na iintayin ko si Matteo? Pero bakit tila nagbabago na po kayo at parang ayaw niyo na makasama ang anak niyo?”

“Nawalan na rin ako ng pag-asa, Ethan. Pinapalakas ko rin ang loob ko na magiging maayos rin ang lahat. Na maaalala ka ni Matteo. Pero hindi e. Nawawalan na ako ng pag-asa. Lalo na ngayon.”

Napabalik ako sa ulirat nang may iabot siyang isang maliit na white envelope.

“Lalo na ngayon. Kaya naisip ko na kung kayo talaga ang itinadhana, kayo talaga. Pero sa tingin ko at sa dama ko, hindi na mag-wowork ang kasal niyo. I think -.”

“Papa, kung ayan po ang naiisip niyo. Aalis na lang po ako. Thank you po sa o pangdodown niyo sa ’kin.”

“Pero Ethan. Dalawa ang purpose ko. Kaya kita pinapunta rito. Ayaw na kitang masaktan, Ethan. Gusto kong magising ka na sa katotohanan kahit alam nating masakit. Hindi mo man lang ba titignan kung ano ang laman ng sobre na ’yan? Ayaw kitang saktan Ethan. Gusto ko lang na matapos na ang paghihirap mo at sumaya ka na, hindi kay Matteo kundi sa ibang tao na mas diserve mo kaysa sa anak ko. Anak na rin ang turing ko sa’yo dahil kakumpare ko ang papa mo, kaya ayaw kitang nasasaktan. Ginigising lang kita, Ethan. Ginigising kita sa katotohanan na kailangan mo nang tanggapin.”

Napahinga ako ng malalim. Hindi ko na alam kung saang lakas pa ang nakukuha ko ngayon. Gusto ko nang magpalamon sa lupa. Sobrang sakit na sa dibdib. Sobrang sakit.

Lalo na nang buksan ko ang sobreng puti. Nanginginig ang buong sistema ko hababg nakatingin sa hawak kong photo paper, isang invitation.

Invitation sa engagement party ni Matteo at Ellise na lalong nagpawasak ng puso ko.

Hindi ko na napigilan ang luha ko. Napahagulgol na ako sa harap ni papa. Sa harap ng tatay ni Matteo.

“P-pero papa? Kasal pa kami ni Matteo. Hindi ’to pwede!” Untag ko sa kaniya. Unti-unti kong nilukot ang invitation at ibinato iyon sa kung saan.

Kukumbinsihin ko si Matteo. Baka sakali na kapag nag-usap kami, maalalla niya ako. Tumakbo ako at lumabas ng office ni papa at agad na hinanap si Matteo.

“Matteo!” Sigaw ko sa kaniya nang makita ko siya. Nagtataka siyang nakatingin sa akin.

Niyakap ko siya ng mahigpit, na-mimiss ko na si Matteo. Please Matteo. Baka sakaling maalala mo ako.

“Matteo. Please, yakapin mo ko pabalik. Please sabihin mong naaalala mo ako. Bilang asawa mo, please alalahanin mo ako. Nagmamakaawa ako sa ’yo.”

Pero wala akong narinig na sinabi niya basta ang nalaman ko na lang ay nasa sahig na ako at ramdam ko yung sakit sa po pagkakaupo ko dahil sa tulak niya. Pero hindi e. Hindi iyon ang naramdaman ko. Itong dibdib ko yung kumirot, yung sumakit.

“Asawa? Eew. Hindi ako bakla. Sino ka ba talaga at para kang baliw?”

Narinig ko ang yabag ng kaniyang mga paa na papalayo sa ’kin. Ang sakit, ’yung puso ko. Mararamdaman pa kaya kita ngayong doble doble na yung sakit na ibinibigay sa ’kin nitong mundong ’to?

“Ethan. Tumayo ka diyan.” Rinig kong sabi ni papa. Inalalayan niya akong tumayo at inalalayang pumasok ng office.

“Ayaw kong nasasaktan ka Ethan. Ayoko. Kaya please, hayaan mo na si Matteo. Ayoko nang may masaktan pa sa inyong dalawa dahil sa relasyon niyo. Please. Tanggapin mo na ang katotohanan.”

“Pa! Hindi e. May paraan pa ’yan.”

May paraan pa para sa ’kin kung tutulungan ko si Matteo. Pero paano si Matteo kung hindi niya ako kilala na siyang tutulong sa kaniya para magbalik ang ala-ala niya.

Maya-maya pa’y may inabot sa ’king papeles si papana nakalagay sa folder at binigyan niya ako ng isang ballpen.

Kahit na puro luha ang aking mga mata at namumugto na sa kakaiyak, pinilit ko paring basahin yung papeles.

“Ayoko nang masaktan ka pa dahil sa anak ko. Hindi ko kinakaya. Kaya please, sign it.”

P-pero paanong napirmahan na ’to ni Matteo? Bakit niya ’to pinirmahan? Ayaw na niya ba talaga sa ’kin? Lalo akong naiyak, bakit tila puro pagpapahirap nalang ang napagdadaanan ko.

“Sign it, Ethan for your own risk. Ayoko nang masaktan ka pa.”

Sigurado bang DIVORCE PAPER ang paraan para sa ’min ni Matteo? Talaga bang hindi kami ang para sa isa’t-isa?

Tinignan ko uli yung papel na puro patak na ng aking luha.

“Sana maging masaya ka, Matteo. Sana maging masaya ka na. At sana maging masaya rin ako sa pinili ko.” Bulong ko sa hangin at naginginig na pinirmahan ang nasabing kontrata kahit na ang sakit na at hindi ko na kakayanin.

---

Lupaypay akong lumabas, umiiyak at hindi mapakali. Paalam na, Matteo. Kahit sa huling pagkakataon ay nayakap kita kanina.

Salamat sa almost 7 years na pagsasama natin. At least ngayon, malaya ka na. Malaya ka nang pakasalan ang tunay na gusto mo, yung tunay na mahal mo.

Nang makalabas ako ng gate, sinapo kaagad ako ni Teejay. Wala na kasi akong ganang maglakad. Wala na akong ganang gawin pa ang mga bagay na ginagawa ng mga tao lalo na ang huminga.

“Anong nangyari?” Gulat na tanong ni Teejay.

“T-teejay. H-h-hiwalay na kami ni M-matteo. Wala na kami.” Sabi ko sa kaniya at muling umiyak. This time, niyakap ako ng mahigpit ni Teejay.

“S-sorry Ethan. Hindi ko alam ang sasabihin ko.”

“You don’t need to say anything, Teejay. Sana tabihan mo lang ako. ’Wag kang aalis sa tabi ko ah?”

---

Teejay’s

POV

Mahal na mahal ko ’tong kaibigan kong ’to. Ayoko siyang nakikitang ganito. Gustuhin ko mang pumasok sa loob ng bahay nila Matteo at sapakin lahat sila kaya ang ay gusto ko munang i-comfort siya hanggang sa maging okay siya.

Tulog na siya ngayon, naihiga ko na siya sa back seat. At naipwesto ko na rin sa tamang parkingan hindi kalayuan sa bahay nila Matteo.

Bukas ang pinto ng kotse ko habang nakahiga si Ethan sa loob. Lubos akong naaawa kay Ethan na kahit sobrang sakit para sa kaniya ay ’di pa siya bibitaw. Sa ganiyan ko hinangaan si Ethan, mahal ko si Ethan mga bes. Mahal ko si Ethan higit pa sa bestfriend at inaamin ko na na-inlove ako sa bestfriend ko pero ganon talaga e. Hindi talaga kami para sa isa’t-isa dahil sobra niyang mahal si Matteo at kita naman natin ’yun.

“Ethan, sorry kung wala akong magawa ah? Ang tangi ko lang naiisip ay ang masapak yung mga nananakit sa ’yo. Sorry ah.”

Kahit na ramdam ko pa rin yung pagod sa katawan ko, hindi ko magawang matulog, lubos ma nag-aalala ako kay Ethan, sa damdamin niya, yung kirot sa puso niya. Kung may kapangyarihan lang ako, itatransfer ko na lang lahat ng problema niya sa sarili ko. Mas gusto kong ako pa yung nahihirapan kaysa sa kaniya, dahil hindi niya deserve ang saktan at masaktan sahil sobrang bait ni Ethan.

Sumama ang loob ko. Sumama ang loob ko para sa sarili ko dahil wala akong magawa para kay Ethan.

Sana makaimutan mo na kaagad si Matteo, sana hindi ka na masaktan pa dahil nasasaktan rin ako. Mahal kita, Ethan. Pero sana makuha mo pa rin ’yung taong magpapasaya sa ’yo, sana doon ka sa taong pasasayahin ka at hindi ka sasaktan ng ganiyan, sana doon ka pa rin sa taong si Matteo na siyang mahal mo at nagmamahal sa ’yo.

Hindi muna ako aalis sa tabi mo. Kahit na magalit pa sa akin si Daddy.

Chapter 42: Differences of Wish and Will

Ethan’s POV

Nagising ako noon dahil sa lamig, hindi ko alam kung nasaan ako pero nang magising ang diwa ko saka ko lang nalaan na nasa sasakyan pa rin ako ni Teejay.

“Teejay?” Tawag ko kay Teejay pero walang Teejay na sumagot. Pero naaninag ko si Teejay na nasa may 7/11 kaya naging panatag na ang loob ko.

Huminga ako ng malalim at muli kong naalala ang lahat ng nangyari. Bakit ba parang ang lupit ng tadhana sa ’kin? Sa ’min ni Matteo. Bakit parang hindi ata talaga kami ang para sa isa’t-isa?

Siguro naman this time, kakayanin ko na wala na si Matteo sa buhay ko? Kakayanin ko kaya?

Maya-maya pa’y nakita kong papalapit na sa ’kin si Teejay at may hawak siyang isang can ng beer at mogu-mogu then isang malaking Cheezy.

“Oh! Inom ka muna!” Sabi niya at inabot sa ’kin yung mogu-mogu, alam niya kasing gusto ko ’to lalo na yung lychee.

“No!” Sabi ko sa kaniya at hinablot yung isang can ng beer niya at tinungga iyon. Hindi ko kailanganng mogu-mogu, beer ang kailangan ko ngayon.

“Bumili ka ng marami!” Utos ko sa kaniya.

“Ano ba ’yan, akin ’yan e.” Sabi niya sa ’kin. Siguro sa sobrang uhaw o gutom niya ininom na lang niya ’yung mogu-mogu.

“Bumili ka pa ng maraming beer. Oh kaya, bumili ka na lang ng isang litrong emperador brandy. Dali na! Kailangan ko ng alak.” Sabi ko sa kaniya.

Kakamot-kamot siyang pumunta ulit ng 7/11 at natanaw ko na bumili ng maraming beer. Sabi ko isang litro ng emperador e.

“Oh!” sabi sa ’kin ni Teejay sabay abot ng isang can ng beer.

Naubos ko ma kaagad yung beer na hinablot ko sa kaniya kanina. Hindi ako malakas sa alak, hindi nga ako umiinom ng alak e. Pero ewan ko, baka sakalaing mawala nang panandalian lahat ng sakit kapag uminom ako.

“Alam mo, Ethan…” biglang sabi ni Teejay.

“Ano?” Tanong ko sa kaniya.

“Dapat hindi ka pumayag. Dapat hindi mo pinirmahan ’yung divorce papers.” Sabi niya.

“Bakit naman?”

“Dahil ipinakita mo na mahina ang loob mo at hindi ka sanay maghintay. Ethan hindi ko alam kung saan ko nahuhugot yung lakas ng loob ko pero ramdam ko na pagsubok lang ’yang pinagdadaanan mo. Sa palagay ko kasi pwede pa talagang mabalik yung ala-ala ni Matteo. Dapat hindi ka sumuko.”

“Pero, paanong hindi ako susuko? Eh yung papel na ’yun e may pirma na ni Matteo.” Sabi ko naman sa kaniya.

“May pirma na?” Gulat niyang tanong sa ’kin.

“Oo. Kaya nawalan na ako ng pag-asa. At saka…”

“At saka i-eengage na sila ni Ellise.” Pinilit kong ngumiti. Sana maging masaya na talaga si Matteo.

“Ganoon na lang ’yon? Hindi mo ipinaglaban?” Tanong niya sa ’kin. Bigla siyang tumayo then tumakbo hindi ko naman alam kung saan siya pupunta pero napansin ko na malapit pa rin kami sa bahay nila Matteo. Then, nakita ko si Teejay na nasa tapat ng bahay nila Matteo at kumakatok sa gate.

“Shit! Teejay, ano bang binabalak mo?” Sabi ko sa sarili ko.

