Ace (BXB Fantasy 2017)
Ai Tenshi · 8 chapters · 13,251 words
TOP COMMENTS AND REVIEWS:
ACE
FANTASY BXB 2017
STATUS: COMPLETED
WRITTEN BY: Ai_Tenshi
Note
Book Cover by: JohnLloyd Berzuela
ACE
STORY BY: AiTenshi
TEASER
Maraming na tayong nilakbay na mundo, ang bawat isa ay mahiwaga, walang hangganan at walang katapusang pakikipag sapalaran. Lumipad tayo sa himpapawid at ginapi ang kasamaan kasama si Narding (Ang Tadhana ni Narding 2016). Sumumpa ng wagas na pag mamahal saksi ang kalikasan kasama si Ibarra (Ang Sumpa ni Ibarra 2016). Nag lakad kasabay ni Seth sa ilalim ng mahiwagang sinag ng buwan at pinatunayan na hindi hadlang ang oras pag dating sa pag mamahal (Ang Lihim ni Seth 2016). Sumibat rin tayo sa kalawakan at sinuong ang pinaka malayong bituin kasama si Kuya Jorel (My Super Kuya 2015) at sumisid sa pinaka ilalim ng karagatan upang tuklasin na ang pag ibig ay sumasaklaw rin sa mundong hindi nararating ng ating isipan patungo sa kaharian ni Prinsipe Malik (Ang Alamat ni Prinsipe Malik 2015).
At ngayong 2017, ang kwentong mag dadala sa inyo sa hangganan ng inyong imahinasyon. Ang kwentong mag bubukas sa panibagong yugto ng naiibang mukha ng pag ibig. At ang kwento sasaklaw sa kapangyarihan ng oras, teknolohiya at walang hanggang kaisipan ng tao. Lumakad tayo patungo sa hinaharap kasabay si ACE.
SOON!
Author’s Note:
Ang kwento ito ay nabuo lamang ayon sa aking malikot na imahinasyon. Sa tingin ko ay masyado lamang ako mapangahas na gawin ang isang ito. Karaniwan sa mga akda ko ay kalikasan lang ang settings, baryo, siyudad, dagat, gubat at kung ano ano pa. Ang kwento ito ay pinasakit ang ulo ko dahil hindi ko na saklaw ang hinaharap, imposible na iyon lalo’t hindi na ito nakikita ng aking mga mata. Ang pinagana ko lang dito ay ang aking imahinasyon at yung bawat idea na pinag aaralan ko para mas maging effective at makatotohanan.
Parati kong sinasabi sa inyo na hindi biro ang mag sulat at gumawa ng isang Fantasy na story lalo’t ang hangarin mo pa ay may bigay ng inspirasyon at aral. Wala akong sweldo sa ganito, pass time lang talaga. Hindi ko na rin nakikita yung followers at dami ng reads sa bawat kwento na naka published sa page ko sa tingin ko hindi naman mahalaga yun. Hindi naman ako after sa maraming followers o comments o votes dahil balewala lang ang lahat ng iyan.. Alam mo ba ang gusto ko? Yung makita kang naka ngiti habang nag babasa ng gawa ko. Wag mo na akong ifollow, wag ka narin mag paramdam.. Basta ngumiti ka lang.. Masaya na rin ako.
-AiTenshi
Ace Part 1: Combot
Mula sa direksyon ng Alamat ni Prinsipe Malik, My Super Kuya, Ang Lihim ni Seth, Ang Sumpa ni Ibarra at Ang Tadhana ni Narding..
PAUNAWA:
“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo. Ang ano mang pagkakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoong buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang- isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisanin ang pahinang ito. Maraming salamat po.”
Ace
AiTenshi
Jan 9, 2017
“Hindi ko alam kung anong nag hihintay sa akin pag katapos nito. Minsan ay ayoko na rin isipin pa dahil wala rin namang mag babago. Marahil ay ito ang itinakda para sa akin at hindi ko na iyon matatakasan pa. Sa kabila nito alam kong hindi ako nag iisa dahil nandito ka..” Ito ang mga katagang nabubuo sa aking isipan habang patuloy sa pag lubog sa pinaka madalim na parte ng kawalan.
Patuloy pa rin sa pag liliwanag ang aking dibdib..
Hanggang sa maya maya ay kusang huminto ito..
“Salamat..”
Part 1: Combot
“MGA KAIBIGAN!! Sino kaya sa ating dalawang finalist ang mananalo sa taunang tournament na ito? Si Mirai kaya na dating champion o ang Super Rookie na si Ace?!!!” ang malakas na wika ng Host habang patuloy sa sigawan ang mga taong nanonood sa buong arena.
Ito ang unang paligsahan na aking nilahukan, ang “COMBOT” o “Combat Robot”. Ang contest na ito ay tagisan ng mga makina na kung tawagin ay “mecha” o machine. Iba’t ibang bayan ang lumalaban dito at sa huli ay tanging isa lamang ang umuuwing tagumpay. Ngayong tao ay maswerte akong nakapasok bilang challenger kaya ginagawa ko ang lahat upang manalo.
“Ace! Ace!! Go Ace!!” ang sigaw ng mga manonood na siyang nag bigay ng ibayong saya sa aking dibdib. Pumipintig ito ng malakas na siyang nag bibigay ng kakaibang enerhiya sa aking katawan.
“Muling tumayo ang batang challenger na si Ace! Ano kaya ang gagawin niya upang matalo ang champion?” ang wika ng host.
Itinukod ko ang aking kamay sa aking mga tuhod ay buong tikas na tumayo. Dito ay nakita ko kung paano mag sigawan at mag saya ang mga tao na nanais manalo ako sa naturang contest. Gumuhit ang ngiti sa aking labi.
“Ang saya dito!!!!” ang sigaw ko na punong puno ng sigla bagamat ilang beses na akong nasubsob at sumadsad sa lupa. Gayon pa man ay hindi pa rin nabura ang kaaya ayang ngiti sa aking labi. Dito ay tuwang tuwang tumakbo patungo sa kinalalagyan ng kalaban habang pinapaikot ikot ng mabilis ang aking kamay.
Lumundag ako ng malakas at sumigaw ng “Super Punchh!!!”
“KABOOOOMMMMM!” isang malakas na pag sabog ang umalingawngaw sa buong arena kasabay rin nito ang malakas na pag yanig sa paligid habang pinabalot ito ng makapal na usok na siyang nag mula sa mga nabasag na sahig.
Hiyawan ng mga tao!
Ang iba sa kanila ay napatayo pa sa sobrang pag kamangha..
Tahimik ang lahat..
Maya maya ay isang malakas na palakpak at sigawan ang isinukli sa akin ng mga manonood noong itaas ko ang aking tropeyo bilang champion ng Combot tournament. Tuwang tuwa ako habang kumakaway sa aking paligid. Halos mayanig ang buong arena sa pag tawag nila sa aking pangalan kaya naman para itong isang magandang musika sa aking pandinig. “Ayos tol! Ang husay mo Ace!! Kapatid ko yan!! Yan ang baby bro kooo!!” ang sigaw ni Kuya habang lumulundag sa tuwa.
“Kuyyaaaa nanalo ko! Ang galing diba? Sabi sayo ehh mananalo tayo!!” ang sagot ko naman habang patuloy sa pag lundag na animo batang paslit na naka kuha ng magandang laruan.
“Proud ako sayo bro! Ang galing mo!!” ang sagot ni Kuya habang bumababa sa aking kinalalagyan.
“Ako pa! Malakas ako diba kuya? Malaaakaa-as a-kooo di-baa Ku—” ang wika ko habang unti unting huminto ang aking katawan ang umusok ito.
“Waaaa, tol na lowbat kaa, sabi ko naman sayo bawal ang super punch na iyon. Hypermode iyon eh. Tigas kasi ng ulo mo!” ang wika ni kuya sabay buhat sa akin, samantalang ako naman ay naka tingin lamang sa kanyang mukha habang naka ukit pa rin ang ngiti sa aking labi.
Ako si Ace, isa akong mecha ngunit hindi naman ito halata dahil anyong tao pa rin ako. Ang aking anyo ay maaaring ihambing sa isang batang 15 years old at gayon din ang aking katawan. Ako ay may taas na 5’6, ang aking buhok ay kulay itim, ang mata ay bilungang singit, matangos ang ilong at mapula ang labi, ang sabi nila ay gwapo raw ako at mukhang artista sa telebisyon.
Ang kaibahan ko sa mga mecha na gawa ng tao sa paligid ay natataglay ako ng emosyon na katulad ng sa isang tao. Kaya’t kung nakikita mo akong nag lalakad ay hindi mo aakalaing isa akong makina. Iyan ang pinag tataka ng lahat at maging ang aking sarili ay ganoon din. Ang sabi ni Kuya Samuel ay isa raw ako espesyal na batang lalaki. Ni minsan ay hindi niya ako itinuring na isang robot at mahal na mahal na niya ako bilang isang tunay na kapatid. Syempre ay ganoon rin ang kanyang mga magulang na hindi ako itinuring na kakaiba.
Si Kuya Samuel ay nasa edad na 21. Nag aaral siya sa kolehiyo bilang isang programmer. Nais kasi niyang sundan ang yapak ng kanyang ama na isang scientist na nag dedevelop ng iba’t ibang bagay na mapapakinabangan ng bansa katulad ng mga cellphone, gadget at mga sasakyang high technology. Matangkad si kuya Sam, siya ay nasa 6ft. Maganda ang kanyang katawan, gwapo at napaka amo ng kanyang anyo, ang labi ay mapula at matangos ang ilong. Lahat yata ng tao sa kanyang paligid ay napapalingon nalang at pansamantalang na s-stun kapag siya ay dumaraan. Basta ibang klase ang karisma at kagwapuhan ni kuya.
“Maayos naman si Ace, nalowbat lamang ito. Masyadong malakas kumonsumo ng baterya ang hyper mode. Tiyak na mabilis mauubos ang enerhiya niya kung madalas itong gagamitin.” ang wika ni papa na ama ni kuya Sam.
“Ewan ko ba naman dyan pa, malamang ay sa comics niya nakita ang super punch na iyon kaya’t ginaya niya ito. Kaya nga minsan ay hindi ko siya pinapanood ng mga gerahan dahil madalas niyang natutunan ito.” ang sagot naman ni Kuya.
“Espesyal si Ace, hindi lamang siya basta isang mecha. Napaka high tech ng kanyang aparato, ang kanyang kalamnan ay bakal ngunit ang may dumadaloy na dugo rito. Ang parte kanyang katawan ay artipisyal na kagaya ng sa isang tao. Ang kanyang circuit ay napaka espesyal rin na katulad ng puso ng isang tao na tumitibok kapag nakakaramdam ng kakaibang emosyon, sobrang nakaka mangha ito. Malamang ay hindi siya rito ginawa o kung saan man siya na develop ay tiyak na isang high techonology machine at facilities ang ginamit nila upang likhain si Ace. Ang ganitong uri ng desensyo ay hindi saklaw ng isipan ng tao.” ang wika ni papa habang sinusuri ang aking katawan.
“Galit ka ba sa akin kuya?” ang tanong ko naman habang naka tingin kay kuya.
