Always Yours-Book 2 (He's Mine!) ** ON-GOING

ririayie · 55 chapters · 37,094 words

PROLOGUE

Sorry

cover. :(

ko pa

kasi

naayos

eh.

Promise

Aayusin

! :)

PROLOGUE

“Ais.” tawag niya sakin

Hindi ko na sana siya lilingunin, pero hindi ko natiis.

Lilingunin ko na sana siya ng bigla niya kong niyakap.

Ayoko ng ganito. Nanghihina ako. Pakiramdam ako babagsak ako sa pagkakatayo ko.

Pero hindi ako tuluyang bumagsak dahil mas hinigpitan niya ang yakap sakin.

“Bakit ka andito??” naiiyak kong bulong ko sa kanya

“Andito ako para sayo.” sabi niya

Niyakap ko din siya ng mahigpit.

“Hindi ka dapat andito. Mali to Michael.” sabi ko sa kanya

At tuluyan na akong naiyak.

Chapter 1 Accident

CHAPTER 1

ACCIDENT

Michael

“Michael! Ais!” malakas ni tawag ni Rain sa aming dalawa

Hindi ko na pinababa ng kotse si Ais. Baka kasi kung ano pa ang magawa ni Rain kay Ais. Hindi ko hahayaan na may magawa siyang masama sa mahal ko.

Hindi pwede.

Binilisan ko ang pagtakbo papunta kay Rain. Kelangan ko siyang maalis agad sa gitna ng kalsada. Mahahagip pa siya ng kotse pag hindi siya agad nakaalis dun.

Napakalakas ng ulan. Ang labo ng tingin ko sa paligid.

Hanggang sa nakalapit ako kay Rain at pilit niyang inaaninag kung nasaan ba kami.

“Tigilan mo nga yan Rain!” sigaw ko

Pilit pa din siya pumipiglas sa pagkakayap ko sa kanya. Pero hindi ako nagpatalo, mas lalong hinigpitan ang pagkakahawak sa kanya.

“Bitawan mo nga ako.!” sigaw niya sakin

Malapit na ung sasakyan na

sa amin. Hindi ko man makita pero naririnig ko na palakas ng palakas ung pag busina ng kotse.

Hindi maganda to, kelangan na namin makaalis dito.

“Rain! Tama na ! May papalapit na sasakyan. Masasaktan ka sa ginagawa mo.”

“Hayaan mo na ko. Panira lang naman akong dalawa sa relasyon nyo ni Ais di ba? Hayaan nyo na lang akong mamatay. Umalis ka na dito!” sabay tulak niya sakin

Pilit niya kong tinutulak papalayo sa kanya. Nasisiraan na ata talaga tong si Rain. Gusto niyang ipahamak ang sarili niya.

“Pag usapan natin to Rain. Wag mo na ko pahirapan. Wag mo ng paguluhin ang sitwasyon.”

Nararamdaman ko. Malapit na talaga samin ung kotse.

“Eto naman ang gusto niyo di ba? Ung mawala ako sa mga buhay niyo. Di ba ?? “

“Wag mong pag isipan ng ganyan si Ais

Mahal na mahal ka ni Ais“

“Inaagaw ka niya sakin ! Sinira niya lahat! Nagulo tayo ng dahil sa kanya!”

“Rain, stop it!”

Nagbusina ulit ung kotse. Kinabahan na ko bigla. Masama na to.

Mas hinigpitan ko ang yakap kay Rain para hindi siya makapiglas. Yakap ko siya at hinatak ko siya papalayo sa gitna ng kalsada.

Tatama sana ung ulo ni Rain sa malaking bato, pero iniwas ko siya. Kaya ang ulo ko ang tumama sa bato.

Ang sakit ng ulo ko. Nahihilo ako. Pakiramdam ko, masusuka ako.

Nagpagulong gulong kaming dalawa sa gilid ng kalsada. Nawalan ng malay si Rain. Yakap yakap ko pa din siya, inaalalayan ko ang ulo niya.

Maya maya pa ay nakita kong papalapit na samin si Ais. Tumatakbo pa siya papunta samin.

Tatawagin ko sana siya. Pero hindi ko nagawa. Parang walang boses na lumalabas sa bibig ko.

Sa sobrang sakit ng ulo ko, hindi ko na namalayan na nawalan na din pala ako ng malay.

Ang huli ko na lng natandaan, nasa tabi ko si Ais at tinatawag ang pangalan ko.

Hindi ko na alam ang mga sumunod na mga pangyayari.

Chapter 2 Lea

CHAPTER 2

LEA

“Ais! Tara na!” sigaw ni Lea sakin

Narinig ko namang tinawag niya ko. Pero hindi ko siya pinansin. Nakatitig pa din ako sa kanilang dalawa.

“Ais!” sigaw niya ulit

Nilingon ko siya. Andun na agad siya sa loob ng kotse niya.

Ako andito pa din sa gilid ng kalsada. Nakatingin kela Michael at Rain. Isinakay na silang dalawa sa ambulance.

Bakit kelangan pa mangyari ung ganito? Pareho pa silang nasaktan.

Maya maya ay may humatak na sa braso ko.

Si Lea ..

Hinahatak niya na ko papunta sa kotse niya. Kanina ko pa nakita ung kotse na to eh. Ibig sabihin??

Kanina pa talaga siya andito?? Pero bakit?

“Tara na! Ais!” sabay hatak na niya sakin

Nagpahatak na ko at agad na sumakay sa kotse niya.

Inistart niya na ang kotse niya at nagsimulang mag drive. Pumunta muna kami sa tapat ng bahay nila Rain. Andun pa pala ung yaya niya sa harap. Tumigil siya sa harao ng yaya ni Rain at kinausap niya ito.

“Mam Lea, susunod po ako agad dun.” sabi ni manang sa kanya

“No manang.It’s okay. Ako na bahala sa kanilang dalawa. Kami ni Ais. Andito naman ung girlfriend ni Michael.” sabay lingon niya sakin

Ang sarap naman pakinggan nung sinabi niya.

“Sigurado ka Mam Lea?” tanong ni mananh sa kanya

“Yeah. Tawagan mo na lang sila tito at tita. Sabihin mo kung anong nangyari. Para inform sila.”

Nakaka amaze tong si Lea. Emergency na ung situation pero kalmado pa din siya. Nasa ayos pa din siya mag isip. Buti na lang pala dumating siya. Kung hindi, baka nataranta na ko. Hindi ko alam kung ano bang mga dapat na gawin.

“Opo mam. Basta tawagan niyo na lang po ako pag may kelangan ako. Pupunta po ako agad dun.”

“Sige manang. Padala mo na lang ung mga gamit ni Rain sa driver. Tumawag ka din kela Michael para may mga gamit din siya.”

Napaka strong ng personality ni Lea. Nakakainggit siya. Ngayon ko lang nakita ang ganitong side siya. Akala ko noon, puro kaartehan lang siya. Pero mali pala ako.

“Opo mam. Ako na po bahala magsabi kela mam and sir.”

“Good. Sige manang. Aalis na kami.” paalam ni Rain

“Ingat po Mam Lea , Mam….”

“Ais po.” sabi ko kay manang

“Ingat po kayo. Tawagan niyo na lang po ako.”

At nagsimula ng mag drive si Lea.

Ang tapa niya tignan habang nagmamaneho. Ibang iba ang mga kilos niya ngayon.

Nakakatitig pa din ako sa kanya. Buti pa siya, nagagawa niya pang maging kalmado at matapang sa sitwasyon ngayon.

Napatingin siya sakin bigla.

Nako! Nakakahiya ! Nahuli tuloy niya akong nakatingin sa kanya.

Nginitian niya muna ako bago siya nagsalita.

“Kanina ka pa tahimik diyan ah.” sabi niya sakin

Hindi ako agad sumagot sa kanya.

“Don’t worry. Magiging ok din ang lahat. Ok?? Easy ka lang dyan.”

“Sana nga Lea.”

“Ikaw naman, ang negative mo mag isip. Hindi dapat ganyan.”

“Paano mo nagagawa yan?”

“Ang alin?”

“Ayan. Ang kalmado mo pa din kahit may nangyayari na. Hindi ka natataranta.”

Natawa siya bigla sa sinabi ko.

“Nasanay lang. Tsaka eto naman talaga ang dapat di ba ? Hindi ka makakapag isip ng ayos pag natataranta ka eh. Tama ba ??”

“Buti na lang dumating ka. Salamat.”

Naalala ko lang bigla. Kanina pa pala siya andun. Nakita ko na kasi ung kotse niya dun nung punta ko

“Wala un. I have to do that di ba. Kaibigan ko kayo eh.”

Gusto ko siyang tanungin kung andun na ba siya kanina pa. Kaso nahihiya ako.

Pero hindi pwede, dapat lakasa ko ang loob ko na tanungin siya.

“Lea??”

“Bakit??”

“Kanina ka pa ba andun kela Rain?”

Hindi niya muna agad sinagot ung tanong ko.

Tumingin muna siya sakin.

“Oo, kaya nakita ko lahat. Hindi naman ako talaga dapat lalapit sa inyo. Wala akong balak. Pero nung nakita ko si Rain na nagwawala, ibang usapan na un. Kaya naghintay lang ako dun sa labas ng bahay nila.”

Tama nga ako. Kanina pa siya andito. Nakita niya lahat ng mga nangyari.

“Sana ok silang dalawa.”

“Magiging ok ang lahat. Wag ka masyado mag isip. Let’s just pray. Okay.?”

“Sige “

“Ahm Ais??”

“Bakit?”

“Alam ko, marami kang gusto saking itanong ngayon. Pero hindi ako dapat ang sumagot ng nga yan. Hindi pa to ung tamang panahon.”

“Kelan pa Lea??”

“Alam ko naiinip ka na. Kung pwede lang na ako ang magsabi sayo. Ginawa ko na. Pero hindi pwede. Pag gising ni Michael. Masasagot lahat ng tanong diyan sa isip mo. Maghintay ka lang. Itanong mo lahat sa kanya.”

“Sige, maghihintay ako.”

“Pag gising niya, masasagot na lahat ng tanong mo. Magiging maayos din ang lahat.” dagdag pa niya

Tama si Lea. Kelangan ko lang maghintay ng tamang panahon.

Nararamdaman kong, malapit ng dumating ung oras na un.

Maghihintay ako.

Chapter 3 ER

Lumabas po ang pagiging Rad tech ko dito sa chapter na to. hahaha. Pagpasensiyahan niyo na po.:)

May mga patient kasi ako kahapon sa CT-Scan eh. hahahahahaaha. Kaya nainspire ako bigla.

Enjoy reading po. :)

CHAPTER 3

Nakarating na kami dito sa hospital ni Lea. Ang bilis niya mag drive kanina. Pero hindi naman ako natakot. Ang galing talaga niya.

Agad siyang bumababa sa kotse. Ako naman nakatingin lang sa kanya. Parang ayoko kasi bumaba ng kotse, natatakot ako. Hindi ko alam kung bakit.

Papasok na ng hospital si Lea ng mapansin niyang hindi ako nakasunod sa kanya.

Andito pa din ako sa loob ng kotse niya. Nakatulala lang ako.

Nilingon niya kung nasaan ako. Nakita niyang nasa kotse pa pala ako. Tumakbo siya papalapit sakin.

Nakatulala pa din ako hanggang sa lapitan niya ko.

“Ais! Tara na. Kelangan ka niya sa loob.” sigaw niya sakin

“Ah oo. Sige.” bigla akong natauhan

“Gusto mo ba sumama ? O iuuwi na lang kita??” tanong niya

“Hindi. Sasama ako. Dito lang ako. Tama ka, kelangan niya ko ngayon.”

“Tara na.”

Binuksan niya ung pinto at hinintay akong makababa sa kotse.

Agad kaming tumakbo papasok ng hospital.

“Asan kaya sila ??” tanong ko kay Lea

“Emergency Room.” sagot naman niya sakin

Nagtanong siya sa guard kung san ung papunta ng ER. At nung nalaman niya na kung saan, agad kaming tumakbo papunta dun. Sinundan ko lang siya kung san siya pupunta.

Hanggang sa andito na nga kaming dalawa sa ER. Nasa harapan ko si Lea. Andito lang ako sa likod niya, sumunusunod. Naghihintay kung ano ba ang mga susunod na gagawin.

Pareho naming hinahanap kung asan ba silang dalawa.

Hanggang sa nakita na sila ni Lea.

“Andun sila Ais.” sabi niya sakin

At sumunod ako agad sa kanya.

Bigla na naman akong kinabahan.

Naunang lumapit si Lea. Nilapitan niya muna si Rain. Ako naman, dahan dahan na lumapit kay Michael.

Bigla na lang tumulo ang luha sa mga mata ko. Andito nga siya. Totoo ang lahat ng to. Nakahiga siya sa katabing bed ni Rain. Ginagamot nung mga ER nurse ang mga sugat niya. Lalapit na sana ako, pero pinigilan ako nung isang nurse. Mamaya ko na lang daw siya lapitan. Aayusin lang daw muna nila si Michael.

Maya maya pa ay may lumapit na nurse sakin at kinausap ako.

“Relative po kayo ng mga px??” tanong nung nurse sakin.

Hindi ako nakasagot sa tanong niya. Parang nawala ako sa sarili ko.

“Mga kaibigan po kami ng mga patient. Kami ang nakakita sa kanila.” sagot ni Lea sabay lapit niya sakin

“Punta daw po kayo sa admission mam. Para ma admit po silang dalawa agad.” sabi nung nurse

“Sige po mam.” sagot ni Lea

Tahimik pa rin ako hanggang sa natapos sila mag usap nung nurse.

“Ais, kinakausap ka nung nurse kanina. Bakit di ka sumagot?”

“Sorry, nawala ako sa sarili ko.”

“Ais, wag ganyan. Please. Tayo lang aasahan nilang dalawa ngayon eh. Umayos ka.”

Tumango lang ako sa kanya.

“Pupunta ako sa admission. Sasama ka ?” tanong niya

“Oo, sige.”

Agad kaming nagpunta sa admission. Si Lea ung nakipag usap. Siya nag fill up ng forms. Siya nag ayos lahat lahat. Nakakamangha talaga si Lea.

“Ok ka lang?” lingon niya sakin

“Oo.” nakangiting sagot ko

Nung nasigurado niyang ok ako, bumalik siya sa pakikipag usap at nag fill up ng forms.

Pag tapos niya maayos lahat at bumalik na agad kami sa ER.

“Tara na.” sabi niya sakin

Papalapit na kami kina Michael at Rain. May doctor na nag checheck sa kanila. Nung makalapit kami ay nilingon kamin ng doctor.

“Doc, kamusta po sila?” tanong ni Lea

Naunahan niya ko sa pagtatanog.

“For now, ok naman sila. But we still have to perform some tests sa kanila. Para makasigurado tayo.” sabi nung doctor

“Ano pong mga tests??” tanong ulit ni Lea

“Lab exams, Xray and Ct Scan. After magawa ng mga procedure na un, pwede na sila iakyat sa room nila.”

“Thank you po doc.”

“Hintayin na lang nating ung mga results. Pag meron na, kakausapin ko agad kayo about it.”

“Sige po doc.” sabay naming sagot ni Lea kay doc

Ang dami pang test na gagawin sa kanila. Sana maging ok na lahat.

Bigla akong nilapitan ni Lea. Ramdam niya siguro na alalang alala na ko.

“Magiging ok din ang lahat.” sabi niya sabay yakap sakin

Sana nga tama si Lea.

Sana maging ok na ang lahat.

Chapter 4 New Guy

CHAPTER 4

NEW GUY

Sa hospital room ni Michael..

Ako ang nag volunteer na magbantay muna kay Michael. Si Lea naman , andun sa room ni Rain. Magkatapat lang ung room nilang dalawa.

Lumabas na ung results ng xray at ct scan ni Michael at Rain. Ok naman. Negative daw ang results nila pareaho. Buti naman! Makakahinga na ko ng maluwag nito.

Ang hinihintay na lang namin, ang magising si Michael. Nagkamalay na kasi si Rain. Ok na siya. Sabi ng doctor, complete bed rest na lang daw.

Si Michael naman, aun hindi pa din nagigising. Sabi naman ng doctor, ok na din si Michael. Hintayin na lang daw namin siya na magising. Sana mga magising na nga siya. Di pa rin kasi mawala sa isip ko ang mag alala. Hangga’t hindi siya nagigising, hindi mpapanatag ang loob ko.

“Ais.” tawag ni Lea sakin

“Lea, andyan ka na pala.”

“Hinayaan ko muna matulog si Rain. Nagpapanic eh.”

“Kamusta na siya?”

“Ok na siya. Masakit lang daw ung katawan niya. Pahinga lang daw un. Nanggaling dun si doc kanina. Kausap ko siya.” nakangiting sagot niya sakin

“Good to hear that. Buti pa siya.” matamlay na sagot ko

“Bakit Ais??” tanong niya sakin

“Buti pa si Rain. Gumising na. Si Michael andito, wala pang malay.” sabay hawak ko sa kamay nito

Nilapitan ako ni Lea at tumabi sakin.

Naiiyak na naman ako, pero pinipigilan ko. Ayaw ko ipakita kay Lea na mahina ako. Tama siya. Dapat magpakatatag ako sa mga panahong to. Ako ang inaasahan ni Michael ngayon Hindi ako dapat panghinaan ng loob.

“Gigising din yang si Michael Ais. Nakayanan niya nga ung dati eh. Di ba?? sabay tingin niya kay Michael

“Thank you Lea ha?”

“Ano ka ba? Wala un. Basta magpakatatag ka lang ha ? Alam ko naguguluhan ka pa nga sa ngayon. Pero alam kong makakaya mo lahat ng to.”

“Oo naman. Basta andyan ka lang ha? Di ko to kakayanin mag isa eh.”

“Sure. Mag tulungan lang tayo.”

Nakatingin lang ako kay Michael. Hawak hawak ko pa din ang kamay niya.

“Gumising ka na ha ? Madami pa tayong gagawin di ba ? Ang daya mo naman eh. Kakaumpisa lang nating dalawa eh. Tapos ayan ka, tulog.”

Natawa bigla si Lea sa mga sinabi ko kay Michael.

“Alam mo, magigising talaga yan agad. Sinesermonan mo eh.” sabay tawa niya

“Grabe ka naman.”

At nagtawanan na kaming dalawa. Ngayon ko lang nagawang tumawa. Buti na lang andito si Lea, may nakakasama akong harapin ang mga problema.

“Ahm. Ais.”

“Bakit Lea?”

“Natawagan mo na kuya mo?”

Si kuya Kevin?? Tatawagan ko?? Bakit?? Bigla tuloy akong napaisip.

Hindi ako agad nakasagot sa kanya. Kasi naman, napapaisip ako.

“Ais??”

“Si kuya?? Bakit?”

“Akala ko ba alam mo.”

“Ang alin kasi?”

“Di ba boyfriend na siya ni Rain?”

“Boyfriend??”

Ay grabe ! Hindi ko alam un ah.

“Kelan pa ??”

“Nu ka ba. Kuya mo un tapos di mo alam. Ano kaya un?”

Sila na talaga?? Bakit hindi man lang nila sinabi??

“Oi Ais!” sigaw ni Lea

Bigla akong natauhan sa sigaw niya.

“Ay sorry. Nabigla kasi ako sa sinabi mo. Wala kasi akong alam. Buti ka pa alam mo.”

“Baka naman hindi lang masabi sayo. Baka nahihiya.”

“Baka nga.”

“Sige na. Tawagan mo na kuya mo. Malamang, nag aalala din un sayo. Kanina ka pa wala sa inyo.”

“Sige. Ikaw muna tumingin kay Michael ha? Babalik ako agad. Sa labas muna ko, mahina kasi signal dito eh.”

“Okay. Tulog pa naman si Rain. Bilisan mo ha ??”

“Yup. Babalik ako agad .”

Kinuha ko ung phone ko sa table at lumabas na ng kwarto.

Tatawagan ko na sana si kuya ng biglang may bumunggo sakin.

“Aray!” at napaupo ako sa sahig

Sino ba tong bumunggo sakin. Ang sakit nun ha. Naaninag ko na lang na lalake ung nakabunggo sakin.

Maya maya pa ay iniabot niya ung kamay niya sakin. Tinutulungan niya kong tumayo.

Nahilo ako dun bigla ah. Tinanggap ko naman ung offer niya na pag tulong. Inalalayan niya kong tumayo.

“Sorry.” sabi nung lalake na bumunggo sakin

“Ok lang. Sige una na ko. May gagawin pa ko.”

Paalis na ko ng hinatak niya ung braso ko. Napalingon ako sa kanya.

“Bakit??” tanong ko sa kanya

“By the way. I’m Gab.” nakangiting sabi niya

Magpakilala daw ba sakin?? Di ko naman tinatanong eh. Ay nako naman! Istorbo naman to. Tatawagan ko pa si kuya eh.

“Sige ha. Mauuna na ko.” paalam ko sa kanya

“See you around, Ais.” nakangiting sabi niya

Teka nga ?

Anong tinawag niya sakin?

Ais??

Paano naman niya nalaman ang pangalan ko??

Hindi naman ako nagpakilala sa kanya di ba ??

Hello beloved readers!! :). palike po ng fanpage ni jaisia ;)

Asahan ko mga comments niyo dun guys ha ?? :)

https://m.facebook.com/jaisiastories

Chapter 5 BlackMail

CHAPTER 5

BLACKMAI

LEA

Bakit ba ang aga aga tumawag nitong babae na to? Sabay kuha ko ng cellphone sa table.

10 missed calls..

Really??? Kelangan madaming missed calls talaga?

I checked my phone. And guess what? Ang dami din pala niyang text messages.

Kagigising ko lang eh. Ang aga aga pa. Nanggugulo na naman siya. Ano kayang problema nito??

I manage to scan through Rain’s messages. Pinapapunta niya ko sa bahay nila.

Bakit naman kaya ??

Kelan niya pa ulit natutunan na makipag communicate sakin? Ang pagkakatanda ko, matagal na niyang pinutol ung ugnayan na namamagitan samin.

Ang pagiging mag bestriend namin..

Teka nga. Bakit ko ba binabasa ung mga text messages niya? Bakit ko ba ineentertain ang babaeng to? For what??

Bahala na nga siya. Kung may problema siya, kanya na lang un.

Hindi ko na tinapos na basahin ung mga messages niya ng bigla na naman siyang tumawag.

Sinagot ko na din agad. Kilala ko yang si Rain. Hindi siya titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya.

Kinuha ko ulit ung phone ko at sinagot ang tawag niya.

“Hello??”

-Lea

“Lea.”

-Rain

“

Ano

bang

problema

Ang

aga aga

nang

gugulo

.“

-Lea

“

Pumunta

dito

Tulungan

ko.“

-Rain

Tulungan siya ?? At bakit??

“At

bakit

gagawin

?“

-Lea

“

Ikaw

lang

makakatulong

sakin

para

maalala

lahat

ang

lahat

.“

-Rain

Si Rain na naman?? Kelan ba siya titigil??

“

Bakit

hindi

lang

sila

tigila

Ais

Michae

l ha?

Pinapagulo

lang

ung

sitwasyon

eh.

Maayos

silang

dalawa

eh.“

-Lea

“

Basta

Lea.

Pumunta

dito

Kelangan

kita

ngayon

dito

.“

-Rain

“

Tama

ung

narinig

ko?

Kelanga

ko? Wow ha ??“

-Rain

“

Hihintayin

namin

dito

.“

-Rain

Namin?? Ano daw??

“

Anong

namin

Sinong

kasam

diyan

?“

-Lea

“

Wala

siya

dito

Pupunta

lang

siya

.“

-Rain

“Sino?!”

-Lea

“

Michael. Mag

uusap

kami

.“

-Rai

“

Pano

siya

napapayag

pumunta

dyan

?“

-Lea

“

Basta

pumunta

dito

.“

-Rain

“

Blackmail

??“

-Lea

Hindi sumagot si Rain sa tanong ko. Sabi ko na eh.

“

Ano

namang

sinabi

kay

Michael

pananakot

ha??“

-Lea

“Akin

lang

Basta

pumunta

dito

Ngayon

. Mag

uusap

tayo

.“

-Lea

“

Problema

yan

Rain. Hindi

sakin

.“

-Lea

“Rain,

pwede

Tigilan

yang

mga

kalokohan

.“

-Lea

“Hindi to

kalokohan

Lea.

Seryoso

mga

ginagawa

ko.“

“

Sinasaktan

ung

magkapatid

eh.

Maawa

naman

dun

dalawa

!“

-Lea

“

Sakin

hindi

naawa

ha ??“

-Rain

“

Nakakaawa

mga

ginagawa

mom May

bago

buhay

Michael.

Bakit

hindi

lang

maging

masaya

piling

Kevin?

Bakit

hindi

focus

boyfriend

!“

-Lea

Maya maya pa ay hindi na sumagot si Rain sa kabilang line.

“Rain?!

Andyan

?“

-Lea

Parang nakahang ung phone. Bakit hindi siya sinasagot??

May narinig ako sa kabilang line. Parang may kausap siya. Pilit kong pinapakinggan kung ano ung pinag uusapan nila.

“Aray! Nasasaktan ako Michael.” sabi ni Rain dun sa kausap niya

Sino ba ung kausap niya ?? Bakit siya sinasaktan??

“Sino yang kausap mo? Si Ais ba ha?”

Lagot na ! Si Michael pala kausap niya. Halata sa boses niya na galit na galit siya kay Rain.

“Michael ano ba. Bitawan mo ung braso ko. Masakit eh.”

“Wag na wag mo idadamay si Ais dito. Nag usap na tayo di ba ?? Wala siyang kasalanan dito at hindi niya kelangan madamay !” sigaw ni Michael

“Puro ka na lang Ais!.Siya na lang lage! Paano naman ako ha ? Hindi mo na ba talaga ako matandaan?? Wala na ba ko talagang lugar dyan sa buhay mo ha ??”

“Hindi lang si Ais ang sinasaktan mo. Pati na si Kevin!”

“Mas masasaktan silang dalawa pag hindi nila nalaman ang totoo!”

“Ikaw lang ang nagpapagulo ng sitwasyon Rain.”

“Babalik din tayo sa dati! Alam ko un!”

“Pumunta na ko dito. Bakit kelangan mo pang sabihin na ipapaalam mo lahat kay Ais pag hindi ako nagpunta ngayon!”

Nako masama na to! Nag aaway na sila. Kelangan ko na talaga pumunta dun.

Binaba ko na ung phone.

Agad akong nag ayos. Tumakbo papalabas ng kwarto at nag drive ng mabilis papunta sa bahay nila Rain.

Kelangan ko agad makapunta dun. May nararamdaman akong hindi maganda.

Chapter 6 Old Friend

CHAPTER 6

OLD FRIEND

Lea

“Nako Michael, kelangan mo na talaga gumising. Naghihintay na sayo si Ais.” sermon ko kay Michael

Para akong sira. Paano naman niya maririnig ung mga sinasabi ko di ba? Eh andito siya sa kama niya, natutulog pa din. Sana talaga magising na si Michael. Kelangan na niyang masabi lahat kay Ais. Bago pa siya maunahan ni Rain.

Maya maya pa ay may kumatok sa pinto. Sino pa kaya ang dadalaw kay Michael ng ganitong oras?

Hindi kaya si??

Si Rain???

Nako! Baka nagising na si Rain!

Kaya agad akong tumakbo papalapit sa pinto para pagbuksan kung sino man ung kumatok.

Binuksan ko agad ung pinto ng makarating ako sa tapat nito. Sinilip ko muna kung sino ba ung kumatok.

“Whew! Grabe ka. Pinakaba mo ko. Akala ko si Rain eh.” at pinapasok ko na siya sa loob ng kwarto ni Michael

“Miss me??” nakangiting bati niya sakin

“Hindi ka pa rin nagbabago Gab. Ganyang ganyang ka pa rin.” sabay yakap ko sa kanya

Yup. He is Gab. Friend namin ni Rain at Michael. Matagal na kaming magkaka ibigang apat. Childhoods friends kasi. Halos sabay sabay na kami lumaki. Mas close ko siya kesa kay Michael. Kaya madalas napagkakamalan ni Michael at Rain na may gusto ako sa kanya nung mga bata pa kami. Pero its the other way around.

“Gabriel Keith Sarmiento is the name!” sabay yakap nya din ng mahigpit sakin

Akala ko nga hindi na magpapakita sakin tong lalake na to eh. Namiss ko din sobra tong mga kalokohan niya eh. Kahit na minsan nakakapikon.

“Napaaga ka ata?” natatawang tanong ko sa kanya

“Ayaw mo ba ? Alam ko kasing miss na miss mo na ko.”

Umiral na naman ung pagiging pilyo niya.

Maya maya pa ay lumapit si Gab kay Michael. Naupo siya sa gilid ng kama nito.

“Uy pre, musta ? Balita ko ang dami na namang babae na humahabol sayo ah. Akin na lang ung isa “ pang aasar niyang sabi kay Michael

Hinampas ko siya sa braso. Napalakas ata, kaya aun napasigaw siya.

“Ano ka ba Gab? Seryosong bagay ung mga nangyayari ngayon.” sermon ko sa kanya

“Napaka seryoso mo naman. Pinapalight ko lang ung mood. Alam ko namang may problema tong si Michael.”

Nabalot ng katahimikan ang kwarto ni Michael.

“Si Rain pa rin ba ?” tanong niya sakin sabay tingin

Tumango lang ako sa kanya.

“Hindi pa rin niya ba tayo naalala??” tanong niya ulet

“Hindi pa. Wala siyang alam. Ikaw ako at si Rain, hindi niya pa din kilala hanggang ngayon.”

“Nasalubong ko kanina ung girlfriend mo. Ais right?? Maganda siya ha. Naunahan mo na naman ako.” biro niya kay Michael

“Nasalubong mo si Ais??”

“Yup, nabunggo ko pa nga. Busy kasi sa phone niya “

“Tinatawagan niya kasi ung kuya niya. Boyfriend ni Rain.”

“Ang dami na talagang nangyari nung nawala ako ah. May boyfriend na pala siya.”

“Sinabi mo pa. Magulo ngayon. Lalo pang pinapagulo ni Rain.”

Buti na lang dumating na tong si Gab. May katulong na ko para maayos ang lahat.

“Kaya pre, kelangan mo na gumising dyan. Wag kang mag alala. Tutulungan ka namin ni Lea na maayos ang lahat.” sabi ni Gab kay Michael

Sana nga.

Sana pag gising niya maging ok na lahat.

Sana din, maalala niya na kami ni Gab.

“Asan si Rain? Ok na ba siya?” tanong ni Gab

“Ah,oo. Ok na siya. Natutulog lang un sa room niya. Maya maya gigising na un. Etong si Michael na lang talaga ung ayaw magising.”

“Ikaw nag alaga kay Rain?”

“Oo, bakit? Parang takang taka ka naman ata ha.”

“Hindi mo siya talaga matiis noh?”

Inaayos ko kasi ung mga pagkain sa mesa ng mapatingin ako sa kanya dahil sa sinabi niya.

“Hindi naman ako ang sumira sa pangako Gab. Hindi din ako ang lumayo.”

“Si Rain naman kasi. Hanggang ngayon pala gusto niya pa si Michael. Di ba may boyfriend na siya?”

“Oo. Meron nga. Ewan ko ba diyan sa kaibigan mo. Ayaw paawat.”

“Wag ka mag alala Lea. Aayusin natin lahat ok? “ sabay ngiti niya sakin

“Buti na lang bumalik ka na. Baka sakaling, kahit sayo. Makinig man lang si Rain.” sambit ko kay Gab

“Kilala naman natin si Rain. Lahat gagawin niya para makuha ang gusto niya. Pero gagawin ko ang lahat. Para ma convince siya na tigilan niya na to.” sagot sakin ni Gab

Sana nga, mapigilan ni Gab si Rain.

Kahit na alam naming lahat kung sino ba talaga ang may kayang magpapatigil kay Rain sa mga ginagawa niya.

Chapter 7 Reunion

CHAPTER 7

REUNION

Ang hangin naman ng lalaking un. Akala mo kung sino. Nagpakilala pa sakin, eh hindi ko naman tinatanong kung sino siya.

Palabas na ko ng hospital at hanggang ngayon ay hindi ko pa rin macontact si kuya Kevin. Kanina pa busy ung phone niya. Bakit naman kaya??

Saktong paglabas ko ng hospital ay biglang may tumawag sa pangalan ko.

“Ais!” sigaw niya sabay takbo papalapit sakin.

“Kuya!” at tumakbo na rin ako papalapit sa kanya

Hindi ko na napigilan. Napayakap ako sa kanya ng mahigpit at napaiyak na ko.

’Kuya! buti na lang dumating ka. Kanina pa kita tinatawagan. Bakit hindi ka sumasagot?? Asan ka ba kasi.“ humihikbi kong sermon kay kuya Kevin

Naramdaman ko ang mahigpit na pagyakap ni kuya sakin.

“Ok na Ais. Andito na si kuya. Okay? Tumahan ka na. Tignan mo oh, nahihirapan ka ng huminga”

Pilit niya kong pinapatahan sa pag iyak ko.

Kumalas na ko sa pagkakayakap ko kay kuya.

“Paano mo nalaman na andito ako?” tanong ko sa kanya

“Di ba sabi ko susunduin kita? Ang tagal mo tumawag eh. Nag alala na ko. Kaya pinuntahan na kita kela Rain. SInabi nung yaya ni Rain ung mga nangyari sa inyo kanina. Kaya nagmadali akong pumunta dito” paliwanag niya

Sinabi lahat ng yaya ni Rain sa kanya ang mga nangyari?? Lahat lahat?? Hindi pwede to. Pag nalaman ni kuya ang totoong nangyari, masasaktan siya. Ayokong masaktan si kuya.