Tumakbo ako at nilapitan si Teejay pero napahinto ako nang nakita kong si Matteo ang nagbukas ng gate.

“Ano ’yun?” Tanong ni Matteo at nakakunot yung noo niya.

Walang sinagot si Teejay sa tanong ni Matteo bigla ko na lang nakita na tumama yung kamao ni Teejay sa mukha ni Matteo kaya napakaripas ako ng takbo at inawat si Teejay.

“Teejay, tama na. TEEJAY!” Awat ko sa kaniya pero wala siyang pinakinggan sa ’kin. Tuloy-tuloy pa rin siya sa pagsapak kay Matteo kahit na nakahiga na ito sa simento.

“Please Teejay, tama naaa!”

Nakuha naman ako ni Teejay, pinakinggan naman ako ni Teejay pero si Matteo naman ngayon ang sumugod kay Teejay.

“PLEASE TAMA NA!” Sigaw ko sa kanila. Tumingin sa ’kin si Matteo.

“Sino ka ba talaga? Sino ba kayo’t bigla-bigla na lang mananapak ’tong kasama mo? Mga gago ba kayo?”

“Hindi siya gago, Matteo! ASAWA MO SIYA!” Sigaw ni Teejay sa kaniya.

“ANO? Asawa? Wala akong asawa, lalo na’t lalaki. Hindi ako bakla. Kaya please, umalis na kayo dito bago pa ako tumawag ng pulis.” Sabi ni Matteo sa ’min.

“Pero please, alaahanin mo naman si Ethan? Asawa mo siya Matteo. Kaya ako nandito ngayon dahil ayaw kong nakikitang nasasaktan si Ethan. Ayokong naririnig siyang umiiyak. Kaya please, sana alalahanin mo si Ethan, ang asawa mo.” Sabi ni Teejay.

“Umalis na kayo sabi e.” Pagtataboy ulit sa ’min ni Matteo.

“Tara na umalis na tayo.” Yaya ko kay Teejay.

“P-pero wait.” Narinig kong sabi ni Matteo.

“Bakit?” Tanong ko.

“I want to know all. Lahat ng nakalimutan ko kung meron man. Pero, ’wag muna ngayon.”

Medyo gumaan yung loob ko. ’Yan nga Matteo. Alalahanin mo ko, please.

---

Time check 3:46 AM

Nandito pa rin kami sa labas ng sasakyan ni Teejay, naka-anim na ako na beer then si Teejay hindi ko alam kung nakailan na.

“Ethan. Enough na! Ang dami mo nang naimom.” Pigil sa ’kin ni Teejay.

Mahina ako pagdating sa alak. Nakaka-apat pa lang ako kanina ay ramdam ko na ang hilo, pero ngayong naka-anim na ako hindi ko na talaga kaya.

“A-a-yoko. G-gusto ko p-pa!

“Hindi! Kailangan mo nang umuwi. Tara na!” Sabi niya at hinablot yung beer na hawa ko at tinapon kung saan.

“Ano ba? S-sayang ’yon, b-ba’t mo tinapon?”

Kukunin ko pa sana yung beer dahil sa kalutangan kaya lang ay binuhat ako bigla ni Teejay. Lumuhod muna siya para buhatin ako then nilagay niya ako sa balikat niya.

“Ano ba Teejay! Ibaba mo nga ako. Iinom pa ako!” Singhal ko sa kaniya at pinagpapalo yung likod niya.

“Ang baho ng pwet mo!” Singhal ko sa kaniya. Narinig ko naman siyang tumawa. Then dahan-dahan niya akong isinakay sa back seat ng kotse niya. Napahiga ako doon dahil sa hilo.

“Aaaaah! Puta!” Mahina kong sabi. At saka nakatulog.

Tanghali na nang magising ako at dahi ’yon sa sakit ng ulo. Umupo ako sa gilid ng kama at nilibot ng tingin ang paligid.

Nasa may kwarto ko na pala ako. Sa kwarto ko sa bahay nila papa. Dito na pala ako iniuwi ni Teejay. Kinuha ko kaagad yung tuwalya ko at naligo, gusto ko na rin kasi matanggal ’yung hilo ko.

Pagkatapos kong naligo, nagasikaso na ako. Papasok pa rin ako ngayon sa office kahit late. May meeting pa naman kami mamaya pang alas tres kaya makakabot pa ako.

Pagbaba ko, nakita kong nandoon si Teejay, mama at papa pati na rin si Kuya Clark at Lola Dolores. Nakita ko naman si Manang Teresa na naghahain na ng tanghalian.

“Oh? Anak? Gising ka na pala!” Bulyaw sa ’kin ni papa at bigla akong niyakap. And to be honest, namiss ko ’yung yakap ni papa na alam ko naman na ang dahilan.

“Anak! Okay lang ’yan.” Sabi sa ’kin ni papa. At ramdam ko sa salita niya ’yung sakit rin na nararamdaman niya para sa ’kin, medyo garagal na rin kasi yung pagsasalita niya.

May kumurot nanaman sa dibdib ko na ’di ko maipaliwanag matapos kong maalala lahat ng nangyari. Bakit ba kasi ang daling mahalin ng isang tao tapos ang hirap namang kalimutan at burahin siya sa isip at puso mo.

Kumulas na siya ng yakap at tinignan ako ng diretso.

“Kahit na wala na kayo ni Matteo, ’wag kang mawawalan ng pag-asa. Marami pa diyan. At saka malay mo, sooner or later magbalik na kaagad yung memories ni Matteo. Anak, ’wag kang mawalan ng pag-asa. Try mong humingi ng signs kay Lord.”

Naging speechless ako that time. Hindi ko alam kung ano ang dapat sabihin kila mama at papa. Pero sure naman ako na nasabi na lahat ni Teejay.

“Umupo ka muna.” Sabi naman ni mama. Then umupo naman ako kaagad, tumabi ako kay Teejay.

“Marami pang lalaki diyan, ’nak. Malay mo, si Teejay talaga ang nakatadhana sa ’yo.” Sabi pa ni papa. Nagtawanan naman kami lahat at suddenly, naramdaman kong umakbay sa ’kin si Teejay.

“Oh! Tignan mo! Mas bagay pa kayo ni Teejay e.” Sabi pa sa ’min nila papa. Malakas ang tawanan nila, samantalang ako malalim pa rin ang iniisip. Naiwan na ata kila Matteo ’yung isip ko e.

“Sir, ma’am. Ready na po ’yung lunch.” Tawag naman sa ’min ni Manang Teresa kaya natigil ang kwentuhan nila.

Parang nawalan ako ng gana. Ganang tumayo, maglakad at kumain. Kung hindi lang talaga makulit si mama at papa pati na rin si Teejay ay ’di ako kakain.

“Ay, anak. Saan mo gusto mag-birthday bukas?” Biglang tanong ni mama.

“Ewan ko po. Bahala na. Basta po kasama ko kayo, okay na ko.” Matamlay kong sabi.

“Gusto mo bang mag-resort? Beach? Or what?” Tanong naman ni papa.

“Pa, hindi naman na po kailangang gumastos ng ganoon. Kahit kaunti na lang pong handaan.” Sabi ko kila papa. Sinang-ayunan naman nila ako at pinagpatuloy na ang pagkain.

Maya-maya pa, nakita kong nagmamadaling pumunta yung isa naming maid sa amin habang hawak yung cellphone ko.

“Sir, may tumatawag po sa inyo.” Sabi nito. Agad ko namang kinuha ’yon, baka mamaya eh sa office kaya nagmadali na akong sagutin. At ’di nga ako nagkamali si Micha ang tumatawag, secretary ko.

“Hello?”

“Sir Ethan …” Tawag niya sa ’kin sa medyo disappointed na tono ng pananalita. Alam ko na kaagad na may problema. Problema nanaman.

“Bakit? Anong problema?” Tanong ko.

“Sir, kasi po yung representative natin sa bagong branch ng company natin sa New York nasangkot po sa scam e, at saka po…”

Problema nga ’to. Ano ba naman.

“Ano? Spill it out.” Sabi ko naman. Ayoko nang binibitin ako.

“Hindi daw po maa-approve yung plans about sa new project with the collaborated company hangga’t hindi raw po ikaw na CEO ang magpe-present sa kanila sa main branch nila sa New York.”

What the? So ako pa talaga ang kailangang pumunta sa New York? Ano ba naman.

“Sige. Alam mo naman na ang mga gagawin diba? Ihanda mo na lahat ng papeles ko for the flight and ihahanda ko ’yung iprepresent ko.”

“Sir, kung mag-bobook daw po kayo ng appointment or meeting, sa April 23 daw po free ’yung CEO nila.”

“Sige sige. Basta ihanda mo lahat. Yung passport and visa ko.”

“Sige po sir.” At binaba ko na ang tawag.

Napatakip ako sa mukha ko at tinukod ko ang mga siko ko sa lamesa. Bakit ba nagsasabay-sabay ngayon lahat ng ’to? Tapos birthday ko pa bukas? Ano ba naman?

Ano bang ginawa ko at pinaparusahan ako ng ganito? Sumandal ako sa upuan ko at huminga nang malalim at pumikit panandalian.

Pagdilat ko nagulat ako sa kanilang lahat. Diretso kasi silang nakatingin sa akin.

“Anong nangyari?” Tanong sa ’kin ni Teejay.

“Anong oras ang flight mo bukas?” Tanong ko sa kaniya.

“Seven ng gabi? Why?” Sagot niya naman.

“May problemang nangyari sa bubuksang building ng company natin sa New York, pa at ma, I need to go to New York. Kailangan ko rin pumunta doon for the new project.”

“Oh? Kailan naman?” Tanong ni papa.

“As soon as possible. Bukas? Kailangan ko na talaga pumunta.”

“Bukas? Birthday mo? Sure ka?” Tanong naman sa ’kin ni Teejay.

“Opo. Sure na ako.” Sabi ko naman.

“Ethan, baka ito na rin ang time mo para para makapag-chill muna after mong tapusin kung ano man ang problema mo doon.” Sabi naman ni Raven, este Kuya Raven. Ay, Kuya Clark pala.

“Oo nga ’nak. After mong ayusin ’yung problem dun, libangin mo muna sarili mo for your own sake. Ayoko namang lagi kang nakikitang lutang, wala sa sarili at malungkot. Ako muna ang substitute mo bilang CEO. Okay ba ’yun?” sabi ni papa.

“Kailangan pa po ba ’yun?” Tanong ko naman sa kanila.

“Oo, kailangan ’yun.” Sabay-sabay pa nilang sabi.

Sabagay, ang tagal ko na ring ’di nakapagbabakasyon. Pero ito kaya talaga ang paraan? Magagawa ko kayang makalimutan si Matteo?

I wish. No, I WILL .

---

Maaga akong umuwi galing office dahil ayoko na nang ambience doon, ayoko na ring makita si Matteo, nasasaktan lang ako.

Maaga rin akong umuwi galing meeting para ihanda lahat ng dadalhin ko sa New York. Napatigil ako habang iniisip ko ang mga dadalhin ko.

Tama nga bang iwan ko ang mga problema ko rito kahit na hindi pa ito nasosolusyunan?

Napabuntong hininga ako, tama nga siguro ’to. Tagal ko naman na ring hindi nakakauwi sa New York, namimiss ko na ang ambience doon. Diba, doon kasi ako lumaki? Doon din ako nag-aral ng elementary.

“ETHAAAAAN!”

“Ay kalabaw!” Ano ba naman kasi? Bakit kasi bigla-bigla na lang ’to nanggugulat? Bakit ba kasi nandito pa ’to.

“Bakit ba? Nakakagulat ka!” Singhal ko kay Teejay.

“Anong oras flight mo bukas?” Tanong niya sa ’kin then tumalon bigla sa kama ko.

“Seven ng gabi. Ay, oo nga pala. Sabay tayo!” Masaya kong sabi sa kaniya.

“Gusto mo talaga akong kasabay no? Tsk. Aminin mo na kasi, Ethan!”

“Ang kapal mo! Bakit ba kasi nandito ka?”

“Bakit? Masama ba? Dito na rin pala ako matutulog.”

“What? Bakit dito?”

“Sabi nila tito at tita e.”

“Sige, doon ka sa Guest Room.”

“Eeeeei. Ano ko? Others? Dito na lang, tabi tayo!” Sabi niya naman then biglang umaayos na ng higa.

“Huu. Umalis ka diyan. Doon ka sa lapag!”

“Sa lapag? ’Di ako sanay. At saka magkaibigan naman tayo ah? At saka dati lagi naman tayong magkatabi. And lastly, ako na nga ang tatabi sa ’yo, gwapo-gwapo ko e, lugi ka pa?”

