ACE CENTREX UNIVERSITY: Romance with Mr. Candy 2

Umuwi sa Pilipinas dahil si Heelan dahil sa kasal ng pinsan niya at dahil na rin sa fashion line na balak niyang e-lauch dito sa bansa. Okay na sana ang pagbabalik niya, tahimik na, hanggang sa makita niya ang ulit ang lalaking nanakit sa puso niya.

Pilit niyang iniwasan si Blue. Pero hindi niya alam kung bakit palagi silang pinagtatagpo ng binata. Hanggang sa magkasama sila sa isang isla. Manunumbalik ba muli ang pag-iibigan nila o tuluyan ng iyong mawawasak?

CHAPTER 1

CHAPTER 1

MABILIS na naglakad si Heelan papasok sa simbahan. Shit! Late na talaga siya! Bakit naman kasi nahuli ang flight niya? Iyan tuloy, hindi na yata siya aabot. Heelan was huffing when she reach the church door.

“Shit! Why oh why?” Bulong niya sa sarili. Nag-umpisa na ang kasal at hindi siya umabot sa paglalakad ng bride sa aisle. ‘Yon pa naman ang gusto niyang makita.

Kainis naman!

Tumayo siya sa sulok ng simbahan at tiningnan ang kinakasal na puno ang mga mata ng pagmamahalan. Naiingit siya habang nakatingin sa mga ito. Minsan sa buhay niya may minahal din siya pero sinaktan—

Okay! Don’t even go there. Matagal ng the end ang kabanatang ‘yon ng buhay mo.

Nagpakawala siya ng buntong hininga at pinigilan ang sariling isipin ang nakaraan niya. It’s been seven years since it happened. She already moved on and she’s now happy with her life. Sobrang sakit ang naransan niya dahil sa lalaking ‘yon. Maraming nawala sa kanya dahil sa lalaking ‘yon. Kaya dapat hindi na siya bumabalik pa sa nakaraan. Wala namang magandang nangyari doon.

After she left, Heelan went to Paris to continue her study. Walang nakaalam ng tunay na dahilan ng pag-alis niya. Kahit ang pamilya niya, walang alam.

“I now pronounce you man and wife.”

Napukaw ang pag-iisip ni Heelan ng marinig ang pari. Grabe. Ang dali naman ng kasal, samantalang ang pag-iibigan ng dalawang ikinasal ay umabot ng ilang taon.

Aalis na sana siya ng simbahan at hihintayin nalang ang newly weeds sa reception pero tinawag ng bride ang pangalan niya.

“Heelan!”

Napalingon siya sa direksiyon nito. “Yes, couz?”

“Come here. Picture tayo.”

She smiled. “Mukhang busy ka. Mamaya nalang.”

Itinirik nito ang mata at naglakad papunta sa kanya. “Silly. Ikaw ang gumawa ng damit ko kahit hindi naman ito ang specialty mo at napipilitan ka lang.”

Napatawa siya habang hinahatak siya nito palapit sa altar. “Hindi naman ako napipilitan. And it’s my wedding gift to you, Anianette. Ikaw ang paborito kung pinsan.”

“Pfft! Ikaw talaga. Halika na at magpi-picture tayo.” Bumaling ito sa asawa. “Blake, umayos ka ng tayo, para kang kuba. Baka pag na-develop ang picture natin e mukha kang may sakit sa buto. Ngayon lang ako ikakasal kayo umayos ka!”

Niyakap ni Blake ang pinsan niya na hindi apektado sa pagiging bossy ni Ania. “Eh di magpakasal nalang tayo ulit. Para may second round honeymoon.”

Napailing nalang siya sa mga ito. Kaya ayaw niyang maglalapit sa dalawa. Ang sweet kasi. Nakaka-inggit.

“Picture na po. Ayokong makasaksi ng kahalayan.” Aniya.

Tumawa si Blake at hinatak siya sa gitna nito at ng pinsan niya. “Okay, ayusin mo ang kuha ha. Ito ang gumawa ng magandang damit pangkasal ng asawa ko.” Anito sa photographer.

Napailing nalang siya at nakangiting tumingin sa kamera.

“NASAAN na ba ang bagong kasal?” Tanung ni Blue habang nakatingin sa pintuan ng reception hall.

Tumawa ang kakambal niya na naka-upo sa tabi niya. “Baka nag-skip ng reception. Nauna ng mag-honey moon.”

Nagtawanan ang naka-upo sa mesa na inuukupa nila.

“Seriously, nasaan na sila?” Tanung niya. Kanina pa sila dumating sa reception hall pero wala parin ang bagong kasal. “What’s taking them so long?”

Ibinalik niya ang atensiyon sa mga naka-upo sa mesa nila at kinuha ang kopita na may lamang rum at tinunga ‘yon. Nang may dumaang waiter na may dalang isang buti ng rum, kinuha niya ‘yon at sinalinan ang kopita niya. Mabilis niyang inubos yon. Magsasalin ulit sana siya ng marinig niya ang hiyawan ng mga tao na dumating na daw ang newly weeds.

Tumingin ulit siya sa pintuan ng reception hall at ganoon na lamang ang paninigas niya sa kinauupuan ng magtama ang mga mata nila ng taong hindi niya inaasahang makita sa pagtitipong iyon.

No! No freaking way! “Shit!” Agad siyang nag-iwas ng tingin.

Bumaling sa kanya si Sky. “What?”

Blue pointed the woman whose now busy talking to the bride. “She’s… ahm… She’s— what i-is she—”

Tiningnan ni Sky kung sino ang tinuturo niya. “Uh-oh, brother. You are in a bad luck. Sinong magaakala na after seven years, makikita mo ang ex mo. Ang girlfriend mo na hindi naman nakipag-break sayo at bigla ka nalang iniwan ng walang pasabi.”

“Anong ginagawa niya dito?” Wala sa sarili niyang tanung.

“Uh, malamang nandito siya para sa reception ng kasal nina Anianette at Blake?”

“No, I mean, paano siya nakapunta—”

“She’s invited, of course. Baka kaibigan o relative niya ang isa sa ikinasal.”

“I thought nasa New York siya. I read it on fashion mag.”

“So, you’re stalking her, not on facebook this time but in a magazine?”

Nag-iwas siya ng tingin. “Nabasa ko lang ‘yon. At sikat siyang fashion designer kaya normal lang na pakalat-kalat siya sa mga sikat ding magazine.”

 “Why are you reading a fashion magazine in the first place?”

“I’m not. Nabasa ko lang yon ng bumili ako ng sport magazine. Katabi ‘non ang fashion mag.”

“Pero sabi mo and I quote ‘At sikat siyang fashion designer kaya normal lang na pakalat-kalat siya sa mga sikat ding magazine’ end quote. Ibig sabihin marami-rami ring magazine ang nabasa mo.”

“Urgh! Stop interrogating me!” Naiinis na tumayo siya at pumuntang restroom.

He needs to think. He needs to calm down his nerves. His mind. His freaking hormones! And his goddamn heart!

            NAGSITAYUAN ang balahibo ni Heelan ng magtama ang mata nila ng kaisa-isang tao na ayaw niyang makita buong buhay niya. Mukhang nagulat din ito dahil agad itong nag-iwas ng tingin.

“Heelan, halika dito.” Hinatak siya ng pinsan ng makitang nakatayo lang siya at nakatingin kinauupuan ni Blue.

 Hinayaan niya ang sariling hatakin nito. Pakiramdam niya wala siyang lakas na gumalaw. Hindi niya inaasahan na makita ang binata. Shit!

“Thank you talaga sa wedding gown, Heelan.” Nakangiting wika ni Anianette.

Heelan smiled. “You’re welcome. Humihingi pala ng tawad sina mommy at daddy dahil hindi sila nakapunta. Alam mo naman ang dalawang ‘yon. After mom retired being a fashion designer, palagi na silang magkasama ni daddy. Nakakaumay na nga e.”

Tumawa si Anianette. “Hindi yun nakaka-umay. It’s love.”

Heelan rolled her eyes. “Love sucks.”

“Ang bitter mo, cousin. Para namang wala kang boy friend na super model. Ang guwapo ha.”

Napangiti si Heelan ng mabanggit nito ang kasintahan niya.

“Sinong guwapo?” Singit ni Blake sa nagtatampong boses. “Ako lang dapat ang guwapo sa paningin mo.”

Napatawa ang pinsan niya sa demand ng asawa. “Oo na, ikaw na ang guwapo.”

Napailing-iling nalang siyang napatingin ulit sa gawi ni Blue. Wala na doon ang binata at si Sky ang nakatitigan niya.

Sky smiled at her, she smiled back and looks away.

“Siya nga pala, Heelan. I want you to meet someone. Actually, they want to meet you.” Wika ni Blake ng bumaling sa kanya.

Tumaas ang kilay niya. “They want to meet me? Anong klaseng damit ang gusto nilang edisinyo ko?”

“Nah! They’re Engineers, I’m sure interesado lang ang mga ‘yon sayo. You are beautiful.”

Umingos siya. “May boyfriend na ako, Blake.”

“Gusto ka lang namang makilala. No harm done. Hayaan mo na.” Blake kissed Ania. “I’ll be back.”

“Pasensya ka na sa asawa ko, ha?” Hingi ng tawad ni Anianette. “Ganyan talaga yan pag may gustong gawin. Mapilit.”

“It’s okay. I don’t mind.”

“Bakit kaya gusto kang makilala ng mga ‘yon? Fans?”

Sasagut sana si Heelan ng magsalita si Blake mula sa likod niya.

“Here they are, Heelan. Mga taga-ACU din sila dati. I bet kilala mo ang dalawang ‘to. You studied in ACU right?”

“Yeah. Pero ilang buwan lang. I transferred to Paris.” Sagot niya na hindi tumitingin dito.

“Well, I want you to meet the infamous twin brother who owns the Valen Construction.”

She froze.

TEN MINUTES later may kumatok sa pintuan ng rest room.

“It’s me, Sky. Come out, Blue. May ipapakilala daw sa atin si Blake.”

“Sinong ipapakilala?” Sigaw niya mula sa loob.

“Si Heelan Alvarado, ang ex-girlfriend mo. Kaya lumabas ka na diyan bago ka mapagkamalang nagda-diarrhea.”

He took a deep breath and looked at himself in the mirror. “Huwag kang magpa-apekto. Tapos na ‘yon. The end at wala ng part two.” Blue took a deep breath. “Relax. Chill. Calm down.”

Lumabas siya ng rest room at nilampasan si Sky. Naglakad siya papunta kay Blake.

Let’s get this over with.

Tumikhim siya para kunin ang atensiyon ni Blake. “You want us to meet someone?”

Inakbayan siya ni Sky ng makalapit sa kanya.

“Ipakilala mo na kami kay Heelan.” Nakita niyang kininditan ito ng kakambal.

Blue sighed. “Sky, alam—”

“Kaya nga e. Alam ko, kaya manahimik ka diyan.”

“Kung ano man ang issue niyo kay Heelan, labas ako diyan. Ayokong magalit ang asawa ko sa akin. I worked so hard for her to say yes. Magpinsan sila kaya please, behave.”

“Blake, ano ka ba naman. What are business partner’s are for?” Sky tapped Blake’s shoulder. “Hindi kami gagawa ng eksena. This is your wedding after all. Gusto lang talaga siya naming makausap.”

“Fine. Basta labas ako diyan. Pasalamat talaga kayo at mga kaibigan ko kayo.” Anito at nilapitan ang asawa na kausap si Heelan.

“Hey, Ania.” Hinalikan nito ang asawa sa mga labi at bumaling kay Heelan na nakatalikod sa kanila. “I want you to meet someone, Heelan. Mga taga-ACU din sila dati. I bet kilala mo ang dalawang ‘to. You studied in ACU right?”

“Yeah. Pero ilang buwan lang. I transferred to Paris.”

“Well, I want you to meet the infamous twin brother who owns the Valen Construction.”

Nakita ni Blue kung paano natigilan si Heelan sa kinatatayuan.

So, she still remembers him, huh?

“Hi, nice to see you.” Anito ng bumaling sa kanila na may pekeng ngiti na naka-plaster sa mga labi.

Hindi niya tinanggap ang pakikipagkamay nito kaya naman tinanggap yon ni Sky.

“It’s nice to see you again, Heelan.” Ani ng kakambal. “Kumusta?”

“I’m good. How about you? It’s been so long since the last time I saw you.”

Blue grumbled. “It’s been what, seven years since you left?”

Nagtama ang mga mata nila ni Heelan ng magsalita siya. Tinarayan siya nito na ikinairita niya. How dare she?! Siya na nga itong nang-iwan!

“Yes. And it was the best seven years of my life.” Ani ni Heelan.

Napanganga siya sa sinabi nito.

Bumaling ito sa bride. “I’ll be outside. I have to call my boyfriend. Baka nag-aalala na ‘yon.” She said then left without saying good bye.

“May boyfriend siya?” Tanung niya sa bagong kasal na natingin sa papalayong si Heelan.

Blake shrugged. “Well, yeah, mayroon. A super model.”

Nilingon siya ng asawa ni Blake. “Bakit? Gusto mo siya?”

Umingos si Blue. “Trust me. I don’t want anything to do with that woman.” He smiled at the married couple. “Have a good night.” Umalis siya at pumuntang Restroom para pakalmahin ulit ang sarili.

NAPASANDAL si Heelan sa pintuan ng rest room ng makapasok siya.

God! Bakit? Ayoko na siyang Makita pa. After seven years dapat wala na. Pero bakit ang lakas parin ng tibok ng puso niya ng masilayan niya ang guwapo nitong mukha?

Hinamig niya ang sarili. Hindi. Hindi siya dapat magpa-apekto. Ano naman ngayon kung nakita niya ito after seven years. Wala ‘yon!

Wala na. Nag move on na siya. Tapos na ‘yon.

Pagkatapos ayusin ang sarili, lumabas siya ng restroom. Ganoon nalang ang gulat niya ng makasalubong niya ang lalaking nasa isip niya.

Napatigil ito sa paglalakad ng makita siya. Ayaw niyang makipagtitigan dito o kaya naman makausap ito kaya naman naglakad siya para umalis at iwan ito.

Heelan walk passed Blue. Pero hindi siya nakalayo dahil pinigilan siya ng binata at hinapit ang bewang niya palapit dito.

“Let me go!” Asik niya at nagpumiglas.

“Oh, shut the hell up!”

Napatigil siya ng marinig ang pagmumura nito. Gulat siyang napatingin sa mukha nito.

Blue smirked. “What? Shock that I can say such words?” He shrugged. “Well, a lot of things happen in those seven years that you’re gone, Heelan. I’ve change.”

Nagpumiglas na naman si Heelan. “Wala akong pakialam. Bitawan mo ako!”

“I don’t want to.” Blue pinned her on the wall and move his face inch away from hers. “You still smell good.” He inhaled and looked at her in the eyes.

May kung anung kakaibang kislap sa mga mata nito na biglang kinabahan si Heelan.

“Get off—”

Blue smirked. “Welcome back, Heelan.” Then he slammed his lips against hers.

Heelan stilled at the contact. Oh. My. God! Heelan felt Blue’s lips move and she gritted her teeth when she felt here body responding. Bago pa siya makagawa ng kasalanan sa kasintahan niya, malakas niyang itinulak ang binata palayo sa kanya.

Inayos niya ang nalukot na damit at walang emosyong tiningnan ang binata. “Being your girlfriend was the worst decision I made in my entire life.” Then she storm away from the brute who kissed her without permission.

 BLUE looked at Heelan’s retreating back. He gritted his teeth when he remembered what she said? Being his girlfriend was the worst decision she made?

Well, asking her to be his girlfriend was the worst mistake he did in his entire life. He shouldn’t have asked her. Alam niyang may kalalagyan siya pag nahulog ang loob niya kay Heelan pero hindi niya ini-expect na sa basurahan yon. Hindi pa rin niya lubos maisip kung bakit siya nito iniwan.

He wanted to ask her so badly but he can’t open his fucking mouth. Siguro nga mabuti narin ‘yon para sa kanya. Ang nakaraan ay nakaraan. Tapos na ‘yon. Hindi na dapat ongkatin pa.

The end na ang kabanatang ‘yon ng buhay niya.

CHAPTER 2

CHAPTER 2

NAKAHINGA ng maluwag si Heelan ng makalabas na siya sa reception hall. Agad niyang tinawagan ang fake niyang kasintahan na nasa New York.

“Hello, Heelan!” Ang tinis ng boses nito parang babae talaga.

“Hey, babe . How are you?” Natatawa niyang tanung.

“I’m fine. Just missing you.” Andrei said in a manly voice tapos biglang tumili. “Oh my god, girl! I can’t be a man! Hindi ko kaya ang kamatsuhan ng boses nila. High pitch talaga ako e. Inborn na.”

Heelan chuckled. “Ewan ko sayong bakla ka.”

“Shh! Baka may makarinig sayo. Wala pa akong balak mag come out, girl. Hindi ko pa kaya. Papatayin ako ni amang hari kapag nalaman niya.” Ang ama nito ay isang marine soldier.

Nakilala niya ang baklitang ito ng i-launch niya ang first ever niyang fashion line. Unang kita palang, naguwapuhan na agad siya dito. Talaga namang pang super model ang dating ng mukha at katawan ni Andrei. Sinabihan niyang guwapo ito at inaya niyang mag-date, pumayag naman ito. At sa date nga nila, niladlad nito ang katutuhanan tungkol sa gender nito. Nuong una, na-shock siya. Hindi niya ini-expect ‘yon, pero habang tumatagal ang date nila, nagiging komportable na siya dito.

At sa pagiging mag-kasintahan naman daw nila, nangyari ‘yon dahil naabutan sila ng ama nito na magkatabi sa kama. Kaya hayun, nag-assume ang ama at na-trap siya bilang girl friend nito na pinagpasalamat naman niya dahil nawalan siya ng makulit na maliligaw. Wala siyang oras para sa mga ligaw-ligaw na ‘yon lalo na at nasa proseso siya ng pagpapa-hilum ng pusong nasugatan.

“Na-miss kita.” Heelan said with a smile on her face.

“Yuck! Stop talking gibberish. So, how are Blake and Ania’s wedding?”

Sa pagpapaalala nito sa kasal, napakagat labi siya ng maisip si Blue. “T-The wedding? It’s… ahm— good.”

“Are you okay?” Puno ng pag-aalala ang boses nito. “You sound weird. May nangyari ba na hindi maganda? OMG! Girl, tumakbo ba ang bride?! Finally, nahimasmasan siya at iniwan si Blake, ang aking irog?!”

Napailing-iling si Heelan. “Hindi. I see someone I knew way back in college.”

“Ahh. Mga kauri ni Blue. Ang kaisa-isang lalaki na inibig ng puso mong pihikan.”

“Tantanan mo nga ako sa katatagalog mo ng malalim. Hindi bagay sayo. Blonde pa naman ang kulay ng buhok mo.”

“Heelan, wala sa buhok ang pagiging Pilipino, nasa salita at gawa ‘yan. And anyway, stop changing the topic, sinong nakita mo?”

Napalunok si Heelan. “Ahm… I saw Blue.”

Lumipas ang ilang segundong katahimikan bago ito sumagot. “Kumusta naman ang puso mo? Humihinga ka pa ba? Bumulagta ba ang puso mo sa sahig at pinulot ni Blue?”

Hindi niya pinansin ang sinabi nito. Inilapat niya ang kamay sa dibdib kung nasaan ang puso niya.

“Ayos lang naman ang puso ko. No need to worry. Hindi siya titibok ulit para sa lalaking yon.”

“Hindi ko sinabing titibok siya ulit para kay Blue. Ikaw ang may sabi ‘non.” Anito sa nanunundyong boses.

“Ah, basta. Hinding hindi na. Pagkatapos ng sakit na dinulot niya sakin—”

“Are you sure? Heelan, huwag magsinungling. Alam ko ang lahat ng tungkol kay fafa Blue.”

“I’m not lying.” Bakit naman kasi ikinuwento pa niya dito ang love life niya nuong college siya.

Siguro dahil, isa si Andrei sa naging dahilan kung bakit nakaya niya ang sakit at pangungulila kay Blue. Kahit naman niloko siya nito, naroon pa rin ang pagmamahal niya sa lalaki. At iyon ang gusto niyang mawala kaya naman sumasama siya sa mga panlalalaki ni Andrei, pero kahit marami siyang na-meet na puwedeng maging bagong pag-ibig, hindi niya iyon binigyan pansin.

“Hala, sige. I have to hang up. May photo shoot pa ako. Chao! Ingatan si puso. I’ll call you after my photo shoot.”

Ibinalik ni Heelan ang cell phone sa pouch na dala niya at tumingin sa kawalan at nagmuni-muni.

Ano bang nangyayari? Nakita lang niya si Blue nawala na lahat na itinuro niya sa sarili. Nawala lahat ng dapat niyang gawin kapag nakita ito. Balak niyang sampali at tadyakan ang lalaki kapag nakita dahil sa sakit na dinulot nito sa kanya pero anung ginawa niya ng makita niya? Pinuri pa niya ang ka-guwapuhan ng dumuho.

Erase! Erase! Erase na dapat sa sistema niya ang lalaking yon! Tama na! “Ayoko na siyang isipin!”

“Sinong isipin?” Boses iyon ng kuya Keelan niya.

“Kuya.” Nilingon niya ang kapatid. “Kumusta na?”

Niyakap siya ng kuya Keelan niya. “I’m fine. Kumusta naman ang kasal?” Tanung nito habang nakatingin sa entrada ng reception hall. “May inoperahan ako kaya hindi ako naka-abot.”

Kumawala siya sa pagkakayakap nito. “Half lang ang naabutan ko. Na-late kasi ako e.”

“Sige. Pasok lang ako. Igi-great ko pa ang pinsan natin ng maligayang kasal.” Hinalikan siya nito sa nuo. “Mag-uusap tayo mamaya. Pitong taon din kitang hindi nakausap ng masinsinan kasi palagi kang umiiwas.”

Nag-iwas siya ng tingin. “Wala naman tayong pag-uusapan e.”

“Mayroon.” Anito sa matigas na boses. “Hintayin mo ako sa bahay. Umuwi ka na. Gabi na.”

Heelan rolled her eyes. “Kuya, I’m already twenty-six. I’m old enough to do whatever I want.”

Keelan rolled his eyes too. “Not in my watch. And for the record, I’m thirty-two years old. I’m older than you so, you,” Tinuro siya nito. “Listen to me. Home. Now.”

Heelan huffed in annoyance and went to her car and drove off.

NASA ISANG grocery store si Heelan at namimili ng kakailanganin niya sa kanyang bagong bahay. Hindi pa niya nasasabi sa kapatid, pero bumili siya ng condo unit. Gusto niyang bumukod dahil sa madami siyang ginagawa at ayaw niyang pinapakiaalaman ang mga gamit niya sa pag-gawa ng damit.

Dito sa Pilipinas niya ila-launch ang bagong fashion line niyang, Summer paradise collection. Malapit na kasi ang summer dito at sa unang pagkakataon, gusto niyang ibahagi sa mga kapwa niya Pilipino ang desinyo niya.

Ayaw niyang may nakikialam sa ginagawa niya, kaya naman bumukod siya. Alam niyang hindi iyon magugustuhan ng kapatid pero hindi siya magpapapigil. Masyadong malinis ang kapatid niya, siya pa naman na kung saan-saan lang inilalagay ang mga tela o anu-anu pang gamit sa paggawa ng damit.

“Oh, my god! Heelan Alvarado? Is that you?” Boses iyon ng isang babae na medyo pamilyar sa kanya.

Nilingon niya ang babae. Parang may kung anung nagbuhos sa kanya ng malamig na tubig ng mapagsino ang nagsalita. Nagdilim ang paningin niya at tumaas ang dugo niya habang nakatingin sa babae.

“Don’t you remember me? I’m Leiche Blei Saavedra?”

“Anong kailangan mo?” Mataray niyang tanung.

“Oh my god! I can’t believe I’ll see you here in the Philippines. Isa ka ng sikat na fashion designer diba? My god, it’s so great to see you.” Nakangiting sabi nito. Hindi alintana ang kumukulo niyang dugo para rito.

