Cast and Characters

Main Characters

Jerome Ponce as Jeffrey “Jeff” A. Dy

Arjo Atayde as
Nathan “ Riley“ D. Rodgers

JC Santos as SP03 Marc Alvin D. Francisco

Irma Adlawan as Joyce Alba-Dy

Kazel Kinouchi as Jeanette “Jean” R. Dy

Elisse Joson as
Jacqui N. Villaruz

Supporting Characters

Celia Rodriguez as Guang Fen Tan-Dy

Yam Concepcion as Cindy Perez-Rodgers

Marco Pingol as Stephen P. Rodgers

Rhed Bustamante as Maria Dimasalang / Sabrina Kate Ysabelle “Sky” D. Dy

Marco Masa as Michael “Mike” D. Teng

Jeron Teng as Richard Teng

Mercedes Cabral as Joy Dimasalang

Martin del Rosario as Carlo Pineda

Guest Characters

Meg Imperial as Miss Gwen dela Cruz

Cacai Bautista as Miss Vina Olivarez

TJ Trinidad as Atty. Vincent Dimaguiba

ASJD: Chapter 1 (Bagong Simula)

Pagkatapos ng anim na taon ay tinaguriang ‘Youngest and Most Successful Entrepreneur’ sa kanyang henerasyon na si Jeffrey Dy. Nag graduate siya bilang Magna Cum Laude sa kanyang batch pero sa kasamaang-palad, hindi siya nakapag-martsa dahil nasa China siya nung panahon na iyon dahil sa kanyang training at sa pag-aaral niya bilang bagong may-ari ng Dy Group of Companies. Marami ang kanyang pinagmamay-arian na mga negosyo kabilang sa mga ito ay nasa industriya ng Transportation, Hotels and Restaurants at iba pa.

Sa kanyang tagumpay ay hindi naman mapapahuli ang mga kaibigan niya. Si Jacqui ay isa nang Customer Service Representative sa International Communication Services (InterComm), isang BPO Company na si Jeff din ang may-ari. Si Alvin naman ay isa nang ganap na pulis at nagtatrabaho na sa isang presinto sa kanilang lugar.

---

Pina-cancel ni Jeff ang kanyang meeting sa Manila kasama ang mga lider ng kumpanya sa ilalim ng kanyang mga negosyo at umuwi siya kaagad sa Iloilo dahil may nabalitaan siya na hindi maganda sa isang supervisor ng isang hotel niya.

Pagkadating niya mismo sa nasabing hotel ay pumasok siya kaagad sa opisina, umupo at pinatawag niya ang supervisor.

Pagkalipas ng ilang sandali na paghihintay ni Jeff ay may biglang kumatok sa pinto ng opisina.

        "Pasok..."  sigaw nito.        

        "Good Morning, Sir"  bati ni Vina habang papasok ng opisina. Dumerecho agad siya sa lamesa  "Bakit maaga po kayong bumalik? Akala ko po kasi nextweek pa ang uwi ninyo."

        "Bakit ka nagtatanong? Nanay ba kita?"  sabat ni Jeff sa kanya  "...na kahit ang mga kilos o mga ginagawa ko ay ipapaalam ko sa'yo?"

        "Hindi naman po. Nabigla lang ako"

        "Nabigla? Bakit ka mabibigla? May tinatago ka ba?"  tumayo si Jeff at dahan-dahang lumalakad patungo sa aircon at pinalakas ang temperature dahil naiinitan siya.

        "What do you mean, Sir? Sorry, hindi ko talaga ma-gets"  bumalik si Jeff sa kanyang lamesa at umupo muli ito. Tinignan niya ang babae mula ulo hanggang paa ng paulit-ulit at huminga siya ng malalim.

        "You may sit down"  alok at turo ni Jeff sa bakanteng upuan. Umupo naman siya kaagad sa alok ng amo.  "I cancelled my meeting sa Manila para lamang pumunta dito at kausapin ka. Please lang, bigyan mo ako ng magandang rason para worth din ang pagpunta ko dito"

        "Sige po, Sir. Ano po yun?"

“Nakatanggap ako ng reklamo mula sa isang empleyado dito”

        "Anong mga reklamo, Sir?"

        "Inutusan mo daw sa isang tauhan na mag-distribute ng mga leaflets sa labas habang matindi ang sikat ng araw. After that incident, nagkasakit siya at kaagad mo siyang tinanggal..."  sambit ni Jeff  "Tama ba? Wala ka ba talagang konsiderasyon sa mga tauhan mo, Miss Olivares? O sadyang likas ka talagang tanga...?"

        "Ahmmm. Opo, Sir"

        "Na tanga ka...??"  sabay ngisi ni Jeff sa kanya.

        "Hindi po. I mean totoo po na inutusan ko siya na magdistribute pero ang sabi ko sa kanya, sa hapon na lang kapag hindi na mainit. Pero nagpumilit siya at sinuway niya pa rin ako"  tanggol niya sa sarili.

        "Hmmm. Talaga ba?"  sumulyap si Jeff sa nakapatong na telepono sa bandang kanan ng  kanyang lamesa, at may pinindot siya dito. Nag-ring ang telepono at may sumagot na lalake sa kabilang linya.  "Carlo...? Pakisabi  na pumasok na siya dito sa office."

Tila nanlaki ang mga mata ni Vina dahil pinatawag ng kanyang boss ang taong inapi niya. Gusto niya nang lumabas pero wala na siyang magagawa pa kundi harapin ang nagawa niya.

Pumasok ang isang babae na may gasa ang kanyang mukha. Tila namumutla at kinakabahan ito. “Yes sir?” panimula niya habang palapit sa lamesa ng kanyang boss.

Napasulyap siya kay Vina na nakatingin sa sahig na tila kinakabahan din ito. Tumingin din siya kay Jeff na nakangiti pabalik sa kanya. “Sige nga, Ana. Paki-kuwento nga ang buong detalye ng ginawa niya sa’yo”

        "Kasi po sir......."

        "Yes??  Sige na... Wag ka nang matakot. Sabihin mo lahat sa akin"  Sumulyap muli si Ana kay Vina na nangangalit ang mga mata sa kanya. Pero kailangan niya itong sabihin sa may-ari at baka ano pa ang magawa niya sa iba pang kasamahan.

        "Kasi po, pinagalitan niya ako nung tumanggi ako sa kanyang utos  dahil maiinit pa sa mga oras na iyon"

“Tapos?” dugtong ni Jeff

“Sinunod ko na lang po siya. Pagkatapos nun, nagulat lang ako na bigla niya lang hinila ang buhok ko at kinalmot ang mukha ko” sabay hipo ng kanyang sugat na may gasa.

“Malalim ba ang sugat mo?”

“Opo Sir” sagot ng babae “Ahmm. Sir?”

“Bakit?”

“Nasa labas po ang ina ko. Gusto niya ka din po makausap”

“Sige. Papasukin mo”

Kaagad namang lumabas si Ana para tawagin ang kanyang ina na nasa labas. Samantala naman ay lumapit si Vina kay Jeff at tila nagmamakaawa ang kanyang mukha.

        "Sir, sorry po sa nagawa ko. Sana po mapatawad ninyo ako. Nagsisisi ako sa nagawa ko"

        "Sana naisip mo muna yan bago mo yan ginawa. Meron nang nasaktan sa pagpapabaya mo"

Nagulat si Vina dahil biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang ina ni Ana at kaagad siyang linapitan. Sinampal siya nito ng malakas at nagresulta ng pamumula ng mukha ni Vina.

        "Ano? Masakit? Walang hiya kang babae ka..."  pangagalit ng ina ni Ana  "Hindi ko nga pinapadapuan sa lamok ang anak ko. Tapos ikaw... nakuha mo pa siyang saktan"

        "Ma'am. Excuse me po"  dugtong naman ni Jeff sa kaguluhan.

        "At sino ka naman?? Isa ka rin ba sa mga boss ng anak ko?"

        "Yes Ma'am"  sagot ni Jeff  "Alam ko na masakit ang ginawa niya sa anak ninyo pero sana, mapatawad niyo po siya"

        "Patawad?? Hinding-hindi ko talaga siya papatawarin. Napaka-hayup ninyo!"    

        "Well Ma'am. I'm sorry sa nangyari sa anak ninyo"

        "Dapat lang. Sana patalsikin mo na lang ang babaeng yan"

        "Thanks for your suggestion pero we need further investigation"  paliwanag ni Jeff sa nanay ni Ana  "Hindi namin basta-basta papaalisin kaagad si Miss Olivares ng hindi solid ang mga imbidensya"  

        "Ano??! Nagbibiro ka ba?? Ano pang ibidensiya ang gusto mo? E kitang-kita ang ginawang kasalanan ng babaeng 'to" turo niya kay Vina  "Ang hirap sa inyo na mga mayayaman, porket may mga pera kayo. Kaya niyong bilhin ang hustisya"

        "Hindi naman po sa ganun, Ma'am. Pero we need—"

        "—hindi ko kailangan ng paliwanag mo. Salamat na lang. Magkita na lang tayo sa korte"

Kaagad umalis ang babae sa opisina ni Jeff kasunod ang kanyang anak na si Ana. Samantala ay napatingin si Jeff sa kanyang tauhan na si Miss Vina Olivares.

        "Tignan mo ang ginawa mo. Pati ang hotel at ako, nadamay sa ginawa mong katangahan"

        "Sorry po, Sir. Hindi ko po sinasadya"

        "Yan lang ba ang palagi kong maririnig mula sa'yo??"  at bumalik si Jeff sa kanyang pwesto at umupo  "Alam mo, Miss Olivares. Kinuha at tinanggap kita dito dahil girlfriend ka ng Kuya Jeremy ko. Pero sa pagiging pabaya mo, pwede kitang paalisin dito sa hotel ko kahit kailan ko gusto"

        "Sir, sorry na po"

        "Umalis ka muna sa paningin ko bago pa may masabi pa akong hindi maganda"

        "Sir..."

        "Labas"  panlilisik ng mga mata ni Jeff.

Tangkang matutulog na sana siya at may biglang kumatok muli sa pintuan ng opisina at sa kanyang pagdilat ay nakapasok na ang taong iyon. Nakangiti sa kanya habang papunta sa kanyang lamesa. Ngumiti din si Jeff sa kanya bilang ganti.

        "Hello hon"  bati ni Alvin sa kanya at umupo sa bakanteng upuan na kung saan doon din nakaupo kanina si Vina.  "Akala ko sa Manila ka ngayon?"

        "Akala ko din eh. Pero bumalik kaagad ako dahil may emergency daw dito"

        "Ahhh. Tungkol ba'to sa tauhan mo na si Vina?"

        "Oo... Paano mo naman nalaman?"

        "Narinig ko sa kanila sa labas eh. Nagkwekwentuhan sila. Ano ba ang nangyari hon?"

        "As always. Lumabas na naman ang katangahan niya"  sabay yukod niya sa kanyang upuan  "Bakit may mga taong tanga noh?? Kahit anong paliwanag mo. Hindi pa rin nila nakukuha. Palibhasa kasi pinulot lang ni kuya sa tabi-tabi eh"

        "Hon?"  saway niya kay Jeff  "Yan ka na naman eh. Diba ang sabi ko sa'yo, huwag mainitin ang ulo?"

        "Oo hon pero nakakainis eh. Dagdag stress eh"

Tumayo si Alvin sa kanyang upuan at lumakad patungo sa likuran ng upuan ni Jeff. Nilagay niya ang dalawa niyang kamay sa mga balikat ng isa at sinimulan nang masahiin ang mga ito.

        "Huwag ka nang magsestress hon, okay? Ako ang bahala sa'yo"

        "Thanks hon. Alam mo talaga kung paano ako mapakalma"

        "Oo naman. Gamay na gamay na kita eh"

        "Ako din. Gamay na gamay din kita"  sagot naman ni Jeff na tila may ibig sabihin ito.

        "Hmmmm. Ano na naman yan hon?"

        "Wala ha" 

        "Ikaw hon ha. Baka may gusto kang sabihin"  sabay halik ni Alvin sa pisngi nito  "Gusto mo ba dito tayo?"

        "Hon naman. Busy pa ako eh. Mamaya na lang"

        "Hmmm. Sige"  napatigil si Alvin at tila kumuha ng buwelo sa susunod niyang sasabihin niya  "Ahhhmmm. Hon?"

        "Yes?"  habang nakapikit ito sa kanyang silya.

        "Diba it's our 6th Anniversary tomorrow?"  napadilat si Jeff sa paalala ni Alvin sa kanya. Nakalimutan niya kasi na anibersaryo pala nila kinabukasan at hindi siya nakapaghanda.

        "Bukas na ba yun? Sorry, nakalimutan ko, hon"

        "Oo kaya... 'to naman. Magtatampo ako yan eh"

        "Sorry hon. Busy lang kasi ako ngayon..."

        "Okay lang yun. Wala naman ako magagawa eh. Na wala kang oras sa akin"  pagtatampo ni Alvin kay Jeff.

        "Ano ka ba... Sorry na nga..."

        "HMP! Ewan...!"

        "Hon naman..."  tumayo si Jeff at lumapit kay Alvin at niyakap niya ito mula sa likuran ni Alvin.  "Sorry na...please?"

        "Sige na nga... kung hindi lang kita mahal. Matitiis kita..."  tumayo din siya at humarap kay Jeff  "...pero ang problema...mahal kita eh"  at hinalikan niya ito sa labi.

        "Salamat hon. Mahal din kita"

        "I know hon..."  at hinalikan din ni Alvin sa noon ni Jeff  "So, ano ba ang plano natin bukas?"

        "Bukas? Hindi ako pwede. Babalik pa ako sa Manila eh"

        "Hmmm. Okay. Gusto mo samahan kita papunta sa Manila?"

        "Pwede rin. E pano ang trabaho mo?"

        "Hmmm. Actually, nagawa ko na yan ng paraan"  ngiti ni Alvin.

        "Ano?"

        "Nag-file ako kanina ng two-days leave"  sagot ni Alvin  "Para naman masamahan kita sa anniversary natin. Alam ko kasi na busy ka parati eh"

        "Talaga?"  sambit ni Jeff na parang matutuwa o maiiyak sa ginawa ni Alvin sa kanya  "Ang sweet naman ng honey ko"

        "Siyempre naman. Mahal na mahal kita eh"  sabay kuha niya ng kamay ni Jeff at hinalikan ito  "Iyon ang pinakamasayang araw na nangyari sa buhay ko"

        "Salamat hon ha? Salamat sa pagmamahal mo"  yakap ni Jeff kay Alvin  "Mahal na mahal kita"

---

Pagkatapos ng kanyang trabaho ay kaagad naman silang umuwi sa mansyon. Pagpasok niya ay kaagad siyang humiga sa sofa.

Linapitan siya ni Alvin at umupo sa kanyang tabi. “Hon? Doon ka na sa kwarto mo matulog. Maaga pa bukas ang flight natin diba?”

        "11 pa ng umaga hon."

        "E halika na. Matulog na tayo"

        "Mauna ka na hon. Susunod lang ako"

        "O sige. Basta, susunod ka kaagad ha?"

        "Okay boss"

Umalis na nga si Alvin at dumerecho na nga sa kanilang silid, samantala naman si Jeff ay nakahiga pa rin at parang pagod na pagod sa buong araw na trabaho.

Hindi niya napansin na may umupo uli sa kanyang tabi. Hinimas ang kanyang ulo at hinalikan ang noo.

Kaagad niya namang dinilat ang mga mata niya para makita kung sino iyon.

        "Nay??"  sambit ni Jeff. Bumangon ito at nagmano  sa kanyang ina  "Magandang gabi po"

        "Magandang gabi rin, anak"  sagot naman ni Joyce  "Kamusta ka na?"

        "Okay lang po ako, nay."

        "Alam ko kung bakit ka pa nandito"  sambit ni Joyce  "Sinabi sa akin ni Alvin"

        "Oo nga nay eh. Kakainis. Tapos galit na galit pa ang nanay na nasaktan niya"  kuwento ni Jeff sa ina  "Naalala ko lang yung panahon na sinaktan ka noon ni Guang Fen. Iyon din ang nararamdaman ko noon sa nararamdaman ng nanay ni Ana sa kanyang anak"  sabay pagtulo ng mga luha ni Jeff  "Hanggang ngayon, nay. Galit ako sa kanya. Ramdam ko pa rin ang sakit nung nakita kita na may maraming kalmot na ginawa niya"  punas ni Jeff sa kanyang mga mata  "Hinding-hindi ko siya mapapatawad. Sabihin na nila na wala akong respeto sa matanda pero mas masakit ang pagtrato niya sa nanay ko na parang hayup"

Walang imik si Joyce kundi yakap na lang ang kanyang ganti sa hinagpis ng kanyang anak.

Itutuloy…

ASJD: Chapter 2 (The Proposal)

Bumalik si Jeff ng Manila kasama si Alvin sa para ipagpatuloy ang naudlot niyang meeting kasama ang mga lider ng kanyang mga negosyo na nakabase doon. Pinag-usapan nila ang tungkol sa mga ilang problema ng negosyo at kung paano ito solusyunan.

Natapos ang kanilang meeting ng bandang alas-siyete na ng gabi. Nang pagkalabas niya ng conference room ay nandoon naghihintay si Alvin.

        "Tapos na?"  tanong ni Alvin na parang nagagalak sa paglabas ni Jeff.

        "Yup. Done"  habang minamasahe ang kanyang balikat  "Sobrang stress"

        "So, saan tayo?"

        "Hindi ko alam hon. Saan ba?"

        "Hmmm. Kain tayo sa labas?"  mungkahi ni Alvin.

        "Sige. Nagugutom na din ako"

        "Tamang-tama"

        "Bakit?"

        "Wala. Nevermind"  ngiti nito.

Pumasok sila sa elevator upang bumaba dahil nasa tenth floor sila ng 15-storey building. Nagtaka si Jeff sa ginawa ng isa dahil imbes pababa ang pagpindot ni Alvin ay paakyat ito.

        "Hon. Nagkamali ka yata sa pagpindot ng elevator"  pero hindi sumasagot si Alvin.

Lumabas sila sa 15th floor ng gusali at mabilis lumakad si Alvin patungo sa hagdanan at umakyat muli ito. Nagtataka pa din si Jeff kung saan pupunta ang kanyang kasama dahil hindi niya naman ito pinapaalam.

Sinunod na lamang ni Jeff si Alvin paakyat ng hagdanan. Nakita niya na may pinto at kaagad niyang binuksan ito.

Laking gulat niya na may nakahanda nang lamesa, may dalawang upuan, dalawang plato at kubyertos at isang kandila na nakatungtong sa lamesa.

Dahan-dahang lumapit doon si Jeff sa nakahandang hapunan para sa kanila at hindi niya namalayan na nakangiti na siya sa sobrang kilig na ginawa ni Alvin para sa kanya.

        "Nagulat ka ba?"  sulpot ni Alvin na may hawak-hawak na wine glass at isang bote ng alak.

Hindi pa rin maalis ang ngiti ni Jeff sa kanyang mga labi. “Hon… sa rooftop talaga?” tanging sambit nito

        "Huwag ka nang magreklamo ha? Sinadya ko talaga 'to para sa anniversary natin"

        "Hindi naman ako nagrereklamo eh"  lapit nito kay Alvin  "Magpapasalamat lang ako dahil ginawa mo 'to"

Walang sagot si Alvin at nilagay ang dalawang baso at alak sa lamesa. Pagkatapos ay lumapit siya sa isang silya at hinila ito para makaupo si Jeff. “Umupo ka na, hon.” Kaagad naman tinanggap ni Jeff ang kanyang alok at umupo ito. Samantala naman ay umupo din si Alvin sa kabilang upuan.

Ilang saglit ay may lumabas na waiter mula sa pintuan na kung saan din sila lumabas. Dala-dala ang kanilang kakainin sa gabing iyon. Chili Lime Steak with Roasted Vegetables ang kanilang pagkain.

Nanlaki ang mga mata ni Jeff dahil paborito niya itong pagkain. Napatingin naman sa kanya si Alvin habang nakangiti ito “Naalala mo ang unang date natin? Ito ang kinain natin diba?”

        "Oo..."  sagot ni Jeff na parang nakikilig na  "Nasarapan ako sa luto nila kaya ginaya ko ang kanilang recipe para makain ko ito parati"

Napalakas ang tawa ni Alvin dahil sa alaala nilang dalawa noon “Naalala ko yon. Ang takaw-takaw mo kaya kumain”

        "Uy, hindi naman"

        "Oo kaya. Yung tira ko kasi kinain mo din eh"  tuloy ang kanyang pagtawa.

        "Siyempre, sayang yung pagkain. E kinain ko na lang"

        "Talaga lang ha?"  

        "Oo kaya"  biglang natahimik si Alvin at parang bigla itong kinabahan. Nahalata naman kaagad ni Jeff ito  "Hon?? Okay ka lang?"

Tumingin si Alvin sa mga mata ni Jeff at kaagad itong tumayo. Lumapit siya kay Jeff at lumuhod ito. “Hon??”

        "Bakit hon? May problema ka ba?"

        "Wala"  sabay punas ng kanyang mga luha  "Masaya lang ako dahil nagtagal tayo ng anim na taon. Happy Anniversary ulit hon"

        "Ako din naman eh. Masayang-masaya ako dahil mahal kita"

“Salamat sa pagmamahal hon” May hinugot siya sa kanyang bulsa na isang maliit na pulang kahon. Binuksan niya ito sa harapan ni Jeff. Isang singsing ang nakatambad sa kanyang harapan “Alam mo, iyon ang pinakamasayang araw na nangyari sa buhay ko. Nung araw na naging tayo. Hindi mo alam kung gaano mo binago ang buhay ko, hon” habang tumutulo pa din ang mga luha ni Alvin “At kahit ano pa ang naging kasalanan ko noon sa’yo. Mga panloloko ko sa’yo. Pero andiyan ka pa rin para patawarin at mahalin ako” hindi napigilan ni Alvin na humagolhol ng todo “Gusto ko maging matibay na ang pagsasama natin dahil siguradong-sigurado na ako dahil mahal na mahal kita. Gusto ko magsama na tayo habambuhay”

“Hon” sambit ni Jeff habang hinihimas ang pisngi ni Alvin.

“ So, Mr. Jeffrey Alba-Dy, will you marry me? And become Jeffrey Dy-Francisco?“

Napaiyak din si Jeff at kaagad niyakap si Alvin ng mahigpit. Mahigpit na mahigpit na parang ayaw niya itong pakawalan “Yes PO3 Marc Alvin Francisco. I will marry you”

        "Thank you hon. Mahal na mahal kita. Salamat"  yakap din ni Alvin ng mahigpit kay Jeff.

Pagkatapos ng gabing iyon ay nagdesisyon sila na mag-check-in na lang sa hotel ni Jeff para magpalipas ng gabi.

---

Kinabukasan, kaagad silang umalis at pumunta sa airport para umuwi na sa Iloilo. Gusto na kasi nila ibalita ang planong pagpapakasal nilang dalawa sa magulang nila.

Inumpisahan nilang ibalita ito sa ina ni Jeff na si Joyce.

        "Talaga?? E kailan??"  tanong ni Joyce sa kanila na parang may halong gulat at galak sa kanyang mukha.

        "Hindi pa namin alam, tita. Pero sigurado kami na magpapakasal kami sa lalung madaling panahon"  sabay halik ni Alvin sa kamay ni Jeff  "Mahal namin ang isa't-isa, tita"

        "Oh sige. Hindi ko naman kayo mapipigilan. Masaya ako para sa inyo mga anak"  sambit ni Joyce  "May basbas na kayo mula sa akin"

        "Salamat nanay"  yakap ni Jeff sa ina

        "Masaya ako sa iyo anak"  sumulyap kaagad siya kay Alvin  "Huwag mong paiiyakin ang anak ko Alvin ha."

        "Don't worry, tita. Aalagaan ko ng mabuti ang anak ninyo"

        "Nanay na lang ang itawag mo sa akin, huwag na tita"  pagtatama ni Joyce  "Tutal,magiging manugang din naman kita"

        "Sige po, nanay"

Sa araw ding yon. Pagkatapos ng usapan nilang dalawa at ang mga magulang ni Alvin, na nagbigay din ng basbas sa kanilang dalawa,

---

Pumasok kaagad si Jeff sa kanyang trabaho at pumunta sa isang restaurant. Nirereview niya ang Quarterly Financial Report na ginawa ng Manager sa branch na iyon. Nakaupo siya sa upuan ng kanyang office table.

Habang binabasa niya ito ng mabuti ay may biglang kumatok sa pintuan…

        "Pasok...!"  sabi niya. Pumasok agad ang Manager sa kanyang opisina at lumapit ito sa kanya na tila nataranta.  "O bakit?"  tanong ni Jeff sa kanya na tila alam iya na mayroong problema sa labas.

        "Ahmm. Sir, may nagrereklamo po kasi na customer tungkol sa service natin"

        "So, ano pa ang tinatayo mo dito? Puntahan mo at kausapin..."

        "E yon nga ang problema sir eh..."  sagot ng Manager  "...ayaw niya akong kausapin. Gusto niya ang owner daw mismo ang kanyang kakausapin"

        "...ang arte naman"  sambit ni Jeff tungkol sa nagrereklamong customer na naghihintay sa kanya sa labas  "sige...sabihin mo sa kanya na papunta na ako. Aayusin ko muna ang kalat ko dito"

Iniligpit nga ni Jeff ang hindi niya natapos basahin na report. Maayos niya itong ipinatong sa mesa at lumabas agad ng kanyang opisina.

Pumunta si Jeff sa dining area para kausapin ang nagrereklamong customer. Nakita niya ang isang waiter at nagtanong ito kung nasaan ang nagrereklamo at itinuro agad nito ang nakaupo na lalake na may kasamang babae sa may couple table.

Magkaharap silang dalawa habang kumakain at tila nagsasagutan ng dahil sa kanilang kinakain. Nakatalikod sa kanya ang lalake habang nakaharap at kitang-kita ni Jeff ang walang kupas na pagbuka ng kanyang bibig ng babae sa kanyang kaharap na lalake. Pero hindi na lang pinansin ni Jeff at dahan-dahang siyang lumapit sa kanilang dalawa na kumakain habang nagtatalak ang babae.

        "Ahmm. Excuse me po, Sir. Ako po ang may-ari. Ano po ba ang problema?"  panimula ni Jeff sa nakatalikod na lalake. Tumayo agad ito sa kanyang inuupuan at humarap kay Jeff.

Nanlaki ang mga mata nilang dalawa sa nakita.

        "Jeff...?"  tanging sambit ng lalake.

        "Riley...?"  sagot din ni Jeff sa customer.

Naging matagal din ang kanilang pagtitigan sa isa’t-isa dahil pagkatapos ng anim na taon ay nagkita muli sila at dito pa sa restaurant ni Jeff.

        "Kamusta ka na...?"  bati ni Riley na tila nasiyahan dahil nakita niyang muli si Jeff  "Look at you... ang laki ng pinagbago mo. Akalain mo, ikaw pala ang may-ari nito" 

Pero sa kabila ng masayang mukha ni Riley ay seryoso naman ang mukha ni Jeff. “I’m okay. So, ano ba ang problema, Sir?” at sumulpot ang babae sa bandang gilid ni Riley.

        "The food."  Sagot nito at tumingin naman si Jeff sa kanya.

        "Bakit po, Ma'am? Ano ba ang masama sa pagkain?"

        "Ang bitter kasi eh..."  sabay tingin kay Jeff sa mata ng matagal na tila pinatatamaan nito  "...... ng lasa, I mean"

        "Ano po ba ang inorder ninyo?"

        "Chocolate cake..."

Nag-utos si Jeff sa isang waiter na kumuha ng tinidor para tikman ang chocolate cake na kanilang inorder. “Can I?” paalam niya sa kanilang dalawa at tumango naman ito bilang sagot. Kumuha at tinikman ni Jeff ng kaunting piraso. “Hmmm. Hindi naman mapait, Ma’am. Matamis naman.”

        "Talaga? Sa tingin ko mapait eh"  kumuha din siya ng maliit na piraso at tinikman niya din ito  "Diba? Ang pait talaga eh"  Pero sumulyap sa kanya si Riley na tila sinusuway ito sa kanyang pagtatalak at nakita din naman ito ng babae ang tingin ng kasamang lalake. "What?? Totoo naman ah. Ang pait talaga..!"

        "I said, Shut Up...Okay?"  saway ulit ni Riley sa kanya na may mahina ang boses  "Huwag kang gumawa ng eksena dito. Show some manners"

Nakatitig lang si Jeff sa kanilang dalawa na kalmado pa din sa nangyayaring pagrereklamo ng kasama na babae ni Riley. “Well, kung iniisip mo talaga na mapait ang lasa ng cake namin, Ma’am. Pwede naman naming palitan ng bago”

        "No need. Salamat na lang sa offer pero nawalan na ako ng gana"  umalis ang babae sa kanilang harapan at lumabas papunta sa sasakyan ni Riley at sumakay ito.

        "Sorry sa ugali niya Jeff ha. Ganyan talaga siya eh"

        "Don't worry. It's okay. Sanay na sanay kami sa ganong klaseng tao"  paniniguro ni Jeff sa kanya  "madaming tao na katulad niya na kahit walang problema, ginagawan ng problema kahit maliit na bagay"

        "Uhm. That's great. Pero salamat sa pag-intindi Jeff"

        "It's okay. Anything para sa'yo at sa girlfriend mo"

        "Girlfriend?? Si Cindy? Paano mo naman nasabi yon?"

        "Kasi magkasama kayo at ngayon ko lang siya nakita. So, nag-assume ako na girlfriend mo siya"

        "Hehe. Hmmmm. Well..."

        "Well what?"

        "She's my wife"

        "Wife?"  

        "Yup. We got married six years ago"

        "Well congrats pala. Sorry, hindi ko alam"

        "It's okay Jeff. So pano? Alis na ako ha. Naghihintay na siya sa sasakyan eh"  

        "Sige."

        "Salamat pala sa food. Sobrang sarap"

        "Your welcome. Ingat kayo"  at ngumiti si Jeff na may pait.

        "Salamat ulit, Jeff. Bye..!"  at tuluyan nang lumakad at lumabas ng restaurant si Riley.

        'Six years ago?? So ibig sabihin naghanap pa siya ng iba kahit sila pa ni Fred noon? Hindi talaga siya nagbabago. Hindi talaga kontento sa isa'

sambit ni Jeff sa kanyang sarili.

---

Kwinento ni Jeff sa kanyang kaibigan na babae na si Jacqui ang tungkol sa planong pagpapakasal nilang dalawa ni Alvin.

        "What?!"  gulat na gulat si Jacqui sa kwinento ni Jeff sa kanya habang hawak-hawak niya ang tasang kape.

        "Yup"

        "So kailan ang kasal?"

        "I don't know. Sooner or later"

        "Ha? Bakit? Hindi niyo ba pinaplanuhan yan?"

        "Hindi pa"

        "E bakit nga?"

        "Marami pa kaming priorities in life, bes. Ang profession niya bilang pulis, at yung mga pinapatakbo kong mga negosyo"

        "Hmmm. Kung sa bagay. Pangarap talaga ni Alvin na maging pulis eh"  pagsang-ayon ni Jacqui  "Oo nga pala, kamusta sina tito at tita? Ano ba ang sinabi nila tungkol sa pagpapakasal niyong dalawa ng anak nila?"

        "Ayon, kinakabahan ako nung una kasi baka magalit sila. Alam mo naman si tito, intimidating"  kuwento ni Jeff sa kaibigan  "Pero masaya naman sila sa naging desisyon naming dalawa at binagyan nila kami ng basbas"

Kinilig si Jacqui sa kuwento sa kanya ng kaibigan at parang naiinggit ito “Haaay. Nakakakilig naman yan. Buti pa kayo, bes. May forever. Ako? Wala”

        "Teka, kamusta pala kayo nung kaklase noon ni Alvin na nanliligaw sa'yo? Diba naging kayo?"

        "Hmmm. I don't know. Ilang araw lang kami nun"

        "Talaga??"

        "Yup"  tanging sagot ni Jacqui  "Basta... kalimutan na natin yun. Ang importante, kayong dalawa ni Alvin. At masaya kayong dalawa"

        "Salamat bes"  sagot ni Jeff. Natigilan ito ng ilang segundo dahil may naalala siya  "Bes... meron akong sasabihin sa'yo"

        "Ano yon bes?"

        "Nagkita kami ni Riley"

        "Really?"

        "Yup"

        "Saan?"

        "Sa restaurant. Kasama ang asawa niya"

        "Wow. May asawa na pala siya"  sambti ni Jacqui  "So, maganda ba?"

        "Hmmm. Okay lang. Keri lang"

        "Yung totoo?"

        "Maganda... at sexy"

        "Infairness, may taste siya sa pagpili na maging asawa"  puri ni Jacqui  "Maganda na, at sexy pa ang pinalit niya sa'yo, bes"

        "Tumahimik ka nga..."

        "O bakit?"  tumingin siya sa mga mata ni Jeff na tila nagseselos sa kanyang sinabi tungkol kay Riley at sa kanyang asawa. 

Kinurot agad ni Jacqui ang braso ni Jeff. “Arayy!! Bakit ba…?”

        "Magsabi ka nga ng totoo... Mahal mo pa din ba si Riley?"

        "Mahal?? Excuse me. Pagkatapos nung ginawa niya sa akin, mamahalin ko pa siya?? Naku, mga ganyang lalaki, dapat mawala yan sa mundong 'to. Mga walang worth sa mundo"

        "Teka... nagtatanong lang naman ako kung mahal mo o hindi. Bakit ang dami mong paliwanag"

        "E naalala ko lang eh. Nainis ako"

        "Weh?"

        "Oo nga"

Itutuloy…

ASJD: Chapter 3 (Ang Paghaharap)

Patuloy pa din ang kanilang pag-uusap na magkaibigan sa coffee shop. Hindi pa rin kasi makapag-move-on si Jacqui dahil may nararamdaman si Jeff sa kanyang ex.

        "Teka, alam na ba nito ni Alvin?"  tanong niya kay Jeff.

        "Hindi pa. Hindi ko pa sinasabi sa kanya. Sa'yo pa lang"

        "Aah. Okay"  sambit ni Jacqui  "Basta bes ha? Sure ka na wala ka nang nararamdaman kay Riley?"

        "Wala na nga. Ang kulet eh"

        "Naniniguro lang. Kasi naaawa ako kay Alvin eh. Alam mo naman kung gaano ka niya kamahal"

        "Oo. Alam ko. Swerte nga ako sa kanya eh. Hinding-hindi na ako maghahanap pa ng iba"

        "Good. Basta, happy ako para sa inyong dalawa, bes"

---

Alas-nwebe na ng gabi pero hindi pa rin nagbibihis si Riley para pumasok sa kanyang trabaho. Nakatulog siya kasi at parang pagod sa lakad nila kanina.

        "Nathan..."  gising ni Cindy sa kanya  "Hindi ka ba papasok sa trabaho?"

        "Hindi..."  sambit ni Riley na tila inaantok pa

        "Ha? Bakit? May nararamdaman ka ba?"  sabay sa paglagay ng kanyang palad sa noo ni Riley.

        "Wala. Tinatamad lang ako pumasok"

        "Bakit na naman ba, Nathan? Sabihin mo nga sa akin"

        "Wala nga. Okay? Pwede ba? Lumabas ka muna ng kwarto. Matutulog pa ako"

Napahinto si Cindy at tumayo ito. Tila alam niya na kung bakit nagkakaganyan ang kanyang asawa. “Tungkol ba ’to kanina sa restaurant? Tungkol sa ex mo?”

        "My God. Cindy naman. Bakit ganyan ang mga sinasabi mo?"  biglang pagbangon ni Riley mula sa pagkahiga  "Hindi si Jeff ang dahilan ko kung bakit nagkaganito ako"

        "Wala akong sinabing pangalan, Nathan. So, siya nga?"

        "Hindi nga. Okay? Huwag mo namang lagyan ng malisya"

        "E bakit nga? Sabihin mo kaya para malaman ko. Asawa mo ako, Nathan. Baka nakakalimutan mo"

        "Pagod lang ako. Okay?"  paniniguro niya sa asawa  "Sige na.Lumabas ka na muna sa kwarto. Matutulog na ako"

        "Sige. Ikaw ang bahala"  sagot naman ni Cindy  "Tutulungan ko na lang muna si Stephen sa kanyang mga assignments"

Walang imik si Riley sa paalam sa kanya ng asawa. Lumabas na lamang ito at pumunta sa anak nila na si Stephen na kasalukuyang gumagawa ng kanyang takdang-aralin sa lamesa.

Umupo kaagad si Cindy sa tabi ng kanyang anak at tinulungan ito.

        "Mommy..."

        "Bakit anak?"

        "Nag-aaway na naman ba kayo ng Daddy?"

        "Ha? Bakit mo naman nasabi yon, anak?"

        "E kasi nagsasagutan  na naman kayo eh. Naririnig ko kayo mula sa kwarto ninyo"

Hinimas niya na lamang ang ulo ng anak at hinalikan ito “Hindi kami nag-aaway. Nagkukuwentuhan lang kami ng Daddy mo” paniniguro niya sa anak “Sige na, ituloy na natin ’to para makatulog ka na”

---

Dakong ala-una ng hapon nakapunta si Jeff sa kanyang opisina upang mag-interview ng mga aplikante na nakapasok sa unang screening sa isa niyang restaurant.

Nagmamadali siyang pumasok sa restaurant at biglang tumayo ang mga aplikante at binati siya ng sabay. Mga sampung aplikante ang naghihintay sa kanya at tila kinakabahan silang lahat sa pagdating ni Jeff, na ang susunod na mag-iinterview sa kanila at ang may-ari mismo ng restaurant.

Nang makapasok si Jeff sa kanyang opisina, agad itong umupo. Nakasunod sa kanyang pagpasok ang kanyang Executive Assistant na si Miss Gwen dela Cruz.

Matangkad, maputi at seksing babae na sunod-sunod kay Jeff na kung saan siya pumunta. May mga bulong-bulungan nga na may nangyari na daw sa kanila sa loob ng office at meron ding tsimis na may relasyon daw sila.

Pero ang lahat ng mga iyon ay hindi totoo at hindi pinansin ni Jeff ang mga tsismis na iyon.

Binigay ni Gwen ang sampung resumé ng mga nakapasok na mga aplikante at kinuha din naman ito ni Jeff.

        "Sorry po Sir for inconvenience ha? Si Miss Olivarez po sana ang mag-iinterview sa kanila kaso absent siya"

        "Hay naku. Parati lang naman yan absent. Wala namang pinagkaiba kung andito siya. She's useless" Habang tinitgnan niyang mabuti ang mga resumé, may napansin siya sa isa.  Wala itong litrato ng aplikante.

        "Ahhmmm. Gwen?"  tawag niya sa kanyang assistant.

        "Bakit sir?"

        "Bakit walang picture si Nathan Rodgers sa kanyang resumé?"  tanong ni Jeff sa kanya  "...sayang, ang ganda pa naman ng pangalan niya. Pang foreigner"

        "Yun nga po, sir. Nakalimutan niya daw maglagay ng picture sa kanyang resumé kasi nagmamadali daw siya sa pagpunta dito kahapon"

        "Ganon? So, bakit nakapasok siya? At sino naman ang shungang tao na nag-interview sa kanya?"

        "Si Miss Vina po"

        "Siya??"  dugtong ni Jeff na nakataas ang isang kilay niya  "Kahit anong gawin ko sa babaeng yan... bobo pa din. Walang tamang nagawa"

        "Kalma lang sir. Ang wrinkles mo oh"  biro ni Gwen.

        "Sige na Gwen. Pakitawag na lang siya."  utos niya  "...siya na lang ang uunahin ko at para mapagsabihan ko siya"

“Sige, sir” lumabas kaagad si Gwen at tinawag niya si Nathan Rodgers na bilang una niyang iinterviewhin.

Naghanda si Jeff at inayos ang kanyang sarili sa papasok na aplikante. Binasa niya muli ang resumé ni Nathan.Biglang bumukas ang pintuan ng opisina niya at may pumasok na pamilyar na lalake. Si Riley.

Matagal ang pagkatitig ni Jeff sa lalake habang palapit ito sa kanyang mesa.

        "What are you doing here?"  tanong nito kay Riley.

        "Well, I'm here for my final interview"  sagot naman niya. 

Tinignan at hinanap ni Jeff ang mga resumé sa kanyang harapan. “Sorry. Pero wala ang pangalan mo dito sa mga aplikante. Nice try, Riley. But you may go” Pero ngumiti lang si Riley sa sinabi ni Jeff sa kanya.

        "Baka naman hawak-hawak mo ang resumé ko"  paalala ni Riley. Napatingin si Jeff sa kanyang hawak-hawak pero iba ang pangalan.

        "Nope. Si Nathan Rodgers 'to, hindi ikaw"  paniniguro ni Jeff.

        "Exactly. Ako nga si Nathan Rodgers"  napatigil si Jeff na tila hindi ito humihinga sa kanyang narinig.

        "Nice try. Please, Riley. Lumabas ka na dahil marami pa akong gagawin..."         

        "Jeff. Ako nga 'to. I'm Nathan, Nathan Rodgers, not Riley. Ito ang totoo kong pangalan"

        "Umalis ka na, Riley."  utos ni Jeff na  mahina ang boses.  "...at kung ano naman ang trip mo ngayon, tigilan mo na yan. Hindi na nakakatuwa..."   

“But I’m not joking… I am Nathan Rodgers… Amerikano ang tatay ko”

“So?? Edi congrats”

“Jeff. Please. Makinig ka naman oh”

“I’m sorry, hindi ako interesado sa trip mo ngayon. Utang na loob. Umalis ka na”

“Please. Maniwala ka sa akin ngayon. Trust me”

“Trust???” ulit ni Jeff “Bakit naman ako maniniwala sa taong nanloko sa akin?? Na hindi kontento sa isa lang. Na naghanap pa ng iba para maibsan lang ang libog niya” sambit ni Jeff. Parang bumabalik ang kanyang mga sakit na nadama noon. “Sa tingin mo? Maniniwala pa ako sa’yo?”

“Jeff. It’s been six years. Hindi ka pa rin ba nakapagmove-on?”

“Wow. Ikaw pa ngayon ang nagdedemand na move-on? Ano ba ang tingin mo sa nararamdaman ko? Isang file lang sa cellphone, na isang delete lang, mawawala na kaagad??” dugtong ni Jeff “Yan ang hirap sa’yo. Napakadali mo lang sabihin ang mag move-on ako dahil hindi ikaw ang biktima. Hindi ikaw ang nasaktan”

“Nasaktan din naman ako” sambit ni Riley “Nandito ako para ipaliwanag ko lahat sa’yo ang nangyari sa buhay ko for the past six years…at kung bakit kita iniwan” napaupo na ito sa bakanteng upuan.

“Iniwan mo ako dahil kayo na ni Fred diba??” dugtong niya sa paliwanag ni Riley “Wala ka nang dapat ipaliwanag pa, Riley. Umalis ka na”

“Pero please, Jeff. Hayaan mo muna ako magpaliwanag. Hindi naging kami”

“Talaga? E ano yung nakita ko? Wala lang yon?”

“Ginawa niya yon dahil mahal niya pa rin ako. Pero hindi kami, maniwala ka”

“Sa tingin mo ba na maniniwala pa ako sa’yo? Kahit ano pa ang paliwanag mo, tapos na yon, sinaktan mo na ako. Wala akong pakialam kung ano kayo” pagmamatigas niya kay Riley “Kaya umalis ka na” at may siya pinindot sa telepono na nakapatong sa mesa. “Guard, pakilabas ng tao dito sa opisina ko. Nanggugulo”

“Jeff… Please”

“Tama na, Riley”

“Sige. Basta sorry sa ginawa ko noon sa’yo. Hindi ko sinasadya na masaktan kita” sagot niya kay Jeff “Minahal kita. At hanggang ngayon, mahal pa rin kita”

Nagdesisyon na lamang si Riley na mauna nang lumabas ng opisina kahit paparating pa lang ang guard na tinawag ni Jeff.

Sakto din na pumasok agad si Alvin sa opisina. Nanlaki ang kanyang mga mata dahil baka nakita niya si Riley na lumabas mula sa kanyang opisina.

        "Hon??"  sambit ni Jeff  "Kanina ka pa ba?"

        "Kararating ko pa lang naman. Bakit?"

        "Wala naman, hon"

        "Oo nga pala, nakita ko ngayon lang si Riley na lumabas ng opisina mo"  dugtong niya sa usapan  "Nagkikita na pala kayo ulit"

        "Oo hon. Pero —"

        "—pero hindi mo lang naman sinabi sa akin?? Ano yon? May tinatago ka?"

        "Hon naman. Wala akong tinatago sa'yo"  paliwanag niya kay Alvin na galit na galit na  "Oo, nagkita kami kahapon. Pero aksidente lang dahil kumain sila dito kasama ng asawa niya"

        "Talaga lang ha"

        "Oo. Promise"

        "E bakit kayo magkasama ngayon?"

        "Isa siya sa mga aplikante na iinterviewhin ko pero hindi iba ang kanyang pangalan. Hindi ko napansin"  walang imik si Alvin at parang lumamig na ang kanyang ulo. Kaagad naman siyang pinuntahan ni Jeff at niyakap ito ng mahigpit  "Hon, sorry na. Sasabihin ko na sana ito kanina eh, pero nakalimutan ko na sa sobrang busy ko"

        "Huwag kang humingi ng sorry hon. Naiintindihan kita. Sorry din kasi parang bumalik ang mga insecurities ko nung nakita ko uli siya eh"

        "Huwag kang mag-alala, hon. Ikaw ang mahal ko"

        "Mahal din kita hon"

        "Oo nga pala, bakit ka pala nandito?"

        "Break ko ngayon. Pinuntahan kita kaagad dito. Nagbabaka-sakali na makita kita"  kuwento ni Alvin  "Ayon, iba pala ang nakita ko"

        "Hon...?? Akala ko okay na?"

        "Okay na nga. 'to naman. Nagbibiro lang eh"  ngiti niya sa mahal  "Alis na ako hon. Balik na ako sa presinto"

Nang pagkalabas ni Alvin mula sa opisina, umupo siya sa kanyang upuan para magpahinga. Muli niyang tinawag ang kanyang assistant na si Gwen sa opisina niya.

        "Yes sir?"

        "Gwen, pwede mo bang sabihin sa kanila na cancel muna ang interview? Sabihin mo na lang na bumalik na lang sila bukas"

        "Bukas sir?"  at tumango si Jeff habang nakaupo sa kanyang upuan . Kinuha ni Gwen ang planner ng kanyang boss at kaagad ito tinignan ang schedule  "Hindi ka pwede bukas, sir. You have a meeting with a foreign investors. Hindi mo pwedeng i-cancel ang meeting bukas"

        "Hmmm. How about nextweek?"

        "Meron ka po dito na vacant"  habang tinitignan niya pa ang schedule ng amo  "Pero Sunday pa sir"

        "Sure. Sunday"  at nilagay niya ang mga paa niya sa mesa  "Sabihin mo sa kanila na next Sunday na lang ulit ang interview"

        "So paano po kayo, Sir?" 

        "Ano na naman ang tungkol sa akin?"

        "Kasi yun lang ang araw ng pahinga n'yo Sir. Baka magkasakit po kayo"

        "Ngayon ako magpapahinga, Gwen. Pagod na pagod ako"  sagot ni Jeff  "Sige na, lumabas ka na at sabihin mo na sa kanila na next Sunday na lang ang interview"

        "Sige Sir."

---

        "Nathan... Saan ka nanggaling?!"  sigaw ni Cindy sa kanyang asawa na papasok ng bahay  "Buong maghapun ako naghintay sa'yo. Saan ka ba pumunta?"

        "Pwede ba, Cindy? Tumahimik ka na nga. Nakakairita na ang boses mo"  sabat niya sa asawa  "Magpapahinga na ako. Pagod ako"

        "Pagod?? Saan ka napagod? Sa paglalakwatsa mo? E hindi ka nga pumasok kagabi sa trabaho mo"

        "Ang ingay mo talagang babae ka noh. Ang sabi ko, tumahimik ka"

        "Bakit ako tatahimik?? E napakabatugan mo nang lalake. Hindi ka naman ganyan noon ah"  patuloy pa din ang kanyang pagdadaldal kay Riley  "Saan ka ba nanggaling ha?"

Nairita si Riley sa bunganga ng asawa at nagdesisyon na lang na bumangon ito at hinarap si Cindy “Gusto mo ba talagang malaman kung saan ako nanggaling?”

        "Oo. Gusto kong malaman. Bakit? May bago ka na ba? May babae ka ba?"

“Nanggaling ako kay Jeff. Doon ako naghanap ng trabaho sa kanya”

“Bakit doon? Diba masaya ka naman satrabaho mo ngayon? Bakit ka pa maghahanap?”

“Basta. Gusto ko lang” dahilan niya kay Cindy.

“Gusto mo lang siguro na makita mo ang ex mong bakla. Tama ba ako?” hindi makasagot si Riley at napayuko na lamang ito “Tignan mo, tama ako. Bakit mo ba parati binabalikan ang baklang yan?? Bakit? Andito na ako, Nathan. Kami ng anak mo. Hindi pa ba kami sapat sa’yo” pero wala pa ding imik si Riley sa iyak ng asawa “Ano??! Magsalita ka naman…”

“Mahal ko pa rin siya…! Simula’t sapul, alam mo na mahal ko si Jeff”

“Hindi pa ba yan mawawala kahit may asawa at anak ka na, Nathan?”

“Hindi. Pasensiya na”

“Ang sakit naman, Nathan. Pero mahal kita eh. Ikaw ang buhay ko. Ikaw ang buhay namin ng anak mo”

“Pero buhay ko si Jeff. Kasi mahal ko siya at hinding-hindi mawawala yon”

Itutuloy…

ASJD: Chapter 4 (Insecurities)

Alas-siyete na ng gabi at naghahanda na si Jeff ng kanyang sarili para umuwi sa kanilang mansyon. Pero sa kanyang paghahanda ay tumunog ang kanyang telepono at kaagad niyang sinagot.

Jeff: Hello?

Cindy: Hello Jeff…?

J: Yes? Speaking, sino ’to?

C: Pwede ba kitang makita at makausap mamaya ng masinsinan?

J: Mamaya? Gabi na ah

C: Kahit saglit lang? Please?

J: Sino ba’to?

C: Si Cindy.

J: Sinong Cindy? Sorry pero hindi kita kilala. At saan mo kinuha ang number ko?

C: Sa kakilala ko.

J: Sino nga?

C: Basta. Makikilala mo din ako kapag magkita na tayo. And I believe, nagkita na tayo before.

J: Ganon? At paano naman ako maniniwala sa’yo?

C: Maniwala ka lang. I assure you, mabuti akong tao. So? Meet me later at around 8:30 p.m. sa mall?

J: Pinipilit mo talaga na makipagkita ka sa akin noh? Ano ba ang kailangan mo?

C: Wala lang. Gusto lang kita makita at makausap…

J: Pano kung sasabihin ko sa’yo na ayaw ko? May magagawa ka?

C: E di, pipilitin pa din kita at pupuntahan kita diyan sa bahay o office mo. So, kung ako sa’yo, makipagkita ka na lang mamaya sa akin. Okay?

J: Pagbabanta ba ’to?

C: No. it’s not. I’m trying to be friendly.

J: Sige. Papatulan ko na lang ang gusto mo. See you later.

C: Bye Jeff.

At binaba kaagad ng babae ang telepono.

Dakong alas-otso na ng gabi. Nakipagkita nga si Jeff sa misteryosang babae na pinipilit siyang makita. Naging interesado na din siya na makita ito dahil parang may nararamdaman siya na hindi maganda.

Nakatayo siya malapit sa foodcourt ng mall at naghihintay na dumating ang babaeng tumawag sa kanya kanina sa opisina. May nakita siya sa hindi kalayuan na pamilyar na babae na may dalang bata habang palapit sa kanyang direksyon. Nakita niya na nga ito at pamilyar ang mukha ng babae pero hindi niya talaga maalala kung kailan at kung saan.

        "Hello"  bati ng babae  "... masaya ako dahil pumunta ka sa planong pagkikita natin . By the way, I'm Cindy"  pakilala ng babae sa kanya habang inabot niya ang kanyang kamay para ikamay si Jeff at pinaunlakan din naman niya ito at kinamay ang babae.  "...Riley's... I mean, Nathan's wife"  dugtong nito.

Totoo nga, siya nga ang babae na kasama ni Riley sa restaurant na nagrereklamo sa mapait daw na chocolate cake na kanyang kinain. Bakit ngayon niya lang naalala… Pero bakit niya gustong makausap si Jeff?

        "Ahh. Well I'm–"

        "You're Jeffrey Dy. I know"  biglang dugtong ni Cindy  "THE Jeffrey Dy. Kilalang kilala kita dahil napanood kita sa news na ikaw daw ang  'THE YOUNGEST AND MOST SUCCESSFUL ENTREPRENUER'  dito sa Pilipinas... at gumagawa ka na ng pangalan sa international scene."

        "Well thank you..."  at ngumiti si Jeff sa papuri sa kanya ni Cindy.

        "...at hindi pa yan ang alam ko tungkol sa'yo"  pambibitin ng babae.

        "And what else?" 

        "Alam ko na ikaw ang ex ni Nathan"  paniniguro ni Cindy  "Ang baklang ex ni Nathan"

        "Hmmm. Hindi ko na talaga mabigyan ng chance na ma-introduce ang sarili ko dahil alam mo na lahat-lahat ang buong detalye ng buhay ko"

        "Oo nga. Alam na alam ko lahat. At alam ko din na nilalandi mo pa din si Nathan"

        "Hindi ko  nilalandi ang nobyo mo..."

        "Asawa..."  pagtatama ni Cindy.

        "Ang asawa mo..."  dugtong din ni Jeff  "..as far as I remember, siya ang bumalik sa buhay ko"

        "Alam mo ba kung bakit pinakasalan ako ni Nathan?"

        "Hindi. Bakit?"

        "Bukod sa MAHAL na MAHAL niya ako... pinakasalan niya ako dahil may anak kami... ITO"  sabay tingin sa katabing bata at tumingin din si Jeff.  "Ang bunga ng aming pagmamahalan"

        "Hindi ko pala alam na may anak na kayo..."  tanging sambit ni Jeff.

        "Well, alam mo na ngayon. So dapat, layuan mo na kami...at lalung-lalo na ang ex mo which is unfortunately, my husband"  

Parang nairita si Jeff sa bunganga ng babaeng kaharap niya at tila nag-iinit na naman muli ang kanyang tenga “Alam mo rin ba kung bakit kinausap ako ng asawa mo kanina?”