“Ang kapal mo. Sige na nga! Bahala ka.” Sabi ko naman at nag-ayos na ng gamit ko.

---

Eleven na ng gabi pero parang wala pa ring kapaguran yung bunganga ni Teejay. Kwento siya ng kwento. Flashback pa ng flashback. Pero, aaminin ko, ang saya ko ngayon because of Teejay. Nakakalimutan ko pansamantala yung mga nangyari pero may kaunti pa ring kirot at sakit sa puso ko na hindi ko maipaliwanag.

“Sana Ethan sa mga ginagawa ko ngayon, sana napapasaya kita kahit papaano.” Biglang sabi sa ’kin ni Teejay.

“Ano ka ba? Kahit wala ka namang gawin o sabihin basta nasa tabi kita at dinadamayan mo ako, masaya na ako e. Napapagaan mo pa yung pakiramdam ko.”

“Talaga?” ’Di makapaniwala niyang tanong sa ’kin.

“Oo nga!”

“Ayie. Mamaya pala, may gusto ka na sa ’kin.” Naisingit nanaman ang kahanginan niya. Hay, nako!

“Apaka kapal talaga ng mukha mo!”

“Haha. Eh bakit dati nagkagusto ka sa ’kin?”

“Dati ’yun, hindi ngayon!”

“HAHA. Oo na! Nevermined. Btw, ano ang gusto mo gawin bukas kapag nakarating na tayo sa New York? Tutal, birthday mo pa naman siguro kahit papaano.”

“Iniisip ko nga rin ’yan e.”

“Kumain na lang tayo doon sa favorite kong resto. Sure ako magugustuhan mo rin doon. Tiyak na masisiyahan ka.” Sabi naman niya sa ’kin.

“Oo, sige try natin.”

“I wish na sana makalimutan ko na si Matteo.” bigla kong nasabi.

“’Wag kasi puro wish. GAWIN MO!” bigla ring sabi ni Teejay.

Sana nga masiyahan ako. Sana nga hindi ko na maisip si Matteo lalo na’t magkakalayo na kami. Sana talagang matigil na ’tong puso ko sa pagtibok kay Matteo. I wish I can heal the wounds as soon as possible.

Stop saying, ‘I WISH’. Start saying, ‘I WILL’.

Chapter 43: Matteo’s Tears

Ethan’s POV

Maaga kaming nag-ayos ni Teejay ng nga gamit namin. Actually, hindi na ata kami natulog. Magdamag lang ata kaming nagkwentuhan, harutan at kulitan.

Buti talaga nandyan si Teejay and siyempre ang buong pamilya ko. Sila mama at papa, si Kuya Clark at si Lola Dolores.

Bago kami pumunta ng airport for our flight, nag-bonding muna kaming lahat. Kumain sa restaurant at sa kung saan-saan.

Pero bago rin kami pumunta ng airport, pumunta muna ako sa office para paalalahanan sila sa lahat ng magiging changes. Nagpaalam rin ako sa kanilang lahat. Piniliit kong hindi magpakita kay Matteo. Gumagawa ako ng paraan para iwasan siya and nabalitaan ko sa sekretarya ko na wala pala si Matteo. Naghahanda daw sila ngayon for their engagement party.

Mapait akong napangiti. Magiging masaya na ngayon si Matteo sa piling ng taong mahal niya talaga. Kahit na masaya na ako para sa kaniya, hindi ko pa rin maiwasang masaktan.

Sinama ko na rin si Micha for the flight papuntang New York para may assistant ako or secretary at para na rin hindi bumaba ang position niya, from CEO Secretary to Normal Employee? Naawa naman ako sa kaniya kaya hanggang New York sinama ko siya.

Nang ready na ang lahat ay pumunta na kami sa airport. Ready to fly na mga bes. This is it.

“’Nak, mag-iingat ka doon ah?” Paalala pa sa ’kin ni papa kahit na nasa sasakyan palang kami.

Nasa isang malaking van kami ngayon, aarkila na lang dapat kami kaya lang gusto talaga ni papa ng bago kaya bumili pa talaga siya ng bago.

Lahat kami nandito. Lahat sila ihahatid kami ni Teejay. Kasama namin si Kuya Raven, Lola Dolores at Manang Teresa pati na rin ang mama ni Teejay.

“’Nak, pasalubong ko ah? I-recommend mo sa kanila yung cupcakes ko ah?” sabi maman ni mama.

“Opo. Mama at papa, dadalhin ko po lahat ng mga sinabi niyo sa New York.”

“Ethan, size 9 ako ah!” Sabi naman ni Kuya Clark. Nagtawanan naman kami lahat.

“PERO HABANG NASA BIYAHE TAYO! LET SING!” Sigaw ni Teejay.

“HAPPY BIRTHDAY…” At sabay-sabay pa talaga silang nagkantahan and hindi ko inaasahan na may dala-dala pa silang isang buong cake.

“Wow? Ano re? Ready na ready kayo ah?” Sabi ko sa kanila.

“Oh. Make a wish, Ethan bago mo hipan yung candle.” Sabi naman ni Lola Dolores.

I make a wish. Kaya pinikit ko ang aking mga mata. Tahimik ang paligid, tahimik rin silang lahat.

I wish

na

sana

makalimutan

ko

kaagad

si

Matteo

pero

kung may

pag

asa

pa, sana

maalala

niya

ako

hangga

’t

hindi

pa

huli

ang

lahat

.

Then I blew the candle. Naghiyawan naman sila lahat at ini-slice ’yung cake. And after naming magkainan ng cake, eksaktong nasa NAIA na kami.

“So, Teejay! Ingatan mo ang anak ko ah!” Paalala ni papa.

“Opo, tito! Hindi ko po gagayahin ’yung Matteo na ’yun!” Sabi pa ni Teejay.

“Ma! ’Wag ka na umiyak. Uuwi rin naman ako e. At saka, naiiyak tuloy ako.” Sabi ko sa kaniya at niyakap siya ng mahigpit.

“Oh! Tama na ang lahat ng ’yan, baka magkaiyakan pa tayong lahat dito.” Awat ni papa sa ’min.

Hindi na nila kami hinatid sa loob. Ayoko kasi nun, baka lalo pa akong maiyak, lalo ko lang silang ma-mimiss.

Habang naghihintay kaming tawagin sa loob, naka-ilang linga at panalangin ako. Humihiling na sana pigilan ako ni Matteo na umalis, tulad ng nga nasa telenovela.

Pero walang Matteo na dumating hanggang sa makarating o makapasok kami sa immigration at makasakay sa eroplano.

Time check, 7:12 PM

---

Matteo’s

POV

Masaya akong tumayo sa kama ngayong araw na ’to. I’m so excited, ngayon na kasi ang engagement party ng pinakaaasam kong babae sa tanang buhay ko, ang aking pinakamamahal, si Ellise.

Tatayo na sana ako para maghanda pero bigla nanamang sumakit ang ulo ko. Hindi ko maipaliwanag yung sakit. Hindi naman ako ganito kung magkaroon ng headache dati ah?

Lagi na lang sa tuwing gigising ako kahit na kung nasaan man ako, madalas sumakit ng ganito ang ulo ko. Hindi ko maintindihan yung sakit. ’Yung sakit na parang binabasag ’yung bungo mo.

Then every time na gigising ako at magpapatuloy ng buhay, parang laging may kulang. May kulang sa buhay ko? Na parang may kulang sa mga nakakasama ko? I really don’t know basta I always feel na parang may kulang.

Actually, hindi naman nagkulang sa ’kin si Ellise. She always want me to feel that she love me so much. Hindi siya nagkulang sa ’kin na laging iparamdam ma mahal niya ako at ganoon din ako sa kaniya but lagi akong nakakaramdam na parang may kulang. Ewan ko, parang kulang sa love. I really don’t know.

“Aaaaah!” Mahina kong daing dahil sa pananakit pa rin ng aking ulo.

Pero bakit feel ko mas matagal yung pananakit ngayon? Bakit mas mahaba? Ano na bang nangyayari sa ’kin? Ano ba ’yung totoong nangyari sa ’kin kung bakit ako nagkakaganito.

Lumabas ako ng kwarto at iika-ika dahil sa sakit ng ulo. Umiika ako dahil sa aking pagpikit, dahil kinakapa ko lang ang aking daraanan.

Hanggang sa mapansin siguro ako ni mama at tanungin kung ano ang aking problema.

“Tita Grace parang hindi ko po kaya. Ang sakit ng ulo ko.” Sabi ko sa kaniya.

“Ha? Bakit? May lagnat ka ba? Pero t-teka? Nakainom ka na ba ng gamot mo?”

“H-hindi p-pa po.”

“Eh kaya naman pala e. Yaya Jes, pakuha naman yung gamot ng Sir. Matteo niyo!”

After kong uminom ng gamot, medyo guminhawa na yung pakiramdam ko. Medyo nawala na rin yung pananakit ng ulo ko kaya maluwag na rin akong nakakahinga.

“Ta? Ano po ba talaga ang nangyari sa ’kin, bakit po ako nagka-ganito?” Tanong ko kay tita.

Napaiwas ng tingin sa ’kin si tita noon at parang hindi alam ang dapat niyang sabihin sa ’kin.

Sabi na eh. Kutob ko na talaga na hindi nagsasabi ng totoo si papa.

FLASHBACK

:

Nagising

ako

noon at

inikot

ko

ang

aking

paningin

at

nakita

kong

nasa

hospital

ako

.

Medyo

kumikirot

rin

ang

ulo

ko noon at ’

di

ko

alam

kung

bakit

.

Ano

nga

ba

ang

nangyari

?

Bakit

parang

wala

akong

maalala

?

“ Tita

? Papa?“

Tawag

ko

sa

kanila

nang

makita

ko

silang

natutulog

sa

sofa.

“Oh?

Anak

!

Gising

ka

na

pala

!“

Sabi

naman

sa

’kin

ni

tita. At

masaya

nila

akong

nilapitan

.

Sakto

naman

ang

pagdating

rin

ni

Ate Maggie.

“Oh? Ate,

bakit

ka

umuwi

?“

Gulat

kong

tanong

sa

kaniya

.

“E-eh

kasi

sabi

ni

papa

na

-“

Naputol

ang

sasabihin

ni

Ate

dahil

pinutol

kaagad

ni

papa.

“

Kailangan

ko

siya

sa

office

kaya

ko

siya

pinauwi

.“

Tumango

na

lang

ako

sa

kanila

.

Nagkatitigan

pa

si

Ate at

si

papa ng time

na

’

yon

.

“

Pero

papa at tita?

Ano

po

ba

talaga

ang

nangyari

?

Bakit

wala

po

akong

maalala

na

kahit

na

ano

?“

“

Wala

kang

maalala

?

Naa

-“

“Enough, Maggie!”

Mahinang

sabi

ni

papa. P-

pero

bakit

?

Bakit

niya

pinapagalitan

si

Ate?

“

Bigla

ka

na

lang

nahimatay

, that time. The doctor said,

dahil

daw

sa

stress. ’

Yun

!“

Sabi

ni

papa.

Nagkakatinginan

lang

silang

tatlo

na

parang

’

di

ko

mawari

ang

mga

tingin

na

’

yon

kung

para

saan

.

Parang

ayaw

ko

tuloy

maniwala

sa

mga

sinasabi

ni

papa

dahil

sa

mga

inaakto

nila

ngayon

.

“

Ay

Ate Maggie.

Nasaan

pala

si

Ellise

?

Bakit

wala

p

o

siya

dito

?“

Tanong

ko

kay

ate.

Bigla

namang

napatingin

sa

’kin

si

Ate Maggie?

“

Ellise

? Eh

bakit

mo

hinahanap

si

Ellise

?

Nasaan

ba

si

Eth

-“

Naputol

muli

ang

sasabihin

ni

Ate

dahil

kay

papa.

“

Tawagan

niyo

si

Ellise

. Gusto

siyang

makita

ni

Matteo.

Tawagan

niyo

siya

.“

Napanganga

si

Ate Maggie

sa

sinabi

ni

papa.

Pero

wala

nang

nagawa

si

ate.

Tinawagan

niya

kaagad

si

Ellise

.

Wala

talaga

akong

alam

sa

mga

nangyayari

?

Bakit

ganoon

ang

mga

reaksyon

nila

?

Bakit

ganoon

si

papa at

ayaw

patapusin

si

Ate Maggie

sa

mga

sasabihin

niya

?

Kaya

tumahimik

na

lang

ako

. Hindi

na

ako

nagtanong

pa.

Hanggang

sa

dumating

si

Ellise

at

niyakap

ako

ng

mahigpit

.

Pero

habang

kayakap

ko

siya

, may

tumawag

sa

’king

lalaki

.