“Alam mo bang hinanap ka ni Blue ng umalis ka ng walang paalam—”

Hindi niya pinatapos ang sasabihin nito. Mabilis siyang naglakad palayo kay Leiche. Halos araw-araw patayin niya ito sa isipan niya. Ayaw niyang maging mamamatay tao dahil sa walang kuwentang babaeng ‘to at lalaking ‘yon!

“Heelan! Bakit mo ba ako iniwan?” Tanung sa kanya ng humahabol na si Leiche. “I just want to tell you something.”

Napatigil siya sa paglalakad at tiningnan ito ng masama. “If you’re just going to slap me what you and Blue did in that fucking parking lot, spare me—”

“I’m just gonna say ‘I’m sorry’.”

Natitigilang napatingin si Heelan kay Leiche. “What?”

“I’m sorry. I know I shouldn’t have threatened you in the park when you and Blue get together in college. Nagselos lang talaga ako ‘non. Saka ang bata ko pa that time kaya naman, patawarin mo ako sa mga nagawa kong kasalanan sayo dati. I wasn’t thinking right.”

“So, you want me to forgive you?”

Leiche nodded with a smile.

Mapaklang tumawa si Heelan. “You ruined my relationship with Blue. Ikaw ang dahilan kung bakit kami naghiwalay—”

“Wait a minute!” Inilagay ni Leiche ang kamay sa harapan niya para patigilin siya sa pagsasalita. “Ako ang dahilan kung bakit kayo naghiwalay?” Hindi makapaniwalang tanung nito.

Tumango si Heelan. “Oo. I saw you two—”

“Ako ang sinisisi mo? It was your fault. Iniwan mo si Blue. Kalat sa ACU ang ginawa mo kay Blue, alam mo ba ‘yon? He was a mess when you left him. He was running summa com laude pero dahil sa pag-iwan mo sa kanya, na-depress siya at bumaba ang grades niya.”

Hindi naniniwalang tumingin siya kay Leiche. “No. No.” Umiling-iling siya. “That’s not true. Bakit naman siya madi-depress sa pagalis ko? We—”

“He loves you.” Sabi ni Leiche sa boses na parang mareresolba lahat ng problema niya sa simpleng salitang ‘yon.

“No, he doesn’t.” Kontra niya.

“Then why did he push me away when I kissed him? Kung hindi ka mahal ni Blue, hindi niya ako itutulak—”

“I saw you two kissed and I saw that he kissed you back!” Heelan gritted her teeth. “Kaya huwag mong ipamukha sa akin na kasalanan ko ang paghihiwalay namin. Umalis ako dahil sa—”

“Dahil sa nakita mo?” Napatawa ng mahina si Leiche. “Kung ganoon hindi mo siya mahal.”

“Minahal ko siya—”

“Kung mahal mo siya, ipinaglaban mo sana siya at hindi iniwan.”

“Hindi ako magpapakatanga—”

“Tanga ang pag-ibig, Heelan.  At yung halik na dahilan kung bakit mo iniwan si Blue, it was nothing. Yes, he kissed me back para ipaalam na wala siyang nararamdaman para sa akin. Para malinawan daw ako na ikaw ang mahal niya at wala ng iba. He kissed me back para hindi ko na kayo guluhin. If that what you called cheating on you, then you’re dumb. Dahil iniwan mo ang lalaking tunay kang minahal sa maikling panahong pinagsamahan niyo.”

Inayos nito ang pagkakasukbit ng bag sa balikat at tumingin sa mga mata niya. “You know what, you don’t deserve my sorry. Hangga’t hindi ka napapatawad ni Blue sa ginawa mo, hinding-hindi ako hihingi ng tawad sayo.” Umalis na ito sa harapan niya at naiwan siyang napipilan sa mga pinagtapat nito.

Totoo ba ang pinagsasasabi ng babaeng ‘yon? Maniniwala ba siya?

Sa kawalan ng sagot sa mga tanung niya, tinawagan niya ang fake boyfriend slash best friend niyang bakla.

“Yes, girl? Sorry, hindi ako nakatawag. I was so busy—”

“I need you. Mababaliw na ako!” Inuntog niya ang ulo sa pader. Wala siyang pakialam sa sasabihin ng mga nakakakita sa kanya.

“What happened? Okay ka lang ba?”

“I just need you. So much! Please, come here.” Pagmamakaawa niya sa kaibigan.

“Sure girl. Let me book a flight. Darating ako diyan. My god! Don’t kill yourself.” Nagtititili nitong sabi sa nagpapanik na boses.

Heelan chuckled lightly. “I won’t. Ikaw talaga. Ingat sa biyahe.”

“Okay. Basta, bawal suicide. Pangit ka sa libing mo kapag nagkataon.”

“Hindi pa naman ako naloloka para mag suicide no! I just need you here. Kailangan ko ang mga advice mo.”

“Oh, siya, siya. Ba-bye. I’m coming. May bayad ‘to.”

“Ipagtatahi kita ng tuxedo.”

“Gown nalang. Para bongga ang beauty ko. Chao!”

Pinatay niya ang tawag at tumingin sa naka-display na mga baso at pinggan pero wala doon ang atensiyon niya. Nasa ibang demensiyon ang utak niya.

Masyadong magulo ang isip niya. Sana hindi nalang siya bumalik ng Pilipinas. Na-save pa sana ang puso niya.

Hindi mo naman malalaman ang totoo kung hindi ka bumalik.

Katutuhanan nga ba ang mga ‘yon o baka naman nagsisinungaling lang si Leiche?

Napaigtad siya at napatigil sa paglalakbay sa muni-muni land ng makarinig ng ingay ng pinagtutungking baso.

Napatingin siya sa pinanggagalingan ng tunog at ganun na lamang ang gulat niya ng makita ang laman ng isip niya.

Si Blue.

“Anong ginagawa mo dito?” Tanung niya at sinimulang itulak ang cart niya.

“Bakit, masama bang bibili din ako ng mga gamit sa bahay?” Anito na nasa tabi niya at tumitingin sa dinadaanan nilang baso at pinggan.

“Marami namang bilihan diya ah, bakit dito pa?” Reklamo niya.

“Malay ko bang narito ka. Trust me, kung alam kung nandito ka, hindi sana ako pumasok sa super market na ‘to. Nakakawalang gana mamili.”

Ouch! Kung totoo ang pinagsasasabi ng Leiche na ‘yon, naiintindihan niya kung bakit galit sa kanya si Blue.

“Eh di umalis ka.” Pagtataboy niya dito. “Doon ka sa ibang super market.”

“Nandito na ako, bakit naman ako aalis ng dahil lang sayo?” Umalis ito sa tabi niya at naglakad palayo.

Nagpakawala siya ng mahabang buntong-hininga at nagpatuloy sa pagtulak ng cart niya at sa paghahanap ng gamit sa kusina. Nasa kalagitnaan siya ng pagkokompara sa dalawang klase ng pinggan ng lumitaw nalang bigla si Blue sa tabi niya.

“Ang pangit niyan.” Komento nito sa hawak niya sabay lagay ng dalawang pares ng baso, pinggan, kutsara at tinedor sa cart niya. “’Yan ang bilhin mo. Bagay sayo.” Tapos bigla na naman itong nawala sa tabi niya.

Ininspeksiyon niya ang inilagay nito sa cart niya. Magaganda ang desinyo at klase ng mga iyon. Pasado nga sa taste niya. Itinigil na niya ang paghahanap ng mga gamit sa hapagkainan at itinulak ang cart papuntang cooking section kung saan nakalagay ang mga ginagamit sa pagluluto.

Akmang kukunin niya ang napiling rice cooker ng may umagaw ‘non sa kamay niya at ibinalik sa istante.

“Pangit ‘yan.” Boses iyon ni Blue.

May inilagay itong rice cooker at microwave sa cart niya. “Yan ang bilhin mo.”

Ini-expect na ni Heelan na mawawala na naman ito sa tabi niya pero hindi naman ito umalis.

Tiningnan niya ito. “Oh, bakit hindi ka pa umalis?”

“What?”

“Well, I’m expecting you to disappear after you put these—” Iminuwestra niya ang kamay sa cart. “—things in my cart.”

Matiim siya nitong tinitigan at kapagkuwan ay nag-iba ang kislap ng mga mata nito.

“Hindi naman ako katulad mo na nawawala nalang ng walang paalam o pasabi. Bye.” Yon lang at umalis na ito ng walang lingong-likod.

Nakatingin lang si Heelan sa paalis na bulto ng binata. Ramdam pa niya ang talim ng salita nito. Punong-puno ‘yon ng emosyon na pamilyar sa kanya.

Galit.

“Tama ba si Leiche? Sinaktan nga ba kita sa pag-alis ko?” Tanung niya sa sarili ng mawala na sa paningin niya sa Blue.

Napailing-iling nalang si Heelan habang itinutulak ang cart papuntang cashier. Hindi niya dapat iniisip ang mga bagay na matagal ng nangyari.

Past is past. Wala na ‘yon. Tapos na ‘yon.

Ang dapat niyang pagtuunan ng pansin ay ang bago niyang fashion line.

Tumango-tango si Heelan bilang pagsang-ayon sa sarili. “Tama. Tama, ‘yon nga ang dapat kung gawin.”

CHAPTER 3

CHAPTER 3

“BAKIT KA aalis sa bahay natin? Hindi ka ba komportable dito?” Tanung ng Kuya Keelan niya ng magpaalam siyang doon na titira sa biniling condo unit.

“Hindi naman sa ganoon, Kuya. Nasanay lang ako na mag-isa ako sa flat ko sa New York. I become an independent woman in those seven years, Kuya.” Ipinatong niya ang mga braso sa balikat nito. “Kuya, I’m not a little girl anymore. Alam ko na ang ginagawa ko. I’m not the college girl who always give you head ache. I am a woman now. This is part of my growing up. And anyways, dad and mom already said yes.”

Her brother sighed deeply. “Fine. But I’ll visit you once a week. To make sure you’re okay.”

Heelan nodded. “Sure. My condo unit is open to you, Kuya. Stop worrying about me.”

“I can’t stop worrying about you. You’re my baby sister. At saka, wala namang akong ibang tao na paglalaanan ng pag-aalala ko.”

She smiled. “Maybe, you should look for a bride, Kuya. You’re not getting any younger.”

Her brother shook his head. “Huwag mong pakialaman ang love life ko, Heelan, kung gusto mong hayaan kitang bumukod.”

Tumawa siya ng malakas. “Ewan ko sayo, Kuya. Just take my advice, para naman mabawas-bawasan yang pagiging strict mo sa amin ni Ate Dreia.”

Keelan rolled his eyes. “Whatever.” Binuhat nito ang maleta niya na puno ng damit niya. “Come on. I’ll drive you there.”

“Sus! Gusto mo lang naman malaman kung saan ako bumili ng condo unit.”

He grinned at her. “That and we haven’t done that serious talk thing. Doon natin gagawin yon sa condo mo.”

Napailing-iling nalang na sinundan ni Heelan ang kapatid na patungo sa Sasakyan niya.

“Ano ang sasakyan mo pag-uwi?” Tanung ni Heelan sa kapatid ng buksan nito ang driver’s seat ng sasakyan niya at akmang papasok doon.

“I’ll just take a cab.” Nagkibit-balikat ito at pumasok sa sasakyan niya.

Binuksan niya ang passenger seat at sumakay.

“Where to?” Tanung ng kapatid niya.

Ibinigay niya ang address ng condo unit niya. “Let’s go.”

Pinausad na ng kapatid ang sasakyan niya paalis ng bahay nila. Nasa gitna na sila ng kalsada ng magsalit ito ulit.

“I saw Blue on Blake and Anianette’s wedding.” Panimula nito. “Did you see him?”

Tumingin siya sa labas ng bintana. “Yeah. I saw him.”

“Did you two talked?”

She nodded. “Yeah. We did.”

“Care to elaborate?”

Heelan blow a sharp breath and looked at her brother, annoyed. “Can you please drop the topic. Ayokong pag-usapan si Blue.”

Hindi naapektuhan ang kapatid sa napipika niyang boses.

“Heelan, I just want to know what happened with you and Blue.”

Heelan blow a loud breath. “I left him because I saw him kissing another girl. Happy?”

“He cheated on you?” Hindi makapaniwala ang boses nito.

“Yes. Now, drop it.”

“No.” Ihinimpil nito ang sasakyan sa tabi ng kalsada at tumingin sa kanya. “Nang pumunta si Blue sa bahay at hinanap ka, mukhang siya ang niloko at hindi siya ang nanloko. He was a mess. Kaya nga sinubukan kong kausapin ka pero iniiwasan mo ang mga tanung ko.”

“Ano naman ang pakialam mo sa relasyon namin ni Blue at ganyan ka kung mag-react?!” Sigaw niya sa kapatid.

Mukhang nagulat ito sa pagtaas ng boses niya dahil walang imik nitong binuhay ang kotse at nagpatuloy sa pagba-biyahe papuntang condo niya. Katahimikan ang namagitan sa kanilang dalawa hanggang makarating sila.

Lumabas siya ng sasakyan, sumunod ang kuya niya.

“I’m sorry I shouted at you, Kuya.” Hingi niya ng tawad sa kapatid ng pumara ito ng taxi na hindi man lang siya pinapansin.

“Until you tell me what happened, I won’t forgive you for shouting at me like that.” Hindi lumingong sabi nito at sumakay sa taxi na pinara na hindi man lang tumitingin sa kanya.

 Nanghihinang kinuha ni Heelan sa back compartment ang maleta niya. Bakit naman kasi sinigawan niya ang kapatid. Nagtatanung lang naman ito. Tanung na pinakaiiwasan niya at ayaw niyang sagutin.

Hinatak niya ang maleta papasok sa loob ng building.

“Good morning, ma’am Alvarado.” Bati sa kanya ng security guard. Kilala siya nito dahil ito ang tumulong sa kanya na iakyat ang mga gamit na pinamili papuntang unit niya.

“Good morning sin sayo, Alfred.” Ganting bati niya at naglakad patungong elevator.

Nang nasa loob na siya ng elevator, nag-ring ang cell phone niya. Agad niyang sinagot ang tawag ng hindi tinitingnan ang caller ID.

“Yes?”

“Heelan, I’m here in the Philippines!” Matinis na boses ni Andrei sa kabilang linya.

“Talaga?” Nilokob ng saya ang puso niya. Sa wakas, may kakampi na siya sa mga problema niya.

“Yes. OMG! It’s been so long since a smell the unique scent of my beloved country— Sheyt!”

Kumunot ang nuo niya. “Anong nangyari sayo?”

“Hay! Muntik na akong mahulog sa imbornal, girl. Nakakahiya! May guwapo pa naman.”

“Ikaw na bakla ka manahimik ka nga. Paano kung nasundan ka na paparazzi? Ma-picturan pa yang kabaklaan mo.”

“Whatever.” Anito sa maarteng boses. “Anyway, am I going to live with you or in a Hotel?”

Tumingala si Heelan sa kisame para makapag-isip.

Nang maalala ang sinabi ng kapatid na dadalaw ito once a week, agad siyang nag-desisyon.

“Sa Hotel ka tumuloy, Andrei. Bawal dito sa condo ko baka patayin ka ng OA kung kapatid. May Hotel naman na malapit lang sa tinitirhan ko.”

“Fine. Pero diyan ako kakain sa condo mo. I miss your cooking, girl.”

Napangiti si Heelan. “How about lasagna and salad vegetable for dinner?”

Natuto siyang magluto ng mag-isa siyang namuhay sa New York. Walang katulong.

“Sure. Magche-check in lang ako and then I’ll be in your condo. Chao!”

“Ingat.” Pinatay niya ang tawag, tamang-tama naman na bumukas na ang elevator.

Nang makapasok sa unit niya at mai-lock ‘yon, agad niyang tinungo ang kusina at iniwan ang maleta sa sala. Tiningnan niya ang grocery na pinamili nuong isang araw. Alam niyang miss na miss na ng baklitang ‘yon ang luto niya at hindi na ito makapaghihintay ng dinner kaya naman ipaghahanda niya ito ng madali lang lutuin.

“THANKS YOU for accepting the project, Mr. Valen.” Wika ng business man na si Mr. Zapanta habang mahigpit na nakikipagkamay kay Blue.

Ngumiti si Blue. “It’s Valen Construction’s pleasure to build your dream resort, Mr. Zapanta.”

“Anyway, when are you going to start the construction?”

“As soon as possible. May mga kailangan lang akong gawin bago ko umpisahan ang construction.”

“Good. See you, Mr. Valen.”

“It’s nice doing business with you, Mr. Zapanta.”

“Same here.”

Inihatid ng tingin ni Blue si Mr. Zapanta na paalis ng Restaurant kung saan ginanap ang business meeting nila.

Umalis na rin si Blue sa restaurant na ‘yon at naglakad papunta sa Valen Construction building. Malapit lang naman iyon mula sa restaurant kaya naman napagdesisyunan niyang lakarin nalang. Makakapag-exercise na siya, nakagawa pa siya ng good deed kay mother earth.

 Napatigil siya sa paglalakad ng makakita ng isang masayang magkasintahan. Nagyayakapan at nagtatawanan na parang walang paki-alam sa mundo. Parang may kung anung pumiga sa puso niya sa nakikita. Lalo na at kilalang-kilala niya ang babae.

Binaliwala niya ang sakit at sinalubong ang magkasintahang nagtatawanan. Nakapalibot ang braso ng lalaki sa bewang ni Heelan at ganoon din naman ang dalaga.

“Hi, Heelan. Kumusta?” Tanung niya na ikinatigil sa paglalakad ng dalawa.

Nawala ang mga ngiti sa labi ni Heelan ng makita siya. Nag-aalalang tumingin ito sa kasamang lalaki at ibinalik ang tingin sa kanya.

“Aren’t you gonna introduce me to your boyfriend?” Tanung ulit niya ng hindi ito nagsalita.

“Ahm… This—”

“I’m Blue Valen.” Putol niya sa iba pang sasabihin ni Heelan. “Who are you?”

Tumingin muna ang lalaki kay Heelan bago tinanggap ang pakikipagkamay niya.

“Andrei Parker. Heelan’s boyfriend for six years.” Puno ng pagmamalaki ang boses nito. Napakasarap tadyakan ng loko.

Ikinuyom niya ang kamao na nakatago sa likuran. “Is that so, matagal na pala kayo? Good for you then.”

“I don’t wanna be rude but, we have to go.” Andrei smiled and winked at Heelan who chuckled lightly. “We still have to buy groceries for our dinner tonight. She’s going to cook me dinner. How lucky can I get with this woman?” He hugged Heelan from the side and looked at him, apologetically. “We have to go. Nice meeting you, Blue.”

Nilampasan siya ng dalawa na agad naman hinabol ng paningin niya.

He saw how the man whispered at Heelan’s ear and Heelan pinch the man’s cheek and giggled.

Hindi tinanggal ni Blue ang paningin sa magkasintahan.

“Was that Heelan and super model Andrei Parker?” Boses iyon ng kakambal niya mula sa likuran.

“Yeah.” Aniya sa mahinang boses habang nakatingin pa rin sa dalawa.

“Are you okay?”

Nilingon niya si Sky. “Do I look okay?”

“No.”

“There’s your freaking answer.”

Iniwan niya ang kakambal sa gilid ng kalsada at nagmamadaling pumasok sa Valen Construction building.

“SO THAT was Blue Kither Valen. The one who broke your tiny little heart.” Andre said in a cooing voice.

Binatukan ito ni Heelan. “Shut up.”

“I can’t understand you.” Anito na ikinatigil niya sa paglalakad.

“What?”

“How can you leave a man with that kind of handsome face?” Pinipigilan nitong tumili dahil maraming tao. “Nang nakipagkamay siya sa akin, para akong hihimatayin sa kilig! And… he seems jealous of me.”

Napailing-iling si Heelan sa kabaliwan nito. “Tantanan mo nga si Blue.”

“What? Halata naman sa itsura nung mama na selos na selos siya sa paglalampungan natin.”

Inirapan niya ito. “Oh, shut up.”

Hinatak niya ito papasok sa isang grocery store para tumigil na ito sa kasasalita tungkol kay Blue.

Pagkatapos mamili, mainit na ang ulo ni Heelan. Walang tigil ito sa kapupuri kung gaano kaguwapo si Blue. Napupurga na siya sa walang tigil nitong bunganga.

Wala siyang ibang ginawa kung hindi i-tone down ang maarteng boses nito. Nagpapa-salamat lang talaga siya na hindi pumilantik ang kamay at boses nito ng kaharap kanina si Blue.

Nang makapasok sila sa condo unit niya, walang tigil parin ang bunganga nito.

“Shut up, Andrei!” Saway niya dito.

Tumigil sa pagsasalita si Andrei at tumawa ng malakas. “At last. Napuno ka na rin.”

Inirapan niya ito. “Tumigil ka na kasi. Masakit na ang tenga ko.”

Tumawa na naman si Andrei. “Okay, okay. Basta ipagluto mo na ako. I’m hungry.” He wined.

Inirapan ulit niya ito at tinungo ang kusina para umpisahang magluto.

PAGKATAPOS magluto, maganang kumain si Andrei.

“God! I miss this.” Wika na Andrei habang mabilis na kumakain.

Napailing nalang si Heelan habang nakatingin sa maganang kumakain ng niluto niya. “Mabuti naman at nagustuhan mo.”

Tumigil ito sa pagkain at ngumiti sa kanya. “Kailan ko ba hindi nagustuhan ang niluto mo?”  

“Kailan nga ba?”

“Never.” Tapos ipinagpatuloy nito ang pagkain na parang ito na ang huling beses na kakain ito.

Akmang sasaluhan niya sa pagkain ang kaibigan ng tumunog ang cell phone niya.

Nang tingnan niya kung sino ang tumatawag, napakunot ang nuo niya. Bakit naman kaya tumatawag si Anianette?

Sinagot niya ang tawag. “Hello?”

“Hey, Heelan. This is Blake.”

“Blake? Anong kailangan mo? Hindi ba dapat nasa honeymoon ka ngayon?”

Blake grumbled. “Supposedly… but someone called me and interrupted my lovey dovey with my wife!”

“Sino ba ‘yon? At bakit ka ba tumawag?”

“I called because Blue called me a minute ago.”

“Blue?” Gagad niya.

“Yes. Blue and he’s freaking drunk. He was talking gibberish and I’m annoyed! I called you because he keeps calling your name. So, yeah, pick him up. He’s on Horbine Bar. Bye.”

Napatingin si Heelan sa cell phone niya ng patayin ni Blake ang tawag.

“Who was that?” Tanung ni Andrei na puno ang bibig ng pagkain.

“It was Blake.”

Tumili ito bigla. “Anong sabi ni fafa Blake?”

“Si Blue daw lasing at pinapasundo sa akin.”

Tumili na naman ito. “OMG! Tara! Sunduin natin si fafa Blue. Ang guwapo! I need to see him again!”

Umiling si Heelan. “No. Ako lang ang susundo sa kanya. Baka magtitili ka pa doon, anu pang isipin ng mga tao. Umuwi ka nalang doon sa inuukupahan mong Hotel. I’ll call you after I fetch Blue.”

“Fine.” Andrei pouted. “Go fetch fafa Blue. I’ll be in my room, sulking like a dying cow.”

Heelan rolled her eyes. “Stop being so dramatic.”

Nagtatampong kinuha ni Andrei ang lalagyan ng niluto niyang lasagna at naglakad papuntang pintuan habang yakap-yakap iyon.

“I’m sulking now. Like a dying cow.”

Heelan rolled her eyes again. “Go. Leave.” Pagpapalayas niya dito.

Andrei pouted more. “Whatever, Heelan.” Then he left with a dramatic face.

Kinuha ni Heelan ang susi ng sasakyan at nagmamadaling tinungo ang sasakyan na naka-park sa labas ng condominium building. Mabilis siyang nag-drive patungo sa bar na sinabi ni Blake. Ginamit niya ang GPS ng phone niya para mahanap ang nasabing bar.

Nang makarating doon, agad na umibis si Heelan sa sasakyan at pumasok sa Horbine Bar.