        "Hindi. Ano yon?"

        "Bukod sa kailangan niya ng trabaho, bumabalik din siya sa akin dahil mahal na mahal niya pa daw ako"  patama sa kanya ni Jeff  "Isang lalaki na nagmamakaawa na balikan ko siya daw ulit dahil mahal niya ako"

        "Walang hiya kang bakla ka"  tangkang sasampalin na sana siya ni Cindy pero sinangga niya agad ito.

        "Sige. Gusto mo ng gulo?? Sasaktan mo ako?"  sambit ni Jeff sa kanya  "Sige, gawin mo. Baka nakakalimutan mo na ako ang may-ari ng mall na 'to. Kaya kitang ipakulong"

Kaagad namang binaklas ni Cindy ang kanyang kamay kay Jeff “Hindi pa tayo tapos, Jeff. Humanda ka” at hinawakan niya ang kamay ng bata habang nakatitig pa rin sa mga mata ni Jeff “Halika na, Stephen. Umalis na tayo”

---

Pasadong alas-nwebe nang nakauwi si Jeff sa mansyon. Nang kanyang pagpasok ay naghihintay pa pala ang ina niyang si Joyce sa sala dahil nag-aalala na din ito.

        "Magandang gabi po, nay"  sabay mano niya kay Joyce.

        "Magandang gabi din, anak"  sagot niya sa anak  "Bakit nga pala ginabi ka na?"

        "I've met someone sa mall kanina, nay"

        "Sino anak?"

        "Si Cindy po"

        "Ha? Sinong Cindy?"

        "Asawa ni Riley"

Nanlaki ang mga mata ni Joyce dahil sa narinig niya na may asawa na pala si Riley. Nagulat siya talaga dito “May asawa na si Riley?”

        "Oo nay.  Pinagbantaan niya ako kanina dahil daw inaagaw ko ang kanyang asawa" 

        "Bakit niya naman nasabi yon?"

        "Kasi pumunta kaninang umaga sa opisina si Riley"  paliwanag ni Jeff  "Akala niya siguro kung nilalandi ko ang asawa niya"

        "Nag-usap kayo?"  panghuhula ni Joyce.

        "Opo. Humihingi siya ng tawad at magpapaliwanag daw kung bakit niya yon ginawa"  kuwento ni Jeff sa ina  "Pero hindi ko pinakinggan at pinalayas ko siya"

        "Ganun lang? At pinagbantaan ka na ng asawa niya?"  at tumango si Jeff bilang sagot  "Normal lang naman siguro na mag-usap ang dalawang tao diba? Lalung-lalo na kung wala closure ang kanilang relasyon"

        "Oo nga nay. Insecure talaga ang babaeng yon"

        "Baka naman may dapat pagselosan ang Cindy na yan sa inyong dalawa"

        "Kami ni Riley?? Wala nay ha. Walang malisya ang pag-uusap namin kanina"

        "Pwede kaya yon. Baka bumalik pa ang pag-iibigan ninyong dalawa"

        "Nay... Hinding-hindi mangyayari yon. Mahal ko si Alvin"  paniniguro ni Jeff  "Ayaw kong gumawa ng kasalanan sa kanya"

---

Kinabukasan. Mga alas-siyete ng umaga.

Habang natutulog si Cindy kasama ang kanyang anak sa silid ng kanilang bahay ay may biglang pumasok at isinara ang pintuan ng kwarto ng malakas.

Naalimpungatan si Cindy dahil sa ingay mula sa pagbagsak ng pinto.

        "Ano ba...?! Ang ingay!! Dahan-dahan ka naman"  sigaw niya kay Riley na tila galit na galit ang mukha.

        "Ano 'yon? Ano ba ang ginawa mo...? Huh?"  sunod-sunod na tanong ni Riley kay Cindy na tila nangangalit ang kanyang ngipin sa galit.

        "Ha? Ano ba yan ang mga tinatanong mo sa akin, Nathan? Hindi kita maiintindihan"

        "Pwede ba Cindy. Huwag ka nang magmaang-maangan..."  sambit ni Riley  "Bakit mo kinausap si Jeff...??"

Ngumiti lang si Cindy na tila naiinis sa kanyang narinig. “So,ito pala ang dahilan na kung bakit galit na galit ka ngayon sa akin. Sinumbong niya na pala ng bakla mong ex ang nangyari kagabi”

        "Hindi siya ang nagsumbong sa akin..."

        "E sino?"

        "Si Stephen... ang anak mo..."  at tinignan ni Cindy ang natutulog niyang anak na kanyang katabi  "...tinawagan ko ang telepono mo kanina pero siya ang sumagot... ang sabi niya na kakarating niyo lang dito sa bahay at nakatulog ka na agad. Tinanong ko ulit siya kung saan kayo nanggaling dahil gabi na, at ang sagot niya ay nakipagkita ka kay Jeff at inaway mo..."  kuwento ni Riley sa kanya. Natahimik na lang si Cindy dahil nabisto siya mismo ng kanyang anak  "For real, Cind? Nakipagkita ka sa ex ko para awayin lang??... at sa harap pa mismo ng anak natin?"

        "Oo. Ex mo nga siya pero siya pa din ang mahal mo. Akala mo hindi ko alam?"  sabat ni Cindy sa kanya  "...sa tuwing bukambibig mo si Jeff. Kumikislap din ang mata mong yan na parang nakakita nang babaeng anghel pero bakla pala"

        "Tama na yan. Hindi ko na gusto ang mga pinagsasabi mo..."  banta ni Riley sa kanya.

        "Tama naman eh. Diba? Na bakla siya!! At ikaw siyempre, bakla ka din kasi pinatulan mo si Jeff na isa ding bakla!! BAKLA kayong lahat!! Diba? At tama ako na mahal mo pa din ang bakl–"

Napatigil ang pagtatalak niya dahil nasampal siya ni Riley. Naiirita na kasi siya sa kanyang mga narinig mula sa babae.

        "Oo..."   pag-aamin ni Riley  "Mahal ko pa din siya hanggang ngayon. At ikaw na babae ka..."  panduduro niya kay Cindy  "...kung hindi lang kita nakilala sa bar at nabuntis, matagal na kitang iniwan. Nang dahil sa'yo, nagka-letse-letse na ang buhay ko...."

Umiyak si Cindy habang hawak-hawak niya ang pisngi na nasampal ni Riley. Hindi siya nasaktan sa sampal kundi sa sinabi sa kanyang katotohanan na hindi siya mahal ni Riley at ang rason kung bakit siya pakakasalan ay binuntis siya nito. “Hayop ka, Nathan, napakasama mo…!”

        "Hindi ako masamang tao, Cind. At wala akong may tinatago sa'yo dahil noon pa man, alam mo ang tungkol sa akin, na may mahal akong iba pero gusto mo pa din na magsama tayo"

        "Bakit? Masama ba?"  iyak ni Cindy  "Masama ba na gusto na maging masaya ang pamilya natin?... ako, ikaw at ang anak natin na si Stephen..."

        "Pamilya na pilit mong ginagawang mag-isa..."  balik niya sa babae  "Si Stephen lang naman ang rason kung bakit nandito pa rin ako at pwede ko naman gawin ang responsibilidad ko sa kanya bilang ama niya na hindi tayo kasal... Bakit mo ba pinipilit ang sarili mo sa akin?"

        "Kasi mahal kita, Nathan... Mahal kita..."

        "Riley... Ang pangalan ko ay Riley, hindi Nathan..."  pagtatama niya kay Cindy  "Pero hindi kita mahal. Sana maiintindihan mo ito. Sorry"

Tumayo si Riley at lumabas ng silid at habang si Cindy naman ay umiiyak pa din sa kama.

        "Mommy...?"  tawag ng kanyang anak na tila nagising sa iyak ng ina.

Tumingin si Cindy sa anak hinimas ang kanyang ulo. “Bakit anak?”

        "Bakit po ba kayo umiiyak? Nag-away na naman ba kayo ni Daddy? Hindi ka niya ba mahal. Hindi niya na ba ako mahal?"

Huminga si Cindy sa mga tanong sa kanya ng anak at sinagot ito ng mahinahon ang boses “Ano ka ba? Mahal tayo ng Daddy mo…Hindi lang kami nagkasundo sa aming usapan kanina kaya nag-away kami. Okay? Matulog ka na ulit, anak.”

        "Pero narinig ko po na iba ang kanyang mahal..."

        "Hmmm. Ikaw ha. Kanina ka pa pala gising. Hindi mo sinabi kay Mommy"  sambit niya sa kanyang habang tumutulo ang kanyang luha.  "Wala yon, anak. Sige na. Matulog ka na..."

---

Kwinento din ni Jeff ang tungkol sa nangyari sa kanya kagabi sa kaibigan na si Jacqui. Habang umiinom ulit sila ng kape sa isang coffee shop na kung saan parati silang nagkikita at doon tumatambay.

        "Talaga? Napaka-insecure niya pala bes"  sabat ni Jacqui sa kuwento ni Jeff  "Iba na talaga ang beauty mo bes. Pati babae, insecure na sa'yo"

        "Seryoso kaya ng usapan natin, huwag ka kaya magbiro ng ganyan"

        "Totoo naman eh. Ang OA niya sa kanyang asawa"

        "Baka ganyan lang talaga siya. Hayaan mo na"

        "Ang sabihin mo, insecure talaga dahil siya ang umagaw kay Riley sa'yo"

        "Ha? Paano mo naman nasabi?"

Napatigil si Jacqui dahil nadulas ito sa kanyang sinabi “Ahhm. Bes? Meron akong tanong sa’yo”

        "Sige. Mukhang seryoso ito ah. Ano yon?"

        "Hmmm. What if kung isang araw, malaman mo na may rason pala ang lahat na nangyari noon kay Riley? Kung bakit ginawa niya lahat ng yon?"

        "Like what?"

        "Like hiniwalayan ka niya dahil may mas malalim pa na dahilan"

        "Oo. Alam ko naman ang dahilan"

        "Talaga? Alam mo? So hindi ka na galit sa kanya?"

Parang nagtataka si Jeff sa mga sagot sa kanya ng kaibigan. Iba ang sagot niya sa mga sinasabi ni Jeff. Tila may alam ito na hindi alam ni Jeff. “Bes?? Ano yan? Alam ko na may tinatago ka”

        "Bes? Huwag ka sanang magalit ha?"

        "Oo. Ano nga yon?"

        "E kasi, pinuntahan ako kagabi ni Riley sa office ko"

        "And...??"

        "Nagmamakaawa siya sa akin na ako na tulungan ko daw siya tungkol sa'yo"  sabay hawak ng kamay ng kaibigan  "Kwinento niya ang lahat sa akin, bes. Kitang-kita ko sa mga mata niya ang sincerity. Totoo lahat ang kanyang mga sinabi sa akin. Sana mapatawad mo na siya, bes. Kahit for closure na lang daw, para matahimik siya"

        "Hindi mo naman ininform sa akin na uto-uto ka pa rin pala, bes"

        "Pero bes. Let him explain it first. Para lang naman mapanatag na kalooban niya"

        "Akala ko naman ay #TeamAlvin ka? E bakit  gusto mo na makausap ko si Riley?"

        "E kasi naaawa na ako sa kanya, bes."

        "I have to go"  tanging sagot ni Jeff at kaagad tumayo

        "Uyy bes. Saan ka pupunta?"

        "I still have a meeting with a foreign investors, Jack. Importante ito kesa sa mga drama ni Riley"

Kaagad nang umalis si Jeff sa coffee shop haban si Jacqui naman ay nakaupo. Tinititigan niya ang kaibigan na lumalakad palayo. Kinuha niya ang kanyang telepono at dina-dial ang telepono na parang may tatawagan.

        'Hello Riley? Sorry. I've done my part. Kinausap ko na ang kaibigan ko. Ikaw na ulit ang bahala'

Itutuloy…

.

ASJD: Chapter 5 (Saloobin ni Jeff)

Pagkatapos ng tatlong oras na meeting ni Jeff sa mga foreign investors ay kaagad siyang pumunta sa kanyang opisina. Pero sa tangkang pagpasok niya ay sinalubong siya ni Gwen.

        "Bakit Gwen?"

        "Sir, meron po kayong emergency meeting"

        "Ha? Bakit? Anong nangyari?"

        "Hindi ko din alam, sir. Dumerecho na lang kayo ulit sa conference room"

        "Sige"  sagot ni Jeff. 

Nagmamadali din ito sa pagpunta sa conference room at tila kinakabahan sa emergency meeting na sinasabi ng kanyang assistant.

        "Finally..."  sigaw ng isang presidente ng isang kumpanya niya habang papasok si Jeff sa silid  "... he's here" 

        "What's wrong Mr. Santos?"

        "We have a problem Mr. Dy"  sabay pakita ng financial report ng isang negosyo  "Dy Motor Works Inc. will declare bankruptcy dahil hindi na nila mababayaran ang mga pagkakautang nila"

        "Ano? Paanong nangyari yan? Hinayaan lang nila yon?"  sambit ni Jeff na parang nagagalit na  "Sino ba ang presidente ng Dy Motor Works na yan?"

        "Unfortunately Sir... hindi ikaw ang may-ari ng kumpanyang yan"  sulpot ni Atty. Dimaguiba 

        "E sino?"  tanong ulit ni Jeff.

        "Ang kapatid niyo. Si Jean"

        "E bakit tayo ang nagmemeeting tungkol diyan? Hindi ko naman pagmamay-ari yan"  sagot niya  "Hayaan na natin malugi"

        "Is because you hold the majority shares ng Dy Group of Companies"  paliwanag ng abugado sa kanya  "So, nasa sa'yo ang desisyon kung ano ang gagawin mo sa paluging kumpanya ng kapatid mo"  

        "Let me remind you, sir..."  dugtong ng isa pang presidente  "This company has a very least contribution based on sales, compared to your other businesses"  paliwanag niya kay Jeff  "In fact... siya ang last sa ranking, at napakalayo ng kanyang numero sa kasunod niyang kumpanya"

        "Ang babae na yan. Isang kumpanya na nga lang, hindi niya pa napapatakbo ng maayos"

        "So, what's your decision, Sir?"

        "We will abolish Dy Motor Works"

        "Wait. Are you sure, Mr. Dy?"

        "Yes. I am"  paniniguro ni Jeff  "It's final. Kayo din naman ang nagsabi na iyan ang pinakamababang sales sa lahat ng mga negosyo. So, we must abolish it baka pa mahuli ang lahat"

        "E paano ang ibang owners?"  tanong ng isa pang presidente  "Kailangan nilang malaman 'to. To pay respect lang naman sa kanila."

        "Actually, hindi na kailangan"  sagot ni Atty. Dimaguiba sa kanya  "As I have said earlier. Mr. Jeffrey Dy, owns the majority shares of the Dy Group of Companies. So, kahit malaman nila o hindi. Still, Mr. Dy has the final and concrete decision"

        "Well. Its final. Wala nang Dy Motor Works"  sabay tayo ni Jeff  "Meron pa ba tayong pag-uusapan?"

        "Wala na po, Sir"  sagot ng abugado.

        "Well, this meeting is adjourned" 

Tumayo at nagpaalam si Jeff sa kanila at lumabas ng conference room. Pero pagdating niya sa pintuan, sinalubong siya ng kanyang ina.

        "O nay. Anong ginagawa niyo dito"  napatingin si Jeff sa tao na nasa likuran ng kanyang ina. Si Guang Fen, na tila malungkot ang kanyang mukha.  "... at ano ang ginagawa niya dito?"

        "Anak. Huwag kang magalit. Kasama ko siya na pumasok dito"

        "Ha? Bakit mo siya kasama?"

        "Kasi humingi siya ng tulong sa akin"

        "Anong klaseng tulong??"

        "Apo..."  sabay lapit niya kay Jeff  "Nandito ako para humingi ng pabor sa'yo"

        "Pabor?? Hmmm. Okay. Ano yun?"  sambit ni Jeff na matigas ang tono ng boses

        "Pwede mo ba akong pautangin ng pera?"

        "Pautang? Pasensiya na po. Hindi ako bumbay"

        "Parang awa mo na apo. Naghihikahos ang negosyo ni Jean. Kailangan niya ng tulong mo"

        "Don't worry. Tinulungan ko na siya. Hindi na siya dapat mamroblema"

        "Talaga? Anong tulong?"  

        "Binuwag ko na ang negosyo niya"

        "Ano? Bakit mo ginawa yon?"

        "Kasi... wala nang silbi ang negosyo hinahawakan niya. Hindi na nakakatulong"

        "Pero marami din kaming manggagawa. Ano na ang pagkakakitaan nila ngayon?"

        "Edi dito sila magtrabaho sa akin"  payo ni Jeff  "I have many kinds of businesses. Hindi puro sasakyan lang"

        "Parang awa mo na, apo" lapit niya kay Jeff habang hinahawakan ang kamay niya  "Nagmamakaawa ako. Tulungan mo ang kapatid mo"

        "Anong sinabi mo?"  sabay tingin ni Jeff sa mga taong nakatingin sa kanila. Ito na ang panahon para makaganti sa mga ginawa noon ng matanda sa kanyang ina  "Sige. Tutulungan kita at nang apo mo"

        "Talaga??"  parang nabuhay ang mukha ni Guang Fen nung marinig niya ang sinabi ng apo  

“Pero sa isang kondisyon”

        "Ano yun apo?"

        "Lumuhod ka"  

Nanlaki ang kanilang mata lalung-lalo na ang kanyang ina. Hindi kasi niya inaakala na sasabihin ng kanyang anak iyon. “Jeff…” saway ng ina

Pero walang imik si Jeff sa saway ni Joyce at patuloy pa din ang pagtitig niya sa matanda. “O ano na? Bakit ang tagal? Ayaw mo?”

        "Huwag naman ganyan, apo. Lola mo pa rin ako"

        "Mrs. Guang Fen Dy. Sa negosyo, walang kaibigan o kaanak. Pantay lahat. Alam mo yan diba?"  paliwanag ni Jeff  "... at kung ayaw mo sa kondisyon na sinasabi ko, maluwag ko namang tinatanggap yan at pwede ka nang umalis sa building ko"

        "Jeff... don't do this"  iyak ni Guang Fen sa apo habang nakatingin ang mga tao sa kanilang dalawa   "Hindi mo pwedeng gawin sa akin 'to"

        "But I already did. I can do everything I want.  Lahat ng sasabihin ko ay batas na dapat niyong sundin, dahil ako ang hari dito."  sambit ni Jeff habang tumataas ang tono ng boses  "You should kneel down before the king"

Dahan-dahang bumababa si Guang Fen sa sahig. Sinunod niya nga ang utos ni Jeff na lumuhod kapalit sa pagbalik ng negosyo ng isa niyang apo na si Jean. Habang nakaluhod siya ay may mga naririnig siyang mga bulungan ng mga tao na nakatingin sa kanya pero hindi niya ito pinansin at tumingala siya kay Jeff.

        "Please Jeff. Nagmamakaawa ako. Tulungan mo ang kapatid mo"  iyak ni Guang Fen  "Kailangan niya ngayon ng kapatid, ng kaibigan at karamay sa pinagdadaanan niya ngayon. Diba tinulungan ka din namin noon? Kung hindi dahil sa akin, at sa mga negosyo ko. Hindi ka makakarating sa buhay na pinapangarap mo"

Parang uminit muli ang tenga ni Jeff sa dugtong ng matanda. “Nanunumbat ka ba??”

        "Hindi apo"

        "Sinusumbatan mo ba ako sa mana na kinuha ko kay tatay?? Na dapat pala sa bunsong anak at paboritong apo mo?? Kung tutuusin nga, kulang pa 'to lahat na paghihirap ninyo kesa sa paghihirap namin noon ni nanay sa kamay ninyo"  balik ni Jeff  "Ano ba ang pakiramdam na ilang taon ang ginugol mo sa pagpalago ng mga negosyo pero sa iba pala pupunta?? Sa akin. Akalain mo naman anoh. Bilog talaga ang mundo. Tignan mo na ngayon, ako na ang nasa itaas at kayo na nasa ilalim"  huminga na lamang si Jeff ng malalim sa inis niya sa matanda  "Sorry. Nagbago na ang isip ko. Salamat sa pag-iinsulto mo. Pwede ka nang umalis"  sabay alis ni Jeff sa harap ng nakaluhod na matanda.  

Habang lumalakad siya palayo kay Guang Fen ay hindi niya namalayan na hinabol pala siya ng kanyang ina.

“Jeff…” tawag ni Joyce. Napahinto naman siya kaagad at humarap sa tumawag sa kanya. “Ano yon?” pero walang imik si Jeff sa tanongn ni Joyce. “Jeff… Sagutin mo ang tanong ko. Ano yon?”

“Wala lang yon nay”

“Anong wala lang? Pinahiya mo ang matanda. Ang lola mo” pahayag niya kay Jeff. “Hindi kita pinalaki na bastos anak”

“Bastos?? Sino ang unang bumastos sa amin nay? Ginawa ko lang yon dahil gusto ko gumanti sa ginawa niya sa’yo” sambit ni Jeff na nangangalit ang mga ngipin sa galit.

“Anak.. Tama na to. Pakawalan mo na ang galit diyan sa puso mo” sambit ni Joyce sa anak “Hindi ko naman hinihingi sa’yo ito”

“Alam ko nay. Pero gusto ko tong gawin para sa’yo” dugtong ni Jeff. “Patawarin ninyo ako, pero hindi ko pinagsisihan ang ginawa ko”

Hindi makapagsalita si Joyce sa sinabi ng anak. Niyakap niya na lang ito ng mahigpit.

---

Pumasok si Alvin sa opisina ni Jeff na walang pasabi sa kanya. Natagpuan na lang niya si Jeff na nakaupo at nakatulala sa kanyang upuan. Kaagad niya naman itong linapitan.

“Hello hon. Kamusta ka na?” bati ni Alvin sa kanya

“Ayos lang naman ako, hon” sagot niya naman. “Ikaw? Kamusta duty mo sa presinto?”

“Ito pagod.” tinignan niya si Jeff sa mata. “Hon?”

“Yes?”

“I know what happened”

“Anong ‘what happened’?”

“Hon naman. Huwag ka ngang ganyan. Alam mo na alam ko ang ibig kong sabihin”

“Ha? Sorry hon, pero hindi ko talaga alam ang pinagsasabi mo”

“Hon naman. Ang tungkol sa lola mo, at ang pinagawa mo sa kanya”

“Sinong naman ang nagsumbong sa’yo”

“Si Nanay Joyce” sagot ni Alvin “Hon… bakit mo yon ginawa?”

Napatitig na lamang si Jeff kay Alvin at kaagad itong pumikit at nagpabuntong-hininga. “Kung andito ka lang naman para sermonan ako. Please. Huwag ngayon”

“Hon…” sambit ni Alvin habang lumalapit siya kay Jeff. “Maawa ka naman sa matanda. Kahit papano, lola mo pa rin siya”

Napadilat si Jeff sa narinig niya mula kay Alvin. “Maawa?? Hindi ba siya naawa noon sa mga ginawa niya sa amin?” sagot niya kay Alvin. “Kung tutuusin nga.. Kulang pa ang ginawa ko kanina sa mga kasalanan na ginawa. Tapos ako pa ang maaawa??”

“Naririnig mo ba ang mga sinasabi mo ngayon?” sagot ni Alvin at tila umiba ang kanyang mukha. Nagagalit na siya kay Jeff dahil sa mga naririnig niyang mga rason.

“What do you mean?”

“Hindi na kita kilala. Hindi na ikaw si Jeff. Ang Jeff na minahal ko. Ang Jeff na mapagmahal at malambing. Puro galit na lang ang laman ng puso mo ngayon” sambit niya kay Jeff

“Sila ang dahilan kung bakit ako nagkaganito. Sila ang dahilan kung bakit galit at puot ang nilalaman ng puso ko ngayon. Sila ang nagturo sa akin na maging ganito ako. Kaya magbabayad sila”

        "Sila ni Riley?"  tanong niya kay Jeff. Pero walang sagot ang isa  "My God naman. It's been six years. Hindi ka pa rin ba nakakapagmove-on sa ginawa ni Riley sa'yo?"

        "Hindi"  sagot niya na mataas ang boses  "Masaya ka na?? Hindi pa ako natatahimik sa ginawa niya sa akin noon. Minahal ko siya ng buong pagkatao ko pero ano ang ginawa niya...?? Humanap siya ng iba dahil hindi siya kontento sa akin. Hindi siya kontento at masaya dahil hindi ko binibigay ang gusto niya. SEX" pagbalik-tanaw ni Jeff habang tutulo na ang kanyang mga luha  "Kaya naghanap siya ng iba, para doon niya ipakawala ang libog niya sa taong yon. Ganon lang pala ang gusto niya. Hindi siya nagseryoso"  pero nagpalit ang kanyang emosyon mula sa lungkot papunta sa galit   "Tapos ang kapal ng mukha niya na magpakita sa akin na para wala lang. Pinamumukha niya sa akin na masaya siya ngayon dahil sa ginawa niya habang ako, nasasaktan pa rin hanggang ngayon"  at tinignan niya sa Alvin sa mata  "... at kung tinatanong mo ako kung nakapag-move-on na ako? Hindi pa. Dahil nasasaktan pa rin ako ngayon sa ginawa niya... at ng matandang yon"

Walang imik si Alvin dahil sa loob ng anim na taon nilang pagsasama, ngayon niya lang ito nakitang umiiyak at nasasaktan ng lubusan dahil parati niya itong nakikita na matatag, palaban at walang inuurungan na mga problema.

Linapitan niya na lamang ang umiiyak niyang mahal at niyakap ito ng mahigpit na mahigpit. “Sorry hon. Sorry. Hindi ko alam ang nilalaman ng puso mo. Sorry.”

        "Don't say sorry, hon. Wala kang kasalanan. Salamat dahil naiintindihan mo ako"

        "Siyempre. Mahal na mahal kita"

---

Samantala.

Bumaba ang matanda sa taxi sa harapan ng kanilang bahay ng kanyang apo na si Jean. Pinindot niya ang doorbell pero hindi pa rin siya pinabubuksan ng tao sa loob. Kumuha na lang siya ng isang stick at ito ang kanyang ginamit na pambukas ng gate. Bumukas nga ito at pumasok siya kaagad.

Nang pagkapasok niya sa loob ng bahay ay nakatambad sa kanya si Jean na nanonood ng programa sa TV.

        "Hoy Jean. Tigilan mo na nga ang papanood mo. Kanina ka pa diyan nung umalis ako ah"  saway ni Guang Fen sa kanya  "...nakasaing ka na ba? Sumaing ka na doon kasi pagkadating ng anak mo ay sigurado na gutom na gutom na..."

Pumuti ang mga mata ni Jean at kinuha ang remote control at pinatay agad ang TV ng padabog. “Okay……”

        "Bilisan mo na..."  utos niya sa kanyang apo. Tumayo si Jean habang nagkakamot ng kanyang ulo.

        "Ngapala, Kamusta ang pagpunta mo doon sa opisina ni Jeff?"  biglang tanong niya  "Pumayag na ba siya na pautangin ako ng pera para negosyo ko?"

        "Haaay..."  sambit nito na tila napagod sa pinuntahan at umupo siya sa sofa  "Siyempre hindi. Hindi siya pumayag. Kahit nagmukha akong tanga pa dun, hindi pa rin siya pumayag"

        "But why?? Palugi na ang negosyo ko, Ama. Paano 'to??"  iyak ni Jean na parang bata.

        "Aba ewan ko sa'yo. Kasalanan mo din yan kasi naging pabaya ka. Puro ka casino"

        "Ama naman. Pinagsisihan ko na nga yon. Hinding-hindi na talaga ako magka-casino. Basta bigyan mo lang ako ng chance to prove myself"

        "Meron akong naisip na paraan, Jean"

        "Ano yon?"

        "Bakit hindi mo tanggapin ang alok ng ama ng anak mo ng kasal?"

        "Si Richard?? My God! NO! Over my dead body. Ayoko sa kanya"

        "pero siya na lang ang huling paraan natin. Bakit ayaw mo sa kanya? Mayaman naman siya at gwapo. At isa pa, may lahi din siyang Chinese na kagaya natin"

        "Kahit na... Ayoko. I don't like him. Napaka-hambog niya"

        "Pag-isipan mo ito, Jean. Siya lang ang paraan natin para bumalik ka sa taas at para mabawi natin ang dapat nasa sa'yo na inagaw ng baklang Jeff na yan"  sambit ni Guang Fen  "Gusto mo ba makita ka niya na naghihirap? Habang siya naman ay tumatawa sa'yo dahil nasisiyahan siya sa kanyang nakikita? Gusto mo ba yon??"

        "Siyempre, hindi"

        "Oh. Yun naman pala eh. Pakasalan mo na si Richard Teng para masabayan mo si Jeff  at kung mayaman ka na ulit, doon tayo gagawa ng paraan para mabawi at mapunta sa'yo ang buong Dy Group of Companies"

Itutuloy…

ASJD: Chapter 6 (Si Marie)

Ipinatawag ulit kinabukasan ang abugado na si Atty. Dimaguiba sa opisina ni Jeff dahil may importante pa silang pag-uusapang dalawa.

Pagkapasok ng abugado sa opisina ay nadatnan niya na nakatayo si Jeff at nakaharap sa malaking bintana. Malayong-malayo ang tingin.

        "Mr. Dy..."  sambit ng abugado. Humarap naman kaagad sa kanya si Jeff na tila nagulat.  

        "Attorney... andiyan ka na pala"

        "Kararating ko lang, Mr. Dy"  sagot naman nito  "Bakit pinatawag po ninyo ako?"

Dahan-dahang lumakad si Jeff pabalik sa kanyang mesa “Kamusta na pala ang paghahanap sa kakambal ko?”

        "Well. Wala pang lead o balita kung nasaan ang kakambal mo"  matapang na sagot ng abugado  "After that incident, sigurado ako na lumayo na ng tuluyan si Joacquin"

        "So, kasalanan ko pa? Na binigyan ko siya ng pera pero tinanggihan niya at sinuntok niya ako?"

        "Hindi po. Pero alam mo naman ang mga taong ganyan, dignidad na lang ang natitira sa kanila"

        "Dignidad?? E para naman sa kanya yun ah. Mana niya mula kay tatay"

        "Well, hindi naman natin siya masisisi. Hindi niya nakilala ang tatay mo. That's why hindi niya tinanggap... at akala niya siguro, sinusuholan mo siya para hindi na siya bumalik sa buhay ninyo"

        "Wala akong pakialam kung ano ang iniisip niya tungkol sa akin"  dugtong ni Jeff sa abugado  "Ang gusto ko lang, makausap ko siya ulit at kukumbinsihin siya na sa mansyon na lang manirahan kasama ng nanay namin. Para naman 'to kay tatay and his dying wish"

        "Sana makumbinsi mo siya Mr. Dy"

        "I hope so"  sagot ni Jeff 

        "Well. I'll just inform you kung may development sa paghahanap namin sa kakambal mo, Mr. Dy"

        "Thank you, attorney"

Tumalikod ang abugado kay Jeff at kaagad nagtungo sa pintuan upang lumabas sa kanyang opisina. Nang pagkalabas ng abugado ay kaagad ding pumasok ang kanyang Executive Assistant na si Gwen.

        "Sir Jeff. Meron po naghahanap sa inyo sa labas"  sambit ni Gwen na tila hinahabol niya ang kanyang hininga  "...at nagwawala po siya"

        "Sino Gwen?"

        "Hindi niya sinabi sa akin kung ano ang kanyang pangalan"

        "Parang alam ko na kung sino"  sambit ni Jeff  "Si Cindy"

        "Papalabasin ko na po ba Sir?"

        "No Gwen. Lalabas ako. Kakausapin ko ulit siya"

Tumayo agad si Jeff, inayos niya ang sarili at lumabas agad ng opisina upang harapin ang nagwawalang babae na si Cindy.

Pero sa pagdating niya sa labas ng opisina ay hindi pala ito si Cindy. Ibang tao ang nagwawalang babae. Isang babae ang kaharap ni Jeff na naging parte din ng kanyang buhay noon.

        "Well, andito ka na pala"  panimula ng seksing babae kay Jeff  "mabuti naman na nagpakita ka na. Kamusta na Jeff?"

        "Sino ka?"

        "...at nakalimutan mo na talaga ako?"

        "Malamang...That's why I'm asking diba?"

        "How sad naman. Pati siguro ang nangyari sa ating nung gabing iyon ay nakalimutan mo na din..."

        "Ha? Ano ba ang pinagsasabi mo diyan?...at ano nangyari sa atin?"

        "Kailangan ko pa bang sagutin ko iyan? Huwag mo akong subukan na ikuwento lahat. Baka gigising yang alaga mo"  at sabay kindat niya kay Jeff.

        "You know what? You're just wasting my time"  tawa ni Jeff sa kanya  "Huwag kang ambisyosa girl... Walang nangyari sa atin dahil hindi talaga kita kilala"

        "Hindi mo talaga naalala? Pwes! Ipaalala ko sa'yo"  unting-unti tumataas ang tono ng boses ng babae  "Ako lang naman ang babaeng binayaran ng mga kaibigan mo na nagpaligaya sa'yo noon. Eksaktong anim na taon na ang nakakaraan..."

At biglang sumagi sa isipan ni Jeff ang babaeng gumahasa sa kanya noon sa pension house. Siya si Joy. Pero walang nangyari sa kanila nung gabing iyon at siguradong-sigurado siya dito. Teka, wala nga ba?

        "O tapos? Hindi ka ba nila binayaran sa serbisyo na ginawa mo sa akin?"  sambit ni Jeff  "Kung kulang pa, babayaran kita"

        "Wag kang mag-alala, Jeff. Fully paid na ako ng mga kaibigan mo. Iba ang pakay ko dito, hindi ang pera mo"

        "E ano naman iyon? Katawan ko?"

        "How I wish, Jeff. Gustong-gusto ko talagang ulit tikman ang katawan mo, lalung-lalo na ang malaki mong alaga. Pero iba ang pakay ko"  ngiti ni Joy  "Kundi dahil dito..."  at hinila ni Joy ang batang babae sa kanyang likuran. 

        "Sino naman yan...?"

        "Ito?? Siya si Marie. Ang anak ko...at ang anak mo."

Nanlaki ang mga mata ni Jeff sa kanyang nalaman at sa kanyang nakita. May anak siya? Pero hindi pa siya handa na magka-anak dahil marami pa siyang plano sa buhay at nagsisimula pa lamang siya.

May mga naririnig na naman si Jeff na mga bulong at mga tingin na tila nanghuhusga na naman sa kanya sa paligid niya pero hindi niya ito pinansin at hinila na lang si Joy papasok ng kanyang opisina “Halika dito, babae ka… sa loob tayo mag-usap” sambit niya.

Pagkadating nila sa opisina ay itinapon niya si Joy sa bakanteng upuan at napaupo na lang ang babae.

        "...araay!!. Dahan-dahan naman..."

        "Hindi ko anak yan, Joy"  pahayag niya kay Joy  "Sigurado ako. Hindi ko anak yan ang nasa labas"

        "Anak mo si Marie. Sigurado ako"

        "Paano ka nakakasiguro?? Huh?? Maraming lalaki ang nakatikim sa'yo"  pang-iinsulto ni Jeff  "Baka anak yan sa isa sa mga naging customer mo"

        "Sigurado ako, Jeff. Sa'yo 'to"

        "Paano ka nga nakakasiguro na akin yan? E wala talagang nangyari sa atin"

        "...dahil ikaw lang ang lalaki ang nakatikim sa akin"  paniniguro ni Joy   "Kahit ipa-DNA Test mo pa ang bata. Dugo't laman mo siya...!"  

        "Nagsisinungaling ka, Joy!"

        "Sa tingin mo ba walang nagyari sa atin nung gabing iyon??  Habang himbing na himbing ka sa pagtulog mo dahil sa kalasingan mo ay ginalaw kita"  kuwento ni Joy sa kanya "Siyempre, gusto kong sulitin ang binayad ng mga kaibigan mo sa akin. Edi ginawa ko ang dapat kong gawin..."

        "Hindi..."  tanging sambit ni Jeff na pabalik-balik sa paglalakad na tila hindi alam ang kanyang gagawin  "...hindi pwede 'tong mangyari. Hindi pa ako handa na magka-anak. Ano ba ang kailangan mo, Joy? Bakit kayo lumitaw? Pera ba?? Magkano?"

        "Hindi pera ang kailangan ko, Jeff. Ang gusto ko lang naman ay tanggapin mo ang anak mo. Ang anak natin..."

        "Hindi. Ko. Nga. Anak. Yan!!"  sigaw ni Jeff

        "...Mama...?"  sambit ng batang babae na nasa pintuan na pala. Nakapasok ito dahil sinundan niya sa loob ng opisina ang kanyang ina.  "... Mama? Uwi na tayo"

        "Sandali lang, Marie. Kinakausap ko pa ang Papa mo"

        "Ano po? Siya po ang Papa ko...?"  inosenteng tanong ng bata habang lumalapit sa kanilang dalawa..

        "Oo anak. Siya ang Papa mo"  ulit ni Joy  "Diba, matagal mo nang tinatanong at hinahanap sa akin kung sino ang Papa mo? Eto na, anak"

Humarap si Marie kay Jeff na tila nagagalak sa kanyang nalaman sa ina “Papa. Matagal na po kitang hinihintay. Ikaw na po ba talaga yan?? Salamat sa Diyos dahil nakita din kita Papa” nagulat si Jeff sa yakap at iyak ng bata. Sumulyap siya kay Joy na tila naiyak na din sa ginawa ng bata.

Pero inalis ni Jeff ang kamay ng bata sa kanyang paa sa pagkakayakap at lumayo ito ng ilang pulgada dito.

        "Hindi ako ang tatay mo, Marie. Nagkakamali ang nanay mo"  pahayag niya sa bata  

        "Pero sabi ni Mama..."

        "...nagkakamali ang Mama mo. Hindi ako ang Papa mo"  biglang umiyak si Marie at linapitan ang kanyang ina. 

“Bakit iyon ang sinabi mo sa kanya? Alam mo ba na ilang taon ka niya hinintay? Ilang taon siyang naghintay na magkaroon siya ng ama? Pero sinaktan mo lang siya ng ganon lang. Ang sama mo, Jeff”

        "Masama na kung masama. Pero hindi ko talaga anak yan"

        "Ilang beses ko bang sabihin sa'yo na anak mo nga 'to"

        "Talagang nagpupumilit ka na maging anak ko siya noh?"  sambit ni Jeff  "Hindi ka ba susuko, Joy? Porke mayaman na ako ngayon, pilit mong pinaampon yang batang yan sa akin"

        "Napakataas ng tingin mo sa sarili mo, Jeff. Bahala ka kung ayaw mo maniwala... Basta anak mo 'to at iyon ang katotohanan"

        "Katotohanan ba kamo..? Sige. Kung nagpupumilit ka talaga at para matigil na 'to. Ipa-DNA Test natin ang bata"  at pinakita ni Jeff ang hibla ng buhok na nakuha niya kay Marie. Nakuha niya ito nung inalis niya ang kamay ng bata sa kanyang paa.

        "Mabuti."  Sabi ni Joy  "...para naman mapatunayan ko sa'yo na totoo ang mga sinasabi ko sa'yo"  Ibinigay ni Joy ang address ng bahay nila sa isang pirasong papel  "..at ito ang address namin na kung saan kami kasalukuyan na nakatira. Baka sakali..."  Lumabas agad siya ng opisina ni Jeff at tuluyan nang umalis kasama ang umiiyak na anak.

Ilang sandali lang, hindi namalayan ni Jeff na pumasok na pala si Alvin sa kanyang opisina. Nadatnan niya si Jeff na nakatulala at nakatitig sa sahig.

        "Hon? Are you okay?"  pero walang sagot si Jeff sa kanya. 

Kinurot na lamang ni Alvin si Jeff sa kanyang tagiliran para gumalaw ito. “Ano ba??!”

        "E hindi mo ako pinapansin eh. Sorry na honey ko"

        "Okay lang hon. Hindi naman ako galit"

        "Okay ka lang ba?"

        "Hindi"

        "Bakit? Masama ba ang pakiramdam mo?"  sabay sa pagdampi ng kanyang palad sa noo ni Jeff  "Hindi ka naman mainit ah"

        "May pumunta kanina dito, hon"

        "Sino?"

        "Si Joy"

        "Si Joy?"  ulit ni Alvin  "Yung babaeng binayaran namin noon ni Jacqui?"

        "Oo"

        "Oh. What's with her? Bakit parang nakakita ka nang multo"

        "Hindi multo. Kundi bata ang nakita ko kanina, hon"

        "Ha?? What do you mean?"

        "May dinala siya kanina dito na bata. Ang sabi niya, anak ko raw yon" Nanlaki din ang mga mata ni Alvin sa balitang narinig kay Jeff. Parang umurong ang kanyang dila at walang masabi kundi pag-nganga na lang ng kanyang bibig.  "Bakit natahimik ka?"

        "Ahmm. Wala hon. Nagulat lang ako kasi may anak ka na"

        "Hindi ko nga anak yon. Hindi pa ako handa na magkaanak, hon"  sambit ni Jeff sa kanya  "Marami pa akong mga plano sa buhay. Lalung-lalo na para kay Riley"

        "Hon..."  dugtong ni Alvin na tila sinasaway ito

        "Bakit?? Totoo naman diba? Sinabi ko na sa'yo yan kahapon"

        "Hon. What if kung anak mo talaga ang bata?? Maybe it's a sign na itigil mo na yan?"  

        "Bakit ko naman ititigil??"

        "Kasi may anak ka na. Binigay siya ng Diyos sa;yo to divert your attention"  paliwanag niya kay Jeff  "Para makaalis ka na diyan sa galit mo at para ibigay na lang ang lahat ng atensyon mo sa bata"

        "Basta. Hindi pa ako handa magkaanak..."  pagmamatigas ni Jeff 

        "Bakit hindi? Hon... blessing yan na binigay sa buhay mo. Pasalamat ka pa nga may anak ka  eh"  paliwanag ni Alvin  "Yung iba nga, kahit anong gawin nila. Hindi sila magkaanak. Ayaw mo nun? Kumpleto na ang pamilya natin, hon"

Napaisip si Jeff sa mga sinabi at paliwanag sa kanya ni Alvin. “Kung sa bagay, hon. Tama ka. Blessing ang may anak”

        "Oh. Kita mo. Sumang-ayon ka na din sa akin"

        "E kasi naman eh. Nakakagulat lang na may biglang susulpot na bata sa buhay ko"  sambit ni Jeff at tumingin siya ulit kay Alvin  "Kayo kasi eh"

        "Sorry na nga, hon. Hindi naman namin sinasadya"  ngiti niya kay Jeff. Pero napansin ni Alvin na nakasimangot pa din ito  "Bakit na naman?? Akala ko ba ay naiintindihan mo na"

        "Oo nga. But I'm trying to absorb everything kasi shocked pa rin ako ngayon"  dugtong ni Jeff  "Hindi pa naman sigurado na anak ko siya dahil ipa-DNA Test ko ang bata"

        "Sige. Maganda yan hon. Para magkaalaman na"

---

Sa mga oras din iyon, nakahiga si Riley sa sofa ng kanilang bahay na parang may hinihintay.

        "So ano na, Nathan? Ilang araw na ang paghihintay mo na sasagot ang inaplayan mo"  sambit ni Cindy na nakaupo sa kanyang tabi  "Hindi na sila sasagot. Kung ako sa'yo, maghanap ka na lang ulit ng trabaho o better yet, bumalik ka na lang sa trabaho mo noon. Sayang lang eh. Mataas na ang posisyon mo dun"

        "Ayoko. Tatanggapin ako ni Jeff sa kumpanya niya. Alam ko dahil mahal niya pa rin ako"

        "Hay naku. Bahala ka"  kaagad na lamang tumayo si Cindy at dumerecho sa kusina.

Ilang saglit ang nakalipas ay tumunog nga ang kanyang telepono at parang may natanggap na mensahe. Kinuha niya naman agad ito na nakapatong sa center table at binasa ang nakasulat.

Napatayo si Riley sa galak ng dahil sa text na natanggap. “Cind..!” tawag ni Riley sa asawa “Pumunta ka dito. May good news ako sa’yo”

        "Ano yon...??"  habang lumalapit si Cindy sa kanya galing kusina

        "Nagtext na ang kumpanya inaplayan ko. Sabi ko sa'yo eh. Ipapasok ako ni Jeff sa kanyang kumpanya"

Pero may halong saya at pait ang mukha ni Cindy dahil nasasaktan ito dahil iba ang mahal ng kanyang asawa at hindi siya. Ayos lang daw sa kanya iyon dahil mahal niya pa din si Riley kahit hindi siya mahal nito. Ang importante, kumpleto ang kanilang pamilya; silang dalawa ni Riley at ang kanilang anak na si Stephen.

        "Masaya ako para sa'yo, Nathan. Sana hindi ka na ulit magreresign sa trabaho mo"

        "Huwag kang mag-aalala, hinding-hindi na ako aalis pa dahil nasa kay Jeff na akong kumpanya nagtratrabaho"

Itutuloy…

ASJD: Chapter 7 (Janitor)

Nakaupo si Gwen sa labas ng opisina ng kanyang boss at doon gumagawa at nag-a-arrange ng schedule nito.

Hindi niya pala namalayan na lumabas si Jeff at nakatayo sa kanyang tabi habang tinititigan nito kung ano ang kanyang ginagawa.

        "Gwen"  sambit ni Jeff.

Nagulat naman ito dahil sa biglang pagsulpot ni Jeff at tumingin ito sa kanya “Yes Sir?”

        "May ginagawa ka ba? Para kasing nagulat ka nung nagsalita ako"

        "Wala naman po, Sir. Inaayos ko lang po ang schedule niyo sa araw na ito"

        "Ahmm. Okay"

        "Bakit po, Sir? May kailangan ka po ba?"

        "Wala naman. Tatanong ko lang sana kung nagawa mo na ang pinagagawa ko sa'yo"

        "Yung kay ano po??"  balik na tanong ni Gwen na tila alam ang ibig sabihin ni Jeff.

        "Oo. Yon"

        "Opo Sir. Actually, mag-uumpisa na siya ngayon sa Mǐ Hé Ròu bilang waiter"

        "Waiter??"  ulit ni Jeff habang nakakunot ang kanyang noo.

        "Opo Sir"

        "Bakit waiter??"

        "Kasi po...."

        "...don't need to explain, Gwen. Hindi waiter ang bagay sa kanya"

        "E ano po?"

        "Sabihin mo sa head ng H.R. Department sa Mǐ Hé Ròu na tanggapin siya bilang janitor at hindi waiter"

        "Po?"

        "Bakit? Bingi?"

        "Hindi po. Sige po, tatawagan ko na kaagad ang kanilang HR"

        "Good"

---

Excited na talaga si Riley sa bago niyang trabaho sa isang restaurant ni Jeff. Maaga siyang nagising at nagbihis para magtungo sa kanyang bagong trabaho. Sa kanyang pagpasok ng restaurant ay kaagad siyang nagtungo sa isang waiter na nakatayo malapit sa isang mesa.

        "Hello brad. Nandiyan ba si Ma'am Laarni?"  bati ni Riley sa kanya

        "Sino po sila, Sir?"

        "Ako nga pala si Nathan Rodgers. Ang bagong waiter dito"  sabay alok ng kamay ni Riley sa lalaki at kaagad naman pinaunlakan ng isa  "Ngayon na ako mag-uumpisa eh. Excited na ako. Ikaw? Ano ba ang pangalan mo?"

        "Ako nga pala si Ben"

        "Matagal ka na ba dito, brad?"

        "Ah oo. Matagal na. Nung hindi pa si Sir Jeffrey ang may-ari ng restawran na 'to"  sagot niya kay Riley 

        "Talaga? Alam mo brad. Kilalang-kilala ko ang may-ari nito eh"

        "Si Sir Jeffrey??"

        "Yup. He's my closest friend"

Napataas ng kilay ang lalaking kausap niya. Parang nayabangan ito kay Riley dahil sa sinabi niyang kilala niya ng lubusan ang may-ari ng pinagtatrabuhan niya

“Teka ha, tatawagin ko muna si Ma’am. Alis muna ako”

        "Sige brad"

Ilang minuto ang hinintay ni Riley bago lumabas ang H.R. Officer at pinatawag siya dahil may kailangan silang pag-usapan. Umupo sila sa bakanteng upuan sa pinakadulong parte ng restaurant.

        "Mr. Rodgers..."  panimula ng babae

        "Yes Ma'am?"  sagot ni Riley na abot tenga ang kanyang pag-ngiti

        "I have something to tell you..."

        "Bakit po Ma'am? Is there anything wrong?"

        "Unfortunetly, yes. We have no vacant position"  sagot niya kay Riley  "Pero unfair naman sa'yo dahil tinanggap ka na namin dito kahit puno na. In that case, we need to adjust or change the job description that you are applying for"

        "Like what?"

        "Like janitorial position?? It's the only vacant position"

        "What??!"  sigaw ni Riley dahil nagulat talaga ito  "Janitor? Diba ang inapplayan ko dito ay waiter? Tapos janitor pala ang ibibigay ninyo sa akin??!"

        "I'm sorry. Hindi ko talaga alam na kumpleto na pala ang waiters namin"  paliwanag niya kay Riley  "Pero hindi naman permanente ang pagiging janitor mo, pinapangako namin na magiging waiter ka kung may magreresign na isa sa mga waiters ngayon"

        "No. I will not accept your offer"  pagmamatigas pa ni Riley

        "Mr. Rodgers. Let me remind you na ikaw ang nag-apply dito sa amin. So kahit anong trabaho ang ibibigay namin sa'yo ay wala kang karapatang magreklamo"

        "Pero hindi ninyo ako ininform ahead of time. Nakakagulat lang na sasabihin ninyo sa akin"

        "We just did. Kaya nga nag-uusap tayo ngayon diba? I am informing you na walang vacant ang posisyon na inaaplayan mo"  tanggol ng babae sa sarili  "And please Mr. Rodgers, pwede ka na bang umupo? At pag-usapan natin ito ng maayos? In a civilized way?"

        "Sige"  sambit niya at huminga ito ng malalim na tila kumalma na ang kanyang isip  "Pero pag-iisipan ko muna ang offer ninyo. Alis muna ako"

        "Sige Nathan. Hihintayin kita bukas dito"  sagot ni Laarni sa kanya  "I hope na maging magkatrabaho tayo "

        "Thanks"

---

        "Marie...! Bumalik ka nga dito. Mag-usap nga tayo"  sigaw ni Joy sa anak. "Hindi mo talaga naiintindihan anoh??"

        "Ayoko Ma! Akala ko babalik tayo doon ngayon kay Papa"  sagot niya mula sa kanyang silid na parang umiiyak  "Nangako kayo diba?? Excited lang ako at gustong-gusto ko na makita at makasama ulit ang Papa ko.!"

        "Babalik nga tayo doon pero hindi muna sa ngayon. Marami pang ginagawa ang Papa mo kaya hindi niya naman tayo papansinin doon"  sabay pasok ni Joy sa kwarto ng anak. Tumingin din ang batang babae sa pumasok niyang ina 

        "E kailan pa, Ma?"

        "Hindi ko alam, Marie. Pero sana maiintindihan mo muna ang sitwasyon ng Papa mo"  paliwanag ni Joy sa anak  "Nakaya mo naman na maghintay ng limang taon na wala kang tatay diba? Ano pa yung dagdag na ilang buwan, anak"

        "E bakit maghihintay pa tayo ng ilang buwan, Ma?"

        "Kasi may gagawin pa ang Papa mo, anak"

        "Ano yun, Ma?"

        "Isang test na magpapatunay na totoo ka niyang anak"

        "Bakit ba gagawin pa niya yon. Ma? Hindi ba siya naniniwala sa inyo?"

Napatingin sa sahig si Joy at huminga muna ng malalim bago niya sinagot ang tanong ng anak “Hindi anak. Hindi naniniwala ang Papa mo na anak ka niya”

        "Ha? Bakit Ma? Totoo ba na hindi ko siya tunay na ama?"

        "Hindi totoo yun, anak. Sigurado ako na siya ang ama mo"

        "E bakit hindi siya naniniwala?"

Ngumiti si Joy sa maraming tanong ng anak at hinalikan niya na lang ito sa noo “Nagulat lang siguro ang Papa mo dahil may anak pala siyang kasing ganda mo” sabay kiliti niya sa tagiliran ni Marie. Napatawa naman kaagad ang anak niya “Sige na Marie, maligo ka na dahil may pasok ka pa”

        "Sige po, Mama"  sabay tayo niya mula sa kama  "Basta promise ha? Babalik tayo dun kay Papa"

        "Pangako, anak. Sige na. Maligo ka na"

---

Sa mga oras ding iyon ay nakaupo si Jeff sa kanyang opisina at tila nag-iisip ng malalim nang may biglang kumatok sa pintuan.

        "Pasok.."  sambit ni Jeff

Kaagad pumasok ang kanyang Executive Assistant na si Gwen at tila may balita. “Sir Jeffrey” panimula ni Gwen.

        "Bakit Gwen? May problema?"

        "Wala naman po . Update lang po kita tungkol sa kanya"

        "And what about him?"

        "He did not accept it Sir"  balita niya kay Jeff  "Pero ang sabi daw ni Miss Laarni, ay pag-iisipan niya muna at babalik na lang daw siya bukas"

Ngumiti na may halong may inis ang mukha “Choosy pa talaga ang taong iyon? Sa kanyang estado? My god. Kahit kailan, pride pa rin ang pina-iiral niya”

        "Hindi naman po siguro, Sir. Ang sabi pa daw ni Miss Laarni, parang nagulat lang talaga siya sa pag-iba ng kanyang trabaho"

        "What ever. Ang sabihin mo kay Laarni na yan na pilitin niya talaga na makapasok ang taong yon"  utos ni Jeff.

        "Yes, sir. Masusunod"  pero huminto ng ilang saglit si Gwen at tumingin muli kay Jeff  "Ahhm. Sir?"

        "Yes??"

        "Bakit ninyo ba ginagawa ito?"

        "What do you mean?"

        "Ito po. Ang pagtanggap ninyo sa kanya"

        "Excuse me?? Kwinekwestiyon mo ba ang mga ginagawa ko?"  balik ni Jeff sa kanya  

        "Hindi naman po, Sir. Kasi nahahalata na eh"

        "Ang ano?"