“Sinabi niya sayo lahat? Anong sabi niya sayo??”

“Sinabi niya na niligtas ni Michael si Rain kanina. Na muntik na siyang mahagip ng kotse pero nahatak siya agad ni Michael palayo.”

“Yun lang??’

“Oo, bakit ? May iba pa bang nangyari??’

Hay! Buti na lang un lang ang sinabi ng yaya ni Rain kuya. Buti na lang wala siyang nalaman tungkol sa mga totoong nangyari.

“Hindi ko alam ang gagawin ko kanina kuya.” naiiyak na naman ako

“Sige na. Tama na yan ok. Baka naman ikaw ang mapano niyan kakaiyak mo. Buti ok ka lang.”

“Pero kuya si Michael at si Rain.”

“Kamusta na silang dalawa?”

“Si Rain, ok na siya. Gising na siya.”

“Si ??”

“Kuya !” sabay yakap ko na naman sa kanya

Hindi ko na naman napigilan ang maiyak ng maisip ko na naman si Michael.

“Bakit Ais??’

“Hindi pa siya nagigising hanggang ngayon eh. Kinakabahan na ko kanina pa. Pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Pero ayaw eh. Ayaw talaga.”

Kanina ko pa pinipigilan tong nararamdaman ko eh. Sinusunod ko ung gusto ni Lea na magpakatatag ako. Pero hindi ko na kaya. Pakiramdam ko sasabog na ko pag hindi ko pa nailabas tong nararamdaman ko.

“Tahan na Ais. Tara na sa loob. Samahan mo na ko sa kanilang dalawa. Tara na”

“Sige kuya.” sagot ko naman

Agad na kaming pumasok sa loob ng hospital. Una naming pinuntahan si Rain sa kwarto. Halatang kinakabahan si kuya habang naglalakad kami papunta sa room ni Rain. Bakas sa mukha niya ang pag alala. Pareho kami ni kuya ng sitwasyon ngayon. Pareho kaming nag alala para sa mga taong mahal namin. Pinipilit niyang maging okay kaya dapat ganun din ang gawin ko.

“Kuya dito ung kwarto ni Rain.” sabay bukas ko nung pinto

Pinauna kong pumasok si kuya loob. Alam ko namang gustung gusto niya na makita si Rain. Agad naman akong pumasok at sinara ung pinto.

“Rain!” sigaw ni kuya sabay takbo papalit sa kama nito

Niyakap niya ng mahigpit si Rain. Gising na pala si Rain. Andito din si Lea. Tapos may isa pang lalaki dito sa kwarto.

“Ais!” tawag sakin ni Lea

Teka nga.

Parang kilala ko tong lalake na to.

Maya maya ay ngumiti sakin ung lalaking katabe ni Lea.

“Ikaw?!” sabi ko dun sa lalake na katabe ni Lea

Dahan dahang lumapit sakin ung lalaking katabi ni Lea.

“Sabi ko sayo eh, you will see me around.”

Tinignan ko lang siya at tinaasan ng kilay.

“Magkakilala na kayo di ba?” tanong ni Lea

“Hindi ah.” sagot ko kay Lea

“Gab. Remember?”

Gab??

Sino ba to ??

“Sino ka ba?”

“Ang bilis mo naman makalimot. Ako ung nakabangga mo kanina.”

Ah oo ! Naalala ko na. Siya ung lalaking mahanging na nagpakilala sakin kahit hindi ko naman tinatanong.

“Ah oo. Ikaw nga pala un.”

“Now you remember.‘’ nakangiting sabi niya sakin

“Bakit siya andito? Kilala mo to?” tanong ko kay Lea

Maya maya ay sumenyas siya na lumapit ako sa kanya.

“Excuse me. Puntahan ko lang si Lea.” sabi ko kay Gab

Agad akong lumapit ako Lea at tinanong siya.

“Sino ba yang Gab na yan ha?” tanong ko kay Lea

Parang baliw ton Gab na to. Nakatingin sakin tapos ngiti ng ngiti. Feeling pogi talaga.

“Childhood friend. Nung mga bata pa kami, kaming apat lage ang magkakasama.”

“Ah, kaya pala andito yang Gab na yan. Medyo mahangin ha.’

Natawa bigla si Lea sa sinabi ko.

“Hay nako, ganyan talaga yan. Hayaan mo na lang. Wag mo na lang pansinin.” natatawang sabi niya

“Kanina pa ba gising si Rain? Kanina pa ba kayo andito?” tanong ko

“Medyo.” sagot ni Lea

“Ah sige, kayo na muna bahala kay Rain ha. Andito na din naman si kuya. Dun muna ko kay Michael. Baka magising un. Baka magpanic pa at wala siyang kasama dun.”

“Sigurado ka ? Wala kang kasama dun.”

“No, I’ll go with her.‘’ sabat ni Gab

Feeling close talaga tong Gab na to.

“Good. Kayo na lang dalawa muna magbantay kay Michael

Hindi na ko nakipagtalo. Pumayag na ako sa samahan ako ni Gab. Hindi kasi ako comfortable na andito ako ngayon sa room ni Rain. Napapansin ko kasing iwas na iwas din kasi siya sa pag tingin sakin.

“Tara na ?” tanong ni Gab sabay bukas ng pinto

“Kuya, dun muna ko sa kabila.”

“Sige.” sagot ni kuya

’Lea, alis na ko.“ paalam ko

“Sige Ais, punta na lang ako dun mamaya.” sagot ni Lea

At sabay na kaming lumabas ni Gab sa kwarto ni Rain.

Bubuksan ko na ung pinto ng bigla siyang nagsalita.

“Ngumiti ka naman. Mas bagay sayo un.” nakangiting sabi ni Gab sakin

Chapter 8 Awkward

CHAPTER 8

AWKWARD

Bakit ba kasama ko tong lalake na to dito sa kwarto ni Michael? Hindi ko tuloy maasikaso ng ayos si Michael. Naiilang ako kasi may ibang tao dito. Dapat kasi di na lang ako pumayag na samahan niya ko dito.

Ayan siya oh. Busy kakanood ng TV. Parang bata. Tawa ng tawa sa pinapanood niya. Akala mo walang tv sa bahay nila.

Paano kaya naging kaibigan to ni Michael? Magkaibang magkaiba sila eh.

Nako! Bakit ko ba pinoproblema tong lalake na to?! Bahala nga siya. Matutulog na muna ko.

Tumayo ako sa kinauupuan ko at kumuha ng kumot sa cabinet. Malapad naman kasi ung upuan dito. Pwede na ko matulog dito. Bahala na si Gab sa diskarte niya kung paano siya makakatulog mamaya.

“Ais!” biglang tawag niya sakin

Sinara ko muna ung cabinet bago ko siya nilingon.

“Bakit?” tanong ko sa kanya

“Nagugutom na ko. Kaen tayo.” nakangiting sabi niya sakin

“May pagkaen diyan sa ref. Kumuha ka na lang.”.sabay balik ko sa bench at nahiga na ako

“Matutulog ka?” tanong ni Gab sakin

Ano ba naman tong Gab na to. Ang dami namang tanong. Lalo akong naiistress nito eh.

“Oo, bakit?” sabay talukbong ko ng kumot sa sarili ko

Aba! Hindi na sumagot. Hindi na nagtanong ulit. Buti naman. Makakatulog na ako ng walang istorbo.

Feel na feel ko na sana ung pagtulog ko. Nakapakit na ko eh.

“Ais!” sigaw ni Gab sabay hatak ng kumot ko

Ay grabe naman! Nangbwibwisit talaga tong lalake na to.

“Gab!” sigaw ko sabay bangon ko sa pagkakahiga ko

“Sshhh! Wag ka maingay. Hospital kaya to.” pang aasar niya sakin

Tapos tawa siya ng tawa. Tama ba un??

“Ewan ko sayo!”

Lumapit siya sakin at tinabihan ako.

“Eto naman ang seryoso masyado eh.” at tumabi siya sakin

Maya maya pa ay ipinatong niya ang ulo niya sa balikat ko.

Pakiramdam ko, nanigas ung buong katawan ko sa ginawa niya. Para kong na stuck up. Biglang bumilis ang paghinga ko at ang pintig ng puso ko.

Bigla akong kinabahan.

Ano ba kasi tong ginagawa ni Gab? Baka magising si Michael. Hindi pwedeng makita niya na ganito kami. Baka mag away pa silang dalawa.

Maya maya pa ay bigla akong tumayo. Muntik na siyang matumba sa bench. Buti na lang nakahawak siya agad kaya hindi siya napasubsob.

“Di ba nagugutom ka ?? Kukuha na kitang pagkaen. Diyan ka lang, wag ka aalis.”

Pumunta ako agad sa ref at kumuha ng pagkaen.

Naririnig kong tumatawa si Gab kaya bigla ko siyang tinignan. Pero bigla niyang binawi ung pagtawa niya. Bigla niyang iniiwas ang tingin niya sakin at tumutok sa tv.

Pilyo nga talaga tong Gab na to. Hmf! Bakit ba kasi kasama ko pa to dito.

Kumuha ako ng pagkaen sa ref at inilapag ko sa mesa.

“Anong gusto? Fruits ? Sandwhich?? Rice??” tanong ko kay Gab

“Lahat yan.” nakangiting sagot ni Gab

“Seryoso??”

Hindi siya sumagot. Tumango lang siya.

“Hindi ka naman gutom niyan??”

“Kanina pa ko walang kaen eh. Magmula ng dumating ako galing airport.” sagot niya

“Bakit? San ka ba galing??”

“Secret.” nakangisi niyang sagot

“Hay nako! Ewan ko sayo.”

Tumatawa na naman siya.

“Pakibilisan po? Gutom na kasi talaga ko.”

Tumayo na siya sa kinauupuan niya. Kumuha siya ng upuan at naupo malapit sakin.

“Sabi ko di ba. Dun ka lang??”

“Eh ang tagal mo kasi maghanda ng pagkaen.” sabay kuha niya ng tinapay at kinaen niya

“Hindi pa yan nakaayos eh. Eto ang kainin mo. Wag yan.” at iniabot ko sa kanya ung nagawa ko ng sandwhich

Kinuha niya agad ung sandwhich sa kamay ko at agad niyang kinaen.

Sobrang katakawan naman nito. Mauubos niya na agad ung isa. Maya maya pa ay nanghingi ulit siya ng isa pa.

“Pahingi pa ha ?” at kinuha niya ung isang sandwhich

Sa sobrang bilis niya kumaen, hindi niya namalayan na nalagyan na pala ng mayo ung kamay niya. Pati sa pisngi niya meron na din.

Hahahaha..

Ang dungis niya kumaen. Para siyang bata. Ang kulit niya pagmasdan.

Hindi ko na napigilan ang pagtawa. Natawa na ko ng malakas dahil sa itsura niya.

Tawa na ko ng tawa. Hanggang sa natawa na lang din siya.

“Para kang bata.” natatawang sabi ko kay Gab

“Napatawa din kita.” sabi niya sakin

“Ha??”

Kumuha siya ng tissue at pinunasan ung pisngi niya na may mayo.

“Sabi ko naman sayo eh. Mas bagay sayo ung nakangiti.”

“Nang iinis ka na naman ba?”

Umiling siya.

“Kung nauna lang sana ako na makilala ka. Sisiguraduhin ko na hindi ka magkakaganyan. Ako ang mag aalaga sayo.” sabay titig niya

Nababaliw na ba tong si Gab? Ano na ba tong mga pinagsasabe niya sakin?“

Chapter 9 Gising na siya

CHAPTER 9

GISING

SIYA

One week ng natutulog si Michael. Hindi pa din siya nagigising. Si Rain, ok na siya. Nakalabas na siya hospital. Dadalaw daw siya dito mamaya.

One week na rin akong andito sa hospital. Nag volunteer kasi ako na magbantay sa kanya.

Nakahead down ako sa kama ni Michael. Nakahawak ako sa kamay niya. Nakatulog ako ng hindi ko namamalayan.

Maya maya pa ay naramdaman kong gumalaw ang kamay ni Michael. Kaya bumangon ako agad

Gising na siya!

Gising na si Michael!

Nginitian ko siya.

Pero bakit ganun??

Hindi siya ngumingiti sakin??

Maya maya pa ay nagsalita siya.

Ikinagulat ko ang mga salitang binitawan niya.

“Asan si Rain??’ tanong niya sakin

Napatayo ako bigla sa kinauupuan ko.

Hindi maaari to! Nangyari na ba ung bagay na kinatatakutan ko??

Maya maya pa ay tumulo na ung luha sa mga mata ko.

“Michael.” naiiyak kong tawag ko sa pangalan niya

“ Your name?? Ahm. Bakit nga pala ako andito?“

Hindi ko magawang lumapit sa kanya. Gustung gusto ko pero hindi ko magawa.

Nanginginig ang buo kong katawan. Para bang binuhusan ako ng malamig ng tubig.

Panaginip ba to ?? Gisingin niyo naman ako ! Parang awa niyo na! Ayoko ng ganito!

Maya maya pa ay pilit siyang bumabangon sa kama niya.

“Wag mo pilitin bumangon. Magpahinga ka lang diyan.”

“Andito din ba si Rain??”

“Umuwi na siya. Ok na siya.”

“Ano ? Naospital din siya?”

“Oo, magkasama kayo sa aksidente.”

Bigla siyang natahimik. Halata mo sa mukha niya na bigla siyang nag alala nung nalaman niyang naospital din si Rain.

Ang layo ng distansiya ko kay Michael. Andito na ako nakatayo malapit na sa pinto.

Biglang may pumasok sa pinto.

“Michael!” sigaw ni Rain at tumakbo papalapit kay Michael

Pagkalapit ni Rain sa kanya ay niyakap siya nito ng mahigpit.

“Ais, bakit andito ka?” tanong sakin ni Gab

Magkasama pala sila ni Rain.

Nagulat siya sa nakita niya pag pasok niya ng kwarto ni Michael.

Magkayakap pa din si Rain at Michael.

Hindi ko na kinaya ung mga nakikita ko. Kaya lumabas na ko ng kwarto.

“Ais! Saglit!” sigaw niya sabay sunod sakin

Hindi ko pinansin ang pagtawag niya sa akin. Tuloy tuloy lang ako sa pagtakbo palabas ng hospital

Hanggang sa nakalabas na ko sa hospital at hindi ko namalayan na naabutan niya na pala ako.

Hinatak niya ako sa braso ko at niyakap niya ko ng mahigpit.

Hindi ko na nagawang pumiglas sa yakap niya.

Niyakap ko din siya ng mahigpit at tuluyan na kong naiyak.

“Gab! Hindi niya na ko matandaan !” iyak ko kay Gab

Hindi siya sumagot sa sinabi ko. Mas hinigpitan lang niya ang yakap niya sa akin.

“Si Rain na un hinahanap niya. Bakit ganun? Sabi niya ako lang eh. Ang daya naman niya. Nagbibiro lang siya di ba??”

Biglang tinanggal ni Gab ung pagkakayakap niya sakin. Pinunasan niya ang mga mata ko na basa na ng luha.

Sabay sabi niyang..

“ Alam kong hindi ko kaya tanggalin yang bigat na nararamdaman mo. Pero pangako ko sayo, lahat gagawin ko para pagaanin yan. Hindi mo yan haharapin ng mag isa. Kasama mo ako Ais. Asahan mo yan.“ sabi ni Gab sakin habang nakatitig sa mga mata ko

Chapter 10 Flashback #1

@lovelyndoceo

-Para sayo po tong chapter na to. :) Thank you sa message mo. Nainspire ako lalo. ;) Sana hanggang sa end nitong book 2 subaybayan mo pa din :). harthart !! :)

CHAPTER 10

FLASHBACK #1

RAIN

“Ang tagal naman nun nila Gab at Michael.” naiinip na sabi ni Lea

Mainipin kasi talaga tong si Lea. Parang matanda nga mag isip, eh ang bata bata pa. Pakiramdam ko nga, ang aga magdalaga nito ni Lea.

“Easy ka nga. Parating na din ung mga un. Bakit ba nagmamadali ka ?”

Ngumiti lang si Lea sakin.

’Ano yang ngiti na yan ha?“ natatawa kong tanong kay Lea

’Wala ah. Ang kulit mo naman.“

At nagtawanan kaming dalawa.

“Teka nga. Tawagan mo na kaya ung dalawa na un.”

“Nako wag na. Papunta naman na ung dalawa na un. Baka may dinaanan lang saglit.’

“Saglit talaga?? Eh one hour na silang late ah.”

“Oo nga noh. hahahahaha” sagot ko kay Lea

“Tawagan mo na kasi. Sayang kaya un oras. Mamaya niyan susunduin na ko eh.Bawal ako magpagabe eh.”

Ngumisi bigla si Rain sakin.

“Hay nako. May binabalak ka na naman noh??”

Umiling siya sabay kiliti niya sakin.

hahahahahahaha

Tong bestfriend ko talaga. Puro kalokohan.

“Tama na nga.” sabay tulak ko ng mahina sa kanya

“Kasalanan ko bang malakas ang kiliti mo sa katawan ha?” natatawang sabi ni Lea

Maya maya ay dumating na bigla si Gab at MC.

“Hey girls! Mukhang nagkakasiyahan na kayo dyan ah.” sabi ni MC

“Ang daya niyo naman. Nag uumpisa kayo ng wala kami.” sermon ni Gab

“Ang tagal niyo naman kasi eh.” sabi ko

“Oo nga. Sabi papunta na daw. Eh one hour late kayo kaya.” sagot ni Lea

“Eto naman si Lea ang sungit sungit naman.” sabi MC

“Oo nga.” sabay upo ni Gab sa tabi ni Lea

Kinurot ni Gab ung magkabilang pisngi ni Lea/

“Aray! Masakit un ha ?!” sabay hampas ni Lea sa braso ni Gab

“Mas masakit ung ginawa mo. hahahahaaha.” pang aasar ni Gab

Maya maya pa ay niyakap inakbayan ni MC si Lea.

“Wag mo nga inaasar tong si Lea. Nakasimangot na tuloy oh. Ikaw talaga Gab.” sabi ni MC

Inakbayan ni MC si Lea.

Parang nag iba bigla ang mood ko. Parang hindi ako komportable sa nakikita ko.

“Ah sige, kuha lang ako ng pagkaen natin, Dyan muna kayo.” sabay tayo ko at punta sa kitchen

Nagkatinginan silang tatlo sa biglang pag alis ni Rain.

“Anong nangyari dun?” tanong ni MC kay Lea

“Baka naasar sayo Gab. Ikaw kasi eh. Ang dami mong kalokohan. Ayan tuloy.” sagot ni Lea

’Ikaw kaya ung inaasar ko. Hindi naman si Rain. Bakit parang siya ung napikon sa pang aasar ko sayo?? ‘’ pagtatakang sab ni Gab

“Aba ewan ko sa inyo. Late kasi kayo eh. Ayan tuloy Kararating niyo lang kasi, Tapos pinapairal mo na agad ung pagkapilyo mo.” sermon ni Lea dun sa dalawa

At naiwan ung tatlo sa sala. Nagtataka pa din sila kung bakit biglang nagbago ang mood ni Rain.

“Ano kayang nangyari dun kay Rain.?” bulong ni Lea sa sarili

Chapter 11 Ako Dapat Yun

CHAPTER 11

AKO DAPAT YUN

Natulala lang ako kay Gab sa mga sinabi ni Gab sakin. Hindi ko ma absorb ung mga sinabi niya. Para akong nabingi.

Bakit niya nasabi ung mga ganung bagay sakin?

Para pagaanin ung nararamdaman ko ngayon? Sa ganun nga lang ung ibig niyang sabihin. Ayoko mag isip ng kung ano. Tama na muna ung mga gulo sa isip ko. Wag na sanang dagdagan pa ni Gab.

Hinatak niya ko ulit sa braso ko at niyakap.

“Salamat.” mahinang sambit ko kay Gab

“Pumasok na tayo sa loob.” sagot niya sa akin

Kumalas ko muli sa pagkakayakap niya. Tumalikod ako sa kanya sabay punas ng luha sa mga mata ko.

“Hindi ko alam kung kaya ko pang pumasok dun Gab. Uuwi na lang ako.” sagot ko sa kanya

Nagsimula na ako maglakad pauwi. Paalis na ko ng bigla niyang hinarangan ang dadaanan ko.

’Ais.“ tawag niya sakin

“Hayaan mo na lang ako umuwi. Please Gab. Gusto ko munang magpahinga.”

Nakaharang pa din siya sa dadaanan ko.

“Gab. Please naman.” pakiusap ko sa kanya

“Ais, hindi matatapos ung problema mo sa ginagawa mong yan. Hindi yan matatapos sa pag iwas mo ng ganyan.”

“Alam ko naman un Gab. Pero please. Gusto ko lang muna magpahinga. Akala ko pag gising ni Michael, magiging ok na lahat eh.”

“Ais.”

“Pero mali na naman ako. Parang mas lalong naging gumulo ng nagising siya.”

Tuluyan na naman akong naiyak. Tuluy tuloy ang pagtulo ng luha sa mga mata ko.

“Sige, ihahatid kita. Pero magpaalam ka muna kay Lea. Kahit kay Lea lang. Please. Mag aalala un sayo malamang. Malamang alam niya na ung sitwasyon ngayon.”

“Bilisan natin ha. Saglit lang tayo. Magpapaalam lang ako kay Lea. Pease??”

“Sige.”

“Magpupunta muna ko ng CR. Mag aayos muna ko.”

Tumango lang siya sa akin.

Nagsimula na kong maglakad papasok ng hospital ng bigla niyang hawakan ang kamay ko.

Napatingin na lang sa kamay naming magka holding hands. Hindi ko magawang kalasin ung pagkakahawak niya sa kamay ko. Kasi mas hinigpitan niya pa ung pagkakahawak sa kamay ko. Wala na kong nagawa. Hinayaan ko na lang na hawakan niya ung kamay ko.

Parang nagkaroon ako ng lakas ng loob ng hinawakan niya ang kamay ko. Para akong nakahinga ng maluwag.

Naglakad kami papunta sa CR ng magkahawak pa rin kami ng kamay. Hanggang nakarating na kami.

“Bilisan mo ha? Hintayin kita dito. Para mahatid na din kita sa inyo.” sabi ni Gab

“Okay.” at pumasok na ako agad sa CR

Dumiresto ako sa wash area. Pinagmasdan ko ang sarili ko sa salamin.

Parang hindi ko na makilala ang sarili ko. Stressed na stressed na ata ako. Pinilit kong lagyan ng ngiti ang labi ko. Pero bigo ako. Kahit pilit na ngiti, hindi ko magawa.

Naghilamos ako ng mukha ko. Kumuha ng tissue at pinunasan ang ang mukha ko. Agad akong lumabas ng CR pagtapos ko sa wash area.

Nakita ko si Gab na nakasandal sa wall at matiyagang naghihintay sakin.

Agad naman siyang umalis sa pagkakasandal niya ng makita niya kong papalapit sa kanya.

“Okay na?” tanong niya sakin

Tumango lang ako sa kanya.

“Tara na.” sabay akbay niya sakin at agad na pumunta kami sa kwarto ni Michael

Eto na un. Andito na kami sa tapat ng kwarto ni Michael. Biglang lumakas ang pintig ng puso.

Once again, napabilis na naman ni Michael ang pintig ng puso.

Pero hindi dahil sa kilig.

Dahil sa sakit na nararamdaman ko ngayon.

“Ais.” tawag ni Gab sakin

Napatulala kasi ako sa harap ng pinto.

“Mauuna na akong pumasok.” at binuksan na ni Gab un pinto

Pag bukas ng pinto, nakita ko…

Nakahiga si Rain sa tabi ni Michael. Nagtatawanan sila. Si Lea naman nakaupo sa sofa na malapit sa kanila. Hatalang naiirita siya sa ginagawa ng dalawa. Malaman, alam niya na hindi na ko matandaan ni Michael.

HIndi na sana ako papasok pero hinawakan ako ni Gab sa kamay at hinila papasok sa loob.

“Ais!” sigaw ni Lea sabay lapit sakin

“Lea.” bati ko sa kanya

“San ka nanggaling? Kanina pa kita hinahanap. Magkasama kayo ni Gab?”

’Ah,oo.“

“Hahatid ko na siya pauwi. Magpapaalam lang siya sayo.”

“Oo Lea. Uuwi na ko. Gusto ko lang magpahinga. Wala kasi akong masyadong tulog.”

Maya maya pa ay..

“Uy Pre! Bakit nawala ka bigla kanina?” tanong ni Michael

“Hi Pre! May pinuntahan lang ako kanina. Musta ka na?” sagot ni Gab kay Michael

Hindi man lang ako binati ni Rain. Hindi dn niya ko nginitian. Iniiwas niya ung tingin sakin. Si Gab lang nginitian niya.

’Girlfriend mo?“ tanong ni Michael kay Gab

Parang nabingi ako dun ah.

Ako??

Girlfriend ni Gab??

Ang sakit naman pakinggan nun.

Hindi ko alam na nakatitig pala sa kin si Gab. Malapit na tumulo ung luha ko ng biglang..

“Tara na Ais.” sabi niya sakin

“SIge na, umuwi na kayo Gab. Hatid mo na si Ais. Tumawag ka pag nahatid mo na siya ha?” bilin ni Lea kay Gab

“Mamaya na kayo umuwi.” sabi ni Michael

“Hindi pwede.” sagot ni Lea kay Mcihael

“Sige na pre, uuwi na kami. Bye Rain” paalam ni Gab kay Rain at Michael

“Ingat kayo.” sagot naman ni Michael

Yumakap sakin si Lea at nagpaalam sakin.

“Don”t worry Ais, aayusin natin lahat ng to. Umuwi ka muna at magpahinga. Okay??‘’

Tumango lang ako kay Lea at nagpaalam.

“Sige Lea, hatid ko na siya. Babalik ako mamaya.”

“Ingat kayo. Ingatan mo yang si Ais. Kung hindi, lagot ka sakin.” banta ni Rain

“Oo na. Sige na.” natatawang sagot ni Michael.

Binuksan na ni Gab ung pinto at nauna akong lumabas. Sumunod agad siya sakin.

“Ais.” tawag niya sakin

Hindi ako agad nakasagot sa kanya. Nakatulala lang ako.

“Okay ka lang??’ nag aalalang tanong niya sakin

Hindi ko na napigilan ang nararamdaman ko.

Lumapit ako kay Gab at niyakap siya ng mahigit sabay iyak ko.

“Hindi Gab! Hindi ! Hindi ako okay!” hagulgol ko kay Gab

“Ais, tama na yan.”

“Ako dapat un Gab. Ako dapat un ! Hindi si Rain!” sigaw ko kay Gab

“Alam ko Ais, tumahan ka na please.”

Iyak lang ako ng iyak. Hindi ko na napigilan ung bigat na nararamdaman ko kanina pa.

“Ayoko nakikita ka ng ganito eh. Nahihirapan din ako.” sabay yakap ng mahigpit sakin ni Gab

Chapter 12 Friendly Date

CHAPTER 12

FRIENDLY DATE

Inakay ako ni Gab papunta ng kotse niya. Hanggang sa makarating kami sa kotse ay umiiyak pa din ako. Pilit niyang pinapagaan ung loob ko. Piit ko din namang iniaalis sa isip ko ung mga nangyayari ngayon.

Kaso..

Sa tuwing iwinawaglit ko sa isip ko un,

Ung tipong hindi ko na naiisip.

Bigla bigla na lang pumapasok pa rin sa isip ko.

I always end up thinking about it. Ang sakit sakit na !

Inalalayan akong sumakay sa kotse ni Gab at sinuotan ako ng seatbelt.

“Tumahan ka na. Please Ais.” bulong niya sakin

Gusto kong magalit kay Gab. Bakit ba niya ako pinapakelaman sa mga nararamdaman ko ngayon? SIno ba siya para pakelaman ako diba ? Kakakilala ko lang sa kanya. Tapos ngayon? Kung makaasta siya, para bang napakalaki ng parte niya sa buhay ko.

Perom sumasagi sa isip ko ngayon na mas kailangan ko magpasalamat sa kanya. Siguro nga, kung wala siya ngayon. Baka kanina pa ko nag breakdown. Baka ngayon pa lang, nabaliw na ko.

Tinignan ko siya habang naglalakad papunta sa driver’s seat. Hindi ko maipaliwanag ung expression sa mukha niya. Para siyang naiinis na ewan.

Agad siyang sumakay sa kotse at nagsimula ng mag drive.

“Salamat.” sabi ko kay Gab

“Para san?” at patuloy pa rin siya pag dadrive

“Kasi, andyan ka. Kahit kakakilala mo pa lang sakin eh. Tinutulungan mo ko.Honestly, naiinis ako sayo. Kasi pinapakelaman mo ko. Pero kung hindi dahil sayo, baka hindi ko to kinakaya lahat ngayon.”

Hindi siya sumagot. Ang seryoso pa din ng mukha niya.

’Ang sungit naman nito.“ bulong ko

Hindi ko napansin na napalakas pala ng konti ung bulong ko. Konti lang naman.

“Hindi ako masungit.” sagot niya sakin

“Eh bakit hindi mo ko pinapansin?? Kinakausap kaya kita.” sagot ko

“Alam mo kung bakit?”

“Bakit nga??”

Nanahimik muna siya ng ilang sandali bago niya sinagot ung tanong ko.

“Kasi naiinis ako..”

“Bakit?”

“You don’t deserve kung anong mga nangyayari sayo ngayon. Kaya ako naiinis.”

Natahimik naman ako bigla dun sa mga sinabi niya. Napaka super caring naman niya. Kabaliktaran ng first impression ko sa kanya.

Those bad boy looks, nalinlang lang pala ako. Isa pa lang siyang caring and sweet guy.

“Hinahanap ka na ba sa inyo?” tanong ni Gab

Ano na naman kaya binabalak nito??

“Hindi pa naman. Hindi pa naman ako tinetxt ni mom eh. Bakit?”

Humarap siya sakin at ngumiti.

“Oi Gab, ano yang mga binabalak mo ha. Iuwi mo na ko samin.”

“Wala naman akong sinabi na hindi kita iuuwi eh.” natatawa niyang sambit sakin

“Mabuti na ung malinaw.”

“Iuuwi naman kita eh. Pero mamaya pa. May pupuntahan muna tayo.” sabay ngisi niya sakin

“Ha???”

“May pupuntahan tayo.”

“Saan naman ha??’

“Basta, sisiguraduhin kong mag eenjoy ka.”

“Please Gab. Ayoko. Gusto ko na lang muna umuwi.”

“Ais,please.”

“Gab naman.”

“Trust me on this. I promise. Mag eenjoy ka.”

“May magagawa ba ko? Eh ikaw ung nagdadrive di ba?”

Tapos tumawa lang siya ng malakas.

“Totoo naman eh. Ano namang nakakatawa sa sinabi ko ha??”

“Wala” sabay tawa na naman niya

“Umuwi tayo agad ha?”

“Yes naman!” sagot ni Gab

Natahimik kami bigla sa loob ng kotse niya.

“Pasasayahin muna kita.” biglang sabi ni Gab sakin

At bigla naman akong napatingin sa kanya dahil sa sinabi niya.

Chapter 13 Selfish

CHAPTER 13

SELFISH

LEA

Hindi pwede to! Lalo lang gumulo ung sitwasyon. Dati kaming tatlo ang hindi niya maalala. Ngayon naman, si Ais na ang hindi niya matandaan. Kawawa naman si Ais. Nag uumpisa pa lang sila ni Michael tapos ganito na ang nangyayari sa kanila.

Nakakainis na talaga tong si Rain ha?! Alam niyang girlfriend ni Michael si Ais eh. Tapos ganito siya kumilos sa harap ni Michael. Tama ba naman un??

Wala din sa hulog tong babae na to eh. Siya lang ang natutuwa sa mga nangyayari ngayon.

Malamang, dahil sa pagkaka untog niya un nung niligtas niya si Rain. Pero hindi kasi pwede ung ganito.

Magulo na nga eh tapos lalo pang gumulo. Nangako pa naman ako kay Ais na aayusin namin lahat ng to. Paano na to ngayon? Hindi ko alam kung saan at paano ako mag uumpisa.

Kanina ko pa tinitignan ng masama tong si Rain eh. Hindi man lang makaramdam. Iniiwasan lang ung mga tumingin. Ayun siya, nakaupo sa kama ni Michael. Eto namang si Michael tuwang tuwa.

Kelangan ko masolo si Michael. Pero bago ko gawin un, dapat makausap ko muna si Rain ng masinsinan. Hindi ko makakausap ng si Michael ng ayos pag lageng nakabantay tong Rain na to.

“Rain.” tawag ko sa kanya

Hindi niya ko nilingon. Si Michael ang lumingon at inutusan niya si Rain na tumingin sakin.

“Mamaya na Lea. Nag uusap pa kami ni MC eh.”

“Rain. Please!” nagtaas na ko ng boses

Nakakainis na kasi eh. Napagtaasan ko tuloy siya ng boses.Natakot ata siya sa pagtaas ng boses ko kaya bigla siyang lumingon sakin.

“Okay na. Wait lang. Eto na.” sagot niya sakin sabay tayo sa kama ni Michael

“Sa labas tayo mag uusap.” at agad akong lumabas sa kwarto ni Michael

“Babalik kami agad. Okay?” nakangiting sabi ni Rain kay Michael

Sumunod naman agad siya sakin paglabas ko ng kwarto.