Ipinalibot niya ang mga mata at agad na nakita si Blue na nasa bar at umiinom ng alak mula sa bote. Kung makalaklak ito ng alak, parang wala ng bukas.

Nilapitan niya ang binata at inagaw ang bote na may lamang alak.

“Stop drinking!” Aniya sa matigas na boses.

Nilingon siya nito at may kakaibang kislap na dumaan sa mga mata nito ng makita siya na agad din namang nawala at napalitan ng pagkairita.

“Anung ginagawa mo dito?” Nasa boses nito ang pagkairita.

“Blake called me to fetch you.”

“Blake?” He frowned then messed his hair. “Fuck! Why did he call you anyway?”

“He called me to fetch you.” Ulit niya. “He said you’re drunk.”

“So iniwan mo ang boy friend mo para sa akin?” He smirked annoyingly. “How sweet.”

Nagpipigil si Heelan na batukan ang kausap. “I’m here to fetch you kaya tayo na diyan at ihahatid kita pauwi.”

“Ah. Pauwi? Naalala mo pa ba kung nasaan ang bahay namin?”

“No.”

“Then leave. I won’t tell you my address, so leave.”

Napipikang hinablot ni Heelan ang braso ni Blue at hinatak ang binata palabas ng bar. “Halika na! Marami pa akong gagawin kaya huwag mo akong galitin!”

CHAPTER 4

CHAPTER 4

NAGPAPASALAMAT si Heelan ng hinayaan siya ni Blue na hatakin niya ito palabas ng bar at papuntang sasakyan niya.

Pagkabukas ng passenger seat, itinulak niya ito papasok. Hindi ito umalma at walang imik na umupo sa sasakyan niya. Pumalibot siya at pumasok sa driver’s seat.

Agad niyang pinaharurot ang sasakyan paalis sa lugar na ‘yon. Tiningnan niya sa review mirror ang binata, nakatingin ito sa labas ng bintana at mukhang malalim ang iniisip.

“Saan kita ihahatid?” Basag niya sa katahimikan.           

“Saan ka nakatira? Sa bahay niyo pa ba?” Balik tanung nito.

Tumingin siya ulit sa review mirror at nakitang nakatingin ito sa kanya.

“Hindi na. I bought a condo unit for myself.”

“Saan?”

“Stone Condominium, fifth floor, room 5A. So, saan ang bahay niyo ng mahatid kita doon? Marami pa akong gagawin.”

Isinandal nito ang ulo sa gilid ng bintana. “Stone condominium too.”

Nanlaki ang mga mata ni Heelan. “We live in the same building?”

Blue shrugged and continue looking outside the window.

Heelan drive to Stone condominium. Walang imik silang dalawa. Gusto niyang magsalita pero baka isipin ng isang ‘to na nagpapapansin siya.

“Binili mo ba yung pinggan at baso na napili ko?” Tanung nito kapagkuwan na ikinaigtad niya.

Tumingin siya sa kalsada na dinadaanan nila. “Yes. I did.”

“Okay.” Anito at nanahimik na naman.

Ilang minuto na ang lumipas at sumuko na si Heelan sa kaaasa na magsasalita ulit ang binata.

“Did you cook dinner for your boyfriend?” Basag nito sa katahimikan na ipinagpasalamat niya.

“Why you ask?”

“Just answer the damn question.”

Hindi pinansin ni Heelan ang timbre ng boses nito. “Bakit mo nga tinatanung?”

“I just want to know. I didn’t know you can cook.”

“There are a lot of things you don’t know about me.”

“Same here and in your part, I didn’t know you were a coward for leaving.”

Heelan huffed. Back to the past again? “I’m not a coward. What happened between us in the past must—”

“—must remain in the past?” Mapaklang tumawa si Blue. “That’s bullshit! You’re past is the reason that you are you right now. Past is past? Fuck that saying! That’s not true, because whether you like it or not, the past will always be there, tempting you to remember, torturing you of the painful memories. And trust me, Heelan; I tried everything to forget our past. But it keeps coming back and I can’t fucking stop it! If only I can erase that memory, I will.”

Nanlamig si Heelan sa kawalan ng emosyon ng boses nito. Parang ibang tao ang kaharap niya. Hindi ito ang Blue na nakilala niya nuong college siya. Ibang-iba na ito. He curse and shout. Hindi ganoon si Blue. Soft spoken ang binata at hindi hot headed.

Huminga ng malalim si Heelan. “Look, what happened to us back then was a mistake, a mistake that I don’t want to remember. So I believe in the saying ‘past is past’, because that’s the only thing that’s keeping me sane while talking to you. So, stop talking like I did the most horrible thing by leaving you without a word because, Blue, you didn’t know a thing about what I’d been through when I left. So, stop making me feel guilty because it won’t work.”

“I’m not making you feel guilty! I’m just stating a fact, fucking dammit!”

“Yes, you are!”

“I’m not!”

“Yes, you freaking are!”

Natahimik ang binata. Pagkalipas ng ilang minuto, nagsalita ulit ito.

“So, did you cook dinner for your boyfriend?” Mahinahong tanung nito.

Napailing si Heelan sa takbo ng utak nito. Nagsasagutan palang sila, tapos kung makatanung ito ngayon parang hindi nila sinigawan ang isa’t-isa.

“Yes, I did.” Sagot niya.

“Did he use the utensils I suggest you buy?”

Napapantastikuhan siya sa tanung nito pero sinagot pa rin niya. “Yes. He did.”

Nang hindi na nagsalita pa ang binata, nanahimik na rin siya. Laking pasalamat ni Heelan ng makarating na sila sa Stone condominium. Mabilis siyang lumabas ng sasakyan dahil parang naso-suffocate siya sa loob. Narinig niyang bumukas ang passenger’s seat at lumabas ang binata at dire-diretsong naglakad patungong elevator.

Nang hindi siya gumalaw sa kinatatayuan, nilingon siya ni Blue. “Hindi ka pa aakyat? Balak mo bang pakainin ang mga lamok diyan?”

Mabilis siyang naglakad patungo dito at hinintay na bumukas ang elevator. Nang makapasok na sila sa loob, inabot nito ang floor buttons at pinindot ang fifth floor.

“You’re on the same floor as me?” Hindi niya makapaniwalang tanung.

Blue just shrugged and keep quiet.

Isinandal ni Heelan ang likod at hinintay na makarating sila sa distinasyon. Nang bumukas ang elevator at naunang lumabas ni Blue, kumunot ang nuo niya.

“Talaga bang dito ka nakatira? Kailan ka pa—”

“Stop talking and move. Masakit na ang ulo ko. Kanina ko pa gustong matulog.” Putol nito sa sasabihin niya.

Napamaang siya dito habang lumalabas ng elevator. Tinungo niya ang pintuan ng kuwarto niya ng walang imik. Nilingon niya si Blue para tingnan kung nasaan ang kuwarto nito. Napatigil siya sa paglalakad ng mapansing nasa likod niya ang binata.

“What are you doing—”

“Get in.” Anito habang nakatingin sa pintuan ng unit niya.

Heelan reluctantly open the door and get in. Akmang lilingunin niya si Blue para magpaalam ng lampasan siya nito at walang sereseremonyang naghubad ng pang-itaas.

“W-What the hell?!”

Tinapon nito ang hinubad na polo sa sahig at sinunod nito ang pantalon.

“Stop right there! Don’t you dare take that off!” Kinakabahang sigaw niya ng buksan nito ang butones at zipper ng pantalon.

Tumingin si Blue sa kanya ng nakataas ang kilay na parang hinahamon siya na pigilan ito sa pagboborles. Nang hindi siya gumalaw sa kinatatayuan, mabilis nitong hinubad ang pantalon.

 Nag-iinit ang mukha na nag-iwas siya ng tingin. Oh my god! Oo nga at nakakita na siya ng hubad na katawan pero mga modelo naman niya ‘yon. Pero si Blue…

Slowly, Heelan take a peek. She gaped at Blue’s well toned body lying on her sofa. Naka-tagilid ito ng higa at nakaharap ang likod nito sa kanya.

God of sex and muscles! Please, kung naririnig mo ako! Spare me and my hormones!

Lihim na napalunok si Heelan habang nakatingin sa nakapaglalaway na likod ni Blue. Bet na bet niya ang likod ng binata. It’s delectable. Yummy! Delicious. Lickilicious.

God! Saan nanggagaling ang mga salitang ‘yon?! Lickilicious? That’s not even a word!

“Stop staring at me, Heelan.”

Napaigtad siya ng marinig ang boses ni Blue.

Nasapo niya ang nag-iinit na mukha.

“I am not looking at your back.” Mabilis niyang kaila.

“Who said you’re looking at my back? And I can feel your eyes on me, by the way.”

Napanganga siya. “That is so not true! Matulog ka nalang diyan!” Nagmamartsang tinungo niya ang lababo sa kusina at naghilamos. Pakiramdam niya ay nag-aapoy ang pisngi niya. Hindi niya tinantanan ang mukha hanggang hindi pa ito bumabalik sa dating normal na temperatura.

Nang bumalik siya sa sala, mahinang naghihilik na ang binata. Napatitig siya sa maamong mukha nito habang nagtutulog. Ito ang Blue na nakilala niya. Ang Blue na palaging kalmado at mabait.

Nagpakawala siya ng buntong hininga at pinulot ang damit nito na nagkalat sa sahig. Napangiti siya ng may nahulog na tatlong pirasong kendi mula sa bulsa ng pantalon nito.

Oo nga at nagbago ang ugali nito pero hindi ang pagkahilig nito sa kendi. Binalatan niya ang isang kendi at isinubo ‘yon. Tinupi niya ang damit nito ang inilagay ‘yon sa center table.

Pumasok na siya sa kuwarto niya para matulog. Bukas na niya ito ii-interrogate kung bakit nandito ito sa condo niya.

NAGISING si Heelan ng makarinig ng sunod-sunod na katok sa pintuan ng kuwarto niya.

Sa inaantok niyang pag-iisip, binuksan niya ang pintuan ng hindi man lang inaayos ang sarili.

Someone whistled. “Para kang binuldos ng limang truck sa itsura mo.”

Napamulagat si Heelan ng marinig ang boses ni Blue. Agad nabuhay ang dugo niya at ganoon na lamang ang hiya na naramdaman ng makitang nakatingin ito sa buhok niyang parang pinasabugan ng nuclear bomb sa sobrang gulo.

Mabilis niyang inayos ang buhok. Nang hindi iyon naayos, tinali niya ito gamit ang kamay niya bilang pantali.

“Anung kailangan mo?” Aniya habang nakatakip ang isang kamay sa bibig niya. Ayaw niyang umabot ang hininga niya dito, baka bad breath siya.

Kumunot ang nuo ni Blue. “Anong ginagawa mo?”

“Bad breath.”

Kinuha nito ang kamay sa pagkakatakip sa bibig niya at inilapit ang ilong nito sa labi niya.

“You smell…” Nagtama ang mga mata nila sa ginawa nitong paglapit. Umayos ng pagkakatayo si Blue at tumikhim. “You smell fine.”

“Bakit ka ba kumatok?”

“I’m hungry. Cook something for me.” Blue demanded.

Heelan gaped at him. “Yan ang dahilan kaya inisturbo mo ang tulog ko?” Inirapan niya ito. “Hintayin mo ako sa kusina. Magbibihis lang ako.”

“Ngayon palang ako nakakita ng see-through na pajama.”

Mabilis na ibinalibag niya ang pintuan ng kuwarto at napahawak sa katawan niya na natatakpan lang ng see-through na pajama. Bakit ba kasi hindi siya nag-iisip?! Mabilis niyang tinungo ang banyo at nag-tooth brush at naghilamos. Pagkatapos magbihis, agad siyang lumabas ng kuwarto.

Hinanap niya si Blue ng hindi ito makita sa sala. Nang makarinig ng kalansing sa kusina, agad siyang pumunta doon.

Nakita niya si Blue na sumasandok ng Lasagna na itinago niya sa refrigerator para pan blackmail kay Andrei.

“Don’t. Para yan kay Andrei.” Hindi napigilang sabi niya.

Napatigil sa pag sandok si Blue at tumingin sa kanya. “Sa Boyfriend mo?”

Tumango siya ng marahan at kinuha ang lasagna dito. “It’s his favorite.”

Malakas na inilapag ni Blue ang pinggan na hawak sa lababo at iniwan siya sa kusina. Napatingin siya sa plato nito. “E para naman talaga ‘to kay Andrei e!”

Halata sa mukha na hindi nito nagustuhan ang sinabi niya.

Heelan sighed and open her cabinet where she stocks her groceries. “Oo na. Ipagluluto ko na siya.”

ALAM niyang hindi siya welcome sa bahay na ito, pero tulad ng dati. Pinagsisiksikan pa rin niya ang sarili niya.

Ano bang bago? Bakit ba hindi pa siya natuto?

Ikinuyom niya ang kamao ng maalala ang kahihiyang naramdaman sa kusina. Bakit naman kasi feel at home siya? May boyfriend nga diba? Siyempre uunahin yung kasintahan kaysa sa kanya.

Boysit!

Padaskol na umalis siya ng pagkakaupo sa sofa at isinuot ang polo niya. Akmang aalis na siya, ng may kung anung pumigil sa kanya. May kung anung puwersa na pinipigilan siyang umalis ng hindi nagpapaalam. Bakit ba? Iyon naman ang ginawa nito sa kanya.

Blue exhaled a long breath and walks to the kitchen where Heelan is. Nasa intrada palang siya ng kusina, amoy na niya ang mabangong aroma ng pagkain. Biglang tumunog ang tiyan niya sa gutom.

Nginitian siya ni Heelan ng makitang papasok siya sa kusina.

“Hey. I cook something for you.”

Biglang tumigil sa pag function ang utak niya. “Ano?”

Iminuwestra nito ang kamay sa pandalawahang mesa na nasa gitna ng kusina. “Tsaran! I made you coffee, I hope you like brewed coffee. I cook you bacon sandwich and soup. I hope its enough to sate your growling stomach.”

Tumingin siya sa pagkaing nasa mesa. Nakakatakam ang amoy ng mga ‘yon.

Hinatak siya nito paupo sa mesa ng hindi siya gumalaw sa kinatatayuan.

“Eat.” She said with a smile on her face.

Walang imik na nag-umpisa siyang kumain. Akala niya hindi ito magsasalita ng bigla nalang siya nitong tanungin.

“Saan ka ba talaga nakatira? Because I’m pretty sure that you don’t live in this building.”

Napatigil siya sa pag-nguya.

And I’m also pretty sure that I can’t honestly tell you why I didn’t give you my freaking address.

HININTAY ni Heelan na sumagot si Blue, pero nanatili itong walang imik at patuloy na kumain. Hindi alam ni Heelan kung bakit may parte sa kanya na umaasa na sana gusto siya nitong makasama kaya naman hindi nito sinabi ang totoong address.

“Blue—”

“I don’t want my dad to see me drunk.”

Hindi siya naniniwala. May nagsasabi sa likod ng isip niya na hindi iyon ang dahilan.

“Uh-huh. Try again. Bakit ka ba nagsinungaling na dito ka nakatira?”

“Really. That’s the reason.”

“I don’t believe you. Just tell me the truth—”

Padaskol itong tumayo at masamang tumingin sa kanya. “What do you want me to say? That I want to be with you that’s why I lied?”

Napaatras siya sa pagtaas ng boses nito. “Hindi naman ‘yon—”

“Yon ba ang gusto mong marinig? Ang sabihin kong kahit anung pilit kung kalimutan ka, hindi ko magawa? Na ngayong nakita na kita ulit pagkatapos ng pitong taon, gusto kong palaging nakikita ka? Na parang ginugutay-gutay ang puso ko habang nakatingin ako sa inyo ng boyfriend mo na naglalampungan? Yon ba?”

Hindi siya nakasagot. Hindi nga niya maibuka ang bibig niya sa sobrang kaba na nararamdaman. Ang lamig-lamig ng kamay niya at parang naninigas ang panga niya. Napakabilis din ng tibok ng puso niya.

Blue smiled at her stunned face. That same smile she like when they were in college. The cheeky smile that never failed to make her heart beat rapidly.

“You owe me a candy.” Anito kapagkuwan.

“Huh?” Wala sa sariling ani niya.

Blue lips touched hers. Hindi iyon matagal, para nga lang ‘yon haplos ng hangin pero ramdam na ramdam ‘yon ni Heelan.

Blue was still smiling cheekily when he pulled back. “It’s paid. The candy is sweet but your lips are sweeter.”

He pinch her nose then left her in the kitchen, gaping.

Narinig niyang bumukas at sumara ang pintuan ng condo niya. Nakatanga parin siya sa kawalan at niri-replay ng utak niya ang munting halik na ‘yon. Kinapa niya ang labi na may nararamdaman paring kiliti.

“Kahit anong gawin ko. Apektado pa rin ako.” Amin niya sa sarili.

CHAPTER 5

CHAPTER 5

NASA Yanzee’s restaurant si Heelan at ini-enjoy ang pagkain habang nagiisip ng idi-disenyo niya sa kanyang summer paradise fashion line. Kanina pa siya nandito at isang pares palang ng summer wear ang nagagawa niya.

Heelan hunched on her seat. “I can’t think of another design for summer wear.”

“Maybe you should go to a beach resort. Para magkaroon ka ng inspirasyon.” Ani ni Andrei na busy sa pagkain ng salad vegetable.

She sighed. “Ayokong pumunta sa matataong beaches. Hindi ako makakapag-isip doon. Gusto ko yung private island. Yong kulang sa tao.” Tumingin siya kay Andrei. “May alam ka bang ganoon?”

Kumunot ang nuo nito at ngumiti kapagkuwan. “As a matter of fact, yeah, may alam kong ganoong beach. Hindi pa siya masyadong kilala kasi under construction pa ang resort nila. Pero open naman ang mga maliliit nilang cabin.”

“Saan ‘yon at magpapa-book ako ng reservation?” Excited niyang tanung. Sa wakas, may narinig din siyang ganoong klaseng beach. Hindi ma-tao at may cabin. “Yon ang hinahanap ko.”

“Actually, it’s not yet open. I just heard it from a friend.”

Sumimangot siya. “Bakit naman?”

“Under construction nga diba? Meaning, hindi pa tapos.”

Mas lalo siyang napasimangot. “Kainis naman. Paano ako ngayon? Saan ako kukuha ng inspirasyon?”

“Doon ka nalang sa mataong beaches o kaya naman doon ka magtanung kay Mr. Google. I’m sure masasagot nun ang tanung mo.” Anito at kumain ulit.

Napabuntong hininga nalang siya habang tinititigan ang sketch book niya na blanko.

“Kahit si Mr. Google hindi masasagot ang tanung ko.” Aniya sa sarili.

Hanggang sa maka-uwi siya sa condo niya, wala pa rin siyang maisip na desinyo. Masakit na ang ulo niya sa kai-isip kung anung magandang desinyo na papatok sa mga Pilipino, pero wala talaga siyang maisip. Napag-desisyunan niyang tingnan ang mga dati niyang summer wear design para magka-ediya siya.

 Nasa kalagitnaan siya ng paghahalungkat ng mga dati niyang design ng tumunog ang door bell niya. Naiinis na naglakad siya patungong pintuan. Sino ba itong isturbo sa ginagawa niya?

Nang pagbuksan niya ang nagdo-door bell, napanganga siya sa nakita.

“Oh my god…” Heelan gaped at the person on the door. “Kreiya?”

Kreiya smiled widely. “Yes! My gosh, Heelan, it’s been what? Seven years? Oh my god! I miss you, you bitch!” Anito at niyakap siya ng mahigpit.

Dapat siyang ma-offend dahil tinawag siya nitong bitch pero dahil si Kreiya naman ‘yon, hindi nalang niya pinansin.

Ginantihan niya ang yakap nito. “I miss you too, Kreiya.”

“Hindi mo ba ako papapasukin?” Tanung nito ng pakawalan siya nito sa pagkakayakap.

Heelan grinned and open the door wide. “Silly! Come on in.”

Patalon-talon na pumasok si Kreiya sa condo niya. Bakas sa mukha nito ang kasayahan.

“My god! How have you been?” Tanung nito ng maka-upo sa sofa niya.

“I’m fine.” Heelan sit on the sofa across Kreiya. “How about you?”

“Oh, I’m freaking awesome. I own a company that deals with technology and stuff. Nerd stuff. I’m sure you’re not interested. Samantalang ikaw, I heard you are a big time fashion designer.”

“Saan mo naman narinig ‘yon?”

“Oh, from Andrei Parker.”

Nanlaki ang mga mata niya. “What? Kilala mo si Andrei?”

“Yes. He’s my childhood friend. Or should I call him, Andrea. Ang baklang ‘yon. Niloloko ang buong mundo at wala man lang ginagawa si mother earth sa panloloko niya.”

“What a small world.” Napailing-iling si Heelan. “Hindi ka man lang sakin nai-kuwento ng baklang ‘yon.”

Tumawa si Kreiya. “Same here. Binugbug ko nga siya kanina ng malaman kong magkakilala kayo. I’ve been looking for you, Heelan. After you left nawalan ako ng kaibigan. Kahit ilang buwan lang ang pagkakaibigan natin, you’re still my friend.”

Nilukob ng kasayahan ang puso ni Heelan. “Thanks Kreiya. You’re my friend too.”

Inirapan siya nito. “So, how’s you and Blue?”

Natigilan siya sa tanung nito. “What?”

Nanunudyong ngumit ito. “Oh, come on, Heelan. Sa ka-tsismosa ng baklang si Andrei, alam kung alam mo na pati si Blue, na-i-kuwento niya sa akin.”

Huminga siya ng maluwag at sumandal sa likod ng sofa. “Wala kami ni Blue. Saka wala akong panahon na isipin ang lalaking ‘yon. May mas importante pa akong dapat isipin kaysa sa kanya.”

“Like what?”

“Like inspiration for my next fashion line called summer paradise.”

Lumiwanag ang mukha ni Kreiya. “Well, about that. You can have a vacation on our island. It’s going to be a beach resort soon pero sa ngayon, under construction pa. So, yeah. You can go there.”

“Talaga?” Tumalon siya sa tuwa. “Yes! Salamat naman. Sa wakas!”

“Yes. That’s why I’m here. Andrei asked me if I can lend you one of our cabins. Of course I said no, but when that gay elaborate and I found out it’s you, I said yes and came here instantly.”

She enveloped Kreiya in a tight hug. “Thank you.”

“I’m sure mag-i-enjoy ka sa isla namin.” May misteryosong ngiti sa mga labi ni Kreiya na ikinakunot ng nuo niya.

Ano kaya ‘yon?

HEELAN inhale as she looked at the beautiful beach in front of her. Napakagandang tingnan ng asul na dagat. Puting buhangin.  Preskong hangin. Napakaganda din ng sunset sa islang ‘to. She saw it yesterday and it was amazing to look at. Nakaka-relax.

Inihatid siya kaagad ni Kreiya dito sa islang pagmamay-ari ng pamilya nito ng pumayag siya. Siyempre, papayag siya. Kailangan niya ito para sa next fashion line niya.

Kinuha niya ang sketch book at nag-umpisang gumuhit ng naiisip niyang design. Napakadali sa kanya na makapag-isip ng mga designs mula ng dumating siya sa islang ito.

Hindi pa niya nakikita ang sinasabing under construction na hotel ng isla. Ayaw niyang pumunta dahil sa delikado ang lugar na yun. Mabuti nalang at nasa malapit lang sa dagat ang cabin na pinahiram sa kanya ni Kreiya. May ibinigay din itong mga groceries sa kanya na kayang tumagal ng isang linggo lang.

Wala naman siyang balak na magtagal sa islang ito. Sa napakaraming ideya na pumapasok sa isip niya, mga tatlong araw lang, puwede na siyang umuwi.

Pagkatapos iguhit ang ika-sampung desinyo para sa summer paradise collection, napag-desisyunan niyang libutin ang buong isla. Hindi lang siya doon lalapit sa under construction na hotel.

Ibinalik muna niya ang sketch book sa inuukupang cabin at nag-umpisa na siyang maglakad-lakad.