“Bakit naman ganyan ang tanong mo bro? Syempre ay hindi ako galit sayo. Ang totoo nun ay proud na proud ako sayo dahil ang husay mo kanina. Huwag mo na lang uulitin yung super punch na iyon ha. Delikado iyon sa iyo.” ang naka ngiting wika nito habang inaayos ang aking naka bukas na dibdib.
“Ayos na. Wala namang napinsala sa katawan mo anak, iwasan mo na lamang ang pag mag gamit ng hyper mode para hindi ka napapagod ka agad. Hayaan mo nalang na naka kabit ang kable sa iyong likuran upang mapuno ang iyong baterya”, ang naka ngiting wika ni papa sabay gusot sa aking buhok.
Isang matamis na ngiti rin naman ang isinukli ko sa kanila ni kuya. Pag katapos noon ay ipinikit ko ang aking mga mata upang mag pahinga. Mahal na mahal ako ng mga tao sa aking paligid, lahat halos sila ay itinuturing akong espesyal kaya ganoon nalang ang aking pagiging magiliw kapag nakikita sila. Minsan naman kapag nag lalakad ako sa mall o sa matataong lugar ay hindi nila nahahalata na ako ay isang mecha dahil sa aking emosyon na katulad rin ng isang batang lalaki na natutuwa, ngumingiti at nalulungkot.
Marami na ngang pinag bago ang mundo. Ngayon nasa panahon na kami kung saan natutuhan ng tao ang kapangyarihan ng makina. Nakakapag program na sila ng mga robot na maaaring tumulong sa kanila sa mga gawaing bahay. Noong una ay nakaka likha sila ng mga makina na hugis bilog, tatsulok, o kuwadrado. Hanggang sa nag tagal ay naka likha sila ng kawangis ng hayop katulad ng daga, aso, pusa o leon.
At sa pag lipas ng panahon ay naka imbento na sila ng mga anyong tao na may kamay, braso at lumalakad sa pamamagitan ng dalawang paa. Nag tuloy tuloy pa ang kanilang kaalaman at sa pag lipas ng mga taon ay mas lalo pa itong yumabong hanggang sa nilapatan nila ng artipisyal na balat ng mga robot na kanilang nilikha at maging anyong tao ito. Ang malaking kaibahan ko lamang sa kanila ay mayroon akong taglay na emosyon na siyang nag bibigay sa akin ng pag kakataon upang maki salamuha sa ibang tao.
Maraming malalaking kompanya ang nag nanais bilhin ako, ang iba ay nag offer pa ng malaking halaga para ako ay suriin at pag aralan. Tiyak daw kasi na ang aking teknolohiya ay mag bubukas ng panibagong yugto ng kaalaman para sa mga tao at iyon ang mariing tinutulan ni kuya. Tandang tanda ko pa nga noong tinawag akong “makina” ng isang negosyante, nagalit talaga ng husto si kuya Sam at inupakan niya ang taong iyon. Simula noon ay nangako na ako sa aking sarili na pasasayahin at po protektahan ko si kuya kahit ano pang mang yari.
Tahimik..
Katulad ng ibang tao ay nakakalikha rin ako ng mga bagay at eksena sa aking utak kagaya ng panaginip. Madalas nga ay nakikita ko ang aking sarili na naka upo sa isang mataas na bundok na napapaligiran ng magagandang bulaklak. O kaya ay lumalangoy sa isang asul na karagatan. Minsan naman ay tumatakbo ako sa kulay luntiang kapatagan habang umiihip ang malamig na hangin sa aking mukha. Tatalon, mahihiga sa damuhan habang pinag mamasdan ang asul na kalangitan. Iyon ang pinaka masarap na pakiramdam sa lahat.
Minsan ay sumasagi sa aking isipan kung saan ako nag mula. Sino ba ako at bakit ako narito. Para akong isang sasakyang patuloy na tumatakbo ngunit hindi alam kung saan tutungo. Binabalot ako ng pangamba at ibayong lungkot sa tuwing naiisip ko ang mga bagay na ito. Mabuti na lamang dahil nandito palagi si Kuya Sam para hawakan ang aking kamay at ibalik ang ngiti sa aking labi.
“Sandali tol, huwag ka muna malikot.” ang wika ni kuya habang tinatanggal ang kableng naka sugpong sa aking likuran. “Sorry kuya, naeexcite na kasi akong mag lakad sa labas.” tugon ko naman.
“Mag lakad sa labas? Sino naman ang kasama mo? Hindi ba sabi ko sa iyo ay bukas nalang para masamahan kita.” ang tugon niya
“Eh kasama ko naman yung mga kaibigan ko saka manonood lang kami ng movie.” pag papa alam ko.
“Kaibigan? Nakup takte, Ayokong ipag katiwala kita sa mga iyon.” pag tutol naman niya.
“Kuya naman, mababait naman sila. At hindi naman nila ako itinuturing na iba. Please, payagan mo na akong mag libot kasama nila.” ang pag pupumilit ko.
“Hindi pwede tol, ayokong lumalabas ka ng may kasamang ibang tao lalo’t hindi ko naman kilala ang mga iyon. Mag hintay ka na lang ng bukas at ako mismo ang sasama sa iyo. Wrong timing lang talaga dahil importante ang lakad ko ngayon.” tugon niya.
“Kuya, please naman.” pag pupumilit ko.
“Hindi.. hindi.. hindi.. hindi pwede. Ok?” ang mariing pag tutol niya.
Ganito talaga si Kuya Sam, masyado siyang overprotective pag dating sa akin. Ayaw niya ako palalabasin lalo’t hindi niya kilala ang mga kasama ko. Basta wala siyang tiwala sa mga kaibigan ko at gusto niya na siya lagi ang masusunod. At walang ibang didikit na lalaki sa akin dahil tiyak na magagalit siya.
Minsan lang ako nasusunod katulad noong pag sali ko sa tournament ng mga robot ay may pahintulot ni papa kaya’t wala siyang nagawa kundi ang suportahan nalang ako kahit pikit mata ito ang panonood habang nakikipag bugbugan ako sa arena. Bagamat alam naman niya na ang taglay kong lakas ay hindi mapapantayan ng ordinaryong robot lang na likhang kamay ng mga lokal na scientist. Kaya noong umentrada ako sa contest ay alam na niya agad na ako ang mananalo.
Patuloy ako sa pag kombinsi kay Kuya Sam. Nandyan yung yumayakap ako o kaya nag lalambing. “Hindi pwede tol, baka naman may ibang intensyon sa iyo iyang mga kaibigan mo? Baka naman manliligaw lang iyan sa iyo?” ang asar na asar na wika nito.
“Anong ligaw kuya?” ang wika ko naman.
“Ligaw, yung gagawing shota o kasintahan. Ah basta hindi pwede! Hindi.. Hindi.. Hindi.. Huwag mo akong tingnan ng ganyan ha. Nag papa awa ka naman sa akin!” ang masungit na salita nito.
“Eh kasi nag promise ka kuya. Sabi mo lalabas tayo ngayon. Hindi ka naman pwede kaya doon nalang ako sasama sa kanila.” ang wika ko habang namumuo ang luha sa aking mga mata.
“Eh hindi nga pwede tol, may importante akong lakad ngayon. Business meeting ito kasama ang mga kaibigan ko. Importanteng nandoon ako.” ang tugon niya.
Hindi naman ako nag salita. Unti unti pumatak ang luha sa aking mga mata at dito ay humiga na lamang ako patagilid at saka tumalikod sa kanya. Ibinaluktot ko rin ang aking tuhod na parang isang fetus para mas nakaka awang tingnan na parang isang inosenteng batang inapi at inalisan ng pangarap sa buhay. “Tol naman, wag ka naman ganyan. Please. Humarap kana dito.” ang wika ni kuya habang kinakalabit ako.
Hindi ako umimik..
Nanatili lang ako sa ganoong posisyon..
“Tol please naman. Huwag ka naman mag tampo oh.” pang aamo pa niya habang kinakalabit ako nito pero hindi ako natinag.
“Aarrgghhhhhh… oh sige na.. Sasamahan na kita ngayon. Gumayak kana.” ang wika nito kaya naman ibinukas ko ang aking mata at ngumiti ng palihim. “Talaga kuya?” ang tanong ko.
“Oo na, alam na alam mo kung paano ako papa payagin ah. Galing mo talaga baby bro!” ang wika ni kuya habang niyayakap ako.
“Salamat kuya.. Promise behave ako, hindi ako tatakbo o magiging pasaway sa mall. At iiwas na ako sa metal detector para hindi ito tumutunog palagi. I love you kuyaa. I love you!!” ang wika ko habang yumayakap dito.
“Oh kiss na kay kuya.. Dali.” ang naka ngiting wika nito.
Para naman akong batang sumunod sa kanyang nais. “Mwah tsup!” ang pag halik ko sa kanyang pisngi. At inulit ko pa ito sa kabila at sa kabila pa hanggang sa tumawa na ito ng malakas at kinalikiti ako sa tiyan.
“I love you too baby bro.” ang bulong nito sabay halik sa aking noo.
Noong hapon ding iyon ay nag drive si kuya patungo sa mall at doon ay nanood kaming dalawa ng sine, namili ng magagandang damit at nag saya. Hindi maalis ang ngiti sa aking labi habang pinag mamasdan mataong paligid, ang lahat ay nag sasaya at ang lahat ay masigla. Ito ang mga bagay na gustong gusto kong nakikita. Lalo bumibilis ang tibok ng aking puso kapag napapaligiran ako ng positibong enerhiya at iyon ang nag bibigay sa akin ng ibayong lakas. Sa kabilang banda ay nagagawa kong iwaksi lahat ng negatibong bagay na gumugulo sa akin isipan at kahit papaano ay nagiging payapa ang aking mundo bilang isang mecha na may pakiramdam, puso at emosyon.
At bago matapos ang araw na iyon na punong puno ng saya ay niyakap ko pa si kuya Sam at pinaulanan ito ang yakap at halik ng pasasalamat. “Alam mo namang hindi kita matitiis eh. Kahit nagalit sa akin ang buong barkada dahil hindi ako sumipot sa usapan. Mas mahalaga ka sa akin tol, mas masaya ako kapag nakikita ko ang ngiti mo, yung tipong sumisigla ang katawan ko at parang gusto kong yakapin ka at ilagay dito sa loob ng bulsa ko para hindi kana mawalay sa akin.” ang biro ni kuya habang naka ngiti.
“Pwede naman kuya eh. Pwede naman akong pag kalas kalasin at ilagay sa bag.” ang biro ko naman dahilan para matawa ito. “Ano ka ba, hindi ka katulad nila. Espesyal ka at nag iisa lamang sa buong mundo.” ang seryosong wika niya.
“Pero makina lamang ako, anong pinag kaiba ko sa mga robot na tinumba ko doon sa tournament? Pare pareho lamang kaming gawa sa kable at bakal, nag kataon lamang na espesyal ang circuit na naka kabit sa aking dibdib kaya’t nag kakaroon ako ng emosyon.” ang tanong ko naman.