“M-

matteo

.“

Kumalas

kaagad

ako

nang

yakap

kay

Ellise

.

Para

kasing

narinig

ko

na

yung

boses

niya

.

Pero

nung

nakita

ko

siya

, he looks familiar,

parang

nakita

ko

na

siya

out of somewhere

pero

wala

talaga

akong

maalala

.

Hanggang

sa

magkatitigan

kami

ng

ilang

minuto

.

Wala

talaga

akong

maalala

.

Kahit

na

pangalan

niya

’

di

ko

talaga

maalala

. So I ask him.

“Who are you?”

Pero

bigla

lang

siyang

umiyak

sa

harap

ko.

END OF FLASHBACK.

Hanggang ngayon, palaisipan pa rin sa ’kin kung totoo ba yung mga sinasabi sa ’kin ni papa at kung sino ba talaga sa buhay ko yung Ethan na yun at CEO pala siya nung company na ka-business partner ni papa.

“Ano nga po ba talaga ang nangyari sa ’kin?” Tanong ko ulit sa tita ko.

“H-hindi ba s-sinabi na sa ’yo ng p-papa m-mo?” Tanong niya sa ’kin.

“Ah. okay po.” Hindi ko na siya kinulit pa. Pero, I’m not satisfied. Alam kong may hindi pa sila sinasabi sa ’kin na alam nila.

Gusto ko pa sanang tanungin kung sino na talaga ’yung Ethan at bakit sinasabi nilang asawa ko ’yun e. Pero umalis na siya kaagad.

Curiosity kills me. Nahihiya rin kasi ako magtanong sa kanila. Baka kasi makulitan sila sa ’kin.

Habang dumadaloy ang oras, hindi ko maiwasang mapangiti. Ilang oras na lang engage na ako sa taong pinakamamahal ko.

Napaisip nanaman ako. Bakit ba feel ko talagang may kulang? Bakit ako nakukulungan eh wala naman akong dapat na isipin na may kulang?

Huminga na lang ako ng malalim at isinantabi muna ang mga iniisip ko.

---

Time check, 6:45 PM.

Fifteen minutes to go, ito na. Engagement na namin ni Ellise. I’m so excited na makita siya in her gown.

It’s a garden celebration. Tutal, malaki naman ang garden namin, dito na namin ito gaganapin.

I stood up in the front of the mirror at inayos ang white suit na suot ko. Napangiti pa ako sa tapat ng salamin at saka lumabas ng kwarto.

Nakita ko sila mama at papa na nasa sala at ready na rin for our engagement party. Excited na akong bumaba ng hagdan pero parang bigla akong nakaramdam ng hilo. Hindi ko alam kung bakit ako nahilo pero I think dahil hindi pa ako nakakainom ng gamot. Kaya pumunta muna ako sa kusina at kumuha ng gamot then ininom kaagad.

Pero after a few minutes, parang hindi natanggal ’yung hilo na nararamdaman ko at parang unti-unting sumasakit ang ulo ko.

Dahan-dahan akong naglakad papunta sa sala para makaupo ako ng maayos sa sofa. Nakita ko pang natigil ang pagsasaya at tawanan nila tita nang makita nila akong hilo-hilo.

Inilapag kaagad nila ang mga iniinom nilang wine sa coffee table at lumapit kaagad sa ’kin.

“Anong nangyayari pamangkin?” Tanong kaagad sa ’kin ni tita at maayos akong pinaupo sa couch.

Hindi ko siya sinagot, marahan ko lang hinilot ang ulo ko dahil sa pananakit.

“Masakit ba ulo mo? Nakainom ka na ba ng gamot mo?” Tanong sa ’kin ni tita. Tanging pagtango lang ang isinagot ko sa kaniya.

Maya-maya pa’y narinig ko na nandyan pa si Ellise. Pinilit kong tumayo para makita siya pero natumba ako dahil sa sobrang sakit ng ulo ko.

“Fuuuuuck! Bakit ang sakiiit?” Sigaw ko at sinuntok ang coffee table sa harap ko.

Then napahinto ako at napatitig sa harapan ko nang may maalala akong isang pangyayari.

Kaya

inabot

ko

yung

kamay

niya

at

hinawakan

.

Napatingin

naman

siya

sa

akin at

nanlaki

ang

mata.

“Wag

kang

papalag

? Ha?

Ganiyan

lang

!“

Sabi

ko

sa

kaniya

at

nginitian

ito

.

Napansin

ko

rin

na

namula

ang

mga

pisngi

nito

kasabay

ang

kunyaring

lihim

na

pagngiti

.

“

Saan

tayo

mamamasyal

?

Saan

mo

ba

gusto?“

Tanong

ko

sa

kaniya

.

“Gusto ko ng strawberries Matteo!”

Sabi

niya

sabay

nguso

.

“

Nagpacute

ka

pa. Tara

na

!

Takbo

!“

Sabi

ko

sa

kaniya

.

Habang

hawak

ko

ang

kamay

niya

at

nakatawa

kami

ay

tumatakbo

kami

.

Kitang

kita

ko

sa

mukha

niya

ang

saya

.

Ngayon

ko

lang

siya

uli

nakita

na

ngumiti

ng

ganoon

.

Para

tuloy

ang

sarap

tignan

. Erase! Erase!

Dinala

ko

siya

sa

isang

malaking

taniman

ng strawberries. Kung

saan

pwede

kang

pumitas

ng strawberries. Unlimited!

Basta

yung

hinog

na

. May

bayad

lang

na

500 pesos.

Pagpasok

namin

doon

ay

namangha

kaming

dalawa

sa

nakita

namin

.

Ang

ganda

ng

paligid

.

Puro

strawberries. Wow!

Ang

tagal

ko

na

ring

di

nakakapunta

dito

.

Noong

bata

kasi

ako

tuwing

holiday

ay

umuuwi

kami

dito

then,

dinadala

ako

nila

mama at papa

dito

.

Nagsimula

na

kaming

humanap

ng strawberries.

“Matteo.

Alam

ko

na

.“

pagsasasalita

niyang

bigla

.

“

Ano

yun

?“

Tanong

ko

naman

sa

kaniya

.

“

Ito

basket

binigay

sa

akin

nung

lalaki

kanina

doon

. Mag-

ipon

muna

tayo

ng strawberries

tsaka

natin

kainin

doon

sa

ilalim

ng

puno

. Suggest ko

lang

naman

.“ Suggestion

niya

.

Naging

seryoso

ang

mukha

ko

nung

pagkasabi

niya

non.

Dahil

ngayon

ko

lang

din

naisip

na

magandang

idea

yun

.

“

Ayaw

mo

ba

?

Sige

wag

na

.“

Pagbawi

niya

sabay

kuha

ng strawberries at

kinain

.

Nangasim

ngasim

pa

siya

.

“

Sinong

may

sabing

ayaw

ko?

Ang

gandang

idea

nga

e. Tara mag-

ipon

na

tayo

!“

Pagkasabi

ko nun

ay

lumaki

nanaman

ang

ngiti

niya

at

nagsimula

nang

maghanap

ng

hinog

na

strawberries.

“Ethan.

Ito

ang

dami

.“

Tawag

ko

sa

kaniya

.

Agad

naman

niya

akon

g

nilapitan

at

tinulungan

akong

kunin

yung

mga

strawberries.

Napatigil ako habang inaalala yung mga nangyari. Ethan? Who’s Ethan? Aaaargh. Napahawak ulit ako sa ulo ko, medyo naiiyak na ako sa sakit. Hinihilot rin nila mama ang ulo ko.

“ ’Wag

kang

mag-

alala

, Ethan.

Lagi

akong

mag-

iingat

. Hindi

ako

papayag

na

mamatay

ako

kaagad

.

Alam

mo

naman

na

mahal

na

mahal

kita

diba

? Hindi

kita

iiwan

.

Magsasama

pa

tayo

ng

matagal

,

magsasama

pa

tayo

maging

sa

pagtanda

natin

. At

saka

’

diba

, mag-

aampon

pa

tayo

ng

maraming

anak

tulad

ng gusto

mo

? At

saka

’wag

mo

kong

alalahanin

.

Lagi

akong

mag-

iingat

dahil

ayaw

kong

mawalay

ulit

sa

tabi

mo

.

Mahal

na

nahal

kita

, Ethan. At

ipangako

mo

sa’kin

,

na

mag-

iingat

ka

rin

lagi

dahil

hindi

ko

kakayanin

na

mawala

ka

sa’kin

at

syempre

,

aalagaan

kita

kaya

sure

na

sure

na

lagi

kang

safe. I love you so much, Ethan!“

Mahabang

litanya

ko at

niyakap

niya

ako

ng

mahigpit

.

“I love you too, Matteo.”

Sabi

niya

naman

.

“Oh,

tara

na

! Late

na

talaga

tayo

!“

Sabi

niya

sakin

at

lumabas

na

kami

ng

sasakyan

.

NAALALA KO NA ANG LAHAT. Lahat ng napagdaanan namin, lahat ng sakit na nagawa ko sa kaniya at lahat ng masasaya naming tagpo.

“I think naalala na niya ang lahat.” Mahinang sabi ni Jerome at saka ko pa lang siya nakita na nadoon na pala siya.

“FUCK! NASAKTAN KO NANAMAN ANG ASAWA KO!” Sigaw ko.

“Wait? What? Asawa? Si Ethan? Hiwalay na kayo, Matteo. Nandito na ako, engagement party natin ngayon.” Sabi pa ni Ellise.

“Wala akong paki sa engagement na ’to.”

“Matteo. Please, settle down. Nakakahiya sa mga business partners ko na nandito na ngayon kung hindi matutuloy ang engagement niyo!” Sabi pa sa ’kin ni papa.

“At remember, hiwalay na kayo.” Sabi pa niya.

At doon ko naalala ang lahat, kaya pala pinipilit niya akong pirmahan noon yung isang papeles na hindi ko pa nababasa. Sumama ang tingin ko kay papa this time. Tumayo ako at kinuwelyuhan siya, nakakbastos man pero nangielam siya sa ’kin, lalo na sa taong mahal ko na si Ethan.

“Marami ka nang napakielaman sa ’kin, dad. Pero this time hinding-hindi na ako papayag na mapakielaman mo pa kami ng taong mahal ko.”

Marahan ko siyang itinulak at tumakbo sa labas.

“LAHAT KAYO! LAHAT KAYO NA NANDITO SA ENGAGEMENT PARTY! HINDI NA MATUTULOY ’TO KAYA UMUWI NA KAYONG LAHAT!” Sigaw ko sa mga bisita.

Sumakay kaagad ako ng kotse at pinaandar kaagad iyon. Wala na akong pakielam kung ano ang mangyayari diyan basta ako, pupuntahan ko yung taong mahal na mahal ko. At si Ethan ’yun, wala ng iba.

Nakarating kaagad ako noon sa bahay nila at nakita ko noon sila Papa na kakauwi lang ata.

“Papa!” Tawag ko sa papa ni Ethan at niyakap siya. Gusto ko siyang unahan na at baka magalit pa siya sa ’kin dahil nasaktan ko nanaman ang pinakamamahal niyang anak.

“Papa, sorry po. Hindi ko po sinasadyang masaktan nanaman ang anak niyo. Sorry po. Pero ngayon, naalala ko na po a-”

“Huli ka na.” Bigla niyang sabi.

Huli? Huli saan? Bakit? Medyo nanlalambot ang tuhod ko na tinanong ko si papa.

“H-huli p-po saan?” Kinakabahan kong tanong kay papa.

Hinawakan ko ang dibdib ko na malakas ang pagtibok ngayon. Malakas na mabilis. Malungkot na nakatingin sa ’kin si papa ngayon pero hindi ko alam ang dahilan. Kinakabahan ako sa maaari niyang sabihin?

Huli na? Anong huli na? may iba na ba si Ethan kaya nasabi nilang huli na? Bakit?

“Nasa flight na siya ngayon with Teejay papuntang New York and I think huli ka na.” Sabi naman ni Clark.

Tuluyan nang nanlambot ang aking mga tuhod. Napaluhod na ako sa harap ni papa at tuluyan nang bumagsak ang aking mga luha.

I really fucking miss Ethan so much. Gusto ko na siyang yakapin pero bakit niya ako iniwan?

“Papa, bakit niya ako iniwan?” Sabi ko kay papa habang patuloy na umaagos ang aking mga luha.

Hinawakan ko si papa sa braso. At nagmamakaawang pauwiin muna si Ethan.

“Papa, please po. Pakiusapan niyo po si Ethan. Mahal na mahal ko po si Ethan. Miss na miss ko na po siya!”

“Matteo, tumayo ka diyan. Please!” Sabi sa ’kin ni papa at inalaayan niya akong tumayo.