        "Ang mga ginagawa mo sa kanya"

        "Hindi ko alam ang pinagsasabi mo, Gwen"  at tumayo si Jeff at tinititigan si Gwen  "May I remind you, Gwen. Assistant lang kita. Wala kang karapatan na kwistyunin ang mga ginagawa ko dito sa negosyo ko"

        "Oo nga. Assistant mo lang ako dito pero isa ako sa mga kaibigan mo, Jeff."  sambit naman niya  "Bakit mo nga ba ginagawa ito?"

        "Wala naman. I'm just helping. Tinutulungan ko lang naman ang Riley na yon or Nathan o ano pa ang kanyang pangalan"

        "Tinutulungan sa ano?"

        "Sa paghahanap ng trabaho. Nalaman ko kasi na nagresign na siya sa BPO Company na pinagtatrabuhan niya noon"

        "Talaga?? O baka naman, parte 'to sa mga plano mo sa kanya"

        "What plans?? Hindi ko alam ang pinagsasabi mo, Gwen"

        "Jeff..."  sambit ni Gwen  "Aaminin ko na hindi ako matalino pero naman, kahit papaano alam ko mag one-plus-one"

        "Wala nga, okay? Wala akong masamang plano sa kanya"

        "Okay. Kung hindi mo sasabihin, ayos lang sa akin pero sana hindi totoo ang mga duda ko sa'yo. Maawa ka sa kanya"

        "Maawa?? Talaga? Ako pa talaga ang maawa??"  dugtong ni Jeff na tila naiinis na ito  " Hinding-hindi mangyayari yon. At pwede ba, Gwen? Nandito ka sa opisina ko. Ako pa rin ang boss mo. Learn to respect me and my decisions kaya umalis ka na"

        "Sorry po, Sir"  sagot ni Gwen  "At kung may plano ka na hindi maganda sa likod ng pagtulong mo sa kanya, ikaw pa rin ang kawawa, Jeff. Learn to move-on and let go. Para marelease ka na diyan sa galit mo"

        "I don't care. Please. Leave now"

---

Kinabukasan.

Nagdesisyon si Riley na tanggapin na lamang ang alok sa kanya ng restaurant bilang isang janitor. Wala na siyang pakialam dahil gusto niya lang magtrabaho doon para makita niya si Jeff parati dahil umaasa pa rin siya na mapatawad pa rin nito at maipaliwanag niya lahat na nangyari sa kanya.

        "Nathan. Andito ka na. Nakakagulat naman na tinanggap mo ang offer ko sa'yo"  sambit ni Miss Laarni sa kanya  "Ang akala ko ay mag ba-back-out ka na"

        "Hindi po Ma'am. Napag-isipan ko na totoo ang sinabi mo  na ako ang may kailangan ng trabaho"

        "Very good, Nathan. Mabuti naman at napag-isipan mo ng maayos"

        "Opo Ma'am. Sorry po talaga sa ugali ko kahapon"  sambit ni Riley  "Nagulat lang talaga ako kahapon eh"

        "No. It's okay dear. Walang problema. Naiintidihan kita"

        "Thank you po ulit, Ma'am"

        "Saan?"

        "Sa pagtanggap ninyo sa akin dito. Kailangan ko kasi ng trabaho ngayon dahil may binubuhay akong asawa at isang anak"

        "Wow. That's good. Isang responsableng ama"  at tumalikod siya kay Riley at kaagad nang lumakad  habang nakasunod sa kanya si Riley sa kanyang likuran  "Well, you can start now... dito"  at binuksan niya ang banyo ng restaurant.

        "Sa CR?"

        "Yup. Bakit? May problema ba?"

        "Nothing. Sige po. I'll start na"

        "Good. By the way, Nathan"

        "Yes Ma'am?"

        "Pagkatapos mo diyan, ayusin mo kaagad ang mga basura sa labas ha"  utos niya kay Riley  "Nakakalat eh. Kukunin na kasi ng truck ng basura mamaya"

        "Sige po, Ma'am. Masusunod"

        "Good"

---

        "Hello Hon"  sambit ni Jeff habang palapit sa lamesa ng isang restaurant. Nakaupo doon si Alvin at hinihintay siya sa kanilang date  "I'm sorry kung nalate ako, marami pa kasi akong tinatapos sa office eh"

        "It's okay, hon. Don't worry"

        "Are you sure?"

        "Yup."

        "Okay. Teka, kanina ka pa ba?"

        "Hmmmm. Let me see..."  habang tinignan ang kanyang orasan sa braso  "I arrived here at exactly 6:16 pm. and 8:31 na. So roughly, more than two hours ang hinintay ko dito. So, may answer is yes. Kanina pa"

        "Uuyy. Sorry na nga"

        "Hindi naman ako galit eh. Okay lang sa akin. Nakahintay nga ako ng ilang buwan diba?"  paalala niya kay Jeff  "Naalala mo yon, hon? Yung hinintay kita sa pagbabalik mo nung nagtraining ka sa China?"

        "Oo hon. Naalala ko yun"  ngiti ni Jeff  "Wait. Umorder ka na ba?"

        "Yup. Done"

Sakto din lumabas ang waiter at dala na ang kanilang pagkain sa kanilang mesa “Wow. Ang sarap nito, hon. Tamang-tama, gutom na gutom na ako” sambit ni Jeff at kaagad kumuha ng pagkain at nilagay sa bibig.

        "Uyy. Dahan-dahan lang kaya. Baka maubos mo"  sambit ni Alvin na parang nagbibiro ang tono  "Tirhan mo naman ako"

        "Sorry hon. Gutom na gutom kasi ako eh. Hindi ako nakapag-lunch"

        "Ha? Bakit?"

        "Busy ako kanina hon. Maraming ginagawa"

        "Hon..??"  dugtong ni Alvin na may parang may sasabihin ito

        "Yes?"

        "How's Riley?"

        "Ha?? Bakit mo yan tinatanong sa akin?"

        "Alam mo kung ano ang ibig kong sabihin. Totoo ba na tinanggap mo siya sa isang restawran mo?"

        "Sino namang tsismosa ang nagsumbong sa'yo?"

        "Si Gwen. Tinawagan niya ako kanina"

Biglang uminit ang ulo ni Jeff at kinuha niya ang kanyang telepono sa kanyang bulsa. “Ang babae na ’to talaga. Napaka pakialamera. Tignan lang natin kung may trabaho ka pa bukas”

        "Hon. Huwag mo siyang pagalitan"

        "... at bakit?"

        "Kasi pinilit ko siyang sabihin sa akin"  paliwanag ni Alvin sa kanya  "Narinig ko kasi kanina sa hallway na may pinasok ka daw na ex mo sa restaurant para gantihan. That's why, pinilit ko siyang sabihin sa akin ang ginagawa mo"  sabay abot ni Alvin ng kamay ni Jeff  "Hon... totoo ba?"

        "Oo. Tama ang mga narinig mong tsismis"  pag-amin niya kay Alvin  "Unting-unti ko na ginagawa ang mga plano ko laban sa Riley na yon"

        "Talaga bang tototohanin mo ito, hon?"

        "Why not??"  dugtong niya  "Simula pa lang 'to. Gusto kong iparamdam sa kanya ang bawat iyak at sakit ng puso ko nung inawan at niloko niya ako"

Itutuloy…

ASJD: Chapter 8 (Muling Pagkikita)

Nakatitig pa din si Alvin sa mga mata ni Jeff na tila puno ng galit ang mga ito. Naaawa na talaga siya sa kanyang mahal pero hindi niya alam kung paano mapawi ang galit niya.

        "Hon?? Can you reconsider his application?"  sambit niya kay Jeff na tila nagmamakaawa  "Parang naaawa lang ako kay Riley eh"

        "Pati naman ba ikaw?? Ang akala ko naiintindihan mo kung saan ako naghuhugot ng sama ng loob kay Riley na yan"

        "Oo. Naiintindihan kita. Pero sobra na 'to eh"  dugtong ni Alvin  "Sa iyo lang naman ako concern eh. Baka ano pa ang magawa mo sa susunod. Baka makulong ka, or worse, bala ikamatay mo pa"

        "Hindi mangyayari yon, hon. Diba andiyan ka na tutulong sa akin?"  paalala niya kay Alvin  "Ano pa ang silbi ng pagiging pulis mo kung hindi mo ako tutulungan"

        "Hindi ko masisiguro na matutulungan kita parati sa mga gagawin mo. I'm sorry hon"

        "Ganon?"

        "Ooh on. Sumusobra ka na eh"

        "It's okay. Naiintindihan ko. Wala kang suporta sa akin"

        "Hindi naman sa ganon, hon"

        "No Alvin. It's okay"  sabay tayo ni Jeff dahil naging masama ang kanyang loob  "Salamat na lang sa paghihintay mo pero uuwi na ako" 

        "Hon..."  sambit ni Alvin at hinawakan niya ang kamay nito  "Huwag kang umalis"

        "Pagod na ako, Alvin. Pagod na pagod na. Kailangan ko nang magpahinga"

Binitawan lamang ni Alvin ang kanyang kamay kay Jeff. Kaagad naman umalis ang isa palabas ng restaurant. Napatingin na lamang siya habang unting-unti nawawala si Jeff sa kanyang paningin.

---

Pagdating ni Jeff sa kanilang mansyon, nadatnan sa pagpasok niya ang isang pamilyar na batang babae na mabilis na tumakbo papunta sa kanyang direksyon.

        "Papa..."  sambit ni Marie habang niyayakap ang mga paa ng ama.  "Mabuti naman na nakauwi na kayo"

Nagulat na lamang si Jeff sa ginawa ng bata at napatingin sa palapit ding si Joyce. “Nay, ano ginagawa ng batang ’to dito?”

        "Dinala ng ina niya dito, anak. Namimiss ka niya na daw"  sagot ni Joyce na parang natutuwa.  "May anak ka na pala, Jeff. Sa wakas, may apo na ako sa'yo"

        "So nasaan na ang ina?"

        "Umuwi na, anak. Pinauwi ko na. Sabi ko kasi na dito lang muna matulog ang anak niya sa bahay. Okay lang ba, anak?"

Ngumiti na lamang si Jeff at tumingin sa bata “Marie, pwede bang iwan mo muna kami?”

        "Sige apo. Bumalik ka na dun sa silid mo"

        "Sige po, nanay-la."  kaagad naman umalis ang bata at umakyat papunta sa kanyang silid.

Napatitig si Jeff sa kanyang ina dahil sa kanyang narinig. “Apo?? Nanay-la?? Ano yun nay?”

        "Oh bakit? Anak mo siya diba?"

“Nay, hindi ko nga anak ang batang yan”

        "E sabi daw ng kanyang ina, ikaw daw ang ama"

        "Hindi pa ako nakakasiguro na anak ko talaga ang batang yon. At isa pa, hindi pa ako handa na maging ama noh"

        "Jeff... hindi mo ba nararamdaman ang lukso ng dugo sa batang yon?"  sabi niya sa anak  "Halata kaya na mag-ama kayo kasi pareho ang mga mata ninyo. Singkit"  at tinignan niya sa mata ang kanyang anak  "At ano ang sinasabi mo na hindi ka pa handa?? Anak, 26 ka na kaya. Iyan ang edad ang saktong edad na dapat may pamilya na"

        "Hindi pa nga ako handa nay"  buntong-hininga ni Jeff

        "E paano nga anak mo talaga yan? Anong gagawin mo?"

        "Ipapaalaga ko sa'yo. Tutal, may pera naman ako. Ikaw lang ang tatayo na magulang niya pero ako ang magtutustos sa mga gastusin niya"

        "Haaay naku, Jeff. Masarap kaya na magkaroon ng anak"

        "Basta nay, hindi pa ako handa"  pagmamatigas ni Jeff  "Sige po, nay. Akyat na ako, magpapahinga na ako"

        "Jeff??"

        "Bakit po?"

        "Okay ka lang ba?"

        "Opo nay. Bakit?"

        "Alam ko hindi ka okay"

        "Don't worry po, nay. I'm okay"  ngiti ni Jeff at papaalis na sana siya pero nagsalita muli ang ina

        "Jeffrey. Nag-away naman ba kayo ni Alvin?"

        "Ha? Wala po nay"

        "Alam ko kung may problema kayo ni Alvin kasi iba ang timpla ng mukha mo ngayon. Anak kita. Alam ko na may problema ka"  sambit ni Joyce  "At isa pa, tinawagan ako bago lang ni Alvin"

Huminga na lang ng malalim si Jeff bago nagsalita “Meron po, nay. Pero mild lang po na away. Sige po, akyat na ako nay”

---

Kinabukasan.

Nagtungo si Jeff sa restaurant na kung saan doon nagtatrabaho si Riley upang tignan kung ginagawa niya nga ng maayos ang kanyang trabaho.

Nang pagpasok niya sa restaurant ay kaagad linapitan siya ng manager doon. “Good Morning Sir. Andiyan po pala kayo, sana sinabi ninyo sa akin para naipaghanda ka naming ng pagkain”

Tumingin siya sa babaeng manager “No, it is okay. Hindi naman ang pagkain ang pinunta ko dito”

        "E ano po Sir?"

        "Meron ba kayong bagong empleyado dito?"

        "Ahhmm. Opo Sir. Meron po kaming bagong janitor na pinapasok dito"

        "Talaga?? Saan siya?"

        "Andun po sa Comfort Room. Gusto mo ba na ipapatawag ko siya?"

        "No. There's no need. Ako na lang ang pupunta sa kanya sa banyo"

        "Sige po, Sir. This way"  sambit ng Manager habang ginagabay niya si Jeff

        "Alam ko kung nasaan ang banyo. Salamat na lang"

        "Okay po, Sir"

Nagtungo nga si Jeff sa banyo upang umihi doon at tignan kung nandoon nga si Riley. Pero sa kanyang pagpasok ay wala siya doon. Hindi niya na lang pinansin o hinanap pa ito at patuloy na sa pag-ihi.

Naghugas siya ng kamay pagkatapos at napansin niya mula salamin. Ang repleksyon ng bumukas na pintuan ng isang cubicle ng banyo. Si Riley ang lumabas doon na may dala-dalang panlinis.Muling yumuko si Jeff at nag-aarte na parang naghuhugas ulit ng kamay.

Parang bumilis ang tibok ng kanyang puso at parang nakaramdam siya ng panglalamig sa buo niyang katawan. Para gusto niyang tumakbo palabas ng banyo, ng restaurant. Gusto niyang makatakas sa doong lugar.

        "Jeff..??"  sambit ni Riley na palapit sa kanya  "Ikaw ba yan?"

Tumayo ng matuwid si Jeff at inayos ang kanyang buhok na para wala lang sa kanya at tinignan si Riley mula sa salamin. “Yes. It’s me. Bakit?”

        "What are you doing here?"

        "Ano?? Ano ang ginagawa ko dito? This is my restaurant. Baka nakakalimutan mo"

        "Ahh. Oo nga pala. Sorry"

        "So, kamusta ka na pala? I mean ang first day mo dito?"

        "Hmmm. Okay lang naman. Naninibago"  sagot niya kay Jeff  "Nasanay na kasi ako doon sa dati kong trabaho eh"

        "Talaga? Okay lang yan"  sagot ni Jeff. Nagtagpo ang kanilang mata at matagal ang kanilang pagtitigan. Bigla muling tumibok ng malakas ang puso ni Jeff. Pero hindi niya pinansin ito at nagpatuloy sa pagtatanong  "Oo nga pala, bakit ka ba umalis sa dati mong trabaho?"

        "'Pag sinabi ko bang umalis ako dun dahil pinili ko dito para makita kita parati. Maniniwala ka?"

        "What??"  sambit ni Jeff

        "Just kidding"  ngiti ni Riley  "Nag-resign ako dun kasi hindi ko na gusto ang kanilang bagong management"  kwento niya dito  "Sakto din na hiring kayo. So, I grabbed the opportunity"

        "Ahhh. Ganon pala"

        "Ikaw? Kamusta ka na?"  balik na tanong ni Riley sa kanya  "It's been awhile na huli tayong nagkita"

        "Oo. Kasama mo pa yung 'asawa' mo"  sagot ni Jeff  "Ito. Okay naman ako. Palaging pagod sa trabaho"

        "Oo nga eh. Parang kailan lang noh? Estudyante ka pa noon at nagtatrabaho na ako. Ngayon, ganun pa din. Walang nagbago. Samantala ikaw,  nasa taas ka na. Ang layo mo na Jeff"

        "Siyempre. Yung taong inaapi at sinaktan noon, sila pa ang pinagpala ng Diyos"

Ngumiti si Riley na parang natamaan sa sinabi ni Jeff “I’m happy for you, Jeff. That’s all I can say. I really do”

        "Thank you"  sagot niya naman  "So pano? Alis na ako"

        "Sige, Jeff. Ingat ka"

Mabilis ang kanyang paglakad palabas ng banyo at palabas ng restaurant dahil parang hindi niya kinakaya ang kirot sa kanyang puso. Napahinto siya gilid ng kanyang sasakyan. Napatulala si Jeff at napatitig na lamang siya ng derecho.

        'Bakit ganito ang nararamdaman ko? Bakit mabilis ang kabog kanina ng dibdib ko nung nakita ko siya? Bakit nasasaktan ako nang makita ko siyang nahihirapan? Galit ako sa kanya diba? Naghihiganti ako'  sambit ni Jeff sa kanyang sarili  'Hindi Jeff. Huwag kang magpa-apekto sa nararamdaman mo. Alalahanin mo ang ginawa niyang pag-gago niya sa'yo'

Bumalik ang ulirat ni Jeff at kaagad niyang binuksan ang pinto ng sasakyan at sumakay dito.

---

Samantala naman sa loob ng restaurant. Nakatitig na lang si Riley kay Jeff na sumakay na sa sasakyan. Hindi niya namalayan ay may lumapit na pala sa kanya. Ang kanyang manager.

        "Nathan"  sambit niya kay Riley  "What are you doing? Tapos ka na ba sa ginagawa mo?"

        "Ahmmm. Opo, Ma'am. Tapos na po"

        "So? Ano ang ginagawa mo ngayon?"

        "Wala po"  sagot ni Riley 

        "Wala?? Aba naman Nathan. Binabayaran ka namin dito para maglinis ng buong restaurant. Hindi para tumayo lang"

        "Sorry po, Ma'am"  dugotng ni Riley  "Sige po, lilinisin ko na po ang sahig"

        "Okay"  sagot ng Manager  "Nathan?"

        "Yes po?"

        "May nagsumbong sa akin na nahuli ka daw na nagtetext"

        "Ha?? Nagtetext? E hindi ko nga dala-dala ang cellphone ko. Nasa bag ko parati"  sambit ni Riley na parang nagulat sa maling balita  "Sino po ba ang nagsabi sa inyo, Ma'am?"

        "Hindi na importante yun. Basta, I'm warning you, Nathan. Bawal ang cellphone dito"

        "Okay po, Ma'am. Sorry ulit"

Sa pagpasok ng Manager sa kanyang opisina ay kaagad namang bumalik sa trabaho si Riley. Napansin niya naman na nakatingin ng masakit si Ben, ang waiter na nakausap niya nung isang araw. Pero hindi pinansin ni Riley iyon at nagpatuloy na lamang sa trabaho.

---

Humiga si Jeff sa kanyang kama na tila pagod na pagod ito kasi minamasahe niya ang kanyang ulo. Gusto niya nang matulog at magpahinga dahil gusto niya nang makabawi sa pagod. Pero ilang sandali lamang ay may kumatok sa kanyang silid.

        "Pasok..."  sambit ni Jeff na mahina ang tono ng boses.

Bumukas ang pintuan at linapitan at niyakap siya ng batang babae. “Good evening Papa” bati ni Marie sabay halik sa pisngi ng ama “Kamusta po ang araw ninyo, Papa? Kasi ako Papa, naglaro kami buong maghapon ni Nanay-la. Napagod ako”

        "Haaay. Ikaw lang naman pala"  buntong-hininga ni Jeff  "Teka, wala ka bang pasok?"

        "Wala na po, Papa. Hindi na ako nag-aaral"

        "Bakit?"

        "Ang sabi daw ni Mama, wala na daw kaming pera pampaaral sa akin"

        "Ahh. Okay"  tanging sambit ni Jeff.

Niyakap siya ulit ni Marie ng mahigpit na mahigpit “I love you Papa”

“Teka, anong ginagawa mo dito?”

        "Nilalambing ko ang Papa ko. Kasi alam ko na pagod na pagod ka eh"

        "No. Ang ibig kong sabihin ay, ano ang ginagawa mo sa pamamahay ko?"

        "Dinala po ako ni Mama kasi miss na miss na po kita Papa eh"  sagot ni Marie na parang maiiyak na ito  "At sabi pa po ni Nanay-la, dito na lang po muna ako titira"

        "Nang walang pahintulot ko?? E diba ang sabi ng nanay mo, isang gabi ka lang dito??"

        "Opo"  patuloy na tumutulo ang mga luha ng bata at nakatingin na lang ito sa sahig.

        "E ano pa nga ang ginagawa mo dito?? Bakit hindi ka pa umaalis??"

        "Bakit po Papa?? Ayaw mo ba akong makasama?? Ayaw mo ba sa akin?"

        "Ayaw... Naiintindihan mo?? At huwag na huwag mo akong tatawagin na Papa dahil hindi mo nga ako ama"  sambit ni Jeff na tila mainit na ang kanyang ulo. Nakaupo na ito sa upuan at nakaharap kay Marie  "Isang gabi na lang, Marie ha? Isang gabi ka na lang dito. Bukas na bukas din, umuwi ka na sa inyo"

        "Jeffrey!!"  sigaw ni Joyce mula sa pintuan. 

        "Nay??"  sagot naman niya na parang nakakita ng multo.

        "Ano 'to?? Huh??"  sambit niya habang nilapitan ang umiiyak na bata at tingnan ito sa mata  "Apo?? Bakit ka umiiyak?"

        "Wala po, Nanay-la. Pinagalitan lang ako ni Papa dahil makulit ako"  iyak ng bata.

        "Ganon ba?? Sige. Lumabas ka muna at matulog ka na sa kwarto mo ha??"  dugtong niya sa umiiyak na bata habang hinihimas ng paulit-ulit ang likuran nito  "Huwag ka nang umiyak, apo. Kakausapin ko pa ang Papa mo"

Sinunod naman ni Marie ang pakiusap ng kanyang lola at kaagad naman itong lumabas. Nakatingin naman si Jeff sa bata na nanlilisik ang mga mata.

        "Jeffrey, mag-usap nga tayo"  alok ng nanay "Parang hindi ko nagustuhan ang ginawa mo sa anak mo ah"

        "Nay. Ilang beses ko bang sasabihin sa inyo na hindi ko nga anak yon"

        "Kahit na... Kahit hindi mo anak ang batang yon, hindi mo siya sana pinagalitan ng ganon"

        "Ang kulet kasi eh"

        "Bakit? Ano ba ang ginawa niya sa'yo kanina?"

        "Kinukulet. Niyayakap at hinahalikan. Alam mo naman ang ugali ko diba, nay? Ayaw kong kinukulet ako lalo na't pagod ako"

        "Naririnig mo ba ang mga sinasabi mo, Jeff? Bata lang yon. Naglalambing lang sa kanyang ama"

        "Hindi nga ako ang ama niya!"  sigaw ni Jeff at nanlaki ang mga mata ng ina  "Hindi sa ayaw ko sa kanya, nay. Kundi natatakot ako baka mali ang sinasabi ng kanyang ina at baka mapaasa ko lamang siya"  sabay ang pagtulo ng mga mata ni Jeff  "Ayaw ko siyang matulad sa akin na umasa. Umasa na mahalin ako ng tatay ko. Umasa na yayakapin at lalambingin"  at pinunasan niya ang kanyang luha gamit ang kamay  "Kaya malamig ako sa kanya, nay. Dahil iyon ang dahilan. Natatakot akong masaktan ang bata"

Napaiyak din si Joyce sa sinabi sa kanya nga anak. Linapitan siya nito at niyakap din ng mahigpit. “Sorry anak. Hindi alam ng nanay”

Itutuloy…

ASJD: Chapter 9 (Bully)

Pumunta kinabukasan si Jeff sa DNA Expert para makumpirma na nga at matapos na ang kanyang pagdududa kung totoo niyang anak ang bata na si Marie. Dala-dala niya ang isang hibla na buhok ng bata na nakalagay sa isang zip-lock na plactic bag.

        "Kailan ko makukuha ang resulta doc?"  tanong ni Jeff.

        "Mga four to six weeks, Mr. Dy"

        "Ano?? Ba't ang tagal?"

        "Yan po kasi standard na releasing ng DNA Result, Sir"

        "I don't care"  dugtong ni Jeff na tila nagagalit na  "Maghanap ka ng paraan para mapabilis ang resulta"

        "Meron naman na mas mabilis Sir. Pero mas mahal ito"

        "So? Ini-insulto mo ba ako? Na hindi ko afford para mapabilisan ang resulta?"

        "Hindi naman po sa ganun, Sir..."

        "... e ano?? May I remind you ha, pagmamay-ari 'to ng Kuya Jeremy ko ang hospital na 'to"  paalala ni Jeff sa doktor  "Ayusin mo ang trabaho mo baka i-report kita sa kanya"

        "Sorry po, Sir"  sagot agad niya  "Don't worry po. After two to three days, tatawagan kita agad kapag nakalabas na ang resulta. Paki fill-up na lang po ng form na 'to"

        "Sige. Salamat"

Pagkatapos ng kanyang transaksyon ay kaagad nang umalis si Jeff sa hospital. Dumerecho siya sa kanyang opisina at tatapusin niya ang kanyang trabaho.

Pagkapasok niya sa opisina ay nandoon ang kanyang kaibigan na si Jacqui na nakaupo sa isang upuan.

        "Hi bess!"  sabay tayo niya na parang nagagalak sa kaibigan na matagal niya nang hindi nakita. Kaagad siyang tumakbo palapit kay Jeff  "Grabe... na-miss kita ah. Kamusta ka na??"

        "Ito. Okay lang naman ako"

“Good to hear that. Haay naku bess. Miss ko na talaga ang Iloilo”

        "Ha? Bakit? San ka ba nanggaling?"

        "Sa Cebu, bes. Nagbakasyon ako dun"

“Talaga??”

“Oo, bes. Nag-file ako ng leave ng ilang mga araw lang”

        "So, how's Cebu?""

        "OMG, bes. Ang ganda ng Cebu. Pumunta ako sa Tumalog Falls na nasa Oslob. Ang lamig ng tubig. Tapos nag whale watching ako dun, bes"  kuwento niya kay Jeff  

        "Good. Good for you dahil nag-enjoy ka"

“Oo nga eh. Stress na stress na ako sa trabaho eh” sagot niya sa kaibigan “Kung alam mo lang kung ano ako napagod nung hindi pa ako nagbakasyon. Then, okay na ako pagbalik ko dito”

        "Okay lang yan. Ang importante, nakapag-unwind ka na"

        "Ikaw..."

        "Anong ako?"

        "Kailangan mo din kaya ng bakasyon"  payo ni Jacqui sa kanya   "Para makahinga ka naman dito, bess. Tignan mo naman ang nasa paligid mo oh"

        "Hay naku, bes. Hindi ko kailangan yan. Busy ako sa mga negosyo ko. Baka isang talikod ko lang ay mawala na ito ng isang iglap"  sabay lapit ni Jeff sa kanyang mesa at umupo "At isa pa, ayaw kong madisapoint ang sarili ko. Baka naman ano pa ang sasabihin ni Guang Fen kung pinabayaan ko ang negosyo niya"

        "Negosyo mo..."  pagtatama ni Jacqui  "Diba binigay na ng tatay mo yan?? Wala ka nang dapat na mapatunayan pa kasi nasa pangalan mo na yan at ikaw na ang may-ari nito. Sa totoo lang bes ha, pwede ka na kaya magbakasyon habambuhay"

        "Okay ka lang?? Ayoko nga. Hindi naman ako ganong tao noh. Hindi naman ako happy-go-lucky noh"

        "Alam ko naman yun. Ang point ko lang naman ay kailangan mo naman huminga. Pamper yourself. Spoil yourself"  payo ulit ni Jacqui  "Magtravel ka. Tutal, ikaw naman ang may-ari ng AirPhilippines at  The Philippine Airways. Libre ang biyahe mo bes"

        "Sige. Pag-iisipan ko"

        "No. Gawin mo na ngayon"

        "Haay bess. Huwag ngayon. Marami pa akong tatapusin"

        "Iwan mo na nga diyan. Ilang araw ka namang mawawala"

        "Hindi nga pwede, okay?"  sambit ni Jeff na tila tumaas ang tono ng boses  "Hinihintay ko pa ang DNA Result ko at ni Marie"

        "Ano?? Who's Marie?"

        "Haay, bess. Marami ka ngang na-miss dito"  huminga muna siya bago niyang ikuwento sa kaibigan ang tungkol sa bata  "Remember Joy??"  at tumango si Jacqui  "Well, nagpakita siyang muli at may dala-dalang batang babae. She claims that ako daw ang ama ng kanyang anak. So, nagpa-DNA Test ako. Kanina lang, actually"

        "For real?? So, asan na ang bata ngayon?"

        "Nasa mansyon"

        "Kinuha mo?"

        "Nope. Sila ang pumunta doon. Pinipilit talaga ni Joy na anak ko ang bata. Pero everything will be cleared kapag lumabas na ang resulta"

        "E kelan ba?"

        "Two to three days daw"

        "Wow. Bilis ah"  sagot ni Jacqui  "Pero okay na yun, para manahimik na ang Joy na yun"

        "Bes??"  sambit naman ni Jeff na tila may iniisip na malalim  "What if kung totoo nga na anak ko yun?"

        "Edi maganda. Blessing kaya ang magkaroon ng anak, bes"  sagot niya sa kaibigan habang nakatingin siya sa kisame at ini-imagine niya ang kanyang sinasabi "Alam mo, bes. Kaming mga babae. Pangarap talaga namin na maging nanay at magkaroon ng anak... ng pamilya. Lalo na ako. Kasi parang nakukumpleto ang pagkababae mo kapag nagkaroon ka na ng anak. Basta. Mahirap i-explain eh"  tumingin siya sa kanyang kaibigan  "Ikaw ba? Ayaw mo magkaroon ng anak?"

        "Hmmmm. Sa totoo lang, nung una. Hindi pa ako handa, pero habang tumatagal, napaisip ako na kaya ko naman pala. Handa na ako kung anak ko nga talaga ang batang iyon"

Ngumiti na lang si Jacqui sa sinabi ni Jeff. Linapitan ito at niyakap ng mahigpit “I’m happy for you, bestfriend. Tignan mo… inunahan mo pa ako oh. Grabe ka, bes”

        "Anong grabe?? Kasalanan niyo nga ni Alvin ito noh. Kung hindi dahil sa inyo, walang Joy na nabuntis"

        "Hehe. Sorry na nga, bes. Atleast diba? May anak ka na"  at biglang sumulpot sa kanyang isipan ang partner ni Jeff, si Alvin  "Teka, bes. Alam ba 'to ni Alvin?"

        "Yup. Alam niya"  sagot ni Jeff  "Actually, nakita niya mismo ng dalawang mata niya ang bata"

        "E anong sabi? Okay lang sa kanya?"

        "Okay lang naman. Pinagtatawanan lang ako. Sabi niya, okay lang daw yun kasi may baby na kami"

        "Ayyy. Ang sweet ni boyfie"  sambit ni Jacqui na tila kini-kilig ito  "Understanding and supportive"

        "Oo nga e"  tanging sagot niya

Parang naintindihan ni Jacqui ang mukha ng kaibigan. Parang may problema na naman silang dalawa “Bess?”

        "Oh?"

        "Nag-away ba kayo ni Alvin?"

        "Ha? Hindi ah"

        "Yung totoo. Kaibigan mo ako"

        "Wala nga"  matigas na sagot ni Jeff  "Alam mo, pareho kayo ni nanay. Nangungulit. Akala ninyo nag-away kami ni Alvin"

        "Meron nga ba?"

Hindi makatingin si Jeff sa mata ng kaibigan na matagal ang pagkatitig sa kanya. “Oo na. Aaminin ko na. Oo. Meron.”

        "Kita mo. Nagsisinungaling ka pa sa akin eh"  hula niya sa kaibigan  "E ano nga ang awayan ninyo?"

        "Wala naman. Minor problem lang naman"

        "Like?"

        "Basta... Tampuhan"

        "Like?"

        "Bess... sa amin lang yon, okay?"

        "Bahala ka... basta alam ko din ang tunay na rason noh. Sinabi niya sa akin"

        "Ha?? Sinabi niya sa'yo ang problema namin kay Riley??!"

        "Oh.. Kita mo..! Inamin mo din. Nahuli ka mismo sa bibig mo bes"  dugtong ni Jacqui sa panghuhuli niya kay Jeff  "Walang sinabi si Alvin tungkol sa inyo at sa problema ninyo. At isa pa, hindi pa kami nagkikita"  at umupo si Jacqui sa mesa at nakaharap kay Jeff  "Sabihin mo nga, anong problema ninyo kay Riley"

        "Wala naman. It's about on hiring him"

        "Oh tapos? Ayaw niya?"

        "Nope. It's the other way around"  sagot niya sa kaibigan  "Pinasok ko si Riley sa Mǐ Hé Ròu as janitor. Pero ayaw ni Alvin. Pinagpakiusapan niya ako that I may reconsider his application kasi naaawa na daw siya kay Riley"

        "And?"

        "Ayaw ko"

        "Teka... e bakit janitor ang trabaho ni Riley in the first place?? He's overqualified for that position. I mean, no offense sa mga janitor ha. Marangal naman na trabaho yun. I mean, why him??"

        "Para makapaghiganti"

        "What??"

        "I want to see him suffer. Umpisa pa lang yan sa mga plano ko kay Riley. Marami pa akong nakatagong pasabog para sa kanya"  sagot ni Jeff sa kaibigan na parang bumalik ang galit sa kanyang mga mata  "At kung mangyari man iyon. Sisiguraduhin ko na pinagsisihan niya ang ginawa niya sa akin. Gagapang siya palapit sa akin at magmamakaawa sa aking kapatawaran"

        "Bess. Parang sobra naman ata yon"

        "And why not?? Alam ko na alam mo kung ano ginawa niya sa akin dahil nakita mo rin ng dalawang mata mo ang paglalandi ni Fred sa kanya, diba?"

        "Oo bes. But it's too much. Kinakain na ng galit ang buo mong pagkatao. Anim na taon na ang nakalipas. Hindi ka pa ba nakapag-move-on"

        "No. At hindi pa ako makapag-move-on kung hindi pa tapos ang mga plinaplano ko sa kanya"

        "Pero bess. I'm worried"  dugtong ni Jacqui na tila malungkot ang mukha nito  

        "Don't be. Kaya ko 'to. Remember? I'm Jeffrey Dy. I can do everything I want"

        "Pero hindi ka ba naaawa sa kanya?"

        "For real, Jack? Pati ikaw?? Naaawa ka na din sa kanya?"

        "Hindi naman, bes. Naalala mo yun nung sa coffee shop tayo? Nung sinabi ko sa'yo na may rason siya kung bakit niya ginawa yon?"  at tumango si Jeff bilang sagot  "What if hindi niya sinasadya yon? What if kung napilitan lang siya?"

        "Anong ibig mong sabihin, Jack?"

Huminga ng malalim si Jacqui at ngumiti lang ito nga pahapyaw. “Hindi ako ang dapat magpaliwanag sa’yo yan, bes. Kundi si Riley. Dapat kayong mag-usap”

        "Para sa ano pa? Kahit ano pang rason niya. Natapos na yon. Sinaktan niya na ako... at magbabayad siya"

        "Bess..."  tanging sabi niya kay Jeff.

        "Please Jack. Huwag ikaw. Ikaw na lang ang natitira kong kaibigan"

Kaagad naman tumango si Jacqui sa pakiusap ng kaibigan “Sige. Susuportahan kita. Sana hindi mo pagsisihan ang gagawin mo sa kanya, bes. Naaawa ako sa kanya”

        "Thanks bes. Salamat sa pag-intindi"

---

Samantala.

Maagang pumasok si Riley sa kanyang trabaho at parang excited na excited ito dahil inaasahan niya na bibisitahin siya muli ni Jeff doon. Nang pagpasok niya sa gusali ay nadatnan niya na busy ang lahat ng mga waiters dahil maraming customers ang kumakain sa oras na iyon.

Pumasok siya kaagad sa kanilang locker upang magbihis at maghanda na sa kanyang trabaho. Pero sa kanyang pagpasok ay nadatnan niya si Ben na nakaupo lang sa upuan at nilalaro lang ng kanyang telepono na tila may katext ito.

        "Uy brad. Kanina ka pa?"  bati ni Riley sa kanya. Pero hindi pinansin ni Ben ang bati ng isa  "Break mo?? Parang kailangan nila ng tulong sa labas eh. Daming customers"  tanong muli ni Riley habang nagbibihis ito  "Alam mo, brad. Excited ako ngayon. Inaasahan ko na bibisitahin ako muli ni Jeff"

Parang uminit ang ulo ni Ben at pinatay na lang ang telepono at tumayo. “Ano bang problema mo ha?? Ang ingay mo ah”

        "Wala naman akong problema, brad. Concern lang naman ako sa mga kasama mo dahil hindi nila kaya sa labas"

        "E ano naman ang pakialam mo??"  sabay tulak niya sa dibdib ni Riley gamit ang isang kamay nito  "Kung gusto mo, ikaw ang tumulong sa kanila. Ay... oo nga pala, hindi ka pala waiter. JANITOR ka lang"

        "Bakit ganyan ka makapagsalita sa akin, brad? May kasalanan ba ako sa'yo?"

        "Kasalanan?? Wala naman. Nayayabangan lang ako sa'yo"

        "Ha?? Bakit? Saan?"

        "Huwag na...! Sige. Lalabas na ako"

Tangkang lalabas si Ben pero hinawakan ni Riley ang balikat. Tumingin na lang siya sa kamay ni Riley “Brad. Please. Mag-usap nga tayo. Ayaw ko kasi ng kaaway eh”

        "Sige. Mag-usap tayo"  sagot niya habang kinukuha ang kamay ni Riley sa kanyang balikat.

        "Bakit ba? Ano ang niyayabangan mo sa akin? Wala naman ako naalala na pinagyayabang ko sa'yo ah. Hindi nga tayo nag-uusap. Ngayon lang naman ulit."

Ngumiti na lang si Ben na may halong naasar na ang mukha nito “Sa tingin mo lang… pero naiirita ako sa’yo” sabay lapit ng mukha niya sa kay Riley na nanlilisik ang mata sa galit “Pinagyayabang mo na malapit kayong magkaibigan ng boss natin. Pero asan ka ngayon?? Diba janitor ka?? O saan na ang pinagyayabang mo na magiging waiter ka?? Huwag kang assuming, brad. Sobrang layo ng agwat ninyo ng boss natin at sa’yo”

        "E totoo namin eh.. close kami ni Jeff. Kahit itanong mo pa sa kanya"

        "Wow... talaga?? Edi mabuti. Sige, itatanong ko din sa kanya. Close din kami eh. Okay ba?"  sabay tawa ni Ben.

        "Ini-insulto mo ba ako??"  sabat ni Riley na parang naiinis na din.

        "Oo. Bakit? Napipikon ka na??"  sabay taas ni Ben ng damit ni Riley  "Sige. Lumaban ka brad. Tapos sasabihin ko na ikaw ang nagsimula. Siyempre, ako ang paniniwalaan dahil matagal na ako dito nagtatrabaho. Samantala, ikaw. Bago pa lang"  pagbabanta niya pa kay Riley  "Sige. Subukan mo para mapaalis ka na namin dito"

        "Pasalamat ka... Kailangan ko tong trabaho na 'to dahil may pamilya ako. Kung hindi...."

        ".... E ano?? Papatulan mo ako ngayon?? Sige. Subukan mo... Para magkaalaman na"

        "Sorry. I do not stoop down to your level. Hind pa sa ngayon"

        "Wow. Nag-english pa ha. Grabe ka talaga na janitor. Sosyalin"

        "Is there any problem with you two?"  sulpot ng kanilang Manager na nakatayo malapit sa pintuan.

        "Wala po, Ma'am. Nag-uusap lang kami ni Nathan"  sabay tapik sa balikat ni Riley  "Diba brad??"

        "O-oo. Yes po"  pang-uutal na sagot ni Riley  "Nag-uusap lang kami"

        "Good"  sagot ng babae  "Sige na, Ben. Lumabas ka na diyan at tulungan mo na ang mga kasama mo"  sabay alis niya

Tumingin ulit si Ben sa kanya “Hindi pa tayo tapos. Tandaan mo yan”

Itutuloy…

ASJD: Chapter 10 (Lihim ni Jeff)

Lihim ni Jeff

        "Oh. Bakit nakakunot yang noo mo? May problema ba sa trabaho, Mahal?"

        "Wala 'to. Simpleng problema lang"  sagot niya sa asawa.

        "E bakit parang iba ang nababasa ko diyan sa mukha mo?"  lapit niya kay Riley  "Sabihin mo nga, Nathan. Ano ba ang problema mo? Baka makatulong ako sa'yo"

Bumuntong-hininga muna si Riley bago niya ikuwento sa kanyang asawa ang nangyari kanina sa restaurant “Meron lang akong kaaway sa trabaho”

        "...ano?! Kaaway agad?? Nathan naman. Kabago-bago mo lang diyan, may kaaway ka na agad? Paano na 'to? Saan ka na naman maghahanap ng trabaho??"

        "Teka naman, Cindy. Huwag ka ngang O.A. .Hindi pa ako tapos eh. Pwede ba? Patapusin mo muna ako??"  biglang tumahimik ang kanyang asawa at nagsimula nang muli makinig ito sa kanya "Meron lang naiinggit sa akin. Kasi sinabi ko sa kanya na close kami ng may-ari. At yun... galit siya sa akin dahil mayabang daw ako pero janitor lang daw ang trabaho ko."

        "E hindi ko naman siya masisisi eh"  sagot ni Cindy na parang mainit na ang ulo.            

        "Bakit naman?"

        "E kasi sinabi mo nga sa kanya na kilala mo ang may-ari. Natural. Maiinggit yon. Baka iniisip niya na assuming ka o talagang sipsip ka"  paliwanag niya kay Riley  "Sa totoo lang? Ganyan din ang magiging reaksyon ko. Ang yabang mo eh"

        "Teka... kinakampihan mo ba siya?"

        "Hindi naman. Naiinis lang din ako"

        "Saan ka naman naiinis? Sa akin?"  panghuhula ni Riley  "Ang akala ko, maiintindiham mo ako dahil asawa kita, pero nagkamali pala ako"

        "Hindi ako galit sa'yo. Nathan"

        "E saan?"

        "Kay Jeff na yan!"  sigaw niya sa asawa 

Nanlaki naman ang mata niya dahil parang sinisisi niya si Jeff kung bakit siya may kaaway.

        "Bakit siya?? Anong kasalanan niya sa away namin ng waiter na yon?"

        "Meron. Meron siyang kasalanan. Nang dahil sa kanya, umalis ka sa dati mong trabaho at nag-apply sa kumpanya niya"  sambit ni Cindy  "Nang dahil sa kanya, naging mababa na ang pwesto mo at may kaaway ka na. Hindi mo ba nahahalata yan, Nathan? He's using you. Nilalaro ka lang niya sa palad niya. Binibilog ka lang niya"

        "Hindi totoo yan, Cindy. Mali ang iniisip mo"  tanggol niya kay Jeff  "Sarili kong desisyon na umalis sa dati kong trabaho para makita ko siya. Hindi kasalanan ni Jeff yon. Kundi akin."

        "Yun nga eh. Nabubulag ka sa pagmamahal mo sa kanya pero siya, hindi ka na niya mahal. Ginagamit ka lang niya para maghiganti sa ginawa mo sa kanya noon"  pagdidiin pa niya lalo kay Jeff  "Diba?? Sa'yo na mismo nanggaling na hindi ka pa rin niya napapatawad??"

Biglang uminit ang ulo ni Riley sa mga pinagsasabi ng kanyang asawa tungkol kay Jeff “Tumahimik ka na kung ayaw mong masaktan, Cindy” panduduro niya “Hindi ganyan si Jeff. Kilala ko siya”

Hindi niya nakayanan ang kanyang galit at dumerecho na lang sa kwarto at nagbihis doon. Samantala naman si Cindy ay nakatayo pa din at parang may iniisip.

---

Kinabukasan. Nakaupo si Jeff sa kanyang opisina. Tulala at iniisip niya ang sinabi ng kanyang kaibigan si Jacqui kahapon. ‘What if hindi niya sinasadya yon? What if kung napilitan lang siya?’

        'Ano kaya ang ibig sabihin ni Jacqui..? Napilitan lang?? Hindi ko talaga maiintindihan'  

sambit niya sa kanyang sarili.

Naputol ang pagtulala ni Jeff nang may biglang pumasok sa opisina.

        "Good Morning, Sir"  bati ni Gwen sa kanyang boss  "Meron ka pong bisita"

        "Sige, Gwen. Papasukin mo"  utos niya.

Lumabas kaagad si Gwen sa opisina at mga ilang sandali lamang ang lumipas ay pumasok na isang lalaki na tila masaya ang mukha nito.

        "Ben..??"  sabi ni Jeff.

        "Sir Jeff"

Tumayo kaagad si Jeff mula sa kanyang upuan at nagtungo sa direksyon ni Ben “Anong ginagawa mo dito?? Diba sabi ko, i-text mo lang ako kung ano na ang update sa pinapagawa ko sa’yo”

        "Sorry po, sir. Hindi ka kasi nagrereply sa text ko eh"

        "Busy ako"  rason ni Jeff  "And besides, bakit pa ba ako magrereply??"

        "E gusto ko lang. Kasi gusto kita. Ginagawa ko 'to para makapaghinganti ka sa ginawa ng gago mong ex sa'yo"  sagot ni Ben habang hinimas ang pisngi ni Jeff  "Ganyan kita kamahal"

Tinanggal naman ni Jeff ang kamay ng isa at parang naiirita na ito “Pwede ba, Ben. Tama na??”

        "Oh bakit? Nakalimutan mo na ba ang nangyari sa atin noon?"  paalala ni Ben sa kanya  "Pagkatapos sa nangyari sa atin?? Gaganyanin mo lang ako?? Parang wala lang sa'yo yon?? Mahal kita Jeff"

        "Pero mali ito, Ben. Mahal ko si Alvin. Ayaw ko naman na masaktan siya"

        "Pero ginusto mo yon, diba?? Ginusto mo ang yakap at halik ko sa'yo"  paalala muli niya na parang nilalandi si Jeff  "Ang bawat kadyot ko sa'yo. Ginusto mo yon"

        "Hindi. Hindi ko ginusto yon. Aksidente lang lahat ang nangyari"

        "Wow. Aksidente. Ang sakit naman. Pero sa akin, hindi yon aksidente eh. Dahil naramdaman ko ang pagmamahal mo"

        "Well, mali ang nararamdaman mo, Ben"  pagpipilit ni Jeff  "At pwede ba? Matagal na yon"

        "Oo nga. Matagal na. Halos isang taon na"  

        "Kaya kalimutan mo na yon. At hinding-hindi na mauulit yon, tandaan mo yan"

        "Ayaw ko. Mahal kita, Jeff"

        "Sir Jeffrey"  pagtatama niya kay Ben  "Itigil mo na ang nararamdaman mo sa akin. Please. Tama na. Ayaw ko na nang karagdagang problema sa buhay ko"

        "Sige. Kung iyan ang gusto mo, Sir. Sorry"

        "Good"  sagot ni Jeff  "So, ano na pala ang irereport mo sa akin?"

        "Well. Ginagawa ko na ang pinapagawa mo"  sagot niya kay Jeff  "Sinisigurado ko na mas gugustuhin niya pang magutom ang kanyang pamilya kesa sa magtrabaho dun"

        "Good. Very good"

        "Ganon lang? Walang kiss?"

        "Anong kiss?? Umalis ka na nga, Ben. Baka may makakita pa sa atin na nag-uusap"

        "Ito naman. Nagbibiro lang ako eh. Sige na nga, alis na ako. Ba-bye" sabay kindat niya kay Jeff at kaagad lumabas.

---

Dakong alas-sais ng gabi ay hinatid muli ni Joy ang kanyang anak sa mansyon ni Jeff pagkatapos silang mamelengke. Nagmamadaling tumakbo si Marie sa kanyang Nanay-La pagkapasok nila sa bahay at parang nasasabik itong yakapin.

        "Nanay-La..."  sambit ni Marie habang yakap-yakap niya si Joyce  "Miss na miss po kita"

        "Sus... parang kanina lang tayo nagkita. Miss mo ako agad?"  sagot naman niya sa batang babae habang hinihimas ang mahabang buhok nito.

        "Oo kaya, Nanay-La. Miss kita kaagad eh"

        "Naku. Ang batang 'to. Napakalambing"  dugtong niya sa bata  "Alam mo, nung bata pa ang Papa mo, ganyan din siya sa akin noon. Niyayakap niya ako tuwing pag-gagaling niya mula sa school"

        "Talaga, Nanay-La??"

        "Oo apo ko"  sabay kurot sa pisngi ng batang babae  "Ang cute-cute mong bata ka. Kamukha mo talaga ang Papa mo"

        "Pero sabi ni Papa, hindi daw siya ang ama ko, Nanay-La"  pumalit ang masayang mukha ng bata sa malungkot na mukha. Naalala niya kasi na pinagalitan siya ni Jeff nung isang gabi at pinapalayas niya na ito.

        "Hay naku, apo. Huwag ka ngang mag-isip ng ganyan"  paniniguro niya sa bata  "Ito lang ang sasabihin ko sa'yo. Kahit hindi mo totoong ama ang Papa Jeffrey mo, ako pa din ang Nanay-La mo, okay?"

        "Okay po, Nanay-La. Salamat po talaga"

Ginantihan na lang ni Joyce ang muling pag-ngiti ng bata at bumaling ang tingin niya kay Joy. “Joy, dito ka ba kakain? Nakaluto na ako ng hapunan”

        "Naku. Huwag na po. Hinatid ko lang naman si Marie dito at tsaka aalis"

        "Ano ka ba naman, Joy. Halika na dito. Kumain na tayong tatlo"  sabay hila ng kamay ni Joy papunta sa hapagkainan.  "Mabuti nga na nandito na kayo  sa mansyon. May kasama na ako"

Magkatabi umupo si Joy at ang kanyang anak na si Marie. Umupo naman si Joyce sa kabilang parte ng mesa. Ilang saglit ay natapos nang kumain ang bata at nagpaalam na ito na umakyat sa kanyang silid.

Inisip ni Joyce na ito na ang pagkakataon na tanungin si Joy tungkol sa kanyang buhay. “Joy…” tawag ni Joyce sa babae.

Napasulyap naman si Joy sa kanya habang nangunguya ng kanyang pagkain “Bakit po?”

        "May tanong ako sana ako sa'yo. Sana hindi ka magalit"

        "Hmmm. Sige po, tungkol po saan?"

        "Tungkol sa buhay mo, sa pamilya mo at sa trabaho mo"  panimula niya  "Paano mo nabubuhay si Marie?"

        "Ahmm sige po"  sagot niya kay Joyce  "Nagtitinda lang po ako ng mga kakanin ngayon, Ma'am. Medyo mahirap nga dahil ako lang mag-isa ang nagpapalaki kay Marie. Hindi ko naman malapitan ang tatay niya noon baka magalit. Pero kinapalan ko na lang ang mukha ko ngayon at pumunta ako sa opisina ni Jeff"

        "Paano naman kayo nagkakilala ng anak ko?"

        "Alam niyo naman po, Ma'am kung paano kami nagkakakilala ng anak ninyo"  tumango naman si Joyce bilang sagot  "Sa totoo lang po, Ma'am. Hindi po ako pokpok na kagaya sa iniisip ninyo. Pumasok lang ako dun dahil kinakailangan ko ng sapat na pera sa tatay ko"  sabi niya kay Joyce  "Nung gabing iyon, sakto din ang pagpasok ko sa club  at linapitan ako ng isa sa mga kaibigan niya. Sabi niya daw, paligayahin ko daw ang kanilang kaibigan"

        "At tinanggap mo naman?"

        "Nung una, hindi siyempre dahil nahihiya ako. Pero kinapalan ko na lang ang mukha ko dahil kailangan ko talaga ng pera dahil nga nasa ospital ang tatay ko. Sakto din na malaki ang binigay nilang pera"  kuwento ni Joy  "Pero sa totoo lang, Ma'am. Ginawa ko rin yun dahil gusto ko ang anak ninyo. Isang sulyap ko lang ay napa-ibig niya na ako. Kaya nagbunga ang ginawa ko noon sa kanya"

        "At iyan ang dahilan kung bakit siguradong-sigurado ka na anak yan ni Jeff?"

        "Opo, Ma'am. Anak niya talaga si Marie"

Ngumiti muli si Joyce na parang umiiyak ang mga mata niya. Inabot niya ang kamay ni Joy at piniga ng mahigpit “Naniniwala ako sa’yo, Joy. Pero maghintay lang muna tayo ng resulta ng DNA Test. Hindi pa kasi sigurado si Jeff. Respetuhin na lang natin ang kanyang desisyon”

Naputol ang kanilang usapan sa pumasok na tao sa mansyon. Napatingin silang dalawa sa pintuan at nakilala kung sino ang pumasok.

        "Jeff. Anak. Kumain ka na ba?"  lumalapit si Jeff sa mesa pero walang imik at tinititigan lang si Joy. Subalit ang isa naman ay hindi makatingin ng derecho sa kanya dahil nahihiya ito  "Ayy anak. Dito ko lang pala pinakain si Joy ha. Wala kasi akong kasama sa mansyon eh"

Umupo si Jeff sa kabisera ng mesa at kaagad kumuha ng ulam at kumain. “Well Joy. Kamusta ka na?”

        "Ahmm. Ayos lang naman ako, Jeff"  tanging sagot niya  "Hinatid ko lang si Marie dito pero pinigilan ako ni Ma'am Joyce. Sasamahan ko daw siya na kumain. Sorry Jeff. Kumain ako dito"

        "You don't need to apologize, Joy. Okay lang. Kumain ka hanggang sa gusto mo"  dugtong ni Jeff  "Tutal... 'ANAK' ko naman ang anak mo diba? Pwede ka na pumunta dito hanggang kailan or better yet, dito ka na lang manirahan"  pang-iinsulto niya kay Joy.

        "Jeffrey..."  sabat naman ni Joyce na tila sinasaway ito.

Tumingin naman siya sa kanyang ina “Bakit nay? Kinakampihan mo ang babaeng ’to??”