“Tol, hindi ka gawa sa purong kable at bakal. May dugong dumadaloy sa iyo. Ang iyong katawan ay para ganito rin sa amin. Walang pinag kaiba.” ang wika ni kuya sabay tayo sa aking harapan at doon ay inalis niya ang kanyang damit. Wala siyang itinira kaya’t tumambad sa aking mata ang kanyang magandang katawan. Putok ang braso at dibdib, walang kataba taba ang tiyan, makinis at maputi. Sa bandang pusod ay mayroon buhok pababa sa kanyang ari na parang saging, ang ganda niyang pag masdan mula sa kanyang kinatatayuan.
Maya maya ay nag tungo siya sa aking kinalalagyan, itinayo ako at inialis din ang saplot sa aking katawan. Dito ay pinag pinakita niya sa akin na aming katawan ay parehong pareho. Bata nga lang ang sa akin at wala akong ganoong buhok sa katawan katulad ng kanya. “Pareho lang tol, mula dito sa ulo, sa mukha, leeg, dibdib at mga braso. Oh patotoy natin ay mag kamukha rin, mas malaki lang ang sa akin.” natatawang biro niya sabay pitik sa ulo ng aking ari. “Maging ako nga ay nagulat na tuli kana pala, akalain mo iyon!” ang dagdag niya sabay tawa ng malakas.
Pati ako ay natawa rin bagamat hindi ko maitindihan ang nais nyang ipabatid. “Nais kong malaman mo tol na hindi kita tinitingnan bilang isang makina. Tao ang tingin ko sa iyo at hinding hindi na mag babago iyon. Kapatid kita at masaya akong makasama kita sa araw araw. Ikaw ang inspirasyon ko at sayo ako humuhugot ng lakas kapag ako ay nang hihina. Wala kang pinag kaiba sa mga tao sa ating paligid, hindi ka dapat mangamba dahil maraming nag mamahal sa iyo.” ang wika ni kuya sabay gawad ng mahigpit na yakap sa akin.
Noong mga sandaling iyon ay ramdam na ramdam ko ang init ng buong katawan ni kuya Sam. Ang kanyang pag mamahal ang nag bibigay ng rason sa akin upang harapin ang pag subok na darating sa aking buhay. Hindi bilang isang ordinaryong robot kundi bilang si Ace na espesyal at punong puno ng pag mamahal.
itutuloy.
Ace Part 2: Ang Makinang Pandigma
PAUNAWA:
“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo. Ang ano mang pagkakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoong buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang- isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisanin ang pahinang ito. Maraming salamat po.”
Ace
AiTenshi
Jan 10, 2017
Part 2: Ang Makinang Pandigma
“Goodmorning baby bro.” ang naka ngiting bati ni kuya noong imulat ko ang aking mata. Dito nga ay nakita ko siyang naka suot ng uniporme sa school. Pakat na pakat ang puting polo sa kanyang katawan at pati na rin ang itim na pantalon sa kanyang mga hita. “Sasama ko kuya.” ang bungad ko naman.
Natawa ito “Ano ka ba tol, di ka pwedeng sumama sa school. Hindi nag papasok ng outsider doon. Hintayin mo na lamang ako dito. Ayos ba iyon?” ang naka ngiting salita nito.
“Gusto kong makita yung school kuya. Please naman.” ang pangungulit ko habang sumasampa sa kanyang likuran.
“Hindi talaga pwede tol, magagalit ang teacher kapag nag sama ako doon sa classroom. Ganito nalang, pag balik ko mamaya ay mag i-ice cream tayong dalawa habang nanonood ng movie. Ayos ba iyon?” ang naka ngiting tugon niya.
“Promise?” tanong ko.
“Oo naman, promise.. Basta dito ka lang sa bahay ha. Huwag kang lalabas at mag lalakad kung saan saan. Wala sila papa at mama kaya’t walang mag babantay sa iyo. May mga pag kain doon sa kusina at kung sakaling may problema ay tawagan mo ako agad. Ayos ba iyon?” ang bilin ni kuya sabay sukbit ng knapsack sa likuran. At bago siya umalis ay hinalikan pa ako sa noo at ginusot ang aking buhok.
Iyon nga ang set up, naiwan nanaman akong mag isa dito sa bahay. Kadalasan sa buong mag hapon ay nanonood lang ako ng tv o kaya nag cocomputer. Nag susulat o nag ddrawing basta matapos lang oras at huwag akong mabugnot ay ginagawa ko lahat. Kung minsan naman ay pagulong gulong lang ako sa kama habang hawak ang larawan ni kuya Sam at kinakausap ko ito.
Madalas rin akong naka higa sa sofa habang nakikinig ng musika o kaya ay nakatitig sa orasan habang binibilang ang pag lakad ng kamay nito. “Nakaka inip naman! Ano na kaya ginagawa ni kuya Sam ngayon?” ang tanong ko sa aking sarili habang naka titig sa orasan.
Nasa ganoong posisyon ako ng mapadako ang aking tingin sa telebisyon kung saan ibinabalita ang mga kaganapan sa bayan. Dito nga ay napukaw ang aking tingin sa isang eksenang pag kakagulo ng mga tao sa paligid. Dali dali naman akong tumayo at naupo sa harap ng telebisyon kung saan ipinapakita ang nag tatakbuhang tao sa bayan.
REPORTER: Ngayon ay nasasaksihan natin ang pag aamok ng isang depektong robot na nilikha ng Red Chip Corporation. Ang robot ay pinangalanang TP 1073 isang replikang sundalong mecha na ginawa upang makipag digma. Ayon sa naturang korporasyon ay inilunsad nila ang naturang robot sa kanilang gusali ngunit bigla na lamang nag loko ang program nito at nawalan ng kontrol. Sa ngayon ay pilit pinipigilan ng mga sandatahang lakas ng bayan ang naturang makina bagamat nahihirapan silang lumapit dito dahil armado ng malalaking baril at sandata ang naturang robot. Mapanganib kung ito ay lalapitan, kaya pinapayuhan ng otoridad ang mga tao sa paligid ng gusali na mag ingat sa pag likas.“
Iyon ang balitang tumambad sa aking mata habang pinag mamasdan ang isang robot na lumalakad hawak ang malaking baril sa kanyang mga kamay. Makinang makina ito at wala na sa porma ang anyo. Marahil na nag problema ang circuit na ginamit sa kanya kaya’t naging depekto ang pag kilos nito.
Patuloy ako sa ganoong panood ng bigla kong makita sa monitor ng telebisyon ang direksyon ng nag aamok na mecha. Patungo ito sa paaralan nila kuya, natumatakbo ito at lahat ng makitang gumagalaw sa paligid ay binabaril niya hanggang sa masira o mawalan ng buhay.
Ibayong kaba ang aking naramdaman noong mga sandaling iyon. Agad akong tumayo at nag tatakbo patungo sa labas ng bahay. Ni hindi na ako nakapag palit ng damit dahil sa matinding pag ka bahala, naka pantulog pa rin ako na ternong long sleeve at pajama. Hindi ko na ito pinansin, mabilis akong tumakbo na parang isang sasakyang de motor patungo sa bayan kung saan nag kakagulo ang mga tao.
Halos ilang minutong pag takbo rin ang aking ginawa bago makarating sa lugar kung saan naroon ang nag aamok na robot. Mas malaki pa ito sa aking inaasahan, kung aking susumahin ay hanggang kili kili lamang ako ng naturang makina at sa bawat pag ilaw ng kanyang mata ay lumalabas ang kulay pulang laser mula dito. Ang lahat naman ng mga sundalo at pulis ay pilit itong pinapasabugan upang hindi na makapaminsala pa lalo’t patungo ito sa paaralan nila kuya kung saan marami estudyante ang maaaring mapahamak.
Patuloy sa pag takbo ang naturang robot, diretso patungo sa gate ng paaralan. Ginawa naman ng mga otoridad ang lahat upang pigilan ito ngunit wala talaga.
Nag simulang mang gulo ang depektong makina sa loob ng paaralan, tilian at sigawan ang aking narinig noong pasabugin niya ang ilang gusali sa paligid kaya naman hindi na ako nag dalawang isip pa, mabilis akong nag tatakbo patungo sa kanya at sinipa ito ng ubod ng lakas.
Halos nabigla ang lahat sa aking pag dating, pati ang media ay kumalat na rin sa buong paligid. Ang mga pulis naman ay nag kagulo sa paligid, marahil ay nabigla rin sila noong makita ako na pinatumba ang nag aamok na robot sa isang tadyakan lang.
Samantala, nawala naman sa balanse ang nag aamok makina bagamat mapanganib pa rin ito kung iyong lalapitan. At noong mga sandaling iyon ay wala na akong inaksayang pag kakataon, muli akong nag tatakbo patungo sa kalaban na noon ay nag sisimula nang bumangon. Muli ko sana itong gagawaran ng suntok ng biglang itinutok niya sa akin ang kanyang hawak na baril at ipinutok ng marami beses dahilan para tumilapon ako sa gusali.
Sunod sunod ang pag sabog sa paligid. Patuloy sa pag tilapon at pag sadsad sa lupa ang aking katawan. At dito ay nag kasira rin ang mga bagay sa aming paligid.
“Arekupp” daing ko habang bumabangon. Umuusok ang aking katawan dahil sa lakas ng pag sabog. Okay lang naman na sinabugan ng bala ang aking braso at mukha. Ang hindi ko lamang matanggap ay ang pag kasira ng aking paboritong pantulog lalo’t regalo pa ito ni kuya Sam sa akin. Ang aking pajama ay napunit, ang pang itaas kong damit ay nasunog.
Patuloy pa rin sa pang gugulo ang kalaban at pinapasabog niya ang mga bagay na kanyang malapitan. “Bakit mo sinira ang damit ko? Bigay sa akin ito ni kuya Sam! Mahalaga ito!!” ang galit kong sigaw sabay takbo patungo sa kanyang kinalalagyan.
Pinasabugan muli ako ng maraming beses habang tumatakbo ngunit sa pag kakataong ito ay hindi na akong natinag. Inipon ko ang aking buong lakas sa kamao at hinataw ito sa kalaban. “Mega Punchhhh!!!” ang sigaw ko na ginaya ko lang sa isang comics.
Muling binalot ng malakas na pag sabog ang buong paligid. At isang malakas na pag yanig ang nilikha ng aking suntok. Nag bitak ang lupa at nag kalagas lagas ang katawan ng robot na nag aamok. Walang natira sa parte ng kanyang katawan maliban sa ulo at piraso ng kamay.
Napanga-nga na lang ang lahat dahil sa bilis ng pang yayari. Pati ang mga sandatahang lakas ng siyudad ay hindi makapaniwala sa kanilang nasaksihan. Ako naman ay nanatili lamang na naka tayo habang patuloy sa pag usok ang aking buong katawan. Halos hindi ko na malayan na nag karoon na pala ng mga naka lawit na kable sa aking katawan particular sa aking dibdib at tiyan.
Habang nasa ganoong posisyon ako ay nakita ko si kuya na nag kakandarapa sa pag takbo patungo sa aking kinalalagyan kaya naman ngumiti ako at kinawayan siya. “Kuyaaaa, akala ko kung napano kana eh!” ang sigaw ko naman na parang walang nangyari.
