Disclaimer

All characters, situation, names and any form of language with resemblance to the reality is purely coincidental and not intended by the author.

The author holds copyright and any form of reproduction is prohibited. The author also wishes readers to add commentaries and suggestions to the better flow of the story.

A Love Like This (bxb)©

Written by:MrAoiKun

Date: 2016

Prologue

Hinihintay niyang lumingon ulit sa kanyang banda ang taong unang nagparamdam sa kanya ng ganoong pakiramdam. That was the very first time it happened to him. Pero all along, akala niya normal siya. All along he thought he was a late bloomer. But this had never crossed his mind. He was feeling differently towards another guy. And it felt so embarrassing and confusing at the same time.

Pero hindi na siya nilingon nito. He thought the guy will look again. Their was something in the look of his eyes na hindi niya mawari. And then something really did happened. Lumapit sa kanyang bigla ang lalaki at nginitian siya nito ng napakatamis. It almost gets his heart burst into pieces nang ngumiti ito sa kanya ng ganun.

But something was not right. Hindi niya alam kung ano ang mali pero sa tingin niya ay linoloko lang siya ng kanyang paningin.

“Tommy.. Tommy.. Tommy..” ito ang paulit ulit na sinasabi sa kanya ng lalaking kaharap. Pero bakit ganun ang boses nito. Bakit kaboses nito ang nanay niya?

“Hoy!! Tomas Gregorio De Jesus!! Gumising ka na nga diyan!” napabalikwas siya sa sigaw na kanyang narinig. Hays! Tama nga siya.. Ang nanay nga niya ang tumatawag sa kanya.. Akala niya totoo na lahat.. Natawa nalang siya habang inaalog ang ulo niya..

“Oh? Bakit ka tumatawa? Batang ’to! Anong oras na? May pasok ka ngayon diba?” panenermon ulit ng nanay niya sa kanya.

“Nay naman.. Eh kasi nakakatawa yung panaginip ko.. Buti nalang po ginising niyo ako.” patuloy parin siya sa pagtawa habang inaayos ang kanyang higaan.

“Ayan kasi kung ano ano iniisip mo bago matulog.. O siya! Sige na at maligo ka na at malalate ka na sa trabaho mo.. Naghain na ako ng almusal sa baba.. Bilisan mo na diyan ah?” at bumaba na nga ang nanay niya habang kinakamot ang ulo nito. Siguro ay hindi nga nito maintindihan ang kanyang inaasal nang umaga na yun.

Pumasok na siya sa banyo at tiningnan ang sarili niya sa salamin. Hindi niya parin maintindihan bakit ganun ang panaginip niya. At kung bakit ganun nalang ang epekto sa kanya ng lalaking nakita niya sa panaginip? May ibig sabihin ba yun?

“Tsk tsk.. Hay naku ikaw Tommy. Kung ano ano kasi iniisip mo.. Maligo ka na at mag ayos para makapasok ka na sa trabaho!” sabi niya sa sarili niya.

Siguro wala ngang ibig sabihin ang panaginip niya na yun. Masiyado lang siyang nag iisip ng mga bagay na imposibleng mangyari sa kanya.

Nagshower na siya at inalis na sa kanyang isip ang panaginip na yun. Today was a great day for him. Bagong position. Bagong pakikisalamuha at mga bagong makikilala sa kanyang trabaho.

Ngayon niya lang napagtanto na it was his first day as a Human Resource Manager. Kaya kailangan niya magpakita ng magandang example sa mga empleyado. And tardiness is one of the things he hates the most.

Its a new day and a new adventure..

                                   --

to be continued…

Page 1

Tommy

It was his first day as a Human Resource Manager pero pakiramdam niya hindi na niya mahahandle ang pressure na nakapatong sa balikat niya. But he has to. Kailangan niyang maging karapatdapat sa posisyon na yun. It was not easy but he has to earn the trust of the company President. He had worked hard para marating ang posisyon na iyon.

Naghihintay siya sa pagdating ng kanyang evaluator. Kailangan niyang masiguro na tama lahat ng logs, time ins and outs, mga employee activities at mga payrolls. Lahat ng mga iyon ay kailangan niyang tingnan. Kung may dapat baguhin ay babaguhin.

“Oh Lord.. Bakit ba kasi tinanggap ko pa tong position na ’to? Nakakatakot ang pressure.” pabuntong hininga niyang saad sa sarili. At bigla ngang bumukas ang pinto ng kanyang opisina. It was his assistant. Madeline. A sexy, fox like, beautiful lady na rinicommend sa kanya ng dating HR Manager. Nakakaintimidate itong tingnan. Maganda ito at talagang nakakaakit. But he does not feel anything towards the lady walking in front of him.

Noon paman, wala na siyang reaksiyon sa mga bagay na may kinalaman sa babae. Hindi siya nadadala sa mga mapupungay na mata at matatamis na ngiti ng mga ito.

“Oh? This is really interesting? Ikaw pala ang bagong HR Manager? Wait, aren’t you the one they call “The Virgin Guy”.. Haha! Oh God.. Sorry for my mouth.. By the way Im Madeline Fernandez.. At your service..“

Bigla siyang nanlamig sa mga sinabi ng babaeng kanyang kaharap. Bakit parang bigla nalang bumalik lahat ng mga tawanan ng mga taong kanyang nakilala nang marinig niya ang salitang yun. “The Virgin Guy”..

“Im sure hindi na ako stranger sayo? I am a very popular employee here in our company Sir?” saad ulit nito na dumagdag sa kahihiyang kanyang nararamdaman.

Noon paman ay passive na siya sa maraming bagay. Bata palang siya pinagtatawanan na siya ng kanyang mga kaibigan dahil nga sa kanyang pagiging tahimik, walang kibo, hindi lumalaban. Lagi lang siya napapagtripan noon. Hindi siya natutong lumaban. Dahil laging sinasabi ng kanyang nanay na masama ang makipag away. Kaya mas nagfocus nalang siya sa pag aaral nang mabuti kaysa makipag basagan ng ulo. Hanggang nagcollege siya. Yun lagi ang kanyang naging buhay. He was the mighty wallflower. Hindi siya napapansin ng karamihan dahil mas pinipili niyang sarili lang niya ang intindihin. Kaunti lang din ang mga naging kaibigan niya dahil sa mahiyain nga siya. But he was good in every subjects. He always topped the class and he graduated Magna Cum Laude in Business Administration.

“Well, look Ms. Fernandez. From what I see you are not fitted to be an assistant. Is that how you show respect to your Superior? Or should I just find someone who can do this job properly and respectfully?” may tinig ng otoridad sa kanyang boses. Kahit napahiya siya, hinding hindi niya matatanggap na basta nalang idown nito ang kanyang pagkatao.

“I’m very sorry Mr. De Jesus I did not mean to offend you or whatsoever. I was just goofing around Sir. Dont be too serious.” bakas sa mukha nito ang pagkabigla sa inasal niya dito kaya siguro napasagot ito nang ganun.

“Tandaan mo Ms. Fernandez. This is the Human Resource Office. I dont want people who take things lightly and make a fool out of others. Kung hindi mo magagawa nang maayos ang duty mo, better send me a resignation right away or else, I might put someone on your position without you knowing.”

Napatunganga nalang ang kanyang kaharap sa sinabi niya. Oo mahiyain siya at walang pakialam. Pero alam niya kung kelan lumalaban. Napangiti siya sa sarili niya. Thanks to this lady. Lumalabas na ang kanyang tunay na capacity as a person.

“I’m very sorry Sir. I promise na hindi nanpo mauulit.” paghingi nito nang tawad bago tumalikod at lumabas ng kanyang opisina.

Napasandal siya sa kanyang swivel chair at napabuntong hininga. That was a first for him in the past 26 years of his life. What makes him act like that so suddenly? Does it mean he is starting to change? May nagbabago na ba talaga sa kanya.

He looked at the whole body mirror beside his table. Tiningnan niya ang kanyang sarili. He was just an average guy. Maputi, matangkad, singkit, may glasses, di payat at hindi rin naman mataba. He was just an average guy kaya wala talagang magkaka interes sa tulad niya. But something was changing in him inside. He was turning into someone who he never thought he will be. Nagiging palaban na siya. Nagiging defensive na siya sa kanyang sarili.

Nagring bigla ang kanyang phone. It was an unknown number. Nagtaka siya. He has never given his number to anyone. Pero bakit may unknown number na tumatawag.

“Hello? Who is this?”

“ Is this Mr.

Tomas

Gregorio

De

Jesus? “

“Yes? Speaking?”

“ You are to attend a blind date tonight. 7PM at Passion Circle. Please be there. Thank You. “

At bigla nalang nawala sa linya ang kanyang kausap.

“What the hell was that? Blind Date? Haha.. Dami na talagang mahilig magtrip ngayon. Nagkamali lang siguro yun. Well shit happens. I have to work.” sabi niya sa sarili niya. Pakiramdam niya maraming nangyayaring kakaiba sa kanyang araw. It was something that did not happen at all.

Nang palabas na siya sa opisina, all of the employees was looking at him in their cubicles. He was walking through the alley nang makasalubong niya ang isang pamilyar na mukha.

“So? Enjoying the new position? Lakas talaga ng kapit mo sa President ah? Well anyway, Congratulations. But please, I am looking into you. Don’t be so full of yourself.” sabi sa kanya ng kanyang kaharap. Si Dale. Dale Almoso. Ang kanyang dakilang critic at bully sa company.

Napatingin siya dito. This guy was nothing like him. Matangkad, gwapo, maputi, malaki ang katawan at higit sa lahat, gustong gusto siya ng lahat sa opisina. Unlike him, only two people likes him. The President and his only friend in the company Kyla.

“Thank you Dale. You are still above me so I am expecting that. I have to go to a meeting now.” malumanay niyang sagot. Nang lalakad na siya ay hinapit siya nito at naglapit ang mga mukha nila.

“Dont ever try to reach my level Tommy. I am more deserving of everything here. Wag kang maging kampante na nasa position ka na yan. I am still the General Manager. I can kick you out anytime. Understand?”

Binitawan siya nito at lumakad palayo sa kanya. Nagtinginan ulit sa kanya ang mga empleyado having that “nakakaawang nilalang” look. He feels like kapag nandiyan si Dale, wala siyang lakas ng loob para sagutin ito.

Lumakad narin siya papunta ng conference room. He must not falter. Kailagan niyang maging matatag dahil nasa ganito na siyang sitwasyon.

“Kala niya kung sino siya ah.. Makikita niya. I will do everything to take on that position. Napupuno na ako sa kanya.” mahina niyang saad.

This was everything new to him. Nakakapanibago lahat. Bakit ngayon nagiging palaban na siya? He never dared to challenge Dale in his mind. Pero ngayon gusto na niya itong supalpalin. Gusto na niya itong pagmukhaing tanga sa maraming tao. Ipakita dito na puro hangin lang ito.

“Just you wait Dale. Dadating din ang araw na ikaw rin ang hihingi ng tawad sakin at magmamakaawa na hindi ko tanggalin sa trabaho.”

He sighed and smiled. It felt good to him. Nakaramdam siya nang kakaibang pagnanais na magawa ang kanyang mga salitang binitawan.

                                    --

to be continued

Hi Guys!!

This is another story of mine. I hope you guys will like it too. Updates has no definite time.

The Guy on the cover is Lee

DongHae

of

SuperJunior

. He is Tommy. I am still figuring out why he was fitted for the character

pero

I just love him. So please imagine him as the main character.

Page 2

Timmy

“Ayun, lumayas nanaman ang anak ng ate mo. Sawang sawa na ako sa kakasaway dun pero ayaw parin makinig. Sasama daw siya sa boyprend niyang Kano. Leche talagang bata yun.” sermon agad na salubong ng kanyang nanay sa kanya. Galing palang siya sa isang event at naghost siya doon pero ito ang aabutan niya.

“Eh ano naman sabi ni Ate? Wala din siyang pakialam sa anak niya? Ano ba kasing problema ng batang yun? Puro nalang problema ang dumadating sa bahay na’to.. Nakakapagod na.” mainit ang ulo niyang sagot. Hindi na niya makayanan ang mga nangyayari sa kanya.

“Timothy! Wag mong akuin lahat ng problema? Bakit ikaw lang ba kumakayod dito? Dalawang kapatid mo nabuntis ng maaga yun.. Sa tingin mo ba ikaw lang ang nahihirapan? Pinili ko ba na magkaganito tayo?”

“Ma? Hindi ko kayo sinusumbatan ok? Sinasabi ko lang hayaan mo na silang umalis dito sa bahay. Total malalaki na ang mga anak nila. Sila na ang mag isip kung paano nila bubuhayin ang mga anak nila. Hindi habangbuhay nakadikit sila sayo.. Pati ako ginagawa ko na lahat ng raket makatulong lang sa kanila. Hindi paba yung dahilan para maghinanakit ako?”

Napatahimik bigla ang kanyang ina na kanina pa paikot ikot sa maliit na salas ng kanilang inuupahang bahay.

“Sa susunod na buwan papaalisin na tayo dito dahil madedemolish na ang lugar na to.. Kaya sana intindihin mo rin ako Timmy. Saan na tayo pupunta? Hindi ko alam kung ano pang mangyayari satin.”

Napabuntong hininga nalang si Timmy. Tama ang kanyang Mama.. Mahirap talaga ang kanilang sitwasyon dahil sa lahat ng mga kapatid niya ay umaasa lang sa kanilang dalawa. Kapwa iniwan nang mga asawa nila ang dalawa niyang kapatid na babae. May dalaga nang anak ang kanilamg panganay, ang Ate Tricia niya. At ang bunso nilang babae na si Trina ay may dalawang anak na maliliit pa.

“Hindi ko nga po alam kung anong gagawin natin kaya ginagawa ko na lahat ng raket para lang makaipon ako nang sapat para may malipatan tayong bago.. Nakakasawa na ang ganitong buhay Ma.. Pero sinusubukan ko parin gawin lahat para sa inyo dahil alam kong ako ang may kasalanan kung bakit nawala satin si Papa.” naluluha niyang sambit sa kanyang Mama na nakatulala lang sa isang tabi. Lumapit ito sa kanya at naupo sa kanyang tabi.

“Anak.. Wala kang kasalanan.. Kailanman hindi kita sinisi sa nangyari sa Papa mo noon. Alam ko nahihirapan ka narin sa ating sitwasyon. Pero anak, wala nang ibang tutulong sa atin. Tayo lang ang inaasahan ng mga kapatid mo.”

“Bukas na bukas din kakausapin ko ang aking promoter na hanapan na ng mapapasukan si Ate Tricia. Si Trina naman pwede kong isama doon sa mga usherette sa Events ng aking kaibigan. Matagal ko na dapat ginawa ito pero sila mismo ang ayaw magsipag banat ng sariling buto.”

Hinila ni Timmy ang kanyang bag at umakyat na papunta sa kanyang kwarto. Nagbihis siya at tiningnan ang kanyang sarili sa salamin na nasa tapat ng kanyang higaan.

Buong buhay niya ginugol niya upang itaguyod ang kanyang pamilya. Hindi na niya nagawang tapusin ang kanyang kolehiyo dahil sa mahirap na ng buhay nila. Marami na silang binubuhay ng kanyang ina. Nagkaron pa ng dagdag na alagain dahil nabuntis ang panganay nila nang maaga.Alam niyang mabigat ang loob ng mga kapatid niya sa kanya. Dahil iniisip ng mga ito na kung di dahil sa kanya, buhay pa sana ang kanilang ama.

Tiningnan niya ang sarili sa salamin. Mahaba na ang kanyang buhok. Tumubo narin nang bahagya ang kanyang balbas. At nangingitim ang gilid ng kanyang mata. Dahil nga sa may angking kagwapuhan ay kahit papaano ay napadali sa kanya ang magkaroon ng ibat ibang trabaho.

Isa siyang host sa ibat ibang events. Kahit anong klaseng event ay pinapasok niya para lang kumita ng pera. Hindi siya napapagod. Minsan nag momodel din siya sa mga small time na garment manufacturer. Kaya kahit papano nairaraos niya ang kanilang pamilya sa araw araw.

Lahat ng bagay ay nagbago mula nung mamatay ang Papa nila sa isang aksidente. Bata pa siya noon. Hindi niya inakala na manyayari yun nang araw na yun.

Nagkaroon ng pagtatalo ang kanyang Papa at Mama. Nakita niya kung paano sinaktan ng Papa niya ang kanyang Mama. Sinubukan niyang awatin ang Papa niya noon pero hindi ito tumigil. Nagtatakbo siya sa labas at humingi ng tulong. Pero sinundan siya ng kanyang Papa at lalo pa siyang natakot. At hindi nga inaasahang nasa kalsada na pala siya at muntik na siyang masagasaan ng isang rumaragasang truck. Naitapon siya ng kanyang Papa papunta sa gilid ng kalsada pero nagulantang siya nang makita niyang nalasog ang katawan ng kanyang Papa sa pagkakadagan ng truck dito.

Mula noon ay sinisi na niya amg kanyang sarili at hindi na natahimik ang kanyang kalooban. Sinisi niya ang kanyang sarili sa mga nangyari.

Biglang nagring ang kanyang cellphone. May tumatawag nanaman sa kanya sa ganung oras. Kailangan niya ng pahinga dahil mamayang gabi ay may event nanaman siyang pagtratrabahuan.

“Hello? Sino to?”

“Hello? Is this Timothy Chan?”

“Ako nga? Bakit? Anong kailangan mo sakin?” nagtataka niyang tanong. Wala pang client na ganun magsalita kaya naisip niyang hindi niya yun kliyente.

“ We are inviting you to a Blind Date on Passion Circle tonight, 7PM. Thank You.“

At biglang namatay ang kabilang linya.

“Ano bang kalokohan yun? Blind Date? Baka sa isang event yun na gagawin ko.. Pero hindi naman ako nainform ni Boss na may Blind Date Event akong pupuntahan ah? Nagkamali lang yun.. Hays makatulog na nga lang.”

At tuluyan niyang pinalaya ang sarili sa mabibigat na isipin. Gusto lang niya na mahiga at magpahinga dahil sasabak nanaman siya sa trabaho. Hindi na nga niya alam kung kelan siya huling nakangiti. Hindi na niya alam kung kelan siya tumawa ng malakas na malakas. Nakalimutan na rin niya kung kelan ang kanyang huling pagnanasa sa isang tao. Dahil madami siyang problemang iniisip.

“Timmy!! Bumangon ka diyan!! May nangyayari.. Nagwawala ang kapatid mo doon sa bahay ng Kano.. Puntahan natin.. Baka kung anong mangyari sa pamangkin mo.”

“Hay naku!! Di pa nga ako nakakatulog problema nanaman. Ano nanaman ba kasi pumasok sa isip ni Ate Tricia? At bakit ba kasi sumama si Helen doon sa kano na yun?”

Napabangon agad siya at nag ayos nang sarili. Babanatan niya talaga nang tuluyan ang Amerikanong kasintahan ng kanyang pamangkin na hindi pa nga halos dise otso.

“Punyeta.. Ako nga na bente otso na hindi magawang lumandi.. Siya na napakabata pa paglalandi na ang iniisip. Makakatikim talaga sakin yang batang yan.”

At agad na nga siyang umalis ng bahay kasama ang kanyang Mama. Hindi rin naman siya makakatulog habang may ganitong nangyayari. Pinagdadasal nalang niya na wala siyang masamang gawin dahil sa hindi niya parin maintindihan ang mga bagay.

–

to be continued

Page 3

   Dale

    Habang naglalakad siya papunta sa kanyang opisina ay hindi parin niya magawang iwaglit sa kanyang isipan ang napagusapan nila ng President. He cannot allow that jerk to become an HR Manager. Pero malakas talaga ang kapit nito sa kanilang presidente. He just cant let this things happen.

He had been watching this guy since it got to the company. The Colors was never been so challenging to him until that guy arrived. Lahat ng mga plans niya ay naging parang bula dahil ito lagi ang nabibigyan ng papuri dahil sa pagiging magaling na advertiser at marketing strategist nito. He knows what he is capable of and it threatens his career. Paano kung isang araw magising nalamang siya ay nasa taas na niya ito.

He hates Tommy so much. Hindi niya alam kung bakit ganun siya kagalit dito? Mas gwapo naman siya dito. Mas maporma. Mas may dating. Matalino din naman siya. Pero bakit hindi sa kanya umaayon ang mga bagay.

“I think you should get rid of him immediately if you dont want to be on the edge of your career Dale..” isang pamilyar na boses ang narinig niya mula sa kanyang likod. It was Amber. The Vice President of Colors. Ito ang kanyang kasangga sa kompanya. She was her ally. And he was sticking with her eversince.

“Sa tingin mo ganun lang kadali yun Vice President? He is Mr. Grant’s favorite. More favored than you are.. Sa tingin mo mabilis lang natin siyang mapapabagsak.”

“I am not saying that you will do it. Im suggesting that you should have someone to do it.. It will not be that hard. He is of a weak character. Pretty sure, hindi niya matatagalan ang pressure kapag dinagdagan mo pa.” nakangiting saad nito sa kanya. Besides him, Amber has the highest ambition in the company. Gusto nitong makuha ang President position kaya lahat ginagawa nito para tuluyang humina ang impluwensya ni Mr. Grant sa mga board members at investors.

“I will think about it. But for now, I will see how much he can handle the tasks of being in that position. Im sure, hindi na ako mahihirapan pa.”

At pangiting naghiwalay sila. Pumasok siya ng tuluyan sa kanyang opisina.

Nagulat siya nang may isang lalaking nakatayo sa glass window ng kanyang opisina. It was a figure he had never seen for a long time. Matagal narin niya itong hindi nakita at nanginginig siya nang tuluyan na itong humarap sa kanya.

“Hello Dale? Did you missed me?”

Ang kanyang Daddy. It was his father. His father na inabandona sila ng kanyang ina noong bata pa siya. The feeling of hate and anger and anxiousness filled his body. Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman.

After all this years? Akala niya patay na ang kanyang ama but here he was standing in front of him.

“Pa—paanong? Ano–ong ginagawa mo dito? Paano mo nalaman na nandito ako?”

“Well hindi naman ganun kahirap hanapin ang The Colors, Dale? Dahil kilalang kilala sa buong bansa natin ang kompanya niyo.. So bakit naman ako mahihirapan. Knowing that you are also the General Manager.”

Hindi niya ito matingnan ng maayos. Kinuyom niya ang kanyang mga palad. Sa mga oras na yun ay gusto niya lang itong sapakin sa mukha pero hindi niya magawa.

“After all this years? Buhay ka pala? Tapos bigla bigla kang magpapakita sakin acting like nothing happened.. You better get out of this building or I will call the security and tell the police of something absurd!.”

“Whoa! Easy son.. Hindi ako nandito para makipagbangayan or whatever you are thinking. I am just here to tell you that, I will be taking over this company very soon.” sabay ngiti nito sa kanyang binitawang salita. Para siyang nabingi. What on Earth was just striked his ears?

“Wh–aat did you just say? You will take over this company?”

“Your mother knows that I have returned few years ago. I left the two of you when you were 10 as I can remember. I promised myself that when I come back, I will have the biggest achievement that the two of you can be proud of. I worked hard in Germany. Surprisingly, my superior was overwhelmed by my skills and knowledge and so he given me a chance to invest an enterprise. And it grow fast in Germany. We opened a lot of branches and thats the time I left Germany and taken all the money I have and invested again in a company here in the Philippines. And I have found out na nagtratrabaho ka dito sa Colors. One of the leading advertising company in the country and I was so eager to know what you are capable of. Mr. Grant and his sons agreed that I will have the major shares in the company. And so, I will be the CEO.”

Nahihilo parin si Dale sa mga narinig niya mula sa kanyang ama. Lumayo ito sa kanila para lang may maipagmalaki ito sa kanila? And how was that even making him proud naiisip niya.. Galit lang ang meron siya sa taong kaharap niya. And now it will take over the company and when the company itself knows that he was his father, ano nalang ang mangyayari sa kanya? It will turn out that he was lying all along. He wont let that happen.

“Do you really think na madali ka lang makakapasok sa company? I will make sure na hindi papayag ang mga board members na ibigay sayo ang major shares.. I will not let you take this company I worked hard. Kahit kailan hindi ka naging ama sa akin. Did you really thought na after all this years, mapapatawad pa kita? Its too late now..”

“Alam kong hindi mo ako mapapatawad Dale. But I will also say this.. Hinding hindi mo rin ako mapipigilan na gawin ang gusto ko. If this is the only way I can win your trust back, I will do everything just to get Colors in my hands.” nakangiting saad nito at umalis ito nang kanyang opisina.

Napasighap siya. Hindi niya akalain na sa araw na yun magkikita muli sila ng kanyang ama. Ang kanyang ama na pinagmulan ng mga hinanakit niya. Ang kanyang ama na kinamuhian niya dahil iniwanan sila nito ng kanyang ina at wala itong ibang ginawa kundi isipin ang kanyang sarili.

“How can I ever let that old man come back into our lives. Sinumpa ko na siya noon paman. Wala na akong pakialam sa kanya. And I will never let him win this game he is about to play again.” sabi niya sa sarili.

He was gone for 17 years.. Marami nang nangyari sa buhay niya at natuto na siyang tumayo sa sarili niya. Now, he will fight this man. He will not let him get in the way again.

The day he left them was the last day he ever thought of him as his father.

---

to be continued…

Page 4

Paalis na si Tommy sa kanyang opisina. That day was filled with many new things for him. What made him that way? Bakit bigla nalang siya nagkaganun naiisip niya habang papunta sa parking space ng building. It was already 5PM at may kailangan pa siyang bilhin sa grocery. Wala na kasi ang kanyang paboritong peanut butter. Mawala na lahat ng kape at gatas sa kanilang bahay wag lang ang peanut butter. Natatawa siya sa kanyang sarili. He never grown up with that craving.

Habang binabaybay niya ang medyo maluwag na traffic ay bigla nanamang nagring ang kanyang cellphone. It was his mother. Ini on niya amg kanyang bluetooth headset para sagutin ito.

“Hello? Nay?”

“Anak!! May letter na dumating dito sa bahay? Hindi ko alam kung para saan but it is addressed to you.” sabi ng kanyang Nanay sa kabilang linya.

“Eh ano ang nakalagay.. Buksan mo nalang Nay and tell me what it says.”

Nagtataka parin siya. Bakit naman bigla nalang may magpapadala sa kanya ng sulat? Its the technology era. It should be emails and text messages pero bakit sulat?

“Eto anak sabi.. Dear Mr. De Jesus, we are hoping that you can come to a… Teka ano to? Blind Date? That we will be holding tonight at 7PM in Passion Circle. Please be there. Thank you. Anonymous.” may pagkagulat sa boses ng kanyang Nanay.

“Hoy Tomas! Ano tong Blind Date nato? Ano nanamang kalokohan tong naisip mo? Bakit ka makikipagblind date?”

“Nay? Hindi ko nga po alam yan.. Kanina may tumawag din sakin na may Blind Date event daw po ako mamayang 7PM sa Passion Circle. Eh wala naman akong kinalaman dun? Kailan ba ako nakipagdate? Wala naman akong nagustuhan kahit kailan? Kaya imposible yan Nay.. Wag mo na isipin yan. Pauwi na po ako. I will just drop by the grocery store.” mahinahon niya namang sagot sa kanyang ina na nagtataka parin.

“Hindi.. Pupunta ka sa Blind Date na yan.. I think its about time. Sige umuwi ka nang maaga then change into something na bagay sayo.. Tumatanda na ako anak.. I want to see you happy with someone before I leave you.” sagot naman ng kanyang ina na bigla niyang kinalungkot. Bakit naman bigla nagbago ang isip nito? Eh dati ayaw na ayaw nito na may mga ganun siyang ginagawa dahil ayaw niya mawala ang focus niya. Pero ngayon, ito na mismo ang nagtutulak sa kanya na gawin yun.

“Nay that is nonsense ok? Hindi ako pupunta sa Blind Date na yan.. Tsaka baka ginogood time lang ako ng mga iyan. I never even registered to any dating site tapos bigla akong magkakaron ng invitation for a blind date?”

“Ah basta.. Pupunta ka sa Passion Circle.. Eh teka san ba yung Passion Circle na yan? Bagong restaurant ba yan anak?” biglang tanong ng nanay niya na kinatawa niya. Akala naman niya alam ng Nanay niya kung ano ang Passion Circle.

“Nakakatawa naman kayo Nay.. Hindi po yun restaurant.. Parang event center yun.. Pwede kang mag concert dun o di kaya musical presentation. Kaya nga nagtataka ako kung bakit doon? Baka pinaglalaruan ako ng mga yan..”

“Ah basta.. Pumunta ka doon mamaya.. Wala nang pero pero.. Sigurado akong magiging masaya yun. Sige na anak.. Bye! Ingat!” at binaba na rin ng nanay niya ang tawag nito.

“Ano ba kasing kawierdohan ang nangyayari sa araw na ’to? Meron bang mangyayaring hindi maganda?” pabuntong hininga niyang sambit sa sarili.

Agad siyang dumaan sa isang grocery na paborito niyang bilhan ng paborito din niyang peanut butter at binaybay na ang daan pauwi. He sure has a lot of things in mind right now..

Dumating siya sa kanilang bahay matapos ang isang oras and when he parked his car in their garage, may isang taong nagsisisigaw malapit sa kanilang kapitbahay. It was not just one person, may kasama itong babae na siguro ay kaedad ng nanay niya. He was so curious kaya tiningnan niya ang nangyayari sa tapat ng kanilang bahay. At lumabas din ng tuluyan ang kanyang nanay na kanina parin nagtataka sa kung anong meron sa kanilang kapitbahay..

“Nay? What is happening here? Sino yang mga tao sa tapat ng bahay ni Mr. Sheldon?” nagtatakang tanong niya na inilingan lang din ng nanay niya.

“Ewan ko ba.. Napakaeskandalosa talaga ng mga tao ngayon. Kalalaking tao lakas makadada.. Nakakahiya na tuloy sa mga taga rito. Mabuti pa tawagan ko na ang security.. Para mapaalis na ang mga yan.”

“Nay? Wag na tayong makialam.. Lets just ignore them.. Im sure its just a misunderstanding.”

Biglang napatingin sa kanila ang lalaking kanina pa sigaw nang sigaw sa harap ng bahay ni Mr. Sheldon. Ang amerikanong lalaki na kanilang kapitbahay. Hindi nila kilala masiyado ang foriegner na yun dahil bagong lipat lang ito sa kanilang subdivision.

“Mawalang galang lang po.. Kilala niyo po ba ang may ari ng bahay nato? Nandito po ba yung may ari nito?” maangas na tanong ng lalaki sa kanila. Di niya ito masiyadong mamukhaan dahil madilim na at mahina ang dating ng liwanag sa parteng iyon ng bahay nila.

“Eh ano ba ang kailangan mo diyan iho? Kanina ka pa kasi sigaw nang sigaw? Sana manlang marunong kang rumespeto kasi maraming tao ang nakatira dito.. Nagiging eskandalo ang ginagawa mo?” maanghang na sagot naman ng nanay niya.

Agad namang umalis sa kanilang harapan ang lalaki. Siguro ay nabadtrip sa sagot ng kanyang Nanay.

Linapitan niya ito at pinaharap ito sa kanya. Hindi siya pwedeng magkamali. Nakita na niya ang lalaking iyon.

“Bakit pare? Anong problema? Sasapakin mo ako kasi nababastusan kayo ng nanay mo sa inaasal ko?” maangas parin na tanong nito. Kinakalma nito ang sarili pero halatang galit na galit na ito.

“No.. Its not like that. Sorry sa inasal ng Nanay ko. Gusto ko lang kasi malaman kung ano ang kailangan niyo sa nakatira diyan?” mahinahon niya namang sagot.

“Kasi ang lecheng kano na boyfriend ng pamangkin ko, diyan nakatira.. Kaya hinahanap namin sa kanya ang aking pamangkin dahil alam kong nasa kanya siya. Kaya sana naiintindihan niyo rin ang damdamin namin ng Mama ko.”

“Ahh.. Pasensiya ka na sa nanay ko.. Ayaw lang niya talaga niya sa away at ingay.. Anyway, pwedeng ako ang tumawag sa kanya para malaman natin kung nandiyan siya. Teka lang.” at kinuha niya ang kanyang cellphone at dinial ang number ni Mr. Sheldon. Mabuti nalang at nakuha niya ang number nito nung minsang bumisita ito sa bahay nila.

“Hello? Mr.Sheldon.. Hey this is Tommy from the Leaf.. Your neighbor.” bati niya nang sagutin nito ang kanyang tawag.

“ Hey Tom! Whats up? What is this call all about? “ sagot naman nito sa kanya. Naririnig niya ang malakas na tunog ng music. Pakiramdam niya ay wala ito sa bahay nito

“Well I was just asking for a dinner at our house tonight. But I guess your not at home right now?”

“ Oh.. Yeah.. Ahm.. I am at a bar.. I have my girlfriend here.. Were having a goodtime.. Maybe next time.. “

“Well, alright then.. Maybe next time. Sorry for the trouble. Enjoy?!” sagoy niya nalang dito at binaba na niya ang tawag.

“Ano pare? Nasan daw siya? Tinakas na niya ang pamagkin ko?” paranoid na tanong ng lalaking kanyang kaharap. Hindi parin maalis sa isip niya ang mukha ng lalaking yun. Pakiramdam niya ay nakita na niya talaga ito pero di niya alam kung saan.

“Ahh.. Eh.. Wala daw siya diyan.. Kasama niya ang girlfriend niya sa isang bar.. Im not sure kung yung pamangkin mo ang girlfriend niya?”

“Gago talaga ang kano na yun.. Pinapahirapan niya talaga kami.. Pasensiya na sa abala pare.. Maraming salamat ulit.” galit na saad nito. Pinuntahan na nito ang nanay nito at agad narin silang umalis. Siguro ay dismayado sila sa mga nangyari.

“Oh? Ano daw? Sino daw ba hinahanap nila diyan sa bahay ni Mr. Sheldon?” sunod sunod na tanong ng kanyang nanay.

“Eh yung pamagkin daw niya eh yung boyfriend daw eh si Mr. Sheldon..”

“Naku.. Kaya naman pala.. Siguro nga magandang bata yun eh napakapogi nun ni Mr. Sheldon.. Pero naku.. Ang mga kabataan talaga ngayon.. Hindi na iniisip ang mangyayari sa buhay nila. Akala siguro ng batang yun easy life ang magkaron ng foriegner na boyfriend.”

“Nay? Wag na natin silang pakialaman.. Its their lives.. Tara pumasok na tayo.. Nagugutom na ako.” pagyaya niya sa kanyang nanay at pumasok na nga sila sa kanilang bahay.

Di parin maalis sa isip niya ang mukha ng lalaking kanyang nakausap. He was really someone na nakilala na niya noon.

Is he going nuts?

–to be continued…

Page 5

“Nasaan ba kasi ang bar na pinuntahan nina Helen at ng kano na yun? Bakit hindi mo manlang tinanong dun sa kapitbahay?” di mapakali ang mama ni Timmy habang naglalakad sila palabas ng subdivision na pawang magaganda at malalaking bahay ang makikita.

“Ma.. Bakit naman kasi sasabihin nung tao? Malay mo gawa gawa lang din nun yung tawag. Baka kasabwat pa yun ng Kano.. Teka nga ma.. Ano ba pangalan kasi nung kano na yun? Para ipablotter na natin sa pulis si Helen.”

May kung anong galit na naramdaman si Timmy habang iniisip niya ang lalaking kunwari ay tumutulong sa kanya. Alam niya na wala talagang balak na tulungan sila nun. Ganun ang mayayaman, kailanman hindi nakikipagtulungan sa mahihirap.

“Eh sabi lang ni Helen noon, Frank daw ang pangalan nung amerikano na yun.. Pero di ko nalaman ang apilyedo. Hindi rin naman niya kasi ako sinasagot ng tama.” napabuntong hininga nalang ang mama niya.

Nakalabas na sila ng subdivision at naghintay ng pwedeng sakyan pauwi.. Iniisip parin ni Timmy kung saan at kung ano na ang nangyayari sa kanyang pamangkin.

Tumunog ang kanyang cellphone at isang message ang natanggap niya. Sa wakas ay nawala na din ang pag aalala niya.

“Nagtext na si ate.. Sabi niya nasa bahay na daw si Helen dinala ng kano doon. Tara na ma at nang malaman natin kung anong kalokohan ang ginawa ng batang yun.”

“Salamat sa Diyos at ligtas si Helen.. Doon tayo sa main road sumakay anak.. Mahirap talaga makasakay dito. Tsaka may pupuntahan ka pang Blind Date diba?” wala ano anong saad ng Mama niya. Blind Date? Paano nito nalaman na may tumawag sa kanya na may blind date daw siyang dapat i attend?

“Ma? Anong blind date? Paano mo nalaman yun? Wala akong planong pumunta dun.. Kailangan ko magpahinga.. Inubos na ni Helen sa paghahanap natin sa kanya ang lakas ko. Wala na akong oras para pumunta pa dun.”

“Naku tigilan mo ako.. Pumunta ka muna sa blind date na yan. Di na mahalaga kung san ko nalaman. Malay mo may papremyo dun.. O kaya makakilala ka ng mayamang babae tapos nagustuhan ka!? Diba jackpot.. Kaya sige na.. Pumunta ka na!” makulit na sambit ng mama niya na panay ang ngiti sa kanya..

Tiningnan niya lang ito ng maanghang. Bakit parang kakaiba ang kinikilos ng Mama niya. Kanina pa niya napapansin. Doon sa bahay ng amerikano wala itong imik. Hindi ito nagsisisigaw. Siya na nga lang ang humihiyaw doon para marinig siya ng mga tao doon. Nahihiwagaan siya sa araw na yun. Parang sa tagal ng panahon, ngayon lang siya nakaramdam na may mangyayaring hindi niya inaasahan.

“Ayoko.. Magpapahinga nalang ako. Bahala ka po. Baka gusto niyo po kayo nalang ang pumunta dun. Total matagal na kayong single. Dapat mag asawa na kayo ulit.”

“Tingnan mo tong batang to.. Bakit naman napunta sakin ang usapan? Hoy Timothy!! Tumatanda ka narin.. Nasa tamang gulang ka na para mag asawa.. Gusto ko naring magkaroon ng apo sayo.”

Natawa nalang siya sa sinabi ng mama niya. Yun lang ang pagkakataon na nagkaroon sila ng ganoong pag uusap. Mayroon talagang nangyayari sa araw na yun na di niya mapaliwanag.

“Sige ma.. Pupunta ako sa Blind Date na yun pero sa isang kondisyon.” nakangiti siya sa kanyang mama habang linalahad ang nasa isip niya.

“At bakit may kondisyon pa? Tigilan mo ako Timmy.. Pumunta ka nalang dun. Magiging masaya yun sigurado.”

“Kapag pumunta ako doon, isang araw akong magpapahinga. Ikaw ang bahala sa lahat. Okay ba sayo yun Ma?”

“Batang to talaga.. Oo sige na basta pumunta ka lang dun. Gusto ko maging masaya ka kahit papano. Puro nalang problema kasi inaatupag mo.”

Sabay naman silang napangiti sa isat isa. Ngayon niya lang ulit nakitang nakangiti ng ganun ang Mama niya. May kung ano sa hangin na biglang nagpabago sa mga bagay bagay.

Nakarating sila sa bahay nila at malapit na siyang mahuli doon sa Blind Date na pinipilit ng mama niya na puntahan niya. Medyo malayo sa kanila ang Passion Circle. Pero nagtataka siya kung bakit doon sa Passion Circle? Eh puro lang naman musical at concert ang ginagawa doon. Nakapaghost na siya ng isang event doon pero hindi niya alam kung para saan ang blind date na gagawin sa Passion Circle.

Nagbihis na siya ng casual niyang suot. Isang V Neck plain gray na shirt. Tapos pinaresan niya ng isang dark na skinny jeans na sakto lang sa hubog ng kanyang mga paa. Nagsuot siya ng isang leather na jacket na regalo sa kanya ng kanyang promoter dahil sa maganda niyang trabaho. At nagsuot siya ng yellow green na rubber shoes.. Yung paborito niya. He brushed his hair up. Naglagay ng kunting pabango. Kunting pulbos para maayos tingnan. And he was ready. He looks good. Kapag tinatanggal niya ang balbas niya, bumabata ulit siya tingnan.

“Aba? Ang pogi mo ata ngayon Timmy? Saan ka pupunta? Bakit nakaganyan ka?” sunod sunod na tanong ng kanyang Ate Tricia sa kanya.

“May pupuntahan lang akong event. Eh si Helen? Ano na? Ano na daw ba plano nila ng kano na yun?”

“Desidido naman daw na pakasalan ni Frank si Helen. Mahal naman daw niya ang anak ko. Hinintay lang nito na mag dise otso na si Helen para makapag file na sila ng legal marriage at madala niya ito sa Amerika.” nakangiting saad ng kanyang Ate. Parang ang bait sa kanya ng ate niya ngayon. Hindi siya nito tinatarayan at hindi nakikipagtalo sa kanya.

“Mabuti naman kung ganun ang intensiyon niya. At least matatahimik na ang kalooban nating lahat. Sige na ate aalis na ako. Ikaw na bahala kina Mama.”

At tuluyan na siyang umalis sa kanilang bahay at tinungo ang sakayan papunta sa kanyang destinasyon. Pero nagdadalawang isip parin siya sa kung ano ang ginagawa niya. Natatakot parin siya baka ginogoodtime lang siya ng mga taong nagpadala sa kanya ng sulat at tumawag sa kanya kaninang umaga.

Kaya pala nalaman ng Mama niya ang blind date na yun dahil sa sulat na ipinadala din sa kanya. Hindi niya namamalayan na nasa gitna na pala siya ng kalsada at muntik na siya mabangga ng isang kotse.

Huminto ito at bumaba ang nagdradrive dito. Isang matangkad na lalaki ang humarap sa kanya. Unang tingin palang ay may otoridad na ito. Isa itong bigating tao kaya naman natatakot siya baka kung ano ang gawin nito sa kanya.

“Are you insane? Kung magpapakamatay ka, please wag mo akong idadamay?! Marami akong problema at dadagdag ka pa?” mainit ang ulo na bulyaw sa kanya ng lalaki. Nakatulala lang siya. Parang may kung ano siyang kakaibang naramdaman sa lalaking yun.

“Pasensiya na pare.. May iniisip lang kasi ako kaya hindi ko namalayan na nasa gitna na pala ako ng kalsada. Pasensiya ka na.” paghingi niya ng tawad. Hindi siya makapagsalita ng maayos. Parang tinakbuhan siya ng tapang niya nang makita niya ang lalaking yun.

Ang mga mata nito ay parang nangungusap. Anong nangyayari sa kanya? Bakit bigla siyang nakaramdam nang paninikip ng dibdib.. Bumibilis ang tibok ng puso niya.

“Sa susunod mag iingat ka na. Baka hindi lang ito ang abutin mo sa ibang tao!” at umalis na ito sa kanyang harapan. Pinaharurot ulit nito ang sasakyan at tuluyan nang umalis.

Nakatulala parin siya. Bakit bigla siyang nagkaganun sa lalaking yun. Mapupungay ang mga mata nito. Mapupula ang labi. Makapal na mga kilay..

“Punyeta ka Timothy.. Nababakla ka na ba?” sambit niya sa sarili na kinatawa niya.

Hindi niya inalis sa isip niya ang nangyari na yun. Sigurado siyang may paliwanag kung bakit siya nagkaganun.. Pero hindi siya bakla. Siguro ay nagaspangan lang siya sa ugali ng taong yun.

Agad na siyang sumakay sa isang taxi at agad nang pumunta sa Passion Circle. Kailangan niyang gawin yun dahil may usapan na sila ng kanyang Mama.

At ngayon lang niya gagawin iyon. May excitement siyang naramdaman. Pero bakit nananaig parin ang pag iisip niya sa taong kanyang na agrabyado kanina.

–to be continued…

Page 6

Inaayos na ni Tommy ang kanyang sarili. Somehow ay napapayag din siya ng Nanay niya na pumunta sa Blind Date na kanina pa kinukulit sa kanya. He was wearing a long sleeve plain pink pastel polo. Slick jeans and a pair of white sneakers. Yun ang isusuot niya. Simple lang naman talaga siya magdamit. Hindi siya maarte sa katawan. Sinuot niya ang kanyang glasses dahil pinagpapahinga siya ng eye doctor niya sa pag gamit ng contacts niya.

“Aba?? You look good anak. Im sure magiging masaya ang event na yun. Sana nga lang mag enjoy ha? Baka isipin mo napilitan ka lang magpunta doon.” malambing na sabi sa kanya ng nanay niya. Pumasok ito sa kwarto niya at tinitingnan ang kanyang pag aayos.

“Sana nga po hindi ako nagkamali na sundin kayo.. Baka kung anong mangyari sakin sa pinasok kong ito?! Sige na nay.. Total wala namang mawawala siguro kung susubukan ko po?”