        "Hindi naman sa ganon, anak. Ang akin lang naman ay marunong kang rumespeto"

        "Ganon??  E hindi nga siya marunong magpaalam sa akin na dito na pala tutuloy ang anak niya... na if I know, hindi ko talaga anak yan at ibang lalake ang ama yan"

        "Jeffrey, tama na. hindi na maganda ang lumalabas diyan sa bibig ko"  napatingin na lamang si Jeff sa kanyang ina at nagdesisyon na lamang tumayo.  "Saan ka pupunta? Hindi ka pa tapos kumain ah"

        "Matutulog na ako. Nawalan na ako ng ganang kumain".

Mabilis ang lakad ni Jeff at umakyat ito sa kanyang silid. Samantala naman ay nakayuko si Joy na parang nahihiya ito. Pero hinawakan muli ni Joyce ang kamay ng babae at tinititigan niya ito sa mata.

        "Pagpasesnyahan mo na lang anak ko, Joy. Pagod siguro sa trabaho kaya mainitin ang kanyang ulo"

        "Okay lang po yon, Ma'am. Sanay naman po ako na ginaganyan ako ni Jeff eh. Hindi na po bago yan sa akin"  ngiti ni Joy sa kanya.

        "Basta, sorry sa kanyang ugali, Joy. Tiisin mo lang ng mga ilang araw. Pangako. maiiba ang pakikitungo niya sa'yo at sa anak mo kapag lumabas na ang DNA Test Result"

        "Sana nga po, Ma'am"

        "Maniwala ka lang sa akin. Anak ko siya. Kilalang-kilala ko ang pagkatao niya"

Itutuloy…

ASJD: Chapter 11 (DNA Result)

Habang bumababa siya sa hagdanan ay nakikita niya ang ina na naghahanda ng kanilang agahan. Napansin niya na may kasama ang kanyang ina na lalaki.

        "Oh anak. Bakit ang aga mo??"  sambit ni Joyce sa kanya  "May importante ka bang gagawin?"

        "Opo nay"  sabay tingin niya sa kasamang lalaki  "Bakit ka nandito?"

        "Gusto lang kita bisitahin. Masama ba?"  sagot ni Alvin sa kanya  "Na-miss lang kita eh"

        "Hindi naman. Nagulat lang ako"

        "Anak..."  sulpot ni Joyce sa kanilang usapan  "Magbreakfast muna kayo"

        "Huwag na po, nay. Kailangan ko nang umalis"

        "Saan ka ba pupunta?"  tanong naman ni Alvin

        "Basta. May pupuntahan lang"

        "Gusto mo samahan kita?"

        "Wala ka bang pasok?"

        "Wala. Day-off ko ngayon"

        "Hmmm. Sige. Kung gusto mo, samahan mo ako"  bumaling ang kanyang tingin sa ina na nakatayo at nakatingin sa kanila  "Nay, mauna na po kami"

        "Sige mga anak. Mag-iingat kayo"

        "Okay po, nay"

Lumabas kaagad si Jeff kasama si Alvin ng mansyon at sumakay sa kanyang kotse, pinaandar at umalis agad ito. Habang nagmamaneho siya papunta sa ospital ng kanyang kuya ay may maraming tumatakbo sa kanyang utak na tila kinakabahan ito. Paano kung hindi niya totoong anak ang bata? Siguro sasama ang loob nito ng todo. Hindi niya mapapatawad ang sarili kung masasaktan lang ang bata.

        "Hon... saan ba tayo pupunta?"  tanong muli ni Alvin habang nagmamaneho si Jeff.

        "Sa ospital ni kuya. Kukunin ko na ang DNA Test Result namin ni Marie"

        "Talaga?? Ngayon na ba yun?"  sambit ni Alvin na parang nagulat ito  na may halong pananabik ang mukha  "E bakit hindi mo sinabi sa nanay mo kanina?"

        "Ayaw ko muna ipaalam sa kanya. Natatakot kasi ako"

        "Natatakot saan?"

        "Baka hindi ko anak ang batang iyon. Kinakabahan lang ako"

Hindi alam ni Alvin kung paano mapapagaan ang nararamdaman ni Jeff. Inabot niya na lang ang isang kamay nito na nakahawak sa manibela at hinalikan ito “Everything will be alright, hon” ngumiti naman si Jeff ng pahapyaw bilang sagot sa sinabi ni Alvin.

Dumating sila sa ospital na halos kalahating oras ang biyahe. Natagalan si Jeff sa pagmamaneho dahil mabigat ang daloy ng traffic sa mga oras na iyon.

Habang naghihintay na sila sa klinika ng doktor ay parang kinakabahan ito lalo sa magiging resulta ng DNA. “Kinakabahan talaga ako, hon” sambit ni Jeff.

        "Kumalma ka, okay?? Relax"

Ilang saglit ang lumipas at pumasok ang doktor na may hawak-hawak na malaking brown envelope.

Dumerecho ito sa kanyang upuan at kaagad umupo.

        "So, ano po ang resulta dok?"  tanong ni Jeff sa kanya na parang kinakabahan ito.

        "You better see it for yourself"  abot ng doktora ng brown envelope sa kanya.

Kinuha naman ito ni Jeff at tinignan muna mabuti ang envelope. Huminga ng malalim at hinugot ang papel na nasa loob nito. Binasa niya ito ng mabuti. Bawat nakasulat sa papel na iyon ay kanyang binasa na parang naniniguro talaga ito.

Pagkatapos niyang basahin ay kaagad niyang binalik sa envelope. Tumayo at kinamay ang doktor “Thank you, dok. Ngayon ay alam ko na ang katotohanan. Pagpasensiyahan mo lang ako nung huli akong pumunta dito”

        "Don't worry, Mr. Dy. Naiintindihan ko"

        "Salamat. So, alis na kami"

---

Samantala sa mansyon ni Jeff.

        "Nanay-La, bakit po hindi ako pwedeng ilabas ngayon ni Mama?"  nagtatakang tanong ni Marie sa kanya.  "At bakit pinaalis niyo siya...?"

        "E kasi apo... inutos sa akin ng Papa mo na huwag ka munang lumabas ng mansyon ngayon. Katatawag niya lang nga eh"

        "Bakit nga po?"

        "Hindi ko rin alam apo"  napasulyap si Joyce sa labas ng bahay dahil may narinig siyang ingay ng sasakyan  "Oh.. andiyan na pala ang Papa mo eh"

Naaninag ni Joyce na parang nagmamadaling bumababa ang anak sa kanyang sasakyan. Tumakbong papasok sa mansyon.

Napatigil na lamang si Jeff sa pintuan na nakaharap sa ina “Saan si Marie, nay”

        "Iyon sa sala. Nanonood ng TV"  sagot niya sa anak  "Bakit anak? May problema ba?"

Sumulyap naman si Jeff sa bandang kanan niya at nakita nga ang bata na nakaupo sa sofa habang nanonood ng TV.

Marahang lumalakad si Jeff patungo sa sala habang tinititigan ang bata. Nakasunod naman sa kanyang likuran si Alvin “Marie” tawag ni Jeff “Anak…” sabay tulo ng kanyang luha.

Napatingin din ang bata sa kanya. “Po…??”

        "Halika... Yakapin mo ang Papa mo"  sambit ni Jeff na nakaluhod na ito sabay unat ng kanyang dalawang braso na handang magbigay ng mainit na yakap. Tumayo naman si Marie sa sofa at lumapit sa ama at niyakap ito ng mahigpit. Nagyakapan silang dalawa na parang matagal na panahon sila hindi nagkita  "Anak. Patawarin mo ako. Patawad kung hindi pinaniwalaan na anak kita"

        "Okay lang po yun, Papa. Hindi naman ako galit sa'yo eh"  paniniguro ng anak  "Ang importante po sa ngayon na niyayakap ko na ang Papa ko..."

Biglang sumagi sa isipan ni Jeff na kung paano sila nagkita ng kanyang ama na si William noon. Galit na galit siya sa kanyang ama, na parang sinusumpa niya ito. Pareho sila ng kanyang anak na matagal ang pagkawalay nila sa kanilang ama.Pero iba si Marie. Hindi siya nagtanim ng galit sa kanya. Pinatawad niya pa rin ito kahit pinagtabuyan pa siya nito.

        "Anak... patawad talaga"  iyak pa ni Jeff sa anak.

        "Si Papa talaga. Ang kulet. Hindi nga ako galit sa'yo"

        "Alam ko. Pero gusto ko lang humingi ng tawad sa'yo"  tinanggal niya ang kanyang kamay sa pagkaykap at hinawakan ng kanyang mga palad ang magkabilang pisngi ng bata  "Pangako ko sa'yo anak. Hinding-hindi na tayo maghihiwalay. Aalagaan kita"

        "Salamat po Papa dahil tinanggap mo na ako bilang anak. Salamat po talaga"  ganti din niya at nag-umpisa na siyang umiyak.

        "Babawi ako sa'yo, anak. Pangako yan"

        "Anak... ano ang ibig sabihin nito?"  sulpot ni Joyce

Tumayo si Jeff habang karga ang anak niya at humarap sa kanyang ina “Lumabas na kanina ang resulta ng DNA, nay. Positive. Anak ko si Marie”

Biglang umiyak din ang ina ni Jeff at tinakpan ito ng kanyang kanang palad. Dumerecho sa mag-ama at sumali sa kanilang yakapan. “Masaya ako anak dahil napatunayan mo na anak mo talaga si Marie”

---

Magkatabi humiga sina Jeff at ang kanyang anak sa kama habang si Alvin naman ay nakaupo sa gilid at tinititigan ang dalawa.

        "Magkamukha talaga kayo noh?"  sambit ni Alvin at nakatingin sa natutulog na si Marie.

        "Oo nga eh.."  sabay ngiti ni Jeff 

        "Tatay ka na talaga, hon"  biro niya kay Jeff  "Kumpleto na tayong pamilya oh. Ako ang tatay, ikaw ang nanay, at ang baby girl natin"

        "Loko ka talaga hon"  sabay suntok na marahan si Alvin sa braso  "Nanay talaga ha??"

        "Pero seryoso... masaya ako ngayon para sa atin... Sabik na sabik na ako na makita kita at makasama sa altar habang binabanggit natin ang ating mga panata sa isa't-isa"  dugtong ni Alvin habang tinititigan niya ang mga mata ni Jeff.  "Kelan kaya yon?"

        "Malapit na yon, hon. Huwag kang mag-alala"

        "Bukas kaya... magpakasal na tayo" 

        "Hon..?? Okay ka lang?? Diba napag-usapan na natin 'to?"

        "Okay-okay. Sorry. Hindi ka pa ready ngayon dahil marami ka pang dapat patunayan"  kita sa mukha ni Alvin ang lungkot.

Nahalata naman ito ni Jeff “Hon… galit ka?”

        "Hindi hon. Naiintindihan kita. Sorry kung naging makulit ako. Don't worry, okay?"

        "Salamat, hon"

        "Sige na. Matulog na kayo"

---

        "Ano ka ba namang bata ka...??! Simpleng equation lang, mali pa??!"  sambit ni Jean sa kanyang anak na parang pinapagalitan habang gumagawa sila ng takdang-aralin.  "Ayusin mo..."

        "Ano ba yan?? Ang ingay..."  dugtong naman ng asawa niya na si Richard.  "May ginagawa ako dito oh... pwede ba, tumahimik kayo??"

Sinunod kasi ni Jean ang sinabi ng kanyang lola na pakasalanan na lang ang ama ng kanyang anak dahil ito na lang ang kanilang pag-asa para umangat muli sa lipunan at mapantayan si Jeff.

        "Ito kasing anak mo eh"  sagot ni Jean  "Hindi marunong mag-minus eh. Ano na?? Bilisan mo na, Michael. Napakabobo mong bata ka"

Hindi napigilan ni Richard ang awa sa anak at linapitan na lang ang kanyang mag-ina“Jean… ako na lang ang magtuturo sa kanya. Magpahinga ka na dun. Alam ko naman na pagod na pagod ka din sa trabaho”

        "Haay salamat"  sabay tayo ni Jean  "Ngayon pa kasi umalis ang walang kwenta niyang yaya eh. Wala tuloy magtuturo nito sa kanya"

        "Magpahinga ka na nga dun sa loob"  sabay halik ni Richard sa asawa. Ako na lang ang bahala sa anak natin"

        "Sige... magpahinga ka na din pagkatapos mo diyan"

        "O sige"

Kaagad umalis si Jean sa sala na hindi hinalikan ang asawa o ang kanyang anak man lang. Hindi niya namalayan na sinusundan siya ng mga mata ng anak niya papasok ng silid.

        "Daddy...?"  panimula ni Mike sa ama.

        "Hmmmm..?? Bakit Mike?"

        "Galit ba si Mommy sa akin?"

        "Hindi, anak. Bakit mo naman nasabi yon?"

        "Kasi pinagalitan niya ako kanina nung hindi ako makasagot sa assignment ko"sambit ni Mike na parang malungkot ang mukha nito  "Parang na disappoint ko si Mommy eh"

Napatingin naman si Richard sa anak at hinamas ang ulo nito “Hindi naman siguro anak. Nagalit lang ang Mommy mo dahil pagod siya sa kanyang trabaho pero hindi siya galit sa’yo. Maniwala ka”

        "Talaga po...?"

        "Oo anak. Mahal ka namin ng Mommy mo"  paniniguro niya sa anak  "Sige na, mag-aral na tayo para makakuha ka ng mataas na grades. Para ikaw ang magpatuloy sa negosyo natin sa hinaharap"

        "Sige po, Daddy"

---

Habang naglalampaso ng sahig si Riley sa dining area ng restaurant ay may napansin siya na hindi maganda dahil ang kanyang natapos nang nalampaso na sahig ay naging marumi ulit ito.

Nakita niya na si Ben ang walang panay na lumalakad sa basang sahig at tila sinasadya niya itong marumihan. Tinignan niya lang ito at hindi lang umangal at pinagpatuloy niya na lang ang paglampaso ng sahig. Pero hindi pa rin tinantanan ni Ben si Riley at binangga niya ito. Napatumba si Riley dahil sa malakas na pagbangga sa kanya na parang tinulak talaga ito.

Hindi napigilan ang galit ni Riley at tumayo ito at sinuntok si Ben ng malakas. “Kanina ka pa ah??!!! Ano ba problema mo??”

        "Sorry brad... hindi ko sinasadya na matumba ka"  sagot naman ni Ben na parang umaarte ito

        "Ano 'to?? Bakit kayo nag-gugulo?"  sulpot ng kanilang Manager

        "Ito kasi si Ben, Ma'am eh"  turo niya kay Ben  "Tinulak ako. Alam niya naman na naglalampaso ako dito"

        "Totoo ba 'to, Ben?"  tanong ng Manager sa kanya.

        "Opo, Ma'am. Pero hindi ko naman sinasadya eh"  rason niya  "Nawalan kasi ako ng balance at napasandal ako sa kanya. Yun. Natumba din siya. Nagulat nga lang ako na sinuntok niya na ako ng malakas eh"

        "Anong hindi sinasadya?? Tinulak mo ako eh"  tanggol ni Riley sa kanyang sarili  "Hindi naman ako ganun ka-lampa na matutumba sa simpleng sandal mo lang"

        "E sorry, brad. Hindi ko talaga sinasadya. Pasensiya ka na talaga"

        "Hindi naman pala sinasadya ni Ben, Nathan. Patawarin mo na siya"  sambit lang ng Manager sa kanya.  "Huwag ka lang mag-iskandalo sa restaurant ko na maraming taong kumakain"

Nagulat naman si Riley sa sinabi ng Manager sa kanya. Parang hindi niya inaasahan iyon dahil hindi naman niya inalam lahat ng pangyayari at kaagad siyang nagpasiya nang ganon lang.

        "Ano?? Ganon lang, Ma'am?? E hindi mo nga inalam ang totoong pangyayari..."

        "Alam ko na. At alam ko na mali si Ben pero hindi niya naman sinasadya iyon at siya na ang humingi ng tawad sa'yo"  tanggol ng Manager kay Ben  "Ikaw pa kaya ang grabeng mag-react na parang inalipusta ka"

        "Totoo naman, Ma'am eh"  sigaw ni Riley  "Hindi mo alam ang tunay na rason kung bakit ginawa niya yon. May galit ang Ben na yan sa akin. I'm sure na parte yan sa plano ang na ginawa niya kanina"

        "Hindi totoo yan, Ma'am. Grabe naman siya makapagbintang sa akin"  patuloy pa din ang pag-aarte ni Ben  "Oo.. kasalanan ko kung bakit siya natumba pero hindi ako ganong tao, Ma'am. Alam mo naman kung gaano ako kabait diba? Tumagal ako dito sa Mǐ Hé Ròu na malinis ang record ko"

        "Actually. You're right, Ben"  sambit ng Manager  "Matagal ka na dito sa restaurant na 'to ng walang masamang record"

        "Ano?? Pinagtatanggol mo talaga ang lalaking yan?? Ma'am naman. Sana maging fair naman kayo sa judgement ninyo"

        "Are you questioning my judgement, Nathan?? May I remind you na kabago-bago mo lang magtrabaho dito. Ngayon lang ako na nakaranas ng ganitong kagulo nung pumasok ka dito" sagot niya kay Riley  "Hindi ko nga alam kung bakit ka pa pinasok ng H.R. namin dito eh. Ang bastos ng ugali mo"

        "Hindi naman ako maging ganito kung hindi sa kanya eh"

        "Tama na, Nathan. Ayoko na marinig ang boses at ang wala mong galang. You're fired"

        "Po...??"  nanlaki pa lalo ang mata ni Riley sa pagpaalis ng Manager sa kanya sa trabaho  "Ganon lang?? Papaalisin niyo na ako?"

        "Oo. Isa kang malaking banta sa mga tao dito. Napaka-bastos mo"

        "Fine"  sagot niya  "Aalis na ako. Mas mabuti pang magutom ang pamilya ko kesa magkatrabaho kayo. Hindi kayo patas sa tauhan ninyo..."

        "Then go. Umalis ka na"  sagot ng Manager  "Hindi ka namin kailangan dito"

Tumingin si Riley kay Ben na parang nakangiting demonyo pero ginantihan lang niya nang nanlilisik na tingin. “Magkikita pa tayo, Ben” pagbabanta niya dito.

Itutuloy…

ASJD: Chapter 12 (Ang Hindi Inaasahan)

‘Walang hiya ka, Ben. Isusumbong kita bukas kay Jeff. Tignan lang natin kung sino na ngayon ang papaalisin sa trabaho’ sambit ni Riley sa kanyang sarili.

Malayo ang kanyang nilakad mula sa eskinita dahil nagdesisyon na lang ito na huwag sumakay ng tricycle at lumakad na lang. Habang naglalakad ito ay may nahalata siyang nakasunod sa kanya na sasakyan. Madahan ang takbo nito na parang sinusundan talaga siya.

Ilang saglit lamang ay naramdaman niyang bumukas ang pinto ng sasakyan at may bumaba mula dito pero hindi niya lang pinansin at patuloy pa din sa paglakad.

        "Brad"  tawag ng isang lalaki mula sa kanyang likuran.

Lumingon naman siya sa dalawang lalaki na may hawak na sigarilyo. “Bakit?”

        "May lighter ka ba?? Pa sindi naman"

        "Naku brad. Pasensya na. Hindi ako naninigarilyo eh"  sagot niya at tumalikod sa dalawa.

        "Aba... Bastos 'to ah"  sambit ng isang lalaki at hinabol siya at sinuntok ito sa tiyan. Napahawak naman si Riley sa kanyang sa tiyan sa sobrang sakit  "Ano? Masakit??"  hawak niya sa balikat ni Riley at sinuntok uli ito tiyan  "Huwag ka kasing bastos, brad"  

        "Ano ba ang kasalanan ko sa inyo. Kung pera ang kailangan ninyo. Kunin nyo na lang"  

        "Aba. Ang yabang. Hoy... hindi namin kailangan ng pera mo"  sagot ng isang lalaki na nasa kanyang likuran niya at hawak-hawak siya.  "Gusto lang naman namin sabihin sa'yo na huwag kang masyadong magyabang. Kasi nakakairita din minsan ang pagyayabang mo"

        "Bakit? Sino ba kayo?? Hindi ko nga kayo kilala eh"

        "Hindi kilala?? Pwes, magpapakilala kami.."  

Pinagpatuloy ng dalawang lalaki ang pambubugbog kay Riley. Ginawa siyang punching bag ng dalawa na hindi niya naman kilala kung saan at sino ang mga lalaking ito.

Pagkatapos nila ginawa iyon ay kaagad silang umalis gamit ang kanilang sasakyan. Iniwanan nila ang duguan na si Riley sa tabi ng daan na puro pasa, bukol at sugat sa buong katawan. Halos ungol na lang ang lumalabas sa kanyang bibig dahil hindi niya maibuka ang bibig at hindi niya maigalaw ang katawan sa sobrang sakit.

---

Kinabukasan.

Magkatabi natulog sina Jeff at ang kanyang anak na si Marie sa kanyang silid. Ito ang unang umaga na magkasama sila sa kama na nagyayakapang bilang mag-ama. Napakahigpit ng yakap ni Marie sa kanyang ama na parang ayaw niyang bitawan ito. Mahal na mahal niya talaga ang ama na kahit ngayon lang sila nagkita.

Nagising si Jeff ng mga bandang alas-siyete ng umaga. Inalis niya ang nakayakap na kamay ng anak sa kanyang katawan.

        "Anak..."  kalabit niya kay Marie  "Gising na. May pasok ka pa"

Dumilat naman kaagad ang mata nito at tumingin sa ama “Good morning, Papa”

        "Good morning din, anak"  ganti ni Jeff  "Sige na, bumangon ka na at maligo. Ako ang maghahatid sa'yo sa school mo"

        "Anong school po?? Diba hindi na ako nag-aaral, Papa??"

        "Alam ko. Pero sasamahan kita ngayon sa school para pumasok. Ako na ang papaaral sa'yo, anak"

        "Talaga po??"

        "Oo anak"

Tumayo naman si Marie sa galak at lalabas sana ng silid pero tinawag siya ng ama “Marie, saan ka pupunta?”

        "Doon po sa baba, Papa. Maliligo po"  sagot niya kay Jeff  "Si Nanay-La kasi ang nagpapaligo sa akin eh"

        "Ganon?? Dito ka na lang sa banyo ko"  utos niya sa anak  "Ako na lang ang magpapaligo sa'yo. Tutal, maliligo din ako. Sabay na tayo"

Muling natuwa si Marie sa pagboluntaryo ng ama. Pumasok siya sa banyo ng silid ng ama at ganon din si Jeff para sabay na lang sila maligo.

Pagkatapos nito ay bumaba sila mula sa kanilang silid para kumain ng agahan.

        "Nandiyan na pala kayo.."  sambit ni Joyce na naghahanda ng kanilang agahan  "Kumain na kayo"

        "Sige po, nay"  ngiti ni Jeff sa ina.

        "Kamusta pala ang tulog ninyo?"  habang umuupo ang dalawa sa hapag-kainan  "Hindi bumaba si Marie para paliguan ko ah"

        "Okay naman po ang tulog namin, nay. Mahimbing naman"  dugtong niya sa ina at tumingin sa anak  "Sinabi ko kasi sa kanya na doon na lang maligo sa banyo ko. Ako na lang ang nagpaligo sa kanya"

        "Ahh. Kaya pala..."  sambit ni Joyce  "Spoiled na ng Papa niya"  sabay ngiti nito.

        "Pupunta pala kami ngayon sa paaralan niya, nay. Mag-eenroll na siya"

        "Wow. Mabuti yan anak. Maipatuloy na ng apo ko ang kanyang pag-aaral"

Pagkatapos nilang mag-agahan ay kaagad silang umalis gamit ang sasakyan ni Jeff.

---

Nang pagdating nila sa isang private school ay kaagad lumakad si Jeff at ang kanyang anak na si Marie sa Registrar para ipa-enroll ang kanyang anak. Naging mabilis lang ang kanilang transaksyon sa loob dahil kilalang-kilala si Jeff at naipasok agad ang kanyang anak sa klase.

Habang lumalakad sila sa papunta sa silid ni Sky ay nakatingin ang mga nanay kay Jeff na parang kinikilig ang mga ito nang pagkita nila kay Jeff. Talagang guwapong-guwapo sila sa ama ni Marie at tila hindi pa rin kumukupas ang alindog niya kahit sa mga babae.

        "Papa... nakatingin sila sa'yo oh"  pansin ni Marie

        "Hayaan mo na sila anak. Hindi ko din naman sila type eh"  sambit niya naman sa anak. Sakto din na nakarating na sila sa silid at binatawan na niya ang kamay nit okay Marie  "Oh... andito ka na, anak. Sa wakas ay ipagpapatuloy mo na rin ang pag-aaral mo. Palaging makinig sa teacher mo ha... at be friendly"

        "Opo Papa. Susundin ko po ang payo ninyo"

        "Very good"  ngiti niya sa anak  "So alis na ako ha... gusto mo ba ako na mismo ang magsusundo sa'yo dito mamaya?"

        "Hmmm. Pwede din po, Papa"  sagot ng anak pero parang nag-aalala ang mukha nito  "Pero baka may trabaho ka po. Okay lang naman sa akin na si Mama ang magsusundo eh"

        "Kung sa bagay, anak. Tama ka. Bukas na lang siguro. Sasabihin ko na lang sa Mama mo na siya na lang ang magsusundo sa'yo"  pagsang-ayon niya kay Marie  "Teka, may cellphone ka ba? Para naman matawagan kita kung parating na ako sa school mo bukas"

        "Cellphone po?? Wala po ako nun. Mahirap lang po kasi kami ni Mama kaya hindi niya ako mabilhan"

        "Ganon ba?? Sige. Bibili ako mamaya ng cellphone mo. Ano ba ang gusto mong model, anak?"

        "Huwag na po, Papa. Nakakahiya naman"

        "Bakit ka naman mahihiya. E anak kita"  pagdidiin ni Jeff sa anak  "Sige na, Marie. Ano gusto mong cellphone?"

        "Hmmm. Kahit ano na lang po, Papa. Ikaw na po ang bahala"

        "Sige, anak. Bibili kaagad ako pag-alis ko dito. So, alis na ako ha"

“Thank you po ulit, Papa. I love you po” sabay halik sa pisngi ng ama

        "Mahal din kita, Marie. Bye anak. See you later"

Pumasok kaagad ang bata sa loob ng silid habang si Jeff naman ay lumakad na rin palayo sa kwarto. Hindi niya na lang pinansin ang mga nanay na kinikilig habang lumalakad ito.

        "Shiit. Siya ba si Jeffrey Dy?? Ang gwapo niya pala..."  sambit ng isang nanay sa kanyang katabi ding nanay.  "Ang yummy niya..."

        "Oo nga... Jeffrey... anakan mo ako...."  dugtong din naman ng isa

        "Huuy. Tumahimik nga kayo, baka marinig ka niya. At parang mga dalaga pa 'to. Tandaan niyo, may mga asawa na kayo..."

        "Ito naman... parang KJ eh. Minsan lang kaya tayo makakita ng mga ganitong kagwapo na lalaki"  sagot ng unang nanay sa kanyang katabi  "Aminin mo. Hindi ba nabuhay muli ang katawang lupa mo nang makita mo siya...?"

        "Hmmm. Aaminin ko, ang gwapo niya..."

        "Oh kita mo. Kung ako sa'yo, tumahimik ka na lang diyan and enjoy the view"

Napangiti na lang si Jeff sa mga bulong nga mga nanay sa kanyang gilid at patuloy na lang lumakad palabas ng paaralan at sumakay sa kanyang sasakyan.

---

Pagkatapos niyang bumili ay dumerecho siya sa kanyang trabaho. Pumasok siya sa main entrance ng building at doon siya sinalubong ng kanyang Assistant na si Gwen.

        "Good morning, Sir"

        "Good morning, Gwen"  ganti ni Jeff sa kanya  "So, what's my schedule for today?"  habang naglalakad siya patungo sa elevator. Nakasunod naman ito sa kanya habang binabasa ang planner.

        "Hmmmm.. as of now, Sir. Wala ka namang schedule"  sambit ni Gwen  "Pero you have a meeting later 4 pm para sa Hidalgo Breweries"

        "Teka... ngayon na ba yon?"  kunot ng noo ni Jeff. Bumukas din ang pintuan ng elevator at pumasok silang dalawa dito.

        "Yes, sir. Ngayon na yon"

Ang Hidalgo Breweries ay isa sa pinakamalaking brewing company sa Barcelona na matatagpuan sa España na may balak na mag-invest sa Pilipinas. Interesado ang kumpanya ni Jeff na kunin ang multi-milyong proyekto ng kumpanya at sa kanila na lang mag-invest.

Si Don Rolando Hidalgo ang may nagmamay-ari nito at siya din ang President at C.E.O / Chief Executive Officer.

“Oh my god…” sambit ni Jeff at napakagat ito ng labi.

        "Bakit, Sir?"

        "Hindi ako nakapaghanda ng presentation natin, Gwen"  sambit ni Jeff na parang namumutla ang bibig  "Naging busy ako this past few days. Nawala sa isip ko"

        "Don't worry, sir. Ready na ang presentation ninyo mamaya. Everything is set"

        "Are you sure?"

        "Yes, sir. Sigurado ako"  paniniguro sa kanya ni Gwen  "Ang gawin mo na lang ay i-review ang presentation na ginawa ko para maging ready ka mamaya"

        "Thank you, Gwen"  sabay hinga ng malalim ni Jeff na parang nakaramdam ng ginhawa  "Salamat talaga at nandiyan ka. Thank you. Thank you talaga"

        "It's okay, Sir. It's my job"  at sakto din bumukas ang elevator.

Lumabas silang dalawa dito at muling naglakad papunta sa opisina ni Jeff. Nang pagbukas niya ng pintuan, laking gulat niya na may nakatayong lalaki sa loob at naghihintay sa kanya.

        "Gwen..??"

        "Yes, Sir?"

        "Pwede mo ba kaming iwan?"

Walang sabi ay tumalikod ang assistant at lumabas ng opisina.

        "Hey baby... kamusta ka na??"  sigaw ng lalaki sa kanya.

        "Anong ginagawa mo dito...??"  sabay lapit ni Jeff sa lalaki  "Napakatigas talaga ng ulo mo noh? Diba ang sabi ko, huwag ka nang bumalik dito?"

        "Sorry na... 'to naman, parang hindi mo ako na-miss"  sambit ni Ben na tangkang hahalikan siya sa pisngi pero lumayo si Jeff dito.

        "Bakit ka ba nandito?"

        "Woah. Ganon lang? Hindi ka talaga malambing sa akin"

        "Cut the crap, Ben"  dugtong ni Jeff  "Ano ba ang kailangan mo"

        "Well... Iniinform lang kita na nagawa ko na ang gusto mo"  sambit niya at umupo sa upuan ni Jeff  "... na pahirapan ko ang wala mong kwentang ex. As in literal na pahirap"

        "And what exactly is that??" 

        "Well, pinaalis lang naman namin siya sa restaurant"  sagot nito.

        "E bakit niyo pinaalis?? Diba ang sabi ko, pahirapan niyo lang?"

        "Oo nga. Pinahirapan ko nga"  sambit nito na parang may pinagmamalaki

        "E saan dun ang paghihirap mo sa kanya?"

        "Well, meron akong inutusan na sundan siya hanggang sa pag-uwi niya"  pagkuwento ni Ben ang buong detalye ng kanyang ginawang paghihirap kay Riley  "Tapos, binugbog nila si Riley. Heto nga ang mukha niya oh"  sabay abot ng litrato ni Riley na duguan ang mukha.

Kaagad niyang sinauli ang mga litrato kay Ben at nagtungo sa kanyang mesa na parang natatakot ang mukha nito.

        "Bakit mo ginawa yon, Ben?? So, kamusta na siya ngayon? Buhay pa ba siya?" tanong ni Jeff na parang nag-aalala na kay Riley.

        "Oh bakit?? Nagiguilty ka??"

        "Hindi naman sa ganon. Pero..."

        "... pero ano?? Naaawa ka na sa kanya??"  hula ni Ben  "May I remind you na siya ang dahilan kung bakit ka nasasaktan ngayon. Siya ang dahilan na nagdurugo ang puso mo ngayon"

        "Pero hindi ko naman sinabi na ganito ang gawin mo sa kanya..."  pagdidiin ni Jeff  "Hindi ka ba naaawa sa kanya? Paano kung mamatay siya?? Paano ang pamilya niya?"

        "E siya?? Hindi ba siya naaawa sa'yo nung ginawa niya yun??"

Pabalik-balik si Jeff sa kanyang silid na parang hindi alam kung ano ang kanyang gagawin “Mali ’to, Ben. Paano kung malaman niya na ako ang may kagagawan nito? Ipakukulong niya ako. Ang tanga-tanga mo talaga”

        "Hindi mangyayari iyon. Mayaman ka diba? Magagawa mo lahat ng gusto mo"  paalala niya kay Jeff  "At isa pa, ginawa ko naman ang gusto mo para maging masaya ka Jeff"

        "Pero hindi ko 'to hiningi sa'yo"  habang papunta siya sa pintuan ng opisina  "Ang gusto ko lang naman ay pahirapan siya, hindi ang masaktan siya"

        "Ganon din naman yon eh. Hirap at Sakit. Pareho din yun"

        "Bahala ka nga sa buhay mo... ayaw kitang makausap"

        "Saan ka pupunta??" tanong niya kay Jeff habang nakahawak na sa doorknob ng pinto.

        "Pupuntahan ko siya. Aalamin ko kung ano na ang kalagayan niya"

---

Bumaba si Jeff mula sa kanyang opisina gamit muli ang elevator, at sa kanyang paglabas, sakto din na nakatayo doon si Gwen.

        "Sir Jeff... Meron po akong sasabihin sa inyo"  panimula ni Gwen na parang nagmamadali itong sabihin sa boss.

        "It's about Riley??"  hula niya

        "Paano niyo po nalaman?"

        "Long story"  sagot ni Jeff  "Oo nga pala, saan siya ngayon?"

        "Sa ospital po. Sa Provincial Hospital"

        "Sige. Pupunta na ako dun"

        "Sigurado ka po, Sir?"

        "Of course. Siyempre, tauhan ko ang naaksidente"

Nagmamadali lumabas si Jeff ng gusali at sumakay sa kanyang sasakyan. Nagtungo kaagad ito sa ospital na kung saan naka-admit si Riley.

Nadatnan ni Jeff si Riley na nakahiga sa isa sa mga kama ng ward ng ospital. Dahan-dahan siyang lumakad patungo sa nakahiga niyang ex. Pilit na pinipigilan ang kanyang iyak dahil sa awa, dahil kasalanan niya na kung bakit nasa ospital si Riley ngayon.

Habang palapit siya ay nakita siya ni Cindy na kasalukuyang bantay sa kanyang asawa. Pinuntahan siya kaagad nito at biglang sinampal ng napakalakas. “Hayup ka. Ang kapal din ng mukha mong magpakita dito” sambit ni Cindy na nangangalit na ang ngipin sa galit.

        "Andito lang ako para kamustahin si Riley"

        "Wala kang pakialam kung ano ang kalagayan niya ngayon"  pagmamatigas pa ni Cindy  "Ikaw lang naman ang dahilan ng lahat ng 'to"

        "Please. Don't make a scene"  

        "Gagawin ko ang gusto ko dahil ako ang asawa niya, okay?? So pwede ka nang umalis"  pagtataray muli ni Cindy sa kanya 

        "Sige. Alis na ako"  tanging sagot ni Jeff

        Tangkang aalis na sana siya pero nakita siya ni Riley na kagigising lang mula sa pagtulog  "Jeff... huwag kang umalis"

Itutuloy…

ASJD: Chapter 13 (Heartbreak)

Humarap muli si Jeff at nakita niya na gising na pala si Riley. Parang masaya ang mukha nito kahit na namamaga pa ang kanyang kaliwang mata dahil sa bugbog ng dalawang lalaki.

Lumapit naman siya kaagad sa nakahiga niyang ex na tila nabunutan ng tinik sa dibdib dahil sa kaba niya kay Riley dahil baka kung ano na ang nagyari sa kanya.

“Kamusta ka na?? Ano ba ang nangyari sa’yo?”

        "Wala 'to. Pinagtripan lang ako sa daan pero huwag kang mag-aalala. Okay na ako"

        "Sigurado ka?? Parang hindi ka pa okay eh" 

        "Oo nga, Jeff. Don't worry, malayo 'to sa bituka"  sabay ngiti ni Riley.

        "Oh sige. Baka may kailangan ka. Sabihin mo lang sa akin ha??"

        "Huwag ka nang mag-abala pa, Jeff. Okay naman ako eh. Baka makauwi na ako bukas at makapasok ulit sa trabaho"  at may naalala pala siya  "Ay mali. Wala na pala akong trabaho"

        "Ha?? Bakit?"

        "Tinanggal na ako ng Manager mo sa Mǐ Hé Ròu eh"

        "Talaga? Hindi ko alam yan. Ano ba ang nangyari?"

        "Basta. Explain ko lang sa'yo kapag okay na ako"

        "O sige. Basta magpagaling ka agad ha?"  pakiusap niya sa kanyang ex  "Don't worry, ako na lang ang magbabayad sa gastusin ninyo dito"

        "Naku! Salamat na lang. Pero kaya ko na tong bayaran ang bill ng asawa ko dito. Public hospital ito noh"  sulpot ni Cindy sa usapan  "If I know, nagi-guilty ka lang sa ginawa mo at bumabawi ka ngayon"

        "Tumahimik ka nga Cindy"  saway ni Riley sa asawa  "Tinutulungan na nga tayo eh. Tapos aawayin mo pa"

        "Okay lang yan, Riley. Baka ganon lang siya talaga magpasalamat"  sabay ngiti ni Jeff kay Cindy  "So pano, alis na ako ha?"

        "Sige Jeff. I know na may trabaho ka pa. Salamat sa pagbisita mo sa akin dito"  sambit ni Riley na abot-tenga ang kanyang kay Jeff  "Mag-iingat ka sa pag-alis mo"

        "Salamat din dahil okay ka na ngayon"  sagot naman niya kay Riley

        "Bye."

        "Bye"

Tuluyan nang lumabas si Jeff sa ward ng ospital nang may biglang may tumawag sa kanya mula sa loob. Lumingon naman siya kaagad at nakita niya na lumalakad patungo si Cindy sa kanya.

        "Bakit Cindy?"

        "Wala naman. Gusto ko lang sabihin sa'yo na, ang galing mo magpanggap"  pang-iinsulto niya kay Jeff  "Kung nabilog mo ang ulo ni Nathan na parang concern na concern ka sa kanya. Ibahin mo ako, Jeff. Hinding-hindi mo ako mauuto"

        "Okay. Naiintindihan ko naman yun"  sabay talikod ni Jeff pero hinawakan siya ni Cindy sa kanyang braso.

        "Hindi pa ako tapos, Jeff"

        "Ano pa ba ang gusto mo, Cindy?"

“Stay away from my husband and leave him alone”

        "Ganon ka ba kumausap sa tao na concern sa asawa mo?"  balik ni Jeff sa kanya  "Ako na nga ang nagmamagandang loob na tulungan ko kayo, inaaway mo pa ako?"

        "Hindi. Pero ganito ako kumausap sa tao na hindi ko gusto"  balik ni Cindy  "Ito ang tandaan mo, Jeff. Kung mapatunayan ko lang na may kinalaman ka sa mga nangyayari ngayon kay Nathan. Humanda ka. Hindi mo alam kung paano ako bumwelta"  pagbabanta niya kay Jeff.

Ngumiti na lamang si Jeff na may halong pang-iinis na tawa sa kanya “Ateng… kung ako sa’yo, tumigil ka muna sa pag-iinom ng kape. Baka sakali mabawas-bawasan lang ang kaba mo. Nagpapraning ka na eh” sabay alis ni Jeff na tumatawa .

---

Bumalik si Jeff sa kanyang opisina para magreview ng kanyang presentation para sa kanyang meeting sa Hidalgo Breweries. Nang pagpasok niya sa opisina ay kaagad siyang umupos sa kanyang upuan. Sumandal ito at huminga ng malalim. Parang nahimasmasan ito dahil alam niya na ang kalagayan ni Riley sa ospital at wala na siyang problema.

Biglang naisip niya na tigilan na lang ang kanyang paghihiganti sa kanyang ex na si Riley. Ayaw niya naman itong masaktan ng lubusan dahil naaawa naman siya sa kanya kahit matindi ang galit niya dito.

Binuksan niya ang kanyang laptop at nagsimula nang magbasa para sa presentation niya mamayang hapon. Nang may biglang kumatok sa pintuan.

        "Pasok"  sambit nito.

Bumukas ang pinto at pumasok ang isang pamilyar na mukha sa opisina niya. Isang lalaki na nakadamit ng pulis na uniporme na naglalakad patungo sa kanyang mesa at umupo sa harapan ni Jeff. “Kamusta ka?”

        "Okay lang naman ako, hon. Bakit ka naparito?"

        "Actually, kanina pa ako eh"  sagot ni Alvin  "Pero sabi ni Gwen, pumunta ka daw sa ospital."

Nanlaki ang mga mata ni Jeff sa sinabi sa kanya ni Alvin na alam niya na kung saan siya kanina pumunta “Ah. Oo, hon. May pinuntahan lang ako dun”

        "At sino naman yun?"  pero hindi makasagot si Jeff sa tanong ni Alvin at panay lang ang kanyang tingin sa monitor ng laptop  "Hon...? Naririnig mo ba ako?"

        "Ha...?? Ano yun hon?"  sambit ni Jeff  "Sorry, hon. Nagrereview kasi ako para mamaya"

        "Ang sabi ko, sino ang pinuntahan mo doon...?"  ulit ni Alvin  "Si Riley ba?"

        "Paano mo nalaman?"  sabay paglaki ng kanyang mga mata pero sa isang iglap ay parang alam niya na ang sagot sa mismong tanong niya  "Si Gwen ba ang nagsabi sa'yo?"

        "Yup"  sagot ni Alvin  "So, kamusta na siya?"

        "Okay naman siya. May mga pasa, sugat at bukol lang siya sa kanyang katawan pero okay naman siya"

        "Good"

        "Hon...?"  sambit ni Jeff na parang nag-aalala kay Alvin

        "Yes?"

        "Galit ka ba?"

        "No. Why should I?"

        "E kasi dinalaw ko siya sa ospital, without you knowing"

        "Naku hon. Don't worry, hindi ako galit sa'yo"  paniniguro niya kay Jeff  "Parang okay na din yan eh. Kasi parang senyales na yan para maging okay na kayo. Masaya ako hon kasi hindi ka na galit sa kanya"  sabay ngiti ni Alvin sa kanya  "Happy ako sa'yo dahil nakapag-move-on ka na sa nangyari sa inyo ni Riley"  pero imbis na ngumiti si Jeff, biglang nalungkot ang mukha niya. Gusto niyang sabihin kay Alvin ang totoong nangyari kay Riley na siya ang dahilan kung bakit siya nasa ospital ngayon. Pero kinakabahan siya na sabihin ito dahil ang taong inutusan niya na pahirapan si Riley, ay ang taong kasama niya sa kanyang pagkakasala   "Oh hon. May problema ka ba?"

        "Hon...?? Meron akong sasabihin sa'yo"  sabay abot ng kamay ni Alvin sa mesa  "Sana huwag kang magalit"

        "Bakit hon?? Parang kinakabahan ako ah"

        "Hon... just promise me na huwag mag-iiba ang paningin mo sa akin after I tell you this"

        "Hmmm. Sige hon. Para sa'yo"

Huminga muna ng malalim si Jeff para maalis kaunti ang kanyang kaba sa sasabihin niya kay Alvin “I had an affair with Ben”

        "What?!"  sabay tayo ni Alvin mula sa kanyang silya.  "Ano 'to?? Are you joking? At sinong gagong Ben na yan??"

        "No, hon. Just please, calm down"  pagmamakaawa niya kay Alvin  "I will explain everything. Umupo ka muna"

Pinipigilan na lang ni Alvin ang kanyang galit at muling umupo. Gusto niyang pakinggan ang buong paliwanag ni Jeff. Mula sa hindi sinasadyang pangyayari sa kanila ni Ben hanggang sa pag-utos nito na sundin ang kanyang plano na pahirapan si Riley, at hanggang sa pag-utos na pambubugbog ni Ben sa ex ni Jeff.

        "Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko sa'yo"  tanging sambit ni Alvin.  "Parang nandidiri ako sa'yo, Jeff"

        "Hon, please. Patawarin mo ako"

        "Nasusuklam ka kay Riley dahil sa ginawa niyang pangloloko sa'yo pero hindi mo ba naisip na nagawa mo din sa akin ang ginawa niya sa'yo?!"  habang tumutulo ang luha ni Alvin sa harap ni Jeff  "Hindi mo ba naisip yun, Jeff?? Bakit mo ba yun ginawa ha?"

        "Hindi ko din alam. Everything happens so fast. Lasing ako nun. Hindi ko talaga alam. Sorry hon"  iyak ni Jeff

        "Kahit lasing ka kung mahal mo talaga ako. Hindi mo gagawin yan"  

        "Hon naman. Please? Sorry na. I'm trying to be honest naman sa'yo eh"

        "Honest?? Hinintay mo pa matapos ang isang taon para sabihin sa akin 'to?"  dugtong naman ni Alvin sa paliwanag ni Jeff  "Well. It doesn't matter naman eh. Kahit sinabi mo agad o ngayon lang. Masakit pa din"

        "Hon... please"  sabay yakap ni Jeff sa kanya  "Sorry na"

Pero lumalayo pa din si Alvin na parang nandidiri ito sa kanya “Sinabi mo lang siguro ang lahat nang yan dahil nakokonsensiya ka sa ginawa niya kay Riley mo diba?? Naaawa ka dahil mahal mo pa din siya diba??”

        "Hindi. Ikaw ang mahal ko"  

        "Bullshit!!"  nanlaki ang mga mata ni Jeff dahil ngayon niya lang nakita at narinig na nagmura at nagalit si Alvin sa kanya  "Hindi ako tanga, Jeff. Pulis ako. Alam ko kung paano tumatakbo ang utak ng mga tao na masasama at niloloko ako. Kilos mo pa lang. Alam ko na"  sambit ni Alvin  "Yan siguro ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay hindi mo pa siya napapatawad at hindi ka pa nakakapag-move-on matapos ang anim na taon. Sa kabila nang pagpapakita ng pagmamahal ko sa'yo sa matagal na panahon, siya pa din ang laman ng puso mo hanggang ngayon"  sabay tulo ulit ng luha niya sa sobrang inis.

Tumalikod na lang siya dahil hindi niya na makayanan ang sakit at tuluyan nang lumabas sa opisina ni Jeff. Habang siya naman ay umiiyak din sa pagsisisi at napaupo na lang sa sahig.

---

Dakong alas-kwatro ng hapon ay nagtungo si Jeff sa The Deluxe Suites Hotel, na kung saan nagchecheck-in ang may-ari ng Hidalgo Breweries.

Nakaupo si Jeff sa lounge ng hotel, naghihintay ng tawag nito mula sa front desk. Kahit magulo ang utak niya at wala konsentrasyon ng dahil sa away nila kanina ni Alvin, pinilit niya ang kanyang sarili para makuha lang multi-milyong deal mula sa Hidalgo Breweries.

Ilang saglit lang ay lumapit sa kanya ang babae sa front desk.

        "Excuse me, Sir?? Mr. Jeffrey Dy, right?"

        "Yes, Miss. Ano ang sabi ni Mr. Hidalgo?"

        "You may proceed sa Ruby Function room"  sagot ng babae  "Iga-guide ka lang po ng conceirge namin"

        "Salamat"

Dinala si Jeff ng lalaki sa isang silid na may mesa sa gitna at maraming upuan na nakapalibot dito. Kaagad naman nilabas niya ang laptop at kaagad nang hinanda ang kanyang presentation habang wala pang tao sa loob ng Function Room.

Pagkatapos ng halos sampung minuto ay dumating na si Don Rolando Hidalgo. Isang espanyol na lalaki na halos 70 ang kanyang edad. Kinamayan ni Jeff ang matanda at tinanggap naman ito ng isa. Umupo ito sa katabi ng projector na hinanda ng hotel para sa kanila.

        "Ahora puede continuar, Señor Dy"  sambit ng matanda

        "Po?? Sorry Sir, I can't understand"

        "Ang sabi ko, pwede ka nang magsimula"

Nagulat naman si Jeff dahil alam niya pala mag Tagalog pero nag-eespanyol pa siya. “Sorry, Sir” sabay klaro ng kanyang lalamunan “Well, Dy Group of Companies, also known as The Dy Prime Holdings, is a Filipino business conglomerate owned by our family. The Dy Family” panimula ni Jeff sa kanyang presentation “The Dy Group of Companies holds many businesses in all kinds of industries here in the Philippines, like in Transportation, in Entertainment, Hotels and Restaurants, Banking and Finance, Business Process Outsourcing Company or BPO and many more. As you can see, I am holding the majority shares of this business conglomerate compared to my other siblings”

        "And how is your current ranking?"

Hindi alam ni Jeff kung ano ang ibig sabihin ng lalaki. Hinanap niya ito sa presentation pero hindi niya makita ang sagot sa tanong.

        "Ahmm. Sorry Sir. I don't know'

Ngumiti ang matandang lalaki na parang hindi sang-ayon sa presentation ni Jeff at tumayo ito “Mr. Dy… It seems that you are not ready sa presentation mo. Parang hindi ka interesado to have a deal with Hidalgo Breweries”

        "No, sir. Nagkakamali po kayo. Interesado po ako sa inyo"

        "Pero hindi yan ang pinapakita mo sa akin, Mr. Dy"  sagot niya kay Jeff  "You are very dependent on your Powerpoint Presentation. Parang hindi ka handa sa sasabihin mo. Binabasa mo lang ang nakasulat diyan"  at lumapit siya kay Jeff  "Better luck next time, Mr. Dy. And by the way, I'm going to leave you a piece of advice, if ever you will encounter a foreign investor with a different language. Bigyan mo ng time ang sarili mo para matutunan ang lingwahe nila. Just to impress him or her, okay?"  sambit niya kay Jeff  "Just like what I did. Pinag-aralan ko ang lingwahe ninyo"  Kaagad lumabas ang matanda sa silid habang si Jeff naman ay natulala sa nangyari.

Itutuloy…

ASJD: Chapter 14 (Si Ben)

Dakong alas-sais ng gabi, nagdesisyon na lang si Jeff na umuwi sa kanyang bahay dahil pagod na pagod siya sa buong araw na trabaho. Nang pagpasok niya ay kaagad tumakbo si Marie papunta sa kanya.

        "Good evening po, Papa"  sabay yakap niya sa ama  "Pagod ka po ba?"

Biglang ngumiti si Jeff dahil sa lambing ng anak at kinarga ito “Pagod?? Kanina, oo eh. Pero ngayon na nakita na kita. Nawala na ang pagod ko, anak”

        "Talaga po, Papa?"

        "Oo. Mahal na mahal kita eh"  sagot naman niya sa anak. May hinugot siya sa kanyang bulsa. Ito ang cellphone na binili niya kanina sa mall na pinangako niya sa anak.  "Para sa'yo, anak"

        "Ano po 'to, Papa?"

        "Cellphone anak. Iphone7 yan. Binili ko yan para sa'yo"  sagot ni Jeff  "Diba ang sabi ko sa'yo kaninan na bibilhan kita niyan para may communication tayo?"

        "Oo nga, Papa. Pero dito naman ako umuuwi diba? Bakit may cellphone pa?"

        "Para matawagan kita bukas kung parating na ako sa school mo"  paliwanag ni Jeff sa anak  "Nangako ako na susunduin kita bukas, diba??"

        "Oo nga po pala, Papa"  ngiti niya sa ama  "Salamat po, Papa"

        "You're welcome anak"

        "Wow..."  sulpot ni Joyce mula sa kusina  "May bagong cellphone ang apo ko ah"

        "Opo, Nanay-La. Binili po 'to sa akin ni Papa"

        "Jeff anak. Baka sumusobra ka na sa binibigay mo sa anak mo ha?"  paalala ni Joyce  "Baka maging spoiled na yan"

        "Naku, nay. Hindi naman siguro. Para naman 'to sa kanya eh"  sabay tingin sa anak habang karga ito  "Lahat gagawin at ibibigay ko para sa prinsesa ko"

        "Thank you po ulit, Papa. I love you po"

        "I love you too anak" sagot ni Jeff habang tinititigan niya ang anak na parang umiidlip na.  "Oh. Mukhang inaantok ka na ah"

        "Opo Papa. Antok na ako"

        "Sige..."  habang binababa niya si Marie sa sahig  "Matulog ka na. May pasok ka pa bukas"

        "Sige po, Papa. Goodnight po"  sabay halik sa ama at sa kanya ding lola  "Goodnight din, Nanay-La" 

Habang paakyat ang bata sa hagdanan patungo sa kanyang silid ay bumaling si Joyce sa kanyang anak. Napansin niya ito na tila mabigat na mabigat ang mukha ni Jeff na parang may problema.

        "Anak?? Ayos ka lang?"  sambit ni Joyce sa anak.

Tumingin naman agad si Jeff sa ina “Opo, nay. Okay lang ako”

        "Sigurado ka, anak?? Parang hindi eh"

        "Okay lang po ako nay"  paniniguro ni Jeff sa ina habang ngumiti na may halong  pait  "Don't worry"

        "Oh sige, anak. Basta kung may problema ka. Andito lang ang nanay ha?"  sabay tapik ng likod ni Jeff.

Napangiti siyang muli na parang napilitan lang “Salamat po”

Umalis siya sa tabi ng ina upang dumerecho sa kanyang silid para magpahinga na ito sa nakakapagod na araw.

Habang nakahiga na ito sa malambot niyang kama ay sumagi ulit sa kanyang isipan ang mga nangyari kanina; ang pagsugod ni Riley sa ospital, ang away nila ni Alvin na parang malabo na silang magkaayos, at ang pagkabigo niya makuha ang multi-million project deal sa Hidalgo Breweries.