“Isara mo ng maigi ung pinto.” utos ko kay Rain

“Ano bang problema ha?”

Ay grabe! Nagawa pa talaga niyang magtanong kung anong problema?? Manhind ba siya? O hindi lang talaga siya nag iisip??

“Talagang nagagawa mo pang magtanong kung anong problema?”

Tinaasan lang niya ako ng kilay. HIndi siya sumagot sakin.

“Ikaw ang problema dito Rain! Anong eksena ung pinagagawa mo kanina ha?”

“Alin?? Ah un ba? Ano ka ba naman. Masaya lang ako na naalala niya na tayo. Bakit? Hindi ka ba naging masaya? Kayo ni Gab?”

“Alam mo kung ano ang ibig kong sabihin Rain. Wag mong iligaw ung problema natin dito.”

“Easy ka nga. Masama bang maging happy na finally naalala niya na tayo?”

“Lalo mo lang pinapagulo ung sitwasyon eh. Please naman. Wag ka ng dumagdag sa problema.”

“Wala naman akong ginagawa ah. I’m treating him nicely nga eh. Di ba?”

“May girlfriend si Michael. Si Ais ang girlfriend niya. Sana hindi mo na ginawa ung mga ginawa mo kanina. Nakakahiya kay Ais eh.”

“Hindi ko kasalanan na ako ung unang hinanap ni MC sa pag gising niya. Sige, ganito na lang. Eh di ikaw ang magsabi sa kanya ng lahat. Sabihin mo na girlfriend niya si Ais. Tignan lang natin kung hindi siya mabigla sa mga sasabihin mo.”

Tama si Rain. Hindi ko agad pwede sabihin sa kanya kaagad ang lahat lahat. Baka mabigla siya pag nalaman niya ung totoo. Hindi siya pwede biglain.

“O ano?? Hindi mo kaya?? Basta ako, wala akong sasabihin sa kanya. Kayo ang magsabi kung gusto niyo. Hindi ko kayo tutulungan sa bagay na yan.”

Paano niya nasasabi ung mga ganitong bagay?? Parang hindi niya kaibigan si Ais eh.

“Ang selfish mo Rain. Bakit nagagawa mo kay Ais yan ha. Ang bait bait ng tao sayo eh. Alam mo, kung masama ugali ni Ais baka inaway ka na nun kanina pa. Baka napahiya ka pa sa harap ni Michael kanina.”

“Alam mo, walang patutunguhan tong pag uusap natin na to eh.”

“Hindi to ung magiging last na pag uusap natin. Mag uusap tayong apat bago namin kausapin si Michael.”

“O ano? Tapos ka na ba sa sermon mo ha ? Hinihintay na kasi ni MC sa loob eh.”

Nagagawa pa talaga niyang ngumiti sakin.

“Wag na wag kang gagawa ng mga bagay na ikasisira ni Michael at Ais. Ako ang makakalaban mo. Lage ka namin iniitindi ni Gab. Pero ngayon, wag ka ng umasa. Lalo na at may ibang taong nasasaktan sa mga ginagawa mo.”

Lumapit siya sakin at bumulong sa tenga ko.

“Iniingatan ko lang ngayon ung bagay na matagal ko ng hinihiling na ibigay sakin. Nakuha ko na nga eh. Hahayaan ko pa bang mawala sakin?” sabay tawa niya ng mahina

“Sobra ka na Rain.” sigaw ko sa kanya

“Sige na, papasok na ko. Next time na tayo mag usap. Sabihan niyo na lang ako kung kelan.” sabay pasok niya sa kwarto ni Michael

Chapter 14 Somewhere

CHAPTER 14

SOMEWHERE

“San ba kasi tayo pupunta Gab??” naiinip kong tanong sa kanya

Kanina pa kami nasa byahe eh. Hanggang ngayon hindi pa kami nakakarating kung san kami pupunta.

“Malapit na.” nakangiting sagot niya sakin

Ano ba tong si Gab? Kanina pa siya sabi ng sabi na malapit na eh. Nakakailang sabi na siya nun.

Napansin kong inialis niya ung kotse sa kalsada. Hala! San ba talaga kami pupunta??

“Teka, bakit lumilihis ka sa kalsada??”

“Eto na. Malapit na talaga.” sagot niya

Parang gubat na tong pinapasok namin eh. Baka naman maligaw kami nito.

“Oi Gab, gubat na ata to eh.”

“Relax ka lang kasi dyan.”

Dirediretso pa din siya sa pag dadrive. Hanggang sa tumigil siya sa isang spot na puro bulaklak.

Pagkatigil niya ng kotse ay agad akong bumaba. Sabay takbo ko para puntahan ung mga bulaklak.

“Wow, ang ganda naman dito!” sabay amoy ko sa amoy ko sa mga bulaklak

Bumaba na sa kotse si Gab at lumapit sa akin.

“Ang ganda dito di ba?” sabi ni Gab

“Sobra!”

Maya maya pa ay hinatak niya ako.

“Tara, may papakita ako sayo.” sabi niya sakin

Hawak hawak niya ang kamay ko habang naglalakad kami. Hanggang sa nakarating kami malapit sa isang cliff.

“Wow! Ang ganda naman ng view dito!” sabay ngiti ko kay Gab

“Sabi ko naman sayo mag eenjoy ka. Di ba ??”

“Oo na. Tara dun tayo.” at hawak ko sa kamay niya

Hinatak ko lang siya malapit sa cliff at inaya ko siya umupo.

“Tara upo tayo dito.”

“Oo na.”

“Teka, bakit mo ba ko dinala dito? Akala ko naman sa mall tayo pupunta o kaya sa bahay niyo.”

“May gusto lang kasi akong iparealize sayo.?”

Wow ha ! Ang lalim naman nun. Hindi bagay sa kanya.

“Ano naman un?” tanong ko

Tapos bigla siyang tumayo.

“Nakikita mo ba yang cliff na yan? Di ba ang lalim niyan?”

“Oo, bakit?”

Sabay upo niya ulit sa tabi ko.

“Alam kong ang bigat ng problema mo ngayon Ais. Pero sana, kahit anong mangyari sana wag kang susuko.”

“Ang seryoso mo naman masyado. Hindi ako comfortable Gab.” pang aasar ko sa kanya

“Pag pakiramdam mo na gusto mo ng sumuko. Isipin mo lang tong lugar na to.”

“Gab.” tawag ko sa kanya

“ Parang tong cliff na to. Kapag andito ka sa dulo, parang gusto mo ng tumalon. Pero wag na wag mong gagawin un. Tignan mo ung nakapaligid dito sa cliff. Ano nakikita mo?“

“Ahm, magandang view?? Magagandang halaman tska flowers?? Nakakagaan ng loob sila tignan.”

“Kapag feeling mo nasa dulo ka na at wala ka ng magawa. Isipin mo na lang ung mga taong nasa paligid mo. Hindi ka nag iisa Ais.”

Ang lalim naman ng mga sinasabi ni Gab. Pero tama naman talaga siya eh. Hindi ako dapat basta basta sumuko. Kakayanin ko dapat lahat to.

“Nagets ko po ung sinabi mo. “ sabay ngiti at tingin ko sa kanya

“Basta tandaan mo. Andito lang ako lage.Okay??”

“Sabi mo yan ha ?? Aasahan ko yan.”

“Makakaasa ka Ais. Hindi ako mawawala sa tabi mo.” nakatitig na sabi ni Gab sakin

Aba!

Teka !

Nakakarami na tong si Gab ah. Titig ng titig sakin eh.

Pero, sa totoo lang,

Ang swerte ko.

May dumating na Gab sa buhay ko.

Chapter 15 We Need to Talk

CHAPTER 15

WE NEED TO TALK

RAIN

Calling Kevin…

“Rain?” sagot ni Kevin

“Asan ka? Pwede ba tayo magkita?”

“Andito sa bahay.‘’

“We need to talk.”

“Okay. Meet me outside your house. I’ll be there in 15 minutes.” mabilis niyang sagot sakin

“Lalabas na ko ng bahay. I”ll just wait for you.“ sagot ko naman

After 15 minutes, dumating din siya agad.

Hindi siya bumaba ng kotse niya. Pinasakay lang niya ako.

“Sakay.” utos niya sakin

Agad naman akong sumakay. Halatang wala siya sa mood. Pero kelangan ko na tong sabihin sa kanya. Kelangan ko maunahan si Ais.

“Nakauwi na ba si Ais??’ tanong ko

“Hindi pa. May kasama daw siya. Maya maya pa daw siya uuwi. Bakit?”

Baka kasama pa din niya si Gab hanggang ngayon. San naman kaya nagpunta ang dalawang un??

“Ah , wala naman. Akala ko nakauwi na siya. Kanina pa kasi un umalis sa hospital eh.”

“Ayaw pa daw niya umuwi eh. Hindi ko nga alam kung bakit. Akala ko nga ikaw ang kasama niya. Tinanong ko siya, hindi daw ikaw ang kasama niya.”

“Ah, baka si Lea ung kasama niya.”

“Ganun ba.” matipid niyang sagot

Ano bang problema nito ni Kevin. Bakit ganito siya sumagot sakin? Isang tanong , isang sagot lang talaga?

“May problema ka ba?” naiinis kong tanong sa kanya

’Wala.“

“Galit ka ba??” tanong ko ulit

“Bakit? May dapat ba akong ikagalit??’ sabay tingin niya sakin

Bakit ba ganito ang mga kinikilos nitong lalake na to?

“Papaalalako lang sayo. Boyfriend mo ko Rain. Baka nakakalimutan mo.”

“Kevin, alam ko un. Hindi mo naman kelangang ipaalala.”

“Mabuti na ung malinaw. Teka, ano ba yang sasabihin mo sakin??”

“Ah kasi.”

Bakit ganun? Hirap akong sabihin sa kanya.

“Susunduin ko pa kasi si Ais. Alam kong mahalaga yan. Hindi mo naman ako papupuntahin agad dito kung hindi yan importante.”

“Si Michael kasi.”

‘Anong meron? Nag away ba sila ni Ais??’

“Hindi. Hindi ganun. Magpapaalam kasi sana ako sayo.”

“Bakit??’

“Kasi di ba ? Alam mo naman ung mga nangyari di ba? Kelangan ko kasi sana alagaan muna si Michael.”

Biglang nagbago ang expression ng mukha niya. Kanina medyo ok pa eh. Pero ngayon hindi na. Hindi na maipinta ang mukha niya.

“Hanggang kelan??‘’ masungit niyang tano

sakin

Sasagot

pa sana

ako

kaso

hindi

gawa. Kasi bigla niya na kong pinababa sa kotse.

“Sige na. Kelangan ko ng sunduin si Ais. Pumasok ka na sa loob. Gabi na din.”

Lumapit ako kay Kevin at niyakap ko siya.

“Thank you.” bulong ko sa kanya

’Sige na. Pasok ka na sa loob

Agad naman akong bumaba sa kotse niya at nagpaalam.

Hindi ko na hinintay na makaalis ang kotse ni Kevin. Agad na akong pumasok sa bahay.

Kelangan ko ng tawagan si Michael.

KEVIN

Hindi ko na nagawang patagalin ang pag uusap naming dalawa ni Rain. Alam ko na ang ibig niyang sabihin.

Wag ka lang sanang makalimot si Rain. Boyfrriend mo pa din niya ako.

Pinagbigyan ko siya. Sinunod ko ung gusto niya na hindi sabihin ang lahat kay Ais. Mas pinili ko siya kesa sa kapatid ko.

Pero sana, wag niya kalimutan kung ano ba talaga ako sa buhay niya.

Sana makita din niya na sobra na akong nasasaktan sa mga ginagawa niya.

Mahal ko siya kaya kinakaya ko lahat.

Sana makita niya lahat ng un.

Chapter 16 True Feelings

CHAPTER 16

TRUE FEELINGS

“Oi Gab, tara na. Uwi na tayo. Mag gagabe na eh.” aya ko sa kanya

“Oo na. Tara na.” sabay tayo niya

“Teka, pinulikat ata ung paa ko. Hindi ako makatayo.” sabi ko kay Gab

Pano ba naman hindi mapupulikat tong papa ko. Eh kanina pa kami nakaupo dito.

“Akala ko ba gusto mo na umuwi. Tumayo ka na dyan.” pang aasar niya

“Kung tinutulungan mo kaya akong tumayo dito di ba? Nang aasar ka pa eh. Sinabi ko na sayo na pinupulikat paa ko eh.”

Tapos tawa lang siya ng tawa. Nang aasar pa siya eh masakit na nga ung paa ko.

“Tara na.” sabay abot niya ng kamay niya sakin

“Akala ko hindi mo pa ko tutulungan eh.”

Akala ko pa naman gentleman na siya eh. Hinawakan ko ung kamay niya ng bigla niya kong hinatak ng mabilis. Napatayo ako pero na out of balance ako. Hindi ko naapak ng ayos ung paa ko kasi pinupulikat pa din.

Kaya, ayan tuloy.

Nakakahiya ang mga susunod na pangyayari.

Babagsak na sana ako sa damuhan pero hinatak niya ko sa braso at inilipat sa kanya. Siya tuloy ung bumagsak sa damuhan.

Yakap yakap niya ko.

Nakapatong ako sa kanya.

Wah!!!

Ang awkward!!

Masyadong malapit ang mga mukha namin sa isa’t isa.

Hindi ako nakakilos agad. Nashock pa din kasi ako.

Maya maya pa ay inilalapit niya ung mukha niya sa mukha ko.

Wah!

Napapikit na lang ako sa sobrang tense ko.

Tapos maya maya..

Tumawa siya ng napakalakas.

HAHAHAHAHAHAHAHA

Tapos idinilat ko na ang mga mata ko sabay tayo ko.

“Mga kalokohan mo Gab ha ! Hindi nakakatuwa.” sigaw ko sa kanya

Tawa pa din siya ng tawa.

“ Tara na..Umuwi na tayo. Pagod na ko. Buksan mo ung kotse.“ sabay lakad ko papunta sa kotse niya at sumakay ako agad

Agad din naman siyang sumunod sakin at sumakay na din siya sa kotse.

“Wag ka na tumawa. Hindi nakakatuwa.” sermon ko sa kanya

Hindi niya pinansin ung sinabi ko sa kanya. Tumigil na siya sa pagtawa pero nakangiti naman siya.

“Bilisan mo na. Iuwi mo na ko. Pinaglalaruan mo lang ako eh.”

Biglang nawala ung ngiti sa mukha niya. Bigla siyang naging seryoso.

Tapos bigla niya kong nilingon. Seryoso ung mga mata niya.

“Hindi ko magagawang paglaruan ang isang tulad mo Ais. Kaya dapat,.hindi ka nagsasalita ng ganyan.” sabi niya sakin

Nakakatakot ung tono ng boses niya. Pati ung tingin niya sakin, tumatagos eh.

“Stop saying that Ais. Please. Lage akong nasa tabi mo kasi un ang gusto ko. “

“Sorry ha. Sorry. Ang defensive mo masyado. Ang dami mo naman sinabi.” sagot ko naman

“Nililinaw ko lang Ais.”

“Malinaw na. Malinaw na malinaw Gab.”

Sasagot pa sana siya ng biglang may tumawag kay Gab.

Agad naman niyang sinagot.

Si Lea ung tumawag. Niloud speaker niya para marining ko din.

“

Bakit

Lea.?“

-Gab

“

Andyan

Ais

?“

-Lea

“Yup,

kasama

ko pa

siya

.“

-Gab

“Hi Lea.

Pauwi

kami

.“

Ais

“

Pwed

bukas

Ais

??“

-Lea

“

Bakit

Lea?

Anong

meron

?“

-Gab

“Mag

uusap

sana

tayong

apat

eh.“

-Lea

“Sino sino?”

Ais

“

Ako

Gab,

ikaw

tsaka

Rain.“

-Lea

“

Michael?? Hindi

kasama

?“

-Gab

“Hindi

muna

Kelangan

muna

nating

makausap

Rain.

Magiging

magulo

lalo

pag

agad

tayong

nag

usap

kasama

Michael.“

-Lea

“

Ganun

Sige

.“

Ais

“Hindi

pwedeng

susunod

araw

lang

. Hindi pa

nakakapagpahinga

Ais

eh.“

-Gab

“Hindi

lang

Sige

bukas

. Gusto ko

din

naman

maayos

to eh.“

Ais

“

Sigurado

Ais

?“

-Gab

“

Sige

bukas

lang

Lea.“

Ais

“Call me Lea kung

saan

Susunduin

Ais

bukas

.“

-Gab

“Gab, wag

Ako

lang

mag

isa

Sabihin

niyo

lang

sakin

kung

saan

.“

Ais

“No

Ais

Susunduin

kita

. Wag

kumontra

.“

-Gab

“

nga

Ais

Ingat

kayo

pauwi

“

-Lea

“

Sige

Lea.

Bukas

lang

.“

-Gab

“Bye Lea.”

Ais

At naputol na ung call.

Tumingin ako kay Gab. Halatang ayaw niya na matuloy kami bukas.

“Gab, please. Trust me. Kaya ko harapin si Rain. Kakayanin ko to.” sabi ko sa kanya

Nilingon niya ko.

“Basta tandaan mo Ais. Lage lang akong nasa tabi mo.”

Tumango lang ako sa kanya.

Sana mapanindigan ko ung sinabi kay Gab.

Sana kayanin ko nga bukas.

Kung ano man ang mangyari bukas, sana handa ako.

Alam ko namang hindi ako papabayaan ni Lea.

Lalo na si Gab.

Chapter 17 Stop It

CHAPTER 17

STOP IT

Maaga ako sinundo ni Gab. Sa bahay daw nila Lea kami magkikita kita. Hindi pa rin aki nakatulog ng maayos kagabi. Kung ano ano kasi ang mga pumapasok sa isip ko. Ayan tuloy, puyat na naman ako. Wala pa kong maayos na tulog simula nung binantayan ko si Michael sa hospital. Akala ko pa naman makakabawi na ko ng tulog pag gising niya. Pero mali ako. Mukhang mas lalo akong mawawalan ng tulog kakaisip sa mga nangyayari ngayon.

“Ais, andito na tayo.” sabi ni Gab

Sa sobrang lalim ng iniisip ko, hindi ko na namalayan na andito na pala kami sa tapat ng bahay nila Lea.

Napansin ni Gab na ang lalim ng iniiisip ko.

“Ais, are you okay?”

Tumingin ako sa kanya at ngumiti.

“Oo naman,” sagot ko

“Are you sure na you want to this now? Pwede ka pa mag backout.. Hahatid na lang kita ulit sa inyo.”

Napakaconcern talaga ni Gab. Ramdam na ramdam ko ang pag aalala sa boses niya.

“Ok lang ako Gab. Trust me. Tsaka andyan ka naman di ba??” nakangiti kong sabi sa kanya

“Sige, ikaw bahala.”

“Don’t worry about me.”

“Tara na ?” pagka park niya ng kotse ay agad na kaming pumasok sa bahay nila Lea

Habang naglalakad kami ay bigla niyang hinawakan ang kamay ko.

“Ang lamig ng kamay mo ah. Hindi naman halatang kinakabahan ka noh?” pang aasar niya

“Sige, mang asar ka pa. Nakakatulong ka eh. Salamat.”

Nginitian niya lang ako.

Dirediresto na kaming pumasok sa bahay ni Lea. Hawak hawak pa din niya ang kamay ko. Hindi na nga siya kumatok eh. Fee at home talaga siya.

“Asan ba si Lea?” tanong ko kay Gab

“Andun daw siya sa sala. Kasama niya na daw si Rain.”

Para akong natigilan nung narinig ko ang pangalan ni Rain. Oo, aaminin ko. Naiinis ako sa kanya. Pero hindi ko magawang magalit sa kanya. Biktima lang namin kaming tatlo sa sitwasyon na to eh.

Papalapit na kami sa sala ng marinig kong may sinasabi si Rain kay Lea.

“Matagal pa ba sila? Akala ko ba maaga tayo magsisimula para matapos tayo agad??” reklamo ni Rain kay Lea

Nawala sa isip naming dalawa ni Gab na magkahawak pa din kami ng kamay. Kaya nakita kami ni Rain na ganun.

Naptatitig si Rain sa mga kamay naming magkahawak pa. Kaya bigla kaming nagbitaw sa isa’t isa.

’Sorry, trapik eh.: bati ni Gab sa kanilang dalawa

“Ok lang. Sige na maupo na kayo.” utos ni Lea

Pagkaupo namin ay biglang nagsalita si Rain.

“Kelan pa kayo naging close ni Gab?” tanong sakin ni Rain’

Nagulat ako sa tanong niya. Hindi ko alam kung paano sasagutin.

Sasagot na sana ako ng bigla akong inunahan ni Gab.

“Sinundo ko lang siya. Bakit? Masama ba un?”

“Just asking.” sabi ni Rain

“Issue ba un para sayo?” sabi ni Gab kay Rain

“Tingin mo?” sabay taas niya ng kilay kay Gab

“Sa pagkakaalam ko kasi, ikaw ang issue eh. Ikaw ang reason kung bakit tayo andito ngayon.” nakangising sambit ni Gab kay Rain

“Gab.” saway ko sa kanya

“May bago ka na palang savior ngayon Gab?” sabay tingin naman sakin ni Lea

“It’s not what you think Rain. Kung iniisip mo kanina ung nakita mo. Wala un Rain. Wala talaga. Mali nasa isip mo.” paliwanag ko sa kanya

“Bakit defensive ka Ais? Wala naman akong sinasabi di ba?? I am not even asking for your explanation eh.” sagot ni Rain

“Rain.” hindi na ko nakasagot sa kanya ng maayos

“Stop it Rain!” sigaw ni Gab

Nagulat kaming tatlo sa pagsigaw ni Gab kay Rain.

Biglang nabalot ng katahimikan ang bahay nila Lea. Wala ni isa samin ang nagbalak na sumagot pa kay Gab.

Chapter 18 Changes

CHAPTER 18

CHANGES

“Gab.” tawag ko sa kanya.

Pilit kong pinapakalma si Gab. Halata sa mukha niya galit na galit siya ngayon kay Rain. Pero mukhang walang effect ung pagpapakalma ko sa kanya.

Ang sama pa din ng tingin niya kay Rain. Kaya etong si Rain, iniirapan ako. Hindi naman kami pumunta dito para manggulo eh. Mali ata na pumayag ako na mag- usap usap kami ngayong apat.

“Guys, please. Stop it na nga. Wala tayong maaayos niyang kung patuloy kayong mag aaway dyan.” saway ni Lea

Tumingin ako kay Gab.

“Please, kalma ka lang. Kinakabahan ako sayo eh. Tapusin na lang natin ng maayos. Para makauwi na din tayo agad.” sabi ko kay Gab

“Okay.” at nag smile siya sakin

Inumpisahan ni Lea ang usapan.

“We all know about Michael’s situation right? Tayong tatlo, naalala niya na. That’s good news for the three of us. Pero he forgot Ais.”

Bigla akong napayuko sa sinabi ni Lea.

“Hindi ba kayo masaya nun? Finally, he remembers us na. Un naman talaga ang gusto nating mangyari from the start di ba??” sabi ni Rain

“Hindi mo ba narinig si Lea ha? He don’t remember Ais. Si Ais ang girlfriend niya. Wag ka namang magpaka selfish dito Rain. May ibang taong involve eh.” sabi ni Gab kay Rain

“Sorry. Kung hindi naman ako siguro nakilala ni Michael,hindi naman magiging ganito kagulo ang sitwasyon natin. Sorry talaga.” sabi ko sa kanilang tatlo

“Ais, stop saying sorry. Wala ka namang kasalanan. Hindi mo naman kasalanan na minahal ka ni Michael di ba??” sabi ni Lea sakin

“Basta, I’m really sorry.”

Bakit ganun? Parang hindi naniniwala si Rain sa mga sinasabi ko. Asan na ung bestfriend kong si Rain? Bakit siya nagkakaganito? Bakit ganito ung treatment niya sakin? I am her bestfriend. Nagbago na ba lahat dahil lang kay Michael??

“Are you okay?” tanong ni Gab sakin

“Oo naman.” ang I gave him a fake smile

“Nasa inyo naman yan kung bibiglain niyo siya eh. Fine, kayo ang magsabi sa kanya. Kasalanan ko bang ako ang unang hinanap niya nung nagising siya?” sabay tingin sakin ni Rain

“Anong pinapalabas mo ? Sana you keep your distance na lang kay Michael nung hinanap ka niya. “ sabi ni Lea

“Tama si Lea. Kung hindi ganun ung mga kinikilos mo, eh di sana hindi mahirap sabihin kay Michael ngayon ang lahat.” galit na sabi ni Gab kay Rain

“Wag mo kong sisihin Gab. Naging nice lang ang approach ko sa kanya. Is it wrong to miss him? After all di ba, we were very close before that accident.” sabi ni Rain

“Accident?” tanong ko sa kanila

“Stop bringing up new issues Rain. “ saway ni Gab

“Let’s do everything para maalala ni Michael si Ais. Unfair un sa kanya. We can do it slowly naman.” sabi ni Lea

“Keep your distance away from him Rain.” banta ni Gab sabay tingin kay Rain

“Bakit ba sakin ka nagagalit? Eh di kay Michael ka magalit. Siya naman ang hindi makaalala kay Ais di ba? Siya ang puntahan mo ngayon. Sa kanya mo ilabas yang galit mo.” galit na sabi ni Rain kay Gab

“Gab, please tama na yan. Kanina ka pa nagagalit eh. Nakakatakot ka na eh. Hindi ko gusto na nakikita kang ganyan.” sabi ko Gab

“Sorry Ais kung nakikita mo ko na ganito. Nakakainis lang kasi si Rain. Ang selfish niya.” bulong niya sakin

“Bakit kaya hindi na lang si Ais ang magsabi kay Michael? Siya naman ang dahilan ng pag uusap na to di ba? Bakit pa kasi tayo nakikialam ??” sabi ni Rain

Aba! Parang sumosobra na tong Rain na to ah. Kanina ko pa tinitiis ung mga sinasabi niya. Hindi na pwede to. I have to speak up na!

Tumingin muna ako sa kanya bago ako nagsalita.

“Kaya ko naman sabihin lahat kay Michael eh.” sabi ko sa kanya

“Un naman pala eh. Go. Let her.”

“Paano ko naman lalapitan ang boyfriend ko kung merong isa diyan na naka todo bantay sa kanya. Paano ko naman siya malalapitan??”

Bigla niya kong tinaasan ng kilay. HIndi siya nakasagot sa sinabi ko.

“What do you mean huh?!”

“Wala naman. Sinasabi ko lang ung totoo. Minsan kasi, matuto tayong lumugar sa dapat nating kalagyan. Hindi ung alam mo ng may nakalaang space para sa isang tao tapos sasakupin mo pa din ung space.”

“Sigurado ka bang may lugar ka talaga sa buhay niya ha?!” naiinis na sabi ni Rain

“Oo, eh ikaw?”

“Kung mahalaga ka talaga sa kanya, eh di sana kahit bumalik ung old memories niya, hindi ka sana niya nakalimutan. Sana naalala ka pa din niya. Pero what happen Ais? She can’t even remember your name. Di ba?” nakangising sagot niya sakin

Tinamaan naman ako masyado sa sinabi niya.

“Atleast alam ko kung ano ang lugar ko sa buhay niya. Ikaw ba?”

Hindi na mapakali si Gab at Lea. Umiinit ung usapan namin ni Rain. Nakatitig na sakin si Lea na para bang sinasabi niyang itigil ko na ang pakikipagsagutan kay Rain. Pero hindi, hindi ako dapat magpatalo sa kanya. Sobra na kasi ung mga sinasabi niya sakin. Kahit pa bestfriend ko siya. Hindi ko to palalagpasin.

Tumawa muna siya bago siya ulit nagsalita.

“Sabihin na nating, alam mo nga ang lugar mo sa buhay niya. That’s not the real score eh. The question is, si Michael ba? Alam niya kung ano ang lugar mo sa buhay niya? Kung ngayon pa lang eh. Hindi ka niya maalala.”

Sobra na talaga siya. Ayaw niya magpatalo. Kaya hindi din ako magpapatalo.

Kelangan ko ng tapusin tong usapan na to.

Tumayo ako sa kinauupuan ko at lumapit ng bahagya sa kanya.

“It’s true, his mind forgets everything about me. Pero alam ko, alam ng puso niya kung ano o saan ba ang lugar ko sa buhay niya. Nangako siya na he will never forget me. Alam ko un. I trust him. And I will always hold on to that promise.” sabay talikod ko sa kanya at naglakad na ako ng mabilis palabas ng room

Naiwang shock si Rain sa mga sinabi ko. Hindi ko na nagawang magpaalam kay Lea. Pero alam kong naiintindihan naman niya kung bakit nag walkout na lang ako basta basta. Hindi ko na kasi kaya pa na ipagtuloy ung usapan na un.

Agad namang sumunod si Gab sakin. Binilisan niya ang lakad niya hanggang sa maabutan niya ko.

“Akala ko hindi mo ko kakayanin eh.” sabi ni Gab sabay akbay sakin

“Sabi ko naman sayo di ba?” nakangiting sagot ko sa kanya

“Tara na, iuuwi na kita. Alam kong pagod ka na.”

Tumango lang ako sa kanya. Tama siya pagod na nga ako. Parang nadrain ung energy ko sa naging pag uusap namin ni Rain eh. Inaantok na nga ako eh.

Kelangan ko talagang magbawi ng lakas. Dahil nararamdaman ko,na sa susunod pa na mga araw. May mga mas matindi pang mga mangyayari kumpara sa naging pag uusap namin ni Rain kanina.

Chapter 19 Care

CHAPTER 19

CARE

RAIN

“Ano un Rain? Lalo mo lang pinapagulo ung sitwasyon. My God naman Rain. Stop your childish act.” sermon sakin ni Lea

Naiwan kami ditong dalawa sa sala. Agad na umalis si Ais at Gab.

“Bakit parang mas kinakampihan niyong dalawa si Ais ha ?? Di ba ako ang friend nyo?” sagot ko naman sa kanya

Napapailing si Lea sa mga sinabi ko sa kanya.

“Bakit? Totoo naman eh. Yan ang napapansin ko Lea. Lalo na yang si Gab. Parang hindi niyo ko kaibigan eh.”

“It’s not like that Rain. Alam mo, ikaw lang din mismo makakasagot dyan sa mga tanong mo samin eh.”

“Ano bang masama sa ginagawa ko ngayon ha ? Inalaagan ko nga si Michael eh. Anong masama dun?”

“Wala akong sinabi na masama na alagaan mo si Michael eh.”

“Sayo na mismo nanggaling yan Lea. Hindi masama di ba ?Eh bakit galit na galit kayo sa mga ginagawa ko?”

Napapataas ung kilay ni Lea sa mga paliwanag ko.

“Hindi mo alam ung mali? “

“I don’t get it.”

“Si Ais ang dapat na nag aalaga sa kanya. Hindi ikaw. Un ang mali eh. Naiintindihan mo ba ?” naiinis na sabi ni Rain sakin

“Hindi nga siya maalala ni Michael di ba ? Paano niya aalagaan si Michael kung hindi nga siya kilala.”

“Kaibigan mo si Ais di ba ? Bakit ka ba ganyan sa kanya ? Ang cold ng treatment mo eh.”

Halata naman talagang kampi tong dalawa na to kay Ais. Nakakatampo eh. Ako ung kaibigan nila. Pero ako pa ung inaaway nila.

“Dapat hinayaan mo na lang sana muna si Michael. Sana hindi ka na lang muna nagpakita.” sabi ni Lea

“Ang selfish niyo. Namiss ko ng sobra ung tao. Tapos sasabihin niyo sakin na wag ako magpapakita?”

Hindi ko na namalayan na napapataas na pala ang boses ko sa pakikipag usap ko ngayon kay Lea.

“Alam kong alam mo ung dapat mong gawin Rain. Hindi ka na namin dapat paalalahanan.”

Bigla na kong tumayo sa kinauupuan ko. Ayoko na ituloy tong usapan na to. Nakakastress masyado. Kanina kay Ais tapos ngayon kay Lea naman.

“Uuwi na ako. Masyado ng nakakapagod tong araw na to.”

“Tapos aalis ka agad agad?? Rain! Ano bang nangyayari sayo ha ?”

“Galing ako sa hospital kanina. Pwede ng madischarge si Michael bukas. Kung gusto niyo sumama sa pagsundo. Sige sumama kayo.”

“Rain naman.” pigil sakin ni Lea

“I have to go.” sabay labas ko na ng bahat nila Lea

Hindi na ko nagpapigil kay Lea. Gusto ko na din kasi umuwi. Maaga ko pa susunduin si Michael bukas . Kaya kelangan kong matulog ng maaga kasi maaga pa ko gigising bukas.

Ako ang kelangan ni Michael ngayon.

Hindi ko sasayangin ung chance na binigay sakin ngayon.

Kahit ano pang sabihin nila, gagawin ko ang gusto ko.

Gagawin ko ang alam kong tama.

Hindi ako magpapa apekto sa mga sinasabi nila.

Kahit na ano pa ang mangyari.

Mahalaga sakin si Ais.

Pero mas mahalaga sakin si Michael.

Sorry Ais.

Chapter 20 Girlfriend

,credits to:

MCtheGreat

, i really

love

the cover. Thank you!