At di na siya nag aksaya ng panahon. He have to do this. This is somehow a new thing for him. It will be a start of his changes. Baka doon niya na makilala ang taong..Aalisin sa kanya ang pagkatakot, pagkawalang interes sa salitang “pag-ibig”. Which makes it impossible parin. Alam niyang wala pang kahit isa na kumuha ng kanyang interes.

Except for that guy na nakaharap niya kanina sa tapat ng bahay ni Mr. Sheldon. Wait? Is he really thinking about that guy? Bakit niya kasi iniisip yung taong yun? Kahit pamilyar sa kanya ang mukha ng lalaking yun, it was still unknown to him. And for God’s sake.. Hindi siya bakla.. Hindi siya pwedeng magkagusto sa isang lalaki. It never crossed his mind.

Nagdrive na siya papunta sa Passion Circle.. It was almost 7 PM. Bigla siyang nagmadali for the reason na kahit hindi iyon mahalaga, he has to practice his panctuality para narin sa trabaho niya.

He arrived exactly 7PM. Hindi siya nalate. Kahit papano it filled him with confidence. Pero bigla siyang kinabahan nang pumasok na siya sa glass door ng Passion Circle. Sobrang tahimik naman ng lugar na iyon para sa isang event. At may biglang sumalubong sa kanyang dalawang babae. They were both smiling. The whole place was covered with white blocks. Parang isang maze ang pinasukan niya. The girls explained to him na it is the rooms where the couples will have their blind dates. Teka? Couples? Bakit parang ang wierd naman nun? Wala siyang karelasyon so why do they say na couple?

“Anonymous Blind Date is always a successful event. Naimbitahan ka namin dahil isa ka sa mga candidate na nakapasa sa standard ng aming samahan. We are here to help guys like you find the one they love.” nakangiting paliwanag sa kanya ng isang babae na katabi niya habang nilalakad nila ang daan papasok sa main hall ng Passion Circle.

“Eh.. Im just wondering kasi hindi naman ako nag apply on whasoever dating site or dating program? Bakit ako napili? I mean, I really dont understand the whole thing.”

“You will know very soon kung sino ang nagbigay samin ng iyong profile. But for now, you have to go inside one room. Those rooms with the red lights on are the ones na wala pang laman or wala pang kapartner ang nasa loob nun. When you are inside, lights will turn on kung may kasama ka na sa loob. And if wala pa, the light will remain off.. So you have to wait until someone enters. Dont worry, it is very safe. We made sure everything is alright.”

Napatingin siya sa paligid niya. Parang nakaoval ang posisyon ng mga rooms. It was all white. Some of the doors have red lights on. And the others are closed. Ibig sabihin yung closed na ang red light ay may laman nang dalawang tao.

“Is this a random blind date? I mean di ko alam kung sino ang nasa loob ng mga kwarto na yan?” pagtatanong niya habang nakatingin parin siya sa isang pinto. Napangiti naman sa kanya ang isa pang babae na katabi niya. They were both good looking girls. Matatangkad at sexy. They look like the middle aged courtesan girls na laging binabalikan ng mga warriors pagkatapos ng isang gyera.

“Yes. You will not know if the one you will be paired with is a girl or a boy. We practice fluidity. We make sure na lahat nang nasa loob ng kwarto na yan will end up having a special bond when they finished the blind date.” paliwanag ulit sa kanya ng babaeng katabi niya.

Kaya wala na siyang nagawa pa kundi mamili na ng kwartong papasukan niya.

“You only have one choice. Kapag pumasok ka na sa loob, hindi ka na makakalabas until the duration is finished.” dugtong pa ng babae. Kaya naman buong loob siyang pumili ng isang kwarto. The red light was still on on its door.

Binuksan niya ang doorknob and surprisingly, madilim pa ang paligid. Wala pang tao sa loob.

Hindi niya makita ang paligid. It was just darkness. Paano siya makakahanap ng upuan sa ganun kadilim na lugar? Nangapa siya ng pwedeng upuan at nanlamig siya nang may mahawakan siyang isang mainit na bagay. Kamay yun. Bakit may kamay dito? Nanginginig ang kanyang tuhod. Tama nga siya. Ginogoodtime lang siya.

Agad siyang bumalik sa pintuan pero kahit anong bukas ang gawin niya ay di na ito mabuksan.

“Hey!! Get me out of here.. I was wrong with my decision. Oh God!! Please let me out. I dont like being played!!” hiyaw niya sa pagbabakasakaling may makarinig sa kanya. Pero walang makarinig sa kanya. It was a sound proof room.

At biglang bumukas ang ilaw. The whole place light up. And a table on the center appeared before his eyes. At may isang tao na nakaupo sa isang silya doon. The man was looking at him with a smile.. Para itong natatawa sa kanyang ginawa.

“Ahmm.. Pasensiya ka na.. This is really embarassing… Wait? Ikaw?” naputol ang paliwanag niya nang makilala na niya ng tuluyan ang kasama niya sa kwarto na yun.

“Kaya nga natatawa ako eh.. Ikaw.. Ang liit pala talaga ng mundo.. At nandito ka rin sa kalokohang ito.. Haha! Hay naku.. Ewan ko ba kung bakit pumayag pa ako sa gusto ng Mama ko.”

“Wait? So you mean inimbitahan ka rin dito? This is really wierd.”

“Di ko nga din alam bakit naimbitahan ako dito. Sabi nung dalawang chicks sa labas, makikilala ko rin daw kung sino nagbigay ng profile ko sa kanila.” nangingiting saad nito sa kanya.

“Ginogoodtime lang ata nila tayo. I have to get out of here.. This is really a mistake. Nakakahiya tong ginagawa ko.” habang pinepwersa niya ang pintuang mabuksan ay tinatawanan lang siya ng lalaking kanyang kasama sa kwarto. Ang lalaking nagwawala kanina sa bahay ni Mr. Sheldon. Ang lalaking hindi mawala sa kanyang isip.

“Di mo ba narinig yung sabi nila? Di ka daw makakalabas hanggang di natatapos ang duration ng blind date.. Haha.. Eh anong klaseng date to eh parehas tayong lalaki? Nakakatawa talaga.. Sana natulog nalang ako sa bahay.”

“Kaya nga tulungan mo ako na makalabas tayo dito.. Ewan ko ba kung ano pumasok sa kukuti ko at pumayag din ako sa gusto ni Nanay.”

“Hahaha.. Parehas ata takbo ng utak ng mga nanay natin.. Kaya dito ka na.. Umupo ka nalang. Magkunwari nalang tayong nagdadate. Kasi sabi nila, kapag hindi daw tumunog ang sensor, ibig sabihin wala daw bond na nabubuo. Di tayo makakalabas.”

Hindi siya makapaniwala. This whole thing is just impossible. Bakit ba kasi siya napunta dito? Sabi na nga ba na may mangyayaring hindi maganda sa kanya umaga palang. Dahil madaming nagbago bigla sa kanya.

“Wala na ata akong magagawa. I think we have to talk things out and get over this sick thing.. Nakakatakot na ang mga blind date.. Di na ako uulit.”

At tinawanan nalang siya ng tinawanan ng lalaking kanyang katapat. He sat down facing him. He did not realize he was also laughing. They were both laughing. Napuno ang kwarto ng kanilang tawanan.

“Ako nga pala si Timmy pare!” pagpapakilala sa kanya ng lalaki sabay abot ng kamay nito sa kanya.

“Wow.. Our names do sound the same.. Ako naman si Tommy.” pangiting lahad din niya sa kamay niya.

At nagtawan ulit sila. He never expected na makikilala na niya nang tuluyan ang lalaking yun.

Naalala na niya kung saan niya ito nakita..

Sa kanyang panaginip…

–to be continued…

Votes and Comments Please! Thanks!

MrAoiKun

Page 7

Hindi makapaniwala si Tommy na kaharap niya ang lalaking kanyang napanaginipan. Yung lalaking hinihintay niyang lumingon sa kanya.

Nakatingin lang sila sa isat isa. Napakaganda ng mga mata nito, parang nangungusap. Hindi niya alam kung ano ang nararamdaman niya na iyon.

“Ano bang ginagawa mo sa buhay Tommy? Siguro mayaman ka kasi dun ka sa magarang subdivision na yun nakatira.” tanong bigla sa kanya ni Timmy. Naasiwa siya dahil isang letra lang ang pagkakaiba ng pangalan nila or their nicknames? Maybe screen name lang din yun ng lalaking kaharap.

“Ahh.. Ano.. Ahm.. Empleyado ako sa isang company. Hindi naman mayaman. Matipid lang kaya nakapundar ng bahay.” matipid naman niyang sagot.

“Naku.. Ako kahit sampung event pa ata pagsabay sabayin ko sa isang araw hindi ako kikita ng malaki para magkaron din kami nila Mama ng ganun kalaking bahay.”

“Bakit ano bang ginagawa mo? You seem to have a good job because you look decent.”

“Haha.. Mukhang desinte lang pero ang totoo mahirap lang kami. Nag hohost lang ako sa mga event. Mga mall show, mga birthday party, minsan sa patay kinukuha ako.. Kahit anong mapagkakakitaan ginagawa ko. Kailangan dumiskarte.” masayang saad nito sa kanya. Ramdam niya na totoo ang mga sinasabi nito. He is a straightforward person. Tigasin at walang pag aalinlangan sa pagsasalita. Kahit marami siyang pagdududa parang nagsisimula na siyang magustuhan si Timmy.

“Ah.. I see. Galing din naman ako sa hirap. Si nanay lang ang nagpalaki sakin dahil iniwan kami ng Papa ko noong maliit pa ako. Hindi na namin siya nahagilap mula nang iwanan niya kami.”

“Hmmm.. Halos parehas din pala ang kwento ng buhay natin. Si Papa kasi nawala din samin ng maaga. Kaya napilitan akong tumayo para sa pamilya ko kahit bata pa ako. Ginagawa ko na lahat ng diskarte para makatulong kay Mama.”

Hindi namamalayan ni Tommy na nag oopen up na pala siya dito. Inayos niya ang kanyang upo at inikot ang kanyang paningin. Gusto niyang mahanap ang sensor na sinasabi ni Timmy sa kanya.

“…kaya yun parang sa akin nalang din umasa si Mama at mga kapatid ko.” huling narinig niya na sinabi ni Timmy nang makita niya ang sensor.

“Ahh.. Ganun ba? Ang lungkot natin pareho.. Haha. Sorry kasi napasok ako dito sa kwarto na to kasama ka. Baka kasi uncomfortable ka sakin. Parehas tayong lalaki.”

“Ayos lang yun pare.. Hindi mo naman kasalanan to.. Kasalanan to ng lecheng mga taong gumawa ng kalokohang ’to.” may halong galit na sambit ni Timmy.

“Shhhh!!.. Hinaan mo lang boses mo. Kanina kasi nakitang kong umiilaw na yung sensor. Baka yun ang paraan para makalabas na tayo. Kailangan lang natin mag usap nang mahinahon.” pagsaway niya sa kanyang kaharap.

Napatawa naman ito at hindi nito inaasahan na matutumba siya sa upuan. Iyon naman ang ikinatawa ni Tommy. At sabay nanaman silang nagtatawanan.

“Alam mo Timmy. Nakakatawa ka talaga!? Akala ko astigin ka talaga pero kalog karin pala.” patuloy parin sila sa paghalakhak.

“Ganito lang talaga ako.. Hahaha!! Pero kapag nagagalit ako, nagwawala talaga ako. Yung parang sumasabog na bulkan.”

“Hahaha!!..Opposite na opposite talaga kita. Ako kasi mahiyain. Wala halos kaibigan. Simpleng tao lang. Kaya wala talagang nagkakagusto sakin kahit kelan.” biglang nahaluan ng lungkot ang atmosphere nila. Biglang may lumabas na kadramahan sa bibig ni Tommy.

“Pare?! Kulang ka lang sa self confidence.. Sa tingin mo ba kung mahiyain din ako gagawin ko ang ginagawa ko. Ibig sabihin lang nito, hindi ka na nahihiya. Nagbabago kana. Sinusubukan mo ang mga bagong bagay. Kaya wag kang mag alala. Naiintindihan ko ang ugali mo.”

Napangiti nalang siya dito habang kinakamot parin nito ang ulo niya dahil sa pagkakabagsak sa sahig.

“I have something to propose. Since nagkakasundo naman tayo and I know you can be trusted. May i ooffer ako sayo.” sabi niya at nagkatinginan sila ni Timmy. Nakakunot ang noo nito at parang hindi maunawaan ang sinasabi.

“Pare teka.. Anong proposal ang sinasabi mo?? Kung ilegal yan naku.. Wag nalang. Hindi ako pumapasok sa mga ganyan kahit alam kong naghihirap kami.”

“No Timmy.. Its a good offer. Makakatulong ito sayo. And I am sure hindi na mahihirapan ang pamilya mo kapag tinanggap mo ang inaalok ko.”

Hindi siya nagdalawang isip na bigyan si Timmy ng trabaho. He knows na napakalaking risk ang gagawin niya knowing na walang masiyadong knowledge ang taong kaharap niya ngayon. Pero somehow iniisip niya na meron itong kayang gawin. He only needs training.

“I am offering you a job in our company. Yun eh kung papayag ka? I have a vacant position in my office and I want you to have it.” nakangiting lahad niya kay Timmy na naguguluhan parin sa sinasabi niya.

“Trabaho? Eh bakit mo naman ako bibigyan ng trabaho? Tsaka okay na ako sa ginagawa ko. Masaya ako.. Masaya akong nakikita ng maraming tao. Tinatawanan at minsan naman ay napapagalitan. Pero mas okay ito kesa nasa loob ako ng isang malaking building, puro matatalinong tao kasama ko. Ayoko sa ganun.”

“Your pay will be doubled as what you are earning from your hosting job? Ayaw mo ba nun? I can assure you na magiging maganda ang ating working relationship. I just want to help you out.”

“Wag nalang Tommy.. Alam ko naman kasi na hindi ko kaya ang mga trabahong pang opisina. Ako lang din ang mapapahiya. Hindi nga ako halos nakapag second year college? Ano nalang sasabihin ng mga tao dun sa opisina niyo? Teka ano bang kompanya ang pinagtratrabahuan mo?”

Hindi na niya alam kung tama pa ba na bigyan niya ito nang trabaho. He really want to give this guy a chance. A chance of having a better life. A chance na mas makilala pa niya ito.. Pero nababaliw na ba siya? Malay niya kung killer ito.. Pero hindi rin naman siguro. Mabait itong tao. Kita sa kanyang mga mata. Kahit matapang ito.

“The Colors is the name of our company.”

“Huh?? Yung.. Yung parang ano ba yun.. Yung gumagawa ng mga advertisement? Diba yun yun? Tama ako diba? Wow.. Bigtime ka pala? Ang laki kaya ng kompanyang iyon tsaka balita ko ang laki daw ng kita doon.”

Napangiti siya. Hindi niya akalain na marami pala talagang tao ang nakakaalam sa The Colors. Tama siya, malaki ang kompanya nila. If he can have a bigger position, he can have control on the company. He really wants to have a higher position. Hindi niya alam kung kelan nagsimula ang urge niya na iyon pero gusto niyang maging matagumpay. Gusto niyang may mapatunayan sa mga taong minamaliit siya. Especially Dale.. Who had always been his biggest thorn in the company.

“So ano? Tinatanggap mo na ba? I will only ask you once. Kapag makalabas na tayo sa kwarto nato.. You will never have another chance.” paghahamon niya kay Timmy na nahihirapan parin sa pagdedesisyon.

“Eh ano ba magiging trabaho ko dun kung sakali?.”

“You will be my personal assistant? Ok ba sayo yun?” nakangiti niyang sagot dito.

“Secretary? Eh wala akong alam sa mga ganyang bagay.”

“Dont worry Timmy.. I will help you out. You cant just start without having prior knowledge about everything. I will teach you everything. Kaya kung papayag ka, we can see each other everyday first. For just two weeks. Then after that, ipapasok na kita sa company? What do you think?”

Nakatingin lang sa kanya ng deritso si Timmy. Alam ni Tommy na isang risk ang ginagawa niya. But he feels like may magagawa para sa kanya si Timmy. It only needs time.

“Sige.. Susubukan ko. Pero kapag di ko talaga nakayanan hindi ako tutuloy.. Ayaw kong magmukhang tanga. Ayaw kong mapahiya ka dahil sakin.”

Napangiti siya sa sinabi nito. This guy is really something. He has this funny at the same time serious side mashed up together making him an amazing person.

“Wala ka manlang bang sasabihin? Baka kasi ginogoodtime mo rin ako gaya nitong lecheng blind date na to? Makakatikim talaga sakin kung sino nagpasimuno nito..”

“Kung di dahil sa blind date nato.. Di kita makikilala.. Di mo ako makikilala. Kaya kung pumapayag ka na, I think wala na akong dahilan para di simulan ang gusto kong mangyari..”

At biglang tumunog ang paligid. Isang malumanay na tugtog ang pumalibot sa silid na yun.

“ We hope that you guys have found the bond with each other. The moment you leave this room. Your roads will never be apart again. Thank you for giving me Anonymous, your trust that you will find true love in an inconvenient way.“ sabi ng isang boses na nanggagaling sa mga speakers na nagpapatugtog din ng music.

“Parang tanga tong Anonymous na to.. Paano kaya magkakaroon ng true love kung ang pinagpartner partner niya parehas lalaki.” natatawang sabi ni Timmy na kinatawa niya rin.

“Malay mo.. Love is not just about being a man and a woman. Its about the feeling. Ang nararamdaman niyo para sa isat isa. Kahit ano pa yan.. Yun ang mahalaga.”

Ang just like that. Nasabi niya ang mga salitang iyon. Hindi kailanman sumagi sa isip ni Tommy ang salitang “pag.ibig” pero ngayon.. He was talking like he knows it.

Is Timmy changing him? Si Timmy ba ang nagbubukas ng pinto ng pag alam niya sa mga bagay na matagal na niya iniiwasan?

–

to be continued…

Page 8

Nadagdagan pa ang iniisip ni Dale habang nagmamaneho ng kanyang sasakyan pauwi sa kanyang condo unit. How was it possible that his father was alive? Sabi ng Mommy niya he died a long time ago and all of the sudden alam pala ng Mommy niya na buhay ang Daddy niya.

He parked his car and make his way up to his unit. Napakarami niyang tanong na gustong masagot pero hindi niya alam kung saan magsisimula. Ayaw niya namang sumbatan ang kanyang Mommy dahil alam niya na ginawa lang nito ang makakabuti.

At bago paman siya makarating sa taas ng kanyang unit ay may nakasabay siya sa elevator. The guy who was living next to his unit. The guy who have been secretly having sexual urges towards him.

“Must have been a hard day right?” tanong nito sa kanya. Tiningnan niya ito ng maigi. The guy was wearing a black leather jacket. He was as tall as him. May bigote at makakapal ang kilay. A fine looking man. But what does it matter to him? Wala siyang pakialam dito kaya nagpatuloy lang siya sa kanyang katahimikan.

“You know you and I had been nieghbors for quiet a long time now.. I wish you would answer me whenever I try to talk to you.” sabi pa nito na hindi na niya maiwasang hindi sagutin.

“Im very sorry if I am being rude.. But I really dont have any reason to talk to you. Would there be any?” walang emosyon niyang sagot.

Napatingin naman sa kanya ang katabi niya. Thinking why would this person be so cold. Ganun talaga siya. Ganun na lumaki si Dale. Aside himself and his Mom, wala nang mahalaga pa sa kanya. Even a relationship, he never entered in any. Sure thing he had experiences from the past pero it was nothing to him. He cant understand himself. Hindi rin niya alam kung kaya ba niyang magmahal o hindi. Kung kaya ba niyang maging masaya. These are the things na nagpapagulo sa isip niya kaya hindi na niya ito pinapansin.

“Look.. I just want to be friends with you. Thats all. You cant just ignore everyone in this world? Or baka naman invisible lahat ng tao para sayo. I know we dont know each other, but your impression to me is horrible.” maanghang na sabi nito sa kanya.

“Then the more reason na hindi mo ako kausapin right? Im not the person who likes friendly chat and hanging out. So please dont bother me. Iba nalang ang kausapin mo.”

“Your just impossible.. May mga tao pala talagang katulad mo.”

Ting..

.

At umalis na sa elevator ang lalaking katabi niya. That guy left him another thing to think of.. Has he come to that point where he is losing his humanity?

Mabilis din siyang lumabas ng elevator at tinungo na ang kanyang unit. He want to cool down himself. He wants to drink something to calm his mind. He is worn out. He is stressed of everything that is happening to him.

Ginawa niya na lahat para maging maayos ang buhay niya. But despite having a good life. He is so lonely. Tiningnan niya ang paligid ng kanyang condo unit. It was all in shades of red and black. Ang mga furnitures niya made of wood. It only shows he has a hard personality. Everything looks sad. It adds up to his feeling.

He reached for his room and walked into his closet to change into something comfortable. Pero iniisip niya parin ang sinabi sa kanya ng lalaki kanina.

“…but your impression to me is horrible.”

Napapunta siya sa CR at naghilamos ng mukha niya. He was staring at the mirror. Despite how he looks. Oo gwapo siya. Maganda ang kanyang katawan. Pero all of them is just of him. Walang nagmamay ari dito kundi siya lang. Was he too selfish? Kaya ba yun nasabi sa kanya ng kanyang nakasabay kanina? His neighbor to be exact.

From the moment he knew na napromote na si Tommy bilang HR Manager, his heart was like pumping twice the normal because he is very disappointed of Mr. Grant’s decision na siya ang gawin nitong HR Manager.

Honestly, he dont know why he hates him so much. Ayaw niya lang siguro na nasasapawan siya sa maraming bagay. Was it just that o may malalim pang dahilan? May dahilan ba talaga para magalit siya dito?

Then comes his father na inakala niyang patay na. And now it was saying na siya ang mag mamay ari ng kompanyang pinagtrabahuan niya ng matagal. Was it just a dream or was it really his father he was talking?

At biglang nagring ang kanyang cellphone. Siguro it was his Mom. He never thought of mentioning that he met his father. Ayaw niyang mabigla ang Mommy niya though alam naman talaga nito na buhay ang daddy niya.

Kinuha niya ang kanyang phone and to his surprise, it was Tommy who was calling him. Hindi niya akalain na dadating ang araw na tatawagan siya nito.

“Mr. De Jesus? What made you call me at this moment? This is a first.” malamig niyang sagot sa tumatawag.

“ Yeah.. I know but this is very important. Its about the change in management? Have you been informed ?“ nag aalala ang boses ni Tommy. Pati siya ay biglang nagulat sa narinig. Anong change in the management?

“Wait? What are you saying? Bakit naman bigla bigla ang announcement? Hindi ako nainform. There was no such issue discussed during the board meeting.”

“Just as I thought.. Marami ding nagulat. Mr. Grant will be leaving the company to someone. And I dont have the idea who it is. Even the Vice President is still shocked .”

Napaisip siya. Hindi kaya iyon ang sinasabi ng kanyang Daddy? Kukunin nito ang The Colors and he will own it for himself?

But it is impossible. 10 Billion Pesos ang worth ng The Colors. Hindi posibleng may ganun kalaking pera ang Daddy niya.

“That is just so impossible. Who can Mr. Grant trust the company with? Hindi yun pwede. We need to demand an emergency meeting.” may halong galit na niyang sagot kay Tommy na halatang naguguluhan parin.

“ Im afraid its too late for that. Bukas daw ay may general meeting with the new Big Boss. So I just have to leave it for tomorrow. Bye Dale!“

Habang binababa niya ang kanyang cellphone ay iniisip niya parin kung sino ba talaga ang nasa likod ng lahat ng ito.

Kung ang daddy niya ang may kinalaman dito.. Hinding hindi niya ito mapapatawad. Hindi pwedeng mapunta dito ang kompanya. Its either his dad vanish or he will surrender to everything.

Tinawagan niya naman ang kanyang secretary. He needs to know everything. It is a serious matter and he does not have time to ask everyone what is happening.

“Hello Andrea? What the hell is wrong with you? Bakit hindi mo sinabi sakin that the company is changing the management?” galit niyang bulyaw sa kanyang secretary.

“ Ahhm .. Ahh

..I am very sorry Sir. It just happened so quick. None of us was informed earlier . Lahat

ay

biglaan

. I am sorry for what happened. “

“Hindi na yun mahalaga. What I want to know who is behind all these!! Kaya get your ass working and find it out!” hiyaw niya ulit dito bago niya pabagsak na linapag ang phone niya.

This is getting on his nerves. Wala na siyang idea sa mga nangyayari. Who would dare to do that take over of the globally known company?? Its not that easy to take over The Colors.

–

to be continued…

Page 9

“Tommy? Teka lang.. Bakit ka nagmamadali? Anong nangyari? Akala ko ba pag uusapan pa natin yung trabahong inoffer mo sakin?” habol hingang sambit ni Timmy sa kanyang hinahabol.

Biglang nagmadali si Tommy nang makatanggap ito ng tawag. Para itong natataranta. Hindi niya maintindihan ang kinikilos nito mula nang makalabas na sila sa kwarto ng Blind Date “kuno” nila.

“Ang gulo mo naman atang kausap. Akala ko ba seryoso ka? Bakit tinatakbuhan mo ako. Wala ka atang isang salita?” naiirita na ang boses niya dahil habol siya nang habol dito.

“Something happened Timmy. Pasensiya ka na. Wag kang mag alala. We will talk about this after a few days. Here is my calling card. Call me or text me. I just need to go now. Bye Timmy..”

Pagkaabot sa kanya ng calling card nito ay nagmadali na itong tumakbo palabas ng Passion Circle. Hindi niya parin maintindihan kung bakit nagkakaganun si Tommy. May nangyari sigurong hindi maganda dito. Napabuntong hininga nalang siya at lumabas narin sa Passion Circle.

Naabutan pa niya si Tommy na pasakay sa kanyang kotse at pinaharurot na nito agad ang sasakyan ng makalabas sa parking space.

“Hays! Parang wala lang din palang nangyari sa araw nato.. Akala ko talaga ok na yung pinag usapan namin. Ano kaya nangyari dun? Ang labo talaga.” naiinis niyang sambit sa sarili.

Tiningnan niya ang calling card na binigay nito sa kanya.

Tomas

Gregorio

Lim

De

Jesus

HR Manager

, The Colors

Napatulala siya. Bigatin nga talaga si Tommy. At ang alam niya kapag HR Manager eh ito ang nag mamanage ng mga empleyado at ang kanilang performance sa trabaho. Di pala ito basta basta.

Habang naglalakad siya ay napansin niya na may hawak pa siyang isang bagay. Isa itong papel. Hindi niya alam kung ano ang laman nun. At hindi niya alam kung saan nanggaling yun?

Binuklat niya ito at nabasa niya ang isang kontrata. Hindi niya maintindihan kung anong kontrata ang laman nun. Pero ang nakalagay dun ay parang sulat kamay.

“The one who shall meet the person inside this room will never be apart from the other. No circumstance will come on their way and the only thing to make the contract ineffective is to turn back the time.” mahina niya basa dito. Lalo siyang naguluhan sa kanyang nabasa. Siguro ay dala ito ni Tommy. May kinalaman iyon sa kanya. Hindi niya kasi maintindihan ang ibig sabihin ng mga salitang yun.

“Bakit naman kaya napunta sakin to? Di naman ako nagdala ng kahit ano mula sa loob. Baka nga napulot ko to, di ko lang maalala. Hays.. Makakalimutin na ata ako? Tumatanda na ba ako?”

Tiniklop nalang niya ulit ang papel at linagay iyon sa loob ng bag niya. Siguro ay itatago niya na muna iyon. At kapag nagkita na ulit sila ni Tommy ay ibibigay niya iyon. Pakiramdam niya kasi may kinalaman iyon kay Tommy kahit hindi naman siya sigurado.

Naglakad siya papunta sa sakayan ng mga dyip pauwi sa kanilang lugar. Iniisip niya parin si Tommy. Kanina lang nung nandoon sila sa subdivision nito kasama ang mama niya ay may halong pagkainis ang pagkakakilala niya dito. Pero ngayon, bigla nalang nagbago ang lahat. Nararamdaman niya na mabuting tao si Tommy at mapagkakatiwalaan ito.

Sabay din niyang naisip ang lalaking muntik nang makabangga sa kanya kanina. Ibang klase din ang dating ng lalaking yun sa kanya. Hindi niya alam kung bakit bigla siyang nakakaramdam ng ganun sa kapwa lalaki.

Naeexcite siya sa tuwing naiisip niya ito. Yung galit ng lalaking iyon ay may tama sa kanya. Parang nangungusap ang taong yun na hindi talaga siya ganun. May pinagdadaanan lamang siya.

“Tigilan mo na nga yan Timmy!! Hindi ka bakla ok? Lalaking lalaki ka.. Bakit mo iisipin ang isang lalaki? Bakit mo iisipin na may kalungkutan lang siya kaya siya nagkakaganun?” sabi niya ulit sa sarili.

Ang mga nakakasabay niya sa dyip ay panay ang tingin sa kanya. Di niya alam na naririnig na pala siya ng mga ito.

Napatingin siya sa mga ito. Iratable na ang mukha niya. Para siyang nababaliw. Siguro nga ay may nakain siya o may nagpakulam sa kanya para magkaganun ang pakiramdam niya. Parang sinasadya ng panahon na makilala niya ang dalawang taong gumugulo sa isip niya.

Pinilit niyang iwala si Tommy at ang lalaking muntik nang makabangga sa kanya sa kanyang isip. Pero ang mga mata nito, ang kilay, ang ilong at ang kilos.. Iyon ang pumapasok sa kanyang isipan.

“Kuya.. Ok lang yan kung ngayon mo lang nadiscover na beki ka.. Ganun talaga ang buhay.. Sabi pa nga nila life is like a rosary.. Kailangan dasal dasal lang.. Haha.. Joke lang kuya.” biglang sabi sa kanya ng katabing babae. Lalo siyang nairita dahil sa sinabi nito. Nangingialam pa talaga ito sa buhay niya. Sasampolan niya ito. Nakuha pa nitong mag joke sa kanya.

“Ikaw ate? Paano kung malaman mo na ang boyfriend mo bakla pala? Tapos naiimagine mo nakikipagsex din siya sa lalaki? Hahaha.. Joke lang din ate!”

“Ang bastos mo naman Kuya.. Grabe ka ha? Pinapagaan ko na nga loob mo tapos ganyan ka pa.. Di ka bagay maging beki.. Bilis mong maasar!!” iritableng sagot sa kanya ng babae na nagpatawa sa kanya.

Tumahimik nalang ito at hindi na tumingin sa kanyang banda. Mabuti nalang at kaunti nalang silang sakay ng dyip.

Siguro nga kailangan lang niyang ipahinga ang isip niya. Wala pa siyang tulog sa araw na iyon. Kaya siguro kung ano ano nalang ang pumapasok sa isip niya. Pinikit niya ang kanyang mata. At bigla nanamang pumasok sa isip niya ang mukha ni Tommy.

Napaigtad siya at inayos ang upo niya.. Naaasar na siya sa nangyayari sa kanya. Para na siyang baliw. Paano nalang ang iisipin ng mga kapatid niya at mama niya kung malaman nilang nagkakaganun siya?

Di na siya nag.isip pa.. Kung anuman ang mangyari, kailangan niyang maging sigurado sa sarili niya. Oo nagkaroon narin siya ng mga karelasyon noon. Pero puro mga babae ang mga iyon. Minahal niya ang mga ito pero sa huli ay iniiwanan siya dahil nga sa wala siyang maibigay na magandang bagay sa mga ito. Kaya tumigil na siya sa pakikipagrelasyon at tinutukan nalang ang sarili niyang pamilya.

Pero ang nangyayari sa kanya ngayon ay hindi niya inakala na mararamdaman niya. Ang pakiramdam na unti unti siyang binabago ng mga insedente na nagaganap sa buhay niya.

Paano kung isang araw ay hindi na niya kilala kung sino siya? Paano kung isang araw ay malaman nalang niya na hindi na siya normal? Ano na ang gagawin niya? May dadamay ba sa kanya sakaling mangyari yun?

---

to be continued…

Page 10

“Will you please tell me what is really happening Mr. Grant? Bakit bigla niyo nalamg po binago ang management? Has someone bought all the shares of the company just like that?” natataranta at sunod sunod na tanong ni Tommy kay Mr. Grant na nakaupo lang sa kanyang swivel chair. They were in the library of Mr. Grant’s mansion. Wala paring kibo si Mr. Grant.Iyon ang kinababahala ni Tommy.

“There is one thing I want to make sure of Tommy. Kaya I have no choice but to accept the offer. And your wrong. The new CEO just bought 45 percent of the total shares. Kaya hindi sa kanya totally lahat. I control the other 55 percent.. But he is favored by the board and so I have no choice but to give him my position.”

Napalingon si Tommy sa isang shelf ng mga libro. Pinuntahan niya ito at kumuha siya ng isang libro. Nabasa niya ang title nito. “How To Keep the Good Ones”. Isang business book yun for sure. He just want to calm himself. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin o mararamdaman sa desisyon ni Mr. Grant na ibigay ang position nito sa iba.

“But you have been working hard for the company Sir. All your life you dedicated it to the company. You should persuade the other board members na hindi nila ibenta ang shares nila. This is just unbelievable.” may halong hinanakit sa boses niya.

Tumayo si Mr. Grant at linapitan siya nito. He was looking tired at him. Parang may malalim pang pinanggagalingan ang tingin na yun sa kanya ni Mr. Grant.

“I have trusted you eversince the first day you set foot on The Colors. Napakatalented mo at napakatalino mo. You are someone the company should treasure. So I am counting on you. I need you to be someone who will stand by me. Gusto kong makita na kaya mong higitan pa ang lahat ng nasa posisyon. That you deserve to be the company leader someday.”

Napangiti siya sa sinabi sa kanya ni Mr. Grant. Malaki talaga ang tiwala nito sa kanya. Kaya natatakot siya kung paano niya panghahawakan ang tiwala nito sa kanya. He never tried to be someone greater than anyone. Hindi ganun kataas ang kanyang pangarap to start with. Pero ngayon na nakikita na niyang may isang taong gusto siyang mangarap pa ng mas mataas ay bigla siyang nabuhayan ng loob.

“So what you would be doing then? Since hindi na ikaw ang hahawak sa company? This is something I am bothered. Baka tuluyan nang makuha ng taong yan ang buong company?” tanong niya kay Mr. Grant. Ginantihan naman siya nito ng ngiti. At naglakad papunta sa bintana na makikita ang maliwanag na hardin ng buong mansion. It was a beautiful sight. A fountain in the middle of a flowery and green garden. Mas lalo itong gumaganda dahil sa malamlam na pailaw sa buong paligid.

“I will secretly look for new partners. And I want you to help me with it. I need to venture into a new business. Since I still have enough capital to start a new line of business. I cant just stay here and watch Mr. Eizenger get what he wants.”

Sa wakas ay narinig niya rin ang pangalan ng taong tinatangka na kunin lahat kay Mr. Grant. Pero mas nacurious siya sa kung ano ang sinasabi nitong bagong business venture? Is he trying to form something out of everything that he had worked hard for?

“But its too risky to try another business. Sir? You have to be serious about this matter. I am suggesting that we find new partners but instead of building a new business, we can use them to fortify your company again. We will find this people and we will have enough shares to oust that Mr. Eizenger.” madiin niyang pagtutol. Dapat ay maging tama lahat ng desisyon ng taong kanyang pinagsisilbihan.

“That is a great idea but my purpose of doing that is I want you to manage that business. You will be the one who will own it. I cant see my sons being interested on my business. They dont care about it. I cant see the business person in their eyes. And the only way I can give back to all your efforts is to let you handle it.”

Nagulat siya sa sinabi ni Mr. Grant. Kaya siya magtatayo ng business para siya ang humawak nito? It was making him more pressured now. Ano nalang ang sasabihin ng mga anak ni Mr. Grant sa kanya? Ano ng sasabihin ng mga tao, mga empleyado sa The Colors kapag malaman ng mga ito na nagtayo ng bagong negosyo si Mr. Grant para lang sa kanya?

“You have to think things way beyond. You have to take risks.. Kaya nagtitiwala ako na ikaw ay magiging successful. And I will never regret it. Ikaw ay parang anak narin sakin. I will guide you. Kaya wag kang matakot.”

Napatungo siya sa sahig. Iniisip niya parin kung tama ba ang plinaplano ni Mr. Grant.

“We have to think things over first Sir. We can’t just risk a lot of things just because you believe in me. Its too early to trust me. Gagawin ko nalang lahat para maibalik sa inyo ang kompanya. We have to find new ways.”

Nagpaalam na siya dito at lumabas ng library. Umiikot parin ang pakiramdam niya. Natatakot siya na nag aalala parin dahil hindi niya alam kung tama ba ng itinatakbo ng utak ni Mr. Grant.

At bago pa siya makalabas ng malaking mansion ay nasalubong na niya sa malaking sala si Gabriel. Ang panganay na anak ni Mr. Grant. He was looking at him with curiosity. Dederitso na sana siya sa paglalakad pero pinatigil siya nito.

“Why are you here again nerdy? Sucking up on my Dad again? Haha.. Para ka talagang linta. Always sticking on people that will make your life easy..” sarkastikong saad nito sa kanya.

Nagkatinginan sila. Matangkad si Gabriel. Mas matangkad ito sa kanya. Maganda ang hubog ng katawan. Isa itong professional tennis player. At higit sa lahat, kilala bilang babaero at walang pakialam sa nararamdaman ng ibang tao. He always knew na ganito ang pakikitungo nito.

“I just came here to have clarity from your Dad. Sorry if we crossed each other again. But we cant help it. Your Dad needs you now more than ever. Pero hindi ko lang alam kung ganun ka sa Daddy mo.” manhinahon niyang sagot dito.

“Oh?? Have I heard it right? Sumasagot ka na pala ngayon? Wow!” sabay palakpak nito at pangiting ilinapit pa nito ang mukha sa kanya.

“You really are something Mr. De Jesus.. Well don’t worry. My dad is always okay. I dont even need to know. He does not care about whatever we do.” sabi nito bago ito umalis sa kanyang harapan at umakyat na sa mataas na hagdanan.

Biglang may kung anong kaba siyang naramdaman nang ilapit sa kanya ni Gabriel ang mukha nito. Why do he feel like if a guy gets too close to him he gets flushed and heats up.

Napailing nalang siya at tinungo na ang pintuan ng mansion. He needs to calm his mind. Hindi niya na kakayanin ang roller coaster na araw na iyon. Its like in one day, thousand things have been revealed and millions of emotions are pumping out of his body.

–

to be continued…

I hope you guys are enjoying this story.. The first ten parts are already published.. I want to keep the excitement a little further..

Votes and Comments Guys please.. Thank you.. :) :)

Page 11

They were all gathered in the conference room of the company. Present lahat ng mga members ng board. Si Amber Buendia, ang Vice President. Present din ang lahat ng Managers including Tommy. Hindi na mapakali si Dale sa kung ano ang mangyayari. After everything na nalaman niya noong isang gabi ay hindi na nawala sa isip niya kung sino ang bagong CEO ng company. He was shaking in his chair. Nakatingin lang siya sa kawalan. Maraming taong nakapaligid sa kanya pero wala doon ang atensiyon niya.

At bigla ngang pumasok si Mr. Grant sa conference room. He was wearing a nice pair of office suit. But his face tells different. Malungkot ito at walang gana. Kung siya nga ay naguguluhan, mas lalo na siguro si Mr. Grant.

“Ladies and gentlemen. I know this is very difficult for you to internalize since this comes too fast for all of us. But from this day forward, I will not be the one who will lead this company. A few days ago, a wealthy man came to me and he opened up a big investment to the company. What I was not expecting is some of the shares of the company was bought on his name. Since he is owning almost half of the shares, the board decided that he should take over my place. I cannot disagree with the board. This company would not be this successful without them. So to be able to continue the good relationship among the members, I decided to step down and pass the leadership to this person. He is Mr. Gerald Eizenger.”

At bigla naman may isang lalaking pumasok sa conference room. Hindi makapaniwala si Dale sa kanyang nakita. The guy was even younger than him. He was smiling at them. He has this gaze of authority. Mukha siyang galing sa isang military school. But he was a good looking guy. He has a foreign blood for sure. Pinagmasdan niya ito mula ulo hanggang paa. How was this possible? Akala niya ang daddy niya ang nasa likod ng lahat but to his surprise, it was a young man on his mid 20s..

“Hello everyone. I am very sorry that we have to be acquainted this way. I am Gerald Eizenger, your new company Chief Executive Officer. I know this comes to your surprise but I am really interested and very passionate about how things work here in The Colors. I know I am really new to the business but I am competitive enough to make wise decisions. But of course with the help of the people that build this company, I am sure that we will also be able to move even further. Develop more ideas for the good of everyone. So I wish that you will all help me.” tuloy tuloy nitong pagpapakilala sa sarili. He has this tone of boastfulness.

Hindi niya parin maiwas ang tingin dito hanggang sa tumingin din ito sa kanya. Ngumiti ito sa kanya na para bang hinahamon siya nito. So this was the one who ruined his plans and grabbed his chance of getting that position.

Tiningnan niya rin si Amber. Maging ito ay dismayado sa kanyang nakikita. He knows that there will be a big change in the positioning. He just hope that he will remain in his position. Hindi siya pwedeng mawala sa posisyon na yun.

Tumingin din siya sa kinalalagyan ni Tommy. Halata ding nakatulala ito. Wala siyang mapagkamalan na may kinalaman sa nangyayari. Maybe this is all out of his league.

Biglang tumayo si Amber with furious eyes. Hindi talaga nito siguro matanggap ang nangyayari. She is threatened with the new guy and the new CEO of the company.

“This is just unacceptable Mr. Grant! We were not informed about this thing?! And we will just sit down here and accept this unknown person as the new CEO? Are you people out of your minds. I will resign immediately.. I cant take this kind of bullshit!” galit na galit na singhal nito kay Mr. Grant. Wala naman siyang narinig na imik mula kay Mr. Grant. Lalapitan na sana niya ito pero biglang nagsalita ang bagong CEO.

“Ms. Buendia.. You are free to pass your resignation. Its much better to lessen some people who is not open for changes. I have ideas of who I will put in your position. But I cant assure what will happen to you next.”

“Huh?! What did you say? Wow! Your just as unbelievable.. I’ve worked my ass out for this company for 10 years and now someone is coming around unaware of how the company works? Well then.. Sana hindi ninyo pagsisihan ang desisyon ninyong lahat.. This is just so unreal!”

At padabog itong lumabas ng conference room. Susundan na niya sana ito pero nahawakan bigla ni Mr. Grant ang kanyang kamay. He looked at his eyes. Nandoon ang kaunting luha na kanina pa gusto kumawala. Napalunok siya at napatigil. More than anyone else, si Mr. Grant din ay parang naging ama narin niya. Mr. Grant believed in him before Tommy came. Pero nung nasapawan na siya ni Tommy, somehow his favor to Mr. Grant was fading. But looking at him this way, hindi niya mapigilang maawa. Hindi niya alam pero bigla nalamg siyang nakaramdam ng awa. Kaya bumalik nalamang siya sa kanyang inuupuan.

“I am the new Boss of this company.. Yes you are free to go out.. But rest assured the company will continue rising. There will always be people who will be more qualified than you are just waiting for their chance. So if you want to stay, I am grateful but if you wanna go.. I will not hinder your plans.” walang emosyong lahad sa kanila ni Gerald Eizenger.

Hanggang ngayon nahihiwagaan siya kung saan nanggaling ang lalaking kaharap nila at nagsasalitang parang alam na alam ang lahat.

Nagsalita pa ito ng mga nonsense para sa kanya at pabaling baling siya sa kinalalagyan ni Tommy. Tommy was just staring at the new CEO. Hindi niya alam kung ano ang iniisip nito. Maybe its time for him to get the chance of having Tommy in his team.

Since it is like a war in the company, he needs some allies. But it can’t be possible. Alam ni Tommy kung paano niya ito itrato. But he is willing to make an apology if its the only way he can get the help of Tommy.

Matapos ang meeting ay pumunta agad si Dale sa opisina ni Tommy. Naabutan niyang nakatulala ito sa glass window nito. Nakatayo at tila malalim ang iniisip.

“I know this is a thing that is not to be taken lightly..”

“Oh.. Sorry.. Hi Dale. Nandiyan ka pala? What brings you here?” pagputol ni Tommy sa sinasabi niya..

“I guess we need to talk about this new CEO. Kailangang mapaalis ang hambog na yan dito sa kompanya.” deritsahan niyang saad dito. Di naman ito makatingin ng maayos sa kanya. Siguro ay intimidated parin ito sa kanya hanggang ngayon.

“I know that it is disappointing. But we dont have enough power to do that. The only way we can take him out is to dig into what he really is. Alam ko may taong nagmamanipulate sa company. Someone who knows how the company works.”

Napaisip siya bigla sa sinabi ni Tommy. This guy seem to look much deeper into things than he expected. So alam pala nito na may tao pang nasa likod nito. And he has an idea. Pero hindi siya sigurado kung ang daddy ba niya talaga ang may pakana ng lahat?