’Don’t worry, Jeff. Kaya mo ‘to. Malalagpasan mo din ito’
sambit ni Jeff sa kanyang sarili
‘Magiging okay din ang lahat, lalung-lalo na si Alvin’

---

        "We've lost a multi-million project"  sigaw ni Dwight Chua, isang presidente ng isa sa mga kumpanya ni Jeff sa emergency meeting nila sa Manila  "Nang dahil sa kapabayaan ng may-ari. Hindi natin nakuha ang pinakamalaking investor na papasok sana dito sa Pilipinas"

        "Then, what shall we do?"  tanong naman ng isang presindente  

        "I don't know. Maybe, we will wait for him. Pera na, naging bato pa"

        "Maybe, he's not worthy on handling this very large company?"  sagot naman ng isa  "After all, he's just a kid"

        "Oo nga. Tama ka. Mabuti pa nun si Ma'am Guang Fen. Napatakbo niya pa ito ng maayos"

Natahimik ang lahat nang pagpasok ni Gwen sa silid “Good morning po” sambit nito “Ako po ang Executive Assistant ni Mr. Dy. He’s coming naman po”

        "Hindi ba kayo magkasama?"

        "Magkasama po kanina pero may pinuntahan pa po siyang importante"

        "Ano?? May mas importante pa ba dito sa emergency meeting na 'to?? How irresponsible"

        "Sorry po, sir. Parating naman po siya"

        "E saan na siya??"  sigaw ulit ni Mr. Chua  "Where the hell is he?!"

        "I'm here"  sulpot ng isang boses na nasa pinto ng silid. Pumasok kaagad si Jeff sa conference room at umupo sa kabisera ng lamesa  "Pasensiya na kung na-late ako, gentlemen"

        "Well... then explain it now"  dugtong pa niya kay Jeff  "Bakit nawalan ng interes ang Hidalgo Breweries sa atin?"

        "I'm sorry"  tanging sagot ni Jeff sa kanila

        "Yun lang?? Sorry lang??"  sabat ni Mr. Chua kay Jeff  

        "Sorry. I'll take full responsibility sa nagawa ko"  dugtong ni Jeff  "Inaamin ko na hindi napaghandaan ang meeting namin"

        "Dapat lang. Dahil bobo ka! Akala ko kaya mo. Hindi ka talaga karapat-dapat diyan sa pwesto mo"

Biglang uminit ang tenga ni Jeff at tumingan sa kanya “Aba teka lang. Ako pa ang bobo?? E ako nga ang humarap mag-isa kay Don Hidalgo. Wala ngang sumama sa akin kahit isa sa inyo” sabay tayo ni Jeff sa kanyang upuan “Kung kayo kaya ang humarap sa kanya. Ang kakapal ng mga mukha ninyo na sabihin sa akin yan”

        "Mr. Dy, we did not mean to insult you"  dugtong ng isa pang presidente

        "Yes, you did. Diba Mr. Chua?"  tumingin naman sa kanya si Mr. Chua  "Hindi ako karapat-dapat? Kahit presidente ka pa, kaya kitang paalisin diyan sa pwesto mo at palitan ng bago, dahil ako pa rin ang may-ari nito"

        "I'm sorry, Sir"  sagot niya  "Nasayangan lang kasi ako sa Hidalgo Breweries eh"

        "Then, ikaw ang kumausap sa kanya. Pumunta ka sa hotel kung saan siya ngayon nakatira"

        "Sorry po ulit, Sir"

        "So, what's our plan, Sir?"  tanong ng isa kay Jeff.

        "We will wait. Ang tono kasi ng pananalita niya ay may chance pa tayo sa kanya"

        "So hindi pa sure? You're just assuming, Mr. Dy"

        "Yes. I'm assuming"

        "Hindi pa sigurado yan"  buntong-hininga ng kanyang kausap na presidente  "Ito ang sigurado. May meeting ang Hidalgo Breweries kasama ang competitor nating Tan Prime Holdings dito sa Manila"  

        "And...?"  dugtong ni Mr. Chua

        "Well, its our chance to steal their meeting. Sasalisihin natin"

        "Wait"  sambit ni Jeff  "Sigurado ka ba sa info mo?"

        "Yup. Sure ako"

        "At saan mo nakuha yan?"

        "It's from his wife. Your half-sister"

        "Jean?"  at tumango siya bilang sagot  "Hindi totoo yan ang sinasabi niya"

        "And why??"

        "Kasi kapatid ko siya. Alam ko na may pinaplano ang Jean na yan sa atin"

        "Pinaplano?? Anong plano?"

        "Ewan ko. Basta, maniwala kayo. Huwag kayong pumunta diyan"

        "Nonesense. Miss Jean will never do that"  tanggol ni Mr. Chua kay Jean  "And besides, naging parte siya sa kumpanyang 'to. Her loyalty will be here, on our side"

Nagpabuntong-hininga na lamang si Jeff sa pagtanggol sa kanya ni Mr. Chua. “Well, bahala kayo. It seems na may desisyon na kayo. Kayo na ang bahala diyan”

        "Sorry, Mr. Dy. Binigay na namin nung una ang tiwala namin sa inyo. Pero sinira ninyo"  sabat naman ni Dwight Chua sa kanya  "Kami na lang ang bahala dito. Pwede ka nang bumalik sa Iloilo"

Parang tinamaan si Jeff sa sinabi sa kanya at parang kumurot ito sa kanyang puso. Tumayo na lamang siya at lumabas ng silid. Sinundan naman siya ni Gwen palabas dahil alam nito na parang sumama ang loob ng isa.

Nadatnan niya ito na nakatayo lang at nakatitig sa malayo.

        "Sir??"  kibo ni Gwen sa amo.

Napasulyap naman si Jeff sa kanya “Bakit Gwen?”

        "Okay ka lang, Sir?"

        "Yup. I'm okay"  sagot ni Jeff  "Tama naman sila eh. Nawala ang tiwala nilang lahat sa akin dahil sa kapabayaan ko. I deserve this, Gwen"

        "No Sir"  sabay himas ni Gwen sa likuran niya na habang umiiyak at pinupunasan ang luha sa kanyang mga mata  "Ginawa mo naman ang lahat pero ayaw pa din siguro ng may-ari ng Hidalgo Breweries na yon ang kumpanya natin"

        "Please, Gwen. Stop it"  sabat naman ni Jeff sa kanya  "Alam ko na pinapagaan mo lang ang pakiramdam ko pero alam mo din na ako ang dapat sisihin. Kasalanan ko ang lahat ng 'to"

        "Buti alam mo"  sulpot ni Mr. Chua sa usapan. Kanina pa pala siya nandoon at nakikinig sa kanilang usapan  "Buti alam mo na kasalanan mo. At wala namang dapat sisihin sa mga nangyayari ngayon kundi ikaw lang"

        "Alam ko naman eh. That's why, lumabas na lang ako"

        "Oo nga..."  sagot ulit nito. Tinignan niya ng maigi si Jeff sa mukha  "Teka, umiiyak ka ba?? Oh my god. For real?"

        "Sorry. Pagod lang kasi ako"  sabay punas ni Jeff ng kanyang luha

“Pagod? Parang yon lang?? Napagod ka agad?” balik ni Mr. Chua sa kanya “Ang hina mo naman. Hindi ka talaga bagay sa ganitong klaseng pamumuhay”

“Hindi ako mahina” sagot ni Jeff “Marami lang akong iniisip na personal kong problema”

“Well, good for you” pambabara ulit niya “Mabuti pa ang personal mong problema. Iniisip mo. Napaka-iresponsable mo”

“Teka lang ha…” sabat ni Jeff na tila napipikon na din kay Mr. Chua “May galit ka ba sa akin, Mr. Chua?”

“Wala naman. Ayaw ko lang sa mga taong kagaya mo na mang-aagaw” dugtong niya “Inaagaw ang hindi dapat sa kanyang negosyo”

        "Anong inaagaw...? Wala akong inaagaw sa'yo"

        "Sa akin. Wala. Pero sa dating may-ari nito. Meron"

        "Si Guang Fen?"  panghuhula ni Jeff  "Hindi ko inagaw sa kanya ito. Binigay 'to sa akin ng mismong anak niya, na ama ko"

        "Hindi siya ang tinutukoy ko"  sagot naman ni Mr. Chua  "Kundi si Jean. Ang kinikilalang apo ng dating may-ari na si Guang Fen. Kung siya siguro ang nasa posisyon mo ngayon, sigurado ako na makukuha namin ang multi-million deal na yon sa Hidalgo Breweries. Nasayang lang talaga sa kapabayaan mo"

Imbes na mainis si Jeff ay parang natuwa na lang ito sa sinabi sa kanya ni Mr. Chua “Talaga?? Sigurado ka talaga?” dugtong ni Jeff “Baka naman nakakalimutan mo na dahil din sa kapabayaan ng kinikilalang apo ni Guang Fen na si Jean, na-bankrupt ang kanyang hinahawakan na kumpanya. May I remind you ha, nag-iisa lang yon. How much more kung siya ngayon ang nasa pwesto ko?” sabay lapit ni Jeff sa kanya “Sigurado ako na isang linggo lang, mawawala lahat ang mga pinaghirapan ng kanyang lola”

        "Wala akong pakialam sa mga sinasabi mo. Basta ikaw pa rin ang umagaw"  

        "Oh sige. Ako na ang mang-aagaw. Pero ito ang tanong ko... bakit ka ba nangingialam sa buhay namin? E hindi ka naman parte ng pamilya"

        "Gusto ko lang sabihi—"

        "—I don't need your explanation. Hindi ka naman kita ka-anu-ano. Pwede pa din kita paalisin dito"

Tuluyan nang umalis si Jeff kasama ang kanyang E.A. na si Gwen palabas ng gusali. Nagdesisyon na lang siya na bumalik sila ng Iloilo dahil may kailangan pa siyang gawin doon.

---

Sa kanyang pagbabalik sa Iloilo ay naisip niya na bibisitahin muli si Riley sa ospital para kamustahin ulit ito sa kanyang kalagayan.

Habang naglalakad siya papasok sa ward ay may humarang sa kanyang daanan. Lumaki ang mga mata ni Jeff sa gulat dahil hindi niya inaasahan na pumunta ito sa ospital ang kanyang nakita.

        "Ben..?"  sambit ni Jeff  "Anong ginagawa mo dito?"

        "Wala naman. Gusto ko lang bisitahin ang dati kong katrabaho na si Nathan, should I say, Riley"  sagot nito habang inakbay niya si Jeff patungo sa kama ni Riley.  "Oh brad, kamusta ka na?"  bati ni Ben kay Riley.

Tila nagulat din ito sa pagbisita ni Ben dahil ang akala niya ay naiinis ito sa kanya “Okay lang naman ako” tanging sagot nito

        "Kasama ko pala ang boss natin, brad"  sabay tapik ng likuran ni Jeff.

Tumingin at napangiti si Riley dahil andoon din si Jeff. Pero napansin niya na para itong kinakabahan at wala sa kanyang sarili “Jeff? Okay ka lang?”

        "Ahhmm. Okay lang ako, Riley"  sagot nito  "Kamusta ka na?"

        "Ayos lang naman ako. Baka lalabas na ako bukas dito"

        "Mabuti kung ganon"  sambit ni Jeff na parang nanginginig ang kanyang boses sa kaba  "Ako na lang ang bahala sa bill mo dito ha?"

        "Sige. Salamat sa tulong Jeff"  ngiti ulit niya kay Jeff.

Sabay nito ay nagulat muli si Jeff sa muling pagtapik ng malakas sa balikat niya si Ben. “Sobrang bait talaga nitong amo natin brad eh. Tignan mo, siya pa mismo ang magbabayad ng bill mo dito sa ospital?? Napakabait. Sobra” sabay tingin niya kay Jeff na nanlilisik ang mga mata.

        "Oo nga eh. Bait talaga yan" 

        "Totoo nga pala na magkakilala kayo ni bossing noh?"  sambit ni Ben  "Sorry kung nayabangan ako sa'yo dati"

        "Ayos lang yon, brad. Hindi na ako galit sa'yo"  sagot naman ni Riley sa kanya  "Ang importante ay okay na tayo ngayon"

Inabot naman ni Ben ang kanang kamay niya sa kanyang harapan parang makipagkamay silang dalawa “Mag-brads na tayo talaga ha?”

        "Sige" sagot naman ni Riley at tinanggap niya ang alok ni Ben na kamayan siya at ang pagkakaibigan ni Ben.

        "Pero brad. Kung hindi mo naitatanong. Matalik din kasing magkaibigan ng boss eh"  sabay tingin ulit kay Jeff  "Diba boss?"

        "Oo"  tanging sagot niya na hindi siya makatingin ng derecho sa mata ni Riley

        "Marami kaming MEMORIES na dalawa nito eh"

        "Talaga?? Tulad ng?"  tanong ni Riley.

        "Mga memories na akala mo na hindi pwedeng mangyari sa totoong buhay..."

        "Ano??"

Itutuloy…

ASJD: Chapter 15 (Buong Katotohanan)

Namumutla at parang natatakot na si Jeff dahil baka may sasabihin si Ben kay Riley sa kanya mismong harapan. Ayaw niyang magalit sa kanya si Riley dahil baka hindi rin siya mapatawad nito katulad sa galit ni Alvin sa kanya.

        "Wala, Riley"  dugtong ni Jeff sa usapan ng dalawa  "Sige na. Aalis na kami. Sigurado ako na magpapahinga ka pa"  sabay hila niya kay Ben palabas ng ward.

Parang nalilito naman si Riley sa ginawa ni Jeff na biglang pag-alis. ‘Ano ba talaga ang problema niya? Bakit kinakabahan siya nung kasama niya ang Ben na yon?’ sambit ni Riley sa kanyang sarili.

---

Samantala sa labas ng ospital.

        "Ano yon, Ben?!"  panimula ni Jeff na parang naiinis na ito "Muntikan na ako mabisto dun ah. Bakit mo yun ginawa?"

        "Chill...."  sagot naman ni Ben na kalmado ang tono ng boses habang nakangiti pa ito  "Natakot ka ba kanina my dear Jeff?"

        "Malamang. Magkakaganito ba ako kung hundi ako natatakot? Muntikan na ako dun. Ano ba yun?!"

        "Wala naman. Gusto ko lang ipaalala sa'yo na kaya kitang isumbong kay Riley. Lahat-lahat ng mga utos mo sa akin laban sa kanya"

        "Are you threatening me?"

        "Hindi. Sinasabi ko lang naman ang gagawin ko kung hindi ka papayag sa gusto ko"

        "Sa gusto mo??"  ulit ni Jeff  "Ano na naman ba yun?"

        "Gusto ko lang naman na maging tayo. Ganon lang naman kasimple"  sagot niya kay Jeff  "Mahalin mo ako katulad sa pagmamahal ko sa'yo. Hihiwalayan mo si Alvin para maging akin ka"

Napatawa ng malakas si Jeff sa pabor na sinabi sa kanya ni Ben “Are you crazy?? No. Over my dead body, ayaw ko talaga na mahalin ka”

        "Bakit?"

        "Kasi hindi kita gusto. Yun lang yun"

        "Pero may nangyari sa atin nun diba?"

        "Oo. Meron. At ilang beses ko bang sasabihin sa'yo na tapos na yon. Wala lang yon"

        "Ganun lang ba yun sa'yo? Isa lang one night stand?"

        "Oo"

        "Aray. Ang sakit naman"  sabat ni Ben  "Pero okay lang. Kung ayaw mo sa kondisyon ko. Gagawin ko na lang ang gusto kong gawin. Isusumbong kita kay Alvin at kay Riley"

        "Sige. Isumbong mo"  paghahamon ni Jeff sa kanya  "Hindi ako natatakot, Ben. Nasabi ko na ang lahat kay Alvin"

        "Pero kay Riley, wala pa"

        "Wala pa nga. Pero sige. Isumbong mo"  sambit pa ni Jeff  "At baka nakakalimutan mo na  I can do everything I want dahil may pera ako. Kaya kitang baliktarin at papalabasin ko na ikaw lang ang may tangka sa kanyang buhay"

        "So. Ikaw pala ang dahilan kung bakit ako inaaway ni Ben at kung bakit ako nandito sa  ospital??"  sulpot ni Riley. Hindi pala nila alam na kanina pa doon at nakikinig sa kanilang usapan  "Lumabas lamang ako dahil gusto ko sanang magpahangin dahil nababagot na ako sa loob pero nakita ko na nandito pa kayo at nakinig na lang ako sa usapan ninyo"  

Linapitan ni Jeff si Riley dahil alam niya na galit na ito sa kanya dahil sa kanyang narinig.

        "Riley... tungkol sa narinig mo"  sambit ni Jeff na may halong kaba at maiiyak na ito  

        "Ano..??"  sagot naman ni Riley na tinignan pareho sina Ben at Jeff  na nanlilisik na ang mga mata.  "Totoo ba yun??"  pero hindi umimik si Jeff na nakayuko na lang ito  "Sumagot ka, Jeff. Totoo ba?"

        "Oo"

        "Bakit?"  tanging sambit niya kay Jeff na mahina ang boses

        "Sorry, Riley"  patuloy ang pagtulo ng luha ni Jeff

        "Yun lang..?? Isang sorry lang?? Sabihin mo sa akin kung bakit mo yon ginawa"  dugtong ni Riley  "Baka sakali na maiintindihan kita"

Pinunasan ni Jeff ang kanyang mga mata na punong-puno ng luha “Ginawa ko yun para makapaghiganti sa’yo. Sa mga ginawa mo sa akin noon”

        "Ha? Bakit Jeff?"  sambit ni Riley na parang nalilito sa sinabi sa kanya. Pero imbes na magalit ay pilit niyang initindi ito  "Hindi mo pa rin ba ako napapatawad? Akala ko nga pinatawad mo na nga ako eh. Kasi tinanggap mo ang application ko"

        "Pinapasok lang kita doon kasi parte yun ng mga plano ko"  sabay ulit tingin sa mga mata ni Riley  "Sorry, Riley. Ginawa ko lang naman ang lahat ng ito dahil mahal pa kita eh. Nasasaktan pa kasi ako sa mga ginawa mo sa akin hanggang ngayon dahil mahal pa kita"  habang tumutulo ang mga luha niya sa habang sinasabi niya iyon  "Hindi ko kinaya noon ang ginawa mo sa akin. Akala ko mabait ka. Akala ko hindi mo ako kayang saktan. Naniwala ako sa'yo nun eh"

Nanlumo din ang mga mata ni Riley sa mga sinabi ni Jeff sa kanya. Naawa siya kay Jeff dahil sa mga ginawa niya noon na hindi niya naman ginusto. “Sorry sa lahat. Sorry kung sobra kitang nasaktan” sabay tingin niya sa mga ni Jeff “Hindi mo lang alam kung ano ang pinagdaanan ko noon , Jeff. Sinakripisyo ko ang pagmamahal natin sa isang maling akala”

        "Ano ang ibig mong sabihin?"

        "Ginawa ko yun dahil akala ko na magkapatid tayo. Dahil iyon ang sinabi sa akin ni Mama"

“Ano?”

        "Pero nalamam ko na hindi pala ikaw ang kapatid ko. Kundi si Kuya Rafael"  paliwanag ni Riley sa kanya   "Siya ang bata na dinala ng lola mo noon sa China para i-train sa kanilang negosyo. Kinuha siya kay Mama at binayaran para manahimik ito"  patuloy pa din ang pagkuwento niya kay Jeff sa labas ng ospital  "Pero bumalik si Kuya Rafael kasama ang lola mo at doon ko nalaman na nagsisinungaling pala si Mama"

        "Bakit siya nagsinungaling??"  dugtong ni Jeff na nawala na ang luha sa kanyang mga mata, pero pumalit ang mga maraming tanong sa kanyang isipanpag "Naalala ko yung araw na nasa kulungan ako. May kasama silang lalake na medyo matanda na. Siguro siya yun"

        "Oo. Baka nga"   sagot naman ni Riley  "Nagsinunggaling siya kasi ayaw niya nang magka-koneksyon kami uli sa pamilya ninyo"  patuloy pa rin ang paliwanag niya kay Jeff  "Ayaw niya ulit na masaktan at maalala ang tungkol sa aking kuya, kaya sinabi niya yun sa akin. Pero mas pinili na bumalik si Kuya Rafael sa amin"

        "At iyon ang rason kung bakit mo ako iniwan at pinagpalit kay Fred??"

        "OO at Hindi"  sagot ni Riley  "Oo, dahil akala ko nga na magkapatid tayo at ayaw ko na malaman mo iyon at iwan ako. Hindi, dahil si Fred ang nanglandi sa akin. Hinalikan niya ako pero hindi ko alam na nandiyan ka"  paliwanag muli ni Riley  "Sinadya niya yun para makita mo"

        "Pero ginusto mo din ang paghalik niya sa'yo. Diba??"

        "No... Hindi ko ginusto yon, o ano man ang namamagitan sa amin noon ay tapos na. Hindi ko siya mahal, Jeff. Ikaw ang mahal ko"  sabay hawak ng mga kamay ni Jeff  "Ikaw lang ang laman ng puso ko mula noon na nakilala kita hanggang sa ngayon. Sorry sa lahat ng mga nagawa ko sa'yo. Sorry kung hindi kita ipinaglaban"

        "Pero may asawa ka na"  sambit ni Jeff  "At kung mahal ako at nagkamali ka lang sa nalaman mo. Bakit ka nag-asawa? Bakit ka pa nagpakasal kay Cindy??"

Napatingin si Riley sa mga mata ni Jeff habang hawak pa din ang mga kamay nito “Nagkita kami sa isang bar. Nagkuwentuhan. Nalasing ako at kinabukasan, nagising lang ako sa kama na kasama siya at habang umiiyak siya. Sabi niya raw na may nangyari sa amin. Bilang lalaki naman, nangako ako na pananagutan ko kung mabuntis ko siya”

        "Tapos...?"

        "Pero ayaw niya... gusto niyang magpakasal kami. Pero ang sabi ko, ayaw ko dahil may iba akong mahal... at ikaw yon"  kuwento pa ni Riley kay Jeff  "Pero ayaw niya pa rin hanggang sa humantong sa pagsumbong niya sa kanyang kuya at pinagbantaan ang buhay ko. Pumayag na lang ako na pakasalan ang kapatid niya"

Biglang luminaw ang lahat kay Jeff. Ang lahat-lahat na nangyari sa kanilang dalawa. Hindi nga talaga sinadya ni Riley ang mga nangyari kasi biktima din siya sa sa isang maling akala na magkapatid sila at sa isang pagbabanta sa buhay mula sa kapatid ni Cindy.

        "Sorry..."  hagulhol ni Jeff sa harapan ni Riley  "Sorry kung hindi kita binigyan noon ng pagkakataon para pakinggan sa mga paliwanag mo sa akin. Nabalot ako ng galit, Riley. Sorry sa lahat. I mean sa lahat-lahat."

        "It's okay, Jeff. Deserve ko naman 'to eh"  sagot ni Riley  "Hindi naman kita masisisi sa mga paghihiganti mo sa akin kasi deserve ko 'to"  biglang namula ang ilong ni Riley at nagsimula nang tumulo ang kanyang luha dahil sa pagsisisi  "...suntukin mo ako..."  utos niya ulit kay Jeff.  "Suntukin mo ako bilang ganti sa mga ginawa kong kahayupan sa'yo. Kahit ilan pang suntok ay tatanggapin ko para mapatawad mo lang ako"  at binuka ni Riley ang dalawa niyang braso para ihanda ang sarili sa suntok ni Jeff  "Sige na, Jeff. I deserve this. Kung kulang pa ang paghihiganti mo sa akin. Sige lang. Andito na ako sa harapan mo.  Parusahan mo ako"

Inihanda ni Jeff ang sarili at sinugod na si Riley na nakapikit na. Palapit na palapit na siya pero wala pa rin siyang tinanggap na suntok na biglang niyakap siya ni Jeff ng mahigpit at umiiyak ng malakas.

        "Don't need to do that. Pinatawad na kita"

        "Pero..."

        "Shhh. Tama na. Magkapatawaran na tayo, Riley. Sorry ulit sa mga nagawa ko sa'yo"

        "Sorry din sa mga nagawa ko noon. Salamat sa Diyos na napatawad mo na ako"  habang nagyayakapan pa sila ng mahigpit sa labas ng ospital. Wala silang pakialam kung maraming taong tumitingin sa kanilang dalawa "Friends..?"

        "Friends"  ulit ni Jeff.

Ilang saglit ay umalis siya mula sa pagkayakap ni Riley. Hindi pala nila namalayan na wala na pala doon si Ben sa likuran ni Jeff.

---

Samantala. Umalis at dumerecho si Ben sa isang presinto na kung saan doon nakadestino si Alvin.

        "Magandang hapon, Tsip"  bati niya sa pulis na nandoon sa desk  "Andiyan po ba si Alvin?"

        "Sinong Alvin?"

        "Yung pulis na pogi at medyo mahaba ang buhok??"  paglalarawan niya kay Alvin  "Tapos may nunal sa bandang kanang pisngi??"

        "Ahh. Si Sir Francisco..."  sambit ng pulis

        "Ahh. Oo. Siya ata yun"  sambit niya na parang hindi niya din alam kung siya talaga iyon.

        "Ah. Doon siya sa kanyang opisina eh"

        "Ganon ba?? Pwede ko po ba siya kausapin ngayon?"

        "Bakit? May irereport ka ba?"  tanong muli kay Ben  "Kung may irereport ka, dito ka sa akin"

        "Oo eh. Pero kailangan ko talaga na siya ang kausapin ko. Importante po talaga"

        "Ahh. Ganon ba? Sige, susubukan ko kung pwede siya ngayon"  sagot ng pulis na kausap niya  "Ayaw kasi ni Sir ngayon ng istorbo eh"

        "Sige, tsip. Salamat"

Kinuha ng pulis ang telepono sa kanyang mesa at may pinindot dito. Ilang minuto din ang usapan nila ng kanyang kausap sa kabilang linya at binaba niya ito pagkatapos.

        "Sige, boss. Pwede ka nang pumasok sa office ni Sir"

        "Sige salamat, tsip. Saan ba?"

        "Dumerecho ka lang sa may kaliwa mo, tapos ang huling pinto sa kanan, iyan ang kanyang opisina"

Nagtungo kaagad si Ben sa direksyon na binigay ng pulis sa kanya kanina. Nang pagdating niya sa pinto ay kumatok siya ng tatlong beses bago pumasok.

Nadatnan niya si Alvin na nakaupo at parang tulala ito.

        "Hello Alvin"  bati ni Ben sa kanya.

Napalaki ang mga mata ni Alvin na pumasok na lalaki. Biglang uminit muli ang ulo nito. Tumayo siya at pinuntahan si Ben at sinuntok ng malakas sa pisngi.

        "Ang kapal din ng mukha mo na magpakita dito"  pangangalit ni Alvin sa kanya.

        "Teka. Teka, Vin. Pwede ba? Relaks ka lang?"

        "Paano ako magrerelaks kung nasa harapan ko ang taong naging kasama ni Jeff sa kama"

        "O.A mo"  sambit nito na tila siya pa ang galit  "Matagal na yun. Pwede ba? Magmove-on ka na??"

        "Kapal talaga ng mukha mo noh?? Bakit ka ba nandito??!"

        "May ipapakita ako sa'yo"

        "Ano??"

Kinuha niya ang kanyang telepono sa kanyang bulsa, may pinipindot at hinarap niya ang telepono sa mukha ni Alvin. “Ito…” nagulat at napalaki muli ang mga mata ni Alvin sa pinakita ni Ben sa kanyang telepono. Sina Jeff at Riley na mahigpit ang yakapan sa isa’t-isa.

Parang tinusok ng karayom ang kanyang puso sa nakita at nadagdagan pa ang sakit na nadarama niya.

        "Kailan lang 'to??"  tanong niya kay Ben na parang nanginginig ang tono ng boses.

        "Kanina lang"  sagot ni Ben  "Nagpapatawaran na silang dalawa. Yan nga oh. Sobrang higpit ng yakapan nila"

        "E 'to naman pala eh. Okay lang sa akin na 'to"  sambit niya  "Ako nga nag-uutos sa kanya na magkasundo na sila. Walang malisya ito"

        "Sigurado ka...?"  balik ni Ben sa kanya  "Parang hindi din eh. Tignan mo nga ulit"  tinignan nga ulit ni Alvin ang litrato ng dalawa  "Parang iba ang yakap nila. Parang magkakabalikan na sila eh. Sigurado ako na derecho agad sila sa hotel o sa motel yan"

Nanginginig na si Alvin sa mga sinasabi sa kanya ni Ben. Gusto niyang puntahan si Jeff at kausapin kung totoo nga ang sinasabi ng taong kasama niya.

Itutuloy…

ASJD: Chapter 16 (Ang Ispiya)

Gumagawa ng takdang-aralin si Marie kasama ang kanyang ina na si Joy sa sala ng mansyon ni Jeff.

        "Oh anak. Alam mo na ha"  sambit ni Joy sa anak  "Kapag tinanong ka sa Lunes ng teacher mo, may masasagot ka na"

        "Opo, Mama. Salamat po sa pagtuturo sa akin nito"

        "You're welcome, anak"

        "Mama. Baka si Papa na po iyan"  dugtong ni Marie na parang may narinig siyang tunog ng sasakyan sa labas.

        "Ha? Talaga? Paano mo nalaman?"

        "E may sasakyan nga sa labas, Mama"  sabay lapit niya sa bintana  "Si Papa nga..."  

Kaagad tumakbo palabas si Marie upang salubungin sa pinto ang kararating lang na ama. Sa pagpasok ni Jeff ay nakita niya na andoon sa pinto ang anak at kinarga niya ito agad at niyakap na napakahigpit.

        "Kamusta ang araw mo, anak?"

        "Okay lang naman po, Papa. Kakatapos lang namin gumawa ng assignment ni Mama"

“Ang Mama mo??” sumulyap si Jeff sa bandang sala at nakita niya nga na nandoon si Joy. Nakatayo na at nakatitig sa kanya “Andito ka??”

        "Oo, Jeff. Binisita ko lang kasi ang nati. Ang ibig kong sabihin ang anak mo"  sagot ni Joy na nahihiya ito sa kanyang kausap  "Pasensiya Jeff. Hindi ako nakapagpaalam sa'yo"  sabay lumakad patungo sa pintuan at tila aalis na ito  "Sige, Jeff. Alis na ako. Pasensiya na talaga"

        "Joy..."  tawag ni Jeff

Lumingon naman ito sa tumawag sa kanya “Bakit Jeff?”

        "Huwag ka munang umalis. Hindi naman ako galit eh. Dito ka muna"

        "Talaga?"  sambit naman nito na tila lumiwanag ang kanyang mga mata

        "Oo. Kung gusto mo, maghapunan ka muna dito"  paniniguro ni Jeff sa kanya  "Tapos naman siguro magluto si Nanay"

        "Sige Jeff. Salamat talaga"

        "Huwag kang magpasalamat, Joy. Sa totoo lang, matagal ko na sanang ginawa 'to eh"  sambit ni Jeff  "Sige na, kumain na tayo"

Dumerecho si Jeff bitbit ang anak na si Marie sa lamesa kasama si Joy upang kumain ng hapunan. Umupo sila doon at nagsimula nang kumain at kasama din nila si Joyce.

Pagkatapos nilang kumain ay kaagad nagpresenta si Joy na siya na lamang ang maghuhugas ng plato at pinaunlakan naman ito ni Joyce. Nang matapos siyang maghugas ay nagpaalam na si Joy na uuwi na ito. Nagboluntaryo naman si Jeff na ihatid siya pauwi pero hindi niya tinanggap ang alok ng isa at tuluyan nang umuwi.

Samantala. Nakaupo si Jeff sa may sofa kasama si Marie na nakahiga sa binti ng ama.

        "Papa..?"  sambit ni Marie

        "Bakit anak?"

        "May  nagtanong po kasi na nanay ng kaklase ko sa akin sa school"  sambit ni Marie  

        "Bakit? Ano ba ang tinanong niya sa'yo?"

        "Tinanong po niya ako kung may tatay ako at sino"  dugtong nito  "E ang sagot ko, meron. Tapos sinabi ko ang pangalan mo"

        "Oh. Nasagot mo naman pala eh. Wala naman problema sa sagot mo, anak"

        "Tinawanan nila ako Papa eh"

        "Bakit naman?"

        "E kasi, nangangarap kasi ako ng gising dahil imposible daw na mangyari na maging ama kita dahil mayaman ka Papa... at hindi apelyedo mo ang dinadala ko"

Biglang natahimik si Jeff dahil hindi niya nga naiba ang huling pangalan ng kanyang anak. Nakalimutan niya ito dahil sa maraming iniisip sa trabaho at sa iba pang problema niya.

        "Ganun ba...? Sabihin mo sa babae yun anak... I mean sa nanay ng kaklase mo na inaayos na ng Papa mo ang mga papeles mo. Malapit ka nang maging isang Dy"

        "Talaga po, Papa??"  sambit ni Marie na lumiwanag ang mukha nito.

        "Oo naman"  sabay kurot sa pisngi ng anak  "Anak kita eh"

        "Thank you po, Papa ko"  tayo ni Marie at niyakap ang kanyang ama.

        "You're welcome anak. Sige na, matulog ka na. May pasok ka pa bukas"

        "Sabado kaya bukas, Papa. Walang pasok noh"

        "Oo nga pala. Nakalimutan ko"  ngiti ni Jeff   "Pero kahit na. Matulog na dahil malalim na ang gabi"

        "Sige po, Papa. Goodnight"

        "Goodnight din, anak"

Kaagad nagtungo si Marie sa hagdan at umakyat papunta sa kanyang silid. Samantala si Jeff naman ay kinuha niya ang kanyang telepono at pinindot ito. Inilagay niya ang telepono sa kanyang tenga at naririnig niya na nagriring ito.

Sumagot naman ang sa kabilang linya. “Good evening, Atty Dimaguiba. Yes. I know its late pero may ipapagawa ko sa’yo, urgently” sambit ni Jeff sa kanyang kausap “Gusto ko sanang palitan ang buong pangalan ng anak ko para maging isa na siyang Dy. Yes. Thank you, Atty. Dimaguiba. Sige. Goodnight”

---

Kinabukasan. Late na nagpunta si Jeff sa kanyang opisina dahil tanghali na siyang nagising. Nang pagpasok niya ng gusali ay nandoon si Gwen na naghihintay sa kanya sa entrance.

        "Good afternoon, Sir"  bati ni Gwen  "You're late"

        "Yeah I know. Tinanghali ako ng gising eh"

        "Bakit Sir? Ano ba ang nangyari sa inyo?"

        "Wala naman"  sambit nito habang papasok sila ng elevator

        "Sigurado ka..?"

Napatingin naman si Jeff sa pangungulit ni Gwen sa kanya “Oo. Bakit??”

        "Concern lang po ako sa inyo, Sir"

        "Bakit ka concern..? May I remind you na ako ang boss dito. I can do whatever I want"

        "I know that, Sir. Pero baka malaman ng mga Presidente mo ang tungkol dito na palagi kang late..."

        "... E ano?? Tatanggalin nila ako sa pwesto ko?? They cannot do that. I am the owner"

        "Sir..."

        "HINDI. AKO. MATATANGGAL. SA .PWESTO"  sabat ni Jeff sa kanya  "Naiintindihan mo?? Tumahimik ka na lang kung ayaw mo na ikaw ang papaalisin ko"  hindi na lang kumibo ulit si Gwen at hinintay na lang nila na bumakas ang pintuan ng elevator.

Sa pagbukas nito ay nagulat si Jeff dahil nakita niya si Alvin na nakatayo sa labas ng elevator. Nakita niya na parang nanginginig ang buong katawan nito.

        "Alvin??"  sambit ni Jeff sa kanya pero wala itong imik  "Okay ka lang ba?? Bakit ka nandito?? Wala ka bang pasok?"

        "Mag-usap tayo"  tanging sagot nito

        "S-sige. Pero doon na lang tayo sa opisina ko"  at tumingin siya kay Gwen  "Iwan mo muna kami"

Kaagad naman sinara muli ni Gwen ang elevator para bumaba ito. Samantala sina Jeff naman ay pumasok na sa opisina niya.

Wala pa rin imik si Alvin at nakatitig lamang sa bintana. Tinititigan ang liwanag mula sa labas.

        "Hon?? Bakit?"

        "Huwag mo akong matawag-tawag na, hon"

        "Galit ka pa rin ba sa akin?"

        "Tinatanong mo ako kung galit pa ako sa'yo??"  at tumingin siya kay Jeff  "Oo. Galit na galit ako sa'yo, Jeff. Galit na galit"

        "Sorry na nga, hon. Pinagsisihan ko na yun eh. Matagal na yon"

        "Oo. Matagal na pero hindi mo pa rin ako masisisi dahil ginawa mo akong gago, Jeff"

Napatulo muli ang mga luha ni Jeff sa pagsisisi sa ginawa niya kay Alvin at tangkang lapitan niya ito. Pero umiwas si Alvin at lumayo ng ilang hakbang.

        "Sorry, hon. Nagsisisi talaga ako sa ginawa ko sa'yo. Sorry. Bigyan mo naman ako ng pagkakataon para ipakita sa'yo na mahal kita"

        "Mahal?? Hindi mo ako mahal, Jeff. Pumunta ka nga kay Riley diba?? Nagyakapan kayo at magpaplanong magbabalikan"

        "Ano?? Kanino mo naman narinig ang maling balitang yan??"

        "Kanino pa?? Edi kay Ben mo"  at kinuha niya ang kanyang telepono at pinakita niya kay Jeff ang litrato nilang dalawa ni Riley na nagyayakapan  "Huwag kang magsinunggaling dahil may ebidensya ako"

        "Nagkakamali ka sa pagiintindi mo sa larawang yan"  sagot naman ni Jeff  "Oo. Nagyakapan kami dahil nagkapatawaran na kami sa mga ginawa namin sa isa't-isa. At yun lang yun. Hindi kami nagkabalikan dahil ikaw ang mahal ko"

        "Bullshit!"  sigaw ni Alvin  "Hindi mo na ako maloloko Jeff. Alam ko na kahit hindi kayo nagkabalikan ay mahal mo pa din siya. Hindi mo ako totoong mahal dahil simula't sapul, siya ang laman ng puso mo. E hindi mo nga ako kayang pakasalan eh!!"

        "Ano ka ba?? Mahal kita. Pakakasalan kita pero hindi pa ngayon. Alam mo naman ang rason diba?? Bakit napasok si Riley sa plano natin??"

        "Dahil iyon ang totoo, Jeff. Kahit hindi mo pa sabihin. Alam ko na iyan ang totoo mong rason. Mahal mo pa si Riley"  sagot ni Alvin na habang natutulo ang kanyang mga luha  "Pero okay lang, tanggap ko naman na isa lang akong panakip-butas"

        "Hon. Please. Ayusin natin 'to"

        "Huwag na, Jeff. Kung alam mo lang kung gaano kita kamahal. Kaya kitang ipaglaban sa lahat. Kaya kong mamatay para sa'yo"  punas ni Alvin sa mga mata niya na punong-puno ng luha  "Pero hindi mo kayang ibigay sa akin yan dahil iba ang mahal mo. Kaya. Pinapalaya na kita, Jeff. Ayaw kitang nakikita na malungkot dahil nandito ka sa akin. Ayaw kong nahihirapan ka. Ang gusto ko ay maging masaya ka lang sa buhay mo, kasi mahal kita. Tandaan mo yan" sabay  pagtalikod ni Alvin kay Jeff at kaagad lumabas ng opisina nito.

Ilang oras ang lumipas at nagpasya na lang si Jeff na umuwi na lang sa kanyang bahay para ipahinga niya na lang ang sarili dahil hindi rin siya makatrabaho ng maayos dahil may problema siya.

---

        "Diba ang sabi ko... ayusin mo'to??!!"  sigaw ni Jean sa isa niyang tauhan  "Ilang beses ko bang sasabihin sa'yo yan??! Ang tanga-tanga mo eh!!"

        "Sorry po, Madam"

        "Sorry?? Yan parati ang sinasabi mo sa akin. SORRY"  at tumayo si Jean sa kanyang upuan na parang pumuputok na ang ugat sa kanyang leeg  "Luyamas ka nga sa harapan ko bago pa kitang masaktan..!"

Kaagad lumabas ang kanyang tauhan sa opisina nito. Si Jean ay ang nagmumuno sa isang kumpanya ng kanyang asawa na si Richard Teng, na kakompitensiya ng Dy Group of Companies.

        "Kalma ka lang, pwede?"  sambit ni Richard sa asawa na nakaupo sa isang upuan.

        "Paano ako makakalma kung sadyang tanga ng mga tauhan mo?!"  sabat ni Jean sa kanya  "Simpleng utos lang, hindi pa makuha. Kung ako na lang sana ang pinamanahan ni Daddy eh. Hindi ako maghihirap ng ganito"

        "Ano pa ba ang iniiyak mo? E may pwesto ka naman sa negosyo ko ah"

        "Presidente ng isang Brewing Company?? Talaga Richard?"

        "Oo. Magpasalamat ka pa nga na binigay ko sa'yo eh"

        "Ayaw ko nito. Gusto ko ang posisyon ng baklang Jeff na yon. Yan ang gusto ko"

        "Speaking of... kamusta na pala ang inutusan mong tao para mag ispiya sa kanila?"

        "Ayon... hindi pa nagrereport sa akin"

        "Baka naging loyal na siya sa kanila"  sabat naman ni Richard  "Ikaw din. Baka sinumbong ka na niya kina Jeff"

        "Kakampi mo ba ako o kaaway??"

        "Kakampi siyempre. Asawa kita eh"

        "E bakit ganyan ka makapagsalita?? Para sa kanya ka kumakampi?"

        "Hindi naman sa ganon"  sabay tayo ni Richard at lumapit sa asawa at niyakap ito ng mahigpit  "Yung akin lang naman ay iniisip ko ang pwedeng mangyari. Ikaw talaga, ang init ng ulo mo parati"

Napatingin sila sa pintuan dahil may pumasok na tao. Laking gulat ni Jean dahil pagkatapos ng ilang taon na pag-iispiya ay muling nagpakita ang kanyang inutusan.

        "Sa wakas. Nagpakita ka na din sa akin"  sambit ni Jean sa kanya.

        "Sorry po, Madam. Marami po siya kasing pinapagawa eh"  sagot nito  "Masyado kasi siyang demanding. At recently, marami siyang ginagawa na hindi naman konektado sa negosyo. Kung hindi late, absent"

        "Talaga, Gwen??"  sabay ngiti ni Jean  "Tignan mo naman, lumalabas na din ang totoong kulay ng baklang yan. Tinatamad na"

        "Opo, Madam"

        "Ano pa ang nalaman mo sa kanya?"

        "Tungkol sa kanyang nobyo na si Alvin"

        "Anong tungkol sa kanya?"

        "Nag-usap sila kanina. Nakinig ako sa labas"  pagkuwento ni Gwen kay Jean  "Naghiwalay sila dahil may nakita si Alvin na larawan at pinakita niya ito kay Jeff"

        "Talaga?? Ano?"

        "Magkayakap silang dalawa ni Riley sa litrato"

Napatawa ng malakas si Jean sa mga balita ni Gwen sa kanya “Very good, Gwen” sabay palakpak niya ng malakas “Maaasahan ka talaga. Good job”

        "Thanks, Madam"

        "Sige na. Umalis ka na at bumalik ka na doon. Baka hinahanap ka niya na"

        "Wala po siya doon"

        "Bakit? Saan siya?"

        "Umuwi siya dahil sumama daw ang kanyang pakiramdam dahil sa away nilang dalawa ni Alvin"

        "Absent na naman siya??"  sabay tango ni Gwen ng kanyang ulo  "Mabuti yan. Habang namomoblema siya sa kanyang LOVELIFE ay pinabayaan niya din ang kanyang negosyo. At habang unti-unting humihina ang kanyang negosyo, doon ako papasok at magbabalik para iligtas ang Dy Group of Companies sa kamay ni Jeff. Aagawin ko sa kanya... I mean, babawiin ko sa kanya ang negosyo na dapat para sa akin"

        "Ang talino talaga ng asawa ko"  sabay yakap ng kanyang asawa  "Susuportahan kita sa plano mo dahil kung mangyari man yan. Magmermerge ang dalawang malalaking kumpanya natin at tayo na ang pinakamayaman sa buong Pilipinas"

        "Don't worry, mangyayari talaga yan mahal ko na asawa"  sagot ni Jean  

Itutuloy…

ASJD: Chapter 17 (Paghaharap)

Mr Chua: What??! Absent siya??!

Gwen: Yes Mr. Chua. Absent po si Mr. Dy ngayon. Sumama kasi ang pakiramdam niya.

MC: Oh eh saan ka ngayon??

G: Dito po ako ngayon sa office, Sir.

MC: Very Good. May ipapagawa sana ako sa’yo, Gwen.

G: Sige Sir. Ano po iyon?

MC: Pwede mo bang i-send sa e-mail ko ang powerpoint presentation na ginamit ng magaling mong amo nung sa meeting niya sa Higalgo Breweries?

G: Sige Sir. Mayroon po akong kopya Sir. Ako po kasi ang gumawa nun.

MC: What??! Ikaw pa gumawa nun na isang Assistant lang??

G: Yes Sir. Ako po ang gumawa kasi nawala sa isip ni Mr. Dy ang paparating na meeting eh. Ako na lang ang gumawa.

MC: Hay sige, Gwen. Pakisend na lang ngayon sa email ko. I-edit ko lang kung may dapat baguhin.

G: Sige po, Sir.

Binaba ni Mr. Chua ang kanyang telepono at minasahe ang kanyang balikat dahil sa narinig niyang balita sa assistant ni Jeff.

        "So?? Ano na, Mr. Chua?"  tanong ng isa niyang kasama sa coffee shop.

        "Isesend ng kanyang Assistant ang powerpoint"  sagot nito

        "E saan ba siya?"

        "Absent. Masama daw ang pakiramdam"

        "Ano??" 

        "Yup. Yun ang sabi ng assistant niya na... may I remind you ha. Ang assistant niya pa ang gumawa ng presentation niya noon sa meeting nila"

        "Talaga?? Paano yan? Sa assistant niya pa pinaubaya yun?"  sambit ng isa  "Kaya pala mali-mali o kulang ang presentation dahil iba pala ang gumawa"

        "Yun  nga eh"

        "Paano yan?? May meeting ngayon ang Tan Prime Holdings at Hidalgo Breweries dito?"

        "Hindi ko alam. Ang magaling amo natin kasi eh. How irresponsible"  sagot naman ni Mr. Chua  "How I wish na si Madam Jean na lang ang may-ari nito"

        "Pero hindi mo ba naalala? Na na-bankrupt ang hinahawakan niyang kumpanya??"  paalala ng isa sa kanya  "E how much more naman kung marami ang hinahawakan niya?"

Hindi makapagsalita si Mr. Chua sa sinabi ng kanyang kasama. Pero napatingin silang dalawa dahil may palapit sa kanila na babaeng pamilyar ang mukha. Napatayo sila at kinamayan ito.

        "Madam Jean"  sambit ni Mr. Chua  "You're here"

        "Of course, I'm here. May meeting kami dito ni Don Rolando para sa multi-million deal diba?"  sagot ni Jean sa kanila  "Na nabigo kayo na kunin ang deal na yon dahil sa magaling niyong boss"

        "Oo nga, Madam eh"  buntong-hininga ni Mr. Chua  "How I wish kung ikaw na lang sana ang nagmumuno sa amin. Siguro ngayon ay nasa atin na ang deal na iyon"

        "Haay. How sad nga eh"  dugtong naman ni Jean  "Pano kasi na ang baklang iyon ang pinaburan ni Daddy"

        "Sayang naman, Madam"

        "Pero don't worry, andito pa rin ako para tumulong sa inyo. Siyempre, sa inyo pa rin ang loyalty ko"  ngiti ni Jean sa kanila.

        "Salamat po, Madam"  

Napatingin si Jean sa pintuan ng coffee shop at nakarating na si Don Rolando ng Hidalgo Breweries para sa kanilang meeting.

        "Andiyan na pala siya. I'll see you guys later ha"  paalam niya sa dalawang lalaki.

Tumayo at umalis sa kanilang mesa si Jean upang sunduin si Don Rolando sa pinto at kaagad sila naghanap ng bakanteng upuan. Nagdiskusyon silang dalawa para sa mga plano nilang pagpapatayo ng malaking brewing company sa Pilipinas at kung paano ito palakihin.

Samantala. Nakatingin si Mr. Chua at ang kasama niyang lalaki sa kanilang dalawa. Sumusulyap na tila naiinggit ito.

        "Bakit hindi maalis ang tingin mo sa kanya, Mr. Chua?"  

        "Naiinggit lang kasi ako dahil wala na sa atin si Madam Jean"

        "Bakit naman?"

        "Tignan mo, Mr. Cruz"  sambit niya sa kasama  "Iyan dapat ang totoong lider natin. Masipag at dedikado sa kanyang trabaho. Hindi ang Jeffrey Dy na yun na tamad at puro lang sarili ang kanyang iniisip. Hindi niya sineseryoso ang binigay sa kanyang responsibilidad"

        "Kung sa bagay. Tama ka, Mr. Chua"  pagsang-ayon niya  "Masipag talaga si Madam Jean. Nakikita talaga sa galaw ng isang tao ang kasipagan. Hindi sa salita lamang"

        "Tama ka. Gusto ko na siya na lang sana ang mamumuno sa atin"

        "Paano? Paano natin gagawin yun?"

        "We will set a meeting. Gusto kong paalisin na si Jeffrey Dy sa kanyang pwesto bilang may-ari ng Dy Group of Companies"

---

Dakong alas-otso na nang gabi nakababa si Jeff mula sa kanyang mahabang pahinga sa kanyang silid. Nakita niya sa sala ang kanyang anak na si Marie na nanonood ng palabas sa telebisyon kasama ang kanyang lola na si Joyce.

        "Mukhang masaya kayong dalawa sa pinapanood ninyo ah"  sambit ni Jeff sa dalawa.

Kaagad tumayo si Marie mula sa kanyang inuupuan at tumakbo ito para yakapin ng mahigpit ang ama. “Papa… kamusta po ang pahinga ninyo?”

Ngumiti lang si Jeff sa anak at kinurot ang pisngi nito. “Nay, anong ulam natin ngayon?”

        "Naku anak. Pasensiya na. Hindi ako nakapagluto eh"

        "Bakit naman?"

        "Sumama din ang pakiramdam ko anak. Parang tatrangkasuhin ako"  sagot ni Joyce  "Pero huwag kang magalala, anak. Tumawag na ako sa Jolibee para magpadeliver ng uulamin natin ngayon"

        "Talaga Nanay-La?? Jolibee ang pagkain natin ngayon??"  sulpot naman ni Marie sa usapan  "Yey...! Sarap po yan, Nanay-La"

        "Alam ko apo. Kaya nga bumili ako dahil alam ko na paborito mo eh"

        "Wow. Thank you po, Nanay-La"

        "You're welcome, apo"  sagot naman ni Joyce sa kanya. Bumaling ang tingin niya sa anak na parang mabigat pa din ang mukha kahit nakapagpahinga na ito.  "Anak?? Okay ka lang?"

        "Hindi po, nay"

        "Bakit?? Anong nangyari?"

Tumingin si Jeff sa anak dahil parang may sasabihin ito “Marie?? Pwede bang umakyat ka muna sa kwarto mo?? May pag-uusapan lang kami ng Nanay-La mo”

        "Sige po, Papa"  kaagad naman tumakbo paakyat si Marie papunta sa kanyang silid.

Samantala ay umupo si Jeff sa sofa katabi ang ina niyang nag-aalala na sa kanya.

        "Ano ba yun, anak?"

        "Wala na kami ni Alvin, nay"

        "Ano?? Bakit?? Anong nangyari, anak?"  dugtong ni Joyce  "Niloko ka ba ni Alvin?? Ano ba ang ginawa niya sa'yo?"

        "Hindi, nay. Mabait na tao si Alvin. Hindi siya ang may kasalanan sa hiwalayan namin"  paliwanag ni Jeff sa ina  "Kundi ako"

        "Ha? Ano ba ang ginawa mo, anak?"

        "Niloko ko siya, nay"  sabay tulo ng mga luha ni Jeff  "Ang taong nagmahal sa akin ng tapat at totoo"

        "Bakit ba, anak?? Ano ang ginawa mo?"

Tumahimik ng ilang minute si Jeff para ihanda ang sarili sa sasabihin niya sa ina “I had sex with somebody na hindi ko kilala, nay” sabay punas ni Jeff ng kanyang luha “Pagkatapos nun, ginamit ko din siya para maisagawa ang mga plano kong paghihiganti kay Riley”

        "Ano?? Ginawa mo yun??"

        "Oo nay. Inamin ko kay Alvin ang tungkol sa taong yon dahil pinagbabantaan niya na ako dahil may nararamdaman na daw siya sa akin. Mahal niya na ako"  kuwento pa ni Jeff sa ina  "Katulad sa inaasahan ko, nagalit si Alvin at nasaktan ito sa pag-aamin ko sa kanya. Hindi ko sinasadya, nanay. Hindi ko sinasadya na saktan si Alvin"  takip ni Jeff sa kanyang mukha habang umiiyak ito ng todo.  "Nagsisisi talaga ako sa ginawa ko sa kanya at kay Riley"

Walang imik si Joyce kundi niyakap niya na lang ang anak ng mahigpit. Mahigpit na mahigpit na yakap dahil alam ng ina ang nararamdamang lungkot ng anak. “Sige lang, anak. Iiyak mo lang yan” sambit niya sa anak “Ang importante sa ngayon ay nagsisisi ka sa mga nagawa mong kasalanan sa kanilang dalawa. Hindi naman kita masisisi kung nagloko ka din, anak”

        "Bakit, nay?"

        "Kasi gusto mong maghiganti sa ginawa sa'yo ni Riley. Wala kang mapagbalingan ng sama ng loob kaya ginawa mo yun"

        "Siguro nga, nay. Tama ka"  pagsang-ayon ni Jeff sa ina "Napagbalingan ko si Alvin ng sama ng loob ko kay Riley"

Hinimas ng paulit-ulit ni Joyce ang likod ng anak para mapakalma na ito sa iyak “Tahan na anak. Huwag ka nang umiyak”

        "Pero nay... Ano ang gagawin ko??"

        "Pabayaan mo muna si Alvin para mapag-isip-isip at mapakalma din ang utak nito, okay??"

Tumango na lamang si Jeff bilang sagot niya sa payo ng ina. Pagkatapos ng masinsinang usapan ng dalawa ay kumain na agad sila dahil dumating na ang kanilang pinadeliver na pagkain.

---

Kinabukasan. Araw ng Linggo.

Pumasok si Jeff sa kanyang trabaho upang bumawi sa kahapon niyang pagliliban.

        "Sir... andito ka?"  bati ni Gwen kay Jeff na kakapasok lang sa opisina ng kanyang amo.

        "Oo naman. Bakit?"