After twenty minutes of walking, mga tatlong cabin palang ang nadadaanan niya. Grabe naman pala ang layo ng distansiya ng mga cabin dito. Kung hindi lang siya ini-assured ni Kreiya sa safe ang islang ito, baka ngayon palang nag-impake na siya at lumangoy palayo rito.

Nang maramdamang nangangalay na ang paa niya, umupo siya sa buhangin at tumingin sa karagatan. Hay! Sana dinala niya ang sketch book niya. Nang maramdamang ang likod naman niya ang nangangalay, humiga siya sa buhangin. Wala siyang pakialam kung mabuhanginan man ang buhok niya. Masarap sa pakiramdam ang humiga sa buhangin.

Ipinikit niya ang mga mata at nag-umpisang kumanta knockin’ by Freddie Stroan. Ang kantang naging karamay niya sa mga panahong baon na baon ang puso niya.

‘I’m lost in the world that rattles my brain,

I’m cleaning up my life from the mess you made

Oh-oh… ohhh-oh-oh-ohh

My soul is in debt but my bills are paid             I can give anything just to make an escape            

Oh-oh… ohhh-oh-oh-ohh

 

Heelan was hitting chorus when a smooth manly voice joined her. 

So you can keep knockin’, knockin’, knockin’             Baby you’re knockin but there ain’t no way I’m gonna let you in             Not again—

Napabalikwas ng bangon si Heelan at malalaki ang matang tumingin sa lalaking sumabay sa kanya sa chorus ng kanta.

“Blue? What are you doing here?”

“What are you doing here?” Balik tanung nito.

Pinagpag niya ang damit na kinapitan ng buhangin. “Ako ang unang nagtanung.”

Blue rolled his eyes. “I’m here because I’m renovating the whole island. I signed a freaking contract to make it look like an amazing resort.”

Tumango-tango si Heelan. “Oh.”

“Ikaw? Anung ginagawa mo dito?”

“Looking for inspiration.” Aniya na nakatingin dito.

“And I’m your inspiration?”

“What?”

“You’re looking at me.” He said in a matter of fact voice.

“No!” Mabilis niyang kaila. “It’s the scenery. I don’t even know that you’re here. I was looking for un-inhabited beach, and then Kreiya came barging into my house, offering me her family island.”

“Si Kreiya? Anak siya ng may-ari ng islang ito? Anak siya ni Mr. Zapanta?”

Heelan shrugged. “Yeah. I think so.”

“Bakit pakalat-kalat ka dito sa isla? Alam mo bang maliban sa ating dalawa, mga construction worker lang ang naririto? Ibig sabihin, ikaw lang ang babae sa islang ito. Kaya kung ayaw mong ma-rape. Bumalik ka doon sa cabin mo.”

Iyon lang at iniwan siya nitong mag-isa at kinakabahan sa mga pinagsasasabi nito. Sa sobrang takot na nararamdaman, mabilis siyang tumakbo patungong cabin niya. Nang makarating doon, agad siyang pumasok at ini-lock and pinto.

Hinihingal na umupo si Heelan sa sahig ng cabin. Sapo-sapo ang puso niya na sobrang bilis ang tibok.

Ipinikit niya ang mga mata at isinandal ang ulo sa likod ng pintuan. Sa sobrang takot niya sa mga pinagsasasabi ni Blue, nawala sa isip niya na wala pala siyang suot sa paa, kaya naman hindi na siya nagulat ng makaramdam ng kaunting kirot.

Tiningnan niya ang talampakan at napakagat labi siya ng makitang marami siyang maliliit na sugat dahil siguro sa matatalim na shell o bato na hindi niya napansin nang tumatakkbo siya sa sobrang takot.

Napapikit siya ng may makitang may dugo na lumabas sa mga maliliit na sugat.

“Oh, my god! Bakit ba kasi hindi ako nag-iisip? Takbo lang ako ng takbo.”

Lumuhod si Heelan sa sahig at naglakad gamit ang tuhod. Hindi niya kayang itapak ang mga paa dahil nag-uumpisa na ‘yong kumirot.

Nasa kalagitnaan na siya ng cabin ng makarinig ng katok. Binundol ng kaba ang dibdib ni Heelan. Biglang nagsitayuan ang balahibo niya. Paano kung rapist ‘yong kumakatok? Oh god—

“Heelan, open the door. It’s me, Blue.”

Nakahinga ng maluwang si Heelan ng marinig ang boses ni Blue. Mabilis siyang naglakad gamit ang tuhod niya papuntang pintuan ng cabin.

Nang buksan niya ang pintuan, kumunot ang nuo ni Blue ng makitang nakaluhod si Heelan.

“Ano ang nakain mo at nakaluhod ka diyan na parang handang ialay sa akin ang katawan mo?”

Napasinghap si Heelan sa sinabi sa Blue. Agad niyang tinakpan ang dibdib niya ng makitang nakatingin doon ang binata.

Padaskol na tumayo siya. Hindi niya matatanggap ang pambabastos nito sa kanya—

“Shit! Ang paa ko! Aray!”

Naiiyak na napa-upo si Heelan sa sahig at hinipan ang paa na sobrang kirot.

Suminghot-singhot siya. “Ang sakit!” Pinandilatan niya si Blue na nakatingin sa mga paa niya. “Kasalanan mo ‘to e!”

Umuklo ito at ininspeksiyon ang paa niya. “Saan ka ba nagsususuot at may maga sugat ka?”

Pinahid niya ang isang butil ng luha na kumawala sa mga mata niya.

“Bakit ka ba narito? Paano mo nalaman na ito ang cabin na inuukupa ko?”

Blue rolled his eyes. “Ito lang ang cabin na bukas ang ilaw. Lahat ng tao sa islang ito, doon nakatira sa ginawa naming tent malapit sa ginagawa naming hotel.” Tiningnan ulit nito ang talampakan niya. “Ano ba ang nangyari sayo?”

She sniffed. “Kasalana mo to e! Kung hindi mo ako tinakot sa mga rapist-rapist na yun e di sana hindi mangyayari sa akin to! Sa sobrang takot ko dahil iniwan mo akong mag-isa doon, mabilis akong tumakbo. Hindi ko napansin na may mga matatalim na shell at bato pala akong nadadaanan.” Humikbi siya ng kumirot na naman ang sugat. “This is your fault!”

“Hindi ko akalaing iyakin ka pala.” Umiling-iling ito at binuhat siya mula sa pagkaka-upo sa sahig.

Biglang nag-init ang pisngi niya ng maramdaman ng kanyang braso ang matigas nitong dibdib.

“Bitawan mo ako!” Sigaw ng nagpapanic niyang utak.

Nagpumiglas siya ng hindi siya nitong binitawan.

“Stay still!” Anito na matigas na boses.

Hindi niya ito pinakinggan at patuloy na nagpumiglas. Dahil siguro sa likot niya, dumaosdos siya sa katawan nito.

Napasinghap si Heelan ng maramdaman ang arousal nito. Napatanga siya dito.

Blue growled and fastly put her on the bed in the corner of the cabin. Walang imik na pumasok ito loob ng isang pintuan kung saan naroon ang isang maliit na banyo. Nang lumabas ito, may dala na itong plangganita at first aid kit.

Umupo si Blue sa gilid ng kama at binuhat ang paa niya at inilagay sa hita nito. Napasinghap si Heelan ng dumampi ang basang bulak sa talampakan niya. Agad niyang iniiwas ang paa palayo kay Blue.

“Relax. I’m cleaning your wound. Baka ma-inpeksiyon ka kapag hindi ito nalinis kaagad.” Ibinalik nito ang paa niya sa hita nito.

Hindi sumagot si Heelan at pikit ang mga matang kinaya ang kirot sa bawat dampi ng bulak sa mga sugat niya.

Heelan breathe in relief when she felt a bandage encircling her feet.

Nang matapos sa ginagawang pag gamot sa sugat niya ibinalik ni Blue ang paa sa kama.

“Was I that bad?”

Heelan opened her eyes and frowned at Blue. “Huh?”

“It’s still boggling my mind. Was I a bad boyfriend? ‘Yon ba ang dahilan kaya iniwan mo ako?” Tumingin ito sa mga mata niya. “Or did you find someone new? Kasi hanggang ngayon, hindi ko pa rin maintindihan kung bakit mo ako iniwan.”

Their past again?

Heelan looked away. Gusto-gusto niyang sagutin ang katanungan nito pero natatakot siya na mali siya at totoo ang mga pinagsasasabi ni Leiche.

Paano kung mali siya? Iniwan niya si Blue sa walang kwentang dahilan. Tiyak na mado-doble pa ang galit nito sa kanya kapag nagkataon.

“Ayokong pag-usapan yan.” Nag-iwas siya ng tingin.

“Heelan, just answer my question. Madali lang naman ang tanung ko.”

“Ayokong sagutin.”

“Why? What did I do for you to leave me without a word? Bakit, Heelan? Bakit?”

Umiling-iling siya. “I’m not going to answer you kahit lumuhod at magmakaawa ka pa diyan.”

Blue exhaled a loud breath while looking at the ceiling, calming his self. “Why don’t you want to answer my question?”

“Because I don’t want to. Turn off the lights and lock the door when you leave.” Kinuha niya ang kumot at itinakip iyon sa mukha niya para hindi nito makita ang luha na unti-unting namumuo sa mata niya.

Nang may maalala, mabilis na pinahid niya ang mga luha at tinanggal ang kumot sa pagkakatakip sa mukha niya at tumingin kay Blue.

“Is your… ahm—” Tinuro niya ang pagkalalaki nito. “I-Is it calm? I mean, diba kanina, nasagi ko… It’s angry and—”

“Why are you asking? Are you gonna take care of it?”

“T-Take care of i-it?” Tanung niya habang nakatingin sa tot nito.

“Yeah. Masturbation or Sex. You choose.”

Malakas na binato niya ito ng unan. “Bastos! Layas!” Itinakip niya ulit ang kumot sa mukha.

Heelan heard him chuckled before he left.

KINABUKASAN, paglabas ng araw sa kalangitan, walang sere-seremonyang pumasok si Blue sa kuwarto ni Heelan.

Napabalikwas ng bangon si Heelan ng marinig na bumukas ang pinto.

“Paano ka nakapasok dito?” Tanung niya kay Blue habang kinukusot ang mga mata niya.

“I have the key to every door in this island.” Nilaro-laro nito ang maraming susi na nasa kamay nito. “How’s your feet?” Tanung nito na nakatingin sa paa niya.

“It hurts.” Heelan yawned and went back sleeping.

Naisturbo ang tulog niya dahil sa pesteng lalaki na ‘to. Hindi na nga siya nakatulog kagabi ng maiigi, bubulahawin pa nito ang tulog niya.

She flinched when he felt a hand touched her feet.

“Papalitan ko lang ng bandage.”

Hindi sumagot si Heelan at ipinagpatuloy ang naudlot na pagtulog.

NAGISING si Heelan sa masarap na amoy ng pagkain. Ininat niya ang katawan at wala sa sariling umupo sa kama.

Hindi na siya nagulat ng makarinig ng mahinang tawa. Alam niyang si Blue iyon.

“Hindi ka pa ba umaalis?” Tanung niya habang inaayos ang buhok na kahit saan lang nakatayo.

“Nope.” Anito.

“Umalis ka na. I’ll be fine. At kung tungkol na naman ito doon sa tanung mo, spare me. Wala ako sa mood.”

The space beside her dipped. Heelan knew that Blue was sitting beside her but she didn’t look. Nilabanan niya ang sarili na hindi ito lingunin.

“Blue, umalis ka na—”

Napatigil siya sa pagsasalita ng maramdamang sinusuklay ang buhok niya.

“Stay still. Let me comb your hair.” Ani sa Malumanay na boses ni Blue. “Parang nagkalat na haystack ang buhok mo kapag bagong gising.”

Napapikit si Heelan at ninamnam ang masarap na pakiramdam ng sinusuklayan. Bakit kaya kapag iba ang nagsusuklay sayo, ang sarap sa pakiramdam?

Naramdaman niyang hinawi ni Blue and buhok niya na nasa balikat at ipinatung doon ang baba nito.

“Heelan…”

Nagsitayuan ang mga balahibo niya ng maramdaman ang mainit nitong hininga sa leeg niya.

“B-Bakit?”

“Did you ever love me way back in college?”

CHAPTER 6

CHAPTER 6

“DON’T answer that. It was a stupid question.” Tinanggal ni Blue ang baba sa balikat niya at tumayo mula sa pagkakaupo sa kama.

Nakahinga ng maluwag si Heelan. Hindi niya kayang sagutin ang katanungan nito. Wala siyang lakas ng loob na sagutin ang binata.

May ibinigay itong tray sa kanya na naglalaman ng isang mangko ng sopas at pineapple juice.

“Eat.” Anito ng tiningnan lang niya ang tray.

Tiningala niya ito. “Did you cook it?”

“I don’t cook. Gawa ito ng isa sa mga construction worker ko para sa ibang trabahante. May sobra pa kaya dinalhan na kita. Kainin mo na. Masarap yan.”

Ginawa pa siyang isa sa mga trabahante nito.

“Thanks.” Aniya sa sarkastikong boses.

Sumandok siya ng isang kutsara. Nalukot ang mukha nito ng malasahan ang sopas.

“What?” Blue inquired when he saw her contorted face.

Pinandilatan niya ito. “Wala naman. Pinapakain mo lang naman sa akin ang niluto ng construction worker mo na sobrang pangit ang lasa.” Inilabas niya ang dila dito. “Ang pangit ng lasa.”

“Huwag ka ngang maarte diyan. May I remind you na walang restaurant dito na papasa sa panlasa mo. At saka, ano ba ang masama sa sopas na gawa ng trabahante ko? Wala yan lason kaya kainin mo na kaysa naman mamatay ka sa gutom.” Mahaba nitong sabi at padabog na umalis sa cabin niya.

Naguguluhang tumingin si Heelan sa pintong nilabasan ni Blue.

“Ano naman ang problema nun? Sinabi ko lang naman na pangit ang lasa. Kung makaakto naman ‘yon, parang ito ang nagluto.”

Sumandok ulit siya ng isang kutsarang sopas at dahan-dahang inamoy iyon. Okay naman ang amoy, ang lasa lang talaga ang hindi. Pero kahit ganoon, pinilit niyang kinain ang sopas.

Medyo masakit pa ang paa niya kaya naman hindi pa siya makakapagluto. Sisikmurain nalang niya ito kaysa naman magutom siya.

Pagkatapos kumain, inilagay niya sa sahig ang tray at nahiga ulit sa kama.

Nang hindi siya dinalaw ng antok, bumangon siya at sinubukan tumayo. Nang maramdamang kaya naman pala niya, naglakad siya palabas ng cabin, dala-dala ang sketch book niya.

Hay! Hindi nalang sana niya kinain ang sopas na ‘yon. Kaya naman pala na niyang maglakad. Nagluto nalang sana siya.

Naglakad siya patungong dagat. Wala siyang sapin sa paa maliban sa bandage niya. Nang dalawang metro nalang ang layo niya sa dagat, umupo siya.

Nag-focus siya sa sketch book niya at ginuhit ang nasa isip niyang desinyo.

Swim wear after swim wear.

Masyadong naka-concentrate si Heelan sa ginagawa kaya hindi niya namalayan ang paglubog ng araw. Kung hindi lang dumilim, eh hindi pa siya mag-aangat ng paningin mula sa sketch book niya.

Ipinalibot niya ang mata. “Madilim na pala?”

Dahan-dahan siyang tumayo at paika-ikang naglakad pabalik sa cabin niya. Sinapo niya ang tiyan ng tumunog yon.

“Hay! Gutom na ako!” Sumimangot siya. “Sopas lang kasi ang kinain ko—”

“Heelan! Bakit ka ba nasa labas?!” Galit na sigaw ni Blue sa kanya na nasa labas ng cabin niya at nakapamaywang na parang pag-aari ang buong isla.

“Bakit ba?” Mas humaba ang nguso niya. “May ginawa akong importante.”

“Ganoon ba ka-importante ang ginagawa mo para ilakad mo yang paa mo?”

Tiningnan niya ang paa na medyo okay na. “Okay na ang paa ko. I can walk. Bakit ka ba nandito? Diba galit ka?”

“Hindi ako galit.” Kaila nito.

“Ows? Pabalibag nga na isinara mo ang pintuan nang cabin ko kanina.” Nagpatuloy siya sa paglalakad papasok cabin.

Pinigilan siya ni Heelan na makapasok. “Kumain ka na?”

Umiling siya. “Na-busy ako e.”

Walang sere-seremonyang pinangko siya nito.

“Saan mo ba ako dadalhin?” Mahinahong tanung niya ng maglakad ito palayo sa cabin niya.

Wala siyang lakas na magpumiglas at masarap sa pakiramdam na nasa mga braso siya ni Blue.

Heelan leaned on blue’s chest. “I’m starving.”

“Ang arte mo kasi. Sabi nang kainin mo yong sopas.”

“I ate it, dumb head. Hindi ko napansin na madilim na pala kaya nagugutom ako.” She sighed. “If I knew, e di sana tumigil muna ako sa ginagawa ko para ipagluto ang sarili ko.”

“Shut up.” Anito habang naglalakad parin. “Ang daldal mo. Hindi ka naman ganito ka daldal dati ah.”

“I’ve change.”

“I can see that.” Tumingin ito sa kanya. “You don’t blush anymore. I miss your red cheek every time I said sweet things to you.”

“I’m not a teenager anymore, Blue. I’m a woman now.”

Tumigil ito sa paglalakad at dumilim ang mukha. “A woman?”

“Yeah.”

“So, you two did it?”

“Did what?”

“Have sex.”

Heelan gaped. “What?! No! My god, Blue. What do you take me for? Hindi ako ang tipo ng babae na basta-basta makikipagsex dahil lang sa boy friend ko siya!” She felt insulted. And have sex with Andrei? My god! “Ibaba mo ako! I can walk.”

Blue resumed walking. Hindi nito pinansin ang pagpupumiglas niya.

“I was just asking. You said you’re a woman. So I assumed.”

“Hindi naman nasusukat sa sex ang pagiging isang ganap na babae. Nasa pag-uugali ‘yon at kung paano ka umakto at dalhin ang sarili mo sa harap ng iba.”

“Whatever.”

“Saan mo ba ako dadalhin?” Usisa niya ng ilang minuto na silang naglalakad. Tumigil na siya sa kapupumiglas at nanatiling buhat-buhat ni Blue.

“To my cabin.”

Biglang sumirko ang puso ni Heelan.

“A-Ano? B-Bakit?” Nauutal niyang tanung.

“You need to eat. May pagkain ako sa cabin, nakalimutan kung dalhin kaya ikaw nalang ang dadalhin ko dun.”

Tumaba ang puso niya. “You saved me food?”

“Nope. Tira ko na yon. Okay pa naman. Huwag kang maarte, wala naman akong sakit para hindi mo kainin ang tira ko.”

Hay! Bakit ba siya umasa na nagaalala ito sa kanya?

“Thanks.” She said, trying to tone down the sarcasm.

He smirked at her. “Welcome.” Mukhang narinig nito ang sarkasmo sa boses niya.

Heelan rolled her eyes and shut her mouth. Hindi siya nagsalita hanggang sa makarating sila sa cabin nito, na sobrang layo mula sa inuukupa niyang cabin.

“Naglalakad ka ng ganito kalayo para pumunta sa cabin ko?” Nakamaang na tanung niya.

Blue didn’t answer her and just open the door and get in. kahit hindi inimbitahang pumasok, paika-ikang naglakad papasok si Heelan.

Isinara niya ang pinto sa likod niya at humarap kay Blue.

“Asan ang pagkain at ng makauwi—”

Na-blanko ang utak ni Heelan ng makita kung anu ang nasa harapan niya.

A simple table for two. One plate, champagne and all her favorite food.

Tumikhim si Blue. “Come on, eat.”

Napatingin siya sa lalaki na hindi makatingin ng deretso sa kanya.

“Akala ko tira mo.”

Finally, Blue looked at her. “Lumuwas yung isa sa mga trabahante ko kanina. Nagpadala ako ng makakain mo.”

Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa mesa at umupo sa bakanteng bangko.

“Salamat.”

“No problem.” Sagot nito at umupo sa kaharap niyang upuan. “Kumain ka na.”

Nag-aalangang sumandok siya ng pagkaing nasa harap niya.

“Hindi ka ba kakain?” Tanung niya ng hindi ito gumalaw at nakatingi lang sa kanya.

Umiling si Blue. “Nope. Kumain na ako kanina pa. You eat.”

Naiilang na sumubo si Heelan. Hindi nakakatulong sa pagkailang niya ang matiim na pagtitig sa kanya ni Blue. Halos hindi siya maka-lunok dahil sa sobrang pagkailang.

“Stop staring at me.” Saway niya dito.

“I’m not staring, just looking.”

Tiningnan niya si Blue sa mga mata. “You’re staring.”

He shrugged. “So what? May problema ba kung tumitig ako sayo?”

“Wala naman.”

“’Yon naman pala e. Sige, kumain ka na at andito lang ako, tititigan ka.”

Heelan can’t contain the blush that appeared on her cheek. Pasimple niyang sinapo ang pisngi para itago iyon sa kaharap.

Napaigtad siya ng may humawak sa kamay niya na nakasapo sa pisngi niya.

“Don’t cover it. I like that I can still make you blush.”

“I’m not blushing.” Mabilis niyang kaila at iwinisik ang kamay nito na nakahawak sa kamay niya.

She heard Blue sighed.

“How are you and your boyfriend?” Tanung ni Blue pagkalipas ng ilang minutong katahimikan.

Heelan bit her lower lip. “We’re good.”

“Are you happy with him?”

She nodded. “Yeah, I am.”

“Kailan mo siya iiwan?” Tanung nito na ikinamulagat ng mata niya.

“What?”

“Nothing.” Mabilis itong tumayo at lumabas ng cabin.

Napatitig siya sa nilabasan nitong pinto.

Iniwan siya? Hay naman. Ayaw niyang halungkatin ang isipan kung bakit ito nagtanung ng ganoon. Kaya naman pinapak nalang niya ang masarap na pagkaing nasa harap niya.

Pagkatapos niyang ubusin lahat ng pagkain at naramdamang busog na busog na siya, tumayo siya at sinundan si Blue.

Nakita niya ang binata na nakatayo sa labas ng cabin at parang malalim ang iniisip.

She cleared her throat to let him know that she’s standing beside him.

“When you left, I was a fucking mess.”

Napatigil si Heelan sa paghinga sa narinig. Hindi siya nagsalita at hinayaan niyang magsalita ito. May pakiramdam siya na kailangan nitong ilabas ‘yon kung ano man ‘yon.

Nagpatuloy ito ng hindi siya nagsalita.

“Alam mo ba ang takot na naramdaman ko ng hindi mo sinagot ang text at tawag ko? Akala ko may nangyari ng masama sayo. I went to your house the day I was told that you left. Ang kuya mo ang naka-usap ko, and he confirmed that you left. Hindi mo ma-imagine ang sakit na bumalot sa puso ko ng araw na ‘yon. I was pathetically standing in front of your house, asking myself if you’ll come back for me. Why did you left without saying a word?”

“After that, I’m always drunk. I can’t even survive a day without liquor. Hindi ako pumasok sa school. Hindi na ako nag-aral. Halos araw-araw sinisigawan ako ni Sky. Lahat ng tao sinasabihan akong mag move-on. Ang dali para sa kanila, kasi hindi naman nila nararamdaman ang nararamdaman ko.” Huminga si Blue ng malalim. “Weeks passed by and I realize, sarili ko ang sinisira ko. Why am I drowning myself with liquor? Babalik ka ba kapag nalaklak ko ang lahat ng alak sa mundo? Hindi. So, I started fixing my life. Pumasok ulit ako sa ACU, but it’s already too late. Malapit na ang graduation, bagsak ako sa ibang subject. Buti nga naka-graduate pa ako e.” Mapakla itong napatawa. “I was so mad at you. For leaving me. For hurting me. For making me a worthless drunk and for ruining my chance of becoming a summa cum laude.”

Hinarap siya ni Blue at hinawakan ang magkabilang balikat niya. “Once and for all, para man lang malinawan ako, just answer me.”

