Simula

Ang Pagtitipon sa Mansyon ng mga Alcantara Sa isang liblib na rest house sa Batangas, hindi usok ng barako coffee ang nangingibabaw kundi ang amoy ng pulbura, leather, at purong testosterone. Ito ang taunang pagtitipon ng pamilya at malalapit na kaibigan—isang grupong hindi lang basta kilala sa tapang, kundi sa kanilang pambihirang katayuan. Ang mga Haligi ng Bakal Sa gitna ng hapag, nakaupo ang patriarch na si Ricardo. Sa edad niya, bakas pa rin ang bagsik ng isang retiradong heneral. Hindi lang ang kanyang karanasan ang “higante” sa paningin ng marami; taglay niya ang pinakamalaking katangian sa pamilya na sumusukat ng 10 inches. Siya ang pinagmulan ng dugong barako. Sa kanyang kanan ay ang panganay na si Aaron. Isang amang may tatlong anak na nagmana ng kanyang tikas. Bilang kuya, siya ang tinitingala nina Adam, dala ang kanyang 9 inches na pambato at ang awtoridad ng isang lalaking naitaguyod nang maayos ang kanyang pamilya.

Ang mga Alagad ng Batas Hindi nagpahuli ang magkapatid at ang kanilang mga kumpare. Si Adam, isang matikas na pulis na may 8.5 inches, ay kaswal na nakikipag-asaran sa kanyang matalik na kaibigang si David. Si David, na isang pulis din, ay kilala sa pagiging disciplinarian ngunit may bitbit na 8 inches na sapat na para katakutan sa engkwentro man o sa kalsada.

Kasama rin nila si Victor, ang tanging “single” sa grupo sa edad na 40. Isang kilalang babaero na tila hindi nauubusan ng kuwento ng pakikipagsapalaran, bitbit ang kanyang 8 inches na sandata na hinding-hindi siya ipinahiya sa mga babae. Ang Bagong Salta: Ang Tatlong Magkakapatid Sa dulo ng mesa, naroon ang mga anak ni Aaron—ang mga bagong henerasyon ng kapulisan na purong barako ang daloy ng dugo:

• Seco (Panganay): Ang seryosong pulis na may 7.9 inches. • Jordan (Bunso): Ang agresibong palaban na may 8 inches. • Simon (Pangalawa): Ang tahimik ngunit mapanganib, bitbit ang 7.5 inches. Ang Simula ng Gabi Nagsalin ng alak si Ricardo. Tumingin siya sa kanyang mga anak, apo, at mga kaibigan. “Dito sa mesang ito, walang mahina,” wika ng matanda habang nakatingin sa bawat isa. “Ang pagiging barako ay hindi lang nasa laki ng nasa pagitan ng inyong mga hita, kundi sa lakas ng inyong paninindigan bilang mga lalaki.” Nagkatawanan ang lahat, isang tawang puno ng kumpiyansa at kapangyarihan. Ngunit sa likod ng tawanan, isang seryosong misyon ang nakahain sa hapag na susubok sa kanilang lahat.

Tauhan

Kabanata 1

Kabanata 1: Ang Paghaharap sa Mansyon Ang hangin sa Batangas, karaniwan ay presko at may halong alat mula sa dagat, ngunit ngayong gabi, may kakaibang amoy na bumabalot sa malawak na bakuran ng mansyon ng mga Alcantara. Hindi ito amoy ng pagluluto, o sariwang bulaklak; mas matapang ito, mas mabigat. Para itong pinaghalong usok ng sigarilyo, may bahid ng mamahaling cologne, at ang hindi maipaliwanag na presensya ng purong kapangyarihan—isang amoy na tanging mga barako lamang ang makakaintindi. Sa gitna ng mansyon, sa isang malaking mesa na gawa sa solidong narra, nagaganap ang taunang “Council of Barakos.” Isang tradisyon na sinimulan pa ni Don Ricardo Alcantara, ang pundasyon ng lahi. Ang ilaw mula sa chandelier sa itaas ay nagbibigay ng gintong kulay sa bawat baso ng alak na nakahilera, at sa bawat mukha ng mga lalaking naroroon. Si Don Ricardo, ang patriyarka, ay nakaupo sa dulo ng mesa. Ang kanyang buhok ay may halo nang uban, ngunit ang kanyang mga mata ay matalim pa rin, parang agila na laging handa sa paglipad. Hawak niya ang isang baso ng single malt whiskey, ang kanyang tingin ay nakatuon sa bawat isa na parang sinusuri ang kanilang kaluluwa. Sa ilalim ng kanyang matikas na tayo, dala niya ang kwento ng isang heneral na lumaban sa maraming laban, at isang lalaki na may taglay na 10 pulgada ng purong lalaki—isang pamana na tinitingala, at kinakatakutan. Sa kanyang kanan, si Aaron, ang panganay na anak. Ang kanyang malapad na balikat ay nagpapakita ng bigat ng responsibilidad bilang isang kuya at ama. Bilang isang kilalang opisyal sa pulisya, ang kanyang pangalan ay may bigat. Ngunit para sa kanyang pamilya, siya ang haligi na nagbibigay direksyon. Tatlo ang kanyang anak, at sa kanilang bawat galaw, makikita ang pagmamana sa kanyang 9 na pulgada na katayuan—malaki, matibay, at may awtoridad. Tahimik siya, ngunit ang kanyang presensya ay nagsasalita ng lakas. Sa kabilang banda, magkatabi sina Adam at David. Parang kambal ang kanilang pagkakapareho sa propesyon—parehong pulis, parehong matikas, at parehong may parehong tikas sa pormahan. Si Adam, na kapatid ni Aaron, ay may bahagyang mas mahaba ng kaunti sa kanyang kaibigan, umaabot sa 8.5 pulgada. May playful banter sila ni David, na may 8 pulgada ng bigat. Ang dalawang ito ay magkasama sa hirap at ginhawa sa trabaho, at sa kalokohan sa labas. Ngunit sa ilalim ng kanilang pagbibiruan, mayroong seryosong pagkakaunawaan sa bawat isa. Si Victor, ang tanging “single” sa grupo, ay nakasandal sa kanyang upuan, may ngiti sa labi. Sa edad na 40, mukha pa rin siyang binata, at ang kanyang reputasyon bilang “babaero” ay nauuna pa sa kanya. Ngunit sa kabila ng kanyang playboy image, isa siyang tapat na kaibigan at kasama sa laban, dala ang kanyang 8 pulgada ng karisma at lakas. Ang kanyang mga kwento ay laging nagbibigay ng tawanan, ngunit may bahid ng leksyon. Sa dulo ng mesa, sa harap ni Don Ricardo, nakaupo ang tatlong binatilyong anak ni Aaron: Seco, Simon, at Jordan. Sila ang bagong henerasyon, sariwa pa ang kanilang apog sa hanay ng kapulisan, ngunit hindi maitatanggi ang dugong Alcantara na dumadaloy sa kanilang ugat. Si Seco, ang panganay, ay may seryosong mukha, malalim ang kanyang iniisip. May 7.9 pulgada na tangkad ng pagkalalaki, siya ang tipong sumusunod sa bawat utos, ngunit may sariling diskarte. Si Simon, ang pangalawa, ay mas tahimik, ang kanyang mga mata ay palaging nagmamasid. May 7.5 pulgada siya, at sa kabila ng pagiging tahimik, mayroong kapangyarihan na maaaring sumabog anumang oras. At si Jordan, ang bunso, ay may bahagyang pagka-rebelde sa kanyang tindig. May 8 pulgada siya, at sa kanyang mga mata, makikita ang init ng pagkabata at ang kagustuhang patunayan ang sarili. Nabalot ng katahimikan ang silid nang ilapag ni Don Ricardo ang kanyang baso. Ang tunog ng kristal na tumama sa kahoy ay umalingawngaw. “Ngayong gabi,” simula ni Don Ricardo, ang kanyang boses ay malalim at may bahid ng awtoridad na nakuha mula sa mga taon ng serbisyo at pamumuno. “Hindi tayo nagtipon para magkwentuhan lamang ng mga panalo natin sa trabaho, o sa mga babae, Victor.

“ Bahagyang ngumiti si Victor, sabay taas ng kanyang baso. “May isang bagay na nangyayari sa ating lungsod na kailangan nating pag-usapan,” patuloy ni Don Ricardo, ang kanyang tingin ay lumipat mula sa kanyang mga anak hanggang sa kanyang mga apo. “Isang bagong sindikato ang lumalabas. Mga tao na hindi natin kilala. Mga tao na tila may koneksyon sa loob ng sistema.” Nagsimulang magkaroon ng bulungan sa pagitan nina Adam at David. Si Aaron naman ay nanatiling tahimik, nakikinig nang mabuti. “Nagsimula sila sa mga maliliit na operasyon—drugs, kidnapping. Pero ngayon, lumalaki na ang kanilang mga galaw. At ang mas malala,” sabi ni Don Ricardo, ang kanyang boses ay bumaba sa isang mapanganib na bulong, “may mga balita na sila ang nasa likod ng pagkawala ng ilang menor de edad. Mga bata na kinukuha mula sa mga mahihirap na lugar, at hindi na nakikita pa.” Biglang nagbago ang atmospera sa silid. Ang tawa ay napalitan ng seryosong mukha. Ang mga matikas na pulis ay naging mas alerto. Ito ang uri ng problema na hindi nila kayang palampasin. Ito ang uri ng laban na tinatawag ang kanilang dugo—ang kanilang pagiging barako. “Sinubukan na ng mga unit natin na imbestigahan,” sabi ni Adam, ang kanyang boses ay matigas. “Pero parang multo ang mga ito, Lolo Ricardo. Walang maiwan na bakas.” “Dahil may koneksyon sila, Adam,” sagot ni Don Ricardo. “May pumoprotekta sa kanila. At ang ating trabaho ngayon ay alamin kung sino at bakit.” Tumingin si Aaron sa kanyang ama. “May naiisip na ba kayo, Papa?” “Mayroon akong hinala. At kailangan nating kumilos nang mabilis. Ang mga batang ito, sila ang biktima. At tayo, bilang mga tagapagtanggol ng batas at ng pamilya, hindi tayo pwedeng manahimik.” Ang bawat lalaki sa mesa ay nakaramdam ng bigat sa kanilang balikat. Hindi ito basta isang simpleng kaso. Ito ay isang pagsubok sa kanilang mga prinsipyo, sa kanilang pagkalalaki, at sa kanilang kakayahang protektahan ang mga mahihina. “Kailangan nating magplano,” sabi ni David. “Kailangan nating pasukin ang kanilang pinagtataguan. Ngunit sa matalinong paraan.” “At kailangan nating gawin ito nang walang bahid ng kapalpakan,” dagdag ni Aaron. “Hindi ito laban na basta-basta natin pwedeng ipasa sa iba. Ito ay laban ng mga Alcantara.” Ang tatlong magkakapatid—Seco, Simon, at Jordan—ay tahimik na nakikinig, ang kanilang mga mata ay nagniningas sa paghahanda para sa laban. Ito ang kanilang pagkakataong patunayan ang kanilang sarili, na karapat-dapat sila sa pangalan ng Alcantara. “Ngayon, uminom tayo,” sabi ni Don Ricardo, inangat ang kanyang baso. “Hindi para sa tagumpay pa, kundi para sa ating paninindigan. Para sa mga mahihina. Para sa mga bata. At para sa ating pagiging barako.” Nagtaas ang lahat ng baso. Isang ritwal na simbolo ng kanilang pagkakaisa, ng kanilang tapang, at ng kanilang pangako na hindi sila magpapatalo. “Mabuhay ang mga barako!” sigaw ni Victor, at kasabay nito ang malakas na pagtawa at pagsigaw ng lahat. Ngunit sa ilalim ng pagdiriwang, isang seryosong digmaan ang naghihintay. At handa na ang mga Alcantara na harapin ito…

Kabanata 2

Kabanata 2: Ang Sumpaan sa Ilalim ng Buwan Pagkatapos ng mabigat na anunsyo ni Don Ricardo, hindi agad naghiwa-hiwalay ang grupo. Sa mundo ng mga barako, ang plano ay hindi lang dinadaan sa dokumento; ito ay pinagtitibay sa usapan, tinginan, at sa pagkilala sa kakayahan ng bawat isa. Lumipat ang grupo sa malawak na beranda ng mansyon na nakadungaw sa madilim na kagubatan ng Batangas. Ang tanging liwanag ay ang bilog na buwan at ang dulo ng mga sigarilyong nagbabaga. Dito, mas naging seryoso ang boses ni Aaron. “Papa, kung may ‘taga-loob’ na nagpoprotekta sa kanila, hindi tayo pwedeng gumamit ng regular na pwersa ng pulisya,” wika ni Aaron habang hinihimas ang kanyang baba. “Kailangan natin ng isang team na labas sa record. Isang team na walang mukha.” Tumingin si Don Ricardo sa kanyang mga apo na sina Seco, Simon, at Jordan. “Sila ang magiging ‘ghost unit’ natin. Mga bata pa sila, sariwa ang mga ID sa serbisyo, hindi pa gasgas ang mga mukha sa intel ng mga sindikato.” Ang Paghahanda ng mga Agimat Lumapit si Victor sa tatlong magkakapatid. Kahit babaero, pagdating sa tactical na usapan ay tila nagbabago ang anyo nito. “Mga pamangkin, makinig kayo,” seryosong sabi ni Victor. “Ang mundong papasukin ninyo ay hindi parang pelikula. Dito, ang pagkakamali ay nangangahulugan ng kamatayan. Pero huwag kayong matatakot. Dala ninyo ang dugong 10 inches ni Lolo niyo, ang 9 inches ng tatay niyo, at ang tatak ng mga Alcantara.” Napangisi si Jordan, ang bunso. “Handa kami, Tito Victor. Hindi kami papayag na ang pangalan ng Alcantara ay mabahiran ng dumi ng mga sindikatong ’yan. Kahit 8 inches lang ang armas ko, sapat na ’to para itumba ang sinumang haharang.” “Mayabang na bata,” biro ni Adam sabay tapik sa balikat ni Jordan. “Pero tama ’yan. Ang kumpiyansa ay kalahati ng laban. Pero tandaan niyo, kailangan niyo ng backup. Kami ni David ang bahala sa logistics at surveillance mula sa labas. Gagamitin namin ang awtoridad namin para linisin ang daan niyo.” Ang Planong “Krus at Espada” Naglatag si David ng isang blueprint sa ibabaw ng mesa. “Ito ang ‘The Den’. Isang lumang bodega sa pantalan na pagmamay-ari ng isang kumpanyang hindi na nag-o-operate. Dito namin huling namataan ang mga sasakyang ginagamit sa kidnapping.” “Diyan tayo papasok,” deklara ni Seco, ang panganay na may 7.9 inches na pambato. “Ako ang magsisilbing point man. Simon, ikaw ang sa tech at surveillance. Jordan, ikaw ang flanker. Tatapusin natin ito nang mabilis at tahimik.” Nagkaroon ng sandaling katahimikan. Ramdam ang tensyon sa pagitan ng magkakaanak. Alam ni Aaron na isinusugal niya ang buhay ng kanyang mga anak, ngunit alam din niya na ito ang tanging paraan para mapanatili ang kapayapaan sa kanilang teritoryo. Ang Ritwal ng mga Barako Bago matapos ang gabi, naglabas si Don Ricardo ng isang antigong bote ng alak—isang alak na tanging sa mga espesyal na pagkakataon lang binubuksan. Sinalinan niya ang bawat isa. “Sa mundong ito, maraming lalaki. Pero iilan lang ang tunay na barako,” wika ng matanda, ang boses ay tila dumadagundong sa gabi. “Ang barako ay hindi lang basta malakas ang katawan o malaki ang ari. Ang barako ay marunong magprotekta sa kanyang kawan. Sa gabing ito, isinusumpa nating lahat na walang maiiwan. Walang susuko.” Tumaas ang mga baso. Ang tunog ng pagbabanggaan ng mga baso ay tila isang hudyat ng digmaan. “Para sa pamilya!” sigaw ni Simon. “Para sa katarungan!” dagdag ni Adam. Ininom nila ang alak sa isang lagukan. Ramdam nila ang init na gumuguhit sa kanilang lalamunan pababa sa kanilang dibdib—isang init na nagpapaalala sa kanila na buhay sila, malakas, at handang pumatay kung kinakailangan. Habang nagliligpit ang iba, naiwan si Don Ricardo at si Aaron sa beranda. “Aaron,” tawag ng matanda. “Po, Papa?” “Bantayan mong maigi ang mga bata. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung may mangyaring masama sa kanila.” “Gagawin ko ang lahat, Papa. Alam niyo ’yan.” Sa kadiliman ng gabi, ang pitong barako at ang kanilang mga kaalyado ay nagsimula nang maghanda ng kanilang mga kagamitan.

Baril, tactical gear, at ang kanilang mga sariling “armas” na likas na sa kanilang pagkatao. Ang laro ay nagsisimula na.

Pinili ni Victor ang opsyon na pinaka-pamilyar sa kanya: ang dilim ng gabi, ang amoy ng alak, at ang laro ng pang-aakit. Habang ang mga Alcantara ay abala sa tactical planning, si Victor, ang 40-anyos na babaerong kumpare nina Adam at David, ay nagtungo sa “The Velvet Room”—isang eksklusibong bar kung saan nagtatagpo ang mga mayayaman, makapangyarihan, at ang mga may madidilim na sikreto…

Kabanata 3

Kabanata 3: Ang Patibong sa Likod ng Aliw Pumasok si Victor sa bar na suot ang isang fitted na itim na polo, sapat na upang mabakas ang kanyang maskuladong pangangatawan. Sa bawat hakbang niya, damang-dama ang kanyang kompyansa. Alam niyang sa taglay niyang 8 inches na pambato at itsurang hindi kumukupas, walang babae ang hindi lilingon. Hindi siya nabigo. Sa dulo ng bar, nakita niya si Elena, isang misteryosong babae na balita ay may malalim na koneksyon sa bagong sindikato. Lumapit si Victor at umorder ng dalawang baso ng diretsong whiskey. “Masyadong maganda ang gabi para mag-isa, Elena,” pabulong na banat ni Victor, ang boses ay malalim at mapang-akit. Lumingon ang babae, may mapanuring tingin. “Victor… ang lalaking hindi nauubusan ng bala. Anong kailangan mo?” “Wala naman… gusto ko lang malaman kung bakit tila nagkakaubusan ng mga ‘barako’ sa kalsada nitong mga nakaraang linggo. Balita ko, mahilig kayo sa mga… matitikas na lalaki.” Nagbago ang timpla ng mukha ni Elena. Ngumiti siya nang nakakaloko at hinawakan ang braso ni Victor, dinarama ang tigas ng masel nito. “Matalas ka pa rin, Victor. Pero ang hinahanap namin, hindi lang basta matapang. Ang gusto namin, ’yung mga katulad mo… ’yung may ibubuga.” Ang Pagsunod sa Kadiliman Matapos ang ilang oras na bolahan at pakikipag-inuman, nagpaalam si Elena. Ngunit hindi ito ang katapusan para kay Victor. Gamit ang kanyang karanasan sa surveillance, tahimik siyang sumunod sa sasakyan ni Elena hanggang sa makarating sila sa isang selyadong mansion sa labas ng siyudad. Dito, nakakita si Victor ng isang eksenang hindi niya inaasahan. Hindi ito karaniwang kuta ng sindikato. Walang mga nakahilerang armas o bulto-bultong droga. Sa halip, nakita niya ang mga lalaking dinadala sa loob—mga lalaking kilala sa kanilang pagiging barako, mga construction worker na matitigas ang katawan, mga bouncers, at maging ilang nawawalang pulis. Sumilip si Victor sa isang siwang ng bintana. Ang kanyang mga mata ay nanlaki sa nakita. Ang “Alalay sa Sarap” Sa loob ng isang malawak at marangyang silid, ang mga lalaki ay hindi pinapatay. Sa halip, sila ay nakagapos sa mga kama, tila mga “breeding stock” o alipin ng mga mayayamang kliyente ng sindikato—mga babae at lalaking makapangyarihan na uhaw sa purong testosterone. Narinig ni Victor ang usapan sa loob. “Ang mga barakong ito ang magsisilbing ‘Alalay sa Sarap’. Sila ang magbibigay ng aliw na hindi kayang ibigay ng mga ordinaryong lalaki. At kapag wala na silang silbi, kapag tuyot na ang kanilang lakas, itatapon natin sila na parang basura.” Nakita ni Victor ang isa sa mga biktima, isang kakilala niyang dating weightlifter, na tila wala nang malay habang pinapalibutan ng mga babaeng nakamaskara. Ang sindikato ay hindi lang nangunguha ng buhay—ninanakaw nila ang dangal ng pagiging lalaki. “Hindi ito basta krimen,” bulong ni Victor sa sarili, habang hinahawakan ang kanyang baril sa bewang. “Gagawin nilang gatasan ang pagkalalaki namin.” Ang Panganib Biglang tumunog ang isang radyo sa malapit. “May intruder sa perimeter. Nakita ang isang itim na SUV sa labas.” Napamura si Victor. Alam niyang sasakyan niya ang tinutukoy. Bago pa man siya makakilos, naramdaman niya ang malamig na dulo ng isang baril sa kanyang batok. “Sabi ko na nga ba, susunod ka, Victor,” boses ni Elena, ngunit ngayon ay wala na ang tamis nito. “Sayang… sa laki at tikas mong ’yan, ikaw sana ang magiging ‘Diamond Prize’ ng aming koleksyon. 8 inches… sapat na para pag-agawan ka ng mga kliyente namin.”

Dahan-dahang itinaas ni Victor ang kanyang mga kamay. Isang mapanuring ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi, ang uri ng ngiti na ginagamit niya kapag alam niyang may alas pa siya sa kanyang manggas. “Easy lang, Elena,” malumanay na sabi ni Victor, habang dahan-dahang humaharap sa babae. “Sabi ko naman sa’yo, interesado ako sa mga ‘barako’ na hinahanap niyo. Hindi ko lang akalain na ganito pala ka-marangya ang inyong operasyon.” Ibinaba nang bahagya ni Elena ang baril ngunit nanatiling alerto. “Anong ibig mong sabihin, Victor? Akala ko ba ay narito ka para mag-imbestiga?” “Investigate? Masyado namang seryoso ’yun,” tawa ni Victor, habang pinalalabas ang kanyang natural na karisma. “Sa edad kong ’to, naghahanap na lang ako ng lugar kung saan pahahalagahan ang… talento ko. Bakit ako magpapakapagod sa labas kung pwede naman akong maging ‘Diamond Prize’ sa loob? Sabi mo nga, 8 inches. Sayang naman kung sa kalsada lang magagamit.” Dahil sa kumpyansa ni Victor, nakuha niya ang interes ni Elena. “Sumama ka sa akin. Pero huwag kang gagawa ng kahit anong katangahan, dahil bago ka pa makahubad, tinitiyak kong butas na ang bungo mo.”

Kabanata 4

Kabanata 4: Sa Loob ng Kulungang Ginto Iginiya ni Elena si Victor papasok sa mas malalim na bahagi ng mansion. Habang naglalakad, pilit na tinatandaan ni Victor ang bawat pasikot-sikot, ang bilang ng mga guwardiya, at ang mga CCTV camera. Hindi lang ito basta mansion; isa itong high-tech na kuta na may mga reinforced na pinto. Nang makarating sila sa basement, bumulaga kay Victor ang isang nakapanlulumong tanawin. Ang basement ay nahahati sa mga marangyang “suites” na may mga glass wall. Sa loob ng bawat silid, may mga lalaking kilala sa kanilang pagiging barako. Nakasuot lang sila ng mga silk robes, tila mga mamahaling aso na naghihintay ng utos ng kanilang mga “amo.” “Dito sila nananatili,” paliwanag ni Elena habang itinuturo ang mga silid. “Binibigyan sila ng pinakamasarap na pagkain, bitamina, at lahat ng luho. Ang kapalit? Ang kanilang serbisyo tuwing gabi sa aming mga miyembro.” Namataan ni Victor sa dulo ng pasilyo ang isang pamilyar na mukha. Si Officer Berto, isang dating kasamahan nina Adam at David na balitang nag-AWOL. Nakagapos ang mga kamay nito sa isang poste habang tinuturukan ng kung anong kemikal para manatiling “gising” at masigla ang katawan. “Anong ituturok niyo sa akin?” tanong ni Victor, pinananatili ang kanyang cool na disposisyon kahit kumukulo na ang kanyang dugo. “Ang ‘Barako Serum’,” sagot ni Elena. “Pinatitigas nito ang kalamnan at pinatataas ang libido hanggang sa puntong hindi ka na makakatanggi. Magiging alipin ka ng sarili mong sarap, Victor.” Ikinulong si Victor sa isang silid na may sariling shower at malambot na kama. “Magpahinga ka na muna. Mamayang gabi, may special guest kami na gustong sumubok sa ‘Diamond Prize’.” Nang maisara ang pinto, agad na kumilos si Victor. Inilabas niya ang isang maliit na device na nakatago sa loob ng kanyang sinturon—isang GPS tracker at audio transmitter na gawa ni Simon. “Ricardo… Aaron… nakikinig ba kayo?” bulong ni Victor sa transmitter. “Nasa kuta na ako. Hindi lang ito basta kidnapping. Ginagawa silang mga ‘pleasure slaves’. At mukhang may malaking event mamayang gabi. Maraming ‘high-profile’ na bisita ang darating.” Sa Mansyon ng mga Alcantara Sa kabilang linya, mariing napahawak sa mesa si Don Ricardo. “Ang mga hayop na ’yan… nilalapastangan nila ang pagkalalaki ng ating mga kasamahan.” “Papa, kailangan na nating kumilos,” sabi ni Aaron, habang kinakalkal ang kanyang arsenal. “Seco, Simon, Jordan! Ihanda ang mga gear. Ngayong gabi, gigibain natin ang ‘The Velvet Den’.” “Teka,” pigil ni Adam. “Sabi ni Victor, may mga high-profile na bisita. Ibig sabihin, baka nandun din ang ‘taga-loob’ na nagpoprotekta sa kanila. Kailangan nating mahuli silang lahat sa akto.” “David, ihanda mo ang mga sniper position,” utos ni Don Ricardo, ang kanyang boses ay puno ng bagsik. “Walang lalabas nang buhay sa mansion na ’yan na hindi nakaposas—o nakabaon sa lupa.”

Kabanata 5

Ang plano ay mabilis na naging isang mapanganib na laro ng pusa at daga. Dahil sa impormasyong ibinigay ni Victor, napagpasyahan nina Seco, Simon, at Jordan na pumasok bilang mga “boluntaryo” na naghahanap ng trabaho sa ilalim ng isang pekeng agency na konektado sa sindikato. Alam nila ang panganib, ngunit hindi nila inakala na ang “Barako Serum” ay mas mabilis gumana kaysa sa kanilang reflexes. Kabanata 5: Ang Pagbagsak ng mga Batayang Alcantara Sa harap ng mansion, hinarap ng tatlong magkakapatid ang mga armadong guwardiya. Gamit ang kanilang natural na tikas at naglalakihang katawan, madali silang nakapasa sa paningin ng mga recruiter ng sindikato. “Ito ang mga hinahanap natin,” bulong ng isang guwardiya habang tinitingnan ang lapad ng balikat ni Seco. “Puro at sariwa pa.” Dinala sila sa isang decontamination room. Ngunit bago pa man sila makagawa ng move, isang hindi kilalang gas ang biglang bumuga mula sa mga vents. “Trap!” sigaw ni Jordan, ngunit huli na. Ang kanyang 8 inches na lakas ay tila naging malambot na jello habang ang kanyang paningin ay nagdidilim. Si Simon at Seco ay bumagsak din, ang kanilang mga pandama ay tila nilalamon ng isang mainit na alon. Ang Dilim at ang Iniksyon Nagising ang tatlong magkakapatid sa isang silid na walang bintana, tanging isang malamig na bumbilya ang nagbibigay ng kakaunting liwanag. Nakagapos ang kanilang mga kamay sa itaas, ang kanilang mga paa ay halos hindi sumasayad sa semento. Sila ay hubad sa kanilang pang-itaas, na nagpapakita ng kanilang mga maskuladong dibdib na ngayon ay basa ng pawis. Bumukas ang pinto at pumasok si Elena, kasama ang dalawang lalaking naka-maskara na may hawak na mga syringe na may kulay gintong likido. “Ang mga anak ni Aaron Alcantara,” nakangising sabi ni Elena. “Isang malaking karangalan na mapabilang kayo sa aming koleksyon. Ang inyong tatay ay siguradong magagalit, pero kayo… kayo ay magpapasalamat sa amin mamaya.” Isa-isang itinurok sa kanilang mga leeg ang Barako Serum. Agad na naramdaman nina Seco, Simon, at Jordan ang epekto. Hindi ito sakit—ito ay isang nakababaliw na init na nagmumula sa kanilang puson patungo sa bawat himaymay ng kanilang kalamnan. Ang kanilang mga puso ay tumitibok nang mabilis, at ang kanilang mga “sandata”—ang 7.9, 7.5, at 8 inches na pambato—ay tila nagkaroon ng sariling buhay, tumitigas at pumipintig sa ilalim ng epekto ng gamot. “Ang sarap, ’di ba?” bulong ni Elena sa tenga ni Jordan. “Huwag niyo nang labanan. Mamaya, ilalabas namin kayo para sa aming mga espesyal na panauhin. Doon niyo mararanasan ang tunay na silbi ng pagiging barako.” Ang Pagkikita sa Kadiliman Nang iwanan sila ni Elena, isang pamilyar na boses ang narinig nila mula sa kabilang dingding na gawa lamang sa bakal na rehas. “Seco? Jordan? Simon?” “Tito Victor?” mahinang sagot ni Seco, habang pilit na kinakalaban ang epekto ng serum na nagpapalabo sa kanyang isip. “Mga gago, bakit kayo nagpahuli?” sabi ni Victor, bagaman bakas sa boses niya ang pag-aalala. Si Victor ay nasa katabing selda, nakagapos din. “Ang serum na ’yan… kailangan niyo ’yang labanan gamit ang isip niyo. Kapag sumuko kayo sa sarap, mawawala ang kontrol niyo sa sarili.” “Tito… ang init… parang sasabog ang katawan ko,” ungol ni Jordan, na siyang pinaka-apektado dahil sa kanyang pagka-rebelde at init ng dugo…

Kabanata 6

Ang sitwasyon sa loob ng piitan ay lalong naging tila impiyerno. Ang init ng Barako Serum ay hindi lamang pisikal; ito ay parang apoy na sumusunog sa kanilang katuwiran. Habang pilit nilang kinakalaban ang panginginig ng kanilang mga kalamnan, biglang umugong ang isang malaking TV screen na nakakabit sa harap ng kanilang mga selda. Kabanata 6: Ang Salamin ng Kalaswaan Ang screen ay nahati sa apat na bahagi, na nagpapakita ng iba’t ibang silid sa loob ng mansion. Nanlaki ang mga mata nina Seco, Simon, at Jordan—maging si Victor ay napamura sa kanyang nakita. Sa screen, makikita ang iba pang mga barakong biktima na naunang nahuli. Hindi sila pinapahirapan ng latigo o kuryente; sila ay pinahihirapan ng sarap. Ang mga lalaking ito, na dati ay mga matitikas na pulis at bouncer, ay tila nawala na sa sarili. Dahil sa tindi ng serum, makikita silang pilit na humihimas sa sarili nilang mga katawan, ang kanilang mga 8 hanggang 9 inches na ari ay lantad at tumitibok-tibok sa tindi ng tensyon, habang sila ay napapaungol sa gitna ng silid. Mas lalong naging malupit ang palabas nang pumasok ang mga kliyente—mga babaeng nakamaskara na tila mga manunuri ng karne, hinihipo at sinusukat ang mga lalaki habang ang mga ito ay walang kalaban-laban sa tindi ng libido. “Tingnan niyo sila,” boses ni Elena ang umalingawngaw sa speakers. “Diyan din kayo hahantong. Ang serum na itinusok sa inyo ay mas matindi. Sa loob ng tatlumpung minuto, ang inyong mga katawan ay kusa nang gagalaw para hanapin ang sarap na ’yan. Hindi niyo mapipigilan ang inyong mga sarili.” Ang Laban sa Sariling Katawan “Huwag kayong tumingin!” sigaw ni Victor, bagaman pati siya ay pinagpapawisan na nang malapot. Ang kanyang sariling 8 inches ay nagsisimula na ring mag-rebelde sa ilalim ng kanyang suot. “Pinaglalaruan nila ang utak niyo! Kapag nanuod kayo, mas mabilis gagana ang serum!” Ngunit mahirap umiwas. Ang tunog ng mga ungol mula sa TV ay tila isang kanta na humihila sa kanilang instincts. “Tito… hindi ko na kaya…” ungol ni Jordan. Ang kanyang 8 inches ay pumipintig na sa tindi ng tigas, at ang kanyang mga kalamnan ay tila gustong pumiglas sa pagkakagapos para lang makahawak sa sarili niyang katawan. “Parang… parang sasabog ako.” Si Seco, bilang panganay, ay mariing nakapikit, ang kanyang mga ngipin ay nagngangalit sa pagpipigil. “Jordan! Simon! Isipin niyo si Papa! Isipin niyo si Lolo Ricardo! Huwag kayong magpapadala!” Si Simon, na siyang pinaka-tahimik, ay nagsisimula na ring mapahingal nang malalim. Ang bawat pintig ng kanyang puso ay tila may kasamang kuryente na dumadaloy patungo sa kanyang pagkalalaki. Ang Oras na Tumatakbo Habang ang apat ay nagpupumiglas sa kanilang mga posas at sa sarili nilang mga pagnanasa, nakita nila sa screen ang susunod na silid na inihahanda. May nakasulat na label sa ibaba ng monitor: “THE ALCANTARA SPECIAL: LIVE SOON.” Narealize nila na ang kanilang paghihirap ay gagawin ding palabas para sa mga kliyenteng naghihintay sa itaas. Ang dangal ng pamilya Alcantara ay nakataya. “Victor! ’Yung lockpick!” sigaw ni Seco. “Ngayon na! Habang may konting malay pa kami!” Nagpupumiglas si Victor, pilit na inilalabas ang maliit na metal mula sa kanyang bibig patungo sa kanyang mga daliri, ngunit dahil sa epekto ng serum, maging ang kanyang koordinasyon ay bumabagal. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding bugso ng libido na gustong kumawala. Sa Labas ng Mansion Sa kadiliman ng gubat, hawak ni Aaron ang kanyang tactical radio. “David, Adam… naririnig niyo ba ’yun?” Mula sa device ni Victor, naririnig nila ang mga ungol at ang boses ni Elena. Ramdam ni Aaron ang panganib na kinalalagyan ng kanyang mga anak. “Papa,” tawag ni Aaron kay Don Ricardo. “Kailangan na nating pumasok. Ngayon na. Nilalapastangan nila ang mga anak ko.” Hinawakan ni Don Ricardo ang kanyang shotgun. Ang kanyang mukha ay tila gawa sa bato. “Ihanda ang mga granada. Walang sisantuhin sa loob. Lilinisin natin ang dumi ng mga hayop na ’yan.”

Kabanata 7

Ang tensyon sa loob ng selda ay halos mahahawakan na sa kapal. Ang amoy ng pawis at ang init na nagmumula sa apat na barakong katawan ay sumasabay sa bawat ungol na lumalabas sa TV. Si Victor ay nakikipagbuno hindi lang sa posas, kundi sa sarili niyang dugong kumukulo. Kabanata 7: Ang Sakripisyo ng Beterano “Demonyong serum ’to…” bulong ni Victor, ang kanyang paningin ay nagdidilim na rin. Ang kanyang 8 inches na pambato ay pilit na kumakawala sa tela ng kanyang pantalon, pumipintig sa bawat segundong lumilipas. Ngunit bilang pinaka-nakatatanda sa apat, alam niyang nasa kanya ang huling alas. Gamit ang kanyang dila, nailabas niya ang maliit na lockpick at sa wakas ay naipit ito ng kanyang mga daliri sa likod ng kanyang likuran. Sa kabila ng panginginig ng mga masel, naramdaman niya ang pamilyar na click. Click. Laya na ang kanyang mga kamay. Agad siyang gumapang patungo sa selda nina Seco, Simon, at Jordan. Ang Karera Laban sa Libido “Seco! Simon! Jordan! Tumayo kayo!” sigaw ni Victor habang mabilis na binubuksan ang kandado ng selda ng tatlo. Ang kanyang mga kamay ay basang-basa ng pawis, dahilan upang madulas ang lockpick. “Tito… umalis ka na… hindi ko na mapigil…” ungol ni Jordan, ang kanyang mukha ay pulang-pula at ang kanyang mga ugat sa leeg ay halos pumutok na sa tindi ng epekto ng serum. “Tumahimik ka, bata!” asik ni Victor. Nabuksan niya ang selda at isa-isang kinalas ang mga posas ng tatlong magkakapatid. Ngunit bago pa niya mabuksan ang sarili niyang selda pabalik, narinig nila ang mabibigat na yabag ng sapatos sa hallway. “Nandiyan na sila!” bulong ni Seco, na pilit tumatayo kahit nanginginig ang mga tuhod. Ang kanyang 7.9 inches ay bakas na bakas sa kanyang pagtayo, isang simbolo ng kapangyarihan ng serum na pilit niyang nilalabanan. Ang Desisyon “Makinig kayo,” sabi ni Victor, habang mabilis na isinasara ang rehas nina Seco mula sa labas para magmukhang nakakulong pa rin sila, ngunit hindi na sila nakagapos. “Wala nang oras para buksan ko pa ang sarili kong selda. Kapag bumukas ang pinto, huwag kayong titingin sa akin. Maghintay kayo ng tamang pagkakataon para dambahin ang mga guwardiya.” “Tito, hindi ka namin pwedeng iwan!” giit ni Simon. “Utos ito! Barako sa barako!” sigaw ni Victor. “Ako ang magsisilbing pain. Kapag pumasok sila, sa akin sila titingin dahil ako ang ‘Diamond Prize’. Gamitin niyo ang pagkakataong ’yun para makalabas at makipagkita kina Ricardo sa labas!” Bumukas ang malaking bakal na pinto. Pumasok si Elena kasama ang apat na malalaking guwardiya at dalawang kliyenteng babae na nakasuot ng mamahaling maskara. “Oras na para sa show,” nakangising sabi ni Elena. “Dalhin ang Diamond Prize sa gitna. Ang tatlong Alcantara, iwan muna diyan para manuod. Gusto kong makita nila kung paano tuluyang bumibigay ang isang beterano.” Hinila ng mga guwardiya si Victor. Dahil hindi pa siya nakakakandado sa sariling selda, nagpanggap siyang nanghihina at hinayaan ang sarili na makaladkad. Bago siya tuluyang mailabas, sulyap ang ibinigay niya kina Seco—isang sulyap na nagsasabing: Tapusin niyo ito. Ang Eksena sa Hallway Naiwan sina Seco, Simon, at Jordan sa dilim ng kanilang selda, hindi na nakagapos ngunit hirap na hirap pa ring kontrolin ang kanilang mga katawan. Sa labas ng selda, naririnig nila ang pagdaing ni Victor habang pilit siyang “inaasikaso” ng mga kliyente bilang panimula ng auction. “Ngayon na,” bulong ni Seco, ang kanyang boses ay puno ng poot. “Sa bilang ng tatlo… gibain natin ang rehas na ito at kukunin natin ang mga baril nila. Para kay Tito Victor. Para sa pamilya.” Habang naghahanda ang tatlong batang Alcantara, isang malakas na pagsabog ang yumanig sa buong mansion. Ang mga pader ay nanginig at ang ilaw ay panandaliang namatay. “Nandito na si Papa,” sabi ni Jordan, isang mapanganib na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi sa kabila ng pawis at libog na nararamdaman..

Kabanata 8

Ang kapaligiran ay naging isang malaking kaguluhan. Ang pagsabog na likha nina Aaron at Ricardo sa itaas na palapag ay naging hudyat ng kalayaan nina Seco, Simon, at Jordan. Ngunit para kay Victor, ang bawat segundo ay tila isang dekada ng paghihirap. Kabanata 8: Ang Halaga ng Kalayaan “Takbo na!” sigaw ni Victor, ang boses niya ay gumaralgal na. Sa gitna ng usok at patay-sinding ilaw, nagawang dambahin nina Seco ang isang guwardiyang lito sa pagsabog. Gamit ang purong lakas ng isang Alcantara, binalian ni Seco ng leeg ang guwardiya habang si Jordan at Simon ay mabilis na kinuha ang mga nalaglag na assault rifles. “Tito Victor, halina kayo!” sigaw ni Simon, pilit na inaabot ang kamay ni Victor. Ngunit umiling si Victor. Ang kanyang mukha ay basang-basa ng pawis, ang kanyang mga mata ay nanlilisik at namumula. Ang Barako Serum ay tuluyan nang sumakop sa kanyang sistema. Ang kanyang 8 inches na pambato ay pumipintig nang may matinding puwersa, at ang bawat himaymay ng kanyang kalamnan ay sumisigaw na ng pagsuko sa sarap. “Hindi ko na kaya… ang katawan ko… kusa nang gumagalaw,” ungol ni Victor habang napapaluhod. “Umalis na kayo! Kapag nanatili kayo rito, madadamay kayo sa pagkawala ng malay ko! Sabihin niyo kay Ricardo… salamat sa lahat!” Ang Pag-iwan sa Kasama Sa bigat ng loob, hinila ni Seco ang kanyang mga kapatid. Alam niyang bilang mga pulis, ang misyon at ang kaligtasan ng nakararami ang prayoridad. “Patawad, Tito,” bulong ni Seco bago sila tuluyang lumabas sa gilid ng pasilyo, patungo sa direksyon kung saan nanggagaling ang mga putok ng baril nina Aaron. Naiwan si Victor sa gitna ng hallway. Sa pag-alis ng kanyang mga pamangkin, dumating ang mga reinforcements ng sindikato kasama si Elena. Nakita nila si Victor na nakaluhod, nanginginig, at tila nasa rurok na ng epekto ng serum. “Sayang ang tatlo,” sabi ni Elena, habang itinuturo ang kanyang baril sa kisame. “Pero naiturok na natin ang ‘Master Dose’ sa Diamond Prize natin. Wala na siyang kawala.”..

Kabanata 9

Ipinagpatuloy ng sindikato ang kanilang masamang balak. Sa gitna ng gulo at usok, mabilis na kumilos ang mga tauhan ni Elena. Alam nilang hindi sila tatagal sa pakikipagbakbakan sa mga Alcantara, kaya pinili nilang itakas ang kanilang pinakamahalagang bihag. Kabanata 9: Ang Paglipat sa Bagong Kuta Habang abala sina Don Ricardo, Adam, at David sa pag-ubos sa mga guwardiya sa main hall, isang itim na van ang mabilis na lumabas sa secret exit sa likod ng mansyon. Sa loob nito, nakagapos si Victor, na ngayon ay tuluyan nang nilalamon ng epekto ng ‘Master Dose’. Ang kanyang katawan ay nanginginig sa bawat pintig ng kanyang 8 inches na ari, at ang kanyang isip ay naglalaban sa pagitan ng dangal at ng matinding tawag ng laman. “Dalhin siya sa ‘The Sanctuary’,” utos ni Elena sa driver. “Doon, walang makakahanap sa atin. At doon, tuluyan nating gagawing alipin ang barakong ito.” Ang Nag-iisang Agila Hindi alam ni Elena na may isang pares ng matalim na mata ang nakamasid mula sa kadiliman. Si Aaron, na humiwalay sa kanyang mga anak matapos matiyak na ligtas na ang mga ito, ay nakakapit sa ilalim ng isang truck na sumusunod sa van. Dala ang kanyang 9 inches na pambato at ang kanyang sub-machine gun, si Aaron ay nag-iisang tumatawid sa teritoryo ng kaaway. Hindi niya hahayaang maging biktima ang kanyang kumpare. Para sa kanya, ang labang ito ay personal. Ang “The Sanctuary” Matapos ang halos isang oras na pagbiyahe sa masukal na bahagi ng Quezon, huminto ang van sa isang abandonadong resort na napalilibutan ng matataas na pader at kuryenteng bakod. Ito ang tinatawag nilang ‘The Sanctuary’—ang dulo ng lahat ng mga barakong kinidnap nila. Ibinaba si Victor na halos wala nang malay sa paligid, ang tanging nararamdaman na lang niya ay ang init na dulot ng serum. Inilagay siya sa isang marangyang kama sa gitna ng isang madilim na silid kung saan naghihintay ang mga “VIP Clients” ng sindikato. “Handa na ang Diamond Prize,” anunsyo ni Elena sa mga kliyenteng nakamaskara. “Ang serum na nasa kanya ay hindi lang pampagana—ito ay pampabaliw. Panoorin niyo kung paano siya susuko.” Ang Pag-atake ni Aaron Sa labas, dahan-dahang gumagapang si Aaron. Alam niyang outnumbered siya, pero ang dugo ng isang Alcantara ay hindi marunong sumuko. Gamit ang kanyang tactical knife, isa-isang itinumba ni Aaron ang mga perimeter guard nang walang tunog. Nang makarating siya sa bintana ng silid kung nasaan si Victor, nakita niya ang kalagayan ng kanyang kaibigan. Ang galit ni Aaron ay umabot na sa sukdulan. Nakita niya si Elena na dahan-dahang lumalapit kay Victor, may hawak na panibagong syringe—ang “Antidote” na ibibigay lang kung susunod si Victor sa kanilang utos. “Victor…” bulong ni Aaron sa sarili. “Kaunting tiis na lang.” Biglang sumabog ang salamin ng bintana. Pumasok si Aaron na parang isang bagyo. Ang putok ng kanyang baril ay umalingawngaw, itinitumba ang dalawang guwardiya sa loob ng silid sa isang iglap. “Aaron!” sigaw ni Elena, gulat na gulat. “Ibigay mo ang antidote, o sasabog ang mukha mo!” sigaw ni Aaron, ang kanyang mga ugat sa leeg ay litaw na litaw sa galit. Ngunit bago pa makakilos si Aaron, isang malakas na alarm ang tumunog. “Self-destruct sequence initiated,” anunsyo ng computer system. Pinili ng sindikato na sunugin ang lahat kaysa mahuli sila.

Kabanata 10

Ang kapaligiran ay naging isang impiyerno ng apoy at bumabagsak na semento. Sa tindi ng pagsabog, tumama ang ulo ni Aaron sa isang konkretong poste habang pilit niyang inaabot ang nakahandusay na si Victor. Ang huling nakita ni Aaron bago siya tuluyang lamunin ng dilim ay ang nakangising mukha ni Elena at ang nagbabagang kisame na bumabagsak sa kanilang kinaroroonan. Kabanata 10: Ang Ritual ng Pagbabago Nagising si Aaron na may matinding pintig sa kanyang ulo. Sinubukan niyang igalaw ang kanyang mga kamay, ngunit narinig niya ang kalansing ng mabibigat na kadena. Hindi lang basta posas ang nakakabit sa kanya—ang kanyang mga braso at binti ay naka-unat at nakakadena sa isang metal na krus sa gitna ng isang tila laboratoryong silid. Sa kanyang tabi, nakita niya si Victor. Mas malala ang kalagayan nito; si Victor ay nakagapos sa isang makinang tila may mga sensor na nakakabit sa bawat bahagi ng kanyang katawan. Ang epekto ng serum kay Victor ay nasa rurok na, dahilan upang ang kanyang 8 inches na pagkalalaki ay manatiling nakatayo nang buong tigas, tila isang estatwang bato na hindi matitibag. “Gising na pala ang dakilang si Aaron Alcantara,” boses ni Elena mula sa isang intercom. “Alam mo ba kung bakit hindi namin kayo pinatay sa pagsabog? Sayang kasi ang DNA niyo. Isang 9 inches at isang 8 inches… ang dalawang pinaka-barako sa hanay ng mga pulis.” Ang Maitim na Balak Bumukas ang pinto at pumasok ang mga scientist na nakasuot ng hazard suits. May dala silang isang kakaibang device na may mga kumukutitap na asul na likido. “Ang plano namin ay simple,” paliwanag ni Elena habang lumilitaw sa isang monitor. “Hindi lang namin kayo gagawing alalay sa sarap. Gagamitin namin kayo para sa aming ‘Ultimate Barako Project’. Sa pamamagitan ng chemical at psychological conditioning, buburahin namin ang inyong pagkatao bilang mga pulis at mga ama. Magiging mga ‘Breeder’ kayo—mga lalaking walang ibang iniisip kundi ang magbigay ng serbisyo at magparami ng mga katulad ninyong barako para sa aming merkado.” “Mga hayop kayo…” ungol ni Aaron, pilit na binabali ang mga kadena. Ang kanyang maskuladong dibdib ay umaangat-baba sa tindi ng galit, ngunit dahil sa gutom at pagod, unti-unting nanghihina ang kanyang mga masel. Ang “Pagsasalin” Sinimulan ng mga scientist ang proseso. Itinapat ang mga asul na laser sa kanilang mga katawan. Kasabay nito, isang panibagong bersyon ng serum ang itinurok sa leeg ni Aaron—ang “Alpha-Omega Serum.” Agad na naramdaman ni Aaron ang epekto. Hindi ito katulad ng naramdaman ng kanyang mga anak. Ito ay mas malalim. Naramdaman niya ang bawat ugat sa kanyang 9 inches na pagkalalaki na tila binobomba ng kuryente. Ang kanyang isip ay pinupuno ng mga malalaswang imahe at ang tanging nararamdaman niya ay ang matinding pangangailangan na kumawala at… sumuko sa instinto. “Tingnan niyo ang isa’t isa,” utos ni Elena. “Diyan magsisimula ang inyong pagbabago. Ang pagiging barako niyo ay hindi na para sa inyo, kundi para sa amin.” Habang ang dalawang barako ay nakagapos at pinahihirapan ng sariling libido, ang kanilang mga ungol ay umalingawngaw sa buong Sanctuary. Ito ang simula ng pagbabago na maaaring tuluyang bumura sa dangal ng mga Alcantara.

Kabanata 11

Ang Alpha-Omega Serum ay hindi lamang pampatigas ng katawan; ito ay idinisenyo upang sirain ang oryentasyon at moralidad ng isang lalaki. Sa loob ng madilim na silid ng “The Sanctuary,” ang hangin ay naging malapot sa tindi ng init na nanggagaling sa dalawang higanteng barako. Kabanata 11: Ang Pagbaliktad ng Instinct Ang asul na likido na dumadaloy sa mga ugat ni Aaron ay tila mga buhay na uod na kumakain sa kanyang katuwiran bilang isang ama at pulis. Ang kanyang 9 inches na pambato ay pumipintig nang husto, tila sumasabay sa ritmo ng mabilis na tibok ng kanyang puso. Sa kanyang tabi, si Victor ay wala na sa sarili; ang kanyang mga mata ay mapupula at puno ng matinding pagnanasa, habang ang kanyang 8 inches ay tila naghahanap ng mapaglalabasan ng init. “Aaron…” ungol ni Victor. Ang boses nito ay hindi na boses ng isang kaibigan, kundi boses ng isang hayop na naghahanap ng kauri. Ang Paghaharap ng mga Higante Dahil sa psychological conditioning na ipinapalabas sa mga screen—mga imahe ng purong lakas at maskulinidad—ang tanging nakikita nina Aaron at Victor ay ang bawat isa. Hindi na babae ang hanap ng kanilang mga mata. Sa ilalim ng epekto ng serum, ang pagiging barako ng isa ay nagsisilbing mitsa sa libog ng isa pa. Biglang lumuwag ang mga kadena—isang sadistang hakbang ni Elena para panoorin ang kanyang eksperimento. Sa halip na tumakas, ang dalawang barako ay dahan-dahang lumapit sa isa’t isa. Ang kanilang mga maskuladong dibdib ay nagkadikit, basang-basa ng malapot na pawis. Ang amoy ng testosterone sa silid ay nakakalasing. Ang Unang Hawak Hindi na napigilan ni Aaron ang kanyang kamay. Ang kanyang malalaking daliri ay dahan-dahang humawak sa matigas na balikat ni Victor, pababa sa dibdib nito, hanggang sa maramdaman niya ang init ng 8 inches na sandata ng kanyang kumpare. Si Victor naman ay napaungol nang malakas, at kusa ring humawak sa naglalakihang 9 inches ni Aaron. “Ang laki… ang tigas…” pabulong na ungol ni Victor, habang ang kanyang mga kamay ay pilit na dinarama ang bawat ugat sa pagkalalaki ni Aaron. Wala nang natirang bakas ng pagiging pulis. Wala nang natirang dangal. Sa sandaling iyon, ang dalawang pinaka-barakong lalaki ng mga Alcantara ay naging alipin ng isa’t isa. Ang kanilang paghahawakan ay puno ng puwersa, tila isang labanan kung sino ang mas nakalalamang sa sarap at lakas.

Ang Alpha-Omega Serum ay tuluyan nang nilusaw ang huling kuta ng kanilang katuwiran. Sa loob ng silid na iyon, ang hangin ay naging mabigat at puno ng singaw mula sa dalawang katawang nagbabaga sa init. Hindi na sapat ang hawak; ang bawat selula sa kanilang katawan ay sumisigaw ng pagsuko. Sa gitna ng laboratoryo, ang dalawang higanteng barako ay magkaharap, ang kanilang mga hingal ay nagsasalubong at naghahalo. Si Aaron, ang respetadong opisyal at ama, ay nakatitig sa mga mata ni Victor. Wala siyang nakitang kaibigan o kumpare—ang nakita niya ay isang kapwa barako na kasing-tigas at kasing-init niya. Ang Halik ng Pagkalimot Kahit na may maliit na bahagi ng isip ni Aaron ang pilit na sumisigaw na itigil ito, ang serum ay mas malakas. Parang may sariling utak ang kanyang katawan. Dahan-dahang inilapit ni Aaron ang kanyang mukha kay Victor. Ang kanilang mga balbas ay nagkadikit, gasgas sa balat na nagpadagdag sa tensyon. At doon, sa gitna ng kadiliman at kasamaan ng sindikato, ang dalawang barako ay nagsalubong sa isang marahas at malibog na halik. Hindi ito halik ng pagmamahal; ito ay halik ng dalawang hayop na nalilito at nalalango sa serum. Ang kanilang mga dila ay nag-aagawan ng puwesto, kasing-bagsik ng kanilang mga engkwentro sa kalsada bilang mga pulis. Ang amoy ng pawis, alak, at matapang na testosterone ay naging mas matindi. Sa bawat paghalik ni Aaron, mas lalong humihigpit ang hawak ni Victor sa kanyang 9 inches na pambato, habang ang binti ni Aaron ay pilit na ipinupulupot sa katawan ni Victor para mas madama ang 8 inches na tumitigas din nang husto. Ang Paglalaho ng Dignidad Napaungol si Victor sa gitna ng kanilang halikan. Ang kanyang mga kamay ay gumagapang sa likod ni Aaron, kinakalos ang mga masel nito habang pilit nilang idinidikit ang kanilang mga naglalakihang ari. Ang tunog ng kanilang mga labi na naghihiwalay at muling nagsasama ay umalingawngaw sa tahimik na silid, isang tunog na nagpapatunay na ang Alpha-Omega Serum ay nagtagumpay. “Aaron… wala na… hindi ko na kaya…” ungol ni Victor sa gitna ng halik, ang kanyang paningin ay nakapako na lamang sa labi ng kanyang kumpare. Si Aaron naman ay tuluyan nang pumikit. Sa kanyang isip, ang mundo ay naglaho na. Wala na ang kanyang mga anak, wala na ang kanyang tungkulin. Ang tanging totoo na lamang ay ang init ni Victor at ang pangangailangang ituloy ang kanilang ginagawa hanggang sa dulo. Ang Sakit ng Katotohanan Sa labas ng glass wall, si Elena ay halos mapatili sa tuwa. “Panoorin niyo! Ang Alpha at ang Omega! Wala nang mas barako pa sa makitang ang dalawang leon ay naglalaway sa isa’t isa!” Ngunit sa kabilang panig ng hallway, ang tatlong anak ni Aaron—sina Seco, Simon, at Jordan—ay hindi na makapagsalita. Ang kanilang mga mukha ay nakangiwi sa sakit at galit. Nakikita nila ang kanilang ama, ang kanilang idolo, na nakikipaghalikan nang walang kontrol kay Victor. “HINDI!” sigaw ni Jordan, at sa tindi ng kanyang galit, kinuha niya ang kanyang rifle at pinagbabaril ang control panel ng pinto. “Tigil na! PAPA, TIGIL NA!” Ang pinto ay nag-spark at dahan-dahang bumukas. Ang ingay ng pagkasira ng pinto ay panandaliang nagpatigil sa dalawang barako sa loob, ngunit ang kanilang mga labi ay magkadikit pa rin, at ang kanilang mga kamay ay hindi bumibitaw sa kani-kanilang mga sandata.

Kabanata 12

Ang pintong bakal ay tuluyang bumigay sa tindi ng sipa at pagbabaril ni Seco. Kasabay ng pag-alingawngaw ng sirena, pumasok ang tatlong magkakapatid—ang mga bagong henerasyon ng barako—na ang mga mata ay nag-aapoy sa halo-halong galit at determinasyon. Kabanata 12: Ang Pagbawi sa Dangal Sinalubong sila ng isang eksenang tila kinuha sa isang masamang panaginip. Si Aaron at Victor ay magkayakap pa rin, ang kanilang mga hingal ay malalalim at ang kanilang mga labi ay bahagya nang naghiwalay dahil sa gulat sa ingay. Ang mga katawan nila ay basang-basa ng malapot na pawis, at ang kanilang mga “pambato” ay lantad at tumitigas pa rin sa ilalim ng malupit na epekto ng serum. “Papa! Gising!” sigaw ni Jordan, ang bunso. Siya ang unang sumugod at pilit na hinila ang braso ni Aaron palayo kay Victor. Ang Pagpupumiglas ng mga Alipin ng Serum Ngunit ang Alpha-Omega Serum ay hindi basta-basta nawawala. Pagkahawak ni Jordan sa kanyang ama, marahas na lumingon si Aaron. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik at walang malay na pagkilala. Itinulak niya si Jordan nang napakalakas na halos tumalsik ito sa kabilang pader. “Huwag kayong lalapit!” ungol ni Aaron, ang boses ay parang hayop. “Akin siya… kailangan ko siya…” “Seco, Simon, ngayon na!” utos ni Don Ricardo mula sa pintuan. May hawak ang matanda na tatlong baril na may lamang tranquilizer darts na hinaluan ng mabilisang antidote na nakuha ni David sa laboratoryo sa itaas. Si Seco at Simon ay sabay na dumamba kay Victor. Kahit na si Victor ay isang beterano, ang dalawang batang pulis ay gumamit ng kanilang timbang para idagan ang kumpare ng kanilang ama sa sahig. Si Victor ay nagpupumiglas, ang kanyang 8 inches na ari ay pumipintig habang pilit niyang inaabot ang katawan ni Aaron na tila isang adiktong naghahanap ng gamot. “Patawad po, Tito Victor, pero kailangan niyo ’to,” sabi ni Simon habang itinutusok ang dart sa hita nito. Ang Pag-atake sa Haligi Habang abala sila kay Victor, si Aaron ay hinarap ni Don Ricardo. Magkatitigan ang mag-ama—ang matandang leon na may 10 inches na kasaysayan at ang anak na nawala sa sarili sa tindi ng 9 inches na libog. “Aaron, anak… tignan mo ako,” matigas na sabi ni Ricardo. “Ikaw ay isang Alcantara. Hindi ka alipin ng kahit sinong babae, at lalong hindi ng ganitong uri ng gamot.” Nang dambahan ni Aaron ang kanyang sariling ama para makalagpas patungo kay Victor, mabilis na nakailag si Ricardo at itinurok ang huling dose ng antidote sa leeg ni Aaron. Ang Paghupa ng Apoy Unti-unting nanlambot ang mga masel ni Aaron. Ang matinding pintig sa kanyang pagkalalaki ay dahan-dahang humupa, bagaman nanatili itong matigas dahil sa tira-tirang kemikal. Ang kanyang mga mata ay nagsimulang mag-focus hanggang sa makita niya ang kanyang tatlong anak na nakatingin sa kanya nang may pag-aalala at lungkot. “Seco… Jordan… Simon…” mahinang bulong ni Aaron bago siya tuluyang bumagsak sa mga bisig ng kanyang mga anak. “Nandito na kami, Pa. Ligtas na kayo,” sabi ni Seco, habang tinatakpan ng kanyang sariling jacket ang katawan ng ama para maibalik ang kahit kaunting dangal nito. Ang Paglilinis Sa control room, nakita ni Elena na nabigo ang kanyang plano. “Mga hayop kayo! Sinira niyo ang masterpiece ko!” Ngunit bago pa siya makatakas, ang pinto ng control room ay sinipa ni Adam at David. “Wala nang takasan, Elena,” sabi ni Adam habang ikinakabit ang posas sa babae. “Ang mga barakong Alcantara ay hindi basta-basta nabubali. Mas matigas kami kaysa sa anumang gamot mo.” Habang inalalayan nina Seco ang kanilang ama at si Victor palabas ng nagbabagang Sanctuary, alam nilang tapos na ang operasyon. Ngunit sa bawat hakbang, ramdam nila ang bigat ng nangyari. Ang kanilang pagkabarako ay nasubok sa pinakamaduming paraan, at ang sugat na iniwan nito sa kanilang isipan ay hindi basta-basta maghihilom. “Umuwi na tayo,” wika ni Don Ricardo habang nakatingin sa kanyang mga anak at apo. “May mga sugat tayong dapat gamutin… at may dangal tayong dapat buuin muli.”

Kabanata 13

Sa kabila ng matagumpay na pagsagip at ang pagkakaaresto kay Elena, hindi natapos ang bangungot sa loob ng “The Sanctuary.” Ang Alpha-Omega Serum ay hindi isang ordinaryong kemikal; ito ay isang lason na bumago sa pundasyon ng kanilang pagkatao. Kabanata 13: Ang Permanenteng Tatak Isang linggo matapos ang madugong operasyon, bumalik ang katahimikan sa mansyon ng mga Alcantara sa Batangas. Ngunit ito ay isang nakabibinging katahimikan. Ang sugat sa katawan nina Aaron at Victor ay naghilom na, pero ang side effect na binanggit ng mga scientist ng sindikato ay nagsimula nang magpakita ng bagsik. Sabi ng mga doktor, ang antidote ay nalinis lang ang dugo, pero ang “neuro-pathways” o ang takbo ng kanilang utak ay permanenteng nabago. Ang kanilang paningin sa kapwa lalaki—lalo na sa mga kapwa nila barako—ay hindi na babalik sa dati. Ang Bagong Normal Sa garden ng mansyon, nakaupo sina Aaron at Victor. Pinapanood nila ang tatlong anak ni Aaron—sina Seco, Simon, at Jordan—habang nagsasanay ang mga ito ng sparring. Dati, ang tingin ni Aaron sa kanyang mga anak ay puno ng pagmamalaki bilang isang ama. Ngunit ngayon, sa tuwing makikita niya ang pagtagaktak ng pawis sa mga maskuladong balikat ni Seco o ang pag-umbok ng mga masel ni Jordan, may ibang uri ng init na gumuguhit sa kanyang puson. Mariing napahawak si Aaron sa kanyang baso ng alak. Ang kanyang 9 inches ay tila laging alerto, pumipintig sa tuwing may dadaan na matikas na lalaki sa kanyang paningin. “Nararamdaman mo rin ba, kumpare?” mahinang tanong ni Victor, na hindi rin maalis ang tingin sa mga batang Alcantara. “Hindi ito nawawala, Victor,” sagot ni Aaron, ang boses ay seryoso at puno ng pagpipigil. “Kahit anong pilit kong isipin ang asawa ko o ang mga babae sa labas, ang hanap ng mata ko ay ang tikas niyo… ang lakas niyo.” Ang Lihim na Ugnayan Nagkatinginan ang dalawang beterano. Sa pagitan nilang dalawa, may nabuong kakaibang tensyon na hindi kayang burahin ng kahit anong batas o disiplina ng pulis. Ang pagkakahalikan nila sa loob ng laboratoryo ay tila naging isang “sumpa” na laging nagpapaalala sa kanila ng sarap na dulot ng serum. “Anong gagawin natin?” tanong ni Victor, habang dahan-dahang ipinapatong ang kanyang kamay sa hita ni Aaron. Hindi tinanggal ni Aaron ang kamay ng kaibigan. Sa halip, hinawakan niya ito nang mahigpit. “Pananatilihin nating lihim ito. Tayong dalawa lang ang nakakaalam kung gaano katindi ang ‘kati’ na ito. Magtutulungan tayong dalawa… para hindi tayo tuluyang malunod.” Ang Sumpa ng mga Barako Sa malayo, nakamasid si Don Ricardo. Bilang patriarch na may 10 inches na karanasan, ramdam niya ang pagbabago sa kanyang anak at kaibigan. Nakikita niya ang kakaibang kislap sa kanilang mga mata at ang paraan ng kanilang pagtingin sa mga apo niya. Alam ni Ricardo na ang pamilya Alcantara ay hinding-hindi na magiging katulad ng dati. Ang kanilang “barako” na imahe ay mayroon nang madilim at malibog na sikreto na nakabaon sa kanilang pagkatao. “Ang sumpa ng serum,” bulong ni Ricardo sa sarili habang humihithit ng tabako. “Ginawa silang mga halimaw na naghahanap ng sariling kauri.” Habang papalubog ang araw, nanatiling magkatabi sina Aaron at Victor. Ang kanilang mga balikat ay nagkadikit, at sa ilalim ng mesa, ang kanilang mga kamay ay naglalakbay, dinarama ang bawat pintig ng kanilang pagkabarako na ngayon ay nakatuon na sa isa’t isa. Ang digmaan sa labas ay tapos na, ngunit ang digmaan sa loob ng kanilang mga katawan ay nagsisimula pa lamang.

Kabanata 14

Sa ilalim ng malalim na gabi sa mansyon ng mga Alcantara, kung saan ang tanging maririnig ay ang huni ng mga kuliglig at ang malayo at mahinang tawanan nina Seco sa kabilang bahagi ng bakuran, ang tensyon sa pagitan nina Aaron at Victor ay umabot na sa puntong hindi na kayang kontrolin ng anumang disiplina. Kabanata 14: Ang Lihim sa Gabing Madilim Dahan-dahang tumayo si Aaron, ang kanyang 9 inches na pambato ay tila isang nakatagong bulkang sasabog sa loob ng kanyang suot na maong. “Victor… sa loob tayo. Hindi ko na kaya ang kating ito,” bulong niya, ang boses ay paos at puno ng pagpipigil. Pumasok ang dalawa sa pribadong gym ni Aaron—isang lugar na simbolo ng purong lakas at testosterone. Pagkasara ng pinto, tila nawala ang lahat ng hiyang natitira sa kanilang mga sistema. Ang Alpha-Omega Serum, bagaman wala na sa kanilang dugo, ay nag-iwan ng permanenteng “hunger” na tanging kapwa barako lang ang makakabusog. Ang Pag-uumpugan ng mga Higante Hindi na sila nag-usap. Agad na sinunggaban ni Aaron si Victor, isinasandal ito sa matigas na bakal ng isang bench press machine. Ang kanilang mga maskuladong katawan ay nag-umpugan; ang amoy ng matapang na cologne at ang natural na amoy ng lalaki ay lalong nagpaalab sa kanilang nararamdaman. Marahas na hinubad ni Victor ang polo ni Aaron, dinarama ang bawat ukit ng masel sa dibdib ng kanyang kumpare. “Aaron… ang tagal kong tiniis ito simula nung nasa Sanctuary tayo,” ungol ni Victor habang ibinabaon ang kanyang mukha sa leeg ni Aaron, nilalanghap ang purong pagkalalaki nito. Muling nagtagpo ang kanilang mga labi—isang halik na mas matindi pa kaysa sa laboratoryo dahil ngayon, alam na nila ang kanilang ginagawa. Ang kanilang mga dila ay naglalaban, tila gustong ubusin ang hininga ng isa’t isa. Ang Paglalantad ng mga Sandata Dahil sa “kati” na dulot ng serum, hindi na sapat ang hawak sa ibabaw ng tela. Sabay nilang ibinaba ang kanilang mga pantalon, at doon ay tumambad ang dalawang higanteng simbolo ng kanilang pagiging barako. Ang 9 inches ni Aaron at ang 8.5 inches ni Victor ay tila dalawang sundalong naghaharap—tumitibok, mapula, at naglalaway sa tindi ng tensyon. Napaungol si Aaron nang hawakan ni Victor ang kanyang ari. Ang pakiramdam ng kamay ng isang kapwa barako—isang kamay na kasing-laki at kasing-gasgas ng sa kanya—ay nagbigay ng kuryenteng hindi niya kailanman naramdaman sa piling ng sinumang babae. “Victor… hayop ka…” ungol ni Aaron, habang isinasakop din ang kanyang malaking palad sa ari ni Victor. Habang magkahawak ang kanilang mga dambuhalang ari, hindi na nakuntento si Aaron. Hinila niya si Victor palapit sa kanya hanggang sa ang kanilang mga pagkalalaki—ang 9 inches ni Aaron at ang 8.5 inches ni Victor—ay magkadikit at magkiskisan nang direkta. Ang init at dulas ng pre-cum ay nagsilbing mitsa para sa isang nakababaliw na sensasyon. Sa bawat kiskis ng kanilang mga ugat na naglalakihan, umaalingawngaw ang kanilang mga malalalim na ungol sa apat na sulok ng silid. “T*ngina, Victor… ganito pala dapat,” bulong ni Aaron, ang boses ay gumaralgal sa tindi ng sarap. Hindi nagpatalo si Victor. Isinandal niya si Aaron sa dingding at sinimulang romansahin ang katawan nito nang walang habas. Ibinabaon ni Victor ang kanyang dila sa leeg ni Aaron, dinidilaan ang bawat patak ng pawis na may lasang testosterone. Ang bawat dila niya ay tila sinusukat ang bawat ugat sa leeg ng kaibigan, habang ang kanyang kamay ay patuloy na nilalaro ang dambuhalang sandata ni Aaron. Dahan-dahang bumaba ang halik ni Victor sa dibdib ni Aaron. Sa gitna ng naglalakihang mga masel, nahanap niya ang utong nito. Walang pasintabi niyang sinipsip at nilaro ng kanyang dila ang matigas na utong ni Aaron, isang bagay na hindi akalain ng huli na magbibigay sa kanya ng ganitong klaseng kuryente. “Ahhh… sipsipin mo pa, Victor!” sigaw ni Aaron, habang ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa buhok ni Victor, itinutulak ang mukha nito nang mas malalim sa kanyang dibdib. Hindi rin nagpahuli si Aaron sa pagpapakita ng kanyang pagiging barako. Binuhat niya si Victor at inilapag sa ibabaw ng weight bench. Sa posisyong ito, si Aaron naman ang naging agresibo. Sinipsip niya ang leeg ni Victor hanggang sa mag-iwan ito ng mapulang marka—isang tatak ng pag-aari. Ang kanilang mga katawan ay nagbubuno, nagkakiskisan ang mga balat na puno ng buhok at pawis. Ang kanilang mga dambuhalang ari ay tila may sariling isip, patuloy na nagkakiskisan sa bawat paggalaw ng kanilang mga balakang. Ang bawat kiskis ay nagdadala sa kanila sa bingit ng pagsabog, ngunit tila kapwa sila nag-e-enjoy sa pahirap na dulot ng serum. Walang gustong bumitaw, walang gustong magpakita ng kahinaan. Sa gabing iyon, ang gym ay hindi naging lugar ng pagsasanay, kundi isang altar ng kanilang bagong katotohanan—isang mundo kung saan ang dalawang barako ay nakatali sa isa’t isa ng sarap na sila lang ang nakakaalam.

Ang tensyon sa loob ng gym ay nasa kritikal na lebel na. Ang amoy ng pawis, bakal, at purong testosterone ay lalong naging matapang habang ang dalawang dambuhala ay patuloy na nagbubuno sa gitna ng silid. Wala nang preno ang kanilang mga katawan; ang Alpha-Omega Serum ay tuluyan nang nagtagumpay sa pagsakop sa kanilang huling depensa. Ang Rurok ng Engkwentro Ang kiskisan ng kanilang mga dambuhalang ari ay naging mas mabilis at mas marahas. Ang 9 inches ni Aaron at ang 8.5 inches ni Victor ay tila naglalaban kung sino ang unang susuko, ngunit sa bawat pagtama ng kanilang mga ugat, pareho silang napapaungol nang malakas. Ang tunog ng kanilang mga balat na nagdidikitan ay humahalo sa kanilang malalalim at mabilis na paghinga. “Ngayon na, Victor… sabay tayo!” ungol ni Aaron, habang ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa mga balikat ni Victor, ibinabaon ang kanyang mga kuko sa matitigas na masel nito. Si Victor naman ay nakasandal ang ulo sa dibdib ni Aaron, ang kanyang dila ay huling beses pang nilaro ang utong ng kaibigan habang ang kanyang sariling kamay ay mabilis na nilalaro ang kanilang magkadikit na mga sandata. “Sige… ilabas mo na lahat, Aaron!” Sa isang iglap, ang mundo para sa dalawang barako ay tumigil. Ang matinding kuryente mula sa kanilang puson ay sumabog nang sabay. Isang malakas at mahabang ungol ang kumawala sa kanilang mga lalamunan—isang tunog ng purong sarap at pagpapakawala. Ang malapot at mainit na semilya ay tumalsik at humalo sa kanilang pawis, bumabakat sa kanilang mga tiyan at sa sahig ng gym. Ang kanilang mga katawan ay nanginig nang husto, tila binabayo ng isang lindol na sila lang ang nakakaramdam. Sa loob ng ilang sandali, nanatili silang magkayakap nang mahigpit, ang kanilang mga puso ay tumitibok nang mabilis laban sa isa’t isa, habang ang kanilang mga “pambato” ay dahan-dahang humuhupa mula sa matinding tensyon. Nang tuluyang mawala ang kuryente ng serum, sabay na bumagsak ang dalawa sa ibabaw ng makapal na exercise mat. Wala silang lakas na itira kahit para sa isang salita. Ang kanilang mga maskuladong braso ay nakalaylay, at ang kanilang mga dibdib ay mabilis pa ring tumataas-baba habang naghahabol ng hininga. Basang-basa sila ng pawis, pagod na pagod, ngunit sa unang pagkakataon matapos ang trauma sa “The Sanctuary,” naramdaman nila ang isang uri ng katahimikan. Ang “kati” ay pansamantalang humupa, pinalitan ng isang mabigat na pagkapagod na tanging mga barako lang ang makakaranas pagkatapos ng ganitong tindi ng aktibidad. “T*ngina…” mahinang tawa ni Victor, habang nakapikit pa rin at nakahiga sa tabi ni Aaron. “Iba ka rin, kumpare.” Ngumiti lang si Aaron, isang ngiting may halong pagod at pagtanggap. Hinawakan niya ang kamay ni Victor sa gitna ng kanilang pagkakahiga. “Magpahinga na muna tayo rito. Bukas… babalik na tayo sa pagiging pulis.” Sa dilim ng gym, ang dalawang haligi ng pamilya Alcantara ay mahimbing na nakapikit, magkadikit ang mga balikat, habang unti-unting nanunumbalik ang katahimikan sa mansyon. Ang kanilang lihim ay mananatiling nakabaon sa silid na iyon, isang ugnayang pinanday ng lason, ngunit pinatibay ng sarili nilang pagkabarako.

Kabanata 15

Kabanata 15: Ang Lihim na Obsesyon ni Victor Habang si Aaron ay abala sa muling pagpapatibay ng kanyang relasyon sa kanyang mga anak, si Victor naman ay nakikipagbuno sa isang kakaibang “kati.” Ang serum ay hindi lang nag-iwan ng pagnanasa sa kapwa barako; binuksan din nito ang kanyang kuryosidad sa mga bagay na dati ay itinuturing niyang “hindi pang-lalaki.” Isang gabi, sa loob ng kanyang bachelor pad, hindi mapakali si Victor. Ang kanyang 8.5 inches na pambato ay tila laging naghahanap ng atensyon. Hindi na sapat ang sariling kamay. Naalala niya ang mga kagamitang nakita niya sa “The Sanctuary”—mga laruang ginagamit ng sindikato para pasukuin ang mga barako. Ang Unang Hakbang Nag-order si Victor online ng isang pakete na dumating sa isang plain na brown box. Pagkabukas niya, tumambad ang isang dambuhalang silicone dildo—maitim, may mga ugat, at may sukat na halos tumapat sa kanyang sariling laki. Kasama nito ang isang high-powered na prostate vibrator. “Ano bang ginagawa ko?” bulong ni Victor sa sarili, habang tinitingnan ang mga laruan sa ibabaw ng kanyang kama. Ang kanyang barakong katuwiran ay pilit na kumokontra, ngunit ang kanyang katawan na lason ng serum ay sumisigaw ng pagsang-ayon. Ang Pagtuklas sa Sarap Pumasok si Victor sa banyo at sinimulang ihanda ang kanyang sarili. Gamit ang lubricant, dahan-dahan niyang naramdaman ang lamig ng silicone. Sa simula, ang kanyang maskuladong katawan ay naninigas sa tensyon. Ngunit nang i-on niya ang vibrator at maramdaman ang malakas na ugong nito sa kanyang pinakasensitibong bahagi, napaungol siya nang malalim—isang ungol na puno ng gulat at sarap. “Ahhh… tngina…” napakapit si Victor sa gilid ng sink. Ang kanyang mga masel sa binti ay nanginginig. Ang dating kinatatakutang pulis ay ngayon ay nakasandal sa pader, ang kanyang 8.5 inches ay nakatayo nang buong tigas habang ine-explore niya ang sariling katawan gamit ang mga laruan. Ang bawat pag-vibrate at bawat pagpasok ng dildo ay nagbibigay sa kanya ng sensasyong hindi niya nakuha kahit sa pinakamagaling na babae. Ang sensasyong hatid ng vibrator ay tila mitsa lamang ng isang mas malaking pagsabog na hinahanap ng katawan ni Victor. Habang nakasandal sa malamig na tiles ng banyo, ang kanyang barakong katuwiran ay tuluyan nang nilamon ng init na hatid ng Alpha-Omega Serum. Ang Pagpapasuko sa Sariling Katawan Hawak ang dambuhalang maitim na silicone dildo na may mga ukit ng ugat na tila buhay, dahan-dahang itinuon ni Victor ang dulo nito sa kanyang pinakasekreto at masikip na bahagi. Sa unang pagdampi, nanigas ang kanyang mga maskuladong hita. Ang kanyang 8.5 inches ay lalong pumintig, tila nagrerebelde sa bagong sensasyong papasukin nito. “Ahhh… st…” ungol ni Victor, ang kanyang mga ngipin ay nagngangalit. Dahan-dahan, gamit ang malapot na lubricant, sinubukan niyang itulak ang dildo. Sa una, ang sakit ay tila isang kutsilyong humahati sa kanyang pagkatao. Ang kanyang masikip na butas, na kailanman ay hindi pa napapasok, ay pilit na kumokontra sa laki ng silicone. Ngunit sa bawat pag-atras at pagtulak niya, ang sakit ay unt-unting nahahaluan ng isang nakababaliw na kati—isang kating tanging ang dambuhalang laruan lang ang makakakamot. Ang Tagumpay ng Laman Pinagpawisan nang malapot si Victor. Ang bawat ukit ng dildo ay naramdaman niyang humahaplos sa loob ng kanyang katawan. Paulit-ulit niya itong ginawa—mabagal, madiin, at puno ng puwersa. Hanggang sa isang malakas na pagtulak, tuluyang pumasok ang kalahati ng dildo. Napahiyaw si Victor, isang ungol na puno ng halo-halong pait at tamis. “Kaya ko ’to… t*ngina, kaya ko ’to…” Habang nasasanay ang kanyang katawan, mas binilisan pa ni Victor ang paglabas-masok ng laruan. Ang sakit na naramdaman niya kanina ay naging purong kuryente na dumadaloy patungo sa kanyang ari. Ang kanyang dambuhalang sandata ay tumatama sa kanyang sariling tiyan sa bawat paggalaw niya. Sa puntong ito, wala na siyang pakialam kung barako siyang pulis; ang mahalaga ay ang dambuhalang bagay na pumupuno sa kanyang loob at ang vibrator na patuloy na bumubulabog sa kanyang prostate. Ang Paghahanap sa Higit Pang Laki Nang tuluyan nang pumasok ang buong dildo hanggang sa base nito, naramdaman ni Victor ang isang uri ng pagpapasuko na hindi niya kailanman nakuha sa pakikipag-away o pakikipagbarilan. Ang kanyang katawan ay nanginginig, ang bawat himaymay ng kanyang masel ay sumusuko sa dambuhalang silicone na tila naging bahagi na ng kanyang sistema. Habang nagpapatuloy ang kanyang sariling aliw, hindi niya mapigilang maisip si Aaron. “Kung ganito ang nararamdaman ko sa laruan… paano pa kaya kung ang kay Aaron ang papasok sa akin?” Ang isiping iyon ay lalong nagpadagdag sa init na nararamdaman niya. Ngunit sa gitna ng kanyang rurok, muling umalingawngaw ang doorbell at ang kalabog sa kanyang pinto. “Victor! Alam kong nandiyan ka! Buksan mo ’to!” sigaw ni Aaron mula sa labas…

Kabanata 16

Nag-panic ang isip ni Victor habang patuloy ang malakas na katok ni Aaron sa labas. Sa tindi ng kaba at sa bilis ng pangyayari, hindi na niya nagawang bunutin ang maliit ngunit napakalakas na prostate vibrator na kasalukuyang nakabaon sa kanyang loob at patuloy na umuugong sa pinakamataas na setting nito.

Kabanata 16: Ang Tahimik na Pagdurusa Mabilis na nagsuot si Victor ng isang maluwag na jogging pants at t-shirt. Sa bawat galaw niya, ang panginginig ng vibrator ay tumatama sa kanyang pinakasensitibong bahagi, dahilan upang mapakapit siya sa lababo para hindi tumumba. Huminga siya nang malalim, pinunasan ang pawis sa noo, at binuksan ang pinto. “Victor! Ano bang ginagawa mo at ang tagal—” Natigilan si Aaron nang makita ang hitsura ng kaibigan. “Ayos ka lang ba, kumpare? Bakit parang namumula ka at hinihingal?” “Wala… nag-push ups lang ako sa loob,” pagsisinungaling ni Victor. Ang boses niya ay bahagyang nanginginig dahil sa bawat salitang binibitawan niya, nararamdaman niya ang ugong ng laruan na tila binubungkal ang kanyang loob. Ang Pakikipag-inuman sa Bingit ng Sarap Pumasok si Aaron bitbit ang isang bote ng mamahaling whiskey at dalawang baso. Umupo sila sa sofa. Bawat pag-upo ni Victor ay tila isang pagsubok sa kanyang katatagan. Ang presyon ng sofa laban sa kanyang katawan ay lalong nagpadama sa vibrator na nasa loob niya. “Uminom tayo. Hindi ako makatulog sa mansyon, naiisip ko pa rin ’yung nangyari sa Sanctuary,” sabi ni Aaron habang nagsasalin ng alak. Hindi niya alam na habang nagsasalita siya, ang kanyang kumpare ay kasalukuyang nakikipaglaban sa sariling libido. “Oo… mabuti nga ’yan,” sagot ni Victor. Napapikit siya nang mariin nang bahagyang gumalaw ang vibrator sa loob niya. Ang kanyang 8.5 inches ay tumitigas na sa loob ng kanyang pantalon, pumipintig sa bawat bugso ng kuryente. Ang Pagsusuri ni Aaron Dahil sa talas ng mata ni Aaron bilang isang pulis, napansin niyang hindi mapakali si Victor. Ang mga binti ni Victor ay panaka-nakang nanginginig, at ang mga daliri nito ay mahigpit na nakakapit sa baso ng whiskey. “Victor, may problema ba? Bakit parang pinagpapawisan ka nang malapot?” tanong ni Aaron, dahan-dahang inilapit ang kanyang mukha sa kaibigan. Sa lapit ni Aaron, naamoy ni Victor ang purong testosterone ng kanyang kumpare—isang amoy na lalong nagpaalab sa “kati” na dulot ng serum. Kasabay nito, ang vibrator ay tila tumama sa saktong “spot” sa loob ni Victor. “Ahhh…” bahagyang ungol ni Victor na mabilis niyang itinago sa pamamagitan ng pag-ubo. “Anong tunog ’yun?” tanong ni Aaron, ang mga mata ay naging mapanuri. “At… bakit parang may naririnig akong ugong? Parang may makina na tumatakbo malapit sa’yo?” Ang Pag-abot sa Limitasyon Hindi na nakasagot si Victor. Ang vibrator ay nasa rurok na ng cycle nito. Ang kanyang buong katawan ay naninigas na, at ang pawis ay umaagos na sa kanyang mga sentido. Alam niyang isang maling galaw na lang, ay tuluyan na siyang bibigay sa harap ng kanyang kumpare. Tumingin si Aaron sa ibaba, sa bandang puson ni Victor, at napansin niya ang kakaibang pag-umbok at ang mahinang panginginig ng tela ng jogging pants nito. “Victor… anong itinatago mo sa ilalim ng pantalon mo?” seryosong tanong ni Aaron, habang ang kanyang kamay ay dahan-dahang lumalapit sa hita ni Victor.

Ang tensyon sa pagitan ng dalawang barako ay tila isang kwerdas ng gitara na sobrang higpit at anumang sandali ay mapuputol na. Ang bawat ugong ng vibrator sa loob ni Victor ay tila isang martilyo na dumudurog sa kanyang huling pader ng pagpapanggap. Ang pawis sa kanyang noo ay hindi na lamang dahil sa init ng whiskey, kundi dahil sa matinding pakikipagbuno ng kanyang kalamnan sa sarap na idinudulot ng maliit na makinang nasa loob niya. Ang Pagluluwal ng Katotohanan Hindi na makahinga nang maayos si Victor. Ang bawat salita ni Aaron ay tila malayo at malabo habang ang kanyang buong atensyon ay nakapako sa kuryenteng dumadaloy sa kanyang prostate. Sa bawat pag-vibrate, ang kanyang 8.5 inches na pambato ay pumipintig nang marahas, tumatama sa garter ng kanyang jogging pants. “Victor… ano ba talaga ’to?” pag-uulit ni Aaron, ang boses ay mas seryoso na ngayon. Inilapag ni Aaron ang kanyang baso at diretsong tumingin sa mga mata ni Victor. “Nararamdaman ko ang panginginig ng upuan. At ang ugong na ’yan… hindi ’yan galing sa labas.” Napahawak si Victor sa kanyang bulsa. Naramdaman niya ang maliit na remote control. Ang kanyang mga daliri ay nanginginig. Alam niyang wala na siyang takasan. Ang kumpare niya ay isang beteranong imbestigador; hindi niya ito maloloko. Ang Pag-amin ng Barako “Aaron… patawad,” mahinang ungol ni Victor. Sa isang biglaang galaw, inilabas niya ang remote at inilapag sa ibabaw ng lamesa sa gitna nila. Kasabay nito, itinaas niya ang setting ng vibrator sa maximum turbo mode. “Ahhhhh!” Napasandal si Victor sa sofa, ang kanyang ulo ay tumingala sa kisame, ang mga ugat sa kanyang leeg ay litaw na litaw. Ang ugong ay naging mas malakas, sapat na para marinig ito nang malinaw sa tahimik na silid. Nanlaki ang mga mata ni Aaron. Tumingin siya sa remote, pagkatapos ay sa pagitan ng mga hita ni Victor kung saan ang tela ng jogging pants ay tila may sariling buhay dahil sa tindi ng vibration. “Kumpare… ano ’yan?” bulong ni Aaron, bagaman alam na ng kanyang instinto kung ano ang nangyayari. “Ang serum, Aaron… ang t*nginang serum na ’yan!” sigaw ni Victor, habang hinahabol ang hininga. “Hindi ako makatulog. Ang kati sa loob ko… hindi nawawala. Sinubukan ko ang lahat, pero kailangan ko ng higit pa. Bumili ako ng mga laruan… dildo, vibrator… lahat!” Ang Paghaharap sa Bagong Katotohanan Tumayo si Victor, ngunit muntik na siyang matumba dahil sa tindi ng sensasyon. Binaba niya nang bahagya ang kanyang jogging pants, sapat na para makita ni Aaron ang dulo ng vibrator na nakabaon sa kanyang loob. Ang tanawin ay isang direktang pagsampal sa kanilang dignidad bilang mga “matitigas” na pulis, ngunit sa mata ni Aaron, wala siyang nakitang pandidiri. Sa halip, ang kanyang sariling 9 inches ay agad na tumugon sa pag-amin na iyon. “Nababaliw na ako, Aaron. Araw-araw, gabi-gabi, iniisip ko kung paano mapupuno ang butas na ito. Iniisip ko kung paano kung hindi lang laruan ang nakapasok sa akin… kundi ang sa’yo,” pagpapatuloy ni Victor, ang boses ay puno ng pait at pagnanasa. Lumapit si Aaron. Sa halip na lumayo, hinawakan niya ang balikat ni Victor at marahas itong pinaharap sa kanya. Ang tingin ni Aaron ay naglalayab. “Akala mo ba ikaw lang?” Kinuha ni Aaron ang remote mula sa lamesa. Pinanood niya kung paano manginig ang katawan ni Victor sa bawat pindot niya. “Akala mo ba ayos lang ako? Gabi-gabi rin akong nagpaparaos habang iniisip ang nangyari sa atin sa Sanctuary. Ang ‘kati’ na sinasabi mo… narito rin sa akin.” Ang Bagong Laro ng Dalawang Higante Itinapon ni Aaron ang remote sa sofa at muling itinuon ang pansin kay Victor. Inabot ni Aaron ang likod ni Victor at naramdaman ang dulo ng vibrator. Sa isang mabilis na galaw, hinila niya ito palabas. “Ugh!” Napaluhod si Victor sa tindi ng biglaang paglabas ng laruan. “Ayaw ko ng plastik, Victor,” sabi ni Aaron, habang sinisimulang hubarin ang kanyang sariling sinturon. Ang tunog ng bakal ng sinturon ay umalingawngaw sa silid. “Kung gusto mo talagang mawala ang kati na ’yan… gagawin natin ang tama. Hindi laruan ang kailangan mo.

Ang kailangan mo ay ang tunay na barako.“ Dinala ni Aaron si Victor sa gitna ng silid. Doon, sa ilalim ng malamig na ilaw ng condo, ang dalawang dambuhalang pulis ay muling nagharap—hindi na bilang magkumpare na nag-iinuman, kundi bilang dalawang lalaking tuluyan nang isinuko ang kanilang dangal sa epekto ng serum…

Kabanata 17

Ang gabing iyon sa condo ni Victor ay hindi lamang magiging isang simpleng pag-amin; ito ay magiging simula ng isang lihim na ritwal na susubok sa bawat hibla ng kanilang pagkatao. Ang “Alpha-Omega Serum” ay nagtanim ng isang gutom na hindi na kayang busugin ng kahit anong pambabaeng haplos.

Kabanata 17: Ang Gamot at ang Gulo (Part 1) Sa ibabaw ng lamesang kahoy kung saan kanina lang ay nakapatong ang baso ng whiskey, ngayon ay nakadapa si Victor. Ang kanyang maskuladong likod ay basang-basa ng pawis, at ang kanyang mga braso ay nakakapit nang mahigpit sa gilid ng mesa hanggang sa mamuti ang kanyang mga buku-buko. Sa likuran niya, nakatayo ang dambuhalang si Aaron. Ang kanyang 9 inches na pambato ay tila isang buhay na bakal—pumipintig, naglalaway, at handang sumabog. Ang amoy ng kanilang pinagsamang testosterone ay lalong nagpabaliw sa kanilang mga pandama. Ang Eksplorasyon: Paghahanda ng Lupa Bago ibigay ni Aaron ang “tunay na gamot,” kinuha niya ang dambuhalang silicone dildo na binili ni Victor. “Sabi mo, gusto mong subukan ang tibay mo, ’di ba?” bulong ni Aaron, ang boses ay parang galing sa ilalim ng lupa. Dahan-dahan, gamit ang malapot na lubricant, ipinasok ni Aaron ang dildo sa masikip na butas ni Victor. “Ugh! Tngina, Aaron!” napahiyaw si Victor. Ramdam niya ang bawat ukit ng silicone na bumubutas sa kanyang katuwiran. Ngunit hindi tumigil si Aaron. Ginawa niyang parang piston ang kanyang kamay, inaararo ang loob ni Victor hanggang sa ang sakit ay tuluyang maging purong kuryente. “Kaya mo pa, kumpare? O gusto mo nang sumuko?” hamon ni Aaron habang pinapanood ang 8.5 inches ni Victor na tumatama sa ibabaw ng mesa sa bawat pagtulak niya. “Huwag kang tumigil… ibigay mo na sa akin ang tunay na gamot!” ungol ni Victor, ang kanyang mukha ay nakabaon na sa lamesa sa tindi ng sarap. Ang Tunay na Gamot: Ang Pagsasanib Itinapon ni Aaron ang laruan sa sahig. “Ayoko na ng plastik. Oras na para sa Alcantara special.” Sa isang malakas na pagtulak, ipinasok ni Aaron ang kanyang 9 inches sa loob ni Victor. Ang silid ay binalot ng isang nakabibinging ungol mula sa dalawang barako. Ang pakiramdam ng mainit at tumitibok na laman ay walang kumpara sa anumang laruan. Nagsimulang gumalaw si Aaron nang may awtoridad. Bawat baon niya ay tila gustong abutin ang kaluluwa ni Victor. Ang lamesang kahoy ay gumagaralgal at umuuga sa tindi ng kanilang engkwentro. Ang dambuhalang katawan ni Aaron ay nakadagan kay Victor, ang kanilang mga balat ay nagdidikitan, nagpapalitan ng init at pawis. “Aaron… ahhh! ’Yan… diyan lang!” pabulong na sigaw ni Victor, ang kanyang mga mata ay nakapikit nang mariin habang tinatanggap ang bawat ragasa ng lakas ni Aaron. Sa gitna ng kanilang pinakamasidhing sandali—kung kailan malapit na silang magsabog nang sabay—biglang bumasag sa katahimikan ang isang malakas na ringtone. Ringtone: “Huwag Kang Lalabas” - Isang matapang na martsa na ginagamit ni Aaron para sa isang tao lang. “Tngina… si Papa,” bulong ni Aaron, ang kanyang katawan ay napatigil sa paggalaw habang nasa loob pa rin siya ni Victor. “Huwag mong sagutin…” ungol ni Victor, pilit na iniuurok ang kanyang balakang para ituloy ang sarap. Ngunit hindi tumitigil ang tawag. Alam ni Aaron na kapag si Don Ricardo ang tumawag sa ganitong oras, ito ay mahalaga—o kaya naman ay may nararamdaman ang matanda sa kanyang “barako instincts.” Ang Sakit ng Pagpipigil Nanginginig ang kamay ni Aaron habang inaabot ang phone sa ibabaw ng sofa, habang nananatili siyang nakabaon nang malalim kay Victor. Ang panginginig ng kanyang katawan sa tindi ng libog ay halos hindi niya maikubli. “P-pa?” sagot ni Aaron, ang boses ay pilit na ginagawang normal pero bakas ang hingal. “Aaron,” boses ni Don Ricardo, malamig at mapanuri. “Nandiyan ka ba kay Victor? May balita ang intelligence unit tungkol sa mga natitirang tauhan ni Elena sa Quezon. Kailangan ko kayong dalawa bukas ng madaling araw sa mansyon.” Sa ilalim ni Aaron, si Victor ay napaungol nang mahina dahil sa biglang pagpintig ng ari ni Aaron sa loob niya.

Mabilis na tinakpan ni Aaron ang bibig ni Victor gamit ang kanyang kamay. “O-oo, Pa. Nandito ako. Nag-uusap lang kami tungkol sa… sa kaso,” pagsisinungaling ni Aaron, habang ang pawis ay bumabaha na sa kanyang dibdib. “Pupunta kami diyan. Maaga kami.” “Mabuti. Magpahinga kayo. Huwag masyadong magpagod sa ‘pag-uusap’,” makahulugang sabi ni Ricardo bago ibaba ang telepono. Ang Pagpapatuloy ng Digmaan Nang mamatay ang linya, binitawan ni Aaron ang phone at tumingin kay Victor. Ang kanilang mga mata ay nag-aapoy. Ang pagpipigil na ginawa nila sa loob ng dalawang minuto ay lalong nagpaigting sa kanilang pagnanasa. “Sinabi ni Papa… magpahinga tayo,” nakangising sabi ni Aaron, ang kanyang mga kamay ay muling humawak nang mahigpit sa balakang ni Victor. “Pero bago ’yun, kailangang tapusin muna natin ang ‘gamutan’ na ito.” Sa isang mas marahas at mas mabilis na tempo, itinuloy ni Aaron ang kanyang pag-araro. Ang bawat pagtulak ay may kasamang galit at gigil. Ang “kati” ni Victor ay tuluyan nang napalitan ng isang rurok na hindi niya akalaing mararanasan. Sabay silang sumabog—isang dambuhalang pagpapakawala na nagpadilim sa kanilang paningin. Ang semilya ay bumakabak sa mesa at sa kanilang mga katawan, simbolo ng kanilang pagkatalo sa serum, ngunit tagumpay ng kanilang pagnanasa. Nakahandusay ang dalawang barako sa sahig pagkatapos, hinihingal at pagod. Alam nilang bukas, kailangan nilang harapin si Don Ricardo nang may tuwid na mukha. Pero sa gabing ito, sila lang ang nakakaalam na ang mga Alcantara ay may bagong paraan ng “pag-uusap.”

Kabanata 18

Ang pagbababa ng telepono ni Don Ricardo ay hindi naging hudyat ng pagtatapos, kundi mitsa ng isang mas lalong nag-aapoy na pagnanasa. Ang panandaliang pagpipigil ay lalong nagpabagsik sa epekto ng serum sa kanilang mga sistema. Kabanata 18: Ang Altar ng Laman (Ang Pagpapatuloy) Hindi na nakuntento si Aaron sa ibabaw ng mesa. Sa gitna ng hingal at lagkit ng kanilang mga katawan, hinila niya si Victor patayo. Habang naglalakad patungo sa silid, ang kanilang mga labi ay hindi naghihiwalay; isang marahas at malibog na halikan ang namagitan sa kanila, ang tunog ng kanilang mga dila na nag-aagawan ng hininga ay umalingawngaw sa tahimik na hallway ng condo. “Sa kama, Aaron… doon mo ako ubusin,” ungol ni Victor sa gitna ng halik. Ang Paghaharap sa Silid Pagpasok sa madilim na silid, marahas na itinulak ni Aaron si Victor sa malambot na kama. Sa bigat ng katawan ni Victor, tumunog ang ilalim ng kama, ngunit wala silang pakialam. Agad na sumampa si Aaron sa ibabaw ng kanyang kumpare, ang kanyang 9 inches ay pumipintig sa tindi ng tigas, tumatama sa tiyan ni Victor. Nagsimula ang isang masidhing romansa. Hindi lang basta pakikipagtalik; ito ay pagsamba sa bawat himaymay ng maskuladong katawan ng isa’t isa. Sinimulang dilaan ni Aaron ang leeg ni Victor pababa sa kanyang malapad na dibdib, kinakagat ang mga utong nito hanggang sa mapadaing si Victor sa sarap. Ang Ritwal ng Pagpapasuko Dahan-dahang bumaba si Aaron, ang kanyang mukha ay dumaan sa matitigas na abs ni Victor hanggang sa makarating siya sa pagitan ng mga hita ng kaibigan. Doon, tumambad sa kanya ang 8.5 inches ni Victor na basang-basa pa ng kanilang unang pagtatagpo sa mesa. Sa isang mapangahas na galaw, inabot ni Aaron ang mga itlog ni Victor. Dahan-dahan niya itong nilalaro sa kanyang bibig, sinisipsip nang may gigil habang ang kanyang dila ay naglalakbay sa sensitibong bahagi sa ilalim nito. Napaungol si Victor nang malakas, ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa puting unan, pilit na tinitiis ang rurok na ibinibigay ni Aaron. Ngunit hindi doon tumigil si Aaron. Ang “kati” na dulot ng serum ay nagtulak sa kanya na gawin ang bagay na kailanman ay hindi niya naisip na magagawa niya. Ibinuka niya nang husto ang mga hita ni Victor at itinuon ang kanyang pansin sa pwet ni Victor na hitik pa sa kanilang sariwang tamod mula sa naunang engkwentro sa mesa. Ang Pagkain sa Kasalanan Walang pag-aalinlangan, inilapit ni Aaron ang kanyang mukha at sinimulang kainin at dilaan ang butas ni Victor na punong-puno ng malapot na puting likido. Ang lasa ng tamod at ang amoy ng barakong katawan ay tila naging pinakamasarap na alak para kay Aaron. “A-Aaron! T*ngina… ano’ng ginagawa mo?!” sigaw ni Victor, ang kanyang buong katawan ay nanginginig at tila bumabaluktot sa tindi ng sensasyon. “Ahhh! Huwag kang tumigil!” Hindi pinakinggan ni Aaron ang anumang pagtutol. Ang kanyang dila ay naging malupit, pilit na nililinis ang bawat patak ng tamod na nakakalat sa maselang bahagi ni Victor. Nilalamon niya ito nang walang itinitira, tila ito ang tanging antidote na magpapatahimik sa hayop sa loob niya. Ang bawat sipsip at dila ni Aaron ay nagpadala ng kuryente kay Victor na mas matindi pa sa anumang vibrator. Ang boses ni Victor ay naging paos na ungol na lamang. Ang dambuhalang barako ay tuluyan nang naging alipin sa ilalim ng dila ng kanyang kumpare. Sa loob ng silid na iyon, ang dangal ng mga Alcantara ay tuluyan nang nalunod sa malapot na tamod at matapang na testosterone. Ang Huling Pagsasanib Nang malinis na ni Aaron ang bawat bahagi, muli siyang umangat at itinuon ang kanyang 9 inches sa bukana ni Victor. “Ngayon, Victor… tatapusin na natin ’to.” Sa isang madiin at huling pagbaon, muling nagsanib ang dalawang higante. Ang kama ay umuuga, ang mga dingding ay tila sumasabay sa ritmo ng kanilang pag-uumpugan. Wala nang takot, wala nang pag-aalinlangan. Ang gabing iyon ay naging selyo ng kanilang lihim na kasunduan—isang ugnayang pinanday ng lason, ngunit pinagtibay ng kanilang sariling mga katawan. Nang muli silang magsabog, ang katahimikan sa silid ay tila nagpapahiwatig na wala nang babalikan. Sila ay hindi na lang magkumpare; sila ay mga barakong nakatali sa isa’t isa sa pinakamalalim na paraan.

Kabanata 19

Ang tubig mula sa shower ay tila naging isang malamig na kumot na pilit pumuputol sa init na naiwan sa mga katawan nina Aaron at Victor. Sa loob ng maliit na shower enclosure, ang dalawang dambuhalang lalaki ay halos hindi magkasya. Ang kanilang mga maskuladong balikat ay nagkakasanib, at ang amoy ng sabon ay humahalo sa amoy ng kanilang pinagsamang testosterone. Kabanata 19: Ang Pag-amin sa Gitna ng Singaw Habang hinahayaan ni Victor na dumaloy ang tubig sa kanyang mukha, nararamdaman niya ang mga mata ni Aaron na nakatitig sa kanya. Ang katahimikan sa loob ng banyo ay bumasag lamang sa tunog ng patak ng tubig sa tiles. Ang Tanong ng Isang Haligi Hinarap ni Aaron si Victor. Sa kabila ng pagod, ang kanyang 9 inches ay nananatiling matikas, isang simbolo ng kanyang hindi matatawarang lakas. Hinawakan ni Aaron ang baba ni Victor at iniangat ito para magtagpo ang kanilang mga mata. “Victor,” simula ni Aaron, ang boses ay seryoso at may halong pait. “Paano… paano tayo humantong sa ganito? Kilala kita. Kilala mo ako. Tayo ang pader ng probinsya. Tayo ang barako ng mga barako. Paano ka natutong gumamit ng mga… plastik na ’yun? Paano mo natanggap sa sarili mo na kailangan mong mapuno ang butas na ’yan?” Ang Kwento ni Victor Huminga nang malalim si Victor. Ang tubig na dumadaloy sa kanyang 8.5 inches ay tila nagpapagaan sa bigat ng kanyang loob. “Hindi ko rin ginusto ito, Aaron,” simula ni Victor, ang boses ay nanginginig sa emosyon. “Simula nung iturok sa atin ang Alpha-Omega Serum sa Sanctuary, may nagbago sa loob ko. Noong una, akala ko libido lang ’yun na mawawala rin kapag nakahanap ako ng babae. Pero kahit ilang babae ang itabi ko, hindi sila ang hanap ko.” Tumingin si Victor sa malayo, inaalala ang mga gabing puno ng paghihirap. “Ang serum na ’yun… binuksan nito ang isang pinto na hindi ko alam na mayroon ako. Nagsimula ’yun sa panonood ng mga video na nakuha ko sa dark web—mga video ng mga lalaking kasing-laki natin na pinapasuko ng kapwa barako. Sa simula, diring-diri ako. Sinusuntok ko ang pader sa galit sa sarili ko. Pero sa bawat suntok ko, ang tanging nararamdaman ko ay ang pagnanasa na maramdaman ang bigat ng isang lalaki sa ibabaw ko.” Ang Paghahanap sa Higit Pang Laki Ipinagpatuloy ni Victor ang kanyang pagkukwento habang dahan-dahang sinasabunan ang kanyang sariling dibdib, ang bawat haplos niya ay tila may kasamang pagsisisi at pagtanggap. “Sinubukan ko ang mga daliri ko, Aaron. Pero hindi sapat. Ang laki ng katawan ko, ang tigas ng kalamnan ko… humihingi ang loob ko ng isang bagay na kasing-tigas at kasing-laki rin nito. Kaya bumili ako ng mga dildo. Sa simula, maliit lang. Pero habang tumatagal, lumalaki nang lumalaki ang kailangan ko. Hanggang sa dumating sa punto na kahit ’yung pinakamalaki, hindi na sapat.” Tumingin siya nang diretso kay Aaron, ang kanyang mga mata ay puno ng pagnanasa. “Doon ko narealize… na hindi dildo ang kailangan ko. Ang kailangan ko ay ikaw. Ang kailangan ko ay ang tunay na lakas ng isang Alcantara. Dahil ikaw lang ang nakakaalam kung ano ang pinagdaanan natin. Ikaw lang ang barakong kayang pumatay sa kati na iniwan ng serum na ’yun.” Ang Pagtanggap ni Aaron Nanatiling tahimik si Aaron habang pinakikinggan ang bawat salita ni Victor. Naramdaman niya ang bigat ng sakripisyo at ang tindi ng pakikipaglaban ng kaibigan sa sariling dignidad. “Hindi ka nag-iisa, Victor,” bulong ni Aaron. Hinila niya si Victor para sa isang mahigpit na yakap sa gitna ng shower. Ang kanilang mga basang katawan ay nagdikit muli, ang init ng kanilang mga balat ay tila gustong tunawin ang malamig na tubig. “Akala ko rin ay nababaliw na ako. Akala ko ay ako lang ang nakakaramdam nito. Pero sa bawat pagkakataon na nakikita kita, naaalala ko ang Sanctuary. Naaalala ko ang halik natin. At doon ko nalaman na ang pagkabarako natin… ay hindi na para sa mundo. Ito ay para na lang sa ating dalawa.” Ang Huling Paghahanda Sa ilalim ng shower, nagsimulang muling gumalaw ang mga kamay ni Aaron. Hinawakan niya ang 8.5 inches ni Victor habang ang kanyang sariling 9 inches ay muling sumasandal sa hita ng kaibigan.

“Kung ang kailangan mo ay tunay na gamot, huwag mo nang gagamitin ang mga plastik na ’yun,” utos ni Aaron, ang boses ay puno ng awtoridad. “Mula ngayon, ako ang gagamot sa’yo. Ako ang bubusog sa gutom mo. Pero kailangan nating mag-ingat. Hindi ito pwedeng malaman nina Seco, lalo na ni Papa.” “Alam ko, Aaron. Gagawin ko ang lahat para sa’yo,” sagot ni Victor. Lumabas sila ng shower, tuyong-tuyo at muling nakasuot ng kanilang mga maskara bilang matitigas na pulis. Ngunit sa bawat sulyap nila sa isa’t isa, alam nila na ang ugnayang ito ay mas malalim pa sa pagkakaibigan. Ito ay ugnayang pinanday ng lason, ngunit pinatibay ng purong pagnanasa ng dalawang higante.

Kabanata 20

Ang umaga sa mansyon ng mga Alcantara ay laging binalot ng amoy ng barakong kape at ang awtoridad na nagmumula kay Don Ricardo. Ngunit para kina Aaron at Victor, ang sikat ng araw ay hindi nagdala ng kapayapaan, kundi isang matinding pagsubok sa kanilang kakayahang magpanggap. Kabanata 20: Ang Maskara ng mga Alcantara Alas-singko pa lang ng madaling araw ay nasa mansyon na ang dalawa. Bagaman maayos ang kanilang bihis—suot ang kanilang tactical gear na lalong nagpatingkad sa kanilang malalapad na balikat at matitigas na dibdib—ramdam nila ang bawat hapdi at pintig sa kanilang mga katawan, mga paalala ng nangyari sa condo ni Victor kagabi. Ang Hapist sa Mesa ng Higante Sa dining area, nakaupo si Don Ricardo sa kabisera, hawak ang kanyang tabako. Sa gilid niya ay ang tatlong anak ni Aaron: sina Seco, Simon, at Jordan. Ang tatlo ay kasalukuyang naglilinis ng kanilang mga armas, ang kanilang mga 8 inches na lakas ay tila naka-idlip pa sa ilalim ng kanilang mga cargo pants. “Maupo kayo, Aaron, Victor,” utos ni Ricardo nang hindi tumitingin sa kanila. “Maaga kayo. Mukhang hindi kayo masyadong nakatulog sa ‘pag-uusap’ niyo kagabi.” Naramdaman ni Aaron ang bahagyang pag-init ng kanyang leeg. Umupo siya sa tapat ni Victor. Sa ilalim ng mesa, ang kanilang mga tuhod ay aksidenteng nagdikit. Isang kuryente ang agad na gumuhit sa katawan ni Aaron, at nakita niya ang bahagyang paglunok ni Victor habang inaabot nito ang tasa ng kape. “Marami lang kaming nirepaso na mga files, Pa,” sagot ni Aaron, ang boses ay matatag pero pilit na iniwas ang tingin kay Victor. Ang kanyang 9 inches ay tila nagigising na naman sa alaala ng mainit na balat ng kanyang kumpare. Ang Matalim na Mata ni Ricardo Habang nagpapaliwanag si Ricardo tungkol sa operasyon sa Quezon, hindi maalis ni Victor ang kanyang paningin sa mga kamay ni Aaron na nakapatong sa mesa. Ang malalaking daliri nito, na kagabi lang ay humahawak sa kanyang pagkatao, ay ngayon ay seryosong nakaturo sa mapa. “Victor, ayos ka lang ba?” biglang tanong ni Seco. “Bakit parang hindi ka mapakali sa upuan mo?” Natigilan si Victor. Ang totoo, ramdam pa rin niya ang tindi ng “gamot” na ibinigay ni Aaron kagabi. Ang bawat galaw niya ay tila nagpapagunita sa kanyang katawan ng dambuhalang lakas na tumapos sa kanyang kati. “Ah, medyo sumasakit lang ang likod ko, Seco. Siguro sa sobrang pag-eensayo,” palusot ni Victor, habang pasimple niyang sinulyapan si Aaron. Nakita niya ang mabilis na pagngisi ni Aaron—isang ngising sila lang ang nakakaalam ng kahulugan. Isang sulyap na nagsasabing: Gusto mo pa ba? Ang Tensyon sa Harap ng Pamilya “Makinig kayo,” putol ni Don Ricardo, ang boses ay parang gumugulong na kulog. “Ang mga tauhan ni Elena ay hindi basta-basta susuko. Ang target natin ay isang lumang bodega sa gilid ng dagat. Aaron, Victor… kayo ang mangunguna sa assault team. Seco, Simon, Jordan… kayo ang backup sa perimeter.” Tumayo si Ricardo at lumapit kay Aaron. Ipinatong niya ang kanyang mabigat na kamay sa balikat ng anak. “Aaron, mag-ingat ka. At ikaw Victor, bantayan mo ang kumpare mo. Parang may kakaiba sa inyong dalawa ngayong umaga. Huwag niyong hayaan na ang kahit anong distraksyon ay makasira sa misyon.” Tila tumigil ang paghinga ni Victor nang dumaan ang paningin ni Ricardo sa kanya. Ang matanda ay tila nakakaamoy ng lihim. Ang amoy ng kanilang pinagsamang testosterone kagabi ay tila nakatatak pa rin sa kanilang balat, gaano man karaming sabon ang kanilang ginamit sa shower. Ang Lihim na Kasunduan Nang matapos ang briefing, nagkanya-kanya na ang lahat para maghanda. Sa isang madilim na sulok ng garahe, habang nagkakarga ng bala, mabilis na hinarang ni Aaron si Victor. “Narinig mo si Papa? Distraksyon daw,” bulong ni Aaron, ang kanyang katawan ay nakadikit nang bahagya kay Victor para hindi mapansin ng iba. “Pero alam natin na ang distraksyong ito ang nagpapatatag sa atin.” “Aaron, kailangan nating mag-ingat. Halos mabuko tayo ni Ricardo sa hapag,” babala ni Victor, bagaman ang kanyang mga mata ay nananatiling nakapako sa mga labi ni Aaron. “Huwag kang mag-alala.

Sa operasyon mamaya, may pagkakataon tayo,“ nakangising sabi ni Aaron. “Sa gitna ng gulo, doon tayo kukuha ng oras para sa panibagong ‘gamutan’. Maghanda ka, Victor. Dahil ang misyong ito… ay magiging mas mainit kaysa sa inaakala mo.” Sumakay sila sa kani-kanilang sasakyan, suot ang kanilang mga tactical vest at daladala ang kanilang mga armas. Sa labas, sila ay mga bayani. Sa loob, sila ay mga barakong nakatali sa isang lihim na pagnanasa na hindi kayang puksain ng kahit anong bala.

Kabanata 21

Kabanata 21: Ang Matalas na Paningin ng mga Higante Ang hangin sa war room ay tila mas lalong uminit habang nagpapaliwanag si Aaron ng plano. Sa isang sulok, nakasandal ang kanyang kapatid na si Adam, kasama ang matalik nitong kaibigan na si David. Ang dalawang ito ay hindi basta-basta tauhan; sila ang “cleaners” ng pamilya Alcantara, at ang kanilang mga 9.5 inches at 9 inches na tikas ay simbolo ng kanilang awtoridad. Ang Pagmamasid ng mga Mas Bata Bilang kapatid, kilala ni Adam ang bawat kislap ng mata ni Aaron. Habang pinapanood niya ang panganay na kapatid na tumatayo nang napakalapit kay Victor, may kakaibang amoy na sumusuntok sa kanyang pandama—isang halo ng matapang na cologne at ang malapot na amoy ng testosterone na tila galing sa isang silid na walang singawan. “David, tignan mo sila,” bulong ni Adam, habang pasimpleng itinuturo sina Aaron at Victor gamit ang kanyang paningin. “Si Kuya… hindi siya mapakali. At si Victor, parang laging nakasubaybay sa bawat paghinga ni Aaron.” Si David, bilang matalik na kaibigan ni Adam at laging kasama sa mga operasyon, ay tumango nang seryoso. “Napansin ko rin, Adam. At tignan mo ang leeg ni Victor—may ‘pasa’ na pilit itinatago ng tactical collar niya. Hindi ’yan nakuha sa training. At si Aaron… bawat hawak niya sa balikat ni Victor, may kasamang diin na hindi pang-kumpare lang.” Ang Pagsusuri ng Dugong Alcantara Alam ni Adam ang tungkol sa serum. Siya ang nanguna sa pag-atake sa laboratoryo para iligtas ang kanyang kapatid. Ngunit ang nakikita niya ngayon ay hindi na epekto ng sakit; ito ay isang pagnanasa na tila mas matindi pa sa anumang gamot. “Kuya,” biglang singit ni Adam sa gitna ng briefing, dahilan para mapatigil si Aaron. “Sigurado ka bang ayos ka lang? Masyadong mabilis ang tibok ng ugat mo sa leeg. Baka kailangan mo munang magpahinga bago tayo tumuloy sa Quezon.” Nagtagpo ang mga mata ng magkapatid. Isang tensyon ang namuo sa pagitan nina Aaron at Adam. Alam ni Aaron na ang kanyang kapatid ay may taglay ding “barako instinct” na hindi basta-basta naloloko. “Ayos lang ako, Adam,” matigas na sagot ni Aaron, habang pasimpleng itinutulak ang kanyang 9 inches sa loob ng kanyang tactical pants para hindi mahalata ang pintig nito. “Huwag mong intindihin ang leeg ko. Mag-focus tayo sa misyon.” Ang Lihim na Kasunduan nina Adam at David Pagkatapos ng pulong, habang nag-aayos ng kagamitan sa garahe, nag-usap sina Adam at David sa isang madilim na sulok. “Babantayan natin sila, David,” sabi ni Adam, habang mahigpit na hinahawakan ang kanyang rifle. “Kung ang kapatid ko ay nalulunod sa ‘kati’ na dala ng serum, hindi ko hahayaang masira ang pangalan namin. At si Victor… kailangan nating malaman kung hanggang saan ang ginagawa nila.” “Kasama mo ako, Adam,” sagot ni David. “Alam nating dalawa ang amoy ng barakong katatapos lang sa ‘bakbakan’. At ang amoy nina Aaron at Victor… nakakasulasok sa tindi.”

Nakarating ang team sa masukal na gubat ng Quezon. Habang naglalakad sa gitna ng kadiliman, ginalaw ni Aaron ang kanyang kamay para senyasan ang team na huminto. Nagkataon na napahiwalay sila ni Victor sa pangunahing grupo para mag-scout sa isang abandonadong kubo. Hindi alam ni Aaron, sa likod ng malalagong puno, nakasunod sina Adam at David. Gamit ang kanilang night vision, kitang-kita nila ang bawat galaw. Ang Pagpapatuloy ng “Gamutan” Sa loob ng madilim na kubo, hindi na nakatiis si Aaron. Isinandal niya si Victor sa pader. “Victor… ang kati… hindi ko na kaya,” ungol ni Aaron. “Dito? Ngayon? Baka makita tayo nina Adam,” babala ni Victor, pero ang kanyang mga kamay ay kusa nang lumalapit sa sinturon ni Aaron. “Wala sila rito… malayo ang perimeter nila,” sagot ni Aaron, habang marahas na hinahalikan si Victor. Sa labas, sa likod ng malalaking dahon, nanlaki ang mga mata ni Adam. Nakikita niya ang kanyang matikas na kapatid—ang haligi ng kanilang pamilya—na nakikipaghalikan nang marahas kay Victor. Ang panginginig ng katawan ni Adam ay hindi dahil sa takot, kundi dahil sa halo-halong galit at isang kakaibang init na nagsisimula ring gumuhit sa kanyang sariling 9.5 inches. “T*ngina,” bulong ni David sa tabi ni Adam. “Totoo nga… ginawa silang hayop ng serum.”

Kabanata 22

Ang gubat ng Quezon ay nababalot ng isang nakabibinging katahimikan, maliban sa huni ng mga kuliglig at ang mabibigat na hiningang nagmumula sa loob ng isang abandonadong kubo. Sa labas, nakatago sa ilalim ng malalagong dahon ng pako, sina Adam at David ay tila mga estatwang hindi gumagalaw, ngunit ang kanilang mga puso ay sumasabay sa tambol ng tensyong namumuo sa kanilang paligid. Kabanata 22: Ang Tahimik na Saksi Gamit ang kanilang high-tech na night vision goggles, kitang-kita nina Adam at David ang bawat detalye sa loob ng kubo. Ang kanilang kuya na si Aaron ay marahas na nakasandal kay Victor. Ang mga tactical vest nila ay nakabukas na, inilalantad ang mga maskuladong dibdib na nagbabanggaan sa bawat malalim na hingal. “Tngina, Adam…” bulong ni David, ang boses ay gumaralgal. “Hindi ko akalaing makikita ko ang Kuya mo na ganito kabagsik… sa kapwa niya barako.” Ang Alingawngaw ng Pagnanasa Mula sa kanilang kinaroroonan, naririnig nila ang tunog ng paghuhubad ng sinturon nina Aaron at Victor. Ang kalansing ng bakal ay tila isang signal na nagpagising sa “kati” na nananalaytay rin sa dugo ng mga Alcantara. Nang ilabas ni Aaron ang kanyang 9 inches at simulan itong ikiskis sa 8.5 inches ni Victor, naramdaman ni Adam ang isang matinding pintig sa kanyang sariling 9.5 inches. Ang hangin sa gubat, na dapat ay malamig, ay naging malapot at puno ng amoy ng testosterone. Ang amoy na ito ay tila isang lason na dahan-dahang kumakapit din sa sistema nina Adam at David. “Tignan mo si Victor,” bulong ni Adam, hindi maalis ang tingin sa screen ng kanyang thermal scanner. “Sumusuko siya… ang isang pulis na kasing-tigas ng bato, bumibigay sa ilalim ng Kuya ko.” Ang Tensyong Namumuo sa Dilim Habang pinapanood nila ang marahas na romansa ng kanilang mga kuya—ang mga sipsip sa leeg, ang mga kamay na nakabaon sa matitigas na masel, at ang sabay na pag-ungol nina Aaron at Victor—isang kakaibang init ang namuo sa pagitan nina Adam at David. Dahil sa sobrang lapit nila sa isa’t isa para hindi mapansin ng kalaban, nararamdaman ni Adam ang init na nanggagaling sa katawan ni David. Ang braso ni David ay dumidikit sa kanyang balikat, at sa bawat pag-ungol na naririnig nila mula sa kubo, mas lalong tumitigas ang kani-kanilang mga “sandata” sa loob ng kanilang tactical pants. Napalingon si Adam kay David. Sa dilim, ang mga mata ni David ay kumikislap sa pagnanasa, hindi para sa mga babae, kundi dahil sa tensyong idinudulot ng eksenang nasa harap nila. Ang pagkakaibigan nina Adam at David ay subok na sa gyera, pero ngayon, sa unang pagkakataon, may ibang uri ng “labanan” ang namumuo sa kanilang pagitan. “Adam…” mahinang tawag ni David. Ang kanyang kamay ay dahan-dahang gumalaw mula sa kanyang rifle patungo sa hita ni Adam. “Ang init… parang nahawa na rin tayo sa kanila.” Ang Paghuli sa Sandali Hindi iniwas ni Adam ang kanyang hita. Sa halip, hinawakan niya ang kamay ni David at mariin itong idiniin sa kanyang naglalakihang 9.5 inches. Ang “barako instinct” ng mga Alcantara ay tila isang virus; kapag may isang bumigay, ang lahat ay susunod. “Huwag kang maingay, David,” banta ni Adam, bagaman ang kanyang sariling hininga ay bumibilis na rin. “Baka marinig tayo nina Kuya. Pero tngina… hindi ko na rin kayang pigilan ’to.” Sa gitna ng masukal na gubat, habang ang kanilang mga kuya ay abala sa loob ng kubo, ang dalawang matalik na kaibigan ay nagsimula ring mag-explore sa dilim. Ang kanilang mga kamay ay nagtatagpo sa ilalim ng mga kagamitang pandigma, dinarama ang bawat ugat at pintig ng kanilang pagkalalaki. Ang “kati” ng serum ay tila hindi lang nakakulong sa mga naturukan; ito ay lumalaganap sa hangin, nilalason ang bawat barakong makakaamoy nito. Ang Pagbabanta ng Panganib Ngunit sa gitna ng kanilang sikretong pagnanasa, isang anino ang gumalaw sa kabilang panig ng gubat. Isang scout mula sa sindikato ni Elena ang dahan-dahang lumalapit sa abandonadong kubo, may hawak na radyo at baril. Napatigil si Adam. Ang kanyang pagiging pulis ay bumalik sa isang iglap.

“David, may tao,” bulong niya, habang mabilis na binubunot ang kanyang suppressed pistol, kahit na ang kanyang katawan ay nanginginig pa rin sa tindi ng libog.

Kabanata 23

Kabanata 23: Ang Putok ng Babala Sa loob ng kubo, ang mga ungol nina Aaron at Victor ay umabot na sa sukdulan. Ang kanilang mga dambuhalang katawan ay magkabuhol, pawisang-pawis, at ang kanilang mga “pambato” ay kasalukuyang nasa gitna ng marahas na pagbabanggaan. Wala silang kamalay-malay na ang panganib ay ilang metro na lang ang layo. Ang Desisyon ni Adam “David, sa kaliwa ka. Huwag mong patayin, takutin mo lang,” bulong ni Adam habang pilit na inaayos ang kanyang sariling tactical pants na bahagyang sumikip dahil sa nagising niyang pagnanasa. Itinutok ni Adam ang kanyang suppressed rifle sa isang punongkahoy na malapit sa scout, habang si David ay kumuha ng isang flashbang. TCHAK! Isang bala ang bumaon sa kahoy, isang pulgada lang ang layo sa ulo ng scout. Kasabay nito, nagpakawala si Adam ng isang sigaw na sadyang ginawa niyang malakas para umalingawngaw hanggang sa loob ng kubo. “CONTACT! MAY ENEMY SA PERIMETER!” Ang Tarantang Pagbibihis Sa loob ng kubo, tila binuhusan ng malamig na tubig sina Aaron at Victor. Ang rurok ng kanilang sarap ay biglang naputol ng takot at adrenaline. “T*ngina! Si Adam ’yun!” bulalas ni Aaron. Sa gitna ng kadiliman, nagkanya-kanyang dampot sila ng kanilang mga gamit. Si Victor ay halos matumba habang isinusuot ang kanyang tactical pants, ang kanyang 8.5 inches ay pilit na itinatago sa ilalim ng masikip na tela habang kumakabog ang kanyang dibdib. Si Aaron naman ay mabilis na isinuot ang kanyang vest, hindi na inalintana ang lagkit ng semilya sa kanyang tiyan. “Bilis, Victor! Kunin mo ang baril mo!” utos ni Aaron, ang boses ay seryoso na muli, bagaman ang kanyang mukha ay namumula pa rin sa tindi ng naudlot na libog. Ang Paghaharap sa Labas Lumabas ang dalawa sa kubo, saktong pagdating nina Adam at David sa bukana. Ang scout ng kalaban ay mabilis na nakatakas dahil sa babalang putok, na siyang sadyang plano ni Adam para hindi sila kailangang makipagbarilan habang “hubad” ang kanilang mga opisyal. Nagtagpo ang mga mata ni Aaron at Adam. Ang panganay na Alcantara ay hinihingal pa rin, ang kanyang buhok ay gulo-gulo, at ang kanyang tactical collar ay hindi maayos ang pagkakabit. “Kuya, ayos lang ba kayo?” tanong ni Adam, ang kanyang boses ay may halong sarkasmo na tila ba alam niya ang bawat detalyeng nangyari sa loob. “Mukhang… ‘pagod’ na pagod kayo ni Victor sa pag-scout.” Tumingin si David kay Victor. Nakita niya ang bahagyang panginginig ng mga binti ni Victor at ang bakas ng pawis na hindi galing sa pagtakbo. “Muntik na kayo doon, Victor. Buti na lang at ‘mabantay’ kami ni Adam sa likod niyo.” Ang Nakakabinging Katahimikan Ramdam ni Aaron ang talim ng titig ng kanyang nakababatang kapatid. Alam niyang hindi naniniwala si Adam na simpleng scouting lang ang ginawa nila. Ang tensyon sa hangin ay mas matindi pa kaysa sa banta ng sindikato. “Salamat sa babala, Adam,” matigas na sabi ni Aaron, habang inaayos ang kanyang rifle. “Victor, bumalik na tayo sa main team. David, Adam… sumunod kayo. Huwag kayong lalayo.” Habang naglalakad pabalik, bumulong si David kay Adam. “Nakita mo ’yun? Muntik na silang mabulaga na nakababa ang mga pantalon. Pero Adam… ’yung ‘kati’ natin kanina… hindi pa natatapos.” Ngumisi si Adam, isang ngising puno ng panganib. “Huwag kang mag-alala, David. Mahaba pa ang gabi sa Quezon. Kung ang Kuya ko ay may itinatagong sikreto… tayo rin ay may sariling laro.”

Ang katahimikan ng gubat ng Quezon ay biglang pinunit ng isang malakas na pagsabog. Hindi lang pala isang scout ang naroon; isang buong death squad ng sindikato ni Elena ang nakapalibot sa kanila, armado ng mga high-caliber rifles at grenade launchers. Ang gabi ay naliwanagan ng apoy at lipad ng mga bala.

Ang Paghati ng mga Higante “RPG! Dapa!” sigaw ni Aaron, ngunit ang pagsabog ay tumama sa gitna ng kanilang pormasyon. Ang lakas ng impact ay nagdulot ng landslide sa gilid ng bundok, dahilan upang magkahiwa-hiwalay ang apat na dambuhala. Nang humupa ang usok, ang grupo ay nahati. Sa isang madilim na tunnel sa ilalim ng abandonadong minahan, napadpad sina Victor at Adam. Sa kabilang panig naman ng gumuhong tulay, naiwang magkasama sina Aaron at David. Ang Tensyon sa Ilalim ng Lupa: Victor at Adam Sa loob ng masikip at mainit na tunnel, tanging ang tactical lights ng kanilang mga baril ang nagbibigay ng liwanag. Si Adam, ang nakababatang Alcantara, ay lumingon kay Victor. Ramdam nila ang init ng bawat isa sa masikip na espasyo. “Ayos ka lang, Victor?” tanong ni Adam, ang kanyang 9.5 inches ay tila pumipintig sa adrenaline—at sa alaala ng nakita niya kanina. “Ayos lang, Adam. Pero trap tayo rito,” hingal na sagot ni Victor. Ang kanyang vest ay punit na, inilalantad ang kanyang pawisang dibdib. Hindi nakatiis si Adam. Nilapitan niya si Victor at isinandal sa pader ng tunnel. “Alam ko ang ginagawa niyo ni Kuya. Amoy na amoy kita, Victor. Ang testosterone mo… nakakahilo.” Hinawakan ni Adam ang leeg ni Victor, doon sa markang iniwan ni Aaron. Sa gitna ng panganib, ang “kati” ng serum sa dugo ng mga Alcantara ay muling nag-alsa. “Kung kaya ni Kuya na pasukuin ka… kaya ko rin.” Ang Bakbakan sa Ibabaw: Aaron at David Samantala, sa labas, sina Aaron at David ay kasalukuyang nakikipagpalitan ng putok sa sampung tauhan ng sindikato. “David! Cover me!” sigaw ni Aaron habang tumatalon sa likod ng isang malaking bato. Ang kanyang 9 inches ay tila nagrerebelde sa loob ng kanyang pantalon; ang adrenaline ng gyera ay lalong nagpapaigting sa libido na dala ng serum. Si David, ang matalik na kaibigan ni Adam, ay lumapit kay Aaron para magbigay ng bala. Sa gitna ng huni ng mga bala, nagkadikit ang kanilang mga katawan. “Kuya Aaron, ang lakas ng pintig ng puso mo,” uyam ni David habang nagkakarga ng magazine. “O baka hindi lang puso ang pumipintig sa’yo?” Tumingin si Aaron kay David. Nakita niya ang tikas at pagnanasa sa mga mata ng kaibigan ng kanyang kapatid. “David, huwag ngayon. Maraming kalaban.” “Mas masarap lumaban kapag ‘mainit’ ang katawan, ’di ba?” sagot ni David sabay paputok ng kanyang rifle. Sa bawat pagputok, ang kanilang mga balikat ay nag-uumpugan, isang sayaw ng kamatayan at pagnanasa. Ang Pagpapakitang-Gilas ng mga Barako Sa tunnel, hindi na nakapaghintay si Adam. Habang nakikinig sa yabag ng mga kalaban sa labas, hinalikan niya nang marahas si Victor. Ito ay hindi halik ng pagmamahal, kundi halik ng dominasyon. “Adam… may mga kalaban…” ungol ni Victor, pero ang kanyang kamay ay nakahawak na sa matigas na hita ni Adam. “Hayaan mo sila. Mas magaling tayong lalaban kapag nailabas natin ang tensyong ito,” bulong ni Adam habang binubuksan ang tactical pants ni Victor. Sa labas naman, sina Aaron at David ay parang mga leon na nananalasa. Sa bawat kaaway na bumabagsak, ang kanilang ugnayan ay lalong nagiging pisikal. Sa gitna ng barilan, isang mabilis na haplos at madiing tinginan ang nagaganap. Ang apat na barako ay nahaharap sa dalawang digmaan: ang digmaan laban sa sindikato ni Elena, at ang digmaan laban sa sarili nilang mga katawan na nilalason ng Alpha-Omega Serum.

Kabanata 24

Ang bakbakan sa gubat ng Quezon ay naging isang madugong sayaw ng apoy at bakal. Sa gitna ng kaguluhan, ang dalawang pangkat ay pilit na umiwas sa mas malaking puwersa ng sindikato, hanggang sa makatagpo sila ng pansamantalang masisilungan sa gitna ng masukal na gubat. Kabanata 24: Ang Silungan sa Gitna ng Unos Sa Loob ng Lumang Imbakan: Victor at Adam Sina Victor at Adam ay napadpad sa isang abandonadong imbakan ng troso na halos balot na ng baging. Pagkasara ng kalawanging pinto, ang katahimikan ay naging kasing-bigat ng kanilang mga tactical gear. Hingal na hingal si Victor, ang kanyang 8.5 inches ay tila sumasabay sa pintig ng kanyang paghinga. Hindi pa man siya nakakabawi, nararamdaman na niya ang matatalas na mata ni Adam na nakatitig sa kanya. Sa lahat ng anak ni Ricardo, si Adam ang may pinakamabangis na aura—ang kanyang 9.5 inches na tikas ay tila nagpapasuko sa hangin sa paligid. “Victor… kanina pa tayo nagpipigil,” boses ni Adam, malalim at puno ng awtoridad. “Sa tunnel pa lang, alam nating pareho ang gusto nating mangyari.” Hindi na nakasagot si Victor dahil agad siyang sinunggaban ni Adam. Isinandal siya nito sa matitigas na troso. Ang amoy ng sariwang kahoy ay humalo sa amoy ng kanilang pawis at testosterone. Walang pasintabi, nilaslas ni Adam ang suot na t-shirt ni Victor, inilalantad ang dibdib na puno ng masel na pilit na bumabangon sa bawat hininga. “Kung kaya ni Kuya Aaron na gamutin ang kati mo, Victor… mas higit ang ibibigay ko sa’yo,” bulong ni Adam bago muling sakupin ang mga labi ni Victor sa isang halik na kasing-bangis ng isang leon. Sa Kubo ng Mangingisda: Aaron at David Ilang kilometro ang layo, sina Aaron at David ay nakatagpo ng isang maliit at abandonadong kubo sa gilid ng sapa. Matapos masigurong ligtas ang paligid, pumasok sila sa loob para mag-recharge ng kanilang mga armas—at ng kanilang mga katawan. Si Aaron, ang panganay na Alcantara, ay nakaupo sa sahig habang nililinis ang kanyang baril. Ngunit ang kanyang pansin ay nasa kay David na kasalukuyang naghuhubad ng kanyang basang tactical vest. Ang maskuladong likod ni David ay kumikislap sa ilalim ng liwanag ng buwan. “Kuya Aaron,” tawag ni David, habang humaharap sa kanya. Ang kanyang 9 inches ay bumabakat na sa kanyang basang tactical pants. “Hindi ba’t sabi mo, mas masarap lumaban kapag mainit ang katawan?” Tumayo si Aaron, ang kanyang 9 inches ay agad na tumugon sa hamon ng kaibigan ng kanyang kapatid. Lumapit siya kay David hanggang sa magdikit ang kanilang mga dibdib. “David… mapanganib ang nilalaro mo. Pero sa gabing ito, wala akong pakialam sa panganib.” Hinawakan ni Aaron ang panga ni David at pilit na idinikit ang kanilang mga katawan. Ang “kati” ng serum sa dugo ni Aaron ay tila nakahanap ng bagong biktima. Sa loob ng kubo, ang tunog ng agos ng sapa ay nahaluan ng kalansing ng mga sinturon at ang malalalim na ungol ng dalawang barakong sumusuko sa kanilang pagnanasa. Ang Sabay na Pagsabog ng Pagnanasa Sa dalawang magkaibang lugar, ang apat na higante ay kasalukuyang nakikipagbuno sa sarili nilang digmaan. Sina Adam at Victor sa imbakan ng troso, at sina Aaron at David sa kubo sa sapa. Ang Alpha-Omega Serum ay tuluyan nang nagtagumpay. Hindi na lang ito tungkol sa pagitan nina Aaron at Victor; ang lason ay kumalat na sa kanilang mga kasangga. Sa gitna ng gabi sa Quezon, ang mga Alcantara at ang kanilang mga matatalik na kaibigan ay naging mga alipin ng isang sikretong tanging ang madilim na gubat lang ang nakakaalam.

Kabanata 25

Sa loob ng madilim na imbakan ng troso, ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang malamlam na sinag ng buwan na tumatagos sa mga siwang ng bubong. Ang amoy ng tuyong kahoy ay humahalo sa matapang na amoy ng pawis at adrenaline nina Adam at Victor. Kabanata 25:  Ang Panunukso ng Nakababatang Alcantara Si Victor ay nakasandal sa tumpok ng mga troso, hinihingal, habang ang kanyang tactical vest ay nakabukas na. Ramdam niya ang titig ni Adam—isang titig na hindi pang-magkumpare, kundi titig ng isang mangangaso. “Victor…” simula ni Adam, ang boses ay malalim at tila nanggagaling sa kailaliman ng kanyang dibdib. “Nakita ko ang hitsura mo kanina habang kasama si Kuya Aaron. Nakita ko kung paano ka sumuko sa kanya.” Dahan-dahang lumapit si Adam, ang bawat hakbang niya ay puno ng banta at pagnanasa. Ang kanyang dambuhalang 9.5 inches ay tila nagrerebelde na sa loob ng kanyang tactical pants. Ang Sumpa ng Dugong Alcantara “Magkapatid kami, Victor. Iisang dugo ang nananalaytay sa amin,” bulong ni Adam habang inilalapit ang kanyang mukha sa leeg ni Victor, nilalanghap ang purong testosterone ng kumpare ng kanyang kuya. “Kung ano ang kaya ni Kuya na iparamdam sa’yo, kaya ko ring higitan. Hindi mo ba gustong malaman kung sino sa aming mga Alcantara ang mas barako?” Napalunok si Victor. Ang “kati” na dulot ng serum sa kanyang katawan ay tila sumasagot sa hamon ni Adam. “Adam… kapatid mo si Aaron. Hindi ito tama…” “Walang ‘tama’ o ‘mali’ sa gitna ng gubat na ito, Victor,” sagot ni Adam habang dahan-dahang hinahawakan ang balakang ni Victor at inilalapit ito sa kanyang sarili. “Ang serum na ’yan… alam kong naghahanap ka pa ng higit sa naibigay ni Kuya. At narito ako para ibigay ’yun sa’yo.” Ang Pag-akit at Pagpapasuko Inabot ni Adam ang kamay ni Victor at ipinatong ito sa matigas at pumipintig na pagkalalaki niya. “Nararamdaman mo ba ’yan? Mas matigas, mas mainit. Gusto kong maramdaman mo ang bagsik ng nakababatang Alcantara.” Hindi na nakapalag si Victor nang marahas siyang halikan ni Adam. Ito ay halik na puno ng kumpetisyon—isang pagpapatunay na ang bagsik ni Adam ay hindi pahuhuli kay Aaron. Ang mga kamay ni Adam ay mabilis na naglakbay sa bawat masel ni Victor, pinipiga ang mga ito nang may gigil. “Tikman mo ako, Victor,” ungol ni Adam sa gitna ng kanilang halikan. “Ipakita mo sa akin kung paano ka magmakaawa sa kapatid ko, dahil gagawin ko ring magmakaawa ka sa akin ngayon.” Ang Pagsuko ni Victor Sa tindi ng pang-aakit ni Adam, tuluyang bumigay ang depensa ni Victor. Ang pagnanasa na matikman ang bagsik ng isa pang Alcantara ay mas matimbang kaysa sa katapatan niya kay Aaron. Dahan-dahang lumuhod si Victor sa harap ni Adam, ang kanyang mga mata ay puno ng pagtanggap sa bagong “gamot” na ibibigay sa kanya. “Sige na, Adam… ipakita mo sa akin,” bulong ni Victor habang sinisimulang kalasin ang sinturon ng nakababatang Alcantara. Sa loob ng imbakan ng troso, ang tensyon ay umabot na sa punto na wala nang balikan. Ang lihim nina Aaron at Victor ay nadagdagan ng panibagong sangkap—isang ugnayang magbubuklod sa magkapatid sa paraang hindi nila kailanman inakala.

Ang hangin sa loob ng imbakan ng troso ay tila nag-aapoy na sa tindi ng testosterone. Ang bawat paghinga nina Adam at Victor ay naglalabas ng singaw na humahalo sa amoy ng tuyong kahoy at kalawang. Dito, malayo sa mga mata ni Don Ricardo at ng buong pamilya Alcantara, ang dalawang dambuhala ay tuluyan nang binitawan ang kanilang pagkatao bilang mga alagad ng batas.

Ang Pagsuko sa Laman ng Nakababatang Alcantara Si Victor ay parang isang gutom na hayop na nakatagpo ng bagong biktima. Habang nakaluhod sa harap ni Adam, hindi na niya hinintay ang utos nito. Gamit ang kanyang nanginginig na mga kamay, mabilis niyang binuksan ang tactical pants ni Adam. Nang tumambad ang dambuhalang 9.5 inches na pambato ng nakababatang Alcantara—mapula, tumitibok, at may mga ugat na tila nananalasa—napaungol si Victor sa tindi ng paghanga at pagnanasa. Ang Pagdakila sa Higante “Tngina, Adam… mas malaki ka pa sa Kuya mo,” bulong ni Victor, ang kanyang mga mata ay naniningkit sa libog. Hindi na nagsayang ng oras si Victor. Sinimulan niyang romansahin ang dambuhalang sandata ni Adam. Ang kanyang dila ay dahan-dahang naglakbay mula sa base hanggang sa dulo, tinitikman ang bawat patak ng pre-cum na may lasang purong testosterone. Ang bawat sipsip ni Victor ay puno ng gigil; tila gusto niyang ubusin ang lakas ng isang Alcantara. Ipinasok ni Victor ang dambuhalang ulo ng ari ni Adam sa kanyang bibig, pilit na kinakaya ang laki nito. Ang kanyang mga panga ay nangangawit, pero ang “kati” sa loob ng kanyang katawan ay lalong nag-uudyok sa kanya na lumunok nang mas malalim. Ang tunog ng kanyang pag-chupa ay umalingawngaw sa tahimik na imbakan—isang tunog ng pagsuko at pagsamba sa kapangyarihan ni Adam. Ang Bagsik ng Nakababatang Alcantara Napahawak si Adam sa mga troso sa kanyang likuran, ang kanyang mga kuko ay ibinabaon sa kahoy sa tindi ng sarap. “Sige, Victor… sipsipin mo pa. Pakita mo sa akin kung paano mo nilasap ang kay Kuya Aaron!” Hinawakan ni Adam ang buhok ni Victor at sinimulang itulak ang kanyang balakang. Ang bawat baon niya sa bibig ni Victor ay puno ng puwersa, tila isang pagpapatunay na siya ang mas “Alpha” sa kanilang dalawa. Ang mga mata ni Adam ay nanlilisik habang pinapanood ang matikas na si Victor na nagpapakababa sa harap niya. Matapos ang ilang minuto ng matinding oral na romansa, itinayo ni Adam si Victor. Hinubad nila ang kani-kanilang mga damit hanggang sa tumambad ang dalawang katawang pambato ng gym—mga maskuladong dibdib, matitigas na abs, at mga balahibong basang-basa ng pawis. Ang Pag-uumpugan ng mga Katawan Iniharap ni Adam si Victor sa mga troso at pilit na idinikit ang kanilang mga katawan. Naramdaman ni Victor ang tigas ng 9.5 inches ni Adam na nakadikit sa kanyang 8.5 inches. Sabay silang napaungol nang magkiskisan ang kanilang mga ugat. “Ngayon, Victor… titikman mo ang tunay na bagsik ko,” bulong ni Adam sa tainga ni Victor habang dinidilaan ang leeg nito nang marahas. Dahan-dahan, gamit ang sarili nilang pawis at kaunting lubricant mula sa tactical kit, sinimulan ni Adam na ipasok ang kanyang sarili sa loob ni Victor. Napasigaw si Victor—isang sigaw na punong-puno ng sakit at hindi maipaliwanag na sarap. Ang laki ni Adam ay tila humahati sa kanyang pagkatao, mas madiin at mas marahas kaysa kay Aaron. “A-Adam… tngina, ang laki!” ungol ni Victor, ang kanyang mga braso ay nakayakap nang mahigpit sa isang malaking troso para hindi siya bumagsak. Ang Rurok ng Dalawang Barako Nagsimulang bumayo si Adam nang walang habas. Ang bawat pagtulak niya ay may kasamang tunog ng balat na nagdidikitan—plak! plak! plak!—na tila isang martilyo sa gitna ng gabi. Si Victor ay wala nang magawa kundi ang umungol at tumanggap. Ang kanyang katawan ay nanginginig sa bawat baon ni Adam, ang kanyang prostate ay tinatamaan sa bawat malakas na saksak. Sa gitna ng kanilang bakbakan, ang tensyon sa pagitan nina Adam at Victor ay umabot na sa sukdulan. Ang kanilang mga ungol ay naghahalo, lumilikha ng isang koro ng pagnanasa na sumasabay sa bugso ng hangin sa labas. Si Victor, sa tindi ng sarap, ay nagsimula na ring labasan sa sarili niya nang hindi hinahawakan ang kanyang ari. “Sabay tayo, Victor! Sabay tayo!” sigaw ni Adam. Sa isang huling malakas na pagtulak, ang dalawang dambuhala ay sabay na sumabog. Ang mainit na semilya ni Adam ay bumaha sa loob ni Victor, habang ang kay Victor naman ay tumalsik sa mga troso sa kanyang harap. Ang kanilang mga katawan ay nanigas, nanginginig, bago tuluyang bumagsak sa isa’t isa, hinihingal at basang-basa ng katas ng kanilang pagkabarako..

Kabanata 26

Ang katahimikan sa loob ng imbakan ng troso ay dahan-dahang nagbalik, ngunit ang hangin ay nanatiling malapot at mabigat. Habang hinihingal na nakasandal ang dalawang dambuhala sa isa’t isa, tanging ang tunog ng kanilang mabilis na tibok ng puso ang naririnig. Ang dambuhalang katawan ni Adam ay nakadagan pa rin nang bahagya kay Victor, ang kanilang mga balat ay malagkit sa pinaghalong pawis at ang katas ng kanilang katatapos lang na “bakbakan.” Kabanata 26: Ang Lihim na Kasunduan Dahan-dahang kumalas si Adam, ang kanyang 9.5 inches ay dahan-dahan nang humuhupa ngunit bakas pa rin ang pamumula nito. Kinuha niya ang kanyang tactical shirt sa sahig at ginamit itong pamunas sa kanyang katawan bago tumingin nang diretso sa mga mata ni Victor. “Victor,” ang boses ni Adam ay bumalik sa pagiging malamig at seryoso, ang awtoridad ng isang Alcantara ay muling bumangon. “Ang nangyari rito… mananatili rito. Walang makakaalam. Hindi si Papa, lalo na si Kuya Aaron.” Ang Bigat ng Pagtataksil Inayos ni Victor ang kanyang sarili, pilit na itinatago ang panginginig ng kanyang mga binti. Ang pakiramdam ng dambuhalang laki ni Adam sa loob niya ay tila nakatatak pa rin sa kanyang sistema. Tumingin siya kay Adam, may halong takot at kakaibang koneksyon. “Alam ko, Adam,” mahinang sagot ni Victor habang isinusuot ang kanyang punit na vest. “Pero paano natin haharapin si Aaron? Matalas ang pakiramdam ng Kuya mo. Isang tingin lang niya, alam niyang may nagbago.” “Hayaan mo ako ang bahala kay Kuya,” sagot ni Adam habang isinusukbit ang kanyang rifle. “Magpanggap tayo na walang nangyari. Balik tayo sa pagiging magkakasama sa misyon. Pero Victor…” Lumapit si Adam at hinawakan ang panga ni Victor nang madiin. “Alam na nating dalawa ngayon na ang bagsik ko ang mas nagpapasuko sa’yo. Tandaan mo ’yan sa tuwing titingin ka sa kanya.” Ang Pagkikita sa Bukang-liwayway Naglakad ang dalawa pabalik sa napagkasunduang extraction point sa gilid ng bundok. Saktong pagsikat ng araw, natanaw nila sina Aaron at David na naghihintay na malapit sa isang abandonadong truck. Si Aaron ay nakatayo nang matikas, hawak ang kanyang armas, habang si David ay tila nakatulog nang sandali sa likod ng sasakyan. Nang magtagpo ang mga mata nina Aaron at Victor, agad na dumaan ang isang kuryente ng hinala. “Ang tagal niyo,” bungad ni Aaron, ang kanyang mga mata ay nanunuri, tinitingnan ang bawat detalye ng hitsura nina Adam at Victor. “May nakasagupa ba kayo?” “Wala, Kuya. Medyo nahirapan lang kaming maghanap ng daan dahil sa landslide,” mabilis na sagot ni Adam, ang boses ay matatag at walang bakas ng pag-aalinlangan. Ang Tahimik na Digmaan ng mga Tinginan Lumapit si Victor kay Aaron para kumuha ng tubig, pero hindi niya magawang tumingin nang diretso sa kumpare. Ramdam niya ang titig ni Adam sa kanyang likuran—isang titig na tila nagmamay-ari sa kanya. Sa kabilang banda, napansin ni Aaron ang bahagyang panginginig ng kamay ni Victor at ang “aura” nito na tila ba may itinatago. Tumingin si Aaron kay David, na saktong nagising at nag-inat, inilalantad din ang sariling pagod na hitsura. Apat na dambuhalang barako ang nakatayo sa ilalim ng umagang Quezon. Apat na lalaking may kanya-kanyang lihim na pagnanasa. Sa bawat sulyap, sa bawat galaw, may mensaheng hindi binibigkas: na ang pamilya Alcantara at ang kanilang mga kasangga ay tuluyan nang nabigkis ng isang ugnayang higit pa sa dugo at tungkulin. “Tara na,” utos ni Aaron. “Kailangan nating bumalik sa mansyon bago pa tayo hanapin ni Papa.” Habang sumasakay sa truck, nagkatama ang balikat nina Adam at Victor. Walang nagsalita, pero ang mabilis na paghigpit ng hawak ni Adam sa braso ni Victor ay sapat na para sabihing ang kanilang “Shared Secret” ay simula pa lamang ng isang mas malaking gulo.

Sa loob ng maliit na kubo sa gilid ng sapa, ang hangin ay naging kasing-lapot ng langis. Ang Alpha-Omega Serum sa dugo ni Aaron ay tila nag-overdrive; ang kanyang pagiging panganay na Alcantara ay humalo sa lason, na nagresulta sa isang antas ng dominasyon na hindi pa nararanasan ni David.

Ang Digmaan ng mga Alpha (Ang Buong Engkwentro) Si David ay isang matikas na lalaki, sanay sa labanan at hindi basta-basta sumusuko, ngunit nang tignan siya ni Aaron, naramdaman niya ang isang primitive na takot at pagnanasa. Sa isang marahas na galaw, hinablot ni Aaron ang collar ni David at isinalya ito sa dingding ng kubo. Ang bawat paghinga nina Aaron at David ay naglalabas ng singaw na humahalo sa amoy ng lumang kawayan at testosterone. Ang Pagluhod ng Isang Higante “Dito, David… ako ang batas,” bulong ni Aaron, ang boses ay parang ungol ng isang leon. Hindi binigyan ni Aaron ng pagkakataon si David na makabawi. Mabilis niyang pinihit si David at pinadapa sa isang lumang bangko. Bago pa man makapagreklamo ang kaibigan, naramdaman ni David ang dambuhalang katawan ni Aaron na nakadagan sa kanyang likuran. Doon ay ginawa ni Aaron ang isang bagay na kailanman ay hindi inasahan ni David. Dahan-dahang hinila ni Aaron ang balakang ni David paitaas at, nang walang pag-aalinlangan, idinampi ang kanyang dila sa pinakasensitibong bahagi ng pagkatao ni David. “Ahhh! Aaron! Tngina!” napahiyaw si David, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa gilid ng bangko hanggang sa lumitaw ang kanyang mga ugat. Ang rimming ni Aaron ay hindi malambot; ito ay marahas, mapanuri, at puno ng dominasyon. Dinilaan at nilasap ni Aaron ang bawat hibla ng kalamnan ni David, tila ba gusto niyang markahan ang loob nito bago pa man niya ito tuluyang angkinin. Ang Balos at ang Pagkagising ng “Kati” Ngunit si David, bilang isang matikas na lalaki, ay hindi hahayaang siya lang ang “magamot.” Nang bahagyang kumalas si Aaron para hubarin ang kanyang sariling vest, mabilis na kumilos si David. Gamit ang kanyang lakas, binaligtad niya ang posisyon at itinulak si Aaron paupo sa sahig. “Akala mo ba ikaw lang ang may kayang gawin ’yan?” hingal na sabi ni David. Gamit ang kanyang malalaking kamay, hinawakan ni David ang mga hita ni Aaron at marahas itong ibinuka. Isinubsob ni David ang kanyang mukha sa likuran ni Aaron. Ang dila ni David ay kasing-gasgas at kasing-init ng sa isang leon, pilit na binubungkal ang bawat hibla ng kalamnan ni Aaron. “Tngina, David… ahhh!” Isang malalim at paos na hiyaw ang kumawala sa lalamunan ni Aaron. Ang kanyang mga kamao ay bumaon sa marupok na sahig, halos mabali ang mga daliri niya sa tindi ng kapit. Sa bawat malalim na pag-rim ni David, pakiramdam ni Aaron ay may isang kuryenteng bumibiyak sa kanyang gulugod. Hindi lang ito basta sarap; para itong isang pagkagising ng isang bagay na matagal nang nakatago sa loob ng kanyang prostate. Napahiyaw si Aaron nang mas malakas—isang hiyaw na hindi pang-pulis, kundi hiyaw ng isang lalaking tuluyan nang nabali ang depensa. Pakiramdam niya, may isang pintig na nabuhay sa loob niya—isang “kati” na sumisigaw na mapuno ng isang bagay na mas matigas at mas malaki. “May… may kakaiba sa loob, David! Ahhh! Parang may nabuhay!” hiyaw ni Aaron habang nanginginig ang buong katawan. Ang Pag-uumpugan ng Dalawang Bakal Nang itayo ni David ang nanginginig pang si Aaron, nagtagpo ang kanilang mga mata. Ang panganay na Alcantara ay hinihingal, ang kanyang mga mata ay naniningkit. Ang kanilang mga 9 inches na sandata ay nag-uumpugan na ngayon, nagdidikitan ang mga mainit na balat na tila gustong magsanib. Dahil kapwa sila “Top,” walang gustong tumalikod para pasukin. Sa halip, nagsimula ang isang matinding frotting o pagkakakiskisan ng kanilang mga ari habang sila ay magkaharap at magkayakap nang mahigpit. Sinimulan ni Aaron na ikiskis ang kanyang ari sa ari ni David, isang marahas na pagkiskis na may kasamang gigil. “Hindi ako susubo sa’yo, David…

pero lalamasin natin ang isa’t isa hanggang sa sumabog tayo,“ utos ni Aaron habang ang kanyang kamay ay mahigpit na nakahawak sa pagkalalaki ni David. Ang tunog ng kanilang pagbabanggaan—plak! plak!—ay sumabay sa agos ng sapa sa labas. Ang bawat kiskis nina Aaron at David ay punong-puno ng testosterone. Sabay silang umuungol, ang kanilang mga maskuladong dibdib ay nagbabanggaan sa bawat bugso ng pagnanasa. Ang Rurok ng mga Alpha “Lalabas na ako, Aaron! Sabay tayo!” hiyaw ni David, ang kanyang buong katawan ay naninigas na sa tindi ng tensyon. “Sige… ibuhos mo sa akin!” sagot ni Aaron. Sa isang huling marahas na pag-umpog at pagpiga sa kani-kanilang mga sandata, ang dalawang dambuhala ay sabay na nagpakawala. Ang semilya ay tumalsik sa kani-kanilang mga tiyan at sa sahig ng kubo, isang simbolo ng kanilang pansamantalang pagsuko sa serum. Nakahandusay sila, magkatabi, hinihingal sa dilim. Ang “nabuhay” na pintig sa loob ni Aaron ay tila huminahon, ngunit alam nilang dalawa na ang gutom na iyon ay muling gigising..

Kabanata 27

Ang katahimikan sa loob ng kubo ay tila panandalian lamang. Habang kapwa sila hinihingal at nakahandusay sa sahig, hindi maramdaman ni Aaron ang inaasahang kapayapaan. Sa kabila ng paglabas ng kanyang semilya, ang “nabuhay” na pintig sa loob ng kanyang butas ay lalong naging agresibo. Ang Alpha-Omega Serum ay hindi lang libido ang pinukaw; binago nito ang pisyolohiya ni Aaron, na naghahanap ng mas matinding presyon at init sa bahaging hindi niya kailanman binigyan ng atensyon noon. Kabanata 27: Ang Hindi Matapos na Gutom “David…” mahinang ungol ni Aaron, ang boses ay basag at puno ng pagmamakaawa—isang tunog na hindi kailanman narinig mula sa panganay na Alcantara. “Hindi pa nawawala. Ang kati… sa loob. Tngina, David, kainin mo ulit. Huwag kang tumigil.” Nagulat si David. Kita niya sa mga mata ni Aaron ang purong desperasyon. Ang isang Alpha na katulad ni Aaron, na laging nasa itaas, ay ngayon ay parang hayop na naghahanap ng lunas. Ang Pagsisid sa Lalim ng Pagnanasa Muling pinihit ni David si Aaron, ngunit sa pagkakataong ito, itinayo niya ito nang bahagyang nakasandal sa dingding ng kubo, ang mga hita ni Aaron ay malapad na ibinuka. Muling isinubsob ni David ang kanyang mukha sa pagitan ng mga hita ni Aaron. Sa pagkakataong ito, mas naging marahas at mapang-ahas ang dila ni David. Dinidilaan niya ang paligid ng butas ni Aaron nang may gigil, tila ba sinusubukang abutin ang “nabuhay” na pintig sa loob nito. Ang bawat sipsip at pag-ikot ng dila ni David ay nagpapakawala ng malalakas na hiyaw mula kay Aaron. “Ayan… d-diyan! Tngina, David! Huwag kang hihinto!” sigaw ni Aaron, ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa balikat ni David habang ang kanyang katawan ay nanginginig sa bawat haplos ng dila ng kaibigan. Ang Pag-uumpog sa Pintuan ng Paraiso Nang maramdaman ni David na lalong tumitindi ang pagnanasa ni Aaron, kinuha niya ang kanyang muling tumigas na 9 inches na sandata. Ngunit dahil sa kanilang pride bilang mga “Top,” nanatili ang hindi sinasadyang kasunduan: walang papasok. Sa halip, kinuha ni David ang ulo ng kanyang ari at sinimulang ikiskis ito nang madiin sa paligid ng butas ni Aaron. Ang init ng dambuhalang ulo ni David ay tumatama sa naglalaway na butas ni Aaron, nagbibigay ng presyon na tila ba papasok na ito sa bawat segundo, ngunit nananatili lang sa labas. “S-sige… ikiskis mo pa, David!” ungol ni Aaron, ang kanyang ulo ay nakatingala sa kisame habang ang kanyang 9 inches ay muling pumipintig nang marahas. Ang bawat madiing kiskis ni David sa paligid ng butas ni Aaron ay nagbibigay ng ilusyon ng pagpasok. Para kay Aaron, ang presyon ng dambuhalang ari ni David sa kanyang labas ay sapat na para gisingin ang bawat nerve ending sa kanyang prostate. Nanginginig ang kanyang mga binti, at ang kanyang mga daliri ay bumabaon sa balat ni David. Ang Huling Pagsabog at ang Kapaguran Ang tunog ng kanilang pag-uumpugan—ang basang tunog ng balat sa balat at ang mga ungol nina Aaron at David—ay tila naging koro ng kanilang pagsuko sa gabi. Sa tindi ng friction at ng “kati” na pilit nilang pinupuksa, hindi na nakayanan ni Aaron. Sa isang huling madiing kiskis ni David sa kanyang butas, sabay na tumalsik ang semilya ni Aaron—mas malapot at mas marami kaysa kanina. Napahagalpak si Aaron, ang kanyang buong katawan ay tuluyang nanghina at sumandal nang buo kay David. Sinundan ito ng pagsabog din ni David sa hita ni Aaron. Wala nang natirang lakas sa dalawang higante. Ang tindi ng adrenaline, ng serum, at ng kanilang marahas na romansa ay tuluyang umubos sa kanilang enerhiya. Sa gitna ng madilim na kubo, sa ibabaw ng lumang banig, magkayakap na natulog ang dalawang barako. Ang kanilang mga pawisang katawan ay magkabuhol, at ang amoy ng kanilang pinagsamang semilya ay naging saksi sa isang gabing bumali sa lahat ng kanilang prinsipyo.

Nagising si David nang tumama ang unang sinag ng bukang-liwayway sa mga siwang ng dampa. Ang hangin ay malamig, pero ang init na nagmumula sa katawang katabi niya ay sapat na para magpaalala sa kanya ng banyus na naganap magdamag. Dahan-dahan siyang bumangon, iniinda ang kaunting pananakit ng kanyang mga kalamnan, at doon ay tumambad sa kanya ang isang tanawing kailanman ay hindi niya inakalang makikita: si Aaron Alcantara, ang pinakamatikas at kinatatakutang pulis na nakilala niya, ay natutulog nang mahimbing at hubad na hubad. Ang Pagnanasa ng Isang Mapangahas Nakalaylay ang isang binti ni Aaron sa gilid ng banig, habang ang kanyang dambuhalang 9 inches ay tila pagod na pagod at nakapahinga sa kanyang maskuladong hita. Ang mga balahibo sa dibdib nito ay gusot-gusot pa, at ang amoy ng natuyong semilya at testosterone ay nananatiling dikit sa kanilang mga balat. Napako ang tingin ni David sa mapulang bahagi ng pagkalalaki ni Aaron—ang bahaging buong gabi niyang ginamit para pawiin ang “kati” sa butas ng kaibigan. Doon lang napagtanto ni David ang tindi ng nagawa nila. Si Aaron, na isang simbolo ng awtoridad, ay naging alipin ng sarili niyang katawan dahil sa serum. Ang Mapanganib na Kaisipan Habang pinagmamasdan ni David ang dahan-dahang pag-akyat-baba ng dibdib ni Aaron, isang mapanganib na kaisipan ang pumasok sa kanyang utak. “Ano kaya ang pakiramdam na tuluyang pasukin ang isang Alcantara?” tanong ni David sa kanyang sarili. Alam niyang pareho silang “Top,” at ang naganap na kiskisan kagabi ay hanggang doon lang dahil sa pride. Pero sa pagkakataong ito, habang walang malay si Aaron at lantad na lantad ang kanyang butas na bahagyang nakabukas pa dahil sa pamamaga ng rimming kagabi, naramdaman ni David ang muling pagtigas ng kanyang sariling 9 inches. May kakaibang “trophy” sa isip ni David ang ideya na siya ang kauna-unahang lalaking makakakantot at makakapagpasuko nang husto sa isang barakong tulad ni Aaron. Ang isipin pa lang na ang matikas na pulis na ito ay uungol sa ilalim niya ay nagpapadaloy ng kuryente sa kanyang buong katawan. Ang Pagsubok sa Hangganan Dahan-dahang inabot ni David ang kanyang kamay at hinaplos ang gilid ng hita ni Aaron. Hindi gumalaw ang pulis; dahil sa tindi ng pagod at epekto ng serum, malalim ang tulog nito. Lalong naging matapang si David. Inilapit niya ang kanyang mukha sa butas ni Aaron na kagabi lang ay buong gigil niyang dinidilaan. Amoy barako pa rin ito—matapang at nakakaadik. Inisip ni David kung gaano kasikip sa loob niyon at kung paano ito yayakap sa kanyang dambuhalang ari. “Isang baon lang… para malaman ko lang kung paano sumuko ang isang Alcantara,” bulong ng masamang bahagi ng kanyang isip. Ngunit bago pa man niya tuluyang maidikit ang kanyang dulo sa bukana ni Aaron, napansin ni David ang bahagyang paggalaw ng mga daliri ni Aaron. Ang “Alpha instinct” ni Aaron ay tila nagigising na rin kasabay ng araw. Alam ni David na kapag itinuloy niya ito nang walang pahintulot, maaaring ito ang maging katapusan ng kanilang pagkakaibigan—o ang simula ng isang mas madugong labanan sa pagitan ng dalawang barako.

Ang katahimikan ng madaling araw ay tila nababalot ng isang mapanganib na pagnanasa. Pinagmasdan ni David ang mahimbing na pagkakaidlip ni Aaron. Ang panganay na Alcantara ay nakadapa nang bahagya, inilalantad ang kanyang matitigas na hita at ang butas na kagabi lang ay naging sentro ng kanilang marahas na “gamutan.” Kabanata 32: Ang Naudlot na Pag-angkin Hindi na nakatiis si David. Ang isiping siya ang magiging unang lalaking makakapasok sa isang barakong tulad ni Aaron ay sapat na para mag-overdrive ang kanyang sariling libido. Dahan-dahan siyang lumuhod sa likuran ni Aaron, ang kanyang dambuhalang 9 inches ay tumitibok-tibok na sa pananabik. Ang Mapangahas na Pagsubok Dahan-dahan, gamit ang kanyang kamay, inalalayan ni David ang kanyang dulo patungo sa bukana ni Aaron. Nararamdaman niya ang init na nanggagaling sa katawan ng pulis.

Sa oras na sumayad ang ulo ng kanyang ari sa mainit at bahagyang namamaga pang butas ni Aaron, tila nakuryente si David sa sobrang higpit ng pakiramdam—kahit sa bukana pa lang. “Tngina, Aaron… sisirain ko ang pride mo ngayon,”* bulong ni David sa kanyang isip. Dahan-dahan niyang itinulak ang kanyang balakang. Isang pulgada… ramdam niya ang paglaban ng mga kalamnan ni Aaron, ang sobrang sikip na tila ba ayaw magpapasok ng kahit ano. Ngunit bago pa man niya tuluyang maibaon ang kalahati ng kanyang sandata— Ang Pagkagising ng Leon “David… anong ginagawa mo?” Ang boses ni Aaron ay malalim, paos, at puno ng awtoridad. Hindi ito boses ng isang taong kagigising lang, kundi boses ng isang mangangaso na alam na may nangyayari sa kanyang likuran. Mabilis na napahinto si David. Nakita niyang bahagyang nakalingon si Aaron, ang mga mata nito ay naniningkit habang nakatingin sa kanya. Ang “Alpha instinct” ng mga Alcantara ay hindi kailanman natutulog nang buo. “Gusto mo bang subukan ang pasensya ko, David?” dagdag ni Aaron. Hindi siya nagalit, pero ang lamig ng kanyang tono ay sapat na para patigilin ang anumang balak ni David. “Sinabi ko na sa’yo… walang papasok. Hindi pa ngayon.” Mabilis na kumalas si David, ang kanyang puso ay pumipintig sa kaba at naudlot na sarap. “Pasensya na, Aaron. Ang Pagbabalik sa Realidad Bumangon si Aaron, hindi alintana ang kanyang kahubaran. Ang kanyang maskuladong katawan ay kumikinang sa liwanag ng umaga. “Tama na ’yan. Magbihis na tayo. Isang oras na tayong delay sa extraction point. Baka isipin nina Adam at Victor na napatay na tayo ng mga tauhan ni Elena.” Mabilis silang gumayak. Isinuot nila ang kanilang mga punit-punit na tactical gear, itinatago ang mga marka ng kanilang gabing puno ng pagnanasa sa ilalim ng mga vest at holster. Habang inaayos ni Aaron ang kanyang baril, pasimple niyang sinulyapan si David. Alam niyang muntik na siyang “masakop” nito, at sa loob-loob niya, may bahagi ng kanyang pagkatao na naghahanap pa rin sa presyong iyon—ngunit ang pride ng isang Alcantara ay dapat manatiling buo sa harap ng kanyang mga tauhan. “Tara na,” utos ni Aaron. “Huwag kang gagawa ng anumang kilos na magpapahalata kina Adam. Matalas ang kapatid ko.” Ang Pagkikita ng mga Barako Matapos ang tatlumpung minutong paglalakad sa masukal na gubat, narating nila ang clearing kung saan naghihintay ang abandonadong truck. Doon, nakita nila nina Adam at Victor na nakasandal sa sasakyan, kapwa may hawak na kape at tila malalim din ang iniisip. Nang magtagpo ang apat na dambuhala, ang hangin ay biglang bumigat. Si Adam, na may matalas na paningin, ay agad na napansin ang bahagyang panginginig ng mga binti ni Victor at ang kakaibang aura ni Aaron. “Mabuti naman at buhay pa kayo,” bungad ni Adam, ang kanyang mga mata ay naglalakbay mula kay Aaron patungo kay David. “Mukhang… ‘matindi’ ang naging engkwentro niyo sa gubat.” Ngumisi lang si David, habang si Aaron ay nanatiling seryoso. “Maraming kalaban, Adam. Pero tapos na ang gulo. Oras na para umuwi.” Habang sumasakay sila sa truck, nagkatinginan sina Adam at Victor. Ang “Shared Secret” nila ay tila nakahanap ng katapat sa lihim na bitbit din nina Aaron at David. Apat na barako, dalawang pares ng lihim, at isang pamilyang Alcantara na hindi na kailanman magiging pareho gaya ng dati…

not an update

Suggest kayo guys anong gusto nyong mangyari sa mext chapter

Kabanata 28

Kabanata 28: Ang Lihim sa Loob ng Truck

Tahimik ang biyahe pauwi. Ang makina ng lumang truck ay umuungol nang mahina habang tinatahak ang makikitid at maburol na daan palabas sa gubat. Sa likod ng sasakyan, magkatabi sina Aaron at David-ang kanilang mga malalakas na hita ay halos magkadikit dahil sa sikip ng upuan. Si Aaron ay nakaupo nang tuwid, ang mga braso ay nakakrus sa malapad na dibdib, pero ang kanyang panga ay bahagyang tensed. Ramdam pa rin niya ang hapdi at matinding init sa kanyang likuran, ang bakas ng dila at mainit na ulo ni David mula kagabi at kaninang umaga na parang nakaukit pa rin sa kanyang sensitibong balat. Ang Alpha-Omega Serum ay patuloy na naglalaro sa kanyang dugo, nagpapadala ng mga alon ng kati at pagnanasa na hindi niya kayang pigilan nang lubusan. Sa harapan, si Adam ang nagmamaneho nang may konsentrasyon. Paminsan-minsan ay sumusulyap sa rearview mirror, ang matalas na mga mata niya ay puno ng hindi binibigkas na mga tanong. Katabi niya si Victor, na tahimik na nakaupo pero ang kanyang malaking kamay ay nakahawak nang mahigpit sa sariling hita, parang pinipigilan ang sariling init na gustong sumabog. “Matagal kayong nawala roon,” sabi ni Adam nang walang lingon, ang boses ay mababa pero puno ng awtoridad. “Tatlong oras na lampas sa schedule. Ano talaga ang nangyari sa gubat? Mukhang hindi lang simpleng pagtatago ’yun.” Si David ang sumagot, may bahagyang ngiti sa labi pero ang tono ay kalmado at propesyonal. “Maraming tauhan ni Elena. Kailangan naming magtago sa isang lumang kubo. Medyo… mainit at matindi ang sitwasyon. Pero tapos na ’yun. Nakalabas naman kami nang buo.” Si Aaron ay nanatiling tahimik. Sa halip na sumagot, inilipat niya ang tingin sa labas ng bintana, sa mga nagdaraan na puno at sikat ng araw na sumisilip sa makapal na dahon. Pero sa ilalim ng kanyang punit-punit na tactical pants, ang kanyang dambuhalang 9 inches ay muling gumigising nang dahan-dahan. Ang bawat bump at pagtalbog ng sasakyan sa mababato na daan ay nagpapadala ng kuryente mula sa kanyang namamaga at sensitibong butas pataas sa gulugod niya. Ang “kati” na nabuhay dahil sa serum ay hindi pa rin nawawala-mas malalim pa ito ngayon, parang may sariling buhay na humihingi ng higit pa. Ang Hindi Maitago na Init Pagkalipas ng ilang minuto ng tahimik na biyahe, naramdaman ni Aaron ang mainit na kamay ni David na dahan-dahang sumasampa sa kanyang hita. Nasa ilalim iyon ng kanilang gear, hindi nakikita ng dalawa sa harapan. Ang daliri ni David ay gumuhit ng maliit na bilog sa loob ng hita ni Aaron, papalapit nang papalapit sa namamagang bahagi sa gitna. “Tigilan mo ’yan,” bulong ni Aaron nang mahina, halos pabulong lamang, ang boses ay basag pa rin mula sa pagod at pagnanasa. Pero hindi niya tinanggal ang kamay ni David. Sa halip, bahagyang ibinuka niya ang kanyang malalakas na hita, parang walang magawa sa sariling katawan. Si David ay lumapit pa nang kaunti, ang kanyang labi ay halos nakadikit sa tainga ni Aaron. “Hindi pa rin ba nawawala? Ang kati mo sa loob… ramdam ko pa rin sa dila ko ’yung init at higpit mo kanina.” Napalunok si Aaron. Ang kanyang 9 inches ay tuluyang tumigas nang lubusan, nakaumbok na halata sa kanyang pants. Ang pride niya bilang isang Alpha, bilang panganay na Alcantara, ay nag-aaway sa kanyang katawan. “Kapag hindi ka tumigil, David… hindi ko alam kung ano’ng mangyayari.” “Ano? Papatayin mo ako?” ngumisi nang mahina si David, ang kanyang kamay ay patuloy na gumagalaw nang mas matapang, hinahaplos ang labas ng ari ni Aaron sa pamamagitan ng tela. “O gusto mo ulit na kainin kita hanggang sumigaw ka nang sumigaw?” Sa harapan, biglang bumagal si Adam sa pagmamaneho at huminto sa isang liblib na parte ng daan malapit sa isang siksik na puno. “May checkpoint daw sa unahan ayon sa radyo. Maghintay muna tayo rito nang ilang minuto para hindi tayo mapansin. Victor, samahan mo ako tingnan ang paligid.” Bumaba sina Adam at Victor, ang kanilang mga hakbang ay nawala sa gubat. Pagkaalis nila, parang biglang bumukas ang isang gate ng nakakulong na init sa loob ng truck. Ang Muling Pagsuko nang Hindi Buo Hindi na nakapagpigil si Aaron. Inagaw niya ang kwelyo ni David at hinila ito palapit, ang kanilang mga labi ay nagbanggaan sa isang mabangis at gutom na halik. Ang mga kamay ni Aaron ay bumaba sa sinturon ni David, mabilis na binuksan ito habang ang kanyang dila ay sumasayaw sa bibig ng kaibigan. Pero hindi siya lumuhod. Hindi niya sinubo si David. Sa halip, hinubad niya ang pantalon ni David nang sapat lang para mailabas ang 9 inches na ari nito na tumitibok na rin sa ere. “Putangina ka, David,” ungol ni Aaron habang ang kanyang malaking kamay ay hinawakan nang mahigpit ang ari ng kaibigan, hinimas ito nang pataas-baba nang mabilis at mahigpit. “Ginising mo ’to kanina sa kubo. Ngayon, ako ang bahala sa’yo… pero hanggang dito lang.” Si David ay napahawak sa balikat ni Aaron, ang kanyang ulo ay nakahilig sa likod ng upuan habang ang kamay ni Aaron ay patuloy na gumagalaw. Ang bawat haplos ay puno ng galit at pagnanasa-mabilis, mahigpit, at walang awa. Ang laway mula sa kanilang halikan ay tumulo sa dibdib nila. Si Aaron ay patuloy na hinimas si David nang walang tigil, ang kanyang sariling ari ay tumitibok sa loob ng pantalon, naglalaway na rin dahil sa friction at init. Hindi nagtagal ay hinila ni David ang kamay ni Aaron at pinalitan ito ng kanyang sariling kamay sa ari ni Aaron. Magkaharap sila ngayon, ang kanilang mga kamay ay naglalaro sa isa’t isa-mabilis na paghimas, pagpisil sa ulo, at paghaplos sa bayag. Ang tunog ng kanilang basang balat, ang mabibigat na ungol, at ang amoy ng pawis at testosterone ay puno na ang loob ng truck. “Aaron… ang sarap ng kamay mo,” ungol ni David, ang kanyang mga daliri ay bumabaon sa balikat ni Aaron. “Pero gusto ko pa rin ’yung loob mo… gusto kong pasukin ka nang todo.” “Hindi pa,” sagot ni Aaron sa pagitan ng ungol, ang kanyang kamay ay lalong bumilis sa paghimas kay David. “Hindi pa ngayon. Pride ko ’yan. Pero ’yung kiskis… ’yung presyon… putangina, David, patuloy mo lang.” Mabilis nilang pinalitan ang posisyon nang kaunti. Si Aaron ay umupo nang bahagya sa lap ni David, ang kanilang mga ari ay magkadikit, nagkikiskisan nang mabilis at mahigpit sa pagitan ng kanilang mga tiyan. Walang pasok pa rin-ang pride ng dalawang Top ay nananatiling hadlang-pero ang init, ang friction, at ang bawat pag-ungol ay sapat na para pareho silang mapalapit sa rurok. Ang mga kamay nila ay naglalakbay sa katawan ng isa’t isa: hinahaplos ang matitigas na abs, dinadampi ang mga utong, at hinahawakan ang malalakas na hita. Ang Mahabang Pagbubuo ng Init Sa loob ng mahabang panahon na iyon, habang naghihintay sina Adam at Victor sa labas, ang dalawang barako ay patuloy na nagpalitan ng haplos. Si Aaron ay nagkuwento nang pabulong tungkol sa nararamdaman niya-kung gaano kasikip at init ang kanyang butas dahil sa serum, kung paano ito kumikirot sa bawat galaw ng truck, at kung paano niya gustong kainin ni David ulit pero hindi pa niya kayang ibigay ang lahat. Si David naman ay nagbulong ng mga mapanganib na salita: tungkol sa trophy na gusto niyang kunin, tungkol sa pagiging unang lalaki na makakapasok sa isang Alcantara, at kung paano siya handang maghintay hanggang handa na si Aaron. Ang pawis ay tumulo sa kanilang mga katawan, nagbabad sa kanilang tactical gear. Ang amoy ng kanilang pagnanasa ay mabigat na sa hangin. Sa bawat kiskis, sa bawat haplos, lalong tumitindi ang gutom. Si Aaron ay nanginginig na, ang kanyang butas ay kumikirot nang walang tulong, parang humihingi ng higit pa. Si David ay halos mabaliw na rin sa pagpipigil. Sa wakas, sa isang sabay na ungol na halos magising ang buong gubat, pareho silang sumabog. Ang mainit, malapot, at maraming semilya ay tumalsik sa kanilang mga tiyan, dibdib, at kahit sa upuan ng truck. Magkayakap sila pagkatapos, hingal na hingal, ang mga katawan ay magkabuhol sa pawis at pagod. Ang Bagong Normal at ang Pagbabalik Nang bumalik sina Adam at Victor pagkatapos ng ilang minutong “pag-iikot”, tahimik na muling nag-start si Adam ng makina. Wala silang sinabi, pero ang mga sulyap nila sa rearview mirror ay puno ng alam na. Si Adam ay may bahagyang ngiti, si Victor naman ay mukhang nahihirapan din sa kanyang sariling init. Pagkalipas ng ilang oras ng biyahe, narating nila ang isang ligtas na safehouse sa labas ng lungsod-isang malaking abandonadong warehouse na may mga kama, shower, at supply. Pagpasok nila, agad na naglinis at nagbihis ang apat na barako. Pero ang hangin ay mabigat pa rin. Sa loob ng safehouse, habang naghahanda sila ng pagkain at nagpaplano para sa susunod na hakbang laban kay Elena, patuloy ang lihim na sulyapan nina Aaron at David. Si Aaron ay nakaupo sa isang sulok, ang kanyang katawan ay nakasandal sa pader, pero ang kanyang isip ay puno pa rin ng mga eksena mula sa kubo at truck. Ang serum ay patuloy na nagbabago sa kanya-hindi lang pisikal kundi pati na rin sa kanyang pag-iisip. May bahagi sa kanya na gustong sumuko, pero ang Alcantara pride ay masyadong malakas. Si David ay lumapit kay Aaron nang walang iba. “Aaron… tungkol kanina. Pasensya na kung masyado akong mapangahas. Pero alam mo, handa akong maghintay. Kapag ikaw mismo ang humingi… nandito lang ako.” Tumingin si Aaron kay David nang matagal, ang mga mata ay puno ng komplikadong emosyon-galit, pagnanasa, pagmamahal sa kaibigan, at takot sa bagong sarili. “Hindi pa ako handa, David. Pero… hindi ko rin kayang itanggi na may gusto ako. ’Yung kati na ’yun… parang bahagi na ng akin ngayon….

Kabanata 29

Kabanata 29: Ang Mahabang Gabi sa Safehouse

Ang safehouse ay isang malaking abandonadong warehouse sa labas ng lungsod, may mga lumang kama, makeshift shower mula sa drum ng tubig, at sapat na supply ng pagkain at armas para sa ilang araw. Pagkatapos ng mahabang biyahe, naglinis muna ang apat na barako. Si Adam at Victor ay nagboluntaryo na magbantay sa labas para sa unang shift, na may pahiwatig sa kanilang mga mata na alam na alam nila ang tensyon sa pagitan nina Aaron at David. Walang tanong. Walang biro. Ang hangin sa loob ng warehouse ay mabigat pa rin mula sa lihim na nangyari sa truck. Si Aaron at David ay nagkulong sa isa sa mga pribadong silid sa likod- isang maliit na kwarto na may isang malaking banig, isang mesa, at isang maliit na bintana na nakasara ng makapal na kurtina. Nang magsara ang pinto, tahimik muna silang nakatayo, magkaharap, ang mga katawan pa rin na basa ng pawis mula sa paglilinis. “Aaron…” simula ni David, ang boses ay mababa at seryoso. “Tungkol kanina sa truck. Pasensya na kung masyado akong mapangahas. Alam ko ang pride mo. Hindi ko gustong sirain ’yun.” Tumingin si Aaron kay David nang matagal. Ang matikas na mukha ng panganay na Alcantara ay puno ng komplikadong emosyon-galit sa sarili, matinding pagnanasa, at isang bagong uri ng takot. Ang epekto ng Alpha-Omega Serum ay hindi pa rin humuhupa. Kahit ngayon, habang nakatayo siya, ramdam niya ang malalim na kati sa loob ng kanyang butas, parang may buhay na humihingi ng higit pa. Ang kanyang 9 inches ay bahagyang gumigising na naman sa ilalim ng bagong tactical pants. “Hindi pa ako handa, David,” sabi ni Aaron, ang boses ay basag. “Hindi pa. Pero… hindi ko rin kayang itanggi na kailangan ko ’to. ’Yung kati na ’yun… parang bahagi na ng katawan ko ngayon. Parang gutom na hindi mapatay.” Dahan-dahan lumapit si David. Walang biglaang galaw. Inabot niya ang kamay at hinaplos ang matigas na dibdib ni Aaron sa pamamagitan ng damit. “Ako na muna. Hayaan mo akong alagaan ka. Walang pasok. Walang pressure. Kapag ayaw mo, titigil ako.” Nanginginig ang katawan ni Aaron nang tanggapin niya ang haplos. Tumango siya. “Sige… pero magpapalit tayo. Hindi lang ako ang tatanggap. Gusto ko ring bigyan ka.” Ang Unang Pagpapaligaya: David sa Aaron Hinubad ni David ang damit ni Aaron nang dahan-dahan, parang sinusamba ang bawat inch ng katawan ng kaibigan. Ang malapad na balikat, ang matitigas na abs na may guhit ng pawis, ang mabalahibong dibdib, at ang dambuhalang 9 inches na ngayon ay tuluyang nakatayo nang matigas. Inihiga niya si Aaron sa banig, ibinuka nang malapad ang malalakas na hita nito. “Ang ganda mo, Aaron,” bulong ni David bago ibinaon ang mukha sa pagitan ng mga hita. Una, dinilaan niya ang loob ng mga hita, ang mabalahibong balat, ang malalakas na kalamnan. Pagkatapos, lumipat ang dila niya sa mas sensitibong bahagi. Dahan-dahan niyang dinilaan ang paligid ng butas ni Aaron-mainit, namamaga pa rin mula kagabi, at naglalaway na dahil sa serum. “Aaaah… David… tangina…” ungol ni Aaron, ang mga kamay ay nakabaon sa kumot. Ang bawat galaw ng dila ni David ay parang kuryente. Si David ay mas marahas ngayon, mas detalyado. Dinilaan niya ang rim nang mabagal na bilog, sinipsip ito nang mahina, pagkatapos ay itinulak ang dila nang mas malalim hangga’t maaari. Ang daliri niya ay sumali, dahan-dahang hinimas ang labas habang ang bibig ay patuloy na nagtatrabaho. Si Aaron ay nanginginig nang todo. Ang kanyang 9 inches ay tumitibok sa hangin, tumutulo na ang pre-cum. “Diyan… higit pa… kainin mo pa… putangina, ang sarap…” Matagal-tagal ito. Mga labinlimang minuto na walang tigil si David, binago ang ritmo-mabilis, mabagal, malalim, mababaw. Sa bawat ungol ni Aaron, lalong tumitigas ang ari ni David. Nang maramdaman niyang malapit na si Aaron, ginamit niya ang isang kamay para himasin ang 9 inches nito nang sabay, habang ang bibig ay patuloy sa butas. Sa isang malakas na sigaw, sumabog si Aaron. Malapot at maraming semilya ang tumalsik sa kanyang dibdib at tiyan, ang katawan ay umarko nang todo habang ang butas ay kumikirot sa bibig ni David. Ang Pagpapalit: Aaron sa David Pagkatapos ng ilang minutong paghinga, umupo si Aaron. Ang mga mata niya ay puno pa rin ng gutom. “Ako naman,” sabi niya nang malalim. Hinubad niya ang damit ni David. Hinangaan niya ang katawan ng kaibigan-parehong matikas, parehong malakas. Inihiga niya si David at ginamit ang kanyang malalaking kamay. Una, hinimas niya ang dibdib, pinisil ang mga utong, pagkatapos ay bumaba sa abs. Sa wakas, hinawakan niya nang mahigpit ang 9 inches ni David. “Ang tigas mo pa rin,” ungol ni Aaron habang hinimas ito nang pataas-baba. Mabagal muna, pagkatapos ay lalong bumilis. Ginamit niya ang dalawang kamay-isa sa ari, isa sa bayag, hinahaplos nang may presyon. Yumukod siya at hinalikan ang tiyan ni David, ang dibdib, ang leeg, pero hindi niya sinubo ang ari. Sa halip, ginamit niya ang kanyang malakas na hita para ikiskis ang kanyang sariling ari sa hita ni David habang patuloy ang paghimas. “David… ang init mo,” bulong ni Aaron. Pinalitan niya ang posisyon. Umupo siya sa ibabaw nang hindi pasok, ang kanilang mga ari ay magkadikit. Nagkiskisan sila nang ganito-mabilis, mahigpit, pawisan. Ang kamay ni Aaron ay patuloy na naglalaro sa ari ni David, habang ang kanyang balakang ay gumagalaw nang parang nag-aangkin. Si David ay ungol nang ungol. “Aaron… ang galing mo… higit pa…” Matagal din ito. Si Aaron ay hindi tumigil hanggang sa mapalapit si David. Sa huling sandali, lalong binilisan niya ang paghimas at kiskis. Sumabog si David nang malakas, ang semilya ay tumalsik sa kanilang mga tiyan na magkahalo na. Ang Ikalawang Round at Patuloy na Pagpapalitan Hindi pa tapos. Pagkatapos maglinis nang kaunti gamit ang tuwalya, muling nag-init ang mga katawan. Ngayon, si David muli ang nagbigay. Inihiga ulit niya si Aaron pero sa ibang posisyon-nakadapa si Aaron, ang malalakas na puwit ay nakaangat. Mas malalim ang rimming ngayon. Ginamit ni David ang dila at daliri nang mas matagal, mas marahas, habang ang isang kamay ay nasa ilalim, hinahimas ang ari ni Aaron. Ang ungol ni Aaron ay puno na ng silid. Pagkatapos, si Aaron naman. Pinahiga niya si David at ginamit ang buong katawan niya-kiskisan ng mga dibdib, hita, at ari. Mahigpit na yakap, pawis na dumadaloy, at walang tigil na paghimas. “Gusto ko ’to,” bulong ni Aaron. “Gusto kong maramdaman mo rin ang gutom ko.” Paulit-ulit ang pagpapalit. Mga oras ang lumipas. May pagkakataong sila ay magkayakap lang, nagkikiskisan nang mabagal habang nag-uusap tungkol sa serum, sa takot nila, sa kung ano ang mangyayari sa pamilya Alcantara. Pagkatapos ng usapan, babalik ang init. Si David ay muling kumain kay Aaron nang mahabang panahon, hanggang sa sumigaw si Aaron sa sobrang sarap. Si Aaron naman ay patuloy na nagbigay ng pinakamahigpit na handjob at body frotting kay David, gamit ang kanyang lakas bilang isang Alpha para kontrolin ang ritmo. Sa ikatlong round, sila ay magkatabi, magkahawak ng kamay sa isa’t isa habang parehong hinimas ang ari ng kapwa. Ang mga mata ay nakatitig, ang ungol ay sabay. “Malapit na ako ulit,” ungol ni Aaron. “Ako rin… sabay tayo,” sagot ni David. Sa huling pagsabog ng gabi, pareho silang sumabog nang malakas, ang katawan ay nanginginig, ang semilya ay naghalo sa kanilang mga tiyan at banig. Pagkatapos, magkayakap silang natulog, pawisan, pagod, pero may bagong uri ng closeness. Ang Bukang-Liwayway Nang magising si Aaron kinabukasan, nakayakap pa rin si David. Ang katawan niya ay masakit pero may kakaibang kasiyahan. Ramdam pa rin ang kati, pero mas kontrolado na. Tumingin siya kay David na mahimbing pa rin ang tulog. “Malapit na talaga,” bulong niya sa sarili. “Hindi ko alam hanggang kailan ko kayang pigilan.” Sa labas, narinig nila ang boses nina Adam at Victor na naghahanda para sa susunod na misyon. Ang lihim ay patuloy na lumalaki, at ang epekto ng serum ay nagbabago hindi lang sa dalawa kundi sa buong grupo…

Kabanata 30

Kabanata 30: Ang Utos ni Ricardo at ang Laban sa Serum

Ang bukang-liwayway sa safehouse ay hindi nagdala ng kapayapaan. Si Aaron ay nagising na nakayakap pa rin si David, ang kanilang mga pawisang katawan ay magkabuhol sa banig na basa na ng pinagsamang semilya at pawis mula sa mahabang gabing pagpapalitan ng init. Ang kati sa loob ni Aaron ay hindi pa rin lubusang nawawala—mas banayad na ngayon, pero parang isang mabagal na apoy na patuloy na sumisiklab sa bawat galaw niya. Dahan-dahan niyang inalis ang braso ni David na nakapalibot sa kanyang baywang, pero hindi niya napigilan ang sariling kamay na haplosin ang matigas na hita ng kaibigan. “David…” bulong niya, ang boses ay paos pa rin. Si David ay nagising din, ang mga mata ay agad na nagtagpo sa kanya. Walang salita. Muli silang nagpalitan ng mahabang halik, ang mga kamay ay naglalakbay sa katawan ng isa’t isa. Si David ang unang gumalaw pababa—ibinuka muli ang mga hita ni Aaron at ibinaon ang mukha sa pagitan nito. Ang dila niya ay mas banayad ngayon, mas masinsin, dinidilaan ang bawat sulok ng namamaga pang butas habang ang isang kamay ay mahigpit na hinimas ang 9 inches ni Aaron. “Aaah… tangina, David… ang galing mo pa rin,” ungol ni Aaron, ang mga daliri ay nakabaon sa buhok ng kaibigan. Matagal-tagal itong tumagal—mga dalawampung minuto ng walang tigil na rimming at paghimas. Si Aaron ay nanginginig, ang katawan ay umarko habang ang semilya ay muling tumalsik sa kanyang dibdib. Pagkatapos, siya naman ang nagbigay: hinimas niya si David nang mahigpit gamit ang dalawang malalakas na kamay, ikiniskis ang kanilang mga ari habang magkayakap, hanggang sa sumabog din si David sa kanyang tiyan. Hindi pa sila nakakabangon nang tuluyan nang kumatok si Adam sa pinto. “Aaron, David. May tawag mula kay Tatay. Urgent. Punta na kayo sa main room.” Nagkatinginan ang dalawa. Mabilis silang naglinis, nagbihis, at lumabas. Sa main room ng warehouse, naka-set up na ang isang secure na satellite phone. Si Victor ay nakaupo sa isang sulok, tahimik pero ang mga mata ay puno ng tanong. Si Adam ang nagmamaneho ng usapan. Ang Boses ni Ricardo Alcantara Nang sagutin ni Aaron ang tawag, ang malalim at autoritaryong boses ni Ricardo Alcantara—ama ng mga kapatid at pinuno ng pamilya—ay agad na pumuno sa silid. “Aaron. Adam. Naririnig ko ang lahat ng ulat. Ang Alpha-Omega Serum na ginawa ni Elena ay mas mapanganib kaysa sa inaakala natin. May mga tauhan tayo na nahawaan na rin. Kailangan nating tapusin ’to nang tuluyan.” Si Aaron ay tumuwid ang likod, kahit na ramdam pa rin niya ang init sa kanyang likuran. “Oo, Tatay. Ako mismo ang nakaranas. Hindi lang libido. Binago nito ang katawan. May kati na hindi mapatay… sa loob.” Tahimik na napatingin si Ricardo sa kabilang linya, parang alam na alam niya ang hindi binibigkas na mga detalye. “Ricardo here. Ipinatawag ko na ang pinakamahuhusay nating scientists sa underground lab natin sa Batangas. Utos ko: Gumawa kayo ng antidote na tuluyang maglilinis sa epekto ng serum. Hindi lang pansamantala. Kailangan itong tuluyang mawala—pisikal, hormonal, at neurological. Gamitin ninyo ang lahat ng resources. Blood samples mula kay Aaron at sa iba pang nahawaan. I-extract ninyo ang formula ni Elena at baliktarin ito.” Sa background, narinig nila ang mga scientist na tumatango at nag-uusap. Si Ricardo ay patuloy: “Aaron, ikaw ang unang magpapadala ng sample. May helicopter na papunta sa inyo ngayon para kunin kayo. Dalhin ninyo si David—alam ko na siya ang kasama mo sa mission. Adam at Victor, mag-stay kayo sa safehouse at i-monitor ang galaw ni Elena. Huwag kayong magtiwala kahit kanino. Ang serum na ’yan ay maaaring maging sandata laban sa buong pamilya natin.” Ang Mahabang Pag-uusap at ang Lihim na Pasan Matapos ang utos, nagtanong si Aaron tungkol sa mga detalye. Si Ricardo ay nagbigay ng mahabang paliwanag: ang antidote ay kailangang i-synthesize sa loob ng 48 oras. Kakailanganin ang fresh blood at tissue samples mula kay Aaron dahil siya ang pinakamatinding nahawa. May posibilidad din na ang serum ay nakakahawa sa pamamagitan ng bodily fluids—kaya ang lahat ng “close contact” ay dapat i-monitor. Si David ay tahimik na nakikinig, pero ang kamay niya ay palihim na hinawakan ang hita ni Aaron sa ilalim ng mesa. Ang haplos ay nagpadala ulit ng kuryente kay Aaron. Kahit sa gitna ng seryosong usapan, ang katawan niya ay muling nag-react. Nang matapos ang tawag, mabilis na naghanda ang grupo. Habang naghihintay sa helicopter, bumalik sina Aaron at David sa kanilang silid para sa “huling paglilinis” bago ang biyahe. Muli silang nagpalitan. Si David muna: Inihiga niya si Aaron sa banig, ibinuka ang mga hita, at muling ibinaon ang mukha. Mas matagal ngayon—mga tatlumpung minuto. Dinilaan niya ang rim nang mabagal, sinipsip, itinulak ang dila nang malalim, at ginamit ang dalawang daliri para himasin ang loob nang may pag-iingat. Si Aaron ay sumisigaw nang mahina, ang katawan ay pawisan na naman, ang 9 inches ay tumitibok. “David… hindi ko kayang pigilan… kainin mo pa… tangina, ang sarap ng dila mo…” Pagkatapos ng matinding orgasms ni Aaron, siya naman ang nagbigay kay David. Hinimas niya ang ari ng kaibigan nang mahigpit at mabilis, ikiniskis ang kanilang mga katawan, hinaplos ang bawat kalamnan. “Gusto ko rin maramdaman mo ang gutom ko,” ungol niya habang ang kanilang mga ari ay nagkikiskisan nang mabilis. Matagal itong tumagal—pawis, ungol, at walang tigil na friction hanggang pareho silang sumabog ulit. Ang Helicopter at ang Paglalakbay patungong Lab Nang dumating ang helicopter, tahimik ang biyahe patungong Batangas. Si Aaron at David ay magkatabi, ang mga hita ay magkadikit. Sa ilalim ng ingay ng rotor, palihim na naghaplosan ang kanilang mga kamay. Si Aaron ay nahihirapan—ang epekto ng serum ay lalong tumitindi dahil sa stress ng sitwasyon. Pagdating sa underground lab ng pamilya Alcantara, isang high-tech facility na nakatago sa ilalim ng isang malaking hacienda, agad silang sinalubong ni Ricardo. Ang ama ay isang matikas na lalaki sa kanyang late 50s, matangkad, malapad ang dibdib, at puno pa rin ng awtoridad. Niyakap niya si Aaron nang mahigpit. “Anak… kailangan nating tapusin ’to. Ang scientists ay naghahanda na. Magbigay ka ng blood at iba pang samples. Mayroon ding private room para sa’yo at kay David—alam ko na kailangan ninyo ng… pahinga.” Sa loob ng lab, nagbigay si Aaron ng samples. Habang naghihintay sa mga resulta, nagkaroon sila ng mahabang pag-uusap kasama si Ricardo tungkol sa plano laban kay Elena. Si Ricardo ay nag-utos nang detalyado: “Gumawa kayo ng batch ng antidote na sapat para sa lahat ng nahawaan. Test muna kay Aaron. Kung gagana, ipamahagi agad. Pero kung may side effects, ayusin ninyo. Hindi natin pwedeng hayaang maging hayop ang mga Alcantara dahil sa serum na ’yan.” Ang Gabi sa Lab at Patuloy na Gutom Sa gabi, sa private quarters, muling sumiklab ang init nina Aaron at David. Si David ay muling nagbigay ng mahabang rimming at body worship kay Aaron—detalyadong pagdila, paghimas, at pressure sa labas ng butas. Si Aaron naman ay nagbigay ng mahigpit na handjob at frotting, ang kanilang mga katawan ay magkadikit nang mahabang panahon habang nag-uusap tungkol sa takot sa antidote at sa bagong nararamdaman nila. “Kapag nawala ang serum… mawawala rin ba ’tong gutom na ’to?” tanong ni Aaron habang nagkikiskisan sila. “Hindi ko alam,” sagot ni David. “Pero kahit mawala, gusto ko pa rin ’to… gusto ko pa rin ikaw.” Paulit-ulit ang pagpapalitan hanggang sa mapagod sila. Sa susunod na araw, magsisimula ang testing ng antidote. Pero ang tanong ay nananatili: handa na ba si Aaron na tuluyang baguhin ang kanyang katawan, o ang bagong pagnanasa ay bahagi na ng kanyang tunay na sarili?