“Matteo, hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Pero, nasaktan kasi ng sobra yung anak ko kaya wala tayong magagawa. Kailangan niyang pumunta doon for work and kailangan niya na rin doon for his new life. Hayaan na muna natin siya doon.”

“Pero papa? Andito na po ako? Bumalik na ang lahat ng ala-ala ko, kaya po please papa. Mahal na mahal ko po ang anak niyo.”

“Sorry Matteo. Pero wala talaga tayong magagawa. Ama ako at ayaw kong nakikitang nasasaktan ang anak ko at sa desisyon ko, doon muna siya manirahan for his life na maghilom ang mga sugat sa puso niya para hindi na siya maging malungkot pa.”

Binitawan ako ni papa at iniwan ako doon.

Napaupo ako sa damuhan noon at nag-isip ng maaaring gawin. Pero wala akong matinong maisip. Naiiyak lang ako. Ethan bakit hindi mo ko inintay? Bakit hinayaan mong magkahiwalay at magkalayo tayo? Miss na miss na kita. Bakit hindi mo ako inalalayan para maalala kita?

Tanginamo Matteo Buenaventura. Ikaw ang may kasalanan nito. Tuluyan ko nang nasira ang kung ano mang sa ’min ni Ethan. Pero hindi ako mawawalan ng pag-asa, ako ang gagawa ng paraan. Hintayin mo ako diyan Ethan kaya please, ’wag ka munang maghahanap ng iba. Nandito na ako.

It’s too late but never lose faith.

Chapter 44: Hugs and Kisses

Ethan’s POV

“Ethan, gising na. We’re here.” Rinig kong sabi ng katabi ko who is Teejay.

Nginitian ko siya. Ilang oras rin pala akong nakatulog.

“Pagod na pagod ka siguro, bigla ka na lang nakatulog nagkwekwento naman ako e.” Untag sa ’kin ni Teejay.

“Hehe. Sorry na, ikaw kasi e. Noong nakaraang gabi hindi mo ako halos pinatulog dahil sa mga kwento mo e.”

“Hala. Ako pa talaga ang sinisi e. Gusto nga lang kitang mapasaya eh.” Sabi pa niya sa ’kin.

“Oo na sige na.” Sabi ko sa kaniya.

Nang makababa kami ng eroplano, naramdaman ko kaagad ang New York breeze. I miss it. Kahit na hindi pa kami nakakalabas ng airport, na-eexcite na ako ng sobra na makita ang pinagbago ng New York simula noong umalis ako dito.

“Mukhang masaya ka naman ah?” Sabi sa ’kin ni Teejay habang parehas kaming nakatanaw sa mga ulap, sa mga damo at mga taong kalalabas lang rin ng eroplano.

“Siguro dahil namiss ko lang ang New York. Dito ako lumaki e.” Sabi ko naman sa kaniya.

“Tara alis na tayo!” Sabi niya sa ’kin.

---

Madaling lumipas ang mga oras. Nandito kami ngayon sa lumang bahay namin dito sa New York, kung saan kami nakatira dati. Magdamag lang kaming natulog at paggising ko, ngumiti ako sa kawalan.

It’s a new day, Ethan. A new start for you to think about yourself first.

Agad akong lumabas ng kwarto at nakita kong nagluluto si Teejay samantalang si Micha ay gumagawa ng reports or presentation para mamaya.

“GOOD MORNING!” Masayang bati ko sa kanila.

“Good Morning, rin po sir!” Bati rin sa ’kin ni Micha.

“Good morning, Ethan!” Bati naman sa ’kin ni Teejay.

“Bango naman niyang niluluto mo!” Puri ko pa kay Teejay at tinignan kung ano nga ba ang niluluto niya.

Tuyo at itlog?

“’Di ba hindi ka kumakain niyan? At saan mo nakuha ’yan?” Tanong ko sa kaniya.

“Kumakain na ako nito. Since nung pinatikim mo sa ’kin. Mama mo ang nagbigay sa ’kin nito. Favorite mo rin daw kasi ’to.”

“Ah, okay!”

After naming kumain, nagready na kami para pumasok. Kailangan nang matapos kung ano man ang mga problema.

Nandito na kami sa bagong bukas na office namin ngayon. Work, work, work. Ngayon, ako muna ang pansamantalang CEO pa rin pero after kong matapos yung mga problema, saka ko pansamantalang ibabalik muna kay papa ang pagiging CEO ko.

Nagsikap akong mag-focus sa work ko ngayon. Kailangan kong maging busy.

Nagsearch kasi ako ng pwedeng gawin para maka-moveon.

1. Make yourself busy.

At ayun na nga ang ginawa ko. Hindi ako nagpadala sa nararamdaman ko. Nag-focus ako sa mga problemang tapusin. And after this day, kailangan kong mapapayag yung bago naminh business partner for the new plans.

At hindi nga ako nagkamali, kapag may tiyaga, may nilaga. Na-approve na nila ’yung new plans na pinilano ko, and siyempre ka-partner na ng company namin ’yung company nila.

2. When you’re alone, try to listen rock and party

musics

.

At ’yun nga ang ginawa ko. Habang wala ako ginagawa sa office, kinuha ko ang phone ko at earphone ko at nagpatugtog ng kung ano-anong rock and party musics kahit na hindi ko alam.

Pero sa tingin ko hindi talab ’to sa ’kin dahi naaalala ko pa rin ’yung mga nangyari.

Try natin ’yung next.

3. Hangout with your friends or family.

Tinawagan ko kaagad si Teejay para makalabas naman kami kahit saglit. Um-oo naman siya kaagad at sinundo ako sa tapat ng office.

“Micha, una na ako ah? Uwi ka na lang doon sa bahay.” Pagpapaalam ko kay Micha, secretary ko. Tumango naman kaagad siya at nag-babye sa ’kin.

“Saan mo ba gustong pumunta?” Tanong sa ’kin ni Teejay.

“Kahit saan basta masaya.” Sabi ko naman.

“Ah. Alam ko na kung saan!”

Then pinaharurot niya ang sasakyan at pumunta kami sa kung saan. Sa isang Resto bar. Maraming tao rito, mapapansin mong mayayaman sila dahil may mga kotse at maraming pagkain every table.

“Oh! Ayan. Kain muna tayo. O gusto mong uminom?”

“Sige inom tayo.” Sagot ko naman.

---

After two months, masasabi kong masaya na ako. Nakamove-on na ako sa sakit at hapdi ng mga nangyari sa ’min ni Matteo. Pero hindi pa rin siya naaalis sa puso ko kahit na anong mangyari. Hindi maalis yung pagmamahal ko sa kaniya.

Marami nang nagbago simula nung pumunta ako dito sa New York. Si papa na uli ’yung CEO. Then ako? Sinisimulan ko nang magbukas ng sarili kong Painting Studio and thankful ako kila mama at papa na pumuyag at talagang tinulungan ako para makabili ng isang establishment dito sa New York.

“Sir. Sa June 30 po ’yung kasal nung mag-asawang Chinese na dito magpapakasal. Then gusto na raw po nila makuha ’yung painting nilang dalawa.” Sabi sa ’kin ni Micha ang secretary ko.

After ko siyang maging secretary sa office, kinuha ko pa rin siya as my secretary of my own painting studio.

“Okay.” Sabi ko naman sa kaniya at pinagpatuloy ulit ang pag-papaint ko. I really love painting kaya ito ang naging daan para mabura ’yung sakit na nararamdaman ko dati pa.

“Sir Ethan! Nandiyan na po si Sir Teejay sa labas. Tawag po kayo.” Rinig kong sabi sa ’kin ni Micha.

Biglang lumapit sa ’kin si Micha at bumulong.

“Sir kung hindi lang po talaga kayo magkaibigan ni Sir Teejay, iisipin ko po talagang kayo. Bagay po kasi kayo e.” Sabi sa ’kin ni Micha.

“Haha. In his dreams.” Sabi ko naman.

Actually, nung sinama ko si si Micha dito sa New York, lalo kaming naging close. Siya rin kasi ang tumulong sa ’kin sa pagmomove-on kay Matteo.

Kung makikilala at makakasama mo ’tong si Micha, kalog pala ’to at ang daming kalokohan. Kaya noon, kapag magkasama kami, lagi niya akong sinasama sa mga kalokohan niya kaya nakakalimutan ko ang mga problema ko.

“Micha!” Mahinang tawag ko rito.

“Sir? Bakit po?”

“Thank you, ah!” Pagpapasalamat ko sa kaniya.

“Para saan po?”

“Dahil, nandiyan ka noong nga panahon na wasak ako.”

“Ay wala po ’yun sir. Kayo pa ba? Eh kung hindi nga lang po lalaki ang gusto niyo e, crush ko na po kayo.”

Nagtawanan kami parehas. Then tinulungan niya na akong magligpit ng mga painting materials. Gabi na rin kasi, isasara na namin ’tong Painting Studio.

“Tara na, Ethan. Hatid na kita sa inyo.” Sabi sa ’kin ni Teejay.

Pumayag naman na ako at hinatid na niya ako sa ’min. Actually, hatid at sundo ko ’tong si Teejay. Hindi ko naman sinasabing sunduin niya ako at ihatid pero ginagawa niya. aking pasasalamat ko rin talaga na nandiyan lagi si Teejay para sa ’kin.

Nasa may front seat ako samantalang si Micha ay sa back seat. Kasama ko na rin palagi si Micha sa bahay. Noong una, sabi niya mag-cocondo na lang siya at baka daw kasi naaasiwa na ako sa kaniya. Pero pinigilan ko siya. Sagutin ko ang empleyado ko kung may mangyaring masama sa kaniya dahil ako ang nagdala sa kaniya dito. Kaya ayoko dumating sa point na may mangyaring masama sa kaniya, sagutin ko pa. Kaya mas minabuti kong dito na lang siya kasama ko, para alam kong safe siya. Wala rin naman akong kasama.

Habang nag-didrive si Teejay, nakita ko si mukha niya ang lungkot. Ano nanaman kayang problema nito?

“Teejay, may problema ka ba?” Tanong ko rito. Umiling lang siya pero alam kong meron talagamg problema.

“Sa tagal nating magkaibigan ngayon ka pa magsisinungaling at maglilihim sa ’kin? Ano nga ’yun?” Tanong ko sa kaniya.

Pero wala siyang sagot. Hanggang sa makarating kami sa bahay. Pero nakita kong tumutulo na ang kaniyang mga luha kaya, nag-alala na talaga ako ng husto.

“Sige po. Maiwan ko na po kayo.” Rinig kong sabi ni Micha sabay labas.

“Anong problema, Teejay?” Tanong ko.

“Kasi si papa…”

Magsisimula na sana siyang magkwento pero inunahan nanaman siya ng iyak. Kinalma ko muna siya bago niya simulang magkwento.

Naaawa na ako ng husto kay Teejay. Hindi niya kasi magawa kung anong gusto niya dahil lagi na lang hinahadlangan ng mga magulang niya. Kahit na ayaw niyang gawin ay wala siyang nagagawa. Tanging ’yung mga magulang niya ang gumagawa ng sarili niyang kapalaran. Lalo na ngayon na nalaman ko na gusto ng magulang niya na ikasal siya sa isang babae na hindi niya gusto. Naaawa ako sa kaniya ng husto. Naiyak na rin ako habang nagkwekwento siya dahil naaawa ako sa kaniya at naaalala kong sa ganito rin kami nagsimula ni Matteo. Sa arrange marriage.

“Teejay. Wala akong magagawa, sorry. Ikaw kang talaga ang makakagawa niyan kung ano ang gugustuhin mo. Kung susundin mo ba sila o hindi.”

Gusto ko man siyang bigyan ng payo na ’wag pumayag dahil baka hindi lang maganda ang kalabasan ng relasyon nila pero I decided to keep quite para hindi na madagdagan ang mga iisipin niya. Basta ako, dadamayan ko lang siya at kung maaari, hindi rin ako aalis sa tabi niya tulad nang ginawa niya sa ’kin nung ako ang nangangailangan.

Mabilis na lumipas ang oras, marami na rin kaming napag-usapan. Pumayag na rin siya na magpakasal dahil baka oras na nga naman niya ang mag-asawa. Gagawin niya rin daw ang lahat para matutunan nilang mahalin ang isa’t-isa.

“Ethan. Ikaw ang best man ah?” Sabi pa niya sa ’kin habang pasakay siya ng sasakyan. Dito na rin kasi siya natulog kagabi at ngayon, uuwi na siya para pag-usapan ang kasal nila.

“Oo naman. Makakaasa ka!” Sabi ko naman at nagpaalam na kami sa isa ’t-isa.