Harthart

CHAPTER 20

GIRLFRIEND

Tumawag sakin kagabi si Gab. Sabi sa kanya ni Lea, ngayon daw ang uwi ni Michael. Ok na daw kasi siya Pwede na daw siya madischarge.

And that’s good news. Finally, makakauwi na ang boyfriend ko. I don’t have to worry about him.

Tinanong ko ni Gab kung sasama ba ako sa pagsundo kay Michael. Sabi ko pag iisipan ko.

Pero ang totoo, gustung gusto ko siya sunduin. Pero di ba ? Ako naman dapat talaga ang sumundo sa kanya?? Ako ang girlfriend niya eh.

Hindi si Rain!

Ano ba to?! Ang aga aga eh. Kagigising ko lang tapos puro problema na agad iniisip ko. Kababawi ko lang ng tulog ko eh. Tapos stressed na ako agad. Ano ba naman yan!

Stop thinking about it Ais! Bakit mo ba iniisip un masyado? Ikaw naman talaga ang may karapatan kay Michael for the first place.

You are his girlfriend. Right??

Nako! Nababaliw na talaga ako. Kinakausap ko na naman ang sarili ko.

Maya maya ay pa nag ring ang phone ko.

1 message received..

Aga magtxt naman nito ni Gab.

Agad kong binuksan ung message niya.

“

Gising

??“

-Gab

Nagreply naman ako agad.

“

.“

Ais

“

Sasama

?“

-Gab

Hindi ako agad nakareply sa kanya. Nag iisip pa din ako kung sasama ako sa pag sundo kay Michael.

Teka nga !

Bakit ko pa ba pinag iisipan pa to??

Ako ang girlfriend eh!

Kaya dapat kasama ako sa pagsundo!

Tama!

Kelangan sumama ako!

Agad kong tinawagan si Gab.

Calling Gab..

“Hello?

Ais

??“

-Gab

“

Nakapag

isip

ko.“

Ais

“So what’s your final decision??”

-Gab

“

Sasama

ako

.“

Ais

“That’s my girl!”

-Gab

Ano daw? That’s my girl daw? My talaga??

“Ha??”

Ais

“

Ahm

wala

Sunduin

kita

?“

-Gab

“

lang

?“

Ais

“

naman

Mga

what

tim

kita

susunduin

??“

-Gab

“Just give me 30 minutes.

Tapos

I’ll tell you kung

saan

susunduin

??“

Ais

“Okay.

Pakibilisan

ha??“

-Gab

Tapos naririnig ko siyang tumatawa sa kabilang line.

“

Anong

nakakatawa

?“

Ais

“

Iba

ung

natutuwa

natatawa

.“

-Gab

“Eh

bakit

nga

?“

Ais

“

Makikita

kasi

kita

Namiss

kita

eh.“

-Gab

“Gab?!”

Ais

Then naputol na ung call.

“Ay grabe. I-end daw ba ung call??”

Maya maya pa ay biglang nagring ulit ung phone ko.

1 messaged receive..

Kay Gab galing ung message.

“I”

ther

e in 3o minutes. See you! “

Magrereply pa sana ako ng bigla ako ulit nakareceive ng txt from him.

“

Namiss

talaga

kita

.“

Chapter 21 Loving People

CHAPTER 21

LOVING PEOPLE

Tama ba tong ginawa ko?

Tama ba na sumama ako sa pagsundo kay Michael?

Bakit ba parang kinakabahan ako?

Dumating nga after 30 minutes si Gab. Nakapark na daw siya malapit sa bahay namin. Tinawagan ko agad siya. Sinabi kong hintayin na lang niya ako kung san siya nakapark.

Pagka end ko ng call ay agad akong bumaba at nagmadali ng lumabas ng bahay.

“Ais!” tawag sakin ni kuya Kevin

“Andyan ka pala kuya.” sagot ko

“Aalis ka na naman? Madalang na kitang makita dito sa bahay ah.” sermon niya

Grabe naman tong si kuya Kevin.

“Hindi naman. Nagpaala naman ako kay mom di ba. Umuuwi naman ako.”

“Wag ka ng magpapagabi. Umuwi ka agad.”

“Opo Kuya.”

Tapos maya maya ay lumapit sakin si kuya tapos niyakap ako.

Nagulat naman ako sa ginawa niya. Hindi naman siya usually ganito sakin eh.

“Bakit kuya?” tanong ko sa kanya

’Ok ka lang ba??“

Pakiramdam ko tuloy, gusto kong maiyak sa tanong niya.

“Oo naman kuya. Ikaw ba?”

“Ok lang ako. Basta ok ka.”

“Ok ako. Wag ka mag alala.”

“Basta pag may kelangan ka, magsabi ka.”

Nakakapanibago naman tong si kuya Kevin. HIndi ako sanay na ganito siya.

“Sige kuya, Aalis na ko ha. Pupunta pa kaming hospital eh. Susunduin ako ni Gab.” sabay kalas ko sa pagkakayakp niya sakin,

Hindi na sumagot si kuya, ngumiti lang siya sakin. Agad na din akong lumabas ng bahay at pinuntahan si Gab.

Nang makita ko ung kotse ni Gab ay agad akong tumakbo papalapit. Binuksan agad ni Gab ung pinto ng makita niyang papalapit na ako.

“Bakit ka tumatakbo?” tanong niya sakin

“Ah, wala lang.” sabay ngiti ko sa kanya

“Pinapagod mo lang sarili mo eh.”

“Nu ka ba. Ok nga lang. Tsaka nagmamadali kasi ako. Nakakahiya naman kung late pa ko di ba. Susunduin mo na nga ako tapos magpapalate pa ko.”

“Ah, kaya pala. Nahihiya ka sakin?”

“Oo, kasi lage mo na lang akong sinusundo. Kahit di naman dapat.”

“Ais, di ba sinabi ko naman sayo…” hindi ko na siya pinatapos sa sasabihin niya

“Okay po. Alam ko na po ung sasabihin mo. Wag ka na magalit diyan. Tara na?” nakangiti kong sagot sa kanya

“Hindi na siya sumagot. Tumango lang siya at nagsimula na siyang magdrive.

Ano ba tong si Gab? Ang tahimik dito sa kotse. Nakakabingi ung katahimikan. Ang seryoso pa ng mukha niya.

“Ahm Gab?” basag ko sa katahimikan

Lumingon siya bago siya sumagot sakin.

“Bakit Ais?”

“Kinakabahan ako. Hindi ako mapakali.”

Tapos bigla niyang hinawakan ung kamay kong nakapatong sa lap ko then nag smile siya.

“Alam kong kaya mo yan Ais. Ikaw pa? Mahal mo si Michael di ba?”

“Oo naman.”

“Eh di kaya mo yan. Di ba ? Pag mahal mo ang isang tao, lahat gagawin mo. Tama ba?”

“Oo, tama ka.” sagot ko

“Kaya wag ka ng kabahan. Tsaka kung hindi mo kaya, tawagin mo lang ako. Aalalayan kita.” ngumiti siya sabay alis niya ng kamay niya sa lap ko

Chapter 22 Smile

CHAPTER 22

SMILE

Nakarating kami ni Gab ng maaga dito sa hospital. Agad kaming bumaba sa kotse.

“Asan si Lea?” tanong ko agad kay Gab

“Mamaya pa un.” sagot niya

“Ha? Eh akala ko ba ganitong oras tayo magkikita kita? Kahit si Rain?”

Busy siya sa pagkuha ng ibang gamit sa likod ng kotse niya. Tumango siya.

“Ang gulo ha? Akala ko ba…”

Sinara niya na ung sa likod ng kotse niya.

“Mamaya pa ung mga un dadating. We arrived mga one hour earlier kesa dun sa dalawa.” sabay tingin niya sa relo niya

“Maaga tayo ng one hour?”

“Yup, bakit?”

Bakit naman napaaga kami ng one hour? Pinagloloko ba ko nito ni Gab??

Napansin ni Gab na nalilito ako sa mga nangyayari.

“Ais, eto na yung chance mo para makausap si Michael ng solo. Me and Lea planned this. Okay?”

“Plano niyo tong dalawa?? Bakit hindi niyo sinabi sakin? Nakakabigla naman kayo.”

“Bakit? Papayag ka ba pag sinabi namin ni Lea ung totoo?”

Hindi ako nakasagot sa tanong niya.

“Kita mo na? I knew it. Si Lea gusto niya talaga ipaalam sayo ung plano. Ako lang ang hindi pumayag. Kasi alam kong hindi ka papayag.”

“And daya mo. Nakakatampo.”

“Alam mo, pumasok ka na sa loob. Puntahan mo na si Michael. Tumatakbo ang oras eh. Sayang naman ung plano namin ni Lea. Baka mamaya mapaaga si Rain ng pag dating eh,”

“Thank you,”

Ang swerte ko naman sa dalawang to. Ginagawa talaga nila lahat para lang tulungan ako.

Tama to. Magkakaroon ako ng chance para solo kong makausap si Michael. Buti na lang wala pa si Rain. Hindi ko sasayangin tong chance na to. Hindi mababalewala tong plano ni Gab at Lea.

“Sige na, puntahan mo na si Michael.”

Lumapit ako kay Gab at bigla ko siyang niyakap.

“Thank you talaga.”

Niyakap niya din ako ng mahigpit.

’Sumunod ka ha? Hihintayin kita dun. Magagalit ako sayo pag wala ka dun.“ sabi ko kay Gab

“Oo, susunod ako agad. Tatawagan ko lang si Lea saglit.”

Kumalas na ko sa pagkakayap sa kanya at agad akong pumasok sa hospital.

Eto na, andito na ko sa tapat ng pinto ng kwarto ni Michael. Hawak hawak ko na ung doorknob, pero hindi ko magawang buksan ung pinto.

Lalo pang bumibilis ang tibok ng puso ko. Mas kinakabahan ako.

Pero chance ko na to. Miss na miss ko na si Michael. Namimiss ko na siyang kasama.

Huminga ako ng malalim at nilakasan ko na ang loob ko. Hinawakan ko ng mahigpit ung doorknob at binuksan ko na ung pinto.

Lalo pang bumilis ang tibok ng puso ko ng makita ko si Michael.

Gustung gusto ko siya lapitan at yakapin ng mahigpit.

Pero alam kong hindi ko pa un pwede gawin. Ayoko siyang biglain. Baka lalo lang magulo ung sitwasyon.

Hindi na siya nakahiga sa kama. Eto siya nakaupo, inaayos sa bag niya ung mga gamit niya.

Naramdaman niyang may pumasok sa kwarto niya.

Lumingon siya sa may pinto. Napatingin siya sa akin.

Nagkakatitigan kami.

Tapos…

Ngumiti siya sakin.

Namiss ko ung mga ngiti na un! :(

Ung mga ngiti niyang para sa akin lang.

Pakiramdam ko maiiyak na ko ng tuluyan.

Miss na miss ko na talaga ang boyfriend ko.

Bakit ba kasi kelangang mangyari ang mga to??

Sana masamang panaginip na lang to.

Sana hindi totoo ang mga to.

Ang sakit sakit na kasi.

Sana bumalik na kami sa dati. :(

Ayoko na ng ganito.

I really miss you Michael ! :(

Chapter 23 Tears

CHAPTER 23

TEARS

Hindi ko na namalayan na kinakausap pala ako ni Michael. Nakatitig pa din kasi ako sa kanya.

Natauhan lang ako ng tinawag niya ako sa pangalan ko.

“Ais?? Ok ka lang?” tawag sakin ni Michael

“Ah,oo. Okay lang ako.”

Ngumiti siya ulit sakin.

Lumapit ako sa kanya at nagsimulang tulungan siya na ayusin ang mga gamit niya.

“Bakit ikaw nag aayos ng gamit mo? Kakagaling mo lang eh. Baka mabinat ka niyan.” saway ko sa kanya

“Hindi ok lang. Gusto ko na din kasi umuwi eh. Ayoko na dito sa hospital.”

“Sige na, ako na ang bahala dito. Manood ka na lang muna ng tv diyan. Maupo ka sa kama, Ako na mag aayos nito.”

Kokontra pa sana siya sa mga sinabi ko. Kaya hinatak ko siya palayo dun sa gamit niya na at pinaupo ko siya sa kama.

“Diyan ka na maupo. Okay?” nakangiti kong sabi sa kanya

Hindi na siya nakakontra sakin. Sumunod siya sa utos ko. Kinuha niya ung remote at binuksan ung tv.

Sinusulyapan ko siya ng palihim. Kung pwede lang na yakapin ko na siya ngayon, ginawa ko na. Pero alam kong hindi ko un magagawa.

Nangingilid na ung luha sa mga mata ko habang inaayos ko ung mga gamit niya.

“Gusto mo ba kumaen?” tanong ko sa kanya

“Hindi ok lang. Pag uwi na lang.”

“Sigurado ka?” tanong ko

Tumango lang siya sakin.

Ano bang tong ginagawa ko? Kung ano ano ung mga tinatanong sa kanya. Parang kahapon lang ang dami kong sabihin sa kanya.

Maya maya pa ay nagring ung phone ko. Kinuha ko ung cp sa bulsa ko at chineck kung sino ung nagtxt.

Si Gab pala.

“Andito lang ako sa labas ng room ni Michael. Text or call me pag may kelangan ka sakin.”

-Gab

“Okay.”

agad kong reply

Ibinalik ko agad ung phone sa bulsa ko at tinuloy ko ang pag aayos ng gamit ni Michael.

“Si Gab ba un?” tanong ni Michael sakin

“Ha?”

“Yung nagtxt sayo?” tanong niya ulit

“Ah, oo.”

“Sabay kayong pumunta dito?”

“Oo, bakit?”

“Wala naman.”

Ang sakit lang. Ganun ung mga pinag uusapan namin. Mga simpleng bagay lang.

Hindi talaga niya ko matandaan.

“Ais?” tawag nkya sakin

“Paano mo nga pala nalaman ung pangalan ko? “

Sana marinig ko ung gusto kong sagot mula sa kanya.

“Sinabi ni Lea.” nakangiting sagot niya

Parang dinurog ung puso ko. :(

Kahit pangalan ko, hindi niya alam.

“Pero alam mo, parang familiar ka sakin. Have we met somewhere else before the accident?” tanong ni Michael

Tama yan Michael. Ganyan nga, alalahanin mo kung sino ba ako sa buhay mo.

“Hindi mo matandaan?” tanong ko

“Hindi eh. Sorry kung hindi ko matandaan ha. Just give me some time. Sabi naman ng doctor, maalala ko ung mga past memories, Pero hindi agad agad.

Hanggang kelan ako maghihintay para maalala mo?

“Hindi kaya napakilala ka na samin ni Gab before the accident?”

Hindi Michael. Mali yang iniisip mo.

“Hindi Michael. Hindi naman talaga kami magkakilala ni Gab.”

Mukhang naguluhan siya sa sinabi ko sa kanya. Iniba ko na lang ung usapan para hindi na siya magtanong ng kung ano ano.

“Ayos na ung mga gamit mo.” bigla kong sabi sa kanya

Tumayo siya sa kinauupuan niya at lumapit sa mga bag niya.

“Thank you Ais.”

Ang lapit niya sakin ngayon. Ung mabilis na pintig ng puso ko kanina, mas lalo pang bumibilis. Nahihirapan na ko huminga.

Kelangan ko ng umalis dito sa kwarto na to. Pakiramdam ko hindi na ko tuluyang makakahinga pag hindi pa ko umalis dito.

“Ahm, sige. Labas lang ako, puntahan ko lang si Gab para makauwi ka na.” sabi ko sa kanya

Palabas na ko ng bigla niya akong tinawag.

“Ais.” at agad ko siyang nilingon

“Bakit?”

“May tatanungin sana ako eh.”

“Ano un?”

“Bago ako maaksidente? May girlfriend ba ko? Pakiramdam ko kasi meron eh..”

“Ha?”

Anong isasagot ko sa kanya? Sasabihin ko na bang ako un?“

“Oo.”

“Sabi ko na may girlfriend ako eh. Sino??” natatawa niyang sagot

“Ako Michael.” sagot ko

Tapos tumawa siya.

“Wag ka naman mag joke Ais, Sabihin mo naman kung sino ang girlfriend ko.”

“Sinagot ko na ung tanong mo.” seryoso kong sagot

“Baka awayin ako ni Gab sa sinasabi mo eh.” tapos tawa pa din siya ng tawa

Kelangan ko na talaga makaalis sa loob ng kwarto na to. Tinalikuran ko na siya at palabas na ko pinto.

Naitigilang ako sa pagbukas ng pinto dahil sa mga sinabi niya.

“Pakiramdam ko kasi si Rain ung girlfriend ko. Miss na miss kasi niya ako. Parang ang tagal kong nawala. Sobrang saya niya nung nalaman niyang gising na ako. Nahihiya naman akong itanong kung girlfriend ko ba siya. Ayoko kasing masaktan siya.” paliwanag niya

Tuluyan na akong hindi nakahinga.

Tuluyan na ding bumagsak ang luha sa mga mata ko.

Ung mga luhang kanina ko pa pinipigilan na tumulo.

Chapter 24 Safe

CHAPTER 24

SAFE

Hindi na talaga ako makahinga.

Ang sakit sakit na ng puso ko.

Tuloy tuloy pa din ang pag agos ng luha sa mga mata ko.

Hawak hawak ko ung pinto ng biglang itong bumukas.

Si Gab pala ang nasa kabila ng pinto.

Nagulat siya ng makita niya ako pagbukas niya ng pinto. Hindi niya inaasahan na ganitong ang itsurang aabutan niya pagsunod niya sa akin.

“Ais.” tawag ni Gab sakin

Patuloy pa rin ako sa pag iyak. Hindi ko na magawang sumagot sa kanya. Hindi ko magawang magsalita dahil sa paghikbi ko.

Pinilit kong magsalita pero walang boses na lumalabas sa bibig ko.

“Gab!” bati ni Michael sa kanya

“Michael.” sagot naman ni Gab sa kanya

Nilingon lang niya saglit si Michael pero agad naman niya ulit ibinalik ang mga tingin niya sa akin.

“Ialis mo na ako dito. Please Gab. Hindi ko na kaya.” umiiyak kong sabi kay Gab

Maya maya pa ay nilapitan na ako ni Gab at inakbayan niya ako. Nakaharap pa rin kaming dalawa sa pinto. Nilingon niya si Michael at nagsalita.

“Pre, samahan ko lang si Ais sa labas saglit.”

“San kayo pupunta?” tanong niya

“May pupuntahan lang kami saglit. Babalik din kami agad.” bigla kong sagot

Napatingin bigla sakin si Gab. Nagulat siya dahil nagawa ko pang makasagot kay Michael.

“Ah ganun ba.” sagot ni Michael

“Babalik din kami agad Michael. Ok ka na ba iwan mag isa?”

“Oo naman.” nakangiti niyang sagot kay Gab

“Sige, alis na kami.”

Palabas na kami ni Gab ng bigla niya kong tinawag.

:Ais!“ sigaw niya

HIndi ko siya pwede lingunin. Makikita niya kong umiiyak pag hinarap ko siya.

Si Gab na sana ang sasagot para sakin pero pinigilan siya. Hinawakan ko siya ng mahigpit sa braso.

Nilingon ko ng bahagya si Michael tska ako sumagot.

“Bakit?” sagot ko

“Ok ka lang ba? Bigla ka na lang kasi nanahimik nung nag uusap tayo eh.” sabi niya sakin

“Oo naman. Bakit naman hindi ako magiging okay?”

Tapos humarap na ko kay Gab.

“Alis na kami.” paalam ni Gab kay Michael

Lumabas na kami ng kwarto ng nakaakbay pa rin sakin si Gab. Sinara niya agad ung pinto pagkalabas naming dalawa sa kwarto ni Michael.

Dahan dahan akong kumalas sa pagkakaakbay niya at sumandal ako sa pader na malapit sa kwarto ni Michael.

“Ais” sabay lapit niya sakin

Wala na.

Pakiramdam ko nanghihina ako.

Bigla na naman bumuhos ang luha sa mga mata ko.

Nilapitan ako ni Gab at inialis ako sa pagkakasandal sa pader. Inilapit niya ko sa kanya ng dahan dahan at niyakap ako ng mahipit.

Mali to.

I feel safe pag niyayakap niya ko ng ganito.. Pakiramdam ko walang makakapanakit sakin pag niyayakap niya ko ng ganito.

Dati nararamdaman ko lang to sa yakap ni Michael sakin. Pero bakit ngayon? Nararamdaman ko din to ngayon kay Gab.

“Bakit ba lage ka na lang niya pinapaiiyak?” bulong niya sakin

“Akala niya si Rain ung girlfriend niya. Ayaw daw niya masaktan si Rain. Ni hindi niya alam ang pangalan ko. “

“Ais, please. Nasasktan ako pag ganito ka eh.”

“Akala ko ba mahal niya ko. Akala ko ba ako lang. Eh bakit wala man lang siyang maramdaman para sakin? Nakalimutan na din ba ako ng puso niya?” humikhikbi kong sambit kay Gab

“Iuuwi na kita. Tara na. Kelangan mo ng magpahinga. Next time na lang kayo ulit mag usap ni Michael.”

Inaya niya na ako umuwi. Nakayuko lang ako habang naglalakad. Ayokong makita ng ibang tao na namumugto na ang mga mata ko. Dirediretso na kaming maglakad ng bigla siyang tumigl. Napatigil din ako bigla at iniangat ko ang tingin ko.

“Rain, Lea.” sabi ni Gab’

“Bakit aalis na kayo?” tanong ni Lea

“Yan ba ang hindi close? Ha Gab?” mataray na tanong ni Rain kay Gab

Palihim kong pinupunasan ung mga mata ng bigla pa ding mapansin ni Lea.

“Ais, umiiyak ka ba? Anong nangyari??” sabay lapit at yakap niya sakin

“Wala to Lea. Okay lang ako. Pagod lang ako. Hindi pa kasi ako nakakabawi ng tulog eh.” sagot ko

“Don’t lie to me. Please naman.”

“Hahatid ko na siya pauwi,” sabat ni Gab

“Bakit naman ? Hindi ba sabay sabay nating susunduin si Michael dito? Dapat anditoka.”

“Wag niyo pilitin ang ayaw. Kung ayaw niyo pa pumasok. Ako na lang papasok.” sabay pasok ni Rain sa kwarto ni Michael

“Rain!” pigil ni Lea sa kanya

“Sige na Lea. Hintayin niyo ko. Babalik ako.” sabi ni Gab kay Lea

“Sige. Mag ingat kayo ha.”

“Bye.” paalam ni Gab kay Lea

Tumango lang ako kay Lea at nagsimula na kaming maglakad palabas ng hospital.

Gumagaan ang loob ko pag kasama ko si Gab.

Bakit ganito ung nararamdaman ko??

Maling mali..

Chapter 25 Chances

CHAPTER 25

CHANCES

Agad naming pinuntahan kung saan nakapark ung kotse ni Gab. Inalalayan niya kong hanggang makasakay ako.

Medyo kalmado na ko. Nakakahinga na ako ng maayos. Tumigil na din ako sa pag iyak ko.

“Iuuwi na ba kita?” tanong ni Gab sakin

Umiling ako.

“Oh bakit? Akala ko ba ayaw mo na dito.” sagot niya

“Mamaya na lang. Gusto ko lang naman makaalis dun sa kwarto ni Michael.”

“Pano kita proprotekhan kung ayaw mo naman.” naiinis niyang sagot sakin

Bigla akong natigilan sabihin niya.

Protektahan??

Ako??

“Hayaan mo naman akong protektahan ka sa paraan na kaya ko. Hindi sa nakikialam ako sa buhay mo. Pero Ais, I really care about you. Sobra Ais.”

“Gab, naaappreciate ko naman ung ginagawa mo sakin eh.”

“Hindi ko maramdaman Ais. Parang ayaw mo eh.”

Halata pa rin ang inis sa boses niya.

“Hindi mo naman kasi kelangan gawin un eh. Nahihiya na ako sayo.” sagot ko naman

Humarap siya sa akin at tumitig sa mga mata ko.

“Eto ang gusto kong gawin. Sana hayaan mo na lang ako. Wag ka mag alala. Hindi ako gagawa ng mga bagay na ikakasira niyong dalawa ni Michael. Trust me Ais. Please.”

Sincere ung pagkakasabi nya ng mga un sa akin. Kitang kita ko sa expression ng mga mata niya.

“Wag mo naman ako tignan ng ganyan. Please.” sabay bitaw ko na sa kamay niya

Hindi na ako nakatitig sa kanya. Diretso akong nakatingin. Habang siya naman, nararamdaman kong nakatitig pa din sa akin.

“Sana hayaan mo akong alagaan at protektahan ka sa paraan na kaya ko. Sana pagbigyan mo ko. Wag mo sanang ipagdamot sakin ung pagkakataon na to Ais.”

Hindi ko alam ang isasagot sa kanya.

Bakit ba kasi nasasabi niya ung mga ganitong bagay??

Bakit sakin pa ??

“I really appreciate ung mga ginagawa mo para sakin Gab. Alam mo, kung wala kayong dalawa ni Lea. Baka hindi ko na kinakaya tong lahat eh. Gusto kong magpasalamat sa mga ginagawa mo para sakin.”

“Ihahatid na kita sa inyo.” biglang sambit niya

“No Gab. Wag muna. Sumunod na lang tayo sa kanila sa paghatid kay Michael.”

“Sigurado ka? Akala ko ba gusto mo magpahinga?”

“Medyo ok naman na ko. Kaya ko pa.”

“Wag mo pilitin kung hindi mo kaya.”

“Kaya ko to.”

“Sige, sabihan ko lang si Lea. I”ll text her na susunod tayo dun.“

Tumango lang ako sa kanya.

Agad niyang kinuha ung phone niya sa bulsa at tinext si Lea.

“Maghintay na lang tayo dito sa loob.” sabi niya sakin

“Sige.” sagot ko naman

Bigla kaming natahimik na dalawa dito sa loob ng kotse niya.

“Aaminin ko. Dati isang malaking pabor lang lahat ng ginagawa kong to para sayo. Sinabi ni Michael na wag kita papabayaan pag nangyari to. Pero ngayon, hindi na to pabor ni Michael.” sabi niya sakin

“Anong ibig mong sabihin?”

“Lahat ng to, kusa kong ginagawa para sayo. Dahil eto ang gusto kong gawin. Ang protektahan ka, ang alaaga ka.” sagot ni Gab

Chapter 26 Flashback #2

CHAPTER 26

FLASHBACK #2

RAIN

“Rain.” tawag sakin ni Lea sabay katok sa pinto ng kwarto ko

Aga akong tumayo sa pagkakaupo ko sa kama ko. Lumapit ako sa pinto at binuksan ito.

“Hi” nakangiting bati sakin ni Lea

“Ang tagal mo naman. Sabi mo kanina papunta ka na eh.” masungit kong sagot sa kanya

“Ang aga aga nagsusungit ka eh. Tabi ka nga dyan.” sabi niya sakin sabay tulak niya sakin ng mahina palayo sa pinto

Mahina lang naman ung pagkakatulak niya sakin. Pero niloko siya. Kunwari napalakas ung tulak niya sakin ng hindi ko namamalayan.

“Aray ko naman! Masakit kaya ! Itulak daw ba ko.” sigaw ko sa kanya

Hindi niya pinansin ung pagsigaw ko. Dirediretso lang siyang pumasok sa kwarto ko at nahiga sa kama ko.

“Aba ha! Hindi mo talaga pinansin ung pagsigaw ko.” sabi ko kay Lea

Tumawa siya bigla.

“Ano ka ba. Ang hina lang kaya ng pagtulak ki sayo. Nag over react ka lang. Kala mo hindi ko mapapansin.” sabay tawa niya ulit

“Grabe ka talaga Lea!”

Lumapit ako sa kanya. Kinuha ko ung unan at hinampas ko ng mahina sa ulo niya.

Nagulat siya sa ginawa ko. Natatawa kasi ako nung hinampas ko siya ng unan sa ulo niya. Hindi ko namalayan na medyo napalakas pala.

Hinawakan niya ung ulo niya at tumingin sakin.

“Un ang masakit!” sigaw niya

Kumuha din siya ng unan at nakaakma siyang ibabato sakin.

Pero buti na lang nakaiwas ako.

Hahahahahahahaha

“Akala mo tatamaan mo ko no?” Asa ka. “ at nagtawanan na kaming dalawa.

Nagsalita si Lea kaya natigil ung pagtatawanan namin.

“Oi Rain. Teka nga. Bakit ba nagmamadali ka na papuntahin mo ko dito ha?” tanong niya sakin

“Saglit lang naman. Excited ??”

“Ako pa daw ung excited. Baka ikaw.” tapos tawa na naman niya

“Hindi ah. Baka ikaw un. Kasi pumunta ka agad dito. Eh di excited ka nga.”

“Nako talaga. Hindi naman ako pupunta dito kung hindi mo ko pinapunta at hindi mo ko pinagmadali.”

“Grabe ka talaga.” sabay hampas ko sa braso niya

“Aba, nakakadami ka na ah.”

Tapos lumayo ako kasi gantihan niya ko.

“Oh bakit ka lumayo?” natatawang tanong niya sakin

“Ay nako. Kilala kita Lea. Alam kong gaganti ka. Nag iingat lang ako. hahahaha” sagot ko

“Halika na dito. Lumapit ka na. Hindi ako gaganti.”

“Totoo??” tanong ko

“Oo nga. Dali na.”

Agad naman akong naupo ulit sa tabi niya.

Tapos nag evil smile siya sakin. Parang alam ko na to.

“Aray!” sigaw ko

Ayun na nga . Nakaganti na siya sakin. Ang daya niya, ang lakas ng hampas niya sa braso ko. Namula agad eh.

“Ang sama mo. Sabi mo hindi ka gaganti.” sabi ko sa kanya

“Wag ka ng magdrama dyan. “ sabay tawa niya ng malakas.

Hinaplos ko ung braso ko. Ang sakit kasi.

Pasaway talaga tong bestfriend ko na to. Kahit kelan talaga.

“Sorry na.” natatawa niyang sambit

“Sorry daw pero tumatawa ka.”

“Eh nakakatawa kasi yung mukha mo kanina.”

“Tumigil ka na nga.” saway ko sa kanya

“Oo na. Titigil na.” sagot niya sakin

Natahimik kami ng ilang saglit.

Tapos bigla siyang nagsalita.

“Ano ba kasi ung sasabihin mo sakin?” tanong niya sakin

Hindi ako sumagot. Tumayo ako at lumapit sa cabinet ko. Binuksan ko at may kinuha ako sa loob.

Pagkasara ko sa cabinet ay dahan dahan akong naglakad papalapit kay Lea.

“Teddy bear?! gulat na tanong ni Lea

“Ang cute di ba ??”

“Pinapunta mo ko para dyan sa teddy bear na yan?Ang dami mo ng ganyan eh. Tapos bumili ka na naman ng bago??”

Umupo ako ulit sa tabi niya at niyakap ko ung teddy bear.

“Hindi to pangkaraniwang bear noh. Grabe ka talaga.” sabi ko sa kanya

“Pareho lang naman yan ng ibang bear mo eh.”

“No! Iba to!”

“Bakit? San ba galing yan??”

“Kay Michael galing to.”

“Kay Michael lang pala eh.” tapos tumawa siya

“Hindi nakakatuwa ha. Sinabi ko ng mahalaga to sakin tapos itatapon mo lang.”

“Bakit ang init ng ulo mo?”

“Wala.”

Nakakainis tong si Lea. Sinabi ko ng special tong bear eh.

LEA

Ano bang problema nito ni Rain? Niloloko lang siya eh.

Bear lang naman un eh.

Tapos kay Michael lang naman galing.

Masyado naman atang mahalaga ung bear na un para sa kanya?

Hindi kaya??

She feels something for Michael??

Kaya gusto niya lageng nasosolo si Michael nung mga nakaraang araw??

Chapter 27 Doubts

CHAPTER 27

DOUBTS

RAIN

Iniwan ko silang tatlo sa labas at pumasok ako agad sa kwarto ni Michael. Ang drama kasi ng mga tao. Nakakastressed lalo eh.

“Hi Michael.” bati ko sa kanya sabay lapit ko sa kanya

Niyakap ko siya ng mahigpit.

“Hey Rain.” sagot naman niya sakin

Pinaupo niya ko sa tabi niya.

“Tapos ka na mag ayos ng gamit mo?” tanong ko kay Michael

“Yup.” nakangiti niyang sagot

‘Wow naman. Ang bilis mo mag ayos ha. First time??’“ biro ko sa kanya

“Hindi naman ako nag ayos ng mga gamit ko.” sabay tawa niya

“Hindi ikaw?”

“Si Ais nag ayos niyan. Ang aga nila ni Gab na pumunta dito kanina. Akala ko nga magkakasama kayong apat na dumating eh.” sagot niya

Hindi ako nakasagot sa kanya. Napansin niyang nagbago bigla ang mood ko sa mga sinabi niya.

That girl. May binabalak pala sila. Kasabwat niya pa si Gab. Ano naman kaya ang binabalak nilang dalawa??

“Rain? Are you okay??” tanong niya sabat titig sakin

“Oo naman.” sagot ko

“Good. Kala ko kung anong nangyari sayo. Bigla ka kasing nanahimik eh.”

“Mga what time sila dumating??”

“Siguro an hour before kayo dumating ni Lea?”

“Maaga nga.” bulong ko

“May sinasabi ka Rain?” tanong niya

“Ahm, wala. Wala naman. Tara na??”