“A-Ano?”

“Why did you leave me?”

Sunod-sunod na nagsipatakan ang luha ni Heelan. Hindi niya napigilang hindi umiyak sa mga narinig niya mula dito.

“Shh. Don’t cry. Wala namang nakakaiyak sa tanung ko.” Pinahid ni Blue ang mga luha niya na walang tigil sa pagdaloy.

“K-Kasi… H-Hindi ko alam na mangyayari yun sayo.” Mabilis siyang umiling-iling. “A-Akala ko… pinaglalaruan mo lang a-ako…” Humikbi siya. “I— I… s-saw you… s-sakit e… ayoko—”

“Stop, stop.” Blue put his hand over her mouth. “Stop, stop crying, please.”

Blue pulled her into a hug. “Don’t cry, please. Ayokong nakikita kang umiiyak. Lalo na at ako ang dahilan.”

Humikbi ng malakas si Heelan. “H-Hindi mo naman kasalanan ‘yon.”

Lumuwang ang pagkakayakap nito at tumingin sa kanya.

“I’m the reason why you’re crying. Kaya naman kasalanan ko.”

Mabilis siyang umiling. “No. Iyakin lang talaga ako.”

He smiled. A genuine one. “That and it’s my fault.”

Pinahid ni Heelan ang luha sa pisngi niya. “Kasalanan ko.”

“Would you mind if I kiss you?”

“Huh?” Napatanga siya dito.

“And would it be a big favor, if I demand you to kiss me back?”

Before Heelan can react, Blue lips were on hers. Without thinking of the consequences, Heelan open her mouth and kissed him back.

Blue moaned when he felt Heelan’s lips move. Heelan wrapped her arms around Blue’s neck and pulled him closer. They were kissing and hugging each other tightly. Naramdaman ni Heelan na lumapat ang likod niya sa isang malambot na bagay. Napatigil siya sa paghalik kay Blue ng maramdamang nakahiga na siya sa kama.

God! Paanong nangyari to?! Hindi niya namalayan na nakarating na sila dito. Ni pagpasok nga sa cabin, hindi niya namalayan. Ganoon ba talaga siya sa ka-focus sa paghahalikan nila ni Blue na hindi niya napansin.

“Blue, we should stop—”

Heelan suck her breath when Blue leaned in and kiss her neck. She moaned loudly when she felt his tongue licked her skin. Ang sarap ng sensasyong dulot niyon sa kanya. Napahawak siya sa balikat nito ng mag-umpisang bumaba ang labi nito papuntang dibdib niya. Manipis na sandong itim lang ang suot niya kaya naman ramdam ni Heelan ang init ng katawan ni Blue na nakapatong sa kanya. Nararamdaman din niya ang pagkabuhay ng pagkalalaki nito.

His manhood was poking on her entrance. Hindi man aminin ni Heelan sa sarili pero nasasarapan siya sa ginagawa ni Blue sa kanya. Blue lips traveled towards her lips. Nagsitayuan ang mga balahibo ni Heelan sa bawat paglapat ng labi ni Blue sa balat niya. When their lips met, Blue moaned. Naramdaman ni Heelan ang paglulumikot ng kamay ni Blue. His hand traveled from her hips to her breast. Against the thin clothing, Heelan can feel his body responding to Blue’s touch. She moaned loudly when Blue lightly squeezed her breast.

“God, Heelan…” Blue murmured under his breath.

“Blue…”

“You’re moan is driving me crazy.”

Blue squeezed her breast again and Heelan moaned. Blue’s hand went inside her thin upper clothing and unclasped her bra. Sinunod nitong tinanggal ay ang sando na suot niya. Blue’s eyes were full of lust as he looked at her nude body. Heelan gulped and cover her self with her arms. She felt so shy and embarrassed.

Tinanggal ni Blue ang braso niya na nakatakip sa dibdib niya.

“Don’t cover yourself. You’re beautiful, Heelan. So beautiful I can’t resist you even when I want to.” He said hoarsely.

Blue leaned in and started kissing her breast. Sucking her nipples. Panay naman ang ungol ni Heelan sa ginagawa ni Blue. Nang maramdaman niyang binuksan ni Blue ang butones ng short na suot niya, inatake siya ng kaba.

Pinigilan niya ito. “Blue—”

“Shh… I won’t hurt you, Heelan.”

Hindi alam ni Heelan kung anung pumasok sa kukute niya at hinayaan niyang tanggalin ni Blue ang short niya. Nang isunod nito ang panty niya. Napakapit siya sa leeg nito ng haplusin nito ang pagkababae niya. Nang hawakan nito ang sensitibong parte ng pagkababae niya, bumaon sa likod ni Blue ang kuko niya sa sobrang sensanyong nararamdaman.

Wala siyang narinig na reklamo mula sa lalaki. Pinagpatuloy lang nito ang ginagawa. Halos mabaliw si Heelan sa bawat haplos ng mga daliri ni Blue. Kumikiwal ang katawan niya sa sarap na nararamdaman. Nahihiya mang aminin pero ang lakas ng ungol niya. hindi niya alam na kaya pala niyang umungol ng ganun kahaba at kalakas.

When Blue parted her legs, he was looking at her softly. She gasped when she felt her manhood poking on her entrance. Napalunok siya ng makita ang hubad na katawan ng binata. Hindi niya namalayan na wala na pala itong saplot.

“I’m not going to hurt you.” Blue promised.

Heelan gulped and looked at Blue’s eyes. Parang may kung anung damdamin na lumukob sa pagkatao niya. While looking at Blue, naked between her parted legs, she realize, she still love this man. Hindi niya hahayaang gawin nito ang mga ginawa kung nawala na ang pagmamahal niya rito.

Heelan smiled at him. “I trust you.”

Blue smiled and drove himself inside hers.

Heelan gasped when pain assaulted her being. But the pain was easily replaced by strange sensation. When Blue moved inside her, Heelan moaned loudly. She wrapped her legs around his hips and pulled him closer. Blue teasingly slow down while looking at her.

She glared at him. “More, Blue!”

Blue chuckled and move fast and hard inside her. Malakas ang mga ungol na lumabas sa bibig ni Heelan. Hindi niya iyon mapigilan. She met his every thrust but still she wanted more. She can feel something building inside of her. It has to come out or else she’ll die! In her lustful mind, she rolled him over unto the bed and impaled herself on Blue’s stiff raging manhood.

Heelan can’t control the long loud moan that came out from her mouth when she felt herself cum. She stops moving and just looks at Blue’s lustful eyes.

Heelan was huffing. “T-That was amazing.”

Blue chuckled and rolled her over. He kissed her breast and then her lips.

“Not even close.” Then he drove himself inside her once again. Heelan can’t do anything but accept the sensation and moaned loudly and shamelessly. And for the second time, Heelan climax… And then Blue followed.

CHAPTER 7

CHAPTER 7

INUNAT ni Heelan ang katawan ng magising siya. Napa-igik siya ng may maramdamang sakit sa pagkababae niya. Kumunot ang nuo niya. Bakit masakit—

Last night!

Napamulagat siya at ang unang nakita niya ay ang guwapong mukha ni Blue na ilang dangkal lang ang layo sa kanya.

“Blue…”

He grinned. “Good morning.” Bumaba ang tingin nito sa simbolo ng pagkababae niya. “Try not to move much. Medyo masakit talaga yan pag umpisa.”

Inirapan niya ito. “Ang dami mong alam tungkol sa bagay na ‘yan.”

Pinisil nito ang ilong niya. “Selos ka naman.”

Bigla siyang namula sa sinabi nito. Tumawa ng malakas si Blue. Puno ng kasayahan ang tawang iyon. Walang halong ka-plastikan.

“Selos ka nga.”

Binato niya ito ng unan. Natatawang sinalag ni Blue ang pambabato niya at nagmamadaling umalis sa kama. Napatanga si Heelan ng makita ang hubad na katawan ng binata. Napatingin siya sa pagkalalaki nitong buhay na buhay.

“A-Anong…”

Blue laughed. “Hay, Heelan. Para namang hindi mo ‘to nakita kagabi.” Umiling-iling ito at pinulot ang damit na nagkalat sa sahig at isinuot iyon. “Magluluto lang ako ng soup. Okay lang ba ‘yon for breakfast?”

Tumango siya at bumalik sa pagkakahiga. Hindi pa rin maalis sa isip niya ang nakita. Paano ‘yon nagkasya sa kanya kagabi? Ang laki at ang haba. Nanindig ang balahibo niya. No wonder halos mabaliw siya sa sarap kagabe.

I-idlip sana siya ng maramdamang naiihi siya.

Mabilis siyang bumangon. “Nasaan ang banyo rito?”

Tinuro nito Blue ang pintuan na malapit lang sa kama nito gamit ang spatula. “That’s the comfort room.”

Dali-dali niyang ipinulupot ang kumot sa katawan at pumasok sa banyo si Heelan. Napahiyaw siya ng lumabas ang ihi niya at sobrang sakit ang lumukob sa pang-ibaba niya.

“Aray!” Sigaw niya.

Malakas na bumukas ang pintuan ng banyo at tumingin sa kanya si Blue na puno ng pagaalala ang mukha.

“Anong nangyari? Okay ka lang ba?” Nag-aalang tanung nito. May bahid na takot ang boses nito.

Kung nakakamatay ang tingin, kanina pa ito pinaglamayan.

“This is your entire fault!”

“What? Anog ginawa ko.” Naguguluhang tanung nito.

Lumuhod ito sa harapan niya habang siya naman ay naka-upo parin sa bowl.

“Ang sakit.” Aniya habang pinipigilang hindi lumabas ang ihi niya. “Ang sakit sakit ng tot ko!”

Kumunot ang nuo ni Blue. “Tot? Anung tot?”

“Yong … ano ko— Basta, yung tot ko!”

Mas lalong kumunot ang nuo ni Blue.

“Ano bang—” Realization dawn on his face. Bigla itong bumunghalit nang malakas na tawa.

Kinuha niya ang espatulang hawak nito at binatukan ito gamit iyon.

“Sige, tumawa ka pa!” Banta niya habang hawak-hawak ang spatula.

Ngumisi si Blue. “Seriously, you called your vagina ‘tot’?”

Tinamapal niya ang braso nito ng spatula. “Huwag ka ngang masyadong bold!”

Tumirik ang mga mata nito. “Mas bold pa doon ang ginawa natin kagabe.” He kissed her lips and stand up. “Tapusin mo na yan, luto na ang supas ko.” Inagaw nito ang spatula sa kamay at lumabas ng CR.

Nangungunyapit si Heelan sa gilid ng bowl habang dahan-dahang pinapakawalan ang kanina pa niyang pinipigil na ihi. May pumatak na ilang butil ng luha sa pisngi niya habang ininda ang sakit na dulot nun. Kung alam lang niya na sasakit pala ang ‘tot’ niya pagnakipag-talik, e di sana hindi nalang niya tinuloy yon!

Hindi nga ba? Sa sarap na naranasan mo kagabi, kulang pa itong pambawi.

Sumang-ayon siya sa sarili. Well, tama naman kasi ito. Pero sobrang sakit talaga! Akala niya masakit lang yon kapag una, pati pala sa pag-ihi masakit din?

“Heelan! Lumabas ka na diyan. Lalamig na ang agahan mo.” Tawag ni Blue mula sa labas.

Lumabas si Heelan ng banyo at paika-ikang naglakad papuntang hapagkainan. Nang magtama ang mata nila ni Blue, may sinusupil itong ngiti. Inirapan niya ang loko.

“Hmp!” Umupo siya at napatingin sa instant noodle na nasa harap niya. “Akala ko soup ang agahan natin.”

Kung hindi siya dinadaya ng mata niya, medyo namula ang pisngi ni Blue.

“Walang soup. Iyon nalang ang agahan mo.”

Napansin niyang may itinago itong mangkok sa likod.

Tumayo siya at lumapit dito.

“Ano yan?” Tanung niya sabay nguso sa nakatagong kamay nito sa likod.

“Nothing.”

“Nothing-ngin mo ang mukha mo.” Mabilis niyang inagaw kung anu man ang itinatago nito sa likod. 

Nang maagaw niya at makita kung ano ‘yon, kumunto ang nuo niya. “Bakit mo itinatago?”

Inagaw nito ang mankok pero hindi niya binitawan.

“Pangit ang lasa e.” Nakasimangot nitong sabi.

Nakangiting umiling-iling siya at kumuha ng kutsara saka sumandok. Nang isubo niya yun para timan, biglang nawala ang ngiti niya at napalitan yung ng hindi ma-explain na expresiyon sa mukha.

Nilunok niya ang sopas kahit hindi masarap ang lasa. “Pweh! Ang pangit ng lasa.”

“Eh bakit mo pa kinain? You could have just throws it up.”

Inilapag niya ang sopas sa mesa at tumingin sa binata. “Blue, hindi ko iniluwa kasi luto mo yon. Kahit nga ang luto ng trabahante mo kahapon kinain ko—” Napatigil siya sa pagsasalita at ibinalik ang tingin sa sopas. Inamoy niya iyon at nilasahan ulit gamit ang daliri na niloblob niya.

“This taste…” Napatitig siya kay Blue. Na malalaki ang mata. “Hindi trabahante mo ang nagluto ng sopas na yon! It was you who cooked it.”

“So?” Nagdadabog itong umalis sa harapan niya at umupo sa kama.

Sinundan niya ito at umupo sa tabi nito.

“Blue, bakit—”

“I didn’t know that it taste awful until I tasted it.” Anito habang hindi makatingin sa kanya. “Kung alam ko lang na ganoon pala kapangit ang lasa ‘non e di sana hindi ko na pinakain sayo.”

Heelan cupped Blue’s face and force it to look at her.

“Blue, honestly, ang pangit ng lasa. But it’s okay. Saka inubos ko yung sopas mo kahapon at hindi naman ako nagka-diarrhea.”

He chuckled and kissed her. “Good. Siguradong sisisihin ko lang ang sarili ko kapag may nangyaring masama sayo dito sa isla.”

“Bakit naman?”

“Nasa pangangalaga kita.”

“Since when?”

“Since I saw you in this island.”

Tumango-tango siya. “Ah… kaya naman pala pasulpot-sulpot ka doon sa cabin ko.”

Blue nodded. “Yep. Nung makita kitang nakahiga sa buhangin at kumakanta, nasa pangangalaga na kita.”

She smiled and kissed him lightly on the lips. “Thanks for taking care of me yesterday and for an unexplainable pleasure last night. It was amazing. Thank you, Blue.”

Ilang segundong nakatingin lang ito sa kanya, mukhang hindi nito inaasahan ang ‘thank you’ niya.

“I thought you’re going to curse and leave me again.” Anito ng makabawi sa pagkabigla.

“Bakit mo naman naisip ‘yon?” Natatawang tanung niya.

His left hand touched her cheek. “First, we have an unsettled past. Second, you know that after what happened to us last night, I will ask questions and I know, you’re not going to answer and then we will end up fighting again. And third, you have a boyfriend.”

Inilapit niya ang mukha sa mukha nito. Isang dangkal nalang ang pagitan ng mga labi nila.

“First, our past is already a history that I don’t want to repeat. Second, if you value what happened to us last night, you won’t ask questions, and third, I don’t want to talk about it.”

“Why don’t you want to talk about your boyfriend?” Binitawan siya nito. “After what happened to us last night, makikipag-relasyon ka pa din sa kanya?”

Nagpakawala siya ng mahabang buntong-hininga. “Blue, let’s not talk about it, please?”

Galit na tumayo si Blue. “Why can’t you leave him? Iniwan mo din naman ako dati diba? Hindi naman ‘yon naging mahirap sayo, diba? Bakit sa kanya, hindi mo kaya. Huwag mong sabihin sa akin na mahal mo siya?”

Hindi nagsalita si Heelan at nakatingin lang sa sahig.

Blue blew a loud irritated breath. “Mahal mo ba siya Heelan?”

Hindi siya umimik.

“After what happened last night—”

“Forget it.” Putol niya sa iba pang sasabihin nito. “Kalimutan mo ang nangyari kagabi.”

“How?” He messed his hair in so much frustration. “You’re a fucking virgin!”

“Please, Blue, I don’t want to fight.”

He huffed and went to the kitchen. Kinuha nito ang mangko na may lamang sopas at malakas ‘yong tinapon sa lababo. Napaigtad si Heelan ng marinig ang malakas na tunog ng nagkapira-pirasong pinggan.

“Bullshit, Heelan!” Galit na nilingon siya nito. “Forget what happened? Fine, let’s forget about it. Bye.” Lumabas ito ng cabin at iniwan siya.

Pinigilan ni Heelan ang luha na gustong kumawala sa mga mata niya. Hindi siya dapat umiyak. Ito naman ang gusto niya diba?

Tumayo siya at pinulot ang damit niya sa sahig at isinuot ‘yon, kapagkuwan ay umalis siya sa cabin ni Blue at bumalik sa cabin niya.

NAGTAAS ng tingin si Heelan mula sa sketch book na hawak ng marinig na may kumatok sa pintuan ng cabin niya.

Parang alam na niya kung sino ang kumakatok.

“Pasok. Bukas yan.” Aniya.

Bumukas ‘yon at iniluwa ang isang lalaking hindi niya kilala na may hawak-hawak na isang pumpon ng bulaklak.

Kumunot ang nuo niya. “Anong… S-Sino ka?”

Iniabot nito ang bulaklak sa kanya. “Pinapabibigay ni Sir Blue.”

Napatingin siya sa bulaklak at sa lalaki at sa bulaklak na naman.

“Sino ka?”

“Trabahante po ni Sir Blue. Inutusan po niya ako na ibigay sayo to.”

Tinanggap niya ang bulaklak. “Pakisabi sa kanya ‘Thanks’.”

Tumango ito at umalis na.

Napatingin si Heelan sa bulaklak na hawak niya. Paano naman kaya nakabili ang lalaking ‘yon ng bulaklak?

Naglakad siya pabalik sa kinauupuan habang ini-inspeksiyon ang bulaklak. Kinuha niya ang munting papel na naka-ipit at binasa.

Heelan,

I’m sorry. I didn’t mean to shout at you. Please, forgive me? If yes, please come out of your cabin. I’m waiting outside.

Lumabas ng cabin si Heelan at naroon nga ang binata sa labas, nakatingin sa karagatan.

“Blue.”

Lumingon ito. “Forgive me?” Puno ng kalungkutan ang mukha nito.

Heelan sighed. “Blue, you can’t keep doing this. You can’t insult and shout at me then say sorry afterwards.”

“I’m sorry, Heelan.” Naglakad ito palapit sa kanya. “I really am sorry, please, forgive me.”

Huminga siya ng malalim. “Blue, sana maintindihan mo ako. Yes, I give you my virginity and yes, we had an amazing sex last night, but don’t pressure me. I have my reason of leaving you in college. Ayoko lang na maulit ‘yon. Kasalanan mo man yon o kasalanan ko, still, nasaktan pa din ako. At ayoko ng maulit ang sakit na naramdaman ko.”

Matiim siya nitong tinitigan. “Okay. I won’t ask questions anymore. Just forgive me, please.”

“Ito ang huling pagkakataon na palalampasin ko ang ginawa mo. Pero wala na itong next time, Blue.”

He nodded and smiled. “Thanks, Heelan.”

She smiled back. “I don’t want us to fight again, Blue. Ang pangit sa pakiramdam.”

“Hindi na tayo mag-aaway. Promise.”

“I told you to not make promises, Blue. Kasi minsan mo nang sinira ‘yon. Ayokong umasa.” Aniya ng maalala ang pangako nito sa kanya dati.

“Heelan—”

“Stop. Let’s forget about it.”

Tiningnan siya nito ng matagal bago nagsalita. “Okay. Kalimutan na natin ‘yon. ”

“Good.” She clasped her hands and beamed at him. “Ayokong maburo dito. Puwede mo ba akong dalhin doon sa construction site niyo?”

Ngumiti ito. “Sure.”

“Great.” Masaya siyang lumapit dito at inangkla ang braso niya sa braso nito.

Napatitig ito sa magka-angkla nilang braso at ngumiti kapagkuwan. “I still have our picture in the pool. Mocha at gatas? Remember it? And then your super cute Light Blue toe nails paint.”

“Naalala mo pa yon?” Manghang tanung niya.

He nodded with a small smile on his face. “Yeah. I never forget. Bad or good memories with you, wala akong nakalimutan ni isa.”

Heelan tiptoed and kissed him on the lips. “Wala din akong nakalimutan. Good or bad.”

Binaklas nito ang pagkaka-angkla ng braso niya at inakbayan siya.

“Let’s go?”

“Let’s go.”

Napatingin siya dito ng hindi naman ito gumalaw.

“Akala ko ba ‘let’s go’?” Kunot-nuong tanung niya.

“Wrap your arms around my back.” Anito sa naglalambing na boses.

She chuckled and oblige. “Okay na? Ano pa gusto mo?”

He looked deep into her eyes. “Don’t ever leave me again. That’s what I want.”

CHAPTER 8

CHAPTER 8

“TAPOS na ako sa collection ko.” Masayang balita ni Heelan kay Blue na nasa construction site at busy sa kabibigay instruction sa mga trabahante nito.

“Anong ginawa mo dito?” Mabilis itong naglakas patungo sa kanya at inilagay ang construction hat nito sa ulo niya. “Baka mapaano ka.”

“Gusto ko lang naman na ibalita sayo na tapos na ang summer paradise collection ko.” Napasimangot siya.

Pinisil nito ang ilong niya. “Good for you but you don’t have to come here, sana hinintay mo ako sa cabin ko. Alam mo naman na delikado dito sa site.”

“Excited kasi ako. Imagine, magdadalawang-linggo na ako dito. Natapos din kahit palagi mo akong ini-isturbo.”

Pilyong ngumiti si Blue. “Gustong-gusto mo naman ang pang-i-isturbong ginagawa ko.” He leaned in and kissed her on the lips.

She kissed him back and bit his lip lightly before she pulled back. “Yes, I like it.”

Hindi nito hinayaan na maghiwalay ang labi nila. He kissed her again but she pulled away quickly.

He pouted. “What?”

Napatawa siya sa nakasimangot nitong nguso. “As much as I want to kiss you, pinagtitinginan tayo ng mga trabahador mo.”

Pinalibot nito ang tingin at napailing-iling ng makitang totoo ang sinasabi niya.

Inakbayan siya nito. “Tara, doon tayo.” Sabi nito sabay turo sa isang shed na medyo may kalayuan sa site.

Nakaakbay ito sa kanya, siya naman ay nakapalibot ang braso sa beang nito. Isang komportabling katahimikan ang namagitan sa kanila habang naglalakad patungo sa shed. Kontinto na si Heelan sa ganito, sa mga nakalipas na araw, napakasa niya. walang araw na hindi niya kasama si Blue dito sa isla. Palagi silang sabay kumain, matulog at mamasyal. Kahit nga sa pagpaligo, magka-sabay sila, denimand yon ng binata. Nuong una, nahihiya siya. Hindi siya sanay na may kasamang maligo, pero pagkatapos siyang pilitin ni Blue, komportabli na siya ngayon.

“Ang lalim ng iniisip mo.” Ani ni Blue ng maka-upo sila sa shed.

“Hindi naman. I was just thinking about these past few days.”

“Are you happy?”

She nodded. “Yep. Super!”

“Are you contented of me?”

Sinapo niya ang pisngi nito at pinilit na tumingin sa kanya.

“Yes, Blue, I’m contented with you and it scares me so damn much.” Aniya at binitawan ito.

Hinatak siya nito paupo sa hita nito at niyakap siya mula sa likuran.

“Heelan, please, stay. Don’t be scared of what you feel. Don’t leave me. Iwan mo na ang boyfriend mo. Sa akin ka nalang.”

Say that you love me first.  Ipinilig niya ang ulo.

Natatakot siya. “Hindi ko alam ang isasagot ko sayo, Blue. Natatakot ako na saktan mo na naman ako.”

“Huwag kang matakot. Hindi kita sasaktan.”

“Minsan mo na akong sinaktan, Blue. Baka kapag naulit iyon hindi ko kayanin.”