        "Wala naman po, Sir. Nagulat lang ako"

        "Nagulat talaga ha?"  sagot naman nito  "Oo nga pala, kamusta naman dito kahapon, nung wala ako?"

        "Hmmm. Okay lang naman po, Sir. It runs smoothly naman kahapon habang wala ka"

        "Good"  ngiti ni Jeff  "Gwen...?"

        "Yes, Sir?"

        "Nakalimutan ko pala ipaalam sa'yo kahapon na i-forward mo ang tinapos kong presentation para sa meeting ni Mr. Chua sa Hidalgo"  paalam ni Jeff sa kanya  "Nakatago yun sa e-mail ko"

        "Talaga po?? May ginawa ka?"

        "Yup. Nirevised ko yung ginawa mo eh. Para naman i-prove ko sa kanila na deserving ako bilang may-ari nito at hindi ako irresponsable" 

        "Ahmmm. Okay lang po, Sir. Binigay ko naman sa kanila ang ginawa mo"

        "Talaga?? Naku. Salamat Gwen. Maaasahan talaga kita"

        "You're welcome, Sir"

Ngumiti ulit si Jeff sa kanya na parang nagpapasalamat ulit dito. “Sige na, Gwen. You may leave na”

Tumalikod kaagad si Gwen sa amo at lumakad patungo sa pintuan. Nang pagkahawak niya sa doorknob ay may kumatok dito. Binuksan ito ni Gwen at nakatambad sa labas si Riley na nakatayo.

        "Riley...?"  sambit ni Jeff

Pumasok naman si Riley na walang pasabi at si Gwen naman ay lumabas ng opisina at sinara ang pinto. Nagtungo siya sa pwesto ni Jeff na nakaupo.

        "Kamusta ka na?"  bati ni Riley sa kanya.

        "Okay lang naman ako"  sagot naman ni Jeff na parang nagtataka sa pagdating ni Riley sa kanyang opisina  "Teka, bakit ka nandito?"

        "Wala naman. Miss lang kita"  sagot nito  "Na-miss ko ang tao na rason kung bakit ako nabubuhay"

        "Riley..."

        "I know, Jeff. I know na friends lang tayo and I know it's complicated dahil may asawa na ako"  sambit ni Riley  "Pero hayaan mo muna ako na bumawi sa'yo"

        "Bakit?"

        "Bakit?"  ulit nito  "Babawi ako sa'yo sa mga nagawa kong kasalanan sa'yo kasi mahal kita. At ikaw ang mahal ko. Hindi si Cindy"

        "Riley. Please? May asawa ka na. Let's respect her and your marriage"  dugtong naman niya  "Cindy and your son is your priority, not me"

        "Pero ikaw ang mahal ko, Jeff. Hayaan mo muna ako ngayon nga mahalin kita, okay?"

Napahinga na lamang ng malalim si Jeff at sumang-ayon na lang sa alok sa kanya ni Riley. “Sige. Kung iyan ang gusto mo, okay lang sa akin”

        "Talaga?? Yes!!"  sigaw ni Riley  "Sinagot ako ulit ng babe ko"

        "Hindi kita sinagot..."

        "...Sus, kasasabi mo lang eh. Sumang-ayon ka na oh. Daya naman ng babe ko"  habang dumerecho siya sa upuan ni Jeff at niyakap ito ng mahigpit  "Na-miss talaga kita, babe. Mahal na mahal kita"

Napahigpit ang yakap ni Riley sa nakaupong Jeff na tila ayaw niya talaga ito muli mawala sa kanyang bisig. Pero hindi nila namalayan na may nakatayo na pala sa pinto ng opisina ni Jeff. Si Alvin.

        "So, it's true. Nagkabalikan na kayo"  sabi ni Alvin at napatingin ang dalawa sa kanya na parang nakakita sila ng multo.

        "Alvin..."  sambit ni Jeff  "Mali ang ibig sabihin nang nakita mo"

        "Mali?? E ano ang ibig sabihin ng yakapan ninyong dalawa? Wala lang?"

        "Alvin?? Ikaw na ba yan?"  dugtong naman ni Riley na tinitignan ang uniporme niya  "Wow. Isa ka nang pulis. Grabe"

        "Hindi ikaw ang kinakausap ko, Riley. Tumahimik ka"

        "Bakit naman? Galit ka ba sa akin?"

        "Hindi ako galit sa'yo. Kundi sa inyong dalawa!!"

        "Alvin. Huwag kang mag-iskandalo dito sa opisina ko. Wala kaming ginagawang masama ni Riley"  sulpot naman ni Jeff sa usapan.

        "Teka. Ano ba ang kinagagalit ni Alvin sa atin?"  tanong naman ni Riley sa kanya.

        "Nagtatanong ka pa?? E ikaw nga ang puno't dulo nang lahat ng 'to"  

        "E bakit ako? Ano ba ang problema mo sa akin ha??!"  dugtong ni Riley na tila uminit na ang ulo sa sinabi sa kanya ni Alvin.

        "Ikaw! Wala nang iba. Ang buong pagkatao mo ang hindi ko gusto dahil mang-aagaw ka"  panduduro ni Alvin sa kanya

“Ano ang ibig mong sabihin na mang-aagaw? Wala akong inaagaw sa’yo”

        "Akin lang si Jeff. Mahal ko siya"

        "Ano??"  sambit ni Riley na tila nagulat sa narinig at tumingin siya kay Jeff  "Naging kayo ba ni Alvin?"

        "Oo, Riley"  sagot nito  "Naging kami sa loob ng anim na taon"  at himawakan niya ito sa braso  "Umalis ka na lang muna, mag-uusap muna kami ni Alvin. I will explain everything sa'yo kapag sa susunod nating pagkikita"

Sumang-ayon naman kaagad si Riley sa pakiusap sa kanya ni Jeff at lumabas ng opisina at umuwi na lang ito.

Itutuloy…

ASJD: Chapter 18 (Ang Kambal)

Tinanggap naman ni Riley ang pakiusap sa kanya ni Jeff na umuwi na lang muna kasi mag-uusap pa sila ni Alvin. Gusto niya magpaliwanag kay Alvin sa kanyang nakita at para hindi na madagdagan ang kanyang masamang iniisip.

        "Alvin. Let me explain"

        "Ano pa ang ipapaliwanag mo, Jeff? Nakita ko na mismo ng dalawang mata ko na sweet na sweet kayo sa isa't-isa"  sambit ni Alvin  "Totoo nga ang sinabi ni Ben sa akin."

        "At doon ka naniniwala sa kanya??"

        "Sa totoo lang, Jeff. Hindi ako naniwala sa kanya"  pag-aamin niya kay Jeff  "Nung nagalit ako sa'yo nun at hiniwalayan kita, nasabi ko lang yon dahil nasasaktan pa ako. Pero ang totoo, mahal na mahal pa rin kita. At pumunta dito ako ngayon para bigyan kita ng pagkakataon subalit nakita ko kayo na mahigpit ang yakapan"  sabay muli pagtulo ng luha ni Alvin  "Ngayon, alam ko na talaga. Totoo nga na mahal mo pa rin siya"

        "Hon..."

        "Jeff. Please. Tama na. Tigilan na natin ang palabas na 'to. Masyado na akong nasasaktan"

        "Hon naman. Mahal kita eh. Huwag mo naman gawin ito sa akin. Huwag mo naman akong pahirapan"

        "No. Hindi kita pinahihirapan. Ang totoo nga, pinapalaya na kita at binibigay sa totoo mong mahal eh"  sabay ngiti ni Alvin habang tumutulo pa din ang kanyang mga luha  "Masakit. Inaamin ko. Masyado talaga akong nasasaktan kasi matagal na tayong magkasama eh. Anim na taon din ang pagsasama natin. Sabay na gumawa ng pangarap. Kasal at magbuo ng masayang pamilya kasama ang anak mong si Marie"

        "Pero pwede pa din natin gawin yon, hon. Pwede pa. Mahal kita eh"

        "Huwag na, Jeff. I know na hindi ka magiging masaya sa piling ko"  dugtong ni Alvin  "Kaya pinapalaya na kita, Jeff. Salamat sa lahat. Paalam"

Pagkatapos ng matinding iyak ni Alvin ay kaagad siyang umalis at lumabas sa opisina ni Jeff. Samantala si Jeff naman ay nakatayo lang malapit sa kanyang mesa at nakatitig sa pintuan.

---

        "Oh? Anong sabi ng ispiya mo?"  sambit ni Richard sa asawa. 

Nakatayo si Jean malapit sa bintana habang binababa niya ang kanyang telepono at nilagay sa bulsa. Nakangisi siya na tila masaya sa narinig ng kausap sa telepono. “Talagang pumapanig sa akin ang tadhana”

        "Bakit naman?"

        "Bumalik muli si Alvin kanina daw sa opisina ni Jeff"  kuwento ni Jean sa asawa  "Pero ang mas masaya, ay nandoon si Riley. Nahuli silang dalawa nagyayakapan"

        "Mabuti kung ganon. Madadagdagan pa lalo ang pagkawala ng focus ng Jeff na yan sa negosyo dahil sa problema niya sa pag-ibig"

        "Tama ka. Haaay. I am so excited. Ramdam na ramdam ko na ang lambot ng upuan ng opisina ngayon ni Jeff. I can feel it right now" sambit ni Jean na habang nakangiti ito  "Mapapasaakin din ang lahat na dapat sa akin"

        "Malapit na. Malapit na malapit"  dugtong din ni Richard sa asawa.

        "Tama. Nagpapasalamat ako sa aking ispiya na si Gwen. Maaasahan talaga siya"

        "Oo nga pala. Kamusta ang meeting mo kahapon kay Don Rolando?"

        "Ayon. Papayag na sana siya kung hindi niya nakita na nakabantay ang mga opisyal ng Jeff na yon"

        "Bakit sila nandoon?"

        "Nagbabantay"

        "Ano?"

        "Binabantayan nila tayo para makasalisi sila at para makakuha ng pagkakataon para makausap muli si Don Rolando"

        "Salisi?? What a desperate move"  dugtong ni Richard  "So kamusta? Nakausap nila? Baka nakuha nila ang deal, Jean"

        "Don't worry, hindi nila nakausap. Sinadya ko talaga na pumunta sila doon at makita sila ni Don Rolando"  paliwanag ni Jean sa asawa  "Para mawala na ng tuluyan ang gana ng matandang yon sa kanila dahil ang kukulit nila"  habang nakangiti pa din ito  "At para sisisihin nila si Jeff sa nangyari dahil hindi nga niya nakuha nun habang may pagkakataon sila at ako na naman ang bida sa kanila"

        "Mabuti. So, nakuha natin kung ganon?"

        "Hindi din"

        "Ano?! Bakit hindi?"

        "Pag-iisipan niya pa daw kung sino at ano ang gusto niya"

        "So kelan ?"

        "Hindi ko alam. Basta ang importante, sigurado na nasa atin mapupunta ang deal na yon at hindi kina Jeff"

        "Sana nga"  sagot ni Richard na parang nai-iistress na ito

        "Huwag kang mag-alala, okay? Everything will be alright"  paniniguro ni Jean sa asawa  "Mapapa sa atin din ang lahat nang yan. Pero may isa pa akong pinoproblema"

        "Sino?"

        "Ang kakambal ni Jeff. Si Joey, also known as Joaquin"

        "Ano naman ang sa kanya?? Diba pinapatay mo na ang mga umampon sa kanya?? Siguro naman ay natakot na siya at hindi na siya mangingialam sa pamilya ninyo"

        "Oo. Pero ang inaalala ko na baka nakita na siya ni Jeff at humingi ng tulong"  sagot ni Jean  "Kinakabahan ako na baka bumalik siya at kunin ang kanyang mana"

        "E anong plano mo?"

        "Meron na. Pero hindi ko muna sasabihin sa'yo. Isang malaking pasabog"

---

Nagkatotoo nga ang pinangangambahan ni Jean. Bumalik nga ang kakambal ni Jeff na si Joaquin sa kanilang buhay. Nakatayo si Joaquin sa gate ng mansyon ni Jeff at tila namamangha sa kanyang nakita sa malaking bahay.

’Wow. Ang laki namang bahay na ‘to. Hindi ko akalain na ganito kayaman ang pamilya ko’
sambit ni Joaquin sa kanyang sarili.

Napatingin siya sa kanyang likuran dahil may sasakyan na huminto at tila papasok na sa mansyon. May lumabas na tao na kamukhang-kamukha niya mula sa sasakyan.

        "Kuya?"  sambit ni Jeff, sabay sara ng pinto ng sasakyan.

        "Jeff?"  sagot naman niya  "Salamat sa Diyos dahil nakita na kita. Ilang araw din ang paghahanap ko sa inyo"

        "Oo. Bakit ka nandito kuya? Ano ba ang nangyari?"

        "Gusto ko lang naman makilala ang totoo kong pamilya"  sagot ni Joaquin  "Pasensiya na ha? Kung hindi ko tinanggap nung una ang alok mo na tumira at mamuhay dito kasama ninyo. Hindi ko kasi matanggap eh"

        "Ayos lang yon, kuya"

        "Hindi. Hindi ayos yun sa akin, Jeff. Kasi tinalikuran ko ang sarili kong pamilya"  sagot naman niya sa kakambal  "Pasensiya na talaga"

Hindi sumagot si Jeff sa sinabi kapatid at niyakap na lang ito ng mahigpit “Huwag kang mag-alala, kuya. Hindi naman kami galit sa’yo” sambit ni Jeff “Pumasok na tayo. Naghihintay ang nanay natin sa loob”

Sumang-ayon naman si Joaquin sa sinabi nga kapatid niya at kaagad silang pumasok ng gate at sa mansyon.

---

Nauna pumasok si Joaquin ng mansyon dahil pinark pa ni Jeff ang kanyang sasakyan. Nang pagpasok ni Joaquin ay nabigla siya sa kanyang nakita. Manghang-mangha siya dahil ngayon lang siya nakapasok sa ganitong kalaking bahay at puro mamahalin ang lahat ng mga gamit dito.

Nagulat din siya dahil may batang yumakap sa kanyang mga binti. “Hello Papa. Kamusta ka po?” sambit ni Marie sa akala niyang ama.

Hindi naman sumagot si Joaquin sa bata at ngumiti lang ito at hinimas ang ulo.

        "Marie. Anak. Hindi yan ako"  sambit ni Jeff na nasa likuran ng kanyang kakamabal na habang tumatawa sa kanyang nakita. 

        "Po..?"  sambit ni Marie na nalito din sa nakita  "Sino po siya, Papa?"

        "Tito mo yan, Marie. Kakambal ko"

        "Wow"  sambit ni Marie at tinitignan mula ulo hanggang paa ang kanyang tito  "Kamukhang-kamukha mo talaga, Papa"

        "Hello. Anong pangalan mo?"  tanong ni Joaquin kay Marie.

        "Ako po si Marie Dimasalang. Apilyedo po ng Mama ko ang dinadala ko"  sagot naman ni Marie  "Pero nangako po si Papa na magiging Dy na ako"

        "Talaga? Ang kyut mong bata ka"  sabay kurot ng malakas ni Joaquin sa pisngi ng bata. 

Napahawak naman agad ni Marie ang kinurot na pisngi nito “Ang sakit po nun, Tito”

        "Sorry Marie. Kyut mo kasi eh"  ngiti ni Joaquin. Sumalyap siya kay Jeff na kasalukuyang kinakarga ang kanyang anak  "Jeff? Saan ang nanay natin?"

        "Si Nanay?"  ulit ni Jeff  "Baka nandoon sa kwarto niya. Nagpapahinga. Masama kasi ang pakiramdam eh"

        "Talaga? Sayang naman. Gustong-gusto ko na siyang makita eh"

        "Maghintay ka lang, kuya. Mamaya ay lalabas na si Nanay"

        "Sige.."

        "Kung gusto mo, manood ka na lang muna ng TV"

        "Huwag na Jeff. Hindi kasi ako mahilig manood ng TV eh"  sagot ni Joaquin  "Gusto mo, tagay na lang tayo?"

        "Ha? Ano yan?"

        "Inuman tayo. Gusto mo?"

        "Naku. Pasensiya na. Hindi kasi ako umiinom eh"

        "Sayang naman"

        "Kung gusto mo, ikaw na lang ang uminom"

        "Ako lang? Ayaw ko. Gusto ko na may kasama ako eh"

        "Ganon? Pasensiya na. Hindi talaga ako umiinom eh"

        "Jeff..?? Anak??"  tawag ni Joyce na habang pababa ng hagdanan  "Sino ang kasama mo?"

Napatingin ang kambal sa hagdanan na habang bumababa ang kanilang ina. Lalung-lalo na si Joaquin dahil ngayon niya lang nakita ang totoo niyang nanay.

        "Nay..?" sambit ni Jeff sa ina  "Si Kuya Joey po, ang kakambal ko"

Matagal ang pagtitig ni Joyce sa anak na tila nagulat ito. Sa wakas ay nakita niya ito sa personal, kasi sa litrato niya lang ito nakikita ang anak dahil sa mga pang-iimbestiga ni Jeff sa kapatid sa nakalipas ng mga taon. “Anak?? Joey?? Ikaw na ba yan?”

        "Opo"  tanging sambit nito.

Linapitan ni Joyce ang anak at niyakap ng mahigpit. Tumulo ang kanyang mga luha dahil sa wakas ay nandito na ang kanyang isang anak. “Matagal ang hinintay ko na panahon para makita ka, anak. Kung alam mo lang.” sabay yakap ni Joyce sa kanya “Akala ko ay namatay ka na kasama ni Ming noon nung ninakaw ka niya sa akin, pero nag sabi ng tatay mo ay buhay ka at nakita ka niya. Sana mapatawad mo ang nanay dahil nawala ka noong sanggol ka pa lang”

        "Huwag ka na pong maghingi ng tawad, nay. Sinabi na sakin lahat nun ni tatay nung nagkita kami"  kuwento ni Joaquin sa ina  "Sinabi niya din sa akin na sumama na lang daw ako sa kanya noon para makita at makilala ko ang totoo kong pamilya pero tumanggi ako kasi hindi ko natanggap na hindi ko pala totoong magulang ang kinalakhan kong mga magulang"

        "E ano ang nag-udyok sa'yo na pumunta dito ngayon, anak?"  tanong ni Joyce sa kanya. Biglang umiyak si Joaquin sa tanong ni Joyce  "Oh? Bakit ka umiiyak, Joey? May problema ba?"

        "Sorry po, nay"  sabay punas ng mga luha niya  "Wala na sila kasi eh. Patay na sila. Kaya andito ako sa inyo ngayon dahil wala na akong pamilya na malalapitan"  at tumingin siya sa kanyang kapatid  "Jeff? Sana matanggap ninyo pa ako ng nanay. Humingi din ako ng tawad sa'yo dahil naging matigas ang ulo ko dahil hindi ko tinanggap noon ang alok mo"

        "Welcome ka dito sa bahay natin, kuya. Huwag ka nang humingi ng tawad sa amin. Naiintindihan ko kung bakit mo hindi mo tinanggap noon ang alok sa sa'yo"  sambit ni Jeff  "Basta ang importante ay nandito ka na sa amin. At kumpleto na tayo"

Magkalipas ang kanilang kuwentuhan at iyakan nilang tatlo ay kumain sila ng hapunan. Kaagad naman natulog si Marie dahil may pasok pa siya kinabukasan sa paaralan.

Samantala naman, nakaupo pa din silang tatlo sa hapagkainan; Sina Jeff, Joaquin at ang kanilang ina na si Joyce na tila hindi pa tapos ang kanilang kuwentuhan.

        "Joey anak"

        "Bakit nay?"

        "Okay lang ba sa'yo na kung itanong ko kung ano ang dahilan ng pagkamatay ng mag-asawang nag-aruga sa'yo noon?"

        "Opo, nay. Ayos lang"  sagot ni Joaquin na parang bumalik ang lungkot sa kanyang mukha  "Tinamabangan sila ng mga nakamotor na mga lalaki, at pinagbabaril eksaktong dalawang gabi ang nakakaraan" kuwento niya sa ina at sa kapatid  "Hindi ko alam kung ano ang rason ng mga taong yon kung bakit pinatay nila ang mga magulang ko"

        "Wala ba silang kalaban o may naging kaaway sa lugar n'yo, kuya?"  tanong ni Jeff.

        "Wala. Sigurado ako doon kasi ang babait nina tatay at nanay. Lahat ng mga tao dun sa amin ay kaibigan nila"  

Biglang natahimik si Jeff sa nalaman niya sa kanyang kapatid. Parang kilala niya na kung sino ang mga iyon. “Parang kilala ko na kung sino ang gumawa yon”

        "Sino anak?"

        "Sino pa? Kundi ang magaling kong kapatid na si Jean"

        "Kapatid natin?"  ulit ni Joaquin

        "Oo kuya. Pero kapatid lang natin sa ama"  sagot ni Jeff  "Si Jean ang pinakabatang anak ni tatay sa ibang babae. Siya din ang kontrabida sa buhay natin"

        "Paano ka naman nakakasiguro na siya ang nasa likod nang pagpatay nina tatay at nanay, Jeff?'

        "Hindi ko alam. Pero malakas ang kutob ko na siya ang nasa likod nito"  sagot ni Jeff  "Ang tanging rason lang na nakikita ko ay nakikita ka niya na isang malaking tinik sa kanyang lalamunan sa pagkuha ng mana na iniwan ng tatay sa atin. That's why gusto ka niyang pahirapan. Kaya pinapatay niya ang mga kinikilala mong magulang"

        "Pero anak. Hindi pa tayo nakakasiguro na si Jean ang nasa likod"  dugtong ni Joyce  "Wala pa tayong matibay na ebidensiya"

        "We will. Tiwala lang, nay. Makakahanap din tayo ng pruweba na siya ang utak ng pagkamatay ng mga kinikilalang magulang ni kuya"  paniniguro ni Jeff sa ina. Tumingin naman siya agad sa kanyang kakambal  "Gagawin ko ang lahat para bigyan ng hustisiya ang pagkamatay nila, kuya"

        "Maraming Salamat, Jeff"

Itutuloy…

ASJD: Chapter 19 (Pabor ni Cindy)

Dakong alas-otso ng gabi.

Kakauwi lang ni Riley sa kanilang bahay galing sa opisina ni Jeff. Naghahalong saya at pagtataka ang kanyang nadarama dahil sa wakas ay sila na ulit ni Jeff pero hindi niya pa alam kung ano ang ibig sabihin ni Alvin na siya daw ang umagaw sa pagmamahalan nila ni Jeff.

Nang pagpasok ni Riley sa bahay ay nandoon si Cindy, nakatayo malapit sa pinto, naka-krus ang dalawang braso at nakatingin sa kanya.

        "Bakit ngayon ka lang?"  panimula ni Cindy kay Riley  "Saan ka nanggaling?"

        "Naghahanap lang ako ng trabaho"  sabay upo sa sofa  

        "Saan?? Kay Jeff na naman ba?"  dugtong niya sa asawa  "Sobrang tigas talaga ng ulo mo. Bakit mo ba pinipilit ang sarili mo na doon mag-apply ng trabaho?"

        "Pwede ba?? Pagod ako sa paghahanap. Ang ingay mo"

        "Ahh. Ako pa ngayon ang maingay?? Sige. Paano ako hindi maging maingay kasi alam ko na doon ka naman nanggaling sa opisina niya"

        "E ano naman ang sa'yo kung doon ako galing sa kanya?"  dugtong ni Riley  "Alam mo naman ang rason ko diba?"

        "Oo. Alam ko. Na mahal mo pa rin siya"

        "Oh. Alam mo naman pala eh. Bakit ka pa nag-iingay?"

        "Ang akin lang naman, Nathan. Sana hindi mo iparamdam sa akin na wala akong kwenta sa iyo"

        "Ano na naman ba 'to, Cindy?? Anong drama na naman ba yan...?"  sambit niya sa asawa  "Dito nga ako umuuwi sa inyo oh. Kayo pa rin ang pamilya ko"

        "Oo nga. Kami ang pamilya mo pero iba naman ang laman ng puso mo"  sagot ni Cindy  "Kahit alam mo na, na sinaktan ka niya at inamin niya na sa'yo na siya ang may pakana nung pambubugbog at pahirap mo sa restaurant. Minahal mo pa din siya"

        "It's because I deserved it. Hindi ko naman siya masisisi kung ginawa niya yon sa akin dahil nasaktan siya"  dugtong niya  "Pero masaya na kami ngayon sa isa't-isa dahil pinatawad niya na ako. Mahal na mahal ko siya"

Biglang kumurot ang puso ni Cindy sa mga sinabi ni Riley. Masakit pakinggan na hindi siya ang laman ng puso ng kanyang asawa kundi ang ibang tao.

        "So kayo na ngayon?"  tanging tanong ni Cindy.

        "Oo. Kami na"  sagot naman nito

        "E paano naman ako, Nathan?? Paano ang pamilya natin?"  sabay lapit niya sa asawa.

        "Ilang beses ko bang sinabi sa'yo na walang tayo...? Pinakasalan lang kita dahil pinagbantaan ako ng kapatid mo. Hindi kita mahal, Cindy. At yan ang totoo"  sambit ni Riley na tila nagagalit na ito  "Magpasalamat ka pa nga na dito pa ako umuuwi eh. At para lang yan sa anak natin na si Stephen. Para hindi niya nakikita na sira ang kanyang pamilya"

        "Pero sa ginagawa mo ngayon. Sinisira mo na ang pamilya natin"

        "Pamilya na nasa imahinasyon mo lang"  sabat ni Riley  "Pinagsabihan na kita noon, Cindy. Pero pilit mo pa din binubuo ang pamilya mo. Mahal ko si Jeff at yun ang totoo"

Tumayo si Riley sa sofa at kaagad dumerecho sa kanyang silid para magpahinga at para umiwas sa bangayan nilang mag-asawa. Hindi niya namalayan na nakatayo ang anak niya na si Stephen sa gilid at tinitignan ang kanyang magulang na nagtatalo.

---

Kinabukasan. Nagpunta si Cindy sa opisina ni Jeff dahil hindi niya talaga matanggap ang nangyari na nagkabalikan muli ang kanyang asawa at si Jeff.

Pumasok siya sa gusali at lumapit sa front desk.

        "Good morning, Miss"  bati ni Cindy sa babae   "Pwede ko bang makausap si Mr. Jeffrey Dy?"

        "Ano po ang pangalan ninyo, Ma'am?"  tanong ng babae habang may tinitignan sa computer

        "Cindy Rodgers"

        "Ay Ma'am. Pasensiya na po. Wala po kayo sa lista sa mga appointments ni Sir"

        "Hindi ba pwedeng isingit mo na lang ako diyan?"

        "Sorry po, Ma'am. Hindi talaga pwede. Busy po ngayon ang schedule niya. Hindi ko po kayo masisingit"

        "Please naman, Miss. Importante talaga na makausap ko siya"  pangungulit niya sa babae.

        "Sorry po talaga, Ma'am. Hindi talaga"

Biglang uminit ang ulo ni Cindy dahil ayaw nila papasukin siya sa opisina at tila tinatago nila si Jeff sa kanya.

        "Ayaw niyo talaga??! Sige. Kung ayaw ninyo... mag-iiskandalo ako dito"

        "Ma'am. Please. Huwag naman po"

        "No. Gagawin ko 'to!"    pagmamatigas ni Cindy na parang tumataas na ang tono ng boses.  "Gusto kong mapahiya ang Jeff na yan dahil sa gagawin kong 'to"

        "Sige. Gawin mo yan"  sulpot ni Jeff. Kakapasok niya lang ng gusali at narinig lahat ang pag-iiskandalo ni Cindy  "Tignan lang natin kung sino ang mapapahiya sa gagawin mo"

Napatingin naman si Cindy sa kanya at nagulat sa pagdating ni Jeff “Mr. Jeffrey Dy. Andito ka na pala”

        "Ano ang kailangan mo, Cindy? Bakit ka andito at magsasayang ng oras para mag-iskandalo?"

        "Gusto ko lang mag-usap tayo"

        "Mag-usap?"  ulit ni Jeff  "Sorry, busy ako. Next time na lang"  sabay alis ni Jeff sa harapan ni Cindy.

Kaagad naman hinawakan ni Cindy ang braso ni Jeff. Mahigpit na mahigpit ang pagkakahawak. “Mag-usap tayo. Huwag. Kang. Bastos.” napatingin si Jeff sa braso nito na hinawakan ng isa, at muling tinignan si Cindy sa mata. Matagal ang titigan nilang dalawa na tila may halong inis ang bawat isa.

Inalis niya ang kamay ni Cindy sa kanyang braso. “Sige. Mag-usap tayo. Doon tayo sa opisina ko” Sumunod naman siya kay Jeff papasok sa elevator.

Nang pagpasok nila sa opisina ay kaagad tinambangan ni Cindy si Jeff. Napatingin na lamang si Jeff sa babaeng nasa harapan niya na parang galit na ito. Hindi naman pinansin ni Jeff ito at dumerecho sa kanyang upuan at kaagad itong umupo. Pinatong niya ang dalawang paa niya sa mesa at sumandal agad sa upuan.

        "Mag-usap tayo, Jeff"  lapit ni Cindy sa mesa

        "Go on. I'm listening"

Parang nainsulto si Cindy sa ginawa ni Jeff na pagpatong niya ng kanyang mga paa sa mesa na tila hindi nirerespeto ang kausap. Pero hindi niya na lang pinansin ito at kaagad ginawa ang kanyang totoong balak. “Kayo na ba ni Nathan?”

Ilang segundo din ang paghinto ni Jeff sa kanyang narinig at kaagad ito ngumiti at tumawa na tipid. “For real?? Pumunta ka lang dito para mag-akasya ng oras mag-iskandalo sa lugar ko para lang sa walang ka-kwenta-kwentang tanong?”

        "Pwede ba, Jeff. Pakisagot na lang"

        "Hindi. Hindi kami"

        "Sinunggaling ka. Sinabi na sa akin kagabi ni Nathan na nagkabalikan kayo"  dugtong ni Cindy  "Huwag ka nang magsinunggaling pa, Jeff"

        "Oh. Eh. Sinabi na pala niya sa'yo. Bakit ka pa nagtatanong?"  balik ni Jeff sa kanya  "Alam mo naman ang sagot"

        "Hayup ka"  sambit niya  "Nakapaka-walang hiya mo. May pamilya kami. May anak kami. Bakit mo sinisira ang pamilya namin?!"

Tumayo si Jeff at lumapit sa bintana ng opisina niya. “Just cut the drama, Cindy. Alam ko na ang buong kuwento ng LOVE STORY ninyo”

        "Ano ang ibig mong sabihin?"

        "Still clueless??"  sagot ni Jeff at lumingon kay Cindy "Alam ko na nilasing mo si Riley nung gabi na nagkita kayo at sinadya mo na may mangyari sa inyo at mabuntis ka. At nung nabuntis ka, ginamit mo ang bata para ipakasal ka niya, at yun, nagkatotoo nga ang fairy tale na ginawa mo"

        "Hindi ko alam ang sinasabi mo, Jeff. Gumagawa ka lang ng kuwento para makalusot ka sa ginagawa mo ngayon sa amin ng pamilya ko"

        "Pamilya na pilit mong binubuo"   dugtong ni Jeff  "Hinding-hindi ka magiging masaya kung pinipilit mo ang tao na ayaw sa'yo. Take that as an advice"

        "Advice?? Para makuha mo ang asawa ko?"  sabat naman niya kay Jeff  "Sa mata ng batas at sa mata ng Diyos, ako pa rin ang asawa niya, at kabit ka lang. Isang baklang kabit"

        "Oo. Asawa mo. Pero asawa ka lang niya sa papel at ako ang mahal niya"

        "Pero may anak kami. Si Stephen"  sabat pa niya kay Jeff  "At iyan ang rason kung bakit buo pa din ang pamilya namin at hindi mo yan mababago"

        "At iyan lang ang natatanging rason kung bakit pa siya umuuwi sa inyo. Sa anak niyo lang. Pero sa'yo, hindi"

        "Ano ba ang kailangan kong gawin para umalis ka na sa buhay namin?"

        "Kailangan? Wala naman"

        "Then umalis ka na sa buhay namin ni Nathan! Utang na loob"

        "Ilang beses ko bang sasabihin sa'yo na hindi ako ang unang lumapit sa kanya?"  dugtong ni Jeff  "Siya ang sabihin mo. Hindi ako"

        "Siya nga ang unang lumapit sa'yo pero hindi ka ba marunong umiwas?"  sabat naman niya  "Para lang sa anak ko, Jeff. Umiwas ka na"

        "As I said. Sa kanya ka maghingi ng pabor"

Uminit ang ulo ni Cindy dahil hindi niya talaga mapakikiusapan si Jeff. Linapitan niya ito na parang naninindak ang kanyang mga mata. “Hindi ka ba natatakot sa ginagawa mo…? Sumisira ka ng pamilya?? Hindi ka ba natatakot mapunta sa impyerno??! Bakla ka na nga, tapos kabit ka pa. Mahiya ka naman sa balat mo!”

        "Hmmmm. Meron naman. Grabe ka naman"  ngiti ni Jeff  "Ikaw? Hindi ka ba naaawa sa sarili mo?"  balik niya kay Cindy  "... na pinipilit mo lang ang sarili mo sa lalaking ayaw sa'yo. Pinipilit mo din ang pamilya na sa imahinasyon mo lang gumagana. Hindi ka ba naaawa sa anak mo?? Pinapaasa mo lang siya na kumpleto ang pamilya mo dahil kahit anong gawin mo... hinding-hindi mabubuo ang pamilya na  gusto mo. Mabubuo nga pero walang pagmamahalan"

Natahimik na lang si Cindy dahil nawalan na siya ng isasagot sa mga patama ni Jeff sa kanya “Itigil na natin ’to, Jeff. Ito lang ang masasabi ko. Stay away from my husband. Kung ano man ang namamagitan sa inyo ngayon. Itigil n’yo na yan. Para sa pamilya ko” kaagad tumalikod kay Jeff at nagtungo sa pintuan. Pero bago siya lumabas ay lumingon uli siya kay Jeff at tila may sasabihin muli “Salamat sa oras, Mr. Jeffrey Dy. Sana tanggapin mo ang alok ko sa’yo. After all, it’s nice to have a meeting with you”

Tuluyan nga lumabas si Cindy sa opisina ni Jeff. Iniwan niya ito na nakatayo lamang at may halong galit at awa ang mukha.

---

Tumakda ng isang summit meeting si Mr. Dwight Chua para pag-usapan nila ang tungkol sa kapabayaan ng may-ari at kung paano nila aayusin ang problema.

        "Good morning"  bati ni Mr. Chua sa kanila  "Nag-set ako ng meeting kasama ni Mr. Cruz ngayon, because on the alarming behaviour ng may-ari na si Jeffrey Dy"  dugtong niya  "He's not performing well as an Owner, Chairman and Chief Executive Officer of The Dy Group of Companies"

        "Bakit Mr. Chua? Ano ba ang ginawa ni Mr. Dy?"

        "Except sa kapabayaan niya at bilang pagiging irresponsable sa kanilang meeting nina Don Rolando?? Oo, meron pa"  sagot nito  "50% ng mga kumpanyang hinahawakan niya ay bumaba ang sales compared last month. Like sa Hotels and Restaurants, Transportation at marami pa. Lahat ay nasa ilalim ng Service Industry"

        "It's simple, Mr. Chua. Hindi ito peak season. That's why, bumaba ang sales ng Service Industry, especially sa amin sa airlines. Dahil hindi pa bakasyon"

        "Kahit na. It's his job na gumawa ng paraan para tumaas ito"  pagmamatigas niya  "Hindi puro pa-cute lang"

Tumahimik ang lahat na tila sumang-ayon kay Mr. Chua sa kanyang sinabi.

        "So, what is your proposal, Mr. Chua?"  tanong ng isang president  "Expel him from office?"

        "Exactly"

        "Then how?? Siya ang may-ari. Wala tayong karapatan na tanggalin siya sa pwesto"

        "It's easy"  sabat ni Mr. Chua na parang sigurado siya sa kanyang sasabihin

        "How?"

        "Kailangan natin si Ma'am Guang Fen para paalisin si Jeff sa pwesto"

        "E diba wala siyang posisyon ngayon? Paano yan?"

        "Wala nga. Pero siya pa rin ang unang may-ari nito. May karapatan pa din siyang magdesisyon kasama natin"  paliwanag ni Mr. Chua sa kanila  "Iyan ang trabaho ng Chairman Emeritus. Actually nga, kasama pa siya sana natin ngayon dito sa board kung hindi lang siya pinaalis ng Jeff na yon. But don't worry, may karapatan pa din siya kahit wala siya dito"

        "Okay. That's fine"  sagot ng isa pa  "If ever nga na mapaalis natin si Mr. Dy sa kanyang pwesto, sino ang papalit sa kanya? Hindi naman siguro pwede si Ma'am Guang Fen dahil matanda na siya"

        "Don't worry. Si Madam Jean ang papalit sa pwesto ni Jeff"  sagot ni Mr. Chua  "She is the perfect fit for this job. Kung alam niyo lang kung ano talaga siya ka-dedicated sa kanyang trabaho. Hindi kagaya ng Jeff na yan"

        "Mr. Chua is right"  sabat naman ni Mr. Cruz  "Nakita namin siya sa restaurant kasama si Don Rolando. She is very dedicated sa kanyang trabaho at nakikinig lang talaga ang Espanyol sa kanya na parang interesado. Pero yun nga, nakita kami at nawalan na siya nang gana at umalis. I felt sorry for Madam Jean. Nakuha niya na sana ang deal"  sambit nito  "Kasalanan lahat ng 'to ni Jeffrey Dy. Kung hindi sa kapabayaan niya, nasa atin na sana ang multi million deal ng Hidalgo Breweries"

        "Then... we shall do it"  dugtong ng isa pang president  "We will expel him from office"

Itutuloy…

ASJD: Chapter 20 (Masamang Balita)

Nandoon si Atty. Dimaguiba sa mansyon ni Jeff upang pag-usapan ang tungkol sa anak niya na si Marie. Nakaupo sina Jeff at Atty. Dimaguiba sa sofa at doon nag-uusap ng masinsinan.

        "Natapos mo na ba ang pinapagawa ko sa'yo, Atty.?"

        "Tapos na po, Mr. Dy"  sagot nito at inabot niya ang hinahawakan na folder na may papel sa loob.

Kinuha naman agad ito ni Jeff. Binuksan ang folder at binasa ang nakasulat doon. Ito ay ang bagong Birth Certificate ng kanyang anak.

        "Atty., sigurado ka na legal na siyang Dy?"  muling tanong niya sa abugado na parang hindi pa naniniwala  "Totoo ba 'to ang nababasa ko..?"

        "Yes. Isa na siyang ganap na Dy"  sagot naman niya kay Jeff  "As you can see sa Birth Certificate niya, iba na ang kanyang buong pangalan"

Binasa nga ni Jeff ang kumpleto at bagong pangalan ng kanyang anak. Sabrina Kate Ysabelle Dimasalang-Dy.

        "Sky..."  basa ni Jeff sa mga unang letra ng pangalan ng anak  "Ito nga ang binigay kong pangalan sa kanya, Atty. Maraming salamat dahil ginawa mong posible ito"  

        "Walang anuman, Mr. Dy"  tanging sagot niya  "Tungkol pala sa mana ng kapatid niyo na si Joey..."

        "Joaquin"  pagtatama ni Jeff  "Iyon ang pangalan na binigay ng mga umampon sa kanya. Let's respect it"

        "Well... ni Joaquin. Medyo matatagalan pa siguro ng kaunti, Mr. Dy. Kasi hinahanap pa ang kanyang records kung totoo ngang kapatid n'yo siya

        "What?? Hindi pa ba sapat nakambal at magkamukha kami?"

        "Iyon po ang sabi ng korte. We need to abide the due process of law. Kailangan natin sundin ito"

Huminga na lamang ng malalim si Jeff sa paliwanag ng abugado. “Sige… We can wait”

        "Thank you, Mr. Dy"

        "Kamusta na pala ang isa pang pinagagawa ko sa'yo?"

        "Yung tungkol dun...???"

        "Oo. Tungkol dun"  sagot naman ni Jeff na parang alam ang ibig sabihin ng abugado.

        "Well.. Malapit na matapos at lalung mas mapabilis iyon dahil ganap ng Dy ang iyong anak. Hindi na tayo mahihirapan pa sa kanyang hinaharap"

        "Mabuti kung ganon, Atty. Dimaguiba"

        "By the way, Mr. Dy. Are you sure na ganito kaaga?"  dugtong pa niya ka Jeff  "What I mean is, sobrang minamadali ninyo ang lahat"

        "Mas mabuti na ang maaga, Atty. Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa utak ni Jean. Naniniguro lang ako sa kapakanan ng anak ko"  sagot ni Jeff  "At kung mawawala man ako, sigurado ako na mapunta ito lahat sa anak ko. Kaya bilisan mo, Atty."

        "Don't worry, Mr. Dy. I will"  sagot naman niya kay Jeff  "So pano... alis na ako"

        "Sige. Mag-iingat ka"

Kaagad tumayo si Atty. Dimaguiba at kinamayan niya si Jeff at nagtungo sa pintuan. Umalis siya ng mansyon ng dakong alas-sais na ng gabi.

Ilang sandali ang pag-alis ng abugado ay tumunog ang kanyang telepono. Kinuha niya ito sa kanyang bulsa at kaagad sinagot.

Jeff: Hello??

Gwen: Hello Sir Jeff?

J: Gwen? Bakit ka napatawag?

G: Sorry po kung naistorbo po kayo.

J: Sige, okay lang. Bakit ka napatawag?

G: May emergency meeting po tayo, Sir. Tinawagan ako ni Mr. Chua kanina lang na importante po talaga ang meeting na ’to.

J: Ngayon na talaga? Ang gabi na ah

G: Opo Sir. Pero kung ayaw n’yo po…

J: Hindi. Okay lang. Nakakahiya naman kung wala ako doon sa meeting.

G: Sigurado ka po, Sir?

J: Oo. Magkita na lang tayo sa opisina. May kukunin lang ako doon at sabay na lang tayo pumunta ng airport.

Binaba naman kaagad ni Jeff ang telepono at nagmamadaling lumabas ng mansyon. Nakita siya ng kanyang ina na nagmamadali lumabas ng bahay.

---

Nakaupo at tulala si Alvin sakanyang opisina. Nasasaktan pa din siya kasi sa ginawa ni Jeff sa kanya. Hindi niya ito matanggap dahil sa kabila ng pagmamahal niya kay Jeff ay nagawa niya pa itong lokohin at bumalik kay Riley.

Nasira ang kanyang moment nang may pumasok na pamilyar na itsura sa kanyang opisina. Si Madam Jean.

Napakunot ang kanyang noo dahil sa hindi inaasahang bisita. “Jean..?”

        "Well hello SP03 Marc Alvin Francisco"  bati niya kay Alvin habang lumalapit siya sa mesa nito  "Kamusta ka na?"

        "I'm good"  sagot nito  "Bakit ka pa pala naparito? Ano ang kailangan mo?"

        "Well..." at umupo ito sa upuan  "Gusto ko lang naman na magbigay sa'yo ng maliit na proposal"

        "Proposal?? What kind of proposal?"

        "Narinig ko ang tungkol sa inyo ni Jeff. Ang tungkol sa hiwalayan ninyo"

        "So?? Anything related sa proposal na sinasabi mo?"

        "Yes. Malaki"  sagot noya kay Alvin  "Isang malaking bagay ito para sa'yo... at sa akin siyempre"

        "Pwede ba? Huwag mo akong bitinin? Sabihin mo sa akin kung ano ang pakay mo dito at ang ano ang proposal na sinasabi mo"

        "Okay. Fine. Sasabihin ko na sa'yo"  at huminga ng malalim si Madam Jean bago niya pinaliwanag ito kay Alvin    "Sa mga sandaling ito, nagkakaroon na nang emergency meeting sina Jeff at ang kanyang mga opisyal. Their meeting is all about his expulsion from office"

        "What?!" sigaw ni Alvin  "Papaalisin siya sa kanyang pwesto? Bakit siya papaalisin?"

        "Sa pagiging irresponsable na sa kanyang trabaho. Hindi na siya fit bilang Chairman ng Dy Group of Companies. That's why, the board decided to expel him"

        "Ganon lang yon?? E sino ang papalit sa kanya?"

        "Ako"  sagot nito.

        "Ikaw?"  sabay tawa ni Alvin   "As I expected. Plinano mo 'to diba?"

        "Anong plinano? Wala ako ideya sa sinasabi mo"

        "Huwag ka nang magkaila pa, Jean. Plinano mo lahat ng 'to para mapaalis si Jeff sa pwesto at para ikaw ang pumalit sa kanya"

Hindi makapagsalita si Madam Jean sa pagbuking ni Alvin sa kanyang plano “Oo na. Tama ka. Plinano ko lahat para mapa-saakin ang dapat para sa akin. E ano naman ang pakialam mo dun?” sagot niya kay Alvin “Gusto ko pumayag ka sa ipagagawa ko sa’yo”

        "Isasali mo pa ako sa plano mo? Utang na loob, Jean. Huwag ako"

        "Kahit pa magsasama pa kayo ni Jeff habambuhay?? Ayaw mo?"

        "What do you mean?"

        "Well, by the time na bumaba sa pwesto si Jeff. Sigurado ako na bubwelta yan at madagdagan pa lalo ang sakit ng ulo ko. Pero may naisip ako na magandang ideya para sa kapalaran nating dalawa"  sagot ni Madam Jean  "I want you to leave the country with him after he stepped down from office. Umalis kayo dito sa Pilipinas at magpakalayo-layo para hindi na siya mag-ingay dito"  utos niya kay Alvin. Natahimik lang naman siya sa alok sa kanya ni Madam Jean  "Oh diba? Parang hitting two birds in one stone lang. Ako, mag-eenjoy sa yaman na dapat sa akin, at ikaw, mag-eenjoy sa piling ng pinakamamahal mo"

        "Madali lang sabihin yan dahil hindi mo kilala si Jeff"  sagot ni Alvin  "Sabihin na natin na magtatagumpay ka, pero hindi yan sasama sa akin dahil ayaw niya ako makasama. Hindi ako ang mahal niya, kundi si Riley"

        "Oh come on, Alvin. Mahal mo siya diba?"

“Oo. Sobrang mahal. Mas mahal ko pa siya sa buhay ko”

“Yun naman pala eh. Kung mahal mo, ipaglaban mo. Gagawa at gagawa ka ng paraan para mapasayo si Jeff. So? Ano na?” sabay abot ni Madam Jean ng kanyang kanang kamay para mag-alok ng kamayan “Deal..?”

Napatingin na lamang si Alvin sa kanya na parang nalilito ang kanyang mukha. Kaagad naman tinanggap niya ang kamay ni Madam Jean at kinamay ito. “Sige. Papayag ako. Pero kung ayaw niya talaga akong makasama, hindi ko na siya pipilitin”

        "Sige. Okay na yan sa akin"  sagot naman ni Madam Jean  "So paano Alvin? Aalis na ako. Remember our deal, okay?"

---

Samantala. Alas-siyete na ng gabi at kakarating lang ni Jeff ng Manila para sa emergency meeting nila kasama ang mga presidente ng mga kumpanya niya. Nang paglabas niya ng Ninoy Aquino International Airport kasama ni Gwen ay kaagad silang sumakay ng taxi para pumunta sa opisina niya na nakadestino sa Manila.

Nang pagkadating niya sa gusali ay kaagad siyang nagtungo sa isang conference room. Napansin niya sa kanyang pagpasok ang mga mata na nakatingin sa kanya na parang may inis.

        "Good evening sa inyo"  bati ni Jeff sa kanila  "Bakit kayo nagpatawag ng emergency meeting?"

Tumayo si Mr. Chua sa kanyang upuan at kaagad nagtungo kay Jeff. “Mr. Dy, can you please take a seat?”

        "Sure"  sagot ni Jeff at kaagad itong umupo sa binakanteng upuan ni Mr. Chua kanina.

        "Ako ang nagpatawag ng emergency meeting"  sagot ni Mr. Chua at nakatingin siya kay Jeff.  "Nagpatawag ako dahil sa mga nangyayari recently sa ating kumpanya. Very disturbing events tulad ng pagbaba ng sales ng Service Industry natin at yung hindi pagkuha ng multi million deal sa Hidalgo Breweries, na iyon sana ang makasasalba sa atin"

        "Nakatanggap ako ng information from our reliable source na kahit ang Teng Prime Holdings ay hindi rin nakalusot"  sulpot ng isang presidente  "At si Don Rolando daw ay bumalik na sa Espanya kahapon. Nagmamadali daw ito"

        "Isa lang ang rason kung bakit siya umuwi. Wala siyang may nakitang rason na magtagal siya dito sa Pilipinas at mag-invest ng malaking pera dito"  konklusyon ni Mr. Chua  "We need to act fast habang maaga pa. Para hindi na ito lumala at maulit pa ang problema natin sa hinaharap"

        "So, ano ang gagawin natin?"  tanong ni Jeff.

        "We need to remove you from office"

Napalaki ang mga ni Jeff sa mungkahi ni Mr. Chua sa problema “What? Remove me? You can’t” sagot niya “I am the owner. Wala kayong karapatan para paalisin ako”

        "Tama ka, Jeff. Wala silang karapatan"  sagot ng matandang babae na kakapasok lang sa silid.  "Pero sa tulong ko as a Chairman Emeritus, I have the power to remove you from office kahit ikaw pa ang may-ari"

        "Guang Fen..? Bakit ka nandito?"  sambit ni Jeff.

        "As I said, naparito ako para paalisin ka na sa pwesto"  sagot niya  "Magbalut-balot ka na Jeff dahil mapapalayas ka na namin dito"

Napatayo si Jeff sa kanyang inuupuan dahil hindi niya alam kung ano ang nangyayari. Talagang nagulat siya dahil papaalisin na siya na hindi niya naman alam at hindi siya handa.

        "Baka nagkakamali lang kayo. Hindi pwede na umalis ako dito"

        "Yes, we can, Mr. Dy"  sagot ni Mr. Chua  "As for the lawyer of Ma'am Guang Fen, hindi ka na legal na nagmamay-ari ng Dy Group of Companies. Pwede ka ng umalis dito, Jeff"

        "Ha..? Bakit ang bilis naman? Hindi ko alam 'to"

        "Lahat mabibilisan kapag may pera ka"  sagot naman ni Guang Fen  "Diba alam mo yan??"

        "Hindi. Hindi pwede 'to"  sambit ni Jeff  "Gwen... tulungan mo naman ako"  sabay tingin niya kay Gwen.

        "Well... Gwen is also part of our plan"  dugtong ni Guang Fen

        "What??" sambit ni Jeff at tumingin siya sa matanda.

        "Oo. Isa din siya sa mga alipores ng apo ko na si Jean"  paliwanag niya kay Jeff  "Inutusan niya si Gwen na mag-ispiya sa'yo. Lahat ng mga sikreto mo ay alam namin. Lalung-lalo na kay Riley at kay Alvin"

Tumingin muli si Jeff sa kanyang traidor na assistant. “Totoo ba ’to, Gwen?” pero hindi siya sumagot at tumingin na lamang sa sahig. “Traidor ka…” sambit niya sa babae “Ano ba ang ginawa ko sa’yo?”

        "Sir Jeff. I'm sorry"  iyak lamang ni Gwen sa kanya  "Hindi ko naman sinasadya. Inutusan lang ako"

        "Hindi ka inustusan. Binayaran ka"  sagot ni Jeff  "Nagtiwala ako sa'yo, Gwen. Lahat-lahat pinagkatiwala ko sa'yo pero traidor ka... Wala kang pinagkaiba sa amo mo na si Jean"  at tumingin si Jeff sa mga tao doon sa silid, lalung-lalo na si Mr. Chua at si Guang Fen  "Kung gusto niyong agawin ang lahat ng sa akin. Malaya na kayong magpakasasa dito. Iyong-iyo na lahat ng 'to at sana masaya kayo sa ginawa niyong pagtratraidor sa akin"

Kaagad tumakbo ng mabilis palabas si Jeff sa silid at palabas ng gusali. Gusto niyang tumakas sa sandaling iyon dahil sa pangalawang pagkakataon ay nasaktan at niloko siya ng mga taong pinagkakatiwalaan niya. Nagtungo siya sa airport at kaagad bumili ng ticket para makauwi sa Iloilo.

---

Dakong alas-diyes na ng gabi nang makauwi si Jeff sa kanyang mansyon. Parang zombie ito sa kanyang pagkalakad dahil tulala at madahan ang pagkalakad niya. Nang pagpasok niya ay nagtungo siya kaagad sa kanyang silid at umupo na lamang sa kama at habang tumutulo ang kanyang mga luha sa mga mata.

Lumipas ang sandali ay tumayo si Jeff mula sa kanyang kama at naghanap ng matalim na blade sa kanyang drawer. Kinuha niya kaagad ang blade na kanyang nakita at umupo ulit sa kama. Itinutok niya ito sa kanyang pulso na sa kaliwang braso habang nanginginig ang mga kamay sa iyak.

Unti-unting lumalapit ang talim ng blade sa kanyang balat at may biglang sumigaw sa pintuan… “Papa! Wag po!” sigaw ni Marie. Hindi niya pala naisara ang pintuan ng kanyang silid kung kaya nakapasok ang anak.

Tumakbo si Marie sa kanyang ama, kinuha ang hawak nitong blade at inahagis sa malayo. Niyakap niya ito kaagad ng mahigpit na umiiyak na din dahil sa awa sa kanyang ama.

Itutuloy…

ASJD: Chapter 21 (Bagong Pagsubok)

Alas-otso ng umaga kinubukasan ay natagpuan siya ng kanyang nanay na si Joyce sa isang sulok ng kanyang silid. Nakaupo sa sahig at nakasandal sa dingding habang tumutulo ang kanyang mga luha.

Linapitan siya ni Joyce at umupo ito sa kanyang tabi.