“Sige, kunin ko lang ung ibang gamit.” sagot niya sakin

“Tulungan na kita.”

“Okay.”

Inayos na namin lahat ng gamit niya para makaalis na kami agad.

I really miss him.

Hindi ako makapaniwala na kasama ko na siya ngayon.

Ang tagal kong hinintay tong araw na to. Ngayon dumating na.

Akala ko hindi na mangyayari to,

Pero nagkamali ako. Tadhana na ang gumagawa ng paraan para bumalik kami sa dati.

Pinagmamasdan ko siya. Dati hanggang tingin lang ako sa kanya. Pero ngayon pwede ko na siyang lapitan kung kelan ko gusto.

Lumapit ako sa kanya. Niyakap ko siya habang nakatalikod siya.

Maya maya pa ay naramdaman kong hinawakan niya ang mga kamay ko.

’Bakit?“ tanong niya sakin

“Wala naman. Namiss lang kasi kita. Namiss ko ung ganito. Ang tagal mo kasing nawala eh. Iniwan mo ko.”

Kumalas siya sa pagkakayakap ko sa kanya at humarap siya sakin.

Tapos…

Kiniss niya ko sa forehead ko.

Bumilis ang pintig ng puso ko.

Parang ang hirap huminga.

Hindi ako makapaniwala sa ginawa niya.

Ang sarap sa pakiramdam.

Hinawi niya ung buhok na nakaharang mukha ko .

“Andito na ko Rain.” tapos ngumiti siya sakin

Niyakap ko siya bigla ng mahigpit. Hindi ko na napigilan ang maiyak sa moment namin na to.

“Michael.” sambit ko habang umiiyak ako sa kanya

Tapos niyakap din niya ko ng mahigpit.

MICHAEL

Bakit ganito??

Parang iba ung nararamdaman ko?

Hindi ba dapat masaya ako kasi si Rain ang kasama ko ngayon?

Parang may mali.

Bakit hindi ako masaya sa nararamdaman ko.

Parang may mali.

Para bang may nagsasabi sakin na hindi dapat si Rain ang kasama ko ngayon.

Pero bakit??

Bakit ganito?

Naguguluhan ako..

Chapter 28 Worries

CHAPTER 28

WORRIES

GAB

Tahimik lang kaming dalawa ni Ais na naghihintay dio sa loob ng kotse.

Hindi kaya nagalit siya sa sinabi ko sa kanya? Nabigla din kasi ako sa sinabi ko sa kanya.

Hindi pa rin kasi siya nagsasalita simula nung kanina. Ayaw na ba niya ko kausap?

“Ais??” basag ko sa katahimikan naming dalawa

“Bakit?”

Whew ! Sumagot siya. Akala ko hindi niya ko papansinin.

’’Galit ka ba?“ tanong ko

Umiling siya tapos ngumiti sakin.

Akala ko talaga galit siya. Akala ko hindi ko na makikita ung ngiti niyang to.

“Buti naman. Akala ko galit ka sakin. Kinabahan ako eh.”

Whew! Nakahinga din ako ng maluwag.

“Akala ko nga ikaw ang galit. Ang seryoso kasi ng mukha mo kanina. Nakakatakot kaya.” pang aasar niya

Nagbibiro na siya sakin. Totoo ngang ok na siya.

“Sorry kanina. Kung may hindi ka man nagustuhan sa mga nasabi ko kanina. Sorry.”

“ Ano ka ba naman. Wala ka namang dapat ihingi ng sorry eh. Wala ka namang nasabing mali.“

“Pero ung mga sinabi ko kanina, totoo lahat ng un. Sorry kung naglihim ako sayo tungkol sa favor ni Michael. Ayoko lang masaktan ka Ais,”

Humarap siya sakin bago siya sumagot sakin. Hinawakan niya ung isang kamay ko na nakapatong sa manibela.

“Alam ko naman un Gab. Ramdam ko naman un. Dahil dun, nagpapasalamat ako. Thank you sobra sa lahat ng ginagawa mo para sakin. Basta tatandaan mo, andito lang ako palagi. Okay?”

“Thank you Ais. Kasi hinahayaan mo kong gawin tong mga to para sayo.”

“Ako dapat ang mag thank you sayo. Kasi kahit hindi ko mapantayan ung mga ginagawa mo para sakin. Andyan ka pa din. Hindi mo ko binibigo. Kapag kelangan kita, lage kang dumadating kahit di ko sinasabi sayo.”

Nagkatitigan kami at ngumiti siya sakin.

Maya maya pa ay may kumatok sa bintana ng kotse ko.

Nagulat kami pareho ni Ais.

“Sino un??” tanong niya sakin

“Dito ka lang, wag kang bababa.”

“Sige.”

Pagbukas ko agad ng pinto ng kotse ko ay saktong may nanggulat sakin.

“Ui!” sigaw nung nanggulat sakin

Muntik na kong matumba dahil sa gulat ko. Buti na lang nakahawak ako agad sa pinto ng kotse ko.

“Michael??” gulat na sabi ni Ais

Nilingon ko kung sino ung gumulat sakin.

Tama si Ais.

Si Michael nga.

Sinilip ni Michael si Ais sa loob ng kotse.

“Hi Ais!” ngiting ngiti na bati ni Michael sa kanya

“Hi Michael.” halatang gulat si Ais sa pagbating ginawa ni Michael sa kanya

Umayos ako ng pagkakatayo at nilingon si Michael.

“Bakit ka ba nanggugulat ha??” sabi ko kay Michael

“Ang seryoso niyo kasing dalawa.” natatawang sagot ni Michael sakin

“Tara na??” aya niya samin

Pero..

Kay Ais siya nakatingin habang inaaya niya kaming umalis na.

Tinapik ko sa balikat si Michael. Napalingon siya bigla sakin.

“Tara na pre. Para makapahinga ka na din sa bahay niyo.”

Tumango siya sakin.

“Tara na Gab.” sabi sakin ni Ais

“Sumunod kayo agad ha?” sabi niya pero kay Ais pa din nakakatingin

Umalis na si Michael at sumakay na ako sa kotse.

“Tara na?” tanong ko sa kanya

Ngumiti siya at tumango sakin.

Bakit naiinis ako??

Bakit ganun ung mga kilos ni Michael??

May naalala na kaya siya??

Bakit nagagalit ako?

Dapat masaya ako di ba?

Kasi eto naman talaga ang dahilan ng lahat ng mga ginagawa ko para kay Ais eh.

Kaso mali..

Nagseselos ako.

Kahit hindi naman dapat.

Chapter 29 Smile

This

chapte

is dedicated to.:

PinkBallpen

XII

;)

super thank you

cover. :)

para

book 1 ko :)

super cute and

ganda

talaga

Gustung

gusto ko

ung

pagkapink

niya

Hindi ko pa

siya

magamit

kasi

lang

ako

nag

uupdate

. Hindi ko

kasi

masave

ung

cover. aw!! :(

Ung

dedication din

aausin

ko pa

kasi

Pag

laptop

ako

nag update. I will properly dedicate the next chapter

sayo

Super thank you

pagpansin

request ko. :)

Until next request

:) !!

Please do visit her shop. :)

PinkBallpenXII

wattpad

http://www.wattpad.com/user/PinkBallpenXII

Hindi

siya

snob. :)

*********-

CHAPTER 29

SMILE

Agad naman kaming sumunod ni Gab kela Michael.

Bigla akong nataranta sa mga kilos ni Michael kanina. Kanina lang hindi niya pinapansin tapos ganun ung mga magiging kilos niya. Nagpapapansin siya sakin.

Para akong baliw, nangingiti na pala ako mag isa ng hindi ko namamalayan.

Nakatingin ako sa window habang nangingiti habang iniisip ko ung kilos at ngiti niya kanina.

Habang busy ako kakaisip ng mga un, hindi ko napansin na sinusulyapan pala ako ni Gab.

“Ui! Baka mabaliw ka kakangiti nyan eh.” pang aasar niya sakin

Hindi ko talaga mapigilan ung pag ngiti ko. Kaya nung humarap ako sa kanya, naka todo smile talaga ako.

Para siyang natigilan nung humarap ako sa kanya. Hindi ko maintindihan ung expression ng mukha niya eh. Hindi ko alam kung nakakatawa ba ung ngiti na ginawa ko nung humarap ako sa kanya.

Natigilan talaga siya. Hindi niya nagsasalita. Blanko ung expression ung mukha niya.

“Ui!” tawag ko kay Gab

Bigla siyang natauhan nung tinawag ko siya.

“Bakit?” sagot niya sakin

“Anong bakit? Ako nga dapat nagtatanong sayo ng bakit eh.”

“Ha?”

“Ay nako Gab. Para ka kayang na stuck up kanina.”

“Stuck up? Kelan?”

Halatang wala talaga siya sa sarili niya. Baka naman may bigla siyang naalala.

“Kani-kanina lang po. Wala ka sa sarili mo. Anong nangyari sayo?” natatawa kong sabi sa kanya

“Ha? Hindi naman ah.” defensive niyang sagot

“Anong hindi?” Nakakatitig ka lang sakin kanina eh. Tapos stuck up ka. Hindi ka kaya nagsasalita.“

Ano bang nangyari dito kay Gab??

“Wala kong matandaan.”.sagot niya sabay balik niya sa pagdadrive niya

“Kinabahan ako sayo eh. Nagdadrive ka tapos sakin ka nakatingin. Baka maaksidente tayo nyan eh.”

“Sorry.”

“Eto naman seryoso. Joke lang un.” nakangiti kong sagot sa kanya

“Hindi ko naman hahayaan na may masaktan ka.” seryoso niyang sagot

Nakakatakot talaga tong si Gab pag ganito siya. Ung seryoso masyado. Kinakabahan na naman ako. Bumibilis na naman pintig ng puso ko eh.

Ayoko ng ganitong pakiramdam eh.

I hate this feeling!

“Wag ka naman ganyan. Seryoso ka na naman eh. Kinakabahan na naman ako eh.”

Tapos hindi na siya sumagot.

Ang tahimik tuloy naming dalawa dito sa kotse.

Ang awkward tuloy ng moment!

Hindi ako comfortable.

Tahimik tuloy kaming nasa loob ng kotse habang nakasunod kami sa kotse nila Michael.

“Pero..” basag ko sa katahimikan

Tapos nilingon niya ako

“Pero??” tanong niya sakin

“Pero, sana naaksidente na lang ako talaga.”

“Ano ba yang sinasabi mo Ais. Tigilan mo yan.”

“Tapos sana sakin na lang ung nangyari kay Michael. Kasi kahit hindi ko siya maalala, andyan naman si Rain para sa kanya eh.”

“Ais, hindi nakakatuwa yang biro mo.”

“Hindi naman ako nagbibiro Gab. Paano kaya kung ganun na lang talaga sana ung nangyari. Eh di sana wala na akong problema ngayon. Hindi na ako nasasaktan ng ganito.”

Then I gave him a fake smile.

“Stop it Ais!”

“Atleast di ba, fair na kami ni Michael. Pareho na naming hindi maalala ang isa’t isa. Ang lamang nga lang niya, andyan si Rain para sa kanya kahit anong mangyari.”

Tapos hindi na ko nagsalita after nung sinabi ko.

Hindi na rin siya kumibo. Seryoso siya habang nagdadrive.

“Hindi mo dapat sinasabi yan. Kung andyan si Rain para kay Michael.”

Tapos lumingon ako sa kanya.

“Ako andito para sayo kapag nangyari un.”

Chapter 30 Home

CHAPTER 30

HOME

MICHAEL

Hindi ko alam kung bakit ganun ung kinilos ko sa harap ni Ais. Naguluhan din ako sa mga kilos ko. Hindi man lang ako nakaramdam ng hiya o kaba habang kinakausap ko siya kanina.

Pakiramdam ko kasi, para bang ang tagal ko na siyang kilala. Hindi ko rin alam kung bakit ako ganun ka comfortable na gawin ung mga kinilos ko kanina sa harap ni Ais.\

Alam kong malalaman ko din sa tamang panahon.

AIS

Agad kaming bumaba sa kotse ng makarating kami sa bahay nila Michael. Ang tahimik pa din ni Gab. Tinatakot na naman niya ako eh.

“Gab.” tawag ko sa kanya ng bumaba na din siya sa kotse

Akala ko hindi niya lilingunin eh.

Lumapit siya sakin at inakbayan ako. Tapos tumatawa siya.

“Kinabahan ka noh?” natatawa niyang tanong sakin

“Grabe ka talaga. Pnakaba mo ko ng sobra. Akala ko galit ka eh. Ang tahimik mo kasi.”

“Kabado ka naman kasi masyado.Easy ka lang.”

“Sinabi ko naman sayo na natatakot ako sayo pag ganun ung mga kinikilos mo eh.’

“Sinabi ko na din sayo na hindi ko naman kayang magalit sayo di ba?”

Nagkukulitan kami hanggang sa hindi na namin namalayan na papalapit na sa aming dalawa ung tatlo. Dahan dahan na naglakad papalapit samin sina Lea, Michael at Rain.

“Ang cute niyo talaga tignang dalawa.” sarcastic na sabi ni Rain

Bigla naming tinigilan ung pagkukulitan naming dalawa ni Gab. Napatingin kaming dalawa kay Rain dahil sa sinabi niya.

Kanina nakangiti si Gab. Pero biglang nawala ung ung mga ngiti niya ung tumingin siya kay Rain.

Napansin ni Lea na parang naiinis na naman si Gab kay Rain. Kaya lumapit siya saming dalawa.

Hinawakan niya si Gab sa braso tsaka nagsalita.

“Tara na, pasok na tayo sa loob. Lahat tayo pagod eh. Di ba?” sabay tingin niya kay MIchael

Tumingin naman si Rain kay Lea sabay taas ng kilay.

Ang taray talaga tong ni Rain. Namimiss ko na ung pagtataray niya sa ibang tao dati nung lage pa kaming magkasama. Pero ngayon iba na eh. Ako na ung tinatarayan niya, hindi na ibang tao.

Nakakalungkot lang isipin na ang dami ng agad na nagbago. Nakakahinayang lang kung iisipin.

“Pasok na tayo.” sabi ni Gab sakin

“Sige.” sagot ko naman sa kanya

“Teka, paano ung mga gamit sa kotse??” tanong ni Lea

“Kay Gab mo pakuha.” pang aasar ni Rain

Ano ba tong si Rain. Ayaw tumigil sa pang iinis kay Gab. Ako kinakabahan sa mga ginagawa niya.

“Gab, tara na, Tayo na lsng kumuha ng mga gamit.” sabi ko kay Gab

’I’ll help.“ dagdag ni Lea

“Guys, sorry. Hindi ako makakatulong.” sabi ni Michael

“Ok lang.” sagot ko agad sa kanya

Tapos ngumiti lang siya sakin.

Agad naming kinuha ung mga gamit sa kotse ni Lea.

Napansin kong nakasimangot pa rin tong si Gab.

“Wag ka ng mainis. Easy ka lang. Okay?”

Hindi niya ko sinagot. Ngumiti lang siya sakin.

“Bilisan na natin guys ha. Inaantok na ko eh.” sabay hikab niya

“Pumasok ka na Lea. Kaya na namin to ni Gab. Di ba Gab.”

“Oo nga Lea. Pumasok ka na.”

“Okay, mapilit kayo eh. Thank you guys!” agad siyang pumasok sa bahay nila Michael

Naunahan niya pang pumasok ng bahay sila Michael at Rain.

Habang busy kami ni Gab sa pagkuha ng mga gamit sa kotse, ayun silang dalawa. Nag uusap sila habang naglalakad.

“Sa wakas, makakatulog din sa totoong kwarto.” sabi ni Michael kay Rain

“Finally your home.” sagot naman ni Rain sa kanya.

“Buti na lang nakauwi na ko.”

“Buti na lang talaga. Nakakabagot kaysa sa hospital. Buti na lang talaga pinauwi ka na ng doctor mo”

“Buti na lang pati ung puso ko nakauwi pa din papunta sayo. Kahit na may nangyaring hindi maganda sating dalawa.”

Hindi na nakasagot si Rain sa kanya. Nginitian niya lang ito.

Nagulat ako sa sinabi ni Michael kay Rain.Dinig na dinig ng dalawang tenga ko ung mga sinabi niya.

Sa gulat ko, bigla kong nabitawan ung bag na dala ko. Kaya bumagsak ung bag na bitbit ko.

Napatingin sa akin si Gab.

Pati na ri Rain at Michael. Napalingon sila sakin bigla.

’Okay ka lang Ais??“ tanong ni Gab

“Oo naman. Sige dalhin ko na tong bag sa loob.’ sabay kuha ko nung bag ulit

Agad kong binitbit ung un bag at nagmadali akong pumasok sa loob ng mga bahay nila Michael.

Chapter 31 Favor

CHAPTER 31

FAVOR

“Hi Pre, napatawag ka?”

-Gab

“Busy ka ba?”

-Michael

“Hindi naman. Sakto ung tawag mo. Wala pa naman akong ginagawa.”

-Gab

“Buti naman. Good timing pala ako.”

-Michael

“Kamusta naman kayo dyan?”

-Gab

“Ok naman.”

-Michael

“Ang tamlay ata ng boses mo. Bakit ganyan? May problema ka ba?”

-Gab

“Oo eh. Malaki pre.”

-Michael

“Ramdam ko nga. Anong problema Michael?”

-Gab

“Si Rain.”

-Michael

“Bakit? Anong meron kay Rain?”

-Gab

“Ginugulo niya kasi kami ni Ais?”

-Michael

“Wait? Ais? Sino un?”

-Gab

“Girlfriend ko Gab.”

-Michael

“Paano kayo ginugulo?”

-Gab

“Gusto niyang sabihin kay Ais na we have something special before ako maaksidente. Gumagawa siya ng way para layuan ako ni Ais.”

-Michael

“She really likes you. Nagagawa niya talaga yang mga yan?”

-Gab

“I need your help.”

-Michael

“Ano naman ang maitutulong ko, andito ko sa ibang bansa.”

-Gab

“Ramdam kong may binabalak pa si Rain. Gusto na daw niya sabihin lahat kay Ais. Kahit wala naman talagang dapat sabihin. She’s making up stories. “

-Michael

“Hanggang ngayon pala may gusto pa rin siya sayo. Mali ung naging interpretation niya sa pagiging maalaga mo sa kanya nung mga bata pa tayo.”

“Honestly, wala pa rin akong matandaan sa mga nangyari date. Pero ang alam ko lang, mahalaga kayong tatlo sakin. Hindi ko pa natatandaan lahat, pero alam ko maalala ko din kayong tatlo”

-Michael

“It will really take time.”

-Gab

“That’s why I’m asking to help me. Do me a favor.”

-Michael

“Basta kaya ko.”

-Gab

“Please take care of Ais.”

-Michael

“What!?”

-Gab

“Alam kong hindi mo ko bibiguin Gab. Please, wag mo papabayaan si Ais kung may mangyari man na hindi maganda.”

-Michael

“I can’t promise na magagawa ko yan.”

“Please, do it for me. In case, na one day bumalik lahat ng old memories ko. Then wala na akong maalala sa present memories ko. Kung dumating ung araw na hindi ko na maalala si Ais. Wag mong papabayaan si Ais. Mahal na mahal ko siya.”

-Michael

“Bakit ka ba nagsasalita ng ganyan?”

-Gab

“Gab, promise me. Please. Lahat gawin niyo para maalala ko si Ais kung mangyayari man un.”

-Michael

“I” ll do everything that I can do for your girlfriend. But don’t expect too much from me.“

-Gab

“Salamat Gab.”

-Michael

Then the line went off…….

Chapter 32 Jealous

CHAPTER 32

JEALOUS

Nagmadali akong pumasok sa bahay nila Michael. Sa sobrang pagmamadali ko, hindi ko namalayan na nabangga ko na pala si Lea.

Nabitawan ko ung bag na bitbit ko at bumagsak ako sa sahig. Medyo masakit ung pagkakabagsak ko. Ang sakit!

Si Lea muntik lang bumagsak. Nakahawak kasi agad siya sa pinto kaya hindi siya tuluyang bumagsak.

“Aray ko! Ang sakit ng balakang ko.”

“Ais! Ok ka lang?” sabay lapit agad sakin ni Lea

Tinabig niya ung bag na bitbit ko kanina at naupo sa tabi ko.

“Oo okay lang ako.” sagot ko kay Lea

“Anong masakit ? Kaya mo ba tumayo?” tanong niya sakin

“Ung balakang ko, medyo masakit eh.” sagot ko

“Kaya mo tumayo ?”

Sinubukan kong tumayo. Pero hindi ko nagawa, kasi masakit talaga ung balakang ko. Napalakas ata ung pag bagsak ko.

Maya maya ay may naramdaman akong tumatakbo papasok dito sa bahay nila Michael.

“Anong nangyari ?!” sigaw ni Gab

Si Gab pala ung nagmamadaling pumasok dito sa loob. Narinig niya ata ung pagsigaw ko kanina.

“Ais!.” tawag niya sakin sabay lapit sakin

“Anong nangyari?” tanong niya kay Lea

“Ano ka ba Gab. Easy ka lang. Ok lang ako.” sabi ko kay Gab

“Nagkabungguan kasi kami. Bumagsak siya dito. Nadaganan pa ata siya nung bag na bitbit niya kanina.” sagot ni Lea kay Gab

“Anong masakit sayo?” tanong ni Gab sakin

Nakatitig siya sa mga mata ko. Ung mga mata niya. Ramdam na ramdam ko ung pag alala niya. Kitang kita ko sa expression ng mga mata niya.

“Ok lang ako. Masakit lang ung balakang ko.” sagot ko

“Hindi yan ok Gab. Hindi nga makatayo yan eh.” sabat ni Lea

“Lea naman.” sabi ko

“Ais.” tawag ni Gab sakin

“Kaya ko kayang tumayo.” tapos pinilit kong tumayo.

Pero failed, hindi ko nagawang tumayo. Napaupo ako sa sakit ng balakang ko.

“Yan ba ang okay?” tanong ni Gab

“Oo na.” sagot ko kay Gab

“Yan kasi.” pang aasar na sabi ni Lea sakin

“Anong nangyari dito?” tanong ni Michael pagpasok nila ni Rain sa loob

“Nagkabungguan kasi kami ni Ais. Eto bumagsak siya sa sahig.” explain ni Lea

Tapos ikinagulat ko ung mga sunod na nangyari.

Bumitaw siya sa pagkakahawak niya kay Rain sabay lapit niya sa akin.

“Michael.” tawag ni Rain sa kanya

Pero hindi niya pinansin si Rain.

“Ok ka lang Ais?” tanong ni Michael

“Oo naman. Ako pa.” nakangiti kong sagot kay Michael

Napatingin ng masama si Gab kay lumapit nung nilapitan ako nito.

“Tara na. Itatayo na kita dito.” sabi ni Gab

Bakit nagagalit si Gab??

“Excuse me.” sabay hawi ni Gab kay Michael

Binuhat ako ni Gab.

“Gab, ibaba mo na ko. Kaya ko maglakad.” sabi ko sa kanya

“No Ais, wag kang makulit.”

Hindi na ko nakahirit pa sa kanya.

“San ung guest room dito?” tanong ni Gab kay Michael

“Dun sa taas.”

“Salamat.” sabi ni Gab

Agad naglakad tong si Gab papunta sa guest room habang buhat buhat ako.

Naiwan si Michael at si Rain.

Lumapit si Rain kay Michael.

“Tara na. Tumayo ka na dyan.” sabi ni Rain kay Michael

“I’ll just check them. Dito ka na lang.” sagot niya

“But Michael.”

Hindi niya ulit pinansin si Rain.

Dirediretso siyang sumunod saming dalawa ni Gab.

Ang naiwan tuloy ay si Lea at Rain.

Hindi mapigilan na matawa ni Lea sa expression ng mukha ni Rain.

Yamot na yamot kasi.

“Look who’s jealous?” pang aasar ni Lea kay Rain

Hindi niya na nagawang sumagot kay Lea dahil sumunod din siya sa guest room.

Chapter 33 Concern

CHAPTER 3

CONCERN

Buhat buhat pa rin ako ni Gab. Tinitignan ko ung mukha niya. Para talaga siyang galit. Nakakunot ung noo niya tapos seryoso ung facial expression niya.

Galit ba talaga siya??

Tinatakot na naman niya ako eh.

“Ui Gab.” bulong ko sa kanya

“Bakit?” mahinang sagot niya

“Bakit parang galit ka?”

“Hindi.” matipid pa rin niyang sagot

“Hindi daw. Eh bakit ka ganyan sumagot sa tanong ko sayo?”

“Wala.”

Hanggang sa nakarating na kami sa guest room. Dahan dahan niya akong binaba at iniupo sa kama.

“Thank you.” sabi ko kay Gab

“Mag iingat ka kasi.” sermon niya

“Salamat sa sermon ha.” sagot ko sa kanya

“Magpahinga ka muna bago ka umuwi. Hahatid kita.”

“Wag mo na akong ihatid. Tatawagan ko na lang si kuya.”

Tapos biglang pumasok si Michael sa guest room na kasunod si Lea.

“Magpahatid ka na Ais. Para sure tayo.” biglang sabat ni Michael

“Oo nga naman Ais. Tama si Michael. Magpahatid ka na. “ sabay wink sakin ni Lea

“Wag ka ng makulit Ais.” sabi naman ni Gab

“Paano ba naman ako makakatanggi. Tatlo na kayong nagpupumilit dyan.”

Tapos nagtawanan silang tatlo.

Natawa na lang din ako.

Hahahahahahahaha

Naputol lang ung tawanan namin ng biglang nagsalita si Michael.

“Masakit pa ba ?” sabay ngiti at titig sakin

Bumibilis na naman ang pintig ng puso ko.

Namiss ko ung ganitong pakiramdam.

Ung kaba at saya .na siya lang ang

nakakapagparamdam sakin.

Akala ko hindi ko na mararamdaman to.

Tumitig din ako sa kanya bago ako sumagot.

“Hindi na masyado.” nakangiti ko ding sagot

“Kung ayaw mong ihatid kita, itxt mo na ung kuya mo. Sabihin mong sunduin ka na.” biglang singit ni Gab

Eto namang si Gab. KJ masyado eh. Panira naman ng moment. Ngayon na nga lang ulit nangyari to eh.

“Oo na. Tetxt ko na.” sagot ko

Kinuha ko agad ung phone sa bulsa ko at agad kong tinext si Kuya Kevin.

Text Message:

Kuya

Sunduin

naman

ako

dito

kela

Michael. Please. Thanks.

Wala pang one minute ay nagreply na siya agad.

Text message from

Kuya

Kevin:

Okay.

Papunta

Nasa

area

lang

ako

. Be there in 10 minutes.

Lumabas na ng kwarto si Gab at Michael. Kami na lang ni Lea ang naiwan dito sa loob.

Biglang naupo sa tabi ko si Lea.

“Nagreply na?” tanong ni Lea sabay tango ko sa kanya

“Good. “ sagot ni Lea

“Andito na daw siya within 10 minutes..”

Hindi ko na natapos ung sasabihin ko.

Bigla akong natigilan.

Napansin ni Lea na para akong nawala sa sarili ko.

Oh no!

Hindi pala pwede pumunta si Kuya dito!

Hindi niya pwedeng makita si Rain at Michael na magkasama!

“Lagot.” bulong ko sa sarili ko

“Ais bakit?” tanong ni Lea

“Lea. Mali.”

“Anong mali?”

“Hindi pwedeng pumunta si kuya dito. Hindi niya pwedeng makita na magkasama si Rain at Michael. Magagalit un.” paliwanag ko

“Oo nga pala! Nako! Bawiin mo dali. Itext mo ngayon na.”

“Hindi ko na mababawi un. Nasa area lang daw siya. Wala akong maisip na palusot eh.”

“Lagot talaga tayo niyan. Bakit hindi natin naisip agad.” sabi ni Lea

“Sana lang hindi niya makitang magkasama ung dalawa. Baka mabigla si kuya.”

Nag uusap pa kami ni Lea ng may biglang pumasok sa kwarto.

Napatingin kami sa may pinto.

Akala namin si Rain, si Michael o kaya si Gab.

Mali ung tatlo naming hula.

“Tara na Ais.” tawag sakin ni Kuya Kevin

Pareho kaming nagulat ni Lea ng makita namin si Kuya Kevin.

Sabi niya 10 minutes pa eh. Ang bilis naman niya ata nakarating. Hindi kami prepared.

“Kanina ka pa ba dyan kuya ?“sabi ko kay kuya

“Hi Kevin.” bati ni Lea

“Tumayo ka na dyn. Uwi na tayo.” seryoso niyang sagot sakin

“Opo. Eto na.” agad akong tumayo sa kama.

Pero failed pa din, masakit pa din kasi ung balakang ko.

“Ano bang nangyari sayo?” tanong ni kuya

“Nagkabungguan kasi kami. Sorry.” sagot ni Lea

Tapos maya maya pa ay lumapit na sakin si kuya. Tumalikod siya sakin at naupo.

“Sakay.” utos ni kuya

“Wag na kasi.”

“Sumakay ka na. Uuwi na tayo.”

Wala na kong nagawa kung hindi ang sumakay sa likod ni Kuya Kevin kahit na super awkward.

“Oo na.” sabay sakay ko sa likod ni kuya

“Uwi na kami Lea.” paalam ni kuya kay Lea

“Bye Lea.” paalam ko

“Ingat kayo.” sagot naman ni Lea

Palabas na kami ng pinto ng biglang pumasok si Rain sa guest room.

“Ingat kayo.” paalam ni Rain

Hindi sumagot si kuya sa kanya. Hindi din siya ngumiti. Tumango lang siya.

Dirediretso na siyang naglakad palabas ng bahay habang nakasakay ako sa likod niya.

Hindi ko na nagawang magpaalam kay Michael at Gab dahil hindi ko na sila nakita ng papalabas na kami ng bahay.

Chapter 34 Siblings

CHAPTER 34

SIBLINGS

Dahan dahang naglakad si kuya habang nakasakay ako sa likod niya. Agad niyang binuksan ung kotse at dahan dahan akong isinakay. Hindi man lang siya nagsasalita. Ang tahimik tuloy namin pareho.

Sumakay na din naman agad siya sa kotse at nagsimula ng paandarin ung kotse.

Ang seryoso ng mukha niya. Galit ata siya sakin eh.

Pero okay lang kahit galit siya. Atleast hindi sila nagkita ni Rain sa kinakatakot kong sitwasyon. Makakahinga na ako ng maluwag.

Ang tanga ko naman kasi. Bakit ba kasi pinapaunta ko siya dun? Hindi na naman ako nag iisip.

“Masakit pa ba?” tanong ni kuya Kevin

“Hindi na. Medyo na lang.”

“Good.” Seryoso niyang sagot

Ang seryoso talaga ng tono niya eh. Baka nga galit talaga siya sakin. Hay naman!

“Kuya?” Tanong ko

Lumingon muna siya sakin bago siya sumagot.

“Bakit?”

“Ahm.kasi.”

“Ano nga kasi. Nagmamaneho ako di ba. Sabihin mo na ung sasabihin mo.”

“Ang sungit! Wag na nga.”

“Sabihin mo na. Naghihintay ako.”

Hindi ko agad nasabi ung sasabihin ko.

“Galit ka ba?”

Tapos natawa siya.

“Kuya naman eh. Wag ka naman ganyan. Sagutin mo na ung tanong ko.”

“Hindi naman kita kakausapij kung galit ako sayo.”

“Sabi ko nga eh. So, hindi ah? Sabi mo yan ha?”

“Wag ka ng makulit, sinagot ko na ung tanong mo. Nagmamaneho ako di ba. Wag ka ng magulo dyan.”

“Grabe ka, hindi naman ako magulo.”

“Hindi daw. Oo na lang ako Ais.” Pang aasar ni kuya

“Gustung gusto mo ko talaga inaasar noh?”

“Hindi ah. San mo nalaman yan?” Natatawa niyang sagot

Tapos tawa na siya ng tawa.

Naging light na nung mood dito sa kotse, kanina kasi parang ang bigat bigat dito sa loob eh.

Mas gusto ko kasi na ganito si kuya. Ung tumatawa lang lage. Ung lagi akong inaasar. Pag hindi kasi siya ganito, isa lang naman ang ibig sabihin nun eh.

That is, kung may problem siya.

“Thank you sa pagsundo ha. Sorry sa abala.”

Hindi niya ako sinagot.

“Kuya?”

“Wala un.”

“Sorry kung pinapaunta kita dun. Wala kasing magsusundo sakin eh. Ikaw agad naisip ko eh.”

“Ok lang. Buti na lang nasa area lang ako.”

“Buti nakarating ka agad? Gustung gusto ko na umuwi eh.”

Tapos tumahimik siya ulit.

“Galit ka ba? May nasabi ba akong mali? Tumahimik ka na naman kasi eh.”

“No.” Matipid niyang sagot niya

“Tatahimik na ko.”

“Pagod lang ako.”

Tapos hindi na ko nagsalita. Nanatili akong tahimik hanggang makarating kami sa bahay.

Chapter 35 Protectors

Super SORRY for the SUPER LATE UPDATE! Busy po kasi sa work si ate jaisia eh ..

Natuwa ako at the same time,kasi may nag aabang pala talaga ng update ko. :)

I will try to update faster po. Please bear with me guys !! :)

Thank you sa isang reader dyn. :)

Thank you sa comment about sa pag update ko .. :)

Salamat ng marami !!

Super appreciated !! :)

This chapter is for you !