“Paulit-ulit ko yan na naririnig sayo. Kailan ba kita sinaktan? Bakit—”

Inilapat niya ang mga labi sa mga labi nito para tumigil na ito sa katatanung. Ayaw niyang sumagot. Napanatag siya ng maramdamang ginagad nito ang labi niya. Nag-umpisa ding maglumikot ang kamay nito sa loob ng supt niyang pang-itaas.

“Blue… Nasa labas tayo.” Aniya sa umu-ungol na boses.

Blue licked her earlobe and whisper. “My cabin?”

She nodded eagerly. Naka-ngiti si Haring araw magtatalik sila? God! Na-aadik na yata siya sa bagay na ‘yon.

Well, masarap naman talaga, lalo na at si Blue naman ang katalik niya.

NAGISING si Heelan sa malakas na tunog ng cell phone.

Inunat niya ang katawan. “Blue, ang ingay ng phone. Patayin mo.”

Nang patuloy na nag-ring ang cell phone at walang Blue na sumagot sa kanya, iminulat niya ang mga mata. Tiningnan niya ang katabing binata, wala ito doon.

Asan kaya si Blue? Tinanggal niya ang nakatakip na kumot sa katawan niya. Namula siya ng makita ang hubad niyang katawan. Agad niyang ibinalik ang kumot.

Napakagat labi siya ng maalala ang ginawa nila kani-kanina lang. It’s in the middle of the day and they can’t stop themselves.  She fell asleep after how many rounds. She was exhausted and drained.

Inabot niya ang cell phone ni Blue na nasa maliit na mesa na katabi ng kama na panay pa rin ang ring. Nang tingnan niya kung sino ang tumatawag, it’s Sky.

Alam niyang hindi niya dapat sagutin ang tawag pero si Sky naman ‘yon kaya sinagot niya. bago pa siya makapah-hello, nagsalita na ito.

“Hey, brother.” Anito sa kabilang linya. “Kumusta naman ang pagpapaibig mo kay Heelan?”

Nanlamig siya sa narinig. Please, don’t let this be real. Nananginip lang ako.

“Bro! Answer me! Kumusta na? Is your way of revenge working? Nahulog na ba siya sayo.”

Mabilis na tumulo ang luha ni Heelan sa mga naririnig na sinasabi ni Sky. God! Bakit ba nangyayari ito sa kanya. Kung kalian tanggap na niya sa sarili na mahal pa rin niya si Blue, saka naman may pipira-piraso ulit sa puso niya.

Bakit?!

“Hey, bro? Are you there? I can hear you breathing rapidly. Are you okay?” Then Sky laughed. “Or are you having sex with Heelan?” Sumipol ito. “Damn, brother! You’re freaking fast!”

Natutop ni Heelan ang bibig sa narinig. Oh my god! No! He knew? He told Sky? Oh god! Please, no! Kinagat ni Heelan ang pang-ibabang labi para hindi siya humikbi ng malakas. Nanghihinang pinatay niya ang tawag at napahagulhul ng malakas. Sinapo niya ang puso na sobrang sakita. Parang pinipilipit iyon at iniipit ng dalawang kamay.

Ano ba ang nagawa niya dito? Ganoon ba talaga ito ka galit sa kanya para maghiganti ito sa pang-iiwan niya? Bakit? Parang wala namang halong peke ang pakikisama nito sa kanya. She should have known better. Bakit ba kasi hindi niya ginagamit ang utak niya?

Mabilis niyang pinulot ang nagkalat na damit sa sahig at isinuot iyon. Umalis siya sa cabin nito at tumakbong pumunta sa cabin niya. Patuloy ang pagpatak ng mga luha niya. Pagdating sa cabin niya, agad niyang inilagay ang lahat ng gamit na dinala dito sa isla sa duffel bag niya. Pinahid niya ang luha at isinukbit ang bag sa balikat.

Lumabas siya sa cabin niya at patakbong tinungo ang maliit na pier na dinaungan ng yate ni Kreiya ng ihataid siya nito sa isla. Sana naman may Bangka doon o kahit na anung puwede siyang ihatid sa bayan.

Laking pasasalamat ni Heelan ng makakita ng maliit na Bangka na may sakay na matandang lalaki na may hawak na sagwan. Medyo malayo na ito sa pier.

Malakas ang boses na tiwag niya ito. “Manong! Manong! Bumalik po kayo!”

Pinahid ni Heelan ang luha na wala paring ampat sa pagtulo. Nakahinga siya ng maluwag ng makitang sumagwan palapit sa kanya ang matanda.

“Manong, saan po ang punta niyo?” Tanung niya ng makalapit ito.

“Sa bayan, naghatid lang ako ng isda kay Sir Blue.” Sagot nito.

Nang banggitin nito ang pangalan ng lalaking dahilan ng sakit na nararamdaman, napahikbi siya.

“Bakit ka umiiyak, ineng?”

“Puwede po bang sumakay papuntang bayan?” Pinahid niya ang luha.

Tinitigan siya nito na parang binabasa ang mukha niya. Hindi niya alam kung anung nakita nito na pumayag itong sumakay siya.

“Sige. Sakay na, ineng.” Inilapit nito ang Bangka sa kanya.

Maingat siyang sumakay at umupo. Maliit iyon na Bangka kaya naman kasya lang siya. Napatingin siya sa karagatan na tatahakin ng maliit na Bangka, medyo malalaki ang alon.

Napalingon siya sa isla ng mag-umpisa ng magsagwan ang matanda palayo. Napahagulhul siya sa ng maalala ang dahilan ng pag-alis niya.

Niyakap niya ang sarili. Bakit ba palagi itong nangyayari sa kaniya? Palagi nalang siyang umaalis dahil kay Blue. Palagi nalang ito ang dahilan ng kabiguan niya sa pag-ibig. Palaging ito ang dahilan kung bakit palaging napipira-piraso ang puso niya. Hanggang kalian ba siya nito sasaktan? Tama lang na hindi niya inamin ang tunay na nararamdaman dito dahil sigurado siyang pagtatawanan lang nito ang nararamdaman niya.

Ganoon ba talaga katindi ang galit nito para saktan siya ng ganito? Hindi nito alam ang pinagdaanan niya ng umalis siya. Hindi lang ito ang nasaktan!

“Ineng, kung anu man ang rason ng pagiyak mo, kaya mo yan. May bukas pa para diyan.” Narinig niyang sabi ng matanda.

Inilabas niya ang lahat ng sakit na nararamdaman sa pamamagitan ng pag-iyak. Ito na ang huling beses na magsasayang siya ng luha para kay Blue. Tama na.

Ayoko na!

Sa kabutihang palad, nakarating sila sa bayan ng hindi nahulog sa pagiwang-giwang na Bangka dahil sa malakas na alon ng dagat.

“Maraming salamat po, manong.” Aniya sa matanda. Kinusot niya ang mata na alam niyang namumula sa sobrang pag-iyak.

“Walang anu man, ineng. Basta tandaan mo, lahat ng problema may solusyon, lahat ng sakit may katapusan.”

Mapakla siyang napatawa. “Sana nga po manong, sana nga hindi na ako masaktan.”

NASA KALAGITNAAN siya ng pag-iimpaki ng marinig ang tunog ng door bell. Naiinis niyang binitawan ang mga damit na tinutupi at naglakad papuntang pintuan ng condo.

“Anong kailangan mo?” Aniya ng buksan ang pinto at makita ang lalaki na dahil nang sakit na nararamdaman niya.

“Why did you leave?”

Umakyat ang dugo sa ulo niya at biglang nagdilim ang paningin niya. Malakas na sinampal niya si Blue na parang kung sinong nakatayo sa harap niya.

Hindi makapaniwalang sinapo nito ang pisngi. “What was that for?!”

She glared at him. “Para yon sa pananakit mo sa akin noon! Para yon sa panluluko mo sa akin sa isla! At para yon sa walang sawa mong pananakit sa puso ko!”

Naguguluhang tumingin si Blue kay Heelan. “What are you talking about?”

Walang buhay siyang tumawa. “Stop acting like you don’t know!” Sinampal ulit niya nito.

“Heelan, what is your fucking problem?!” Sigaw nito.

“Alis!” Itinulak niya ito palayo sa pintuan. “Umalis ka na! Ayokong makita ang pagmumukha mo.”

“Heelan, ano ba? Tell me—”

“Tell you what?!” Sinuntok niya ito sa dibdib. “Tell you how much you hurt me? Sasaya ka ba kapag in-explain ko sayo kung paano mo pinira-piraso ang puso ko? Blue, hanggang kailan mo ba ako sasaktan? Paulit-ulit nalang!”

“What the fuck are you talking about?!” Ganting sigaw nito. “Stop talking gibberish and start explaining to me why you fucking left me! Again!”

Sasampalin niya sana ulit ito pero pinigilan nito ang kamay niya.

“Walang kang karapatan na sampalin ako. Sa sakit na naranasan ko dahil sayo, sa tingin ko sapat na ‘yon para sa—”

“Kaya ba naghiganti ka sa akin?” Inagaw niya ang kamay na hawak nita at sumandal sa pintuan.

Tumingin siya sa mga mga nito ng walang emosyon.

“Yon ba ang dahilan ng paghihiganti mo? Dahil sinaktan kita?” Tumawa siya ng mahina. “Alam mo Blue, gago ka e. Sa tingin mo ba pagkatapos ng nakita ko, makikipagrelasyon pa ako sayo? Ang kapal mo rin naman. Oo, tanga ang pag-ibig pero hindi ako magpapakatanga sa lalaking nangakong hihintayin ako sa altar pero nakita ko namang nakikipaghalikan sa ibang babae.”

Nanlaki ang mga mata nito. “Ano?”

“Gusto mong malaman kung bakit kita iniwan?” Inilapit niya ang mukha sa mukha nito. “Kasi nakita kitang nakikipaghalikan kay Leiche sa parking lot ng ACU. Alam mo ba ang naramdaman ko habang nakatingin sa inyo dala-dala ang regalo ko sana sayo kasi top one ka? Ang sakit-sakit, Blue! Parang hinihiwa ang puso ko sa sakit. When I saw your lips moving against hers, hindi ako makahinga. Paulit-ulit na nagre-replay sa utak ko ang pangako mo sa akin na puro naman kasinungalingan. So yeah, I left. At wala kang karapatan na magalit sa akin.”

Realization dawn on Blue’s face. “I can explain that—”

“Save you breath. I don’t want to hear it.”

“Let me explain—”

“No.” Malamig niyang tugon dito. “I don’t want to hear it because I don’t give a shit anymore.  You hurt me once, and then you hurt me again, but not this time, Blue. Because I don’t care anymore. I don’t care about our past, I don’t care about your explanation and I don’t care about you! So, leave me the hell alone.”

Akmang papasok siya sa loob ng pigilan siya nito sa braso.

“Paano ang nangyari sa atin sa isla? You gave yourself to me so many times. Hindi ko makakalimutan ‘yon.”

She looked at him coldly. “Fuck off.”

Iwinisik niya ang kamay nito na nakahawak sa braso niya at pumasok sa loob ng unit at malakas na isinara ang pinto sa mukha nito.

Sarado ang isip niya sa mga paliwanag. Sariwa pa ang sakit na dinulot ng panloloko nito.

            “Heelan, open the door. Heelan, please, open the door! Please!” Sigaw ng binata sa labas ng unit niya.

“Go! Leave me the hell alone!” Sigaw niya at pumasok sa loob ng kuwarto para hindi ito marinig.

Dahil kahit anung galit niya kay Blue, ang puso niya, patuloy paring tumitibok para dito.

CHAPTER 9

CHAPTER 9

“HEELAN!”

Napaigtad siya sa lakas ng boses ni Andrei na pumukaw sa kanya sa pagmumuni-muni.

Nilingon niya ang kaibigan. “Yeah?”

“God!” Maarte itong bumuntong-hininga. “Kanina pa ako salita ng salita dito pero hindi pala nakikinig ang lola. I was asking kung okay ka lang.”

“I’m fine.” Mabilis niyang sagot at tumingin naman sa malayo.

“Ever since bumalik tayo sa New York parang wala ka sa sarili mo.” Narinig niyang sabi ni Andrei.

“Okay lang ako.” Aniya sa matigas na boses para hindi na siya nito kulitin pa.

“Okay ka lang ba talaga? If this is about Blue—”

“Shut up!” Padasko siyang tumayo mula sa kinauupuang bench at naglakad palayo kay Andrei.

 Ipinikit niya ang mga mata at nilanghap ang sariwang hangin ng Manhattan Park, New York. Pagkatapos ng komprontasyon nila ni Blue sa unit niya, agad siyang umalis papuntang New York. Ito lang ang naisip niyang paraan para makatakas sa sakit na idinulot ni Blue.

“Heelan, don’t leave me.” Maarting wika ni Andrei at hinabol sya.

“Just leave me alone for a while, Andrei. I’m not in the mood.” Aniya sa mahinang boses.

“Bakit wala ka sa mood? Is this because of Blue?”

“Ano naman ang tungkol sa lalaking ‘yon?”

“Heelan, masyadong halata na may nangyari sa inyo ni Blue sa isla. What happened? Bigla ka nalang nagdesisyon na umalis pagkagaling mo sa Isla. Akala ko ba sa Pilipinas mo ila-launch ang new fashion line mo?”

Heelan sighed. “I change my mind. Dito ko nalang sa New York ila-launch iyon.”

“Whatever you say, Heelan. Basta kapag may kailangan ka nandito lang ako.” Niyakap siya nito ng mahigpit. “I’m here for you.”

She hugged him back. “Thanks, Andrei.”

“No problem.” Pinakawalan siya nito sa pagkakayakap. “I have to go, Heelan. I have important things to attend. Basta kapag kailangan mo ako, call me. Okay?”

“Okay.” She kissed his cheek. “Take care, Andrei.”

“You too.”

Ihinatid niya ito ng tingin. Nang makasakay na ang kaibigan sa kotse, umupo siya sa bench at ipinikit ang mga mata. Naramdaman niyang may tumulong mainit na likido mula sa mga mata niya. Mabilis niyang pinahid iyon at nagmulat ng mata. Hindi niya akalain na umiiyak na naman siya. Urgh!

A white handkerchief suddenly appeared in front on her. Mabilis niyang nilingon  kung kanino nanggaling ‘yon. Nanlaki ang mata niya ng makita si Sky. Gusto niyang manliit sa hiya ng makita ang lalaki. Biglang pumasok ang isip niya ang narinig niyang sinabi nito sa cell phone.

“Sky? What are you doing here?” Tanung niya at tumungo para itago ang hiya na nararamdaman niya para sa sarili.

Sky shrugged and sits beside her on the bench. “I ahm… I’m looking for you.”

Kumunot ang nuo niya. “Looking for me? Bakit naman?”

“Blue is in the Hospital.”

“What?!” Bigla siyang inataki ng kaba. “Bakit? May sakit ba siya? May nangyari bang masama sa kanya?”

Sky looked at the clouds. “Drunk driving. He got into accident and boom, his knee and arms are broken and obviously, he can’t walk.”

“Is he okay?” Puno ng pagaalala ang boses niya. Kahit sinaktan siya ni Blue, hindi pa rin niya maiwasang hindi mag-alala.

“Yeah, he’s fine. Nuong umalis ka, naglasing siya. Tapos na-aksidente siya, hindi siya makalakad at ayaw niyang magpa-therapy. Nandito ako para sana kombinsihin ka na bisitahin ang kakambal ko. ” Nagmamakaawang tiningnan siya ni Sky sa mga mata. “Please, Heelan, para kay Blue, para sa pamilya namin, please, bisitahin mo naman ang kapatid ko. Ayaw niyang kumain, ayaw niya sa lahat ng bagay, parang ayaw na niyang mabuhay. Natatakot ako na magpakamatay si Blue.”

She gasped. “Imposible iyon, may takot sa diyos si Blue. Hindi niya gagawin iyon.”

“Para sa taong iniwan ng minamahal, kaya niyang gawin yon.”

Nag-iwas siya ng tingin. “Hindi niya ako mahal.”

“Doon ka nagkakamali. ”

“Hindi ako nagkakamali, Sky. Pasensiya na pero hindi ko bibisitahin ang kapatid mo. I don’t want anything to do with him anymore. Ayoko na. We’re over and that’s final.”

Sky sighed. “Ganoon ka ba kawalang puso pagdating sa kapatid ko? Blue needs you, Heelan. Please, maawa ka naman sa kakambal ko.”

Mariin niyang ipinikit ang mga mata. Kung hahayaan niya ang puso niya, gusto niyang puntahan ang binata pero sariwa pa ang sakit na nararamdaman. “No. Hindi ko siya pupuntahan. Gagaling siya kahit hindi ako pumunta.”

Tumayo siya mula sa pagkakaupo sa bench at naglakad palayo kay Sky. Hindi pa siya tuluyang nakakalayo, narinig niyang sumigaw si Sky.

“I’m sorry about what I said on the phone. Alam kong ikaw ang nakasagot nuong tumawag ako. I’m sorry. Hindi iyon kasalanan ni Blue.”

Hindi niya ito pinansin at pinagpatuloy ang paglalakad, mas na-doble pa ang hiya na nararamdaman niya para sa sarili dahil sa mga narinig na sinabi ni Sky. Hindi na magbabago ang isip niya. Ayaw na niyang makita si Blue. Kahit pa nga miss na miss na niya ang binata.

NANG gabing iyon, hindi makatulog si Heelan. Hindi mawala sa isip niya ang sinabi ni Sky. Nadisgrasya si Blue dahil nag-drive ito ng lasing. Nai-imagine niya ang baling paa at braso nito. Bakit ko ba iniisip ang lalaking ‘yon?

Huminga siya ng malalim at bumangon mula sa pagkakahiga sa kama. Pumunta siya sa kusina at uminom nang tubig. Akmang babalik na siya sa kuwarto ng tumunog ang door bell ng apartment niya. Kumunot ang nuo niya ang tiningnan ang orasang pambisig.

One AM. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa pintuan.

“Who’s there?” Tanung niya sa kung sino man ang nasa labas ng pintuan. Hindi niya iyon binuksan sa isiping baka magnanakaw ang nasa labas.

Ilang minuto ang lumipas bago ito sumagot. “It’s me, Sky.”

Mabilis niyang binuksan ang pintuan. Ganoon na lamang ang panlalaki ng mata niya ng makita si kung sino ang kasama ni Sky.

Blue!

Pinasahan niya ng tingin ang binata. Wala itong cast o kahit na ano na magpapatunay na na-aksidente ito. Anong ginagawa nito rito?

“Aren’t you supposed to be in the Hospital?” Naguguluhang tanung niya kay Blue at bumaling siya kay Sky. “Diba sabi mo—”

“I lied.” Wika ni Sky. “Kasalanan ko kung bakit mo iniwan si Blue. I’m trying to fix it.”

Tumawa siya ng pagak. “I should’ve known. Umalis na kayo. You’re not welcome here.”

“Let me come in and I will explain everything.” Wika ni Blue.

“No, Blue. I should’ve known that Sky was just joking. Ikaw? Maa-aksidente? I don’t think so. Isa na naman ba iyon sa mga panloloko mo sa akin? Well, hindi na ‘yon nakakagulat. I should’ve known better than to believe Sky.”

“Please, Heelan. I flew from Philippines to here just so I can talk to you—”

“Bakit? Sinabi ko bang pumunta ka rito para kausapin ako? No, I didn’t. Kaya umalis na kayo.”

Akmang isasara niya ang pinto ng iharang ni Blue ang kamay sa pintuan. Heelan saw him flinched and she did everything not to fuss over her hand. “Tanggalin mo ang kamay mo, Blue. Umalis ka na.”

“No. Mag-uusap tayo.”

“Ayoko.”

“Please?”

“Ayoko.”

“Please, Heelan?”

“Ayoko nga sabi. Ayaw kitang makausap.” Hinawakan niya ang kamay nito para sana sapilitang itulak iyon palabas ng mahigpit nitong hinawakan ang kamay niya. “Bitawan mo ako!”

Malakas nitong itinulak pabukas ang pintuan. “No! Hindi kita bibitiwan hangga’t hindi mo pinapakinggan ang paliwanag ko!”

Tinitigan niya ito ng masama. “Kapag pinakinggan ko ba ang paliwanag mo, aalis ka na?”

“Oo.”

She sighed. “Fine, pero hindi ako makikipag-usap sayo rito sa bahay ko. Sa café tayo mag-usap. May malapit na café rito. Twenty-four hours open.”

Binitiwan siya nito. “Okay.”

“Magbibihis lang ako.” Hindi niya isinira ang pintuan.

Naglakad siya patungo sa kuwarto niya. Nang makapasok sa silid niya, tinungo niya ang closet. Nasa kalagitnaan siya ng pagpili ng susuotin ng marinig niyang may pumasok sa kuwarto niya at isinara iyon. Mabilis siyang lumingon para alamin kung sino ang pumasok at ganoon na lamang ang kabog ng dibdib niya ng makita si Blue na nakahilig sa pintuan at titig na titig sa kanya.

“B-Blue… L-Lumabas ka nga sa k-kuwarto ko!” Nauutal na sabi niya.

Blue shook his head. “Nope. Mas makabubuti kung dito tayo mag-usap.” Umayos ito sa pagkakatayo at naglakad palapit sa kanya.

Panay ang lunok niya habang naglalakad ang binata palapit sa kanya. Nang makitang isang metro nalang ang layo nilang dalawa, umatras siya. She cursed when her back hit the closet.

Blue smirked. “Nah, you can’t run away from me now, Heelan. Hinding-hindi ko iyon hahayaan.”

“Tumigil ka nga!” Malakas ang tibok ng puso niya nang tumigil ang binata sa harapan niya. Halos magkadikit na ang katawan nila.

“Tumigil naman ako ah.”

“Lumayo ka sa akin!” Tinulak niya ito sa dibdib pero hindi manlang ito natinag.

Heelan stilled when Blue put his hands on both sides, trapping her. Lihim siyang napalunok ng maramdaman niya ang pagkabuhay ng katawan niya. Shit!

Dahan-dahang inilapit ni Blue ang mukha sa mukha niya. Mariin niyang ipinikit ang mga mata ng isang dangkal nalang ang layo ng mukha niya. She braced herself and—

“I’m sorry, Heelan. I’m sorry I hurt you.”

Heelan quickly opened her eyes. Nakita niya ang mga mata ni Blue na puno ng pagsisisi. Pinatigas niya ang puso.

“Hindi mawawala ang sakit na ipinaranas mo sa akin ng simpling sorry lang, Blue.” Aniya.

“Alam ko.”

Nanigas siya sa kinatatayuan nang yakapin siya nito nang mahigpit at halikan sa nuo. Then he rested his head on her shoulder.

“That day when you saw me and Leiche kissing, I wasn’t kissing her because I like her; I was kissing Leiche to prove to her that I don’t feel a thing. Na kahit ipasok pa niya ang dila niya sa bibig ko—”

“Stop!”

“No, hindi ako titigil.” He cupped her face. “Iyon ang dahilan kung bakit nasira ang relasyon natin. Dapat malaman mo ang lahat-lahat.”

“No, please, ayokong malaman ‘yon.” Isang butil nang luha ang nalaglag mula sa mata niya. “Ayokong marinig na sabihin mo na na kasalanan ko ang paghihiwalay natin—”

“Kasalan ko. Hindi mo iyon kasalanan, wala kang kasalanan, Heelan. As I was saying, I kissed her. Torridly. Para ipaalam sa kanya na kahit pa halikan ko siya o halikan niya ako, wala ‘yon epekto sa akin. Oo, gago ako kasi hinalikan ko siya pero nang hinahalikan ko siya ikaw ang nasa isip ko. Hinahalikan ko siya para walang manggulo sa relasyon natin.” Tumawa ito ng mapakla. “Mas gumulo pala dahil sa ginawa ko. It was a stupid idea. Kasalan ko ‘yon and I’m very sorry I did that.”