Pumasok na ako sa loob para mag-asikaso. Nauna na sa Studio si Micha, daily routine. Siya na kasi ang nagbubukas nun.

After kong mag-asikaso, pumara kaagad ako ng taxi at mabilis na napuntahan ang studio. Nakita ko naman, si Micha na nagtapon ng basura sa labas. Kaya agad ko siyang tinawag para tanungin kung ano nang ganap sa studio.

“Wala naman po sir.” Sabi niya at pumasok na ako sa loob ng office ko.

Malaki ’tomg establishment na nabili nila papa. May sarili rin akong office, may sarili rin akong kwarto kung saan ako nagpapainting.

Pagpasok ko ng office, nagulat ako nang may nakita akong isang bouquet of red roses. Lihim akong napangiti pero nahihiwagahan parin ako kung kanino galing ito. Wala naman akong suitor, wala naman akong kilalang pwedeng magbigay nito. Then mayroon pang isang set ng Fererro Rocher na hugis heart ang nakapatong rin sa table ko.

“Kanino galing ’to?” Tanong ko sa sarili ko pero may narinig akong nagbukas ng pinto at nagsalita, “Akin.”

I stunned for a moment. I now his voice. Kilala ko ang boses na ’yun at hindi ako pwedeng magkamali. Mabilis kong nilingon kung sino ’yun at tama nga ang hinala ko.

“Matteo?” Mahinang tawag ko sa kaniya.

Bakit siya nandito? Anong ginagawa niya dito?

Hindi pa rin talaga nagsisink-in sa utak ko ang mga nangyayari. Nakatitig lang ako sa kaniya ng diretso, gusto kong tumakbo papalapit sa kaniya at yakapin siya ng mahigpit pero dahan-dahan siyang lumapit sa ’kin habang matamis na nakangiti. Maya-maya pa’y naramdaman ko na ang mahigpit na pagyakap niya sa ’kin.

“A hug that means, I miss you so much.” Sabi niya sa ’kin at doon na nagsimulang tumulo ang aking mga luha. Napayakap na rin ako sa kaniya ng mahigpit.

“I miss you too. I really miss you.” Sabi ko sa kaniya.

Kumalas siya ng yakap at hinawakan ang aking magkabilang pisngi.

“And a kiss that means, I love you so much that I can’t live without you. I love you so much, Ethan.” Sabi niya sa ’kin at hindi na ako nakasagot sa kaniya. Binigyan niya na kaagad ako ng isang matamis na nakaka-adik na halik. Ang bilis ng tibok ng puso ko at ramdam ko rin ang sa kaniya.

Nang matigil ang aming halikan, matagal kaming magkayakap habang nagtititigan.

“Let me memorize this set-up and feeling para hindi ko na totally makalimutan.” Sabi niya sa ’kin.

“Totoo ba ’to?” Tanong ko sa sarili ko pero si Matteo ang sumagot.

“’Wag kang mag-isip na panaginip or kung ano lang ’to. This is real Ethan. Totoo lahat ng ’to. You’re my happiness, you are all to me. Mahal na mahal kita, Ethan. Don’t you dare to leave me again, huh? Dahil susundan at susundan kita saan ka man pumunta.”

“Talaga? Eh paano kayo ni Ellise?” Tanong ko naman. Medyo lumayo siya ng kaunti sa ’kin at sumeryoso yung tingin niya sa ’kin.

“Walang kami, Ethan. Kung yung engagement ’yung iniisip mo, walang nangyaring engagement party dahil pinatigil ko. Ikaw ang mahal ko, Ethan. Please, this time, makinig ka sa ’kin.”

“Pero. Wala na tayo, Matteo. Hiwalay na tayo.” Pagkasabi ko nun, muli nanamang tumulo ang aking mga luha. Muli akong nilapitan ni Matteo at marahang pinunasan ang aking mga luha.

“This is the time siguro para mag-start uli tayo. ’Yung ikakasal tayo na alam natin sa isa’t-isa na mahal na mahal natin ang isa’t-isa. Thank God talaga at nagbalik na ang mga ala-ala ko. Ang tanga ko rin kasi talaga e, kung sino pa ang mahal ko siya pa ang nakalimutan ko. Sorry, Ethan. Sorry kung nasaktan kita at matagal bago bumalik ang ala-ala ko. This time, gusto kitang tanungin. Ethan, pwede bang manligaw?”

Napangiti ako nang pagkatamis-tamis dahil sa sinabi niya. Oo nga wala na kami, hiwalay na kami, wala na yung kasal namin kaya ito na ang pinaka the best na gawin ang magsimula ng bago.

“Oo naman.” Walang atubiling sagot ko. Mangiyak-ngiyak siyang tumayo at hahalikan sana ako ngunit pinigilan ko.

“Oooops. Nanliligaw ka pa lang ’di ba? Bawal muna halik.” Sabi ko sa kaniya.

“Hala. Bakit bawal, isa lang please? Namiss kasi talaga kita e.”

“Hindi pwede.”

“Dali na, please?” Pagmamakaawa niya.

“Hindi.”

“Dali na. Pero, yakap na lang, pwede?” Tanong niya pa sa ’kin. Tumango lang siya at inakap ako.

Pero habang magkayakap kami, bigla siyang humarap sa ’kin at hinalikan ako, torridly. Gusto ko man sanang pumalag. Pero damn it. I really miss his lips and kisses.

“Ethan?” Mahina niyang tawag sa ’kin habang magkayakap pa rin.

“Po?”

“I love you so much, soon to be Mr. Buenaventura.”

“I love you too, Matteo Luiz Buenaventura.” Sabi ko naman sa kaniya.

“Wow, full name ah!”

“Siyempre.”

“’Wag mo na akong iiwan uli ah?” Sabi niya.

“Opo.” Sagot ko naman. At hindi na talaga kami nakatiis na dalawa. We miss each other so much kaya nag-abot nanaman ang aming mga labi.

Epilogue

Matteo’s POV

Wala nang mas sasaya pa sa feeling ko ngayon. Napakasarap sa feeling na kasama mo na ngayon ’yung taong mahal mo. Wala ng epal, wala nang hadlang.

Hindi ko talaga matiis na hindi siya yakapin sa tuwing makikita ko siya. I really missed him. Mahal na mahal ko ang lalaking ’to. Hindi ko na ’to pakakawalan. Hindi ko na hahayaang magkalayo pa kaming dalawa, lalo na ngayon na sa dami nang napagdaanan namin, heto pa rin kami magkasama.

“Ano ba Matteo. Bakit ba yakap ka ng yakap? Ang daming nakakakita oh!” Sabi niya sa ’kin. Pero hindi ko siya pinakinggan. Yakap-yakap ko pa rin siya at wala akong paki kung maraming tao pa ’yan.

“Eh ano bang paki nila. Baka mamaya eh mawala ka na lang bigla sa tabi ko kaya let me do this, para ma-ingatan kita.” Sabi ko naman.

Alam kong I’m overacting now pero wala kayong magagawa, iniingatan ko lang kung ano ang akin.

“Apaka oa mo naman! Tanggalin mo ’yang yakap mo or else…”

“Or else what?”

“Or else… h-hindi na kita p-papansinin.”

“Ang tanong, kaya mo ba?” Tanong ko naman.

“O-oo. H-hinahamon mo ba k-ko?”

“Sige. Go, basta hayaan mo lang akong nakayakap sa ’yo.”

“Eeeeiiih!” Rinig kong daing niya. Alam kong naiinis na siya kay agad kong tinanggal ang pagkakayakap ko sa kaniya.

“Ayan na po.” Sabi ko at kunyaring nagtampo. Humalukipkip lang ako at tumingin sa kung saan at medyo lumayo sa kaniya.

Nasa isa kasi kaming park ngayon. Niyaya ko siyang gumala at makapagsaya muna kasama ako then siyempre, pumayag naman siya kaagad.

Marami kaming nagawa ngayong araw. Wala kaming sinayang na oras. Sinulit lang namin ang araw na ’to na kami ang magkasama. Gusto ko kasing punan ang mga panahong wala ako sa mga tabi niya. Gusto ko kasing bumawi sa kaniya gusto ko siyang pasayahin as much as I can para mapalitan ang mga sakit na naidulot ko sa kaniya.

“Ano ba gusto mong orderin?” Tanong sa ’kin ni Ethan.

“Ikaw.” Nakangiting sabi ko. Napatingin pa siya sa ’kin at pinipigilan niya ’yung tawa niya at dahil nga medyo mestiso rin siya, halata ang pamumula ng matangos na ilong niya at ang kaniyang dalawang tainga.

“A-ano…ba! A…yusin mo n-nga Matteo!” Nauutal niyang sabi.

“Teka? Bakit Matteo lang tawag mo sa ’kin? Gawa tayo endearment.”

“Bakit? Tayo na ba? Bakit gusto mo nang magka-endearment?” Tanong nama niya.

“Hala. Dapat ba tayo na?” Tanong ko naman.

“Oo.”

“Kailan mo ba ako sasagutin? Excited na ko. Sagutin mo na ako ngayon.” Sabi ko sa kaniya.

“Excited much ah? Hindi naman talaga kita sasagutin e.” Sabi niya sa ’kin. Medyo nakaramdam ako ng kirot sa dibdib ko na kahit alam kong biro niya lang  ’yun ay nasaktan pa rin ako.

“Sige, oorder na ko.” Sabi ko na lang at tumayo at pumunta na sa counter.

“Isa nga pong McDo Fried Chicken, yung spicy po. Dalawang order.” Sabi ko sa babang kahera.

Sa sobrang lakas talaga ng appeal ko, noong una ayaw niya pang kumilos, nakatitig lang siya sa ’kin habang lumulunok. Hay nako miss, pasensya ka na, taken na kasi ako nung lalaking pinakamamahal ko.

“At saka po, isang BFF fries. Then yung drinks po, isang coke then pepsi po ’yung isa.”

Alam niyo ba kung ano ’yung mga gusto o favorites ni Ethan? Kapag nasa McDo? Siyempre, chicken, tapos yung drinks pepsi tapos may kasama pang BFF Fries at isang katerbang gravy. And I request more gravy, tutal naman may free refill, handa kako ako magbayad para lang sa maraming gravy.

Pagka-upo ko dala ’yung mga in-order ko, nakita kong nanlaki ang mata ni Ethan. Hindi dahil sa in-order ko, kundi dahil doon sa libreng gravy. Then, iyon kaagad ’yung kinuha niya.

Natawa naman ako dahil para siyang batang sobra kung mag-crave sa gravy. Then binuhos niya yon sa kanin niya na para bang ginawang sabaw.

---

ETHAN

:

Wala nang mas sasaya pa sa araw-araw kong kasama si Matteo. Lagi niya talagang pinararamdam sa ’kin na mahal niya ako, na hindi niya na ulit ako sasaktan at iiwan. Lagi niya akong pinasasaya, kahit na minsan kung mag-joke siya nakakainis, ang corny kasi.

Then hindi ko maitatago, kinikilig ako sa tuwing bigla niya akong yayakapin at hahalikan sa cheeks sa tapat ng maraming tao. Lagi niyang pinapadama at pinapakita sa ’kin na proud siya na ako ang niiligawan niya at mahal na mahal niya.

Niligawan niya ako nang mahigit anim na buwan. Alam ko na naman at ramdam ko na hindi niya na uli ako sasaktan at pahihirapan, pero siyempre may plano ako kung kailan ko siya sasagutin. Plano ko, na kapag hinarana niya ako, at saka ko siya sasagutin. Ewan ko ba, pero gusto kong maka-experience nun. ’Yung tunay na haharanahin ka sa bahay mo.

Habang nag-aayos ako ng bagahe ko, dahil bukas ay lilipad na kami ni Matteo pauwing Pilipinas. Ayaw niya pa nga akong pauwiin e dahil daw ikakasal muna raw kami bago kami umuwi.

Habang nag-aayos ako, may narinig akong kanta. Noong una, napakanta pa ako pero nung nabosesan ko kung sino ’yun, bigla akong napadungaw sa bintana.

Matamis akong napangiti at tinignan siyang mag-gitara habang may dalawang tao na may hawak ng isang bouquet at yung isa naman ay may malaking kahon na may gift wrapper.

“You would always ask me those words I say,

And telling me what it means to me.

Every single day, you always act this way.

For how many times I told you

I love you for this is all I know.

Come to me and hold me,

And you will see the love I give

For you still hold the key.

Every single day, you always act this way.

For how many times I told you

I love you for this is all I know .“

Sht! ’Yung message nung kanta, hindi ko maiwasang ma-feel nang husto ’yung kanta lalo na’t kinakantahan ka ng isang lalaking naka-suit at ’di ko maiwasang umamin na, gwapo siya, so perfect.

“I’ll never go far away from you,

Even the sky will tell you that

I

need you so

For this is all

I

know,

I’ll never go far away from you.

Come to me and hold me, and you will see

The love

I

give for you still hold the key.

Every single day, you always act this way.

For how many times I told you

I love you for this is all I know .“

’Yan na, tutulo na. At ’di ko napigilang tumulo nanaman ang aking mga luha. Hindi pa man natatapos ang kanta, nagmadali na akong bumaba para harapin siya. Pagbaba ko, nakatingin lang siya sa ’kin ng diretso habang nakangiti.

“Ikaw ha! Lagi mo na lang akong pinapaiyak!” Sabi ko sa kaniya at pinagpapalo siya sa dibdib. Pero niyakap niya lang ako ng mahigpit at hinalikan sa noo.

“ I’ll never go far away from you, even the sky will tell you that I need you so For this is all I know, I’ll never go far away from you. I love you so much.“ Sabi niya at hinalikan ulit ako sa aking noo at sa ilong.

“Kapag sinagot mo na ako, akin na ulit ’yang lips mo.” Mahina niyang sabi sa ’kin.

“Oo na. Sige na, sa ’yo na.” Sabi ko sa kaniya. Napalayo siya sa ’kin at tinignan ako ng diretso.

“Sa akin na? I-ibig saihin?”

“Tayo na.” Ako na ang nagtapos sa sasabihin niya at bigla niya na lang akong hinablot. At sa sobra niya sigurong pagkasabik sa ’kin, madiin niya kaagad akong hinalikan, na siya namang ikinatuwa ko rin.

“I love you, my kisses.” Pagputol niya.

“I love you too, my hugs.” Sabi ko naman.

---

Habang nasa eroplano na kami pauwi ng Pinas, hindi ko maiwasang alalahanin ’yung mga nangyari after nung panghaharanang ginawa niya sa ’kin.

Alam niyo ba kung ano ang laman nung box na regalo niya daw sa ’kin? Isang complete set ng wedding suit, color white iyon then yung necktie ay color maroon.

Yun daw ang gamitin ko sa kasal namin at sabi niya ganun din daw ’yung kaniya, para daw parehas kami.

Ewan ko ba dito ang daming pakulo. Pero siyempre, ako naman, pinapakita ko sa kaniya na naiinis ako pero deep inside, kinikilig ako. Ayoko naman nang bulgaran na kikiligin ako.

“Kisses. We’re here.” Rinig kong sabi niya. Napatingin ako sa bintana at nandito na nga kami sa Pilipinas.

Bakit parang ang bilis? Bakit parang hindi ko naramdaman ’yung oras? Nginitian ko si Matteo at sabay kaming tumayo, sabay kaming lumabas habang magkahawak ng kamay.

Tanghaling tapat na rin at tirik na ang araw kaya nagmadali na kaming umuwi. Hindi alam nila papa at mama na uuwi ako, kami ni Matteo.

Pagdating namin sa bahay, nakasalubong namin si mama at parang nagulat pa nang makita ako, napayakap kaagad siya sa ’kin at niyakap ko rin naman siya.

“Na-miss kita, anak!” Sabi niya sa ’kin.

“Na-miss rin po kita ng sobra, mama. May pasalubong ka po sa ’kin, mama.” Sabi ko sa kaniya at nagmadali na kaming pumasok sa loob.

Puno nang saya ang araw na ’to, na masaya na ang lahat, magkakasama na kami at walang problema. Pero, akala ko wala, si Matteo, ang hugs ko pala meron.

Habang nasa kwarto ko kami ni Matteo, nakahiga kami parehas habang pinaglalaruan niya yung buhok ko. Bigla siyang nag-open ng topic.

“Kisses, ano sasabihin ko kay papa? ’Di ko alam kung magagalit ba ako o hindi.” Bigla niyang sabi.

“Hugs, kahit ano ang mangyari, papa mo pa rin ’yun, huwag ka nang magalit sa kaniya. Sure naman akong may magandang dahilan siya kung bakit niya nagaqa ’yun ’di ba?”

“Pero Kisses, sinaktan ka niya, pinaghiwalay niya tayong dalawa.” 

“Okay lang ’yon, siguro yung kapakanan mo lang ang iniisip ng papa mo. Alam mo naman, mahal ka nun.”

---

“Papa.” Rinig kong tawag ni Matteo kay papa habang nag-uusap kami ni papa sa sala.

“Anong papa?” Tanong naman ni papa.

Medyo natawa ako nun habang nakikitang parang napahiyang lumalapit sa ’min si Matteo.

“Tito, may g-gusto po s…sana akong i-itanong sa inyo.” Nauutal-utal niyang sabi.

“Ano yon?” Tanong naman kaagad ni papa.

“P-pwede k-ko po b-bang pakasalan ulit ang anak niyo?” Tanong ni Matteo. Parehas kaming nagulat ni papa. Hindi ko kasi inaasahan na itatanong na ’yan ni Matteo ngayon.

“Hangga’t ’di ka nangangako sa ’kin na hindi mo na ulit sasaktan ang anak ko, hindi ako papayag.”

“Papa ay etse, tito. Mahal na mahal na mahal ko po ang anak niyo, pinapangako ko po na hindi ko na muling sasaktan ang anak niyo, hindi ko na po hahayaang umiyak ulit siya dahil sa ’kin o kahit kanino man dahil kapag po nasaskatan ang anak niyo, nasasaktan na rin po ako. Ipinapangako ko po sa inyo, kapag po umiyak si Ethan dahil sa ’kin, tears     of joy lang po ’yun. Ipinapangako ko rin po sa inyo na magiging mas masaya si Ethan sa piling ko at ipinapangako ko rin po sa inyo na sa bawat araw na magkasama kami ni Ethan, ipaparamdam ko po sa kaniya lagi kung gaano ko siya kamahal at kailangan. Aalagaan ko po ang anak niyo hindi ko po siya pababayaan.”

Ramdam ko yung sincereness ni Matteo ngayon na kahit hindi ako ang kinakausap niya, naiiyak ako.

“Sana nga. Naniniwala ako sa pangako mo at sana ’wag ko nang sirain pa ang tiwala namin sa ’yo sana this time, na binigay na namin sa ’yo ang chance na baguhin ang sa inyo ni Ethan, na gawing maayos at tama na ang lahat. At naniniwala ako sa pangako mong hindi mo na siya ulit iiwan at sasaktan kundi itatago ko na sayo ang anak ko kahit saang lupalop ko pa siya dahin.” Sabi naman ni papa.

“Makakaasa ka po papa.” Nakangiti namang sabi ni Matteo.

“Eh ang tanong, papayag kaya ’tong anak ko?” Biglang tanong ni papa.

“Ethan, sagot mo na lang ang inaantay. Sa tapat ng papa mo, pormal kong hinihingi sa papa mo ang kamay mo, para makasama kita forever….”

Tumayo siya sa kinauupuan ko at tumapat sa ’kin, then unti-unting lumuhod at may maliit siya na box na kinuha sa bulsa niya.

“Ethan, will you marry me?” Tanong niya sa ’kin.

Ako? Ako na siguro ang pinakamasayang tao ngayon, makakapag-start na uli kami ni Matteo ng taong mahal na mahal ko. At iyon nga, hindi na ako nagpabebe pa.

“Yes.”

---

“We’re so happy for you, Ethan. Ngayon, magiging masaya ka na. Today is the day.” Rinig kong sabi ni Zia sa ’kin. Nandito kami sa isang hotel ngayon. Dito kasi gagawin ’yung kasal, kasal namin ni Matteo. Ready na ako? Oo ready na, suot ko na rin ’yung bigay na white wedding suit sa ’kin ni Matteo.

This is the day, ang umpisa ng pagbabago ng lahat. Wala na akong negative thoughts and doubts dahi tinanggal na lahat iyon ni Matteo at pinalitan niya ’yun ng happiness and positiveness.

“Hoy, tulala ka diyan?” Sabi ni Zia sa ’kin sabay yugyog.

“Ow? Sorry.”

“Siguro kung ano-ano nanaman ang iniisip mo kaya ka lutang.”

“Haha, oo e. Iniisip ko na this is it, wala nang atrasan ’to.

“So, ready ka na?”

“Yes. I’m always ready.” Sabi ko naman. At bago kami umalis ng room, narinig kong nagring ’yung phone ko.

International call ’yung number, kaya sinagot ko kaagad. Dahil alam ko naman kung sino ’to.

“Hello, Teejay!” Bati ko sa kaniya.

“Ethaaaaaan. Balita ko, ngayon ka na ulit ikakasal?”

“Oo eh.”

“Sure ka na ba talaga?”

“Sure na sure na. Wala nang atrasan ’to.”

“Okay! Basta mahal mo, go lang!”

“Ay, salamat nga pala Teejay, aaah!”

“Para saan?”

“For all. At saka sa pari na pinaunta mo pa talaga rito.”

Si Teejay ang sumagot sa bayad sa pari at pinapunta niya pa talaga rito sa Pilipinas para dito kami ikasal. At dahil summer ngayon, isang resort wedding ang ganap. Haha, taray ’di ba? Eh sila papa may gusto niyan e.

“Oo sige your welcome. Pero utang mo sa ’kin pinangpa-visa ko diyan sa paring ’yan.”

“Hala, bakit utang?”

“Haha. Biro lang, regalo ko na sa ’yo yan ngayong kasal mo.”

“Haha. Sige, thanks.”

“Sige na. Marami pa kong work ee.”

“Okay. sige, thank you ulit. Ingat lagi!”

“Okay, bye.” At binaba ko na yung tawag. Nakakamiss na tuloy si teejay at ’yung mga kalokohan niya.

Masaya at okay na ang lahat, tuluyan nang naitaboy ang negative sa ’min ngayon. Lalo na nang magkaayos-ayos kaming lahat, lalo na si Matteo at papa niya.

At nang mag-start na ang pinaka-aasam kong araw, kahit na naglalakad pa lang ako sa isle, hindi ko na naiwasan, napaluha ako nang makita kong nakatayo si Matteo sa gilid nk father habang lumuluha at nakatingin sa ’kin. Hindi ko na rin naiwasan, naiyak na rin ako.

Ngayon, na parehas kaming nakaharap sa altar, hindi ko maiwasang mangiti.

“ We are here today to celebrate the marriage of Matteo and Ethan.  A marriage is a very special ceremony. For Matteo and Ethan, this ceremony means that they will be as one, that they will treat one another with care, and that they will continue to share their lives with each other as partners and they will build their future together.“

“I say to you gathered here today: Matteo, do you who know and care for Ethan and give them your blessings now as you enter into this new relationship and do you promise in the days and years ahead to give them your deepest love, understanding, and support during both good times and bad?”

“I do.” Rinig kong sagot ni Matteo, nilingon ko siya at nakita ko siyang nakangti habang nakatingin sa pari pero nung nakita niya akong nilingon ko siya, nginitian niya ako ng pagkatamis-tamis bago muling tumingin kay Father.

“ Now, Ethan. Do you who know and care for Matteo give them your blessings now as you enter into this new relationship and do you promise in the days and years ahead to give them your deepest love, understanding, and support during both good times and bad?“

“I do, father.” Sabi ko naman. Then after non, father told us about wedding vows at doon ako kinabahan, hindi ko alam, medyo kinabahan ako sa kung ano ang sasabihin ko at sasabihin sa ’kin ni Matteo.

“I love you, simply, honestly and completely without hesitations.” Panimula niya. Humarap ako sa kaniya at ganoon din naman siya. Dahan-dahan niyang hinawakan ang magkabilaan kong kamay habang nakatingin pa rin sa ’kin.

“… We encountered all of the conflicts a relationship can have. And in that, I’ ve realized what a love is and who is that someone which my heart shouts. I’ve never felt this before, and I like who I’ am because of it. You change me, you changed my life ’coz you always want me to be a better man. I’m forever changed because of who you are and what you’re meant to me. I VOW to respect you, encourage you, trust you and no other that, to love you. I’LL PROMISE, to care for you, stand besides you no matter what and never hurt and leave you, ’coz I love you so much, you complete me.”

Hindi ko na napigilan ang mga luha ko na tumulo, hindi ko mapigilan ang aking nararamdaman. Alam kong nakuha niya lang yung iba sa google dahi nakita ko pero yung sincereness niya ’yung nagdala and I love it so much. Medyo natawa ako ng mahina dahil na rin sa pagkadala ko sa nga sinabi niya, at imbis na ako ang magpunas sa luha ko ay siya na ang nagpunas, tiningala ko siya at nakita ko siyang nakatingin sa ’kin at nakangiti, parehas kami ngayong basa ang mga pisngi dahil sa pag-iyak.