CHAPTER 35

PROTECTORS

Pareho kaming tahimik ni kuya Kevin hanggang nakarating kami sa bahay. Hindi daw siya galit sa lagay na to. Pero nakakaramdam naman ako ng tensyon dito sa loob ng kotse.

Pagod daw siya?

O baka naman..

Nainis siya talaga sakin kasi nagpasundo ako sa kanya. Kaso hindi eh. Kasi kung galit talaga siya sakin, hindi niya ko kakausapin ng katulad ng kanina.

Nakakapagtaka naman..

Hmmmm…

Sa kakaisip ko ng kung ano ano, hindi ko na namalayan na naipark na pala ni kuya tong kotse sa garahe. Akala ko lang eh nakatigil kami. Hindi ko pa rin naman kasi siya pinapansin eh. Baka masungitan pa ko.

“Andito na tayo.” basag ni kuya sa katahimikan naming dalawa

Tapos napatingin ako sa paligid. Oo nga, andito na nga kami sa loob ng garahe.

Hindi na ako sumagot sa kanya. Agad ko na lang binuksan ung pinto at bumaba ako. Ni hindi ko na din siya nillingon.

Diredretso na akong naglalakad ng bigla niya akong tinawag.

“Ais.” malambing na tawag ni kuya Kevin sakin

Napatigil ako sa paglalakad ko papasok ng bahay.

WoW!!

Tama ba ung pagkakarinig ko??

Malambing ung tono niya??

Hindi kaya pagod lang to? At naghahallucinate na ako??

O baka naman nabibingi na ko talaga??

Magpapatuloy na sana ako ulit maglakad papasok ng bahay namin ng bigla niya ako ulit tinawag.

“Ok ka lang ba Ais?” tanong niya

Dahan dahan naman akong lumingon sa kanya.

“Oo naman kuya. Bakit mo naman natanong yan?” sagot ko sabay ngiti ko sa kanya

Tapos sinagot lang din niya ako ng ngiti.

Ano ba naman tong si kuya Kevin. Nababaliw na ata eh. Kanina masungit sakin tapos ngayon ngiti ng ngiti. Ano kayang nangyari sa lalaki na to??

Hindi ko na napigilan ang pagtawa ko.

“Bakit? Anong nakakatawa?” tanong ni kuya

“Natutuwa lang ako.”

“Bakit?”

“Kasi, hindi ka galit sakin.” sabay ngiti ko sa kanya

“Baliw ka na.” sagot ni kuya sakin

“Ikaw nga un eh, ngumingiti bigla ng wala namang dahilan.” sabay tawa ko ng malakas

Tapos tumawa na lang din siya.

“Nako bahala ka nga dyan. Pumasok na tayo sa loob. Nagugutom na ko eh. Tara na kuya.” aya ko sa kanya

Tatalikod na sana ako sa kanya ng bigla na naman niya akong tinawag.

“Ais.” tawag niya ulit

“Bakit na naman kuya??” sabay harap ko agad sa kanya

Maya maya pa ay dahan dahan siyang naglakad papalapit sakin at niyakap ako.

Ikinagulat ko ang kilos niyang un, Hindi naman kasi kami ganito ka showy sa isa’s isa eh.

Gusto ko sanang kumalas sa pagkakayap ni kuya pero hindi ko nagawa.

Nagulat kasi ako sa mga sumunod na sinabi niya sa akin.

“Basta kung nahihirapan ka o may nananakit sayo, sabihin mo lang sakin. Ako ang bahala sayo?”

Bakit ganito magsalit si kuya? Bakit niya nasasabi tong mga bagay na to??

May alam na ba siya sa mga nangyayari??

“Kuya??”

“Basta magsabi ka sakin ok?”

Inialis niya ung pagkakayap niya sakin at iniharap ako sa kanya.

“Ais? Naiintindihan mo ba ung mga sinasabi ko? Nakikinig ka ba??

“Oo kuya. Ang seryoso mo naman eh. Bakit ka ba ganyan??” pang aasar ko sa kanya

“Wala!” tapos ginulo niya ung buhok ko sabay takbo papasok ng bahay namin

“I hate you !!” sigaw ko kay kuya

At tumakbo na din ako papasok ng bahay pero hinarangan niya.

“Wait!” pigil ni kuya sakin

“Bakit na naman??”

“Andyan ka na rin naman sa labas. May papagawa ako sayo.” sabi ni kuya

“Bakit hindi ikaw gumawa, eh ikaw ung nakaisip.”

Pinipilit ko siyang alisin sa pagkakaharang niya sa pinto pero bigo ako.

“Be good to me. Sinundo kita kanina di ba?” pang aasar niya

“Oo na ! Sige na!”

“Good girl.” natatawa niyang sagot

“Sabihin mo na ung ipapagawa mo kasi inaantok na ko.”

Maya maya pa ay iniabot niya sakin ung susi ng kotse niya.

“Ano to?” tanong ko

“Kunin mo ung phone ko sa kotse, naiwan ko kasi.”

“Hay nako. Ganyan ba ang tumatanda ??“pang aasar ko

“Bilisan mo na. Papapasok na ko. Sumunod ka agad sa loob.”

“Opo kuya.” agad akong lumapit sa kotse ni kuya at binuksan ito

Nakita ko naman agad ung cp. Nakapatong lang kasi sa driver’s seat. Baka nalaglag sa bulsa niya kanina.

Agad kong kinuha ung phone kuya at sinara ko na agad ung kotse.

Papakelaman ko sana ung phone ni kuya kaso pag pindot ko, ayun may password.

Ano ba naman tong si kuya. Ang daming alam. Password pa gusto.

Pero hindi ako nagpagil. Sinubukan kong hulaan ung password sa phone ni kuya.

Nakailang beses din kasong try.

Hanggang sa nabuksan ko na pala ung phone ni kuya Kevin ng hindi ko namamalayan.

Nasa messages nung nabuksan ko ung phone ni kuya

Conversation ni kuya at Rain ang nakita ko kaya hindi ko naiwasan na hindi basahin.

I was just scanning their conversation ng bigla akong natigilan ng mabasa ko ung last message ni kuya kay Rain.

“Rain? Nakauwi na ba kayo nila Ais? Papunta na ko dyan sa bahay niyo. Hintayin mo ko. Tama ka, we really need to talk. Let’s clear up things.”

-Kevin

Chapter 36 Affected

CHAPTER 36

AFFECTED

Gab

“Hey!” Tawag ko kay Lea

Agad naman siyang lumingon at lumapit sa sakin.

“Bakit Gab?” Tanong naman niya sa akin

“Asan na si Ais? Kanina ko pa siya hinahanap eh. Wala siya sa room, nanggaling na ko dun.”

“Baka sinundo na ng kuya niya. Umuwi na siguro.”

“Umuwi ? Nang hindi nagpapaalam sa sakin?”

“Sakin din naman hindi siya nagpaalam. Baka nagmamadali kuya Kevin niya.”

“Bakit naman sila agad aalis ng hindi nagpapaalam? May nangyari kaya??” Bulong ko sa sarili ko

“May sinasabi ka Gab?” Tanong ni Lea

“Ahm.wala.”

“Okay.” Nakangiti niyang sagot sakin

Maya maya pa ay bigla na lang kaming nagtawanang dalawa.

“Saya niyo ata?” Sabi ni Rain sabay lapit samin ni Lea

Hindi ko gusto ung tono ni Rain nung sinabi niya un samin. Para siyang nang iinis.

Nagkatinginan kami ni Lea. Alam kong pareho kami ng naiisip.

“Chill guys! Masyado naman kayong highblood. Nagtatanong lang ako eh. Tapos ganyan kayo makatingin sakin?”

“Stop talking nonsense.” Sabi ko sa kanya

“Alam kong may hinahanap kayong dalawa.” Sabi ni Rain

“Ha?” Tanong ni Lea sa kanya

“Si Ais di ba?”

Tinitigan ko lang si Rain at hinihintay ko ung mga susunod niyang sasabihin.

“Umuwi na siya. Sinundo na ni Kevin.”

“Nagkita kayo ni Kevin?” Tanong agad ni Lea

“Oo. Bakit ? Bawal ba kami magkita?”

“Nakita ba kayong magkasama ni…” Hindi na natapos ni Lea ung sasabihin niya kasi nagsalita na agad si Rain

“Eh ano naman kung makita niya kami na magkasama ni Michael? Besides, he knows everything.”

“How can you do that Rain? Sa sarili mong boyfriend? Harap harapan na panloloko?” Sabi ko sa kanya

“I can’t believe it. All this time? May alam na pala si Kevin sa mga kalokohan mo?”

“Bakit hindi ka na lang makipagbreak sa kuya ni Ais ha?” Sigaw ko kay Rain

“He can’t do it eh.” Nakangisi niyang sagot

“At bakit?” Naiinis na tanong ni Lea

“Because he loves me.” Sagot niya sabay tawa

Nagulat ako sa sumunod na ginawa ni Lea.

“Aray! Bakit mo ginawa un?” Sigaw ni Rain

“Bagay lang sayo yan.” Sagot ni Lea

Inilayo ko si Lea kay Rain.Baka kasi masampal na naman niya ulit.

Bakit na lang ganun ang naging reaction ni Lea nung si Kevin na ang maging topic. Para bang masyado siyang affected.

“Lea. Stop.” Pigil ko kay Lea sabay hatak ko sa braso niya para ilayo siya kay Rain

“How dare you that to me. Na sampalin ako ha? Anong ginawa ko sayo para gawin mo un?”

“Tumigil ka na Rain.“saway ko sa kanya

“Wala kang karapatan gawin un sa kanilang magkapatid. Pati si Kevin dinadamay mo! Walang ibang ginawa sayo ung tao kung hindi ang mahalin ka. Un ang naging pagkakamali niya, ang mahalin ka !” Sigaw niya sabay turo niya kay Rain

“Bakit ba affected ka masyado sa boyfriend ko?”

“Wow ha? Nagagawa mo pa talagang tawagin siyang boyfriend mo? Ang kapal talaga ng mukha mo.”

Masyado ng mabigat ung tension dito sa dalawang to. Kelangan ko ng pigilan silang dalawa.

“Tara na.” Sabay hatak ko kay Lea

“San ka pupunta? Hindi pa tayo tapos!”

“Wag kang susunod. Dyan ka lang.” Utos ko kay Rain

Hindi na din sumunod si Rain saming dalawa.

Naglakad na kami ni Lea papalabas ng bahay. Kelangan kasi niya magpahangin. Masyado siyang naging mainit kanina.

Tahimik lang kaming dalawang naglalakad hanggang sa nakarating kami sa garden.

“Hindi niya deserve si Rain.” Bulong ni Lea

Alam ko.

Nararamdaman ko.

May malalim na dahilan si Lea kung bakit niya sinampal si Rain.

Tingin ko,

Alam ko na ung dahilan.

Chapter 37 Text

CHAPTER 37

TEXT

Ang sarap sarap pa naman ng tulog ko. Hindi ko nga rin alam kung bakit nakatulog ako ng mahimbing. Sa dami ng iniisip ko ngayon di ba. Paano ko naman magagawa un.

Masarap nga ang tulog ko tapos bigla naman akong nagising.

Nagising ako dahil sa pag ring ng phone.

Dinilat ko ang mga to at tumingin sa wall clock.

“7:00 am?? Ang aga namang text nun.”

Umusog ako papalapit sa table na malapit sa kama ko para abutin ung phone ko.

“Ang aga aga naman magtext. SIno naman kaya to. Wala naman akong inaasahan na magtetxt sakin eh.” reklamo ko

Agad ko namang binuksan ung phone ko at tinignan kung sino ung nagtext nag ganitong kaaga.

1 message received

Michael

Bigla akong napabangon sa nabasa ko.

Totoo ba to??

Si Michael talaga ung nagtext??

Bakit bigla akong kinabahan? Parang may kakaiba akong nararamdaman.

Teka nga! Hindi kaya nag aassume lang ako agad?? HIndi ko pa nga nababasa ung tmessage niya di ba? Kung makareact naman ako.

Pero parang ayaw ko basahin ung message niya. Kakaiba ung nararamdaman ko eh.

Magkahalong saya at takot eh.

Ayaw ko sana talaga basahin ung message niya kasi natatakot eh. Pero gusto ko din talagang malaman kung bakit siya nagtext.

Naalala niya na kaya ko?

O baka naman may sasabihin siyang hindi ko magugustuhan.

Ano ba naman to? Puro negative na naman naiisip ko eh. Ang aga aga eh tapos puro negative thoughts.

“Ano ka ba Ais, umayos ka nga. Stop thinking negative things. Good vibes lang dapat di ba??” sabi ko sa sarili ko

Kaya eto, lalakasan ko ung loob ko para basahin ung message ni Michael.

Itinatapat ko ung finger ko sa name ni Michael. Pinikit ko muna ung mga mata ko bago ko pinindot ung message ni Michael.

Dahan dahan ko namang idinilat ang mga mata ko para basahin ung message.

Palakas na ng palakas ang pintig ng puso ko.

Eto na..

Babasahin ko na.

“

Ais

, we need to talk, I will wait for you

dito

house. See you! :)“

Biglang nanlaki ang mga mata ko nabasa ko.

Napatayo ako bigla sa pagkakaupo ko sa kama ko.

Tama ba ung nabasa ko?

Gusto niya ko makausap?

Hihintayin niya na ko??

Naalala niya na ako?

Napasigaw ako sa tuwa ng hindi ko namamalayan.

Binasa ko ulit ung ni text ni Michael. HIndi ako nagkamali sa mga nabasa ko.

Sa kanya talaga galing tong message.

Kelangan ko na mag ayos agad. Hinihintay na ko ni Michael.

Agad na kong pumunta sa banyo para maligo at mag ayos. Kelangan ko ng magmadali.

Nasa loob na ko ng banyo ng bigla akong may naalala.

Lumabas ako at kinuha ko ung phone ko na nakapatong sa kama.

Message to Gab:

Gab,

naaalala

niya

ko.

Pinapapunta

niya

ako

ngayon

kanila

Pwede

pumunta

dun

? I need you to be there.

Baka

kayanin

mamaya

mag

isa

Baka

mataranta

ako

Then I pressed send.

Inilapag ko na agad ung phone ko sa kama at agad na kong pumasok sa banyo ulit.

Sana eto na talaga un.

Yung matagal ko ng hinihintay..

Ang bumalik kami ni Michael sa dati..

Ung maalala ako ng taong mahal ko.

Chapter 38 Sundo

CHAPTER 38

SUNDO

Agad akong nag ayos ng mabasa ko ung text ni Michael. Hanggang ngayon kasi, hindi pa rin ako makapaniwala.

Naalala na daw niya ako!

Halo halong emotions ung nararamdaman ko ngayon. Aaminin ko, natatakot ako na puntahan siya. Pero nangingibabaw sakin ung saya na nararamdaman ko.

Lahat na ata ng kilos ko minadali ko.

Paliligo..

Pagbibihis..

Pati na pag aayos sa sarili ko.

Hindi na nga ako nakapagpaalam sa mga tao sa bahay. Hindi na rin ako nakapag breakfast. Dahil sobrang nagmamadali na talaga ako.

Agad akong lumabas ng bahay namin at nag abang ng taxi.

Para ngang nananadya talaga eh. Kung kelan naman ako nagmamadali tska naman puno lahat ng taxi na pinapara ko.

Halos 30 minutes na ata akong naghihintay ng taxi. Nangangawit na nga kamay ko kakakaway sa taxi.

“Kung kelan naman nagmamadali eh. Tska walang taxi .”, reklamo ko

Hay nako!

Nakakainis na talaga eh!

Para na akong batang nagmumukmok. Parang bata na naghihintay ng sundo na kanina pa hindi dumadating.

Napayuko na lang ako sa inis.

Maya maya pa ay may biglang pumaradang kotse sa harapan ko.

Teka! Hindi naman ako pumapara ng taxi ah.

Agad kong iniangat ang tingin ko para makita ung kotseng pumarada sa harap ko.

Hindi naman to taxi eh. Bakit pumarada sa harap ko?

Paano paparada ung taxi sa harap ko kung nakaharang tong kotse na to.

Nagdecide na akong lumipat ng pwesto.

Paalis na ko sa kinatatayuan ko ng biglang bumukas ung pinto ng kotse na nakaparada sa harap ko.

“Tara na?” Tawag sakin nung driver

“Gab??!” Sigaw ko

“Sakay na.” Nakangiti niyang utos

Agad naman akong sumakay sa kotse ni Gab.

“Kanina ka pa ba?” Tanong ko sabay sara ng pinto

“Medyo.”

“Ha?? Ibig sabihin kanina mo pa ko nakikita na nakatayo dito.”

Hindi niya ko sinagot. Ngumiti lang siya at nagsimula ng mag drive.

“Daya!” Sabi ko kay Gab

“Kanina lang ngiting ngiti ka eh. Tapos ngayon nakasimangot ka na.

Hindi ko siya sinagot.

“Easy ka lang. Aga aga ang hayblad eh. Kala ko ba gusto mo ko kasama pumunta kela Michael??”

“Kaya nga. Ang daya mo naman kasi. Andyan ka na pala. Hindi ka man lang nagsasabi. Hindi ka na ba marunong tumawag o magtext man lang? Tapon mo na kaya yang cp mo.”

Tapos bigla siyang tumawa. Tawa na siya ng tawa.

“Daig ko pa may gf sa sermon mo sakin ha. Nakakatuwa ka talaga.” Natatawa niyang sambit

“Anong nakakatawa sa mga sinabi ko? Totoo naman un ah.”

“Sorry na. Wag ka na magtampo.”

“Mag sorry ka talaga dapat.” Masungit kong sagot

“Natutuwa kasi ako sayo kanina. Nakakatuwa kang pagmasdan. Ngayon lang kita nakita na ganun kasaya. Iba ung ngiti mo eh.‘’

“Nagdahilan ka pa.”

“Totoo. Hindi ako nagbibiro.”

“Oo na lang.”

’Wag ka na magsungit kasi. Ngiti ka na.“

“Oo na.”,

Tapos ayun. Hindi ko na napigilan. Napangiti na lang din ako.

“Eh di ayan. Mas bagay sayo di ba?”

“Lage mo na lang akong niloloko.”

“Kahit kelan naman. Never kong naisip na lokohin ka.” Nakangiti niyang sagot

“Ano?” Tanong ko

Parang nabingi ako sa sinabi niya ah. Bakit pakiramdam ko, parang masyadong malalim ung pinaghuhugutan niya nung sinabi niya un??

“Eh di masaya ka na nyan? Kasi magiging ok na kayo?”

Tumango ako sabay ngiti sa kanya.

Tama siya. Magiging ok na kami ni Michael. Kaya magiging masaya na ulit ako.

“Kumaen ka na ba?” Sabi niya sabay lingon sakin ni Gab

“Hindi pa nga eh.”

“Halata naman eh. Alam ko namang nagmamadali ka eh.”

“Grabe ka naman. Masama ba maging excited?”

“Buksan mo yang compartment sa harap mo.”

“Bakit?”

“Basta. Buksan mo na.”

Hindi na ko kumontra. Binuksan ko na lang ung compartment sa harap ko.

Ang nakita ko pag bukas ko??

Pineapple juice at egg mcmuffin from mcdo.. :)

“Ano to?”

“Breakfast mo?”

“Bakit?”

“Alam ko naman kasing hindi ka pa kumakaen. Kaya dumaan muna akong mcdo. Kaen na. Itatabi ko muna tong kotse.”

“Wag na. Kakainin ko na lang habang umaandar tayo. Wag ka na tumigil.”

“Wag makulit Ais.”

“Hindi nga kasi. Ok lang Gab.”

“No.” Sabi niya sabay hinto niya ng kotse niya

“Gab naman.”

“Just let me do this for the last time Ais. Alam ko after nito, hindi ko na magagawa tong mga to.” Nakangiti niyang sagot sakin

Wala na kong nagawa kung hindi sumunod sa gusto niya. Sinimulan ko ng kainin ung breakfast na binili niya sakin.

“Thank you dito.”

“Wala un. Alam mo namang lahat gagawin ko para sayo.”

“Ano ka ba. Kung ano ano sinasabi mo dyan.”

“Kumaen ka na dyan. Ubusin mo yan. Di tayo aalis pag hindi mo naubos yan.”

“Oo na.”

Ang sarap na ng pagkain ko. Tapos maya maya, parang nawalan ako ng gana bigla.

Bigla kong narecall sa isip ko ung mga sinabi niya na this will be the last time na magagawa niya tong mga to sakin.

Bigla akong nalungkot.

Pero bakit??

Bakit ako nalulungkot?

Dapat masaya ako ngayon di ba?

Mali to..

Maling mali..

Chapter 39 Wait For Me

CHAPTER 39

WAIT FOR ME

“Tapos ka na?” Nakangiting tanong sakin ni Gab

Tumango ako at ngumiti lang din sa kanya.

“Patingin nga.” Utos niya

“Eto oh. Tignan mo pa.” Sabay pakita ko sa kanya ng pinagkainan ko

“Very good.” Nakangiti na naman niyang sabi

“Ano un? Very good talaga? Ano ko? Bata??”

“Tingin mo?” Pang aasar niya

“Ang sama mo talaga.”

Hindi niya pinansin ung mga sinabi ko. Inistart niya na ung kotse umalis na kami.

“I’ll drive slower.‘’ Sabi niya

“Bakit?”

“Kakakain mo lang di ba. Baka mahilo ka pa dyan at masuka pag binilisan ko ung pag dadrive.”

“Pero…”

“Wag ka ng kumontra Ais.”

“Kasi naman. Nagmamadali nga tayo di ba.”

“Kung mahal ka talaga nun. Hihintayin ka nun kahit gaano ka pa katagal.”

“Ha?”

“Nevermind. Maupo ka na lang dyan at wag ka malikot. Baka mahilo ka.”

“Okay.” Sabay sandal ko sa upuan at tingin sa window

Ang sungit naman nito ni Gab. Kanina nang aasar pa sakin. Tapos ngayon nagsusungit. Hay nako talaga naman. Grabe mag change ng mood. Agad agad?

Bahala nga siya. Magsungit siya hangga’t gusto niya. Hindi ko nga siya papansinin.

Itetxt ko na lang si Lea, para may kausap naman akong matino..

Kinuha ko ung bag ko sa gilid ko at binuksan ito para kunin ung phone ko.

Nang makita ko ung phone ko, agad kong sinara ang bag ko at ibinalik ito sa may gilid ko.

Tinext ko na agad si Lea. Hindi ko pa rin pinapansin si Gab.

“Ano na naman yang ginagawa mo? Mahihilo ka sa ginagawa mong yan eh.”

Hindi ko siya sinasagot.

“Ais!”

“Wag kang sumigaw Gab. Hindi ako bingi!”

“Mamaya ka na magtxt pwede?”

“Hindi ako nakikipag usap sa mga taong masusungit.”

Tapos natawa siya bigla.

“Alam na alam mo talaga kung paano ako patawanin.” Sabay tawa niya

“Bilisan mo na kasi mag drive.”

“No.” Matipid niyang sagot

“Eh di bahala. Wag mo kong kakausapin.

“Ais naman.”

“Bahala ka talaga.”

Hindi ko talaga siya pinansin. Pero siya daldal pa din ng daldal. Hinayaan ko nga siya.

Tapos hindi ko na namalayan na malapit na pala kami sa bahay nila Michael.

Parang bigla kong nakalimutan na sila Michael pala talaga ang reason ng pagiging masaya ko ngayon. Pero bakit parang nakalimot ako kanina? Oo, naiinis ako kay Gab kanina. Pero hindi un ung inis na galit. Parang tampo lang talaga.

Ano ka ba ais! Ano ba yang mga pinagsasabi mo? Ano ba yang mga pinag iisip mo??

Tapos napatingin ako sa bintana.

Andito na pala kami sa tapat ng bahay nila Michael.

Bababa na sana kami ni Gab ng biglang nag ring ung phone niya.

“Wait. Sagutin ko lang to. Sabay na tayo pumasok. Dito ka muna.”

“Mauna na kaya ako.?”

“Hintayin mo na ko. Saglit lang to.”

“Okay.”

Sinagot niya ung call sabay baba niya sa kotse.

Gustung gusto ko na talaga pumasok eh. Si Gab naman kasi , nagpapahintay pa.

Sinisilip ko siya sa kabilang window. Tinitignan ko kasi kung tapos na ba siya makipag usap sa phone.

Nako! Bakit parang nagagalit ata siya dun sa tumawag sa kanya. Nakasimangot siya eh. Tapos nakakunot ung noo.

Sino kaya ung kausap niya at galit na galit ata siya?

Ang tagal naman niya. Sabi niya saglit lang. Pero nakaka 5 minutes na ung call niya. Un ba ung saglit lang?

Grabe naman!

Bubuksan ko na sana ung pinto ng biglang napatingin sakin si Gab mula sa labas ng kotse. Nakita niyang papalabas na ko. Agad siyang pumasok ulit sa kotse.

“Just wait for me. Please.”

“Sabi mo saglit ka lang eh. Almost 10 minutes eh.”

“Please.” Pakiusap niya sakin

Biglang nawala ung galit na kanina ay naaninag ko sa mukha niya.

“Oo na. Basta bilisan mo na lang.”

“Thank you. Dito ka lang. Okay? Wag kang papasok ng hindi ako kasama.”

“Oo na. Sige na. Ituloy mo na yang call mo.”

Ngumiti lang siya sakin.

Agad din siyang lumabas ng kotse at tinuloy ang pakikipag usap niya sa phone.

At eto ako, naiwan ulit dito sa kotse.

Hinihintay na matapos si Gab sa pakikipag usap niya sa phone.

Hanggang sa hindi ko na namalayan na nakatulog na pala sa ko sa pagkakasandal ko sa upuan.

Chapter 40 Flashback #3

CHAPTER 40

FLASHBACK #3

LEA

“Akin na kasi yan. Ibalik mo sakin yang gamit ko!” Sigaw ko kay Michael

“Patingin muna kasi ako eh.” Pang aasar niya

Andito kami ngayon sa kwarto ko. Inaya ko kasi siya manood ng movie eh.

Eh mali ata ako ng pag aya sa kanya. Eto ako ngayon, pilit kong inaagaw sa kanya ung isa sa pinakatatago kong gamit.

Makialam daw ba kasi sa gamit ko? Hindi niya ba alam na ung salitang privacy??

Ay grabe talaga!

“Ikaw ha. Akala ko ba best of friends tayong apat. Bakit ganito? May tinatago ka?” Natatawa niyang tanong

“Tama na kasi Michael. Ibalik mo na sakin yan.” Sabay pilit ko pa rin na agawin sa kanya ung gamit ko.

“Patingin muna kasi. Bakit ayaw mo ba ipakita?”

“Hindi mo ba alam ung ibig sabihin ng secret??”

“Saglit nga lang kasi di ba? Damot mo naman.”

Nakakapagod tong ginagawa namin. Layo siya ng layo. Tapos ako naman , lapit ng lapit. Bahala nga siya. Ayaw niya ibalik eh. Bakit ko papagurin sa sarili ko?

Bahala na siya kung ano man ung makita niya. Baka siya pa ung magulat sa malaman niya.

“Bahala ka nga. Tignan mo na yan hangga’t gusto mo. Wala na kong pakelam.” Sabay layo ko sa kanya at upo sa kama ko

“Pikon agad? Binibiro ka lang eh.”

“Ewan ko sayo.”

“Eto na oh. Sayo na.”

“Ayoko. Bahala ka dyan.”

“Dali na. Wag ka na magtampo.”

“Tignan mo na yan. Nahiya pa ka pa. Eh kanina mo pa hawak yan.”

“Ok lang?”

“Oo , nakakahiya naman kasi sayo.”

“Sinabi mo yan ha.”

Hindi ko siya nilingon. Pero naramdaman ko na nakita niya na ung kanina pa niya gustong makita.

Ano nga ba ung hawak niya??

Picture naming dalawa…

Ung picture na nilagyan ko ng drawing na heart sa paligid naming dalawa.

“Sorry.” Bigla niyang sabi sabay abot sakin nung picture

“Masaya ka na? Nalaman mo na ung secret ko?” Sabay lingon ko sa kanya

“Sorry na. Wag ka na magalit.”

“Hindi ako galit. Inis lang.”

Maya maya pa ay naramdaman kong inakbayan niya ako.

“Eh di wag ka na mainis.”

“Kelangan nakaakbay?”

“Ok lang yan. Di ba crush mo ko?”

“Michael?!”

“Joke lang. Eto naman hayblad eh.” Sabay tawa niya

“Feel na feel mo ung pagkacrush ko sayo.”

“Syempre! Ayan oh. May hearts pa.” Sabay tawa na naman niya.

“Isa pa talaga!”

“Easy lang. Don’t worry, your secret is safe with me.”

“Talaga lang ha?”

“Tska hindi naman na talaga secret yan eh. Feel ko naman talaga na crush mo ko. Kaya mo nga ko inaya ngayon di ba?”

“Kapal mo naman! Hindi kasi sila pwedeng dalawa noh. Ikaw lang pwede!’

“Sinadya mo to noh?‘’

“Ang kapal talaga!”

“Joke nga lang di ba?” Tawa niya na naman

“Ewan ko talaga sayo.”

Maya maya pa ay narinig kong tumigil na siya pagtawa niya.

“Thank you for being a good friend.”, sabi niya

“Ang seryoso mo masyado. Hindi ako sanay.” Sabay tawa ko

“Ok lang tawanan mo ko. Basta tandaan mo, i will always be a good friend to you.”

“Oo na. Sige na. Itatago ko na tong picture tapos manood na tayo.”

Ngumiti siya sabay tango sa akin.

Alam ko naman un.

Friendship lang ang kaya niyang maibigay sakin.

Aaminin ko, ilang beses na kong nag wiwish na sana paglaki namin , kaming dalawa na lang.

Pero starting this day, I have to stop wishing for it.

Alam kong hindi na mangyayari un eh.

Alam ko naman kasi talaga na may iba siyang gusto.

Chapter 41 Plans

CHAPTER 41

PLANS

RAIN

Text messages..

“Busy ka ba?”

-Rain

“Hindi naman. Why?”

-Michael

“Pwede ba ako tumawag?”

-Rain

“May problem ba ?”

-Michael

“Wala naman. Just want to check up on you.”

-Rain

“Okay.”

-Michael

Calling Michael…

“Hi.”

-Michael

“Sorry sa istorbo.”

-Rain

“It’s okay.”

-Michael

“Ahm..”

-Rain

“Ano nga pala ung sasabihin mo?”

-Michael

“Ok ka na ba?”

-Rain

“Yup. I’m doing great. Ikaw?”

-Michael

“Ok din ako. Ngayon pa nalaman ko na okay ka na.”

-Rain

“You are really a sweet girl.”

-Michael

“Sayo lang naman ako sweet eh.”

-Rain

“Talaga?”

-Michael

“Oo naman.”

-Rain

“Hindi mo naman na kelangan mag worry sakin Rain. I am okay.”

-Michael

Bakit parang ang cold niya ngayong gabi?

Bakit parang ang layo ng loob niya sakin ngayon na kausap ko siya??

Hindi pwede to!

Hindi kaya?!

No!!

Hindi pwede!

Hindi ko hahayaan na mangyari un!

“Bakit parang wala ka ata sa mood makipag usap sakin ngayon? May prob ka ba?”

-Rain

“No,it’s just. I feel tired. Stressed lang siguro.”

-Michael

“Ayaw mo ba na makausap ako? Sana sinabi mo na wag na lang muna ako tumawag sayo.”

-Rain

“Hindi naman sa ganun Rain.”

-Michael

“Un kasi ung pinaparamdam mo sakin ngayon. Parang wala ka sa mood. Parang ayaw mo ko makausap.”

-Rain

“Rain. Please.”

-Michael

“Matulog ka na lang. Let’s end this call na lang.”

I“ll end the call na sana pero nagsalita pa si Michael.

“Sorry.”

-Michael

“For what?”

-Rain

“Para dyan sa nararamdaman mo. Hindi ko ginusto na ganyan ang maramdaman mo. Pagod lang talaga ako. Madami lang din kasi akong naiisip. Hindi ko rin alam kung bakit ko ba naiisip tong mga to “

-Michael

“Okay.”

-Rain

“Galit ka ba?”

-Michael

“Nope. Apology accepted.”

-Rain

“Totoo?”

-Michael

“Yup.”

-Rain

“So. Okay na tayo?”

-Michael

“Oo na. Hindi naman kita matitiis eh.”

-Rain

“I knew it!”

-Michael

“Kapal ha!”

-Rain

“Wala ng bawian.”

-Michael

“Okay.”

-Rain

“Sige na. Let’s sleep na. It’s getting late na din.”

-Michael

“Sige.”

-Rain

“Okay. Good night Rain.”

-Michael

“Goodnight din. Sweet dreams.”

-Rain

“Rain?”

-Michael

“Bakit?”

-Rain

“Pwede ka ba pumunta dito bukas ng hapon?”

-Michael

“Bakit hapon pa?”

-Rain

“May gagawin lang ako sa morning.”

-Michael

“Ano naman un?”

-Rain

“It’s personal kasi Rain. Kaya hindi ko pwede sabihin.”

-Michael

“Okay.Sure. I will be there!”

-Rain

“Thank you.”

-Michael

“Let’s sleep na.”

-Rain

“Okay. Goodnight.”

-Michael

“See you bukas.”

-Rain

End of call….

I feel something na talaga. I have to make plans. Hindi pwede to.

Sobrang personal ba nung gagawin niya kaya hindi niya masabi sakin?“

Kung ano man ung binabalak niya bukas, sisiguraduhin kong malalaman ko un bago niya un magawa.