“So we do both have that in mind. But I guess I should be apologizing first for everything that I have said and done to you. You know, you are really something. Kaya nga kailangan ko ang tulong mo. We have to find out who is behind this company dilemma.. We have to make things back to normal. I dont want to be ruined. And I know you will also feel the same.” paghahayag niya ng kanyang kagustuhan dito. Nakatingin na ito sa kanya ng deritso.

Pero this time, there was something in Tommy’s eyes na hindi niya maipaliwanag bigla. There was something in the way he looks at him. Bakit nanaman siya nakakaramdam ng ganun? Bakit kapag tinititigan siya ng isang lalaki ay kinakabahan siya bigla? What is wrong with him?

“I will do this on my own Dale. You can do all your best too. Pero I owe a lot of things to Mr. Grant. Ako ang gagawa ng paraan para mabalik lahat sa dati. And your apology is not necessary. I must thank you for the 6 years of making me feel like I don’t deserve to be here. Pero ngayon, mapapatunayan ko na na mas deserving ako sayo.. I will make sure that I will get that position. No matter what..” nakangiti ito matapos niyang sabihin ang mga makahulugang salitang yun.

Dale was flushed. Hindi siya makapaniwala na sasagutin na siya ng ganun ni Tommy. What is happening? Why does he feel like there are a lot of things that are changing right before his eyes.

“We will see about that then. Im still your superior. One mistake and your out. Remember that..” pagbabanta niya dito bago siya umalis ng opisina nito.

He has more enemies now than he expected. The battle is beginning to heat up. Hindi niya pala nakita na hindi talaga siya tutulungan ng taong iyon. He is on his own.

–

to be continued…

Page 12

Hindi parin mapakali si Timmy habang inaayos ang kanyang sarili para sa isang hosting event nanaman. May pageant pa siyang sasalihan. Naisip niyang malaki din ang maitutulong kapag napanalunan niya ang title ng pageant na yun para sa kanilang paglilipat sa kanilang bagong bahay na uupahan. Malapit narin kasi silang paalisin sa kanilang kasalukuyang inuupahan dahil sa demolition nito.

Tinitingnan parin niya maya’t maya ang card na nasa lapag ng maliit na mesa niya sa kwarto. Yun yung calling card na binigay sa kanya ni Tommy. Ilang araw narin ang nakakalipas simula nang magkakilala sila at nagtataka na siya kung pwede pang mangyari ang inalok na trabaho nito sa kanya.

“Hindi parin malaman ang dahilan kung bakit biglang napalitan ng bagong CEO ang The Colors na isa sa pinakamalaking advertising company sa bansa. Ang bagong CEO nito na si Gerald Eizenger ay isang baguhan sa mundo ng business at kinakabahala ito ng maraming partner firm ng The Colors…” bigla niyang narinig mula sa TV. Napangiwi siya at tiningnan ang balita na nagpagulat sa kanya.

Kaya pala parang biglang nataranta si Tommy nung gabing yun dahil sa balitang ito. Nakakabahala nga naman ang biglaang pagbabago ng CEO ng isang kompanya. At iniisip niya na baka isa si Tommy sa mga tatanggalin dito. Nakakaawa naman si Tommy kapag nagkataon.

Agad niyang kinuha ang kanyang cellphone at i-denial ang cellphone number na nandun sa calling card ni Tommy.

Ring lang ito nang ring.. Hindi siya sigurado kung sasagutin paba ito ni Tommy sa kabila ng mga nangyayari dito.

“ Hello? Who is this?“ narinig niyang sagot bigla sa kabilang linya. Boses iyon ni Tommy. Ang malamyos at magalang na boses ni Tommy. Matagal niya ring di narinig yun.

“Ahh.. Ano.. Ahmm..”

“ Timmy? Ikaw ba yan? “ biglang putol ni Tommy sa kanyang sasabihin. Siya na nga yun.. Natawa siya bigla.

“Eh kasi ano.. Ahh nag aalala lang ako sayo.. Binigyan mo ako ng calling card kaya naglakas loob na akong tawagan ka.. Balitang balita sa TV kasi ang nangyari sa kompanya niyo.”

“ Ah.. Ganun ba? Wag kang mag alala. Everything is fine. Nabigla din kaming lahat. Pero naayos na lahat. Kailangan nga lang magsimula ulit. “ masayang sagot naman nito sa kanya. Parang hindi siya sigurado kung totoo bang okay ang lahat pero wala siyang karapatan na makaramdam ng ganun. Bakit nga ba siya nag aalala kay Tommy?

“Ahmm.. Sige yun lang.. Sorry ulit—”

“Pumunta ka dito sa The Colors bukas. 8AM. I think its time that I give you the chance of working with me. Wear decent clothes and be punctual. Okay? I need to go now.. By e!”

Napatunganga nalang siya. Hindi niya inaasahan ang sinabing yun ni Tommy. So tuloy parin pala ang plano nitong pagtrabahuin siya sa kompanya?

“Bakit niya naman ako biglang binabaan? Ang daya talaga ng taong yun.. Hays! Ano bang gagawin ko? Aisssh!! Bahala na..”

At nagaayos na siya ng sarili niya. Hindi siya pupunta sa hosting event niya. Kailangan niyang mamili ng bagong damit at sapatos. Yung pang opisina talaga.. Kinalikot niya sa bag niya ang wallet niya. At nadismaya siya na apat na libo nalang pala ang pera niya.. Ano ang mabibili niyang damit sa ganung halaga?

Napailing siya at inisip kung saan siya makakadiskarte ng damit.. At bigla nga niyang naisip puntahan ni Jela, ang kanyang kaibigan na may ari ng isang boutique na malapit sa kanila. Tama, doon siya makakahanap ng damit. Siguradong makakahiram din siya kay Jela ng mga damit dahil close naman sila nito.. Kailangan niyang paghandaan ang pagkikita nila ni Tommy… Teka lang, bakit yun ang naisip niya? Ang pagkikita nila ni Tommy? Hindi ang pagpasok niya sa kompanya?

Nababaliw na ata talaga siya.. At hindi na siya nagsayang pa ng oras at pinuntahan na niya ang boutique ni Jela.

“Ay teka? Hoy Timmy!! Bakit ngayon ka lang ulit nagpakita sakin? Aba talaga, kapag may kailangan kalang talaga sakin saka ka nagpapakita ah?” may halong inis na salubong sa kanya ni Jela. Nag aayos ito ng mga dinidisplay nito sa glass window ng boutique niya.

“Eh kailangan ko lang talaga ang tulong mo ngayon Jel.. Please pwede ba? Sorry kung di kita madalaw dito, busy lang talaga ako.” pagdadahilan nalang niya para tulungan siya nito. Alam niyang mabait talaga ito at maganda pa.

“Mukha ngang importante yang kailangan mo? Ano ba yun?” napapakamot nalang ito sa kanyang ulo kasi iniisip din nito kung gaano kahalaga ang kailangan niya dito.

“Ganito.. Kailangan ko ng damit na pang opisina kasi mag aapply ako.” nag aalangan niyang sagot dito.

“Ha? Ano ulit? Ikaw mag oopisina? Mag aapply? Ngayon ko lang ata narinig yan sayo ah? Saan ka naman papasok?” naguguluhan parin itong lumapit sa kanya.

“Ahmm.. Ahh.. Doon sa.. Ahm.. Basta magandang kompanya ang papasukan ko.”

“Sus?! Nahiya ka pa talagang sabihin ang pangalan ng kompanya.. Sige dahil sa importante talaga yan doon tayo sa stock room marami akong damit doon na babagay sayo. Isauli mo nalang kapag natanggap ka na..” at agad naman siyang sumunod dito at may kung anong saya siyang naramdaman. Kahit papano ay hindi na siya mahihirapang maging presentable pagkapasok niya sa The Colors.

Pinapili siya mula sa semi formal attire hanggang sa pinaka formal na attire na nandoon sa stockroom. Pinagcombine combine ni Jela ang mga napili niyang damit and it suits him well.. Yung isa ay isang long biege coat at sa ilalim naman nito ay isang tailored na semi suit. Light blue na long sleeved polo at isang brown pants. Magandang tingnan kaya naman iyon na ang pinili niya. Binigyan pa siya ni Jela ng dalawang pares.

“Jela.. Pangako kapag natanggap ako dun isasauli ko agad lahat ng ito. Hindi ko ito gugusutin o dudumihan manlang.. Maraming salamat talaga.” masayang turan niya kay Jela hanang linalagay nito sa paperbag ang mga damit na pinahiram sakanya.

“Timmy? Kaibigan mo ako.. Kahit alam kong mahal ang mga yan, walang problema sakin yun dahil sa tingin ko naman matatanggap ka talaga diyan. Sa gwapo at maabilidad mo na yan, tanggap na tanggap ka agad diyan.”

“Salamat talaga.. Hayaan mo kapag sinauli ko na ang mga ’to, ililibre kita sa restaurant .. Ahh.. Sa karenderia nalang ni Aling Nene.. Pwede na yun diba?” pagbiro niya ulit dito.. At nagkatawanan naman sila. Hindi talaga nawawala sa kanya ang pagiging mapagbiro.

“Baliw ka talaga! Oo kahit na sabaw at kanin lang kina Aling Nene.. Ok na sakin yun.. Sige na at magbubukas na ako.. Baka makita ka ng mga customer ko sabihin pa nila may artista akong custumer dito.”

Pangiti siyang nagpaalam kay Jela at agad na bumalik sa kanilang bahay.. Bukas panaman siya pupunta sa kompanya ni Tommy pero bakit parang sobrang excited na siyang makita ito ulit.

Naabutan siya ng Mama niya at nagulat ito nang makita sinusukat niya ulit ang pinahiram sa kanya ni Jela na mga damit.

“Aba Timothy? Ano yang ayos mo na yan? Bigtime ata ang event na pupuntahan mo? Pagkaganda naman niyang suot mo?” namamangha parin ang mama niya habang pinagmamasdan siya nito sa pintuan ng kanyang kwarto.

“Ahhh.. Hindi po ito sa event Ma.. Eh kasi ho.. Ano..” nauutal niyang sagot sa Mama niya. Nagulat kasi siya na nandoon pala to at hindi niya alam kung paano magpapaliwanag dito na sa isang kompanya na siya papasok.

“Natatandaan niyo ho ba yung kapitabahay ni Frank doon sa The Leaf Subdivision? Yung lalaking lumapit sakin.”

“Ah.. Yung poging singkit na yun.. Oo bakit naman siya napasok sa usapan natin?”

“Kasi Mama.. Isa siyang manager sa The Colors. At balak niya akong bigyan ng trabaho doon.” mahinahon niyang paliwanag sa Mama niya.

“Talaga!?! Naku!! Ahh.. Ano bang sinabi niya? Ano.. Ano magiging trabaho mo daw dun?” natataranta ngunit masayang reaksiyon ng Mama niya sa kanyang binunyag dito.. Di niya alam kung matatawa siya sa Mama niya dahil linapitan siya nito at pinaharap siya nito..

“Ma.. Ako daw ang magiging assistant niya. Pero hindi pa sigurado yun.. Kailangan pa po akong dumaan sa interview tsaka kailangan ko pa pag aralan lahat ng gawi ng isang sekretarya at ang takbo ng kompanya.”

“Naku anak!! Wag kang mag.alala.. Alam kong kayang kaya mo yan. Matalino ka anak at alam kong kunting diskarte lang ay nakakapasok ka na sa The Colors.. Wow.. Bigtime na nga talaga ang anak ko..” masayang masayang hagikgik ng Mama niya. Ngayon niya lang ulit ito nakita ng ganito kasaya. Kaya naman malaki talagang pagbabago sa buhay niya ang dinulot ni Tommy.

Sana nga lang ay tama ang pinasok niya. Sana nga ay hindi magsisi sa kanya si Tommy.

Gagawin niya lahat. Ibibigay niya lahat para lang maibigay sa pamilya niya ang magandang buhay na matagal na niyang pinapangarap para sa kanila.

–

to be continued…

Page 13

It was getting harder as he thought. The more na gusto niyang malaman kung sino talaga si Gerald Eizenger ay mas lalong nawawala ang mga leads niya. The only thing he knows now ay German ang tatay nito. Everything around this guy is blurry.

Tiniklop ni Tommy ang kanyang laptop at pinaikot ang kanyang swivel chair upang makaharap siya sa glass window ng kanyang opisina. Nakikita niya ang nagtataasang building around the business center of the city. Hindi niya parin maiwasang kabahan dahil at any time and any moment, Gerald Eizenger might have the company all to himself. At yun ang gusto niyang iwasan.

He talked to three new potential investors the past few days pero unfortunately nagdadalawang isip pa ang mga ito dahil narin sa commotion sa kompanya at ang biglaang pagbabago ng leadership. Idinadahilan nila na baka hindi na kayang patakbuhin pa ni Mr.Grant ang The Colors.

At biglang may nagbeep sa kanyang intercom.. Sinagot niya ito in a very sad way.

“Hello Mr. De Jesus.. Someone named Timothy Chan has an appointment with you? We just need to confirm.” tanong ng receptionist nila. Biglang may kung anong tuwa ang biglang naramdaman ni Tommy.

“Yes yes.. Let him come to my office. Please lead him the way. Thanks!” naeexcite niyang sagot sa receptionist bago niya ito ibaba at ayusin ang sarili. Hindi niya alam pero simula kasi nang magkakilala sila ni Timmy ay hindi na ito nawala sa isip niya. Kahit iniisip niya ang kalagayan ng kompanya ay pilit paring sumisingit si Timmy sa kanyang isipan. Hindi niya alam kung anong klaseng pakiramdam yun.

At may kumatok na nga sa kanyang opisina. Excited niyang binuksan iyon and to his dismay.. Hindi si Timmy ang naghihintay sa labas.. Si Dale yun at magkasalubong ang mga kilay nito.

“Can we talk for a second. I just need to confirm some things.” walang buhay na sambit nito at tuloy tuloy na pumasok sa kanyang opisina.

“What is it that you wanna talk about Dale? May problema ba sa reports ko?” nagtataka niyang tanong dito. Hinarap siya nito na para bang napakalaki ng atraso niya dito.

“My assistant is asking why you kicked out Madeline as your assistant. She was a competent employee.. Bakit bigla bigla kang nag fafire ng mga tao without my knowledge?” galit nitong tanong sa kanya. Kahit kailan talaga hindi niya makakasundo si Dale. Para silang tubig at langis.

“As far as I know Mr. Almosa.. I have the right to fire my own assistant. And if you are telling me she was competent. No, she wasn’t. She is not doing her job as my assistant. She is merely displaying her body in front of me. She is not even qualified to be in this kind of company.” madiin niya namang rason. Sobrang laki na talaga ng pinagbago niya. Hindi niya alam kung saan niya nakukuha ang lakas ng loob na yun para sagot sagutin si Dale.

“I did not know you have this kind of courage in you. So you are really something Mr. De Jesus. Papalampasin ko ang ginawa mong ’to.. Pero sa oras na mag hire ka ng bagong assistant.. Make sure that I will be the one who will do the interview. I dont want anyone “qualified” enough to our company. I want “competitive” enough to last the pressures of this company. Do we understand each other?“ panghahamon sa kanya ni Dale. He was just looking intently towards him. Wala siyang ibang reaksiyon kundi ang tignan lang ito.

Mapapahamak si Timmy kapag si Dale ang gumawa ng interview. But he has no choice. He knows na kakayanin ni Timmy ang kahambugan at pagkaistrikto ni Dale.

“I will make sure of that. I will make sure that my new assistant will be competitive enough to be here in the company.” pagmamalaki niya. Kahit hindi siya sigurado ay kailangan niyang pagtiwalaan ang kakayanan ni Timmy.

At umalis na si Dale sa kanyang opisina bitbit ang iritadong mood nito. He is making him feel more challenged. Nararamdaman yun ni Tommy kaya hindi niya pwedeng basta basta lang din itong kalabanin. Hindi pa niya alam ang buong pagkatao ni Dale. May mga bagay itong pilit na itonatago sa mga tao.

Di nagtagal ay may kumatok nanaman.. He is not yet ready kung ano ang sasabihin kay Timmy. Madami pa itong dapat matutunan ang he can’t teach him all that in just one day. At hindi pwedeng mabakante ang assistant position niya dahil ito ang pinakaimportante sa lahat. He can’t do things on his own.

At nang buksan niya ito, nandoon na nga ang kanyang hinihintay. He lookd at him from head to foot. Hindi niya akalain na ganun pala kagwapo si Timmy kapag nag aayos ng formal. He was very professional looking. He thought na magiging madali ang lahat. He just need to make it with Dale.

“Ahh.. Hello.. I am Timothy Chan. I am here to apply as an assistant to the Human Resource Manager. I am hoping that you will see my potentials and be a part of this awesome company.” pagpapakilala nito na tila parang pinagpraktisan lahat ng kanyang sinabi.

Natawa siya bigla at pinapasok niya na sa loob ng kanyang opisina si Timmy. Hindi niya akalain na seryoso na talaga ito na makapasok sa kompanya. But he was impressed. He always knew that Timmy has it in him. Kailangan niya lang mapolish. Kaya nitong makipagsabayan sa mga tao sa kompanya. Knowing that the standards of The Colors is very high.

“Alam mo Timmy. You came here as my friend so wag ka munang maging seryoso. Pero dahil nga sa sinimulan mo na, I have to be honest with you. Hindi lang ako ang dapat mong maimpress. You have to pass the interview of our General Manager.” pagpapaliwanag niya dito. Napatulala naman ito sa sinabi niya.

Tiningnan nito ang buong opisina niya. His office is filled with greens and white shades of paint. Lahat ng muebles niya ay light colored kaya magandang tingnan sa mata. Lahat ay organized from the working tables to the resting area of his office.

“Ahh.. Eh.. Tommy. Akala ko ba deritso na? Dadaan pa pala ako sa General Manager? Parang naduduwag na ata ako. Napakaganda ng kompanya niyo pero parang nakakatakot ang mga tao. Puro matatalino tingnan.” natataranta ito habang tinitingnan siya sa mga mata.

Natawa nalang siya sa nagiging reaksiyon ni Timmy. He really knows how to make him laugh and smile.

“Timmy. Relax ka lang. Kailangan mong makapasa sa interview ng General Manager dahil hindi pwedeng ako lang ang mag approve ng iyong employment. He is the head of the management. Kailangan kong sumunod sa kanya.” sabi niya naman dito para kumalma naman ito.

“Eh alam mo kasi Tommy.. Kailangan ko lang din talaga ang trabaho nato. Malaki kasi ang pangangailangan ko. Kailangan kong kumita ng mas malaking pera dahil kailangan naming maglipat ng bahay. Kasi ilang araw nalang po ay paaalisin na kami doon sa aming tinutuluyan ngayon. Idedemolish na po yun.”

Biglang may kung ano siyang naramdamang awa para kay Timmy. Nakwento na nito ang hirap na kaniyang pinagdadaanan pero kailangan nitong magsikap para sa pamilya.

“Wag kang mag alala. Alam kong kakayanin mo ang interview niya. I will give you some ideas kung paano mo mapapasa ang interview niya. Yun lamg ang mahalaga ngayon. The role of being my secretary will follow. Kaya dapat makinig ka sakin.” pagsisiguro niya dito para lumakas ang loob nito.

At tumango nalang ito para sumangayon sa kanya. It will not be that hard. He only needs some small knowledge. Timmy can speak well. Wala itong makikitang bahid ng incompetence.

Binigay sa kanya ang resume nito.. He was studying Communication Arts nang mapahinto ito sa 3rd year college. He has a very good scholastic records. Matalino pala talaga si Timmy. Pero nangangamba siya na iyon ay maging dahilan para hindi siya matanggap. Ang hindi siya nakapagtapos.

Pero ganun paman.. He has all the potential. Things happen for some reason. Hindi niya alam kung anong magic ang magagawa ni Timmy.

He has to trust him. At nagkatitigan ulit sila. This time, ang tingin ni Timmy sa kanya ay may ibang kahulugan. Like he was looking deeper into him.

Ano kaya ang iniisip nito sa kanya? Is it something na hindi niya rin mapaliwanag? Do they both feel the same?

–to be continued…

Page 14

All it takes is to get rid of Tommy as soon as possible. Masiyado na siyang maraming problema at nagiging isang malaking problema na sa kanya si Tommy. He does not want to see a cub turn into a lion that will kill him in the future. Kaya nang malaman niya na finire nito ang kanyang assistant ay nagkaroon siya ng grounds para mas ipitin ito at magkaroon siya ulit ng tali dito.

The intercom was beeping. It was pass 3PM and he was wondering kung sino ang tatawag sa kanya sa oras na yun. He does not have any appointmemt.

“Mr. Almosa.. Applicant for the Human Resource Manager’s assistant is waiting outside your office. Shall I let him inside?”

Napakunot ang kanyang noo. Of all times ngayon pa talaga pinili ni Tommy maghire ng bagong assistant. Sinasadya ba talaga nito ang lahat. Namumutawi na ang galit sa mata ni Dale. He makes sure na hindi makakapasa sa kanya ang taong iyon.

Linapitan niya ang intercom at sinagot ito. Hinding hindi niya mapapayagan na maghariharian si Tommy. He has to remain at the top and Tommy has to go and be gone for good.

“Yes let him inside.” walang buhay niyang sagot dito.

Hinarap niya ang sarili niya sa glass window at hinintay ang pagpasok ng taong akala ni Tommy ay makakapasok sa kanyang standards. Hinding hindi mangyayari ang gusto nitong gawin. His hate is building up.

At pumasok na nga sa kanyang opisina ang  hinihintay niya. Hindi niya muna ito hinarap at naghintay pa siya magpakilala ito.

“Good Afternoon Mr. Almosa.. I am Timothy Chan, applying for the assistant position of the Human Resource Manager.” pagpapakilala nito in a very attention grabbing voice. Pero parang narinig na niya ang boses na yun. Hindi siya sigurado pero he has to face this guy. Alam niyang narinig na niya ito. And when he gazed at him ay doon na niya narecognize ang lalaking yun. Tama hindi siya pwedeng magkamali.

“Ikaw??–The crazy guy on the street.. How… How did you end up here?” sobrang gulat niyang tanong dito. Naguguluhan parin kasi siya.

“I am here to become a part of the company. And I apologize again for the last encounter we had Sir.. I am here with professionalism. I will always put my job first if ever I am given a chance.” tuwid na sagot nito sa kanya.

Halatang nagulat din ang kaharap niya dahil hindi rin naman nito inaasahan na siya ang General Manager. Still, he did not know na ganito pala talaga kaliit ang mundo. Parang nananadya ang panahon.

“Well.. I am impressed with you. But I am telling you this company is not a place for people like you. I always have this idea that the likes of you are con artist. I have anticipated this move of Mr. De Jesus.”

Pero hindi natinag sa sinabi niya ang lalaking kaharap niya. Inabot nito sa kanya ang kanyang resume. It was getting more interesting.

“I also want to make it clear to you Sir that I don’t personally know Mr.De Jesus. I came here with my whole determination. I know I am qualified for the position and I am effective in everything I do. Please do read my resume first Sir. I am willing to answer every questions that you will ask of me. I believe in the saying that “you can’t judge a book by it’s cover” madiin nitong pagdedepensa sa sarili. Now it makes him more intrigued about this guy. So maaring hindi nga ito kilala ni Tommy personally. Baka din nagpapanggap lang ito. Alin man sa dalawa malalaman niya rin. He needs to see how far this guy can go. The look in his eyes is so intimidating. Parang dagdag sakit ng ulo ito kapag napasok sa kompanya. Pero wala siyang makitang dahilan para hindi ito matanggap. Maganda ang grades nito sa kursong Communication Arts. Hindi man ito graduate ay marami din itong job experiences. He has been a part of Wired Hosting Group. Isa sa pinakamagagaling na hosting agency sa bansa. He can’t use any of them.

“So tell me how can you be of help to the company?” unang tanong niya dito. He has to make sure na magkakamali ito. Dahil yun lang ang magiging basehan niya para di ito tanggapin.

“As I have experienced in my previous jobs, I am a very hardworking person. I do all tasks with minimal supervision. I always try to learn new things that is related to my work and I make sure that I absorb every criticism I get to make sure that I can be more effective in my job. I dont know much about the company but I will make sure that I will give my best to be of service and for the goodwill of the company.” magiliw na sagot nito. At nakangiti pa ito habang sinasabi ang mga salitang yun. He never anticipated this kind of guy to be so intellegent. The guy that he almost killed dahil sa katangahan nito sa kalasada turned out to be someone who is really determined and witty.

“What qualities do you think you have to meet the requirements of the position you are applying for?” tanong niya ulit dito. This time alam niyang mas mahihirapan na itong sagutin iyon.

“I am a person of trust. I can be reliable in all things that I am to carry on with. I do my job with dedication and I give all my efforts to be effective. I also accept criticisms wholeheartedly since those criticism will help me see my failings and do better in the next time. With this qualities, I am very sure that I am deserving of the position I am applying for.” magiliw ulit na sagot nito.

This is making him excited. Hindi niya alam pero bigla siyang naimpress sa lalaking kanyang kaharap. He never meet someone so determined and able enough to face him that way. Had he found his match? Ito palang ang taong nagpamukha sa kanya na may kakayahan itong harapin siya sa isang debate. But the only thing that makes him feel uncomfortable is that this guy is applying as an assistant to Tommy. Bakit lahat nalang ng magagandang bagay ay nangyayari kay Tommy?

He heard that Mr. Grant appointed him to become the next Vice President candidate. Pero mas maraming nagpupush through na siya ang maging Vice President dahil sa wala na nga si Amber sa kompanya. This is only making him more challenged.

“I heard enough Mr. Chan. I can see your determination. Although I must say that you don’t have that much idea of our company. What do we do? What do we need to achieve? What are our future plans? We need someone who has the same vision as we have. Are you sure you are really determined because you want to be a part of the company? Or you just need to survive your daily living since I can see that you have been working for your family.”

It was a very crucial question for the guy. This will make him or break him. He needs to get the right answer. Kapag nagkamali ito na sagutin siya. Then there is no reason for him to accept this guy.

“Yes it is true Sir. I have been working for my family since I stood as the man of the houshold. My father past away when I was only 7 years old. I learned to help out my mother for my sisters to have a normal and good life. I have done everything for them. And I am still doing it even sacrificing too much of my life. But I came here so that I can learn, to test myself if I can become someone who is able to create new beginnings. I may not have the idea but I am willing to learn from scratch. Everything is learned and this is a great experience for me to have. I have this chance and I dont want to lose it just because I only need this for my everyday living. I need this because I want this to be something I will be proud to tell my kids of one day. That I had been a part of this successful company.”

Doon na napagtanto ni Dale na hindi niya talaga kayang baliin ang taong ito. He was touched with his story. But he was more impressed of how he answered his question. Hindi iyon inaral. It was coming from his mind and his heart. It was the first time that he felt that way to someone. The feeling that he dont know what to do.

“Congratulations Mr. Chan. You are hired. Please report to your superior immediately tomorrow. And follow the protocol of the company. Pass your requirements needed and start working hard.” nakangiti niyang pagbati dito. Wala nang dahilan para hindi niya ito tanggapin.

Maswerte lang si Tommy dahil sa kanya napunta si Timothy.

But who knows.. He can do whatever he wants.. And he wants Timothy to be on his side.

“Thank you so much for the opportunity Mr. Almosa. I will do all my best. Have a nice day Sir!” ngiting tagumpay nito bago nagpaalam sa kanya at lumabas ng kanyang opisina.

–

to be continued…

Page 15

Pagkalabas na pagkalabas ni Timmy sa opisina ni Dale ay di niya mapigilang mapahiyaw. Nagtinginan naman ang mga empleyado sa kanya. Ang saya niya ay walang mapagsidlan. Kaya wala na siyang pakialam kung magkaganun ang ekspresyon sa mga mukha nila .

Hindi niya akalain na ganun talaga kagaling si Tommy. Hindi niya rin akalain na magiging ganun siya kagaling sumagot. Basta bigla nalang siyang nabuhayan ng loob. Dahil yung General Manager pala ay yung taong muntik na siyang mabangga. Ang taong hindi mawala sa isip niya. At hindi siya nagpatinag sa nararamdaman niya. Kailangan niya itong mapabilib. Hindi niya alam pero iba talaga ang epekto sa kanya ng lalaking yun. Si Dale Almosa. Yun ang pangalan ng taong kanyang matagal nang gustong makilala.

Pero may isang bahagi ng isip niya na sinasabing kakaiba ang taong iyon. Parang may nakakatakot itong side na hindi pwedeng madiscover dahil kapag nalaman niya ito ay magbabago ang tingin niya dito.

“Hi? Ahmm.. Sorry ha? Naexcite lang kasi ako kasi natanggap na ako sa trabaho. Ako pala si Timothy Chan.. But call me Timmy!” masaya niyang pagpapakilala sa lahat ng nandoon sa working area na nadaanan niya.

Nagkatawanan naman ang mga ito. Siguro ay nakakatawa nga talaga siya. May amoy ba siyang kakaiba? Hindi na niya yun pinansin. Basta masaya siya at hindi pwedeng hindi siya mag celebrate kaya naman agad siyang nagmadali sa elevator para makababa na ng building at umuwi na nang deritso sa bahay nila.

Naalala niyang kapag natapos siya kay Dale ay dapat hindi na muna sila mag usap ni Tommy. Yun ang utos nito sa kanya dahil baka may makakita na nag uusap sila. Kaya naisip niyang itext nalang ito.

“Hey!? Watch were your going!!” biglang bulyaw sa kanya ng kanyang nakabangaan dahil sa sobrang excitement niya.

“Sorry po Sir.. Im sorry.. Hindi ko po sinasadya.” paghingi niya naman ng tawad sa kanyang nakabangaan na mukhang kalahating foreigner. Pero di niya na iyon inisip. Ang kinakatakot niya ay baka isa ito sa mga matataas ang posisyon sa kompanya baka mapahamak siya.

“What department are you from? Who is your superior?” iritadong tanong nito sa kanya habang inaayoa nito ang nagusot na office suit niya.

“Ahh.. I was just hired a while ago Sir. As the assistant of the Human Resource Manager.” mahinahon niya namang sagot. Di niya ito matingnan ng maayos dahil nakakakaba ang tingin nito. Kahit parang mas bata pa ito sa kanya ay nandoon na ang otoridad;

“Alright then. I will see to it that you will do a good job. I am watching Mr. De Jesus. And I will also watch you Mr?”

“Timothy Chan sir.. I am sorry for what happened again Sir.” paghingi ulit niya ng tawad. At tuluyan na siyang iniwan nito sa lobby ng building. Para siyang nabuhusan ng malamig na tubig.

Nakita niya na tinitingnan siya ng receptionist ng seryoso kaya linapitan niya ito para naman malaman niya kung sino talaga ang lalaking yun na kung makatingin sa kanya ay kulang nalang lamunin siya ng buo.

“Miss? Sino ba yung taong yun? Gusto kong malaman kasi bago palang ako.”

“Eh.. Yun si Mr. Gerald Eizenger. Yung bagong CEO ng The Colors. Akala ko kasi alam mo na. Be careful next time. Iba daw yun kapag magalit.. Tanggal ka talaga kapag bad mood yun.” pagpapaliwanag sa kanya ng receptionist kaya naman ay mas lalo siyang kinabahan. Paano kung puntahan nito si Tommy at ito ang pagalitan. Di niya ata kayang malaman na napahamak si Tommy dahil sa kagagawan niya.

“Ah sige Miss. Salamat ulit. Kailangan ko nga mag ingat. Nakakatakot siya magalit.” mahina niyang sambit dito bago siya lumabas ng building.

Napabuntong hininga nalang siya dahil alam niyang mahirap ang magiging buhay niya dito sa kanyang pinasok. Pero wala siyang choice. Ito nalang ang pag asa niya para maging maayos ang buhay nila ng kanyang Mama at mga kapatid.

At nagring bigla ang kanyang cellphone. Hawak hawak niya parin ang folder ng kanyang resume. Maaring si Tommy ang tumatawag sa kanya. At hindi nga siya nagkamali.

“Hello Tommy?” sagot niya dito na parang nag aalinlangan parin dahil nga sa nangyari sa kanya kanina.

“So how was it? Natanggap ka na ba? Napabilib mo ba si Dale?” masayang pag usisa sa kanya ni Tommy.

“Ahh.. Oo.. Natanggap na ako. Magsisimula na daw ako sa oras na mapasa ko na ang mga required documents.” malungkot niyang sagot dito.

“Oh? Eh bakit parang hindi kanaman masaya sa nangyari? Diba ito yung gusto mo? Assistant na kita. Magiging maayos na ang buhay mo simula ngayon. Bakit ganyan ang boses mo? Parang nag aalinlangan ka ata?”

“Ehh.. Kasi kanina, di ko sinasadyang mabangga yung bagong CEO ng kompanya. Nakakatakot yung titig niya kaya parang nag aalinlangan ako kung tatagal ba ako sa ganitong set up?” pagpapaliwanag niya kay Tommy.

Napasinghap naman ito sa kabilang linya. Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin nun.

“Hey? Wag kang mag alala.. Hindi ka niya basta bastang mapapaalis. He does not control the company totally. Kaya nga dapat mo akong tulungan. I need you to work for me because I need your skills.”

Naguguluhan man ay hinayaan niyang magpatuloy si Tommy sa sasabihin nito. Hindi niya parin nauunawaan kung ano ang sinasabi nito.

“Gerald Eizenger is like a decoy to someone. Parang ginagamit lang siya para maging mukha ng totoong tao na nasa kabila nito. And that is what we need to find out. Bago paman niya magawang makuha ang The Colors.” pagpapaliwanag sa kanya ni Tommy.

Tiningnam niya ang paligid. Humahapon na pero pakiramdam niya ay parang ilang araw na ang lumipas dahil sa kanyang mga nalalaman. Parang hindi niya ata alam kung makakayanan niya ang pressure na nangyayari sa kompanya na kanyang papasukan.

“Eh dapat sa imbistegador ka humingi ng tulong nun Tommy.. Kasi hindi ko naman alam kung paano ako makakatulong sayo.”

“I have a plan already Timmy. Kaya kailangan ko ang iyong 100% na effort para dito. Kasi hindi ko alam kung magtatagumpay ako kung hindi mo ako tutulungan.”

Hindi na niya naintindihan pa ang mga sinabi ni Tommy sa kanya. Ngayon lang nag sisink in lahat sa kanya. Buong buhay niya hindi pa niya naranasan ang ganitong mga pangyayari. Ganito pala ang agawan ng kapangyarihan? Ganito pala ang mga tao na nasa matataas na antas ng buhay. Gagawin lahat para hindi matalo. Gagawin lahat para mapasakanila ang lahat.

Tama ang mama niya noon. Ang mayayaman at makapangyarihan, hindi nakokontento sa tama na.. Kailangan ay laging lumalaban. Pinaglalaban amg katayuan nila sa buhay kahit manggamit pa sila ng ibang tao.

“Are you still there Timmy?” basag ni Tommy sa kanyang kawalan sa realidad. Parang bigla nalang siyang napaisip na umurong.

“Ahh.. Hindi ko alam pero parang natatakot na ako Tommy. Nagkamali siguro ako sa desisyon ko. Hindi ako ganung klaseng tao. Pasensiya ka na.”

“Timmy? What are you saying? This is just for the good of the company. Kailangan kong masiguro na hindi mapupunta sa masamang kamay ang kompanya.” pagawat sa kanya ni Tommy pero nabuo na ang desisyon niya.

“Sorry Tommy. Humanap kanalang ng ibang assistant. Ayokong mapasok sa gulo. Siguro nagkamali lang talaga ako sa desisyon ko. Sana maintindihan mo ako. Patawad ulit.”

Hindi na niya narinig ang sasabihin ni Tommy. Pinatay niya ang kanyamg cellphone at tinanggal niya ang sim nito at sinira niya.

Bigla nalang siyang natakot. Paano kung hanapin siya ni Tommy? Paano kung malaman ni Dale na hindi pala siya pumasok?

Pero inisip niya ang kanyang sarili. Ayaw niyang mapasangkot sa gulo na namamagitan sa mga tao sa kompanya.

Siguro mayroon talagang parte sa sarili niya na mas maganda ang simpleng buhay. Ang kapangyarihan at yaman ay napakabigat dalhin. Napakahirap panatilihin.

“Hay naku Timmy.. Ano nang gagawin mo ngayon?” nasabi nalang niya sa sarili niya.

---

to be continued…

Page 16

   Hindi mapigilan ni Tommy na mapabalikwas sa inuupuan niya at lumabas sa kanyang opisina. Hindi siya makakapayag na bigla nalang tatalikod si Timmy sa kanilang pinag usapan. Kailangan niya si Timmy sa kanyang plano.

   He rushed his way papunta sa elevator and sa hindi naman talaga inaasahang pagkakataon nagkasabay sila sa hallway ni Gerald Eizenger. The one who is pressuring every single cell in his body. Biglang kumukulo ang kanyang dugo kapag nakikita niya ang taong yun. Ayaw na ayaw niya na nakikita ang itsura nito.

“Mr. De Jesus? What’s the rush? Why do you look like someone has stolen your underwear?” nakangiti nitong sabi sa kanya. Nanadya ba itong asarin siya o sinusubukan siya nito kung hanggang saan ang pasensiya niya? Technically.. Siya parin ang CEO so he must calm his self.

“I have an urgent meeting with a client Sir.. And if you don’t mind.. My secretary can answer for me if you have any questions..”

“Have you forgotten? You fired your secretary few days ago? Oh! I have found out.. You have a new secretary.. A male secretary. And he bumped into me when I was at the lobby? Is he the one you are chasing?” nakangiti parin ito habang nakatitig ito sa kanya na may ibig sabihin.. Hindi niya maunawaan pero parang hindi normal ang titig sa kanya ng kanyang kaharap. Lumapit pa ito lalo sa kanya. At binulungan siya nito na nagbigay sa kanya ng nginig at hindi niya maipaliwanag na pakiramdam.

“You are someone I want to have.. I will be watching your moves Tommy.. And I will make sure, you can’t resist me.”

At bigla nalang itong naglakad palayo sa kanyang kinatatayuan. Natulala siya sa sinabi nito. Was it a threat or does it mean anything else?

Hindi niya namalayan na nasa loob na pala siya nang elevator at pinipindot na niya ang ground floor button.

May kung anong takot at pangamba ang lumukob sa kanyang nararamdaman. At kailangan niyang makausap si Timmy. Ito lang ang makakatulong sa kanya sa company ngayon. Ayaw niyang mawala nalang bigla lahat ng kanyang pinahirapan.

Sinubukan pa niyang bilisan ang paglalakad pero kahit anong gawin niya, ang mga salita parin ni Gerald ang bumubungad sa kanyang isipan. The words he said somehow leaves him confused.

Hinanap niya si Timmy sa lobby ng building but he was nowhere to be found. Pinilit pa niya na lumabas at hanapin ito pero siguro nga ay tuluyan na itong nakaalis doon.

Si Timmy pa ang prinoproblema niya ngayon.. Paano kung hindi na ito magpakita sa kanya? Paano na ang mga tanong na gusto niyang masagot mula dito.. Yung pakiramdam niya kapag nakikita niya ito at nakakasama. Paano na ang kanyang pangarap? Paano na ang mga plano niya para maibalik ang lahat kay Mr. Grant ang kanyang kompanya?

“Hindi mo na ako kailangang hanapin.. Andito ako sa likod mo..” biglang basag sa kanya ng isang pamilyar na boses. Napalingon siya at nandoon nga ito.. Hinatak niya ito palayo doon at tumungo sila sa parking area ng company at hinanap niya ang kanyang sasakyan.

“Ano ba kasi ang nangyari kanina at biglang nagbago ang isip mo? Ano bang kinakatakot mo kay Gerald?” tanong niya kay Timmy nang nasa loob na sila ng sasakyan.

Tinititigan lang siya ni Timmy na para bang hindi rin nito maipaliwanag kung ano ang nangyayari sa kanya.

“Tommy? Pakiramdam ko kasi hindi ako nababagay sa ganitong klaseng buhay. Yung corporate world napakasikip para sakin. Hindi ako magiging masaya dito dahil hindi ito ang gusto ko. Malaki ang kita pero hindi naman ako kikita dahil gusto ko ang ginagawa ko.” derideritsong sagot nito sa kanya.

Napailing nalang si Tommy.. Hindi naman niya pwedeng ipagpilitab dito ang gusto niya. Parang nagiging unfair din siya dito. Alam niya ang kakayanan ni Timmy pero hindi niya alam kung paano niya ito mapapabago ulit ang isip.

“Tommy.. Sana maintindihan mo.. Pero hindi para sakin ang mundong ginagalawan mo. Nakita ko si Dale Almosa. Siya yung lalaking halos mabangga na ako nung mag blind date tayo. Hindi ko alam pero when I look at him I feel different. Hindi ko alam kung nababakla ba ako or ano? Pero di ko kayang makita siya araw araw.”

  Hindi mapaniwala ni Tommy ang sarili ang kanyang narinig kay Timmy. Si Dale? May nararamdaman itong iba para kay Dale? Hindi niya alam kung bakit bigla nalang nanikip ang pakiramdam niya. Napatingin siya dito. He never saw this coming. Akala niya this was all just something weird but the realization strikes him hard at that moment. Hindi na niya nakikilala ang pakiramdam na yun. He looked at him and he was staring blankly outside the car.

Bakit bigla siyang nakaramdam ng selos at galit? Oo tama.. Selos nga ang nararamdaman niya.

“Well whatever you will do from now on.. Dapat malalaman ko na Timmy. You are my assistant now. And I will make sure that you will do everything that I will tell you.”

Napatingin ito sa kanya at lukot ang noo nito.. Alam niyang nagiging bossy na siya pero ito lang ang paraan para hindi ito lumayo sa kanya.

“Diba sabi ko.. Ayaw ko nang mainvolve sa plano mo!? Ayaw kong gumanda ang buhay ko dahil lang sa pagnanais ng iba na tumaas ang kanilang kinatatayuan sa isang kompanya. Nakikita mo ba ang ginagawa sayo ng kapangyarihan na yan? Nabubulag ka!” galit na sambit nito sa kanya. Pero hindi na niya ito pinansin. Pinaharurot niya bigla ang kanyang kotse at inilayo niya doon ang kanyang sarili kasama si Timmy.

“Tommy!! Saan mo ako dadalhin? Itigil mo tong sasakyan!”

“I need to take you somewhere.. I want you to know something.. Matagal ko nang nararamdaman ’to pero ngayon ko lang narealize lahat. Hindi na ito tungkol sa trabaho Timmy. So just put your seatbelt on dahil bibilisan ko ang pagpapatakbo..” may kung anong galit na namutawi sa kanyang mukha habang sinasabi niya iyon kay Timmy na hindi rin niya maintindihan.

These mixed emotions he was feeling was making him mad and making him into a person he never seen before.. He was turning into someone he is afraid to become.

“Tommy kung anuman yang sasabihin mo sana ngayon nalang.. Natatakot ako sa gagawin mo.. May pamilya akong umaasa sakin at ayokong mapahamak ako dahil lang sa tinanggihan ko ang alok mong trabaho.. Kung yun man ang kailangan mong sabihin sakin!” nanginginig ang boses ni Timmy habang minamasdan niya ang mabilis na pagharurot ng sasakyan sa daan na halos ibangga na ni Tomny.

“This is not about work anymore sabi ko diba? It is something about you..”

Natahimik nalang si Timmy at hinayaan siya nitong gawin ang gusto niya. Dahil wala din naman itong magagawa sa sitwasyon.

Dinala niya si Timmy sa isang maliit na restaurant na halos iilang tao lang din ang naroon. Iyon ang paborito nilang puntahan ng Nanay niya kapag may dinner date sila nito. But now.. He will take Timmy here and he will say the words he wanted to tell him.

Paglabas na paglabas ni Tommy ng sasakyan ay siya ding paglabas ni Timmy at hinapit siya nito sa kamay.

“Tommy! Ano ba kasi ang kailangan mong sabihin? Pwede mo naman sabihin dito na mismo.. Ayoko na kinakabahan ako at nagugulo ang isip ko.. Hindi ko gusto ang ganung pakiramdam..” may halong pagkalito sa boses nito habang sinusubukan niyang hatakin din ito papasok sa restaurant.

Tumigil siya sa paglakad at binitawan niya ang kamay nito.. Napasinghap siya at nag ipon ng lakas ng loob.. Dapat na nita itong sabihin dahil alam niya iyon na ang totoo.. Yun ang nararamdaman niya dito. Masata siya kapag kasama niya ito.. At ayaw niyang mawala ito sa kanya.

“Timmy.. I know this is insane.. But I think….” napahinto siya dahil hindi niya alam kung anong eksangtong sasabihin niya dito..

“Ano?? Ano ang sasabihin mo?”

“Timmy…”

Napatigil ulit siya. Nahaluan na ng kaba ang kanyang nararamdaman..

“Tommy? Ano nga yun?!” naiirita na ito sa pag aantay sa sasabihin niya..

“Mahal kita..” yun ang nasambit niya na biglang nagpatigil sa kanyang mundo.. Nakatulala lang siya habang nakatitig din sa kanya si Timmy..

Parang biglang tumigil lahat ng bagay ng sabihin niya iyon……

~~

to be continued…

Page 17

Timmy

   Wala siyang ibang naririnig kundi ang paulit ulit na sinabi sa kanya ni Tommy.

“Mahal kita…” at hindi yun huminto nang hindi siya hinawakan sa mukha ni Tommy. Bigla siyang bumalik sa kanyang wisyo at tiningnan niya si Tommy na gulong gulo parin. Ano bang ibig sabihin nito sa kanya? Bakla si Tommy? Nagkakagusto siya sa kapwa niya lalaki?

“Nasabi ko na ang gusto kong sabihin. You don’t have to answer anything. Alam ko nagugulat ka parin. Linakasan ko na ang loob ko kasi di ko na alam kung kelan pa ang tamang panahon para sabihin ’to sayo..” mabigat na sambit ni Tommy bago siya bumaling sa ibang deriksyon. Hindi naman magawang magsalita ni Timmy.

Para siyang naputulan ng dila. Wala siyang masabi kasi hindi niya alam kung paano tatanggapin ang sinabi sa kanya ni Tommy.

“Noon paman, that time na nakita kita sa kapitbahay namin habang hinahanap mo ang pamangkin mo, nakaramdam na ako ng kakaiba. Even before that, napanaginipan  na kita. Hindi ko alam ng ibig sabihin ng panaginip na yun pero alam ko na ikaw ang taong yun. I even liked you more nung mas nakilala na kita. Kung paano ka magsalita. Napapatawa mo ako sa mga simpleng biro mo. Nag eenjoy ako sa mga panahon na kasama kita. Kapag hindi kita nakikita medyo malungkot ako. At nag aalala ako kapag may hindi magandang nangyayari sayo.” pagpapatuloy pa ni Tommy..

Wala paring imik si Timmy sa kanyang kinalalagyan. Tiningnan siya ulit ni Tommy na parang nawawalan narin ng pasensiya sa kanyang katahimikan.

  “Wala ka manlang bang sasabihin Timmy? I just confided my feelings for you.. Wala lang ba sayo ang mga sinabi ko?”

Napatingin si Timmy kay Tommy at blanko parin ang mga mata nito. Hindi niya alam kung bakit siya nakakaramdam ng pagkatulala at gulong gulo ang isip niya.

“Pwede bang bumaba nalang ako dito? Para kasing hindi ko kaya na katabi ka.. Hindi ako gaya ng iniisip mo.. Aalis na ako Tommy….” natataranta parin siya bago siya tuluyang bumaba ng sasakyan at tumakbo palayo. Ang hirap para sa kanya i analyze ang mga nangyayari sa kanya.

Ano ba ang pinasok niya? Bakit bigla siyang napasok sa isang magulong sitwasyon? At ang magulong sitwasyon na yun ay nadagdagan pa ng pagkalito niya sa mga bagay.

Alam niya sa sarili niya na simula nang magkakilala sila ni Dale ay may kakaiba na siyang nararamdaman dito.. Pero bakit bigla nalang din umamin sa kanya si Tommy ng kanyang nararamdaman. Napapalibutan na siya ng maraming katanungan sa kanyang isip. Ano ba ang dapat niyang gawin? Ang ba ang dapat niyang isipin?

Hindi na niya namalayan na nakarating na siya sa isang familiar na lugar. Yung lugar kung saan niya unang nakilala si Tommy. Hindi niya maiwasang hindi puntahan ang looban nito pero sa pagkakataon na yun ay sarado yun. Alam niya sa sarili niya na malaki ang epekto sa kanya mg sinabi sa kanya ni Tommy.

May kung anong kalokohan ang pumasok sa isip niya. Babalik siya sa company. At gusto niyang patunayan ang kanyang nararamdaman. Kailangan niyang mapatunayan na normal siya. Walang epekto sa kanya ang kung ano man ang gagawin ng kapwa lalaki niya sa kanya. At si Dale ang naisip niyang makita.

Si Dale ang naiisip niyang makakapagpaliwanag sa kanya sa lahat ng nangyayari sa isip niya. Siguro nasisiraan na siya. Sa dami banamang nangyari sa araw na yun. Iyon na ang huling kalokohan na gagawin niya. At kung anuman ang mangyari. Handa siya sa kalalabasan nito. Basta mapatunayan niya lang yun.

Nakarating siya sa The Colors at malapit nang magdilim. Siguro ay hindi pa nakakaalis si Dale doon. At hindi nga siya nagkamali. Nalaman niya sa mga magiging katrabaho niya na nandoon pa ito. Kumatok siya sa pinto ng opisina at pumasok na siya. Bahala na kung may makita siyang kung ano basta gusto niya nang malaman lahat ng sagot sa tanong niya sa araw na yun.

“Mr. Chan? Why are you here again? I believed that you have been out of the office for some time now?” nagtatakang salubong sa kanya ni Dale na busy sa pag pirma ng mga papeles.

“And please.. If you want to reach me. I have a secretary. Siya ang dapat mong kausapin bago kita papasukin sa opisina ko.. You understand that?” patuloy pa nito. Pero hindi na niya ito inintindi. Pinuntahan niya ito sa kinalalagyan nito.

Tiningnan niya ito ng mariin. Tinitingnan niya ang mukha nito.. Napakakinis nito at napakaaliwalas tingnan. May kung anong bagay ang nag udyok sa kanya para tuluyan na niyang gawin ang balak niya.

Bigla niya itong siniil ng halik. Napapikit nalang siya ang naramdaman niya ang malambot at kakaibang pakiramdam sa kanyang sariling labi. Hindi niya akalain na ganun ang pakiramdam nun. Hindi first time na makahalik siya sa iba pero… Iba ang pakiramdam nang halikan niya si Dale sa labi.. Para siyang kinuryente na nagbigay sa kanya ng kakaibang nginig..

At bago paman yun magpatuloy ay isang malutong na suntok ang kanyang naramdaman mula sa kanyang pisngi.. Napabalikwas siya sa ginawa sa kanya ni Dale. Hinila siya nito sa kwelyo niya patayo at tiningnan siya nito na para bang kayang kaya siyang patayin nito sa oras na yun.

“What do you think your doing? Bakit mo ako hinalikan?! Nasisiraan ka na ba ng bait?? Are you insane!!!” galit na galit na hiyaw nito sa kanya. Parang sinapian si Dale ng kakaibang lakas na hindi na siya halos makahinga sa pagkakakwelyo nito sa kanya.

“May… May… May gusto lang akong malaman Mr. Almoso. May gusto lang akong patunayan.” na uutal niyang sagot dahil nauubos na ang hangin sa kanyang baga.. Para siyang mapuputulan ng hininga.

Bigla siyang binitawan ni Dale sa pagkakakwelyo at agad din naman itong lumayo sa kanya at parang nasisiraan din sa galit. Alam niya na mangyayari ito pero siguro naman sa ginawa niya aalis na siya sa kompanya.. Aalisin siya nito. Pero gusto lang niya talagang malaman kung may katotohanan ba sa nararamdaman niya. At sa pagdampi nga ng kanyang halik sa labi ni Dale. Mayroon siyang naramdaman. At sapat na yun para mapatunayan niya sa sarili niya..

“You get out of my sight right now!! You perverted asshole!! Wag na wag kang magpapakita sakin kung ayaw mong basagin ko yang mukha mo!! Hindi ako basta bastang ginagawan ng kagaguhan!! I am Dale Almosa and I can make your life miserable in just a second! So get out of my sight.. Lumayas ka sa harapan ko! You faggot!!” bulyaw sa kanya ni Dale.

Hindi na niya alam kung paano siya nakalabas ng building na yun.. Hindi niya alam kung ano ang gagawin. Nasira na ng tuluyan ang butones ng kanyang damit. Para siyang nababaliw sa mga ginawa niya ngayong araw. Hindi na niya alam kung ano pa ang dapat maramdaman.. Hindi niya akalain na magkakaganito ang buhay niya sa isang iglap. Lahat ng alam niya sa sarili niya ay hindi pa pala totoo. Marami siyang pagdududa sa kanyang katauhan noon paman. Pero ngayon nasagot na yun..

“ Alam

mo

Dolly..

Sa

tingin

ko

bakla

yan

si

Timothy. Eh

tingnan

mo

.

Sobrang

tahimik

at

walang

imik

.

Tsaka

di

ko pa

siya

nakitang

may

kasamang

mga

lalaki

.

Diba

ganun

dapat

ang

mga

tunay

na

lalaki

?“

“Fritz!! Wag

ka

nga

maingay

maririnig

ka

!

Ayan

lang

sa

tapat

natin

si

Timothy.

Alam

mo

hindi

naman

lahat

ng

totoong

lalaki

ganun

?

Baka

ganyan

lang

talaga

siya

.

Mapanghusga

ka

talaga

..“

Bigla niyang naalala ang mga naririnig niyang panghuhusga sa kanya ng mga kaklase niya sa college.. Ngayon malinaw na sa kanya na tama sila. Tama sila na iba siya sa mga tunay na lalaki..

Napaluha siya nang hindi niya namamalayan. Bakit ngayon niya lang nalaman lahat?? Bakit ngayon niya lang napagtanto na ganun siya.. Sobrang bigat ng nararamdaman niya.. Kailangan niyang makalayo sa mga bagay na makakasakit pa lalo sa kanyang nararamdaman.

Kung saan man siya nagpunta ay wala na siyang pakialam. Hindi narin niya ininda kung nagugutom at nauuhaw siya. Magulo ang isip niya. Gulong gulo na siya sa buhay niya.. Parang bibigay ang katawan niya sa mga oras na yun.

“Magpapakamatay ka ba!? Are you trying to kill yourself?!” isang pamilyar na bulyaw sa kanya ang narinig niya.

Si Dale iyon at nasa harap siya ng kotse nito. Hindi nanaman niya napansin na nasa daan nanaman siya..

Nagkatitigan sila ni Dale.. Hindi na niya alam ang nangyari dahil sa sobrang daming nangyari sa kanya sa arae na iyon.. Hindi na kinaya ng kanyang katawan.

~~

to be continued….

Page 18

Hindi alam ni Dale kung ano ang gagawin niya kay Timmy. Bukod sa sobrang laki ng galit niya sa ginawa nito sa kanya kanina ay nakahandusay pa ito sa gitna ng kalsada at walang malay. He lifted him and bring him inside his car. Kahit na ganun ang kanyang pagkatao. He has some kindness left in his heart. Hindi hahantong sa pagpapabaya ng ibang taong nangangailangan ng tulong ang isip niya.

Dinala niya ito sa kanyang unit at pinaalalayan niya sa isang guard na nasa baba para madala ito sa kanyang unit. Hindi niya alam kung anong gagawin kay Timmy dahil para atang may lagnat ito.

Kumuha siya ng isang towel at binasa niya ito. Pinahiran niya ang mukha nito at tuluyan na nga niyang hinubad ang suot nitong long sleeves na nagkasira sira na dahili sa di niya alam na dahilan. Sunod niyang binaba ang pantalon nito. Nagulat siya dahil wala itong boxers na suot. Briefs lang talag ang nakatakip sa maselang bahagi nito. Hindi siya sanay na ginagawa ang bagay na yun. Lalo pa at lalaki ang ginagawan niya nito.

“This is really bullshit! Humanda ka sakin Timothy Chan. Pag gising mo. I will make you pay for everything na ginawa mo sakin.” mahina pero may galit niyang sambit bago niya tuluyang iwanan si Timmy sa sofa at pinuntahan ang kanyang kusina para gumawa ng sopas. Alam niya na gigising ito at kailangan nitong kumain para gumaling.

“Why am I so concerned with this guy? What is happening to me!!” sigaw niya sa isip niya. Pero wala siyang nagawa. He cooked something para mawala na nang tuluyan ang lagnat ni Timmy. Naghanap siya mg paracetamol sa kanyang medicine box at hinintay niyang magising ng tuluyan si Timmy.

Bigla nga itong nagising at nakaharap siya dito. Ilinapit niya ang isang upuan para pag gising nito ay siya ang makikita nito..

Napaatras si Timmy sa kanyang nakita.. Si Dale ang nakaharap sa kanya. Walang expression ang mukha nito at may nakalagay sa maliit na mesa na isang mangkok, tubig at parang isang gamot.. Teka? Ano bang nangyari sa kanya. Bigla niyang naramdaman na wala siyang damit. Tiningnan niya ang sarili niya at bago paman siya makapag isip ng kung ano ay pinigil na siya ni Dale.

“Kung ano man yang iniisip mo.. Wala akong ginawang masama sayo. You have caused a lot of damage to my being Mr. Chan. Kaya hindi ko gagawin ang bagay na yun sayo. I have much better plans.” sabi nito sa kanya na parang nanghahamon talaga.

“Pasensiya na sa ginawa ko sayo kanina Sir Dale. Hindi ko po alam bakit nagawa ko yun.. Bigla ko lang naramdaman na may kailangan akong patunayan.” mahinang sagot niya dito. Di niya ito matingnan nang deritso dahil sa sobrang hiya. Ngayon na niya naramdaman ang mga bagay. Napakatanga niya. Hindi siya nag iisip.

“Pano ba yan? May utang ka na sakin? And debts have to be paid well..” sabi nito sa kanya nang nakangiti. Tiningnan na niya ito ng tuluyan at nakangiti parin ito na parang may naiisip itong hindi maganda.  Naisip niya bigla si Tommy. Oo nga pala. Hindi niya muna ito kakausapin. Dahil hindi niya alam kung paano ito haharapin sa mga oras na yun..

“Malaki po talaga ang utang ko sa inyo Sir Dale. At malaki narin ang perwisyo na nagawa ko sa inyo. Kung ano mang paraan ang magagawa ko para makabayad, sabihin niyo lang at gagawin ko.” mahina parin niyang tugon habang tinatakpan niya ng kumot ang sarili. Tila ba nilalagnat siya sa mga nangyayari. At tama nga siya, may lagnat siya.

“Well.. You have to rest for now. Kainin mo itong soup dahil alam ko na alam mong linalagnat ka. I can’t make you pay back kung tuluyan kang mawawalan ng silbi. I will go to sleep. Doon ka narin sa guest room matulog. Yung katabi ng kwarto ko. Doon ka na matulog. We have a big day tomorrow…” nakangiti nitong utos sa kanya bago ito pumasok sa kanyang kwarto.

Napabuntong hininga nalang si Timmy. Nahihilo parin siya pero kinain narin niya ang ginawang sopas ni Dale. Masarap yun. Hindi niya akalain na masarap magluto ang isang Dale Almosa na puro kasungitan lang ang naririnig niya. Siguro ay hindi lang ito naiintindihan ng ibang tao.

At dahil sobra na ang hiya niya. Nagpatuloy siya sa paghiga sa sofa at hinayaan na niyang dalawin ulit siya ng antok. Sana pag gising niya ay okay na siya. Dahil alam niyang magulo ang pinasok niyang sitwasyon. Magulo ang mga susunod na mangyayari sinisigurado niya.

Maliwanag na ang paligid nang magising siya. Naaamoy niya ang isang masarap na pagkain. Hindi niya namalayan na nasa kusina na siya at nandoon si Dale. Wala itong suot na pang itaas at nakapajamas lang. Tila ba bigla siyang nakaramdam ng kakaiba ng makita niya na ganun ang katawan ni Dale. Maganda at pormado ito. Halatang nag wowork out. At hindi maaalis ang matalas na mukha nito na nakakatakot kalabanin pero nandun din ang pagkagusto nitong intindihin siya ng iba. Sanay siyang nakakakita ng magandang katawan sa mga pageant pero iba ang kanyang pakiramdam sa katawan ni Dale.

Parang inaakit siya nito.. Inaamin naman na niya sa sarili niya na gusto niya talaga si Dale.

Nagulat si Dale nang makita siya nito.. Hindi ito sa mukha niya nakatingin kundi sa kanyang ibaba. At nagulat siya nang makita niya ng tuluyan ang tinitingnan nito sa kanya.. Naninigas pala ang kanyang sandata…

“What the fuck!!! Magdamit ka nga.. The hell is wrong with you! Masisiraan na ako ng bait sayo Timothy Chan!” bulyaw nito sa kanya..

Nagmadali siyang hanapin ang kanyang pantalon.. Sobrang nakakahiya ang  kanyang ginawa.. Hindi niya naman naalala na nakaunderwear lang pala siya.

Nang masuot na niya ang pantalon niya ay bumalik na siya sa dining area ng unit ni Dale. Di parin nawawala ang matalim na tingin nito sa kanya.

“Sir Dale.. Pasensiya na talaga. Hindi ko naalala—”

“Kumain ka na. Papasok na tayo sa opisina. Malalate na tayo. Mamaya ko na ieexplain ang gagawin mo para sakin.” pagputol ni Dale sa sasabihin niya.

Natahimik naman siya at umupo na sa tabi nito. Kumain narin siya dahil baka magalit nanaman si Dale at di na niya alam kung saan siya pupulutin.

Habang naliligo ay muli niyang inalala lahat nang nangyari kahapon. Nalaman niya na nakasalubong niya sa daan si Dale at tuluyan na nga siyang nawalan ng malay.

Tiningnan niya ang loob ng banyo ni Dale. Organized lahat ng gamit panligo. Pati ang towel ay nakasabit ng maayos. Napakalinis pala talaga ni Dale. Perfectionist. Kaya pala natatakot si Tommy minsan kay Dale dahil bukod sa matapang at hindi ito nagpapatalo. Maraming bagay din ang alam niyang gawin.

“Timothy Chan! Bilisan mo na! Malalate na tayo! I don’t like being late and you must know that!!” hiyaw bigla ni Dale mula sa pintuan ng banyo. Nataranta siya at agad na binuksan ng shower at nagbanlaw na at agad narin lumabas ng banyo.

Natulala siya bigla dahil di niya inaasahan ang casual na kasuutan ni Dale ngayon. Akala niya ay lagi lang itong suit and tie pero maganda pala itong tignan kapag ganun lang ang suot nito.. Lalo tuloy siyang namangha dito.

  Agad naman siyang nagbihis. Pero naalala niya sira pala ang damit niya. Nawalan ng ilang butones ang kanyang polo at maduming madumi yun dahil sa pagkabigla nga niya sa mga nangyari.

“I have new clothes for you. Nasa may sofa yun. Magbihis ka na. I will wait for you in the parking lot. Bilisan mo Timothy Chan..” utos nito sa kanya bago ito lumabas ng unit.

Hindi parin niya mapaliwanag kung bakit biglang naging ganito ang treatment sa kanya ni Dale. Alam niyang meron itong gustong makuha. Pero bahala na. Hindi na niya iisipin kung ano pa man ang bagay na yun. Ang importante sa kanya ay napapalapit na siya kay Dale. At mahalaga sa kanya si Dale. Linigtas siya nito kahit na may kasalanan siyang nagawa dito.

Sinuot niya ang isang blue na polo at isang grey na pantalon. Maganda talaga ang taste ni Dale sa damit. Napangiti pa siya lalo nang isipin niya na si Dale ang pumili ng mga damit na yun para sa kanya.

Agad narin naman siyang umalis sa unit ni Dale. Bitbit sa kanyang puso ang kaba at kung ano pa ang naghihintay sa kanya sa araw na iyon. Alam niyang may namumuomg tensyon sa pagitan ni Dale at Tommy. Pero mas natatakot siya sa CEO ng kompanya.

Bahala na nga.. Yun lang ang nasa isip niya.. Kailangan niyang maging handa sa lahat ng mangyayari.

~~

to be continued…

Page 19

Tommy

 

  Hindi parin siya mapakali habang hinihintay ang pagbukas ng pinto ng kanyang opisina. Kanina pa siya naiinip. Hindi siya sinasagot ni Timmy kahit tawag na siya ng tawag kahapon pa. Alam niya nabigla ito sa ginawa niya. Nagkamali siya sa ginawa niyang yun. Pero siguro naman ay sapat na dahilan na ang may nararamdaman siya para dito at hindi siya nito balewalain nalang. Para siyang nahihilo dahil hindi siya nakatulog ng maayos. Sobra ang pag aalala niya kay Timmy.

At bigla ngang may kumatok sa kanyang pintuan. Naexcite siya bigla at agad niyang binuksan ang pinto only to find out that it was Dale. Dale was looking at him with a smirk. Hindi na ito nagpaalam pa at pumasok na agad sa kanyang opisina.

Umupo ito sa couch na nasa living space niya. Siya naman ay nagpatuloy na nakatayo sa pintuan. Wala siyang maisip na gawin o sabihin dito dahil may ibig sabihin ang mga tingin niya.

“Akala ko ba may bago ka nang secretary? I haven’t seen him around? Hindi ko akalain na may pagkatardy pala yun.. He was quiet interesting during my interview with him. Pero kapag ganyan na nasa HR Department siya, he should know about his role as a secretary.”

Lumapit naman si Tommy sa kinalalagyab ni Dale. Alam niya na wala pa siyang karapatan para maging malakas ang loob niya pero kailangan niyang ipagtanggol si Timmy. Alam niyang may paninindigan ito.

“You know its hard to live in this city. Tsaka mahirap makakuha ng sasakyan these days. You should know that. Naipit lang siya sa traffic siguro. But I really don’t think its your business. He is my person.” pagtatanggol niya kay Timmy. Minsan kailangan niyang maging matapang para harapin si Dale. Wala sa kanya ang puwang ngayon para umatras sa kahit anong laban. Lalo na’t iisa lang ang goal nila ni Dale.

At bigla ulit may kumatok sa kanyang pintuan. Yun na siguro ang hinihintay niya. Sana naman si Timmy na yun. Pinagbuksan niya ito ulit at hindi nga siya nagkamali. It was Timmy. Humahangos ito at tila nagmamadali talagang makapunta sa kanyang opisina. It made him smile. Napangiti siya dahil hindi nga nito binali ang kanyang pangako.

“Pasensiya na Tommy.. Ahh. Sir Tommy na pala.. Ang hirap makasakay ngayon. Bigla akong naiipit sa traffic kanina. Sorry talaga. Nakakahiya. First day na first day nalate ako.” natatarantang pagsalubong nito sa kanya.

“Its okay. I was just worried na dahil sa nangyari kahapon ay hindi ka na magpapakita sa akin.” pangiti niyang sagot.

“Well you should practice being punctual from now on Mr. Chan. You are paid for your professionalism. Sana hindi na maulit ito.” biglang sabat ni Dale na nasa kanilang  likuran. Kinindatan naman bigla ni Dale si Timmy. Hindi alam ni Tommy na may nangyayaring kasunduan sa dalawa.

Hinarap ulit ni Tommy si Dale. Hindi na siya nagsalita pa at hinayaan na itong umalis sa kaniyang opisina. He is not in the mood for any arguments.

“Ahh.. Uhmm.. Ano pala ang dapat kong gawin ngayon Sir Tommy? Kasi hindi mo panaman naeexplain sa akin ang aking trabaho?” pagputol ni Timmy sa katahimikan. Tinitingnan lang siya ni Tommy mula sa swive chair nito habang siya ay nakaupo sa couch.

“Tungkol sa sinabi ko sayo kahapon—”

“Wala naman sigurong ibig sabihin yun Sir Tommy. Nandito ako para magtrabaho at para makatulong sa pamilya ko. At maliban pa doon, kailangan ko ang trabahong ito para may mapatunayan din ako. Ayokong ilagay ang personal na mga bagay sa gitna ng trabaho.” pagputol sa kanya ni Timmy. Hindi naman siya nakapagsalita na dahil alam niyang wala talaga siyang pag asa kay Timmy. Hindi niya rin alam bakit pa niya sinabi yun kung alam niya namang walang patutunguhan ang kanyang nararamdaman para dito.

“Right. Sorry. Dapat trabaho ang isipin natin. And with the work that you are asking. Kailangan mong maschedule ng maayos lahat ng meetings ko with the other managers. I also have outside appointments so dapat listed lahat yan sa organizer mo. Mark the calendars for important events. Gumawa ka daily reports. And most importantly. You have to keep an eye in every person in the company. We are in a crucial state. Hindi natin alam kung kelan lalabas ang tunay na CEO ng kompanya.” mahabang paliwanag ni Tommy kay Timmy. Siguro nga ay dapat niya nang putulin ng maaga kung ano man ang nararamdaman niya para dito. Pero paano niya magagawa yun? Kung mula sa araw na ito ay araw araw na niyang makakasama si Timmy.

Agad namang tinungo ni Timmy ang kanyang table at kinuha na nito ang kanyang mga gamit. Hindi ito makatingin sa kanya ng maayos dahil siguro naiilang parin ito sa kanyang mga sinabi dito. Pero kailangan niyang intindihin din ang damdamin ni Timmy. Baka nga hindi ito interesado sa kapwa lalaki.

“Pupunta na ako sa quarters ko Sir Tommy. Sana maging maayos ang ating relasyon sa trabaho.” nakangiti nitong paalam sa kanya. Sana nga relasyon sa personal na buhay nalang ang sinabi nito. Mas sasaya pa siya. Kailangan niyang maging professional. Pero iba talaga ang nararamdaman niya para kay Timmy. Its hard to contain. Kailangan maging kanya si Timmy. He is starting to greed for something.

Buong araw ay walang ginawa si Tommy kundi tingnan ang mga papel na nasa kanyang table. Mga listahan yun ng possible investors na magpapalakas ulit ng kapit ni Mr. Grant sa kompanya. Kailangan niyang makagawa agad ng hakbang para mapaalis ng tuluyan si Gerald Eizenger. Alam niyang mahirap. Pero kailangan niyang magawa yun. Para sa ikabubuti ng The Colors.

Tinawagan niya agad ang isang prospect investor. At hindi na siya nagaksaya ng panahon. Kailangan niyang makaharap ito. Sakto naman na patapos na ang trabaho.

Lumabas siya ng kanyang opisina at naabutan niyang nakikipag usap sa telepono si Timmy at nakangiti ito. Bigla naman nitong binaba ang phone ng makita siya nito. Nagulat pa ito sa kanya.

“Sir Tommy.. Ahh.. Kausap ko lang si Nanay. Pasensiya na po. May kailangan po ba kayo? Uuwi na po ba kayo?”

Napangiti naman siya. Nakakatawa si Timmy pag natataranta. Pero cute parin ito. Naaappreciate na niya ang lahat ng galaw ni Timmy na hindi niya alam kung bakit. Ganun nga siguro pag nagmamahal ka.. Yun ang tanging nasa isi niya.

“May pupuntahan tayo. Samahan mo ako. Finish up everything. Hihintayin kita sa baba.” kunwaring wala siyang pakialam. Napatango nalang sa kanya si Timmy at inayos na lahat ng gamit niya.

Palihim siyang nangiti sa katarantahan ni Timmy. At dahil sa di ng niya pagtutok sa dinadaanan, nagkabangga nanama sila ng taong ayaw na ayaw niyang makita. Nagkatinginan sia nito at isang ngiting parang may ibig sabihin ang nakita niya dito.

“This is the second time that I encountered you being out of your mind.. Why is that Mr. De Jesus?” nakangiti parin ito sa kanya.

It makes him chill kapag nakikita niya ang ganung ngiti nito sa kanya. Gerald Eizenger is a dangerous person to look at.

“I’m very sorry Sir. I never intended to do so. I’ll be careful next time. I have things running through my mind.” dahilan niya nalang para hindi na humaba pa ang kanilang usapan.

“I will be throwing a party the next day. I am inviting you personally. I can’t wait to see you there. Have a great night Tommy.” sabay kindat ulit nito sa kanya. Hindi na ulit ito lumingon at naglakad na papunta sa elevators. Hindi parin siya makagalaw dahil sa hindi niya alam kung paano haharapin ng maayos si Gerald..

Pero naisip niya hindi siya dapat magpatalo dito. Dahil magagawa din niya at ni Mr. Grant na mapaalis ito sa kompanya kasama na ang komokontrol dito..

Agad siyang bumaba at inisip nalang na may makakasangga siya sa kanyang gagawin. Nandiyan si Timmy para tulungan siyang manalo sa kanyang laban. At hindi siya aatras sa kahit na anong hamon pang ibato sa kanya ng mundong kanyang ginagalawan.

“Sir Tommy? Tulala ka nanaman.. Tara na po!” nakangiting pukaw sa kanya ni Timmy. Di niya alam na nasa parking lot na pala siya. At nasa tabi na niya si Timmy.

Hinawakan niya bigla ang kamay nito at kinabig niya palapit sa kanya. Nagkatitigan sila ni Timmy. May kung anong pag aalinlangan ang nakita niya sa mata ni Timmy. Pero hindi niya na talaga kayang pigilan ang nararamdaman niya.

“Sir ano—”

Naputol na ang sasabihin nito dahil sa nasiil na niya ng halik ang mga labi nito. It was so electrifying. Ngayon niya lang naramdan ang ganung kakaibang sensasyon na yun. Never in his life he imagined himself kissing someone. And it was a man he was kissing. It feels right. Tama ang kanyang nararamdaman.

Ayaw na niyang matapos ang nararamdaman niyang iyon. It was heavenly…

~~

to be continued…

Page 20

Dale

  Habang nasa sasakyan sila ni Timmy ng umagang yun ay di niya maiwasang hindi maasiwa kay Timmy. Madami kasing nangyari na hindi niya maipaliwanag kung bakit sobra siyang apektado. Lalo na nang makita niya kaninang umaga si Timmy na nakaunderwear lang at… Hindi na niya inisip pa yung sumunod dahil parang maduduwal siya.

  “Sir Dale? Ano po ba ang dahilan bakit ganun nalang kayo kagalit kay Tommy?” biglang tanong ni Timmy sa kanya. Hindi ito nakatingin sa kanya. Siguro ay intimidated parin ito sa kanya.

“Paano mo naman nasabi na galit ako sa kanya? Marami ba siyang kinukwento tungkol sa akin Mr. Chan?” maingat niyang tanong. Gusto niyang malaman kung ano pa ang nalalaman nito tungkol sa kanya. Ayaw niyang uminit nanaman ang dugo niya.

“Noong nagkakilala kami ni Tommy, akala ko ordinaryong empleyado lang siya sa kompanya ninyo. Pero mataas pala ang kanyang posisyon. Wala naman akong masiyadong nalalaman tungkol sa inyo pero nasasabi niya lang sakin na may galit ka sa kanya.”

Nagpatuloy lang siya sa pagmamaneho. Hindi parin siya sigurado kung may mapapala ba siya sa pag gamit niya kay Timmy para malaman ang mga plano ni Tommy. Mahirap kalabanin si Tommy dahil sa malapit si Mr. Grant dito. At kailangan niyang malaman ang mga plano ni Tommy. Para magawa niya yun, si Timmy ang kailangan niya.

“I have a proposal for you. Dodoblehin ko ang sasahurin mo every pay check na matatanggap mo. Pero may isang bagay ka na gagawin para sakin.” pangiti niyang saad kay Timmy. Napatingin ito sa kanya na tila binabasa ang kanyang isipan.

“You will tell me his meetings and anything that has to do with him and Mr. Grant.. Yun ang pambayad mo sa lahat ng ginawa mo sakin at may bunos ka pa?”

Napatikhim si Timmy. Hindi siguro ito handa sa kanyang kagustuhan. Kailangan na pumanig ito sa kanya. He is valuable enough para hindi niya ito makuha.

“Kung yun lang po ang paraan para makabawi ako sa nagawa ko.. Gagawin ko po ang gusto niyo.” walang pagtutol na sagot nito. Pero nakatutok parin ito sa kanilang dinadaanan.

“Good. And I will expect that you will give me the service that I want from you. Pero di pwedeng malaman ni Tommy that I asked you to do this. I hired you. He has the control over you. So better choose the one who given you this chance. Sana alam mo kung sino ang papanigan mo.”

Mula nang magkasundo na sila ay di na ulit sila nag usap hanggang sa marating nila ang kompanya. Bago paman makababa si Timmy sa kotse ay pinigilan na siya ni Dale.

“I have something to say. Dapat hindi magbago ang pakitungo mo kay Tommy. You have to remain the same. But today I will try to shake him up. I want you to be late for a few minutes. I just want to see how much he values you.” pangiting saad ni Dale. Pakiramdam niya ay magiging mas maganda ang working environment niya. May challenge lahat. Its between him, the Fake CEO at si Tommy. And one more thing. That feeling that he is figuring out while he is looking in Timmy’s eyes.

“Ahhmm.. Sir Dale. Sa hagdan nalang ako dadaan para mas matagal akong makarating doon.” paalam ni Timmy sa kanya at lumakad na nga ito.

Now all he has to do is to shake things up for Tommy. Nagiging mas interesado siya sa idea na matatalo niya nang tuluyan si Tommy and he will prove to everyone na siya ang magaling. Maging sa kanyang ama na muling nagpakita sa kanya after a long time. Hindi niya makukuha sa kanya ang The Colors. Sa kanya mapupunta ang pamumuno dito.

The day passed by so fast. Natapos lahat ng meetings niya sa kanyang mga prospected investors. Yun ang naiisip niya para mas tumaas ang kanyang kapit sa board.. He needs money. He needs funding for projects na magpapaganda pa lalo sa kanyang reputasyon.

At sa hindi niya inaasahan ay pumasok bigla sa kanyang tahimik na opisina si Gerald. Ang tinuturing niya na pekeng CEO. Ang umaastang magaling pero wala naman talagang totoong kakayanan.

“Mr.Eizenger.. It’s nice to see you. What brought you to my office?” may halong kaplastikan ang pagbati niya dito. Ayaw na ayaw niyang nakikipagplastikan pero he has no choice.

“Dale.. I have been hearing a lot of good things about you. And I wanna thank you for supporting me as the new CEO.”

Hindi niya mabasa kung ano ang totoong ugali ni Gerald Eizenger. Para itong laging nakangiti. Ngiti na hindi naman totoo. Hindi parin malaman ng taong kanyang inutusan para alamin kung ano ang tunay na pagkatao ni Gerald Eizenger. Ang nalalaman palang niya ay mag.isa nalang ito sa buhay.. His dad passed away when he was very young. Other than that, wala na siyang nalalaman pa.

“I have to respect the decision of Mr. Grant and you being the holder of almost half of the company’s share.. I think I don’t have the reason not to entrust myself to you.” pangiti niyang sagot dito.

He has to remain like this. Wala pa siyang magawa. But as soon as malaman na niya lahat ng paraan para mapaalis ito, hinding hindi na siya ngingiti pa dito.

“I have a party the next day. You have to be there.. I will expect you. I wanna have fun on that night.. See you.” paalam nito sa kanya. Tumalikod na ito sa kanya at umalis na nang tuluyan.

Party? Naisip niya na iyon na ang paraan para mas lalo pa niyang makilala si Gerald.. At sigurado siyang may mangyayari sa party nito. Hindi pwedeng walang mangyari.

He left his office. Kailangan niyang malaman mula kay Timmy kung may plano ba sa araw na yun si Tommy. Kung may imemeet ito outside the office.

Pero hindi ito sumasagot sa mga tawag niya. Nairita siya dahil pakiramdam niya, linoloko lang siya nito sa pagpayag nito sa gusto niya. Hindi pwede. Wala siyang palalampasin sa kanyang mga kamay.

He was on his way to the parking area pero nagulat siya sa kanyang nakita.. He never thought that it will be something that will shock him.. Hindi niya inaasahan ang bagay na yun.

What is going on with his world? Bakit tila ba ang gulo na ng lahat para sa kanya? He felt something inside him. It was anger. Hindi niya alam kung bakit siya nagagalit pero ang nakikita niya ngayon ay sobrang nagpapasikip ng kanyang dibdib.. What the hell is wrong with him?

Kinuyom niya ang kanyang mga kaliwang kamay. He slowly approached them. Hindi niya kayang makita na hinahalikan ni Tommy si Timmy sa labi nito.

At isang malakas na suntok ang pinakawalan niya. Nabuwal sa pagkakatayo niya si Tommy at agad naman itong tumayo para ambaan din siya ng suntok..

Nagulat si Timmy sa ginawa niya.. Hindi siya nito mapipigilan. Pakiramdam niya may ninakaw nanaman si Tommy mula sa kanya. He can’t understand that feeling. Hindi pa niya naramdaman yun kahit kailan. That feeling na may kinukuha mula sayo at gusto mong ipaglaban kung anong sayo.

Susuntukin niya sana ulit si Tommy pero napigilan na siya ni Timmy. Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman ng makita niya na malakas ang pagkakapigil sa kanya ni Timmy. Siguro nga ay si Tommy parin ang talagang susundin ni Timmy at hindi siya.

“What do you think your doing? Hindi na ba kayo nahiya? This is a public place and you two are doing a disgusting thing.. I will let this go this time.. Pero sa susunod na gumawa kayo ng kababuyan.. Wala nang makakaligtas sa inyong dalawa!! I can’t believe that I will see this kind of immorality!!” galit niyang bulyaw kay Timmy at Tommy. Inaalalayan ni Timmy si Tommy para makatayo.

“Please Dale.. Wag mo nang sabihin sa iba ang nakita mo. It was just a misunderstanding. We did not mean to do something like that.” pagmamakaawa sa kanya ni Tommy na natataranta parin.

Ang galit niya ay napalitan ng ngiti. Bakit nga ba di niya yun naisip agad? Ngayon hindi lang si Timmy ang hawak niya sa leeg.. Pati narin si Tommy. It might be just the perfect plan for him.

“Ayaw niyong malaman ng iba na you are homo? I did not really see this coming from you Tommy.. Akala ko panaman you were all that perfect? Paano mo nga ba nakuha ang favor ni Mr. Grant?? Are you blowing his junk?”

Hindi niya inasahan na palapit narin sa kanya ang isang suntok mula kay Tommy. Now he was on the ground. Nahilo siya sa lakas ng suntok na binigay sa kanya ni Tommy. His jaw was painful.

“Don’t ever say those things Dale!! Wala kang alam!! Di mo alam ang sinasabi mo!!”

At tumakbo nga bigla si Tommy. Hindi na alam ni Timmy kung ano ang gagawin nito kung tutulungan siyang makatayo o hahabulin si Tommy..

“Now I know why you were so eager to know how it feels.. Nahawa ka na pala ng kabaklaan ni Tommy..” sabay tawa at hawak sa kanyang masakit paring panga.

“Hindi ko alam ang gagawin sa inyong dalawa ni Tommy.. Dahil simula nang pumasok ako sa buhay niyong dalawa.. Puro kaguluhan nalang ang nangyayari.. Siguro ng ay dapat na akong lumayo sa inyong dalawa.. Pasensiya na kung hindi ko mababayaran ang utang na loob ko sayo.. Pero sana ang paglayo ko sa inyong dalawa ay sapat na para hindi na lumaki pa ang gulo.” mahinang sagot sa kanya ni Timmy.

Hindi ito makakibo. Siya din ay hindi alam kung ano ang dapat sabihin. Nadala nga ba siya masiyado sa emosyon niya? Hindi siya ganito.. He always try to contain his emotions. Pero lahat ng yun nagbago ng makilala niya si Timmy.

Tumayo siya at pinilit na wag indahin ang sakit sa kanyang panga.. Hindi na niya alam kung tama pa ba ang isip niya.. Nababaliw na nga siya siguro.

“I think I am going crazy.. Pero hindi ka makakaalis.. Walang aalis. If this is Tommy’s game he wants me to play. Makikipaglaro ako sa kanya..” pangiti nanaman niyang sabi sa kanyang kaharap bago niya ito..

Halikan sa labi nito….

~~

to be continued…

Page 21

Walang maisip si Timmy sa mga oras na yun. Tila biglang nabingi siya at walang ibang gumagana kundi ang tibok ng puso niya. Habang hinahalikan siya ni Dale ay tila ba napako na siya sa kanyang kinatatayuan. Gusto niya itong labanan pero hindi gumagana ang kanyang katawan. Kagustuhan rin ba niya na mahalikan ni Dale? Gusto niya si Dale. May paghanga na siya dito. Pero bakit parang may puwang sa kanyang isipan na hindi tama ang ginagawa sa kanya ni Dale.

Biglang binawi ni Dale ang pagkakahalik nito kay Timmy at binigyan niya ito ng isang ngiti na nanghahamon at tuluyan na nga itong umalis papunta sa kanyang sasakyan at pinaandar ito nang mabilisan.

Naiwang tulala si Timmy at hinahanap parin ang kanyang kamalayan. Wala na siguro siyang kawala sa kanyang pinasok na gulo.. Sana ay hindi na niya ginawa pang komplikado ang lahat. Ang paghalik niya kay Dale. Ang pag amin sa kanya ni Tommy. Ang paghalik din sa kanya ni Dale. Hindi na niya alam kung mababaliw na siya.

Naisip niya bigla na kailangan niyang hanapin si Tommy. Kailangan na talaga niyang wakasan ang ugnayan nilang dalawa. Kailangan na niyang makaalis at huwag ng magpakita pa dahil alam niyang mas lalong magiging malala ang sitwasyon niya at ng dalawang lalaking hindi niya alam kung ano ang meron sa kanilang tatlo.

Naabutan pa niya si Tommy na nakaupo sa isang bench na malapit sa isang puno. Malapit lang yun sa company building. Nakita niya ang pag iyak nito. Ngayon lang niya nakita si Tommy na umiiyak. Pero ang pag iyak niya ay sa sobrang galit at kalituhan. Yun ang nababasa niya.

Nakita siya ni Tommy at isang matalim na tingin ang kanyang natanggap mula dito. Aalis na sana ito pero nahablot niya ang kamay nito. Hindi siya tinitingnan nito. Siguro nga ay nakita nito ang ginawa ni Dale sa kanya. Kailangan niyang ipaliwanag dito ang mga nangyayari. Siguro sapat na ang rason niya para sabihin dito lahat at nang makaalis na siya ng tuluyan sa magulong mundo na ginagagalawan niya ngayon.

“Hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Pero sana pakinggan mo muna ako. Gusto ko ipaliwanag lahat sayo.” mahina niyang sabi dito. Napatingin naman sa kanya si Tommy. Hinihintay nito ang kanyang mga sasabihin.

“Bago paman kita nakilala nauna ko nang makilala si Dale. Siya yung muntik nang makabangga sakin sa kalsada. Simula nun ay naging curious na ako kung sino siya dahil sa tapang ng kanyang pagkatao. At nagkakilala na nga tayong dalawa. Nung inalok mo ako ng trabaho, malaki ang kasiyahan ko nun dahil sa wakas wala nang magiging problema ang pamilya ko. Mabibigyan ko na sila ng magandang buhay.” patuloy ni Timmy. Bumitaw na siya sa pagkakahawak kay Tommy dahil nararamdaman narin niyang hinahanda nito ang sarili para sa mga sasabihin niya. Ayaw niyang masaktan ito sa kahit na anong paraan.

“Nung nalaman ko na si Dale pala ang Genral Manager, nagulat ako ng sobra dahil siya yung lalaking hindi na nawala sa isip ko. Siguro noon paman ay may paghanga na talaga ako kay  Dale. Noong araw na inamin mo sakin ang nararamdaman mo, naguluhan ako ng sobra. Hindi ko alam kung ano ang iisipin ko nun. May ginawa ako kay Dale na mas lalong nagpagalit sa kanya. Hindi ko na kasi alam kung ano ang iisipin. Kung bakla nga ako, kung yun man ang tawag dun.. Yun na ang inisip ko.”

Nakatutok na sa kanya si Tommy. Tahimik parin ito at naghihintay parin ng paliwanag niya.

“Bigla kong naisip na maglakad lakad matapos akong mapagalitan ni Dale sa ginawa ko sa kanya. At siguro sa sobrang pagod ko ay linagnat na ako at muntik na akong banggain ni Dale. Siya yung nakakita sakin bago ako nawalan ng malay. Dinala niya ako sa kaniyang unit. Inalagaan niya ako. Naramdaman ko na mabait siyang tao.. At oo, nagugustuhan ko siya.”

Napakuyom si Tommy ng kanyang palad. Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman sa narinig niya mula kay Timmy. Gusto niyang magalit at sapakin si Timmy. Umaasa siya na balang araw magigising si Timmy at makikita nito na totoo ang kanyang nararamdaman para dito. Pero iba pala ang nangyari. Si Dale pala ang kanyang kalaban sa damdamin nito. Lahat nalang ng bagay si Dale ang kanyang kalaban. Pati sa puso ni Timmy kalaban niya si Dale.

“Ngayon alam ko na kung bakit wala kang pakialam sa nararamdaman ko.. Dahil ang hayop na Dale na yun pala ang gusto mo!! Sana nga hindi ko nalang inamin. Sana nga hindi ko nalang naramdaman itong lecheng nararamdaman ko!! Sana nga hindi nalang kita nakilala!” bulyaw niya kay Timmy. Hindi na niya namalayan na pumapatak na ang luha niya sa sobrang sama ng loob niya. Pinaasa siya ng kanyang damdamin para kay Timmy.

Ngayon palang siya nagkagusto sa isang tao pero bigo na agad siya. Tumalikod siya kay Timmy at inisip parin ang kanyang nakitang paghalik ni Dale dito. Doon na niya napatunayan na siguro nga ay pinaglalaruan siya ng tadhana. Huminto siya sa paglakad at hinarap ulit si Timmy.

“Bukas… Huwag ka nang magpapakita sakin. Ayaw kong makita ang katulad mo.. You are fired Mr. Chan!”

At tuluyan na siyang umalis sa kanyang kinatatayuan. Hindi parin niya mapigilang maiyak. Hindi niya akalain na ganun pala kasakit pag nasasaktan ka ng taong mahal mo.. At malaman mo pang iba ang gusto nito. At ang gusto nito ay ang taong ayaw na ayaw mo.

Hindi na niya alam kung saan siya dinala ng mga paa niya. Ang alam niya ay nasa isang maingay at madilim na lugar na siya. Maybe it was a bar. Ang nasa isip niya lang ng mga oras na yun ay ang pakiramdam na nagmukha siyang tanga. Bigla namang may lumapit sa kanyang isang babae. Pero hindi niya ito pinansin. Sobrang occupied na siya ng kanyang damdamin.

“Makakalimutan mo rin siya. Kung sino man yang iniisip mo.” sabi ng babaeng tumabi sa kanya. Tiningnan niya ito. Maganda ang mukha nito at sexy din ang katawan dahil sa hapit ang dress nito. Pero hindi niya talaga makuhang iappreciate ang kagandahan ng isang babae sa mga oras na yun.

“You don’t know what your saying. Kaya pwede ba just leave me alone. Gusto ko mapag isa!” sabi niya sa babae in an angered voice.

“Kung yun pala ang gusto mo.. Dun ka sana sa simbahan nagpunta. Paano ka mapapag isa sa lugar na’to?” iritadong sagot sa kanya ng babae bago ito umalis sa kanyang harapan. Siguro tama nga siya dahil katahimikan ang kailangan niya. He decided to take a ride papunta sa event place noon ng una nilang pagkikita ni Timmy. Siguro tahimik ngayon sa lugar na yun. At gusto niyang maalala ang mga masayang sandali na yun ng kanilang pagkakakilala ni Timmy. Kung paano siya nito pinapasaya.

Pero habang papalapit siya sa building na yun ay hindi niya maiwasang hindi ulit maluha. Dahil sa kabiguan parin na nararamdaman niya. Hindi niya alam paano dadalhin ang ganung emosyon. Para siyang nauubusan ng hangin kapag naiisip niya ang paghalik ni Dale kay Timmy at ang pag amin ni Timmy na gusto nito si Dale. Sana nga ay di niya nalang nalaman lahat. At sana wala nalang siyang naramdaman para kay Timmy.

“Sana hindi nalang kita nakilala Timmy.. Sana hindi na ako nasasaktan ng ganito..” paulit ulit niyang sabi sa sarili.

Wala na siyang ibang maisip gawin kundi ang magmasid sa mga ilaw na nakapaligid sa building na yun. Ang Passion Circle. Napakatahimik ng lugar na yun. Wala ni isang taong nakikita doon. It was so frustrating. Lahat ng nangyari sa ilang araw palang na nakilala niya si Timmy ay naging masaya siya. At isang iglap lang din ay nawala na lahat ng yun. Paano panga ba babalik sa dati ang kanyang buhay na hindi siya nag iisip kung paano siya makakapag move on sa nangyari sa kanya.

Sana nga pag gising niya sa susunod na araw.. Parang panaginip nalang din na nakilala niya si Timmy..

~~

to be continued…

Page 22

Timmy

   Pinilit ni Timmy na huwag panghinaan sa kanyang pag amin kay Tommy. Hindi niya alam kung paano pa niya ito gagawin. Kung yun ang tanging paraan para mawala na siya sa buhay ni Tommy at Dale, gagawin niya kahit siya ay sobrang nahihirapan narin sa sitwasyon.

Agad siyang sumakay ng taxi at tahimik na inisip ang mga nangyari sa araw na yun. Para siyang nanood ng sine na sobrang gulo ng kwento. Para siyang nasa isang kwento na pinag aagawan ng dalawang tao. Hindi niya alam kung paano ba siya napasok sa ganung kalagayan. Hindi siya naging masamang tao.. Ano ang dahilan ng tadhana para ipadama sa kanya ang ganung pagkawindang sa buhay niya?

Naluluha siya habang iniisip ang sakit na naidulot niya kay Tommy. Hindi niya kayang harapin pa ito ulit. May nararamdaman ito sa kanya pero siya ay wala talagang pagtingin dito kundi ang pakikipag kaibigan lang. Kaya naisip niya na tuluyan nalang lumayo. Alam niyang yun lang ang tanging paraan para matigil na ang lahat. Pero titigilan nga ba siya ng mga ito? Kailangan niyang makalayo. Kung kailangan niyang magpunta ng probinsya nila ay gagawin niya. Para maging mapayapa na ang lahat.

“Nandito na po tayo Sir!” pukaw sa kanya ng taxi driver. Di niya namalayan na nasa kanila na siya. Ngayon niya na sasabihin sa Nanay niya ang plano niyang lumayo. Pero hindi siya sigurado kung ano pa ang gagawin niya.. Kung panu niya mapapapayag ito.

Nang makarating siya sa kanilang tinutuluyan ay nagulat siya sa kanyang nakita.. Tumatawa ang Mama niya. Hindi niya makita kung sino ang kausap nito pero naramdaman niya na parang may mali.

“Hindi ko po alam Sir Jeffrey na magkikita pa tayo sa matagal na panahon na hindi tayo nagkaron ng communication. Kahit ilang taon lang ako nagtrabaho para sa Mama niyo ay naging close po ako sa inyo at kay Sir Jerome.” nakangiti ang Mama niya habang binibigyan ng isang basong juice ang hinala niyang bisita.

“Kumusta ang pamilya mo? Simula nung mawala ka doon sa mansyon ni Mama.. Hindi narin ako nagkaron ng pagkakataon na hanapin kayo.” sabi ng kanilang bisita. Malalim ang boses nito at hindi niya malaman kung ano ang pakay nito sa Mama niya.

“Sir Jeffrey.. Alam naman natin kung ano ang dahilan. Pinalayo ako ng Mama niyo. At alam mo din kung ano ang dahilan nun. Pero matagal na panahon na iyon. Pumanaw na si Donya Francia. Wala nang dapat pang ikasama ng loob.”

“Bago mamatay si Kuya Jerome. May sinabi siya sa akin tungkol sa naging anak ninyong dalawa. At gusto niyang hanapin ko kayong dalawa. Pero hindi ko alam kung totoo yun. Kaya kailangan ko kayong hanapin.”

Hindi niya alam kung ano ang nangyayari sa loob ng kanilang bahay. Ang mga naririnig niya ay nakakadagdag sa gulo na nararamdaman niya. Pero kung anuman iyon ay kailangan niyang malaman. Madaming sekreto ang Mama niya. Yun talaga ang hinala niya noon pa. Hindi nagkwekwento ang Mama niya sa kaniyang nakaraan. Iba iba sila ng ama ng mga kapatid niyang babae. Alam niyang maraming hindi pa napapaliwanag sa kanya ang Mama niya. Lalo na kapag tinatanong niya ito tungkol sa tatay niya.

“Sir Jeffrey.. Wala pong katotohanan yun. Wala pong namagitan sa amin ni Sir Jerome.” pagtanggi ng Mama niya sa sinasabi ng kanilang bisita.

“Pero sabi ni Kuya Jerome.. Buntis ka raw noon kaya ka pinaalis ni Mama.. Pinaalis ka niya noon dahil sa ayaw niyang magkaroon ng masamang imahe ang aming pamilya dahil lang sa nagmahal si Kuya Jerome ng isang katulong.. Hinanap ka ni Kuya Jerome. Palagi siyang umiiyak dahil mahal na mahal ka ng kapatid ko. He worked hard. He tried his best para mahanap ka pero hindi ka niya mahagilap.” pagpapaliwanag parin ng kanilang bisita.

“Walang naiwang tagapagmana si Kuya Jerome dahil ikaw lamang talaga ang minahal niya. At pinangako ko sa kanya nahahanapin kita at ang anak niyong dalawa.”

“Sir Jeffrey.. Maraming salamat po ulit sa paghahanap niyo sakin. Pero wala po talagang katotohanan ang sinasabi ni Sir Jerome sa inyo.” agad na sagot ng Mama niya dito. Hindi niya na mapigilan ng sarili niya na pumasok at nang malaman na niya kung sino ang taong matagal nang hinahanap ang Mama niya.

“Kung walang katotohanan ang lahat ng yun, kailangan kong makita ang mga anak mo. I need to see them. Yun ang huling hiling ni Kuya sakin.”

Hindi na talaga niya napigilan ang kanyang sarili at agad siyang pumasok sa kanilang bahay. Natatakot na siya baka  may mangyaring masama sa Mama niya.

Nagulat naman ang dalawang nag uusap sa kanilang salas. Hindi agad nakapagsalita ang mama niya pero agad itong tumayo at tila nawiwindang parin.

“Anak! Nandito ka na pala.. Ah may bisita pala tayo. Mabuting kaibigan ko siya.” pagpapakilala niya sa kausap nito.

Tumayo naman ang isang mestisong lalaki at may lahing amerikano. Siguro at nasa singkwenta na ang edad nito. Hindi niya parin mapaliwanag pero pakiramdam niya nakita na niya ito..

“I’m Jeffrey Grant. Kaibigan ako ng Mama mo.” pagpapakilala nito sa kanya na talagang kinagulat niya.. Grant? Diba si Mr. Grant ang may ari ng The Colors? Sino ang Jeffrey Grant na nasa harap niya ngayon.

“Ahh.. Ako po si Timmy. Timothy Chan po.” lahad niya sa kamay niya bilang pag galang. Dahil hindi niya parin alam kung iisa lang si Mr. Grant at Jeffrey Grant na nasa harap niya. Mayaman talaga ito tingnan dahil sa damit nito.

“I am here to know if my brother has a child from your mother.. Bago kasi pumanaw ang Kuya ko, way back when we were young nagkaron sila ng relasyon ng Mama mo—”

“Sir Jeffrey.. Gumagabi na po.. Ako nalangc po ang bahalang magpaliwanag kay Timmy sa lahat ng nangyari noon.” pagputol ng Mama niya sa sinasabi ng kanilang bisita.

“No Tina.. Kailangan kong sabihin sa anak mo ang nangyari noon sa inyong kapatid ko. Dahil maaring siya ang anak niyo ni Kuya Jerome..”

“Ano pong ibig niyong sabihin? Anong anak?” kunwaring di niya alam na narinig niya na ang dalawa na nag uusap tungkol sa bagay na yun.

“Hindi kami nagkaanak ni Jerome noon Sir Jeffrey. Yun ang katotohanan.” malamig na sagot ng Mama niya sa bisita nila.

“Kung hindi man kayo nagkaanak ni Kuya.. Papayagan mo akong makuha ang DNA Sample ni Timmy. At kung sakaling negative ang resulta nito.. Then I will let you live your life peacefully. Tutulong parin ako in any way I can. At kung sakali man na positive ang result. Then your son has the right to the wealth of my brother. Kailangan niyang tanggapin kung ano ang para sa kanya.” paniniguro ng kanilang bisita.

“Kung yun man po ang paraan para mapanatag ang loob niyo. Sa totoo lang po, kailangan ko din po ng kasagutan sa pagkatao ko pero pilit na tinatago sakin ni Mama ang tungkol sa ama ko.. Wala po akong intensyon na iba. Gusto ko lang din malaman ang sagot. Kaya ito pong hibla ng buhok ko.” sabay abot niya sa ilang piraso ng buhok na kanyang binunot sa kanyang ulo. Para narin sa ikakatahimik nilang mag iina.

Napakarami na niyang iniisip. Sumalubong pa itong bagong suliranin sa kaniyang buhay. Pero kailangan niyang harapin yun. Siguro ito ang panahon kung saan sinusubukan talaga siya ng tadhana. Sa mga bagay na dapat niyang malaman tungkol sa kanyang sarili.

“Thank you.. I will leave now. Pasensiya na Tina.. But I have to do this. I have to fulfill my brother’s wish.” pagpapaalam ng kanilang bisita. Tuluyan na itong lumabas sa kanilang maliit na bahay at agad niyang hinarap ang Mama niya. May halong takot parin sa mga mata nito.

“Hindi ko na po alam kung anong iisipin Mama. Lahat ng bagay na nangyayari sakin ngayon ang gulo gulo na. Mapa dito sa bahay o sa labas.. Ang gulo gulo. Nakakapagod na talaga…” tinititigan niya ang mama niya habang sinasabi niya ang kanyang nararamdaman.

“Pasensiya ka na anak.. Alam ko nagkamali ako sa maraming bagay .. Pero hayaan na natin ang panahon na ang magsabi. Patawarin mo si Mama kung mahina ako.. Patawarin mo ako anak kung may mga nagawa akong desisyon na inakala kong makakabuti sayo.” mahinahong sagot sa kanya ng Mama niya.

Hindi niya na alam kung ano pa ang sasabihin sa Mama niya.. Pakiramdam niya hinigop na ang kanyang katinuan sa sobrang dami nang nangyari sa buhay niya.

Kailan ba titigil ang kaguluhan na nakapalibot sa kanyang buhay?

~~

to be continued…

Page 23

Malaki parin ang pagtataka ni Dale nang sumunod na araw. Akala niya ay magiging maganda ang simula ng araw niya dahil nga sa mga nangyari noong isang araw. Hinanap niya si Tommy at Timmy sa opisina ng HR Department pero hindi niya ito makita doon. Bigla nanaman uminit ang kanyang ulo. Bakit wala silang dalawa sa mga oras na yun? May pinuntahan nanaman ba silang lugar?

May pinanghahawakan siya sa dalawang iyon. Alam niya ang sekreto ni Tommy at sa oras na kinalaban nanaman siya nito ay hindi siya magdadalawang isip na ilantad yun sa lahat ng tao sa kompanya.. Hindi siya pwedeng manalo sa labang iyon. Dahil marami siyang hawak sa kanyang kamay. At sigurado siyang may nararamdaman ito kay Timmy. Si Timmy ang bigla niyang naisip. Baka naman tinotohanan na nito ang hindi pagpasok sa kompanya.

Agad siyang bumaba ng building at tinanong ang guard kung pumasok ba si Tommy at Timmy sa araw na yun. Pero sabi lamg nito ay hindi nito napansin. Tinawagan niya ang kanyang secretary para hanapin sa profile ni Timmy ang address nito. Nararamdaman niyang may nangyayaring hindi niya alam. May kung ano sa isip niya na kailangan niyang mapigilan iyon. Kailangan niyang magawa lahat ng plano niya. Paano nalang niya magagawa yun kung wala na sa kanyang kamay ang kanyang alas. Hindi niya mapapatumba si Tommy kung wala siyang panghahawakan.

Agad naman niyang tinungo ang address na sinend sa kanya ng kanyang assistant. He drive crazily na akala mo ay lahat ng napapasadahan niya ay wala lang. Namumuo ang galit niya dahil ayaw na ayaw niya na binabali ang isang kasunduan. Malaki ang utang ni Timmy sa kanya. But what affects him more is the thought na he has been thinking about Timmy the whole night. Yung isip niya ay nandoon parin sa paghalik niya dito. Hindi niya akalain na magagawa niya yun. It was harder to think dahil sa dami ng lalaki at babaeng ginugustong makasama siya ay ito palang ang nahalikan niya. That was the very first time for him. And somehow, it feels special. Kaya nagagalit siya ngayon. Nangingibabaw parin ang kanyang goal na mapaalis na nang tuluyan si Tomas De Jesus sa kompanya at siya na ang mamuno dito. Then everything else will follow.

Narating narin niya sa wakas ang address na nakalagay sa kanyang phone. As expected, isang mataong lugar at nakakaasiwa pumasok doon. Nagtitinginan ang mga tao sa kaniyang banda dahil siguro sa magara niyang sasakyan. It was a 1973 Mustang. Isa sa pinakamahal na kotse niya. And it made him think na ang mga tao talaga ay bulag sa magagandang bagay.

Habang inaayos ni Timmy ang kanyang sarili ay hindi naman magkamayaw ang ingay sa labas ng kanilang bahay. Matapos nga ang mga tagpong nangyari kagabi at nung mga bagay pa bago dun ay maswerte nang nakatulog pa siya. Ngayong araw napagdesisyunan niyang ipaalam kay Dale na hindi na siya magpapatuloy pa sa kompanya. Dahil sa hindi na nga niya kaya pang harapin ulit si Tommy. Nasaktan niya ito nang husto. Hindi niya man alam paano babawi dito pero sana balang araw ay magawa pa siyang patawarin nito.

Lalabas na sana siya para bumili ng pandesal pero laking gulat niya na naglalakad papalapit sa bahay nila si Dale. Nagkatinginan sila sa mata at kita niya dito ang namumuong galit. Hindi na siya makatingin ng deritso dito dahil hindi niya naman inaasahan na dadating ito sa kanila na bihis na bihis at halatang galing pa ito ng The Colors.

“Just what the hell are you doing? Bakit wala ka pa sa opisina?” galit na tanong nito sa kanya. Hindi siya agad nakaimik dahil bakas sa mga mata nito ang galit na ayaw niyang makita. Simula nang makasama niya si Dale, nakita niya kung paano ito magalit at kung paano din ito kapag nagiging mabait at pinapakita ang malambot na bahagi nito da kanya.

“Ano.. Sir Dale.. Pasensiya na po. Ang totoo po kasi sasabihin ko na sana sa inyo ng personal. Papunta na ako ng The Colors. Tinanggal na po ako ni Tommy sa trabaho.” mahinahon niyang sagot dito. Napakunot ang noo nito at agad na bumaling sa ibang deriksyon.

“No! How did this happen?! Ano bang ginawa mo at tinanggal ka niya agad agad? Nalaman ba niya ang plinaplano ko?” sunod sunod na tanong nito sa kanya.

“Hindi ko po alam kung ano ang totoong dahilan. Pero sinabi ko lang sa kanya ang nararamdaman ko. Nahihirapan na ako sa sitwasyon. Simula palang alam ko na gulo ang pinasok ko pero ginawa ko parin. Kaya naman mas mabuti na siguro na hindi na ako magpakita pa.. Hindi din ako makakatulong sa kung ano man ang plinaplano mo sa kanya. Gusto ko maging tahimik ulit ang buhay ko Sir Dale.” sagot niya nang mahinahon. Walang emosyon. Hindi niya gustong sabihin dito na nasaktan niya si Tommy dahil sa pag amin niya sa nararamdaman nito para kay Dale.

“And did you really think na makakaalis ka pa? You cannot just leave your promises behind Mr. Chan.. Malinaw ang usapan natin! So kung ayaw ka niyang makita.. I will make him suffer more. I will get you into my hands..”

“Tama na Dale!! Ganyan ba talaga kayo? Dahil sa sobrang kagustuhan niyong makuha ang isang bagay..gagawin niyo ang gusto niyo kahit may mga tao nang nasasaktan? Bakit? Ano bang nagawa ko para ipitin niyong dalawa sa mga kagustuhan niyo?! Gusto ko lang bigyan ng magandang buhay ang mahirap kong pamilya tapos kayo, gagawin niyo ang lahat kahit apakan pa ang ibang tao para lang makuha ang kapangyarihan na ginugusto niyo?!” bulyaw niya na ikinagulat ni Dale. Siguro nga punong puno na siya. Dahil ayaw na ayaw na niya ang ginagawa sa kanya ni Dale. Pakiramdam niya isa lang siyang gamit na sa ngayon ay mahalaga pero kapag hindi na mapakikinabangan ay itatapon nalang nito bigla. Ganun ang kanyang nararamdaman sa mga oras na yun.

Hindi na nakaimik pa si Dale. Siguro ay nabigla ito sa bigla niyang pagbulyaw. Kailangan niya narin sigurong gawin yun. Ang maging matapang. Total ganun naman talaga siya. Siguro nga ay isa lang ilusyon ang mga nararamdaman niya para dito. Siguro napapahanga lang siya sa katapangan ng pagkatao nito. Pero ang pagkagusto niya bang yun ay matibay nang dahilan para di niya ito masigawan? Siguro nga nagkamali din siya sa pagkakakilala dito. Mabait lang ito sa tao kung alam niyang may makukuha siya mula dito.

Hindi na ito muling nagsalita pa at umalis na sa kinatatayuan nito. Kung yun lang talaga ng paraan para layuan narin siya nito, mas mabuti na nangyari iyon. Dahil ayaw na niyang makita pa ang mga ito. Si Tommy na nasaktan niya at si Dale na ginagamit lang siya sa mga makasariling kagustuhan nito.

Agad siyang bumalik sa loob ng bahay at hinanda ang sarili. Kailangang magpatuloy ang buhay niya. Hahanap siya ng raket dahil nauubos narin ang kaniyang pera. Mahirap mawalan lalo na at iniisip parin niya kung saan sila lilipat. Kailangang makalipat na sila agad. Kaya naman naghanap na agad siya ng event na pwede siyang maghost.

Hinanap niya ang kanyang cellphone. Pero tunog ng tunog na pala ito ng mahanap niya. At isang number lang ang nakaregister dun. Siguro ay isang promoter yun.

“Hello?” sagot niya sa tumatawag.

“Hi Timothy.. Its me.. Jeffrey Grant. I have something very important to tell you. Sana mapagbigyan mo ang hiling ko na magkita tayo.” sagot naman ng isang malalim na boses. Ang bisita nila ng Mama niya nung isang gabi.

“Sige po.. Saan po ba?” mahinahon niya paring sagot dito. Kailangan niyang makipagkita dito. Hindi rin kasi biro ang tagpong iyon kagabi. Matagal na niyang gustong malaman kung sino ang ama niya. Pero sana nga ay tama ang kanyang kutob na bak tama nga ang Mama niya. Pinaniniwalaan niya parin ang Mama niya.

“I will text you the location. See you.”

Yun lang at nawala na sa linya ang kanyang kausap. Sana wala nanamang mangyari sa araw na yun. Sobra sobra na ang bigat na kanyang nararamdaman. Para bang itinadhana na ng panahon na maramdaman niya ang mga bagay na yun.

Pero kailangan niya pang tatagan ang kanyang sarili. Dahil wala na siyang iba pang kakapitan kundi ang kanyang sarili.. Dahil ang buong paligid niya ay labis na siyang pinahihirapan.

~~

to be continued…

A/N

  This story is almost done.. Sana

ay

nagugustuhan

niyo

po

ang

flow ng story. I will soon make a new story. I am really inspired writing again.

Siguro

nga

ito

ang

gusto

kong

gawin

noon

paman

. It is me. I really am into it now. And sana

mas

magustuhan

niyo

pa

ang

mga

susunod

kong

gagawin

.

Aisheteru

Minna

!

-MrAoiKun

Page 24

Tommy

       Kinailangan niyang maghanap ng sariwang hangin ng umagang yun. Hindi rin naman siya nakatulog nung nakaraang gabi. Iniisip niya parin ang mga nasabi sa kanya ni Timmy. Ang ginawa ni Dale dito. Maaga palang ay umalis na siya sa kanilang bahay. Alam niyang nag aalala parin ang Nanay niya sa kanya. Hindi parin kasi niya masabi dito ang totoong nangyari sa kanya. Ang sinasabi niya lang dito kapag nagtatanong ay marami lang adjustments ang ginagawa niya sa kompanya.

Agad niyang pinatakbo ang kanyang sasakyan. Siguro nga ay napakahina niyang tao para magustuhan siya ni Timmy. Wala siya sa kalahati ng katapangan ni Dale. Bata pa siya ay hindi na niya ugaling manghamak at mang api ng ibang tao. Lagi niyang sinasaalang alang ang mararamdaman ng iba. Masiyado siyang naging mabait na dumadating ang point na lagi nalang siya ang tampulan ng tukso. Minsan napasok pa siya sa gulo dahil sa maling akala sa kanya ng isang kaklase niya. Hindi niya magawang magalit sa mga simpleng bagay kahit minsan nakakairita na iyon para sa iba.

Talaga ngang napakahina niya noon pa man. Naluluha siya habang nagmamaneho. Iniisip niya parin kung sana mas naging matapang lang siya sa pagtingin ni Timmy ay magugustuhan siya nito. Pero alam niyang hindi na yun mangyayari. Gusto nito si Dale. Si Dale ang nakakuha ng atensiyon nito. Nahanap na niya ang lugar na gustong gusto niya kapag nag iisa siya. Ang dati nilang bahay na pinarinovate niya. Nasa labas ito ng Metro Manila kaya sariwa ang hangin doon lalo na’t nasa isang mataas na lugar yun.

Tamang tama ang dating niya dahil papataas palang ang araw. Damang dama niya ang pagdampi ng malamig na hangin kasabay ng pagsikat ng araw. Sana ganun nalang lagi ang kanyang umaga. Sana bumalik nalang ulit sa dati ang buhay niya. Yung tahimik lang at wala siyang iniisip na ibang tao kundi ang Nanay niya. Pero ibang iba na ng sitwasyon.

Biglang tumunog ang kanyang cellphone. Tiningnan niya ito at si Mr. Grant ang nakaregister doon. Hindi niya alam kung ano ang kailangan nito sa kanya sa ganoong oras.

“Goodmorning Mr. Grant. Napatawag kayo bigla?” mahina niyang sagot dito. Nahahalata parin ang lungkot sa kanyang boses .

“I don’t know how to start this with. Pero nahanap ko na ang anak ni Kuya Jerome.” maikling tugon nito sa kabilang linya. Agad naman siyang natigilan…

A few days ago…

  “

Ang

shares

ni

Sir Jerome

sa

kanyang

mining company noon

naaalala

niyo

pa

ba

? Is it still existing? Sino

ang

naghahandale

nun

para

sa

kanya

?“

natanong

ni

Tommy

bigla

kay

Mr. Grant

habang

nagkakaron

sila

ng one on one

meetingsa

isang

restaurant.

Eager

siya

na

makuha

nila

ang

malaking

shares

na

yun

ni

Mr. Grant.

Pero

ang

pagkakaalam

niya

ilang

taon

naring

nawala

ang

nakakatandang

kapatid

ni

Mr. Grant

na

si

Sir Jerome. At

wala

itong

naging

asawa

o

anak

manlang

kaya

nakafreeze

lahat

ng account

nito

sa

banko

pati

narin

ang

shares

nito

sa

Atlantic Mining

ay

hindi

nila

mahawakan

dahil

nasa

lawyer

nito

ang

kanyang

will at

hindi

yun

nila

pwedeng

magalaw

.

“I have been talking with Atty.

Enriquez

pero

ang

tanging

makakahawak

ng

pera

ni

Kuya Jerome

ay

ang

kanyang

tagapagmana

which I am looking out now.

Alam

kong

hindi

siya

dapat

pang

mainvolve

dito

. But this is just a temporary solution

para

makuha

natin

ulit

ang

majority ng shares and oust Mr.

Eizenger

.“

Naisip

parin

niya

na

baka

maging

effective

nga

na

dumami

ang

Grant

na

shareholder

sa

kompanya

. In that way,

mababalik

nila

lahat

sa

ayos

. At

wala

na

siyang

ibang

iisipin

pa

kundi

ang

maging

President ng

kompanya

.

“Alam niyo na po kung sino ang anak ni Sir Jerome?” gulat na tanong niya. Kailangan niyang malaman kung sino yun. Dahil sa ito lang ang makakatulong sa kanila. Kahit nasasaktan siya ngayon, ang trabaho niya at pangarap niya ang mahalaga parin para sa kanya.

“Nahanap ko na nga siya. But I will tell you about him kapag nakausap ko na siya. I really feel na mahihirapan tayong makombinse siya lalo na at parang wala siyang pakialam sa kung anuman ang naiwan sa kanya ni Kuya Jerome.” sagot ulit sa kanya ni Mr. Grant sa kanya.

Binaba na niya ang tawag at nagpatuloy na nakatayo. Nakikita na niya ang araw. Sana nga ay maging maayos ang pakikiag usap ni Mr. Grant sa anak ni Sir Jerome. Hindi sana mahirap para kay Mr. Grant kung si Gabriel ay may interes sa kanyang kompanya. Ano ba ang aasahan niya doon? Puro lang sarili nito ang iniisip niya.

He drive his way home. Wala din naman siyang mapapala kapag gawin niya lang yun sa araw na yun. Kailangang magpatuloy ang buhay niya. He will take the day off pero sa susunod na araw ay gagawin na niya ang trabaho niya. Hindi na niya muna iisipin si Timmy. Alam niyang mahirap pero the more that he will think about Timmy, mas mahihirapan lang siya.

Malapit na siya sa entrance ng kanilang village ng biglang may humarang na sasakyan sa kanya. Bumaba ang nagmamaneho dun. Nakilala niya yun agad. Si Dale yun. Ano ang ginagawa nun sa kanilang lugar?

Bumaba din siya sa sasakyan at hinarap niya ito. Nakakunot ang noo nito at talagang may balak na saktan siya. Pero handa siyang harapin ito. Hindi niya alam pero malaki ang galit niya dito. Noon paman ay gustong gusto na niya itong kalabanin. Ngayon na siguro ang panahon para gawin niya iyon.

“Ibang klase ka talaga no? Who have given you the permission para tanggalin without valid reasons si Mr. Chan?” bulyaw nito sa kanya. Lumapit pa ito lalo sa kanya at kwinelyuhan siya nito pero hinapit niya ang kamay nito at malakas itong itinulak.

“I have all the rights na tanggalin ang empleyado ko. He was my person. Wala kang pakialam sa anumang rason ko. Bakit? Ano ba sayo kung tinanggal ko si Timothy Chan? Diba nandidiri ka samin dahil ayaw mong nakakakita ng dalawang lalaking naghahalikan?” matapang niyang sagot dito.

Sinalubong namab siya ng isang malakas na suntok sa kanyang pisngi. Napangiwi siya dahil sa napatilapon siya at mahapdi ang pinakawalang suntok nito. Pinilit niyang tumayo at humarap ulit dito.

“How dare you mock your superior!! Noon pa talaga gago ka na! Come and fight me.. Tingnan natin kung mas malakas ka sakin.” hiyaw nito sa kanya. Napatawa nalang siya dahil sa hindi niya malamang dahilan.

At bigla niya itong sinugod para bugahan ng suntok sa may tagiliran nito. Hindi niya alam kung paano lumabas ang lakas na iyon sa kanyang katawan. Basta ang alam niya ay namimilipit si Dale sa sakit sa suntok na binitawan niya. It was satisfying in a way. Sinuntok pa niya ito ulit sa pisngi nito bago siya lumayo dito.

“Wala na akong pakialam kung anong iisipin mo sakin. Wala na akong pakialam kay Timothy Chan. Kung gusto mo ikadena mo siya sa mga kamay mo para di na makawala pa. Total, gustong gusto mo din siya. Yun ang nakikita ko sa mga mata mo Sir!” walang emosyon niyang sabi dito.

Tumawa naman ng malakas si Dale na lalo niyang kinagalit. Hinarap niya ito ulit at nakita niya ang may dugo nitong labi. Di pa niya nakita sa ganung sitwasyon si Dale.

“You are just making things more interesting between us. Hinahamon mo talaga ako, then makikita mo kung paano ako lumaban. I will make sure that you will never step any closer to your dreams. Lahat ng gusto mo, I will make them mine.” nakangiti na sabi nito sa kanya.

Pero sa halip na matakot dito ay napangiti nalang din siya. Malaki na ang nagbago sa kanya. Hindi na niya hahayaang tapakan pa siya ni Dale. At hindi niya hahayaan mapunta dito ang anumang hinahangad niya.

“And you think na hahayaan kita? You will never win in anything Dale. Dahil gagawin ko din ang lahat para maprotektahan ko ang dapat ay sakin.. Hindi kita aatrasan..” may paninindigan niyang sagot dito bago siya pumasok sa kanyang sasakyan at paharurutin na ito palayo sa kinalalagyan ni Dale.

Hindi na niya iniinda ang masakit niyang pisngi dahil ang iniisip niya nalang ngayon ay paano tuluyang aalisin lahat ng sagabal sa kanya.

Dadating din ang panahon na kapag naayos na niya lahat, maari na siyang magsimula ulit. At sana nga ay si Timmy parin yun. Si Timmy parin ang pipiliing itibok ng puso niya.

  ~~

to be continued…

Page 25

Dal e

  Hindi parin niya magawang mag isip ng maayos. Habang nagmamaneho siya ay inaalala niya parin ang ginawa sa kanya ni Tommy. Sobrang sakit parin ng tagiliran niya at ng kanyang mukha. Ngayon niya palang naranasan ang ganung klaseng sakit physically. Lalo lang niyang naramdaman na sa sobrang tapang niya hindi na niya naramdaman na may katulad din pala ni Tommy na tinatago ang galit at kapag napupuno ay nagiging ibang tao ito.

Agad niyang pinaharurot ang kanyang sasakyan papunta sa bahay ng kanyang ama. Kailangan na niya sigurong tanggapin ang tulong nito. Wala na sa isip niya ang galit niya sa kanyang ama kundi ang galit na niya kay Tomas Gregorio  De Jesus ang nasa isip niya. He will eliminate Tommy for good. Magagawa niya lang yun kapag nakuha na niya ang sapat na kapangyarihan para mapunta sa kanya ang kompanyang pinapangarap maasa ni Tommy.

He dialled the phone number of his dad. Iniwanan ng dad niya sa opisina nito ang number niya that time na nagpakita ito sa kanya. He was even surprised na agad nitong sinagot ang tawag niya.

  “So you finally decided to call me? Naiinip na ako sa paghihintay my son..” mahinahong sagot nito sa tawag niya.

“I will come over.. Kailangan kitang makausap at malinawan sa lahat ng bagay. I need your help.” ayaw man niyang sabihin pero napilitan siya dahil kaunti nalang ang panahon. Alam niyang may alas siya laban kay Tommy pero hindi yun sapat para mawala si Tommy sa kanyang mundo.

“Great.. Hihintayin kita. See you Dale.”

  Mas binilisan pa niya ang pagpapatakbo ng sasakyan niya at narating na niya ang dati nilang bahay. He still remember that childhood memories he had with that old house. Simple lamang ang bahay na yun noon. But now it turned out to be a big house. A big beautiful house. Pero hindi na yun bahay para sa kanya. Simula nung kalimutan sila ng Daddy niya, nawala narin ang kanyang pag asang mabubuo pa ulit sila bilang pamilya. His mom does not want his dad anymore. Wala siyang matatawag na pamilya. Yun siguro ang dahilan para maging matapang siya at huwag pairalin ang mga emosyon na nagpapahina sa kanya.

But deep down.. He really just want someone who will care for him. At hindi niya alam kung paano mahahanap yun dahil natatabunan na siya ng madaming bagay na hindi kayang magustuhan ng isang tao. He is beautiful physically but his character is a beast.

  Pinarada niya sa maluwag na parking lot ang kanyang sasakyan. May apat pang kotse ang nakaparada doon. Hindi na niya halos makilala ang dati nilang bahay. The garden outside struck him. It was exactly the garden that he wants to have on the wide lawn of their house. Everything was just beautiful.

  “I’m glad nagustuhan mo ang garden.. It was the garden you drawn from your 5th grade. Dati ko pang gustong ipagawa ’to.” masayang bati sa kanya ng Dad niya. He was looking at him eye to eye. Nakaharap ito sa kanya. He still look the same since he was 10.. May mga kulubot lang sa gilid ng mata nito. He was aging but he still look young and handsome. Namana niya sa Daddy niya ang mga mata nito na tila kakatakutan kapag tinitigan.

“I already forgot about that. Kasabay ng pang iiwan mo samin ni Mommy noon. Well, hindi ko narin talaga iniisip yun. What matters now is I want you to invest in The Colors. I want you to buy some shares that will equal that of Mr. Grant’s.. Then I will make sure I will get that CEO position.” walang preno niyang paglalahad ng plano niya. Napangiti lang naman ang daddy niya sa sinabi niya.

Tumalikod ito at agad na kinuha ang isang papel na nasa isang table malapit sa gazebo ng malaking bahay. Inabot naman nito sa kanya. Nagulat siya sa kanyang nalaman. How could this happen?

“Tama ka. I am Alfons Eizenger. Ako ang totoong may ari ng The Colors ngayon. Gerald is your brother. Well, adoptive brother. Dahil ako na ang kinikilala niyang tatay ngayon. After his rich dad died, sa akin iniwan ang lahat ni Alfons at si Gerald ang nag iisa niyang anak.” paliwanag sa kanya ng kanyang Daddy. Dahil hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin ng papel na yun.

  “So all along pinlano mo na talaga lahat? Para saan? For what reason? Ano ang pinapatunayan mo?”

  “I want us to be a family again Dale. Ikaw, ang mommy mo, si Gerald at ako. Kaya ginawa ko lahat ng alam kong gusto mong makuha. Including the company you are working hard for. And I can even give you more than that.” nangungusap ang Daddy niya. Hindi niya alam kung ano ba talaga ang katotohanan sa likod ng mga bagay na ’to but he is willing to know what it is. Alam niyang hindi lang dahil dun ang dahilan ng Daddy niya.

“I need to process everything first. I need some answers. Clear answers. Alam kong hindi lang yun ang gusto mo.”

Bigla namang may lumabas sa bahay na isang pamilyar na mukha. Hindi nga siya nagkamali. It was Gerald. Gerald Eizenger.

“You are right with that Dale. Dad has another reason why he bought The Colors. Your mom. She is having an affair with Jeffrey Grant.. Don’t you think it’s not enough reason to take him down?” pangiti na pagpapatunay nito sa sinasabi ng isip niya.

“Jeffrey Grant is hindering me from getting your Mom’s heart again. And since you know everything now, Gerald will announce you as President effective immediately.”

“Hindi ako makapaniwala. You really are doing this just to get Mom again? Nakalimutan mo na ba kung gaano siya nahirapan ng iwanan mo kami? You neglected your responsibilities as a husband. Much more na iniwan mo kami dahil lang sa gusto mong yumaman?” galit niyang sumbat dito. Hindi niya napigilang magalit dito. Iniisip niya parin ang mga ginawa nito noon. Tapos ngayon gusto niyang makuha silang mag.ina ulit?

“Whether you like it or not, you will do what I want. And you will follow me. I am your father.”  marahas na pigil sa kanya ng kanyang Daddy. He was about to leave that moment. Bakit ba kasi hindi niya naisip na sobrang makasarili ang kanyang ama at ang gusto lang nito ang mahalaga para dito.

  “Dad is right Dale. If you really want to have the company, eventually you will have it. But for now, you have no choice but to follow Dad. He has the right reasons to do this.”

Tinaliman niya lang ng tingin si Gerald. He does not know anything kaya wala itong karapatan para pagsabihan siya ng kung anong gagawin. He needs to clear it out..

  Umalis na siya ng tuluyan sa bahay nila. It was not the way he expected it to happen. Hindi niya akalain na hanggang ngayon ay minamanipulate parin ang buhay nila ng kanyang Daddy..

  17 years ago..

  “

Sige

!!

Umalis

ka

na

!

Umalis

ka

na

!

Yan

ang

gusto

mo

diba

? Hindi

ka

nakukuntento

sa

simpleng

buhay

natin

?

Sige

umalis

ka

na

!

Makasarili

ka

talaga

!“

bulyaw

ng

kanyang

Mommy

habang

nag

eempake

ang

kanyang

Daddy ng

kanyang

mga

gamit

.

Nakayakap

siya

dito

at

umiiyak

.

Ayaw

na

ayaw

niya

na

umalis

ng

ibang

bansa

ang

kanyang

ama

.

“

Ginagawa

ko ’to

para

sayo

at

kay

Dale.

Wala

akong

asenso

dito

sa

Pilipinas

.. Sana

maintindihan

mo

din

ako

balang

araw

.“

pagdsdahilan

ng Daddy

niya

at

agad

siya

nitong

hinalikan

sa

ulo

.

“May

negosyo

na

ako

.

Nagsisimula

na

yung

gumanda

..

Magtulungan

nalang

tayo

dun

Ferdie.. Please! Wag

ka

ng

umalis

.“

pagmamakaawa

ng Mommy

niya

sa

Daddy

niya

.

“Hindi

tayo

uunlad

sa

negosyo

mo

na

yan

.. I have to find a way

para

gumanda

ang

buhay

natin

and it is not here,

nasa

ibang

bansa

yun

.“

Pagkatapos

silang

iwanan

ng

kanyang

Daddy,

ilang

buwsn

ang

lumipas

ay

hindi

na

ito

nagpadala

ng

sulat

sa

kanyang

Mommy.

  “Your Dad is cruel. Hindi

niya

tayo

minahal

Dale. From now on,

kakalimutan

na

natin

siya

. It will just be you and me. No one else. I will make sure that you will have a good future.“

pagaalo

sa

kanya

ng Mommy

nita

habang

iniiwan

nila

ang

kanilang

bahay

. They have to move on.

  Tinawagan niya agad ang kanyang Mommy. Ilang rings pa ang narinig niya bago siya nito sagutin.

“Ma! How could you hide this from me!!?” bulyaw niya sa kanyang cellphone. Hindi niya parin mapaniwalaan lahat ng nangyayari.

“Dale.. Please calm down. Magkita tayo. I will explain everything.”

Pinutol niya agad ang tawag at dumiretso na sa bahay ng kanyang Mommy. Sobra na ang nangyayari sa kanya. Hijdi na niya alam kung saan pa kukuha ng lakas.

~~

to be continued…

Page 26

Nahanap ni Timmy ang restaurant na sinasabi sa kanya ni Jeffrey Grant. Malakas ang kanyang kaba dahil sa di niya parin alam kung ano ang maaabutan niya sa pagkikita nila ulit ng taong nagbabakasakaling siya ang anak na di nakilala ng kapatid nito. Habang umaakyat siya sa hagdan ng isang magarang restaurant ay nakikita na niya ang kanyang kakatagpuin. Pero mas nagulat siya dahil may dalawa pa itong kasama. Mga lalaki na hindi nalalayo sa kanya ang edad.

  Nasipat naman siya agad ni Jeffrey Grant at agad siya nitong nilapitan. Nakangiti ito at bigla nalang siyang niyakap. Nagtataka parin siya. Hindi niya alam kung ano ang magiging reaksiyon sa ginawa nito sa kanya.

“Let’s go over that table. I want to tell you everything.“pag aya nito sa kanya. Sumunod nalang siya dahil malaki parin ang pagkabigla niya sa mga nangyayari.

  Tumingin sa kanya ang dalawang lalaki. Yung isa ay inalis agad sa kanya ang tingin samantalang panay naman ang ngiti sa kanya ng isa.

“Adam.. Gabriel.. This is Timothy.. Timothy sila ang mga anak ko.. Sila ang mga pinsan mo.” yun lang ang sinabi ni Jeffrey Grant na tuluyang nagpalaki ng kanyang mga mata…

  “Pa–papano? Hindi ko po kayo maintindihan..” nauutal niyang tanong sa matandang katabi niya. Natawa naman bigla si Gabriel. Hindi niya alam kung maiinis ba siya dito o hindi na lang niya papansinin dahil umiikot nanaman ang kanyang paningin. Tila sunod sunod na ang nangyayari sa kanyang hindi niya lubos na maintindihan.

  “Timothy.. Sabi ni Papa.. You are our cousin. Ibig sabihin nun anak ka ni Tito Jerome. Ang long lost son niya.” sabat ni Adam sabay ngiti nito sa kanya.

  Biglang may inabot sa kanya si Jeffrey Grant. Nanginginig namanang kamay niya ng makita niya ang isang papel. DNA Result yun na pinapakita ang match na DNA sample niya at sample ni Jerome Grant. 99% Accurate yun. Positive na anak siya ni Jerome Grant.

  Hindi muna siya nakaimik. Kaya pala sobra na ang lakas ng kaba niya dahil ito ang mangyayari. Hindi parin pumapasok sa kanyang sistema ang rebelasyon na yun sa buhay niya. Sa wakas, nasagot narin ang matagal na niyang tanong sa buhay niya. Hindi niya alam kung ano na ang iisipin pa. Ang gusto lang niya ay malaman ang totoo at yun lang. Anuman ang meron ang kanyang ama, wala na siyang pakialam dun. Dahil hindi naman niya ito nasilayan. Hindi niya ito nakilala.

  “Now. You will be a part of the family. And most of all, everything that your father left you, mapapasayo lahat yun. And I am happy that it was you all along.”

  “Maraming salamat po at nakilala ko na kung sino ang ama ko. Pero wala po akong dahilan para maging parte ng pamilya niyo. Lumaki ako na hindi ko siya kilala. Hindi ko na rin po inaasahan kung anuman ang makukuha ko sa kanya. Ang gusto ko lang po ay makilala ang ama ko.” walang emosyon niyang basag sa sinasabi ng kanyang katabi. Nagulat naman ito sa sinabi niya

“You see Papa.. Not everyone loves to be a Grant.. Siya na mismo ang nagsabi na wala siyang pakialam sa yaman ni Tito Jerome. I am amazed na may laking hirap pala na ayaw sa pera ng mga Grant?” sarkastikong sabat ni Gabriel sa kanila.

“Will you shut your mouth Gabriel?! Nandito tayo para iconvince si Timmy na maging parte ng pamilya natin. He deserves to be a Grant. His Dad was always aching to find him. Tapos ngayon na nahanap ko na siya you will say those nonsense?” galit na tugon naman ng matanda sa anak nito na nakalukot parin ang noo.

  “Hindi ko po gustong maging parte ng pamilya ninyo. Wala po akong dahilan para maging parte ng pamilya ninyo. Kaya sana hayaan niyo nalang po ako sa aking kagustuhan. Aalis na po ako.” pagpapaumanhin niya at tuluyan na siyang umalis sa kaniyang kinalalagyan.

Hindi pa siya nakakalayo ay nagisnan na niya ang mukha ni Tommy. May pasa ito sa kanyang pisngi. Biglang may kung anong kumurot sa kanyang puso. Hindi niya gustong nakikitang ganun ang itsura ni Tommy. Hindi niya akalain na magiging ganun ang sasapitin nito dahil sa mga maling naging desisyon niya. Hindi din niya makuha kung bakit ito nandito?

“What the hell are you doing here?? Diba sinabi ko na sayo na ayaw ko ang makita ang mukha mo? Ang kapal mo rin magpakita sakin..”

  “Hindi ko alam na pupunta karin dito. May nakipagkita lang sakin na mga tao. Papaalis narin ako. Pasensiya ka na Tommy..”

  Hindi parin niya inaalis ang titig niya dito. Nakikita niya ang pamumula ng mga mata nito. Labis siguro ang sakit na nadulot niya dito para magkaganun ito. Parang hindi na ito ang Tommy na nakilala niya.

“Tommy!! Thank God you’re here at nag abot pa kayo ni Timmy.. Hindi ko na alam kung paano i eexplain sa kanya ang lahat.” pagbasag sa kanilang sandali ni Jeffrey Grant. Ang kanyang tiyo.

“What is this all about Mr. Grant? Bakit mo nakilala si Timmy? At bakit siya nandito?” gulat na gulat na tanong ni Tommy.

  “Magkakilala pala kayo? Well, he is Timothy Chan. Now he is Timothy Grant.”

Hindi nakaimik si Tommy sa narinig nito mula sa kanyang Tiyo. Siguro mas malaki parin ang gulat nito kesa sa kanya. Dahil baka isipin rin nito na pinaikot lang siya ng kanyang Tiyo. Pinaglalaruan nga siguro siya ng tadhana. Tadhana na hindi niya na alam kung saan ba papanig.

  “You’re kidding right? This person? Siya ang anak ni Sir Jerome? Paano nangyari yun?” tuloy parin ang pagtataka ni Tommy.

“Look Tommy.. It just so happened na nagkita ulit kami ng Mama ni Timmy. And his mother was the one Kuya Jerome fall in love with. Marami ang nangyari kaya nawala siya sa aming bahay noon. Kuya Jerome knew that she was pregnant. And after 27 years. Nahanap ko narin ang kanyang anak..” pagpapaliwanag naman ng tiyo niya kay Tommy.

  Naguguluhan parin si Tommy. Hindi ito makatingin sa kanya o sa kanyang tiyo manlang.

“This is just absurd.. Hindi ko talaga akalain na this was meant to happen.. This is ridiculous.” nasambit ni Tommy bago ito nagmadaling umalis sa kanilang harapan. Hindi naman nagdalawang isip si Timmy na habulin si Tommy. Kailangan niya itong paliwanagan ng maraming bagay. Ayaw na niyang saktan pa ito ng mas malalim pa. Natatakot na siya na baka mawala na ng tuluyan ang natitirang ugnayan meron sila.

“Tommy! Sandali lang.. Kausapin mo muna ako.. Ipapaliwanag ko sayo lahat.” pagpigil niya kay Tommy. Nahawakan niya ang braso nito na biglang nagdulot ng kung anong kuryente sa kanya. Nakikita niya ang pamumula nanaman ng mata ni Tommy.

“Don’t explain to me. Wala kang dapat ipaliwanag pa.. I don’t want any of this anymore.. Para talaga akong pinaglalaruan ng tadhana. This is just amazingly insane.” may halong galit na sambit ni Tommy. Hindi ito nakatingin sa kanya.

Pero sa hindi niya malamang dahilan ay agad niya itong pinaharap sa kanya. Hinawakan niya ang mukha nito. Kita parin niya ang malaking pasa dito. Hindi niya maiwasang hindi maawa sa nangyayari sa kanilang mga buhay. Para silang umiikot sa isang mundo na sila lang ang laman.

“Wala akong intensyon na maging bahagi ng pamilyang yun. Ayaw kitang masaktan Tommy. Yun ang katotohanan. Pinili kong lumayo kasi alam ko na yun ang magpapagaan sa nararamdaman mo. Pero hindi ko sinasadya lahat. Sana mapatawad mo ako. Hindi man ngayon. Sana balang araw. Ayaw kitang nakikitang nasasaktan dahil pakiramdam ko nasasaktan din ako. Mahalaga ka sakin Tommy.” mahinahon niyang sabi dito na biglang kinaluha nito.

Malakas na tinulak siya ni Tommy palayo dito. Kita niya ang naluluha na mga mata nito.

  “Wala kang dapat ihingi ng tawad. Ako ang nagmahal. Ako ang tanga. Hindi ko lang akalain na isa ka sa magiging susi para makuha ko ang pangarap ko. Now that it is known.. Parang gusto ko nang bumitaw. Dahil alam kong wala kang paninindigan. Duwag ka Timmy. Wala kang isang salita!” panunumbat nito sa kanya. Halo halo na siguro ang emosyon nila noon. Hindi na nila alintana kung nasaang lugar sila.

Hinapit ulit ni Timmy si Tommy sa mga kamay nito. Ngayon nakikita na niya kung sino talaga ang matapang. Oo tama si Tommy. Duwag nga siya. Wala siyang paninindigan. Ang damdamin nga niya para kay Dale ay di niya mapanindigan. Madaling magbago ang isip niya. Pero ngayon, pinukaw na siya ni Tommy. Ang mga luha nito ay nagpapatunay na ito ay totoong nagmamahal sa kanya. Bakit nga ba hindi niya ito binigyan ng pagkakataon? Siguro ito na ang tamang panahon. Kailangan maitama na niya ang mali niyang mga desisyon. At si Tommy ang magtatama ng lahat ng yun.

Hinalikan niya si Tommy sa labi. Isang halik na nangungusap. Halik na humihingi ng pagkakataon. Banayad na halik na kahit hindi natutugunan ay binibigay niya parin dahil alam niyang dapat lang yun sa kanya.

    Handa na siyang maging taong may paninindigan…

  ~~

to be continued..

Page 27

Timmy

    Habang hinahalikan niya si Tommy ay lalo niyang nararamdaman na kailangan siya ni Tommy. Bumalik sa kanya ang mga mga masasayang sandali nilang dalawa. Kahit na sandali palang silang nagkakakilala ay naramdaman niya na dito ang sinseridad nito at ang malinis nitong intensyon sa kanya. Wala itong masamang ginawa sa kanya kundi ang tulungan siyang magbago ang kanyang buhay. Pero ang nangyari ay nabigyan niya ito ng sama ng loob. Ang halik na yun ay napakasarap sa pakiramdam. Wala na siyang pakialam kung may makakita man sa kanila doon. Siguro nga ito na ang panahon para itabi na niya ang pag aalinlangan niya.

  Nagkatitigan sila ni Tommy nang matapos ang paghalik niya dito. Hindi niya alam kung ano ang nakikita niya sa mata ni Tommy. Yinakap niya ito at alam niyang naluluha na ito. Hindi niya rin mapigilang hindi maluha. Dahil sa daming pangyayari na hindi niya parin inaasahang mangyayari sa kanyang buhay.

  “Magtulungan tayo Tommy. Tulungan mo akong tanggapin kung ano ako. Tulungan mo akong tanggapin lahat ng dapat ay sakin. Tulungan mo akong maunawaan lahat. At tutulungan kitang makuha mo ang pangarap mo..”

Wala siyang narinig kundi hikbi at mainit na likido na tumutulo sa kanyang balikat. Iniharap niya sa kanya si Tommy. Unti unti niyang nasisilayan ang ngiti nito.

“Bakit ba kasi hindi ko magawang magalit sayo mg sobra? Dapat galit na galit ako sayo.. Pero bakit pinapahina mo ang loob ko? Tapos ngayon ginugulo mo nanaman ang isip ko? Wala ka ba talagang isang salita?” may halong galit sa boses nito. Napayuko siya dahil alam niyang totoo lahat ng sinabi nito sa kanya.

  “Gusto kong magbago Tommy. Gusto kong panindigan lahat ng sinasabi ko. Gusto kong subukan na ibigay ng lahat ng makakaya ko para sayo. Kasi ikaw naman talaga ang nagparamdam sakin na espesyal ako. Ikaw ang nakakita ng kahalagahan ko bilang tao. Wala kang ibang ginawa kundi ang maging mabuti sakin. Kaya sana ibigay mo ulit sakin ang tiwala mo. Susubukan kong gawin ang lahat para magbago rin ang buhay ko.”

“Kung gusto mong magbago ang buhay mo.. Tanggapin mo muna ang katotohanan na ikaw ay isang Grant. Isa ka sa pinakamayayaman sa buong Pilipinas. At kailangan mong tanggapin na iyon ang nakatadhana para sayo. Hindi ang buhay mo ngayon. Dapat mong ibigay sa sarili mo ang karapatan na yun.” madiin na sagot sa kanya ni Tommy. Nakikita niya ang panghahamon nito sa kanya. Siguro nga hindi pa niya lubos na natatanggap na isang mayamang pamilya ang pinagmulan ng kanyang ama. At tinago iyon ss kanya ng kanyang ina ng mahabang panahon.

  “Mahirap parin tanggapin para sakin yun Tommy. Dahil ipinagkait sakin ng Mama ko ang katotohanan. Hindi ko basta bastang tatanggapin yun dahil alam kong kapag pumasok ako sa mundo ng karangyaan, natatakot akong tuluyan akong mabago ng kayamanan na nasa kamay ko..”

  “Kung hindi mo yun tatanggapin, wala ka ding magagawang pagbabago sa sarili mo. At kung gusto mo akong tulungan sa pangarap ko. Ang kayamanan ng ama mo na para sayo ang magpapawala sa karapatan ng Gerald Eizenger sa kompanya ng tiyo mo.. Kaya habang hindi mo pa natatanggap ang katotohanan. Malabong magbago ka.” sabi ni Tommy bago ito umalis sa kanyang harapan ng tuluyan. Hindi niya alam kung ilang sandali na siyang nakatayo bago siya bumalik sa realidad.

Binalikan niya ang kanyang tiyo at mga pinsan. Nag uusap usap parin ang mga ito at patungkol ito sa kanya. Naririnig niya ang pagkairita sa kanya ni Gabriel pero pinagtatanggol parin siya ng kanyang tiyo.

Nang makita siya nito ay nilapitan na niya ang kinauupuan nito. Siguro ngayon na siya dapat magdisesyon. Lahat ng dapat na gawin niya ay pinag iisipan niya ng mabuti. Hindi niya alam kung ano ang mangyayari ngayon. Pero susubukan niyang sumugal. Dahil yun lang ang paraan para lumaya siya sa kanyang kaduwagan sa maraming bagay.

  “Kailangan ko munang sabihin kay Mama ang lahat. At kapag nalaman na ng mga kapatid ko ang lahat, kung ano man ang naiwan sa akin ng aking ama ay tatanggapin ko. Gusto ko lang na malaman ninyo na hindi ko tinatanggap ito dahil sa kasakiman ko. May malaki akong dahilan para tanggapin ito.”

  Agad namang tumayo ang kanyang tiyo at yinakap siya nito. Hindi niya alam kung ano ang magiging reaksyon.

  “Then I will make sure that you will have them all. At hindi ko kayo papabayaan. Ituturo ko lahat ng alam ko at gagawin ko lahat para maging maayos ang lahat. I am happy that you have realized my good intentions.” nakangiting saad ng kanyang tiyo. Tiningnan lang siya ni Gabriel na para bang wala itong pakialam sa kanya. Pero si Adam ay malaki ang ngiti.

  “We have a lot of catching up to do cousin.. You have to be ready for the price of being a Grant.. But I’m sure you are born with it. Don’t worry, I will make sure you will have the best experiences. Just don’t mind Kuya Gabby.” at tiningnan nito ang kapatid nito na patuloy parin ang pag ismid sa kanya.

“So for now.. I will drive you home at kakausapin natin si Tina. And I have to make sure na papayag siya sa paglipat niyo sa bahay ni Kuya Jerome. He will be very happy if he is seeing you around his house. Alam ko masaya na siya dahil nahanap na kita. I fulfilled his wish.”

Tumango nalang siya at agad silang umalis sa restaurant na iyon at dumiretso na sa kanilang tinitirahan. Hindi parin niya alam kung ano ang magiging desisyon ng kanyang Mama pero kailangan niya rin itong mapapayag. Hindi niya gustong pangunahan ito pero yun ang gusto niyang mangyari. Kailangan na ang mga ginawang pagtatago sa kanya ng katotohanan ay kanyang pagsisihan at hayaan siyang maranasan ang buhay na dapat ay sa kanya.

Habang papalapit sila sa bahay nila ay di niya maiwasang hindi mapaluha. Alam ng kanyang Mama na ayaw na ayaw niya ang pinagsisinungalingan siya. Pero hahayaan niyang magpaliwanag ito sa kanya. Dahil ayaw niyang magtanim ng galit sa Mama niya.

  Nakita niyang nasa salas ito. Alam na siguro nito kung saan siya nagpunta. At nakikita na niyang ang naluluha nitong mga mata. Ayaw niyang maging emosyonal ngayon dahil kailangan niyang malaman kung bakit siya nito tinago sa kanyang ama?

  “Patawarin mo ako Timmy.. Alam kong nagkamali ako na hindi sabihin sayo ang totoo. Ayaw ko lang na malaman ni Sir Jerome ang tungkol sayo dahil masiyadong malaki ang pagkakaiba namin. Mayaman siya at katulong lang nila ako. Nalaman ni Donya Francia na buntis ako kaya pinapili niya ako kung ipapalaglag kita at mananatili ako sa bahay nila o lalayo ako at tuluyan nang kalimutan si Sir Jerome. Mas pinili kita dahil alam kong wala kang kasalanan sa mga nangyari. Patawarin mo ako anak… Patawarin mo ako..” naluluhang lahad sa kanya ng Mama niya. Hindi niya mapigilang hindi mapaiyak. Dahil siguro sa hindi niya rin matanggap na hindi siya nagkaroon ng buong pamilya. Buong buhay niya hinahanap niya ang pakiramdam na yun pero mapaglaro talaga ang tadhana. Maging ang kanyang buhay ngayon ay sobrang pinaglalaruan.

“Tatanggapin ko po ang iniwan sakin ng ama ko. At sasama kayo sakin sa bahay niya. Kahit yun nalang ang gawin niyo para makabawi sa mga kasinungalingan niyo. Ang pagtatago mo ng katotohanan sakin. Naiintindihan kita Ma.. Pero gusto kong may magbago sa buhay ko. At alam kong yun ay ang malaman ko ang buong pagkatao ko. Ang buhay na dapat para satin.” madiin niyang sagot sa kanyang Mama.

Nakita niya naman ang paglapit sa kanila ng kanyang tiyo. Nakatingin lang dito ang kanyang Mama na para bang gusto nitong bulyawan ito dahil sa pagkakaalam nito ng katotohanan.

  “Timmy has the right to my brother’s riches. Masiyadong maraming paghihirap na ang kanyang dinanas. He has to live a better life now. And he has chosen to accept that life.” diin ng Tiyo Jeffrey niya.

  “Bakit? Akala mo ba Timmy madali ang buhay mayaman? Tingnan mo ang nangyari sakin dahil sa lecheng pagmamahal ko sa ama mo! Mas madaming hirap ang dinanas ko.. Pero sige kung yan ang magiging disesyon mo. Pumunta ka sa kanila. Aalis kami ng mga kapatid mo at mabubuhay kami ng kami lang. Piliin mo ang buhay mayaman. Sana huwag kang magsisi.” bulyaw ng kanyang mama bago ito pumunta sa kwarto nito.

Sinundan niya ito pero hindi na siya nito kinikibo. Hindi na niya alam kung ano pa ang sasabihin.

  “Umalis ka na Timothy. Hinihintay ka na ng taong magpapabuo ng pagkatao mo. Huwag mo na akong pilitin pa sa gusto mo. Dahil naranasan ko na lahat ng sama ng loob. Sana lang tama ang magiging desisyon mo. Mahal na mahal kita anak.”

At yun lang ang narinig niya mula dito bago ito mawalan ng malay. Hindi niya alam ang gagawin. Napahiyaw siya at agad namang dumating ang tiyo niya at dinala nila agad ang kanyang mama sa pinakamalapit na ospital..

  ~~

to be continued..

A/N

  Guys!! I will be having another story.. I will publish it soon. I will try to finish A Love Like This in several parts remaining. The climax of this story is coming so I hope that you are still enjoying reading my story.

  MrAoiKun

Page 28

Agad na tumawag ng ambulance si Mr. Grant upang madala nila ni Timmy ang Mama nito sa pinakamalapit na ospital. Hindi niya akalain na magiging ganito ang kahahantungan ng mga bagay. Nakikita niya ang sobrang takot sa mukha ni Timmy. Agad namang dumating ang isang ambulance sa kanilang kinaroroonan.     Hindi parin mawala ang pag aalala ni Timmy dahil sa hindi magising ang Mama niya. Wala naman siyang alam na may sakit ito o kung anuman. Siguro masiyado itong nabigatan sa mga nangyayari dahil ayaw siguro nito na mawala siya. Ayaw niya itong pangunahan sa desisyon pero matanda na siya para gumawa ng sarili niyang mg desisyon.

  “She’ll be okay Timmy.. Malapit na tayo sa hospital.” mahinahong saad ng kanyang tiyo. Tumango nalang siya at agad na hinanap ulit ang cellphone para tawagan ang kanyang mga kapatid. Nakarating naman sila agad sa ospital at dinala nia ang Mama niya sa emergency room.

  Agad na inasikaso ito ng mga hospital staff at doktor. Chineck lahat ng vitals ng Mama niya at linagyan ng IV. Hindi niya mapigilang kabahan dahil hindi pa nasasabi ng doktor sa kanya kung ano ang kalagayan ng Mama niya. Pero bago paman lubusang mawala ang kanyang pag aalala ay kinausap na siya ng doktor.

  “Doc? Kumusta po ang Mama ko? Ano po ang nangyari sa kanya?” alala niyang tanong sa doktor. Tiningnan siya nito na para bang mabigat ang sinapit ng kanyang ina.

  “She had a mild stroke. May hypertension ang iyong Mama and I’m afraid hindi lang yun ang problema sa kanya. She has a heart problem. Kapag tumagal ay posibleng magkaron siya ng heart failure. For now maayos na siya. Pero she needs to have maintenance medicines for her hypertension and heart health. Sobrang stress ang nagpatrigger sa kanyang stroke kaya sana ingatan na wag na siyang masiyadong mastress. She will be transfered in a room. I have to check some tests. Maiwan na muna kita.” at agad naman niyang pinuntahan ang kanyang Mama na wala paring malay.

Naluluha siya dahil sa hindi niya naman alam na may dinaramdam na pala ito. Nakakalimutan niya na may edad narin ang kanyang ina. Hinawakan niya ang kamay nito. Naiintindihan niya ang pinanggagalingan ng pag ayaw nito na pumunta siya sa pamilya ng kanyang ama. Bata palang siya lagi nang sinasabi sa kanya ng Mama niya na walang mabuting naiidudulot ang sobrang kayamanan. Nagiging sanhi lang ito ng pagkakagulo ng mga tao.

  “Timmy? Ano bang nangyari kay Mama? Diyos ko at bakit nandito siya sa mahal na hospital? Saan tayo kukuha ng pera?” salubong sa kanya ng kanyang ate. Hindi siya agad nakaimik dahil hindi parin niya alam paano sasabihin dito ang tungkol sa pagkatao niya.

“Nagkamild stroke si Mama. Highblood na pala siya hindi manlang natin nalalaman. Tapos may sakit pa siya sa puso.” sagot niya lang dito.

“Eh.. Ano daw sabi ng doktor? Ano na ang mangyayari sa kanya? Magiging okay lang daw ba siya?” mas lalo pang nakikita niya ng pagkagulantang sa mukha ng ate niya. Hinawakan niya ang mga kamay nito. Naluha naman agad ito dahil sa alam niya kung gaano kalaki ang sakit sa ulo na binigay ng ate niya sa Mama niya.

“Magiging okay siya ate. Wag ka nang mag alala. Kailangan lang niya ng pahinga. Hindi pa natin alam kung ano ang magiging epekto ng mild stroke sa kanya kasi hindi pa siya nagigising.”

  “Diyos ko! Bakit ba kasi ngayon pa nangyari satin ’to? Wala tayong kapera pera. At dito mo pa dinala sa napakamahal na hospital si Mama. Ano nalang mangyayari sa atin?” naiiyak na ang ate niya.

   Hindi pa niya kayang sabihin dito ang lahat dahil alam niyang mas gugulo lang ang sitwasyon. Kaya nanahimik nalang siya. Sana nga ay maging maayos ang kanyang Mama. Sana ay hindi malala ang pinsala ng stroke sa kanyang katawan. Natatakot siya baka hindi na ito makapagsalita o mahirapan na maglakad.

  Ilang araw ang nagdaan at nagkamalay na ang kanyang Mama. Pero nalaman rin nila na paralisado ang kabilang katawan nito. Kailangan ng Mama niya ng sapat na pahinga at therapy para bumalik ang dati nitong lakas at makapaglakad ulit ito ng maayos. Tila nawawalan na ng pag.asa ang kanyang ate at ang isa pa niyang kapatid dahil sa hindi naman talaga alam ng dalawa kung saan sila kukuha ng pera para mailabas nila ang kanyang Mama.

  “Diyos ko!! 120 Thousand Pesos! Saan tayo kukuha ng ganun kalaking halaga ngayon Timmy?! Kahit isangla ko pa ang lahat ng meron ako wala parin tayong makukuhang ganun kalaking pera.” agad na bulalas ng kanyang ate ng makita ang bill ng kanilang Mama. Agad niya naman itonh kinuha at tinawagan ang kanyang tiyo.

  Ilang saglit pa ay nakalabas na sila ng hospital. Nagtataka parin ang kanyang mga kapatid dahil sa hindi siya nagsasalita tungkol sa pagkakabayad agad ng kanilang hospital bills. Ang mama niya naman ay walang imik. Nakakapagsalita pa ito pero hindi nito binabanggit ang tungkol sa totoong pagkatao niya. Siguro ay hahayaan na siya ng kanyang Mama na siya ang magsalita tungkol dito.

  Habang papalabas sila ng hospital ay nagkasalubong agad ang mga tingin nila. Noong una ay hindi pa niya alam kung ano ang magiging reaksiyon. Nakikita niya dito ang pag aalala sa mga mata nito. Pero agad naman napalitan ang kanyang emosyon ng galit. Hindi niya ito tiningnan pa at agad na binaling ang tingin sa nauuna niyang mga kapatid pero hinablot siya nito.

  “I heard what happened. Bumalik ako sa inyo para mag apologize sa mga sinabi ko. Pero sabi ng mga tao na dinala ang Mama mo sa hospital. Nandito ako para makatulong. In any way. I have been mistaken. Alam ko naging masiyado akong marahas sa pagtrato sayo. Pero I swear. Wala akong intensyon na ipahamak ka.” masuyong saad nito sa kanya. Naramdaman niya ang tila pag iiba ng ugali nito. May nangyari ba dito at tila kalmado ito at walang ginagawang paninigaw sa kanya.

  “Sinabi ko na sayo Dale. Tama na ang pagsunod mo sakin. Hindi na tayo dapat mag usap pa dahil wala na tayong dapar pag usapan. Tigilan mo narin ako. Pakiusap lang.”

“Alam ko mahirap na patawarin ang isang tulad ko. Pero I am sincerely apologizing. Sana wag mo akong layuan. I was wrong to treat you like that. Nagkamali ako na dinamay kita sa gulo namin ni Tommy. Pero sana bigyan mo pa ako pagkakataon na makabawi sayo Timmy. Gusto kong magbago. And I think you are the one who can help me change.” may pagmamakaawa sa boses nito. Nakikita niya ang pagkasincere ng mga sinasabi nito. Pero naalala niya na kahit anong gawin nitong pagbabago ay babalik at babalik parin ang ugali nitong hindi napipigilan ang galit.

  “Kung anuman ang namagitan sa inyo ni Tommy.. Wala na akong pakialam. At kung gusto mo talagang magbago.. Harapin mo ang mga bagay na nagpapahina sayo. Huwag mong isipin na matapang ka dahil kaya mong kontrolin ang mga tao. Hindi lahat ng tao makokontrol mo.”

  Agad na lumakad palayo si Timmy. Hindi niya na kayang makipag usap pa kay Dale. Nasa isip niya parin ang kagustuhan niyang tulungan si Tommy. Si Tommy ang karapatdapat para sa kanya. Si Dale ay isang taong hindi niya maiintindihan ng lubusan dahil linamon na ito ng galit at kagustuhang manatili sa kung anuman ang meron ito.

  Tinawagan siya ng kanyang tiyo para sabihin na naghihintay na ang lawyer ng kanyang ama sa bahay nito at kailangan niya naring magtapat sa kanyang mga kapatid tungkol dito.

   Sa halip na pumunta sila sa bahay nila ay pumunta sila sa isang exclusive na subdivision na puro milyonaryo ang nakatira. Nagulat naman ang mga kapatid niya dahil hindi nila alam ang mga nangyayari.

  “Timmy? May hindi ka ba sinasabi samin? Bakit tayo pupunta sa lugar na ’to?” nagtatakang tanong ng kanyang ate. Nakatingin ito sa kanya na hinihintay ang kanyang isasagot.

  “Nakilala ko na ang ama ko. Siya si Jerome Grant. Mamaya malalaman niyo ang lahat. Patawarin niyo ako kung tinago ko sa inyo ang nalalaman ko.”

  “Jerome Grant?? Kung ganun.. Kung ganun..”

  Napabuntong hininga nalang si Timmy dahil hindi madali para sa mga kapatid na malaman ang mga bagay na ’to.. Tiningnan niya ang kanyang mama. Nakatingin lang ito sa kawalan. Nararamdaman niya na hindi magiging madali ang mga bagay.

  At narating na nga nila ang isang malaking gate. At agad itong bumukas. Kitang kita niya ang isang napakalawak na hardin na puno ng magagandang halaman. At nasa harap niya ang isang malaki at napakagarang bahay.

Ito na ang simula ng bagong mundo niya..

~~

to be continued…

Page 29

Tommy

     Hindi parin siya mapakali dahil sa ngayon niya lang ulit makikita si Timmy. Ilang araw din siyang walang balita dito. Nalaman niya lang na nagkasakit ang Mama nito pero hindi niya ito magawang tawagan manlang. Nandoon parin ang kanyang takot. Ayaw niyang magkamali nanaman sa akala niya. Alam niya na nagiging mahina siya pagdating kay Timmy. Noong araw na nalaman niya na siya ang tagapagmana ni Jerome Grant ay sobra ang kanyang pagkagulat. Nalilito na siya kung ano pa ba ang magiging trato niya kay Timmy. Deep inside him alam niyang mahal niya parin ito. Pero hindi niya na alam kung paano pa magtitiwala ulit. Ayaw na niyang umasa ulit.

  “He is here. Malalaman na natin kung ano ang magiging desisyon niya. I just wish na matulungan niya tayong mabawi ang leadership sa The Colors.” basag sa kanyang katahimikan ni Mr. Grant. Nakaupo sila sa mahabang mesa na gawa sa yakal na inukit na parang medieval dining table. Napakaganda ng loob ng bahay ni Jerome Grant. Hindi niya akalain na ganun kagara at kalaki ang magiging tahanan ni Timmy kung sakaling tanggapin niya nga ito.

  “Sana nga. He is our only hope now. We are running out of time. Mas dumadami na ang nakukuhang ally si Gerald. Mahihirapan na tayo kapag mapersuade na niya lahat ng shareholders.” mahina niyang sagot sa matanda. Kailangan nilang mag ingat dahil ayaw nilang marinig ito ng lawyer ni Jerome Grant.

Hindi naman nagtagal at bumungad na sa kanilang salas si Timmy. Kasama nito ang nasa wheelchair pa niyang Mama at dalawang babae na hinala niya ay mga kapatid nito. Kita niya ang pagod sa mukha ni Timmy. Nahahawa narin siya sa katamlayan nito. Pero kailangan niyang maging malakas. Dahil kailangan na mapapayag niya si Timmy na tanggapin ang kanyang mamanahin. Linapitan naman ito agad ni Atty. Franco De Leon.

  “Mr. Grant.. I am happy to finally meet you. I am Atty. Franco De Leon. I am your father’s legal adviser and I am managing his wealth for a couple of years now. Ngayon na nahanap ka na namin.. It is time for you to hear your father’s will. Please take a seat.” pagpapakilala ng Atty. kay Timmy na hindi parin alam kung ano ang magiging reaksyon.

  “Timothy.. Ano ba kasing nangyayari? Anong ginagawa natin sa bahay na’to?” pag uusisa ulit ng ate nito na hindi rin mapakali.

  “Please.. Just hear what the lawyer will say. Magiging maliwanag din ang lahat.” pagpapakalma naman ni Mr. Grant sa naguguluhang mga kapatid ni Timmy.

  Umupo sila at nakinig ng tuluyan. Hindi parin maiwasan ni Tommy na tingnan si Timmy. Nakatingin ito sa kawalan. Kailangan niyang makausap ito pagkatapos ng lahat. Kailangan niyang makumbinsi ito.  Kailangan nitong makita na ang lahat ng nangyayari sa kanya ay nararapat lang na makamtan niya.

  “Before he died.. Mr. Jerome Grant made me arrange his will because he knew he had an illness. He wants me to find out the truth about his lover named Celestina Chan. They had an unborn child before she left the Grant Mansion 27 years ago. And after everything that I did, I failed to find her. Luckily, Mr. Jeffrey Grant found the whereabouts of Ms. Celestina Chan and also found out that you, Timothy Chan was the son of Mr. Grant. Now, about the will, kailangang isalin ko ito sa tagalog para maunawaan mo at ng iyong pamilya. Ibinibilin sayo ni Mr. Grant ang bahay na ito at lahat ng kanyang naiwang pera sa banko na nagkakahalaga ng 100 Million Pesos. At tungkol sa kanyang shares sa Atlantic Mining Corp. ay ipinalipat narin iyon sa pangalan mo. You own half of the company’s shares that makes you its top shareholder. Ang iba pang natitirang mga properties at isang restaurant ay ibinibilin niya sa iyong Mama. Dahil iyon ay ang pangarap ng Mama mo noong magkakilala sila. Everything will be yours once you acknowledge yourself as a Grant.” mahabang pahayag ss kanila ng abogado ni Mr. Grant.

  Nakita niya ang pagkatulala ni Timmy. Siguro ay hindi parin nito maabsorb sa kanyang isipan na isa siyang mayamang tao. The shares that he have is worth almost a billion. Ganun siya kayaman na pati siya mismo ay hindi ito kayang maabot.

  “Tatanggapin ko lahat ng ibinilin sa akin ng aking ama. Isa lang ang aking hinihiling. Ako ang magdedesisyon kung paano ko pamamahalaan ang naiwan ng ama ko sakin.” malamig na saad ni Timmy.

Nagkatinginan naman sila ni Mr. Grant. Hindi nila alam kung ano ang ibig sabihin ni Timmy sa kanyang hinihiling. At bigla namang nagsalita si Atty. De Leon.

  “Well if it is what you want, just tell me and I will decide afterwards.”

  “Kailangan kong mag.aral muna sa ibang bansa.. Ang mga binilin ng aking ama para kay Mama ay tatanggapin nila. Pero hanggang hindi pa ako nakakabalik, ikaw muna ang hahawak ng lahat Atty. De Leon. Ipagkakatiwala ko sayo ang pamamahala ng kayamanan ng aking ama.” agad na sagot ni Timmy na mas kinagulat pa niya. Bigla nanaman nagbago ang desisyon ni Timmy. Siguro nga tama lang na hindi siya tuluyang umasa na matutulungan siya ni Timmy. Paano pa nila mababawi kay Gerald Eizenger ang The Colors.. Maghihintay pa sila ng dalawang taon? Paano nalang kapag nawala na ito ng tuluyan sa kanila.

  “Tutulungan kitang pamahalaan ang kayamanan mo Timothy.. But you see, you have to take it once I have read the will. Hindi na dapat ipagpaliban pa ang pagtanggap mo dito dahil ang stability ng posisyon ng Papa mo sa Atlantic ay nanganganib narin. You will learn everything from me. You have your uncle who is a great businessman.” pagtanggi ni Atty. De Leon. Sana lang ay madala si Timmy sa sinabi ng abogado. Hindi na pwedeng ipagpaliban pa ang lahat.

  “Kung ganun.. Kailangan kong tanungin si Tommy tungkol dito. Sa kanya ako may tiwala sa maraming bagay.” baling ni Timmy sa kanya. Nagkatitigan naman sila. Agad niyang binawi ang kanyang tingin at binaling niya ito sa ibang direksyon.

  “Tommy? Handa ka bang tulungan ako? Sayo lang ako nagtitiwala..” saad ni Timmy sa kanya at agad naman siyang tumingin dito. Nandoon padin ang kagustuhan niyang tanggihan ito. Ayaw na niyang umasa kay Timmy pero kailangan niyang bigyan ulit ito ng pagkakataon.. Ano nga ba ang magagawa niya na kailangan din niya ngayon ang tulong nito. Bahala na yun ang nasa isip niya.

“I think Atty. De Leon is right.. It is rightful na sundin mo ang will ni Mr. Jerome Grant. I will help you out know everything. Kailangan karin ng uncle mo ngayon. You know what I am talking about.”

  Tumango naman si Timmy at tiningnan nito ang kanyang Mama na wala paring imik. Ang mga kapatid niya naman ay hindi parin mapakali. Bigla ngang nagsalita ang kanyang Mama.

  “Anak.. Sige na. Tanggapin mo na ang binilin sayo ni Jerome. Magiging maayos ang lahat kapag tinanggap mo yun. Ayoko nang pigilan ka sa mga gusto mong gawin. Ikaw ang magdedesisyon sa lahat simula ngayon. Ikaw ay isang Grant. Kaya wala na akong magagawa kundi ipaubaya sayo ang lahat.”

  Sa pagpayag ng kanyang Mama ay agad din namang nagdesisyon si Timmy. Kita niya sa mukha ni Timmy ang pag aalinlangan. Nakakatakot maging isang Grant. Alam niya ang nakakabit na responsibilidad doon. Isang pangalan na kilala ng maraming tao. Pero alam niya na kakayanin ni Timmy yun. Tutulungan niya ito. Magsisimula ulit sila. Pagtitibayin niya ulit ang pagkakaibigan nila. Mahal niya ito pero sa ngayon, kailangang ayusin muna nila ang gulo sa kanilang ginagalawang mundo.

“Then are you now acknowledging your father’s name Timothy?” tanong ulit sa kanya ni Atty. De Leon.

  “Opo Atty.. Tinatanggap ko na lahat ng para sakin..”

  Doon lang siya nakahinga ulit ng maluwag. Siguro nga kailangan lang ni Timmy ang kunting pagpilit. Mahirap man pero kakayanin niyang ipaunawa dito ang lahat ng dapat niyang malaman.

  Ang problema nalang nila ngayon ay kung malaman ni Dale at Gerald Eizenger na si Timmy ay ang nag iisang anak ni Jerome Grant. Dahil nalaman niya na inaalam din ng mga ito ang tungkol sa bagay na yun.

~~

to be continued..

Page 30

Dale

    

Ilang araw na ang nakaraan nang makita niya ulit si Timmy. Di parin niya malaman kung ano ba ang dapat niyang maramdaman dahil alam niyang nagkamali siya  pero iba talaga ang nagiging epekto sa kanya ng pagkawala sa kanyang paningin ang presensiya ni Timmy. Parang may nararamdaman na talaga siya para dito. Hindi na mawala sa kanyang isipan ang mukha ni Timmy.

Maaga siyang pumasok sa opisina at hinayaan na mawala nalang ulit sa isip niya si Timmy. Ngayon na nalaman na niya ang sekreto ng Daddy niya at ang mga ginagawa ni Gerald para makuha kay Mr. Grant ang lahat ng loyalty na natitira sa mga board members ay mas lalo siyang natatakot sa kung ano ang mangyayari sa kompanyang matagal na niyang pinagsilbihan.

  Eksaktong pagkapasok niya sa building ay siya ring pagdating ni Tommy. Nakasuot ito ng corporate attire na hindi niya naman inaasahan sa araw na yun. Huminto si Tommy at tiningnan lang siya ng malamlam. May pakiramdam siya na may mangyayaring hindi nanaman maganda sa araw na yun.

  He was waiting patiently na makapasok sa elevator. Magkatabi sila ni Tommy sa pila at nang nasa loob na sila ng elevator ay agad naman silang nagkapalitan ng matalim na tingin.

  Hinintay nila na makarating sila sa floor ng kanilang department bago sila tuluyang nagkaron ng palitan ng mga gusto nilang sabihin..

  “So what are you trying to prove now Tommy?” tanong niya sa kanyang katabi sa paglalakad. Hindi lang siya pinansin ni Tommy at nagpatuloy lang ito sa paglalakad.

  Hindi naman na niya ito pinilit pa.. Napapagod narin siguro siyang makipagbangayan dito. There is something that does not feel right for him.

   “There is an emergency board meeting Sir.. I was about to call you but I am relieved na maaga kang dumating.” nagugulantang na salubong sa kanya ng kanyang secretary.

Sinasabi na nga ba niya na may mangyayaring hindi niya inaasahan. Nag iiba na talaga ang ikot ng mundo niya. He was not in control of anything anymore. Gusto niyang magalit sa sarili niya pero hindi na niya alam kung paano pa magalit sa oras na yun.. Tila nagbabago na ang tingin niya sa buhay. But he has to fix himself. He has to survive everything. May pangarap parin siya. Ayaw na muna niyang isipin ang mga bagay na dati ay hindi naman mahalaga sa kanya.

Agad siyang nagtungo sa board room and everyone was starting to talk about a lot of things. Hindi niya maintindihan ang sinasabi ng iba dahil ang tinitingnan lang niya sa sandaling yun ay ang nakaupo sa pinakadulong bahagi ng mesa. It was Timmy in a black suit. Nagtataka siya kung bakit ito nandito.. Wala siyang alam na dahilan para makita ito sa The Colors.

  “But as you see.. This is a big news for everyone. We never had any news about the heir of Mr. Grant’s brother, Jerome Grant. And now he is here. What does this man can do anyway? Is he capable enough to be a part of this company. And not just that, he wants to buy 65% of all the shares in the company? Is he making a joke out of this?” pagbasag ni Mr. Diaz, isang shareholder sa kanilang ingay. Napatingin siya agad kay Gerald na nakangisi lang sa isa pang dulo ng mesa.

  “I know he is new to the business world. But as you know, each one of us has the capability to learn. He is my nephew. And he is a Grant. I built this company that is being infested by incapable leader sitting in that precious chair. So what side will you take now? My side or that foreigner who has no plans for the future good of this company?” iritadong sagot naman ni Mr. Grant kay Mr. Diaz.

Napatawa naman si Gerald at dahil sa hindi narin niya matiis na nakatayo lang ay agad na niyang kinuha ang kanyang upuan. Lalo pa siyang nainis ng makita niyang magkatabi si Tommy at Timmy sa kanilang mga upuan.

  “I really don’t think making alliances with your long lost nephew Mr. Grant will give you the most efficient result. You cannot be serious with that. I own the most shares of this company. Investments and projects are ongoing in my command. You cannot make me step down from this seat I deserve to have. You came here in battle suit but you forgot to wear your armor and bring your sword. You cannot make me bow down to you.” paghahamon ni Gerald kay Mr. Grant.

  Pero ang hindi niya inaasahan ay ang pagsasalita bigla ni Timmy. Alam niya na mayroong galing na tinatago si Timmy at alam niyang kaya nitong makipagsabayan kahit baguhan lang ito.

“Mr. Eizenger.. I am not here for power or any of these control thing. I am here to put some money to your company. Basing your quarterly financial report which I have seen, you cannot continue your two new projects because you have insufficient funding for that said projects. You have been cost cutting since the three commercials that the company produced did not do much good for the client, for you have been conceptualizing low quality advertisements. And if these things continued, this company might just went from sky high to hitting hard ground. So you must think about it. I can save your company. It is not for me being a Grant. But I am here as a businessman.”

Lahat sila ay natahimik. Maging siya ay hindi alam ang mga bagay na yun. Paano nalaman ni Timmy ang mga ginagawa sa kompanya. Nakita niya ang pagtiim bagang ni Gerald. Nakakuyom narin ang mga kamay nito at agad itong tumayo sa kanyang upuan.

“We can still manage those things that you are saying.. We have investors coming our way.” pagdadahilan ni Gerald na hindi naman pinalampas ni Timmy.

  “Well if you really don’t want my investment, then I won’t bother anymore. But I wanna show everyone something.” nakangiting saad ni Timmy na hindi niya nagugustuhan kung ano man ang gagawin nito.

  Tumayo si Timmy at umandar naman ang projector. Nagdilim ang board room at nagplay ang isang video.

  Nakikita niya ang mga pictures na may mga tao na kinakausap si Gerald at kasama si Daddy. These people were not familiar with him. But when he look at it closely nakita niya ang president ng kanilang malakas na kakompetinsya. Hindi niya inaasahan ang kanyang makikita.

  At biglang nagplay ang isang commercial na alam niya ay prinoduce ng kabilang company. It is airing almost every time slot in every station nationwide. At alam nilang malaki ang kinita ng Urban Ads dito. Napakagaling ng concept nito about beauty products. Everyone was in question of how these things are being shown.

  “As you can see in that video.. Mr. Gerald Eizenger and his adoptive father is the culprit of why The Colors is slumping in sales for the past few months. These things never occurred before Mr. Eizenger handled the company. Mr. Eizenger have given the creative ideas of our production team to our competitor.” pambibintang agad ni Timmy kay Gerald at hindi naman nito pinalampas ang ginawang pambibintang sa kanya.

  “Are you accusing me of sabotaging this company? You have no proof of your accusations. I can sue you with these words of yours!” paglaban ni Gerald na napaghahalataang merong tinatago.

Linapitan pa siya lalo ni Timmy at binuksan nito ang cellphone. At may tinawagan itong tao. At bigla namang may pumasok sa loob ng board room.

It was the head of the creative department ng The Colors.

  “Mr. Garcia.. I believe this is the time you speak about what you have told us. You are the only one who can tell the whole board of the things Mr. Eizenger is doing to harm this company.”

Nakikita niya ang pagkabalisa ni Mr. Garcia. Hindi ito mapakali dahil siguro sa kabang nararamdaman nito.

  “Ah–Ahmm.. I just want to try and help the board make a good decision out of it. I was in silence for a long time now because I was afraid to lose my job. I have a family that relies on me. But I cannot take it anymore. Mr. Eizenger was always threatening me that if I make anything wrong, I will be in great danger. He wants me to submit a good concept for a new advertisement and he also wants me to make some other that has lower quality. He is giving the ideas to our competitor as I already thought. He will always keep an eye on me. I am afraid for my own life that is why I really wanted to tell everyone that Mr. Gerald Eizenger wants the company down..” pagpapaliwanag ni Mr. Garcia na nagpabalikwas sakin sa aking kinauupuan.

  “You really are too much!! Why have you done this! You son of a bitch!!” kwinelyuhan niya si Gerald na ngayon ay natatawa pa sa ginagawa niya.

  “Well I was just about to tell everyone another thing..” mahinang sagot nito sa kanya.

“Don’t you dare say anything. I will kill you if you do that.” pagbabanta niya rito pero nakatawa parin ito na parang wala na itong pakialam pa sa kanya.

  “It is true that I am sabotaging the company.. I only follow the command of my Dad.. And for everyone’s knowledge, My father is also the father of Mr. Dale Almoso. The General Manager of this company is conspiring with me to take down this company.”

Hindi niya alam kung ano pa ang gagawin dahil nakatitig sa kanya si Timmy at para bang hindi ito makapaniwala. Mas lalo siyang naghina dahil sa sinabi ng hayop na hawak niya sa kwelyo. Gusto niya itong patayin sa oras na yun.. Pero wala siyang magawa. Para siyang nasemento.

Ano na ang mangyayari sa kanya ngayong nangyari na ang lahat?

 

~~to be continued…

A/N

I am almost done with this story.. Sana

po

ay

nagugustuhan

niyo

parin

ang

takbo

ng

istorya

.

Matatapos

na

po

siya

in an unexpected ending so..

Hindi ko pa

alam

kung sino

ang

magkakatuluyan

sa

huli

..

XD

 

Abangan

niyo

nalang

my loves..

Domo

Arigatou

Guzaimasu

Minna

!!

Page 31

Tommy

   

   Nagkatinginan silang lahat ng mga nasa loob ng board room. Hindi parin sila makapaniwala sa kanilang mga narinig. Maging siya ay hindi inaasahan ang mga bagay na ginawa ni Timmy. At maging ang paglalantad ni Gerald na pakana lahat ng ama ni Dale ang lahat ng pananabotahe sa kompanya. Tiningnan niya si Timmy na ngayon ay nakatutok parin kay Dale at Gerald. Nandoon ang kanyang kaba na maaaring mapahamak si Timmy sa kanyang ginawa,

  “What is all this Mr. Eizenger? On what purpose that Mr. Almosa and his father will do such thing on my company?” galit na bulyaw ni Mr. Grant. Nakikita niya ang poot sa mga mata nito. Wala siyang masabi dahil wala siya sa lugar para makisawsaw pa sa gulo. Ang kailangan niya ngayon ay makahanap ng paraan para malaman kung ano talaga ang binabalak ni Dale at ng ama nito.

  Agad siyang umalis ng board room. Sinamantala niya ang commotion na nangyayari dahil kailangan niyang malaman kung sino ba talaga ang ama ni Dale. Dahil kung nagawa nitong unti unting sirain ang The Colors, kaya niya ring sirain ang buhay ni Timmy at ni Mr. Grant. Ano ba ang koneksyon nito sa kanila? At hindi naman nagkataon na dahil sa dito nagtratrabaho si Dale at gusto nilang makuha ang kompanya para lang pabagsakin ito? May mas malalim pa itong dahilan.

  Agad siyang lumabas ng building at pumunta ng parking area at may naabutan siyang dalawang may edad na na nagtatalo. At napansin niya na para bang hinahatak ng lalaki ang babae papasok sa kanyang sasakyan. Pero nagpupumiglas ang babae dahil sa ayaw niya nga talagang sumunod sa matanda.

  Naisip niya na kailangan niyang tulungan ang babae dahil kung nasa panganib man ito ay huli na ang lahat para doon.

“Ferdie! Tama na! Wala na akong dapat pang ipaliwanag sayo! Matagal ka nang namatay sa puso at sa isipan ko! Ngayon guguluhin mo nanaman ang buhay namin ng anak ko?” bulyaw ng babae na pilit kumakawala sa pagkakahawak ng lalaki sa kanya.

“Dina!! Ako ang asawa mo nakalimutan mo na ba? O baka gustong gusto mo ang hayop na Jeffrey na yun kaya nagkakaganyan ka? Ako ang asawa mo at sa ayaw at sa gusto mo, sa akin ka lang uuwi!” sagot naman ng lalaki na hawig na hawig ni Dale. Doon niya napagtanto na ito siguro ang mga magulang ni Dale..

  “Tama na! Wala ka nang karapatan sa amin ni Dale.. 17 years kang nawala? Tapos babalik ka na parang wala lang nangyari?! Pupuntahan ko si Jeffrey para sabihin sa kanya ang lahat ng ginagawa niyo ng ampon mo!”

  “Sige Dina.. Subukan mo at papatayin ko ng tuluyan si Jeffrey. Alam kong noon pa gustong gusto mo na siya ang makatuluyan mo.. Dahil mayaman siya diba?! Dahil aasenso ka kaagad kapag siya ang pinakasalan mo noon?”

  Ngayon niya na nalilinaw sa kanyang isip ang lahat. Ang buhay nilang lahat ay konektado sa nakaraan. Hindi niya akalain na pagtatagpuin silang lahat ng pagkakataon. Hindi niya akalain na ganito kalupit ang tadhana sa kanila.

“Alam mong hindi totoo yan.. Linayuan ko si Jeffrey dahil ikaw ang mahal ko. Pinilit kong gawin lahat para maging masaya tayo. Pero pinipilit mo lagi na si Jeffrey ang gusto kong makasama. Yun ba ang dahilan kaya umalis ka? Dahil kapag yumaman ka na hindi na ako mawawala sayo?”

Hindi na nakaimik pa ang ama ni Dale. Nakatago lang siya sa likod ng isang sasakyan dahil ayaw niyang makita siya ng ga ito. Kailangan malaman niya lahat ng totoo.

  “Oo! Dahil kay Jeffrey! Dahil simula ng ikasal tayo hanggang sa magkaanak na tayo, alam kong siya parin ang nasa isip mo. Akala mo ba hindi kita nakikita kung gaano ka kasaya habang pinapanood mo sa telebisyon at sa mga newspaper ang pagunlad ng negosyo ni Jeffrey!? Tapos ako? Isang mekaniko lang? Ano ang laban ko kay Jeffrey?”

“Hindi mo alam ang sinasabi mo Ferdie.. Hindi ba ako pwedeng maging masaya para sa kaibigan ko? Ganun ba kakitid ang utak mo?”

  Nakikita niya ng pagluha ng nanay ni Dale. Napakaganda niya kahit medyo may edad na ito. Siguro nga ay pinag aagawan din siya noon ni Mr. Grant at ng tatay ni Dale. Wala siyang magawa kundi makinig dahil hindi niya ala kung ano pa ang susunod na mangyayari.

  “Sige Dina.. Subukan mong puntahan sa taas si Jeffrey.. Hindi ako magdadalawang isip na barilin siya sa harapan mo mismo..”

Kinilabutan siya sa kanyang narinig.. Tiningnan niya ang isang kamay ng tatay ni Dale at nandoon nga ang isang baril sa kamay nito. Agad siyang sumugod. Hindi na siya nakapag isip pa dahil natatakot siya sa mangyayari.

Agad niyang sinunggaban ng suntok ang ama ni Dale. Napabalikwas naman ito at nagulat sa kanyang ginawa.

  “H-how dare you interfere!! Gusto mo bang mamatay?” galit na bulyaw sa kanya ng matanda.

“Tama din bang saktan niyo ang isang babae na walang kalaban laban?” matalim niyang sagot sa matanda na nagngingitngit sa galit.

“Iho.. Umalis ka na dito.. I can handle him.. Huwag ka nang makialam sa gulo naing dalawa.” pagsumamo sa kanya ng nanay ni Dale.

“Kaya pala may pinagmanahan si Dale.. Akala ko natural lang sa kanya ang pagiging masama.. Dahil din pala sa kanyang ama..” pang iinsulto niya sa kaharap.

Tinutukan naman agad siya nito sa kanyang ulo. Tila para siyang nasemento sa kanyang kinatatayuan. Natatakot siya dahil pwedeng kalabitin nito ang gatilyo at iputok iyon sa kanyang bungo.

“Gusto mo talagang mamatay.. Your insulting me like you know me? Pwede kitang patayin ngayon mismo..”

“Ferdie tama na! Itigil mo na ’to!? Wag kang mandamay ng ibang tao na walang kinalaman sa ating mga buhay. .” pagtatanggol sa kanya ng ina ni Dale.

Hindi na niya alam kung ano pang gagawin kaya wala siyang choice kundi agawin dito ang baril nito dahil nakasalalay sa kanya ang buhay ni Mr. Grant at ni Timmy.. Kailangan niyang mapigilan ang gagawin ng taong labis na ang galit na nakaharap sa kanya.

  Pinalo niya ang kamay nito at tinadyakan ang paa upang mapaurong ito sa kanya pero agad nitong nakuha ang baril na nalaglag at doon na sila nag agawan. Pinipilit niya itong kunin mula dito pero malakas masiyado ang pagkakahawak nito sa kanyang kamay. Kita niya ang pagragasa ng galit sa mukha nito..

“Tama na!! Feeeerrddiiee!” yun ang huling hiyaw na narin niya mula sa babaeng nasa kanilang harapan. Hindi niya alam kung ano pa ang sumunod na nangyari. Basta ang huling naradaman niya ay ang isang masakit na bagay ang bumaon sa kanyang tiyan..

He was subconsciously thinking kung ano ang mangyayari sa kanya. It was dark everywhere. He was looking towards nothingness. Paano na ang Nanay niya. Yun ang kanyang iniisip. Paano na si Timmy? Hindi pa siya handang bumitaw. Hindi pa niya kayang iwanan ang mga taong mahalaga sa kanya.

  Bigla nalang siyang naalimpungatan..  Hinawakan niya ang kanyang tiyan.. Wala siyang maramdaman na sakit doon. Nanaginip ba siya? Parang totoo ang lahat ng nangyari na yun.

  Tiningnan niya ang paligid niya. It was his room. Isang painting ng Birds of Paradise ang nasa harapan niya. At napansin niyang may isang tao pala na nakatayo sa tapat ng bintana. Hindi niya ito makilala. Tindig at ayos nito ay hindi niya makilala. At nang humarap na ito ay doon niya lang narealize kung sino ito..

  “Nanaginip ka nanaman.. Sobra ang paghiyaw mo eh..” nakangiting saad nito sa kanya bago ito tumabi sa kanya sa kama. Naupo ito at hinapit siya papalapit nito.

  Napakaganda ng mga mata nito. Hindi niya akalain na matapos ang napakaraming nangyari ay nasa tabi na niya ito at kasama na niya ito sa isang bahay. Mas linapitan pa niya ito at agad na binigyan ng isang halik sa labi nito.

  “Oo.. Panaginip na masama.. Pero alam ko malalampasan ko rin ito. I think it is the right time para makita ko na ulit ang taong yun.” sabi niya sa kanyang katabi.

  “Tommy.. Its been three years. Kailangan pa ba? He was already convicted. Nakakulong na siya. Ayokong bumalik pa ang trauma na pinagdaanan mo sa taong yun.” pagpigil nito sa kanya. Tiningnan niya ulit ito. Kahit kailan ay hindi siya nito iniwan. Alam niyang naging mahirap ang lahat pero nakayanan niya yun dahil dito.

“Timmy.. It has to be done.. I need to face that man.”

~~

to be continued…

Page 32

Timmy

 

  Eversince nangyari kay Tommy ang bagay na yun, hindi ko na alam kung ilang beses ko rin sinubukang patayin sa isip ko ang taong gumawa nun sa kanya. Bigla nalang bumabalik sa akin ang paghihirap na dinanas ni Tommy dahil sa kahayupan ni Ferdie Almosa..

  Nung araw na nalaman na ng lahat ng board members ng The Colors ang pananabotahe ni Gerald Eizenger sa kompanya ng Tito ko ay hindi na nila ito pinaligtas. Agad nila itong pinaaresto sa kasong fraud at embezzlement. Nagkagulo sa opisina ng araw na iyon. Usap usapan sa buong bansa ang nangyari. At ang mas malala pa nun ay ang ginawang krimen ng ama ni Dale sa taong pinakamamahal ko.

  Nabaril ni Ferdie si Tommy habang tinatangka nitong agawin ang baril mula dito. Hindi ko alam ang gagawin sa mga oras na yun. Nakahandusay si Tommy at walang malay habang sumisigaw ng tulong si Tita Dina.. Ang nanay ni Dale. Agad akong tumawag ng ambulance at agad din nahuli ng mga pulis si Ferdie bago paman ito nakaalis sa parking lot ng building.

  Halos mapatay ko narin ang taong yun dahil sa kanyang kahayupan pero pinigilan ako ni Tito Jeffrey. Napaluha nalang ako sa sobrang galit ko. Habang nakikita ko ang pagdala kay Tommy sa ospital para gamutin.. Agad kong sinundan ang ambulance at hindi ko narin nalaman kung may nabangga ako dahil hindi pa ako ganun kasanay magmaneho..

  Narating ko ang ospital at agad ko narin ipinaalam sa Nanay niya ang nangyari sa kanya. Humagulhol ito sa iyak at agad na tinungo ang ospital na pinagdalhan kay Tommy. Malaki ang damage sa kanyang internal organs ng bala at bumaon ang bala sa kanyang spine.

  He was on a critical condition at hindi ko na mapigilang hilingin sa panginoon na sana ay iligtas niya ang buhay ni Tommy.

Dinala siya sa ICU and he was in Comatose stage for almost a year. Dahil ito sa damage sa kanyang spinal cord at muntik na nga siyang mamatay ng dahil dun pero siguro ay malakas ang fighting spirit ni Tommy.

  Walang araw na hindi bumibisita si Dale sa ospital pero hindi ko ito hinahayaan na makalapit kay Tommy. Sobra ang galit ko sa kanyang ama na kahit sa korte ay sinigurado ko ang pagkapahiya niya.

  “Timmy.. Hayaan mo akong makabawi manlang. Hindi ko alam na aabot dito ang lahat. Sana kahit manlang ang bumawi kay Tommy ay magawa ko.” sabi pa nito sakin nang makulong na ang tatay nito sa attempted murder na kaso.

  “Alam mo Dale? Huwag ka nalang magpakita samin.. Yun ang dapat mong gawin. Matapos kang makipagsabwatan sa ama mo at sa kanyang ampon sa tingin mo makakabawi ka pa kay Tommy?!” galit na saad ko dito. Hindi ito makatingin sa akin ng deritso dahil sa alam nito ang katotohanan. Lahat ng paghanga ko dito ay nawala dahil sa ginawa niyang iyon.

“Hindi ako nakipagsabwatan sa kanila Timmy maniwala ka.. Wala akong kinalaman sa kanilang mga plano. Sana maniwala ka sakin. Nagsisisi na ako sa ginawa ko sayo. Sa lahat ng ginawa ko kay Tommy. Sa lahat ng bagay na nakasama sa inyong dalawa.”

Kahit anong paliwanag nito sakin ay wala na akong panahon para pakinggan pa ito. Siguro napagod narin ako sa maraming bagay na nangyari. Napahamak si Tommy dahil sa paghihiganti ng ama nito. Sa kagustuhan nitong sirain ang pangalan ng Tito Jeffrey ko.

Nang tuluyang magising si Tommy ay sobra ang saya na naramdaman naming lahat. Ipinaalam ko sa pamilya ko ang pag ibig na nararamdaman ko para kay Tommy. Noong una ay hindi nila ito matanggap dahil hindi naman talaga katanggap tanggap ang lalaki sa lalaking relasyon. Pero pinaglaban ko si Tommy sa kanila.

  At hindi pa pala doon natatapos ang paghihirap ni Tommy. Dahil nang magising siya ay hindi niya maramdaman ang kanyang kalahating katawan. Labis ang aking takot na baka kung ano na ang mangyari sa taong pinakamamahal ko.

“Sabi ng doktor kailangan natin pumunta sa US para doon ka maoperahan ulit. Kailangan daw maayos ang iyong spine dahil iyon ang nagpaparalyze sayo.” malungkot kong saad dito. Hawak ko ang kanyang mga kamay habang nakahiga siya at naiiyak dahil narin sa hirap ng kanyang sitwasyon. Kung pwede lang ipalit ko ang katawan ko para ako nalang ang nahihirapan ay ginawa ko na.

“Timmy.. I am sorry for causing you too much trouble.. Hindi ko alam na magkakaganito ang lahat. Sana iniwasan ko nalang ang taong yun.. Sana.. Sana..” hindi na niya natuloy ang sasabihin niya dahil tuluyan na siyang napaiyak. Mas nahihirapan akong makita siya na nagkakaganun.

  “Hindi mo kasalanan ang nangyari Tommy.. Gagawin ko ang lahat para gumaling ka. Pupunta tayo sa pinakamagagaling na doktor kung kinakailangan gumaling ka lang.” pag aalo ko dito. Niyakap ko siya nang mahigpit. Alam kong malalagpasan din namin ang lahat ng ito.

Ilang buwan din ang lumipas at naoperahan narin si Tommy.. Maliit ang chance na maayos pa ang kanyang spine pero lagi kong pinagdadasal ang kanyang katatagan at paggaling.

Nasa US kami ng mga panahon na yun. Walang araw na hindi siya dumadaing ng sakit dahil narin sa kanyang operasyon. Nanlulumo ako sa tuwing makikita ko siya sa ganung sitwasyon. Lahat ng sakit na nararamdaman niya parang doble sa puso ko.

  After a few months.. Sa hindi inaasahang pangyayari.. Naganap na nga ang matagal na naming hinihintay. Ang muling makalakad si Tommy. At sobra ang tuwa na nararamdaman ko ng makita ko siyang lumalakad papunta sakin upang yakapin ako.

   “Salamat kasi hindi ka nagsawa pagaalaga sakin kahit hirap na hirap ka na.. Sa totoo lang.. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sakin kung wala ka. Napakahirap. Pero dahil sayo.. Nagawa kong lumaban dahil hindi ka rin sumusuko sakin.” naluluha niyang saad sakin. Namamasa narin ang gilid ng mga mata ko. Hindi ko alam kung ilang beses narin ako pinaiyak ni Tommy dahil lagi akong natatakot na baka isang araw ay hindi na siya magising.

“Ganun ka kahalaga sakin. Ganun kita kamahal kaya hinding hindi din ako susuko. Alam kong maliit lang ang pinagsamahan natin pero mas lalo kitang minahal ng ipakita mo sakin kung ano ang kaya ko pang gawin. Hindi ka nagkamali sa mga desisyon mo. Kaya masaya ako sa blind date na yun. Ikaw nga siguro ang tinadhana para sakin. Ikaw ang taong magpapakita sakin na mas higit pa ako sa inaakala ko.” masaya kong hayag sa kanya. Nakangiti habang naluluha kaming dalawa sa mga oras na yun. Doon na tuluyang nagsimula ang malalim pa naming ugnayan. Tuluyan na siyang naging akin. Siya ang taong gusto kong makasama habang buhay.

Sa loob ng isang taon ay wala kaming ginawa kundi ang maglibot sa iba’t ibang bansa. Kailangan ko rin bumalik na sa Pilipinas dahil hindi narin pwedeng pabayaan ko ang negosyo ng aking ama. Although wala akong dapat ipag alala dahil magaling ang humahawak nun in behalf of me..

  We were in Maldives ng nagsimulang magkaroon ng bangungot si Tommy. Bigla nalang siyang humihiyaw habang natutuog at naghyhysterical siya minsan kapag nakakakita ng taong kahawig ni Ferdie Almosa.

Bumalik ang takot ko na baka magkaroon nanaman ng ibang karamdaman si Tommy pero lagi niyang sinasabi na kakayanin niya ang lahat. Nagpa therapy siya sa isang magaling na Psychologist para mas mapadali ang paggaling niya. At nagbunga naman iyon dahil dumalang na ang kanyang mga bangungot. Post Traumatic Experiences daw ang nangyayari kay Tommy. Natural lang daw ito sa mga tang dumaan sa matinding pangyayari na hindi kinakaya minsan ng utak gaya ng nangyari kay Tommy.

  At ngayon nga ay uuwi na kamimg dalawa sa Pilipinas. Makalipas ang tatlong taon ay haharapin na ulit namin ang dati naming buhay. Alam kong sa panahon na nawala kami ay mapayapa ang buhay ng aming mga pamilya.

  Si Mama at ang mga kapatid ko ay may mga pinagkakaabalahan nang negosyo. Sobrang layo na ng kanilang estado dati sa buhay nila ngayon. Nagkaroon pa ng dalawang wing ang The Colors sa New York at Milan. Naging multi company narin ang Atlantic Corp. dahil maliban sa mining ay nagventure narin sila sa shipping at export services.

  Habang lumalanding ang eroplano ay hindi mapigil ni Tommy na hawaka ako ng mahigpit sa kamay. Ramdam na ramdam ko ang kanyang excitement pero nasa mata din niya ang takot. Pero hinawi ko ang may kahabaan niyang buhok at pinaharap ko siya.

  “This time.. Everything will be fine. We will be happy. Ipapakita natin sa kanila that we deserve each other.”

Yun ang problema ko. Hindi matanggap ni Tito Jeffrey at ni Mama na may relasyon kami ni Tommy. Hindi ko alam kung ganun parin ba ang sitwasyon now that we are back.

~~

to be continued…

Page 33

Dale

 

I was looking outside my condo unit. It was another day to live. Masaya ako dahil kahit papano I still have the will to keep on going. After all na nangyari sa buhay ko. Pinilit ko naring kalimutan ang mga masasamang nangyari sakin the past three years. Well, dahil nadin sa kagagawan ng aking ama na nabulag na sa paghihiganti at kagustuhang yumaman ay nasira nang tuluyan ang aking reputasyon na matagal kong iningatan.

  But I never thought na after all those things na pagdawit sakin ni Gerald at Daddy sa kanilang scheme ay nanatili parin ang tiwala sakin ni Mr. Grant. He never fired me. In fact.. I am now the company’s Vice President. And I really don’t know how I can thank him for keeping me.

  I took a shower and got ready for a big presentation day. I know its hard to believe but I changed a lot since that incident. Ipinakita sakin ni Timmy na kailangan kong baguhin ang sarili ko dahil narin sa pag asa na mamahalin niya rin ako. But I guess it will be just a dream now, he is with Tommy now. Wala akong nakikitang negativity. I am happy na si Tommy ang pinili niya. They deserve each other. Malaki din ang naging influence ni Tommy sa kanya.

I put on my best tailored suit and before going out I forgot to do one thing.. I get back to my room and kissed that beautiful looking man in his lips.

  I started dating a year ago and I met this guy named Daniel Valeriano. He is a great guy and I admitted to myself that dating a guy makes me really happy. He erased everything that makes me feel negative about life. Naging inspiration ko siya to be a better person. At ngayon nga we are together. We live together and no one else matters to me than him.

  Naalimpungatan siya sa ginawa ko kaya napangiti ako dahil napaka amo ng mukha niya. He looks good in any time of the day kaya minsan naiinsecure ako sa kanya. Ginantihan niya naman ako ng halik at naramdaman ko ang paghigpit ng yakap niya sakin. No.. Hindi pwede. I need to work.

“Dan? You know I have to present today.. I will give it to you later ok?” pilyo kong pagsaway sa kanya. Alam ko ang binabalak niya.

  “I know kaya nga diba sabi ko don’t do anything that will arouse me?” nakangiti niya namang sagot sakin. It really feels good just seeing him smile like that.

  “Have your breakfast ok? Hinanda ko na ang mesa. I need to go babe.. Bye!” sabay halik ulit sa kanyang labi at tuluyan na akong umalis sa condo unit ko.

Along the road ay biglang nagring ang aking phone. It was Mommy. I haven’t called her since the day na nagpakasal na sila ni Mr. Grant. Well technically he is now my Stepfather. And I am happy for the both of them. I never thought na sila talaga ang magkakatuluyan knowing that they were childhood bestfriends.

“Hi Mom!” masayang bati ko sa kanya. I just thought that they were still on their honeymoon but why is she calling me now?

“Hi anak.. Your Tito Jeffrey is inviting you for a dinner tonight.. Please join us.” sagot niya sa kabilang linya.

Sa totoo lang hindi ko pa alam kung paano ko pakikitunguhan si Tito Jeffrey. Nahihirapan parin kasi ako dahil alam kong malaki ang atraso ng Daddy ko sa kanya. Although he always told me that it has nothing to do with me ay nahihirapan parin ako knowing that Timmy hates me for everything that happened to Tommy.

“Okay Mom.. I will be there tonight. And I will bring Dan with me. I want you to meet him.” masaya kong sagot dito. Alam niya ang tungkol samin ni Dan at wala siyang pagtutol doon. Pero it is just hard at the beginning kasi I know to myself na mahirap ipaliwanag sa kanila lahat.

  “That is great then.. Sige anak.. Have a great day! Love you..” yun lang ang sinabi niya at naputol na ang aming usapan.

  Tonight might not go well but I have to try. Sana nga lang pumayag din si Dan. Pero I think he will.. Kailangan na naming ipakita sa aking bagong pamilya na worth it ang pagsasama naming dalawa.

  The day just flew so fast. Matapos ang almost perfect presentation ko for the future expansion ng company to London ay maganda ang pinakitang feedback sa akin ng lahat ng board members. The company just become one of the most successful advertising company in the Philippines. My career was on the good pace. Wala na akong competition na nararamdaman towards anyone. I just wished na sana bumalik na ulit si Tommy sa pagtratrabaho. He was really good at ideas. He was a leader in the making. But maybe after all that has happened, I don’t think he wants to see me again.

  Agad kong tinawagan si Dan to check if he was already at the condo.

  “Yes babe? Why?” agad na sagot niya sakin while I was driving my way back.

  “Get ready cause we are going to meet my Mom tonight.” mahinahon kong saad. Ayokong mabigla siya dahil hindi niya gusto ang ginugulat siya.

  “What? Oh.. Why so sudden? Akala ko ba they were still in honeymoon with Mr. Grant?” gulat na gulat siya. Natawa nalang ako sa kanyang naging reaksyon sa telepono.

  “Well.. Apparently they are back. It is about time na magpakilala ka na kay Mommy. We are together for a year now. Dapat naman makilala ni Mommy ang taong nagpapasaya sakin araw araw.”

“Ayan lumalabas nanaman ang pagkabolero mo ah? Eh ano pa ba magagawa ko? I will wait for you then?” sagot niya lang sakin. It makes me smile. Alam kong kinakabahan siya pero kailangan na naming harapan ito.

And with just thirty minutes of driving ay nakita ko na siya in the lounge of the condo. He really looks good in anything that he wears. Nakita ko ang maluwag niyang ngiti sakin. Pero kita ko parin ang kanyang kaba. Nandoon yun sa kanyang mga mata.

“You look so handsome tonight.. I’m sure kapag nakita ka ni Mommy baka magannounce na yun ng engagement natin.” nakangiti kong sabi sa kanya while I was holding him. Nakita ko naman ang pamumula niya that makes me think he was really cute.

“Tigilan mo ako Dale.. Masiyado tayong nag aassume baka sa sobrang pangit ko matakot silang lahat sakin.” sarkastikong sagot nito sakin.

  “That is nonsense Dan.. Trust me. They will like you. You are funny and witty. You are everything so hinding hindi mangyayari na umayaw sila sayo.”

I kissed him on his cheek bago siya pumasok sa passenger seat ng kotse. It was almost 7PM and I need to drive for an hour para marating ko ang bahay ng mga Grant.

Luckily traffic was friendly kaya naman just in time ay nakarating na kami sa malaking mansiyon ng mga Grant. I saw three different cars parked sa runway ng malaking garden. Kita ko ang pagkamangha ni Dan sa kanyang nakikita.

“This mansion is really huge. Ang ganda ng landscaping. I did not know there is something like this in the area.”

  At nang makababa na kami sa kotse, sinalubong naman kami ng isang maid na sinabihan kaming nakahanda na daw ang dinner at hinihintay na kami sa loob.

We walked through a very large hallway full of paintings and flowers on the vase. It was a very exquisite sight. The house was just furnished beautifully at nasa bukana na nga kami ng living room that looks like a ballroom hall.

  Pero nagulat ako ng makarating kami sa dining area dahil hindi ko inaasahan na sa loob ng maraming taon ay nagkita kita ulit kami. They were looking straight towards me. And I just froze…

  Akala ko okay na ako kapag nakita ko ulit sila.. But I was wrong.. I never thought that seeing them again will bring me the memories of the past.

  “Nice seeing you again Dale..” isang malamig at malamyos na tinig ang narinig ko mula sa bibig ni Tommy…

~~

to be continued…

Page 34

Tommy

 

   “It was a very hard three years pero somehow nakayanan ko parin. I am grateful dahil kasama ko palagi si Timmy that made everything a lot better.” sabi ko sa mga taong kaharap ko ngayon. They were looking at me with smiles on their faces except for one person na hindi parin nagbago ang pagtingin sakin.

  “Timmy must be tired of taking care of you kaya inuwi ka na niya sa Pilipinas?” maasim na hayag ni Gabriel na kinaunot ng noo ni Timmy. Kahit kailan talaga lagi na akong masama sa paningin niya.

  “Will you please stop talking nonsense Gab?? Can’t you see we are in the middle of a great dinner?” saway naman ni Mr. Grant sa kanyang anak. Nandoon padin talaga ang kanyang pagiging kontra sa lahat ng may kinalaman sakin.

  Tumahimik nalang si Gabriel at tinuloy nila ang pagkain. And suddenly someone really familiar just showed up in the dining area.

  Dale was with another guy. A handsome looking guy. And he was shocked when he looked into my eyes.   “Nice to see you again Dale..” malamig kong bati dito. I never thought na somehow there is still pain na nararadaman ko habang nakikita ko siyang papalapit. I look into Timmy at nagkatitigan lang kami. His eyes was telling me na sana walang masamang mangyari.

  “Oh! There you are Dale.. Come join us..” masayang alok ni Mr. Grant sa kanyang stepson.. Yeah.. Ngayon ko lang din nalaman na nagpakasal na pala si Mr. Grant sa mommy ni Dale.

Lumapit sa amin si Dale kasama ang lalaki na kasama niya at magkakaharap kami sa dining table. Kaming dalawa ang magkatapat. Katabi ko naman si Timmy at ang Mommy niya.

  “Everyone.. This is Daniel Valeriano, my partner..” pakilala niya sa lalaking katabi niya sa aming lahat. Nagkatinginan ulit kami ni Timmy still getting the shock of everything that was happening.

“Teka? Your partner in what? I never heard of you having any partnership with some sort?” tanong nanaman ni Mr. Grant na naguguluhan din.

“Jeffrey.. He is Dale’s boyfriend. And I invited them over so that they can formally introduce themselves.”

Namilog bigla ang mata ni Mr. Grant and basing on that reaction.. Hindi maganda ang susunod na mangyayari. He was against me and Timmy being together and now Dale is on that situation.

  “Come to think of it.. Dalawa na pala ang gay sa pamilya natin.. Si Timothy na ayaw lumayo sa gold digger niyang boyfriend at ngayon naman, my stepbrother is having a gay affair with someone we barely know.. What a cool family to belong with.”

  Nagpantig ang tenga ko ng marinig ko mula kay Gabriel ang sinabi niyang iyon. Lahat ng nasa mesa ay biglang natahimik at sa kanya lang nakatingin.

Tumayo si Timmy at kitang kita ko ang galit sa kanyang mga mata.. Alam kong ayaw na ayaw niya na naririnig ang pangalan ko na ginagawang kahihiyan ng ibang tao.

  “You know Gabriel?! Wala nang pinagbago yang ugali mo.. I am doing you a favor now that my family and your family is here pero kapag may narinig pa akong anumang bagay na masama sa pandinig ko.. Papatulan na kita. I respect Tito Jeffrey but you are too much..” galit na saad ni Timmy bago pa siya tumayo at iniwan ang hapagkainan.

Awkward ang sitwasyon. Lahat kami ay nagkakatinginan nalang. Ito ang ayaw na ayaw kong mangyari. Ayaw na ayaw kong nakikitang nagkakaganito ang pamilya ni Timmy just because he loved someone like me.

“Enough of your foul mouth Gabriel! You have no right to say those things to your cousin and to your stepbrother. It is their business and they are happy with it.. Sino ka para magsabi ng masasamang salita tungkol sa kanila? Have you been in their shoes? Palibhasa wala ka nang ginawa kundi manakit ng damdamin ng ibang tao..”

Nagulat ako sa sinabi na yun ni Mr. Grant.. There was so much emotion going on his face. Naramdaman ko ang sincerity niya sa kanyang mga sinabi.

  “Let us calm down everyone okay? Nalaman na natin ang tungkol kay Dale and Daniel.. Wala na tayong magagawa dun kundi ang tanggapin sila. We never wanted to be hindered by our happiness. Kailangan pa ba magkasamaan tayo ng loob dahil lang sa nagmahal ang isang lalaki sa kapwa niya lalaki? This is way too old. We have to accept changes okay?” pagsingit naman ni Tita Dina sa aming lahat. She kept her cool kahit alam kong nagagalit narin siya sa kabastusan ni Gabriel.

  The night was just too much to handle at that moment kaya pinili kong sundan nalang si Timmy sa veranda ng mansion. He was looking at the beautiful fountain in the middle of the garden ng abutan ko siya. May hawak din siyang isang baso na may laman na alak.

“Timmy..” tawag ko sa kanya. Agad naman siyang bumaling ng tingin sakin at ngumiti siya ng mapait.

  “Hindi talaga tumitigil si Gabriel sa kanyang bibig na puro nalang masama. Akala niya kilalang kilala ka na niya. Kung alam niya lang kung gano ako kaswerte sayo..”

  “Huwag mo na kasing papansinin ang sinasabi niya. You know for a fact na ganun na siya noon paman. Hindi na siya nagbago. Wala na tayong dapat ipaliwanag sa kanya.” pangiti kong saad sa kanya at linapitan ko na siya para halikan sa kanyang malambot na labi.

“Nagulat ako kay Dale. Malaki na pinagbago niya. Parang ang saya niya ngayon. Pero kanina rin nung magkatapat kami ng upuan nakita ko sa kanya na parang nasasaktan parin siya.” mahinahon kong sabi sa kanya. Alam kong mapait parin ang mga nangyari sa amin noon. I want it to be over pero siguro matatapos lang iyon kapag magkausap na kami at magkapatawaran na kami.

I already forgiven him.. But his Dad.. I really can’t face that old devil.

“Siguro nasasaktan siya dahil sa mga nangyari sayo.. We know how much he hated you for getting in his way. Pero siya naman pala at ang pamilya niya ang may kasalanan ng lahat. It was all in the past. Kahit sakin nandoon parin ang sakit. But I have to move on para sating dalawa.” sambit niya sakin. Nakikita ko sa kanyang mata ang kirot. Alam ko ang sobrang hirap na pinagdaanan naming dahilan.

  “Kaya nga dapat na natin siyang mapatawad at mapakita natin sa kanya na wala na tayong grudges na natitira sa ating mga puso. Kasi alam ko naman yun lang din ang hinihintay niya. I can see he is happy with his partner. We are happy with each other. Hindi na ako nakikipag agaw sakanya sa mga bagay. It is time to heal everything.”

“Hindi ko alam kung bakit sobrang bait mo? Hindi ka nagbago kahit kailan. Siguro dahil narin sa mabuti ka talagang tao na kahit napakaraming masamang bagay ang nangyari sating dalawa, hindi mo binago ang sarili mo.” nakangiting saad niya sakin. Napangiti naman ako.. I wrapped y arms around him at yinakap siya ng mahigpit.

“You are the most precious thing that happened to me. Kung hindi ka dumating sa buhay ko, hindi ko na alam kung buhay pa ako ngayon.” I said in the most gentle way.

  “Ikaw ang nagpatatag sakin Tommy.. Everything that I have right now is because I met you.. Dahil sayo nangyari ang pagbabago sa buhay ko and I never asked for it. Pero napakaswerte ko kasi hindi mo ako binitawan. You never surrendered kahit nahihirapan ka na.”

Napabuntong hininga nalang ako at bumitaw sa pagkakayakap ko sa kanya. I kissed him intimately and we stayed like that for a while. Hindi nakakasawang madama ang kanyang mga labi. The first time I kissed him was like heavenly and now that I can do it freely, it is always satisfying kahit hindi nalang hanggang halik ang nangyari samin.. I started being naughty pero pinigilan niya ako at napatawa naman ako.

“One day we will be truly happy. Right now, we should fix things with everyone. Dapat maayos na natin lahat bago tayong magsama ng tuluyan.” nakangiti niyang saad sakin.

“What do you mean by that?”

“I wanna get married with you Tomas De Jesus..”

  ~~

to be continued…

Page 35

Tommy

   

I was frozen nang bigla nalang banggitin ni Timmy ang tungkol sa kasal. Hindi ko kasi iniexpect na gagawa siya ng ganung desisyon na hindi ko din alam kung ano ang isasagot.

  “What are you thinking Tommy? Bakit ganyang ang itsura mo?” pagpukaw niya sa aking pagkatulala. Hindi ko kasi talaga maipasok sa utak ko na dadating ang araw na mag aalok siya ng kasal sakin. I never had any idea about anything. Minahal ko si Timmy without even knowing na pagmamahal na pala ang nararamdaman ko para sa kanya.

  “It’s just too soon para isipin natin ang magpakasal tayo. I mean.. I never had any idea about me getting married. Akala ko kasi masaya na tayo kahit ganito lang ang ating sitwasyon.” sagot ko sa kanya. He looked at me at may nakita akong lungkot sa kanyang mata. Hindi ko kasi alam kung talaga bang handa na ako pumasok sa ganung buhay. Nagkasama kami ng halos tatlong taon but half of it, I was in coma and bedridden and I don’t even know how I can make it up to him. Kilala ko na siya pero something inside me is telling me I have to fulfill something for myself.

  “You don’t have to agree with me kung ayaw mo pang gawin yun. I understand. Alam ko na ang iniisip mo.” mapait niyang saad sakin.

  “You know how much I love you.. Kung alam mo lang talaga. I don’t even know if I can still survive kung wala ka sa tabi ko. Pero may gusto pa akong magawa para sa sarili ko. I cannot be completely happy. Gusto kong tuparin ang aking pangarap para sa sarili ko.”

  “Then do what you really want. Hihintayin kita. I will wait for you kahit gaano pa katagal yan. Kung yun lang ang magagawa ko para sayo.” saad niya na lalo pang nagpalungkot sakin. Iniisip ko parin kasi ang sinasabi ni Gabriel. That I am gold digging kahit hindi ko naman talaga ginagawa yun. I have to be stable enough para wala na itong masabi sa akin.

   Natapos ang gabing iyon ng malamig na paalam ni Timmy sa akin. Sinabi ko kasi sa kanya na I have to go back to the States. May offer kasi sa akin ng isang malaking Clothing Company doon at maganda ang kanilang feedback sa aking performance kahit naging unemployed ako for three years.

  I given up being with him. Ginugol ko ang halos isang taon sa pagtratrabaho at umabot na nga to a point na ako na ang naging General Manager ng Clothing Company. Lahat ng mga katrabaho ko pati na ang mga boss ko ay namamangha sa aking maayos na management scheme. Lagi naming nahihit ang target sales namin dahil sa magandang flow ng production, marketing at analysis ng kompanya. I made it. Naging matagumpay ako. And I did it in just a year. And I never really thought that time flew so fast.

  Pero pakiramdam ko sa loob ng isang taon ay madalang ko nalang ding nakakausap si Timmy. Si Nanay naman ay minsan nalang din daw nadadalaw ni Timmy. I can’t help but feel na siguro napagod na siya sa paghihintay sakin. Pero hindi ko na yun pinapansin. Alam kong marami lang siyang inaasikaso sa kanilang kompanya.

  I decided to take a vacation and I also seek for recommendation na sana ay ako ang magmanage ng branch ng Clothier Company sa Pilipinas. Para mas mapalapit na ulit ako kay Timmy at sa aking Nanay.

And luckily Mr. Hunter, The CEO of the company decided that I will be effective if I will be in my native land kaya naman napakasaya ko sa balitang yun. I can finally go home and be with the people that I love the most.

  It was mid April ng umuwi na ako ng tuluyan sa Pilipinas. I was still having chills nang maramdamang kong maglaland na kami sa NAIA. The more that I am close.. Mas lalo akong kinakabahan nang makarating na ako sa arrival area.

  Pinaalam ko kay Timmy ang lahat. Pero wala akong narecieve na kahit anong text manlang or tawag mula sa kanya. Nag aalala ako. He was never like this. At agad kong iginiya ang aking tingin sa kung sino man ang naghihintay sakin. Pero unfortunately wala akong nakita. I was expecting it was Timmy pero wala.

  Nagpahatid ako sa taxi papunta sa bahay ni Nanay. Dahil alam kong masosorpresa siya sa kanyang makikita. Alam kong matagal narin kasi kaming hindi nagkikita. Mula ng bumalik kami ni Timmy last year, hindi kami nagkaroon ng maraming oras para sa isa’t isa. Pero ngayon na I will be here for good ay magiging masaya narin ulit siya.

  Nakarating ako sa bahay namin by afternoon. Nakita ko agad ang isang black na sasakyan na nakapark sa labas ng aming bahay. Hindi ako sigurado sa iniisip ko pero siguro ay nandoon si Timmy. It made me smile. Ang nalulungkot kong mood kanina ay napalitan agad ng saya.

  I dragged my luggage at agad akong nagdoorbell hoping that si Nanay ang magbubukas nito. Pero siguro nga ay busy ito sa loob kasi may bisita siya kaya si Manang Ester ang nagbukas ng gate na napasigaw naman sa sobrang pagkagulat.

“TOMMY!! Ay jusko ikaw pala yan!“masayang masaya niyang salubong satin.

  “Sorry Manang.. Hindi ako nagpasabi. Surprise!!” masaya ko namang bati sa matanda. She has been with Nanay mula nang magpunta kami ni Timmy sa Amerika para magpagamot.

  “Ay! Naku!? Eh paano yan.. Maghahanda na ako para sa hapunan.. Sasarapan ko ang luto..” excited niyang tugon bago siya pumasok sa loob ng bahay para siguro sabihin kay Nanay na nandito na ulit ako.

At di nga ako nagkamali. Isang malakig ngiti ang isinalubong sa akin ni Nanay habang papalapit siya sakin para yakapin ako ng mahigpit.

“Jusko! Bakit hindi kamanlang nagpasabi Tomas!! Hay.. Anak ko.. Ang gwapo gwapo mo na! At kelan pa tumubo itong mga masel mo ha? Ang laki na ng pinagbago mo..”

Napangiti nalang ako sa sinabi ni Mama. Napansin niya ang aking mas magandang katawan. I decided to go to the gym kasi para maging matibay ulit ang katawan ko. I felt ao fragile nung nagkaroon ako ng injury. And now I feel good achieving this kind of body.

  “Nay naman.. Binobola mo na agad ako kakarating ko palang.. I missed you Nanay..” may halong pananabik kong sagot sa kanya. Hinalikan ko siya sa noo at agad niya akong inalalayan papasok ng bahay. I was about to ask kung sino ang nasa bahay dahil ay kotse sa labas pero nalaman ko na agad ang sagot.

  “Timmy..” bigla ko nalang nalabas sa bibig ko ang pangalan niya. He was there standing in the living room. There was a big smile in his face. Akala ko talaga ay nakalimutan na niya ang lahat. But he was there. Hindi niya ako sinalubong sa airport pero dito sa bahay namin. That was unexpected.

  “Sorry kung di kita nasundo.. I was about to pero I was too late. May meeting kasi ako kanina kaya pasensya na.. Dumeritso nalang ako dito sa bahay ninyo.” masaya niyang bati sakin. Hindi ko alam kung anong mararadaman.. Half of my self is thinking na bakit nagkakaganun na si Timmy? Dati hindi naman siya ganun.. He will always be there kapag kailangan ko siya. And half of me ay sinasabing hayaan ko nalang. Maybe I am just thinking too much. I trust him. Lahat ng tiwala na meron ako binigay ko na sa kanya.

Yinakap niya ako at hinalikan sa noo. That was the longest time na hindi ko naramdaman ang init ng yakap niya. I was craving for it. I can’t wait to feel his heat on my skin again. Napapangiti nalang ako dahil bigla niyang hinawakan ang pwetan ko.. Sinaway ko siya dahil baka makita kami ni Nanay ay kung ano pang sermon ang danasin namin.

  It was dinner time nang masaya kaming nag uusap usap tungkol sa mga nangyari sakin while I was away. Lagi ko namang nakukwento kay Nanay at Timmy ang lahat pero mas maganda daw kapag sinasabi ko sa kanila in flesh. We were having a fun time nang bigla kong makita ang pag ring ng phone ni Timmy.. I saw the name on the screen of his phone.. Gwen. That was the name of the person calling him. Agad niya itong sinagot at nagpaalam sa amin na sasagutin lang ang urgent na tawag..

  Honestly.. That was the first time I seen him so eager to answer a phone call. I know it is baseless para mag isip ako ng masama. But somehow.. I felt jealous.

  Hindi ko alam kung bakit ganito ang pakiramdam ko…

  ~~

to be continued…

Page 36

Tommy

    

Days past at hindi ko na halos makasama si Timmy dahil sa dami nitong inaasikaso sa kanilang kompanya. I am getting worried about our relationship. Hindi na kami nakakapag spend ng oras para sa isa’t isa which makes me think that there is really something going on.

   Ako na ang naghahandle sa branch ng Clothier Company dito sa Pilipinas. Everything is running smoothly dahil mas may kompiyansa na ang mga empleyado dahil Pilipino na ang nagpapatakbo ng kompanya. I am happy on that sense. Maganda ang takbo ng aking trabaho pero ang relasyon namin ni Timmy.. Hindi ko na alam.

  I decided to visit him in his office one day. Since wala naman akong trabaho that day I decided to take him somewhere after his work. Hindi din kasi kami tumira sa isang bahay eversince bumalik ako. I stayed with Nanay dahil pakiramdam ko distant na sakin si Timmy so I have to see kung ano ba talaga ang nangyayari sa kanya.

  Nadatnan ko si Atty. De Leon na nasa labas ng building at may kausap na isang matangkad at magandang babae. She was sophisticated. Dahil narin sa experience ko sa clothing lines alam ko na magaling itong mamili ng kanyang susuotin. I looked at her blankly and her gaze went onto me.. Nakita ko ang isang ngiting kakaiba. It was more like making me think that I am nothing like her.

  Nakita din ako agad ni Atty. De Leon at nagulat siya sa pagkikita naming yun.. Agad niyang pinapasok ang babaeng kausap niya sa kotse nito at lumapit naman siya sakin. Agad na napalitan ng ngiti ang pagkagulat niya sakin.

  “Tommy? What brought you here? I thought you are in the States? Kelan ka pa dumating?” sunod sunod na tanong niya sakin. Hindi ko alam pero iba ang pakiramdam ko sa kanya.

  “I came back a few days ago.. And I will be staying here for good. Para makasama ko na si Timmy.” walang emosyon kong tugon sa kanya.

  “So you are looking for Timmy? He is in his office now. It is nice to see you again.” may halong kaba na sagot niya sakin. What was wrong with his voice. Parang may nangyayari talaga na hindi ko alam.

  Nagpaalam siya sakin at pumunta narin ako agad sa kinaroronan ni Timmy. His office is on the top floor of this twenty storey building. He built an empire of business. Hindi ko akalain na magiging ganito kasuccessful si Timmy. He is now in line with the riches people in the country.

  I asked his secretary if he is able to see me pero I have seen him in the glass door and he was talking to this old man and they were like arguing on something. Hindi ko na napigilan at pumasok na ako ng tuluyan sa kanyang opisina.

  “…If you won’t agree with my terms and conditions then you won’t acquire Helios no matter what you do Mr. Grant..” narinig kong malakas na bulyaw ng matanda kay Timmy.     Agad naman silang natigilan sa ginagawa nila nang makita nila akong pumasok sa opisina.

  “Tommy?! What are you doing here? I am in the middle of a meeting.” gulat na saad ni Timmy habang inaayos niya ang kanyang sarili.

“Think about my conditions Mr. Grant. I will be going now.” mahinahon na sabi ng matanda bago siya lumabas ng opisina.

  Hindi ako makaimik dahil hindi ko parin maintindihan bakit galit silang dalawa habang nag uusap when all of it is just business.

  “Bakit hindi kamanlang tumawag muna bago ka pumunta dito? You see I am very busy here.” iritableng sambit ni Timmy that made me feel that he was not happy to see me here. Hindi ko alam kung anong iisipin pa.

  “Why are you acting like I don’t know you anymore? Mula nang bumalik ako, you never even make it to a point to visit me at home. You are not replying to my texts. Ano bang nangyayari Timmy? Tell me? What is happening?” wala akong ibang iniisip noon kundi malaman sa kanya ang hindi ko alam. I can see in his eyes that there was fear. Hindi ko na talaga makita ang dating masaya at puno ng pagmamahal na mata niya para sakin.

  “There is nothing. Busy lang talaga ako. Mamaya na tayo mag usap okay? Please. I want to be left alone right now Tommy.”

Linapitan ko siya para halikan pero umiwas siya. Napaismid nalang ako sa ginawa niya. Puro kasinungalingan na ang naririnig ko sa kanya. It shows how he changed a lot. Dahil ba sa di ko pagpayag sa kagustuhan niya na pakasalan ako noon?

  “Is there someone else Timothy? May iba ka na bang mahal?” madiin kong tanong sa kanya. I pulled him closer to me. I am in desperation. Hindi ko na kaya ang nararadaman ko. There was a pain that is starting to burst in my heart.

Hindi siya sumagot sakin. Napakuyom ang mga palad ko. I was thinking of punching him in the face.. Hindi ko kaya ang ginagawa niyang ito sakin.

  “There is no one..” sagot niya lang sakin at binitawan ko na siya. Hindi ko na siya kayang harapin sa ganitong sitwasyon. Maybe these are all craziness.

  Hindi ko namalayan na tumutulo na pala ang luha ko. Just like the first time na umiyak ako dahil sa ginawa ni Timmy sakin noon. The pain was starting to take its toll on me.

  “Listen Tommy.. I will tell everything to you when the time is right. Alam kong naguguluhan ka but I have reasons to keep these from you..” mahinahong saad sakin ni Timmy. He tried to pull me back pero dahan dahan na akong umalis sa kanyang opisina.

  I don’t know how I can keep myself composed. Akala ko pagbalik ko, magiging maayos na ang lahat, yun pala mas nagiging mahirap makuha ang kaligayahan na hinahanap ko.

  All I know now is that he is hiding a lot of things from me. He is betraying my trust towards him. And while I was going out of the building ay agad kong nakita ulit ang babaeng kasama kanina ni Atty. De Leon. She was looking at me and I stopped dahil papalapit siya sakin.

  “Hi! I’m Gwen Folden.. I noticed that you just came out of Timothy’s office? I never seen you here before? Are you related or something?” matamis niyang tanong sakin. There is this poker face look in her. I can sense that she is a go getter.. Kung ano ang gusto niya ay nakukuha niya.

  “I am his boy––” naputol ang sinasabi ko ng bigla kong makita ang paglapit ni Timmy sa aming kinatatayuan. His face was worried. Hindi ko na talaga alam kung anong iisipin pa. Sana mali talaga ako.

  “Gwen? Why are you back? Have you already seen the site?” nakangiting salubong niya sa babae. I really can’t take it anymore.. I want to get out of here. But I really want to know what he will tell about me to that woman he is speaking with.

  “No.. I forgot something in your office. And I can’t help but notice this handsome guy coming out of your office.. How is he related to you?”

  “Ah.. He is Tomas De Jesus.. He is the general manager of Clothier Company here in the Philippines.. He is a good friend of mine.”

  Doon ko na naramdaman ang para akong tinusok sa aking dibdib. I never thought that he will deny what we really are. Hindi ko siya matingnan nang maayos. I was about to cry again. All of the sudden parang hindi ako makahinga kaya mabilis kong nilisan ang lugar na yun.. This is just like the first time na nasaktan ako ng sobra ni Timmy.

  Ilinabas ko sa loob ng kotse ko lahat ng nararamdaman ko. I was like a fool in front of that woman. I don’t really know what to feel now..

  I drive and drive until I found that place again. The only place that I can cry all my heart out. Nanginginig ang mga kamay ko at buong katawan dahil pakiramdam ko naubos na lahat ng lakas ko. I felt so weak from all this pain I am feeling.

Was this the price of leaving Timmy to choose my own dreams and be successful?

  I wished this is just another nightmare.. Sana gisingin na ulit ako ni Timmy sa panaginip nato..

My tears can’t stop from falling from my eyes.. And I just screamed everything out..

~~

to be continued…

Last Four Pages

•

Konichiwa

!•

  

Guys! I am about to finish this story and I am happy kahit 3K palang ang reads nito. I am sure that most readers now likes to read finished story dahil ayaw nila nang nabibitin.

  Well anyway pasensiya na kayo kung nasasaktan si Tommy sa mga nangyayari.. Kailangan lang talaga. Sa akin kayo magalit huwag kay Timmy okay? Hahaha.. Pero I promise, maganda ang magiging ending nito.

  Sorry kung napakatamad kong magsulat at mag update ng kwento.. Hindi ko po kasi talaga nakakayanan minsan magsulat kung wala ako sa mood.

  Hindi naman kasi talaga ako magaling magsulat like anybody else kaya ewan ko nga kung bakit madaming nagbabasa sa stories ko.. But I highly appreciate each one of you. Dahil napapansin nyo ang produkto ng aking malikot na imahinasyon.. Haha.. Malalim yun.

  I promise to continue writing new stories with original concepts dahil I always try to be original.

  My new story One Night Only is in the works. I will try to publish the first chapter after the end of this story.. And I am not sure kung kelan. Hehe.. Seriously, I will publish them soon as naayos ko na ang plot sa isipan ko.. Hehe.

Thanks Guys! Aisheterudesu!

 

MrAoiKun

Page 37

Timmy

  

Hindi ko na talaga alam kung ano pa ang gagawin pa sa mga oras na ’to.. I am in the middle of chasing the only person that I ever loved and trying to tie down this problem I have with the company. And this woman in front of me now is the only one who can fix the problem that is brewing around my company.

 

A few months ago..

.

  

Habang

wala

pa

akong

nakukuhang

sagot

mula

sa

bagong

kompanya

na

inaacquire

ng Atlantic Corp.

ay

wala

akong

nagawa

kundi

maghanap

ng

mga

bagong

company

na

in the brink of

bankruptcy

.

  Atty.

De

Leon was very eager for the acquisition of Coconut Processing Plant

dahil

in demand

sa

Europe

ang

Coconut products.

Pero

nahihirapan

akong

makahanap

ng

kompanyang

may

kinalaman

doon

.

  Then suddenly Helios came into the picture. A very well known company that produces different kinds of product made from its 200 hectares Factory located somewhere in Northern Luzon. Hindi ko

na

pinalampas

ang

pagkakataon

na

ibid

ang

company

para

mapasa

amin

na

yun

.

  But sometimes, things are not in the way I want it to be. May

humaharang

sakin

para

makuha

ko

ang

Helios and it was Mr. Richard

Folden

.

Isang

French businessman

na

gusto ring

makuha

ang

Helios. He

bided

more than what I can only give and the only way to get it was to make a bargain.

 

Dahil

sa

sobra

kong

pag

iisip

tungkol

sa

pagkuha

ng

kompanya

ay

napabayaan

ko

na

si

Tommy. Hindi ko

na

siya

halos

makausap

dahil

sa

time difference.

Tatawag

siya

sa

hapon

doon

sa

Amerika

pero

minsan

ay

hindi

ko

na

siya

nasasagot

dahil

tulog

pa

ako

sa

mga

oras

na

yun

o

kaya

naman

nagmamadali

nang

pumasok

sa

trabaho

. I hated that feeling. Hindi ko

alam

kung

bakit

di

ko

manlang

nasasabi

sa

kanya

na

mahal

na

mahal

ko

siya

samantalang

madali

lang

naman

..

Siguro

dahil

narin

sa

ayaw

ko

siyang

masiyadong

mamiss

.

Yun

nalang

ang

iniisip

ko.

Pero

pakiramdam

ko

naman

ay

nagiging

unfair

na

ako

sa

kanya

.

Lalo

pang

dumagdag

ang

problema

nang

pumayag

na

si

  Mr.

Folden

na

mapasamin

ang

Helios.

Pero

sa

isang

kondisyon

.

Kailangan

kong

pakasalan

ang

kanyang

nag

iisang

anak

na

babae

.

  “Mr. Grant.. I want to have a strong connection with the export functions of your company and I want that connection be more than just business but also personal. Who would not want to have a brilliant

son-in

-law

businessman. That is just a one in a million chance.“

masayang

saad

niya

sakin

nung

nagmeeting

na

kami

para

sa

acquisition process.

Pero

hindi

ko

talaga

inaasahan

yun

. Gusto

niya

akong

ipakasal

sa

kanyang

anak

.

“I am sorry Mr.

Folden

. But marriage is not a way of bargain for me. I want to do this with just purely business and nothing more than that.“

pagtanggi

ko

sa

inaalok

niya

.

Nakita

ko

ang

pagkadismaya

sa

kanyang

mga

mata.

“Well, as you can see.. We can both benefit from this kind of partnership. So why are you making it hard for the both of us?”

Gusto ko

na

talagang

sabihin

sa

kanya

na

wala

akong

interes

mapangasawa

ang

anak

niya

dahil

meron

na

akong

hinihintay

na

pakasalan

. And it was so hard to hide it.

Nahihirapan

na

akong

itago

sa

kanya

. But Helios was on the line. I really need it. The company badly needs its use.

“Then I should think about it. How about I meet your daughter first?  I want to see how well we will get along.”

yun

nalang

ang

naisip

kong

sabihin

para

hindi

ito

tumiklop

sa

pagbibigay

sakin

ng

karapatan

sa

Helios.

 

Napangiti

nalang

ito

bilang

signal

na

pumapayag

siya

sa

kagustuhan

ko.

 

Nagkakilala

nga

kami

ng

kanyang

anak

. Gwen was a beautiful lady.

Siguro

kung

hindi

lang

talaga

malakas

ang

pagmamahal

ko

para

kay

Tommy

ay

tinamaan

na

ako

sa

kanya

. But she is something else.

Alam

ko

nung

una

palang

namin

na

pagkikita

ay

hindi

siya

magkakainteres

sakin

.

  “Dad is really annoying sometimes. I am sorry if you are in this situation. You know, I am not into marriages that will only involve money and partnership and nothing more. I am a woman who does not believe in that.”

magiliw

niyang

saad

sakin

habang

nasa

isang

restaurant

kami

nung

magkita

na

kami

sa

wakas

.

  “Your Dad is a strong willed man. What he wants, he won’t stop till he gets it. So it will be hard for the both of us to go against him.”

  “Mr. Grant.. I must admit you are a good looking guy with strong intuition. You know that you are not my type right? And I can sense that you are into someone else too. Am I wrong?” may

halong

ngiti

sa

kanyang

labi

ng

sabihin

niya

sakin

ang

mga

bagay

na

yun

.

Malakas

nga

talaga

ang

kanyang

pagkatao

.

Kaya

nagpapasalamat

nalang

din

ako

dahil

hindi

ako

mahihirapan

sa

kanya

.

  “I will try to help you out then? If you really want to get Helios, the only way to get it is to persuade Dad that you are the one that deserves to have it. I know how my Dad thinks. And I will help you with that.”

 

Naging

kampante

ako

sa

kanyang

pagprepresenta

na

tulungan

ako

. Hindi ko

kasi

alam

kung

paan

lulusutan

ang

bagay

na

pinasok

ko.

Mula

ng

magkakilala

kami

ni

Gwen

ay

hindi

narin

tumigil

si

Mr.

Folden

sa

pagpilit

sakin

sa

gusto

niyang

mangyari

.

Nalaman

nga

niya

na

hindi

talaga

kami

nagkakasama

ni

Gwen and all we do is just pure business

kaya

mas

hinigpitan

pa

niya

ang

mga

bagay

para

sakin

. I was running out of time

dahil

mauunahan

na

ako

ng

mga

competitors ko

sa

aking

ideas

para

sa

expansion.

“Can’t you see Mr. Grant.. I am very disappointed in you. I thought we already had an agreement?

“

galit

na

galit

ba

tawag

sakin

ni

Mr.

Folden

habang

nasa

opisina

niya

ako

“I apologize for everything Mr.

Folden

but your daughter was the one who is not approving this idea. She has someone else in her heart and I cannot force her to like me the way you want it.“

pagsagot

ko

nalang

sa

kanya

.

  And everything else was history. Ngayon hindi ko na alam paano ko pa ipapaliwanag ang lahat kay Tommy.

“I know he was the one.. Am I right?” basag sakin ni Gwen.. Dahil sa kakaisip ko sa mga nangyari, nandito pa pala ako sa harap niya ngayon.

“How did you found out?” gulat ko ring tanong sa kanya. Bilib na talaga ako sa kanyang malakas na pang amoy.

  “I have sensed it with the way he looks at you. And you better tell him everything. I know he has no idea about this stupid game my Dad is playing.” nakangiti nyang sagot sakin.

  “Yeah. But I just don’t know how will I stop this madness of your Dad. I really need to have Helios as soon as possible..”

Ngumiti lang sakin si Gwen and she shown me a contract and award. It was the award for Helios. Napanganga ako sa kanyang pinakita sakin.

  “Dad will not be a problem anymore.. I made him sign this award and contract. Helios is all yours now.”

  “But.. How.. How was this possible??” sobrang gulat ko parin dahil ilang buwan ko nang pinipilit si Mr. Folden na sa amin na mapunta ang Helios pero wala siyang sinabi pa. And I just seen Gabriel coming our way.. Hindi ko na naintindihan kung ano pa ang mangyayari.

  “I helped her out.. Kung di dahil sayo my dear cousin, I will not meet this beautiful creature looking so sexy in her red dress.” panggulat sakin ni Gabriel.

  “He helped me with Dad’s approval. We will technically become family anyways. So I decided to get married with Gabriel. I love him. He is very special. And I really do hope that everything will change now.”

“Pero Gab? How did this happened? Paanong naging kayo?” nagtataka parin ako dahil kahit kailab di ko naisip na maiinlove ang bwesit na pinsan kong ’to.

“Hey cousin? I am equally handsome as you are, okay? I just met her in an event and I was really hooked into her. I never felt that way to any woman.. She asked me if we are related and I said yes. Yun lang ang sinabi ko and now she is my girlfriend.” preskong kwento niya sakin. Ibang klase talaga ang pinsan ko.. Walang kasing yabang. Pero nagpapasalamat talaga ako sa kanya. Dahil linigtas niya ako sa kabaliwan ni Mr. Folden.

“Now you should explain it to him. Tomas needs your explanation and please.. Let us have a double date sometime okay?”

Nagpaalam na agad ako sa kanilang dalawa at agad kong hinanap sa parking ang aking kotse.

  Mahihirapan akong ipaliwanag kay Tommy lahat pero kakayanin ko lahat kahit magalit pa siya sakin. Basta bumalik lang kami sa dati. I will do everything to make everything okay..

  ~~

to be continued…

A/N

 

Ayan

na

.. Wag

na

kayong

magalit

kay

Timmy okay?

Hehe

..

I am really happy that I

am about finish this story..

Never written something this long.. But I love it.. Sana

nagustuhan

niyo

rin

ang

feeling

sosyal

kong

writing language.. Haha..

MrAioKun

Page 38

Hinhintay parin ni Tommy na maibsan ang kanyang nararamdamang sakit bago siya umuwi sa kanilang bahay. Hindi niya kayang  magpakita sa Nanay niya na nasasaktan ng ganito. Para siyang tanga na umiiyak nalang bigla at paulit ulit na nagplaplay sa utak niya ang huling sinabi ni Timmy sa Gwen na yun.

  Naisipan niya munang pumunta sa kung saan sila unang nagkakilala ni Timmy. Sa Passion Circle. Nang makarating siya doon ay nakita niya na napakaraming pulang lobo ang nasa entrance ng building. Ganitong ganito ang set up ng Passion Circle noong nakipagblind date siya kay Timmy. Pero habang naiisip niya yun ay muli siyang napapaluha. He did everything mapasaya lang niya si Timmy pero siguro nagsawa na talaga ito sa paghihintay sa kanya kaya naisip nitong makipagkilala sa ibang tao.

  Agad niyang giniya ang kanyang tingin sa paligid at nahagip nga ng kanyang paningin ang taong ayaw niyang makita sa mga oras na yun.

  Lumapit ito sa kanya pero agad niyang binaling sa iba ang kanyang tingin at agad siyang tumakbo at pumasok sa loob ng Passion Circle. Hindi niya alam kung anong naisip niya pero bahala na. Kailangan niya lang makalayo dito. Nahihirapan siyang harapin ’to..

  May humarang agad sa kanya pagkapasok sa building dahil wala naman siyang dalang invitation para sa event na nangyayari doon. He was going crazy dahil any minute ay aabutan na siya ni Timmy at ayaw niya itong makita o makausap dahil nagagalit parin siya dito.

  “Sir? If you have someone special, you can freely enter the event because we have a special section just for the couples. This is actually an anniversary special of Passion Circle. And also if you have been in this event, our database can easily detect you and we can let you inside but again, you need to be a couple.” paliwanag sa kanya ng isang cute na babae na siguro ay naghohost ng event.

  “Let us in. We are a couple.” bigla siyang may narinig na boses na nasa tabi na niya. Si Timmy yun at ayaw na ayaw niya talaga itong makasama manlang sa isang pwesto. Bigla nanaman siyang nakaramdam ng inis.

“No.. We are not. Don’t believe this guy. I came here alone.” pagtanggi niya naman. Kumunot ang noo ng babae dahil naguguluhan siguro ito sa kanilang dalawa.

“This guy is the one that I will spend my whole life with.. So please let us in.” malumanay naman na tanggi ulit ni Timmy. Hindi talaga ito papayag na hindi siya nito makausap. Pero ayaw niyang magpatalo dito.

“Well Miss, I don’t know this guy and please tell him to go away. I come here by myself.” pagsisinungaling niya para inisin si Timmy. Gumaganti lang siya sa sinabi nito sa Gwen na yun.

“Gentlemen? If you are arguing on something, this event will help you fix everything. So please come inside. I know that the two of you are a couple. Our database has confirmed your identities Mr. Timothy Chan and Tomas De Jesus.”

Napanganga siya dahil totoo pala ang database na sinasabi nito. Kaya wala na siyang lusot. Hindi na siya makakalabas dahil hinarang narin ng mga guards ang glass door ng event hall. Ang rules kasi bawal lumabas hanggang di nasusubukan kung ano ang nasa loob.

Tahimik nalang silang dalawa habang sumusunod sa babaeng naghohost ng event. Maraming pintuan nanaman ang kanilang nakita. Just like before, ganun parin ang setup.. But this time dinala sila sa isang special na pinto. It was pink in color. And the door has words written on it. “A Love Like This”..

Nagkatinginan nalang sila ni Timmy at pumasok sa loob nito. Nagulat si Tommy dahil walang kahit anong bagay sa loob ng kwarto. Isang malaking screen lang ang nagplaplay doon. Nakita niya ang masasayang ngiti nilang dalawa ni Timmy habang nasa loob sila ng kwartong iyon. Ang nakikita niya ay ang una nilang blind date.

  Hindi niya maiwasang mapangiti dahil kakaiba talaga ang event na ito. Pakiramdam niya it was destiny in flesh. It was a matchmaker na kahit matagal na panahon ang lumipas ay alam nito kung kelan kayo magtatagpo ng taong nakalaan para sayo. He heard their conversations. Natawa si Timmy bigla. Siguro sa itsura niya doon. He was wearing a black jacket and faded jeans. Malayong malayo ang itsura niya noon kesa ngayon.

“This was the first time we ever had a conversation. Ang saya nating dalawa diyan. Para tayong ewan. You were so skinny. At ako naman parang construction worker ang dating.” natatawa niyang saad. Hindi naman napigilan ni Tommy ang mapaluha.

  “You were so handsome that time kahit ganun lang ang itsura mo. I thought you were so amazing. Dahil ikaw ang bumubuhay sa pamilya mo. Parehas tayong may pangarap. And I was willing to help you out, dahil alam kong gustong gusto kitang tulungan.” impit na hayag ni Tommy.

Agad naman siyang nilapitan ni Timmy at agad na hinawakan ang kanyang mga pisngi. He looked down dahil ayaw niyang makitang umiiyak siya dahil sa sobra siyang nasasaktan sa mga ginawa nito.

“Look at me Tommy.. Let us talk about this okay? Ipapaliwanag ko sayo lahat. Lahat ng kailangan mong malaman and I swear you will understand me.”

  Walang sinagot si Tommy kundi isang tango ng kanyang ulo. At agad namang nagkwento si Timmy sa mga totoong pangyayari.

  “Then why do you have to hide it from me? Akala mo ba hindi ko maiintindihan yun? Wala ka ba talagang tiwala sakin?” naiinis na tanong ni Tommy matapos nga ipaliwanag ni Tommy ang tungkol sa Helios at kay Mr. Folden pati narin ang tungkol kay Gwen.

  “I was thinking differently Tommy. Inakala ko na baka masaktan ka kaya hindi ko na sinabi sayo. I keep distant para hindi mo maramdaman na may nangyayaring hindi magiging maganda para sating dalawa. But I was wrong. Sana naman isipin mo rin na iniisip ko lang ang relasyon natin.” pagpapaliwanag naman ni Timmy.

Inalis ni Tommy ang kamay ni Timmy sa kanyang mukha at tumalikod siya dito. Iniisip niya parin na kahit anong hirap pa ng sitwasyon ay dapat naging tapat sa kanya si Timmy.

  “Akala ko nawalan ka na ng gana sakin. Akala ko iba na ang gusto mo. Nasasaktan ako everytime hindi kita nakakausap sa States. Lagi akong tumatawag pero madalas ay hindi kita nahahagilap. Kapag nag uusap tayo matagal na ang limang minuto.. I– l really don’t know what to feel Timmy.”

  “I am very sorry Tommy. Pasensiya ka na kung pakiramdam mo na nagbago na ako.. I am still the Timmy na nakilala mo noon pa. Walang nagbago sakin at sa pagtingin ko sayo. Kung naging doubtful kaman sakin hindi ko yun sinasadya, naipit lang ako sa sitwasyon. You know that I can give up everything just for you.” pagpapaliwanag pa ni Timmy. Bakas sa mukha niya ang pag aalala at pagkainis. Hindi niya alam kung ano pa ang gagawin para maging maayos na sila ni Tommy.

  “Then if you really love me.. Prove it to me.” biglang sagot ni Tommy. He looked at him at nakita niya sa mata nito ang kakaibang pagnanasa. Was he serious? Dito talaga nila gagawin ang bagay na yun? Nakikita niya ang uhaw sa mga mata ni Tommy. Hindi niya alam kung ano pa ang gagawin at agad niya itong siniil ng halik. His lips was pressing on Tommy’s soft red lips. Matagal din niyang hindi ito nahalikan kaya naging mapusok ang pagtugon niya sa halik nito.

His tongue was exploring the sweetness of Tommy’s mouth.. Hindi niya mapigilang hindi mapaigtad sa kakaibang sensasyon na nanggagaling sa kanilang halikan. He was feeling the heat on his mouth. Ang sarap sa pakiramdam. Pero naisip niya na hindi ito ang tamang lugar para gawin yun.

  “Don’t stop Timmy.. Kiss me.” mahinang tanggi ni Tommy nang maramdaman nito ang pagtigil ni Timmy sa paghalik sa kanya.

  “I think we should take this somewhere else. Not here baby. Okay?” magiliw niyang sagot dito at nakita niya ang pagngiti nito.

Agad silang lumabas sa kwartong iyon at agad na nagpaalam sa host ng event. Nagpasalamat silang dalawa sa ginawa nito. Inamin nila na naayos na nila ang kanilang issues sa isa’t isa kaya masaya din silang pinayagan ng babae.

Hindi manlang nila nalaman ang pangalan nito.. Pero wala na yun sa isip nila..

Ang nasa isip nalang nila nun ay ang mapawi ang kanilang uhaw sa mga oras na yun.. Ang uhaw na matikman ulit ang sarap ng pagmamahalan nilang dalawa.

“Are you ready Tommy?” nakangising tanong ni Timmy dito habang nagmamaneho sila papunta sa bahay nila. Sa bahay nilag dalawa.

  “Yes..And I won’t let you win this time Timmy..” pilyong sagot ni Tommy habang hinihimas niya ang hita ni Timmy. Napangiti nalang si Timmy sa ginagawang iyon ni Tommy sa kanya. Nagririgodon ang kanyang sandata.

It will be a long night for the two lovebirds..

~~

to be continued…

A/N

  No Bed Scene guys..

Bleeeh

! :D

  Haha..

Basta

abangan

niyo

nalang

ang

huling

dalawang

part ng

aking

kwento

.. Sana

kinilig

kayo

sa

tagpong

ito

. :)

Page 39

Tommy

   

  “So ano? Pumapayag ka na ba sa alok ko?” tanong ni Timmy while he was hugging me from behind. Lying in bed with him is just so nostalgic. Kahit ilang beses na kami magkatabi sa kama without any clothing, hindi parin nakakasawa sa pakiramdam.

  Bumaling ako sa kanya. Tiningnan ko ang kanyang mapupungay na mga mata. Ang kanyang ilong na parang linilok ng isang sculpture artist. Napakaganda ng labi niya. Napakalambot at hindi nakakasawang halikan. At ang kanyang hininga na ang init sa pakiramdam. It was always a dream na makasama ko siya noon pa man. And I really want to have him for the rest of my life.

  “You know that I will say yes right?” mahina kong tugon sa kanya. Napangiti naman siya agad at yinakap pa ako ng mahigpit at kinuha ang aking kaliwang kamay. I have been wondering kung ano ang gagawin niya sa kamay ko. At nilagyan niya nga ito ng singsing. It was a gold ring with beautiful sapphire stones in the middle. It has engraved  words that I can’t really see dahil medyo madilim.

  “What does the engraved words mean?” tanong ko sa kanya. Mas lumaki pa ang ngiti niya sakin. He is really a sweet person. Hindi niya ako minintisan ng kanyang pagiging sweet. I really wish that this moment will not end.

  “It says “Love” and “Hope”.. Kasi alam mo ikaw ang naging pag-asa ko at ang nagpuno ng pagmamahal sa buhay ko. No one else has ever been so amazingly loving and caring as you. Alam mo nung inaalagaan kita, kahit nahihirapan ka, pinapakita mo sakin na mahal na mahal mo ako. I remember that time na umuwi ako galing sa business trip at walang naiwan na alagaan ka, nagulat ako dahil everything was in order. Akala ko may pumuntang house cleaner sa bahay natin sa LA but you did everything on your own. You made me feel like we can share our lives together just you and me.“ pagkukwento niya sakin. Napapaluha nalang ako sa sinasabi niya. I remember it all. Everything that we had been through.

“I almost given up dahil alam kong nahihirapan ka na sakin dahil minsan sa sobrang sakit  na nararamdaman ko ay ikaw ang nasasaktan ko. I almost died but you never left me. There was so much that we have been through kaya hindi ko alam kung mabubuhay pa ba ako kung wala ka…” pahikbi kong sagot sa kanya. Sobrang saya ko lang talaga sa mga oras na yun dahil sa wakas ay magkakasama na talaga kami. Everything was a challenge for us to be stronger.

Hinalikan niya ako sa aking labi. He was kissing me passionately. Hindi ko maiwasang hindi makaramdam ng kuryente sa aking katawan. It was starting again. I am hungry for his touch.. Agad ko siyang tinugunan sa paghalik. We were hungry of each other’s love.

  Bumaba ang mga halik niya sa aking dibdib. He was kissing my chest and I can’t help but moan in pleasure…

“Yess baby… That’s right.. Kiss me there..” I was lustful in saying those words. Ramdam ko nanaman kasi ang pagkabuhay ng kanyang pagkalalaki. Timmy is a big guy down there.

  He sucked my nipples pervently. Hindi ko maiwang mapaigtad. He was stroking me and I can feel that burning pleasure inside me. I looked at him with eyes gazing with thirst. Nauuhaw ako sa kanyang pagmamahal.

  Hindi ko inaasahan na may gagawin siyang kakaiba sa akin. He looked at me and smiled and he grabbed my manhood at slowly put in his mouth…

  “Ohh.. Timmy.. Ganyan nga.. Ahhh.. I never felt this way before.. Ahhh.. Its so good..” halinghing ko na kinatuwa niya dahil mas binilisan pa niya ang pagtaas baba ng ulo niya..

“Ahhhh… Uhhhh… Uhhhhmmmm..” yun lang ang tanging lumalabas sa bibig ko.. It was driving me crazy. Hindi ko akalain na ganito kasarap ang ginagawa ni Timmy sakin.

  “Let me inside you baby.. I want you now..” pagmamakaawa sakin ni Timmy.. I lowered my back and I got ready for his manhood to enter me. It was painful at first.. But as I get used to it, napapaungol na kaming dalawa sa sobrang sarap ng aming pinagsasaluhan.

  “Ahh.. I missed this baby.. Ahhhh…” halinghing ni Timmy. He was enjoying it. And I was in pleasure too.

  Mas binilisan pa niya ang kanyang pag galaw and I know he was about to explode inside me..

“Ahhhhhh.. Ahhhhhh… Yeahhh.. Ito na Tommy.. Ahhhhhhh..” malakas na halinghing niya and I felt that warm liquid filled my inside.

I stroked mine faster and I let it out in one blow.. And we were both exhausted with pleasure.. That was the first time we ever did that intense..

Kapwa kaming nakangiti at agad kaming pumasok sa banyo para maligo. I never thought that Timmy was this wild in bed. Akala ko isa siyang maamong tupa but he goes wild when in bed. Its a good thing. Napapangiti nalang ako. Siya naman talaga ang magaling saming dalawa sa lahat ng bagay.

---

  Few weeks later and we are here in the engagement party of Gabriel and Gwen. Masaya ang pamilya ni Timmy dahil sa wakas ay nakatagpo din ng katapat si Gabriel. Sa sobrang yabang kasi ng taong ito ay mayroon din palang makakasupalpal dito.

  “Congratulations Gabriel.. I never thought na makakahanap ka talaga ng forever mo.” panunukso ko kay Gabriel. We were at the garden of the Grant’s Mansion. Napakaraming tao ang nandoon. And most of them are businessmen and tennis players. Yun naman ang inaasahan ko. This event was somewhat far from reality pero nagkatotoo nga.

  “Well, thank you Tommy.. Ganyan talaga siguro kapag nakakahanap ka na ng totoong tao na mauunawaan ka. That kind of person was in Gwen. She changed me in a lot of ways.”

  “At sana ay hindi ka na bumalik ang pambubully mo sakin at kay Tommy.” biglang sabat ng isang familiar na boses. At nakita ko nga ang pagsulpot bigla ni Dale.

  He look so handsome in his suit. Ngayon ko palang siya ulit nakita. It was the dinner in this house a year ago nang huli ko siyang makita. I can see in his eyes that he is totally happy now. And I know his partner Dan is doing a good job making him happy.

  “I won’t do that anymore.. Everything is in the past now. We should all be happy. Ayoko nang maging negative pa sa mga bagay. You two should talk.” pangiting saad sabay paalam samin ni Gabriel. Hindi ko naman napigil na mapangiti din dahil sa paghawak ni Dale sa aking kamay.

  “I don’t know how I can make it up to you.. Ang daming naging atraso ko sayo. I was so evil back then. Hindi ko akalain na nasasaktan ko na ang maraming tao dahil lang sa mga ambisyon ko. And I realized na ikaw pala talaga ang mas magaling at ikaw ang dapat maging successful, because you have a good heart. You were always there to help out. Hindi ko alam pero saying sorry is not enough. Sana mapatawad mo ako Tommy. Sa lahat lahat.” mahinahon at sincere na hayag sakin ni Dale. He was looking serious and apologetic. Pakiramdam ko may kung anong tinik ang nabunot sa loob ko.

  “Sabi nga ni Gabriel.. Let us put it all in the past. Hindi ako galit sayo Dale. Actually nagpapasalamat pa nga ako sayo kasi kung ’di dahil sayo, I will never be this strong. You thought me how to be stronger. Hindi ako nagsisisi na naging kaagaw kita sa maraming bagay noon. Pati sa pagmamahal ni Timmy. I know he likes you back then. But I fought for my love. At sa huli kami din ang nagkatuluyan. I should be thankful for that.” masayang saad ko sa kanya. He was smiling now. A genuine smile.

  “Aba? Ngumingiti ka na ngayon ah? That is the first time I ever saw you smiled so genuinely.” dagdag ko pa na ikinatawa pa niya.

  “Bakit? Masama ba Tommy? Ikaw nga eh ang pogi mo na lalo ngayon. Baka pwede ligawan naman kita. Ang hot mo na kasi eh..” pagbibiro niya naman. Agad ko siyang hinampas sa braso niya. I never thought that this day will come. Ang magkakabati kami ni Dale Almosa.

  “Nakakatampo ah? Anong meron at ang saya niyong dalawa?” may halong selos sa boses ni Timmy. He was walking down our way kasama si Dan. They both look so handsome. Kaya napatawa nalang ulit kami ni Dale.

  “Baka naman you are doing things behind our back?” tanong naman ni Dan na mas lalong kinatawa namin ni Dale.

  “Ang OA niyong dalawa ah.. We are officially friends now.. Kaya masaya kaming dalawa.” pagtanggal ko sa kanilang mga duda.

  Linapitan ko si Timmy at agad itong yinakap. Wala akong pakialam kung madaming makakakita samin. Yun pala ay masosorpresa pa ako sa sunod na nangyari.

  “Listen everyone..” pagbasag ni Gabriel sa ingay na nakapalibot sa buong garden ng mansiyon. Nagsitigil naman ang lahat at nagsimulang makinig sa sasabihin nito.

  “As you all know, I am getting married to my beautiful and sexy wife to be Miss Gwen Folden.. But there is someone I also want to welcome to our family..” hayag ni Gabriel na nagpakaba sakin. Alam kong iyon ang kanyang sasabihin.

  “Tomas De Jesus.. And soon to be my cousin’s better half.. I welcome you to the family. Congratulations to us!!” masayang anunsiyo niya na pinalakpakan naman ng maraming tao na nandoon. Hindi ko alam na sinabi na pala ni Timmy sa kanyang pamilya ang tungkol sa pagpapakasal namin.

  It was overwhelming. Lahat ay nagtinginan sa aming kinatatayuan at agad silang lumapit para batiin kami ni Timmy.

  It was another memorable day of our lives.. This is the start of something good..

  ~~

to be continued…

 

A/N

  There it is guys.. Haha. I made this long chapter

para

macover

ko

na

ang

mga

missing element

sa

aking

kwento

..

  The final chapter will be dedicated to my avid readers of this story.

Alam

niyo

na

kung sino kayo.

Mahal

na

mahal

ko kayo.

Hehe

.

Salamat

sa

pagsubaybay

niyo

sa

walang

kwenta

kong

pag

uupdate

at sana

maging

reader ko

parin

kayo

sa

susunod

na

kwento

na

gagawin

ko.

 

Aisheteimasu

Minna

!

Arigato

Guzaimasu

!

Daisuke

!

Page 40 (Finale)

Mabilis ang mga nangyari. Pagkatapos ng engagement ni Gwen at Gabriel makalipas ang dalawang buwan ay ikinasal na sila. Everything was falling into places. Hinihintay nalang ni Timmy ang mga detalye para sa kasal nila ni Tommy. They planned to get married in London. Sa isang maliit na chapel sa malapit sa Westminster Abbey.

  “Tommy? What do you think about this suit? Gusto mo bang ganito ang style or yung nakita kong isa dun?” tanong ni Timmy sa kanyang mapapangasawa na kasalukuyang naghahanap din ng kanyang choice na susuotin niya. Napatingin ito sa kanya at tiningnan ng maigi ang hawak nitong navy blur na suit. Maganda ang design nito at bagay na bagay sa kulay ng motif nila.

  “Let us try that. And let us try this pink one okay?” pangiting sagot ni Tommy sa kanya.

  Nang matapos nilang sukatin ang mga suit ay napagdesisyunan nilang yun ang suotin nila sa kasal. Natatawa si Timmy dahil first time niyang magsusuot ng pink na suit. Bagay naman ito sa kanya kaya hinayaan na niya. Ito ang choice ng kanyang minamahal.

  After a few weeks ay agad na silang tumungo sa London para sa kanilang kasal. It was November at taglagas na. Ramdam na ramdam nila ang lamig sa buong England. They planned to stay after the wedding at maghoneymoon sila sa Ireland. They want to go to different European Countries para masulit nila ang isang buwan na honeymoon perio nila.

  Everything turned out well. They were all very happy and naramdaman nilang dalawa na ito na ang kanilang tadhana. Sila na talaga ang para sa isa’t isa.

  “I only wish that you both will take care of each other. Be the foundation of each other. Be supportive of one’s decisions if it is for the better. That is the only thing that will keep the relationship going..” payo ni Mr. Grant sa dalawa habang nasa kanilang small reception sa hotel na tinutuluyan nila. It was very intimate. They were all happy at that moment.

  “At tsaka anak, huwag mong masiyadong papagurin si Timmy ko ha? Alam mo mahina ang resistensiya nito..” pilyang biro naman ni Mama Tina ni Timmy. Nagtawanan silang  lahat doon. Kwela talaga ang Mama ni Timmy.

  “Ma?! Nakakahiya sa mga tao. Tsaka nakakahiya sa asawa ko. Hanggang ngayon ganyan ka parin sakin?” iritableng sagot ni Timmy sa kanyang ina na kinatawa ulit ng mga bisita nila.

  Nandoon si Adam, Tita Dina, Mama Marie at Mr. Grant pati narin si Dale at Dan.

  “Seryoso anak..Sana maging masaya kayong dalawa. Masayang masaya ako kasi napunta ka sa isang taong hindi ka iniwan sa kabila ng mga problemang nangyari sa buhay mo. At ang ganung tao ay karapatdapat na makasama mo habangbuhay.” naluluhang tugon ni Mama Tina at yinakap naman siya agad ni Timmy at Tommy.

  “I wish that both of you will always respect each other’s decisions. And I always wish that you will have a long and lasting partnership. I know how much you had been through and the only thing I have in mind is for the both of you to live a happy life together.” masayang bati naman sa kanila ni Dale. Yinakap din nila ito at sabay silang nagtawanan ng yumakap din si Dan at nag group hug sila.

  “Anak.. Kahit nawala satin ang Papa mo.. Nagpapasalamat si Mama Marie sayo kasi hindi mo pinaramdam sakin na kulang ako kahit wala akong asawa.. Kompleto ang buhay ko dahil binigay ka ng Diyos sakin. Napakabait mong bata at kahit kailan wala akong sakit ng ulo na naramdaman mula sayo.. Kaya maganda parin ako kahit ganito na eda ko..” biglang napatawa ang lahat sa sinabi ng Mama ni Tommy.. Makulit din talaga ang kaniyang Mama.

  “Sana anak.. Walang magbago kahit may asawa ka na ngayon. Alam kong mamahalin ka ni Timmy dahil noon paman kita ko na ang pagmamahal niya para sayo at pagrespeto niya sakin. Mahal na mahal kita anak..” at bigla ngang tumulo ang mga luha ni Tommy ng marinig niya ang mga salitang yun sa kanyang Mama.. Yinakap niya ito ng mahigpit at hinalikan ito sa noo. Kinuha naman ni Timmy ang kamay ni Mama Marie dahil kailangan niya ring sabihin dito ang pasasalamat niya.

“Nanay.. Pinapangako ko po na hinding hindi ko sasaktan pang ulit si Tommy. Hindi ko na hahayaan na magkalayo pa ulit kami at gagawin ko ang lahat para mapasaya ko siya araw araw.” madamdaming saad ni Timmy dito at hinalikan din sa kanyang noo.

  “Hay naku.. Nakakainggit naman.. Sana naman may ganito din ako in the future.” panakaw na turan ni Adam at nagtawanan na silang lahat.

  It was a great night.. It was everything that they wanted for a wedding.

  Nagpaalam na si Timmy at Tommy sa kanilang mga mahal sa buhay at agad ng tumulak papunta ng Ireland. They have to make it fast para maabutan nila ang kanilang flight. They were at the airport at saktong sakto lang na boarding na ng kanilang eroplano.

  “Baby.. This is it.. Makikita na natin ang set location ng Harry Potter Series. Hehe. I am so excited.” masayang saad ni Tommy sa kanyang asawa na nakatingin parin sa kanya habang nasa loob sila ng eroplano at hinihintay ang pag take off..

  “Nakakainis naman.. First night natin as a married couple tapos nasa flight tayo..” biglang nagiba ang mood ni Timmy. Dahil sa gusto nga nitong may mangyari muna sa kanila ni Tommy.

“Matagal na nating nagawa ang first wedding night natin.. Pagdating natin ng Ireland, we will do everything you want.. Okay baby?” masayang sagot ni Tommy dito at hinalikan niya nalang ito sa labi para hindi na magtampo dahil wala silang wedding night.

  Napangiti naman si Timmy at agad din itong bumawi ng halik dito. At bigla niyang binulungan si Tommy.

  “Why dont we do it here in the plane. Exciting yun baby?”

Hinampas naman siya agad ni Tommy at tinawanan niya lang ito.

“Sira ka talaga.. Let us enjoy our flight nalang okay.. Ireland here we come!!” excited na saad ni Tommy at agad na ngang nag take off ang eroplano na magpupunta sa kanilang destinasyon.

---

  “What do you think of getting a surrogate for our baby?” biglang tanong ni Timmy habang pinagsasaluhan nila ang isang mainit na gabi.

  “I was thinking about that too. But for now I am still happy na ako lang ang baby mo.” sagot ni Tommy dito.

  Hinalikan naman siya ulit ni Timmy at tinugon niya ito. It was just magical na after ng kanilang pinagdaanan ay sila parin ang nagkatuluyan sa huli.

  “Alam mo.. Nabanggit ko na ba sayo na napanaginipan kita before pa tayo magkakilala?” biglang nabanggit ni Tommy ang kanyang panaginip na kahit matagal na panahon na ang nakaraan ay naaalala parin niya.

  “Ano ang nangyari sa panaginip mo? Malaswa ba baby?”

Hinampas niya ito at piningot ang ilong nito. Napatawa nalang ito sa kanya..

  “Seryoso nga. Akala ko nga eh nananaginip parin ako ngayon.. Pero hindi.. You have been destined for me.” may halong kilig sa boses ni Tommy.

  “Eh kung panaganip lang talaga ng lahat ng ito ay sana gumising ka na.. Hehe!” sabi pa ni Timmy bago siya hampasin ng unan ni Tommy..

   Tawanan at kulitan ang pumuno sa kwartong iyon. Napakaganda ng kanilang tadhana. Wala na silang mahihiling pa..

    

                      

—The End—

A/N

 

Sa

wakas

natapos

ko

narin

ang

kwentong

ito

na

sobrang

daming

kadramahan

.

Ganun

talaga

pag

Romance Genre. Heavy

dapat

.. Haha.

  Thank you so much

sa

pagsubaybay

sa

aking

mga

anak

na

si

Tommy at Timmy.

Naging

masaya

ako

dahil

nabigyan

ko

sila

ng happy ending. Sana

sa

susunod

tragedy

naman

..

Hahaha

.

  Anyway.. May

bagong

kwento

po

akong

ipupublish

very soon.. One Night Only. Another story with a very different attack.

 

Abangan

niyo

yun

.. And this is where I will end this story..

  Sayonara!!

Arigatou

Guzaimasu

!