        "Ayaw ko na, nay. Pagod na pagod na ako"  sambit ni Jeff na hindi gumagalaw ang kanyang mga mata at may tumutulo na luha

        "Bakit anak? Ano ba ang problema mo?"  tanong niya sa anak  "Sinabi sa akin kanina ng anak mo na nahuli ka niya daw kagabi na may hawak na blade at susugutan mo daw sana ang kamay mo"

        "Gusto ko nang mawala nay eh. Hindi ko alam kung paano mawawala ang sakit na nararamdaman ko, kaya nagawa ko yun"  sabay tulo uli ng luha ni Jeff  "Nabigo ko ho kayo sa pangangalawang pagkakataon. I failed you, nanay. Sorry talaga"

Kaagad niyakap ni Joyce ang kanyang anak na parang wala sa kanyang sarili. Haggard ang mukha at punong-puno ng luha nito “Jeff. Kailan mo ba ako binigo? Diba wala naman? Wala akong naalala na pagkakataon na binigo mo ang nanay. Proud na proud kaya ako sa’yo”

        "Binigo kita nung una, kasi bakla ako. Lalaki nga ako pero ang puso ko sa kapwa ko din lalaki"  sabat niya sa ina  "...at ngayon, binigo ulit kita dahil hindi ko napatakbo ng maayos ang negosyo na iniwan sa akin ni tatay"

        "Ano ba ang sinsabi mo, Jeff?? Mahal kita kung ano ka man. Tanggap na tanggap kita"  paniniguro sa kanya ng ina  "At tungkol sa takbo ng negosyo, okay naman diba? Maayos naman"

        "Hindi nay. Hindi maayos"  sagot ni Jeff  "Sa katunayan nga ay pinaalis nila ako. Sa tulong ni Guang Fen, pinagtulungan nila ako na bumaba sa pwesto at si Jean ang pumalit sa akin"  

Nanlaki ang mga mata ng ina dahil sa narinig mula sa kanyang anak “Ano?? Paano nila nagawang paalisin ka..? Ikaw ang legal na nagmamay-ari, anak”

        "Hindi ko rin alam, nay. Mabilis ang mga pangyayari"  sagot ni Jeff  "Pero ang sabi nila ay hindi ko na daw ginagawa ng maayos ang trabaho ko dahil bumaba ang sales ng ilan sa mga negosyong hinahawakan ko"  habang pinupunasan niya ng kanyang kamay ang mga luha niya   "Tama naman sila eh. Naging irresponsable nga ako sa negosyo ng tatay. Sa loob ng anim na taon, nakatutok ang isip ko sa paghihiganti kay Riley. Siguro karma ko na 'to, nay"  habang bumubuhos pa ang luha ni Jeff.

        "Anak naman. Huwag mong sisisihin ang sarili mo. Alam ko na alam mo na ginawa mo lahat para maging maayos ang negosyo na iniwan ng tatay mo"

        "Tama ka nga nay"  sagot ni Jeff  "Ginawa ko ang lahat pero hindi pa rin iyon sapat. I'm a failure. Pagod na pagod na ako nay. Sobrang pagod na pagod na. Gusto ko nang sumuko"  habang hinahampas niya ng kanyang kamay ang dibdib niya  "Yung feeling na kahit anong gawin mo ay mali pa rin sa kanilang mga mata. Ayaw ko na nay. Nahihirapan na akong mapatunayan ang sarili ko sa kanila"

        "Ano ang plano mo, anak?"  tanong ni Joyce sa kanya habang hinihimas ang likod nito.

        "Hindi na ako mangingialam muli sa negosyo ng tatay. Ibibigay ko na lang kay Jean lahat. Ayaw ko na talaga, nay"

        "Sigurado ka ba, anak?"

        "Oo nay. Sigurado na ako"  sagot ni Jeff  "Gusto ko nang mamuhay ng tahimik. Yung wala pa ang karangyaan sa atin noon..? Nung simple pa lang tayo? Na-miss ko yun, nay"

        "Sige. Kung iyan ang gusto mo, anak. Susuportahan kita"

Matapos ang madamdaming usapan ng mag-ina ay kaagad silang bumaba para mag-agahan. Sa pagbaba nila ay nandoon na sina Joaquin at ang kanyang anak na si Sky (ang bagong pangalan ni Marie) na naghihintay sa kanilang dalawa sa hapagkainan.

---

Pagkatapos nilang kumain ay kaagad niligpit ni Joyce ang mga maruming pinggan para hugasan ito. Samantala si Jeff naman ay umupo lang sa sala, tulala at nakatingin sa malayo.

Hindi niya namalayan na linapitan siya ng anak at umupo sa kanyang tabi.

        "Good morning, Papa"  bati ni Sky  "Kamusta ka na po?"

        "Okay lang naman ako"  sagot niya sa anak na hindi nagbabago ang tono ng boses.

        "Parang hindi Papa eh"  sagot niya sa ama  "Ano po ba ang problema ninyo??"

        "Masyado ka pang bata para malaman mo 'to, anak"  

        "Pero ano nga, Papa? Sige na. Sabihin mo sa akin. Please??"  pangungulit niya  "Para naman mabawasan ng kaunti ang sama ng loob mo. Kinabahan ako kagabi sa'yo Papa eh. Buti na lang naabutan kita. Siguro kung hindi kita sinundan, siguro patay ka na Papa"  sabay yakap niya kay Jeff  "Mahal kita Papa eh. Ayaw ko na mawala ka Papa"

Napangiti si Jeff sa sinabi ng kanyang anak. Parang natunaw ang puso niya dahil sa pag-aalala ng anak sa kanya. Hinawakan niya na lamang ang ulo ni Sky at hinimas ng paulit-ulit ang buhok nito.

        "Alam ko, anak. Mahal na mahal din kita"  sagot niya kay Sky  "Salamat dahil dumating ka sa buhay ko. Salamat Sky"

        "Sky...??"  ulit niya  "Sino po si Sky, Papa?"  at umalis siya sa pagkayakap sa ama at tinignan niya ito sa mata.

        "Hindi mo pa ba alam, anak?"

        "Ang alin po?"  

        "...Ito"  sabay kuha niya ng Birth Certificate ng anak na nakalagay sa ilalim ng center table  "Basahin mo"

Kaagad naman ito binasa ni Sky ang papel na hinawakan ng ama. “Ano po ito, Papa?”

        "Birth Certificate yan, anak"  sagot n Jeff  "Ang Birth Certificate mo"

        "Po?? Bakit iba ang pangalan? Hindi naman ako 'to eh"

        "Iyan ang bago mong pangalan, anak. Tignan mo kaya ng mabuti ang nasa baba. Yung pangalan ng tatay at nanay"

Kaagad naman binasa ni Sky ang sinabi ng ama. Binasa niya ang pangalan ng magulang ng nasa Birth Certificate.

        "Papa. Totoo nga. Ako talaga ito"  sigaw ni Sky  "Yey! Thank you po Papa. Sa wakas dahil apilyedo ko na ang apilyedo ni Papa"

        "Nagustuhan mo ba, anak?"

        "Oo Papa.. Pero..."

        "Pero ano?"

“Bakit iba ang pangalan ko?”

        "Bakit? Pangit ba, anak?"

        "Hindi naman po. Pero paano si Mama? Paano yung pangalan ni Mama?"

        "Hindi naman mawawala ang pangalan ng Mama mo eh"  sagot ni Jeff  "Dahil andiyan pa din siya sa kumpleto mong pangalan oh"  sabay turo niya sa gitnang pangalan ni Sky  "Dimasalang ka pa din, anak"

        "Talaga po, Papa?"

        "Oo naman. Huwag kang mag-alala"  paniniguro ni Jeff sa anak  "Parte pa rin ng pangalan mo ang Mama mo"

        "Salamat Papa ko"

Naputol ang kanilang kuwentuhang mag-ama dahil may pumasok na bisita sa kanyang mansyon. Nagulat talaga si Jeff dahil sa hindi inaasahang bisita na dumating.

        "Riley?"  sabay tayo ni Jeff sa sofa  "Bakit ka nandito?"

        "Gusto lang kita bisitahin. Narinig ko kasi ang balita  tungkol sa'yo"  sagot ni Riley  "Kamusta ka na?"  

        "Saan mo naman narinig ang balita na sinasabi mo?"

        "Actually, tinawagan ako ng nanay mo kanina lang. Kwinento niya sa akin ang tungkol sa pagpaalis nila sa'yo"  paliwanag nito kay Jeff  "Ayun... nataranta ako sa balita ni tita at kaagad ako pumunta dito. Hindi nga ako nakapagbihis oh"

        "Ganon?? Don't worry, Riley. Okay naman ako ngayon. Unting-unti ko nang natatanggap ang mga pangyayari naganap kagabi"

        "Sigurado ka?? Parang iba ang sinasabi mo sa naka-pinta diyan sa mukha mo eh"

        "Oo nga. Okay lang ako, Riley"  sagot ni Jeff  "Please. Umuwi ka na sa inyo baka malaman naman ni Cindy na nagkita tayo, magagalit naman yun sa akin"

        "I don't care"  sabay lapit niya kay Jeff. Sabay hinawakan ang magkabilang beywang nito  "Andito lang ako para sa'yo. Diba? Nangako ako sa'yo na hinding-hindi kita iiwan lalung-lalo na kung may problema ka? Dahil mahal kita, Jeff. Ayaw kitang nakikitang nasasaktan"

        "Riley..."  sambit ni Jeff na tila ayaw niya sa mga sinasabi ng isa.

        "Sshhh. Huwag ka nang magsalita. Hindi ko alam kung papaano kita matutulungan sa problema mo. Basta ang alam ko lang ay nandito ako para damayan ka sa problema mo ngayon"  at niyakap niya si Jeff ng mahigpit na mahigpit sa kanyang bisig  "Kahit sa yakap lang, ipapadama ko sa'yo ang aking pagmamahal, Jeff. Mahal na mahal kita"

Hindi na lang sumagot si Jeff sa mga sinabi ni Riley sa kanya. Niyakap niya lang din ito ng mahigpit bilang ganti.

---

Samantala. Sa bagong opisina ni Jean.

Kakapasok niya lang sa kanyang opisina kasama ang kanyang lola na si Guang Fen at parang masayang-masaya ang kanilang mga mukha.

        "Matagal din naman akong hindi nakapasok sa dating opisina ko"  sambit ni Guang Fen  "Malaki na din ang pinagbago ng opisinang 'to nung si Jeff pa ang nagmamay-ari nito"

Biglang pumuti ang mata ni Jean dahil sa narinig niyang papuri ng kanyang lola kay Jeff. “Ama… please. Huwag mong banggitin ang pangalan niyan dito. Baka ma-dilang anghel ka at bumalik siya dito”

        "Hindi naman apo. Pero let's face it. Malaki din naman ang pinagbago ng Dy Group of Companies nung siya pa ang nakaupo dito"  dugtong ni Guang Fen  "Lumago ang negosyo na binigay sa kanya ng kanyang ama"

        "Don't tell me na lumalambot na ang puso mo sa baklang yan"  sabat naman ni Jean na tila naiinis na ito  "May I remind you na pinahiya ka niya dito sa harap ng maraming tao nung siya pa ang nakaupo"

        "Hindi ko nakakalimutan yun, apo. Pero..."

        "No Buts"  dugtong ni Jean  "Huwag kang mag-alala, Ama. Patutunayan ko sa inyo na MAS magaling ako kay Jeff dahil isa sa mga araw na ito ay magmemerge na ang Dy Group of Companies at ang Tan Prime Holdings. Mas lalo pang lalago ang negosyo natin"

        "Mabuti kung ganon, Jean. Mas magaling ka nga sa kanya"

        "Talaga"  sagot niya  "Walang duda na ako talaga ang bagay dito at hindi ang Jeff na yan"

        "Speaking of 'merging'... kamusta na pala ang kasunduan ninyong dalawa ni Alvin? Gagawin niya na ba ang pagtakas nila?"

        "Hindi ko alam, Ama. Hindi pa kami nakapag-usap after last night"  sagot nito  "Pero patagalin pa muna natin yan dahil baka mahahalata ng Jeff na yan ang plinaplano natin"

        "Tama ka, Jean. Ang talino talaga ng apo ko"

---

Dakong alas-diyes ay bumuba si Jeff mula sa kanyang silid na nakabihis at parang may pupuntahan. Nang pagkababa niya ay kaagad siyang nagtungo sa ina na kasalukuyang nanonood ng palabas sa TV.

        "Nay. Alis muna ako"  paalam niya kay Joyce.

        "Oh anak. San ka pupunta?"

        "Maghahanap po ako ng trabaho, nay"  sagot ni Jeff  "Maghahanap ako dahil hindi tatagal ay mauubos na ang pera na tinabi ko"  paliwanag niya sa ina  "Tapos maghahanap pa ako ng malilipatan natin dahil hindi na natin kaya ang ganitong kalaking bahay"

        "Sige anak"  sambit ni Joyce  "Susuportahan kita sa desisyon mo. Sana makahanap ka kaagad ng trabaho. Mag-iingat ka, okay?"

        "Thanks po, nay"  tangkang aalis na sana si Jeff pero may bigla siyang naalala at binalikan ang kanyang ina  "Nay...?"

        "Bakit anak? May nakalimutan ka ba?"

        "May tatanong lang sana ako sa'yo"

        "Ano yun, anak?"

        "Bakit ninyo tinawagan kanina si Riley na pumunta dito?"

        "Yun ba..?? Ahmm. Kasi anak. Naaawa na kasi ako sa'yo eh"  paliwanag ni Joyce sa anak  "Kailangan mo ng karamay sa pinagdadaanan mo ngayon. Hindi ko naman matawagan si Alvin kasi wala na kayo"

        "Hmmm. Sige po, nay. Salamat"

        "Bakit anak?? Galit ka ba sa akin dahil pinapunta ko dito si Riley?"

        "Hindi naman po, nay. Ang inaalala ko lang ay baka malaman na naman ito ni Cindy at magagalit na naman"

        "Ano? Bakit naman siya magagalit?? E magkaibigan lang naman kayo ng asawa niya diba?"

Hindi sumagot si Jeff sa sinabi ng ina. Kaagad siyang tumalikod at umalis ng mansyon para maghanap ng trabaho.

---

Kaagad umuwi si Riley sa kanilang bahay ng asawa matapos makausap niya si Jeff sa kanyang bahay. Naging magaan ang kanyang pakiramdam dahil nakausap niya nga ito dahil nangako siya kay Jeff na hinding-hindi niya na ito iiwan.

        "Bakit ang aga mo kanina umalis? San ka ba nanggaling?"  tanong ni Cindy sa kanya na sakto din sa kanyang pagpasok ng bahay.

        "May binili lang"  sagot nito

        "Anong binili mo?"

        "Gamot. Gamot ni Stephen"  sagot nito  "Diba may sakit ang anak mo ngayon?"

        "Huwag mo akong pinagloloko Nathan ha. Sinunggaling ka"

        "Ano na naman ba 'to, Cindy?? Totoo nga bumili ako ng gamot niya"

        "E san na ang gamot? Bigay mo na sa akin"  sabay buka ng kaliwa niyang palad

        "Wala. Nawala ko"

        "Tignan mo. Napakasinunggaling mo talagang tao ka"  dugtnong ni Cindy  "For your information, Nathan. Matagal nang gumaling ang anak mo sa kanyang sakit. Diba? Ikaw pa nga ang huling bumili ng gamot niya"  hindi makasagot si Riley dahil parang nabisto na siya ng asawa  "Yung totoo... san ka nanggaling?? Dun naman sa kabit mong bakla??"

        "Hindi ko siya kabit. Siya ang mahal ko"  pagtatama niya kay Cindy  "Huwag na huwag mo siya iinsultuhin ng ganyan dahil sobrang layo mo sa kanya. Ikaw ang kabit"

Parang may tumusok sa dibdib ni Cindy sa kanyang narinig mula kay Riley. Nasaktan talaga ito “Bakit ayaw mo siyang bitawan, Nathan??! Bakit siya pa rin?? Ako ang asawa mo” sabay pagtulo muli ng luha niya “Ano ba ang wala ako na meron siya??! Babae ako, Nathan. BABAE”

        "Babae ka nga pero hindi ikaw ang mahal ko"  sagot niya sa asawa  "Ni katiting... wala ka sa kanya"

Itutuloy…

ASJD: Chapter 22 (Application)

Nagtungo si Jeff sa isang restaurant para doon ipasa ang kanyang resume. Dumerecho siya sa counter at kaagad kinausap ang cashier doon.

        "Good morning, Miss"  bati niya sa babae.

        "Yes Sir?"

        "Hmmm. Saan po ba pwedeng i-submit ang resume ko?"

        "Dito na lang po sa akin, Sir. Ibibigay ko na lang mamaya kay Chef Javellana kapag andito na siya"

        "Sige Miss. Salamat"  sabay abot niya ng kanyang resume sa babae.

        "Nandito na pala si Chef"  sambit niya. Sabay tingin ni Jeff sa papasok na lalaki sa counter ng restaurant.  "Chef.. May nagpasa ng resume sa atin. Mag-aapply po daw siya"  tawag niya sa Chef.

Kinuha naman agad ito ng kanyang kausap ang resume ni Jeff at binasa. “Saan siya?”

        "Ayan po siya oh"  turo ng babae kay Jeff na nakatayo pa din at nakatingin sa kanilang dalawa.

Napasulyap din ang lalaki sa kanya at kaagad bumulong sa katabing babae “Sabihin mo sa kanya na maghintay na lang. Ngayon ko na siya iinterviehin”

        "Sige po, Chef"

        "Sige. May aasikasuhin lang ako sa kusina"  paalam niya sa babae  "Sabihin mo din sa kanya na maghintay lang. Saglit lang 'to"

Pagkatapos ng kanilang usapan ay pumasok na ang Chef sa kusina. Samantala ay sinabihan nga ng babae si Jeff na maghintay na lang dahil ngayon na din ang kanyang interview.

Ala-una na ng hapon pero hindi pa rin lumalabas ang hinihintay niyang Chef na mag-iinterview sa kanya. Saktong tatlong oras na pero parang walang lumalabas mula sa kusina.

Tinignan niya ang kanyang paligid kung maraming customer ang restaurant na iyon at baka busy lang ang Chef sa pagluluto. Pero dalawang pares lang ng customer ang nakaupo at kumakain. Nagdesisyon na lang si Jeff na pumunta sa counter para kausapin ang babae sapagkat naiinip na siya sa kakahintay.

        "Hello, Miss"  panimula ni Jeff  "It's been three hours ang hinintay ko. Wala pa rin ba ang mag-iinterview sa akin? Saan na ba siya?"

        "Ayyy. Sorry po, Sir. Nakalimutan siguro ni Chef. Sige Sir, i-follow-up ko na lang"  sambit ng babae  "Wait lang po Sir ha. Umupo ka po muna ulit" umupo naman ulit si Jeff sa bakanteng upuan para maghintay ulit. 

Ilang minuto ang lumipas ay lumabas na sa wakas ang Chef. Nagmamadaling lumabas ito sa kusina na tila naiinis ito. Sinutsot niya sa Jeff at tinuro ang labas gamit ang kanyang bibig.

Tumayo si Jeff at sinundan ang Chef sa labas ng restaurant. Umupo ito sa bakanteng upuan, at umupo din si Jeff sa katabi ng Chef na habang binabasa ang kanyang resume.

        "Hmmm. Wala ka ni isang work experience..?"  tanong ng Chef sa kanya habang binabasa niya ang resume ni Jeff.

        "Wala po, Sir. Pero may experience naman po ako sa trabaho kahit papaano. Especially running a large business"

        "Oo. Nakikita ko nga dito. That you are a former Chairman and CEO of Dy Group of Companies"

        "Yes Sir. Tama po yan"

        "So, bakit naisip mong maghanap ng trabaho?"  tanong ulit niya  "I mean, hindi ka ba kontento sa pagiging negosyante mo? Tignan mo Mr. Dy oh. Wala ka talagang work experience. Paano kita mapapasok dito kung blanko ang resume mo??"  

        "As I said, Sir..."

        "Just answer my question. Paano kita mapapasok dito kung wala ka naman karanasan?"

        "Kahit wala po akong experience, Sir. I will do my best na maging deserving ako sa restaurant ninyo"  sagot niya sa kanyang kausap  "Masipag naman po ako"

Pero tumawa lang ang lalaki sa sagot ni Jeff “Blah. Blah. Blah” sambit niya “Paulit-ulit ko nang narinig yan eh. Yung masipag.. at gagawin ko ang lahat para maging deserving sa establishment ninyo. For real, Jeffrey? Ito lang ang makakaya mo?”

        "Just let me in, Sir. Kailangan ko ng trabaho. Para sa pamilya ko"  pagmamakaawa ni Jeff.

        "E di bumalik ka dun sa negosyo mo. Please, hindi dito sa restaurant ko. I do not accept and hire a mediocre people like you"

        "Sir. Please. Give me a chance"

        "—No. Sorry Mr. Dy. Pero hindi kita matatanggap sa restaurant ko kung wala ka naman work experience"  sabat niya kay Jeff  "Sorry, but you are wasting my time. Bumalik ka lang dito kung may karanasan ka na. Thank you"

Parang uminit ang tenga ni Jeff sa pang-iinsulto sa kanya ng Chef at kaagad itong tumayo. “Oo nga. Tama ka sa sinabi mo Chef Javellana. Tama ka na wala akong work experience na sinasabi mo. Diba nga, nag-aapply ako para maka-experience?? Ano ’to? Naghahanap ka ng tauhan na may experience?? E di, dun ka maghanap sa Home for the Aged. For sure, marami silang experience na kailangan mo”

        "What?? Ano ang sinabi mo?"

        "Pwede ba, ako na naman?"  sulpot ni Jeff  "Naghintay ako ng halos tatlong oras dahil sabi mo iinterviehin mo ako kaagad at lalabas ka kaagad. Kung hindi ko siguro finalow-up, hindi ka lalabas. Tapos iinsultihin mo pa ang resume ko na wala akong work experience??"  sambit ni Jeff na parang nanggigil na ito sa galit  "For your low information, I handled big companies not just here in Iloilo, but all over the world. Lahat ng mga local and international restaurants ay na-handle ko na. Don't insult me na mas marunong ka pa sa akin. Baka kaya ko pang bilhin ang restaurant na pinagyayabang mo ngayon"  napatingin si Jeff sa kanyang resume na hinahawakan ng Chef. Kaagad niya itong kinuha at pinunit mismo sa harapan ng mayabang na Chef  "Don't need to keep my resume. Hindi na ako interesado dito na magtrabaho, baka nga overqualified pa ako sa restaurant mong walang customer. Sorry kung naaksaya ko ang panahon mo, Chef. Ako din naman, I'm just wasting my time here"

Kaagad na umalis si Jeff sa lugar na iyon. Nagdesisyon na lang siya na umuwi na lang sa kanyang mansyon, na walang nagawa sa araw na iyon.

---

Nakauwi si Jeff dakong alas-tres ng hapon pagkatapos manggaling sa restaurant na kanyang tangkang applayan. Nakita ni Joyce ang pagpasok ng anak mula sa kusina na tila nakakunot ang noo at umupo sa sofa.

Kaagad niya naman linapitan ang anak “Anak. Kamusta ang lakad mo?”

        "Wala nay. Palpak ang lakad ko"  buntong-hininga ni Jeff.

        "Bakit anak? May nangyari ba?"

        "Yung nag-interview kasi sa akin, nay. Sobrang yabang eh"

        "Ha? Paano naging mayabang?"

        "Okay lang naman sana nay na hindi niya ako tinanggap. Pero ininsulto pa ako dahil wala daw ako experience sa trabaho"  napangiti lang si Joyce sa kuwento ng anak sa kanya at nakita naman ito ni Jeff  "Bakit ka ngumiti nay? Totoo naman eh. Hindi niya alam kung ano ang naging karanasan ko sa negosyo ng tatay kaya wala siyang karapatan para insultuhin ako"

Umupo na lang si Joyce sa tabi ng anak at ipinatong niya ang kanyang kamay sa hita ni Jeff “Anak. Ganyan talaga kapag nag-aapply ka ng trabaho. May mga employer talaga na ganyan. Iinsultuhin ka pero hindi naman nila sinasadya iyon. Hindi mo ba ginagawa yan noon?” paiwanag ni Joyce at umiling si Jeff bilang sagot sa ina “Gusto lang naman nila subukan ka kung ano kahaba ang pasensiya mo” sabay tawa niya sa anak at niyakap ito “Hindi ka naman kita masisisi anak eh. Dahil ikaw parati ang boss. Negosyante ka talaga anak, hindi ka hiyang at sanay bilang manggagawa. Mag-negosyo ka na lang kaya, anak”

        "Pero nay. Gusto ko din naman maranasan ang magtrabaho"  sagot ni Jeff sa ina  "Kung gugustuhin ko nay. Magpapatayo na lang ako ng negosyo dahil may pera pa ako, pero gusto ko muna maranasan ang magtrabaho, ang maghirap ng kakainin natin"

        "Kung sa bagay. May punto ka, anak"  pagsang-ayon ni Joyce sa kanya  "Diba sabi ko sayo..? Susuportahan kita kung ano man ang mga plano mo"

        "Salamat nay"  sambit ni Jeff

        "Oo nga pala, nak. Nakahanap ka na ba ng malilipatan nating bahay?"

        "Wala pa nay eh"  buntong-hininga muli ni Jeff  "Ang tagal kasi lumabas ang Chef na yon kanina. Mga tatlong oras din ang hinintay ko"

        "Talaga, anak? Grabe naman yun"

        "Oo nanay. Dun pa ako nainis sa kanya. Akala niya parang hari siya na pinaghihintay siya"

        "Kalma na, anak. Mag-move-on na tayo. Huwag mo na siyang isipin"

        "Sige po nay"  sagot ni Jeff  "Teka nay, saan si Sky?"

        "Pumunta nga pala si Joy dito, anak. Niyaya niya ang anak mo na lumabas. Ayun. Pumayag na lang ako at pinasama ko na lang si Joaquin"

        "Ganon po ba?? Sige nay. Okay lang sa akin"

        "Sige anak"  sabay tayo ni Joyce sa sofa  "Magluluto na ako ng hapunan natin"

        "Sige nay"  sambit ni Jeff  "Nay..?"

        "Bakit nak?"

        "Alam na ba ni Joaquin ang tungkol sa akin?? Yung pagpaalis sa akin sa pwesto?"

        "Ahhmm. Oo anak"  sagot ni Joyce  "Nagtanong siya kasi kanina sa akin kung sino ang lalaki na kayakap mo kanina. Sinagot ko naman na ex mo"  napalaki ang mga mata ni Jeff sa sagot ng nanay.  "Pero don't worry, Jeff. Tanggap niya naman ang tungkol sa'yo. Matagal niya na daw alam ang tungkol sa'yo"  at nagpabuntong-hininga muli si Jeff  "Yung tungkol naman sa pagpaalis mo, kwinento ko nga kung bakit andito kanina si Riley kanina at kung bakit wala ka sa sarili"

        "E ano sabi niya nay?"

        "Ayos lang din naman sa kanya, anak"  sagot ni Joyce  "Wala daw problema kung wala siyang mamanahin kasi ang importante daw ay kasama niya tayo ngayon"

        "Buti naman kung ganon, nay. Naiitindihan niya ang problema ko"

        "Oo anak. Mabait na bata si Joaquin. Kambal nga kayo"  dugtong niya  "Sa katunayan nga, maghahanap din siya ng trabaho. Tutulungan ka niya daw para sa akin at sa anak mo"

        "Saan naman siya mag-aapply,  nay?"

        "Babalik daw siya sa talipapa na pinagtrabahuan niya noon bilang kargador, anak"

        "Babalik siya dun?? E kaya nga binilin siya ng tatay na kunin ko siya para umalis na siya doon. Tapos babalik lang pala siya..? Hindi pwede nay"

        "Anak. Sige na. Pumayag ka na na bumalik doon ang kapatid mo para makatulong naman siya sa'yo"

        "Nay... ayaw ko"  pagmamatigas ni Jeff  "Kahit yun lang naman ay magagawa ko nang maayos. Nabigo na ako sa isa nay. Nabigo  na akong ipalago ang negosyo ng tatay. Kahit dito lang naman ay magagawa ko nang maayos. Para lang sa alaala ni tatay, nay. Gagawin ko 'to"  sambit ni Jeff na parang naluluha ang kanyang mga mata  "Papayag naman ako na magtrabaho siya pero huwag lang siya bumalik doon"

Ilang minuto din ang pagtahimik ni Joyce sa sinabi ng anak. Hinimas niya na lang ang ulo nito at ngumito “Sige. Sasabihin ko sa kanya na huwag na lang bumalik doon”

        "Salamat po, nay"

---

Samantala. Sa opisina ni Jean.

Nakaupo siya buong maghapon sa kanyang opisina at walang ginagawa. Masaya ito dahil sa wakas ay nasa kanya na rin ang mana na dapat nasa sa kanya at hindi kay Jeff.

Hindi naman namalayan na may pumasok sa kanyang opisina. “Good Afternoon, Madam” bati ni Atty. Villanueva sa kanya.

        "Oh Attorney... bakit ka naparito..?"

        "I have something to tell you, Madam"  panimula ng abugado sa kanya  "It's very important"

        "Important?? Come on, Atty. Wala nang may mas importante dito"  sagot ni Jean  "Na ako na ang may-ari ng Dy Group of Companies"

        "But Madam"

        "Ano?? Bakit ang kulit mo??"

        "We have a problem"

        "Naku naman, Atty. Maliit lang siguro na problema yan"  sambit niya sa abugado  "Kayang-kaya mo yan. Alam ko na maaasahan kita on legal matters. Alam mo naman na si Ama at ikaw lang naman ang natatanging maaasahan ko"

Hindi na nakaya ng abugado at sinabi niya na lang ang kanyang pakay “Madam. May anak si Jeffrey Dy, at gumawa na siya ng kasulatan na sa oras na pagtungtong ng kanyang anak sa legal na edad ay makukuha niya muli ang lahat ng kanyang mana at mapupunta ito sa anak niya” paliwanag ng abugado niya sa kanya. Habang si Jean naman ay nanlaki ang mga mata at napatayo sa kanyang upuan “Mababawi ulit ni Jeff ang lahat ng pinaghirapan mo, Madam”

        "Hindi mangyayari yon, Atty"  dugtong ni Jean na parang nanginginig ang kanyang katawan sa kaba  "Gumawa ka ng paraan para mapawalang-bisa ang kasulatan na yan"

        "I'm afraid. I can't, Madam. Hindi ko magagawa yan"  sagot niya  

        "E bakit??"

“It is because Sabrina Kate Ysabelle Dy ay ang natatanging tagapagmana ng mga yaman ng inyong pamilya. Hindi na natin magagawa ng paraan yan”

        "Ganon?? E ano pa ang silbi ng pagbabayad ko sa'yo kung hindi mo naman ginagawa ng maayos ang trabaho mo?!!"  sigaw ni Jean sa abugado  "Umalis ka na dito at gumawa ka ng paraan para mapa-walang bisa yan. Ngayon din!"

        "Pero Madam. Hindi—"

        "—Leave!!!"

Sa sobrang takot ay kaagad umalis ang abugado at lumabas ng kanyang opisina. Samantala si Jean naman ay nanginginig sa galit dahil sa ginawa ni Jeff.

‘Napaka-walang hiya mo Jeff. Hindi ka talaga sumusuko sa laban?? Sige, kung iyan ang gusto mo. Makipaglaro ako sa’yo. Tignan lang natin kung sino sa ating dalawa ang mas tuso at mananalo sa huli’   sambit ni Jean sa kanyang sarili.

Itutuloy…

ASJD: Chapter 23 (Pagbihag)

Kinabukasan.

Alas-nwebe ng umaga nagising si Jeff at kaagad itong naligo at nagbihis. Sa kanyang pagbaba ay nandoon si Joaquin na kumakain ng agahan.

        "Kuya.."  bati ni Jeff sa kakambal

        "Bakit tol?"

        "Saan si nanay?"

        "Andoon sa labas. Naglalaba"  sabay tingin niya kay Jeff  "O.. Saan ka pupunta?"

        "Maghahanap nang malilipatan nating bahay"

        "Bakit? Luma na ba ang bahay mo kaya maghahanap ka ng bago?"

        "Hindi kuya. Maghahanap ako ng mas maliit na bahay"  sagot ni Jeff  "Kasi hindi na natin kakayanin ang gastusin kung ganito kalaki ang bahay natin"

        "Ahh. Kaya pala. Gusto mo samahan kita sa paghahanap?"

        "Huwag na kuya. Samahan mo na lang ang nanay dito sa bahay"  bilin ni Jeff sa kapatid  "Oo nga pala, kamusta ang lakad ninyong tatlo kahapon?"

        "Ayos naman, tol"  sagot ni Joaquin  "Masaya kami sa lakad namin kahapon. Nanood kami ng pelikula at kumain sa labas"

        "Talaga..?"

        "Oo, tol. Diba si Joy ang ina ng anak mo?"  at tumango si Jeff bilang sagot  "E bakit hindi kayo nagkatuluyan?"

        "Isang napakahabang kuwento, kuya" 

        "Huwag kang mag-alala, tol. Alam ko naman ang ibig mong sabihin eh"  ngiti nito  "Pero... ang ganda pala ng Joy na yun noh? Tapos ang sexy. Ang ganda ng hubog ng katawan"  larawan ni Joaquin kay Joy  "Tol..?"

        "Bakit?"

        "Okay lang ba sa'yo na ligawan ko siya?"  paalam niya  "Baka naman magagalit ka sa akin kung kaagad ko siyang ligawan. Mas ayos kung magpapaalam muna ako sa'yo diba?"

        "Ligawan..?"  tawa ni Jeff sa kanya  "Talaga? Liligawan mo siya?"

        "Oo. Bakit naman?"

        "Wala naman, kuya. Sige. Okay lang sa akin na ligawan mo ang ina ng anak ko"  sagot ni Jeff  "Wala akong problema diyan"

        "Talaga tol?? Sige. Salamat talaga"  abot-tengang ngiti ni Joaquin

        "Walang anuman"  sagot niya sa kapatid  "Sige kuya. Alis na ako. Pakisabi na lang kay nanay na umalis ako"

        "Sige tol. Ingat ka. Salamat ulit"

---

Buong umaga ang paglilibot ni Jeff para maghanap ng bago nilang bahay pero wala siyang nakita.

Nagdesisyon na lang siya na pumunta sa bagong linipatan na pribadong paaralan ng anak para bisitahin si Sky doon. Sa kanyang pagpasok ay may narinig siyang usapan ng mga bata kasama si Sky.

“Yuck! Bakla pala ang Papa mo? Haha” insulto ng isang batang babae na may kasama pang dalawang bata sa kanyang likuran “…at alam niyo ba na aksidente lang ang pagbubuntis ng Mama niya sa kanya dahil nga bakla ang Papa niya…at bayarang babae naman ang nanay niya…?” nagtininginan ang tatlong magkakaibigan at nagsimula itong ngumiti sa mga insulto nila kay Sky.

        "Ano naman ang pakialam ninyo? Tatay ko siya at mahal na mahal ko siya...!"  tanggol ni Sky sa kanyang ama  "Tanggap ko siya na kung ano man ang kasarian niya"

Muling natunaw ang puso ni Jeff nung marinig niya ang pagtatanggol ng kanyang anak sa kanya laban sa mga malditang kaklase nito.

        "Yeah. Whatever , Sky"  sabi ng batang babae sa gitna  "Wala ka namang magagawa kasi iyon ang Papa mo eh, kundi tatanggapin mo na lang... at idagdag mo pa ang nanay mo na bayaran. Isang ONE BIG IMMORAL FAMILY..." 

Hindi na nakaya ni Jeff ang pagmamalupit ng tatlong bata sa kanyang anak at kaagad niyang linapitan “Hi anak…” bati niya kay Sky na palapit sa kanilang apat. Napatigil ang tatlong batang babae na nambubully kay Sky at parang kinabahan ito.

        "Hello Papa...Bakit ka po ba andito?"  yakap ni Sky sa paa ng ama.

        "Hmmm. Dinaanan lang kita kasi miss na miss na kita"  sabay kurot sa pisngi ni Sky.

        "Di nga? Yung totoo Papa..."

        "Hindi ka ba naniniwala?"

        "Naniniwala... pero hindi ka naman pupunta dito sa school kung hindi importante diba? E wala namang special event  ngayon Papa"

Natuwa si Jeff sa sinabi ng kanyang anak “Ikaw talaga, Sky. Ang talino mong bata noh? Parang matanda ka na kapag nagsasalita” sambit ni Jeff sa anak “Well… dinaanan lang kita dahil may tinignan lang ako na nirerentahang bahay malapit dito”

        "Talaga Papa? Totoo bang lilipat na tayo ng bahay?"

Pero hindi pinansin ni Jeff ang tanong ng kanyang anak at napatingin siya ng mabuti sa batang babae na nasa gitna. “Sino sila?” tanong niya sa anak. “mga kaibigan mo?”

        "Kaklase ko po..."  tanging sagot niya sa ama na mahina ang boses.

        "Talaga? Halika ka dito bata"  utos nito sa batang babae sa gitna at lumapit naman agad ito kay Jeff na nangangatog ang tuhod.  "Anong pangalan mo?"

        "Micah p-po.. Micah Delos Santos"

“Ahh… So, ka-ano-ano mo si Mr. Joseph Delos Santos?”

        "Daddy ko po"

        "Daddy mo...?"  ulit ni Jeff at ngumiti ito na tila nasiyahan sa nalaman.  "Alam mo, Micah. Merong pabor na hinihingi ang Daddy mo tungkol sa kanyang kumpanya na huwag ko daw kukunin dahil iyon lang daw ang natatangi niyang pinakukunan ng pera ninyo at ipambili ng mga luho mo" 

        "B-bakit g-ganyan p-po ang sinasabi ninyo s-s-sa a-akin?"  pang-uutal na tanong ng bata.

        "Dahil, umutang ang Daddy mo sa akin ng pera para ipatayo ito at kung hindi niya pa mababayaran hanggang sa katapusan ng taon, ay kukunin ko na ang pinagyayabang mong yaman. Sayang naman kung wala na kayong pera. Hindi ka na makapag-aral sa ganitong kagandang paaralan"  bulong ni Jeff sa bata  "Kasi Micah... kung maririnig ko pa na binubully pa ninyo ang anak ko at kung maririnig ko pa na iniinsulto ninyo ako. Alam mo na ang susunod, okay?"  paliwanag niya sa bata.  

Binatawan kaagad ni Jeff ang kamay niya na nakahawak sa bata. Tumakbo agad ang bata kasama ang kanyang dalawang kaibigan papasok sa kanilang silid-aralan.

Ngumiti pa din si Jeff at napatingin sa kanyang anak na nakatingin din pala sa kanya “What?” nagmaang-maangan na tanong niya sa anak.

        "Papa, ano ang ginawa mo? Bakit natakot iyon?"

        "Wala naman. Sinabihan ko lang siya kung ano ang mangyayari kapag patuloy ka pa nila binubully"  pahayag niya sa anak  "...and it's my responsibility to defend my daughter..."  sabay himas ng makintab at mahabang buhok ng anak.  "I love you, anak"

        "I love you din, Papa."  sabay yakap muli sa ama  "Sige na po, papasok na ako sa room namin"

        "Sige. Mag-ingat ka. Makinig ka sa teacher mo, okay?"

Hinintay ni Jeff na makapasok si Sky sa kanyang silid. Lumabas ito ng paaralan at dumerecho sa kanyang sasakyan. Tangkang sasakay na siya sa kotse nang may tumawag sa kanya.

        "Jeff..."

Lumingon naman si Jeff sa taong tumawag sa kanya “Riley..?” sambit ni Jeff “Bakit ka nandito?”

        "Wala. Hinatid ko lang ang anak ko"  sagot ni Riley  "Half-day lang kasi siya ngayon eh. Sumama kasi pakiramdam niya kaninang umaga"  paliwanag niya kay Jeff habang palapit siya dito  "Ikaw..? Bakit ka nandito?"

        "Binisita ko lang ang anak ko"  sagot nito  "Ewan ko. Bigla ko lang siya na-miss eh. At malapit naman dito ang tinignan kong bahay kaya pinuntahan ko na lang siya"

        "So... same school lang pala nag-aaral ang mga anak natin"  ngiti niya kay Jeff

        "Oo nga eh. Small world talaga"

Parang tumigil ang takbo ng oras nang magtagpo ang kanilang mga paningin sa isa’t-isa. Gusto-gustong yakapin ni Riley si Jeff ng mahigpit at ipadama niya sa kanyang minamahal ang pagmamahal na matagal niyang tinatago.

        "Jeff..?"

        "Yes?"

        "May pupuntahan ka pa ba?"

        "Wala naman. Bakit?"

        "Ahmmm. Gusto kita sanang imbitahin na mag-usap"  sagot ni Riley  "Okay lang ba?"

        "Saan naman?"

        "Doon sa school mo noon Jeff. Doon tayo mag-usap"

---

Pumayag naman kaagad si Jeff sa alok sa kanya at pumunta sila sa dating paaralan ni Jeff na kung saan siya nagtapos. Nang pagdating nila doon ay dumerecho sila agad sa bench na kung saan parati nilang tinatambayan noong nag-aaral pa si Jeff.

Umupo silang dalawa doon na tila naiilang sa isa’t-isa.

“So?” panimula ni Jeff.

        "So...?"  ulit naman ni Riley.

        "Ano na? Ano ba ang pag-uusapan natin?"

        "Wala naman. Tungkol sa mga bagay-bagay"

        "Tulad ng ano?"

        "Tungkol sa atin..."  sagot ni Riley na natahimik na si Jeff  "...tungkol sa naudlot nating pagmamahalan"

        "What do you mean?"

Walang paalam ay kinuha ni Riley ang kamay ni Jeff at hinalikan ito “Mahal kita Jeff. Mahal na mahal. Kaya kong talikuran ang pamilya ko para sa’yo”

        "Riley... huwag naman ganon"  sagot niya kay Riley  "Paano sila? Paano ang asawa at anak mo?"

        "Ewan ko... Bahala na. Basta ikaw ang mahal ko, Jeff"  habang pinipiga ni Riley ang kanyang kamay  "Please? Hayaan mo naman ako na mahalin kita oh. Hindi mo ba ako mahal?"

        "Mahal siyempre. Pero..."

        "Yun naman pala eh. Pareho naman ang nararamdaman natin sa isa't-isa"

        "Pero iba na ngayon, Riley. May asawa ka na"  pangangatwiran ni Jeff  "Ayaw ko naman na tawagin akong kabit"

        "Pero hindi ka kabit. Ikaw ang mahal ko"  pagtataman niya sa sinabi ni Jeff  "Magtanan tayo"

        "Ano??"

        "Oo. Magtanan tayo"  ulit ni Riley  "Umalis tayo sa Iloilo o pwede din sa Pilipinas. Doon tayo manirahan sa ibang bansa para walang hahadlang sa atin. Sa pagmamahalan natin."

Natahimik na lang si Jeff sa alok sa kanya ni Riley. Parang nagustuhan niyo ito na sumama kay Riley sa ibang bansa.

        "Gusto ko sana yang alok mo pero may pamilya ako dito. Hindi ko pwede mapabayaan ang nanay at ang anak ko"  sambit ni Jeff  "Sana maiintindihan mo, Riley" hindi nagsalita si Riley sa sinagot ni Jeff at tumayo siya sa bench at may hinugot sa kanyang bulsa.  Nakita ni Jeff ang singsing na binili niya noong fourth monthsary nila.  "Buhay pa pala yan...?"

        "Ito?"  sabay taas ng kanang kamay na hawak-hawak ang dalawang singsing  "Oo. Itinago ko ito ng mabuti dahil balang araw ay magagamit din natin ito, pero nagkamali pala ako..."

        "What do you mean?" tanong ni Jeff habang binalik ni Riley ang mga singsing sa kanyang bulsa at may hinugot sa kabilang bulsa niya na isang maliit na pulang kahon.

Lumuhod si Riley sa harapan ni Jeff at binuksan niya ang kahon. Bumungad sa kanya ang isang nagniningning na singsing.

        "...dahil iba ang susuotin mong singsing..."  habang nagsimula nang mamula ang ilong ni Riley  "Alam ko na mabilis ako ngayon pero hindi ko mapipigilan ang nararamdaman ko sa'yo eh. Sorry sa lahat. Sorry sa nagawa ko noon pero andito ako  na lumuluhod sa harapan mo na handang magbago at magsimulang muli kasama ka, at kung papayag ka na makasama ako...... So, Mister Jeffrey Alba-Dy...will you marry me?" hindi makagalaw si Jeff ng dahil sa sumunod na mga eksena. Hindi niya alam kung ano ang kanyang gagawin at tila naghalu-halo na ang mga emosyon na nararamdaman niya  "Babe? Ano na? Kanina pa ako nakaluhod at naghihintay sa sagot mo..."

        "Hindi ko alam, Riley"  sagot ni Jeff  "Masyadong mabilis ang mga pangyayari. Oo mahal kita pero iba na ngayon. Kailangan ko muna ng panahon para makapag-isip"

        "Sige"  sabay tango ng ulo ni Riley  "Nirerespeto ko ang desisyon mo. Maghihintay ako"  sambit nito.  Kaagad niya naman itong niyakap ng mahigpit.

---

Pero sa kalagitnaan ng kanilang yakapan at iyakan ay may napansin si Riley na humintong puting van. Tinititigan niya ito ng mabuti at ilang saglit ay may lumabas na dalawang armadong lalake na may takip ang mga mukha.

Humiwalay si Riley sa pagkayap dahil binantaan niya si Jeff na may lumalapit na mga lalake sa kanilang direksyon.

        "Sino ka...?"  tanong ni Jeff sa isang lalake na hinawakan siya sa kanyang braso. Hindi ito sinagot ng lalake at patuloy ang paghila niya kay Jeff papasok ng van, samantala ang isa naman ay nasa likuran niya. 

Patuloy kumawala si Jeff sa paghawak ng lalake sa kanya pero malakas ito at hindi niya kaya na makalaya. Nabigla lang siya dahil natumba ang lalake sa kanyang likuran, napatingin siya sa likod at si Riley pala ang sumuntok sa lalake.

Pero hindi niya rin namalayan na may ikatlong tao pala sa kanyang likuran at siniko niya si Riley sa batok. Nahimatay ito at bumagsak sa lupa.

        "Anong gagawin natin sa isang 'to?"  tanong niya mga kasamahan niya.

        "Isama na lang yan"  sagot nito  "Baka magising pa at magsumbong sa mga pulis"

Piniringan kaagad nila sina Jeff at Riley at itinali ang kanilang mga kamay at pinasakay sa van.

---

Dinala nila ang dalawa sa abandonadong warehouse sa napakalayong probinsya para hindi sila matuntun ng sino man. Naunang pumasok sina Jeff at Riley sa warehouse habang nakaalalay ang dalawang lalaki sa kanilang likuran.

Nakatali pa rin ang kanilang kamay sa likuran nila at nakapiring ang mga mata habang papasok. Itinulak ng mga lalake ang dalawa sa sahig at napahiga ito sa sobrang lakas.

“Jeff? Asan ka na?” tarantang tanong ni Riley na dahan-dahang bumangon at umupo ito mula sa pagkahiga.

        "Nandito ako, Riley"  sagot naman ni Jeff sa hindi kalayuan  "Saan ka ba?"

        "Lapit ka dito sa akin. Sundan mo lang ang boses ko"  at sinundan nga niya ang boses ni Riley sa pamamagitan ng paggapang sa sahig. Humiga kaagad si Jeff sa binti niya at nag-umpisa nang umiyak dahil sa nangyari sa kanilang hinding inaasahan.  "sssshhh. Stop crying, okay? Magiging maayos din ang lahat"

“Paano…?”

        "Hindi ko alam. Pero malalampasan din natin 'to. Don't worry andito ako sa tabi mo..."

        "HOOY!! Ano ang binubulungan ninyo diyan??!!"  sigaw ng lalake sa kanila na habang palapit. Tinanggal niya kaagad ang mga piring sa mga mata ng kanilang bihag.

Nakaupo pala sila sa banig na kung saan ito lang ang pagitan ng kanilang katawan at sa malamig na semento. Nakapalibot din sa kanila ang mga nagtatangkasang lumang silya na tila ginawa na maliit na silid para lang sa kanila. Madilim din ang paligid na tanging ilaw lang mula sa butas ng bubong.

Itutuloy…

ASJD: Chapter 24 (Pag-abuso kay Jeff)

Lumipas ang mga oras at pumatak na ang gabi. Nanginginig sa ginaw ang dalawa at wala silang kumot o ano mang bagay na pangtakip sa kanilang nagiginaw na katawan. Pero hindi ito pinapansin ni Jeff ang kanyang nararamdaman kasi ang mas inaalala niya ang kanyang pamilya, lalung-lalo na ang anak na si Sky.

Gusto niya talagang makatakas sa lugar na iyon. Pero paano? Paano sila makakatakas at makaalis nang hindi namamalayan ng mga taong kumidnap sa kanila?

Hindi niya talaga alam kung ano ang kanilang gagawin kundi tumitig na lamang sa lalakeng nakatakip ang mukha at may dala-dalang mahahabang baril na hinugot ang kanyang telepono at nagsimula nang tumawag. Kinuha na kasi ng mga lalaki ang mga piring sa kanilang mga mata.

        "Boss... Magandang gabi po. Nakuha na namin si Jeff katulad ng inutos mo sa amin, pero may kasama siya..."  pahayag niya sa kanyang kinakausap  "pasensiya na boss, lumaban kasi ang kasama niya eh. Edi sinama na lang namin, mas mahirap kung pinabayaan ko na lang at magsumbong sa pulis... O ano boss? Papatayin ko na ba?"  tanong niya dito at nagsimula nang kinabahan ang dalawa, lalung-lalo na si Jeff  "Sige boss, ikaw ang masusunod. Salamat."

        "Sino yon?"  kinakabahang tanong ni Jeff  "...sagutin mo ako!!! SINO YON??!!"

Tila nairita sa sigaw ni Jeff ang lalake at pinuntahan niya ito at lumuhod sabay tutok ng baril sa ulo ni Jeff. “Pwede ba… tumahimik ka!! Naiirita ako sa bunganga mo. Pasalamat ka na hindi pa kita papatayin dahil utos ng boss namin sa amin yon… at kung patuloy mo pang ibubuka yang bunganga mo. Palulunukin ko ’tong bala ko sa’yo!!! NAIINTINDIHAN MO??!! HUH?!!!” tumango na lamang si Jeff na kinabahan sa lalake.

        "Wag mo siyang hawakan... Mga hayup kayo!!"  sabat ni Riley  "Ano ba ang kailangan ninyo sa amin ha??!!"

        "Siya lang ang kailangan namin..."  tumayo ang lalake at tinuro niya si Jeff sa pamamagitan ng kanyang baril.  "...at hindi ikaw. Kung tutuusin nga, pwede ka na naming patayin ngayon"  sabay turo niya ng baril kay Riley.

        "Ano ba ang kailangan ninyo sa akin?? Pera??"  sabat ni Jeff  "Sige. Magsabi lang kayo at bibigyan ko kayo kahit magkano pa"

        "Hahaha!!  Salamat na lang pero kuntento na kami sa binigay ni boss para mapatay ka lang..."

        "Sino ba ang boss ninyo??!!"

“Wag kang mag-aalala, Jeff” sabay ayos ng lalaki ang buhok ni Jeff na sumasagabal sa noo nito gamit ang kanyang baril “…malalaman mo din kung sino…pero patay ka na nga lang.”

        "MGA HAYUP KAYO!! KAYO ANG MAMATAY!!"  at nagulat si Jeff at si Riley dahil pinutok ng lalake ang baril sa may semento malapit sa gilid ni Jeff.

---

Katatapos lang nilang kumain ng hapunan pero nabahala si Joyce dahil alas-nwebe na ng gabi ay hindi pa rin nakauwi ang anak na si Jeff.

        "Joaquin"  tawag niya sa anak na habang nanghuhugas ng mga pinagkainan.

        "Bakit nay?"

        "Ano ba ang paalam ng kapatid mo kanina sa'yo?"  tanong niya kay Joaquin  "Wala pa rin siya hanggang ngayon eh"

        "E ang sabi niya naman sa akin na maghahanap lang siya ng bahay na malilipatan natin"

        "E bakit gabi na, wala pa siya..?"

        "Baka may pinuntahan pa na iba, nay. Huwag kang mag-alala sa kanya"  sambit niya sa ina  "Malaki na ang anak mong yan, nay"

Sakto din na bumaba si Sky mula sa kanyang silid. “Nanay-La, wala pa po ba si Papa?”

        "Wala pa apo eh"  sagot ni Joyce sa apo  "Pero andito na yan mamaya"

        "Miss ko na kasi si Papa eh. Pinuntahan niya nga kanina ako sa school, binisita niya ako dun, Nanay-La"

        "Pumunta doon ang Papa mo, apo?"  ulit ni Joyce  "May sinabi ba siya sa'yo?"

        "Ang sabi niya lang naman na napadaan lang siya dun kasi may nakita siyang bahay malapit sa school namin"

        "Baka naman surpresahin ka lang ni Jeff, nay. Baka naghahanda lang yun"  sagot naman ni Joaquin na katatapos lang maghugas

        "Sana nga, anak. Pero iba ang nararamdaman ko eh"

        "Naku, nay. Praning ka lang. Magpahinga ka na lang sa taas, ako na lang ang magbabantay sa kapatid ko"

        "Sigurado ka, anak?"

        "Oo nay. Siguradong-sigurado"  ngiti ni Joaquin

        "Sige. Basta kung andiyan na ang kakambal mo, gisingin mo ako kaagad ha"

        "Opo nay"

Umakyat na nga ng kanyang silid si Joyce para magpahinga na dahil gabi na iyon. Samantala si Joaquin naman ay nasa sala at nanonood ng palabas sa telebisyon. Magkalipas ang dalawang oras ay bumaba ulit si Joyce at nagtungo sa nakatulog niyang anak sa sala.

        "Anak. Gising"  sambit ni Joyce

        "Bakit nay..?"  sagot naman niya habang kakabukas lang ng kanyang mata.

        "Wala pa ba ang kapatid mo?"

        "Wala pa nay eh"

        "Baka andiyan na sa itaas at baka hindi mo namalayan ang pagpasok niya kasi nakatulog ka"

        "Naku. Baka nga nay"

        "Sige. Paki-tignan mo na lang sa taas kung andiyan na ang kapatid mo"  utos ni Joyce sa anak.

Kaagad namang tumakbo sa itaas si Joaquin at tinignan kung nakarating na ang kanyang kakambal. Pero wala doon si Jeff. Bumalik siya sa baba at sinabi sa ina na wala pa ang kapatid sa silid.

        "Ano?? Wala pa?"

        "Oo nay. Wala pa si Jeff"

        "Paano yan?? E hindi man lang siya nag-text o tumawag sa akin para malaman ko lang naman kung maayos ang kalagayan niya"  dugtong ni Joyce na parang nag-alala na sa anak  "Joaquin.."

        "Bakit nay?"