I can feel na it has to do something with Ais. I won’t let that happen.

I will prove to her na I am Michael’s girl.

Calling Lea..

“Napatawag ka?”

-Lea

“I’ll just ask kung may lakad ka ba tomorrow??”

-Rain

“Ahm yeah. Wala ako sa area bukas. Why?”

-Lea

“Sayang naman. Di bale. Ok na.”

-Rain

“Okay.”

-Lea

“Eh si Gab??”

-Rain

“Alam ko wala sila sa bahay nila eh. Bukas pa ng gabi uuwi.”

-Lea

“Okay.”

-Rain

End of call..

LEA

Akala niya ata maiisahan niya kaming dalawa ni Gab.

Alam kong may binabalak siya.

Kahit kelan talaga, hindi siya marunong magtago.

Alam ko na may balak na naman siya against Ais.

We will do everything to stop it.

Text for Gab…

“Rain is starting again with her evil plans. Look after

Ais

Babantayan

Rain.“

Chapter 42 Promise

CHAPTER 42

PROMISE

Teka. Bakit parang lumambot tong car seat ni Gab? Tsaka bakit parang lumamig??

Dahan dahan kong idinilat ang mga ko. Nakahiga na ako sa kama?? Eh ang pagkakatanda ko, nakatulog ako sa kotse ni Gab. Hindi ko na namalayan na nakatulog ako. Ang tagal niya kasi makipag usap sa phone. Ayan tuloy.

Babangon na ko ng may napansin akong nakaupo sa may dulo ng kama.

Alam ko na kung kaninong kwarto to.

“Gab?”

“Gising ka na pala.” Sagot ni Gab

Umusog ako at naupo sa tabi niya.

“Bakit pala..”

Hindi ko na natapos ung sasabihin ko dahil inunahan niya na ko magsalita.

“Sorry kung dinala ka dito. Wag ka sana magalit.”

“Nagulat lang ako. Hindi ako galit. Alam ko namang may reason ka kung bakit dinala mo ko dito.”

“Thank you for the understanding.”

“So? Pwede ko na malaman kung bakit tayo andito??”

“Let’s wait for Lea. She will explain everything.”

“Okay.”

Maya maya pa ay bigla akong napatayo sa pagkakaupo ko ng may bigla akong naalala.

“Bakit Ais?” Tanong niya

“Si Michael, baka kanina pa naghihintay sakin un. Anong oras na ba?”

“Maupo ka muna.”

“No, mag uusap pa kami eh. Hinihintay niya ako “

Patakbo na sana akong lalabas ng room ng bigla niya kong hinatak pabalik sa kama niya.

“Aray naman. Masakit kaya.”

“Sorry. Hindi ko sadya.”

“Bakit ka ba nagkakaganyan?”

“Please Ais.”

Then he gave me that look. Parang bigla akong nahimasmasan sa tingin niya. Parang unti unti ko ng naiintindihan lahat.

Inialis ko ang pagkakatitig sa mga mata niya at napayuko ako. Napakapit ako ng mahigpit sa bedsheet.

“Part of her plans.” Bigla niyang sabi

“Kelan ba siya titigil??” Naiiyak kong tanong

“Please Ais. Wag ka iiyak.”

Ewan ko ba. Nung sinabi niya na wag ako iiyak, mas lalo naman akong naiyak.

Hindi ko na napigilan ung nararamdaman ko. Tuluyan na kong naiyak.

“Kelangan ko na bang isuko? Kelangan ko na bang itigil to? Masyado ng masakit. Bakit kelangan niya gawin ung mga bagay na un? Hindi niya ba alam na sobra akong nasasaktan sa mga ginagawa niya??”

“Susuko ka ba ng ganyan na ganyan na lang. You have to prove to Rain na hindi ka niya matatalo sa kahit anong paraan. Isipin mo na lang si Michael.”

“Hindi niya nga ko maalala di ba? What will I do?”

“Kaya nga andito kami ni Lea to help and guide you. Para maitama ang lahat di ba?”

“Ano bang gagawin ko?”

“Tumahan ka na. Okay?” Sabay punas niya ng luha sa mga mata ko

“Sorry. Nakikita mo ung ganitong side ko. Mahina, talunan.”

“Stop saying that. Hindi ka weak. Hindi ka talunan.”

“Totoo naman eh.”

“Stop Ais. You showed how strong you are by being mature enough to face your problems.”

“Oo na.”

“Give Michael a chance. We both know how much he loves you. Right? Just give him some time. Malay natin, baka may ginagawa na siyang ways and plans para maayos kayo. We will never know.”

“Parang ang imposible naman nung sinasabi mo. Hindi nga niya maalala kung sino ako sa buhay niya di ba?” Sabay iwas ko ng tingin sa kanya at sabay yuko

“I promise you one thing.”

“Ano naman un?” Sagot ko habang nakayuko pa din

“Hindi

ako

hahadlang

mga

magiging

plano

niya

para

sayo

Pero

pag

nakita

kong

wala

rin

siyang

ginagawa

Ako

mismo

ang

maglalayo

sayo

kanya

Kahit

magalit

pa. Hindi ko

matitis

ung

nakikita

kang

ganyan

dahil

kanya

Hinding

hindi

kita

pababayaan

.“

Bigla kong iniangat ang tingin ko at napalingon sa kanya.

Chapter 43 Call

CHAPTER 43

CALL

Gab

Andito na kami sa tapat ng bahay nila Michael. I am with Ais. Hinatid ko siya dito sa bahay nila Michael.

Hindi ako mapakali. Really weird feeling.

Bababa na sana si Ais sa kotse ng biglang tumawag si Lea.

Nagpaalam ako kay Ais na sasagutin ko lang ung call. Pero hindi ko sinabi na si Lea ang kausap ko. Sinabihan ko si Ais na maghintay muna sa kotse.

-Gab.

Asan

Lea

Andito

kami

tapat

bahay

Michael.

Gab

Kasama

Ais

Lea

-Yup. Any news??

Gab

-Don’t go inside.

Lea

Bigla akong nakaramdam ng inis.

-Is it Rain??

Gab

Gab. Part of her evil plans

para

dun

dalawa

. Actually,

parang

kay

Ais

lang

naman

Lea

Dahil sa narinig ko, kulang na lang magwala ako sa galit. Gumagawa na naman ng mga bagay si Rain na masasaktan si Ais.

Kung pwede na ko talaga makialam. Matagal ko ng ginawa. Pero wala kong karapatan na gawin un.

-What was her plan?

Gab

Nakareceive

ng text

Ais

kanina

from Michael

Lea

-Yup, that’s why

sinundo

siya

Sabi

niya

pinapapunta

siya

Michael.

Gab

-Its not from Michael. Kay Rain.

Siya

ung

nagtxt

kay

Ais

. She intentionally do it

para

makita

niya

magkasama

sila

Michael.

Para

makita

Ais

andun

naman

bahay

Rain.

Lea

-Damn!

Gab

-Easy

lang

Alam

kong

inis

dyan

Baka

naririnig

nakikita

Ais

Asan

siya

Lea

-Inside the car. I told her

hintayin

ako

Gab

Maya maya pa ay napansin kong sinisilip ako ni Ais.

Pumasok ako saglit sa kotse para icheck siya. Nagrereklamo na siya na ang tagal ko daw. But I told her to wait for me. The she agreed. Lumabas ako ulit sa kotse at tinuloy ang pakikipag usap kay Lea.

-She can’t hear us.

Gab

-Good.

Umalis

kayo

dyan

. Please. Mag alibi

lang

kay

Ais

Lea

-Okay.

Ako

bahala

. Thanks Lea

Gab

-San

kayo

pupunta

nyan

Lea

Muli kong binuksan ung pinto ng kotse at pumasok ako. Kausap ko pa si Lea sa phone. Nilingon ko si Ais. Nakatulog na pala siya.

-Gab? Still there??

Lea

-Yup.

Gab

Ang

sabi

ko,

san

kayo

pupunta

niyan

Lea

-May

pupuntahan

today?

Gab

Wala

naman

Bakit

Lea

-I have a plan.

Gab

-What plan?

Lea

-I“

tell you later. Meet us in my house.

Ngayon

ha?

Gab

-Okay. I trust with your plan. Mag

reready

lang

ako

. See you

Lea

-Okay. See you later

Gab

-Take care of her.

Lea

Then I hang up.

Chapter 44 Spy

CHAPTER 44

SPY

“Andito lang pala kayo eh.” Pasigaw na sabi ni Lea habang pumapasok dito sa loob ng room ni Gab

“Ang tagal mo.” Sabi naman ni Gab

“Sorry naman. Nag ayos pa ko eh. Masama bang mag ayos.”

Lumapit siya saming dalawa ni Gab at naupo sa gitna namin.

“Pausog naman.” Sabi niya kay Gab

“Ang laki laki ng space dyan sa gilid eh. Dito ka pa uupo.” Sermon ni Gab

“Eh gusto ko dito eh. Bakit ba?”

“Kayo talaga. Nag aaway na naman kayo.” Tapos bigla na lang akong natawa sa kanilang dalawa.

“Better.” Sabi ni Gab sabay titig sakin

“Better?” Tanong ko naman

“Nako ha. Mas maganda daw kasi pag nakangiti at tumatawa ka.” Nakangiting sabi ni Lea

Hindi ako nakareact sa sinabi nila.

Bigla akong nahiya.

Hindi ko din alam kung bakit.

“Lea.” Sabi ni Gab

“Oo na. Gets ko na. Dont give me that scary look. Okay??” Sagot ni Lea

“Bakit nga pala tayo andito?” Tanong ko sa kanilang dalawa

“Actually, plan ito ni Gab. I don’t have any idea kung bakit andito tayo ngayon eh.” Sabi ni Lea

“Ako din. Pag gising ko kasi andito na ko eh. “ sagot ko

“Pag gising mo??” Tanong ni Lea

“Ahm. Yup. Kasi dapat kela Michael kami pupunta ni Gab.”

“Yah, i know that part. Then?”

“Nakatulog kasi ako sa kotse. Ang tagal kasi makipag usap ni Gab sa phone.”

“Actually, ako ung kausap niya sa phone.”

“Ikaw? Bakit? Eh parang galit na galit siya kanina sa phone.”

“Excuse me. I’m here.” Biglang singit ni Gab

“Oopps! Sorry.” Natatawang sabi ni Lea

“Totoo un. Si Lea ung kausap ko sa phone kanina.”

“Eh bakit nagagalit ka kanina?”

“Ung sinabi ko sayo.” Sabi ni Gab

“Alin?” Tanong ko naman.

“Si Rain.” Sabi ni Lea

“I see.” Mahina kong sagot

“As I said earlier. Lea will explain everything to you.” Sabi ni Gab

“About what?” Tanong ko

“About Rain’s evil plan against you again.”

“Okay. So ano ung evil plan ni Rain?”

“Sabihin mo na.” Utos ni Gab

“Ok fine.”

“Bilis na.”

“Ganito kasi un. Last night, I receive a call from her. Ang weird nga eh. Then she asked me kung I will be around the area for today. Eh nakaramdam na ko ng kakaiba. So I lied. Akala niya siya lang ang makakaisa eh. I answered her no. I asked her why pero di niya ko sinagot. Alam kong she has plan na eh. Then dito ako mas naghinala. She asked me also kung nasan ka Gab.”

“Anong sagot mo?” Tanong ni Gab

“Sabi ko wala ka and bukas pa balik mo. Nahalata ko sa boses niya na natuwa siya. Kaya nagduda ako na her plan has something to do with you Ais.”

“Tapos?” Tanong ko

“Then I came up with a plan.”

“What plan?” Tanong ni Gab

“Kasi ganito un, I asked my yaya to go to Rain’s house. Ung yaya niya kasi tska yaya ko, relative sila. Early in the morning, inutusan ko siya na pumunta sa bahay nila Rain. Before pa kasi nautusan ko siya, nakatawag na ko sa kanila. Nakausap ko ung yaya ni Rain. Nag try ako magtanong kung aalis ba si Rain bukas. Then luckily, she said oo. Aalis si Rain ng maaga bukas. That’s why pinapunta ko ng maaga si yaya.”

“Then?”

“Sinabi ko sa yaya ko na alamin niya kung saan pupunta si Rain. Pero syempre that’s out secret. Pinagdala ko lang siya ng props na food para kunwari dadalawin niya ung yaya ni Rain. Pero sabi ko, wag siyang papakita kay Rain kasi kilala siya eh. Then aun na, nalaman nung yaya ko na kelan Michael siya pupunta. She called me agad. So nagmadali akong pumunta kela Michael.”

“Kaya ka tumawag nung gabi sakin?” Tanong ni Gab

“Yup! So paano ko nalaman na si Rain ung nagtext sayo.?”

“Si Rain ung nagtxt sakin? I thought si Michael.”

“So sorry for that.” Sabi ni Lea

“Continue.” Utos ni Gab

“Oo na. Ang sungit! As I said. I was there sa bahay nila Michael. Nasundan ko agad siya. Halos magkasunod lang kami dumating. Hindi na nga ko nakapag ayos sa pagmamadali ko eh. Buti na lang hindi niya nilock ung gate pagpasok niya. Kaya nung sumunod ako agad sa kanya pagkapasok niya. Dumiretso siya sa kwarto ni Michael eh. Kaya dun din ako sumunod. Andun lang kaso sa labas ng room. Eh wala si Michael sa room. Nasa cr ata. Ang ginawa ni Rain? Nilapitan niya agad ung cp ni Michael. Feeling gf. Tapos sumimangot kasi parang may nabasa siya na hindi niya nagustuhan. Tapos maya maya, nakita ko na siyang nagtatype. Nagtetxt ata siya. Tumatawa pa siya habang nagtetxt. Gusto ko talaga mabasa ung text niya eh.”

“So hindi mo nabasa?” Tanong ko

“Swerte pa din ako. Kasi may tumawag sa kanya. Kaya lumabas siya ng kwarto ni Michael. Agad naman akong nagtago sa gilid. Tapos nung nakita kong wala na si Rain, pumasok na ko sa room ni Michael. Kinuha ko agad ung phone. Tapos nabasa ko na. Nagtxt siya sayo. I checked the time eh, wala pang one minute na nasend. Tumakas na ko agad nung nabasa ko ung txt. Buti na lang hindi ako nahuli. Swerte pa din talaga. Ang galing kong spy.” Sabay tawa niya

“Grabe. Nagawa mo un?”

“Yup. Basta para sa inyong couple. Gagawin ko lahat.”

“Baka nagpapalakas ka?” Pang aasar ni Gab

“Gab!!” Sigaw ni Lea

“Bakit??” Tanong ko

“Wala un Ais. Wag kang nakikinig diyan. Wala na naman mapagtripan yan.”

Tapos tumatawa pa rin si Gab.

Tumayo si Lea at hinampas niya si Gab.

Tawa pa din ng tawa si Gab kahit hinampas na siya ni Lea.

“Ais, patigilan mo nga yan.” Sumbong niya sabay lapit sakin

“Gab.” Sabi ko

“Okay. Titigil na.” Pero tumatawa pa din siya

Maya maya pa ay may naramdaman kami na paparating. Nagkatinginan kaming tatlo. Maya maya pa ay may tao ng nakatayo sa may pinto ng kwarto ni Gab.

“So andito pala kayong dalawa. Akala ko ba wala kayo sa area. Ha? Lea?” Masungit na tanong ni Rain

Dalawa? Tatlo kaya kami.

Ah, alam ko na. Nakaharang kasi si Lea kaya hindi niya ko napansin.

Maya maya pa ay pinausog ko ng konti si Lea para makita si Rain ng ayos.

“Lea, urong ka ng konti.” Utos ko

“Sige.”

“Andito din ako.” Bigla kong sabi

Nanlaki bigla ung mga mata ni Rain ng makita niya ako. Halatang nagulat siya.

“Ais?!” Pasigaw na sabi ni Rain

Chapter 45 Holding Hands

CHAPTER 45

HOLDING HANDS

“Ais?!” Tawag niya ulit sakin

Hindi ako sumagot. Tinigan ko lang siya at ngumiti.

Hindi fake smile ung binigay ko sa kanya.

Ung smile na dating binibigay ko sa kanya matagal na.

Kasi ..

Sa totoo lang..

Namimiss ko na si Rain.

Sobrang miss ko na siya..

Nakakalungkot kasi nalagay kami sa ganitong set up.

Sa maikling panahon, ang dami na masyadong nangyari. Hindi ko na matandaan, kung paano ba nagsimula ang lahat ng mga to. Ang bilis kasi eh ng mga pangyayari.

Sa isang iglap lang, madaming nagbago.

Nagkakatitigan pa kami ni Rain ng ilang saglit pa. Pero hindi niya ko sinagot ng ngiti.

Halata sa mukha niya ang pagkagulat at pagkainis ng makita niyang andito din pala ako.

Ang sakit lang isipin.

Parang dati lang, masaya siya pag nakakasama ako nakikita. Pero ngayon, ibang iba na.

Iniwas ko na ung tingin ko at napayuko na lang ako. Nararamdaman ko kasing malapit ng tumulog ang luha sa mga mata ko.

Maya maya pa ay naramdaman kong tumayo na din si Gab sa pagkakaupo niya sa kama.

Tumayo siya at humarang siya sa harap ko. Tinakpan niya ako.

Siguro, napansin niya na maiiyak na ko. Sa maikling panahon pa lang na pagkakakilala namin ni Gab, ang dami niya agad alam tungkol sakin. Ung ibang kinikilos ko din, kabisado niya na ata.

Itutulak ko sana si Gab palayo. Pero maya maya pa ay unti unti niyang nilagay ung kamay sa likuran niya.

May hawak pa siyang panyo. Agad naman niya itong iniabot sakin at kinuha ko naman agad.

Napahawak ako ng mahigpit sa kamay niya. Hindi niya din agad binitawan ung kamay ko.

Bakit ko nararamdaman to??

Parang nakafeel ako ng safety when I held his hand.

No Ais!

Mali yang iniisip mo!

Maling mali!

Pero kahit ganun pa man. Kahit alam ko na mali. Hindi ko pa rin magawang bitawan ang kamay niya.

“Napaaga ka ata?” Tanong ni Gab kay Rain.

Magkahawak pa din kami ng kamay.

“Oo nga. Bakit ang aga mo?” Dagdag ni Lea

“Hindi niyo sinabi sakin na may iba palang tao. Hindi naman ako nainform.” Sabi ni Rain

Pilit niya kong tinatanaw. Pero mas lalo akong tinatakpan ni Gab. Mas napapahigpit tuloy ang hawak ko sa kamay niya.

“Hindi siya ibang tao Rain. Stop being rude.” Saway ni Gab

“Oh really?” Sagot ni Rain

“Ang harsh mo!” Sigaw ni Lea

“So? Pinagkakaisahan niyo talaga ako? Ganun ba un? Masaya na kayo nyan??” Nakangisi niyang sabi.

“..

Bakit ba nagkakaganito si Rain? Ang laki ng pinagbago niya.

Nagsimula lang naman ng lahat ng to dahil kay Michael eh.

Kung un lang ang matindi niyang reason, kaya ko naman magpaubaya eh.

Kahit mahirap.

Para matahimik na kaming lahat.

Maya maya pa ay may isa pang taong pumasok sa room ni Gab.

Hindi ko naman agad nakita kung sino pumasok. Nakaharang pa din kasi si Gab sakin tapos nakayuko pa ko.

“Ais.” Bulong ni Lea

Napasulyap naman ako sa kanya.

“Ais!” Sigaw nung pumasok

Napalingon ako. Hinanap ko kung sino ung tumawag sakin.

Si Michael..

Si Michael ung tumawag sakin.

Tinignan ko siya.

Tapos..

Nginitian niya ko.

Tinulak ko ng bahagya si Gab para makita ko ng ayos si Michael.

Bibitaw na sana ako sa kamay ni Gab.

Pero hindi ako nakabitaw.

Mas lalo pa niyang hinigpitan ang pagkakahawak sa kamay ko.

Hanggang sa..

Hindi ko na nagawang bumitaw..

Chapter 46 Hindi Ko Na Kaya

CHAPTER 46

HINDI

KAYA

Napatitig ako kay Gab.

“Ok na.” Bulong ko sa kanya

Pero hindi niya ko pinansin. Hindi pa rin niya ko binitawan.

Parang nabalot ng tensyon ung buong kwarto ni Gab. Natahimik kaming lahat bigla. Hindi ko rin alam kung paano nangyari.

“Okay. So andito na pala tayo lahat.” Basag ni Lea sa katahimikan naming lahat

“So? Anong plano?” Tanong ni Michael

“Or wala talagang plano?” Nakangising sabat ni Rain

“Whatever!” Sagot ni Lea kay Rain

“Kumaen na muna tayo.” Suggest ko sa kanila

“I’m full.” Sagot ni Rain habang nakatingin sakin

“Okay, let’s eat.” Nakangiting sabi sakin ni Gab

Buti naman ok na siya. Hindi na siya bad mood.

Pero bakit ganun?

Pag tingin ko sa mga kamay namin.

Hindi pa rin siya bumibitaw.

“Ako gutom na.” Sabi ni Michael sabay taas ng kamay niya

Mukhang nainis si Rain sa ginawa ni Michael. At ayun, nag walk out siya.

Natawa na lang si Lea.

“1-0.” Nakangiting sagot niya sakin

“Tara na. Kumaen na tayo. Sa sala na lang kayo maghintay. Ako na bahala.” Sabi ni Gab

“Magluluto ka?” Tanong ko kay Gab

“Nako, hindi mo pa ba alam Ais?” Tanong ni Lea

“Alin?”

“Chef yang protector mo.” Nakangiting sagot niya sakin

“Hindi ko alam un ah. Daya!” Reklamo ko

“Sige na. Pumunta na kayo sa sala.”

“Sarapan mo ha?” Sabi ko kay Gab

Hindi siya sumagot. Nginitian lang niya ko.

Nauna na pumunta si Michael sa sala. Sinundan niya si Rain.

Sumunod naman kaming tatlo. Dumiretso kami sa sala tapos si Gab sa kichen.

“Kaen na !” Sigaw ni Lea

“Sumisigaw talaga dapat??” Naiinis na tanong ni Rain

“Tara na kaen na.” Aya ko kay Lea

Ramdam kong inis si Lea sa sinabi ni Rain sa kanya.

“Bawal ??” Sagot ni Lea

“Girls naman..” Saway ni Michael

Papalapit sa amin si Gab na may dala pa ring mga pagkain. Kanina pa nga siya nagdadala ng foods. Parang hindi napapagod sa kakaluto.

Umupo si Gab sa tabi ko.

“Kaen na.” Nakangiting sabi niya sakin

“Okay.” Sagot ko naman

Maya maya ay siniko ako ni Lea.

“Ehem. Masyado atang matamis tong isa mong niluto. Bakit kaya?” Pang aasar ni Lea

“Lea naman.” Sabi ko sa kanya

“Kumaen ka na dyan Lea.” Sabay lagay ni Gab ng madaming food sa plato nito

“Oo talaga! Uubusin ko to.” Sagot ni Lea

“Too noisy.” Bulong ni Rain

Pero mukhang hindi naman bulong naman un. Sinadya niya na iparinig samin un. Napatingin sa kanya si Michael.

“Hindi mo ba na eenjoy ung food??” Tanong ni Michael kay Rain

“I told you earlier. I’m full di ba. Ikaw lang naman tong mapilit kumaen. Dapat umuwi na lang tayo.” Sabi ni Rain

Napatingin kaming tatlo kay Rain.

“Masama ang nagtatalo sa harap ng pagkain.” Sermon ni Gab

“Kaya nga Rain. Ang sarap sarap kumaen eh. Kaen na.” Utos ni Michael kay Rain

Walang nagawa si Rain. Pinagpatuloy na lang niyang pagkain niya.

Nilingon ko si Gab. Seryoso na naman ung itsura.

Nilingon ko din si Lea, ayun natatawa. Pasaway talaga tong babae na to.

Kumakaen na ko ng biglang may nag abot ng plato sakin. Iniangat ko ang tingin ko at tinignan ko kung sino. Imposibleng si Gab to. Nasa gilid ko siya eh.

Sino kaya to?

Si Rain?

Si Michael?

“Tikman mo to. Masarap to.” Sabi ni Michael sabay abot sakin nung plato

“Thank you. Ok na ko dito. Hindi ko pa nga ubos to eh.” Sagot ko

“Sige na. Ang konti lang ng food dyan sa plate mo eh.” Sabay ngiti niya sa akin

Those smiles..

Mapilit kasi siya kaya kinuha ko na ung platong iniaabot niya sa akin.

Napatingin ako kay Rain. Ang sama na naman ng tingin niya sakin.

Bakit ba kelangan niya maging cold sakin?

Wala ba kaming pinagsamahan??

Parang siya ung nagka amnesia eh. Siya ata ung nakalimot.

Maya maya pa ay sinalinan ni Michael ung baso ko. Wala na kasing juice.

“Para mas masarap ang kain mo.” Nakangiti na naman niyang sabi sakin

Sinagot ko lang din siya ng ngiti.

Hindi ko sinasadya na mapalingon kay Gab. Nakayuko siya pero ang tingin niya ay na kay Michael.

Nakakatakot.

“Excuse me. May food pa pala sa kitchen.” Sabi ni Gab sabay tayo agad sa kinauupuan niya

Sinundan ko siya ng tingin habang papunta siya sa kitchen.

“Anong nangyari dun?” Tanong ko kay Lea

“Hindi ko din alam.” Sagot niya

“Wait lang. Sundan ko.”

“Bilisan niyong dalawa dun.” Sabi ni Lea

Tumango lang ako sa kanya.

Agad akong tumayo sinundan si Gab.

Pag pasok ko sa kusina, nakita ko siya nakatayo sa harap ng sink. Parang ang lalim ng iniisip.

“Gab? Ok ka lang?” Tanong ko sabay lapit sa kanya

Nagulat siya ng marinig ang boses ko.

“Anong ginagawa mo dito??”

“Tutulungan ka ?”

“Ok lang ako dito. Bumalik ka na dun.”

“Galit ka ba?”

Hindi siya sumagot. Lumapit siya sa ref at kumuha ng mga pagkaen. Hindi niya ako pinapansin.

“Galit ka nga.” Sabay sandal ko sa kitchen sink

“Just go back there. Please.”

“Ano ba kasing problema? Sabihin mo. Bakit ka nagagalit?”

Hindi na naman niya ko sinagot.

“Gab!” Sigaw ko

Sinara niya na ung ref at pupunta na sa table. Pero pinigilan ko siya. Hinawakan ko siya sa braso.

“Gab naman. Ano bang problema?”

Ibinaba niya ung mga dala niya at nilingon ako.

“Gusto mong malaman talaga?”

“Oo Gab!”

Huminga muna siya ng malalim bago niya sinabi.

Tapos nilingon niya na ko.

“Hindi ko na kaya to.” Sabi ni Gab

Bigla akong napabitaw sa braso niya nung narinig ko un.

“Anong hindi mo na kaya?”

Pakiramdam ko maiiyak ako.

“Ung mga nangyayari. Hindi ko na kaya.”

Mahinahon pa din siya. Pero alam kong gusto niya ng sumigaw.

“Sinabi ko naman sa inyo di ba. Hayaan niyo na ko. Kaya ko naman na eh. Alam ko namang nahihirapan na kayo eh. Susuko naman na ko talaga dapat. “

Hindi siya sumagot.

“Kung ayaw niyo na to gawin. Okay lang naman. Ako din naman nahihirapan na eh. Tigilan na natin to. Sorry sa lahat ng gulo na dinulot ko sa inyo.” Sabi ko sabay talikod ko sa kanya at nagsimula akong maglakad palabas ng kitchen

Maya maya pa ay naramdaman kong hinatak niya ko sa braso ko.

Hinatak niya ko papalapit sa kanya sabay yakap niya sakin ng mahigpit.

“Hindi ko na kaya to Ais.”

Pumipiglas ako sa pagkakayap niya sakin.

“Hindi ko na kaya to. Hindi ko na kayang pigilan ung nararamdaman ko para sayo. Ang hirap na itago.”

“Gab naman.”

“Makinig ka lang muna sakin.”

“Alam kong kasalanan tong ginagawa ko. Kasalanan tong nararamdaman ko para sayo. Pero wala eh. I can’t help it. Lalong lumalalim ung nararamdaman ko para sayo.”

“Alam mo naman na..” Hindi ko na natapos ung sasabihin ko.

“Just let me love you. Alam ko na magulo pa ngayon. Kahit na alam kong maliit ung chance sa gusto kong mangyari. Aasa ako dun sa chance na pwede mo na akong mahalin.”

Tuluyan na kong naiyak.

“Hindi ko na kaya to Ais…..”

“I really love you…..”

Sabi ni Gab

Chapter 47 Stop

CHAPTER 47

STOP

Napayakap na lang din ako ng mahigpit kay Gab.

“Tahan na.” Utos ni Gab

Inialis ko ang pagkakayakap kay Gab at pinunsan ang luha sa mga mata ko.

“Ehem!”

Napalingon kaming dalawa ni Gab.

Sino naman kaya un?

“Kuya?!” Gulat kong tanong

“Andyan ka na pala.” Bati ni Gab kay kuya

“Teka. Bakit andito ka?” Tanong ko

“Pinapaiyak mo ba ang kapatid ko?” Tanong ni kuya Kevin

“No. Bakit ko naman gagawin un.” Nakangiting sagot ni Gab

“Good. “ sagot ni kuya

Lumapit ako kay kuya.

Hindi siya pwede dito. Kelangan ko siya paalisin.

“Kuya, hindi mo pa sinasagot ung tanong ko. Ano ba kasing ginagawa mo dito?”

Ngumisi lang siya.

“Kuya naman eh.” Sabay hampas ko sa braso niya

“Masakit un ha. Kuya mo pa din ako. Bakit ka nananakit??” Pang aasar niya

“Bakit ka nga kasi andito?? Sinusundo mo ba ko? Tara na.” Sabay hatak ko sa kanya papalabas ng kusina

“No. Hindi ako dito para sunduin ka.”

“Eh bakit nga??”

Inialis niya ung pagkakawak ko sa braso niya at naglakad papalapit kay Gab. Inakbayan niya pa to.

“Kasi, invited ako.” Nakangisi siyang sabi

“Gab???”

Ngumiti lang siya sakin.

“Ano ka ba? Ikaw lang ba pwede ma invite??”

“Tara na kasi. Umuwi na tayo.” Sabi ko kay kuya

“Mamaya na. Kakaen muna ako.”

“Sa bahay ka na kasi kumaen kuya.”

Ano ba tong si Gab. Bakit ba kasi inaya niya pa si kuya dito? Alam naman niyang hindi pwede kasi makikita niya si Michael at Rain dito.

“Gab kasi.”

Hindi na nakaimik si Gab. Nakatingin lang ako sa kanya.

“San ba kayo kumakaen??” Tanong ni kuya

“Tapos na kami kumaen.” Sagot ko

“Bad girl.” Sabi ni kuya

“Hindi pa kayo tapos. Ayan oh, nag aayos pa ng food si Gab.”

“Sa sala.” Sabat ni Gab

“Tara na sa sala.”

Hindi siya pwede sa sala. Andun ung dalawa. Ayoko ng gulo. Kelangan ko ng mapauwi tong si kuya.

Palabas na siya ng kitchen pero hinarangan ko siya.

“Ais. Wag ka humarang dyan.” Utos ni kuya

“Kuya, umuwi na lang kasi tayo.”

“Kakaen ako bago tayo umuwi.”

“Please naman.”

“May tinatago ka ba na ayaw mong malaman ko?”

“Wala.”

“Sige na. Kakaen na ko.”

Hinayaan ko na siyang pumunta sa kusina.

Naramdaman ko ang kamay ni Gab sa balikat ko.

“Sorry.”

“Bakit kasi pinapunta mo si kuya dito? Alam mo naman di ba?”

Maiinis na sana ako. Pero natigilan ako sa sinabi ni Gab.

“Kuya mo ang may dapat sabihin sayo. You need to talk to him.” Sabi ni Gab

“Anong ibig mong sabihin??”

“Baka magulat ka, mas marami pa siyang alam kesa sayo.”

Napatitig na lang ako sa kanya dahil sa mga sinabi niya.

“Sarap naman niyan.” Sabi ni kuya

Napalingon si Lea at Rain kay kuya Kevin. Magkaiba ung reaction nilang dalawa. Si Rain gulat na gulat. Tapos si Lea, napayuko. Mukhang nahihiya.

Teka? Bakit kulang sila? Asan si Michael?? Umuwi na kaya siya??

Umupo si kuya Kevin sa tabi ni Rain.

“Miss me??” Tanong ni kuya kay Rain

Hindi siya sumagot sa tanong ni kuya. Tinignan lang niya ito.

Itinulak ako ni Gab papalabas ng kitchen. Naupo na rin kaming dalawa.

“Kaen na Kevin.” Aya ni Lea

Ano ba tong si Lea, ngiting ngiti naman. Inabutan niya ng plato si kuya.

“Thank you.” Nakangiting sagot ni kuya Kevin

Nakatingin ako kay Lea. Parang kinikilig?? Tama ba tong nakikita ko??

“Ais, ubusin mo na ung food mo.” Utos ni Gab

“Ah,oo.” Sagot ko

Pinagmamasdan ko ng palihim si Rain at kuya. Si kuya busy sa pagkain niya tapos si Rain hindi mapakali.