“Ace! Bakit ang tigas ng ulo mo? Hindi bat sinabi ko sa iyo na huwag ka lalabas ng bahay ha? Aatakihin ako sa puso dahil sa tindi ng pag aalala ko sa iyo.” ang tugon ni kuya sabay yakap sa akin.
“Sorry kuya, nakita ko kasi sa balita na nasa panganib ang school nyo kaya’t agad akong nag punta dito. Nag alala lamang ako na baka masaktan ka o mapahamak.” ang sagot ko naman habang naka subsob sa kanyang dibdib.
“Noong makita kong nakikipag laban ka ay parang may kung anong matulis na bagay ang tumusok sa puso ko. Nag pumilit akong lumapit sa iyo ngunit hinarang ako ng mga sundalo at pilit na binantayan. Kahit anong pag wawala ko ay hindi umubra sa kanila. Huwag mo nang uulitin iyon tol, nasasaktan ko kapag nakikita kang nasasaktan rin. Please, huwag nang matigas ang ulo mo ha.” ang bulong ni kuya habang inaalis ang dumi sa aking mukha
“Sorry kuya.. Pwede bang umuwi na tayo? Inaantok na kasi ako.” ang wika ko at doon ay unti unting namatay ang aking baterya. Wala namang nagawa si Kuya kundi ang ipasan ako sa kanyang likuran at lumakad patungo sa kanyang sasakyan. Ako naman ay nakapikit lang habang inanamnam ang aming posisyon. Kapag nawawalan ng baterya ang aking katawan ay nawawalan lamang ako ng lakas para gumalaw ngunit ang aking isipan ay bukas pa rin at tumatakbo ng walang humpay kaya’t alam ko pa rin ang bawat eksenang nagaganap sa aking paligid.
Bandang hapon, noong imulat ko ang aking mata ay natagpuan ko na ang aking sariling nakahiga sa kama. Dito ay nakita ko si papa na inaayos ang mga naka lawit na kable sa aking dibdib. “Kamusta ang pakiramdam mo anak?” ang tanong nito.
“Okay naman po papa. Napagod lamang po ako sa pakikipag laban kanina.” sagot ko naman
“Ang TP product ng Red Chip Corporation ay mga makinang pandigma na gagamitin nila sa pag tatanggol sa ating bansa. Ang nakalaban mo kanina ay isang sample ng kanilang dinedevelop na army. Nag kataon lamang na depektibo ito at wala sa ayos ang pag gawa kaya’t lumikha ito ng isang malaking kaguluhan. Mabuti na lamang dahil dumating ka para iligtas ang mga tao doon sa bayan. Proud na proud kami ng mama mo sa iyo Ace.” ang naka ngiting wika ni papa.
“Nag alala lang po ako na baka malagay sa panganib si kuya Sam at pati na rin kayo ni mama. Sorry po kung naging pasaway ako.” ang tugon ko naman.
“Nag dulot naman ng maganda ang pagiging pasaway mo anak.” biro ni papa sabay tawa ng malakas
Habang nasa ganoong pag uusap kami ay dumating naman si kuya Sam dala ang isang galong ice cream. “Tadaa, tulad ng promise ko sa pasaway na si Ace, kakain kami ng ice cream habang nanonood ng movie.” ang bungad ni kuya kaya naman mas lalo pa akong natuwa at napa ngiti.
“Yey!!! Ayos!!” ang sigaw ko sabay balikwas ng bangon.
“Oh sandali, hindi pa naka kabit yung ibang kable sa tiyan mo. Ikaw talagang bata ka masyado kang hyper.” pag pigil naman ni papa habang natatawa.
Noong gabi ding iyon ay mag kasama kami ni kuya Sam sa sala habang nanonood ng pelikula. Hindi ko maitago ang saya habang naka unan sa kanyang hita. Nito ko lamang napag tanto na mayroon din palang idudulot na kabutihan ang pagiging pasaway.
itutuloy..
Ace Part 3: Halik
PAUNAWA:
“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo. Ang ano mang pagkakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoong buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang- isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisanin ang pahinang ito. Maraming salamat po.”
Ace
AiTenshi
Jan 11, 2017
Part 3: Halik
Lumipas ang mga ordinaryong araw sa aking buhay. Maraming ring nag bago mag buhat noong lumabas ako sa publiko upang labanan ang isang depektong robot na aamok sa buong bayan. Mag buhat noon ay marami nang nag nanais na suriin ako at pag aralan, kakaiba raw kasi ang pag kakagawa sa akin, may emosyon at hindi naiiba sa mga ordinaryong binatilyo. Marami rin ang media na gustong i cover ako sa mga pahayagan o kaya ay sa mga magasin lalo na sa mga technology at appliciances sa mga katalogo. Iyon ang dahilan kaya mas lalo pang naging overprotective sa akin si kuya Sam, ngayon ay inilipat na nya ako sa kanyang kwarto upang mas mabantayan daw niya ako, bumili rin siya ng mas malaking higaan dahil malikot raw akong matulog at madalas nalalaglag sa kama.
Isang gabi, pag pasok ko sa aming silid ay naabutan ko si kuya Sam na nakahiga sa kama habang nanonood ng telebisyon. Syempre tulad ng dati ay agad akong lumundag sa kanyang tabi at saka yumakap dito. “Bakit aber?” ang tanong nito habang inililipat ang chanel.
“Bakit agad? Masama bang mag lambing?” ang tanong ko naman habang naka subsob sa kanyang tiyan. “Eh kasi pag ganyan parang may kalokohan kana namang ginawa eh. Katulad na lamang kagabi, kaya ka pala yakap ng yakap sa akin ay natapunan mo ng orange juice yung notebook ko. Noong isang araw naman ay napatay mo yung mga gold fish doon sa aquarium. Hmmm, eh ngayon kaya anong kasalanan mo aber?” ang tanong ni kuya habang naka taas ang kilay.
“Wala naman po kuya eh. Para nag lalambing lang ako.” ang sagot ko naman. “Sigurado ka?” ang tanong ulit niya.
“Oo naman kuya. Ako pa.. Honest yata ito!” pag mamalaki ko sabay halik sa kanyang labi. “Ummm tsuppp!”
Parang ikinagulat ni kuya ang aking ginawa kaya medyo lumayo ito sa akin. Nag karoon ng kaunting distansya sa pagitan naming dalawa. Pakiwari ko tuloy ay may malaking pag kakamali akong nagawa. “Bakit kuya may problema ba?” pag tataka ko naman.
Tahimik..
Tumingin sa akin si kuya Sam at napa buntong hininga ito. “Tol, hindi dapat nag hahalikan ang mag kapatid sa labi. Lalo na ang dalawang lalaki. Bawal iyon.” ang paliwanag niya.
“Eh bakit doon sa tv? Nakita kong nag kikiss yung dalawa sa lips at sinasabing mahal nila ang isa’t isa. Eh love din kasi kita kuya kaya hinalikan kita sa labi. Saka sabi sa books ay ang pag halik sa labi ang pinaka mahusay na pag papakita ng pag mamahal sa isang tao. Kaya iyon ang ginawa ko.” ang katwiran ko.
“Tol, ibang pag mamahal ang sinasabi doon sa telebisyon at sa libro. Ang pag mamahal na iyon ay sa pagitan ng lalaki at babae lamang. Nag hahalikan sila sa labi para ipakita ang pag mamahal nila sa isa’t isa bilang mag kasintahan. Bata ka pa kasi tol kaya’t hindi mo ito agad mauunawaan. Maraming uri ng pag halik, ang pag halik sa pisngi ay para sa mag kaibigan at mag kakapatid, ang pag halik naman sa noo ay tanda ng pag mamalasakit at pag galang sa isang tao. Ang halik sa labi naman ay pag papakita apeksyon ng dalawang taong mag kasintahan. Sana ay naunawaan mo tol.” ang paliwanag ni kuya dahilan para matahimik ako at makaramdam ng kalungkutan.
“M-mali ba ang ginawa ko?” ang tanong ko naman.
“Mag kapatid tayo tol, dapat ay sa pisngi mo lang ako hahalikan at hindi sa labi. Hindi naman ako galit, nais ko lang malaman mo ang ganoon mga bagay na naka gisnan naming mga tao.” ang naka ngiting wika ni Kuya sabay gusot sa aking buhok.
“Pasensya na kuya, hindi kasi ako tao katulad niyo kaya hindi ko alam.” ang sagot ko sabay tayo at mabilis na tinumbok ang daan palabas ng silid. Tila ba nakaramdam ako ng kakaibang pag kahiya noong mga oras na iyon. Pakiramdam ko ay may kung ano bagay na sasabog sa aking dibdib at hindi ko maunawaan kung ano ba ito.
“Sandali tol, eeyyy.. Saan ka pupunta?” ang pag habol ni kuya Sam pero hindi ko na siya pinansin. At dahil nga mabilis akong tumakbo ay hindi na nya ako naabutan. Lumabas ako ng gate at nag tungo kung saan man ako dahil ng aking mga paa.
Tila suntok sa aking dibdib ang mga bagay na hindi ko alam dahil hindi ako tao. Yung mga bagay na ginagawa ng nila na hindi ko naman nakagisnan. Pakiwari ko tuloy ay para akong isang sanggol na kapapanganak pa lamang. Salat sa lahat ng bagay at walang alam kundi ang mag saya at malungkot sa iba’t ibang kadahilanan.
Halos ilang minuto rin ako sa ganoong pag takbo hanggang sa matagpuan ko na lamang ang aking sarili na naka upo sa isang parkeng madalas naming pasyalan nila papa. Naupo ako sa ilalim ng puno at dito ay pinag masdan ang mga taong nag lalakad, nag lalaro at nag sasaya sa ilalim ng sikat ng araw. May mga pamilya rin na nag pipicnic habang upo sa munting banig na inilatag sa lupa.
Isang malalim na buntong hininga na lamang ang aking nagawa habang nakatanaw kung saan. Patuloy pa rin ang pag kabog ng aking dibdib kaya naman napahawak na lamang ako dito. Kakaiba ang pakiramdam ng ginawa kong pag halik sa labi ni kuya Sam, para bang may kung anong kuryente ang dumaloy sa aking buong katawan habang naka sugpong ang aking labi sa kanyang labi. Sandaling segundo lamang iyon ngunit hindi ko maipaliwanag ang kakaibang sarap. Pilit kong inuunawa ang kakaibang kabog ng aking dibdib ngunit patuloy pa rin akong naguguluhan kapag nararamdaman ko ito.
Tahimik..
“Ace? Anong ginagawa mo dito sa parke?” ang tanong ni kuya Mark. Kaibigan at kaklase siya ni kuya Sam. Mag kasing edad lamang sila at madalas mag kapareha sa mga projects sa school. 5’8 ang taas niya, may maayos na pangangatawan at medyo maputi ang kulay ng balat. Matagal ko nang kakilala si kuya Mark, kung tutuusin ay parang tunay na kapatid na rin ang turing namin sa kanya.
“Alam ba ng kuya Samuel mo na nandito ka? Baka naman tumakas ka lang sa kanya ha.” tanong ni kuya Mark habang lumalapit sa aking tabi.
Hindi naman ako kumibo, ibinaling ko nalang ang aking tingin sa ibang direksyon habang naka yakap sa aking sariling tuhod.