        "Kung wala pa bukas ang kapatid mo, sasamahan mo ako sa presinto para magreport na nawawala si Jeff"

        "Report agad nay?? Baka gumimik lang siya"

        "Hindi ganon ang kapatid mo. Hindi siya lumalabas ng bahay tuwing gabi at gumigimik"  tanggol ni Joyce kay Jeff  "Samahan mo lang ako bukas, Joaquin"

        "Haay. Sige po, nay"

---

Kinabukasan.

Maaga pa silang umalis ng bahay at sinamahan nga ni Joaquin ang kanyang ina na magreport sa pulis ang tungkol kay Jeff.

        "Sorry po, Ma'am"  sambit ng pulis sa kanilang harapan  "Kailangan pa po natin maghintay ng 24 na oras para maideklarang nawawala ang isang tao"

        "Ano?? Maghihintay pa kayo ng ila pang oras??"  ulit ni Joyce na parang nagagalit na ito  "E paano nga kung may nangyari na sa anak ko? Maghihintay pa kayo??! Ano ba klaseng pulis kayo"

        "Nay... kumalma ka lang"  sabi naman ni Joaquin sa ina.

        "Paano ako magiging kalma, Joaquin?? E kagabi pa nawawala ang kapatid mo"  

        "Ma'am. Please. Kumalma po kayo"  sabi naman ng pulis

        "Nagmamakaawa ako sa inyo. Hanapin ninyo ang anak ko"

Walang imik ang kaharap nilang pulis dahil nakukulitan na siya sa mag-ina. Ilang sandali ay lumabas si Alvin mula sa kanyang opisina.

        "Anong problema dito?"  tanong niya. Napatingin siya sa may bandang kanan niya. Nakita niya ang ina ni Jeff at may kasama siyang lalaki. Kamukhang-kamukha niya ang kanyang minamahal pero ibang tao ito dahil iba ang kanyang pananamit at galaw.  "Tita..?"

        "Alvin..? Salamat sa Diyos ay nandito ka"  iyak ni Joyce.

        "Bakit tita?? Anong problema?"

        "Nawawala si Jeff. Kagabi pa siya na hindi nakakauwi"  yakap niya kay Alvin  "Alam mo naman si Jeff diba? Nagpapaalam yan kung may pupuntahan siya pero wala akong natanggap na tawag o text lang man kahit isa"

        "Sige tita. Huwag kang mag-alala. Maguutos ako ng mga tauhan ko na maghanap kay Jeff ngayon din"

        "Naku Alvin. Salamat talaga sa Diyos ay nandito ka. Nakalimutan ko na dito pala ang opisina mo"

        "Sige po, tita"  sabay ngiti  "Pasok na po ako. Maghahanda na para sa paghahanap kay Jeff"

        "Sige, Alvin. Salamat talaga"

Nagmamadaling pumasok si Alvin sa kanyang opisina na tila nataranta ito. Samantala sina Joyce naman ay umuwi na dahil sa pangako sa kanila ni Alvin na sila na ang maghahanap.

Habang sa loob ng opisina niya ay kinuha niya ang kanyang telepono at may pinindot dito. Nagring ito at may sumagot sa kabilang linya.

Alvin: Jean…

Jean: Yes?? What’s wrong Alvin? May problema ba?

A: Oo. Pumunta ngayon lang ang ina ni Jeff. Ang sabi ng ina niya ay nawawala daw siya

J: Really?? Nawawala na ang salot sa buhay ko?? Buti nga sa kanya.

A: Tigilan mo nga yan Jean!

J: Galit? Haha. Hindi ko alam na pikon ka pala Alvin.

A: May kinalaman ka ba sa pagkawala ni Jeff?

J: Ouch! Ako talaga? Bakit? Magagawa ko ba yan sa sarili kong kadugo? Ang sakit mo naman magbintang

A: Sagutin mo na lang ang tanong ko JEAN! May kinalaman ka ba?

J: Pano kung sasabihin ko sa’yo na meron?? Anong gagawin mo?

A: Hayup ka. Anong ginawa mo sa kanya??!!

J: Gusto ko lang naman na mawala ang salot sa buhay ko. Akala ko kasi na tuluyan nang mapasa-akin ang buong negosyo ng Daddy nang mapeke namin ang pag-alis sa pwesto ni Jeff sa kumpanya pero may ginawa pa siya na paraan para mabawi ito. Hindi talaga siya sumusuko.

A: Ano?

J: Ang kanyang anak. Sa pagtapak daw sa legal na edad ng kanyang anak ay mapasakanya ang lahat ng mana ni Jeff. Lahat ng mga pinaghirapan namin ngayon ay makukuha ng kanyang anak.

A: So anong binabalak mo ngayon?

J: Simple lang. Gusto ko siyang mamatay. Pinakuha ko na nga si Jeff sa mga tauhan ko para mapatupad ko na ang mga plano ko. At kung mamamatay na siya, wala nang hahadlang sa akin. Pagkatapos ay kukunin ko ang kanyang anak para alagaan, palakihin bilang akin at para magamit

A: Ang sama mo Jean. Papatayin mo si Jeff?? Hindi naman yan ang usapan natin ah

J: Oo nga. Hindi nga yan. Pero naiinip na ako dahil hindi ka gumagalaw. Ako na lang ang gagawa sa dapat mong gagawin. Wala kang silbi!

Kaagad naputol ang kanilang usapan nang binagsak ni Jean ang telepono. Parang nanginginig sa takot si Alvin nang malaman niya ang mga pinaplano ni Jean laban kay Jeff. Kailangan niya talagang gumawa ng paraan para hanapin kung saan ni Jean dinala ang kanyang ex.

---

Samantala. Ilang oras ang lumipas sa warehouse ay nakatulog ang dalawa. Nakaupo si Riley sa sahig na walang sinasandal sa kanyang likuran habang si Jeff naman ay nakahiga sa sahig at nakaunan ang kanyang ulo sa binti ni Riley.

Himbing na himbing ang kanilang pagtulog nung gabing iyon nang dahil sa pagod sa nangyari sa kanila. Hindi nila namalyan na pumasok muli ang tatlong lalake na kumidnap sa kanila na parang nagbubulangan ang mga ito. Tinititigan nila ng mabuti si Jeff na tila may pinaplanong masama sa kanya.

Bigla na lamang nilang hinila si Jeff sa paa at nagising ito sa ginagawa nila. “Anong ginagawa ninyo…?!! Bitawan niyo ako!!” sigaw ni Jeff sa mga lalake at nagising si Riley sa ingay. Nagulat siya sa ginagawa ng tatlong lalake sa kanyang mahal. Pinadapa nila ito at hinubaran ang pantalon at brief.

        "Tumahimik ka kung ayaw mong masaktan!!"  utos ng isang lalake na nakahawak sa pwetan ni Jeff.

        "Sige na Pre. Pasok mo na yan para ako naman mamaya"

        "Oo Pre. Ito na...... uuuhhhmmmm"  sabi nito sa kanyang kasama habang dinadahandahan niyang pinasok ang pitong pulgadang kargada niya kay Jeff. Napaiyak sa sakit si Jeff dahil sa ginagawa sa kanya  "...ummmmmm.. aahhh... shiit. Sarap mo pala, Jeff. Ang sikip ng butas mo.. SARAP!!"

Nanggigigil si Riley sa galit sa ginagawa nilang tatlo kay Jeff. Ginagahasa nila ang kanyang mahal na umiiyak sa sakit. Alam niya na nahihirapan at nasasaktan na ito dahil tumutulo ang kanyang mga luha sa sobrang sakit.

Kailangan niyang tulungan si Jeff pero hindi siya makagalaw dahil nakagapos ang kanyang kamay sa kanyang likuran. Tanging iyak na lang ang kanyang magagawa sa ginagawa nila kay Jeff.

        "oooohhh. Shiit. Ang sarap mo talaga.. uuuhh"  ungol ng lalake.

        "Pre, tama na yan. Ako na naman. Sinosolo mo na yan eh"  sambit naman ng isa na kanina pa naghihimas ng kanyang ari habang naghihintay ito. Halos pitong pulgada din ang sukat at halos tatlong daliri ang taba nito.

        "Sige. Ikaw na naman"  sambit ng lalake na nasa pwetan ni Jeff at hinugot niya sa loob ang kanyang ari.

Pumuwesto na kaagad ang lalake at ipinasok niya ito sa butas ni Jeff. Napanganga na lamang siya sa sakit habang unting-unti ito pumapasok. Samantala ang isang lalake naman ay pinasok niya ang kanyang ari sa bunganga ni Jeff na nakanganga at gumalaw na agad ang kanyang beywang.

“MGA HAYUP KAYO!!! WAG NIYO SIYANG BABUYIN!!” sigaw ni Riley sa kanila na hindi na makaya ang nakikita niya sa mahal.

        "Tumahimik ka!!"  sigaw din ng isang lalake na gumagalaw sa bibig ni Jeff  "Mag-enjoy ka na lang sa ginagawa namin sa mahal mo!! Sarap niya pala eh!!"

Napatingin si Jeff kay Riley na tumutulo ang luha na parang humihingi ng tulong sa kanya, subalit walang magawa si Riley dahil nakagapos ito. Pinikit niya na lamang ang kanyang mga mata pero nadidinig niya pa din ang ungol ng tatlong lalake at ang iyak ni Jeff.

Itutuloy…

ASJD: Chapter 25 (Imbestigasyon)

Lumipas pa ang mga oras at natapos na ang panggagahasa nila kay Jeff. Pinabayaan lang nila ito na naka-alsa ang pwet habang nasa sahig ang kanyang mukha. Nakatulog ulit siya ng dahil sa sobrang pagod.

Nakatitig si Riley sa kanya habang tumutulo ang mga luha. Siguro ito na ang karma niya sa mga ginawa niyang kasalanan kay Jeff noon. Masakit pala kapag iba ang humahawak sa kanyang mahal.

Nagising si Jeff ng ilang saglit at hinanap niya si Riley at natagpuan niya ito na nakatalikod sa kanya at nakaharap sa mga sirang silya. Gumapang siya kaagad papunta kay Riley para kausapin ito.

        "...Riley..."  tawag ni Jeff sa kanya pero hindi niya ito pinansin. Lumapit pa siya na nahihirapan sa paggapang  "...babe..."  ulit niya. Sumulyap si Riley sa ikalawang pagtawag nito  "Galit ka ba? Sorry  na oh. Sorry..."  iyak niya.

Pinunasan ni Riley ang kanyang luha gamit ang kaliwang balikat malapit sa ilong. “Wala kang kasalanan, babe. Alam ko naman na hindi mo ginusto iyon…”

        "E bakit hindi ka makatingin ng derecho sa akin? Nandidiri ka na ba??"  iyak ni Jeff.

        "Hindi..."  sagot ni Riley na maamo ang tono ng boses at tinignan niya si Jeff sa mata  "...hindi. Mahal kita babe...at kahit kailan, hinding-hindi ako mandidiri sa'yo"  sabay dikit ng kanyang noo sa noo ni Jeff  "nagiguilty lang kasi ako dahil sa nagawa ko noon sa'yo. Sorry talaga"

        "Wala na yon, babe. Pinatawad na kita. Tapos na iyon"  sagot ni Jeff na mahina pa ang tono ng boses dahil pagod pa ito  "Naiintindihan ko na lahat"

        "Salamat. Ang bait mo talaga"  iyak niya  "...at kung may mangyari man dito sa atin ngayon, nagpapasalamat ako dahil mamamatay ako na nagkabalikan tayo. Masaya na ako dun"

        "Huwag ka namang magsalita ng ganyan"  dugtong ni Jeff  "Ayaw ko pang mamatay"

        "Alam ko. At ako din. Ayaw ko pang mamatay dahil masasama pa tayo"

        "Sorry kanina kung tinanggihan ko ang alok mo, Riley"  dugtong niya 

“Huwag ka nang humingi ng tawad. Naiintindihan ko ang punto mo”

“Salamat, babe” sagot niya “Natatakot talaga ako ngayon. Baka huling pagkakataon ko na ito na makasama ka” sabay tulo ng luha ni Jeff “Kaya ngayon, tinatanggap ko na ang alok mo sa akin. I will marry you, babe. Hindi ko na sasayangin ang pagkakataon ito. Mahal na mahal kita”

        "Tama na nga yan, babe. Naiiyak na rin ako eh"  sagot ni Riley na parang maluha-luha  na din ang kanyang mga mata.  "Basta pangako natin sa isa't-isa na lalabas tayo dito ng sabay at buhay, okay? Promise?"

        "Promise"

“Sige na. Humiga ka na dito sa binti ko. Magpahinga ka na dahil alam ko na pinagod ka ng mga hayup ng mga lalake na yon” sabay halik sa labi ni Jeff

---

Alas-tres na ng hapon pero hindi pa rin nakakauwi si Jeff sa kanilang bahay. Sobrang nag-alala na talaga si Joyce dahil baka ano na ang nangyari sa kanyang anak. Tinawagan at pinaalam niya ang kaibigan nito na si Jacqui at kaagad naman nagtungo sa kanilang bahay para makibalita.

        "Good afternoon, tita" bati ni Jacqui sa ina ni Jeff na nag-alala  "Ano po ang nangyari kay Jeff? Bakit hindi pa siya nakauwi?"

        "Yun nga, Jack eh. Hindi ko rin alam. Kagabi pa siya hindi nakauwi"  paliwanag ni Joyce  "Pero ang sabi ng anak niya ay binisita daw siya kahapon ng Papa niya sa school. Ayun, hindi na alam kung saan siya pumunta pagkatapos"

        "Nagreport na ba kayo sa pulis, tita?"

        "Yun nga eh. Ang sabi nila daw ay maghintay pa tayo ng 24 oras para maideklarang nawawala si Jeff"  sagot niya  "Buti na lang andun pala si Alvin at tinulungan kami"

Sakto din ay may nag-doorbell sa labas. Kaagad naman binuksan ni Joaquin sa labas para makapasok ang tao.

        "Good afternoon, tita"  bati ni Alvin habang papasok sa mansyon.

        "Alvin... Kamusta na?? May nabalita ka na ba sa anak ko?"

        "I'm afraid to say na wala pa, tita"  sagot ni Alvin. Kita sa mga mata ng ina ang lungkot at pagka-dismaya sa balitang narinig niya  "Pero may lead na tayo sa pagkawala ni Jeff"

        "Ano yun?"  tanong ni Jacqui.

        "Tinanong namin kanina ang Principal ng paaralan na linipatan ng anak niya kung dumating nga kahapon si Jeff doon. Tinignan naming ang CCTV na kung saan dumating si Jeff"

        "Pagkatapos..?"  sambit din ni Joyce.

        "Base sa CCTV na napanood namin ay kausap niya ang kanyang anak ng ilang sandali at kaagad naman itong umalis"  paliwanag ni Alvin  

        "So saan siya nagpunta, Vin?"  tanong muli ng kaibigan na si Jacqui

        "May mga pinagtatanungan kami sa labas ng paaralan at nakita nga nila si Jeff sa labas. Pero may kasamang lalaki"

        "Ano?? Sino??"

        "Si Riley"  sabay lunok ng kanyang laway  "Linarawan nila ang itsura ng lalaki at tugmang-tugma ito sa pisikal na anyo  ni Riley"

        "Ano?? So magkasama sila ngayon?"

        "Marahil. Pero hindi pa natin alam kung ano nga  ang totoong plano ni Riley kay Jeff at kung saan sila ngayon"

        "Ano ang ibig mong sabihin, Alvin? Ano ang pinaplano niya sa anak ko?"

        "Hindi ko alam, tita. Pero maghahanap pa kami ng mga marami pang ebidensya  para malaman nating ang katotohanan"

Napabuntong-hininga na lamang si Joyce dahil sa narinig. May halong pagod at pag-alala ang kanyang nararamdaman sa mga oras na iyon. “Sige, Alvin. Ipagpatuloy niyo na lang ang pag-iimbestiga. Maraming Salamat talaga”

        "You're welcome, tita. Ginagawa ko ito para kay Jeff"

---

Bumalik si Alvin sa paaralan na kung saan huling nakita si Jeff. May tinanong muli siyang isang tao doon. Gusto niya kasi malaman kung nasaan ni Jean dinala si Jeff, at posibleng magkasama pa silang dalawa doon ni Riley.

        "Ano pa ba ang narinig mo sa usapan nilang dalawa?"  tanong niya sa lalaking nagbebenta ng fishball sa labas ng paaralan.

        "Hindi ko masyadong narinig Tsip ang buong usapan nila eh. Basta ang narinig ko lang yung huli na nagyaya ang tisoy na lalaki na pumunta daw sa paaralan daw ng isa"

        "Sigurado ka ba sa narinig mo, Manong?"

        "Ewan ko. Basta ganun ang narinig ko eh"

        "Sige po. Salamat sa impormasyon ninyo"

Kaagad umalis doon si Alvin at pumunta sa University na pinagtaposan nila noon. Nagtungo muna siya sa Presidente ng Unibersidad para magpaalam sa kanyang pag-iimbestiga.

Dumerecho siya sa opisina ng security ng paaralan para tignan kung saan at ano ang nangyari kahapon kay Jeff.

        "Sir... ito na po ang hinihingi ninyo"  sambit ng pinuno ng mga guard kay Alvin  "Meron ngang puting van na pumasok dito kahapon. Pinipilit nilang ipinasakay ang dalawang lalaki sa kanilang sasakyan"

Tinignan nga mabuti ni Alvin ang eksena sa monitor. Tama nga ang sinasabi ng katabing guard na pinipilit nga ng tatlong lalaki na ipasok sa van sina Riley at Jeff.

Nanginginig siya sa galit dahil sa ginagawa ng mga lalaki kay Jeff. Nag-alala na siya ngayon dahil baka ano na ang nangyari kay Jeff at baka tinuluyan na ni Jean na patayin ito.

        "Paki zoom-in nga sa bandang baba ng van"  kaagad naman sinunod ng guard ang utos ni Alvin.  "Mabuti. Klarong-klaro ang plaka ng sasakyan"  sambit niya at inilista niya ito sa kanyang maliit na notebook at kinuhaan niya din ng litrato.  "Sige boss. Salamat sa tulong ninyo"

        "Salamat din po, Sir"  sagot naman niya  "Teka po. Sino po ba yan?"

        "It's confidential. Hindi ko pwedeng sasabihin sa inyo. Basta. It's a high profile case"

---

Tinawagan at ipinaalam kaagad ni Alvin ang kanyang bagong nalaman sa ina ni Jeff na si Joyce. Kasalukuyang nakaupo si Joyce sa isang upuan malapit sa main door ng mansyon habang hinahawakan ang kanyang telepono. Naghihintay at umaasang makauwi ang anak na ligtas.

        "Anong sabi nay?"  tanong ni Joaquin sa ina  "Nakita na ba niya ang kapatid ko?"  hindi sumagot si Joyce kundi umiyak na lang ito  "Nay?? Bakit ka umiiyak? May nangyari ba sa kakambal ko?"

        "Oo anak"  patuloy pa rin ang kanyang pag-iyak

        "Ano nangyari?"

        "Kinidnap si Jeff at si Riley sa University niya noon"  sagot ni Joyce  "Nakita ni Alvin sa CCTV ang lahat na nangyari kay Jeff kahapon. Pinipilit daw sila na pumasok sa sasakyan"

        "Nakilala ba niya kung sino ang dumakip sa kapatid ko at kay Riley?"

        "Hindi anak eh. Hindi nakilala dahil nakatakip ang kanilang mukha"

        "E paano yan, nay? Saan nila dinala sina Jeff?"

        "Hindi ko alam, anak"  sabay tayo ni Joyce sa upuan  "Pero malaki ang tiwala ko kay Alvin na mahahanap niya ang kapatid mo"

        "Sana nga, nay. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kung may mangyaring masama sa kakambal ko"  sambit ni Joaquin  "Utang ko sa kanya na nakilala ko ang totoong kong pamilya. Kung hindi siguro sa kanya ay hindi pa siguro kumplento ang pagkatao ngayon. Nagpapasalamat ako sa kanya, nanay"

        "Mabait talagang bata yan si Jeff"  sagot ni Joyce  "Siya ang pinakamabait  at mapagmahal sa kanilang apat, Joaquin. Kahit minsan medyo soplado yan ay mapagmahal pa rin siya"

        "Huwag ka pong mag-alala, nanay. Habang wala si Jeff ay ako muna ang papalit sa kanya"  sagot ni Joaquin  "Tutal, magkamukha naman kami eh"

        "Anak naman. Mahal kita hindi dahil kamukha mo ang kapatid mo, kundi dahil ikaw si Joaquin, ang anak kong matagal nawalay sa akin"

        "Alam ko naman yun, nay. Pero naiintindihan ko naman na mas matagal kayong nagsama ni Jeff kesa sa akin eh"

        "Pero tandaan mo na mahal din kita anak"

        "Opo nanay. Mahal din po kita"

Ngumiti na lang si Joyce at hinipo ang pisngi ni Joaquin. “Napakabait mo ding bata. Nagpapasalamat ako sa mag-asawang nag-aruga sa’yo dahil pinalaki ka nilang mabait at magalang na tao”

        "Oo nga nay eh. Sobra nilang bait sa akin"  sagot ni Joaquin  "Kahit hindi nila akong tunay na anak ay tinuring nila akong kapamilya at parang tunay na anak. Hinding-hindi ko sila malilimutan"

        "Oo nga pala, saan na pamangkin mo?"  sabat ni Joyce  "Sino pala ang sumundo sa kanya kanina sa school?"

        "Si Joy po. Hinatid niya kanina dito si Sky habang tulog po kayo"

        "Ahh. Mabuti naman. Saan na si Sky?"

        "Andoon po sa itaas. Natutulog na ata"

        "Sige. Mabuti kung tulog na ang bata. Mas mabuti yan para hindi niya alam na may nangyayari sa kanyang ama"  sambit ni Joyce  "Sige anak. Magluluto na ako ng hapunan natin"

Umalis naman si Joyce at nagpunta sa kusina para magluto ng kanilang hapunan. Hindi pa nila namalayan na nakaupo pala si Sky sa pinakamataas na baitang ng hagdan, nakikinig sa usapan ng kanyang Nanay-La at sa kanyang Tito.

---

Alas-nwebe na ng gabi ay gising pa sina Jeff at Riley. Nakaupo pa din sila sa sahig at nakagapos pa din ang kanilang kamay sa mga likod nila. Madilim ang paligid ng warehouse at ang tanging ilaw lamang ay ang ilaw ng mga lalaking dumukot sa kanila na medyo malayo sa kanila.

Ilang sandali ay linapitan sila ng isa sa mga lalaki. May dala-dalang pagkain na nakalagay sa maruming pinggan. Itinapon ng lalaki ang dalawang pinggan sa kanila at lumapag ito sa kanilang harapan.

        "Kainin ninyo yan. Baka magutom kayo"  sambit ng lalaki  "Mahirap na baka magkasakit pa kayo at kasalanan pa namin iyon" 

        "Ayaw kong kumain"  pagmamatigas ni Jeff

        "Ano??"

        "Oo. Ayaw kong kumain"  ulit niya  "Mas mabuti pa nga na mamatay ako sa gutom kesa makasama ko kayo dito"

        "Oh eh di wag. Mabuti nga yan, kasi magiging madali ang trabaho namin na patayin ka"  dugtong niya  "Hindi pa aksaya sa bala"

        "Sino ba kasi ang nag-utos sa inyo?? Ano ba ang kasalanan ko sa inyo?"

        "Sa amin, wala. Pero sa boss namin, meron"  sagot ng lalaki  "Maghintay ka lang at malalaman mo din kung sino ang taong nag-utos sa amin"

        "Napaka-hayup ninyo. Wala ba kayong konsensiya?? Na kaya ninyong sundin ang utos ng isang tao na patayin ako na wala namang ginagawang masama??"  sabay  iyak ni Jeff.

Biglang ngumisi ang lalaki sa mga sinasabi ni Jeff “At sino ka naman para awaan namin? Wala kaming pakialam sa inyo” dugtong niya “Ang tanging gusto lang namin ay ang pera na binabayad sa amin ng boss namin. Iyon lang”

        "Mga demonyo kayo!! Mga mukhang pera! Mamamatay din sana kayo!!"

Uminit ang ulo ng lalaki at itinutok niya ang kanyang baril sa ulo ni Jeff “Sige. Mag-ingay ka pang bakla ka kung ayaw mo mabutasan ang bungo mo”

        "Babe.. tumahimik ka na lang. Para sa kaligtasan natin"  saway ni Riley sa kanya

        "Mabuti pa yang jowa mo. Alam kung paano tumahimik"  sagot naman ng lalaki  "Kung ako sa'yo, sundin mo na lang siya para maging mahaba pa ang inyong buhay"

Umalis ang lalaki sa kanilang harapan at bumalik doon sa kanilang pwesto. Samantala ay napatingin si Riley kay Jeff na parang nanlilisik ang mga mata.

        "Oh bakit ka ganyang makatingin?? Galit ka?"  tanong ni Jeff.

        "Oo. Galit ako dahil ang ingay-ingay mo"  sagot niya  "Muntikan ka na dun ah. Kung ako sa'yo, manahimik ka na lang dahil may plano ako"

        "Ano?"

        "Kailangan nating makatakas dito"

        "Paano nga?"

        "Basta. Kikilos tayo kapag tulog na sila. Dapat alerto tayo mamayang gabi"

Itutuloy…

ASJD: Chapter 26 (Ang Pagtakas)

Hinintay nga nilang dalawa na makatulog ang mga lalaki ng mahimbing bago gawin ang kanilang plano na tumakas.

Nang pagkatulog nila ay may hinugot si Riley sa kanyang pwetan. Isang matalim na kutsilyo. Nagulat naman si Jeff sa kanyang nakita.

        "Saan mo kinuha yan?"

        "Kanina. Sa lalaking nagluluto"  sabay tingin niya sa likuran ng mga silyang nakapatong. Doon sila kasi nagluluto at naghahanda ng kanilang pagkain. Hindi namalayan ng isang lalaki na nahulog pala ang kutsilyo sa sahig. Nakita naman iyon ni Riley at kaagad kinuha ito nang hindi nila namamalayan.  "Kinuha ko kanina sa sahig"

        "Hindi ba nila nakita na kinuha mo yan?"

        "Hindi"  sagot ni Riley  "Sinasakto ko na hindi sila nakatingin at sabay ko kinuha"

        "Mabuti naman kung ganon"

        "Oo nga eh. Kunin mo na babe. Magtalikuran tayo. Ako ang mauuna"

Kinuha naman kaagad ni Jeff ang kutsilyo malapit sa pwetan ni Riley na habang nakatalikod ito sa kanya. Hinawakan niya ito ng mahigpit kahit nahihirapan na din siya dito kasi nakatali din ang kanyang mga kamay. Pilit niya ikiskis ang kutsilyo sa lubid ni Riley.

        "Ang hirap babe"  sambit ni Jeff.

        "Kaya mo yan. Sige pa"

Pinipilit pa din niya kinikiskis ito sa tali ni Riley habang nakatingin sa hindi kalayuan ang tatlong lalaki na mahimbing na natutulog.

Ilang beses niya din pinaulit-ulit at sa wakas ay naputol din ito. Nakawala si Riley sa pagkagapos at kaagad siyang humarap sa nakatalikod na si Jeff.

Kinuha niya ang kutsilyo na hinahawakan ni Jeff at kiniskis ito sa tali. “Bilisan mo” sambit ni Jeff

        "Ito na nga. Kumalma ka lang, babe. Baka marinig nila tayo"

Binilisan ni Riley ang pagkiskis dito at kaagad ngang naputol ang tali. Tumayo sila sa sahig at nagyakapan ng mahigpit. “Mahal na mahal kita, babe” sabi niya kay Riley

        "Mahal na mahal din kita. Makakatakas na tayo"  sagot ni Riley  "Pero kailangan nating kumilos para makaalis na tayo dito"

Binitawan nila ang isa’t-isa at dahan-dahan nagtungo sa malaking pintuan ng warehouse para makalabas. Mahinay ang bawat hakbang nila habang papalapit sa pintuan. Namumutla ang dalawa dahil baka magising ang mga lalaking nakabantay sa malaking pinto. Pero nilakasan na lang nila ang kanilang loob para lamang makalabas sa mala-impyernong lugar na iyon.

Itinulak ni Riley palabas ang pintuan at kaagad naman itong bumukas ng marahan. Nang alam na nila na kasya na ang kanilang katawan ay kaagad silang lumabas doon, nauna si Riley at kasunod naman sa kanyang likuran si Jeff.

Habang nasa labas na ay agad silang tumakbo ng mabilis at nagtungo sa puting van na ginamit ng mga lalaki sa pagdakip sa kanila. Pinipilit buksan ni Jeff ang pinto ng sasakyan pero hindi ito bumubukas.

        " Nakalock ang pinto, babe"  sambit ni Jeff

        "Ano? Sige. Pabayaan mo na lang diyan"  sagot ni Riley  "Tumakbo na lang tayo palayo dito"

        "Sige"

Tangkang tatakbo na sana ang dalawa subalit hinarangan sila ng tatlong lalaki na bumihag sa kanila.

        "Saan kayo pupunta??"  tanong ng isang lalaki.  "Akala ninyo ay hindi namin nararamdaman ang paglabas ninyo.....?!"  sabay tutok niya ng baril sa kanila  "Hinding-hindi kayo makaka-alis dito!"

Ginapos ulit silang dalawa ng dalawang lalaki na nasa kanilang likuran. Pinasok sila ulit sa warehouse at binalik sa kanilang pwesto kanina.

        "Itali sila ulit"  utos ng isang lalaki sa kasama niya  "Yung mahigpit na mahigpit para hindi sila makatakas"

Habang tinatali sila ay nagtiningan ang dalawa na parang nadismaya ito sa kanilang mga plano. “Huwag na kasi kayong magtangkang tumakas pa” sambit ng lalaki “Kayo din ang mahihirapan”

        "Ano ba ang kailangan ng boss ninyo sa akin?? Saan na ba siya?"  sabat ni Jeff

        "Maghintay ka lang. Makikita at makikilala mo din siya"  sabay paghigpit sa kanyang tali. Kaagad naman umalis ang mga lalaki at bumalik sa kanilang pwesto.

---

Samantala sa mansyon ni Jeff. Nakaupo pa rin si Joyce sa kanyang upuan malapit sa pintuan. Hinihintay ang kanyang anak.

        "Nay, hindi ka pa ba matutulog?"  lapit ni Joaquin sa ina.

        "Hindi pa anak. Hinihintay ko ang kapatid mo. Baka bumalik na siya at baka nagugutom sa pag-uwi niya. Ayaw ko naman na hindi ko pagsilbihan ang kapatid mo"  sambit ni Joyce  "Nag-alala talaga ako kay Jeff. Baka ano na ang nangyari sa kanya ngayon"

        "Huwag ka na pong mag-alala nay. Sigurado ako na ililigtas siya ng kaibigan niyang pulis"

        "Alam ko naman yun, anak. Pero hindi mo pa rin ma-alis sa akin ang pag-alala sa kapatid mo"  sagot ni Joyce  "Pero hanggang ngayon ay hindi pa rin tumatawag si Alvin sa akin"

        "Mag-relaks ka na lang po, nay. Magtiwala lang tayo sa kaibigan niyang pulis na maiiligtas siya"  dugtong ni Joaquin  "At tsaka, magtiwala rin tayo sa Diyos, na siya na ang bahala sa kaligtasan nilang lahat"

        "Salamat, anak. Salamat dahil pinapagaan mo ang loob ko"

        "Sige na po nay. Matulog ka na po. Ako na lang ang magbabantay"

        "Huwag na anak. Matulog ka na"  sagot naman sa anak  "Diba maaga ka pa bukas? Maghahanap ka pa ng trabaho"

        "E paano ka nay?"

        "Okay lang ako dito, Joaquin"  paniniguro ni Joyce  "Maya-maya ay matutulog din naman ako dito sa sala"

        "Sige po, nay. Basta po ha. Matulog ka na kaagad"

        "Sige anak. Mauna ka na"

---

Nakatulog ang dalawa sa pagod sa kanilang ginawa. Nakaupo si Riley sa sahig habang si Jeff naman ay nakaunan sa kanyang binti.

Himbing na himbing ang kanilang pagtulog nang may narinig silang putukan ng baril sa labas. Naalimpungatan sila sa mga narinig sa labas at napabangon si Jeff.

        "Ano ang nangyayari, babe?"  tanong ni Jeff sa kasama.

        "Hindi ko alam eh. Baka may dumating na kalaban nila"

        "Ang mga pulis?"  panghuhula niya

        "Hindi ko alam. Basta dito lang tayo"  sambit ni Riley  "..at huwag tayo aalis"

Pumayag naman si Jeff sa sinabi sa kanya ni Riley at hindi sila gumalaw sa kabila ng mga putukan sa labas.

Hindi nila namalayan na nasusunog na pala ang warehouse ng dahil sa natamaan na lampara ng bala. Pinilit nilang tumayo at tumakas sa nasusunog na warehouse. Suminghap-singhap na sila dahil sa usok dahil unti-unting lumalaki na ang apoy sa loob.

Nakita nilang dalawa na nasa sahig na ang isang lalaki na nakahiga na ito. Parang patay na ito dahil sa tama ng bala.

        "Kailangan na natin lumabas dito. Ito na ang pagkakataon natin na makakatakas ulit"  mungkahi ni Riley  "Kumakapal na ang usok"

        "Sige. Hanapin ko muna ang kutsilyo na ginamit mo kanina"  sabat naman ni Jeff.

        "Huwag mo nang hanapin. Lumabas na tayo dito"

        "Mauna ka na, babe"

        "Babe.. huwag nang matigas ang ulo"

        "Mauna ka na"  ulit niya  "Susunod agad ako kapag nakita ko na ang kutsilyo"

        "Babe naman. Tara na"  pilit niya kay Jeff.

        "Lumabas ka na nga, okay? Huwag kang mag-alala. Magiging okay ako"  paniniguro ni Jeff

        "Sige"  sagot naman ni Riley na may parang nag-aalangan  "Basta. Susunod ka ha"

Hindi sumagot si Jeff at ngumiti na lang ito. Nagmamadaling nagtungo si Riley sa likurang bahagi ng warehouse para doon lumabas dahil may nakita siyang pintuan doon.

---

Nang nakalabas siya ng warehouse ay kaagad siyang dumerecho sa harap. Nakita niya ang dalawang lalaki na nakahandusay sa lupa dahil sa tama ng mga bala sa kanilang katawan. Hindi sa kalayuan ay nakita niya si Alvin doon. Nakatayo at parang umiiyak.

Pero nabuhay ang kanyang mukha dahil nakita niya si Riley na papalapit sa kanya. Akala niya ay kasama niya si Jeff sa kanyang likuran pero wala.

        "Saan si Jeff??"  tanong ni Alvin sa kanya.

        "Andoon sa loob. May hinahanap pa"

        "Ano?? May hinahanap? E nasusunog na nga"  ulit niya  "Bakit mo siya iniwan?"

        "Susunod daw eh"

        "Ano?? Sige. Papasok ako. Susunduin ko siya"

Tangkang papasok na sana si Alvin sa nasusunog na warehouse nang biglang sumabog ang loob nito. Napalaki ang kanilang mga mata dahil andoon sa loob si Jeff at hindi pa nakakalabas.

---

Nagulat si Joyce dahil nahulog ang litrato ni Jeff na nakatungtong sa mesa. Nabasag ang salamin ng frame ng pinaglalagyan niya ng litrato.

Kaagad niyang kinuha ang basag na frame at inalis ang mga bubog sa mukha ng anak. Sakto din na tumunog ang kanyang telepono at kaagad niyang sinagot ito.

Alvin: Hello tita.

Joyce: Alvin? Kamusta na? Kamusta na ang anak ko? Bakit hindi ka makasagot?! Alvin!! Ano ang nangyari sa anak ko??!!

A: Sorry tita. Kailangan nating magkita ngayon. Magkita na lang tayo sa morgue.

J: Ano?? Bakit sa morgue??

A: Sige tita. See you later na lang. Itetext ko na lang mamaya kung saang morgue tayo magkikita.

Binaba ni Alvin ang telepono at naiwan si Joyce na tulala sa sinabi ni Alvin sa kanya. Sa morgue?? Bakit doon?

Nagmamadali siyang lumabas at umalis ng mansyon na hindi nagbibihis. Nagtungo siya sa morgue na kung saan doon naghihintay si Alvin at Riley. Kaagad niyang linapitan ang dalawa na nakaupo sa daan at tila umiiyak.

        "Alvin. Riley"  tawag ni Joyce sa dalawa  "Anong nangyari??"

Tumayo ang dalawa at lumapit sa ina ni Jeff. Niyakap nila ito ng sobrang higpit at humagolhol ng malakas.

        "Tita..."  sambit ni Alvin.

        "Bakit Alvin?? Ano ba ang nangyari?"  sabay tingin niya kay Riley  "Riley?? Saan si Jeff? Bakit tayo nandito sa morgue?"  Pero walang sagot na natanggap si Joyce sa dalawa at puro iyak at ungol lang ang lumalabas sa kanilang mga bibig  "Bakit hindi kayo sumagot?! Sagutin ninyo naman ang tanong ko. Parang awa nyo na!!"

        "Tita. Huminahon ka"  sambit ni Riley  "Kailangan mo ng lakas ng loob para sa sasabihin namin"

        "Ano yon?"

        "Si Jeff po..."  pambibitin ni Alvin

        "Ano Alvin?? Anong nangyari?"  kaagad naman umiling si Alvin ng dahan-dahan. Alam na ni Joyce ang ibig sabihin ng dalawa pero nakatulala pa din ito at hindi niya pinaniwalaan ang balita nila  "Hindi. Nagbibiro lang kayo" iyak ni Joyce  "Alam ko na pinagtitripan ninyo lang ako at ng anak ko"  sabay pasok niya sa morgue at sumunod naman sa kanya ang dalawa  "Anak!! Lumabas ka na diyan! Nabiktima mo na ako ulit kalokohan mo. Sige na anak. Lumabas ka na. Hindi na masaya ito"  sigaw ni Joyce na may halong tawa at iyak ang mukha  "Ikaw talagang bata ka. Napakapilyo mo pa din hanggan ngayon"

Dumerecho si Joyce sa kalooban ng morgue para hanapin ang kanyang anak. Pero nakita niya ang sunog na bangkay sa mesa. Napatingin doon si Joyce at napalaki ang kanyang mga mata sa nasunog na katawan ng tao.

Kaagad naman siya sinunod ng dalawa at tumayo sa likuran niya.

        "Nagpa-iwan si Jeff kasi sa loob ng nasusunong na warehouse, tita"  panimula ni Riley  "Ang sabi niya na maghahanap lang siya ng kutsilyo para pangputol sa tali namin"  sabay punas ng kanyang luha  "Sinabi niya sa akin na mauna lang daw ako at susunod siya. Tapos sumabog ang loob at nakita siya namin na sunog na"

Tumingin si Joyce sa umiiyak na Riley . Nanlilisik ang kanyang mga mata dahil sa galit “Pinabayaan mo ang anak ko..?? Hindi mo naman siya hinila palabas?? Alam mo naman na nasusunog diba?? Bakit mo siya iniwan??!!”

        "Tita... I'm sorry.."  sambit ni Riley

        "Ano pa ang kwenta ng paghingi mo ng tawad sa akin kung sunog na ang anak ko sa kapabayaan ninyo?!!"  at linapitan niya si Riley  "Ikaw. Ikaw parati ang nagdadala ng sakit at sama ng loob sa anak ko. Hanggang sa ngayon, sa kanyang kamatayan ay ikaw pa rin ang dahilan!!"  sigaw ni Joyce sa kanya  "Ano ba ang kasalanan ng anak ko sa'yo? Bakit mo siya pinahihirapan??!!"

        "Hindi ko naman sinasadya tita"

        "Hindi sinasadya??"  ulit ni Joyce  "Pinabayaan mo ang anak ko. Pinabayaan ninyong dalawa na mamatay ang anak ko!! Lumayas kayo dito"

        "Tita. Relaks ka lang po"  dugtong naman ni Alvin.

        "Layas!!"  sigaw ni Joyce sa kanilang dalawa habang umiiyak ito. Kaagad naman umalis ang dalawa doon at lumabas ng morgue para magpahangin at umiwas sa galit ng ina ni Jeff.

Samantala si Joyce naman ay umiiyak pa din sa harap ng sunog na bangkay ng anak. Niyakap niya ito ng mahigpit kahit nangangamoy sunog na ito “Ang bunso ko…. Wala na ang baby boy ko… Jeff!! Bakit mo kami iniwan??!!”

---

Habang nasa loob si Joyce at umiiyak sa bangkay na anak ay nandoon sa labas sina Riley at Alvin. Nakaupo muli sa daan at umiiyak dahil sa kanilang kawalan.

        "Kasalanan ko ito, Vin"  sabi ni Riley  "Tama si tita. Ako ang dapat sisihin sa kapabayaan ko. Sana hinila ko siya palabas ng warehouse kahit pinipilit niyang manatili. Sana andito pa siya ngayon. Sana andoon na siya sa kanyang bahay. Nagpapahinga na sa sobrang pagod"

        "Huwag mong sisihin ang sarili mo, Riley. Tapos na yon. Nangyari na ang nangyari. Wala na si Jeff. Patay na siya"

        "Pero ang tanga-tanga ko eh. Sa sobrang excited ko na makalabas ay hindi ko naman hinila si Jeff at pinabayaan ko lang siya sa loob"

        "Ako din naman eh"  dugtong ni Alvin  "Kung mas napaaga ko siguro nalaman na doon kayo dinala ng mga lalaking iyon. Nailigtas ko siguro kayo ang maaga. Ako ang dapat sisihin sa pagkamatay niya"

        "Wala kang pagkukulang, Vin. Alam mo na ako ang may mali. Huwag mong sisihin ang sarili mo"

Hindi sumagot si Alvin sa sinabi ni Riley. Tumayo ito sa daan at inayos ang kanyang uniporme “Sige Riley. Kailangan ko pang balikan ang lugar na iyon. Maghahanap ako ng sagot”

        "Sige. Mag-iingat ka"

Itutuloy…

ASJD: Chapter 27 (Paalam, Jeff)

Nakaburol si Jeff sa isang malaking chapel para marami ang tao ang makapunta at makiramay sa kanila.

Marami nga ang dumalaw doon sa kanyang burol. Lahat ng mga katrabaho niya noon sa kumpanya, mga kaibigan, ang mga taong hindi nila kilala at lalung-lalo na ang media.

Sikat na sikat kasi si Jeff dahil siya nga noon ang nagmamay-ari ng isa sa pinakamayaman na korporasyon sa Pilipinas. Lahat sila ay doon para magdalamhati sa isa sa pinakasikat at pinakamayaman na negosyante sa kanyang henerasyon.

Isang anak lamang ang tingin ni Joyce kay Jeff sa kabila ng maraming nag-iidolo sa kanya bilang isang matagumpay na negosyante. Isang mabait at mapagmahal na anak sa kanyang pamilya.

Pinili ng kanyang ina na hindi buksan ang kabaong nito dahil nga sa sunog niyang katawan. Naiintindihan naman ito ng mga tao nandoon at nirerespeto ang desisyon ng ina.

Nakatayo si Joyce sa paanan ng kabaong ng anak. Nakatitig siya dito at umiiyak.

        "Jeff. Anak"  sambit ni Joyce sa kabaong  "Namimiss ka na ni nanay. Miss ka na din ng mga kapatid mo. Sina Kuya Jeremy mo at kakambal mo na si Joaquin. Lalung-lalo na ang anak mo na si Sky"  habang tumutulo ang kanyang mga luha  "Anak?? Bakit mo kami iniwan??"

Sakto din na lumapit din si Riley sa kabaong at ipinatong niya ang kanyang kamay sa balikat sa ina ni Jeff. “Tita… Alam ko po na kasalanan ko dahil wala na si Jeff. Pero hayaan ninyo naman ako na dumalaw at magbantay dito sa kanya hanggang sa kanyang paglibing”

        "Ikaw ang bahala, Riley"  sagot ni Joyce na matigas ang tono ng boses  "Kahit na hindi ako papayag ay pupunta ka pa rin dito"

        "Sige po, Tita. Salamat po"

        "Teka, nakita mo ba si Alvin?"

        "Hindi pa po eh. Ang huli naming pagkikita ay doon pa sa morgue"  sagot ni Riley na mahinahon ang boses  "Nagpaalam po siya sa akin na bumalik doon para maghanap ng sagot"

Naistorbo ang kanilang usapan sa pagpasok ng nakapulang suot na babae. Ang damit, sapatos, bag at ang kanyang lipstick ay halos pula lahat.

Nagulat ang lahat ng mga tao na nasa burol ni Jeff at nakatingin sa kanyang pagpasok. Tila sinadya niya na magsuot ng pulang damit at para insultuhin si Jeff.

Lumapit siya sa kabaong at tinignan niya ito ng mabuti. Nakatingin lang si Riley at Joyce sa kanya na nanlilisik ang kanilang mga mata sa kanyang ginagawa.

        "Bakit nakatakip?"

        "Ayaw ko kasing tignan ang anak ko na sunog ang buong katawan"  sagot ni Joyce sa kanya.

        "Ahh. Kaya pala"  humarap ang babae kay Joyce at nagbeso siya dito  " Condolence, Tita"  sambit ni Jean.

        "Ang kapal din naman ng pagmumukha mo na dumalaw sa burol ng pinatay mong kapatid"  sabat ni Riley sa kanya.

        "Bakit?  Masama bang makiramay sa NAMATAY kong kapatid?"

        "Oo. Masama..."  dugtong ni Riley  "...dahil ikaw ang nag-utos na ikidnap kami"

        "Ouch!... ang sakit naman ng paratang mo sa akin Kuya Riley"

        "Bakit? Natamaan ka?"

        "No. Not at all, dahil wala kayong pruweba laban sa amin"

        "Tama ka. Wala nga kaming pruweba sa ngayon"  sambit ni Riley  "...at kung merong kahit isang ebidensiya na magtuturo sa'yo na ikaw ang nagplano, sisiguraduhin ko na makukulong ka"

        "Then I wish you goodluck and I pray na matagpuan na din ang taong nag-utos na ikidnap kayo"  sagot ni Jean  "I feel sorry for your lost, Tita"

        "Napaka-plastik mong babae ka"  sambit ni Riley

        "Ako?? Bakit? Ano ba ang kasalanan ko sa'yo? Bakit ganyan kagrabe ang galit mo sa akin?"

        "Kasi traidor ka"  sambit ni Riley  "Hindi ko alam kung saan ka naghuhugot ng kapalan ng mukha para pumunta dito at umarteng walang nangyari"

        "Sino ba ang pinatatamaan mo sa mga sinabi mo?"  sabat ni Jean  "Ako ba?? O Ikaw. Sino ang may kasalanan kung bakit namatay si Jeff? At hinayaan lang sa loob ng gusali na masunog?? Ako ba?"  dugtong niya  "Sino ngayon ang humuhugot ng kakapalan ng mukha na pumunta dito, na parang walang nangyari??"

Natahimik na lamang si Riley sa mga banat sa kanya ni Jean. Natamaan siya talaga dito sa kanyang sinabi.

        "Jean. Parang awa mo na. Tumahimik ka na"  saway sa kanya ni Joyce "Ayaw kong magkagulo sa burol ng anak ko"

        "E bakit ako? Sabihin mo diyan sa walang kwentang nobyo ng anak mo!"

        "Ako pa?? Ako pa ang walang kwenta? E ikaw? Sarili mong kapatid pinaplanuhan mong patayin"

        "Wala kang ebidensiya!"  dugtong ni Jean at inayos ang kanyang sarili   "Sorry pala kung naka-pula ako dahil pupunta pa ako sa Chinese New Year Celebration pagkatapos nito...para namang mabawasan naman ng kaunti ang malas dito sa loob ng chapel at mabigyan ng swerte ang pagkamatay ni Jeff sa bagong taon na 'to"  

Hindi napigilan ni Joyce ang sarili at nasampal niya ito ng malakas. Napatingin ang mga taong sa loob ng chapel sa kanila at tila nagbulong-bulungan sa kanilang nasaksihan.

        "Napakawalang hiya mo talaga, Jean"  sambit ni Joyce pagkatapos ng pagsampal niya  "Hindi ninyo talaga binigyan ng kaunting respeto ang anak ko kahit patay na siya. Lumayas kayong dalawa bago pa kita isunod sa kanya. LUMAYAS KAYO!!!"

Namula ang pisngi ni Jean sa sampal sa kanya ng nanay ni Jeff. Napatingin siya sa mga taong kanina pa nakatitig sa kanya. “Ano ang tinitingin ninyo??!! Nag-enjoy kayo sa nakita ninyo??!!” sigaw niya sa kanila. Inayos niya ang kanyang sarili at nagmamadaling lumabas ng simbahan.

        "Sorry tita" sambit naman ni Riley sa kanya  "Hindi ko kasi napigilan ang galit ko eh. Kaya nag-away kami"

        "Lumabas ka na Riley. Hindi ko kailangan ng paliwanag mo"

Tumahimik na lang siya at kaagad lumabas sa chapel at umuwi muna sa kanilang bahay.

---

Saktong alas-dos ng hapon ay nakadating sila sa sementeryo na kung saan doon siya ililibing katabi ng kanyang ama na si William. Naghanda ang lahat para sa misa na gagawin ng pari.

Pagkalipas ng ilang mga minuto ay naghanda na ang lahat para sa paglibing ni Jeff.

        "Teka po, Father"  sambit ni Riley  "Meron po sana akong ibigay kay Jeff"  pumayag naman ang pari sa sabi niya at kaagad binuksan ang kabaong. Linabas niya ang singsing na binili noon ni Jeff sa kanya para sa kanilang fourth monthsary. Hawak-hawak niya ito habang nakatingin sa sunog na bangkay ng kanyang mahal  "Jeff? Babe? Ito na ang singsing na binili mo sa akin noon oh. Dalhin mo 'to sa huling hantungan mo bilang patanda na mahal na mahal kita"  habang sinusuot niya sa daliri ni Jeff  "Kahit hindi tayo nagpakasal katulad sa ating plinano noon. Ikaw pa rin ang great love ko. Hinding-hindi kita malilimutan, babe. I love you and goodbye"

Habang unti-unting bumababa ang kabaong ay mas lalung lumalakas ang iyak ng kanyang nanay at ni Sky. Pero tahimik lang si Riley na nakatayo at nakatitig sa kabaong. Pero hindi niya namalayan na tumulo na pala ang kanyang luha at pumatak ito sa lupa.

---

Ilang mga buwan na ang nakalipas. Malungkot pa din ang lahat lalung-lalo na ang nanay ni Jeff, si Riley at kanyang anak na si Sky. Pero sa kabila ng pangungulila nila kay Jeff ay pinipilit pa din nila na bumangon mula sa bangugut na dala ng trahedyang iyon.

Lalung pinagmalupitan ni Jean ang pamilya ni Jeff. Pina-alis niya ang mga ito sa mansyon ni Jeff at siya na ang tumira doon kasama ang kanyang anak at asawa. Pagkatapos ay kinuha niya si Sky sa puder ni Joyce dahil siya na lang daw ang magaalaga sa bata. Wala namang magagawa si Joyce kundi pumayag na lamang sa alok ni Jean sa kanya.

Nagdesisyon si Riley at ang kanyang asawa na si Cindy na doon na lamang pansamantalang tumira sina Joyce at ang kanyang anak na si Joaquin at ang apo na si Sky. Pumayag naman si Cindy dahil naaawa din siya dito dahil sa pagmaltrato ni Jean sa kanila.

---

Pagkatapos ng kanyang trabaho ay nagdesisyon si Riley na bumisita muli sa warehouse. Ang lugar na kung saan nangyari sa kanila ang pinakamasamang pangyayari.

Parang walang nagalaw dito pagkatapos ng gabing iyon. Linapitan niya muli at tumingin sa pali-paligid nang may biglang tumawag sa kanya,

        "Riley.."

Lumingon siya sa taong tumawag sa kanya. Si Alvin. “Oh Alvin. Nandito ka pala”

        "Bakit ka nandito?"

        "Wala naman. Gusto ko lang tignan kung ano na ang nangyari dito pagkatapos ng ilang buwan"  sagot niya kay Alvin  "Parang wala namang nagbago. Hindi ginalaw"

        "Oo nga eh"

        "So.. May nakita ka bang sagot dito kung bakit sumabog ang warehouse?"

        "Yup"

        "Ano?"

        "Mga bomba"  sagot ni Alvin  "Hinala ko na dala iyon ng mga lalaking dumukot sa inyo. Iyon siguro ang gagamitin nila na pampatay kay Jeff"

        "Talaga??"

        "Oo. Masakit isipin. Pero mas brutal ang nagplano nito kay Jeff"

        "Napakasama ng taong yon. Si Jean. Pinapangako ko na pupunta siya sa impyerno kapag napatunayan na siya ang nagplano dahil ako ang papatay sa kanya"

        "Kumalma ka lang, Riley. Hindi solusyon iyan. Huwag mong  ilagay ang batas sa iyong kamay"  payo ni Alvin  "Hayaan mo na ako ang tutuklas sa gumawa sa kanya nito. Magtiwala ka lang"

        "Sige Alvin. Umaasa ako na mabigyan mo ng hustisya ang pagkamatay ni Jeff"  sagot naman ni Riley  

        "Pangako"

        "Oo nga pala. Bakit hindi ka nagpapakita sa amin? Yung huli kasing pagkikita natin ay nasa morgue palang tayo"

        "Ha?? Ehh. Kwan. Busy ako sa trabaho at sa paghahanap ng mga ebidesiya sa pagkakidnap ninyo"

        "Alam mo na ba kung sino?"

        "Wala pa eh. Pero bigyan mo muna ako ng sapat na oras para alamin kung sino talaga ang nagplano iyon"

        "Sige Alvin"

        "So pano?? Alis muna ako ha? Papasok muna ako sa trabaho"

        "Sige, mag-iingat ka"

Kaagad naman umalis doon si Alvin at si Riley naman ay pinagpatuloy ang kanyang paglilibot sa nasunog na warehouse.

Nang pagkadating niya sa bandang likuran ay may nakita siya doon. Linapitan niya ng mabuti at nanlaki ang kanyang mga mata.

Isang kumpol na lubid ang kanyang nakita na nakabulagta sa lupa. Tinignan niya pa din ito ng mabuti.

‘Hindi sunog ang lubid. Posible kaya na ito ang lubid na nakagapos kay Jeff? Posible kaya na buhay pa si Jeff?? At kung buhay nga siya, sino ang taong inilibing namin? At kung buhay pa nga, bakit hindi pa siya nagpapakita sa amin?’ sambit ni Riley sa kanyang sarili.

END OF BOOK II