“Honestly, Blue, tapos na sa akin ang issue na iyan. Nang may mangyari sa atin sa isla, wala na sa akin ang paghahalikan niyo ni Leiche noon. Past is past. Sabi ko sa sarili ko, tatanggapin ko ‘yon kasi pareho tayong nasaktan sa pangyayaring iyon. Mas malala pa nga yata yung sayo kasi muntik ka nang hindi maka-graduate ng dahil sa nangyari. Pero alam mo iyong hindi ko matanggap? Iyong panloloko mo sa akin sa isla. Nagtiwala ako sayo, Blue. Nang ibigay ko ang sarili ko sayo dahil iyon sa kadahilanang mahal kita. Mahal na mahal kita kaya hinayaan kitang angkinin ako. Nang marinig ko ang mag sinabi ni Sky, nanliit ako. Nahiya ako para sa sarili ko. Hindi ko akalain na—”

“Wait. What? Anong sinabi ni Sky?”

Tumawa siya ng walang buhay. “Don’t act like you don’t know, Blue. Kasi alam kong alam na alam mo ang sinabi ni Sky. Kasi ikaw mismo ang nagsabi nun sa kanya.” Napahikbi siya. “H-Hindi ko akalain na pati ang nagyari sa atin sasabihin mo kay Sky. Na naghihiganti ka lang sa akin. Alam mo ba kung gaano kasakit iyon ng marinig ko?” Tuluyan na siyang umiyak.

Tinuyo ni Blue ang mga luha niya na walang patid sa pag-agos. “Oo, aaminin ko. Gusto kong maghiganti sa’yo. Gusto kong maranasan mo ang sakit na naranasan ko ng iwan mo ako. Nang makita kita sa isla, gusto kong magsaya kasi magagawa ko na ang plano ko. Ang plano ko ay paibigin ka at iwan, tulad ng ginawa mo sa akin. Pero nawala ang lahat ng iyon. Isa lang ang masasabi ko, Heelan. Nang may mangyari sa atin sa isla, wala sa isip ko ang paghihiganti. When we made love, I knew then that I’m still in love with you. Hindi naman nawala ang pagmamahal ko sayo, natabunan iyon ng galit pero nawala ang galit na iyon ng makita kitang muli.”

“Kung mahal mo ako tulad ng sinasabi mo, bakit mo pinagsabi kay Sky ang nangyari sa atin? It wasn’t love Blue—”

“Sorry.” He heave a deep sighed. “Yes, I told Sky, but not to boast or anything. Hindi ko sinasadya na sabihin iyon sa kanya. Kausap ko siya tungkol sayo. Natatakot ako na baka iwan mo na naman ako kasi nga mga boyfriend ka. Then Sky asked me kung mahal mo ako, sabi ko hindi ko alam. Tapos nagtanung siya kung may pinanghahawakan ba ako na dahilan para hindi mo ako iwan, sabi ko ‘oo, we made love’. ‘Yon lang ang sinabi ko sa kanya. Kung ano man ang narinig mo na sinabi ni Sky, it was all a misunderstanding—”

Naputol ang sasabihin ni Blue ng biglang bumukas ang pinto at pumasok si Sky. “Ahm… can I say something?”

“No!” Sigaw ni Blue sa kapatid. “You caused enough trouble because of that big mouth of yours. Tama na. Manahimik ka na!”

Hindi pinansin ni Sky si Blue at tumingin sa kanya. “I’m sorry, Heelan. Nagsasabi ng totoo si Blue. ‘Yon lang ang sinabi niya sa akin at pinapangako pa niya ako na huwag iyon sabihin sa iba. ‘Yong narinig mong tanung ko tungkol sa paghihiganti niya, binibiro ko lang ‘non si Blue kasi alam kong hindi naman niya talaga kayang maghiganti sayo. Masyado kang mahal niyang kakambal ko para saktan. Kung sinaktan ka man niya noon, dahil iyon sa gago siya at hindi siya nag-iisip ng tama. Pero sa pagkakataon ito, kasalanan ko ang lahat. Kaya nga nag sinungaling ako sayo roon sa park, akala ko madadala ka sa drama ko. Nang umalis ka sa park, sinundan kita para alamin kung saan ka nakatira. Gusto kong maayos na ang gulo niyo ng kakambal ko na ako ang dahilan. Please, Heelan, give my twin brother a second chance. I beg you.”

“Sky… Get out of my apartment.” Aniya sa malumanay na boses.

Sky’s shoulder slumped. “I’m sorry, please, forgive my twin brother.” Lumabas ito sa silid niya. Ilang minuto ang lumipas, narinig niyang bumukas at sumara ang pintuan ng apartment niya.

Heelan sighed and pushed Blue away from her. Nagpapasalamat siya nang kusa itong lumayo sa kanya. Naglakad siya papunta sa higaan niya at umupo sa gilid ng kama.

“May tanong ako sayo, Blue, please, answer me honestly.”

“Ano ‘yon?”

She looked deep into his eyes. “Do you love me?”

He nodded. “Yes.”

“Are you ready to prove to me that you love me?”

He nodded again. “Yes.”

“Then… if I ask you to leave me alone as a proof of your love, would you?”

“I love you, damn it! Ano pa ba ang gusto mong pruweba?!”

“Huwag mo akong sigawan!” Balik sigaw niya rito. “Wala kang karapatan na sigawan ako!”

Ilang minuto ang lumipas bago ito nagsalita. “Hindi ka pa rin naniniwala sa akin. Ano ba ang dapat kong gawin para maniwala ka lang?”

“Blue, sumakit ang ulo ko sa mga narinig kong paliwanag niyo ni Sky. At saka hindi naman ako basta-basta maniniwala sa’yo. Hindi sapat ang paliwanag mo para maibalik ulit ang pagtitiwala ko sayo. Oo, mahal kita, pero hanggang doon nalang iyon. Ayoko ng masaktan pang muli. Ayoko ko ng mahalin ka. So, please, from now on, leave me alone. Pinakinggan ko na ang paliwanag mo, sa tingin ko sapat na iyon para tantanan mo na ako. Please, leave, Blue. Ayoko ng makita ka pa. Ayokong mag-away kami ni Andrei dahil sayo. Kaya umalis ka na.”

Blue looked at her sadly. Nakita niyang nanubig ang mga mata nito pero agad din naman iyong nawala ng kumurap-kurap ito ng maraming beses.

“Sige, kung iyan ang gusto mo. Aalis na ako.”

She nodded. “Salamat. Sige, makakaalis ka na. Lock the door before you leave.”

“Okay. I will.”

She looked down at the floor like it holds the answer of all the problems in the world. When she heard her apartment door open and close, she took a deep breath and let the tears that she’s holding flow. Hindi niya alam kung tama o mali ang pagpapa-alis niya kay Blue. Sinapo niya ang puso na nasasaktan at humagulgol sa iyak.

Tama lang ang ginawa ko. Pangungumbinsi niya sa sarili niya.

CHAPTER 10

CHAPTER 10

MALUNGKOT na ngumiti si Heelan nang makita ang isla kung saan niya naranasan ang saya at pait ng pag-ibig. Humugot siya ng isang malalim ba buntong-hininga.

“You’re going to be okay, Heelan.” Wika ni Andrei na nakayakap mula sa likuran niya.

“Remind me why am I here again?” Tanung niya sa kaibigan.

“Kasi hindi ka tinigilan ni Kreiya hangga’t hindi ka pumapayag na pumunta para sa opening ng resort nila at para na rin diyan sa kalagayan mo.”

“Oo nga pala. Hindi ako makapaniwala na tatlong buwan lang ang itinagal ng construction ng resort. Masyadong mabilis.” Aniya.

“Well, may nasagap akong tsismis na walang tigil daw sa pagta-trabaho si fafa Blue.”

Bumilis ang tibok ng puso niya nang marinig ang pangalan ng binata. Tatlong buwan na ang lumipas nang huli niya itong makita. Hindi nawala ang binata sa isip niya. Araw-araw pinagsisisihan niya ang pag-papaalis niya rito lalo na nang malaman niya ang kalagayan niya, pero ayaw naman niyang puntahan ito at sabihing mahal niya ito at magmakaawa na bumalik sa kanya. Mataas ang pride niya para gawin iyon.

Nang dumaong ang yacht na sinasakyan nila ni Andrei, agad niyang nakita si Kreiya na kumakaway sa kanila. Parang may dagang nag rambolan sa puso niya ng makita niya si Blue na nasa tabi nito.

Blue. Bulong ng puso niya.

Pinagsiklop niya ang kamay nila ni Andrei para doon kumuha ng lakas. Mukhang nahalata iyon ng baklita niyang kaibigan dahil marahan nitong pinisil ang kamay niya.

“You’re going to be okay. Pero kapag bigla ka nalang mangisay dahil makikita mo na ulit ng malapitan si fafa Blue, huwag kang mag-alala, ihuhulog kita kaagad sa dagat para naman hindi sobrang nakakahiya.”

Napangiti siya sa sinabi nito. “Ikaw talaga. Pero salamat at palagi mo akong pinapangiti.”

“You’re welcome.” Andrei kissed her on the cheek and he whispered on her ear. “Pagseselosin natin si fafa Blue.”

Tinampal niya ang braso niya. “As if naman gagana iyon.”

“Gagana iyon.” Bulong ulit nito at kumaway kay Kreiya na para bang isa itong matikas na lalaki at hindi isang paminta. “Kreiya, kumusta?”

Tumikwas ang kilay ni Kreiya na ikinatawa niya.

She leaned in and whispered on his ear. “Baka ikaw ang biglang mangisay diyan kasi sobrang tikas ng boses mo, hombre na hombre ang dating mo, babe.”

Tumawa siya ng malakas ng makitang nagsitaasan ang balahibo nito. “Kinikilabutan ako sayong babae ka. Don’t call me babe.”

Iginiya siya nito pababa nang yacht. Sabay silang naglakad papunta sa kinatatayuan ni Kreiya na nakatingin pa rin kay Andrei na parang pinugutan ito ng ulo.

“Kreiya, how are you?” Andre asked Kreiya in a manly voice.

Kreiya shook her head. “I’m fine.” Lumapit sa kanya si Kreiya at niyakap siya ng mahigpit. “It’s nice to see you again. Welcome to our beautiful beach resort. Thanks to the most talented and amazing Engineer, Blue Kither Valen.”

Napatingin siya sa gawi ni Blue na parang robot na nakatingin sa magkahawak nilang kamay ni Andrei. Nang mapansin nito na nakatingin siya rito, kaagad itong nag-iwas ng tingin.

“Kreiya, babalik na ako sa cottage. Hindi naman ako kailangan dito.” Wika ni Blue at mabilis pa sa kidlat na umalis at iniwan sila.

Kreiya shrugged. “Well, forget about Blue. You’re here to enjoy our beautiful resort. Halina kayo. Ipapakuha ko nalang sa bellboy ang mga gamit niyo. Come on!”

Heelan smiled. She came here to have a peaceful vacation at iyon ang gagawin niya. Ano naman ngayon kung nasa malapit lang si Blue. Pakialam naman niya, hindi naman ito ang ipinunta niya rito. Well, sort of.

PAGKATAPOS silang i-tour sa buong isla ni Kreiya, ihinatid sila nito sa cottage na uukupahin nila habang narito sila sa isla. Malapit iyon sa dagat at napakasarap langhapin nang sariwang hangin.

“You’ll be staying here. Free breakfast, lunch and dinner. Idi-deliver nalang dito sa cottage niyo ang pagkain” Wika ni Kreiya at binuksan ang cottage. “One bed. One bathroom. Bakla naman itong si Andrei kaya sigurado akong hindi ka niya mumulistyahin, Heelan.”

Tumawa siya sa sinabi ni Kreiya. “Baka biglang magduwal si Andrei kapag nakita ang hubad kong katawan. And thanks for the food, Kreiya.”

“No problem. Basta kapag ginahasa ka ni Andrei, sabihin mo lang sa akin at—”

“Eww! Karumaldumal ang topic niyo. Stop it!” Maarti nitong wika.

Umiling nalang si Kreiya at itinuro ang closet na malapit sa kama. “Nandiyan ang luggage niyo sa loob.” Itinapon nito ang susi ng cottage sa kama. “Enjoy your stay. I’ll see you later.” Anito at iniwan sila ni Andrei.

Binuksan ni Andrei ang closet at tumingin sa kanya. “Who want to go swimming?”

Ngumisi siya at hinubad ang pang-itaas ang kulay itim na bikini na suot niya. “I was born ready.”

Andre shook his head. “Sige, magbibihis lang ako at maliligo na tayo.”

Hinintay niya matapos si Andre na magbihis. Paglabas ng kaibigan mula sa bathroom at nakita niya ang suot nito. Humalakhak siya. “Damn, Andrei, kung hindi ko lang alam na isa kang paminta baka ginahasa na kita.”

Inirapan siya nito. “Hindi kita papatulan no!”

“I know.” Hinawakan niya ito sa braso at hinatak ito palabas ng cottage nila. “Let’s go swimming!”

Malapad ang ngiti niya habang nakikipagsabuyan ng tubig kay Andrei. Panay ang tawa niya kapag hinahabol siya nito sa sobrang inis pero hindi naman siya maabutan dahil mas mabilis siyang lumangoy kaysa rito. Sa mata ng ibang tao, sweet na sweet sila ni Andre at magkasintahan ang drama nila pero kung alam lang ng mga ito na hindi siya ang tipo ni Andrei.

“Time out!” Hinihingal na sigaw niya. “Pahinga muna tayo! Kanina mo pa ako hinahabol!”

Hindi nakinig si Andrei at hinawakan ang bewang niya. Alam niyang balak siya nitong itapon pero hindi siya makakapayag. Ipinalibot niya ang braso sa leeg ni Andre at ginawa niya ang lahat para hindi nito maitapon. Ni-wrestling niya si Andre sa tubig, hindi ito makalaban sa kanya dahil sa kalagayan niya. Nang makawala siya sa hawak ni Andre, mabilis siyang lumangoy patungong baybay.

Tawa siya ng tawa ng makita si Andrei na masamang nakatingin sa kanya. Nagpapasalamat siya na hindi siya nito sinundan dahil medyo napapagod na ang katawan niya sa pakikipaghabulan dito.

Umupo siya sa buhangin at napangiti ng makitang agad na dinumog ng kababaihan si Andrei.

Poor Andrei.

“Hindi ka ba nagseselos na napapalibutan ng kababaehan ang boyfriend mo?” Anang boses mula sa likuran niya. Hindi na niya kailangan pang lingunin ang nagsalita para malamang si Blue iyon.

Heelan chuckled. “Nope. I’m not worried. Alam ko namang hindi ako lolokohin ni Andrei.”

“Pero ikaw niloko mo na siya.”

Itinirik niya ang mga mata. “Ang tinutukoy mo bang panloloko ko sa kanya ay iyong nangyari sa atin?” Nilingon niya ang binata na nakatayo sa tabi niya. “I told Andrei about what happened and he’s cool with it. He’s an American.”

Nakita niyang gumalaw ang panga nito tanda nang tinitimping galit. She chuckled again. Masyado itong halata. Sa mata palang, alam niyang nagseselos ito.

“Kanina ka pa ba nakatayo rito at natingin sa amin ni Andrei?” Kapagkuwan ay tanong niya.

“Bakit ko naman kato titingnan ng boyfriend mo?” He asked in a bitterly. “Sino ba kayo? Artista?”

Tumawa siya at tumayo. Pinagpag niya ang buhangin na kumapit sa pang-upo niya at hinarap si Blue na titig na titig sa mayayaman niyang dibdib.

“Wanna swim with me?” Tanung niya sabay lahad ng kamay. “Come on. It will be fun.”

Tinitigan nito ang kamay niya at tumingin sa mukha niya. “Akala ko ba galit ka sa akin. Akala ko ba ayaw mo na akong makita?”

She rolled her eyes. “Blue, it’s been three months since it happened. Kalimutan mo na iyon. Move on.”

“That’s the problem. I can’t move on. I tried everything, pero hindi talaga e.” Tumingin ito sa malawak na karagatan. “When I saw you on the yacht with Andre, it’s like someone squeezed my heart painfully. Ang saya mo sa kanya. Kinakain ng selos ang buo kong pagkatao—”

She covered his mouth, stopping his words. “Enough. I don’t want to hear it. Let’s just swim and enjoy. Okay?” Ayaw niyang pag-usapan ang damdamin nila rito kung saan marami ang tao. Saka na iyon. At problema rin niya kung paano sasabihin dito ang sekreto ni Andrei. It’s not for her to tell at wala siyang balak na sabihin iyon dito. Kailangan pa niyang kausapin ang kaibigan bago gumawa ng hakbang.

“Okay.”

Napangiti siya sa pagpayag nito. Mabilis niyang binuksan ang pagkakabutones ng suot nitong polo. Natigilan siya ng makita ang matitipuno nitong dibdib. Lihim siyang napalunok at itinuloy ang ginagawa.

“There.” She smiled and looked at Blue. Her smile disappeared when she saw his dilated eyes.

When his face slowly descended into her, she took a step back and smiled. “Come on. Let’s swim.”

Nauna na siyang tumakbo patungo sa dagat. Sinalubong niya ang rumaragasang alon.

“Heelan, be careful!” Narinig niyang sigaw ni Blue.

Kinawayan niya ito at lumangoy patungo sa malalim na bahagi ng dagat. Tumingin siya sa malawak na karagatan. May naramdaman siyang kakaibang kapayapaan habang nakatingin sa malawak na dagat. Para nakalimutan niya lahat ng nararamdaman.

Napaigtad siya ng may pumulupot na braso sa bewang niya. Nang lingunin niya kung sino iyon, nakita niya si Blue na nakatingin sa mukha niya.

“What?” Tanung niya nang ilang minuto na ang nagdaan at nakatingin pa rin ito sa mukha niya.

“You’re glowing, like a radiant sun.”

“Talaga?” She grinned. “Great. Akala ko papangit ako kapag nabu—” Napatigil siya sa pagsasalita. Muntik na iyon ah!

“Please continue what you’re saying.” He urged her.

“Nah. Hindi naman importante iyon.” Tumawa siya ng mahagip ng paningin niya si Andrei na may limang kababaihan na kausap.

“Aren’t you jealous?” Tanung sa kanya ni Blue habang nakatingin kay Andrei.

Umiling-iling siya. Hindi ba nito nakikita ang disgusto sa mga mata ni Andrei habang nakikipag-usap sa limang kababaihan? Akala ko ba madaling mahalata ng mga lalaki ang mga paminta? Mukhang hindi naman totoo iyon.

“Hindi.” Sagot niya habang nakatingin kay Andrei.

“Mind if I ask you a question?”

Hinarap niya ito. “Ano naman ang tanong mo?”

“D-Did ahm… you and Andrei… Did you two had sex?” Nauutal na tanong nito na ikinabunghalit niya ng tawa.

“My god, Blue, iyan lang naman pala ang tanong mo, para kang ewan na nauutal.”

“Well? Nagmilagro na ba kayo?”

Kumunot ang nuo niya at nag-isip. Milagro? Sinapo niya ang tiyan at napangiti siya. “Yeah. Nagmilagro na.”

Biglang nagdilim ang mukha nito. Walang sere-seremonyang sinakop nito ang mga labi niya. Napungol siya ng maramdaman na gumalaw ang labi nito. Ipinulupot niya ang braso sa leeg nito at mas hinapit pa palapit sa kanya ang binata. Nang maghiwalay ang mga labi nila, pareho silang kinakapos nang hininga.

“Heelan…”

She smiled at Blue. “Catch me if you can.”

Mabilis siyang lumangos palayo kay Blue. Nang lingunin niya ang binata, hindi niya ito makita kahit saan kaya naman tumigil siya sa paglangoy. Tumili siya ng maramdamang may humawak sa paa niya, naputol ang pagsigaw niya ng hatakin nang kung sino man ang may hawak sa paa niya papunta sa ilalim ng tubig.

Nakapikit siya habang sinusubukang makaahon. Ang lakas ng tibok ng puso niya sa takot, hindi lang para sa sarili niya kung hindi para sa dinadala niya. Nang makaahon siya, nakita niya si Blue na tawa ng tawa.

She glared at him; tears were falling from her eyes. “Gago! Bakit mo ginawa ‘yon! Tinakot mo ako!”

Agad na tumigil sa pagtawa si Blue at lumapit sa kanya. Tinuyo nito ang mga luha niya. “Sorry, I didn’t mean to scare you. I’m sorry. Hindi ko alam na matatakot ka pala.”

She sniffed. “Bakit mo ba kasi ginawa iyon?”

“Binibiro lang kita. I was just playing prank on you. At saka hindi ko naman gagawin ‘yon kung hindi ka marunong lumangoy.”

Tinampal niya ang braso nito. “Paano kung namatay ako? Paano kung hindi ako nakaahon?”

“Sorry na, hindi na mauulit. Promise.”

“I hate promises.” She puffed a breath.

Ilang Segundo itong natahimik, kapagkuwan ay nagsalita. “Galit ka pa rin ba sa akin, Heelan? I kissed you and you kissed me back. Does our kiss mean anything to you? Anything at all?”

Akmang sasagutin niya ang binata ng marinig niya ang pagtawag ni Andrei sa pangalan niya.

“Heelan! It’s time to take your vitamin! It’s almost 6PM.” Sigaw ni Andrei.

“Vitamin?” Kunot na kunot ang nuo ni Blue. “May sakit ka ba?”

Itinirik niya ang mga mata. “Vitamin nga kasi hindi gamot sa sakit.” Binalingan niya si Andrei na hindi kalayuan sa kanila. “I’m coming. Wait for me.”

“No, you’re staying with me. What kind of vitamin are you taking?”

“See yah.” Aniya at lumangoy palapit kay Andrei.

“Okay ka lang ba? Hindi ka ba na-stress dahil kay fafa Blue?” Tanung kaagad ni Andrei nang makalapit siya rito.

“I’m fine. Tara, umahon na tayo. Medyo nilalamig na ako.”

“Okay.”

Sabay silang lumangoy papunta sa baybay ni Andrei. Ramdam niya ang nag-aapoy sa selos na mga mata ni Blue habang nakatingin sa kanila ni Andreo, pero hindi niya pinansin iyon.

I’m sorry, Blue. Wala pa akong lakas ng loob ngayon. Siguro sa susunod na araw nalang.

CHAPTER 11

CHAPTER 11

EKSAKTONG alas-otso ng gabi, sinundo sila ni Kreiya sa cottage nila ni Andrei para sabay-sabay silang pumunta sa Bar. Wala siyang balak uminom pero wala rin naman siyang balak maburo sa cottage nila.

“Are you going to drink?” Tanung ni Kreiya sa kanya kapagkuwan ay napailing ito sa sariling tanong. “Sorry, nakalimutan ko.”

Heelan smiled at her. “It’s okay.”

“Well, juice nalang ang sayo.” Wika ni Andrei na sumisimsim ng Vodka.

She rolled her eyes. “Guys, I’m fine. Alam ko naman kung ano ang mga bawal sa akin.”

“Good.” Ani ni Kreiya at umorder ng juice para sa kanya.

Inilapit ni Andrei ang bibig sa tenga niya. “Six o’clock, fafa Blue.”

Pigil niya ang sarili na hindi lingunin si Blue. Ayaw niyang makita nito na nakatingin siya rito. Humugot siya ng isang malalim na hininga at inubos ang laman ng juice na inorder ni Kreiya para sa kanya.

“Let’s dance!” Hyper na hyper na aya ni Kreiya.

“No, I’ll pass.” Aniya.

“Sure.” Sagot ni Andrei.

“We’ll be back in a minute.” Sabay na sabi ni Kreiya at Andrei bago siya iniwan at pumunta sa dance floor.

Napasimangot siya at nangalumbaba. “Hay, hindi nalang sana ako pumunta.”

“Bakit naman?” Anang boses sa likod niya.

Mabilis niyang nilingon ang nagsalita. “Blue.”

May inilapag itong Mojito sa harapan niya. “Here’ Drink this. Binili ko yan para sa’yo.”

Tinitigan niya ang inumin at ibinalik ang tingin kay Blue. “Sorry, I can’t.”

Kumunot ang nuo nito. “ Bakit naman? Allergic ka ba sa Mojito?”

She shook her head. “Nope. Ayoko lang uminom.”

“Bakit nga?”

“Basta, ayoko lang.”