“Aba, mukhang may isang batang nag tatampo ah. May problema ba tol? Pwede mo sa akin sabihin ang nararamdaman mo.” ang wika niya sabay upo sa aking tabi.
“Masarap bang maging isang tunay na tao?” ang tanong ko.
“Oh bakit naman ganyan ang tanong mo tol? Para sagutin ko iyan, masarap din ang maging isang tao pero minsan ay hinihiling ko na sana ay maging katulad mo ako na malakas at parating naka handang tumulong sa kapwa.” naka ngiting tugon ni kuya Mark
Muli akong napabuntong hininga sa kanyang sagot. “Iyan ang nakakatuwa sa pagiging malakas, hindi nila iniisip na minsan ay nasasaktan ka rin.” ang sagot ko habang naka pako ang tingin sa kalayuan.
“Aba humuhugot ah. Tell me bro, anong problema mo? Trust me.. Hindi kita isusumbong sa kuya mo.” ang naka ngiting tugon ni kuya Mark.
At dahil nga makulit ito ay sinabi ko na rin ang aking kompletong nararamdaman. Kasama rin sa ikinuwento ko ay iyong ginawa kong pag halik sa labi ni kuya Sam, batay na rin sa napapanood ko sa telebisyon. Mag kahalong lungkot at pangamba ang lumukob sa aking pag katao noong mga sandaling iyon. Samantalang si Kuya Mark naman ay naka tahimik lang at nakikinig sa lahat ng aking sinasabi. “Basta, tumitibok ng mabilis ang dibdib ko. Para bang sasabog ito na hindi ko maunawaan.” wika ko naman.
“Hahaha, wala namang mali sa pag halik tol. Natawa lamang ako noong sinabi mong sa labi mo hinalikan ang kuya Sam mo. At sa tingin ko ang nararamdaman mo ay tinatawag na pag kakilig. Yung tipong parang may kuryenteng dumaloy sa iyong katawan at biglang uminit ang iyong pakiramdam. Nag bibinata ka nga bro.” ang wika ni Kuya Mark sabay gulo sa aking buhok.
“Hindi naman ako tumatanda eh. Ang tagal ko na sa ganitong taas at anyo.” sagot ko habang naka nguso.
“Maaaring di nga nag babago ang iyong pisikal na anyo ngunit ang iyong panloob na aspeto katulad ng iyong emosyon ay nag mamature. Ang ibig kong sabihin ay natututunan mong maramdaman ang nararamdaman ng mga binatilyong umiibig.” ang tugon niya.
“Nararamdaman? Umiibig? Ano ang ibig mong sabihin kuya?”
“Maaaring handa kanang umibig o kaya ay mag mahal. At noong hinalikan mo si Samuel ay mas lalo pang nabuhay ang pakiramdam na iyon sa iyong kaibuturan. Ito ang patunay na malaki ang kaibihan mo sa mga robot na nasa paligid natin. Ang iyong emosyon at nararamdaman ang siyang nag bubukod sa iyo sa kanilang lahat. Napaka espeyal mo at talaga namang katangi tangi sa lahat .” ang wika ni kuya Mark sabay akbay sa akin.
“Kaya ba malaki ang kaibahan ko ay dahil ako lang sa buong mundo ang tanging robot na nang hahalik sa labi ng isang lalaking mas matanda sa akin at kuya ko pa?” ang tanong ko.
Natawa si kuya Mark. “Bukod sa pag halik mo sa kuya mo, marami pang bagay tol, katulad ng kakulitan mo, pagiging cute, pag giging matulungin at mapag mahal. Kita mo na? Maraming bagay sa mundo na bumubuo sa pag katao ng isang nabubuhay na nilalang. Hindi dahil sa iba ang arkitekto ng iyong katawan ay kakaiba na rin ang dapat mong maramdaman. Minsan ay mas tao pa ang robot kaysa sa tunay na tao dahil marunong silang mag lingkod sa kapwa ng walang angal at hinihintay na kapalit.” Paliwanag ni kuya Mark at ito ang mga bagay na gustong gusto ko sa kanya, masyadong matalino at malaman ang kanyang mga salita sa paraan nalilinawan ako at natututo.
Halos tumagal din ng ilang minuto ang pag uusap namin ni kuya Mark. Ipinaliwanag niya sa akin ang tungkol sa mga mag kakasintahan, mga kahulugan ng halik at pati na rin ang aking eksaktong nararamdaman. Tila nalibang naman ako sa kanyang mag sinasabi kaya’t hindi ko na namalayan na dumating na pala si kuya Sam sa paligid. “Tol, kanina pa kita hinahanap ah, nandito ka lang pala.” ang bungad nito.
Hindi naman ako sumagot. Tumalikod ako sa kanya at iniiwas ang aking mukha dahilan para matawa si kuya Mark. “Nag tatampo iyan tol. Cute no? Alam ko na, tutal naman ay pupunta ako sa inyo para kumuha ng lecture mainam pa siguro kung ako nalang mag sasabay dito kay Ace pauwi. Ayos lang ba iyon Sam?” ang tanong nito
Tango lang isinagot ni kuya Sam, ako naman ay lumakad kasabay ni kuya Mark papunta sa kanyang sasakyan. “Hindi ko maipaliwanag ngunit tila may kakaiba akong kabang naramdam noong makita ko si kuya Samuel, pinag halong hiya at kabog ng dibdib ang lumukob sa aking pag katao. Nakapag tataka dahil hindi naman ako ganito dati.” ang malungkot kong wika habang naka tanaw sa labas ng bintana ng sasakyan.
“Ang lahat ng bagay sa mundo ay nag babago tol. May buhay man o wala ang mga ito. Kalakip ng pag babago ng panahon ang siya ring pag iiba ng lahat ng bagay sa ating paligid. Ito ang natatanging sumpa na hindi natin maaaring takasan. Ang ibig kong sabihin ay nadedevelop ang emosyon mo at nagiging isa ka nang binata na marunong humanga. Pag ibig iyan tol. Inlove ka sa kuya Samuel mo.” ang natatawang wika nito bagamat ako naman ay sobrang seryoso.
“Umiibig? Inlove? Ako?” ang pag tataka ko naman.
“Oo tol, ang inyong sinasabing nararamdaman ay sintomas ng pag ibig. Naranasan ko rin iyan noong nag kagusto ako sa isang kaklase kong babae. Kumakabog ang aking dibdib kapag nandyan siya. Kapag nag didikit ang aming balat ay parang may kuryenteng dumadaloy sa aking katawan at kapag naman nag uusap kami ay nauutal ako na hindi mo malaman. Ngunit sa kabilang banda ay gustong gusto ko siyang nasisilayan o kaya ay nakakasama kahit sandali lang. Iyon ang mga bagay na nag papasaya sa akin ng lubos.” ang sagot ni kuya Mark.
Samantala, hindi ko naman maiwasang itanong sa aking sarili kung totoo nga bang umiibig ako kay Kuya Samuel. Ang mga sintomas ng pag ibig na sinabi ni kuya Mark ay paminsan minsan kong nararamdaman lalo na kapag mag kasama kami dalawa sa kwarto. Kapag nakayakap ako sa kanya ay para bang nilulukuban ako ng ibayong tuwa at pag kakilig na hindi ko basta basta maipaliwanag. Basta walang kasing saya ang mga oras na iyon.
Pag dating sa bahay agad akong dumiretso sa aking kwarto para doon ay mahiga, samantalang si kuya Mark naman at kuya Sam ay nag uusap sa sala at naririnig kong nag tatawanan ang mga ito. Marahil ay sinasabi na ni kuya Mark yung mga bagay na pag usapan namin kanina sa parke at sa loob ng kanyang sasakyan. “Arrgghhh! Bakit sasabihin niya iyon?!” ang galit kong sigaw sa aking sarili sabay balikwas ng bangon sa kama at mabilis kong tinumbok ang palabas ng aking silid.
“Maaaring hindi nga tumatanda o lumalaki iyang si Ace ngunit batid kong nag mamature ang emosyon nito. Napaka espesyal ng pag kakagawa sa kanya dahil para siya isang tao na umiibig.” ang narinig kong wika ni kuya Mark.
“Umiibig? Si Ace? Umiibig na?” gulat na tanong ni kuya Sam.
“Oo tol, iyon ay batay sa mga nararamdaman niya. Nag bibinata na ang baby bro mo.” ang natatawang tugon ni kuya Mark.
“Inlove? Eh kanino naman?” ang tanong ni kuya Sam.
Nangiti si kuya Mark sa katanungang iyon samantalang ako naman ay napakapit nalang sa bakal na haligi ng hagdan kung saan ako naka kubli.
“Oyy Tol, kanino umiibig si Ace?” tanong ulit ni kuya dahilan para mas lalo pang mapahigpit ang kapit ko sa bakal.
Lalong kumabog ang aking dibdib at pakiwari ko ba ay lalabas ang makina sa aking tiyan dahil bimibilis ang pag ikot nito.
Tahimik..
“Inlove siya sa iyo tol.” ang wika ni kuya Mark.
BASAG!!!!!
Halos masigaw ako sa matinding galit!!
At naulit pa ito sa aking isipan na parang isang sumpa “Inlove siya sa iyo tol.”
“Inlove siya sa iyo tol.”
“INLOVE SIYA SA IYO TOL!!!”
“INLOVE SIYA!!”
Lalong humigpit ang hawak ko sa haligi at doon ay nagulat nalang ako ng biglang masira ang hagdan dahil na nayupi ko na ito. Nagiba ang mga baitang na nag kokonekta patungo sa 2nd floor at ako naman ay nahulog mula sa itaas at bumagsak sa kanilang harapan.
Napatingin ako kay Kuya Sam noong mga sandaling iyon. Tila panandalian huminto ang mundo noong mag tama ang aming mga mata at kasabay nito ang isang katanungang bumasag sa lahat. “Umiibig ka sa akin tol?” ang seryosing tanong ni kuya Samuel dahilan para matahimik nalang ako at mapako ang tingin sa sahig kung saan ako naka salampak.
itutuloy..
Ace Part 4: Ang Pag bibinata ni Ace
PAUNAWA:
“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo. Ang ano mang pagkakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoong buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang- isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisanin ang pahinang ito. Maraming salamat po.”
Ace
AiTenshi
Jan 12, 2017
Napatingin ako kay Kuya Sam noong mga sandaling iyon. Tila panandalian huminto ang mundo noong mag tama ang aming mga mata at kasabay nito ang isang katanungang bumasag sa lahat. “Umiibig ka sa akin tol?” ang seryosong tanong ni kuya Samuel dahilan para matahimik nalang ako at mapako ang tingin sa sahig kung saan ako naka salampak.
Part 4: Ang Pag bibinata ni Ace
“Nakaka inis kaaa!” ang sigaw ko kay kuya Mark sabay takbo palabas ng bahay.
Pakiwari ko ba ay para akong double dead na baboy. Napahiya ng maraming beses ngayong buong mag hapon. Hindi ko rin akalaing mag t-traydor sa akin ng ganoong si Kuya Mark. Ang nararamdaman ko ay ginawa niyang biro at katawa tawa. Anong mukha ang ihaharap ko kay kuya Samuel ngayong nalaman nya na may gusto ako sa kanya? Nakaka hiya.. Mag kapatid kami at hindi dapat iyon ang naramdaman ko. Isa pa ay asa pa akong mag kakagusto rin siya sa akin eh isa akong robot.. Hindi tao at walang pag asang mahalin ng normal na nilalang sa aking paligid. Ibayong lungkot lamang ang nararamdaman ko kapag sumasagi ito sa aking isipan.
Habang nasa ganoong pag takbo ako ay biglang huminto ang sasakyan ni kuya Samuel sa aking harapan at dito ay bumaba ito. “Tol ano ba? Bakit hindi tayo mag usap? Bakit takbo ka ng takbo?” ang wika nito sabay hawak sa aking braso.
“Oo nga naman Ace, ang bilis mong tumakbo, kailangan pa naming gumamit ng sasakyan para mahabol ka.” ang sabad naman ni kuya Mark.
“Ayokong umuwi. Dito nalang ako! Pabayaan nyo na ko.” ang sigaw ko naman.
“Tol, huwag matigas ang ulo mo. Pumasok kana sa loob ng sasakyan at mag usap tayo pag dating sa bahay.” ang tugon ni kuya Samuel at muli akong hinatak nito para ipasok sa loob ng kotse niya. “Hindi naman masosolusyunan ang mga problema at hindi pag kakaunawaan kung patuloy kang iiwas at tatakbo palayo sa mga ito.” dagdag pa niya.
Wala naman akong nagawa kundi ang sumampa sa sasakyan at manahimik nalang sa isang sulok. Si kuya Mark ang driver habang si kuya Sam naman ay naka tabi sa akin at hawak pa rin ang aking braso. “Takbo ka ng takbo tol, tingnan mo yang sapatos mo naka nga-nga naman.” ang puna ni kuya sabay alis ng naturang sirang rubber shoes sa aking paa. Pero hindi naman ako kumibo, naka tuon lamang ang aking atensyon sa labas ng bintana at kunwari pinag mamasdan ang bawat bagay na aming madaanan.
Mag buhat noong gabing iyon ay naging iwas na ako kay kuya Samuel. Nahihiya na akong lumapit sa kanya at makipag usap. Kahit sa pag tulog ay nakalayo ako o kaya ay nabalot ng kumot ang buong katawan upang hindi niya ako masilayan. Hindi na rin ako nag papakita sa kanya ng naka hubot hubad katulad dati na wala akong paki alam kung yumakap pa ako kahit walang saplot. Wala na ring halik sa pisngi o sa noo. Basta hindi na ako nag lalambing sa kanya.
Kahit sa harap ng hapag kainan, naka layo ako ng upuan kay kuya. Dati kasi ay parati kaming mag katabi sa pag kain ngayon ay kay mama ako naka siksik at sa kanya ako nag papahimay ng manok. Napapakamot nalang ng ulo si Kuya Sam kapag nakikita akong umiiwas sa kanya. Wala itong magawa kundi ang tingnan ako sa kanyang maamo at nangungusap na mata.
“Maayos naman ang kondisyon nitong si Ace. Wala namang problema ang kanyang joints at circuit. Sa palagay ko ang kanyang nararamdaman ay dala lamang ng pag mamature ng human cells na naka halo sa kanyang katawan. Ibang klase ang arkitekto ng isang ito, para siyang pinag halong makina at tao. Napaka superyor ng pag kakagawa sa kanya, at sa tingin ko ay maraming taon pa ang gugugulin ng mga siyentipiko upang maabot ang ganitong uri ng sining. Ang kanyang katawan ay parang sa tao, ngunit ang mga buto at ibang lamang loob ay gawa sa espesyal na makina. Ngayon lamang ako naka kita ng ganito uri ng modelo sa 56 na taong pag aaral ko sa teknolohiya. Karaniwan ang pangunahing parte ng mga cyborg o robot ay ang mga joints, cpu, sensor power, led, mga motor at binubuo ito ng maraming kable na dinadaluyan ng enerhiya. Pero itong si Ace ay dinadaluyan ng dugo, at ang pintig ng kanyang circuit sa dibdib ay parang isang normal na puso rin. Nakaka mangha talaga ang isang ito.” ang wika ng kaibigang scientist papa na tumingin sa aking kondisyon.
“Salamat kumpare. Maaasahan ka talaga. Narinig mo iyon anak? Wala naman palang problema sa loob ng iyong katawan. Nasa mabuting kondisyon ka at normal naman ang lahat.” naka ngiti wika ni papa habang isinasara ang aking dibdib. “Nga pala, mag usap na kayo ng kuya Sam mo. Huwag mo na siya iwasan dahil nalulungkot siya. Alam mo namang mahal na mahal ka noon. Naging matamlay tuloy siya nitong nakakaraang araw, maging sa practice ng basketball at swimming ay hindi na ito umattend. Iyang nararamdaman mo para sa kuya mo ay natural lamang dahil sya ang nag aalaga sa iyo. Hayaan mo lang na yumabong ito at maging mas matibay pa.” dagdag pa ni papa.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay siya namang pag bukas ng pinto ng laboratoryo at dito ay pumasok si kuya Sam hawak ang isang lobong pula at tsokolate na naka lagay sa kahon. “Pa, kamusta ang check up kay Ace?” tanong nito.
“Nasa magandang kondisyon naman si Ace, tamang tama ang dating mo at kanina ka pa hinahanap nito kapatid mo.” ang wika ni papa sabay kindat sa akin.
Hindi ko naman alam ang isasagot ko dahil muli nanaman akong nakaramdam ng kakaibang kabog ng aking dibdib lalo’t nandito si kuya Samuel sa aking harapan. Pinilit kong umarte ng normal sa pamamagitan ng pag ngiti sa kanya bagamat parang hindi naman ito convincing dahil nga nakikita pa rin sa aking mga mata ang pag kailang. “Very good naman pala. Oh para sa iyo baby bro. Peace na tayo ha. Huwag mo na akong iiwasan ulit. Masakit eh..” ang wika ni kuya habang inaalalayan ako sa pag tayo.
“Hindi ka galit sa akin kuya?” ang tanong ko.
“Bakit naman ako magagalit?” ang sagot niya.
“Dahil mahal kita at iyon ang nararamdaman ko. Sino ba naman ang mag aakala na ang kapirasong bakal sa aking dibdib ay titibok para sa iyo.” ang tugon ko naman.
“Tanggap ko ang pag mamahal mo tol, at hindi mo alam kung gaano ako kasaya noong malaman ko ito. Naunawaan ko kung bakit ganoon na lamang ang ikinilos mo nitong mga nakakaraang araw dahil alam kong bago sa iyo ang pakiramdam na ito. Batid kong naiilang ka lamang dahil sa ngayon ay hindi mo pa kaya kontrolin ang iyong emosyon. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, asahan mong nakasuporta lamang ako sa iyo sa lahat ng oras.” ang naka ngiting wika ni kuya Sam sabay patong ng kamay sa aking dibdib. “Ingatan mo ito, dahil ito ang kaisa isang nag papatunay na ikaw ay espesyal na tao. Hindi ka kaiba sa akin o sa ibang nabubuhay dito sa mundo. Huwag mo sanang tingnan ang mga bagay ayon sa pinag iba nila sa iyo bagkus tingnan mo ito ayon sa kagandahang maidudulot nito sa iyong pag katao. Huwag kang matakot mag mahal at mahalin tol..” dagdag pa niya sabay upo sa aking tabi.
Maya maya ay lumingkis ang kanyang kamay sa aking likuran at inilapit niya ang kanyang mukha sa aking tenga. Ramdam na ramdam ko ang kanyang mainit na hininga habang dumadampi ito sa aking balat. “Mahal din kita tol, huwag ka sanang mag babago.” ang bulong pa niya sabay kabig sa aking mukha at doon ay hinalikan niya ako sa labi.
Mistulang suspended animation ang pang yayaring iyon. Tila sasabog ang aking dibdib sa matinding saya at excitement. Unti unti kong nakalimutan ang dahilan ng pag iwas ko kay Kuya Samuel at napalitan ito ng hindi mapantayang kaligayahan. Pakiwari ko ba ay lumulutang ako sa ika pitong alapaap at ayaw ko nang matapos pa ang mga sandaling ito. Kung maaari kong pahintuin ang kamay ng oras para tumigil nalang ang lahat sa ganitong posisyon ay gagawin ko talaga.
Halos ilang minuto rin kami sa ganoong posisyon ni kuya. Pag katapos niya akong halikan sa labi ay muli niya ako ginawaran ng isang mahigpit na yakap. Napasubsob na lamang ako sa kanyang matipunong dibdib habang ang kanyang baba naman ay naka patong sa aking ulo at paminsan minsan ay hinahalikan ito. “Nag bibinata ka na tol, iyan ang pag babagong nararanasan ng mga lalaking kasing edad mo. Masaya ako dahil nagaganap ito sa iyo.” ang bulong pa niya.
Ninamnam ko naman ang pag yakap niya sa akin habang nakikinig sa pintig ng kanyang puso. Maigi kong pinakinggan ito na para isang musikang tumutunog sa aking tenga. Nakaka giliw at nakaka libang kaya naman ipinag patuloy ko lamang ang aking ginagawa.
Tahimik..
Habang nasa ganoong pag nanamnam ako ay parang dumilim sa aking paligid. At kada tibok ng puso ni kuya ay may nakikita akong imahe sa aking isipan..
“lub dub..!” imahe ng isang kulay pulang planeta na papalibutan ng ulap. Malaki ito at parang kayang kayang abutin ng aking mga kamay.
“dubbb!” nakita ko rin ang isang lalaki at isang bata na katayo sa isang mataas na bahagi ng anyong lupa habang pinag mamasdan ang pulang planeta sa kalangitan.
“dubbb!” isang tibok pa ng puso ni kuya Sam at doon ay nag flash sa aking isipan ang mukha ng isang lalaking naka ngiti habang inilalahad ang kanyang kamay sa aking harapan..
“lub dubb!” isang malakas na tibok pa ang aking napakinggan hanggang sa unti unting nawala ang mga imahe sa aking isipan at doon ay biglang umusok ang aking katawan, unti unti akong nawalan ng ulirat.
“Tol, anong nangyari sayo?! Ace!!” ang narinig kong sigaw ni kuya.
wala na akong natandaan pa..
itutuloy..
Ace Part 5: Sining ng Teknolohiya
PAUNAWA:
“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo. Ang ano mang pagkakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoong buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang- isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisanin ang pahinang ito. Maraming salamat po.”
Ace
AiTenshi
Jan 12, 2017
“lub dubb!” isang malakas na tibok pa ang aking napakinggan hanggang sa unti unting nawala ang mga imahe sa aking isipan at doon ay biglang umusok ang aking katawan, unti unti akong nawalan ng ulirat.
“Tol, anong nangyari sayo?! Ace!!” ang narinig kong sigaw ni kuya.
wala na akong natandaan pa..
Part 5: Sining ng Teknolohiya
Noong imulat ko ang aking mata ay natagpuan ko ang aking sarili na naka higa sa kama, dito ay nakabantay sa akin si Kuya Sam at si papa. Bakas na bakas sa kanilang mukha ang matinding pag aalala. Halos sariwa pa rin sa aking isipan ang mga imaheng nakita ko kanina habang naka yakap kay kuya Sam. Sa kada pintig ng puso niya ay parang nag dadala ito ng kakaibang larawan sa aking isipan na hindi ko naman maunawaan. Basta ang alam ko lamang ay kusang nag shut down ang aking katawan at gayon din ang ilang bahagi ng aking ulo.
“Tol, ayos ka lang ba? Ano bang nangyari sa iyo?” ang tanong ni kuya habang hawak ang aking kamay.
“Ayos lang ako kuya. Sorry kung nag alala ka. Baka nag karoon lamang ng kaunting problema sa program ko kaya’t kusa akong nawalan ng malay.” ang tugon ko naman sabay bitiw ng isang hilaw na ngiti.
“Paano kaya nangyari iyon, parati namang maayos ang kondisyon mo hijo. Siguro ay kailangan mo lang mag relax at mag libang sa labas. Ang mabuti pa ipapasyal kita sa kompanya namin.” ang naka ngiting wika ni papa.
“Talaga po papa? Teka baka bawal naman yung katulad ko doon? Pag pumapasok kami ni kuya sa mall ay laging tumutunog yung metal detector sa mga botika. Ang akala tuloy nila ay may dala akong mapanganib na sandata.” ang wika ko na may halong pangamba.
“Syempre ay hindi. Isa tayo sa nag mamay ari ng kompanyang iyon kaya’t magiging maayos din ang lahat.” ang naka ngiting wika ni papa.
“Saka nandito ako tol, kasama mo akong papasyal doon sa kompanya nila papa. Maraming mga bagong gadget doon na dinedevelop pa lamang at mga malalaking imbensyon na masusing pinag aaral para sa mga susunod na henerasyon. Im sure na mag eenjoy ka doon.” ang masaya ring wika ni kuya habang inaalalayan ako sa pag bangon.
Edi ayun nga ang set up, kinabukasan maaga kaming umalis ni kuya Sam upang puntahan si papa sa kanilang kompanya. Katulad ng dati ay binihisan nanaman ako ni kuya ng short at rubber shoes na parang isang bata. Sinuotan din ako ng cap upang hindi raw mainitan ang aking ulo. Mas na c-cutan daw kasi sa akin yung mga tao kapag ganito ang itsura ko. Kaibahan naman sa kanya na nakasandong itim lang at pantalon na pakat sa kanyang hita. Hindi ko tuloy maiwasang tumingin sa kanyang bilugang braso habang abala ito sa pag ddrive.
“Kamusta ang pakiramdam mo tol?” ang tanong ni kuya.
“Mabuti naman kuya, ang himbing nga ng tulog ko kagabi, effective yung music na pinatugtog mo.” ang sagot ko naman.
“Mga instrumental iyon ng classic songs na paborito ni papa. Noong bata ako ay parati iyong pinapatugtog doon sa bahay kaya’t ang ibang musika doon ay naging pampatulog ko na rin.” naka ngiting sagot ni Kuya.
“Salamat sa pag bahagi sa akin mga ganoong bagay kuya. Ang ganda talagang pakinggan at nakakadala.” ang tugon ko.
“Oo naman, heto nga ang paborito kong kanta oh. Para sa iyo to tol. Sana magustuhan mo. May katandaan na ang kantang ito mga year 90’s pa na nakita ko sa files ng mga classic songs sa internet. Pinakinggan ko at nagandahan ko ito. Medyo low quality ito noong nakuha ko siguro ay dahil sa katandaan na nga, inayos ko lang kaya nagging malinaw at parang bagong record.” ang wika ni kuya Sam sabay pindot ng play button sa sterio ng sasakyan. Dito ay tumugtog ang isang kanta na inaalay raw niya para sa akin.
Tumahimik naman ako at doon ay ninamnam ko ang bawat salita sa naturang kanta. Pinamagatan itong 214 na inawit ng rivermaya.
214
Rivermaya
Am I real? Do the words I speak before you make you feel That the love I’ve got for you will see no ending? Well if you look into my eyes then you should know That you have nothing here to doubt nothing to fear And you can lay your questions down cause if you’ll hold me We can fade into the night and you’ll know
CHORUS:
The world could die and everything may lie Still you shouldn’t cry ’Cause time may pass But longer than it’ll last I’ll be by your side
I want you to know The world could lie And everything may die Still you shouldn’t cry ’Cause time may pass And everything won’t last I’ll be by your side Forever by your side Forever by your side So you won’t cry
“Kahit anong mangyari ay parati lamang akong nasa tabi mo tol at hinding hindi ako aalis, pangako iyan. Ang lahat ay maaaring mag tapos, ang lahat dito sa mundo ay maaaring mawala, pero ako ay mananatili lang sa tabi mo kaya’t huwag kanang iiyak ha? Kung sakaling isang araw ay makalimot ako sa pangako ko ay suntukin mo ako at ipaalala sa akin itong mga salitang binitiwan ko.” ang wika ni kuya habang naka titig sa aking mata
“Hahalikan nalang kita kuya, kesa suntukin pa kita.” biro ko naman dahilan para matawa ito.
“Basta tol, seryoso ako sa mga sinabi ko kaya’t huwag kang malulungkot. Nandito lang ako parati para sa iyo.” dagdag pa niya sabay tapik sa aking balikat.
“Salamat kuya, ganoon din ako para sa iyo” tugon ko sabay bitiw ng matamis na ngiti.
Makalipas ang ilang minutong byahe ay narating namin ang kompanya nila papa. Isa itong mataas na gusali napapaligiran ng mga salamin. Hindi ko tuloy maiwasang ilabas ang aking ulo sa bintana ng sasakyan at sulayapan ang kabuuan nito na nakikipag patayugan sa mga karatig gusali. Samantalang si kuya natatawa lang dahil sa aking pagiging inosente na animo isang batang namamangha sa mga bagay sa aking paligid.
Pag pasok namin sa loob ng gusali ay bumulaga agad sa aking harapan ang aking larawan noong tournament ng combot kung saan naka combat stand ako ng pasuntok. Sa aking pag kakatanda ito yung eksenang ginamit ko ang aking kamao upang gapiin ang dating kampeon. Iyon nga lang ay naka ngiti ako sa larawan at mukhang enjoy na enjoy sa aking ginagawa. Halos kasing laki ng dalawang pinag tabing pintuan ang naturang larawan kaya naman sa labas pa lamang ay nasisilayan na ito ng mga taong dumaraan.
“Ikaw iyan tol, ginawang modelo ng kompanya ang iyong larawan noong nakaraang tournament. Malaking sponsor kasi ang kompanya sa pacontest na iyon kaya’t hindi na sila nag dalawang isip na ikaw ang gamitin bilang mukha ng buong organisasyon. Kaya’t huwag kang mag tataka kung sikat ka dito.” ang naka ngiting wika ni kuya sabay akbay sa akin.
Pag pasok namin sa lobby ng kompanya ay nag kagulo na ang mga receptionist. Para akong artistang pinag kaguluhan at syempre ganoon din si kuya na umagaw ng eksena sa mga babaeng empleyado. Lahat sila ay may hawak na kamera o cellphone para mag pakuha ng larawan kasama ako. “Ang cute cute mo sa personal Ace! Ayyyyy!!” ang wika ng mga babaeng lumalapit sabay halik sa aking pisngi na parang isang batang nilalaro. Samantalang kay kuya naman ay ibang klaseng tili ang ibinibigay nila na para ba hihimatayin sa matinding pag ka kilig ang mga ito.
“Aba’t ang aga niyo yata?” ang bati ni papa habang lumalakad patungo sa amin. “Eh eto kasing si Ace madaling araw palang ay gising na, excited na raw kasi siyang mag libot dito.” wika ni kuya.
“Paano naman kasi papa ang lakas ni kuya mga hilik. Hindi ako makatulog ng maayos.” ang pag rereklamo ko naman.
“Kaya nga dapat ay unahan mo siyang matulog para hindi mo na marinig ang pag hilik niya.” natatawang biro ni papa. “Tayo na sa itaas. Nandoon ang mga kasama ko sa pag papatakbo nitong negosyo. Apat na palapag ang gusaling ito, nasa ikatlong palapag ang aming opisina. Sa ikalawang palapag naman ay ang lugar kung saan nag dedevelop ng mga bagong kagamitang pang teknolohiya. Dito sa palapag na ito ay ang tanggapan ng mga bisita at sa ground floor naman ay ang laboratoryo ng mga organic at inorganic na eksperimento. Sa ngayon ay doon muna tayo sa aming opisina.” ang wika ni papa habang pumapasok kami sa elevator.
Napa “wow” na lamang ako sa laki at lawak ng kompanya nila papa. Kaya naman pala maganda ang pamumuhay namin ay dahil sipag at pag sisikap niya. Parati ngang binibiro ni papa si kuya Sam na sa kanyang ipapamana ang negosyong ito. Ayaw naman ni kuya dahil wala raw siyang hilig sa science at sa teknolohiya kaya’t kadalasan ay umiiwas siya kapag papunta na roon ang usapan.
Makalipas naman ang ilang sandali ay narating namin ang opisina nila papa. Syempre katulad ng inaasahan ay katakot takot na papuri ang aming narinig. “Iyan na pala ang anak mong si Samuel. Napaka gwapong binata na pala at napaka tangkad pa. Baka naman mag artista na lamang iyan o modelo sa telebisyon kaysa maging scientist.” ang biro ng mga business partners ni papa.
“Pwede naman maging modelo si Samuel dito sa kompanya. Sa gwapo niyang iyan, tiyak na bebenta ang mga produkto natin.” sabad naman ng isa.
“Mabenta naman ang produkto natin ngayon. Pumalo nga sa 90% ang sales ng ating bagong mobile phone at mas tumaas pa ito dahil ang naka modelo ay si Ace. Sino ba naman ang makatatanggi sa isang cute at gwapong combot champion!” ang papuri naman ng isa dahilan para mapangiti ako.
“Mabuti at magkasundo sina Samuel at Ace. Karaniwan kasi sa dalawang lalaking mag kapatid ay hindi nag kakaisa.” pag tataka naman ng isang matandang babae.
Natawa naman si papa. “Bata pa kasi itong si Ace at alagain pa. Saka si Samuel ay mahal na mahal iyan, kulang nalang ay isilid sya sa bulsa niya at huwag nang ilabas. Anyway, narito na si Odesa ang mag g-guide sa inyo sa pag ikot dito sa mga building facilities. Mas mabuting habang maaga ay maging familiar kayo sa mga research laboratory natin upang pag dating na araw ay kayo naman ang hahawak nitong kompanya.” ang wika ni papa.
Tumayo kami ni kuya at nag pasalamat sa mga business partners ni papa. Katakot takot na papuri ang ibinigay nila sa amin kaya naman tila lumulutang kami ni kuya sa ikapitong alapaap. At hindi lang iyon dahil bago kami umalis ay nag bigay pa sila ng pahintulot na maaaring kong kuhanin ang ano mang gadget o laruan na maibigan ko bilang pasasalamat sa pag eendorso ko sa kanilang kompanya.
Agad kaming sumunod sa guide at nag tungo kami sa ikatlong palapag kung saan naroon ang research facilities kung saan dinedevelop ang mga gadgets at iba pang bagay katulad ng appliances, laruan at maging mga bagong applications sa mga smart phone. Kulay puti ang buong paligid, pati sahig at kisame ay ganoon din. Pakiwari ko ba ay nasa ibang dimensyon kami dahil sa anyo kanilang unique na pasilidad.
GUIDE: Supercomputing applications ang tawag ng kompanya sa pag dedevelop ng mga gadgets at appliances. Ang mga innovative designs ng mga ito iniimprove upang mas maging competitive sa market lalo’t dumarami ang kalaban. Our company champaign has an international reputation for innovative applications in high-perpormance computing, visualization, and deskstop software. Ang lahat ng ito ay masusing inaapply upang maging dekalidad ang isang product. Malaki ang pakinabang ng mga smart phones sa buhay ng tao kaya’t nonstop ang pag innovate nito. Sa mga susunod na taon ang mga smart phones ay magiging mas makapangyarihan dahil makokontrol na nito ang lahat ng bagay sa paligid katulad ng mga sasakyan at appliances sa bahay.
Ang mga kagamitan sa bahay ay mayroon na ring mga applications katulad ng “smart fridge” na hinaluhan ng high technology design. Nag bibigay na ito ng intructions at cooking recipe na maaari mong sundin depende sa laman ng iyong fridge.
Sa susunod na taon ay ilalabas din ang tinatawag na “home clothing printer” hindi mo na kailangan bumili ng damit sa market dahil mismo ang makapag dedesenyo ng iyong kasuotan. Para itong isang printer sa mga computer. Ilalagay mo lamang ang damit sa makina at pipili ng desenyo na gusto mo, iyon ang lalabas na produkto. Ang desenyo ay nakadepende pa rin sa iyo kaya’t tiyak na mag eenjoy ang mga bata at mga fashionista sa bagong product na ito.
Narito rin ang tinatawag na “aerial cars” katulad ng desenyo ng mga eroplano, ngayon ay inapply na rin ito sa mga sasakyan upang mabawasan ang lumalalang trapik. Sa susunod na dalawang taon ay sisimulan na ang pag gawa ng literal na “sky way” ito ay matatas na kalsada para sa mga lumilipad na sasakayan. Mas madali ang pag punta natin sa ibang lugar kaya’t mas magiging magaan sa ating buhay.
Narito rin ang tinatawag “super virtual games”. Kung dati ay nag lalaro lamang tayo sa smart phones at laptop upang maka experience ng MMORPG o Massively Multiplayer Online Role Playing Game. Ngayon ikaw mismo ang maaaring gumanap sa sarili mong laro. Maaari kang mag transform bilang isang magaling na player ng sports, fighter o kahit ano pang iyong naisin. Ang virtual reality room na ito ay may simulation kung saan maaari kang maging character sa sarili mong laro.“ ang wika ng guide habang isa isang pinakikita sa amin ang mga nadevelop na kagamitan sa pamamagitan ng talino at teknolohiya.
At ang pinaka mabentang produkto ng ating kompanya ang tinatawag na “Super AAC Mobile phones” Ngayon hindi mo na kailangan pumindot pa ng keypad o screen sa iyong mobile phone dahil ito direkta nang magagamit through voice command. Sasabihin mo lang ang nais mong itext, o tawagan ay kusa nang mag poproseso ang program ng mobile na ito, kahit huwag kana gumalaw ang iyong boses ang sisilbing go signal sa pag poproseso ng command. Para kang may sariling assistant dahil ang bagong AAC mobile na ang bahala sa lahat.
Marami pang ipinakitang gadget sa amin, kahit ako na isang makina ay manghang mangha sa talino ng tao. Sino ba naman ang mag aakala na aabot sa sukdulan ang walang hanggang talino nila sa pag gawa at imbento ng mga bagay bagay. “Ngayon naman ay pupunta po tayo sa ground floor upang ipakita sa inyo ang sikretong pasilidad ng kompanya. Ang lugar na iyon ay restricted at hindi basta basta nakakapasok ang mga empleyado maliban sa inyong ama at sa mag business partner nito. Bago tayo mag tungo doon ay nais kong pong isuot nyo ang mga eye protection at laboratory gown upang makaiwas sa mga kemikal.” ang dagdag ng guide.
Edi ayun nga ang set up, agad kaming nag suot ni kuya ng mga bagay na kailangan sa pag pasok sa sikretong pasilidad ng kompanya. At noong makababa kami doon ay agad kami sinalubong ni papa at ng kumpare niyang doktor na madalas nag ccheck up sa akin. “Hanggang dito nalang po ako Sir Samuel at Sir Ace. Sana po ay naaliw kayo sa ating pag t-tour.” ang naka ngiting wika ng guide.
“Teka, bakit hindi ka pa sumama sa loob? Tara na doon!” ang pag yaya ko naman.
“Im sorry po sir Ace pero hindi na ako pinapayagan pumasok sa loob. Kinigagalak ko po kayong makilala.” ang wika nito at muling sumakay sa elevator pataas.
“Pa, ano ba ang lugar na ito? Saka bakit kailangan pang isekreto?” ang pag tataka naman ni kuya habang lumalakad kami sa loob.
“Samuel, ang lugar na ito ay ang pinaka sentro ng talino ng buong kompanya. Dito nag mumula ang mga ideya ng ating mga produkto kaya hanggang ngayon tayo pa rin ang nangunguna pag dating sa innovation at pag gawa ng high tech na kagamitan.” ang sagot ni papa.
Matindi ang security ng naturang silid. Yung tipong may finger print, eye scanner at password pa. Makapal din ang pinto nito na yari sa baka. Talagang napaka importante siguro ang laman ng naturang silid kaya’t ganoon na lamang ito kung pag ingatan.
Tahimik..
Noong makapasok kami sa loob nito ay tumambad sa aming harapan ang katakot takot na aparato. Nag lalakihang mga salamin na animo garapon at mga kagamitan pang laboratoryo. Pakiwari ko ba ay mayroon silang pinag eeksperimentuhan kung ano. “Pa, anong ibig sabihin nito?” ang tanong ulit ni kuya Sam na hindi maitago ang pag kalito.
“Ito ang pinag mumulan ng ating yaman, ng ating talino at kakayahan.” ang wika ni papa sabay bukas ng ilaw at dito nga tumambad sa aming harapan ang isang malaking sasakyang hindi mo mawari ang anyo. Ang hugis nito ay kuwadrado na animo kahon ng posporo ngunit purong itim nito na kumikisap ang mga bakal sa paligid. Maliit lamang ito na parang kamang double deck ang laki. “Ito ay isang UFO o sasakyang pang kalawakan na nag mula sa ibang planeta. Natagpuan ko ito noong ako ay kakasal pa lamang sa iyong ina. Bigla na lamang umilaw ang kalangitan at bumagsak sa aking harapan ang bagay na iyan.” ang wika ni papa.
“Kung gayon, sino ang naka sakay diyan? Anong klaseng nilalang ang gumagamit ng ganyang uri ng sasakyan?” ang pag tataka pa rin ni kuya.
“Pasensya na anak ngunit noong matagpuan ko ito ay walang laman maliban sa mga aparatong punong punong ng advance technology. Narito ang mga kasagutan sa pag gawa ng mga matataas na kalidad ng mga kagamitan, sasakyan at kung ano ano pa. Mahirap ipaliwanag ngunit unti unti na akong naniniwala na ang mayroong isang nilalang sa likod ng talino ng mga tao. Katulad na lamang ng mga batikang scientist sa kasaysayan. Sina Tesla, Da Vinci at Einstein, kung paano sila nakakapag iisip ng malawak hanggang sa umabot na ito sa hinaharap na hindi na kayang marating ng tao. Ang kanilang mga desenyo patungkol sa hinaharap ay talagang kahanga hanga.
Katulad na lamang ni Nikola Tesla na father of electricity, Serbian-American inventor, electrical engineer, mechanical engineer, physicist, and futurist at mas kilala sa kanyang contributions sa mga design ng mga modern alternating current electricity supply system . Noong kayang kapanahunan ay nag binalak niyang mag patayo ng mga tore na tatawaging “tesla tower” gamit ang kidlat ay makapag kakalat siya ng enerhiya sa ibang bahagi ng daigdig. Ngunit sa kasamaang palad ay hindi ito sinuportahan ng gobyerno kaya’t hindi natapos ang pag papagawa ng mga tore. Ang vision at mission ni Tesla ay gawing high technology ang buong planeta at sisimulan niya ito sa mga sasakyang lumilipad na pinapagana lamang ng elektrisidad. Kung ito ay natuloy, malamang napaka husay na nating sibilisasyon sa ngayon.
Bakit ko ito sinasabi? Napag isip isip ko lamang na maaaring mayroong isang talino sa likod ng kanilang utak at ang malawak na kaalamang iyon ay maaaring nag mula sa itaas o sa kalawakan.“ ang seryosong paliwanag ni papa.
“Kung gayon ang mga teknolohiyang ginamit sa mga kasapangkapan sa itaas ay galing dyan?” ang tanong ni kuya.
“Oo anak. At hindi lang iyon dahil ang pinaka main part ng aming tuklas ay ang mga ito.” ang pag mamalaki ni papa sabay bukas ng ilaw sa ibang parte ng silid.
Nagulat kami ni kuya Sam sa aming nakita. At panandalian kaming nawalan ng kibo. Hindi namin akalain na umabot na sa ganito ang tuklas ng kompanya. Ito na yata ang kapangyarihan ng tinatawag na sining ng teknolohiya.
itutuloy..
ANNOUNCEMENT:
WHAT HAPPENED HERE?
Ang kwentong “ACE” ay inilipat na sa Dreame.com. Doon na ito mababasa ng completed. And don’t forget to hit the “FOLLOW” button. Maraming salamat po.
Iba ang gamit nating Book Cover doon dahil bawal gumamit ng mga mukha ng mga celebrities. Or any picture na copyright.
PLEASE READ THE DETAILS BELOW:
PAANO ANG GAGAWIN?
Maaari kayong mag install ng dreame sa playstore o kaya ay mag tungo sa inyo browser at puntahan ang dreame.com
Matapos idownload ang dreame o naka punta na kayo sa site gamit ang inyong web browser, maaari kayong mag log in/sign in gamit ang inyong email address o kaya ay ang inyo facebook account.
Kung kayo ay naka sign in na. Maaari kayo mag tungo sa search engine upang hanapin ang aking pangalan. Ai_Tenshi. Mayroon underscore upang hindi kayo malito.
O maaari niyo ring click ang link na ito at diretso na kayo sa aking account. Maaari niyo akong ifollow upang maging update kayo sa iba pang surprise story na ilalabas ko doon ng LIBRE. Huwag kayong matakot dahil hindi naman lahat ng story doon ay may bayad. Si Ai_Tenshi ang author kaya’t mag tiwala kayo.
Eto ang tip, kailangan basahin niyo na agad bago mag lock (though months pa naman ang hihintayin bago mag lock). Kaya huwag na mag hintay pa ng matagal..
P.S Mag lalabas rin ako roon ng mga new story kaya dapat naka follow kayo sa akin…
-Ai_Tenshi