“Ikaw na.” Mahinang bulong niya sa ’kin.

“Every single moment, in every single day I don’ t imagine those without you. I didn’t plan on falling in love with you, and I doubt that you planned on falling in love with me. But once we met, it was clear that nothing the two of us can control what was happening to us. We fell in love, despites our differences, and once we did, rare and beautiful was created and that is love, and it is you that God has given me the best. TODAY, I’LL PROMISE YOU THAT, I’ll support you in every dreams and goals you want to achieve… I will listen to you with empathy and appreciation. I’LL ALWAYS chuckle in times of delight and ease you in times of sadness. You and me, let’s build a home of sweetness, love, care, laugh, happiness, learning, aspects and full of dreams we want to achieve, and of course a home full of strengths and positiveness, let’s face our weaknesses and let God blessed us and our home always. Let us be partners in good and bad times, now ‘till our death. I love you. You are someone that I can’ t live without.”

Pagkasabi ko nun, mas lalong lumaki ang mga ngiti niya sa labi at mas lalo pa kaming naiyak ’coz, of joy and love that we feel right now. Pinunasan ko ang kaniyang mga luha gamit ang aking hinalalaki at ganoon rin naman siya sa ’kin.

“Ethan, take this ring, as the symbol of my love to you and all my promises, make it also a symbol of my life that is only yours.” Pagkasabi niya non, pormal niyang kinuha ang aking kanang kamay at isinuot sa ’kin ang singsing.

“Matteo, take this ring too, as a symbol of my love to you and all of my tomorrows, make it also a symbol of my life that is only yours.” Marahan ko ring inabot ang kamay niya at sinuot sa kaniya ang singsing.

“May your days together be great and filled with joy. Now, ladies and gentleman the newly wedding, Matteo and Ethan Buenaventura. You may now have the kiss of a true love in your wedding ceremony, as the last part of the ceremony.”

At ayon nga, wala nang sinayang na oras si Matteo, madali niya akong hinablot at hinalikan sa labi, at dahil doon, naghiyawan ang mga tao.

“It seems right now that all I’ve ever done on my life is making my way here to you. Tsk.  I love you so much, Ethan.”

“I love you too, Matteo.”

---

MATTEO

:

Wala nang mas sasaya pa sa ’kin ngayon, ako na ngayon ang pinakamasaya at pinakamaswerteng tao sa buong mundo. I already have Ethan. At wala na akong mahihiling pa. Kahit na wala akong anak, basta na kay Ethan ako, masayang masaya na ako.

Nandito kami ngayon ni Ethan, pinapanood ang sunset, dinala niya ako dito pagkatapos naming pumirma ng kontrata about surrogacy sabi niya kasi magandang panoorin ang sunset at hindi nga siya nagkamali napakaganda nga.

Nakaupo kami sa isang bench ngayon. Nakaakbay ako sa kaniya habang nakasandal naman ang ulo niya sa balikat ko.

Teka, happily ever after na ba? Pero hindi ako naniniwala doon e. Just love, ’yun lang. Pero pwede na rin.

Sa dinami-rami nang napagdaan namin ni Ethan? Ito pa rin kami magkasama? Kami na ata ang pinakamatatag sa lahat? I don’t know, basta ang alam ko, I LOVE HIM SO MUCH HIGIT PA SA BUHAY KO. Alam kong ngayon na magsstart na kami ng bago, I know na maraming struggles and conflicts na maaari naming pagdaanan, kaya namin ’yan, ang dami na naming struggles na napagdaanan sa buhay, ito pa rin magkasama pa rin kami. Basta ang alam ko, gagawin namin ito ng maayos at magkasama, magiging maayos rin ang lahat.

Ang daming nangyari, ang dami kong natutunan. Iyon ay kung talagang mahal mo, fought for it. You need to stay strong no matter what happens. You need to keep your faith and that faith will bring you to a better love and care that you’ll never regret and forget, na kahit mismong tadhana or destiny na ang naghihiwalay sa inyong dalawa, basta alam niyo na mahal na mahal niyo ang isa’t-isa, ikaw na mismo ang gumawa ng paraan ikaw na mismo anhg kumilos dahil sure, wala nang magagawa si tadhana kapag ikaw na ang kumilos. Kahit na ayaw na ni tadhana pero gusto mo pa rin, at alam mong alam at mahal mo siya at ang ginagawa mo, God plan it na ikaw na ang kumilos para sa inyong dalawa, tuloy pa rin. Forever na ’to. ’Coz, Ethan complete me, love complete me, my life, my everything.

ETHAN

:

Akala niyo siguro, mag-eend na ’tong story namin, pero hindi, ito palang ang totoong simula para sa ’ming dalawa. Happily ever after o epitome of same sex relationship? Mas gusto ko siyempre, epitome.

Ang dami talaga naming napagdaanan ni Matteo, ang daming conflicts pero ito pa rin kami magkasama.

Lesson learned. Madami ata? Ano nga ba? Siyempre ang maghintay. Maghintay na mahalin ka ng taong mahal mo na kahit sa tingin mong wala nang pag-asa at imposible, go lang! Dahil napag-aaralan naman ang pagmamahal e, maghihintay ka nga lang. Pero mas maganda pa rin pag hindi pinilano, yung kusa mo na lang dapat na naramdaman? ’Yun ’yung the best. But, I also learned na ’yung paghihintay, laging may hangganan. Ang pagbitaw ang mas magandang gawin kung lubos ka nang nasasaktan at dahil bumitaw ka, diyan nila maaaprecciate ang lahat, doon niyo malalaman ang halaga ninyo sa isa’t-isa, minsan huli na, pero minsan nahahabol pa. And ’yung pag-ayaw mo na ’yun ang siyang magiging susi sa magandang landas na tatahakin natin.

Love can change it all, everything, and who you are. Minsan, may mga tao na tulad ko na kahit nasasaktan na at isang daang taon na ata ang nakakalipas, still mahal pa rin ang isang tao, walang nagbago, your love never changed. Nandito pa rin siya sa puso natin, hinding-hindi natin nakalimutan at iyon si Matteo sa ’kin. Dahil siya na ang itinitibok ng puso ko, kapag nawala pa siya sa ’kin baka hindi ko na talaga kayanin.

It feels like my heart doesn’t belong to me anymore, ’coz it’s already belongs to him, kay hugs ko, sa tukmol kong katabi ngayon na enjoy na enjoy sa panonood ng sunset.

And if he wanted it, and of course I know he want it, I’d wish for nothing in exchange. No materialistic gifts, no actions and no explanations knowing he love me too. Just his heart and his life in-exchange of mine.

I love you so much , Matteo. At kailanman ay hindi ito magbabago, alam ko at ramdam ko na mahal mo rin ako, kaya I haven’t doubts now anymore.

At alam kong dito na nagtatapos ang kwento ko, sa pag-suffer ko. Pero ngayon, umpisa na ng istorya namin ni Matteo, na aminado na namin na we love each other, na we are happy together and I know that, we will live together na productive and beautifully.

Today, as we cherish our moment together…

Me, Matteo…

And me, Ethan…

Will not wish to separate each other, and we together realize that if we don’t live and love each other, we will not be entirely complete.

“

Coz, LOVE is a PASSION, OBSESSION,

someone you can’t live without.“

THE END

WESLEY’S PAGES

P  A  S  I  L  I  P

September 16, 2018

02:10PM

Walang pasok ngayon dahil Sunday and, wala pa akong ganang magkwento ngayon dahil ang sakit pa rin ng ulo ko.

Pero ang dami ko kasing ike-kwento sa’yo ngayon. Ang daming pangyayari kahapon na super unexpected. Kaya I’ll start na.

Hindi na ako nakapag-kwento kagabi dahil bagsak na bagsak ako dahil sa ininom namin. Naka-ilang bote din ata kami ng Alfonso Light.

So, nung pupunta na ko ng party, paglabas ko ng building ng dorm ko, nakita ko yung car ni Jack sa tapat nito.

Agad ko itong pinuntahan and hindi nga ako nagkamali. Si Jack nga ’yon!

Then nung nakita niya ako, medyo nagulat pa siya pero tinanong ko siya agad kung bakit siya nasa tapat ng dorm ko.

Then he answered na gusto niya nga daw akong isabay dahil wala naman daw suyang gaanong kakilala doon. Ako and si Hoell lang naman daw ang kilala niya. He’s about to text or chat me na nga daw pero wala daw pala akong number sa kaniya and hindi naman daw niya alam name ko sa fb so, inintay niya na lang daw ako na bumaba.

Habang nasa sasakyan kami, hindi ako makahinga ng maayos. Feeling ko, pulang pula ako that time. Kasi mantakin mo, hinatid na ako nung nakaraan, may pasundo pa ngayon.

And nakaka-amaze din dahil ang linis ng kotse niya. Ang neat tignan.

May mga friend akong boys sa Bicol na mga may ari ng car pero hindi ganito kaayos.

Hindi ko na lang maiwasang mapatingin that time kay Jack habang nagd-drive siya.

Napaka-hot kasi niya!

Pagdating namin doon, iilan-ilan lang din naman yung mga tao. Then sinalubong kami ni Hoell, we gave him our presents and niyaya kami sa loob para kumuha ng food.

Ang regalo ko kay Hoell is isang penshoppe shirt and cologne. Kay Jack naman Bench shirt and cologne. Wala na kasi kaming maisip nung nakaraan na gift kaya pinarehas na lang namin pero magkaiba ng brand.

Then after naming kumain, niyaya kami ni Hoell sa labas ng bahay nila para daw sa last part ng party niya.

So, ano pa nga ba ineexpect ko? Hindi mawawala ang numan sa mga party.

That time na niyaya ako ni Hoell, umayaw ako dahil mahina ang tolerance ko sa alak.

Pero, hinaltak ako ni Jack and tinabi ako sa kaniya. Huwag daw akong mag-alala, malasing man daw ako, iuuwi naman daw niya ako.

And that time, biglang naghiyawan yung mga tao sa circle. Nahiya naman ako bigla and tumango na lang.

I SCREAMED INSIDE!

Then nung naka-ilan na rin kaming bote ng litro ng Alfonso, may napansin akong isang guy. May itsura naman siya. Medyo grew na yung bigote then faded yung hair, matangos yung ilong and mestiso.

Napansin ko siya in the way na kapag ako na yung iinom or hawak ko na yung shot glass and yung baso ng chaser, nakatitig siya ng nakatitig hanggang sa mainom ko yung shot.

Pero that is not a big deal for me. Hindi ko na lang siya pinansin or tinignan ulit. Basta ang alam ko, katabi ko si Jack ngayon and I’m having a good time with Hoell’s friends taking ’bout things.

Then nung time na nararamdaman ko na yung tama nung alak, nagpaalam ako kila Jack na iihi muna.

Gumegewang akong akapunta sa banyo at umihi. Then after kong umihi, nagulat ako nang may biglang pumasok sa banyo.

And guess who? SIYA YUNG GUY NA TUMITINGIN SA AKIN!

Then I asked him kung bakit. May mga sinabi siya pero hindi ko na gaanong naalala or naintindihan. I asked his name too, peri hindi ko na talaga matandaan ngayon.

Then naramdaman ko yung kamay niya na inalalayan ako palabas.

Pero paglabas ko ng banyo may narinig akong malakas na sigawan then bigla na lang akong napasandal sa pader and naramdaman na may humalik sa akin.

OO! BITCH! MAY HUMALIK SA AKIN!

Alam ko yung mga nangyayari that time. Pero blurred na halos lahat kapag pinipilit kong tandaan.

And naiinis ako sa sarili ko dahil hindi ko nadipensahan yung sarili ko sa lalaking yun na halatang halata naman na siya yung humalik sa akin.

Then after nung nangyari, narinig ko si Jack na sinabi sa akin na uuwi na raw kami. Naalala ko pa na ini-akbay niya yung braso ko sa kaniya and inalalayan niya akong makasakay ng kotse.

Then pagsakay ko ng koste, hindi ko na alam kung ano pa yung mga nangyari.

Ang natandaan ko na lang eh tinulungan ako ni Jack na makahiga sa kama ko, and nakita ko rin si Tyler na tumulong sa kaniya.

And that was the fucking thing that happened.

---

Hi guys. This is lipinipatatas again. Sana subaybayan niyo ’tong next story ko entitled ’WESLEY’S

PAGES’

It’s a diary typed story. Kumbaga, if you’ll read it, para kang nagbabasa ng isang diary ng kung sino.

But, all of the casts and events that will happen on Wesley’s life will be there.

I’m hoping for you support.

Let’s make it happen!

Lovelots. Hope to see your reactions there!

A great appreciation to my brother who made my book covers alive! Thank you so much, zygomorphies for these. I love you.