Tumabi ito ng upo sa kanya at mas inilapit pa ang Mojito sa kanya. “Ito ang unang beses na ibinili kita ng inumin, kaya inumin mo na.”

Umiling siya. “I don’t want to. It’s a strong drink. Ayoko.”

“One shot lang naman yan. Please?”

“Ayoko nga!”

Natigilan ito sa bigla niyang pagsigaw.

“Fine. You don’t have to shout.”

Tumayo siya mula sa pagkakaupo at naglakad palabas ng Bar. Naramdaman niyang sinundan siya nang binata palabas. Tumigil siya sa paglalakad nang malapit na siya sa dagat. Umupo siya sa buhangin at tumingin sa madilim na karagatan. Naramdaman niyang tumabi sa kanya si Blue.

“Stop following me.” Aniya na hindi tumitingin sa gawi nito.

“Why? Magagalit ba ang boyfriend mo na mukha namang walang pakialam sayo?”

Masama niyang tiningnan ito. “May pakialam siya sa akin. Inaalagaan niya ako. Mahal niya ako. Wala kang karapatan na magsalita nang ganoon tungkol kay Andrei.”

He rolled his eyes. “Ganoon mo ba talaga kamahal ang lalaking ‘yon? Nakakainis pakinggan ang pagtatanggol mo sa kanya.”

Hindi siya sumagot dahil ayaw niyang magkasagutan sila. Ayaw niyang mag-away sila. Ihinilig niya ang ulo sa balikat nito. She felt him stilled.

“Bakit mo ba sa akin ginagawa ‘to, Heelan?” Mahinang boses na tanong sa kanya ni Blue. “Gusto mo akong mag-move on pero itong ginagawa mo, hindi ito nakakatulong para makapag-move on ako.”

Hindi siya nagsalita. Iba ang laman nang isip niya sa mga sandaling ‘yon. Ang isip niya ay patuloy na tinatanong ang sarili niya kung oras na ba para sabihin dito ang kalagayan niya. Gusto niyang sabihin dito pero natatakot siya sa magiging reaksiyon nito. Paano kung hindi siya nito panindigan? Ayaw niyang mapahiya ang pamilya niya nang dahil sa kanya.

“Blue?”

“Yeah?”

“Nasaan ang cottage mo?”

“Bakit?”

“Puwede ba tayong pumunta roon?” Kailangan na niyang kumilos. Hindi niya hihintayin na mahalata ng iba ang kalagayan niya. Lalo na nang pamilya niya.

“Ahm… yeah, sure.” Nag-aalangang sagot nito.

Tinulungan siya nitong makatayo. Walang imik sila pareho habang naglalakad patungo sa cottage ni Blue. Nang makarating sila sa Cabin ng binata, agad nitong binuksan ang pinto at pinapasok siya. Hindi niya alam kung tama ang gagawin niya, isa lang ang alam niya. Mahal niya si Blue at hindi niya na uulitin ang pagkakamali niya tatlong buwan na ang nakakaraan.

Nang isara nito ang pinto ng cabin at humarap sa kanya, mabilis niyang sinakop ang mga labi ng binata. Agad naman nitong tinugon ang halik niya at niyapos ang katawan niya. Parang umiikot ang paligid ni Heelan nang maramdamang naglulumikot ang kamay ni Blue. Binuksan niyon ang butones nang suot niyang denim short. Tinulungan niya ito at mabilis na hinubad ang pang-itaaas. Nangtaasan ang mga balahibo niya nang maramdaman ang lamig nang panahon. Mas inilapit pa niya lalo ang katawan sa katawan nang binata.

“Heelan… God…”

Binuksan niya ang butones nang pulo na suot nito. “Yes, Blue?” She asked, breathless.

“Akin ka nalang.”

She nodded. “Sayong-sayo ako, Blue.”

Pinagko siya ni Blue at inilagak sa malambot na kama. Napatitig siya sa mga mata nito na titig na titig sa katawan niya. He unhooked her bra and throws it somewhere. Dahan-dahan nitong hinawakan ang mayayaman niyang dibdib at menasahe iyon. Napakiwal ang katawan niya sa sensasyong nararamdaman.

“Blue…” Ungol niya sa pangalan nito.

Blue leaned in a suck one of her nipple. She moaned loudly.

“Blue… Blue…” Hindi niya mapigilang ungol sa pangalan ng binata.

His hand slowly traveled from her breast down to her panty. He slowly takes off her undies and she moaned when he cupped her mound. “Oh, yeah.”

Blue’s mouth traveled from her breast up to her neck. “I love you so much, Heelan.”

Ipinalibot niya ang braso sa leeg ng binata. “I love you too, Blue.”

His hand on her mound moved. Teasing her. Making her moan and shiver. “Then leave Andrei and be with me.”

She stopped moaning and looked at him in the eyes. “Can we talk about that later?”

Blue chuckled. “Sure, babe.”

One finger enters her and she gripped Blue’s shoulder. “Blue! Oh, god… Oh…”

“Like it?”

She nodded; eyes squeezed shut in so much pleasure. “Yeah… I do…”

“Good.”

Another finger enters her and she moaned loudly. “Oh… Oh…”

Blue settled himself between her open legs. Heelan can feel his manhood poking on her entrance. She shamelessly wrapped her legs around his waist and pulled him closer to her. She’d been having dreams of their love making ang she always wakes up wet. Ngayon na nasa harapan na niya ang binata, hinding-hindi niya palalampasin ang pagkakataon. Her body is craving for Blue. Everything about her wants Blue.

Her heart. Her body. Her soul.

When Blue pushed himself into her core, she gripped her shoulder and moaned loudly. “Oh…god!”

Blue groaned. “God… I miss this…”

Heelan met Blue’s every thrust until it became fast and hard. They’re both huffing and catching for breath as they move through the rhythm of what they called an ancient dance of love.

PAGMULAT nang mata ni Heelan, ang mukha kaagad ni Blue ang nakita niya. He was smiling at her from ear to ear, his eyes were shining in happiness. This is the Blue that she loves.

“Good morning.” Masayang bati nito sa kanya.

She smiled. “Good morning.”

Blue dropped three sweet kisses on her lips. “How’s your sleep?”

“I sleep like a baby.” Aniya.

“Yeah, and you smell great.” He leaned in and kissed her neck.

She moaned at the touched of his lips on her skin. “Blue…”

“Yeah?”

“Baka hinahanap na ako ni Andrei. Hindi ako umuwi kagabi e.”

Tumigil ito sa ginagawa at tinitigan siya. “What’s with him na hindi mo siya kayang iwan para sakin? After what happened to us last night, babalik ka pa rin sa kanya.”

“No.” She heaved a sighed. “Please, Blue, kailangan kong makausap si Andrei. I have to settle things with him.”

“Iiwan mo na siya?”

Hindi siya sumagot. “Get off me, Blue.”

Ilang minuto siya nitong matamang tinitigan at kapagkuwan ay umalis sa pagkakakubabaw sa kanya. Bumangon siya at pinulot ang nagkalat na damit sa sahig. Pagkatapos magbihis, binalingan niya si Blue na nakatitig sa kisame at walang emosyon ang mukha.

“Aalis na ako, Blue.”

Hindi nagsalita ang binata at tumango lang. Hindi man lang ito tumingin sa kanya. Mabigat ang kalooban na lumabas siya sa cabin nito. Habang naglalakad palayo sa cabin ni Blue, pakiramdam niya parang nasu-suffocate siya. Namalayan nalang niya na umiiyak na pala siya. Mabilis niyang pinahid ang mga luha at nagmamadaling tinungo ang cabin nila ni Andrei.

Naabutan niya si Andrei na nasa labas nang cabin niya at mukhang may hinihintay. When he saw her, he wiggled his eyesbrow.

“Ahh… How’s the night with fafa Blue?” Nanunudyong ngumiti ito.

She rolled her eyes. “Paano mo naman nasabi na si Blue ang kasama ko kagabi?”

“Duh, I saw you leave with him in the bar last night. Kreiya and I assumed. So, kumusta ang gabi? Sizzling hot? Kambal na ba yang nasa tiyan mo?”

Hinawakan niya ang tiyan. “How I wish kambal ‘tong dinadala ko.”

Naiiling na inakbayan siya ni Andrei. “Halika na sa loob. Mahamog pa rito.”

Pumasok sila sa loob nang cabin. Umupo silang dalawa sa ibabaw ng kama.

“So, what happened last night?” Nakangising tanong ni Andrei sa kanya. Hindi talaga siya nito tatantanan.

Her cheeks reddened. “Nothing happened last night. Natulog lang kami.”

“My dear friend, I wasn’t born yesterday. Alam kong may nangyari sa inyo ni fafa Blue. Ang tanong, bakit ang gloomy mo? Dapat glowing ka kasi nadiligan ka palang.”

“Loka-loka.” Humiga siya sa kama at tumingin sa kisame.

Tiningnan siya ni Andrei. “So, bakit ka nga gloomy?”

“Hindi ko alam kung paano ko sasabihin kay Blue na buntis ako at siya ang ama.” Aniya. “Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.”

“Tell him. Ang dali naman.”

“Hindi ‘yon ganoon kadali.” Huminga siya nang malalim. “Ang alam niya may relasyon tayo. Hindi ko naman puwedeng sabihin na bakla ka kaya wala siyang dapat ipag-alala. Hindi ko sasabihin ‘yon sa kanya kasi alam ko na hindi ka pa handa para malaman ng ibang tao ang sekreto mo. Hindi ako lubusang magiging masaya kung alam kong malungkot ka.”

Andrei smiled softly at her. “Aww, you’re such a great friend, Heelan. Don’t worry, mag-iisip ako nang paraan kung paano ka makakawala sa relasyon natin.”

She smiled at Andrei. “Okay.” Umayos siya nang higa. “I’m just going to sleep for a while.”

Andrei chuckled. “Sabi ko na e! Naka-ilang rounds kayo kagabi at napuyat ka?”

Nagtakip siya nang unan sa mukha para hindi niya marinig ang mahahalay na tanong ni Andrei. Ipinikit niya ang mga mata at hinayaan ang sarili na bumiyahe papuntang dreamland.

HINDI napigilan ni Blue ang sarili at hinabol niya si Heelan. How he wish he didn’t. Nang makita niyang inakbayan ni Andrei ang dalaga at iginiya papasok sa loob, parang may pumipiga sa puso niya. Letcheng pag-ibig ‘to! Akala niya pagkatapos nang nangyari sa kanila ni Heelan kagabi, iiwan na nito ang lalaking ‘yon pero nagkamali siya.

Heelan said she loves me! Dammit!

Mariin niyang ipinikit ang mga mata. Hindi niya alam kung ilang Segundo, minuto o oras siyang nakatayo malapit sa cabin ni Heelan at Andrei. Namalayan nalang niya na bumukas ulit ang pinto ng cabin at iniluwa roon si Andrei na mukhang malalim ang iniisip.

Aalis na sana siya sa kinatatayuan niya nang mag-angat ito nang tingin at nagtama ang paningin nila. Hindi niya itinago ang nararamdaman niyang galit para rito. Tiningnan niya ito ng masama. Blue saw Andrei shook his head.

Lumapit ang lalaki sa kanya. “Can we talk?”

“Nope.”

Andrei chuckled. “Let me rephrase my question. Can we talk about Heelan?”

“Anong pag-uusapan natin tungkol sa kanya?”

“Chill.” Andrei chuckled. “Maglakad-lakad tayo sa beach para mawala yang init ng ulo mo.”

“Maglakad-lakad ka mag-isa mo.” Aniya at iniwan ito.

Andrei tsked. “Wala kang mapapala kung paiiralin mo iyang selos mo. Come on. May sasabihin ako sayo.” Anito at nauna nang maglakad sa kanya.

Napipilitan man, sumunod siya sa lalaki. Tumigil ito sa paglalakad nang nasa baybay na sila at malapit nang maabot nang tubig-dagat ang paa nila.

After a minute of looking at the sea, Andrei talked. “Heelan is a good friend of mine. No, scratch that, Heelan is my best friend. She’s the kind of friend who will be there for you through ups and downs. She’s always—”

“What’s your point?” Sansala niya sa iba pang sasabihin nito.

Andrei sighed turn to him. “My point is we’re just friends and nothing more. People just assumed that we are couple, but we’re not.”

“Really?” Hindi naniniwalang sabi niya. “So, Fashion Mag assumed too?”

“Oh, that.” He frowned. “Nabasa mo ‘yon? I didn’t know you read Fashion mag.”

“Yeah, that. And no, I don’t. Aksidente ko lang na nabasa ‘yon.” Kaila niya.

“Well…” Andrei trailed and looked at the sea again. “That’s just for show. Heelan and I are not couples. Palabas lang ‘yon para hindi sa akin magalit si Daddy. You see … I’m gay.”

Nahulog yata ang panga niya sa sinabi ni Andrei. “Ano? Bakla ka? P-Pero… Paanong—hindi halata.”

Mapaklang tumawa si Andrei. “I had twenty years of practice to perfect my manly aura. I can fool anyone, even my very strict army father. I’m sorry nang dahil sa akin, nagkaka-problema kayo ni Heelan. Ang sekreto ko ang hadlang sa pagmamahalan niyo. Masyado niya akong pinoprotektahan, siguro dahil nuong kailangan na kailangan niya ng karamay, ako ang naroon para sa kanya. Maiintindihan ko kung galit ka sa akin. Handa na akong harapin ang mundo at ipagsigawan kong ano ako—”

“Hindi ko ipagsasabi ang sekreto mo.”

Bahagyang nanlaki ang mga mata ni Andrei na para bang hindi ito makapaniwala sa sinabi niya. “What? But…”

“Hindi ko na ulit sasaktan si Heelan. Alam ko na kapag inilabas ko ang sekreto mo, masasaktan ang babaeng pinakamamahal ko. At saka, it’s not for me to tell, sekreto mo iyan at dapat ikaw ang magbunyag. Hindi ko pakikialaman ang buhay mo, Andrei, naguumapaw ang kasayahan ko ngayon para manakit nang tao na tanging kaligayan lang nang babaeng mahal ko ang iniisip.” He playfully punched his shoulder. “Sorry kung ilang ulit kitang painagplanuhang patayin. Iba kasi ang drama mo, masyadong perpekto. Malay mo, lalaki ka palang talaga at naliligaw lang ng landas.”

Andrei rolled his eyes and for the first time, nakita niya ang bakla nitong side.

“Eww! Not gonna happen.”

Sa unang pagkakataon, tumawa siya. “You’re definitely gay. I can’t believe hindi ko nakita ‘yon.”

Andrei grinned. “Pang-oscar ang acting ko. By the way, dahil hindi mo ipagsasabi ang sekreto ko, babayaran ko ‘yon nang isang sekretong puwede mong ipagsabi kahit na kanino.”

Kumunot ang nuo niya. “Ano?”

He leaned in and whispered over his ear. Halos lumuwa ang mata niya sa ibinulong nito. It can’t be! Totoo ba talaga ‘yon?

Andrei pulled away and grinned at him. “Kaya ngayon palang, mag-isip la na nang isang sweet at romantic na proposal. Heelan deserve it. Well, unless, wala kang balak pakasalan ang best friend ko at—”

“Can you help me plan the best proposal ever?”

Tumalon si Andrei at tumili na ikinangiwi niya.

“Sorry. Can’t help it.” Hingi nito nang tawad nang makita ang expression nang mukha niya.

“It’s cool… just, don’t squeal, it’s creeping me out.” Aniya.

“Sure.” He said in a very manly voice. “Anong una nating gagawin?”

Blue grinned. “Candies… let’s buy thousand pieces off candies.”

CHAPTER 12 (END)

CHAPTER 12

HAPON na ng magising si Heelan. Ipinalibot niya ang paningin para hanapin si Andrei pero hindi niya nakita ang kaibigan. Saan naman kaya ‘yon nagsusuot? Baka nanlalaki na ‘yon. But no, hindi nito gagawin ‘yon dito kung saan maraming puwedeng makakita.

Bumangon siya mula sa pagkakahiga sa kama at tinungo ang banyo. Pagkatapos maligo at magbihis, napagpasya si Heelan na hanapin si Andrei. Kailangan niya itong makausap nang masinsinan.

Pagbukas niya ng pintuan, napakunot ang nuo niya.

“Bakit maraming nagkalat na candies dito?” Tanung niya sa sarili at pinulot iyon.

Napangiti siya nang maalalang mahilig si Blue sa kendi. Kung nandito ito ngayon, sigurado siyang kakainin nito ang mga kendi na ito. Nang mapulot niya lahat, inilagay niya ang mga iyon sa bulsa nang denim short niya.

Nabitin ang paglalakad niya nang makakita na naman nang tatlong pirasong kendi. Huh? Sinong bata ba ang may-ari nang mga ito? Ipinalibot niya ang tingin para alamin kung may malapit bang bata pero wala siyang nakita. Umuklo siya at pinulot ang tatlong pirasong kendi, pagkatapos ay naglakad ulit siya. Nakakailang hakbang palang siya ng makakita na naman ng kendi. Kumunot ang nuo niya. Ano ba naman ‘to?

Heelan looked around. May nakita na naman siyang tatlong pirasong candy. Pinulot niya iyon. That’s it! Hindi na ito normal! Nang may makita na naman siyang kendi, hindi na niya pinulot iyon at sinundan nalang ang nagkalat na kendi hanggang sa nakarating siya sa parking lot ng Hotel. Mabilis niyang ipinalibot ang tingin. Hindi niya napansin na umabot na pala siya rito. Tumigil ang mata niya sa bagay na nasa gitna ng walang taong parking lot.

“Hot air balloon?”

Her lips parted in amazement when the Hot air balloon slowly floats into the sky. It was an amazing sight to behold. Ang sarap siguro sa pakiramdam kapag nakasakay sa isang hot air balloon.

Bigla siyang napasigaw ng may braso na pumalibot sa bewang niya. Mabilis niyang hinarap ang pangahas at ganoon na lamang ang gulat niya ng makita si Blue.

“Blue… a-anong ginagawa mo rito?”

“I miss you.”

She rolled her eyes. “Magkasama palang tayo kagabi.”

He smiled at her. “What can I say? I love you so much, Heelan.” Blue cupped her face and slowly caress her cheek. “I hurt you. I made you cry. I broke some of my promises to you and I’m a jerk for doing those things. I know that my sorry is not enough for you to forget the pain I made you experience, but I hope that my I love you is enough for you to forgive me. Heelan, I love you so much. Please, give me another chance.”

Heelan encircled her arms on his waist. “Blue, hindi lang naman ako ang nasaktan. We both get hurt and it was no once fault. I know I’ve been such a bitch for pushing you away but I regret what I did. When you left my apartment in New York, all I could do was hope that you’ll come back and wish that I could turn back the time and tell you to stay and love me. I was stupid for pushing you away, but I’m not stupid anymore. Blue, I love you too. And about Andrei, I’ll talk to him and—”

He silenced her by capturing her lips. Heelan quickly kissed him back. She prays to god that she and Blue will be okay from now on. Blue pulled away and hugged her tight.

“I love you so much, Heelan.”

She hugged him back. “I love you too, Blue.”

He pulled away and cupped her face. “Remember that time I promise to wait for you in the altar someday?”

She nodded earnestly. “Yeah, I remember.”

“Yon ang pangako ko na hindi natupad at gusto kong tuparin ngayon. Heelan…” He looked deep into her eyes. “I want to see you wearing a wedding gown and walking on the aisle towards the altar. And I want to be the man waiting for you in the altar.”

“Blue…”

 “Heelan. I promise, I’ll be a—”

Heelan put her finger over his lips, silencing him. “No promises, Blue. Just love me and…” She looked down on her stomach. “And our baby.”

Blue grinned from ear to ear. “When Andrei told me that you’re pregnant, I can’t freaking believe it.”

Napatanga siya rito. “What? Andrei told you?”

He nodded, still smiling from ear to ear. “Yes. We talked a lot of things. Nang sabihin niya sa akin na buntis ka, I was stunned. Kaya naman nandito ako ngayon sa harapan mo. Ayokong mawala sa akin ang anak ko, pero mas ayokong mawala sa akin ang babaeng mahal ko at ina ng magiging anak ko. Hindi ko kakayanin ‘yon.”

She pulled Blue into a tight hug. “I love you, Blue.”

“I love you more, Heelan.”

Blue pulled away and crashed his lips against hers. Heelan moaned and the touch of Blue’s lips on hers. She encircled her arms around his neck. They were in the middle of kissing each other torridly when a light hard object fall from the sky and fell on her. She quickly pulled away and looked above.

Mabilis niyang pinag-krus ang braso para takpan ang mukha niya ng makitang maraming kendi ang nahuhulog mula sa itaas.

“Ano ba ‘to?” Tanung niya at bumaling kay Blue.

Blue picked up three candies and kneeled on one knee in front of her. He looked up at her and smiled cheekily.

“Heelan Alvarado, will you marry me?” Tanung nito pagkatapos ay ibinuka nito ang palad na may lamang tatlong kendi at ini-offer iyon sa kanya. “Please, pick one if it’s a yes.”

Napahikbi si Heelan sa nakikita sa harapan niya. Ganitong-ganito ang nangyari noon sa parking lot nuong nagkabunggoan sila nito. Ang pinagkaiba lang noon, nag-sorry ito sa kanya at nag-offer sa kanya ng kendi. Ngayon naman, he asked her to marry him.

She slowly leaned in and was about to picked up a candy when she saw a very beautiful ring with a diamond stone. She gasped. “Blue… you don’t have to buy me a ring…”

“What’s a proposal without a ring? Come on, pick it up and put it on your finger. So I can shout to the world that you’re officially mine.”

Kinuha niya ang singsing at isinuot iyon sa daliri niya. It suits her very well. Napakaganda niyon tingnan sa daliri niya. She looked at Blue. “Yes, I’ll marry you.”

Blue stands up and smiled at her lovingly. “You’re mine now, Heelan.”

“And you are mine, Blue. And I won’t let anyone have you.”

He chuckled. “What? Months from now, I will love another girl. And she will call you mommy.”

Pabiro niya itong tinampal. “Paano mo naman na nasabi na babae tong dinadala ko?”

“Dahil gusto ko babae.” Anito at hinalikan siya sa mga labi.

She pulled away from the kiss. “Blue, puwede ba patigilan mo na kung sino man ang naghuhulog ng kendi mula sa itaas?”

Blue took a step back and looks up. “Andrei! Itigil mo iyan!” Sigaw nito.

Nanlaki ang mga mata niya. “What? Si Andrei ang naghuhulog ng kendi?” Tumingin siya sa hot air balloon at napansing may tao roon na nakadukwang sa kanila.

“Ayoko nga! I’m enjoying throwing candies! Bahala kayo sa buhay niyo!” Balik sigaw ni Andrei.

Umiling-iling si Blue at pinagsiklop ang kamay nila. “Come, Heelan. Hayaan natin si Andrei. Mag-honeymoon nalang tayo. Nggayon ko lang naisip, gusto ko rin pala ng lalaking anak. Gusto ko kambal. Halika na sa cabin at magtrabaho na tayo.”

Hinyaan niya ng hilain siya si Blue papunta sa cabin nito. Hindi niya akalain na magiging memorable sa kanya ang islang ito. Ang islang nanakit at nagpasaya sa kanya. At hindi niya inakala na magiging ganito ang ending nila ni Blue. Ang lalaking nagparanas sa kanya ng sobrang sakit at nagbigay sa kanya ng sobrang kaligayahan. Pero kahit gaano pa kasakit ang naransanan niya, nagpapasalamat pa rin siya. Kasi pagkatapos ng sakit, alam niya na magiging maligaya na siya ngayon sa piling ni Blue. Sa piling ng lalaking mahal niya. Sa piling ng lalaking makakasama niya habang buhay.

Pingilan niya si Blue sa paglalakad at hinatak ito palapit sa kanya. Sinakop niya ang mga labi nito. Agad naman nitong tinugon ang halik niya.

“I love you, Blue.” Aniya habang nakatingin sa mga mata nito.

He smiled at her. “I love you more, Heelan. I love you more than anything in this world. I love you more than my life and I love you more than my favorite candies.”

Then he captured her lips in one hot fiery kiss.

*** THANK YOU FOR READING ***