“Asan si Michael?” Bulong ko kay Lea

“Tanungin mo yang nasa tabi mo.” Sagot niya

Tinignan ko naman si Gab.

“Wala akong alam diyan.”

“Totoo?”

Hindi na siya sumagot, nagpatuloy lang siya sa pagkain niya.

“Ais. Kumaen ka.” Utos ni kuya

Nagulat naman ako sa kanya. Bigla biglang nagsasalita eh.

“Oo kuya. Wag ka nga nanggugulat dyan.”

Tapos tumawa tong dalawang katabi ko, pati na si kuya. Maliban lang kay Rain.

Maya maya pa ay biglang natulala si Rain sa pinto. Gulat na gulat sa tinitignan niya.

Napalingon na lang din kaming lahat sa may pinto.

“Andyan ka na pala.” Biglang sabi ni Lea

Si Michael pala ung tinitignan niya.

“May iba pa pala kayong bisita.” Sabi ni Michael

“Kevin, kuya ni Ais.” Pakilala ni Gab

Tumango lang si kuga sa kanya.

Tinignan naman ulit ni Rain si kuya.

Maya maya pa ay biglang tumayo si kuya.

“Let’s go Ais. Uwi na tayo.” Utos ni kuya

“Agad agad??” Sabi ni Lea

Nakatingin lang sakin si Gab.

Sinunod ko naman si kuya. Agad naman akong tumayo.

“Aalis na kayo agad?” Tanong ni Michael

“Oo eh.” Sagot ko kay Michael

Nauna na lumabas si kuya ng bahay. Nagpaalam muna ako sa kanilang apat bago ako lumabas. Kahit pa hindi ako pinansin ni Rain. Nakatulala siya eh.

Nagmamadaling pinuntahan ni kuya ung kotse niya.

“Kuya? Akala ko ba kakaen ka muna. Hindi ka pa tapos di ba?”

Parang naiinis si kuya. Hindi niya ko nililingon.

Papasok na si kuya ng kotse.

“Kuya!” Pasigaw kong tawag sa kanya

Nilingon niya na ako.

“Stop hurting yourself Ais!” sabi ni kuya

Hindi na ko nakasagot.

Para akong nastuck up sa kinatatayuan ko dahil sa sinabi ni kuya.

Chapter 48 Let Go

CHAPTER 48

LET GO

“Kuya.” Tawag ko sa kay kuya Kevin

Nakakatakot ung mga tingin niya sakin. Para akong matutunaw ako sa kinatatayuan ko. Gusto kong umalis at tumakbo sa pwesto ko.

“Get in the car!” Sigaw niya sabay bukas niya ng kotse

“Ayoko.” Mahina kong sagot

Natatakot kasi ako talaga.

“I said, get in the car!” Sigaw niya ulit

Nagulat ako sa sigaw niyang un. Napamulat ng malaki ang mga mata ko. Maya maya pa ay naramdaman kong may tumutulo ng luha sa mga mata ko.

Pinunasan ko muna ang mga mata ko bago ako sumunod kay kuya.

Agad akong tumakbo papasok ng kotse. Sinara naman agad ni kuya ung kotse pagkasakay ko. Sumakay na agad siya at agad kaming umalis sa bahay nila Gab.

Hindi ako umimik sa loob ng kotse. Hindi ko pinapansin at kinakausap si kuya. Pinipigilan ko ung pag iyak ko. Pero hindi ko namamalayan na bigla na lang pumapatak ang luha sa mga mata ko.

Maya maya pa ay tinigil ni kuya ung kotse. Nagpark siya sa gilid. Napatingin naman ako sa labas. Teka. Wala pa kami sa bahay. Bakit kami tumigil dito??

“Ais.” Tawag niya sakin

Pero hindi ko siya nilingon.

“Alam kong naririnig mo ko. Please, humarap ka sakin.” Mahinahon niyang sabi

Nahimasmasan na ata siya. Mas maayos ung pakikipag usap niya sakin ngayon kaysa kanina.

“Please.” Sabi niya ulit

Dahan dahan ko siyang nilingon.

“Ano?” Sagot ko

“Bakit kelangan mo gawin yan sa sarili mo?” Sabay sandal niya sa upuan at tingin sa malayo

Parang alam ko na patutunguhan ng pag uusap na to.

“Umuwi na tayo kuya. Bakit ka ba tumigil dito kasi?” Utos ko

“Mag uusap pa tayo.”

“Walang dapat pag usapan kuya.”

“Stop it. Please. Tigilan mo na yan ginagawa mo. You don’t deserve it.”

“Kuya naman.”

“Ang bata mo pa. Ang dami mo pang makikilala diyan. Bakit nagpapamartir ka dyan sa lalaking yan?”

“Hindi mo naman naiintindihan eh.”

“Sige, sabihin mo sakin ung hindi ko maiintindihan!” Sigaw niya

“Basta.” Sabay yuko ko

“Wag mong pahirapan yang sarili mo. Hindi ganyan ang pagkakakilala ko sayo. Bakit kelangan mong ipagpilitan ang sarili mo sa taong un ha?”

“Wala naman siyang kasalanan kuya. Walang may kasalanan.”

“Eh bakit ikaw ha?”

“Anong ako?”

“Si Rain. Alam mo na ba lahat nung umpisa pa lang??”

“Wag mong ibahin ung topic Ais.”

“Bakit hinahayaan mong kay Michael siya sumama? Ikaw ang boyfriend niya di ba?”

“Wag mo ko pagalitan Ais. Magkaiba tayo ng sitwasyon.”

“Mahal na mahal mo si Rain noh?”

“Hindi ko gagawin to kung hindi Ais.”

“Pero kuya, sinasaktan ka na niya ng harapan. Ikaw ba ? Hindi napapagod?”

Nilingon niya ako.

“Kaya kong bitawan si Rain kung kinakailangan. Kung un ang magpapasaya sa kanya. Ikaw ba? Kaya mong gawin un?”

Napaisip ako sa sinabi ni kuya.

Tama ba na pakawalan ko na siya?

Tama bang hayaan ko na sila maging masaya ni Rain?

“Mas mabuti sigurong layuan mo na si Michael.”

“Tingin mo kuya? Un na ba ang dapat kong gawin?” Naiiyak kong tanong

“I’m just giving you advices Ais. Ikaw pa rin ang makakasagot niyan. Pagtuunan mo ng pansin ung mga taong nagpapahalaga sayo.

Hindi ko na napigilan. Naiyak na ko ng tuluyan.

“I only wants the best for you kasi kapatid kita. Hindi kita pinakelaman sa mga ginagawa mo noon. Pero iba na ngayon Ais. Marami ng nagbago.”

Iyak pa din ako ng iyak.

“Gawin mo ung magpapasaya sayo. Hindi ung makakasakit sayo. You deserve to be happy. Kung ayaw nila sayo, lumayo ka. Hindi sila kawalan sayo.”

Tama si kuya.

Tama lahat ng mga sinabi niya.

Ngayon, naiintindihan ko na lahat. Unti unti na akong naliliwanagan.

“Tumahan ka na. Baka makita ka ni mom at kung ano pa isipin nun.”

Pinunasan ko ung mga mata kong basa ng luha.

“Pinaiyak mo ko tapos sasabihan mo ko ng ganyan.”

“Hindi ako ang nagpaiyak sayo. Tinulungan lang kitang ilabas mo yang nararamdaman mo.”

“Oo na.”

“Ayusin mo na yang sarili mo. Uwi na tayo.”

“Daan muna tayong grocery “

“Bakit?”

“Libre mo muna akong ice cream!” Sigaw ko

“Ayos ka eh noh. Parang hindi ka galing sa pag iyak eh.”

“Sige ka. Iiyak ako ulit.” Pang aasar ko

“Oo na. Eto na. Pupunta na tayo ng grocery.”

“Kala ko kokontra ka pa eh.”

Nakangiti na si kuya.

Nakangiti na din ako.

Tama si kuya, parang gumaan ung pakiramdam ko dahil sa pag iyak ko kanina.

Tama lahat ng mga sinabi kuya.

Siguro, eto na ung right time.

To let go of him…

</3

Chapter 49 Move On

CHAPTER 49

MOVE ON

Dahan dahan kong idinilat ang mga mata ko. Pansamantalang napatulala ako sa kisame ng room ko.

I woke up early. Hindi ko rin alam kung bakit.

Bigla na naman pumasok sa isip ko ung mga sinabi ni kuya kagabi. Dapat ko bang sundin ung mga sinabi niya sakin? Kelangan ko na bang itigil lahat ng to?

Hindi kaya, ako na lang talaga ung hinihintay ng panahon para ayusin lahat?

Pero…

Mahal ko si Michael.

Mahal na mahal..

Napabangon ako bigla sa kama ko sabay tapik na mahina sa ulo ko.

“Ay grabe talaga.! Ang sakit sa ulo nito ha.” Sabi ko sa sarili ko

Maya maya pa ay bigla akong natahimik. Iniisip ko ng maigi ung mga sinabi ni kuya Kevin.

Umusog ako at naupo sa may kabilang dulo ng kama ko. Napayuko na lang at napaiyak.

“Ang aga aga naman nito Ais. Pwede bang time out ka muna sa ganito.” Kalma ko sa sarili ko sabay punas ng luha sa mga mata ko.

Tama si kuya Kevin. May point lahat ng mga sinabi niya. Para kasing hindi na tama. Puro iyak na lang ginagawa ko.

Oo mahal ko si Michael. Gagawin ko lahat para sa kanya. Pero kelangan mahalin ko din ang sarili ko. Nitong mga nakaraang araw, nakakalimutan ko na ung sarili ko. Napabayaan ko na sarili ko.

Hindi naman pwedeng puro lang ako ganito. Siguro naman di ba, nagawa ko na lahat.

Kaso, parang wala pa din. Hindi naman ako nagkulang na pagpapakita kay Michael kung gaano ko siya kamahal. Alam un ni Lea at Gab. Alam kong nakita din un ni Rain.

Pero siguro, hanggang dito na lang talaga kami ni Michael.

Siguro…

Eto na ung panahon na sinasabi ko sa sarili ko.

Ung panahon na kelangan ko na siyang isuko.

Ung panahon na , unahin ko muna ung sarili ko.

Panahon na ilaan ko muna sa sarili ko para mabuo ko ulit ang sarili ko.

Panahon upang lumigaya ulit.

Sana mapatawad ako ni Michael sa gagawin kong to. Kahit na hindi niya ko naalala, I still want to say sorry para sa gagawin kong to. Mahirap to gawin, pero eto ang kelangan kong gawin.

Hindi ko ginustong isuko siya. Eto na lang ang nakikita kong way para maayos ang lahat. Baka kasi pag pinilit ko pa, lalo lang maging magulo.

Hindi naman na ko dapat mag alala. Kasi andyan naman na si Rain para sa kanya. Alam kong hindi siya pababayaan ng bestfriend ko.

Tama si kuya. Eto na ung oras na para ituon ko ang oras ko dun sa mga taong nagpapahalaga at nagmamahal sa akin.

Hindi naman siguro masama kung isipin ko naman ang sarili ko ngayon di ba??

“Hay, tama na nga yan Ais. Ang aga aga eh, nagdadrama ka mag isa.” Bulong ko sa sarili ko

Tatayo na ko sa kama ko ng biglang nag ring ang phone ko. Agad ko naman kinuha ung phone ko sa table sa tabi ng kama ko.

Tumatawag si Gab.

“Hello?”

-Ais

“Good, gising ka na pala.”

-Gab

“Ah oo, kagigising lang.”

-Ais

“Bakit ganyan boses mo? Umiyak ka ba?”

-Gab

“Hindi, eto naman. Kagigising ko nga lang kasi di ba? Napatawag ka pala? Ang aga pa ah.”

-Ais

“Just checking on you. Bigla na lang kasi kayo umalis ni Kevin kahapon. Hindi kasi mapakali. Hindi din ako masyado nakatulog eh.”

-Gab

“Oh bakit di ka nakatulog? Ikaw talaga. Ok lang ako. Nothing bad happened. Okay?”

-Ais

“Buti naman.”

-Gab

“Sige na. Matulog ka na. Maaga pa oh.”

-Ais

“Okay. Just call me pag may kelangan ka. Okay?”

-Gab

“Sige. Tulog na.”

-Ais

“Okay. Bye.”

-Gab

“Wait!”

-Ais

“Bakit?”

-Gab

“Pwede mo ba ko samahan mamaya?”

-Ais

“Saan??”

-Gab

“Gala lang.”

-Ais

“Sure.”

-Gab

“Totoo??”

-Ais

“Oo naman. Ikaw pa. Just inform me kung what time. Text mo ko ha. Para pag gising ko, mabasa ko agad. Or tawagan mo kung aalis na tayo. Para magising ako agad.”

-Gab

“Okay. Okay.”

-Ais

“See you later. I guess??”

-Gab

“Okay”

-Ais

“Tulog na ko. Maya na lang.”

-Gab

“See you. Bye.”

-Ais

Then I hang up.

Ibinalik ko ung cp sa ibabaw ng table ko at humiga ako ulit.

Ipinikit ko ang mga mata ko, sabay sabing..

“Goodbye Michael. I love you.”

Chapter 50 Suprise

CHAPTER 50

SURPRISE

Hindi ko na namalayan na sa pag pikit kong un, nakatulog na pala ako. Ang hapdi ng mga mata ko. Naiyak na naman kasi ako. Kahit kelan talaga, i really hate goodbyes. Hindi ko naisip na sa kanya ko pa sasabihin at gagawing bagay na pinakaayaw ko.

To say goodbye…

I really hate it!

GRrrr!

“Teka nga. Anong oras na ba?!” Biglang bangon ko sa pagkakahiga

Sabay tingin ko sa wallclock ko.

“Lagot! May usapan kami ni Gab ngayon.!” Sigaw ko

Agad akong tumayo at kinuha ung phone ko na nakapatong sa table ko.

“Lagot talaga. Nakakahiya!”

I start scanning my phone kung mga messages or call.

“Kanina pa pala siya tumatawag at nagtetxt. Hala ka naman talaga Ais. Nakakahiya! Ikaw pa nag aya tapos late ka!” Sermon ko sa sarili ko.

Bakit pa kasi ako humiga?! Ayan tuloy nakatulog ako ng hindi ko namalayan.

“Nakakahiya talaga !!” At naupo ako sa kama

Nag iisip kung ano na bang gagawin ko.

Itetxt ko ba??

Tatawagan ko??

Baka kasi galit un sakin??

Malamang kanina pa naghihintay un mga tawag at text ko.

Hay.. :’(

Bakit nga ba natataranta ako??

“Tawagan mo na kasi.” Sabi ko sa sarili ko

Hinanap ko ung number ni Gab at tinawagan ko na siya.

Lagot talaga ! :’(

Puro ring lang ..

Hindi niya sinasagot. Nagalit talaga siya sakin. Ano na bang gagawin ko talaga ??

“Text ko nga muna. Baka naman may ginagawa lang. Kalma Ais.”

Text for Gab:

“

Galit

? Sorry

nakatulog

kasi

ako

Tuloy

pa din

tayo

? Tara

??“

Para akong ewan. Kinakabahan ako habang tinatype kon ung message ko sa kanya.

Sabi ko maghihintay ako ng 5 minutes. Pag di siya nagreply, tatawagan ko ulit siya.

Hindi ko na kaya maghintay ng 5 minutes!

Tatawagan ko na siya ulit!

Tinawagan ko na agad ulit si Gab.

Bakit ganun? Ring lang ng ring. Ano bang ginagawa niya??

Maya maya pa, may naririnig akong nag riring na phone sa labas ng kwarto ko.

Malamang kay kuya Kevin na naman un. Ganyan yan eh. Pinapatagal pa ung pag ring ng phone sagutin. Ang sakit kaya sa ulo ng pauliy ulit ng ring. Pwede naman sagutin agad.

Hinahayaan ko pa din magring ung phone ni Gab. Baka kasi sagutin na. Hindi ko pa rin binababa.

“Kuya!! Pakisagot naman ung phone oh!” Sigaw ko

Grabe naman! Ayaw talaga niya sagutin??! Hinihintay pa ba niyang ako ang sumagot nun?! Aga aga naman niya mang asar eh.

Sa sobrang inis ko, tumayo na ko sa kama ko. Ako na sasagot ng phone. Naiwan na naman niya siguro phone nya sa sala.

GrRrr!!

I tried calling Gab again. Hinahayaan ko lang na mag ring kahit di niya sinasagot.

Tumayo na ko at lalabas na ng pinto para sagutin ung phone ng magaling kong kuya.

Biglang..

Nagulat ako sa nakita ko pagbukas ko ng pinto. Muntik ko ng mabitawan ung phone ko.

Si Gab..

May hawak na flowers..

Nakatayo dito sa harap ng pinto ng kwarto ko.

I saw his phone, sa kanya pala ung phone na nagriring kanina pa.

“Bakit andito ka?”

Inabot niya ung flowers sakin.

“Don’t wanna be late.”, sabay ngiti nya sakin

“Kanina ka pa ba andyan? Bakit di ka sumasagot?”

“Ikaw din naman di sumasagot eh. Tinulugan mo ko.‘’ Pang aasar niya

“Hindi ah.” Sagot ko

“Okay.” Nakangiti niyang sagot

“Sorry na. Sige, mag aayos lang ako. Hintayin mo na lang ako sa baba ha.”

“Take your time.” Sagot niya

“Sorry, maghihintay ka na naman.” Sabi ko

“I will never get tired of waiting for you Ais. I promise you that “

Ngumiti lang siya sakin at sinagot ko din sya ng ngiti.

Sinabihan ko na sya na maghintay na lang sa baba.

Dahan dahan kong sinara ung pinto ng kwarto ko.

Hindi ko mapaliwanag ung nararamdaman mo ngayon.

Ganito pala ung feeling maging masaya.

Muntik ko na pala makalimutan kung paano.

Thank you Gab..

Chapter 51 Wrong Move

CHAPTER 51

WRONG MOVE

RAIN

“May problema ba ?” Tanong sakin ni Michael

Hindi ko siya sinagot. Tinignan ko lang siya saglit at iniwas na muli ang tingin ko sa kanya.

Nagtatanong pa siya kung anong problema. Eh alam naman niya kung bakit ako nagkakaganito. Or sadyang manhid lang talaga.

Nakakainis!

“Ui!” Sabi niya sabay kalabit sakin

“Bakit ba?! Pasigaw kong sagot sabay tingin sa kanya

Nagulat siya sa sagot ko. Ang kulit niya kasi, ayan tuloy nasigawan ko pa.

“Kung galit ka. Sabihin mo naman sakin. Ang hirap manghula. Wala naman kasi akong matandaan na kasalanan ko sayo.” Paliwanag niya

Lalo akong nainis sa mga sinabi niya. Talaga bang ganun siya kamanhid? O wala talaga siyang pakelam sakin.

Kahit

ako

lang

ang

maalala

niya

hindi

Ais

…

“Hayaan mo na lang muna ako. Pwede??” Sabi ko sa kanya

“Pwede ba naman un?? Hayaan kitang ganyan?”

Wow ha! Concern din pala siya sa akin.

Tumabi pa siya lalo sa akin.

“Ano ba kasi un Rain? Sabihin mo na please. Ayokong nakikita kang ganyan eh. Hindi ako mapalagay.” Sabi ni Michael

“Ok lang ako. Hayaan mo lang muna ako.” Sagot ko naman

“Rain naman.”

Natahimik kami bigla ng ilang saglit. Walang gustung magsalita. Nagkakatinginan lang kaming dalawa. Pero hindi kami nagsasalita.

Ngumingiti sya sakin sa tuwing nagkakatama ung mga mata namin. Pero ako naman, hindi.

“Hindi talaga ipilit ang isang bagay kung ayaw.” Bulong ko

“May sinasabi ka??” Tanong ni Michael

Hindi ko siya sinagot. Umiling lang ako sa kanya.

“Hindi naman bawal magsalita di ba?” Nakangiti niyang tanong sakin

Hindi ko na mapagilan. Natatawa na ko sa kanya. Para siyang bata kasi.

Tapos ayan na. Hindi ko na napigilan. Natawa na ako sa kanya ng tuluyan.

“Eh di ayan. Ok na ??” Nakangiti niyang sabi

“Oo na. Nakakaawa ka kasi. Hahahaha.”

“Ah ganun?! Sabay kiliti niya sa akin

“Bakit hindi ba??” Sabay tawa ko pa din

“Ang sabihin mo hindi mo lang talaga ako matiis.” Pagyayabang niya

“Ang kapal mo talaga!” Sigaw ko

Kinikiliti pa din niya ako. Pilit kong inaalis ung mga kamay niya.

“Tigilan mo na kasi MC!” Saway ko sa kanya

Hindi niya ko pinapakinggan. Patuloy pa din sya sa pagkiliti niya sa akin.

Ano bang gagawin ko para tumigil tong lalake na to??

“Ganti ko to. Ang sungit mo kasi kanina sakin.” Sabi niya

Alam ko na kung paano ko patitigilin to.

I grab his hand then I…

Kissed him on the cheek..

Tumigil nga siya sa pagkiliti sakin.

Nakangiti ako sa kanya matapos ko siyang ma kiss sa cheek.

Pero bakit ganun??

Parang kakaiba ung reaction nya??

Hindi siya nakangiti?

Parang galit ung reaction niya.

Nagalit ba siya sa ginawa ko??

Sa pag kiss ko sa kanya??

Bigla siyang tumayo sa pagkakaupo niya sa tabi ko.

San ka pupunta??“ Tanong ko sabay hawak sa kamay niya

Dahan dahan niyang inalis ung pagkakawak sa kamay ko.

“Pahangin lang saglit.” Sabay alis niya at lakad papalayo sakin

Naiwan akong mag isang nakaupo.

Pero.

Parang alam ko na ang naging dahilan kung bakit siya nagkaganun.

Bakit ba hindi ko agad naisip???

Ang tanga ko!

“Wrong move Rain!”

Sigaw ko sa sarili ko

Chapter 52 Kiss

CHAPTER 52

KISS

Whew! Natapos din ako mag ayos.

Grabe naman kasi. Hindi ako prepared. Nasurprise ako kay Gab. Bigla biglang sumusulpot. Ayan tuloy, nataranta din tuloy ako bigla.

Kulang na tuloy ako sa oras. Kelangan ko magmadali mag ayos. Nakakahiya kasi kung paghihintayin ko pa si Gab ng matagal. Siya nga hindi late. Aga na nga ako sinundo. Tapos ako babagalan ko pa kilos ko. Nakakahiya.

Sinabihan ko si Gab na bigyan lang nya ako ng 30 minutes para mag ayos. Kung tutuusin, kulang ung oras na un. Sa sobrang taranta na nararamdaman ko ngayon??

Wah!!!

Hindi magkakasya ung 30 minutes na un!!

Pero ok lang! Pagkakasyahin ko pa din!

Go Ais!!

Dali dali akong nagpunta sa CR para maligo at nag ayos.

May naghihintay sakin, kaya dapat bilisan ko na.

“Ais!” Tawag sakin ni Gab

Pinaghintay ko na kasi sya sa labas ng bahay namin. Ayoko na sya paghintayin sa loob, malamang kasi aasarin pa kami ni kuya Kevin.

Nako ha ! Ayoko sirain ang araw na to. First date namin ngayon, kaya dapat maging maayos to. :)

“,

Dahan dahan akong lumakad papalapit sa kanya. Nakasandal sya sa kotse nya habang hinihintay ako.

Lalong lumalaki ang ngiti nya sa mga labi habang papalapit ako sa kanya.

Maya maya pa ay lumapit na sya sakin at inalalayan na ko papunta sa kotse nya.

“Let’s go?” Nakangiti niyang tanong sakin

Nakakahawa ung ngiti nya. Hindi na ko nakasagot. Ngiti na lang din ang naging sagot ko sa tanong nya.

Binuksan nya ung pinto ng kotse at dahan dahan ako inalalayan sa pagsakay ko.

“Kaya ko naman. Ikaw naman.” Biro ko sa kanya

“Just let me do this. Gusto kong inaalagaan ka.” Seryoso niyang sabi sabay ngiti

Oh! Those smiles!! Para akong hihimatayin sa kilig!

Easy lang Ais! :)

Kalma lang!!

Ganito pala sa pakiramdam ung kilig!

Parang nakalimutan ko na kasi.

Pakiramdam ko may dumadaloy na kuryente sa mga veins ko.

Hahahahahaha :)

Dahan dahan niyang sinara ung pinto at nagmadali na din siyang sumakay.

Agad niyang inistart ung car at nagsimula ng magmaneho.

“Gab??” Mahina kong tawag sa kanya

Agad naman niya kong nilingon.

“Bakit??” Nakangiti niyang tanong

“Thank you.” Nakangiti kong sagot sabay..

Kiss sa cheeks niya :)

Napatitig sya sakin matapos ko siyang makiss sa cheeks.

“Thank you.”, sabi ko sa kanya

Ngiti lang ung sinagot nya sakin. Hindi na sya nakapagsalita. Halatang nagulat siya sa ginawa ko. Pero halata namang natuwa din sya ng sobra.

“Tara na??” sabi ko sa kanya

Nakatulala pa din kasi sya sakin.

Hehehehehe

“Okay!” Hyper nyang sagot

“Hyper??” Pang aasar ko sa kanya

“Ikaw kasi eh.” Sagot nya

Ikinabit nya muna sakin ung seatbelt tapos nagsimula na siyang mag drive.

Chapter 53 Cakes

Chapter 53

CAKES

Sa mall kami dumiretso ni Gab. Sabi ko kasi, gusto ko kumaen ng cakes eh. Oh di ba?? Cakes yan ! Hindi cake lang ang sinabi ko sa kanya. Tinawanan nga ako eh. Para daw talaga akong bata. Ang hilig hilig ko pa daw sa sweets. Eh ano naman ang magagawa ko di ba? Kasalanan ko bang hindi ko matiis na kumaen ng sweets??

“Mamaya na tayo kumaen ng cake na gusto mo.” - Gab

“Excuse me, hindi lang un cake. Ang sabi ko cakes!” -Ais

“Ang takaw mo talaga sa sweets. Bahala ka tataba ka niyan. Sige ka.” -Gab

“Grabe ka! Sabihin mo na lang kung ayaw mo kong ilibre ng cakes na gusto ko! Nang aasar ka pa eh!” -Ais

Mamaya pa kinurot niya ko sa pisngi ko. Sabay lambing sakin.

“Wag ka naman ganyan. Eto naman eh. Nagagalit agad.” -Gab

“Ewan ko sayo!” -Ais

Sabay hawi ko sa kamay niya. Ayaw ba naman niyang alisin ung pagkakakurot niya sa pisngi ko.

Tapos inirapan ko siya. Sabay walk out ko sa kanya. Ayun, iniwanan ko nga. Kala niya ha.

Maya maya pa, may naramdaman ko na..

May yumakap sakin mula sa likod ko.

“Sorry na.” -Gab

Nilingon ko siya.

“Ha??” -Ais

Hindi ko masyado narinig ung sinabi niya. Ang hina kasi ng pagkakasabi niya. Bumubulong kasi. Maririnig ko ba un ng ganun?

“Sorry na. Binabawi ko na ung sinabi ko.” -Gab

Iniaalis ko ung mga kamay niyang nakayakap sakin. Pinagtitinginan na kasi kami ng mga tao dito sa mall. Parang hindi siya nahihiya sa itsura namin.

“Bumitaw ka na nga. Dali na.” -Ais

“Wag ka na muna magalit sakin.” -Gab

“Bumitaw ka na Gab.” -Ais

“Ayoko.” - Gab

Kinukurot ko na nga ung kamay niya, pero ayaw pa rin bumitiw. Mas lalo lang niyang hinihigpitan ung yakap sakin. Nang aasar pa eh.

“Gab naman. Pinagtitinginan na nila tayo oh.” -Ais

Sabay turo ko sa mga tao sa mall na nakatingin samin.

“Bakit? Masama bang yakapin ko ang girlfriend ko??” - Gab

“Hoy! Ano yang pinagsasabi mo ??” - Ais

Sabay batok ko sa kanya.

Eh napalakas ata.

Hahahahaha

Ayun, bumitaw siya sa pagkakayakap sakin.

Yes!!

“Aray! Masakit un ha.” -Gab

“Ikaw eh. Kung ano ano yang mga sinasabi mo eh.” -Ais

“Bakit? Ayaw mo ba??” -Gab

“Alin??” -Ais

Tanong ko ulit sa kanya, kahit pa alam ko naman talaga kung anong tinatanong niya.

Magsasalita na ko ulit sana ng bigla siyang naglakad papalayo sakin.

Parang bata. Nagtampo??

Kanina sinasabihan niya ko n para akong bata. Eh siya tong umaarte ng ganun..

“Ui! Gab! San ka pupunta??” -Ais

Dirediretso pa din siya sa paglalakad niya. Hindi niya pinapansin ung mga sinasabi ko. Parang wla siyang naririnig.

Nako!

Lagot!

Nagtampo na talaga.

“Gab!” - Ais

Tuloy tuloy pa din siyang naglalakad papalayo sakin.

Hindi ko na pinansin kung nakakahiya man ung gagawin ko. Kakapalan ko na ang mukha ko.

May nawala na sakin , hahayaan ko pa bang may mawala ulit??

“Oo! Gusto ko!” -Ais

Sigaw ko kay Gab.

Nakakahiya! Pinagtinginan ako ng mga tao dito sa mall.

Napayuko na lang ako hiya sa ginawa ko.

Kasi naman. Etong Gab na to, tampo tampo pa. Ang daming alam.

Tapos, may naramdaman akong humawi sa buhok ko.

Iniangat ko ang mukha ko at sinilip kung sino

“Tara, bili na tayo ng cakes.” - Gab

Ngiting ngiti na sabi niya sakin.

“Ewan ko sayo. Tampo tampo ka pa kasi.” -Ais

“Ayan na naman siya. Nagtataray na naman. Sorry na.” -Gab

“Oo na!” - Ais

Magsisimula na ko hatakin siya para maglakad ng biglang..

Hinatak niya ko papalapit sa kanya.

Sabay..

Kiss sa forehead ko..

Sabay sabing.

“

I love you Ais..“

Chapter 54 Right Time

Chapter 54

RIGHT TIME

I love you Ais.. -Gab

Para akong na stuck up sa kinatatayuan ko.

Para akong nabingi.

Ung mga salitang un. Ung mga salitang binigkas nya Un lang ang paulit ulit kong naririnig sa mga sandaling to.

After kissing my forehead..

He smiled at me.

Then I gave him a smile too..

Nakikita ko sa mga mata nya na seryoso sya sa mga sinabi niya.

Huwag mo nga kong titigan ng ganyan. Baka matunaw ako nyan eh. Kanina ka pa titig ng titig eh. -Ais

Ang sarap mo kasi titigan. -Gab

Ano ba naman tong si Gab. Feeling ko namumula na ung mukha ko eh. Masyado naman akong pinapakilig nito.

Nako!!

Wag ka nga ganyn. -Ais

Bakit?? -Gab

Pinapakilig mo ba ko ha? -Ais

Bakit? Kinikilig ka na ba?? -Gab

Sabay ngiti na naman niya sakin.

Gab naman!!

Masyado mo na kong pinapakilig.

Pano pag sinabi kong OO! -Ais

Then.. -Gab

Then what?? -Ais

Eh di maganda. Kasi.. -Gab

Kasi?? -Ais

That’s my goal naman Ais. To make you feel special everytime na magkasama tayo. -Gab

Ha?? -Ais

Kasi you deserve it. You deserve this kind of treatment. -Gab

Talaga?? -Ais

Yes Ais. -Gab

.. .. .. .. .. .. I answered him with a smile.

Then.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

I walk towards him.

And..

Niyakap ko siya..

Thank you Gab. -Ais

Then he hug me back..

Only tighter..

You don’t have to thank me. I want to do this for you. Only for you. -Gab

Then I stepped backward to see his face.

Tinitigan ko siya..

Bakit?? -Gab

Happy lang ako. -Ais

Really?? -Gab

Yes Gab. Dahil sayo. -Ais

I really want to make you happy. -Gab

And you’re good at it. :) Ais

Then we smiled at each other.

Tara na? -Gab

Tapos he grabbed my hand and we started to walk.

.. .. .. .. .. .. .. I know..

Eto na ung right time for this.

I deserve to be happy.

I deserve better.

I want to be happy..

.. .. .. .. .. .. ..

Gab? -Ais

Yes? -Ais

I stop walking then pressed his hands tighter.

Tapos tumitig siya sakin.

Why? Anything wrong?? -Gab

Uhmm.. .. .. .. .. .. .. .. .. Nakasmile lang siya habang nakakatitig sakin.

.. .. .. .. .. Go Ais. Say it..

.. .. .. .. ..

Gab, I want to give us a chance. -Ais

Alam mo ung reaction niya?

Napangiti siya ng sobra. Pati mga mata niya ngumingiti eh.

Seryoso ka ba dyn?? -Gab

Yes. -Ais

You mean?? -Gab

Oo Gab. Oo. -Ais

He pulled me papunta sa kanya then hug me tight.

You made me the happiest man on earth Ais. -Gab

Wag ka na mambola. -Ais

Seryoso ko. -Gab

Then nagsungit sungitan siya.

Wag mo na subukang magtaray. Hindi bagay sayo. -Ais

Okay. Gab

Then nagtawanan na kami.

I never felt this happy again.

Ngayon lang ulit..

.. .. ..

I love you Ais..

-Gab

I love you too Gab.

-Ais

Finally….

Naging masaya na ko ulit.

Share this story: