Ang Boss at ang Driver [COMPLETED]
AsyongBayawak · 21 chapters · 66,743 words
Part 1: Ang Driver
Nananalamin si Gabe habang isinasarado ang butones ng puting polo. Sa labo ng salamin ay bahagya lamang niyang makita ang sarili, subalit hindi pa rin mapigilang mapangiti.
Dumating na ang swerte, sa wakas.
Ulila na ina sina Gabe, at ang tatay naman nila ay may pamilya nang iba. Beinte-singko anyos, siya ang tumatayong ama’t ina ng mga nakababatang kapatid na sina Mike, 14; Alice, 12; at Anton, 6, na kapatid nila sa ina. Ang kanilang nanay at ang tatay ni Anton ay namatay sa isang aksidente ilang taon na ang nakakaraan.
Hindi madali ang buhay ng magkakapatid, lalo na si Gabe na siyang tanging namumrublema sa mga pang-araw-araw na gastusin.
Kagabi lamang, pakiramdam niya’y pinagsakluban siya ng langit at lupa. Walang trabaho, maraming utang, maraming babayarin. Muntik pa siyang masagasaan. Buti na lamang at dating kakilala ang halos makadisgrasya sa kanya, at ito pa pala ang kasagutan sa kanyang mga dasal.
Tumatawid siya ng kalye at hindi napansin ang paparating na Fortuner. Todo ang busina nito subalit hindi pa rin niya narinig. Sa una’y mura ang inabot niya sa driver, pero nang lumabas na ang pasahero sa likuran, agad niyang nakilala ang kanyang Sir Manny—ang pinakamabait na boss na pinagtrabahuhan niya dati.
Lubos itong nag-alala sa ayos niya dahil mukha siyang tulala. Pinasakay siya sa sasakyan at isinamang kumain sa isang malapit na restaurant. Dito ipinaliwanag ni Gabe na ilang araw na siyang palakad-lakad dahil sa paghahanap ng trabaho, at halos ubos na ang kanyang pondo. Minsan ay hindi na nga siya kumakain.
Matapos ang hapunan, inalok siya ng trabaho ng dating amo. Muntik na siyang mapaluha sa tuwa. Nagpasalamat Diyos dahil konti nalang ay mawawalan na talaga siya ng pag-asa.
Sa murang edad ay kayod marino na siya sa trabaho. Nagpahinante, kargador, waiter, tagapaglinis ng kulungan ng baboy, driver ng truck—kalimita’y marangal na trabaho, pero yung iba, hindi niya mabanggit kahit kanino man.
Hindi siya nakapagtapos ng kolehiyo para lamang makatulong sa pamilya. Pero talaga yatang malas sya. Kung anu-anong problema ang dumating. Nariyang nasunugan sila ng bahay, nagsarado ang pinagta-trabahuhan… at minsan na rin siyang napagsamantalahan. Inarkila siya na dancer sa isang bridal shower, yun pala papainumin lang sya ng pampatulog at saka…
Umiling si Gabe. Ayaw na nya iyong maalala. Huminga siya ng mamalim at saka muling ngumiti sa salamin. Malakas ang pakiramdam niyang maganda ang papasukin niya ngayon. Ang dasal niya’y sana magtagal siya sa trabahong ito. Kailangan talaga niya ng panahon at pera para makabangon.
‘Wow ang gwapo naman ni kuya!’ sabi ng boses sa kanyang likuran. Si Alice. ’Mahihiya nyan si Diether Ocampo sa ‘yo. Matangkad! Matipuno! Poging-pogi!’
‘Heto na naman ang sipsip kong kapatid,’ sagot ni Gabe. ‘Kelangan mo ba ng baon? Utang muna ha,’ sabi ni Gabe, sabay tawa. ‘Huwag ka pati maingay, may natutulog pa.’
‘Sabado kaya ngayon, hindi ko kelangan ng baon.’
‘Mabuti alam mo.’ Humarap si Gabe sa kapatid. ‘Bakit ang aga mong gumising? Alas-sais pa lang ah.’
‘Wala lang. Narinig kita eh. Hindi din kita naabutan kagabi. San ka ba galing? San ka pupunta? May trabaho ka na?’
’Ang dami mo namang tanong. Basta, may trabaho na ‘ko ngayon. O, bahala na kayo dito ha, huwag nyong iwanan si Anton. Kung hindi, lagot kayo sa akin. Uuwi din ako mamayang gabi. May pagkain pa naman dyan, sardinas yata. At saka wag mo sunugin yung sinaing, sayang.’
‘Anong trabaho mo, kuya?’
‘Driver ng mayaman.’
‘Saan?’
‘Daming tanong!’ Ginulo ni Gabe ang buhok ng kapatid. ‘Basta. Pag may kailangan kayo, i-text nyo ako. Maki-text muna kayo kay Ate Sol.’
Pinagmasdan muna ni Gabe ang lumang bahay bago umalis. Maliit lamang ito pero kanila naman. Hindi nila kailangan mangupahan, kahit pa malapit sila nakatira sa squatters’ area. Hindi ito ang gusto nya para sa mga kapatid, pero balang araw ay makakaahon din sila at makakalipat sa mas maayos na tirahan. Sa ngayon, dapat galingan muna niyang magtrabaho.
‘Good morning po, Sir,’ bati ni Gabe mula sa labas ng gate.
Tumingala ang lalaking nagkakape sa garden. ‘O, Gabe, ang aga mo naman,’ sagot ni Manny. ‘Halika, pumasok ka muna.’
Dating amo ni Gabe si Manny sa Captive Prince, isang coffee shop na nagsarado, limang taon na ang nakalilipas. Kinailangan kasing mangibang bansa ni Manny, kasama ang buong pamilya, para asikasuhin ang negosyo ng kapatid. Walang maiiwang mag-aasikaso ng coffee shop kaya’t minarapat na lamang niya na isarado ito. Malaki ang panghihinayang ni Gabe sa pangyayari. Sa lahat ng naging trabaho niya ay ito ang pinakamaayos, maganda ang pasweldo, at higit sa lahat ay mabait ang kanyang Sir Manny at Ma’am Loida. Nang magsarado ang negosyo ay doon siya nakaranas ng mas marami pang pagkabigo.
‘Nag-almusal ka na ba? Magpapahanda ako ng makakain.’
Nagkape lamang siya at dalawang pandesal sa bahay. Sa katunayan ay gutom pa siya, subalit kahit mabait ang kanyang amo ay ayaw niya itong abusuhin. ‘Okay na po, Sir. Kumain na po ako kanina.’
Tumingin si Manny sa relo. ‘Well, it’s almost eight o’clock. I guess we should go.’
‘Saan po ba tayo, Sir?’
’Doon tayo sa pamangkin ko, Gabe. Inisip ko kahapon na kunin kitang driver kahit hindi ko talaga kailangan. Eh nasabi ni Loida na ipasok nalang kita kay Daniel. Medyo masungit ‘yon, pero mabait na bata ka naman, kaya magkakasundo kayo.’ Ngumiti si Manny. ’Kelangan din kasi non ng tagabantay, mahilig gumimik eh. Kelangan nya ng nagpapa-alala. Okay lang ba sa ‘yo?’
‘Okay na okay po, Sir!’ sagot ni Gabe. Medyo kinabahan siya pero hindi niya ipinahalata. Magiging driver pala sya ng bata. High school lang siguro yung Daniel. Sana naman eh mabait at hindi totoo na masungit. Sana kaugali ni Sir Manny.
Hindi nagtagal ay pumunta na sila sa bahay ng pamangkin ni Manny. Medyo matraffic kahit Sabado kaya’t mahaba-haba ang kanilang kwentuhan.
‘Kumusta na nga pala yung boyfriend mo, si… teka, tanda ko yan. Ah. Rusty! Kumusta na si Rusty?’
Nahihiyang napatawa si Gabe. ‘Sir, wala na po kami eh. Tatlong taon na po. Nagtrabaho po kasi sa Korea, eh ayun, naiwan ako. Hindi naman ako pwedeng sumunod kasi walang bantay sa mga kapatid ko.’
‘Hindi ba gumana ang long-distance relationship?’
‘Ako na rin po ang nakipaghiwalay, Sir. Ayoko naman po na matali sya sa akin dahil alam kong gusto nya na magsarili. Hindi ko naman po… haha… alam nyo na yun, Sir.’
‘O, sige, hindi na ako mangungilit. Iho, ikanan mo dyan sa kanto, tapos kaliwa. Ayan… pumasok ka sa gate.’
Manghang-mangha si Gabe sa ganda ng lugar. Sa buong buhay nya ay ngayon lamang sya nakapasok sa isang exclusive na apartment building. Mas maganda pa ito kaysa sa mga condo units kung saan siya naghahatid ng labada dati. Maluwag, maaliwalas, at mukhang mamahalin ang lahat ng mga gamit. Parang 5-star hotel. Kahit yung mga attendants mukhang mamahalin din. Malaki ang elevator at sila lang dalawa ni Manny ang laman nito. Sa kabilang banda, na-consicous siya sa kanyang kasuotan. Kupas na maong; polo na medyo maliit na. Mabuti na lamang at hindi putikan ang suot na leather shoes.
Umakyat ang elevator. Nang bumukas ito ay nagulat si Gabe nang matanto na hindi sila lumabas sa isang hallway, kundi sa mismong unit ng nakatira. Halos lumuwa ang mga mata niya sa sobrang gara ng kapaligiran. Gray na carpet, bricks na dingding, malalaking bintana na sinasagap lahat ng sikat ng araw, flat panel TV na halos kasing laki nya, mahahabang sofa, itim na chandelier, abstract paintings… hindi niya alam kung alin ang uunahing tingnan. Naka-aircon din ang buong penthouse, at ang bango pa ng amoy, parang green tea.
Ang swerte naman nitong batang ito, isip-isip ni Gabe. Spoiled siguro sa magu—
May lumabas na lalaki.
Naka shorts lamang ito na puti. Walang pang-itaas. Mestizo pero tanned ang balat. Slim ng konti pero puro muscles. Batu-bato. Kayang-kaya siyang ilampaso. Tama lang ang lago ng bigote at balbas, medyo gray na ang buhok. Mas maliit ng konti sa kanya, pero gwapo. Sobrang gwapo. Parang prinsipe sa isang Disney Movie.
Parang gustong manghina ng kanyang mga tuhod.
‘Daniel, hijo,’ sabi ni Manny.
Napalunok si Gabe. Hindi pala high school ang mahilig na gumimik na si Daniel.
‘Uncle,’ ang bati ni Daniel, hindi ngumingiti, ‘Auntie told me you were coming with my new driver. I suppose this is him.’ Tiningnan ni Daniel si Gabe mula ulo hanggang paa.
Napatuwid ng pagkakatayo si Gabe. Tulo ang malapot na pawis. Ngayon pa lang ay parang alam na niya ang mangyayari. Parang gusto na siyang ipagtulakan palabas. Ingles pa man din magsalita, parang Amerkano. Baka duguin siya ng ilong dito.
‘You need one, don’t you?’ sabi ni Manny na cool na cool lang at hindi natitinag. ‘That’s why I brought Gabe. Gabe is a pretty awesome guy, and he has worked for me before. Gabe, meet Daniel. Daniel, Gabe.’
‘Hello po, Boss,’ sabi ni Gabe, habang inabot ang kanyang kanang kamay. Nilakihan ni Gabe ang ngiti dahil ito lamang ang tanging sandata niya laban sa kaba. Kapag hindi niya alam ang gagawin, ngiti lang. May problema? Ngiti lang. Ayaw siyang kamayan ng bagong amo? Ngiti lang. Ibinaba ni Gabe ang kanyang kamay at ipinunas sa pantalon. Gusto niyang murahin ang kaharap. Akala mo kung sinong batang spoiled brat, eh parang kwarenta na yata ang edad nito.
Hinimas-himas ni Manny ang kanyang likuran. ‘Well, then. Gabe, like what I told you, ikaw na ang mag-da-drive para kay Daniel. Wherever he goes, okay? Hindi siya sanay mag drive dito sa Manila dahil sa Canada yan lumaki. Ikaw na ang bahala. Kapag may problema, tawagan mo ako, okay?’
Tumango si Gabe at sinabing, ‘Okay po, Sir Manny,’ kahit gusto niyang magmakaawang huwag siyang iwan.
Nang umalis na si Manny ay naiwang nakatayo si Gabe at Daniel. Malakas ang tibok ng puso ni Gabe habang nakatitig ang amo sa kanya.
‘What’s your deal, exactly?’ tanong ni Daniel.
‘Sorry po, Boss?’ Putangina, isip ni Gabe. Inggles ng Inggles ang gago eh mahina nga sya sa Inggles. Ang hirap din intindihin ng accent. ‘I don’t understand po, sorry.’
Bumuntong hininga si Daniel. ‘What. Do. You. Want?’
‘Ah, eh, to work po?’
Humalakhak si Daniel at namula naman sa kahihiyan ni Gabe. Ipinagdasal niya na sana lamunin nalang siya ng lupa. Hindi niya talaga alam ang gustong itanong ng amo. What do you want? Eh ’di trabaho!
‘Fine.’ Itinaas ni Daniel ang mga kamay na parang sumusuko. ‘Hintayin mo ako dito, magbibihis lang ako.’ Bumalik si Daniel sa kwarto.
Nagtatagalog pala ang putanginang hayop na ’to, pinahirapan pa sya.
Lagpak ang katawan ni Gabe sa kama. Napaungol siya sa sarap ng pagdampi ng kutson na likuran. Mabigat ang mga mata, masakit ang mga binti’t paa. Sa tatlong buwang pagtatrabaho niya para kay Daniel ay walang araw na ginawa ang Diyos na hindi siya nauutusan kung saan-saan, at pinapagawa ng kung anu-ano. Mag-photocopy, bumili ng kape, bumili ng jacket, magpa-print ng pictures, magbuhat ng mga kahon na puno ng papeles.
Mabuti sana kung malapit lang ang mga pinupuntahan nya, eh palagi niyang kailangang gumamit ng elevator mula 30th floor hanggang ground floor. Ang haba pa naman palagi ng pila, at palagi rin siyang minamadali ni Daniel. Dapat hindi driver ang tawag sa kanya—dapat alila. Aliping sagigilid. O siguro clown. Kasi lagi naman siyang pinagtatawanan.
Tuwing umaga, matapos niyang mag-gym ay sinusundo niya si Daniel sa Alabang at inihahatid sa opisina sa BGC. Wala siyang problema sa schedule dahil alas diyes ng umaga kung magising ang amo.
Kalimitan ay sa maliit na private pantry sa likod ng mesa ng secretary ni Daniel na si Erika tumatambay si Gabe habang naghihintay ng utos. Mabuti na lamang mabait si Erika at halos lahat ng nagtatrabaho sa opisina. Naiintindihan nila ang kanyang kalagayan, dahil lahat sila ay sanay masabon ni Daniel. Bigayan na lang sila ng lakas ng loob sa isa’t isa.
Hindi naman talaga masama ang ugali ng amo nila. May galit lang ito sa tanga. At dapat alisto, dapat mabilis. Kung hindi ay para kang nililiyaban ang pwet kapag napagalitan. Galante rin si Daniel. Palaging nagpapakain ng masarap. Yung mga pagkain sa opisina, ngayon lang niya nakakain. Minsan, sinasabayan siya ni Daniel magtanghalian sa pantry. Nakakahiya dahil simple lang ang ulam nya, kagaya ng adobo o tinola, pero hingi naman ng hingi si Daniel. Siguro kasi sawa na ito sa malalaking hipon at steak.
Binibigyan din siya ng tip kapag napaparami ang utos at kapag lumalampas ng nuebe oras ang trabaho. Sa tatlong buwang iyon ay malaki-laki na rin ang naipon ni Gabe. Sapat na pambayad ng kuryente, tubig, pambayad utang, pang-kain, at pambaon ang mga bata. Meron din siyang clothing allowance dahil nakakahiya nga naman na kupas ang mga damit niya eh nagda-drive siya ng BMW.
Alas-diyes na ng gabi pero nasa kapitbahay pa rin ang kanyang mga kapatid. May horror-movie night daw sila. Hinayaan na niya, tutal Biyernes naman. Kung ayaw pa nilang matulog eh mauuna na siya. Mabuti nalang at doon niya inihatid si Daniel sa condo ng boyfriend nito na si Brandon. Kung nag bar pa sila, tiyak na magpapahintay sa kanya at madaling araw na naman siya makakauwi ng bahay.
Tinanggal lang ni Gabe ang mga sapatos at ipinikit na ang mga mata. Hindi na siya nagpalit ng damit; bukas nalang. Tama na yung sipilyo at hilamos bago matulog.
Sa palagay niya’y wala pang limang minuto niyang naipipikit ang mga mata nang mag-ring ng cell phone. Madilim ang buong kwarto. Pupungas pungas niyang tiningnan kung sinong tumatawag.
Tiningnan niya ang oras: alas dos y media na ng madaling araw.
‘Boss?’ tanong ni Gabe, boses palaka dahil bagong gising.
’Shunduin mo ‘ko…’
‘Po?’
‘Sa Valk—Valkyrie…’
Napakunot ng noo si Gabe. Parang hindi nya maintindihan masyado. Nasa mataong lugar si Daniel, sa kalayuan ay naririnig niya ang ingay at tugtugan. ‘Sunduin ko po kayo sa Valkyrie?’
Hindi sumagot ang kausap. Kinabahan siya nang marinig na parang humihikbi ang amo. ‘Boss, teka, dyan ka lang, pupuntahan kita!’
Nagmamadaling umalis ng bahay si Gabe. Tinakbo niya ang garahe kung saan nakaparada ang kotse. Siya na ang nag-uuwi nito sa malapit sa kanyang tinitirhan. May tagabantay naman kaya’t safe ito.
Bagama’t malayo ang bahay, madaling araw naman at mabilis pa rin ang byahe. Hindi lang niya itinodo ang pagmamaneho dahil baka maaksidente pa, mahirap na.
Una niyang tinungo ang harapan ng bar kung saan niya laging sinusundo si Daniel. Bumaba siya ng sasakyan para magtanong sa mga bouncers. Kanina pa daw umalis, sabi ng isa, at itinuro kung saan huling nakita ang kanyang amo. Malakas ng tibok ng puso ni Gabe. Kahit mahirap pakisamahan si Daniel ay ayaw niya itong mapahamak.
Marahang nagdrive si Gabe paikot ng block. Madilim ang mga daan kaya’t sinisipat niya ng husto kung saan pwedeng nagpapahinga ang hinahanap. Hindi naman nagtagal ay may nakita siyang lalaking nakaupo sa gilid ng isang flower pot. Itinigil ni Gabe ang kotse at pinuntahan ang lalaki. Nakatungo ito at natatakpan ng mga palad ang mukha.
‘Boss,’ sabi ni Gabe, mahina ang boses. ‘Halika na, umuwi na tayo.’
Tumingala si Daniel. Nasisinagan ang mukha ng ilaw ng poste, basa ito ng luha. Paga ang mga mata. ‘B-bakit ngayon ka lang, ha? Kanina pa kita hini…hintay—hugk!’
Bumulwak ang suka ni Daniel. Doon lang napansin ni Gabe na marami-rami na rin ang naisuka ng nito sa gilid ng kalsada. Hindi siya sumagot, at sa halip ay umupo at hinahagod ang likuran ng lalaki. Takang-taka siya bakit mag-isang nag-bar si Daniel. At kung bakit ito umiiyak. Problema kaya sa trabaho? Pag-ibig?
Hindi na siguro ako dapat magtaka, isip-isip niya. Ilang araw na rin kasing pagod si Daniel. Parang malalim lagi ang iniisip. Hindi nga siya gaanong kinakausap o kinikibo. Wala rin masyadong iniuutos, mapwera kanina. Palagi pang tulala. Ilang beses na nga niyang nakitang nakatitig sa kanya. Akala may sasabihin, yun pala wala. Nakaka-conscious nung una, pero nasanay na siya.
Kapag ganon si Daniel, ibinibili niya ng chocolate ice cream sa Family Mart kahit hindi siya utusan. Iyon kasi ang kaligayahan non, at hindi rin ito marunong tumanggi sa chocolate (lalo na sa Reese’s). Hindi naman ito tumataba dahil mahilig din mag-gym.
Nang matapos sa pagsuka ay pinunasan ni Daniel ng malinis na bimpo ang mukha ng amo. Sayang, wala siyang dalang tubig.
Huminga ng malalim si Daniel, pikit ang mga mata, nakatingala. Patuloy pa rin ang paghagod ni Gabe sa likod nito.
‘Kapag okay ka na, Boss, sabihin mo lang ha, para makauwi na tayo.’
Tinitigan siya ni Daniel. Napalunok si Gabe. Ang gwapo talaga.
Isa pa sa natuklasan niya ay bumabait ito kapag nakakainom, at hindi nag-i-Ingles. Purong Tagalog; minsan pa nga ay kay-lalim ng mga salita. Pero pag nawala na ang tama, tinotopak na naman. Sungit. Balik lang sa dati.
‘Bakit ba ang bait-bait mo?’ tanong ni Daniel.
Ngumiti lang si Gabe. ‘Syempre, kapag mabait ang Boss, mabait din ang tauhan.’
Kumunot ang noo ni Daniel. ’Eh ang sama ko sa ‘yo, hindi ka ba naiinis?’
‘Naku, Boss, mas maayos pa kayo sa iba kong naging amo. Pero syempre, pinakamabait si Sir Manny.’ Tumawa ni Gabe. Hindi niya ipagpapalit si Sir Manny niya. Pero syempre, hindi niya ito ipagtatapat kung hindi nakakainom si Daniel.
‘Bakit kasi ang sama ng ibang tao dyan,’ bulong ni Daniel, ‘akala mo hindi nakakasakit.’
Napahagalpak ng tawa ni Gabe. ‘Ang lalim ng hugot, Boss. Hindi yata ako sanay.’
Tumawa na rin si Daniel. ’Gago ka, bakit mo ‘ko pinagtatawanan?’
‘Ano po bang nangyari?’ Gustong sapakin ni Gabe ang sarili. Bakit kasi hindi niya mapigilang maging usyoso. Hahaba pa ang usapan eh lalong hindi siya makakatulog nito. Napailing nalang siya. Tinanggap ang katotohanan na mauuwi sa trabaho ang kanyang Sabado. Pangako pa naman niya sa mga kapatid na manonood sila ng sine. The Conjuring 2, sa SM Megamall.
Ang hindi niya inaasahan ay ang pagtahimik si Daniel. Kalimitan kasi sobrang daldal nito kapag nakainom.
‘Halika na, uwi na tayo,’ sabi ni Daniel, may lungkot sa boses.
Tumayo si Gabe at inalalayan ang boss. Mas gusto niya yung ganito na magkasundo sila. Yung hindi ang pakiramdam niya ay para lamang siyang isang walang kwentang utusan. Inisip ni Gabe kung sino ang tunay na Daniel—yung mabait o yung masungit. Naglabas nalang siya ng buntong hininga, gustong kurutin ang pisngi.
Gumising ka nga, Gabe, sabi niya sa sarili. Bawal ma-inlove. Gusto mo bang mamatay sa sama ng loob?
Maliwanag na ang paligid nang magising si Gabe. Kukurap-kurap ang mga mata.
Puting kisame?
Napabalikwas siya sa hinihigan.
Nakatulog pala siya sa penthouse. At wala na siyang damit pangtaas. Shit. Sinukahan nga pala ni Daniel ang kanyang polo. Hinanap niya ito sa sahig, pero hindi niya makita.
‘Nilabhan ko na,’ sabi ng boses sa kanyang kanan. ‘Tuyo na rin.’
Paglingon ni Gabe ang nakita niyang nakaupo sa may dining table si Daniel, umiinom ng kape at nakatingin sa kanya. Napatayo si Gabe. ‘Boss, sorry! Nakatulog pala ako, sorry—’
‘No need to apologize. It was my fault, anyway.’
Hindi malaman ni Gabe ang gagawin. Totoo ba itong naririnig niya? Ito ang unang pagkakataon na umamin ng pagkakamali ang hayop. At hindi ito nakasimangot! Kalimitan pa naman ay badtrip ito kapag umaga, lalo na kung dumadating si Gabe para gisingin ito.
‘Mag breakfast ka muna, aalis tayo.’
Biglang kumulo ang tiyan ni Gabe. Hindi nga pala siya naghapunan sa sobrang pagod. At ang sarap ng amoy ng pagkain. Kita niya ang hotdog, omelette, sinangag, saging, cherries, at avocado. Meron ding toasted bread, butter, at keso.
Lumapit si Gabe. Tinanggal na ang hiya, tutal naman ay hindi madamot si Daniel at mahilig mag-alok ng pagkain. May nakahanda na rin na tasa, pinggan, at kubyertos para sa kanya. Mabait din pala ang walanghiya.
Sa sobrang gutom ay hindi niya alintana kung pinapanood man siya ng amo habang kumakain. Basta kuha lang siya ng kuha ng pagkain. Napapapikit pa siya sa sarap.
Napansin na lamang niya na pinagtatawanan na pala siya ni Daniel. Hindi yung mapang-aping tawa, kundi tawa lang ng taong masaya.
‘Don’t mind me,’ sabi ni Daniel habang ipinagsasalin siya ng kape mula sa coffee maker.
Nilunok ni Daniel ang nginunguya. Nawiwirduhan talaga siya na sobrang bait ngayon ng amo. Pero ang lalong hindi niya kinakaya ay ang sitwasyon nila. Gaya ni Gabe, wala ring suot na pangtaas si Daniel. Mabuhok ang dibdib at mukhang kaytitigas ng mga muscles. Maliit ang katawan ni Daniel kumpara sa kanya, pero seksing seksi ito. Maliit ang bewang at perkpekto ang hugis ng mga kalamnan. Mahihiya rin ang karamihan kapag nakita ang washboard abs ng lalaki. Wala yata itong kahit anong taba sa katawan.
Nang maramdaman niyang umiinit ang kanyang mukha, muli siyang bumalik sa pagkain. Sa pagmamadali ay muntik na siyang mabilaukan kaya’t napainom siya ng kape. Maluha-luha si Gabe sa init nito, at muli na namang humalakhak si Daniel.
Natapos ang almusal na pareho silang tawa ng tawa. Kung anu-anong mga napagkwentuhan nila, mula sa mga karanasan sa buhay hanggang sa mga tao sa opisina.
‘Boss, saan nga po pala tayo pupunta?’ tanong ni Gabe.
‘Oh, yeah.’ Tumingin si Daniel sa wall clock. ‘Pupunta tayo sa Coron. We have to leave in an hour.’
Ito na ang mga pinakamaligayang araw sa buhay ni Gabe. First time niyang makatuntong sa white-sand beach. At hindi lang basta beach resort, yung sobrang mamahalin pa. Sa Maynila, maliit na private jet ang kanilang sinakyan, deretso sa isang exclusive island resort sa Coron, kung saan may hotel, guest houses, restaurants, swimming pools, at mga mamahaling tindahan ng kung anu-ano. Para siyang nasa ibang bansa. Parang isang palasyo sa tabing dagat.
Hiyang-hiya si Gabe nang binilhan siya ni Daniel ng mga bagong damit pangbakasyon, pati underwear, swimming trunks, at mga suot pampaa. Wala kasi siyang nadalang kahit ano mula sa Maynila. Nangako siya na babayaran ang mga ito, pero isang malutong na ‘Don’t be stupid’ ang sagot sa kanya ng amo.
Ipinagtaka ni Gabe na wala siyang nakitang kahit isang babae sa lugar. Napagtanto na lamang niya na isa itong gay resort. Kakaunti lamang ang mga tao dahil bukod sa pribado ay off-season pa. At karamihan sa mga nakikita niya ay talagang parang artista. Naiinis lang siya dahil kahit gaano kagwapo ang nakakasalubong ay tanging isang tao lang ang nasa isip niya.
Apat na araw na sila sa isla, at walang ibang ginagawa si Gabe kundi mag-jogging, maligo sa dagat at pool, mag hike sa mga burol, mag-gym sa hotel, at umorder ng pagkain sa kanyang kwarto habang nanonood ng pelikula sa malaking flat-panel na HD TV. Minsan naman ay sabay silang kumakain ni Daniel sa restaurant.
Puspusan ang kanyang pagwo-work-out dahil sa lakas kumain. Sa totoo lang, lumaki ng husto ang kanyang katawan mula nang magtrabaho para sa amo. Bukod sa may pera na siya pambili ng makakain, ngayon ay may panahon pa siyang gumamit ng weights sa lumang gym malapit sa kanila. Hindi masyadong defined ang kanyang mga muscles, pero hindi rin maipagkakaila na kaakit-akit ang kanyang katawan. Lalo siyang naging buff, lalong lumapad ang katawan. Ganon pa man, kahit mas malaki siya kay Daniel, pwedeng talo pa rin siya sa laban. Nagma-martial arts kasi ang kanyang amo at di hamak na mas matigas ang mga muscles nito.
Lumabas si Gabe sa kanyang kwarto na nakasuot lamang ng board shorts na blue at may dalang malaking puting towel. Sinilip niya ang pintuan ni Daniel, sarado pa. Nakatuloy sila sa isang dilaw na guesthouse na may dalawang kwarto. Mexican yata ang theme. O Moroccan daw yata, kung ano man yon. Ang dami-daming nakaukit sa mga pintuan at kakaiba yung itsura ng mga furniture. At bagama’t masarap mahiga sa kanyang kama ay mas nais niyang magpa-araw. Tutal nama’y alas-siete pa lamang ng umaga.
Lubos ang kanyang pasasalamat sa Panginoon na nag-break na si Daniel at Brandon. (Inamin ito sa kanya nang pasakay na sila ng eroplano.) Kung hindi dahil sa break-up ay hindi nag soul-searching si Daniel, at hindi siya naisama sa paraisong ito. Ewan ni Gabe pero parang sinapian ng anghel ang amo niya. Una, hindi na ito mautos; pangalawa, hindi pa siya napapagalitan simula ng umalis sila ng Maynila; at pangatlo, para silang normal na magkaibigan kung mag-usap. Malaki pa rin ang paggalang sa boses ni Gabe, pero ngayon ay medyo malaya na niyang naipapahayag ang kanyang damdamin. Para tuloy gusto na niyang maniwala sa himala.
Ang problema nga lang, bihirang lumabas ng kwarto si Daniel. Ayaw naman nitong sumama sa kanya kapag niyayaya niyang lumabas. Kesyo masakit ang ulo at kung anu-ano pang dahilan. Kung nagtatrabaho man ito ay hindi niya alam. Ipinangako na lang ni Gabe na palagi niyang dadalhin ang kanyang cell phone kung sakaling may ipapagawa sa kanya.
Naglakad-lakad muna siya at napagpasyahang humiga sa isang lounger na nalililiman ng palm trees. May mga konting tao na naliligo sa dagat, pero walang mga nagsa-sunbathing. Nakapikit ang kanyang mga mata habang nakahiga; ninanamnam ang sarap ng hangin. Dapat niyang bilhan ng magandang pasalubong ang mga kapatid para naman hindi sila masyadong mainggit. Natatawa si Gabe. Sino ba namang mag-aakala na darating ang araw na makararanas siya ng ganito.
Naramdaman niya na may umupo sa katabing lounger.
Si Kellin pala. Yung may-ari ng dive shop.
Maliit ng konti si Kellin kay Gabe, pero mas malaki ang katawan, pang body builder. Malaman at puro muscles. Yung parang pader kapag binangga. Naka board shorts din lamang ito kaya’t lutaw ang magandang katawan. Malaki rin ang ngiti sa mukha na lalong nagpapagwapo sa tisoy.
‘Tol, kumusta?’ bati ni Gabe.
‘Okay naman,’ tugon ng lalaki. ‘Boyfriend, hindi mo kasama?’
Napatawa si Gabe. ’Sira ulo ka talaga, boss ko nga yon, sabi ko sa ‘yo, diba? Bakit ba ayaw mong maniwala?’
‘Yang gwapo mong yan? Hindi yata ako makapaniwala na alalay ka lang nung suplado na yon.’ Kumindat si Kellin.
Unang beses pa lang silang nagkakilala ay todo na ang pag-flirt nito sa kanya. Masarap nga pala sa pakiramdam. Matagal na panahon na rin bago naramdaman ni Gabe ang ganito. Sa dami kasi ng problema ay hindi na niya maasikaso ang love life. At nang mapapasok naman siya sa amo ay halos wala na siyang oras mag-isip ng ibang bagay. Mga kapatid nga niya, hindi na niya nakakasama.
‘May boyrfriend ka?’ pangungulit ni Kellin.
‘Wala,’ sagot ni Gabe. Pero kung crush, oo. Malaking OO. Dun sa lalaking natutulog sa tabi ng kwarto ko. Yung kasabay kong magtanghalian. Yung nakakatunaw kung tumitig at nakakasilaw ang mga ngiti.
Ang problema ay walang patutunguhan ang kabaliwan niya. Kahit kailan ay hindi siya magugustuhan ni Daniel. Lampas langit ang pagitan nilang dalawa. Pero yung nakakasama niya ito araw-araw, pwede na rin. Siguro masakit sa huli, pero saka nalang niya iisipin yun.
‘Ako, ayaw mong maging boyfriend?’ tanong ni Kellin.
Tawa na naman si Gabe. ’Pwede naman kaso paano ‘pag aalis na ako dito, eh di ma-mi-miss kita. Tapos malulungkot lang ako.’
’Joke ba yan? Eh hindi mo nga ako tine-text kahit binigay ko na sa ‘yo yung number ko.’
Umiling-iling si Gabe habang nakangiti. Nakatitig siya sa katabing lalaki. Katakam-takam talaga pero ewan ba niya, parang na-gi-guilty siya. Pakiramdam niya ay pinagtataksilan niya si Daniel. Para siyang tanga dahil wala namang namamagitan sa kanila ng kanyang boss. Umaasa lang siya sa wala.
‘Bakit kasi hindi mo ako yayain mag-date?’ udyok ni Gabe. Napagdesisyunan niyang patulan na ang lalaki. Tutal naman ay matatanda na sila at hindi na uso ang pa-cute.
Lalong lumaki ang ngiti ni Kellin. Lumuhod ito sa buhangin at kinuha ang kanyang kaliwang kamay. ’Gabe, pwede ba kitang mai-date mamayang tanghalian at mamayang gabi at araw-araw na nandirito ka? Ibibigay ko sa ‘yo ang lahat, sagutin mo lang ako ng matamis mong oo.’
Napahagikgik si Gabe. Hindi niya mapigilan ang kilig. Sumasakit ang kanyang mukha sa kakangiti. ‘Sigurado ba yan, masisiyahan ako ha?’
‘Oo naman! So, ano, payag ka na ba?’
Kunwari’y nag-iisip pa si Gabe. ‘Si—’
‘Gabe,’ sabi ng isang boses sa kanilang likuran.
Paglingon ni Gabe, si Daniel pala. Cool na cool, gwapong gwapo. Pero ito yung hitsura na kinakatakutan ni Gabe. Ito yung Ice King na persona ng boss.
Tumayo si Gabe, hinila si Kellin pataas. Tahimik lang ito na nakatayo sa tabi niya at nakangisi. Panay naman ang pagbayo ng dibdib ni Gabe. Meron ba siyang ginawang mali?
‘Boss?’ tanong ni Gabe.
‘I was calling your cell phone, but you weren’t picking up.’
Agad na hinanap ni Gabe ang cell phone. Shit. Naiwan nya yata sa banyo.
‘I need you to do something for me.’ Ito lang ang tinuran ni Daniel at naglakad na pabalik ng guest house.
Parang tuod na napako si Gabe sa kinatatayuan. Tinamaan na ng magaling.
May mahinang tawa siyang narinig sa kanyang tabi. ‘Parang may nagseselos, babe.’
‘Tsk. Ano na naman kayang problema non?’
‘So. Our lunch date later…’
‘Sorry ha. Hindi yata pwede. Sa susunod nalang, okay lang ba? Ite-text kita.’
Tumango si Kellin. ‘Sure.’ Sabay halik sa pisngi ni Gabe. Lumakad palayo si Kellin, papunta sa dagat.
Lalong hindi malaman ni Gabe ang gagawin. Nakatitig lamang siya kay Kellin. First time na may humalik sa kanya sa pampublikong lugar. Napaka-gwapong lalaki pa.
Pag-lingon niya ay nakatayo pa pala sa ’di kalayuan si Daniel at nakatitig sa kanya.
‘Tangina.’
Author’s note:
As of March 11, 2017, may 13 chapters na ang kwentong ito. Kung hindi mo mahanap ang ibang chapters, i-follow mo ako, bumalik sa kwento, at tingnan kung ilang chapters ang lumalabas sa table of contents, para masiguradong pwede mong i-view lahat.
Kung nagustuhan ninyo ang istoryang ito, mag-iwan ng comment =)
Part 2: Nawala Nalang Bigla
Mali na naman. Umiiling si Gabe habang sinusundan ang kanyang boss pabalik ng guest house. Bakit palagi nalang mali ang mga nagagawa niya? Okay na sana eh, maayos na lahat. Bakit ngayon galit na naman?
Nagsimula nang uminit ang araw at tumutulo na ang kanyang pawis. Wala siyang ibang gustong gawin kung hindi ang tumalon sa dagat at lumangoy pabalik ng Maynila. Tangina talaga.
Pagkakita pa lamang niya sa asul na bubong ng kanilang tinutuluyan ay kumabog na ng husto ang kanyang dibdib. Heto na naman po tayo, mga kaibigan, patay na naman po ako sa amo ko.
Naunang pumasok ng bahay si Daniel, nakatayo sa may pinto, at hinintay siyang makapasok. Itinalpak nito pasarado ang pintuan, at muntik nang mapatalon sa gulat ang driver.
‘Boss! Sorry po talaga—’
Hindi na naituloy ni Gabe ang sasabihin, sapagkat sa sandaling iyon, lumapat na ang mga labi ni Daniel sa kanya.
Noong bata pa si Gabe, noong siya pa lamang ang anak ng kanyang mga magulang, pumunta sila sa isang resort sa Laguna, sa paanan ng bundok. May malalim na swimming pool, at doon naliligo ang kanyang inay. Sa tabi lamang nagtatampisaw si Gabe dahil takot siya sa tubig, takot na takot. Walang sabi-sabi, may malalaking braso ang bumuhat sa kanya, ini-angat siya sa ere, lumipad silang panandalian, at sabay na bumagsak sa malamig na tubig. Pikit matang lumublob ang ang buo niyang katawan. Hindi makahinga; akala niya’y katapusan na niya. Pero makalipas ang ilang segundo ay umangat silang muli, at umagos ang sariwang hangin sa kanyang ilong, at pinuno ang kanyang dibdib. Tumawa ng malakas ang batang si Gabe. Walang kasing ligaya sa puso niya. Hindi pa pala siya mamamatay.
Ganoon ang kanyang pakiramdam sa paghalik ni Daniel. Para siyang tumalon sa bangin. Subalit sa halip na bumagsak sa batuhan ay lumipad siya kasama ng mga ulap.
Kinailangan niyang lumayo para kumuha ng hangin. At gaya noong bata pa siya, nang muli siyang lumublob sa malalim na swimming pool, muli ring binalikan ni Gabe ang matatamis na labi ng lalaking nasa kanyang harapan.
Ni sa hinagap ay hindi niya inakalang mangyayari ang ganito, subalit sa unang pagkakataon na naglapat ang kanilang mga katawan, nang matikman ang init ni Daniel, alam niyang wala na itong atrasan.
Humigpit ang yakap sa isa’t-isa, binuhat ni Gabe ang mas maliit na lalaki, at binitbit ito papasok ng kwarto.
May tatlumpung minuto pa bago sila makarating ng apartment pero parang hindi na tatagal ang pasensya ni Daniel. Sa lahat ng ayaw nito ay matinding traffic. Kaliwang kamay ang gamit ni Gabe sa manibela, habang nakapatong naman sa hita ni Daniel ang kanan.
Mahigit sa dalawang buwan na mula nang makabalik sila mula sa Coron. Sa panahong iyon ay medyo malaki na ang ipinagbago ng kanilang relasyon. Sa harap ng ibang tao, propesyonal pa rin ang pakikitungo nila sa isa’t isa. Boss pa rin ang tawag ni Gabe kay Daniel. Pero sa likod ng saradong pinto, kapag silang dalawa nalang, parang maamong kuting si Daniel, palaging hinahanap ang kanyang mga yakap at halik.
Kung usapang pag-ibig, hindi maikakaila na nahulog na ng tuluyan si Gabe. Ulap ang nilalakaran niya araw-araw. May isang problema nga lang: ayaw ni Daniel ng relasyon. Gusto ni Daniel, magkaibigan lang, at sinabi niya ito noong nasa isla pa lamang sila. Wala namang magawa si Gabe dahil kahit anong gawin niya ay susunod lang siya sa utos ng lalaking mahal.
‘Okay ka lang, Dan?’ tanong ni Gabe. Inilapat niya ang kanang kamay sa batok nito at saka minasahe ang naninigas na kalamnan.
Napapikit si Daniel at naglabas ng buntong hininga. Umungol pa ng kaunti. ‘Fucking traffic.’
’Malapit na tayo. May good news nga pala ako sa ‘yo.’
‘Ano?’
’Hindi na halimaw ang tingin sa ‘yo ng mga tao sa office.’
Napangiti si Daniel. ‘Really.’
‘Seryoso! Ayun nga lang, nagiging crush ka na ng mga tao kaya sinisiraan pa rin kita.’
Bumulalas ng tawa si Daniel at pinalo ang kanyang hita. ‘Crazy. Why do I even put up with you?’
‘Huwag ka pati masyadong ngingiti kasi dadami yung mga kaagaw ko.’
Nagmulat ang mga mata ni Daniel at tumitig sa kanya. Sanay na dito si Gabe, yung pinag-aaralan ni Daniel ang kabuuan niya. Tahimik lang siyang nagmamaneho nang mapansing seryoso na si Daniel. ‘Ano yon?’ tanong ni Gabe, inilapat ang dalawang kamay sa manibela.
‘I—uhm, nothing. Nevermind.’ Umiling si Daniel at saka muling humarap sa labas ng bintana.
May kurot sa puso ni Gabe. Alam naman niya ang gustong sabihin ng lalaki. Na bawal ang ma-inlove, kasi masasaktan lang siya. Ilang beses na ba niya niyayang lumabas si Daniel para kumain o manood ng sine? Lahat yun tinanggihan, dahil hindi daw naman sila… ano nga ba ’yon? Exclusively dating? Pero huli na ang lahat, alam naman nilang dalawa ’yon—na matagal nang nahulog si Gabe. Ingatan na lang niya na huwag magsabi ng ‘I love you’ dahil baka lalong mailang sa kanya.
Ganon pa man, hindi pa rin nawawalan ng pag-asa si Gabe. Ilang tulog na lang ay kaarawan na niya. At sa halip na mag-celebrate kasama ang mga kapatid ay nais niyang isurpresa si Daniel. Nag-ipon talaga siya at naghanap sa internet ng discount coupons para makapag-book ng isang gabi sa mamahaling hotel, para espesyal. Hindi naman kelangan malaman ni Daniel kung bakit. Sasama naman yun, sigurado. Wala naman itong naka-schedule na lakad nung tinanong niya noong isang araw.
Naramdaman ni Gabe ang palad ni Daniel sa kanyang hita.
‘Bakit bigla kang tumahimik?’ tanong ni Daniel.
‘Ah, wala naman…’
‘Come on, you can tell me.’
Gustung-gustong itanong ni Gabe kung ano bang patutunguhan nila, pero hindi niya pwedeng sabihin yon. Sinabi nalang niya ang isa pang problemang ayaw na sana niyang pag-usapan.
‘Tatay ko kasi, nangungulit na naman.’
‘You still don’t want his help? He can send the kids to school, right?’
Naramdaman yata ni Daniel ang pag-asim ng kanyang mukha kaya sabay bawi ito. ‘No, sorry. I mean, you’re right. You have every right to—’
‘Bakit kasi ngayon pa siya bumalik? Nung nag-aaral ako dati pinagtatabuyan ako ng asawa niyang hilaw kapag nanghihingi ako ng pang-enroll! Yung nanay at mga kapatid ko kapag nagkasakit, nasan sya? Dun sa ibang pamilya niya. Hindi naman kami ang pamilya niya. Kung hindi pa namatay ang nanay ko, hindi pa siya magpapakita. Tapos ngayong nakakaluwag na kami, saka siya mag-aabot ng tulong? Hindi ko kelangan ng tulong niya. Kaya kong pag-aralin ang mga kapatid ko na ako lang.’
‘Sorry, babe, I shouldn’t have said that,’ pang-aamo ni Daniel. ‘Mga kapatid mo pala, anong sabi?’
Napailing si Gabe. ’Yung dalawa, shempre gusto nila. Tatay din naman nila ‘yon… at ngayon nga binibigyan sila ng pera at mga gamit, hindi ko naman mapigilan. Ipinapaliwanag ko nalang na pagdating sa pagpapaaral, dapat akin yon, dahil yun ang sabi ko kay inay. Kahit igapang ko yan, gagawin ko. Si Anton lang yata ang nakikinig sa akin ngayon eh. Hindi tumatanggap ng lagay sa tatay ko. Buti hindi niya tatay yun.’
‘Ano bang gustong laruan ni Anton?’
‘Naku, huwag na, marami ka nang naibigay dun sa mga yon. Spoiled na masyado.’
‘Kung ibibigay ko sa kanila yung mga binibigay ng tatay mo…’
‘Huwag na.’
‘Okay, suit yourself.’
Lalo lang nainis si Gabe. Ano namang tingin nito sa kanya? Hindi kayang ibigay ang pangangailangan ng mga kapatid? Parang wala naman siyang kwentang kuya.
Hindi na sila nag-usap hanggang makarating sa apartment. Ipinarada ni Gabe ang sasakyan at inihatid si Daniel, dala-dala ang mga gamit nito. Pagdaan nila sa lobby, napatigil Gabe.
May isang lalaking nakaupo sa sofa. Matangkad, katawan na parang modelo, maliit na mukha na perpekto ang bawat anggulo.
‘Hey, hon,’ bati ni Bandon kay Daniel, sabay halik sa pisngi.
Nag-init ang mukha ni Gabe, nagpanting ang mga tenga. Hon? Honey?
‘Hi! What are you doing here? Oh, wait, is it tonight?’
‘I knew you’d forget!’
‘Ugh, sorry, there’s just so many things in my mind right now. I’ll just change my shirt. Will you wait here?’
‘Of course. Don’t take too long, though. We’re already late.’ Tinanguan ni Brandon si Gabe. ‘Gabe, hi. Doing good?’
Gustong batiin ng suntok ni Gabe ang mukha ng lalaki. ‘Very good, Sir.’
Sumakay ng elevator si Daniel, kasunod si Gabe.
‘San kayo pupunta?’
‘Huh?’ tugon ni Daniel, parang lumilipad ang utak. ‘Oh. Oh, birthday ng dad ni Brandon.’
Kumunot ang noo ni Gabe. ‘Bakit pupunta ka? Kayo pa ba?’ naiinis niyang sabi.
Bumukas ang pintuan at dere-deretso silang papasok ng penthouse.
‘What’s this about?’ Tinanggal ni Daniel ang suot na coat.
‘Sabi ko, kung kayo pa ba.’
‘Why are you asking?’ Nakakunot na rin ang noo ni Daniel, tumaas ang boses.
Huminga ng malalim ni Gabe. ‘Masama bang magtanong?’
Lumapit si Daniel hanggang sa ilang pulgada nalang ang layo ng kanilang mukha. Matigas ang boses nito. ‘I told you…’
‘Na ano?’ Nagpupuyos siya. ‘Sabihin mo!’
Ilang segundong katahimikan ang nakalipas bago magsalita ang kaharap. ‘I think you should go.’
Parang may humila sa sikmura niya pababa. Binuksan ang kanyang dibdib at hinugot ang puso. Pero hindi na kailangang ipagtabuyan pa siya. Ibinaba ni Gabe sa sahig ang mga gamit at saka tumalikod pabalik ng elevator. Pagbukas ng pinto ay nagsalita ang lalaking mahal, ‘Date somebody else, Gabe.’
Lumingon si Gabe, gulat sa narinig.
‘I… I think it will be better…’ Lumunok si Daniel. ‘It’s just that… I’m not ready to be in a relationship yet. And you don’t have to wait for me.’
Umalis si Gabe bago pa pumatak ang mga luha. Doon siya sa likod ng reception dumaan palabas ng bulding para hindi niya makita si Brandon sa lobby.
Nagsusumigaw ang kanyang damdamin. Ito na nga ba ang kanyang kinatatakutan—ang umasa sa wala. Pagpasok sa kotse ay hindi na niya napigilang mapahagulgol; inilabas ang lahat ng lungkot na nararamdaman, habang parang pinupunit ng paulit-ulit ang puso.
Tatlong araw nang hindi pumapasok sa opisina si Daniel. Wala sa penthouse, at walang nakakaalam kung nasaan ito. Nang tinawagan ni Gabe ang Sir Manny niya ay sinabihan lang siya na huwag mag-alala. Ito rin ang sabi ni Erika. Normal lang daw para kay Daniel na biglang nawawala, tapos babalik din, nagbakasyon lang pala.
‘Ay, wait, friend. Check ko yung IG niya—’
‘IG?’ tanong ni Gabe. Nakatayo siya sa harap ng mesa ng secretary.
‘Instagram, friend. Nag-a-update yun minsan eh.’ Nag-type si Erika sa laptop. ‘There you go! Ahh… here. Ay, nasa Hong Kong si boss! At kasama niya si Brandon and family! My gosh, Gabe, hindi mo naman sinabing nagkabalikan na sila! Alam mo, bumait talaga yan si Boss nung nag-break sila ni Brandon. Siguro natauhan na walang makakatagal sa ugali niya kapag hindi siya nagbago. So, there. Ayan. Boom, pak, balikan! Mabait kasi yan si Sir Brandon. Super gwapo at super mayaman pa, so sobrang bagay talaga sila, don’t you think? Anyway, sorry, friend, ha? Uwi ka nalang muna. Siguro hindi pa babalik yan si Boss since Friday na bukas. Balik ka nalang dito sa Monday, okay? I need to go, may lunch pa kami ni Digna. Byeeee!’
Gustong sipain ni Gabe ang sofa. Gigil na gigil siya. Mukha na naman siyang tanga. Bakit ba hinahayaan niyang gawin sa kanya ni Daniel ’to?
Mali. Ang tanong, bakit ba niya pinapaasa ang sarili sa wala? Malinaw naman na sinabi sa kanya ni Daniel na sex lang talaga ang namagitan sa kanila. Siya itong hindi maka-intindi. Ang hirap talaga ’pag tanga. Kapag nagbubulag-bulagan. Gusto niyang iuntog ang ulo sa pader. Hindi nga siya mahal at kahit kailan man ay hindi mamahalin. Dapat na siyang magising sa katotohanan.
Panahon na para kalimutan si Daniel. Simula ngayon, hindi na siya iiyak para dito. Putangina lang. Putangina lang talaga. Kung ano mang namagitan sa kanila, wala na ’yon. Burado nang lahat.
Paalis na sana siya nang makitang nagkukwentuhan sa lobby ng building ang dalawang kaibigan: si Dean na messenger, at si Ken na crew sa Facilities. Palagi nila siyang niyayaya mag-inom, pero hindi siya makasama dahil sa trabaho. Pwes, ibang usapan na ngayon. Ngayong gabi ay magpapakalango siya sa alak.
Natawa si Gabe sa sarili. Magpapakalango sa alak dahil sa pag-ibig? Umiling-iling siya at saka huminga ng malalim. Putanginang pag-ibig yan. Mag-iinom siya dahil gusto niya at hindi dahil sa walang kwentang putanginang pag-ibig na yan. Birthday niya kaya’t karapatan niyang gawin ang gusto niya.
’Mga ‘tol,’ bati ni Gabe. ‘San kayo?’
’Uy, ‘tol,’ sagot ni Dean. ‘Pauwi na. Ikaw?’
‘Gusto nyo mag-inom? Sagot ko.’
‘Uyy!’ Gulat na sabi ng dalawa. Sumunod sila kay Gabe palabas.
‘Sinong namatay, bakit ka magpapainom?’ tanong ni Ken nang makarating sila sa parking lot.
’Wala si Boss eh, dapat magcelebrate. Minsan lang mangyayari ‘to.’
Tuwang-tuwa si Ken at Dean nang makasakay sa BMW. Nang makalabas ng BGC, pumunta sila sa Hap Chan para maghapunan, at saka dumaan sa supermarket para bumili ng tequila, asin, kalamansi, beer, pulutan, bottled water, softdrinks, at kung anu-ano pa. Sagot ni Gabe lahat. Yung gagastusin niya para sa date sana nila ni Daniel, dito nalang niya gagamitin.
Laking gulat ng dalawa niyang kasama nang sa halip na pumunta sa bahay ay dumeretso sila sa Sofitel. ‘Tol!’ pabulong na sabi ni Dean habang naglalakad sila papunta sa kwarto. ‘Bakit andami mong pera?’
‘Itong pang hotel natin, napanalunan ko lang sa raffle. Lagi kasi pumupunta si Boss dito eh,’ pagsisinungaling ni Gabe. Hindi naman nila malalaman ang katotohanan dahil noong isang linggo pa siya nag-book—surprise sana para dun sa walangkwenta niyang amo. Manghang-mangha naman ang kanyang mga kasamahan lalo na nang makapasok sa kwarto. May king-sized bed, sofa set, malapad na coffee table, malaking shower.
Mahaba ang kanilang mga naging araw at malagkit ang mga pakiramamdam, kaya’t minarapat nila na mag-shower na muna para deretcho tulog kapag nagkalasingan na. May dalang extrang damit at shorts si Gabe kaya’t ito muna ang kanilang hiniram.
Magkatabi sa sofa sina Ken at Dean, habang nakaupo naman sa armchair si Gabe. Kakasimula pa lamang nilang mag-beer ay nagkasarapan na agad nang kwentuhan. Dahil ngayon lang talaga nila nakasama si Gabe, siya ang nasa hot seat.
‘Nagka-girlfriend ka na?’ tanong ni Dean.
‘Hindi pa,’ sagot ni Gabe.
‘Paano yon, bata ka pa lang, alam mo na na bading ka?’
‘Oo.’ Lumagok si Gabe ng beer.
‘Eh may boyfriend ka ngayon?’ paguusisa ni Ken.
‘Wala. Matagal nang wala.’
‘Hindi ka naman tigang?’ Pinisil ni Ken ang pisngi niya. ‘Cute-cute mo na yan, walang boyfriend!’
Tumawa si Gabe. ‘Sa awa ng Diyos, hindi tigang.’
Tawanan silang tatlo. ’Kinakantot mo si Boss ‘no!’ sabi ni Dean.
’Hoy huwag mo ’kong pagbintangan. Walang kahit anong nangyari sa amin, sumpa man. Baka magyelo titi ko ‘don. Alam mo naman, parang hari ng North Pole yun si Boss. At parang nangangagat. Kawawa naman si manoy ko.’ Gustong bigyan ni Gabe ang sarili ng Best Actor Award sa kasinungalingan.
Napaisip si Dean. ‘Kunsabagay. Kahit sobrang gwapo ni Boss, parang nakakatakot.’
‘Kayo ba,’ tanong ni Gabe, ‘nakatikim na ng lalaki?’
‘Ako oo. Sarap nga eh,’ sabi ni Ken, sabay tawa.
‘Ako wala. Sa babae lang,’ sabi ni Dean. ’Masarap ang babae, ‘tol, tikman mo kahit isang beses lang.’
’Tangina, ‘wag na.’
Sa pagkukwentuhan nila, nalaman ni Gabe na kasal na si Ken kahit bente-dos pa lamang ito, at mayroong dalawang anak na hindi pa nag-aaral. Si Dean naman ay bente anyos at isang binata. Hindi rin nakapagtapos ng pag-aaral ang dalawa kaya’t ganito lamang ang kanilang trabaho. Doon din sila lumaki sa Visayas kaya’t malakas ang kanilang punto. Napagtanto ni Gabe na gwapo pala ang mga kasama at batak sa gym ang mga katawan. Chinito si Ken, kagaya niya, samantalang may pagka-Mexikano ang hitsura ni Dean. May cleft chin si Dean na napakalalim at parang ang sarap halikan.
Hindi lang niya napapansin dati dahil lagi nga siyang nakatutok sa amo.
Naloko na, isip-isip ni Gabe. Tinatamaan na yata siya. Parang gusto na niyang gapangin ang magkaibigan. Lalong pinipigilan ang sarili ay lalong tumitigas ang kanyang alaga.
Naalala niya ang mukha ni Daniel. Ang mga mata nitong puno ng pagmamahal.
Muli na naman siyang nalumo. ’Inom pa, mga ‘tol,’ alok niya sa mga kaibigan.
Tama na. Dapat na niyang kalimutan kung ano mang namagitan sa kanila ng amo.
Ngayong gabi, ititgil na niya ang kanyang kabaliwan.
Huwebes nang mag-Sofitel silang magkakaibigan. Umuwi sila ng maaga kinabukasan, at dahil walang pasok, nakapag-pahinga si Gabe buong araw. Pagdating naman ng gabi ay kumain sila sa Shakeys ng mga kapatid para i-celebrate ang kanyang kakatapos na kaarawan. Natapos ang Sabado’t Linggo na nagmumukmok siya sa kwarto, lumalabas lang para magluto, kumain, maglaba, at saka babalik sa higaan paa matulog o makinig ng radyo.
Mahirap talagang umasa.
Pagdating ng Lunes ay pumunta ng penthouse si Gabe. May kirot pa rin, pero nakatulong ang mga nakaraang araw sa paglimot.
Gising na si Daniel pagdating ni Gabe; nag-aalmusal ito. Binati lang ni Gabe ng ‘good morning’ ang amo at deretsong umupo sa sofa. Ka-text si Dean, nakikipag-asaran lang.
‘You look happy,’ puna ni Daniel habang nakatingin si Gabe sa cell phone.
‘Okay lang.’ Wala siyang ganang makipag-usap dito. ‘May dadalhin ka sa kotse?’
‘Yung laptop lang.’
Tumayo siya, kinuha ang laptop bag sa ibabaw ng coffee table, at lumakad papuntang elevator. ‘Intayin nalang kita sa lobby.’
‘Gabe,’ tawag ni Daniel.
Lumingon siya. ‘Sorry, gagamitin mo pa ba?’
May halong gulat sa mukha ng lalaki. ‘Ah, wala—wala naman. Nevermind.’
Tumango lang si Gabe at saka umalis.
Ilang araw nang pasimpleng iniiwasan ni Gabe si Daniel. Ayaw niyang magmukhang obvious kaya’t doon pa rin siya sa private pantry tumatambay. Dati naglalaro lang siya ng games sa cell phone, pero palagi siyang ginugulo ni Daniel kapag ganon. Kinailangan niyang umisip ng ibang paraan para huwag siyang abalahin. Saka niya naalala na may mga ebooks nga palang isinave si Mike sa cellphone niya. Mahilig magbasa ng libro si Gabe noong high school at college, pero natigil nang mag-focus na siya sa pagtatrabaho.
Kung makikita siya ni Daniel na nagbabasa, baka hindi na siya abalahin. (Dahil si Daniel man ay ayaw nang kinakausap kapag nagbabasa.) Hinanap ni Gabe ang ebook app, Aldiko, at nakita niya yung librong ibinibida ng kapatid: Ready Player One. Sinimulan itong basahin at halos ayaw na niya itong bitawan sa ganda ng istorya.
Makalipas ang tatlong oras ay saka lamang siya tumayo mula sa kinauupuan nang hindi na niya mapigilan ang tawag ng kalikasan.
Sakto namang dumating ang taong kinaiinisan. ‘What’s that?’
‘Ready Player One.’
‘Game?’
‘Libro. Teka, ihing-ihi na ko.’ Patakbong pumunta sa banyo si Gabe.
Matapos umihi ay nagtagal pa sa banyo si Gabe. Naghilamos, nagsipilyo, inayos ang damit. Siguradong pagbalik niya ay wala na si Daniel.
Doon siya nagkamali.
Prenteng-prente itong nagkakape sa mesa.
Pinilit ni Gabe na umaktong normal, kahit gusto niyang ibalik ang mga titig ni Daniel. Pero takot siyang muling paglaruan kaya’t umiiwas nalang siya. Masakit pa rin pala. Kung akala niya’y ganon kabilis makalimot, ngayon niya napagtanto na mas mahirap pala itong gawin ng totohanan. Parang hindi siya nagpakalasing sa alak at sex ng mga nakaraang araw. Parang kakabalik lang niya mula sa penthouse—tandang-tanda pa niya kung paano siya ipagtulakan sa ibang lalaki. Ang hirap pala ng ipinamimigay ka. Ayaw mong lumisan pero wala kang magawa.
Kumuha si Gabe ng kape sa coffee maker at umupo sa tabi ng lalaki, subalit hindi pa rin niya ito kinausap. Sa halip ay muling binuksan ang cell phone at nagbasa.
‘What’s it about?’
‘Hmm… may gamer na bata tapos may hinahanap silang easter egg.’ Hindi tinitingnan ni Gabe ang katabi.
‘And then?’
‘Hindi ko pa tapos eh.’
‘Maganda ba?’
‘Oo.’
‘Gabe.’
‘Hmm?’
‘Gusto mong manood ng movie tonight?’
‘Sorry, may gagawin ako maaga bukas kaya kailangan kong umuwi agad mamaya.’
‘Ano?’
‘PTA meeting.’
‘Ni Alice?’
‘Anton.’
‘I see… Sa Sabado, free ka ba?’
‘San mo kelangan pumunta?’
‘Wala naman. Hang-out lang.’
‘Sorry, may lakad na ako eh. Baka magalit yung mga kaibigan ko kapag hindi ako pumunta.’
‘May… dine-date ka na ba?’
Nag-init ang mga tenga ni Gabe. Paano ba naman siya makakalimot kung ganito ang usapan. Tiningnan niya ng masama ang amo. ‘Dan.’
‘Sorry… I was just… I just want to know. Wala namang masama, diba? We’re friends—’
‘Ayoko lang pag-usapan.’
‘Please don’t get mad…’ May lungkot sa boses nito. Para itong basang tuta na iniwan sa tabi ng daan.
Pinipigilan ni Gabe ang sarili hilahin sa isang mahigpit na yakap si Daniel. Kung pwede lang sana. ’Hindi ako galit. Hidi ko yata kayang magalit sa ‘yo kahit kailan.’ At totoo yon. Hindi niya kayang magalit sa taong nagbigay sa kanya ng pag-asa. Nagturo sa kanya kung anong pakiramdam ng tunay na magmahal—kahit hindi man ito kayang suklian.
Pinatay muna niya ang cell phone. Panahon na para mag-usap sila. Tiningnan niya si Daniel sa mata. ‘Alam mo ang naramdaman ko sa yo, diba? Alam ko rin naman na… hindi… na wala akong aasahan, at iginagalang ko yon. Sa totoo eh nagpapasalamat ako sa lahat ng pagkakataon na ibinigay mo sa akin. Tinatanaw ko yon na utang na loob. Pero… kasi, ano kasi… kung anong meron tayo, sana relasyong propesyonal nalang. Propesyonal nalang muna. Kaibigan mo pa rin ako, hindi yon magbabago, pero kailangan ko lang ng space—’
Napahinga ng malalim si Daniel.
‘—sa ngayon lang. Naiintindihan mo naman diba?’
Ayan. Nasabi na niyang lahat. Pwede na siyang makahinga ng maluwag. Pero may luha pa rin na pumatak sa kanyang mga mata. Agad niyang pununasan ang mga ito at nag-excuse. Mabilis siyang bumalik ng banyo para magtago.
Malakas ang patak ng ulan; dumadagundong sa bubungan.
Nakatalukbong ng kumot, nakapasak ang earphones sa tenga, paulit-ulit ang Secret Love Song ng Little Mix:
“Why can’t you hold me in the street?
Why can’t I kiss you on the dance floor?
I wish that it could be like that
Why can’t we be like that?
’Cause I’m yours“
May maliliit na kamay na umuuga sa kanyang balikat, pero nagtulug-tulugan si Gabe. Ayaw niya munang makipag-usap kahit kanino, at ayaw niyang makita na umiiyak ng bunsong kapatid. Simula nang mag-usap sila ni Daniel ay lalong sumama ang kanyang pakiramdam. Masakit ang ulo. At ewan ba niya, parang tuwi nalang makakarinig siya ng love song eh parang may tumuturok sa puso niya.
Hinila ni Anton ang taklob sa kanyang mukha. ‘Kuya.’
‘Hmm?’
‘Bakit ka umiiyak?’
Madilim ang kwarto pero wala siyang ligtas sa kapatid. ‘Masakit ulo ko eh.’ Parang gusto na naman niyang humagulgol pero pinilit niya ang sarili na maupo. Gutom na siguro ang kapatid kaya’t ginigising na siya. Umalis ang iba nilang kapatid, may practice daw sa school, kaya walang ibang magpapakain dito.
‘Anong oras na?’ tanong ni Gabe.
‘Two.’
‘Kumain ka na?’
Umiling ang kapatid. ‘Iniintay kita eh.’
‘Sorry ha.’
Niyakap siya nang mahigpit ng mapapayat na braso ng kapatid. ‘Wag ka nang umiyak.’
Pinunasan niya ang luha at sipon. ‘Sige, hindi na.’ Ngumiti si Gabe at saka tumayo. ‘Halika na, iinitin ko na yung ulam.’
Habang kumakain ay tinatanong niya ang kapatid tungkol sa school. Wala siyang kagana-ganang kumain, pero ayaw niyang mag-alala ang bata, kaya’t pinipilit niyang kumain kahit parang lasang buhangin ang tinola.
‘Sabi nga ng ma’am ko, sumali daw ako ng singing contest sa school.’
‘Oo nga, sumali ka. Hindi ka naman mahiyain, di ba?’
Ngumiti si Anton. ‘Konti lang.’
‘Ano bang gusto mong kantahin?’
‘One call away!’
‘Oh, maganda nga yon. Sino daw magtuturo sa yo—’
May narinig silang tumatawag mula sa labas. Tumalon si Anton sa kinauupuan at tumakbo papuntang pintuan.
Muntik nang maibagsak ni Gabe ang baso nang makita ang dumating. Bigla siyang napatayo at lumapit sa lalaki.
Niyakap ni Gabe ang taong hindi niya akalaing makikita pang muli, ang taong missed na missed na niya. Humihikbi si Gabe habang tumutulo ang luha.
‘Rusty…’
Mahigpit ang pagyapos ni Gabe sa dating kasintahan. Para siyang malulunod kapag bumitaw dito.
Hinagod ni Rusty ang kanyang likuran. ‘I missed you,’ sabi ni Rusty, at saka siya hinalikan sa pisngi.
Humiwalay si Gabe na natatawa. ‘Sorry. Masaya lang ako na dumating ka. Akala ko hindi na kita makikita kahit kelan.’
‘Pwede ba naman yon?’ Pinawi ng lalaki ang mga luha ni Gabe. ‘Si Anton na ba ang cute na batang ito?’
‘Ay, sorry! Oo, si Anton na yan. Anton, si kuya Rusty mo. Baby ka pa nung huli ka nyang nakita. Inaalagaan ka nyan dati.’
‘Sino sya, kuya, boyfriend mo?’
Napatawa si Rusty.
‘Sira, hindi,’ sagot ni Gabe.
‘Dating boyfriend,’ sundot naman ni Rusty.
‘Teka, kumain ka na ba? Halika, sabayan mo na kami.’
Si Rusty ang kaisa-isang naging boyfriend ni Gabe. Marami siyang naging fling pero ito lamang ang nagtyaga at tunay na nag-alaga sa kanya. Dati’y inakala ni Gabe na si Rusty na ang makakatuluyan niya at makakasama hanggang sa pagtanda, subalit kinailangan nitong umalis ng bansa para tuparin ang mga pangarap. Gusto siyang isama ng binata sa Korea pero hindi pwede. Gusto din ni Rusty na ipagpatuloy ang kanilang relasyon kahit long-distance. Walang duda sa puso ni Gabe na totoo ang pangako nito na hindi siya titingin sa ibang lalake habang magkalayo sila, pero ayaw din naman niyang maging hadlang sa kinabukasan nito. Si Gabe ang nakipag-hiwalay kay Rusty. Muntik pa itong bumalik mula sa Korea pero pinigilan niya lang. Ito na ang unang pagkakataon na makabalik si Rusty mula sa ibang bansa at si Gabe ang isa sa mga unang taong kanyang pinuntahan.
Lumubog na ang araw nang umalis si Rusty sa kanilang bahay. Napakarami nilang napagkwentuhan, subalit hindi ang mga pribadong bagay dahil nandoon at nakikinig si Anton. Nagkasundo na lamang sila na muling magkita kinabukasan.
Bago magtanghalian ay dumating na si Rusty sakay ng Land Rover. Hindi na ito bumaba ng sasakyan dahil agad namang sumakay si Gabe.
Wala pa ring ipinagbago si Rusty. 6’2“ ang taas, slim ang katawan, at rugged manamit. Black boots, skinny jeans, at black leather jacket. Mahaba pa rin ang buhok nito. Bago pa man mauso ang manbun ay nauna na si Rusty; ngayon nga lang ay may goatee na ito, at lalo pa yatang dumami ang tattoo sa katawan. Matagal nang gwapo si Rusty, pero lalong lumakas ang appeal nito dahil sa confidence. Medyo mahiyain kasi ito dati, ibang-iba sa Rusty ngayon, pero magaan pa rin kausap at mahilig pa rin mag-joke. Napawi talaga ang lungkot ni Gabe sa katatawa sa mga kwento ng dating nobyo.
Dahil maulan pa ay pumunta na lamang sila sa mall. Kumain sila sa isang restaurant na maraming nakasabit na lampara sa ceiling. Warm at homey ang kapaligiran, kaunti ang mga customer, at masasarap ang mga pagkain na kanilang inorder.
‘Dati sa Jollibee mo lang ako nililibre, ngayon sa mamahaling restaurant na,’ nakangiting sabi ni Gabe.
Tumawa naman si Rusty. ‘Sige, simula ngayon, sa mamahaling restaurant lang kita papakainin.’
‘Hindi ko naman sinabing ayaw ko sa Jollibee. Masarap kaya yung spaghetti nila.’
‘At yung Chicken Joy.’
‘At yung burger steak.’
Tandang-tanda pa ni Gabe ang pagsasalo nila ni Rusty ng makakain. Kalimitan ay inililibre lamang siya nito kahit pareho silang hirap sa pera. ‘Thank you, ha,’ sabi ni Gabe. ‘Sa… alam mo na… sa lahat.’
Ngumit si Rusty. ’Alam mo naman, basta para sa ’yo. Kaso… huli na yata para sa akin eh. Mahal mo siya ‘no? Kaya ka umiiyak kahapon?’
Bumagsak ang mukha ni Gabe. Naalala na naman niya. Saglit lang niya itong binanggit kay Rusty kahapon kaya ngayon ay ikuwento niya ang buong istorya, mula nang magkita sila ni Manny hanggang sa ‘pakikipag-break’ sa kanya ni Daniel.
‘Alam ko naman na hindi ako magugustuhan ni Daniel dahil mahirap lang kami,’ saad ni Gabe. ’Ano ba namang panlaban ko dun sa Brandon na ‘yon? At anong sasabihin ni Sir Manny? Baka akalain niya sinasamantala ko lang yung pamangkin niya.’
’Gabe, hindi naman siguro iisipin ‘yon ni Sir Manny, eh napakabait nung tao. Si Daniel naman, sorry—alam ko mahal mo—pero I think he’s an asshole. Mahirap aminin pero baka nga kasi tinitingnan niya ang katatayuan mo sa buhay. Pero ayokong manghusga dahil hindi ko siya kilala. Nagagalit lang ako na nasasaktan ka dahil sa kanya.’
‘Hindi ko nga alam kung anong gagawin ko kasi mabait si Dan—si Boss, at maayos yung trabaho ko, magaan lang at malaki naman ang sweldo. Iyon nga lang, broken hearted naman ako araw-araw.’
Dahil magkatabi sa upuan ay inabot ni Rusty ang kamay niya sa ilalim ng mesa, at saka ito pinisil. ‘Pwede kitang tulungan, kung gusto mo. Alam no naman na nandito lang ako kung kailangan mo.’
Biglang kumanta si Rusty:
“At kung kailangan mo ako
Sa oras ng iyong pag-iisa
Kung naninimdim
Asahan mong ako ay darating
Kung kailangan mo ako
Sa sandaling bigo na ang lahat
Pusong kay tamis
Kailan ma’y di kita matitiis…“
Tawa naman nang tawa si Gabe. Sanay na siya kay Rusty na bigla nalang kakanta kahit saan, walang pinipiling lugar, akala mo nasa isang musical. Sa ganitong bagay siya hindi mahiyain kahit noon pa man.
‘Rusty!!!’
Napatingin sila sa babaeng sumigaw.
‘Ohmygod, it’s you!!! Akala ko biglang dumating si Rey Valera, ikaw lang pala!’
Lumapit si Janelle kay Rusty at niyakap ito ng mahigpit. Si Janelle ang panganay na anak ni Manny. ‘Hi, Gabe! Ohmygod, it’s so good to see you together!’ Niyakap din ni Janelle si Gabe.
Hindi naman makagalaw ng maayos si Gabe; hindi niya alam kung anong gagawin… dahil kabuntot ni Janelle si Daniel, na hindi maipinta ang mukha.
Tumayo si Gabe, hindi matingnan sa mukha si Daniel. ‘Rusty, boss ko nga pala, si Boss Daniel. Boss, si Daniel po.’
Tumayo si Rusty at nakipagkamay kay Daniel. ‘Nice to meet you.’
Tumango lang si Daniel.
‘Would you like to sit down?’ tanong ni Rusty.
‘Of course!’ bulalas ni Janelle. ‘I missed you guys! Sorry ha, pwede bang mang-abala?’
‘Oo naman,’ sagot ni Rusty, nakangiti, at umupo na silang apat. Magkatapat si Daniel at Gabe, habang magkaharapan naman si Rusty at Janelle.
‘We’re not interrupting anything, are we?’ sabi ni Daniel.
‘Actually, cuz, we’re interrupting their date, obviously, but I don’t care! I wanna hear about what you’ve been up to, Rusty, so spill!’
Nakangiti si Daniel, pero kita ni Gabe na may inis sa mga mata nito. Hindi naman siya makapagsalita. Para siyang daga na na-trap sa gitna ng mga leon.
‘Oh, you know what, Danny,’ sabi ni Janelle. ‘Background lang. Remember when we used to run that coffee shop in Kamuning? Regular customer namin si Rusty. I was like, who’s this super gwapo guy na laging nandito? Turned out, si Gabe ang pinupuntahan niya! Of course, crush namin syang lahat, and lahat kami nag-aassume na kami ang pinupuntahan ni Rusty, but no, si Gabe ang nagwagi. Valentines day, binigyang niya ng flowers and chocolates si Gabe. Oh, diba, super sweet??!’
Pulang-pula ang mukha ni Gabe habang nagtatawanan si Janelle at Rusty, pinagpapawisan siya ng malapot. Nakangiti si Daniel, pero walang kahit anong bakas ng ligaya sa hitsura nito.
‘So, what are you,’ sabi ni Daniel kay Rusty, ‘a band vocalist?’
‘Music professor, actually. Sa Korea National University of Arts.’
‘Oh, wow! Kaya pala super mas magaling ka na kumanta ngayon!’
‘Thank you—’
Biglang tumayo si Daniel. ‘Gabe,’ wika niya, ‘may I speak with you in private?’
Part 3: Kung Tayo’y Magkakalayo
Malakas ang ulan nang makarating sila sa tapat ng bahay. Limang minuto nang nakaparada ang sasakyan, subalit hindi pa rin bumababa si Gabe; nakapikit ang mga mata habang nakasandal ang ulo sa bintana. Magulong-magulo ang utak.
Sa restaurant ay niyaya siyang makipag-usap ni Daniel ng pribado. Hindi naman siya makatanggi; hindi niya ipapahiya sa harap ng ibang tao ang amo. Pero lalo lang gumulo ang sitwasyon. Kung anu-anong tinanong ni Daniel tungkol sa relasyon niya kay Rusty kaya’t nagalit siya at nasigawan ito, na nauwi naman sa pag-wo-walk-out ng huli.
‘Ano ba kasing pinagtalunan nyo?’ tanong ni Rusty.
Umiling lang si Gabe.
’Nagselos ‘yon, no?’
Hindi siya sumagot.
’Bakit hindi ka masaya? Hindi ba katunayan ‘yon na gusto ka rin nya?’
’Eh ‘pano, pagsasabayin niya kaming dalawa ni Brandon?’
Inabot ni Rusty ang kanyang kamay at saka ito pinisil. Nang tingnan ni Gabe ang dating nobyo ay kitang-kita niya ang lungkot sa mga mata nito. ‘Sana hindi nalang ako umalis ng Pilipinas.’
Parang may punyal na tumarak sa dibdib ni Gabe. ‘Rusty—’
’Masaya ako para sa ’yo, kahit mahal pa rin kita. Pero okay lang, huwag mo akong alalahanin. Malaki na ‘ko, kaya ko na sarili ko.’ Pinipilit ng lalaking ngumiti, subalit sadyang bumabagsak ang kanto ng mga labi.
Kasabay ng pagpatak ng ulan ang pagdaloy ng mga luha ni Gabe. Nasa harap niya ang lalaking kahit kailan ay hindi tumigil magmahal sa kanya; ang taong kahit kailan ay hindi siya sinaktan.
’Kung ano mang problemang kinakaharap nyo ni Daniel, malalampasan ‘nyo rin yan.’ Bumitaw si Rusty. ’Sa isang linggo, babalik na ‘ko ng Korea. Dadalawin ko muna sina nanay sa Davao kaya hindi na kita mababalikan. Siguro ilang taon pa ulit bago tayo magkita, pero kung may kailangan ka, alam mo naman kung papano ako kontakin. Gusto ko sanang sabihin na hihintayin kita… kaso oras na yata talaga para maghanap ng iba. Ayoko namang tumandag binata.’
Hinila ni Gabe ng yakap ang lalaki. ‘Sorry…’ bulong niya.
Ilang buwan na ang nakalipas simula nang umalis si Rusty ng Pilipinas, pero sa dami ng nangyari sa buhay ni Gabe ay parang isang dekada ang dumaan.
At hindi niya inakala ang tuluyang paglayo ni Daniel sa kanya.
Simula kasi ng kanilang pagtatalo ay nagbago na ang pakikitungo nito sa kanya. Hindi ito bumalik sa pagiging magagalitin, subalit kung ano mang init ng pagmamahal na ipinaramdam nito sa kanya dati ay naglaho na parang bula.
Pinagbawalan na siyang umakyat sa penthouse; sa lobby na lamang niya maaaring hintayin si Daniel. Sa opisina naman ay ginawa siyang miyembro ng Facilities, kaya’t bukod sa pagmamaneho para sa amo ay kung ano-ano na ang iniuutos sa kanya sa opisina, parang noong bagong simula pa lamang siya sa trabaho. Wala namang problema, mas okay nga siya ng maraming ginagawa PERO, heto na naman ang puso nya, hindi na naman mapigilang ma-miss ’yung isa.
Tutok sa trabaho at sa tuwing magkikita sila ay blangko palagi ang mukha. Walang galit, walang ngiti, walang saya, walang pagmamahal. Pakiramdam ni Gabe ay naging hangin siya—nararamdaman pero hindi nakikita. Kinalimutan na ni Daniel na minsan ay mayroon silang pinagsamahan, at ito ang pinaka-masakit sa lahat.
Ang motto ni Gabe: move on. Pero ganon pa man, hindi na siya nakipagkita pa sa ibang lalaki. Lalo lamang silang magapagulo sa kanyang isipan. Siguro kapag handa na ulit siyang magmahal (o masaktan), saka siya susubok ulit.
Sa pamilya nalang niya gustong ibaling ang panahon, subalit kahit ito ay isa pa ring malaking problema. Talagang nanghihimasok na ang tatay nila. Mabait naman at palaging tinatanong ang kanyang opinyon, pero hindi talaga niya mapatawad ang ama. Kaso nga lang, yung mga kapatid niya, “kuya” nalang talaga ang tingin sa kanya. Parang kung may pinal na desisyon, sa tatay nila sumasangguni. Sabi ni Rusty, baka nagseselos lang siya. Eh totoo naman. Dahil ngayon, parang biglang nabawasan ang kanyang halaga, ngayong mayroon nang mas may kakayahan na magbigay ng mga pangangailangan ng mga kapatid. Kapag pinapangaralan naman niya yung dalawang high school, lalo lang nagrerebelde. Hindi na nga niya alam ang gagawin.
Wala na ngang love life, olats pa sa pamilya—
‘Friend!’ bulalas ni Ericka sa kakarating lamang na si Gabe. ‘Bakit ngayon ka lang? Kanina ka pa hinihintay ni Boss!’
‘Ang dami kasing tao sa Wildflour—’
‘Go, go! Sa pulis ka na magpaliwanag. Goodluck, mainit ang ulo ni Boss,’ pahabol ng sekretarya.
Pagpasok ni Gabe sa kwarto, tumayo muna siya sa may pinto dahil may kausap pa si Daniel sa telepono. Bawal na kasi siyang basta-basta lumalapit dito, dapat may senyas muna kung okay na.
Nang maibaba ni Daniel ang telepono ay saka lumapit si Gabe para iabot ang kape.
‘You got me iced, right?’
‘Ah, iced po ba? Ang sabi daw po kasi hot—’
‘What?’
Tindigan ang balahibo ni Gabe.
‘Ano ka ba naman, Gabe? Alam mo naman na kapag busy ako, ayoko ng hot drink.’ Humugot ng malalim na hininga si Daniel.
‘Bibili nalang po ulit ako ng bago.’
‘And make me wait again? Nevermind.’
‘Eto pong kape, iiwan ko po ba?’
‘Itapon mo nalang.’
Nakatungong lumabas ng opisina si Gabe. Hiyang-hiya. Ang lakas ng mga salita ni Daniel, buti si Ericka lang ang nakarinig.
‘Ohmygosh, friend, sorry!’ Agad na lumapit ang sekretarya. ‘I promise, ang sabi hot! Pero baka mali ako, ikaw pa tuloy ang napagalitan!’
Tumango lang si Gabe. ’Okay lang, sanay na naman ako ‘dun.’
Kinuha ni Ericka ang paper cup at saka hinimas-himas ang braso ng kaibigan. ‘Okay ka lang?’ tanong ng babae, sabay higop sa kape.
‘Balik muna ako sa kabila. Tawagin mo nalang ako kapag may kailangan si Boss.’
Disyembre ng madaling araw, malamig ang hanging dumadampi sa balat ni Gabe. Nakatitig siya sa mga nagkikislapang Christmas lights habang tumutugtog ang mga kantang pam-Pasko. Dati-rati magkakasama silang magkakapatid na nagsisimbang gabi. Ngayon, mag-isa na lang siya. Nasa Tokyo kasi ang mga bata, isinama ng tatay nila sa Disneyland. Doon daw sila magpa-Pasko at Bagong Taon. Eh ano ba namang laban niya kay Mickey Mouse?
Matapos mag-almusal ng mami at puto-bumbong sa tabi ng simbahan ay dumeretso na si Gabe sa apartment ni Daniel. Pasikat pa lamang ang araw, matagal-tagal pa ang ipaghihintay, pero mas ayaw niyang umuwi ng bahay, dahil lalo lang siyang malulungkot.
Binati ni Gabe ang receptionist at saka naupo sa sofa. Inilabas mula sa backpack ang bagong kopya ng The Graveyard Book. Bigay ng tatay niya. Ayaw niya sanang basahin kaso naubusan na siya ng libro, at wala naman sigurong masama kung tumanggap ng regalo kahit minsan. Kabubukas pa lamang niya ng libro nang may dumaang lalaki sa kanyang harapan. Nagulat siya nang makita si Daniel, galing sa pagja-jogging. Nakita siya ng amo pero ni hindi manlang siya tinanguan. Parang kahit anino ay hindi napansing naka-upo sa sofa.
Nanigas ang mga kamay ni Gabe. Naging mababaw ang kanyang paghinga at bigla siyang nakadama ng panlalamig.
‘Sir, okay ka lang?’ May pag-aalala sa mukha ng receptionist. ‘Nanginginig ka, Sir.’
Hindi siya makapagsalita. Pinilit niyang huminga ng malalim at ikalma ang sarili. Maya-maya pa’y lumapit na ang receptionist at may dalang mug ng mainit na tubig.
Nang matapos uminom ay tinanong siya ng babae kung gusto niyang pumunta sa clinic. Nagpasalamat si Gabe, subalit tumanggi sa paanyaya. ‘Okay lang ako, bigla lang akong gininaw.’ Hindi na ito bago sa kanya. Ilang linggo na rin siyang inaatake ng ganito, lalo na kapag stressed. Ayaw niyang magpa-doktor, dahil mukha namang hindi seryoso.
Hindi siya kinibo ni Daniel nang ihatid niya ito sa opisina. Aligaga ang mga tao dahil may mga dadating daw na mga bisita galing Germany. Kahit si Ericka ay stressed na stressed. Halos patakbo naman si Gabe sa pagtapos ng mga trabaho dahil sa dami ng iniuutos ng kung sinu-sinong managers.
Alas-kwatro na ng hapon nang makapagpahinga si Gabe; kakaalis lang ng mga bisita. Hindi siya nakapagtanghalian kaya’t gutom na gutom siya. Habang nagpapainit ng pagkain sa microwave oven ay umupo muna siya dahil sadyang napakasakit ng mga binti’t paa sa dami ng nilakad. Basa na nga ng pawis ang kanyang likuran at hindi pa niya nakukuhang magpalit ng t-shirt. Magpapalit nalang siya pagkatapos kumain dahil ayaw ng amo sa amoy pawis.
Tumunog na ang oven, pero bago pa man siya makatayo ay biglang pumasok ng pantry si Daniel. Napangisi ito nang makita siya.
‘Ang dami-daming trabaho, nagpapahinga ka lang dito?’
Nagsimula ang pangmamanhid sa mga kamay ni Gabe. Dumaloy ito sa kanyang braso, hanggang umabot sa batok. Nagdilim ang kanyang paningin. Hindi na niya narinig ang pagtawag sa kanyang pangalan; hindi naramdaman ang pagsalo ng mga braso bago siya tuluyang bumagsak.
Nang mahimasmasan ay nakatihaya na siya sa isang malambot na higaan. Ilang segundo pa ang nakalipas bago niya matandaan kung anong nangyari. Hinang-hina pa rin siya. Paglingon niya ay umikot ng kaunti ang paningin. Sa kanyang tabi ay nakaluhod si Daniel.
Hindi matandaan ni Gabe kung papaano siya nakarating sa kwarto ng amo, pero kung may malay lamang siya ay walang makakapilit sa kanyang bumalik dito. Nagtangka siyang tumayo, subalit pinigilan siya ng mga kamay ng amo—ni Daniel. Hindi na niya ito amo simula ngayon. Aalis na siya at hindi na siya babalik kailanman.
’Gabe… tinatawag na ni Ericka ‘yung nurse, huwag ka muna tumayo…’
Pinilit ni Gabe na maupo, nakakapit sa inside arm ng itim na sofa para i-steady and sarili. Kakayanin pa naman niyang makababa ng building… may elevator naman… at magta-taxi siya pauwi. May pera naman siyang pang taxi…
Kinuha niya sa bulsa ang susi ng kotse at iniabot ito kay Daniel. ’Magreresign na ‘ko,’ ang mahinang sabi ni Gabe, hindi makatingin sa kausap. ‘Salamat po sa lahat ng tulong nyo, pero aalis na po ako.’
‘Gabe, please,’ sabi ni Daniel, may pagsusumamo sa boses nito, ‘mag-usap tayo—’
Bumukas ang pinto at patakbong pumasok si Ericka, kasunod ang nurse mula sa clinic. Ikinuwento ni Daniel ang nagyari, at sinabi naman ng sekretarya na hindi pa siya nagtatanghalian kaya’t malamang ay ito ang dahilan ng kanyang pagkahimatay. Wala namang pakialam si Gabe sa kung ano mang pinag-uusapan nila. Ang mahalaga ay makaalis siya dito. Latang-lata nga lamang siya at walang lakas na kumilos. Ipinikit muna niya ang kanyang mga mata dahil sa pagod.
Muli siyang nagising nang may kamay na tumapik sa kanyang pisngi. ’Gabe, inumin mo muna ‘to, para magka-lakas ka.’
Wala na ang sekretarya at ang nurse, at katabi na niya si Daniel sa upuan. Isang mug ng mainit na cereal milk drink ang inilapit nito sa kanyang bibig. Parang gustong masuka ni Gabe sa amoy, pero wala na siyang nagawa nang idinikit sa labi ang inumin. Dahan-dahang uminom si Gabe. Kapag may konting natatapon ay pinupunasan ito ni Daniel ng panyo.
Nang matapos ay tila nawala ang kanyang hilo. Gutom lang pala.
Tumayo si Gabe at lumakad papunta sa bukas na pinto.
‘Gabe, wait! Walang nangyari sa amin ni Brandon at hindi ko siya binalikan. There was only you, I promise.’
Paglabas ay isinarado niya ang pinto, ni hindi nilingon ang lalaking nagsasalita. Wala na siyang ibang sasabihin kay Daniel, nasabi na niyang lahat, at wala siyang panahon para makinig sa kahit ano pa mang paliwanag.
Maliwanag ang kalangitan dahil sa milyun-milyong bituin sa langit, kumikislap na parang dyamante. Nakahiga si Gabe sa damuhan at ninanamnam ang mala-yelong lamig ng hangin. Payapa ang kapaligiran, taliwas sa nararamdaman ng kalooban.
Bakit ba ngayon lang siya bumalik ng UP Los Banos? High school pa siya nang huling makaapak dito, at simula noon ay ito na ang pinangarap niyang kolehiyo. Iyun nga lang, hindi siya pumasa sa entrance exam, at tumigil din naman siya sa pag-aaral kaya’t natapos na rin ang pangarap niyang mag-transfer dito. Marami nang buildings ang hindi niya matandaan, pero binitbit pa rin siya ng mga paa patungong Freedom Park. Walang tao sa campus dahil bakasyon na, at pakiramdam ni Gabe ay siya nalang ang natitirang tao sa mundo.
Kaninang hapon lang ba siya nag-resign sa trabaho? Parang taon na ang nakalipas. Parang labindalawang buwan simula nang umalis ng opisina at dumeretso sa bus station papuntang Los Banos. Kumain muna siya sa Jollibee at saka naglakad mula junction hanggang makarating sa open field ng unibersidad. Wala siyang dalang kahit ano maliban sa pitaka at cell phone.
Tanggap na niya ang paglayo ng loob ng mga kapatid. Tanggap na ang pagtatapos ng ugnayan nila ni Daniel.
Mali si Rusty. Hindi naman nila nalampasan ni Daniel ang problema. Lalo lang nilang sinaktan ang mga sarili bago tinapos ang lahat. Tapos na. Wala nang kasunod. Sa wakas ay malaya na siya, at pwede na niyang gawin ang kahit ano.
Parang biglang nagbukas ang kalawakan para kay Gabe. May naipon naman siya, baka pwede siyang mag-aral muli! Hindi na naman niya aalalahanin ang mga kapatid kaya’t maaari na siyang maghanap ng trabaho sa malayong lugar. Eh kung pumunta kaya siya ng Korea?
‘Gabe…’
Napatalon si Gabe sa takot, at may kasama pang sigaw. ‘Huwag kang lalapit!’ Naka-akma siya na parang manununtok.
Sa di kalayuan, kanyang naaninagan ang katawan ng isang lalaki na natatakpan ng mga anino.
’Ako ‘to.’
Lalong lumakas ang kabog ng puso ni Gabe. Putangina. Kung kailan naman mag-mu-move-on ay saka may multo ng nakaraan na nagbabalik. Tumayo siya ng tuwid. ‘Papano mo nalaman na nandito ako?’
‘Sinundan kita.’ Lumapit ang lalaki.
Parang may paru-parong nagsasayaw sa tiyan ni Gabe. ‘Stalker ka ba?’
Hindi nagsalita ang lalaki, at sa halip ay tumayo sa kanyang harapan. ‘Pareho tayo ng bus na sinakyan, hindi mo lang ako napansin—’
‘Bakit ka nandito?’
’Para mag-sorry. Sorry, Gabe, hindi ko sinasadya. Kasalanan ko, alam ko ’yon, pero sana mapatawad mo ’ko. Nagawa ko lang naman ‘yon dahil sa selos.’
‘Kaya ba ginawa mo lahat para saktan ako?’
‘Fuck.’ Pumiyok si Daniel. Hindi man nakikita ni Gabe ay alam niyang umiiyak ang kaharap. ‘I know… it was my fault and I’m sorry—’
‘Mag-Tagalog ka para maintindihan kita.’
’Iniwan ko si Brandon para sa ’yo. Tinapos ko ang anim na taon naming relasyon dahil akala ko hindi pa ’ko handang mag-asawa… kahit magpapakasal na sana kami sa Canada. Pero… na-realize ko na hindi totoo na ayaw ko lang magpakasal. Dahil nung nakita ko kayong dalawa ni Rusty, alam kong ikaw lang ang gusto kong makasama habangbuhay. Wala nang iba. Hindi lang ako sigurado dati, pero sigurado na ’ko ngayon. Natakot lang ako… pero hindi na. Hindi na ’ko takot ngayon.
’Pinilit kong magalit sa ’yo dahil hindi ko matanggap na may ibang lalaki kang minamahal, na iniwan ko si Brandon para sa wala. Hindi tama ‘yon, alam ko, pero nasaktan talaga ako, na pinili mo si Rusty kesa sa akin. Huwag ka na umalis, Gabe, please? Akin ka nalang ulit.’
Hindi makapaniwala si Gabe sa narinig. Totoo ba ’to? Parang gusto na naman niyang mahimatay sa gulat.
Tumalikod si Gabe, para lumayo at makapag-isip. Naka-isang hakbang pa lamang siya ay hindi na siya maka-galaw. Yumapos mula sa kanyang likuran si Daniel; basa ang mukha na nakapatong sa kanyang batok. Walang tunog ang iyak ni Daniel, pero nanginginig ang katawan.
Hindi alam ni Gabe kung gaano katagal silang nakatayo ng ganon. Napanood na niya ’to eh, sa Meteor Garden. Paalis si Shan Cai, tapos niyapos siya ni Dao Ming Si para pigilan. Ewan ba ni Gabe, pero dahil siguro nai-iyak na niyang lahat, napalitan na ang lungkot ng kilig. Kilig na kilig. Parang gusto niyang tumambling sa saya.
‘Kulang na lang ulan, pang pelikula na sana,’ sabi ni Gabe.
Bigla namang natawa ang lumuluhang lalaki sa kanyang likuran at lalong humigpit ang yakap nito.
Nagising si Gabe kinabukasan na kayakap ang hubad na katawan ng kasintahan. Ang sarap pakinggan. Kagabi ay sinagot na niya si Daniel, sa gitna ng damuhan, sa ilalim ng mga tala.
Doon sila tumuloy sa SEARCA Hotel sa loob ng campus. Sabik na sabik sila sa isa’t isa kaya’t wala nang pinalampas na pagkakataon upang muling magniig.
Ginising ni Gabe ng halik ang kasintahan at muling nag-isa ang kanilang mga katawan.
Hapon, December 24. Naka-upo si Gabe sa sofa at nanonood sa Love of Siam.
Lumapit si Daniel. Naka-maong na shorts, malaking puting t-shirt, walang suot sa paa, at may dalang malaking bowl ng cherries na may whipped cream. Si Gabe naman ay naka-gray pajama bottoms at walang pangtaas.
Umupo si Daniel sa hita ni Gabe at dumantay sa kanyang katawan habang kumakain. ‘Bakit umiiyak si Mew?’
’Iniwan ng putanginang Tong na ’yan. Hindi daw mababago ang pagmamahal, pero iniwan din naman. Ewan ko nga, hindi ko maintindihan. Bakit? Ayaw ba niyang magkatuluyan sila? Sabi ko na dapat si Aex nalang ang nagustuhan ni Mew eh, halata naman na may gusto ‘yung isa. Nakakaasar talaga. Wala bang happy ending?’
Napatawa si Daniel at sinubuan siya ng cherry. ‘Bakit ka affected?’
Nginuya muna ni Gabe ang prutas bago sumagot. ‘Nakakainis kasi. Maganda pa naman yung pelikula, kaso… basta!’
‘Eh kung si Rusty si Aex tapos ako si Tong, sinong pipiliin mo?’
Ngumiti si Gabe. Natutuwa talaga siya kapag nagseselos ang boyfriend. ‘Hmmm… Depende.’
‘Depende!’ Pinalo ni Daniel ang hita niya, at napatawa naman si Gabe.
’Kasi diba si Tong sinasaktan nya lang naman si Mew. Eh si Aex, loyal yun—oy, teka! ‘Wag ka umalis, joke lang! Shempre si Tong ang pipiliin ko.’ Pinaliguan ni Gabe ng halik ang batok ng nagtatampong si Daniel. Tinanggal sa kamay ang bowl ng cherries at ipinatong sa coffee table. ‘Si Tong talaga pipiliin ko, ang gwapo kaya ni Mario Maurer!’
Sa pagpupumiglas ni Daniel ay lalong hinigpitan ni Gabe ang kapit. ‘Magsama kayo ni Mario Maurer!’ sigaw ni Daniel. Tawa naman ng tawa si Gabe. Tumayo ito, buhat ang nobyo.
‘Eeep!’ Napakapit si Daniel sa leeg ni Gabe.
Dinala niya ito sa kwarto at parang laruan na itinapon sa king-sized bed.
Nagising si Gabe, madilim ang kwarto. Ang liwanag ay nanggagaling sa bukas na pinto. Sa background ay kumakanta si Joni Mitchell ng Both Sides, Now. Binalot ni Gabe ang hubad na katawan ng kumot, sapagkat napaka-lamig sa penthouse. Antok pa siya paglabas ng kwarto at naglakad na pagewang-gewang.
Alas diyes y media ng gabi, nakita niya sa wall clock. Si Daniel naman ay nasa kusina at naghahanda ng Noche Buena. Nagutom siya sa amoy ng inihaw na manok at keso.
Kaytamis ng ngiti ni Daniel na sumalubong sa kanya. Binalot niya ito ng suot na kumot at saka hinalikan ng buong pagmamahal sa labi, sa pisngi, sa talukap ng mata, sa noo. ‘I love you,’ bulong ni Gabe.
Tumawa ng mahina si Daniel. ‘I love you, too.’
Ilang segundo pa silang nanatiling magkayakap bago muling nagsalita si Daniel. ‘Ito na yata ang pinaka-masayang Pasko sa buong buhay ko.’
‘Hmm? Talaga?’ Antok pa ang boses ni Gabe, pero may ngiti sa kanyang tono. Nakapikit ang mga mata habang nilalanghap ang matamis na amoy ng lalaking mahal. Muli niya itong hinalikan sa labi. ‘Ako din. Best Christmas ever!!!’
‘Halika na, maligo na tayo. We have to be ready by midnight. I prepared something special.’
Akala ni Gabe ay maliligo sila ng sabay, subalit nauna si Daniel, para maihanda daw ang surprise.
Paglabas ni Gabe ng banyo ay nakita niyang may nakahanda nang damit para sa kanya; nakalatag sa kama. Navy blue na pantalon, puting long-sleeved dress shirt, gray na wool cardigan. Mayroon ding violet na medyas at brown na sneakers. Napatawa si Gabe sa underwear: itim na thong. Isinuot na rin niya, kaysa naman wala. Ang hirap lang isuot dahil bukod sa natural na malaki ang titi ay tumigas pa ito ngayon.
Hindi mawala ang mga ngiti hanggang sa lumabas ng kwarto. Medyo madilim ang sala, pero sa mga dingding ng dining area ay nakasabit ang napakaraming dilaw na Christmas ligths. Sa tabi ng mesa na may nakapatong na silver candelabra ay nakatayo si Daniel. Parehong-pareho sila ng suot, mula jacket hanggang sapatos.
Napansin niya na parang pinagpapawisan si Daniel.
‘Gabe,’ pagsisimula ni Daniel, ‘thank you, kasi hindi ka sumuko sa akin.’ May pangininig sa boses nito. ‘Napakabuti mong tao, hindi ko alam kung paano mo ako natagalan, pero nagpapasalamat ako sa Diyos na binigyan Niya ako ng kagaya mo. Mabait, masipag, mapagmahal, matatag… lumalaban kahit duguan na. Thank you, kasi…’ Pumiyok na si Daniel, namamasa ang mga mata, ‘kasi kung hindi, baka mag-isa lang ako ngayon. Mag-isa lang akong magpa-Pasko, kaya thank you, kasi hindi ako iniwan…’
Lumapit si Gabe para aluin ang kasintahan, pero pinigilan siya nito, ipinatong ang kaliwang palad sa kanyang dibdib. May dinukot na bagay sa kanang bulsa.
Isang platinum na singsing.
Lumuhod si Daniel at inabot ang kanyang kaliwang kamay.
‘Andrew Gabriel Mercado, I love you with all my heart. You’re the man I want to be with, forever. Will you marry me?’
Part 4: Pagsubok
Pinawi ni Gabe ang bula ng shampoo sa noo ng nobyo. Pareho silang nasa ilalim ng shower head, dumadaloy ang mainit na tubig sa mga pagod na katawan. Ilang araw na silang namamasyal sa mga tourist spots ng Hong Kong, kagaya ng Victoria Peak, Ngong Ping, at Tian Tan Buddha. Kanina lamang ay pumunta sila sa Disneyland para habulin ang fireworks display. Dahil siguro sa pagod at panginginig sa ginaw ay naging emosyonal siya nang maabutan ang mga presentasyon ng gabing iyon.
Madilim na nang makarating sila sa lugar, at naabutan na pinapapunta ang mga bisita sa main avenue, kung saan may magaganap na parada. Nang makapagtipon ang mga tao ay biglang namatay ang lahat ng ilaw sa paligid. Nakaakbay siya kay Daniel habang hinihintay kung anong mangyayari—nang biglang bumukas ang mga bumbilya, kasabay ang pagpatak ng nyebe at ang pagtugtog ng When You Wish Upon a Star. Hiyawan ang mga tao sa tuwa. Si Gabe naman ay nangingilid ang mga luha. Nakangiting sinulyapan siya ni Daniel at saka hinalikan sa pisngi. Bata pa lamang ay gusto na niyang makarating ng Disneyland. Masayang malungkot. Malungkot dahil wala sa tabi ang mga kapatid; masaya dahil kasama niya ang lalaking minamahal.
‘Talikod, love,’ sabi ni Gabe, ‘sabunin ko likod mo.’
Pikit matang sumunod si Daniel habang hinahayaan ang kasintahan na linisin ang katawan. Kanina pa ito antok na antok kaya’t binilisan na ni Gabe ang pagsasabon. Siguradong pagbagsak nito sa kama ay tulog na kaagad at hindi na nila maaabutan ang New Year countdown. ’Di bale, sulit naman ang fireworks kanina. Pwede na itong itatak na isa sa mga pinakamagandang bagay na kanyang nakita.
Matapos magbanlaw ay pinunasan niya ng malaking puting tuwalya ang nobyo at hinila ito papuntang kama. Tama nga ang hinala niya; pagbagsak pa lamang ng higaan ay pumuwesto na ito sa isang tabi at bumaluktot. Pinatay lamang ni Gabe ang ilaw at humiga; ipinatong ang comforter sa hubad nilang katawan. Nakatalikod ito sa kanya kaya’t idinantay niya ang braso’t binti para magsilbing big spoon ang katawan. Simula nang maging sila, ilang araw na ang nakararaan, ay ganito na palagi ang kanilang pwesto pagtulog.
Lubus-lubos ang pasasalamat ni Gabe sa Maykapal para sa lahat ng biyayang tinatamasa, at shempre, para sa pagmamahal ng lalaking kayakap. Ngayon ay wala na siyang pangamba dahil kanyang-kanya na si Daniel, at walang nang sino pa man ang makakaagaw nito sa kanya.
Kinabukasan ay tanghali nang nagising ang magnobyo. Binuksan ni Gabe ang heater dahil sa sobrang lamig ng kwarto. Hindi pa rin siya makapaniwala kung gaano kalamig sa Hong Kong kapag ganitong panahon, dahil kapag salitang “winter” ang usapan, Amerika lang palagi ang kanyang naiisip. Matapos magtanghalian sa kwarto ay natulog silang muli, kaya’t nang bumangon kinahapunan ay gising na gising ang kanilang diwa.
Ang sabi ni Daniel ay mag-ba-bar daw sila. Hindi naman siya mahilig magsayaw at malamang ay tatayo lang siya sa isang tabi, kaya’t nagsuot lamang sila ng plain na gray t-shirt at tight na itim na pantalon. Si Daniel naman, akala mo’y aattend ng red carpet event—pormang porma, mula sa asul na long-sleeved shirt hanggang sa Prada na sapatos. Umiling lang ito nang makita ang suot niya, subalit wala nang sinabing iba.
Inihatid sila ng kotse ng hotel papunta sa club. Habang umaandar ang Mercedes ay nakatanaw naman si Gabe sa labas at pinapanood ang makukulay na ilaw ng lansangan, ang magagandang sasakyan sa daan, ang mga taong kaybibilis maglakad, parang lahat ng pupuntahan importante.
Hindi mawala ang mangha ni Gabe sa lugar. Magaganda ang suot ng mga tao, kahit karamihan ay itim na coat at jacket. ’Yung mga kargador sa tabi-tabi mukhang hindi mahirap, palibhasa’y maputi ang balat. Bawat kanto may traffic lights, at ’yung mga bus, ang mga nakapaskil na patalastas ay mga mamahaling bag at relo. Sa Pilipinas, ang mga nakalagay sa labas ng bus, puro advertisement ng ballpen, chichirya, at mumurahing cell phone. Hindi naman sa pangmamaliit sa kanyang bansa, subalit hindi maiwasang mainggit ni Gabe. Na sana, sa Pilipinas, ganito rin kaganda, kaayos, at karangya. Siguro pwede na rin niyang ipagpasalamat na si Duterte ang nanalo sa eleksyon dahil nabawasan ng adik sa kanilang baranggay. Siguro susunod na ang pagbawas ng traffic sa EDSA. Ito pa naman ang ayaw na ayaw ng mga driver na kagaya niya.
‘Hon.’ Kinuha ni Daniel ang kanyang atensyon. ‘Sasayaw ka mamaya, ha? Baka nakatayo ka lang sa tabi.’
Tumawa si Gabe. ‘Pano mo nalaman? Hindi nga ako marunong sumayaw. Papanoorin nalang kita at sisiguraduhin kong walang lalapit sa yo.’
Ngumiti si Daniel at hinalikan siya sa labi. ‘Inom ka ng maraming alak para lumakas loob mong magsayaw.’
‘Hindi nga ako sasayaw.’
Tagaktak ang pawis sa likod ni Gabe habang umiindayog ang katawan sa saliw ng tugtog. Hindi na niya maalala kung gaano siya katagal sumasayaw sa gitna ng dance floor habang napapaligiran ng mga lalaking walang saplot pantaas. Sa lakas ng tugtog ay hindi makapag-isip ng deretso si Gabe. Lasing na lasing na siya, pero hindi naman makuhang tumigil ng katawan sa paggiling, lalo pa nang nagsunud-sunod na ang mga kanta ni Lady Gaga. Kung kani-kaninong kamay ang humahawak sa kanyang mga kalamnan, pero wala siyang pakialam. Sa loob ng mahabang panahon ay ngayon lang siya nakadama ng ganitong saya at kalayaan. Tama. Kalayaan ang tawag dito.
Ngayon lang siya nakasayaw ng parang wala nang bukas. Huli pa yata siyang nag-ganito ay JS prom nung fourth year high school, at sobrang mahiyain pa siya noon. Ang saya pala talaga!
May ngiting nakaguhit sa kanyang mga labi nang biglang maramdaman ang malakas na paghatak sa kanyang kanang braso. Nagulat siya nang makita si Daniel na mukhang malaki ang galit sa mundo. May sinasabi ito, subalit hindi niya marinig dahil nga sa ingay ng tugtugan. Sinundan na lamang niya ito palabas, subalit nakaramdam siya ng ihi kaya’t dumeretso siya sa banyo. Hindi na niya kinalabit si Daniel dahil ang bilis nitong maglakad. Matapos ang tawag ng kalikasan ay dali-dali siyang lumabas ng club, kung saan niya natagpuan ang nagpupuyos na kasintahan.
‘Saan ka nanggaling?!’
Okay, ngayon naririnig na niya ito. ‘Sa banyo,’ sagot niya.
’Baka naman sinundan ka lang ng mga lalake mo ‘don?’ Ibinato ni Daniel sa kanya ang jacket, na agad naman niyang isinuot. Iba ang tama ng nagyeyelong hangin sa balat na basa ng pawis.
Bago pa makasagot si Gabe ay tumigil na sa kanilang harapan ang itim na Mercedes, at mabilis na sumakay si Daniel. Iniwan nitong bukas ang pinto.
Namula ang mukha ni Gabe. Pinagtitinginan sila ng mga tao sa labas. Kahit mga puti at intsik ang mga ito ay siguradong alam nila ang nag-aaway sa hindi. Pumasok na rin si Gabe sa kotse.
‘Ano bang problema?’ tanong niya. Umandar na ang sasakyan. Madilim sa loob, subalit ramdam ni Gabe ang galit ng katabi.
’Anong problema? Akala ko ba boyfriend mo ’ko? Bakit mo ’ko iniwan, tapos sobra kang makipagsayaw dun sa mga malalanding lalaki na ‘yon?’
‘Ha? Ano ka ba? Sayaw lang naman! Sabi mo magsayaw ako!’ Hindi na napigilan ni Gabe na magtaas ng boses. Minsan talaga hindi niya maintindihan ang gusto ng lalaki. Sala sa init; sala sa lamig. Ngayon, kasalanan na naman niya.
Kagaya ng nakagawian, hindi nagpatalo si Daniel, kung anu-anong sinasabi na hindi naman niya maintindihan. Tumahimik na lamang siya.
Wala silang imik nang makarating sa hotel; may bigat ang mga hakbang papunta sa kwarto. Pagtalpak ng pinto ay nilingon siya ni Daniel.
’Nakainom ka lang, nakalimutan mo na ‘ko?’ sumbat nito.
‘Ano bang pinagsasasabi mo? Sino bang nagpumilit sa akin na uminom? Ayaw ko nga, diba? Tapos may mga nakikipagsayaw lang, galit ka na?’
’Eh papanong hindi ako magagalit, kung makapulupot ka ’dun sa mga lalaking ‘yon parang wala kang kasama!’
Lalong nag-init ang mukha ni Gabe. Dahil ba si Daniel ang nagbabayad ng lahat, dapat siya na rin palagi ang masusunod?
Nanginig ang kanyang mga labi. Sa sobrang inis ay hindi na niya makuhang magsalita. Pumatak na lamang ang kanyang mga luha. Palagi naman kasing ganito. Sa kanilang dalawa ni Daniel, siya ang palaging talo. Mas bata, mas walang karanasan, hindi mayaman. Papaano nga ba siya mangangatwiran? Kahit naman yata anong sabihin niya ay siya pa rin ang lalabas na mali. Eh kung umuwi nalang kaya siya? Kaso syempre wala naman sa kanya ang airline ticket, at wala rin siyang pambili ng bago.
Para namang natauhan si Daniel sa nakita. Napawi ang apoy at napalitan ng kaba. ‘Gabe? Sorry, babe, nabigla lang ako…’
Lumapit ito para hawakan siya subalit iniiwas ni Gabe ang kanyang braso. Pinunasan niya ng palad ang kanyang pisngi, hindi pa rin makapagsalita. Nakatitig lang siya kay Daniel.
‘I was wrong, okay? I’m sorry. Sorry na, please?’
Nang yumakap si Daniel ay hindi kumalas si Gabe. Gustuhin man niyang lumayo ay wala na siyang lakas. Hindi nalang siya kumibo.
Lumapat ang labi ni Daniel sa kanya. Nang hindi niya ibuka ang kanyang bibig ay itinigil ni Daniel ang ginagawa at inilapat na lamang ang noo nito sa kanyang dibdib. Huminga ng malalim at nanatiling nakatayo habang nakayapos sa kanya.
’Will you forgive me? Hindi na ‘ko magagalit, promise.’
‘Palagi ka nalang kasi… lagi nalang ikaw ang tama—’ Humihikbi siya.
’Shit. I know, I know, dapat ko talagang baguhin. ’Wag ka na umiyak, please? Sorry na, babe, hindi na ’ko magiging mainitin ang ulo, pangako. At makikinig na ’ko sa ‘yo. Kasi ayaw ko na nagtatampo ka, baka umalis ka na naman, kawawa naman ako. Tatanda akong binata.’
Kahit hindi gusto ni Gabe ay napangiti na rin siya.
‘Ayun oh, ang cute kapag ngumingiti!’
Napatawa siya.
‘Ang gwapo kapag tumatawa!’
‘Hoy, hindi mo ako makukuha sa pambobola mo.’
‘Bati na tayo?’
‘Hindi pa.’
Kinagat-kagat ni Daniel ang kanyang leeg.
‘Aray! Sige na, bati na!’
Ngumiti si Daniel at saka siya muling hinalikan sa labi. Sa pagkakataong ito ay gumanti ng halik si Gabe. At ilang sandali pa, hinila na siya ng kasintahan papuntang kwarto.
Sabik na sabik si Gabe sa kung paanong “mag-so-sorry” sa kanya ngayon si Daniel… Subalit kung ano man ang kanyang inaasahan ay pumutok na parang bula.
Tumunog ang cell phone ni Daniel at sinagot naman nito. Walang mabasang expression si Gabe kahit natapos na ang usapan. Humarap lamang sa kanya ang nobyo at hinawakan ang kanyang dalawang kamay.
Lumunok muna si Daniel bago magsalita. ‘Pinapauwi tayo ni papa sa Guimaras.’
Part 5: Ancestral House
Agad bumalik ng Pilipinas ang mag-nobyo matapos matanggap ni Daniel ang tawag ng tiyuhin. Nang makalapag sa airport ay lumipat lamang sila ng private jet na magdadala sa kanila sa lugar kung saan lumaki si Daniel, kung saan nadoon ang ancestral home ng mga Vitturini.
Nakasandal si Gabe sa upuan habang pinapanood ang mala-bulak na ulap na umaagos sa ilalim ng maliit na eroplano. Kakadaan lamang ng stewardess upang alukin siya ng inumin. Tumanggi si Gabe dahil natutulog si Daniel sa kanyang dibdib at ayaw niya itong maabala. Malakas ang pakiramdam niya na gising ang nobyo at nakapikit lamang ang mga mata nito. Gayunpaman, gusto niyang makapagpahinga si Daniel; dahil sa kanilang dalawa, ito ang mas kinakabahan sa pagbisita sa Guimaras. Hindi maintindihan ni Gabe kung bakit ang lakas ng tibok ng puso ng kasintahan. May kinatatakutan ba ito sa pag-uwi?
Mayroon siyang konting kabang nararamdaman, dahil first time niyang makakasalamuha ang ama ng nobyo, pero sabi naman ay mabait si Mr. Vitturini, parang si Sir Manny nya, kaya’t wala siyang masyadong pag-aalala. At isa pa, basta’t kasama niya si Daniel, hindi pwedeng hindi niya makaya ang kung anu mang pagsubok na daraanan.
Pinaghalong cinnamon at mint ang amoy ng buhok ni Daniel. Kaysarap sa pakiramdam. Nakayakap si Daniel sa kanya at dama ni Gabe ang init ng katawan nito. Mahal niya si Daniel. Mahal na mahal. Hindi niya alam kung papaano siya nabuhay nang mga nakaraang taon na hindi nararamdaman ang ganitong emosyon. Mabilis ang mga pangyayari—nakakahilo—subalit ganoon yata talaga ang tadhana. Bigla ka nalang gugulatin.
Ang dasal niya palagi ay sana’y hindi ito matapos; bagama’t sa likod ng kanyang isip ay naroon ang takot na baka isang araw, mawala na lamang ang pagmamahal ni Daniel sa kanya. Naiisip pa lang niya kung paano siya nasaktan bago mag-Pasko ay parang gusto na niyang manghina. Ganoon siguro ang pakiramdam araw-araw kapag dumating na ang panahon na… Hindi. Hindi sila magagaya sa kaniyang mga magulang. May pag-asa sila ni Daniel. Lalaban siya.
Nakaakbay si Gabe sa kasintahan, at ngayon ay binalot niya ito ng dalawang braso para lalong maglapit ang kanilang katawan. Ibinaon niya ang ilong sa mabangong buhok ng lalaking kayakap at saka huminga ng malalim. Sana ganito nalang araw-araw.
‘Okay ka lang ba, Dan?’ Hindi mapigilan ni Gabe na mag-usisa. Kahit dati pa, kapag problemado si Daniel, problemado din siya. ‘Bakit kanina ka pa…’ Hindi mapakali. Kinakabahan. Akala mo dadalhin sa principal’s office.
‘Kasi…’ mahinang sagot ni Daniel. Hindi pa rin ito kumikibo mula sa pwesto.
‘Kasi ano?’
Humugot ng malalim na hininga ang kanyang nobyo, kasing lalim ng problemang dinadala. Hindi muna ito sumagot.
‘May sakit ang papa mo, kaya tayo uuwi, diba? Sabi naman ni tito Manny, hindi naman malubha… Diba?’
’Isa lang ’yon sa mga dahilan. I think… ano kasi… siguro paghahatian na ’yung mga ari-arian namin. Sobrang malaking halaga. Naisip siguro nila na bago mamatay—matatanda na kasi sila—so bago sila lumisan eh maayos na ang mga dokumento ng kumpanya at mga lupain. Si papa ang panganay sa mga magkakapatid, at si uncle Manny lang ang pinaka-mabait sa lahat, wala akong puprublemahin doon, pero ‘yung iba naming kamag-anak, ewan ko ba kung bwitre o pating.’ Bumuntong hininga ulit si Daniel.
Hinagod ni Gabe ang likod ng kasintahan. Alam niyang may iba pang hindi sinasabi si Daniel. Kung business ang pag-uusapan, alam niyang kayang-kaya itong harapin ng nobyo. THE BEST ang boyfriend niya pagdating sa mga ganitong bagay, kaya’t hindi pwedeng ganito kaliit na sitwasyon lamang ang inaalala nito. ‘May iba ka pa bang gustong sabihin?’ tanong ni Gabe.
Humigpit ang yakap ni Daniel.
’Ano ba ‘yon? Hindi ako magagalit, pangako.’
Kita ni Gabe na nanginginig si Daniel. ‘Teka, umiiyak ka ba?’
Ano ba ’yan, isip-isip ni Gabe, naging mag-boyfriend lang sila, naging emosyonal na pareho. Dati naman, hindi ganito. Pero okay na rin, mas nakaka-excite ang may konting kirot ng puso.
Iniangat ni Gabe ang baba ng kasintahan upang magtama ang kanilang mga mata. Tama—may luha nga. Hinalikan ni Gabe ang dulo ng matangos na ilong ng lalaki. ‘Sige na, sabihin mo na.’
Lumunok si Daniel. ’Sana… sana hindi magbago ang pagtingin mo sa ‘kin… pagkatapos ng sasabihin ko.’
‘Oh, teka, huwag mo muna akong pangunahan. Sabihin mo muna, tapos pag-uusapan natin.’
Tumango si Daniel at saka ito umupo ng tuwid. Agad na-miss ni Gabe ang init ng katawan ng kasintahan. ‘May… Kasi ano…’ Pumikit si Daniel, humugot ng lakas. ’Nagkaroon ako ng sexual relationship sa isang pinsan ko na taga sa amin, at ‘dun sa ilang mga trabahador namin sa rancho at sa taniman ng mangga.’
Napatitig si Gabe kay Daniel, hindi nagsasalita. Lumabas naman ang dimple ni Daniel—hudyat na iiyak na naman. Biglang napatawa ng mahina si Gabe. ’Love, teka, ’yan na ba ‘yon?’
Tumulo na nga ang masaganang luha. Hinila naman ng yakap ni Gabe ang nobyo. ’Oh, sya, tahan na. Wala sa akin ‘yon. Kung ano mang nakaraan mo, wala na tayong magagawa. Tinanggap mo ako kung ano ako, at tinatanggap kita kung ano ka, at lahat ng nakaraan mo. Ayun nga lang, kung may na-murder ka dati, sabihin mo na ngayon para hindi na ako magulat.’
Mahinang tumatawa si Daniel, nakabaon ang mukha sa dibdib ni Gabe. ‘Wala akong pinatay, sira,’ sabi nito, ipit ang boses.
Muling iniangat ni Gabe ang mukha ng lalaki at sinalubong ito ng halik sa labi. Pikit-matang ninanamnam ni Gabe ang labi, dila, ngipin, at laway ng kasintahan. Matamis, lasang tsokolate, lasang pagmamahal. Marahang nag-usap ang kanilang mga dila; kinagat-kagat ni Gabe ang labi ng lalaking mahal. Humigpit ang kanilang mga yakap.
Nang maubusan ng hininga ay saka sila naghiwalay. May ngiti sa kanilang mga mata. ‘Okay ka na?’ tanong ni Gabe.
Hinila ni Daniel ang likod ng kamay ni Gabe at saka ito dinampian ng halik. ‘Okay na.’
Wala pala talagang ka-ide-ideya si Gabe kung gaano kayaman ang pamilyang papasukin niya. Paglapag ng sinasakyan nila sa Guimaras ay sinundo sila ng isang asul na Hummer. Muntik nang maglaway si Gabe sa ganda ng sasakyan. Ito ang pangarap niya eh. Hindi niya akalain na minsan sa kanyang buhay ay makakasakay siya sa ganito.
Binati ni Daniel ang driver na si Sergio, ipinakilala siya, at saka sila sumakay sa likod. Sumundot sa isip ni Gabe kung may nangyari na sa pagitan ni Sergio at Daniel, dahil gwapo at makisig din si Sergio. Pinoy na Pinoy ang kutis at talaga namang napakaganda ng katawan. Mas matangkad din ito kay Gabe siguro ng tatlong pulgada. Sa kanyang puso ay walang hinanakit o pagseselos, ewan ba niya, at sa halip ay tinitigasan lang siya kapag naiisip na noon ay sa mga taga rito nakikipagtalik ang kanyang kasintahan. Bata pa lamang si Gabe ay isinuksok na niya sa kukote na dapat open-minded siya, yung hindi basta nanghuhusga ng kahit sino, dahil sino ba naman siya para manghusga ng iba?
Puro kakahuyan at gubat ang kanilang dinaanan. Makipot ang sementadong daan, at sa magkabilang gilid ay puro halaman at naglalakihang mga puno. Dapit-hapon na kaya’t medyo madilim na ang paligid. Nai-imagine na niya kung gaano kaganda ang lugar na ito kapag maliwanag. Kung gaano kalinis ang hangin sa paligid.
Nang sabihin ni Daniel na tumapak na ang sasakyan sa property ng mga Vitturini, akala ni Gabe ay malapit na sila sa bahay. Nagkamali siya. Kilu-kilometro pa ang kanilang tinakbo. Halos bente minutos pang umandar ang sasakyan sa gitna ng mga kakahuyan bago bumungad ang mala-palasyong bahay sa gitna ng malawak na damuhan. Kumikinang ang dilaw na ilaw na nagmumula sa mga bintana ng mansyon sa ilalim ng itim na kalangitan.
Wala nang panahon si Gabe para mamangha dahil pagtapat ng sasakyan sa harap ng pintuan ng tahanan ay agad silang sinalubong ng mga tauhan para kunin ang mga gamit. Nang sila’y makapasok ay ipinakilala ni Daniel ang mga kasamahan sa bahay: si Aling Flora, ang katiwala; si Mang Kanor, asawa ni Aling Flora na isang trabahador; si Emmanuel, ang kanilang binatang anak; si Marcy at Jen, mga katulong na once-a-week lamang pumupunta para maglinis ng mansyon. At ang sabi sa kanya, kung may makita siyang iba pang mga tao sa bahay ay huwag mag-alala dahil mga tauhan din sila sa rancho at pataniman. Kalimitan daw kasi ay dito sila pinapakain ng almusal at hapunan. Ang papa naman ni Daniel ay nasa Canada pa, uuwi daw makalipas ang dalawang linggo. Ang panahong ipapamalagi nila dito ay gagamitin ni Daniel para ihanda ang mga papeles ng mga ari-arian, at kung anu-ano pa.
Sa isang guest room sila tumuloy at kinabukasan na lamang lilipat sa guest house sa likod ng mansyon. Hindi sanay si Daniel na kahalubilo ang maraming tao kaya’t mas gusto nito na sa guest house manatili habang nandirito sila.
Dahil sa pagod ay pinili nilang huwag nang maghapunan dahil kumain naman sila ng kaunti sa eroplano. Napagdesisyunan nila na magbabad sa bathtub at saka matulog. Bumagsak na nga ang malakas na ulan kaya’t napahimbing ang tulog ng magkasintahan. Ngayon sila nagbabawi sa lahat ng pagpupuyat na ginawa sa Hong Kong.
Tanghali na nang magising si Gabe. Akala niya’y alas-sais pa lamang ng umaga dahil sa dilim ng kalangitan. Iyon pala’y alas-onse na ng tanghali. Mag-isa lamang siya sa kama. Hindi naman siya nagtaka dahil sinabihan na siya kagabi ni Daniel na maaga itong aalis para mag-ayos ng papeles sa munisipyo. Kukurap-kurap niyang pinagmasdan ang cell phone. May mensahe nga mula sa nobyo, alas-nuebe nang umalis ito kanina. Pumunta na lamang daw sila sa kusina at magpaluto kay Aling Flora ng tanghalian.
Nakapagsipilyo at hilamos na si Gabe nang bumaba mula sa kwarto. Sa sobrang laki ng bahay ay maari siyang maligaw kung hindi siya magaling sa direksyon. Maraming pasilyo ang mga pintuang magkakamukha, pero natandaan ni Gabe ang mga nakasabit na larawan at paintings kaya’t alam niya kung paano mahanap ang kusina.
Tunay na napakarangya ng tahanan ng mga Vitturini. Ang kaibahan nga lang sa penthouse ni Daniel eh halatang binusog ng pagmamahal ang bahay na ito. Oo, maraming mga bagong appliances na mamahalin, pero marami ring mga lumang bagay. Magaganda pa rin naman, pero alam mong matagal nang ginagamit, gaya ng mga leather na sofa na meron nang kaunting cracks. O ang chandelier na antique. O ang mga kahoy na aparador na siguradong hindi niya kayang maikilos dahil sa bigat.
Maraming mga larawang black and white, mga larawan ng mga lalaking nasa yate at may huling malalaking isda; mga batang nakahanay sa garden at nakangiti sa camera; mga babaeng nakasakay sa kabayo; mga matatandang nagba-barbeque. Higit sa pagkamangha ay napuno ng emosyon ang damdamin ni Gabe. Balang araw kaya ay makakasama ang mga larawan niya na nakasabit sa isa sa mga dingding ng bahay na ito?
‘Gising na po pala kayo, kuya Gabe. Good morning po,’ ang bati ng binata sa kanya.
‘Ay, good morning din naman… Emmanuel, tama ba?’
‘Noel nalang po, kuya.’
Malaki ang kusina, puro bricks ang mga dingding, may malaking kahoy na mesa sa gitna. Naalala niya ang pelikulang A Walk in the Clouds ni Keanu Reeves. Parang ganito yung kusina doon sa bahay ng babaeng bida, pang Mexikano. Tingin pa lang, alam mo nang masarap ang mga putaheng niluluto dito.
Umupo si Gabe sa isang silya. Naka-gray na pajama pa siya at puting t-shirt. Naka-paa lamang siya dahil hindi siya sanay na magtsinelas sa loob ng bahay. Malinis naman at makintab ang sahig kaya okay lang. Pero kung nandito si Daniel ay mapapagalitan na naman siya dahil ayaw nito ng yapak. Sa ngayon ay ineenjoy muna niya ang lamig ng tiles.
‘Asan ang nanay mo?’ tanong ni Gabe.
‘May pinuntahan po, kuya, sa makalawa pa po ang balik. Nagluto na po siya kanina, iniinit ko nalang para makakain na tayo.’
Amoy ni Gabe ang sarap ng tomato sauce mula sa isang kaserolang nakasalang sa kalan. May hinahalo naman si Noel na pinapainit pa sa isang salamin na bowl. Sinigang na sugpo yata. ‘Sino pang ibang tao sa bahay?’
‘Tayo pa lang po, mamayang hapon pa babalik ang itay.’
Inabutan ni Noel ng tasa ng kape si Gabe at saka bumalik sa pagluluto.
Palihim na pinagmasdan ni Gabe ang binata. Sixteen lang siguro ito, batang-bata, boyish ang mukha, mestisuhin; pero ang katawan, malaman at ma-muscle, ang sarap pisil-pisilin. Nakaka-engganyo pagmasdan ang mukha nito—para silang pinag-biyak na bunga ni Coco Martin.
Sa suot nitong sando ay lutaw na lutaw ang tambok ng dibdib at mga kalamnan. At dahil hapit ang maikling shorts ay humahakab ito sa bilugang pwet. Sa itsura ng mukha ay mana sa nanay; sa katawan naman ay sa tatay. Mas maliit si Noel kay Gabe, pero malamang ay tatangkad pa ito. Ang tatay niya na si Mang Kanor ay malaking tao, malaman at maskulado rin, kayumanggi, lalo pa’t babad sa araw. Kung gaano kakinis si Noel ay ganoon naman kabalbunin ang ama nito.
‘Ang ganda ng katawan mo, Noel, ah, nag-gi-gym ka ba? Saan?’
‘Ay, salamat po, kuya, haha. Sa basement po, may gym si Boss Daniel, pinapagamit naman po sa amin.’
‘Ah, ganon ba? Mabuti pala kasi ilang araw na akong hindi nagpapapawis, nami-miss ko na. Ituro mo nalang sa akin mamaya pagkakain, ha?’
‘Araw-araw po ba kayo nagwo-work-out, kuya? Ang ganda rin po ng katawan ninyo eh.’
Ngumit si Gabe. ‘Uy, thank you. Araw-araw ako nag-gi-gym kapag may pagkakataon, pero hindi sagaran, pang maintain nalang.’
Napansin ni Gabe na malagkit ang tingin sa kanya ng binata. Sanay na siya na pagpantasyahan ng mga babae’t kalalakihan. Natutuwa naman siya. Si Noel ay siguradong papatulan niya kung wala lang siyang boyfriend. Sa ngayon, kahit gaano pa kagwapo ang nasa kanyang harapan ay hindi niya kayang magtaksil sa kasintahan…
…mapwera nalang siguro kung papayag si Daniel sa three-way?
Napatawa si Gabe sa sarili. Libog na naman ang tumatakbo sa utak niya.
Makalipas ang tatlong araw ay ganoon pa rin ang takbo ng buhay sa probinsya. Kaybagal. Si Daniel ay gabi nang nakakauwi at talagang missed na missed ito ni Gabe. Basta’t nasa bahay ay palagi silang magkadikit na akala mo’y kambal. Sa umaga ay kung sinu-sinong mga taong kinakausap nito sa bayan kagaya ng engineer, land surveyor, at kahit yata yung mayor nila.
Si Gabe naman ay palaging naiiwan kaya’t ibinubuhos nalang niya ang oras sa pagbabasa ng nobela, panonood ng DVDs, pagkain, pagtulog, at pag-gi-gym. Palagi lang siyang mag-isa dahil busy sa kusina si Aling Flora (marami ngang kumakaing trabahador kapag almusal at hapunan). Si Noel naman at Mang Kanor ay parehong nagtatrabaho sa bukirin. Isang taon daw na tigil si Noel sa paaralan, at sa susunod na pasukan ay magko-kolehiyo na ito.
Hindi pa rin nakakalipat ng guest house ang magnobyo dahil nga sa pagiging busy ni Daniel. Ayaw namang mamalagi ni Gabe sa ibang bahay na solo. Dito, kahit papaano’y may nakakausap siya.
Huwebes ng hapon, nasa salas si Gabe at kakagising lamang mula sa kanyang pag-idlip matapos ang tanghalian. At kagaya ng nakagawian, nakadamit pantulog pa rin siya. Masarap lang sa pakiramdam na magbuhay tamad—at least habang wala pa ang papa ni Daniel. Dapat pag nandito na ’yon, magpapakitang gilas na siya.
Pumunta ng bayan si Aling Flora, kaya’t aalog-alog siya sa bahay. Malakas pa rin ang ulan at wala siyang ideya kung kailan ito huhupa. Hindi tuloy siya makalabas ng mansyon para mag-gala-gala. Mula sa bintana ay kita niya ang mga nakapalibot na kakahuyan at ang itim na kalangitan. Sa likod ng guest house, ang sabi ni Daniel, ay mayroong isang sapa kung saan pwede siyang maligo. Iyon ang una niyang pupuntahan kapag sumikat na ang araw.
Dahil walang magawa ay naisip niyang libutin ang kabahayan. Bukod kasi sa gym ay wala pa siyang ibang napupuntahan kundi ang kanilang kwarto, terrace, veranda, kusina, at salas. Iniisip ni Gabe kung may multo sa bahay na ito. Ganito kasi yung mansyon sa mga pelikulang Hollywood—kay gaganda pero nakakatakot pala. Siguro meron ditong library. Tama, hahanapin niya kung may library. Siguro mas masarap magbasa ng libro doon.
Sinimulan niyang mag-ikot sa ground floor—puro nakasarado ang mga pinto. May ibang bukas, pero parang mas pormal na salas lang yata ang mga ito. Meron ding ballroom; isang malaking espasyo na may mocha na dingding at marble na sahig. May mga paintings na nakasukbit. Yung iba ay mga gawa nina Malang at Amorsolo. Mayroon ding gawa ni Picasso. ‘Grabe talaga.’ Hanggang-hangga si Gabe. Hindi na yata siya mauubusan ng ikakagulat sa bahay na ito.
Sumunod naman ay sa basement siya pumunta. (Mamaya na niya lilibutin ang second, third, at fourth floors, at ang iba pang mga istrukturang nakadikit sa main house.) Doon siya nagsimula sa may gym. Katabi nito ang isang malaking kwarto na may billard table at bar na may mga alak—Absolut Vodka, Johnny Walker, at kung anu-ano pa. Meron ding higanteng TV at brown na leather sofa. Sobrang cool, sa isip-isip ni Gabe. Retro ang design. May mga lumang posters ng Coca-Cola, ni Marilyn Monroe, mga gawa ni Andy Warhol, at may mga bagong posters ng Game of Thrones. Sino kaya ang nanonood dito ng Game of Thrones? Tatay ni Daniel?
Nakaramdam siya ng pag-ihi kaya’t dumeretso siya sa banyo katabi ng kwarto nina Mang Kanor. Malaki ito para lamang sa mga katulong, subalit ito rin yata ay ginagamit ng mga bisista kaya’t itsurang marangya pa rin.
Tapos na siyang umihi nang mapansin ang dalawang plastic na bote sa basurahan. Kumunot ang noo niya. Kung ordinaryong bote lamang ito ay hindi niya ito mapapansin, pero hindi siya maaring magkamali. Isa itong container ng labatiba o enema. Ginagamit nila ito ni Daniel panlinis ng loob ng pwet para fresh at walang mabahong amoy kapag nilalaplap nila ang tumbong ng isa’t isa. Dito pa ba naglalabatiba si Daniel? Hindi maari, dahil siya ang nagtatapon ng mga boteng pinag-gamitan nila.
Kumabog ang dibdib ni Gabe. May katalik bang iba si Daniel?? Pero… pwede rin namang sa ibang tao ang mga bote ng enema, dahil hindi lamang naman sila ang nakatira sa bahay na ito. Nakaluhod si Gabe sa banyo at nag-iisip, nang may marinig siyang ungol mula sa bandang kaliwa. Nang lingunin ay wala namang ibang nadoon kundi ang broom closet na bahagyang nakabukas ang pintuan. Tindigan ang kanyang balahibo; parang may humila papasok ng kanyang bayag. May multo yatang nagpaparamdam!
Tumayo siya. Bagama’t puno ng kaba ay nilapitan niya ang closet. Kung ano mang nasa likod nito ay hindi siya magpapatakot.
Sa kabila ng pinto ay isang espasyo na kasya ang limang tao, kung nakatayo lamang sila at hindi kumikibo. Wala itong laman kundi isang kahon ng mga basahan, walis na nakasabit sa tagiliran, batya sa sahig, at mop na nakasandal sa dingding. May poster ni Glydel Mercado, naka-pulang two-piece bikini at nakasakay sa puting kabayo. Ito ang nakatawag pansin kay Gabe—hindi dahil interesado siya sa poster ng sexy star, kundi dahil medyo nakaangat ang ibabang bahagi at kulubot na, hindi gaya ng makinis na parte sa bandang taas nito.
Marahang pumasok si Gabe at saka isinara ang pintuan ng closet. Lalong lumakas ang paghambalos ng puso. Marahang niyang ini-angat ang ilalim ng poster, at sa likod nito ay isang butas na kasing liit ng bente-singko centavos.
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Gabe sa kanyang natunghayan.
Alam na niya kung sino ang naglalabatiba ng puwet.
Si Noel, ang mas malibog na kakambal ni Coco Martin, nakadapa sa kama, nakapikit ang mga mata, bahagyang nakabukas ang bibig. Naka suot ito ng puting sando na medyo nakalilis. Gray na brief na hapit na hapit sa kaylulusog na puwitan. Kumot na nakabaluktot na binabalot ng ilang bahagi ng binti.
At si Mang Kanor.
Isang lalaking diyos sa lupa, mala-Adonis na katawan na batak ng trabaho sa kabukiran, hubo’t hubad na nakaluhod sa dulo ng kama, nagsasalsal habang sinususo ang daliri sa paa ng natutulog na anak.
[Author’s note: Nagustuhan nyo ba ang istoryang ito? Sabihin sa comment =)]
Part 6: Sa Mansion
Nanlamig ang katawan ni Gabe; tumulo ang malapot na pawis. Hindi siya makapaniwala sa nakikita. Si Mang Kanor, sinasalbahe ang sariling anak.
Umungol si Noel. Ungol ng taong sarap na sarap sa ginagawa sa kanya. Ungol na nang-a-akit.
Dama ni Gabe ang pagtigas ng sariling ari.
Sa loob ng kwarto, umaapaw ang libog ni Mang Kanor habang sinususo ang hinlalaki ng anak, habang panapanood ang matatambok na pwet na tila nag-aanyaya na mahawakan at mahalikan. Itinigil muna niya ang pagsalsal sa kargada dahil baka labasan siya nang wala sa oras. Dahan-dahan niyang ginapang ang nakadapang binatilyo, tinanggal ang kapirasong kumot na nakapatong dito, panaliguan ng halik ang binti at hita, ikinikiskis ang balbas-saradong mukha. Nag-iinit ang katawan ni Mang Kanor, lalo pa nang maamoy ay mahalimuyak na puwet ng anak. Bagong linis ito; tunay na pinaghandaan ang nagbabadyang pagromansa ng ama.
Inilabas ng matanda ang dila at hinimod ang brief. Marahang kinagat ang isang matambok na pisingi, at saka dahan-dahang ibinaba ang manipis na telang tumatakip sa kwebang nais pasukin, sibakin, paglaruan, lasahan, gahasain.
Napasinghap si Noel nang tumusok ang mainit at basang dila ng ama sa pintuan ng kanyang hiwa. Umuungol siya habang pigil ang pagkaskas ng naghuhumindig na batuta sa malambot na kama. Malamig ang hanging ibinubiga ng electric fan, subalit wala itong panama sa init na nararamdaman ng katawan. Nakalamukos ang mga kamay sa comforter habang parang asong nilalaplap ng ama ang kanyang pwerta.
Nakabaon ang mukha ng ama sa likuran ng anak. Isang kamay na nakakapit sa binti, at ang isa nama’y gumapang sa tarugo ng katalik, nilaro-laro ang ulo nito na pinapadulas ng mala-luhang likido.
‘Ang… sarap mo, anak…’ sambit ni Mang Kanor na patuloy pa rin sa ginagawa.
‘Itay…’ sambit ni Noel, may pagmamakaawa sa boses, malapit nang hinanglin, hindi alam ang gagawin, hindi alam ang sasabihin.
Napako naman si Gabe sa kinatatayuan. Hindi maalis ang titig sa katawan ng matanda. Isa itong Adonis na inalayan ng birhen—isang sariwang kabataan na bubusugin ng tamod at saka aanakan.
Gustong-gusto nang niyang umalis, subalit kung may anong pwersa ang pumipigil sa kanya. Ayaw man niyang aminin sa sarili, nais niyang matunghayan kung paano halayin ng ama ang anak.
Marahas na itinihaya ni Mang Kanor si Noel at agad na sinunggaban ang kanang utong. Napaliyad ang binatilyo sa lakas ng pagsupsop ng ama, parang gusto itong higupin at saka lunukin. Hindi napigilang mapahiyaw ang binata, ‘Itayyy!!!’ Tirik ang mata ni Noel.
Napasinghap ang namboboso nang makitang nakabaon na pala ang dalawang daliri ni Mang Kanor sa tumbong ng anak. Namimilipit si Noel sa sakit at libog, subalit wala itong magawa. Preso siya ng mga braso’t kamay ng ama. Nakapako ang maalindog na bibig sa kanyang dibdib, pinipilit siyang palabasan ng gatas. Nakamulat si Noel at nakatitig sa kawalan, habang nakabuka ang bibig at animo’y isdang inanod sa pampang.
Hindi napigilan ni Gabe ang sarili; pinisil ang kanyang naghuhumindig na tarugo, habang kaylakas ng tibok ng dibdib. Sa buong buhay niya ay ngayon lamang siya nakatunghay ng ganito ka-baboy na eksena. Panay ang kanyang himas sa sarili habang hinahalikan ni Mang Kanor ang tagiliran ng anak, habang hinihimod ang magkabilang mabuhok na kili-kili nito, habang nilalamukos ng palad ang ari ni Noel. Subalit nang angkinin na ni Mang Kanor ang labi ng anak, nang halos higupin nito ang kaluluwa ng bata, pumutok na ang sandata ni Gabe. Nakalabas sa brief ang kanyang ari, kaya’t sa pader sumirit ang ulan ng semilya. Walang ingay na lumabas sa kanyang bibig, kahit pa bahagya ang kanyang pangingisay sa tindi ng pagsabog.
Walang kamalay-malay ang mag-ama na may nanonood sa kanilang pagniniig. Subalit kung malaman man nila ay malamang na wala rin silang pakialam; sapagkat sa mga sandaling iyon, tawag ng laman ang tanging dumadaloy sa kanilang mga katawan.
Matagal nang nabasag ang inosenteng butas ni Noel. Ilang lalaki na rin ang nakagamit sa kanya, subalit iba pa rin talaga kapag tatay na niya ang sumisibak. Ito ang pinaka-malaking titing tumira sa kanya, at wala pang nakakatapat dito sa haba at taba. Kakaiba rin ang dahas na ipinapamalas sa kanya ng ama, wasak kung wasak. Pihadong lulumpo-lumpo na naman siya matapos gamitin. Pero iyon ang pinakamasarap sa lahat, ang halos hindi siya makalakad sa sakit ng pwet at katawan.
Kumapit siya nang mahigpit sa leeg ng ama nang maramdaman ang ulo ng titi nito sa bukana ng kanyang kweba. Hindi pa man siya nakaka-ayos ng pwesto ay bigla nang umulos ang kabuuan ng kanyang tatay sa masikip na hiwa. ‘Gggg—AHHHHHH!!!’ Namuti ang mga mata ni Noel sa ginagawang pagharabas ng ama.
Walang awa si Mang Kanor sa pagsibak sa nag-a-alab na butas. Labas-masok siya na parang wala nang bukas. Kantot kuneho, kantot kabayo. Hindi siya makapagpapigil. Nakatihaya si Noel sa kama, habang siya naman ay nakaluhod sa paanan nito, humahangos, naglalabas ng init ng katawan.
Tuwid ang mga binti’t hita ni Noel, nakapatong sa balikat ng ama. Nakatikom ang mga daliri sa paa. Libog na libog siya. Sa bawat pag-ulos ng kanyang itay ay tumatama ang batuta nito sa kiliti ng kanyang pagkatao. Punung-puno siya sa sobrang laki. Hindi siya makapagsalita sa sobrang sarap. Hindi siya makahinga. Dinig sa labas ng kwarto ang ingay ng pagtatama ng kanilang mga katawan, ng kanilang animo’y mapapatid na hininga.
‘Yan ang gusto mong bata ka, hindi ba?! Yung inaararo ng matabang uten ang puke mong puta ka? Batang bata ka pa ang landi mo na—ugh! UGH UGH UGH UGH UGH!!!’
‘Ah-ah-aha-ah-ahhhaaaaa… itay teka, itay! Ah!!!’
‘Kulang pa yan—ugh! Bubuntisin kitang bata ka-augh! Uhuh-uh-uh-uh!!!’
Maraming sandali ang nakalipas. Nakatihaya, nakatuwad, nakatayo, nakaupo—sa iba’t ibang posisyon siya pinagsawaan ng kanyang itay. Nariyang pasan-pasan siya habang binabarurot; nariyang nakadapa siya sa sahig at nakatuon ang kanyang ulo ang kaliwang paa ng ama habang labas-pasok ang titi nito sa kanyang kaselanan. Isa, dalawa, tatlong beses nilabasan ng tamod si Noel. Dalawa sa loob ng bibig ng tatay niya. Kung naka-ilang pasabog ang kayang ama ay hindi na niya alam. Basang basa sila ng pawis at katas ng pagsasama. Paga na naman ang kanyang tumbong.
Sa huli’y nawalan ng malay si Noel, at nang muling magising ay nakapatong na siya sa ibabaw ng ama. Natapos na rin sila sa wakas. Napawi na ang uhaw. Napatid na ang init.
Parehong malalim ang kanilang paghinga. Nakangiti si Mang Kanor. ‘Masarap ba, anak?’ tanong nito.
Dinampian ng halik ni Noel ang labi ng ama bago sumagot. ‘Masarap po, itay.’
‘Magpapakantot ka pa sa iba?’
Umiling ang binatilyo. ‘Hindi na po… simula naman po nang… kayo na ang bumabayo sa akin, hindi na po ako nagpapagamit sa iba…’
Humigpit ang yapos ni Mang Kanor ang anak. ‘Okay yan, anak. Huwag na munang pumatol sa iba, kapag nasa tamang edad ka nalang.’
Marahan silang naghalikan; parehong nakapikit ang mga mata sa pagod. Naubos ang lakas sa ginawang pagsasalo ng laman.
Sa kabila ng silid, dali-dali at marahang pinunasan ni Gabe ng basahang basa ang mga ipinutok sa dingding.
‘Patay ako kay Dan nito,’ bulong niya sa sarili.
Nagkulong si Gabe sa kwarto matapos matunghayan ang pagtatalik ng mag-ama. Pinilit niyang matulog, subalit hindi siya dalawin ng antok. Paulit-ulit na naglalaro sa kanyang isipan ang mga pangyayari sa baba at ayaw makinig ng kanyang alaga sa pakiusap na huwag na sanang isipin kung paano barurutin ni Mang Kanor si Noel. Kung paano paluwagin at laspagin ng malaking tarugo ang bulaklak ng anak. Kitang-kita sa mukha ng bata ang sakit at sarap, ang hapdi at ligaya. Ang pagtirik ng mga mata sa pawat pag-ulos ng ama.
Kaylakas ng kabog ng kanyang dibdib. Hindi niya alam kung gaano na siya katagal nakahiga at nakatalukbong ng kumot, habang ang kanyang titi’y tigas na tigas. Ayaw pang magpalabas dahil sa paghihintay sa nobyo.
Makalipas ang ilang sandali ay nabuo ang ideya sa utak ni Gabe. Isa lamang ang paraan para mawala ang kalibugan sa kanyang isipan. Ngayon lang niya ulit ito gagawin, pero… bahala na.
Tumunog ang cell phone. Pabalik na raw ng bahay si Daniel. Dali-daling nagtungo ng banyo si Gabe. Kailangan na niya itong gawin, bago pa magbago ang isipan.
Madilim ang kwarto pagdating ni Daniel. Sarado ang mga bintana at bukas ang air conditioner. Una’y nagtaka siya dahil mas gusto ni Gabe ang sariwang hangin, subalit napangiti siya nang mapansin ang mga kandilang nakapatong sa side tables, at ang lalaking nasa kama, na bahagyang natatakpan ng kumot ang matambok na puwitan. Halatang walang kahit anong saplot sa katawan ang nobyo. Bahagya itong nakatagilid upang pagmasdan ang kanyang pagdating. Marahan niyang tinanggal ang mga sapatos at lahat ng saplot bago lumapit sa higaan at umupo sa tabi ng nobyo.
Nanginig ang katawan ni Gabe nang lumapat ang mga daliri ni Daniel sa kanyang likuran. Parang hinahagod ng balahibo ang kanyang balat. Parang sasabog ang kanyang dibdib sa kaba at pagkasabik. Dumampi ang mga labi sa kanyang kaliwang tenga.
‘Na-miss mo ba ako?’
Ungol lang ang naisagot ni Gabe. Halo-halong emosyon ang tumatakbo sa kanyang puso’t isipan. Talo pa yata ang kabang kanyang naramdaman noong unang beses silang magniig ng nobyo.
Dumako ang halik sa kanyang batok, gumapang sa kanyang likuran, malambing, dahan-dahan, hanggang dumako sa dalawang bundok na nagsisiksikan. Napahinga ng malalim si Gabe at saka dumapa. Pinaghiwalay ng makalyong mga palad ang kanyang puwitan. Dama niya ang hininga ng kasintahan sa kanyang butas, at hindi niya napigilang i-angat ang likuran. Sobrang libog ang dumadaloy sa kanyang mga ugat at natakot na baka agad labasan dahil sa pagkiskis ng alaga sa kobre kama. Napatawa nang mahina si Daniel bago salakayin ang bulaklak sa kanyang harapan.
‘Ohhh, shit-shit-shit-shit-shittttt…’ Walang magawa si Gabe kung hindi kumapit ng mahigpit sa kung ano mang maabutan ng kanyang mga kamay. Malamig ang hangin, subalit nagsimula na siyang tuluan ng pawis. Pagdating sa paghimod ng puke, nangunguna si Dan, kaya’t alam niyang hindi na siya magtatagal. Pinilit na lamang niyang kayanin ang lahat, kahit gusto na niyang matunaw sa sarap at pagkakiliti, sa paglabas-masok ng dila at mga basang daliri.
Nang matapos si Daniel sa kanyang ginagawa ay nakahinga nang kaunti si Gabe. Nanginginig na bumagsak sa kama ang kanyang katawan. Hindi pa rin siya nilalabasan. Gusto na niyang magpasabog, pero iba ang kanyang hinihinay. Gamit ang mga kamay ay iniikot siya ni Daniel patihaya. Nag-aapoy sa libog ang kanilang mga mata. Dumapa si Daniel. Unti-unting naglapit ang kanilang mga mukha, nakabuka ang mga bibig, nagpapalitan ng hininga.
Kahit hindi sabihin, ramdam ni Gabe na alam ni Daniel ang nais niyang mangyari. Hindi pa nila ito nagawa kahit minsan, at hindi rin naman napag-uusapan. Wala nang salitang kailangan. Sapat na ang mga ungol at hingal, ang pangungusap ng mga mata.
Maalab na nag-espadahan ang kanilang mga dila, nagkagatan ng mga labi, nagsalo ng sarap at ligaya. Napasinghap si Gabe nang maramdaman ang muling paglalaro ng mga daliri sa kanyang lagusan. Pagkagat ni Daniel sa kanyang balikat ay napahiyaw si Gabe. Todo sa pagkalikot ng nobyo at tinutuhog nito ang kanyang g-spot. Parang kinukuryente ang kanyang katawan. Kinukuryente ng paulit-ulit. Lalo pa nang dumako ang pagdila at paghigop ni Daniel sa hugpungan ng kanyang hita at tiyan. Basang-basa ng pawis si Gabe. Masagana ang precum sa umaagos mula sa butas ng sariling alaga.
Hindi na siya makapaghintay pa. Inabot ni Gabe ang bote ng lubricant sa kanyang tagiliran, pinisil hanggang sa dumaloy ang malapot na likido sa kanyang palad, at ginamit itong pang-jakol sa titi ng kasintahan. Malakit ito. Mataba, mahaba, at maugat. Taon na ang binilang bago siya huling nakantot kaya’t siguradong mawawasak siya na parang birhen. Sa ideyang iyon ay para siyang mauulol. Sa wakas ay maangkin na ni Daniel ang kanyang pagkalalaki.
‘Dan… ngayon na, Dan… please…’ pagmamakaawa ni Gabe habang sinususo ni Daniel ang kanyang magkabilang utong.
‘Anong gusto mo, babe?’
‘Ikaw… kailangan kita.’ Hingal na hingal si Gabe. ’Kantutin mo ‘ko Dan…’
Hindi alam ni Daniel kung anong nangyari, pero nagpapasalamat siya sa kung ano mang kademonyohang sumapi sa nobyo. Simula nang magkakilala sila ay inakala niyang pure top ito, dahil sa kung paano ito kumilos at magsalita. Bagama’t mabait ay may pagka-gaspang—hindi pulido. Parang si Robin Padilla nung kabataan niya. Walang natatagong lambot kagaya kina Piolo Pascual o Enchong Dee. Wala rin namang pakialam si Daniel kung palagi siyang bottom dahil sobra-sobra magmahal si Gabe. Hindi nga niya naisip na na-miss din niyang umararo kung hindi pa niya nakitang sabik na sabik si Gabe na pasukin niya ang puke nito.
Nakatihaya si Gabe, nakasabit ang mga alak-alakan sa mga braso ni Daniel. Dahan-dahang pinapasok ng batuta ang kanyang butas. Unti-unting pinapaluwang ang maliit na lagusan. Sa ilaw ng kandila ay nakatitig sa isa’t isa ang magkasintahan. Walang ibang tao sa mundo kundi silang dalawa lamang. Nagmamahalan. Dalawang taong naging isa. Nakarating sa dulo ang batuta ni Daniel. Puno ang pakiramdam ni Gabe. Walang paglagyan ang umaapaw na pakiramdam na kanyang nadarama.
Para siyang masisiraan ng bait nang marahang hugutin ni Daniel ang alaga nito. Unti-unti, pabilis ng pabilis, pasarap nang pasarap.
‘Uhhh… ahhhh… Dan… AH! AH-AH-AH-AH-AH-AH-AH!!!!’
‘Shet ang sarap mo, Gabe!’
‘Ang laki ng titi mo, Dan, sige pahhhh… ahhh—ayan, dyan—AH! AH-FUCK! Ahet, ah-ah-ah-ah-ah!!!’
‘Puta ka, Gabe, kung alam ko lang na ganito ka kasarap, matagal na kitang hinalay!’
‘…haa—ahhh! Sige pa…’
Ibinigay ni Daniel ang kanyang nais. Gustuhin man niyang lasapin ang bawat sandali, hindi sila pareho tatagal, kaya’t binarurot na ni Daniel ng husto ang kanyang butas. Tila sunud-sunod na suntok ng kamao ang tinatanggap ng kaloob-looban ni Gabe, pabilis nang pabilis, pawasak nang pawasak ang kanyang butas. Ilang sandali pa’y sabay silang nilabasan. Si Daniel sa kweba si Gabe; habang ang kay Gabe ay talsik sa kanyang mukha. Ni hindi kinailangang dampian ng palad ang kanyang alaga. Sapat na ang marahas na pagkantot ng pinakamamahal na lalaki.
Mahaba pa ang kanilang naging gabi. Maraming tamod pa ang pinagsaluhan, at si Gabe palagi ang taya; ang kanyang butas ang tagatanggap ng troso ng kasintahan. Panay ang yakap at halikan, ang pagpapalitan ng “I love you,” ang pagpapaligaya sa isa’t isa.
Kinabukasan, hindi muna nagtrabaho si Daniel. Magkatulong silang naglipat ng gamit papunta sa guest house. At bago pa man matapos mag-ayos, ulit silang nagniig. Hindi makapaghintay sa mga bagong bagay na matutuklasan.
Nilingon ni Gabe ang nobyo habang nagluluto ng pritong itlog na maraming kamatis at sibuyas. Himbing na natutulog si Daniel sa malapad na sofa at nakabaluktot pa na parang sanggol. Ginising na niya ito kanina. Sinundan lamang siya palabas ng kwarto at saka sumalampak na naman ng tulog. Naaawa na rin si Gabe sa nobyo dahil maghapo’t magdamag itong nagtatrabaho.
Walang pagsidlan ang kanyang saya nang makalipat sa guest house. Dalawang linggo na silang nadirito, subalit hindi pa rin siya makapaniwala na sa ganitong bahay siya nakatira. Para silang nasa fairy tale. Sa paligid ay kakahuyan, at ang dalawang-palapag ay idinisenyo na pinaghalong estilo ng bahay ng mga dwende ni Snow White at ni Bilbo Baggins. Mga nakalabas na wooden beams, bilog na bintana, berdeng pintuan, mababang ceiling, mga kasangkapang hindi mo mabibili sa SM o Rustans. Ito yung tipong kailangan mong orderin ng espesyal. Pinuno naman ni Aling Flora ng groceries ang kanilang kabinet, at ng mga gulay, karne, isda, juice, chocolates, chips, at gatas ang kanilang ref. Mayroon na ring water dispenser kaya’t wala nang hahanapin pang iba.
Tuwing umaga’y naggagala si Gabe sa kakahuyan, nag-eexcercise sa harap ng bahay, naliligo sa sapa, nagbabasa, nagluluto, at sa gabi, pagdating ng kasintahan, magdamag silang magmamahalan. Perpekto. Ito lamang ang kanyang masasabi.
Nitong nakaraang tatlong gabi nga lang, halos madaling araw nang umuwi si Daniel sa dami ng tinatrabaho. Sa office sa main house ito namamalagi para sumagot ng emails, tumanggap ng bisita, at mag-review ng mga papeles. Tuwing uuwi ito ay pagod na pagod na kaya’t wala nang lakas para makipag-romansa. Okay lang naman, naiintindihan niya, pero sumasakit na ang bayag at puson niya dahil hindi nakakapagpaputok ang kanyang kargada. Kagabi lamang ay nagising siya matapos ang nag-aalab na wet dream na pinagbibidahan niya, ni Daniel, ni Mang Kanor, at ni Noel. Kinailangan niyang magtungo sa banyo para magpalit ng underwear.
Matapos ang mga niluluto ay inihanda ni Gabe ang almusal sa mesa. Nilapitan niya ang natutulog na lalaki upang ugain ang balikat nito. ‘Pogi, gising na. Susunduin pa natin ang papa mo.’
Hindi kumilos ang kasintahan. Umupo si Gabe sa paanan nito at hinimas-himas ang binti. Ang gwapo talaga ni Daniel, gising man o tulog. Naka-t-shirt lamang ito at boxer shorts kaya’t lutaw ang mabalbon na mga hita at braso. Payapa ang mukha nito at walang bahid ng pag-aalala, hindi gaya kapag nasa gitna ng trabaho. Minsan nga gusto na niya itong hilahin palabas ng mansyon para maglakad sa kakahuyan. Sayang naman ang ganda ng paligid kung hindi rin lang ma-a-appreciate.
Naalimpungatan si Daniel, at nang makita siya’y umangat ito upang umupo sa kanyang binti, yumapos sa leeg, at ibinaon ang ulo sa kayang kaliwang balikat. Niyapos niya ang nobyo, at pagkuwa’y hinimas ng buong lambing ang likod nito. Alam na niya. Ayaw nitong sumundo sa airport. Ang sabi ni Daniel ay stressful kausap ang kanyang papa, at ito malamang ang dahilan kung bakit parang ayaw nitong bumangon.
‘Gusto mo dito ka nalang?’ tanong ni Gabe ng pabulong. ‘Ako nalang ang susundo sa papa mo, sasabihin ko masakit ang tiyan mo.’
Humigpit ang kapit ni Daniel at bumuntong hininga naman si Gabe. Ganito sila minsan, halos walang usap, pakiramdaman nalang. Minsan, nakaupo lamang sila sa labas, pinagmamasdan ang kalangitan, magkahawak kamay.
‘Ano, dito ka nalang?’
‘Gurrrbrr.’
’Babe, ‘di kita maintindihan.’
‘Shabi ko… sashama ko…’
‘O, sige na, tayo ka na, kakain na tayo. Tagal mo pa naman kumilos.’
‘Hmmnggghhhh…’
Nawalan na ng pasensya si Gabe. Inilapag niya ang kasintahan na sofa, hinila ang boxers nito pababa, at saka isinubo ang malambot na titi.
Nakasubo ang straw ng soft drinks sa bibig ni Gabe, subalit hindi siya sumisipsip. Pinapanood lamang niya ang mag-ama habang nagpipigil tumawa. Ito pala ang amang kinatatakutan ni Daniel.
Matapos ang kanilang morning session, napilitan na ang kanyang nobyo na kumain at saka maligo. Naglinis muna si Gabe ng pinagkainan at ng bahay bago nag-ayos ng sarili. Maaga silang nakarating ng airport, subalit ngayon ay nakasakay sila sa isang limousine. Nang makita siya ng papa ni Daniel, ang una nitong binaggit ay: ‘Call me Papa Ben.’ Nakuha kaagad ng matanda ang kanyang paghanga at pagmamahal.
Mahigit anim na pu’ng taon na si Papa Ben, pero sa itsura nito ay aakalin mo na limampu pa lamang. Malaki ang katawan, hubog ang mga bilugang muscles, at kagaya ni Daniel, sobrang gwapo—dito takaga nagmana ang anak. Purong puti ang buhok at balbas nito na parang si Santa Claus.
Si Papa Ben ay naka-wheelchair dahil putol na ang dalawang binti nito, wala rin ang mga tuhod. Nakausot ito ng prosthetic na binti, at may sapatos pa. Gayunpaman, kahit na alam mong pilay ito, hindi mo iisipin na may kulang sa matanda. Aakalain mo pang siya ang pinakamaligayang senior citizen sa balat ng lupa. Palaging may kislap sa mata, malakas tumawa, malakas magsalita, mahilig mag-joke kahit corny, walang preno ang bibig, at mahilig tawagin si Daniel para yapusin ang kanyang ‘unico hijo,’ ‘wuchi-wuchi,’ ‘baby boy,’ ‘kulaspiro.’ Ngayon alam na ni Daniel kung bakit stressed ang boyfriend nya.
Pagkakita pa lamang sa kanila ay nagmonologue na ang matanda. Kung kamustahin si Gabe, akala mo’y ilang taon na silang magkakilala. Panay ang tanong kay Daniel kung kumakain at nag-e-excercise siyang mabuti dahil tumatanda na raw ito at dapat sabayan si Gabe sa pagiging energetic. Napahagikgik si Gabe kaya’t nakakuha siya ng kurot sa tagiliran. Natuto na siya—bawal tumawa sa tukso ng ama kapag ang anak ang tampulan.
Nang makalabas ng airport ay nagyaya si Papa Ben na kumain sa paborito nitong restaurant na malapit sa paliparan. Hindi na sila tinanong ng mga serbidor dahil nakapag-pa-reserve na pala bago pa man umalis ng Canada. Simpleng pagkaing Pinoy lamang ang inihain, subalit sa pakilasa ni Gabe ay espesyal nga talaga ang pagkakagawa. Sa sobrang fresh ng sea food ay parang nalalasahan pa niya ang dagat.
Sa isang mesa nakaupo sina Gabe, Daniel, at ang ama nito; sa kabilang mesa naman ay nakaupo si ang driver na si Sergio at ang dalawang alalay ni Papa Ben na sina Jessie at Jordan. Body guard/physical therapist/companion daw ang dalawa. Naisip ni Gabe na sa sobrang dami ng sinasabi ng matanda ay baka kailangan talaga nito ng propesyonal na makikinig. Mahirap nga naman na kakausapin mo lang ang sarili mo. Kung titingnan mo nga lamang si J&J (kung tawagin ni Papa Ben sina Jessie at Jordan), hindi mo aakalaing tagapag-alaga sila. Parang mas bagay na porn star. Mula sa pilantik ng pilikmata, sa pula ng mga labi, sa gupit ng buhok, sa kinis ng kutis, sa tattoo sa mga braso, sa tikas ng tindig, at sa laki ng katawan.
‘So, anak,’ sabi ni Papa Ben matapos humigop ng sabaw ng bulalo, ‘anong sabi Brandon nung nakahanap ka na ng tunay na mamahalin?’
‘Pa!’
‘Hindi ko talaga siya gusto, sabi ko naman dati pa.’
‘Bakit naman dito pa natin pag-uusapan? Mahiya ka naman kay Gabe!’
’O, bakit? Sigurado, gustong malaman ni Gabe, eh siya ang pinili mo, ‘di ba?’ Tumingin si papa Ben kay Gabe, seryoso ang mukha.
Hindi naman alam ni Gabe ang gagawin. Sino bang kakampihan niya? Dapat, si Daniel; pero kasi pag manugang daw, dapat biyenan ang sang-ayunan. Sumipsip na lamang siya ng Coke… pero maling desisyon pala. Sa pagpipigil niyang tumawa ay lumabas ang softdrinks sa kanyang ilong. Pulang-pula ang kanyang mukha sa kinauubo. Hinihimas ni Daniel ang kanyang likod, samantalang humahalakhak naman si Papa Ben, na akala mo’y nanonood ng batuhan ng jokes nina Dolphy at Panchito.
Pagsapit ng gabi, matapos ang hapunan, nagyaya nang pumunta ng guest house si Daniel. Gusto pa sana ni Gabe na makipagkwentuhan kay Papa Ben dahil sa dami ng natututunan niya dito (gaya ng pagtatayo ng foundation para sa mga pilay at pagkuha ng mga scholars mula sa malalayong probinsya), pero alam niyang naubos na ang lakas ng kasintahan sa pagsaway sa ama kaya’t hindi na siya umangal.
Malamig ang hanging dumadampi sa kanilang mga balat habang naglalakad pabalik ng guest house. Presko, pero hindi parang nagyeyelo, kagaya sa Hong Kong. Inabot ni Gabe ang kaliwang kamay ng nobyo at saka pinisil ng tatlo. I love you. Pumisil naman si Daniel ng apat. I love you, too.
Lumapit si Daniel para ikapit ang kaliwang braso sa bewang ng kasintahan habang kumakanta ng mahina si Gabe: When I fall inlove… It will be forever…
Itinuloy ito ni Daniel:
In a restless world like this is
Love is ended before it’s begun
And too many moonlight kisses
Seem to cool in the warmth of the sun
When I give my heart it will be completely
Or I’ll never give my heart
And the moment I can feel that you feel that way too
Is when I fall in love with you.
And the moment I can feel that you feel that way too
Is when I fall in love with you…
Natapos ang kanta na magkayapos silang sumasayaw sa ilalim ng milyun-milyong mga bituin na nakapalamuti sa kalangitan. Nakapatong ang ulo ni Daniel sa dibdib ng nobyo, sinasamyo ang mabangong amoy na matagal na niyang natutuhang mahalin.
‘Gabe…?’
‘Hmm?’
‘Thank you.’
‘Bakit?’
’Kasi mahal mo ‘ko.’
‘…Dan…?’
‘Hmm?’
’Alam mo namang hindi lang ako ang nagmamahal sa ‘yo, diba?’
‘…’
’Mahal na mahal ka ni Papa Ben. Mahal ka ni uncle Manny. Paborito ka ni Aling Flora… At syempre, nag-iisa ka lang sa buhay ko… pero, sana huwag mo isipin na ako lang ang meron ka, kasi mayaman ka sa mga taong nakapaligid sa ‘yo.’
Hindi pa rin nagsalita si Daniel, bagama’t hindi ito bumitaw sa kanya. Kung may pinagdanan itong hindi maganda sa pamilya, hindi pa iyon alam ni Gabe. Nakahanda siyang maghintay na ipagtapat ito sa kanya ng kasintahan. Ang ayaw niya lang ay isipin ni Daniel na walang ibang nagmamahal sa kanya, dahil paano nalang kapag nawala na siya? Maaaring hindi ito nakikita ni Daniel ngayon, subalit kailangan nitong buksan ang puso para tanggapin ang pagmamahal na iniaalay ng iba. Hindi niya gustong nakikitang binabalewala ni Daniel ang pag-aalala ng iba, lalo na ng ama nito. Kanina, nakita niya ang aninong bumalot sa mata ng biyenan sa hindi pagsagot ng anak sa mga tanong nito.
‘Halika na, tulog na tayo,’ mungkahi ni Daniel. Nakatungo ito habang marahang hinila siya papasok ng bahay.
Gustong maiyak ni Gabe sa pagod.
Pagod ng katawan, ng puso’t isipan. Buong araw siyang ini-interrogate ng mga kamag-anak ni Daniel. Para siyang akusado na humarap sa husgado.
Birthday ni Papa Ben kaya’t nagpahanda ito. Akala ni Gabe ay simpleng kainan lamang, subalit imbitado pala ang buong angkan at lahat na yata ng mga importantent tao sa mga katabing baranggay. Nagulat na lamang siya isang umaga na may nakahanda nang mga tents, lamesa, at upuan sa garden sa tabi ng mansyon. Akala niya nung una, may awarding ceremony, birthday lang pala.
Ang plano sana’y makikikain lamang siya at babalik na sa guest house. Ang pagkakamali niya’y nagpakilala siya sa isang matandang babae na boyfriend siya ni Daniel. Si “Tita Maribeth” pala ang ale, na nanay ng second cousin si Daniel sa pamilya ng nanay nito (may-ari ng pinakamalaking poultry farm sa probinsya, may tatlong anak na nag-aaral sa Europe, at asawa na nangibang-bahay na). Mayroon siyang makapal na salamin, makapal na make-up, buhok na kay-taas, parang bahay ng bubuyog, at malamang ay idol nito si Imelda Marcos.
Inutusan kasi siya na mag-refill ng champagne, at saka siya tinanong kung sino siya. Sana pala nagpanggap nalang siya na driver, o sana hindi nalang siya nagpakita sa birthday, tutal hindi rin naman niya makita si Papa Ben. Nang malaman ni Tita Maribeth kung sino siya, tinawag pa nito si Tita Paulette, Auntie Marie, Tito Sam, at kung sinu-sino pang tiyuhin, tiyahin, pinsan, kaibigan, at kababata ng kanyang nobyo, upang siya’y ipakilala.
‘Papano ba kayo nagkakilala ni Daniel?’ tanong ni Auntie Norma (o Auntie Alice?). ‘Hindi kasi nagkukwento sa amin yang batang yan.’ Ngayon ay ito na lamang ang natitirang kausap niya, umalis na ang iba. Hilong-hilo na si Daniel sa dami ng champagne na nainom. Naka-ilang balik na rin siya sa banyo para umihi, pero talagang hindi siya tuluyang makatakas sa mga bisita.
Hindi siya sigurado kung anong dapat sabihin, subalit may kasabihan nga na “Honesty is the Best Policy,” at ayaw din naman siyang sa huli pa mabunyag ang tunay niyang katauhan, at lasing na siya kaya’t wala na siyang pakialam. Inamin niya na dati niyang amo si Daniel. Nasan na nga ba ang boyfriend niya?
‘Oh!—’ Parang medyo natulala ang matandang babae sa sagot ni Gabe. ‘AHAHAHAHAHAHA! Okay… Well, that’s good. Uh-huh, that’s good. Well, hijo, I’ll see you around.’ Lumakad na ito palayo, papunta naman sa ibang tumpukan ng mga tao.
Pinigilan ni Gabe na mainsulto, at sa halip ay dali-daling umalis para dumaan sa kusina. Gusto niya sanang bumalik sa guesthouse, pero nakita niyang may mga taong pagala-gala sa kanyang daraanan, at ayaw niyang mainterview na namang muli. Pumipintig ang isang ugat sa kanyang sentido at wala siyang ibang nais kundi humiga sa isang tahimik at madilim na lugar, kung saan walang ibang mang-aabala sa kanya. Hindi siya pwedeng manatili sa kusina dahil sa dami ng nagaganap dito at nakakasagabal siya sa daan. Saka niya naalala na may mga bakanteng kwarto nga pala ng mga katulong sa basement. Dali-dali siyang bumaba dahil parang naririnig na naman niya ang matinis na boses ni Tita Maribeth.
Malamig ang kwarto nang siya’y magising. Wala siyang makita sa sobrang dilim. Nawala na ang pintig sa kanyang sentido pero parang magaan ang kanyang ulo at tila kay-lagkit ng kanyang laway. Kinapa niya ang cell phone sa bulsa, at saka ito tingingnan. Alas-diyes ng gabi. Apat na missed calls mula kay Daniel, at limang text messages na “Nasan ka na??” Tinangka iyang tawagan ang nobyo, pero eksakto namang namatay ang cell phone. Kanina pa nga pala ito low bat.
Ibinaba ni Gabe ang cell phone at muling ipinikit ang mata, naglabas ng malalim na buntong hininga. Siguro naman nakauwi na lahat ng mga bisita. Tatagilid na sana siya upang bumangon nang may mabigat na brasong pumatong sa kanyang dibdib.
Napatalon siya sa gulat at dali-daling tinungo switch ng ilaw sa tabi ng pintuan. Nagkalabugan ang mga silyang nabangga at natumba, at muntik pa siyang madapa. Napahiyaw si Gabe nang tumama ang paa sa binti ng mesa.
At sa huli, nang bumukas na ang ilaw, tumambad sa kanya ang hubad na katawan ng isang lalaki. Blonde, blue-eyed; naka-pantalon, pero walang saplot pantaas. Kung may mas gwapong version ni Chris Hemsworth sa Ghosbusters, eto na ’yon.
Pupungas-pungas ang lalaki nang ini-angat ang ulo nito, bakas ang pagkainis sa mukha. ‘What was that about?’
Part 7: Ang Desisyon ni Gabe
‘Gabe?’
‘Hmmm?’
‘Hon, gising na. Uuwi na tayo.’
Madilaw ang paligid. Bukas lamang ang lamp shade at nababalot ng mga anino ang kwarto. Pupungas-pungas pa si Gabe; dama nya ang kamay ng kasintahan sa balikat. Nakatulog nga pala siya sa servants’ quarters sa tabi ng gym. Huminga siya ng malalim at saka yumapos sa bewang si Daniel; nakasiksik ang mukha sa hita.
‘Uuwi na tayo,’ pag-u-ulit ni Daniel, naglalambing ang boses. ‘Halika na, pogi.’
Iniangat nang bahagya ni Gabe ang ulo at tumingin sa nobyo. ‘Dito nalang tayo matulog…’
Tumayo si Daniel at hinila pataas si Gabe, hanggang sa nakaluhod na si Gabe sa kama para magkaharap. Pagkuwa’y hinalikan nang bahagya ni Daniel ang kasintahan sa labi. ‘Sorry, hindi pwede. Maaga pa ako aalis bukas at nandon sa bahay yung mga gamit ko.’
Umakap si Gabe sa leeg ni Daniel. ’Sige, pero buhatin mo ‘ko.’
‘Ahahahaha!’ Hinalikan ni Daniel si Gabe sa pisngi. ‘Gusto mo yata ako mabalian ng likod. Halika na, tumayo ka na dyan.’
‘Uy, alam mo ba, bago mo ako gisingin, nanaginip ako. May katabi daw ako dito sa kama na foreigner. Sobrang gwapo: blonde at blue eyed. Inaaway nga lang ako eh, ewan ko ba, hindi ko gaano maintindihan kasi English,’ saad ni Gabe sabay tawa nang mahina.
‘Ah, ganon ba?’ Nakakunot ang noo ni Daniel. ‘Si Jerome yon, yung pinsan ko na namatay dito sa mansyon.’
‘Ha?! Seryoso ka ba??’
‘Aray-aray—teka hindi ko makahinga… jo-joke lang…’
Umaklas sa pagyapos si Gabe at saka pinagsusuntok ang dibdib ni Daniel. Halos mapaupo naman sa katatawa ang huli.
‘Ikaw, ayan, hilig mo kasing manood ng horror, bilis mo tuloy matakot.’ Lumapit ulit Daniel upang akapin ang binata.
’Gago ka pala eh, ‘wag mo kasi ako tatakutin! Halika na nga!’ Tumayo si Gabe, hila-hila palabas ng kwarto ang nobyo. Bukas ang mga ilaw sa hallway, pero iniiwasan niyang mapalingon sa mga nadaraanang madidilim na sulok, at baka sakaling doon nagtatago ang multo ng gwapong foreigner.
Mabagal lumipas ang mga araw sa Guimaras. Noong Bagong Taon, nang ipagpaalam ni Daniel na “dadalaw” sila dito, akala ni Gabe ay aalis din sila kaagad. Hindi niya inasahan na magtatagal pala sila. Sa ngayon ay nalalapit na ang ikatlong buwan ng kanilang pananatili sa probinsya. Paminsan-minsan, dumadalaw sila sa Maynila para puntahan ang kanyang mga kapatid. Tuluyan na niyang ibinigay sa ama ang pag-aalaga sa mga bata, para na rin sa ikabubuti ng lahat. Kita naman niyang maayos ang kalagayan ng mga ito. Hindi rin naman siya nami-miss gaano dahil halos araw-araw silang nag-uusap sa Skype.
Ayaw man niyang aminin sa sarili, nababato na si Gabe sa hasyenda. Kung anu-ano lang ang ginagawa niya, kagaya ng pag-e-ehersisyo, pagtatampisaw sa sapa, pagbabasa ng mga nobela, panonood ng sine at TV series o kaya ng mga online classes sa Coursera. Medyo nahihilig na rin siyang magdrawing at magpinta kaya’t umoorder siya ng kung anu-ano: ProMarkers, mga ballpen na iba’t-ibang kulay, lapis, color pencils, watercolor, sketchpads, at canvas. Hindi naman siya lumalampas sa allowance na ibinibigay sa kanya ng nobyo kaya okay lang. Ang problema, hindi siya magaling mag-art. Kahit anong tutorial ang panoorin niya sa YouTube, palaging mas maganda ang laman ng kanyang imahinasyon kaysa sa lumalabas sa kanyang papel at canvas. Ang sabi naman ni Daniel, kelangan daw niya ng 10,000 oras na practice para gumaling siya. ‘Ang tagal namaaaan,’ angal niya.
Dati ay sumasama siya sa mga trabahador para magtrabaho sa bukid at mag-alaga ng mga kabayo’t baka. Enjoy na enjoy si Gabe, pero nagagalit naman si Daniel dahil late na siyang nakakauwi, tapos pagod pa silang pareho. Hindi rin maiiwasan na magtalo silang dalawa, pero minabuti na niyang huwag na munang magtrabaho para maasikaso niya si Daniel pag-uwi nito sa gabi.
Noong nasa Maynila pa, kahit papaano’y nagkakausap sila kapag hinahatid at sinusundo niya ang nobyo sa opisina. Ngayon, dahil sa mansyon lang ang opisina ni Daniel, parang tanga naman na ihahatid sundo pa niya ito. Isa pa’y maraming kausap si Daniel tungkol sa business. Puro mga kamag-anak, kaya’t hindi gaanong nagpapakita si Gabe. Ayaw niyang pag-isipang nakikisawsaw siya. Meron yatang expansion na pinagtatrabahuhan ang mga kamag-anak kaya’t panay din ang business trips ng mga ito sa Australia at New Zealand. Puro mabilisan lang din at patayan sa oras.
Habang nasa ibang bansa si Daniel, naiiwan naman si Gabe sa bahay. Ayaw na nga niyang isipin ang tungkol sa sex life nila. Parang puro blowjob at quickie nalang. Kung hindi pagod si Daniel, nagmamadali naman itong umalis. At kapag nasobrahan ang pagtatalo nila, sa magkaibang kwarto sila natutulog. Nagbabati naman sila kinaumagahan, kahit kalimitan ay siya ang unang lumalapit at naglalambing kay Daniel. Inuunawa nalang ni Gabe dahil hindi naman siya ang pagod sa trabaho. At kung tutuusin, spoiled siya sa mga materyal na bagay.
Ang buong akala ni Gabe, happy ending na kapag nagkatuluyan sila ni Daniel. Ang daming beses niyang pinangarap na palagi silang magta-travel; masaya, magkasamang kumain, nagtatawanan, nagkukwentuhan. Ngayon parang palaging may mabigat na bagay na nakapatong sa kanyang dibdib. Parang palaging may kulang. Sa mga inaasal nga ni Daniel, minsan bigla nalang may kumukurot sa puso niya.
Kagaya nung nakaraang araw, naglalambing lang naman siya na ’wag na munang magtrabaho si Daniel dahil Sabado naman, pero biglang nasira ang laptop nito at siya pa ang napagbuntunan ng inis. Ayaw siya kausapin pagkatapos. Lumabas nalang si Gabe ng bahay at nagbabad ng paa sa batis, habang may tumutulong luha sa kanyang mga mata. Kinagabihan, humingi naman ng paumanhin si Daniel; mali daw ang kanyang ginawa. Pero kahit na ganon, hindi pa rin maalis sa puso’t isipan ni Gabe ang madilim na ulap na bumabalot sa kanilang pagsasama.
Huwebes ng umaga, nagising si Gabe sa tunog ng cell phone. Parang binibiyak ang kanyang ulo. Hindi niya namalayan na nakatulog na pala siya sa sofa. Sa coffee table ay may nakatumbang bote ng Jack Daniels. Walang natapon dahil naubos niyang lahat. Ang huli niyang natatandaan ay tatayo sana siya upang kumuha ng isa pang bote, pero sa kalasingan ay napaupo at tuluyan na ngang humiga. Ang sabi niya sa sarili’y lilipat siya ng kama maya-maya, subalit hindi na niya nagawa.
Tuluyan nang huminto sa pagri-ring ang cellphone bago pa man niya ito mahanap. Natatabunan kasi ng mga throw pillows at sa lugaw niyang utak ay hindi niya ito makita. Di bale, mamaya nalang.
Bumangon si Gabe at dumeretso sa banyo upang umihi, maghilamos, at magsipilyo. Pagkuwa’y pumunta sa kusina para mag-almusal—tanghalian. Mag-a-alas dose na pala. Gutom na gutom si Gabe. Halos wala nang laman ang kanilang ref dahil tamad siyang magluto kapag wala si Daniel. Isang linggo na itong hindi umuuwi kaya’t kung anu-ano nalang ang kinakain niya. At dahil nga wala siyang makitang kakainin, nagpalit ng shorts at t-shirt si Gabe para pumunta sa mansyon para makikain.
Nadatnan ni Gabe na nagliligpit ng pinagkainan si Noel.
‘Pwede pa bang makikain?’ tanong niya.
‘Kuya Gabe!’ masayang bati ng binata. ‘Oo naman po. Meron pa pong kuratcha, lechon manok, ginisang malunggay at tofu… at… ay, ubos na pala ang century egg. Upo na po kayo, ipaghahain ko po kayo.’
Kumuha si Gabe ng pinggan at kubyertos habang tinatapos ni Noel punasan ang mesa. Kumuha na rin siya ng kanin; marami-rami, dahil sa gutom. Maraming bumabati sa kanya na lumalaki na raw siya; hiyang sa probinsya. At kahit si Daniel lumalaki na rin. Nako-conscious si Gabe kaya’t doble sikap sa pag-eehersisyo. Gayunpaman, sumisikip na talaga ang kanyang mga damit. Noong huling uwi nga ni Daniel, may dalang mga bagong damit para sa kanilang dalawa. Dahil siguro sa pagka-fresh ng mga lulutuin kaya kain sila nang kaing dalawa. Wala namang reklamo si Gabe dahil siya naman ang nakikinabang sa pagka “daddy” ng katawan ni Daniel. Kung dati medyo slim ito, aba ngayon ay parang Francois Sagat na ang katawan. Ang problema, bihira naman niyang matikman, sayang lang.
‘Kuya, bakit ka po bumubuntong hininga?’ tanong ng binata.
Napatawa si Gabe. ‘Ah ganon ba? Sorry may iniisip lang.’
Napainit na pala ni Noel ang mga ulam, hindi manlang niya napansin. Basta pinuno nalang niya ng pagkain ang plato at dali-daling isinubo ang mga laman nito. Ipinaghihimay naman siya ni Noel ng kuratcha at inilalagay sa platito para basta nalang kukuha si Gabe. ‘Thank you, ha,’ sabi ni Gabe, sabay inom ng malamig na kalamansi juice.
‘Mukhang gutom ka eh.’
’Oo nga. Naparami ang inom ko kagabi at hindi pala ako nakapaghapunan kaya eto, gutom ako. ‘Wag mo sasabihin kay papa ha, magagalit yon.’
‘Bakit po kayo naglasing?’ pag-u-usisa ni Noel.
‘Oy, hindi ako naglasing ha,’ pagtanggi naman ni Gabe. ‘Naparami lang ng inom.’
‘Kasi kuya, parang malungkot yang mga mata nyo. Parang nalugi sa pautang,’ saad ni Noel, sabay tawa.
‘Hmmp!’ Wala nang masabi si Gabe. Mahirap tumanggi at ayaw niyang magsinungaling. Nakita niya ang sarili sa salamin kanina at mukha siyang adik sa pagkapula ng mga mata. Hindi pa rin siya nakakapag-ahit kaya’t lumalago na ang balbas at bigote. Sinunod-sunod nalang ni Gabe ang pagsubo para hindi na niya kailanganing sumagot sa usiserong binata. Mukhang masaya naman si Noel na pagsilbihan siya.
Nang matapos ay ayaw pang tumayo ni Gabe dahil sa kabusugan. Bibigyan pa sana siya ng carrot cake, pero tumanggi na siya.
Napansin ni Gabe ang mga ngiti sa labi ni Noel. ‘Bakit masaya ka?’ tanong ni Gabe. Lalong lumapad ang ngiti ni Noel.
‘Luluwas na po kasi ako nang Maynila sa isang linggo. Doon na daw ako pag-aaralin ni itay.’
‘Wow! Talaga? Saan?’
‘Hindi ko pa po alam. Maghahanap pa kami ng school. Basta po yung may Fine Arts o Multimedia Arts.’
May kumurot sa puso ni Gabe. Gusto din niyang mag-aral. Eh kung sabihin niya kaya kay Daniel…?
‘Galingan mo, Noel, ha. Pasalamat ka pinag-aaral ka ng mga magulang mo. Ako nga hindi pa nakakatapos.’
‘Opo, kuya. Sisipagan ko talaga para sulit yung mga ibabayad ni itay sa tuition.’
Habang nagkukwentuhan silang dalawa, hindi mawala sa isip ni Gabe ang tagpong natunghayan niya sa pagitan ni Noel at ng ama. Hindi mo mahahalata sa kanila, pero malamang ay may relasyon pa rin ang dalawa, at hindi niya alam kung may ideya ba si Aling Flora o nagbubulag-bulagan lang. Mukha namang masaya silang tatlo kapag magkakasama. Sweet pa nga ang mag-asawa. Ayun lang, kapag may lakad ang matandang babae, nawawala rin ang mag-ama, at malamang ay gumagawa ng milagro. Wala lang naman para kay Gabe. Sino ba naman siya para manghusga ng iba. Kung balang araw at malaman ni Aling Flora… Ah basta, bahala na. Ayaw din naman niyang manghimasok sa buhay ng iba.
‘Saan ka pala titira sa Maynila?’ tanong ni Gabe. ‘Kung wala ka pang titirhan, pwede dun sa bahay namin, tutal wala na namang nakatira don.’
‘Naku po, thank you, kuya! Sige po sasabihin ko kay itay. Doon daw po kasi ako papatuluyin sa mga pinsan ko, pero mas gusto ko po yata na solo lang para hindi nakakahiya… Thank you po ulit, ha?’
Gumaan ang loob ni Gabe sa kasiyahan ng binatang kaharap. Kahit medyo naiinggit siya ay masaya siya dahil matutupad na nito ang pangarap. ‘Basta alagaan mo yung bahay namin ha, para hindi masira. Hindi nga lang maganda pero maayos naman yung lugar at mababait ang mga kapitbahay.’
‘Wala pong problema, kuya,’ sabi ni Noelna nakangiti.
‘Teka, masarap ba talaga yang carrot cake mo? Pahingi na nga!’
Matapos ang ang mahigit isang oras nilang pagkukwentuhan ay nagyaya mag-gym si Gabe. Madalas niyang makasabay si Noel noon, pero ngayon ay hindi sila nagpapang-abot. Maganda rin na may taga-spot.
‘Ah, sige po. Wala na naman po akong ibang gagawin eh.’
Nakatulong ang pagwo-workout sa pagtanggal ng hangover ni Gabe. Labas sa pawis ang nilantakan niyang alak kagabi. Nakakatulong din na may kasabay siyang sexy na nagwowork-out. At lalo pa siyang ginaganahan sa malalim na paghinga at pag-ungol ng ni Noel habang nagbubuhat ng bakal. Napapatawa si Gabe sa sarili. Hindi naman siguro masamang humanga sa ibang lalaki. Wala naman silang ginagawang masama. Ang problema nga lang, talagang tigang siya nitong mga nakaraang araw at hindi niya maiwasang maglaway sa binatang maalindog sa kanyang harapan.
Habang nagbe-bench press si Noel ay nagda-dumbbells naman si Gabe. Kung napapasin ng binata na pinapanood siya ni Gabe ay hindi niya pinapahalata. Deretso lang ito sa pagwo-workout. Parang tuloy gustong dilaan ni Gabe ang pawis na dimadaloy sa kilikili nito. Eh kung yayain kaya niyang makipag-threesome sa kanila ni Daniel?
Nabilaukan si Gabe sa kanyang mga iniisip. Napaubo siya kaya’t ibinaba muna sa sahig ang mga bakal. ‘Shit,’ sabi niya sa sarili. ‘Hirap talaga ng tigang.’
Hindi sikreto kay Daniel ang tagpong nakita ni Gabe sa pagitan ni Noel at ng ama nito. Ilang araw matapos ang pangyayaring iyon ay umamin na siya kay Daniel dahil nagtataka ito kung bakit daw nadoble ang kanyang libido. Bagama’t nahihiya ay umamin na rin si Gabe. Inihanda niya ang sarili sa pagsabog ng nobyo dahil may pagkaseloso ito, pero ang hindi niya inaasahan ay ang lalong pag-init ng kanilang relasyon. Kagaya rin sa kanya ang naging epekto kay Daniel—noon. Noon yon. Dahil ngayon, malamig pa sa Disyembre ang kanilang pagsasama. Pwede pa niyang unawain dahil hindi naman ibang lalaki ang dahilan. Talaga lang stressed ito sa trabaho. Kita naman niya kung paano ang pressure na iniinda nito lalo pa sa mga kamag-anak. Pati nga si Papa Ben ganon din. Grabe magtrabaho. Alam na alam kung kanino nagmana ang anak.
‘Bakit nga pala gusto mong mag Fine Arts?’ tanong ni Gabe kay Noel. Kakatapos lang ng session nila sa gym at ngayo’y nakatayo sila sa labas ng pintuan ng kusina para magpalamig. Pareho silang nagtanggal na ng t-shirt.
Pinkish ang kulay ng kalangitan at may kainitan pa rin ang simoy ng hangin. Presko at masarap sa balat.
Sandaling nag-isip si Noel. ‘Bata pa lang po ako mahilig na akong magdrawing at pangarap ko pong gumawa ng sariling komiks kagaya ng Naruto at… hmm… Fruits Basket, at gumawa rin ng pelikula parang sa Pixar.’
‘Nakakainggit naman,’ saad ni Gabe.
‘Bakit po?’
‘Gusto ko rin kasing mag-aral.’
‘Eh ano pong pumipigil sa inyo?’
Napanganga si Gabe. Ano nga ba naman ang pumipigil sa kanya? Walang maisagot si Gabe kundi ngiti na parang tanga. Umiling-iling siya at saka huminga ng malalim. Ano nga ba? Dahil wala siyang sariling pera?
Ang totoo’y hindi pa nila napaguusapan ni Daniel ang kanilang sitwasyon. Ang lumalabas kasi ay pakain lang sya. Para bang sugar daddy niya si Daniel. Nang aminin niya ang nararamdaman sa nobyo, nasabihan pa syang huwag mag-isip nang mag-isip dahil nakakatanda raw ito ng itsura. Nakuha pang magbiro at ayaw siyang seryosohin.
Eh kung…? Eh kung magpaalam kaya siya na magaaral siyang ulit?
Biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso.
Mag-aaral siyang muli.
Napalunok si Gabe. Posible kaya? ‘Bakit naman hindi?’ Tanong niya sa sarili. Parang gusto niyang mapatalon sa tuwa. Hindi niya matandaan kung kailan siya naging ganito ka-excited.
‘Ang laki ng ngiti mo kuya, ah,’ pansin ni Noel.
‘Basta,’ sagot naman niya.
Masayang umuwi si Gabe nang hapon na iyon. Naka-shorts lamang siya na pula at nakasampay naman sa balikat ang basang t-shirt.
Sa isang iglap ay nagkaroon ng direksyon ang kanyang buhay. Parang biglang nagliwanag ang kalangitan at naglabasan ang mga bahaghari at nagtakbuhan ang mga unicorns sa tuwa. May lundag sa kanyang paglalakad pauwi ng bahay. Bakit nga naman hindi? Ngayon ay posible na siyang mag-aral muli!
Malayo-layo pa lang ay nakita na ni Gabe ang anyong nakatayo sa harap ng bahay. Natigilan siya, subalit nang maaninag kung sino ito ay napatakbo siya na animo’y batang nakita si Jollibee. Napaaga pala ang uwi ni Daniel at tila sasabog ang dibdib ni Gabe sa pagka-missed dito.
Sinalubong siya ng yakap ng nobyo at halos matumba ito sa katatawa. Ikaw ba naman ang sampahan ng lalaking kasing bigat ni Gabe. Nang makatayo ng maayos ay nagtukaan silang parang mga ibon. Daig pa ang mag-asawang bagong kasal.
‘Oo na, na-miss din kita,’ sabi ni Daniel.
‘Oo na, mahal din kita,’ saad naman ni Gabe, habang nakayapos pa rin sa nobyo, at walang pakialam kung tagaktak siya ng pawis at namamantsahan ang coat and tie nito.
‘Bagong ligo ka ba, babe?’ tanong ni Daniel, seryoso ang mukha. ‘Ang bango mo eh, nakakahilo.’
‘Sira!’ Lalong hinigpitan ni Gabe ang yapos at halos hindi naman makahinga si Daniel. Gumanti naman ng yakap ang huli hanggang sa nagkikiskisan na ang kanilang katawan. Napawi ang tawanan at napalitan ito ng malalalim na paghinga.
Dinampian ng halik ni Daniel ang leeg ni Gabe.
‘Pasok na tayo, hon,’ pag-anyaya ni Gabe.
‘Bakit naman? Enjoy pa ako dito eh.’
’May regalo ako sa ‘yo sa loob,’ bulong niya.
‘Hmmm… ito ba?’ Marahang hinihimas ni Daniel ang harapan ng shorts ng nobyo.
‘Bakit? Ayaw moooo—umph! Teka, tekahhh… baka labasan ako, ikaw rin!’
‘Hahaha…’ Nilalapirot naman ni Daniel ang magkabilang utong ni Gabe. ‘Eh bakit pa natin kelangan pumasok?’ Tinanggal ni Daniel ang t-shirt sa balikat ni Gabe at inilaglag ito sa sahig.
‘Hhaa? Eh kung may makakita sa atin? Hhmmppp…’ Naluluha si Gabe sa mga pinaggagagawa sa kanya ng kasintahan. Pinipilipit nito ang kanyang mga utong.
Pilyo ang ngiti sa mga labi ni Daniel. ‘May nakikita ka bang ibang tao? Tayo lang ang nandito.’
Tumalikod si Gabe sa nobyo, kumapit sa railings ng veranda, habang nakaharap sa kakahuyan. Sa di kalauyan ay natatanaw ang bubungan ng mansyon. Mabilis ang pagdilim ng paligid, lalo pa’t mukhang uulan ngayong gabi. Napalunok si Gabe nang maramdaman ang bukol ng kasintahan na nakutok sa kanyang pwerta. Pumalibot ang mga kamay ni Daniel sa kanyang baywang at dumampi ang mga labi nito sa kanyang leeg, mga ngiping kumakagat-kagat, dilang lumalasap sa alat ng kanyang balat. Panay ang pagsupsob ni Daniel sa parteng iyon ng kanyang leeg habang panay ang lamas ng ng mga palad sa kanyang mga suso. Napahigop ng hangin si Gabe; nanginginig ang kanyang mga tuhod. Napapikit siya sa sarap. Ayaw na niyang tumutol, dahil gusto rin naman niya. Nilingon niya ang nobyo at nagsalo sila ng mga laway. Malagkit na halikan, espadahan ng mga dila, kagatan ng mga labi.
Nang maghiwalay ang kanilang mga mukaha’y muling nakiusap si Gabe. ‘Pumasok na tayo, mahal… Walang lubricant dito…’
Ngiting puno ng kapilyuhan ang sagot ni Daniel. ’Sinong may sabi sa ‘yo,’ saad nito, at biglang ibinaba ang kanyang shorts para ilabas ang bilugang pwet. Napasingahp si Gabe dahil naipit ng garter ang kanyang titi. Nakapaloob pa rin ito sa shorts kahit labas na ang kanyang pwet. Kasabay ng dampi ng lumalamig na hangin ang tunog ng bumababang zipper sa kanyang likuran. Bumundol-bundol ang ulo ng sawa sa kanyang butas, nilalangisan ang lunggang papasukin. Mula sa bulsa ay kinuha ni Daniel ang isang pakete ng lubricant at binalot ng pampadulas ang kanyang naghuhumindig na alaga.
Tirik ang mga mata ni Gabe nang sinimulan na siyang pasukin ng kasintahan. Sumasakit ang kanyang kamay sa higpit ng kapit sa railings. Ngayon lang siya pinasok ni Daniel nang walang preparasyon. At dahil maraming araw na rin nang sila’y huling nagniig, parang birhen na naman kasikip ang kanyang kweba. ‘Dahan-dahan lang—ahhhh… shet-shet-shet—Dan, teka—AHHH!’
Muling pumulupot ang mga braso ni Daniel sa kanyang baywang, at nakapatong naman ang noo nito sa kanyang kanang balikat. Pareho silang naghahabol ng hininga, habang hinahayaan ni Daniel sa makapag-adjust si Gabe sa pagtanggap sa mala-balak niyang kargada.
Nang maka-hinga-hinga ay nagsimula nang umindayog si Daniel. Mahahaba ang hagod. Ipinaparamdam talaga sa kanya kung gaano ito kalaki. Halinghing ang sagot ni Gabe sa bawat kadyot.
‘Handa ka na?’
Nanlaki ang mga mata ni Gabe. ‘UMPPHHH!’
Mala-jackhammer ang ginawang pagbayo ni Daniel sa kanyang butas. Walang awang kinakantot ang naglalawang kaselanan. Bayo lang nang bayo si Daniel, at hindi nakikinig sa kanyang pagmamakaawa. Para siyang matutumba sa sakit at sarap. Lalo na sa sarap. Tulo ang pawis niya sa sarap.
‘Na-miss mo ba ang titi ko, Gabe? Hmm? Hmp! Hmp! Hmp! Hmp!’
‘Aaaaa—ahhh! Ang laki, Dan, tangina—ah! Sige pa, Dan, isagad mo paaa…’
‘Ganito ba?’ Mabilis na sinalsal ni Daniel ang tarugo ni Gabe, habang tuloy ang pagwasak nito sa puke ng kasintahan.
‘OO, shet—kah—ahh!’ Sirit ang tamod ni Gabe sa hangin. Naninigas ang kanyang katawan sa bawat putok; nanginginig ang mga tuhod. Kaygaan ng ulo ni Gabe sa naranasang sensanyon, lalo pa nang maramdaman na ang pagbulusok ng tamod sa loob ng kanyang puwitan.
Medyo nagdilim ang kanyang paningin. Namalayan nalang niyang nakasandal na siya sa pader at nakaluhod si Daniel sa kanyang harapan, sinasaid ang likido na inilalabas ng kanyang titi. Kiliting-kiliti si Gabe, pero wala na siyang lakas para magpumiglas. Nilalasap nalang niya ang ligayang panoorin ang kanyang mahal na sineserbisyuhan ang kanyang alaga.
‘Dan?’
‘Hmmm?’ Tumigil ang lalaki sa pagchupa, pero nakasubo pa rin ang titi sa bibig.
Inilayo muna ni Gabe ang ulo ng nobyo sa kanyang alaga. ‘May sasabihin ako,’ saad nya na nakangiti.
‘Ano?’ Mapungay ang mga mata ni Daniel, halatang katatapos lang makipag-sex. Medyo gulo-gulo pa ang buhok. Tumayo ito hanganggang magkaharap sila.
Ipinatong ni Gabe ang mga palad sa dibdib ng kasintahan at seryoso itong tiningnan sa mata. ‘Gusto kong mag-aral. Ulit.’
Nag-isip ng kaunti si Daniel at sinabing, ‘Okay, sige, kukuha tayo ng teacher.’ Itinaas ni Daniel ang pantalon at isinarado ang zipper.
Itinaas na rin ni Gabe ang shorts at saka sinundan papasok ng bahay si Daniel. ’Ano kasi… gusto ko kasi pumasok sa school. At saka Fine Arts yung course. Mas maganda kung may mga classmates, kasi sabi dun sa blog, mga classmates daw maraming natuturo sa ‘yo, parang ganon.’ Hindi malaman ni Gabe kung ang bilis ng tibok ng puso nya ay dahil sa sex o kinakabahan siya sa reaksyon ng nobyo. Bigla kasi itong naging tahimik at seryoso.
‘Tumingin ka ba kung mayroon dito sa probinsya?’ tanong ni Daniel. Nasa sala na sila at parehong nakatayo.
‘Sa… sa Maynila ko kasi gustong mag-aral… tutal palagi ka naman pumupunta ng ibang bansa, diba? I-try lang natin—’
‘Hindi.’
‘Pero, Dan—’
Nakapamewang na si Daniel. ‘Hindi nga pwede, bakit ba ang kulit mo?’
Nag-init ang mukha ni Gabe. Para siyang sasabog. ‘Teka nga! Bakit hindi pwede? Bakit ayaw mong pag-usapan muna natin?’ Mataas ang kanyang boses.
’O, pano, iiwan mo ‘ko?!’
’Nagrereklamo ba ‘ko kapag iniiwan mo ako dito? Palagi ka nalang umaalis, hindi ko na nga alam ang gagawin ko!’ Tumulo na ang mga luha ni Gabe. Nanginginig siya sa galit. Hindi niya akalaing ganito na pala karami ang lungkot at hinanakit na naipon sa kanyang dibdib.
Parang nahimasmasan naman si Daniel. ‘Mahal, sorry—’
‘Huwag mo kong hawakan.’ Itinaas ni Gabe ang kanyang mga kamay. ’Akala mo ba masaya ako dito na walang ginagawa? Na palakad-lakad lang sa tabi-tabi? Sa tingin mo ba masaya ako na nanonood lang ako ng TV kesa nagtatrabaho para sa mga kapatid ko? Bakit ikaw, lagi naman kitang inuunawa diba? Kapag dumadating kang pagod at mainit ang ulo… kapag nagagalit ka sa ‘kin kahit wala naman akong ginagawa.’ Napatawa si Gabe. ‘Yun na nga ang problema eh—WALA AKONG GINAGAWA. Ganito pala kapag may sugar daddy, para kang walang kwentang tao. Walang karapatang magdesisyon.’
Napalunok si Daniel. ‘Mahal, sorry na, sige na, payag na ko. Planuhin natin, okay?’
‘Planuhin mong mukha mo. Ganyan ka naman mangako, palaging napapako. Ilang beses ka na ba nag-cancel ng lakad natin dahil busy ka sa trabaho? Yung mga niluluto ko napapanis, kasi hindi ka umuuwi para kumain. Tapos ito pa na mahalaga para sa akin… Kelan mo naman ako balak pag-aralin? Kapag retired ka na?’ Umiling-iling si Gabe. ’Aalis na ‘ko. Hindi ko na kaya.’
‘Gabe!’ Kitang-kita sa mukha ni Daniel ang takot at pagkabigla. Para itong pinagsakluban ng langit at lupa.
Pareho silang natigilan. Kahit si Gabe ay nabigla sa mga naturan, pero hindi na ito para bawiin pa niya. Desidido na siyang umalis.
‘Hindi mo na ba ako mahal?’ Pumipiyok si Daniel dahil sa pag-iyak.
‘Mahal pa…’ Tuloy pa rin ang pagpatak ng luha ni Gabe. Wala namang duda na mahal niya si Daniel, at alam niyang hindi iyon magbabago. ‘Pero, kailangan ko talaga itong gawin.’
Hinawakan ni Daniel ang kanyang mga kamay, at sa pagkakataong ito’y hindi siya umiwas; bagkus ay hinigpitan niya ang kapit dito.
’Kung ba… kung ba papayagan—kung aalis ka, makikipag-break ka na rin sa ‘kin?’
Humagulgol na si Gabe at yumakap nang mahigpit kay Daniel. Gusto niya lamang maramdaman ang pagmamahal mula sa lalaking kayakap. Pagkuwa’y suminghot si Gabe at lumayo nang bahagya sa nobyo, at muling hinawakan ang mga kamay nito. ‘Pwede namang hindi… kung ayaw mo rin makipag-break.’
‘Ayoko. Ayokong makipaghiwalay.’
Ngumiti si Gabe, puno ng lungkot ang mga mata. Awang-awa sa nobyong kanyang iiwan. ‘Sige… aalis lang muna ako. Mag-iisip.’
‘Sa pag-so-soul-search mo sana mahanap mo ulit ako.’
Napatawa si Gabe. ‘Ang corny mo talaga.’ Sinapo ng kanang palad ang basang pisngi ni Daniel. ‘Hindi nga ako makikipag-break, diba? Aalamin ko lang kung anong gagawin ko sa buhay ko, tapos…’
‘Babalikan mo ako.’
Ngumiti si Gabe at saka hinalikan ang kasintahan sa labi.
Part 8: Ang Pagbabalik ng Nakaraan
Natatakpan ng mga ulap ang kalangitan, subalit dama pa rin ni Gabe ang init ng panahon. Wala pa siyang maayos na tulog, pero hindi niya mapigilan ang sariling maglakad-lakad sa campus grouds. May mangilan-ngilang estudyante dahil Sabado. May ilan na ring mga pamilyang namamasyal at nakaupo sa damuhan sa Freedom Park. Dala ang isang 40-litre backpack at isang duffle bag, umupo siya sa steps ng building at pinagmasdan ang likuran ni Oblation. Nandito na siya sa wakas.
Sa loob ng dalawang buwan mula nang iwan niya si Daniel, nilibot niya ang iba’t ibang parte ng Pilipinas. Nagsimula siyang mangarap na gawin ito noong mga araw na naiiwan pa siya sa bahay habang nagtatrabaho ang kanyang boyfriend. Iba’t ibang Instagram accounts tungkol sa arts at travel ang kanyang sinubaybayan, at ipinangako niya sa sarili na gagawin niya ito balang araw. At heto na nga—nagawa na niya. (At hindi pa siya tapos—tigil lang muna.) Panandalian siyang tumira siya sa Ilocos, Mindoro, Bicol, Cebu, Davao, at Palawan. Talagang nag-enjoy siya sa pagbababad sa araw, pagbabasa ng libro, paglangoy sa beach, pagja-jogging sa tabi ng mga bukirin, at pakikisalamuha sa maraming tao.
Ngayon nga lang, kailangan na niyang simulan ang kanyang plano, bago pa muli itong maipag-isangtabi. Ngayon din, kailangan na ulit niyang magkapera. Kahit gaano siya nagtipid ay naubos na ang perang naipon. (At hindi rin naman niya tinanggap ang monthly allowance na gustong ibigay ni Daniel habang siya ay nag-so-soul-search).
Sunod, dapat siyang magtrabaho sa lugar kung saan siya palaging papaalalahanan ng kung anong gusto niyang gawin na buhay. Ang totoo, gusto niyang mag-aral sa UP Los Banos, pero gusto rin niya ng Fine Arts, at sa Diliman lang mayroon noon, kaya’t hindi pa niya alam ang gagawin. Sa ngayon, habang nag-iisip, at habang nagrereview para sa UPCAT, sa Los Banos muna siya maninirahan. (Sana, makahanap agad ng trabaho!)
At kapag OK na, kapag nag-aaral na siyang muli…
Tatawagan niya si Daniel.
Malalim na naman ang kirot sa puso. Parang tinutusok ng karayom. Parang gusto na naman niyang maluha. Missed na missed na niya ang boyfriend.
Araw-araw silang magka-text, pero walang tawagan, at lalong walang Skype. Yan ang isa sa mga kondisyon niya kay Daniel. Dahil kapag narinig niya itong magmakaawa, malamang ay bigla siyang mag-eroplano pabalik ng Guimaras. Palagi rin daw siyang nami-miss ni Daniel. At palagi pa rin itong humihingi ng paumanhin sa kanya sa hindi nito pagbibigay ng panahon noon, kahit pa ilang ulit na niya itong pinatawad.
Ayaw niya lang talagang may distraction, at gusto niyang maabot ang pangarap na gamit ang sariling sikap. Kaya na niya ito ngayon dahil tatay na niya ang sagot sa lahat ng pangangailangan ng mga kapatid. Nagkausap na rin sila ang nagkapatawaran.
Nang kumulo ang tiyan ay naisipan na niyang tumayo. Hanap muna siya ng makakainan. Nag-bus siya mula Naga hanggang San Pablo, at pagkatapos ay nag-jeep naman papuntang Los Banos. Wala pa talaga siyang maayos na kain mula nang umalis ng Bicol. Pag-tingin sa relo ay mag-a-alas-onse na pala.
Makalabas ng Gate ng unibersidad ay napansin niya ang isang drawing ng lalaking umiinom sa straw ng coffee cup at may dalang cute na puppy. Black and white; printed sa isang roll-up standee sa harap ng isang photocopy shop. Sa ulo ng lalaki ay may arrow na nakaturo sa isang direksyon, at sa ilalim naman nito ay nakasulat ang salitang “coffee shop.” Nais ni Gabe na kumain ng kanin at ulam, pero natuwa talaga siya sa expression ng lalaki at lalo na doon sa aso. May bagay sa mga mukha nila na nakapagbigay ngiti sa kanya, kaya’t sinundan niya kung saan siya itinuturo ng arrow. Lumiko siya sa unang kanto sa kaliwa at dinala siya sa isang maliit na eskinita.
Masikip ang daan; kasya lamang ang dalawang taong magkasalubong na naglalakad. Sa panabi ay mga bahay na maraming tanim na mga halaman. Wala nang ibang arrows, pero isa lamang naman ang liku-likong daan kaya’t sinundan lang niya ito. At nang makarating sa dulo, medyo nanlaki ang kanyang mga mata sa pagka-cute ng coffee shop.
Gawa sa bricks ang istruktura na nasa sa gitna ng lote at napapalibutan ng ilang mga puno’t halaman. Dalawang palapag ang tindahan. Itim ang frame ng pintuan at clear na salamin ang taas na bahagi. Itim din ang frame ng mga naglalakihang bintana, at kita mula sa labas ang maliwanag at magarang interior. Hindi niya alam ang pangalan ng shop dahil walang nakasulat na kahit ano sa labas; pero sa may pintuan, nandoon na naman ang drawing ng lalaki. Ngayon ay tasa na lamang ang hawak at aktong iinumin ang laman—na malamang ay kape. Life-size na parang standee ni Alden Richards sa McDonald’s. Nakangiti ang drawing at mayroon itong speech balloon na nagsasabing “Pasok na!”
Tumunog ang bell nang bumukas ang pintuan. Amoy kape ang buong lugar at siya pa lamang ang customer dito, at wala ring tao sa counter. Naka-set na ang mga mesa’t upuan; sa tabi ng counter ay may display case na naglalaman ng cakes, pastries, at cookies; sa ceiling ay nagliliwanag ang mga Edison light bulbs. Gandang-ganda si Gabe sa lugar; subalit ang tunay na nakapagpamangha sa kanya ay ang isang buong dingding na nababalutan ng mural: bundok, sapa, ilog, jet planes, hot air balloons, dragon, mga tutubi, mga taong naka-damit Victorian, mga bahay na may orange na bubong, mga sirena, at kung anu-ano pa. Napatunganga si Gabe; nakabuka pa ang bibig. Muli siyang na-inlove.
‘Good morning.’
Muntik nang mapaigtad si Gabe sa gulat. May lalaki nang nakatayo sa tabi niya at nag-aayos ng mga rosas sa isang malaking vase na nakapatong sa rustic na chest cabinet.
Mas maliit ito sa kanya, payat, kayumanggi, may bilog na eyeglasses. Matangos ang ilong pero malaki—parang… (inisip ni Gabe kung sino nga ba ’yung artista na yon) …ah! Parang kay Adrien Brody! (Pero hindi naman ganon kalaki at katangos; medo kahugis lang). Naka-plain-dark-blue, round-neck shirt, gray na chinos, at puting Chuck Taylors. Nakangiti, pero seryoso ang mukha. Parang librarian. Yung sasawayin ka kapag maingay.
‘Ahh… waiter po kayo?’ tanong ni Gabe. ‘O manager, kasi mukha kayong manager.’
Napatawa ang lalaki. Nagulat si Gabe dahil malakas at malagong ang tawa nito. Mukhang 25 ang lalaki, pero dahil sa ngiti ay medyo bumata ang itsura. Hindi naman pala masungit.
‘Ano ako, ah, waiter-slash-all-around-boy,’ sabi nito. ‘Oorder ka? Teka, kukuha lang ako ng menu.’
Matapos sabihin ng lalaki ang order ni Gabe sa kitchen ay nakipag-kwentuhan ito sa kanya. Bakit daw sya may mga bag, saan galing, at bakit ang ganda ng pagka-itim ng kutis niya. Si Gabe naman ay ganadong magkwento. Sa sandaling oras ay karamihan sa mga ideya niya habang nasa bakasyon ay naikwento niya dito, at syempre, yung mga magagandang lugar na nakita niya habang nagta-travel. Naputol lang ang kanilang usapan nang lumabas ang babaeng chef at iniabot sa lalaki ang order. Inayos ng lalaki ang mesa niya at inilapag ang mainit na plato ng seafood pasta, isang basket ng wheat bread na may kesong puti, baso ng tubig, at baso ng brewed iced tea. Kumulo na naman ang tiyan ni Gabe dahil sa bango ng amoy.
‘O sya, iiwan na muna kita, gutom ka na pala talaga. By the way,’ inabot nito ang kamay, ‘ako nga pala si Jace. At ikaw si…’
‘Gabe.’ Nakangiti siyang nakipag-kamay kay Jace.
Nang mapag-isa ay nilantakan ni Gabe ang pagkain. Maluha-luha siya sa sarap. Ewan ba niya kung gutom lang siya o ito na ang pinaka-masarap na seafood pasta na kanyang natikman. Kain lang siya nang kain, subo lang nang subo. At nang mahimasmasan ay halos mauubos na niya ang mga ito. Tumigil muna siya dahil gusto pa niyang namnamin ang pagkain.
Hinanap ng kanyang mga mata si Jace dahil baka may comment na naman ito na nakakatawa. Simple lang ito bumanat pero laughtrip talaga.
May isa ring napansin si Gabe sa lalaki—wala itong gusto sa kanya. Hindi naman sa pagyayabang, pero medyo nakakapanibago. Medyo malamya kumilos si Jace, pero yung tingin nito sa kanya, parang natutuwa lang talaga. O baka naman straight, hindi kaya? Kapag kasi bading o babae, halatang-halata ni Gabe ’pag naglalaway at flirtatious ang mga linya. Pero si Jace, hindi. Mukhang interesado lang makipagkwentuhan, na ikinatuwa naman ni Gabe. Kung sa iba siguro ay umiiwas na siya.
Lumabas si Jace mula sa kitchen at may dalang isang poster.
‘Ano yan?’ tanong ni Gabe.
Dumeterso si Jace sa bulletin board na nakapako sa isang dingding. ‘Ah, ad ito para sa job vacancy dito sa restaurant.’
‘Ako na mag-aapply!’ Muntik na matumba ang upuan dahil napatayo si Gabe.
‘Wow, grabe ka naman ma-excite. Hindi mo pa nga alam kung anong vacancy.’ Kalmado lang na nakatingin sa kanya si Jace. ‘Marunong ka bang mag-bake? Kasi kelangan namin ng pastry chef.’
Muling naupo si Gabe dahil napahiya. Nawala ang excitement sa mukha. ‘Ah, ganun ba, hindi eh… akala ko kasi waiter…’
Iniharap sa kanya ni Jace ang poster. Una’y hindi niya maunawaan kung bakit, pero napangisi siya nang mabasa ang nakasulat dito. Wanted: Waiter with a pleasing personality and willing to start immediately.
‘Ako, gusto ko mag-apply,’ paninigurado ni Gabe, pero mas mahina na ang boses. Baka niloloko na naman sya.
‘May job experience ka ba sa pag-we-waiter?’
‘Aba, oo naman, sa coffee shop din.’
‘Kaso, Gabe, bawal ang broken-hearted dito. Palaging kasing tulala at wala sa trabaho ang focus.’
Hindi makapaniwala si Gabe sa usapan nila. Panong…? ‘Teka, bakit mo naman sinabing broken-hearted ako? Manghuhula ka ba? Wala naman akong kinukwentong lovelife ah.’
‘Yang mga mata mo oh, malungkot.’ Seryoso pa rin ang mukha ni Jace; walang halong pagbibiro. ’At kaya ka nag-travel para alamin ang mga gusto mong gawin sa buhay. At malamang, involved dyan ang lovelife. Pero ’wag ka mag-alala, mahal ka rin ‘non.’
Napanganga na lang si Gabe. May ESP yata talaga itong lalaking ito. Hindi na niya alam ang sasabihin. Bukong-buko na siya!
Tumawa si Jace. ‘Charot lang. Huwag ka nga mapaniwalain; niloloko lang kita. Nagpadala ka naman agad. Huwag kang gullible, friend, baka mabudol-budol ka nyan.’
Napatawa na rin siya kahit malakas ang topak ni Jace. Hindi siya naiinis, at bagkus ay lalo pa siyang na-e-entertain. ’Huwag mo na nga akong lokohin! Interviewhin mo nalang kaya ako. Gusto mo, i-demonstrate ko pa sa ‘yo eh.’
‘Naku wag sa akin, dahil alalay lang naman ako dito. Dun sa ka boss magpaliwanag. Teka tatawagin ko lang.’
Ang boss pala na tinutukoy ni Jace ay ang babaeng nagdala ng kanyang pagkain mula sa kitchen. Siya si Marie, ang may-ari, at isa mga chefs. Na-impress si Marie sa kayang work experience at nagustuhan ang kanyang personality. Ganoon din naman si Gabe. Sa tingin niya ay magiging mabuting boss ang babae, lalo pa’t mukhang masaya ang mga empleyado nito. Kabarkada pala nito si Jace kaya’t relaxed sila sa isa’t isa, pero kita din ni Gabe kung paano ang interaksyon ni Marie sa ibang mga staff. Para lang silang magkakaibigan,kaya’t na-excite siyang magtrabaho para dito.
Kaybilis ng mga pangyayari. Noong umaga pa lamang siyang nakarating ng UPLB pero hapon pa lang ay may trabaho’t tirahan na. Nirentahan niya ang isang studio apartment na katabi ng kay Jace. Nandoon ito sa loob ng compound na walking-distance lang sa shop. Wala namang naging problema dahil sapat pa ang kanyang pera para sa renta at deposit. Mayroon pa rin siyang natitirang pera para abutin ang araw ng sweldo. Nakahinga siya ng maluwag. Para bang nagbukas ang langit at inilatag ang lahat ng kanyang kailangan.
Sa sobrang saya, muntik na niyang tawagan si Daniel para ibahagi ang magandang balita, subalit pinigilan niya ang sarili.
Hindi pa ito ang tamang panahon.
Lumipas ang mga araw at linggo, hanggang matanto ni Gabe na Agosto na pala. Kailangan na niyang magregister para makakuha ng exam sa UP. Walang dalawang buwan ay kailangan na niyang sumabak sa eksamen. Ito na ang simula ng pagtupad niya sa kanyang mga pangarap. Pero ang araw na ring iyon ang pinaka-nakakatakot sa lahat. ’Yung araw na magdedesisyon kung saan ka ipapadpad ng buhay.
Minsan, naiisip niyang kung huwag nalang kaya mag-exam—kung sa ibang unibersidad nalang siya mag-apply. Doon sa siguradong papasa sya. At muntik na nga niyang gawin iyon, kung hindi lang siya binatukan ng bagong kaibigan. ‘Baka gusto mong tadyakan din kita!’ pananakot ni Jace. Pinayuhan din siya na sa LB na kumuha ng mga general courses. Pwede naman siyang lumipat ng Diliman kung gusto talaga niya sa susunod na taon. At isa pa’y wala raw siyang art portfolio. Kailangan daw ’yon para sa pag-a-apply sa College of Fine Arts.
Sa UPLB pala naging magkaibigan sina Jace at Marie. Magkaiba ng course, pero pareho ng kinaanibang organisasyon. Pareho nang 30 ang dalawa pero mukhang mga bagets pa rin. Ganoon yata talaga kapag walang problema sa buhay. Pagka-graduate, nag-business na si Marie ng online selling, tapos pinamanahan ng nanay ng milyones kaya nakapagpatayo ng cooffee shop. Si Jace naman, dating nagtatrabaho sa HR, pero nag-quarter-life crisis daw kaya’t nag-freelance writer nalang; at ngayon, alalay ni Marie sa shop. Mabilis niyang naging kaibigan ang dalawa at ang ibang nagtatrabaho sa restaurant, pero si Jace ang pinaka ka-close niya. Palagi silang nagkukwentuhan at nagbibiruan (palaging asar-talo si Gabe). Sa buong buhay niya, kay Jace pa lang siya nakapagkwento ng mga bagay na kadalasan ay itinatago sa iba. Walang panghuhusga ang lalaki. Nakikinig ito at sumusuporta, pero lagi rin siyang napapagalitan kapag may ginawang mali. Parang si Daniel—NAPAKA STRIKTO!
At ang nakakatawa pa, naging magkaibigan ang mga kumag sa text. Nagtatawagan pa minsan. Napapakamot nalang si Gabe kapag nagsusubong si Jace, kagaya kapag fini-flirt siya ng mga customer. Ang tingin nga ni Gabe ay mahal na rin ni Daniel si Jace, dahil ito ang nagkumbinsi kay Gabe na makipagkita na kay Daniel matapos kumuha ng exam. (At huwag na munang alalahanin kung pasado ba o hindi.) Tinawag ito ni Daniel minsan na ‘Fairy godmother.’ Ang sabi naman ni Jace habang naka-pout: ‘Always the fairy godmother; never Cinderella!’ Kaya kinabukasan, pinadalhan siya ni Daniel ng tatlong malalaking kahon ng Ferrero Rocher (yung 48 ang laman bawat isa), para daw wag nya isipin na walang nagmamahal sa kanya. Walang padala kay Gabe, pero sa halip na magselos ay kinilig pa siya. Ang sweet talaga ng boyfriend nya!
Isang umaga, pasado alas-nuebe, kagaya ng nakagawian, dalawa pa lamang sina Gabe at Jace sa restaurant. Alas-onse pa ang bukas ng shop kaya’t wala pa ang ibang staff. Nag-aayos ng payroll si Jace sa laptop habang nagpupunas naman si Gabe ng mga bintana. Ini-isprayan nya ito ng tubig at saka pinupunsan ng malinis na basahan. Makulimlim ang langit at sa kung anong dahilan ay parang nalulungkot si Gabe. Hindi niya alam kung bakit, pero pag-gising niya kanina ay mabigat ang kanyang pakiramdam. Kakasimula pa lamang niyang maglinis nang magsimulang tumugtog ang Canon in D mula sa mga speakers ng coffee shop. Parang gusto niya tuloy bumalik ng apartment at magtalukbong sa kama.
Naaninagan niya sa salamin na ngingiti-ngiti si Jace habang nakaharap sa laptop. ‘Gusto mo talagang nalulungkot ako ano?’ saad ni Gabe.
‘Huh? You were saying something?’
‘You… you like me being sad.’
Binato siya ni Jace ng eraser.
Inulit ni Gabe, ‘Why do you like making me feel bad?’
Ngumiti Jace. ‘Uyyy… gumagaling ka na talaga mag-English ngayon ha!’
Tawa naman si Gabe. ‘Shempre magaling ka mag-tutor.’
’Oo, kaya huwag kang babagsak sa exam, kundi sisingilin kita sa lahat ng oras na sinayang ko sa ‘yo.’
Umiling lang si Gabe. ‘Huwag mo nga muna ako ingglisin kuya, hindi pa naman oras ng aral. At paki-patay nga yang music. Andilim-dilim na nga ng panahon, pampaantok pa ang tugtog mo. Nakakalungkot tuloy.’
‘Ganon talaga,’ saad ni Jace. ‘Alam mo naman nakakatuwa ka panoorin kapag nagdadalamhati.’
Ibinato ni Gabe pabalik ang eraser, na sinalo naman ni Jace. ‘Sadista ka talaga.’
‘O, sya, tama na ang kwento, magpatuloy ka na sa pagtatrabaho at huwag mo akong gambalain, baka magawa kong 100 pesos lang ang sweldo mo.’
‘Sira.’ Nagpatuloy si Gabe sa paglilinis. ‘Ay, kuya. Dumaan pala dito si Marie kanina, may dalang bag ng kape, galing daw sa Indonesia.’
‘Nilista mo sa inventory?’
‘Opo.’ Nilingon ni Gabe si Jace. ‘Alam mo ba, sabi nung isang customer kahapon—’
‘Ohmygod, Gabe.’ Napatulala si Jace habang nakatingin sa labas. Parang nakikipagtitigan sa cobra. ‘May naligaw na pogi.’
Sinundan niya ang tingin ni Jace at muntik pa niyang matabig ang balde na may lamang tubig. Tinamaan na ng magaling.
Bakit biglang dumating si Rusty?!
Kinalabit ni Jace ang kaibigan. ‘Gabe, hindi mo naman sinabing sobrang hot pala ng ex-boyfriend mo,’ pabulong na sabi nito, na hindi maitago ang kilig. ’Siya yung definition ng tukso eh. Yung kung naanakan ni Adam Levine si Ricky Martin, siya na yun eh. Alam mo yung pakiramdam ko kanina pagdating niya? Alam mo yung pagbukas ng elevator tapos biglang may lalabas na gwapo tapos magkakatitigan kayo tapos mapapatanong ka: ‘God, siya na po ba? Kung hindi po siya, pwede bang siya nalang?’ Yung ganon bang pakiramdam…’
Umikot lang ang mga mata ni Gabe at saka kinurot sa tagiliran ang katabi. ‘Ang landi mo talaga. Ganyan ka naman, torpe. Lakas mong kiligin tapos utal ka naman kausapin kanina.’
Dumila si Jace. ‘Sorry, wala na kong nagawa, gwapo eh. Speechless lang, bakit, masama?’
‘Ang pangit ko siguro. Nung una mo kong nakita, daldal mo kaya.’
Nakatikim si Gabe ng mahinang sampal mula kay Jace. ’Ang naramdaman ko sa ‘yo, Gabe, lukso ng dugo, parang sa magulang, ganon.’
‘Ah, ganon pala ha—’
May lumapit na customer sa counter kaya’t hindi na nakapag-harutan ang dalawa.
Dati, marami nang kumakain sa restaurant, pero simula nang dumating si Gabe, lalo itong sumikat. Nadagdagan ng kung ilang daang followers ang Instagram account ng coffee shop, at hindi bababa sa 300 ang likes kapag candid pictures na ni Gabe ang ipino-post dito. Mabuti na lamang at maagang nakarating si Rusty nang araw na iyon dahil nakapagkwentuhan pa sila ni Gabe bago pa dumagsa ang mga customers. Nang magbukas ang restaurant ay naging sobrang busy na ang lahat. Hinintay na lamang ni Rysty si Gabe. Nakaupo siya sa isang sulok at nag-iinternet gamit ang laptop.
Kinabahan si Gabe nang mapagalamang maninirahan na muli si Rusty sa Pilipinas. Nag-resign daw ito sa pinagtatrabahuhang unibersidad sa Seoul dahil hindi pinayagang mag-sabbatical. Babalik na lamang daw siya sa pagtuturo kapag nakapagpahinga na siya. Hindi alam ni Gabe kung pagkakamali ba na kinontact niya ulit si Rusty mula nang mag-travel siya. Si Rusty nalang kasi ang natitira niyang kaibigan at kinailangan niyang may mapagkwentuhan tungkol sa mga naging problema nila ni Daniel. Wala namang balak si Gabe na makipagbalikan dito—pakikipagkaibigan lang talaga ang hangad niya. Hindi naman niya akalaing susunod sa Los Banos ang lalaki. Heto’t may dala pang mga maleta dahil sa kanya daw tumuloy pagkababa ng eroplano. Kapag nalaman ito ni Daniel, lagot siya. Sa lahat pa naman, kay Rusty malaki ang pagseselos nito.
Pagdating ng alas-singko ng hapon ay dumating na ang karelyebo ni Gabe kaya’t sinamahan niya munang maglakad sa labas ang ex-boyfriend. Iniwan nito ang mga gamit sa opisina ng coffee shop.
‘Ang ganda pala talaga dito,’ saad ni Rusty, habang nakatanaw sa bundok Makiling. Kakalampas lamang nila ng Carabao Park at naglalakad papuntang Freedom Park. Tumigil na ang ulan. Kaunting ambon nalang. Basa ang kapaligiran. Sumasayaw ang mga dahon sa mga puno dahil sa ihip ng hangin.
Hindi pa rin nagbabago ang itsura ni Rusty. Mahaba ang buhok na nakatali; may balbas at bigote na maganda ang pagkakatabas. Ang kaibahan nga lang, parang tumanda ito simula nang huli silang magkita noong nakaraang taon. Ngayon ay para bang may lungkot o galit sa mga mata nito na hindi maitago ng perpektong ngiti.
‘Rusty,’ umpisa ni Gabe. ‘Bakit ka ba nandito? Huwag mo sana isipin na pinapaalis kita, pero lilinawin ko lang na hindi kami nag-break ni Dan.’
Tumawa si Rusty. ’Oh, teka, relax! Hindi ko balak makipagbalikan sa ‘yo, sa maniwala ka man o hindi.’ Nakangiti ito na tumingin kay Gabe. ‘Nagka-problema lang sa Korea, kaya minabuti ko nang umuwi na muna dito. Ang ganda ng Los Banos, ano? Dito nalang kaya ako tumira sandali?’
Napatigil si Gabe. ‘Hay nako, hindi pwede, magagalit si Daniel.’
‘Eh kung kausapin ko? Sabihin ko na hindi kita guguluhin.’
’Buti kung maniwala sa ‘yo yon!’ Napasimangot si Gabe.
Initnaas ni Rusty ang mga kamay na parang sumusuko. ‘Okay, teka, papaliwanang lang ako.’
Muli silang naglakad nang marahan.
‘Hindi na kita mahal, Gabe,’ pagtatapat ni Rusty. ‘Nung umuwi ako dito last year, engaged na ako sa isang Koreano. Hindi ako sigurado sa sarili ko kaya umuwi ako dito para… para tingnan kong pwede pa tayo—kaso hindi na nga. Nagpakasal kami ni Joon Ki sa Los Angeles dahil American citizen naman siya. Wala na siyang pamilya. Kaso, matanda na rin, kaya siguro inatake sa puso matapos ang ilang buwan. Kaya heto, biyudo na ako. Yung mga ari-arian at business niya, minana ko lahat. Nandun sa LA at sa Seoul, pero hindi ko pa alam ang gagawin ko.’ Bumuntong hininga ito. ‘Matapos yon, nakipag-meet ako sa iba’t ibang lalaki. Date at one-night stand lang lahat. Kaso parang nadepress ako at ayoko nang lumabas ng bahay. Naospital nga ako dahil hindi ako kumakain. Saklap, diba? Iisipin mo maalwan ako sa buhay pero bakit malungkot pa rin? Ayun tapos naisip ko wala pala akong kaibigan na tunay doon. Pagtapak ko nga ng Pilipinas bigla akong nakahinga ng maluwag. Iba pa rin na nasa sariling bansa.’
Natauhan si Gabe sa mga narinig. Ngayon lang nangailangan ng tulong sa kanya si Rusty tapos ipinagtutulakan pa niya paalis. ‘Sorry, ngayon ko lang nalaman. Bakit ba hindi mo manlang ibinalita sa akin dati?’
‘Gusto ko kasi personal na sabihin.’
Habang naglalakad ay biglang pumatak na naman ang ulan. Kakalampas lang nila ng SU Building, kaya’t tinakbo na nila papuntang Baker Hall.
‘Ano nang plano mo?’ tanong ni Gabe nang makasilong na.
‘Ano pa, eh di tumira dito sa Los Banos!’ nakangiting sagot ni Rusty.
Patay.
Kagaya ng kanyang ikinakatakot, nasaktan nga si Daniel sa desisyon niyang pumayag na tumira sa Los Banos ang dating kasintahan. Kahit anong paliwanag sa text ay hindi siya maunawaan ni Daniel, hanggang sa hindi nalang ito nagreply. Kinailangan pang makialam ni Jace para magkausap silang dalawa. Ngunit sa isang kondisyon: dapat sa telepono, at hindi pwedeng text lang.
Naging emosyonal ang dalawa nang marinig ang boses ng isa’t isa. Pansamantalanag nakalimutan ang problema tungkol kay Rusty at nangibabaw ang kanilang pangungulila. Subalit sa huli, nagdesisyon si Daniel. Tuloy ang kanilang pagkikita sa unang araw ng Oktubre, pero simula ngayon, hindi muna sila mag-uusap kahit sa text. Ipinaliwanag ni Daniel na hindi mawawala ang pagmamahal niya kay Gabe, at maghihintay siya. Kailangan lang makasigurado ni Gabe sa sariling damdamin bago sila magkitang muli. Pumayag na rin si Gabe, dahil wala na siyang magagawa. Siya naman ang unang nang-iwan. Patas lang na pagbigyan niya si Daniel sa kahilingan nito ngayon.
Nang gabing mag-usap sila ng kasintahan, natulog si Gabe na puno ng lungkot ang damdamin. Magulo ang isip kung tama ba ang ginawa niya. Papaano kung ito na talaga ang katapusan ng lahat? Pero sa kabila nito, walang luhang pumatak. Tapos na yata ang panahon ng pag-iyak. Wala nang ibang pwedeng gawin kundi umayon sa pag-agos ng buhay at hintayin kung anong dadalhin ng bukas.
[ Author’s note: Did you like the story? Let us know what you think at the Comments Section!]
Part 9: Isang Paghihiwalay
Hindi niya malalaman na umaga na pala kung ’di pa tumunog ang cell phone.
Napangiwi siya nang mabasa ang text. Shit. Male-late na naman. Sa labas ng bintana ay madilim ang kalangitan. Katatapos lamang ng bagyo at may kasunod na naman daw. Bumangon siya ng kama at iniwan ang dalawang hubad na lalaki na natutulog pa rin. Dumeretso siya sa banyo para maghanda nang pumasok.
Sa kusina, habang nagsusuot ng polo ay kumuha siya ng mansanas sa ref. Hindi siya mahilig sa mansanas pero ito nalang ang natitirang pagkain. Kailangan na talaga niyang mag-grocery. Bago maubos ang prutas ay lumabas na ang dalawang lalaki na magkahawak ang kamay. Suot na nila ang mga hinubad kagabi.
‘Thank you, pre, ha,’ sabi ni Ramil na nakangiti. ‘Sa uulitin.’
‘Bye!’ sundot naman ni Alan.
Iyon lang at umalis na ang dalawa. Mag-asawa sila; naghanap ng ka-threesome sa Tinder. Gwapo pareho kaya pumayag siya. Pangatlong beses na nilang nag-sex kagabi, pero napagdesisyunan niya na huli na ’to. Naiingit lang siya kung paano magmahalan ang dalawa. Mas mabuti pang bumalik nalang sa mga single.
Makalabas ng bahay ay nag-selfie muna siya at nag-post sa IG account ng coffeeshop. #readyforwork!
Ilang sandali pa’y nagsimula nang bumuhos ang mga likes at comments.
Pagdating sa restaurant, nadatnan niyang nakasimangot si Gabe. ‘Oh, hindi ako late, ha?’ pagtatanggol niya sa sarili.
Inirapan siya nito at sinabing, ‘Sabi mo tutulong ka mag-ayos bago ang opening.’ Mahina lang ang boses, pero halatang nagpupuyos. Palagi nalang itong masungit, ewan ba niya. Hindi naman siya late. Sampung minuto pa bago magbukas ang resto.
‘Good morning, Rusty!’ bati ni Jace. Perky na naman. Ngumiti lang si Rusty. Wala pa siyang ganang makipag-usap sa bestfriend ni Gabe. Okay naman si Jace; maayos kausap, matalino, nakakatawa, pero hindi gwapo. Ni hindi manlang hipon. Kahit ayaw nito pahalata ay alam niyang may gusto ito sa kanya. Ang problema, ayaw na ayaw niyang nagpapa-asa ng taong hindi naman niya kayang suklian ang pagtingin.
Pumasok si Rusty ng banyo para umihi at magsalamin. Kailangan perpekto siya pagdating ng kanyang mga fans—este, customers.
‘Kuya, bakit mo ba kinukunsinti yang taong yan? Late na naman!’ bulong ni Gabe nang makapasok ng banyo si Rusty.
‘Grabe ka naman! Diba nga nagka-problema yung tao? Give him some slack. Oh, ano ibig sabihin ng “give him some slack?”’
‘Additional freedom,’ sagot ni Gabe na nakasimangot. ’Pero nakakainis na talaga. Magta-tatlong linggo na siya dito sa trabaho, tamad pa rin! Aba, kung may problema sya, ‘wag nya dalhin sa trabaho. Bakit ba kasi pinayagan kong dito tumira yan?’
Napangiti si Jace. ’Yan ang gusto ko sa ‘yo, friend, very professional ka talaga. Tama yan, aasenso ka, for sure.’
Bumuntong hininga nalang si Gabe. Kapag si Rusty na ang usapan, lagi itong pinagtatanggol ni Jace. Hindi lang bulag ang pag-ibig. Pipi, bingi, pilay, at tanga-tangahan pa. Iniba nalang din ni Gabe ang usapan.
’Bakit ba “friend” ang tawag mo sa ‘kin? Diba yan din ang tawag mo dun sa kaibigan mo sa Sweden?’
’Si Trevor? Ah, “friendship” talaga tawag ko ‘don. Kaso nga, oo, minsan “friend” din. Hahaha…’
’Eh di dapat iba ang tawag mo sa ‘kin kasi nga bestfriends na tayo,’ pagmamaktol ni Gabe.
’Ano ba dapat? Bestfriend #2? Kasi diba yung Bestfriend #1 ko nasa Dubai? Tapos yung “BFF” naman, taken na rin, kasi si Odet na ’yon. So, ano nalang tawag ko sa ‘yo?’
Nag-isip si Gabe. ‘Bestie nalang kaya?’
Sumimangot si Jace. ‘Bakit? Para Billy Crawford tapos Vice Ganda? Tapos, ikaw si Billy, ako si Vice?’
‘Hindi,’ sagot ni Gabe. ‘Coco Martin at Vice Ganda. Ako si Coco, ikaw si Vice.’ Sabay tawa nang malakas.
Agad na umiwas si Gabe sa tangkang paghampas ni Jace. ’Ah ganon pala, ha. Eh kung si Daniel nalang kaya ang bestfriend ko? Tutal sweet ‘yon at palagi akong naaalala.’
‘Ay… walang banggitan ng pangalan ni Dan! Alam mo naman na masakit pa rin eh!’
‘Huwag mo kasi akong binubwiset.’ Kinurot ni Jace sa tagiliran si Gabe. Hindi na ito umiwas dahil hindi naman siya mananalo dito. ‘Oh, sige na, buksan mo na yung pinto, marami nang nakaabang. Kanina pa tayo pinipicturan nung babae sa labas, oh? Baka may bago na naman siyang fanfiction sa Tumblr mamaya. Baka sabihin inaagaw kita kay Rusty-the-ex-boyfriend.’
‘Bakit mo kasi in-announce sa Instagram?!’ Naalala na naman si Gabe ang mga kilig comments sa account ng coffee shop. Ilang libo na ang mga followers nila at nadaragdagan pa bawat araw. Natuklasan din nila na mayroong ilang fan blog sites sa Tumblr tungkol sa mga nagtatrabaho sa coffee shop. Ang pinaka sikat sa mga ito ay ang “Untitled Café” at “Fangirl Fantasies.” (Hindi alam ng mga tao na ang naka-register na pangalan ng restaurant nila ay “Marie’s Imagination.” Marketing strategy ni Marie na huwag ipaalam sa mga tao ang pangalan nito.)
Sa Tumblr blogs, mayroong mga pictures nila na kinopya sa IG account, stolen pictures, fan arts, fanfictions, photo sets, at kung anu-ano pa. Sa mga istorya, si Gabe at Rusty palagi ang bida. Si Jace at ang iba pang nagtatrabaho sa resto, minsan ang role eh kontra-bida, bestfriend, barkada, o sadyang hadlang sa pag-iibigan nina Gabe at Rusty. Naiinis si Gabe, pero pinagtatawanan lang ito ni Jace. Si Rusty naman, tuwang-tuwa, lalo na kapag may discussions tungkol sa kanya.
’Sinabi ko talaga ‘yon para lalo tayong sumikat,’ saad ni Jace. ‘I mean, at least kayong dalawa ni Rusty. Malay mo may gumawa ng TV series o pelikula tungkol sa inyong dalawa. Parang Coffee Prince lang o Antique Bakery, parang ganon.’
Dumila si Gabe.
‘Very mature!’ komento ni Jace.
‘Selos ka ba?’ panunukso ni Gabe. ‘Kasi lakas ng tama mo kay Rusty eh. Tapos ikaw lagi lumalabas na kontrabida.’ Parang may aninong dumaan sa mga mata ni Jace, na biglang naglaho rin.
‘Naku alam ko namang hindi ako magugustuhan ni Rysty,’ sabi nito na medyo nahihiya. ‘Ang mga type non, yung mga kagaya mo. O kaya naman si Tyler-na-bwisit-na-laging-nakikigamit-ng-wifi-dito, eh tatlong oras tumatambay! Nagtatrabaho daw, tapos isang tasa ng kape lang ang inoorder. Kapal ng mukha, kala mo naman… gwapo.’
‘Gwapo naman talaga, diba?’
‘Oo,’ pag-amin ni Jace. ‘Pero, basta, yuck. Ighk. I can’t even.’
’Sarap talaga pakinggan ‘pag bitter ka, lumiliwanag araw ko.’
‘Alam mo, Gabe? Hindi ka naman ganyan dati. Bakit tinubuan ka na ng sungay ngayon?’
‘Magaling ang tutor ko eh, hahahah!’
‘Abam sumasagot ka pa—’
Bumukas ang pintuan ng banyo.
‘Teka,’ sabi ni Gabe. ‘Lumabas na si Prince Charming. Pwede na akong magbukas ng Untitled Café.’
Umaraw na rin sa wakas. Sawang-sawa na siya sa kina-uulan. Hindi tuloy siya makalabas. Puro bahay at restaurant nalang.
Kumuha si Rusty ng mga unan sa sofa at inilabas ang duyan na isinabit naman sa dalawang puno sa likod bahay.
Maganda ang naupahan niyang bahay sa village sa likod ng Main Library. (Hindi kagaya ng maliliit na apartment nina Gabe at Jace.) Malalaki ang mga bahay dito at mayayaman ang nakatira. Hindi na problema sa kanya ang pera dahil malaki nga ang minana mula sa yumaong asawa. Two-storey house ito na may garden at swimming pool sa likod. Naka-kuha siya ng lease pang isang taon. Okay lang din dahil mas mabuti na ito kaysa manirahan sa Maynila o bumalik ng Davao sa kanyang mga magulang.
Nang makahiga na ng maayos ay kinuha niya ang cell phone mula sa bulsa para mag-Tinder. Puro taga-malayo na. Nasaid na nya ata ang mga gwapong sa malapit lang nakatira. Ayaw naman niyang balikan yung iba dahil baka umasa. Parang si Tyler; one-night stand pa lang, akala mo boyfriend na kung umasta.
Tumitig si Rusty sa kalangitan. Ang aga niyang nagising kanina. Problema nga lang, ngayong day-off, hindi niya alam ang gagawin. Ano ba? Date? Nakakasawa na. Bike? Kelangan niyang bumili ng bike. O paano kung bumili na kaya siya ng pick-up truck? Ah, yung Toyota FJ Cruiser nalang kaya? Tama, mas maganda nga ’yon.
Tumunog ang doorbell. Nagtaka siya. Sino naman kayang pupunta ng ganito kaaga? Pagbukas ng pinto ay nagulat siya. Si Jace at si Gabe. Pawisan at halatang katatapos lang mag-jogging.
‘Hi!’ bati ni Jace. ‘Nadalaw ka na rin namin sa wakas.’
Sa likod ni Jace ay nakatayo si Gabe na hindi pa rin maipinta ang mukha. Nag-undertime kasi sya kahapon. Pumayag naman si Marie, at shempre, walang problema kay Jace. Si Gabe lang naman ang akala mo madre magpatupad ng mga utos.
Matamis na ngiti ang inihain ni Rusty kay Jace, dahil alam niyang lalong maiinis si Gabe. ‘Pasok kayo,’ sabi niya, at nilakihan ang bukas ng pinto.
‘Ah, makiki-ihi lang ako at makiki-inom ng tubig,’ sabi ni Jace. ‘Aalis na rin kami kasi magbubukas pa kami ng tindahan, alam mo na. Ang ganda pala ng bahay mo!’
Tumawa si Rusty. Yung pang boy-next-door. Yung maka-laglag panty. ‘Thank you,’ sabi niya. ‘Sige pasok ka na, dun lang sa dulo. Katabi ng kusina ang pintuan ng banyo.’
Pumasok na si Jace na parang may lukso ang bawat hakbang.
‘Ikaw, Gabe?’ tanong ni Rusty.
‘Huwag na, papahangin nalang ako dito sa labas.’
Tahimik lang sila na nakatayo sa labas, hindi nagtitinginan. Dinig ang huni ng mga ibon at ang pagdaan ng jeep sa kabilang kalsada. Presko ang hangin at nangangako ang kalangitan ng isang magandang umaga.
‘Aminin mo, dumaan lang kayo dito para makita ako ni Jace, no?’
‘Yabang mo talaga,’ asar na sagot ni Gabe.
’O baka naman ikaw ang gustong makakita sa ‘kin?’
‘Gusto mo ng sapak?’
Tumawa si Rusty. ‘Hindi ka naman mabiro. At ano nga pala… sorry ha, nag-undertime ako kahapon. May mineet kasi ako—’
‘Pinayagan ka naman, diba? At huwag ka sa akin mag-sorry, hindi lang naman ako ang nag-overtime kahapon dahil understaffed kami.’
Sumeryoso ang mukha ni Rusty. ‘Sorry na nga… Babawi ako, promise.’
‘Bakit ka ba nagkakaganyan?’ tanong ni Gabe. ‘Hindi ka naman ganyan dati ah.’
Nakatitig sila sa isa’t isa.
‘Gabe, alam mo naman ang pinagdaanan ko, diba?’
‘Excuse ba yon para umasta ka ng ganyan? Nagkapera ka lang—’
‘Ano?’ Nagtaas na ng boses si Rusty. Uminit ang kanyang mukha. ’Sige sabihin mo! At inaano ba kita, Gabe? Iyo ba ang Los Banos at gusto mo ’kong paalisin? Kung iniwan ka ng boyfriend mong hilaw, hindi ko na problema ‘yon. At hindi kita boss kaya huwag kang magalit kung late or nag-a-undertime ako. Bawas naman sa sweldo, diba? Anong problema don?’
Nanginginig si Gabe sa galit. ‘Hindi ako iniwan ni Daniel.’
‘Ah, oo nga pala, ikaw ang nang-iwan. Ganyan ka naman, diba? Ikaw nga din pala yung nakipag-break sa akin.’
Nagpupuyos si Gabe. Hindi naman siya makasagot dahil totoo lahat ng tinuran ng ex-boyfriend. Tumalikod nalang siya at nagmartsa paalis. Hindi na nakita ni Rusty ang nangingilid na luha sa mga mata nito.
Si Rusty naman ay kaylakas ng tibok ng puso. Parang gusto niyang manuntok ng tao. Sino ba si Gabe para pagsalitaan siya ng ganon? Ano bang kasalanan niya?
Nasaksihan ni Jace ang mga huling pangyayari, at nang mag walk-out si Gabe ay agad niya itong sinundan. Nag-sorry na lamang siya nang mahina pagdaan sa harap ni Rusty.
Ginugol ni Gabe ang buong araw sa pagtatrabaho habang pilit na iwinawaksi sa isipan ang mga katagang pinakawalan ni Rusty. Kaybigat ng kanyang pakiramdam ng maghapong iyon. Mabuti na lamang at maraming customers kaya’t wala na siyang panahong mag-isip pa ng iba. Nag-overtime na rin siya, sapagkat mas ninais niyang magpakapagod sa trabaho kaysa umuwi ng bahay at damdamin ang lahat ng narinig niya.
Kasalanan ba niya? Iiwan ba siya ni Daniel dahil sa mga maling desisyon niya sa buhay? Masama bang tuparin ang mga pangarap?
Pagsapit ng alas-nuebe ng gabi ay tinamaan na rin siya ng pagod at nagpasya nang umuwi. Pagdating ng bahay ay naglinis lang siya ng katawan bago matulog. Wala siyang ganang kumain.
Papatayin na sana niya ang ilaw nang marinig ang boses ni Jace.
‘Gabe, open up.’
Binuksan niya ang pintuan. ‘O, kuya, napadaan ka?’
‘Wala lang.’ Hinawi ni Jace si Gabe para makapasok. Naupo ito sa sofa. At dahil studio apartment lang ang tirahan niya, napansin ni Jace ang mesa na wala manlang nakapatong na kahit ano, at ang kusina na ubod ng linis. ‘Hindi ka kakain?’ tanong nito.
Isinara ni Gabe ang pinto at lumakad papuntang kama. Ibinagsak ang sarili pahiga sa kutson. ’Wala akong gana eh. Tutulog na sana ‘ko.’
‘Pwes, kakain ako.’ Tumayo ito at binuksan ang maliit na ref. ‘Dami ka pang pagkain dito ah. Magluluto ako, ha?’
‘Dun ka nalang sa bahay mo magluto,’ ungot ni Gabe, at pagkuwa’y tinakluban ng unan ang mukha.
‘Dito nalang. Wala akong pagkain sa bahay eh. Hindi kita aabalahin, promise.’ Inilabas ni Jace ang mga kakailanganin. May kanin pa sa Tupperware; papainitin nalang niya ito sa mamaya sa microwave. Marami ring gulay at spices, na tamang-tama para sa mga iniisip niyang lutuin.
Nang kumalat na sa apartment ang mabangong aroma ng bawang at sibuyas ay napansin na lamang ni Jace na nakatayo na si Gabe sa likod niya.
‘Ano yan?’ tanong ni Gabe.
‘Well, hindi ko alam ang tawag. Nakalimutan ko na, alam mo naman, mahina ako sa pangalan. But anyway, ginagaya ko lang yung dun sa nakainan kong Indian restaurant.’
‘Nung kasama mo si Odet?’
‘Oo.’
‘Ang bago ah. Damihan mo kuya, ha, kakain din ako.’
‘Kala ko ba matutulog ka na?’
Tumawa si Gabe. ‘Eh nakakagutom ang amoy kasi!’
‘Uyyy… tumatawa na si bestie… hindi ka na badrip?’ Patuloy si Jace sa pagsasangkutsa sa kawali.
‘Hay, huwag na nga natin pagusapan yan.’
‘Alam mo, Potato, dapat hindi sinasarili ang mga “prublima.” Nagdudulot yan ng stress sa puso. Tapos aatakihin ka sa puso, o kaya naman brain aneurysm, o kaya naman stomach ulcer, o kaya naman cancer of the heart.’
‘Kuya Banana,’ tugon naman ni Gabe, ‘huwag ka na mag-imbento ng sakit. Wala namang cancer of the heart.’
‘Sigurado ka? O sige, broken heart nalang.’
‘Sorry, hindi ako broken-hearted kay Rusty.’
‘Alam ko,’ sambit ni Jace. ‘Sa isang tao ka lang naman broken hearted ngayon.’
Tumahimik nalang si Gabe. Kumuha siya ng dalawang mangga sa ref para i-blender. Masarap magluto si Jace, kaso mahilig sa maanghang, kaya’t dapat palagi siyang may handang matamis na maiinom.
Nang magsimulang kumain ay akala mo pareho silang nag-araro sa bukid. Walang imikan. Subo lang ng subo. Hindi akalain ni Gabe na sobrang gutom pala siya. At lalo pang nakakagana kapag maanghang. Tsk. Mapapa-extra rice na naman siya nito. Kelangan na namang bawiin sa gym ang lahat ng makakain niya ngayong gabi.
‘Hindi ko na kaya,’ sambit ni Jace habang hinihimas ang tiyan. Ubos na ang pagkain sa plato. ‘Busog!’
’Extra rice pa ‘ko,’ sabi naman ni Gabe. ‘Ang sarap nito ah. Galing mo talaga magluto.’
Ngumiti si Jace. ‘Thanks.’ Humugot ito ng malalim na hininga.
‘Hep. Iinterviewhin mo na naman ako eh,’ banat ni Gabe. ‘Magpahinga ka naman, Boy Abunda.’
’Aba, sino namang may sabi sa ‘yo na iinterviewhin kita?’
‘Kilala kaya kita. Yang buntong hininga mo e prelude sa interview questions.’
Tumawa si Jace. ‘Okay, fine. Pero, Gabe! Anong masasabi mo sa mga sinabi ni Rusty kanina? Sapul ba?’
Nilunok ni Gabe ang nginunguya. ‘Ayoko muna isipin.’
‘Bakit?’
‘Mawawala ako sa focus! Kapag iisipn ko nang iisipin si Dan, pano na ko makaka-concentrate sa pag-aaral?’
‘Kaya nga ako nandito, diba? Kaya nga kita tinutulungan. So, ano namang masama kung makipagkita ka na ulit kay Daniel?’
’Wag na natin ipilit. Konting panahon nalang naman eh mag-eexam na ‘ko, tapos, pwede na ko makipagkita. Ilang buwan ko nga hinintay, diba? Siguro naman makakapag-hintay pa ako ng kaunti.’
‘Hayyy…’ Sumandal si Jace sa silya. ‘Yan ang hirap sa mga taong may nagmamahal, binabalewala. Tapos, yun namang mga kagaya ko na single, naka-nganga lang.’
‘Wow, hashtag-hugot. Bakit hindi ka kasi mag-boyfriend?’
‘Sino naman?’
‘Choosy ka kasi. Yung mga nakaka-meet mo lagi mo nalang sinasabi walang lukso ng dugo. Kamag-anak ba hinahanap mo?’
‘Spark, Gabe. Spark. Mahirap ba intindihin yon?’ Tumaas ang isang kilay ni Jace.
‘Spark ka nang spark, eh dun ka nga nagkakagusto sa mga lalaking ipinanganak na MALI.’ Sabay salpak ni ng mga palad sa mesa.
‘Yung mga lalaking ang hanap lang sa akin ay ang aking katawan! CHAROT.’
Nagtawanan silang dalawa.
‘Baliw ka,’ saad ni Gabe.
‘Hay, Gabe, kelan kaya ako liligaya, no?’
‘Tanong ko rin yan, kuya. Kelan ka liligaya. Pero ang mas malaking tanong: kelan mo titigilan ang pantasya mo sa hayop na Rusty na yon? Kita mo naman: tamad, madaming excuses, mayabang, at playboy pa.’
‘Eh, ikaw, bakit mo siya nagustuhan?’ ganting tanong ni Jace.
‘Dati yon. Kung ngayon ko sya nakilala, basted agad.’
‘Ganda mo talaga, bestie. Ikaw talaga mambabasted?’
‘Kung sakali lang naman na ligawan ako,’ pagliliwanag ni Gabe.
‘Pano ka nga ba niligawan dati?’
Napangiti si Gabe. ’Hmmm… Ewan ko kung ligaw ‘yon, ha? Puro paramdam kasi eh, tapos date-date, tapos, ayun, kami na. Wala nga kaming anniversary eh, kasi wala namang nagtanong ng: Tayo na ba?’
Uminom si Jace ng mango juice. ‘Paanong paramdam?’
‘Hmmm… nung una, napapansin lang namin na madalas dumalaw sa coffee shop ni Tito Manny. Tapos, mahilig yan kumanta, yung mahina lang, pero maganda boses. Hindi mo palang naririnig pero ang boses nyan parang kay Darren Criss. Mahilig yan kumanta ng Disney songs. Favorite ko nga yung Part of Your World. Oh, ba’t kilig na kilig ka naman?’
‘Ehhh kasi.’ Malanding tawa. ‘Wala lang. Kinikilig lang naman ako for you.’
‘Naku huwag na dahil nabubwisit lang ako.’
‘Galit ka pa ba sa kanya?’
Bumuntong hininga si Gabe. ‘Ewan ko ba. Oo siguro, pero… totoo naman ang sinabi nya eh. Mula dun sa pagsusungit ko hanggang panunumbat. Napuno nalang siguro yon, no?’
Tumango si Jace. ’Sa tingin ko rin. Mabait na tao naman sya eh, kita naman. Although mayabang lang talaga. Bad boy ba. Pero bagay yung personality sa itsura. Hahahaha… Yung leading man na masama ugali pero may pusong ginintuan ‘pag nahanap na niya ang taong mamahalin. Parang si Dan, diba?’
’Hmmph. Bahala ka nga. ‘Pag sa huli iiyak ka, wag mo ko sisisihin.’
‘Sus, bakit naman ako iiyak? Crush lang naman. You can’t lose what you never had, sabi nga nila. Ano na kaya ginagawa nya ngayon, no?’
Hinithit ni Rusty ang sigarilyo habang pinagmamasdan ang mga ulap sa langit. Walang mga bituin, pero wala rin namang ulan. Bukas ang bintana at pumapasok ang malamig na hangin, hinahalikan ang kanyang hubad na katawan.
May mga brasong pumulupot sa kanyang baywang. Marahang hinatak hanggang mapalapit ang kanyang likuran sa dibdib ng lalaki. Dumampi ang mga labi sa kanyang balikat, leeg, pataas, hanggang sa umabot sa kaliwang tenga. Una’y sinisipsip ang earlobe hanggang sa pinapasok na ng basang dila ang butas ng tenga. ‘Ang sarap mo talaga,’ bulong ng lalaki. Ipinaling nito ang mukha ni Rusty hanggang pagpang-abot ang kanilang mga labi.
Hawak-hawak ang sigarilyo sa pagitan ng dalawang daliri sa kanang kamay, pinatulan na rin ng halik ni Rusty ang lalaki. Siya si Manuel, ang may-ari ng gym na pinupuntahan niya. Halos magsi-singkwenta na ang lalaki, subalit matipuno pa rin. Aakalain mong mahigit trenta pa lamang. Maliit nang bahagya sa kanya pero di hamak na mas malaki ang katawan. Batu-bato ang muscles, moreno, may kaunting balbas, gwapo, at may mahabang titi, na ngayon ay matigas na naman at bumubundol sa butas ng kanyang kweba. Wala nang ganang makipag-sex ni Rusty. Nakadalawang putok na siya kanina. Pero ayaw pa rin siyang dalawin ng antok. Siguro pagkatapos nito, pwede na siyang makatulog.
Hinimod ni Manuel ang kanyang batok. ’Ang bango mo pa rin, kahit kanina pa tayo nagkakantutan. Ibang klase ka talaga. Kung hindi ka lang lalaki, aananakan kita para nakatali ka na sa ‘kin,’ sabi nito, sabay tawa. ‘Isa pa, ha?’
Ilang sandali pa’y umentra na ang madulas na ulo ng ahas sa kanyang lagusan. Napasinghap si Rusty, at lalo namang humigpit ang yapos ng lalaki. ‘Tangna… ang sikip mo talaga, shet.’ Ipinatong ni Manuel ang noo sa likod ni Rusty at seryosong binayo ang likuran nito. ‘Ohhh, shet, shet… ang sarap mong puta ka, tanggapin mo ang kargada ko—umph! Uh-uh-uh-uh-uh!!!’
Habang tinitira ang kanyang tumbong ay ipinagpatuloy ni Rusty ang paghithit ng sigarilyo. Minsa’y napapangiwi siya sa sakit, dahil ngayon, wala na ang sarap.
Mabagal na lumipas ang mga araw. Matapos magkasagutan sina Gabe at Rusty ay nagkabati rin sila kinabukasan. Unang humingi ng paumanhin si Rusty, at sino ba naman si Gabe para hindi magpatawad? Iniwasan na ni Gabe pansinin ang mga maling nagagawa ng kaibigan at nag-focus na lamang sa kanyang pagre-review. Sa parte naman ni Rusty, hindi na siya nale-late o kaya naman ay biglang umaabsent. Ang sabi nga ni Jace, mabuti na rin na nagkaroon sila ng “eksena” dahil mas maganda ang kinalabasan. Naging mapayapa na sa coffee shop simula ng araw na iyon. Pero sa puso ni Gabe, hindi pa rin mawala ang alalahanin na baka sa bandang huli iwanan siya ni Daniel.
Kagaya ng naipangako nito sa kanya, wala ngang komunikasyon ang namagitan sa kanilang dalawa. Walang text o tawag. Ni hindi manlang niya alam kung OK pa ba ang boyfriend niya; kung may sakit ito o nalulungkot; o baka kung napapa-ano na. Ayaw lang niya isipin na baka wala na pala siyang babalikan dahil nakahanap na ito ng iba. Kapag nagkataon… Ewan. Ewan niya kung anong gagawin. Baka “new beginning” na naman. Parang gusto niyang maiyak. Pinilit nalang niya ang sarili na huwag alalahanin ang mga bagay na wala na siyang magagawa. Pasasaan ba’t magkikita din sila ni Daniel.
Paminsan-minsan, dinadalaw ni Gabe ang mga kapatid sa Maynila. Wala naman siyang ibang ginagawa sa Los Banos kapag day-off. Doon siya natutulog sa bahay ng tatay niya, pero pagka minsan ay dinadalaw niya si Noel sa luma nilang bahay. Maganda naman daw ang pakikitungo ng mga kapitbahay dito kaya’t hindi nag-aalala ang binata kapag naiiwan mag-isa.
Akala ni Gabe ay hindi na darating ang araw na kanyang pinakahihintay. Gumapang sa bagal ang Agosto at Setyembre, pero sa wakas ay nakarating din sa huli. Sa darating na Huwebes ay kukuha na siya ng entrance exam sa UP. Abut-abot ang kaba at dasal niya sa bawat araw na papalapit ang pagsusulit. Mabuti na lamang at nandyan ang kanyang kuya Jace na palaging nagbibigay encouragement at mga payo.
Malaki ang utang na loob niya sa taong ito. Magaling si Gabe sa Math at Science, subalit pinagkaitan sa English. Pero dahil sa tulong ni Jace, naitatama na niya ang spelling, grammar, pronunciation, intonation, diction, at kung anu-ano pang “tion.” Ikaw ba naman ang may practice ng extemporaneous speech gabi-gabi. Para siyang contestant sa The Voice na palaging naja-judge. Tapos may pangako pa si Jace. Kapag daw pumasa siya sa exam, may ituturo pa daw itong isang skill, pero secret muna sa ngayon. Sa hinala ni Gabe ay tuturuan siya nito ng pagsagot sa question and answer portion sa beauty pageant. Hindi iisang beses na binaggit nito sa kanya ang pagsali sa Mister Philippines.
Dalawang araw bago mag-exam, naka-schedule na ang leave ni Gabe. Ang sabi ng kanyang kuya Jace, panahon ito para mag-relax, at huwag mag-isip ng kung anu-ano. Kailangan daw malinaw ang isip sa araw na iyon. Sa katunayan ay niregaluhan siya ni Jace ng overnight stay sa Bangkong Kahoy sa Dolores, Quezon. Parang resort daw ito sa taas ng bundok. Doon, pwede siyang magdrawing at kumain ng masasarap. Mag-relax lang. Wednesday, pwede na siyang bumalik ng LB, dahil maaga pa ang exam niya sa Thursday. Hindi naman nag-aalala si Gabe tungkol sa coffee shop dahil marami ring ibang staff na naka-leave ng araw na iyon, kaya’t sinabi nalang ni Marie na huwag na muna magbukas. Binigyan silang lahat ng isang linggong paid leave. Sabi ng kuya niya, ito daw ang “Oprah Moment” ni Marie.
Tuesday ng umaga, bago umalis papuntang Dolores, dinaanan siya ni Jace sa apartment.
‘Yihee, excited na mag-exam!’ bati nito sa kanya. Nakatayo silang dalawa sa harap ng pinto. Mataas na ang sikat ng araw, pero presko ang hangin.
‘Kinakabahan nga ako eh,’ tugon naman ni Gabe. ‘Kuya, thank you sa lahat, ha? Kung wala ka, baka hindi na ko tumuloy sa pag-aapply dito.’
‘Sus ito naman, maliit na bagay! Pag pumasa ka sa exam, parang pumasa na rin ako, so galingan mo, OK? AJA!’
Tumawa silang dalawa. ‘AJA!’ sigaw rin ni Gabe.
‘Ay, muntik ko pang makalimutan,’ sabi ni Jace. ‘Tanda mo yung sinasabi ko na super-secret project? Dadating na sila!’ Halos tumalon ito sa pagka-excited.
‘Ay, ano ba yon? Siguro naman, sasabihin mo na.’
‘Well, okay. Meron kasing mga nagpadala sa akin ng somethings na dadalhin ko somewhere. Madami sila eh. Idedeliver sa bahay ni Marie sa Wednesday ng gabi, at kelangan ko na kunin sa Thursday ng umaga para dalhin dun sa pagdadalhan ko. (Wala kasing space sa apartment ko kaya kay Marie idedeliver.) Anyway, pagkatapos, pupunta na ko kay Odet sa Pangasinan.’
‘Ha? Ngayong Thursday na? Sa hapon mo nalang dalhin para matulungan kita.’
‘Naku hindi na, don’t worry,’ masayang sabi ni Jace. ’Nag-promise si Rusty na tutulungan ako magbuhat. At isa pa, may sasakyan siya diba, so tamang-tama ‘yon.’
Nag-alala si Gabe. Parang mas gusto niya na kasama siya. ‘Ahh, sigurado ka ba, kuya? Hintayin mo nalang ako, aarkila tayo ng jeep. Siguro naman makakapaghintay yan?’
‘Hindi eh, tight deadline, kasi aalis din si Marie sa hapon kaya kailangan ko madala sa umaga. Pati excited yung mga pagbibigyan, kaya ayoko sila madisappoint hahahah…’
Napakamot si Gabe sa ulo. ‘Sige, ikaw bahala.’
‘Oh, huwag ka na mag-alala. Nagbago na si Rusty, kung hindi mo napapansin. Hindi na nale-late! At sinasabayan pa tayo kumain. Tapos palagi tumatawa sa mga jokes ko. Yihee!!! Haha, wow kinilig sa sariling kwento.’
Napangiti nalang si Gabe habang umiiling. Nakakatawa talaga panoorin mainlove itong bestfriend niya. Kala mo high school. Kung sana lang ay matinong lalaki ang napupusuan… kaso hindi. Si Rusty kasi may pagka-mayabang, aloof, minsan seryosong hindi mo maintindihan. Feeling Prince Charming, nakakaasar. Kapag ang kuya niya nasaktan, humanda yang Rusty na yan.
‘O, sige na,’ pagpapaalam ni Jace. ‘I just came to wish you happiness.’
‘Hahahaha… Happiness talaga?’
Kinindatan siya ni Jace at bumalik na ito sa katapat na apartment. ‘Uuwi pala ako sa nanay ko bukas,’ sabi nito bago pumasok ng pinto, ‘so, Thursday afternoon na tayo magkita, okay? Dito ka na sa bahay mag-lunch after ng exam.’
‘Okay,’ sagot ni Gabe sa nakasaradong pinto. Kinuha niya lang ang bag sa loob at umalis na rin papuntang Dolores.
May bumabarena sa sintido niya. Masakit sa ulo ang tunog na bumabayo sa ulo. Habang nakapikit ay pilit hinahanap ng kamay ang cellphone na natatakluban ng unan. Nang maabot ay tiningnan ito para patayin ang alarm. Hindi agad rumegister sa utak na hindi ito ang tumutunog. Ilang sandali pa’y napagtanto niyang doordell pala ang tanginang ingay na gumigising sa kanya. Tiningnan muli ang cell phone—alas otso pa lamang ng umaga. Tinakluban ni Rusty ng unan ang ulo para hindi na marinig ang doorbell.
DINGGGG DONGGGG
‘OO na, bababa na!’
Padabog na nagmartsa ang lalaki pababa ng hagdan.
Pagbukas ng pinto ay bumungad ang isang chirpy na Jace. Naka-payong pa ito dahil may bahagyang ambon. Pupungas-pungas pa si Rusty kaya’t nakatitig lang siya sa nakangiting katrabaho.
‘Hi,’ sabi nito na may pag-aalangan. ‘Ah… yung ano, Rusty, yung pupuntahan natin ngayong umaga?’
Nakatitig pa rin si Rusty. Bwisit na bwisit si Rusty nang mga sandaling iyon. Ginising siya para dito? Unang araw ng bakasyon tapos…
‘Actually, OK lang naman kung hindi ka makakasama, kung hindi maganda pakiramdam mo. Sige ha aalis—’
‘No, no. Pasok ka, sorry, nagising na rin lang naman ako.’
‘Sorry ha, nagising pa kita.’
Doormat. Tanga-tanga talaga ng lalaking ito, isip-isip ni Rusty. ‘It’s fine. Upo ka muna, maliligo lang ako.’ Hindi na niya nilingon si Jace nang umakyat siya sa kwarto. Muling nahiga sa kama para matulog. 10 minutes lang.
Hindi niya alam kung gaano siya katagal nakatulog, pero namalayan nalang niya na may umuuga sa kanyang mga balikat. ‘Hmmm?’
Mukha ni Jace. Medyo nakasimangot. ‘Akala ko naman bakit antagal mo. Nakatulog ka pala.’
’Sorry, sorry, babangon na ‘ko. Hindi na ko maliligo; bibihis lang.’ Humikab siya at naupo.
’May naghahanap pala sa ‘yo, pinapasok ko na rin. Mga kaibigan mo yata.’
Bago pa man makapagsalita si Rusty ay tumambad sa pintuan si Manuel. Naka-shorts ito at hapit na t-shirt na itim.
‘Maligo ka na, bilis, aalis tayo,’ sabi nito na nakangiti. ‘Bumaba ka na, ha? Hintayin ka namin sa gym. Sabi mo bakasyon ka, diba? Punta tayong Boracay. Dumating yung pinsan ko eh.’ Tumalikod ito at bumaba na.
Naiwan silang nakatulala.
Nagtanggal ng muta si Rusty. ‘San nga ba tayo pupunta?’ tanong niya sa katabi.
‘Sa… ano, may kukunin lang tayo kina Marie tapos ihahatid sa—’
‘Okay lang ba, pass muna ako? May lakad pala ako eh.’
Parang napako lang sa pagkakatayo si Jace. ‘Pero sandali lang yon, promise.’
Tumayo si Rusty at hinalikan sa pisngi ang mas maliit na lalaki. ‘Next time nalang,’ sabi niya. ‘O ayan, bayad na ko sa kasalanan ko ha?’
Naghubad ng t-shirt at pajama si Rusty bago pumasok ng banyo.
Paglabas niya, wala na si Jace.
Parang puputok ang dibdib niya sa lakas ng kabog. Pawisan at basa ang mga palad sa kaba.
Malakas ang ulan na bumabagsak mula sa kalangitan at halos hindi niya marinig ang ring ng cell phone.
Sana sumagot.
Sana sumagot.
‘Hello?’ sabi ng boses mula sa kabilang linya.
Pumatak na ang luha sa mga mata ni Gabe. Hindi siya makapagsalita.
‘I missed you,’ saad ni Daniel. ‘I love you, Gabe. Pwede na ba kita puntahan?’
Umiyak lang nang umiyak si Gabe. Inilalabas niya lahat ng tinatagong lungkot. Kaytagal niyang hinintay ang pagkakataong ito. Hinayaan lang siya ni Daniel. Matyagang hinihintay ang kanyang sagot.
’…su—sunduin mo na ‘ko…’ sabi ni Gabe, pumipiyok pa.
’Pupunta na ‘ko. Sunduin kita sa harap ng coffee shop. Sinabi na sa akin ni Jace kung saan yan. Hintayin mo ako, ha? Ite-text kita kapag malapit na ako. I love you.’ Iyon lang at ibinaba na nito ang telepono.
Hindi na napigilan ni Gabe ang sarili. Sinugod niya ang ulan para makauwi at ibalita sa bestfriend ang ligayang nadarama. Malaki ang ngiti sa mukha.
Mahal pa rin siya ni Daniel!
Patalon-talon pa siya habang pauwi ng apartment. Kung ano mang mangyari pagkatapos nito, handa na siyang harapin ang lahat.
Pagdating sa maliit na compound, nagtaka siya kung bakit sarado ang pintuan ni Jace. Sumilong muna siya sa tapat nito at tinawag ang pangalan ng kaibigan. Walang sagot. Kinuha ang cell phone mula sa maliit na backpack. (Basa ang labas pero waterproof naman.) Nagri-ring, subalit walang sagot. Nag-alala siya. Tinawagan niya si Rusty; wala rin. Parang hindi na maganda ang kutob ni Gabe. Muntik na siyang tumakbo papuntang coffee shop nang makitang pumasok sa gate si Jace, nakatungo, walang payong. Hinintay lamang niya ito hanggang magkaharap sila.
Basa rin ng ulan ang lalaki, mula ulo hanggang paa. Pero gayunpaman, kitang-kita ang pamumula ng mga mata.
‘Kumusta exam?’ tanong ni Jace na nakangiti.
Niyapos ni Gabe ang kaibigan. Parang alam na niya ang nangyari.
Parang bata namang umakap si Jace. Humahagulgol ito; nakatago ang mukha sa dibdib ng kaibigan. ‘Gabe…’ nakailang-ulit na hikbi ng lalaki.
Mahigit limang minuto yata silang nakapwesto ng ganon. Nakatayo, basa, gutom, pagod.
Nang kumalas si Jace ay hinawakan nito ang kanyang mga kamay. ‘Thank you, ha?’ Mantsado ng luha ang mga pisngi pero tumigil na sa pag-iyak.
Ngumiti si Gabe. ‘Ipagluluto mo ako, diba? Tara na!’
Bumalik muna si Gabe sa apartment niya para maligo at magbihis. Tinulungan na rin niya si Jace magluto pagkatapos. Ikinuwento niya ang mga tanong tungkol sa exam (kaya naman), ang naobserbahan sa mga estudyanteng kasabay kumuha ng pagsusulit (mukhang mayayaman), at ang pagtawag kay Daniel (success!).
Tahimik lang si Jace na nakikinig. Tumatawa kapag kinakailangan; ngumingiti kapag tinatawag ng pagkakataon. Habang nagkakape sila, ikinuwento na nito ang mga nangyari.
Noong isang araw, pinakiusapan niyang samahan siya ni Rusty para kunin ang mga idineliver na libro sa bahay ni Marie at saka dalhin sa bahay ampunan. May sasakyan si Rusty kaya tamang-tama sana.
Isinalaysay niyo kung papaano niya sinundo sa bahay ang lalaki, at pagkatapos ay isang oras pa pala itong natulog. At nang aalis na sila ay may mga dumating na kaibigan at isinasama ito sa kung saan. Gustong suntukin ni Gabe ang pader nang sabihin ni Jace na hinalikan siya sa pisngi “pambayad kasalanan.” Nag-init talaga ang kanyang mukha. Tinapik lang siya ni Jace sa balikat para kumalma.
Nadala rin naman ni Jace ang mga libro sa bahay ampunan. Ayun nga lang, nag-tricycle lang siya. Nakailang balik ang tricycle dahil sampung kahon daw ang dinala niya. Pero ang pinaka-masakit sa lahat, sinundo na daw ng mga foster parents ang isang batang anak-anakan niya, si Colleen. Napaaga daw ang pagsundo dito kaya hindi na niya naabutan. Kung maaga lang sana siyang nakapunta ay makakapag-paalam pa sa bata. Ang kwento ng mga madre, umiiyak daw ang bata bago umalis, dahil inaantay si Jace. Papunta ito ng Amerika kaya baka hindi na sila magkita muli. Ipinangako na lamang ng mga foster parents na makikipag-Skype pagdating sa States, at dadalaw sa ampunan pagbalik nila ng Pilipinas.
Durog na durog ang puso ni Gabe sa kwento ng kaibigan. Ubos na ang kape pero umiiyak pa silang dalawa.
Nag-text si Daniel; malapit na daw ito.
‘Sumama ka nalang kaya sa amin, kuya? Matutuwa si Dan kapag nakita ka,’ pakiusap ni Gabe.
Umiling si Jace. ’Hindi na. Para sa inyo ang araw na ‘to. At saka ayokong makita ako ni Daniel ng ganito, nakakahiya. Kapag okay na ko, imi-meet ko kayong dalawa.’
‘Next week?’
Umiling ulit si Jace. ‘Ano kasi… nagdesisyon akong tapusin yung isa ko pang project. Tinawagan ko na si Odet, sabi ko baka hanggang mid-December ako sa resort niya sa Pangasinan.’
‘Ha? Antagal naman! Eh sinabi mo na kay Marie?’
‘Oo, nagpaalam na rin ako. Pumayag na. Magha-hire nalang daw muna siya ng kapalit ko pansamantala, tutal hindi naman nauubusan ng aplikante. At saka nandyan ka naman, diba? Kaya hindi ako nag-aalala na umalis.’
’Grabe ka naman, pinapaiyak mo ‘ko.’
‘Tumigil ka na. Dapat pogi ka kapag nakita ka ng boyfriend mo. At saka hindi naman ibig sabihin magpapaka-monghe ako doon, no? Babalik-balik din ako dito, pero hindi ko pa alam kung kelan. At syempre lagi kitang itetext at tatawagan. Oh, ano, okay na?’ tanong nito na nakangiti.
Tumango si Gabe. Kailan ba matatapos ang problema ng buhay? Dumating nga si Dan, aalis naman ang kaisa-isang best friend niya sa buong mundo.
‘Pag nakita ko si Rusty, susuntukin ko yun.’
‘Hwag!’ Nagulat si Jace sa tinuran ni Gabe. ’Wag, please. Dapat hindi malaman ni Rusty ang nangyari. Huwag mo sasabihin, ha? Promise? Dapat hindi niya malaman na… kung paano ako naapektuhan. Sa atin lang ’to. Wala na ’kong pakialam kay Rusty. Kung ano mang gusto niyang gawin sa buhay niya eh bahala na siya. Hindi na siya mahalaga sa akin, okay? Pero ’wag mo itigil ang pakikipagkaibigan sa kanya. Kelangan ka ‘non. Huwag nalang natin sya pag-usapan,’ sabi nito, sabay tawa ng mahina.
Hindi alam ni Gabe ang sasabihin kaya’t tumango nalang siya.
Tumayo ang magkaibigan at nagyakap.
‘Ingat ka, ha?’ sambit ni Gabe.
Hinalikan siya ni Jace sa pisngi. ’Oo, Potato. Ikaw, kakain ka palagi, baka mangayayat ka. At ingat ka palagi, at bigyan mo ng mahigpit na yakap si Daniel para sa ‘kin. Sabihin ko nalang kung kelan tayo pwede magkita.’
Tumigil na ang ulan.
Niyakap niya muli ang kaibigan bago umalis.
’Parating na ‘ko, Dan,’ bulong ni Gabe sa sarili.
Part 10: Nabuksan ang Katotohanan
Kanina pa siya paikot-ikot ng campus at ng mga karatig bayan. Nakabalik na nga siya mula Victoria at Bae, hindi pa rin niya alam ang gagawin. Humina na ang patak ng ulan, baka pwedeng mag-jogging na lang kaysa mag-drive.
Nitong mga nakaraang araw, wala siyang ibang alam na gawin kundi mag-aksaya ng gas.
Hindi sumama si Rusty sa Boracay. Kaninang umaga, dapat ay sasama siya kay Jace para magdeliver daw ng mga libro, pero mas pinili niyang i-cancel ito at sumama nalang kay Manuel sa beach. Pagkapaligo ay inihanda na ang backpack, at saka dumeretso sa bahay ni Manuel. Wala siyang ganang gumawa ng kahit na ano, pero di hamak na mas exciting na mag-beach kaysa magdeliver ng mga libro.
Ipinarada niya ang sasakyan sa bahay ng lalaki. Kakatok sana siya sa pinto nang mapansing hindi ito naka-lock. Tumawag siya, subalit walang sumasagot. Dumeretso siya sa likod-bahay, dahil nadoon ang pool, at doon madalas nagbababad ang mga bisita. Hindi nga siya nagkamali. May limang lalaki sa damuhan sa tabi ng pool. Si Manuel; ang mga gym instructors na sina Jeff at Andy; si Michael, ang Chinese na nag-wo-workout sa gym; at isang blonde na lalaki. Nag-o-orgy sila. Mula sa kusina ay hindi siya kita ng mga ito. Tumalikod si Rusty at bumalik sa sasakyan.
Sex na naman. Walang ibang alam gawin ang mga ito kundi sex. Wala na bang iba? Kung dati, siguro’y naghubad na siya para makigulo; pero ngayon, ewan ba niya, parang gusto nalang niya sumigaw.
‘Putangina!!!’ sigaw niya makalabas ng bahay.
Napansin niya ang isang matandang babae na napatigil at takot na nakatingin sa kanya. Dali-dali siyang sumakay ng FJ Cruiser at humarurot paalis.
“Bakit?” Ito ang tanong na paulit-ulit na tumatakbo sa kanyang utak. Ganito na lamang ba ang buhay? Puro tanong at walang kasagutan? Tumatakbo na hindi alam kung saan ang patutunguhan? Wala nang ibang pakiramdam sa puso kundi kawalan. Isang black hole na kumakain ng liwanag ng mga bituin. Isang tiyan na walang kabusugan. Isang walang-hanggang pagdadalamhati. Kung akala ng mga tao, masaya siya, nagkakamali sila. Hindi niya ito gusto. Hindi niya gusto kung anong kinahinatnan ng kanyang buhay. Pero hindi niya alam ang gagawin—kung papaanong magsisimulang muli.
Ipinagpatuloy niya ang pagmamaneho. Baka sakaling mabangga niya ang kasagutan.
Binabagtas niya ang Grove nang mapansing tumawid si Gabe ng kalsada. Sa pagmamadali nito ay hindi siya napansin kahit halos sampung talampakan lamang ang kanilang pagitan.
Si Gabe.
Matutulungan siya nito!
Kailangan niyang makipag-usap nang masinsinan sa dating kasintahan. Kailangan niyang humingi ng tawad at humingi ng isa pang pagkakataon para manumbalik ang kanilang pagkakaibigan. Alam niyang malaki ang kasalanan niya dito, pero ito na lamang ang natitira niyang kaibigan. Sa lahat ng iba ay hindi na siya nagpaparamdam. Si Gabe nalang yata sa mga dating kakilala ang nakakaalam na buhay pa siya.
Kailangan niyang makausap si Gabe.
Ipinarada niya ang sasakyan sa tabi at dali-daling sinundan ang dating kasintahan. Kahit wala na ito sa paningin ay alam niya kung saan ito papunta.
Sa coffee shop.
Abut-abot ang kaba ni Gabe habang patakbong naglalakad. Anim na buwan. Anim na buwan na silang hindi nagkikita; pero sa kanyang pakiramdam, anim na taon na ang lumilipas. Sa pagkakataong ito, hindi niya iniisip na kakayanin pa niyang hindi muling makita ang boyfriend. Kapag may biglang nangyari kay Daniel at naudlot ang kanilang pagtatagpo, baka kung anong maisip niyang gawin. Dami pa namang tulay dito sa campus.
Napangiwi siya sa iniisip. Hindi niya gagawing magpakamatay para sa lalaki… pero… parang sasabog ang kanyang dibdib kapag hindi niya nailabas ang nararamdaman.
Napako siya sa kinatatayuan.
Nagkamali yata siya ng napuntahan. Tiningnan ang magkabilang tabi ng eskinita: bahay ni Aling Lorna sa kaliwa, bahay ni Aling Nena sa kanan. Pero sa harap niya ay puno ng mga nagtataaasang mga halaman na nakalagay sa malalaking paso—natatakpan ang coffee shop sa likuran. Sumasayaw ang mga ito sa hampas ng hangin. Tumutulo ang tubig mula sa mga talulot at dahon. Lalo siyang natulala nang may lumabas sa gitna ng halamanan na ang isang…
Bumulalas ang tawa mula sa kanyang bibig nang maaninag si Totoro. Hindi niya mapigilan ang sarili sa katatawa habang pinagmamasdan ang mascot na isa sa mga pinaka-sikat na karakter ni Hayao Miyazaki. Biglang nabuhay ang Christmas lights mula sa walkway na dinaanan ni Totoro, at doon nanaaninag ni Gabe, sa di kalayuan, ang pintuan ng coffee shop. Pinahid niya ang isang patak ng luha sa kanyang pisngi at nagpatuloy sa paglalakad. (Niyapos niya si Totoro nang madaanan ito). Mula kung saan sa loob ng “kakahuyan” ay maririnig ang tugtog ng piano, theme song ng Spirited Away.
Bigla na namang lumakas ang tibok ng kanyang dibdib.
Sa kanyang kinatatayuan ay kitang wala na ang mga mesa’t upuan ng restaurant. May chandelier na sa ceiling, at mga halaman na nakasabit sa mga pader. Maliwanag ang kapaligiran na animo’y ballroom ng isang palasyo.
At sa kabila ng salaming puntuan,nakatayo ang isang gwapong-gwapong lalaki na nakasuot ng dark gray na pantalon, puting panloob, at powder-pink na coat. Sa kanang kamay ay may hawak na isang pulang rosas. May ngiti sa mga labi; mga matang puno ng pangungulila.
Tila hinigop palabas lahat ng hininga niya sa baga. May mga kamay na pumiga sa kanyang puso. May humugot ng kanyang balun-balunan, itinapon ito sa sahig, at saka inapak-apakan. Wala nang nagawa si Gabe nang pumatak na ang kanyang mga luha habang binubuksan ang pinto. Walang salitang lumabas mula sa kanyang bibig nang lapitan ang kasintahan at yakapin ito nang mahigpit. Binalot si Gabe ng mga braso si Daniel, ng agos ng pagmamahal. ‘Sorry.’ Pauli-ulit na bigkas ni Gabe sa gitna ng mga hikbi.
Matagal bago siya nahimasmasan. Matagal bago siya tumigil kaiiyak. At nang maka-hinga-hinga na, naglabasan na ang mga karakter ni Miyazaki para ihanda ang kanilang mesa’t hapunan. Gusto niyang magpaliwanang kay Daniel, pero pinigilan siya nito sa pamamagitan ng isang dampi ng halik sa labi, at sinabihang mag-enjoy muna ngayong gabi. Tumango si Gabe at umupo sa silyang dinala ni Haku. Mga serbidora nila sina Kiki at Chihiro.
Nang mapansin ang saili sa salamin, na-realize niya kung bakit ipinagpilitan ni Jace na gray ang t-shirt niya pagkuha ng exam. Swerte daw ito. Iyon pala, para karakter niya si Sophie, at si Dan naman si Howl.
Kaya pala pinag-holiday sila ni Marie. Para dito. Para sa kanya.
Pinahid ni Daniel ang nangingilid na naman niyang mga luha.
Walang kasing saya si Gabe habang ibinabahagi sa kasintahan ang lahat ng mga napagdaanan. Mula sa pagta-travel, pakikisalamuha sa iba’t ibang mga tao, sa pagdating niya sa Los Banos, sa pagkakaroon ng best friend sa wakas, sa pagre-review, sa pagdating ni Rusty, sa pagkuha ng exam, sa pagka-miss niya sa kasintahan araw-araw. Sa pagdarasal na sana’y bumilis na ang mga sandali para magkita na silang muli.
Masarap ang mga pagkain. Pero mas masarap ang kumakain kasama ang taong mahal mo. Yung kumakain kang alam mo na hindi ka na mag-iisa kailan man. Yung alam mong may makakasama kang kumain habang buhay. Yung yayakap sa ’yo kapag darating kang pagod sa bahay. Yung taong katabi mo sa pagtulog at sa pag-gising sa bawat umaga.
Eto na naman…
Eto na naman…
Umiikot ang kanyang paningin. Biglang napaupo mula sa pagkakahiga sa sahig. Duwal siya ng duwal kahit wala nang ilabas ang kanyang bibig. Naubos na kanina pa ang laman ng bituka. Basa ng suka ang kanyang damit. Basa ng suka ang carpet. Sa coffee table ay nagtumbahan ang mga bote ng alak at beer.
‘Putanginaaaaa!’ sigaw ni Rusty sa sala. ‘Ayoko na!!!’
Muli na namang bumuhos ang luha sa kanyang mga mata. Dahan-dahang tumayo at saka tinungo ang banyo. Binuksan ang malamig na shower; pinaliguan ang nakadamit pang katawan. Ito na ang pinaka-kinatatakutan niyang araw. Dumating na. Ang araw na wala nang matitira sa kanya kahit sino. Ilalayo na ni Daniel si Gabe. Wala na siyang matitirang kaibigan. Naitapon na niyang lahat. Kahit buhay niya, naitapon na rin.
Isinandal niya ang noo sa dingding. Tumatama ang tubig sa kanyang likuran. ‘Gusto ko nang mamatay.’
Hubo’t hubad na lumabas ng banyo ang lalaki. Inilaglag sa sahig ang towel na pinangtuyo ng buhok at katawan. Mula sa kabinet ay kumuha ng shorts at t-shirt. Matapos makapagbihis ay pasuray-suray na naglakad papuntang garahe.
Shit.
Wala ang sasakyan. Nasaan…
Naiwan nga pala niya sa Grove. Kailangan niya ng sasakyan. Papaano niya ibababngga ang sarili sa malaking puno kung walang sasakyan? Kailangan niya ng sasakyan.
Walang suot sa paa, lumabas si Rusty ng bahay at naglakad patungo sa labas ng campus, di alintana ang malakas na buhos ng ulan.
Lakad. Dere-deretso lang. Isang hakbang, dalawang hakwang, lakad, lakad, lakad.
Natanaw niya ang sasakyan. Kaht ito ay mukhang malungkot.
Napatigil siya.
Magso-sorry muna siya kay Gabe. Tama. Gagawa muna siya ng isang bagay na mabuti bago magpatiwakal. Baka sakaling—hindi, sa impyerno ang bagsak ng lahat ng nagpapakamatay. Pero kahit na. Magso-sorry lang siya kay Gabe, tapos pwede na siyang mawala.
Sa halip na dumeretso sa sasakyan ay kumanan si Rusty at tinungo ang apartment ni Gabe.
Madilim. Walang ilaw mula sa loob.
‘Gaaaabe!’ sigaw ni Rusty, pero mas malakas ang bagsak ng ulan sa bubungan. Kinalampag ang pintuan. Walang sagot. Walang nakakarinig sa kanya. ‘Gabe, shorry!’
Nakatungo siya at nanginginig sa lamig.
Wala na siyang magagawa. Pumunta siya para mag-sorry, kahit wala namang kinahinatnan.
Pagtalikod niya ay napaharap siya sa apartment ni Jace. Isa pang taong nagawan niya ng kasalanan. Hihingi din siya ng tawad dito.
‘Jace!’ sigaw ni Rusty sa harapan ng apartment ng lalaki, pero mas malakas ang buhos ng ulan sa kalsada. Walang nakakarinig sa kanya. Siya nalang yata ang natitirang tao sa mundo. ‘Jace—’
Kinain ng kulog at kidlat ang mga kataga ni Rusty. Sa biglang liwanag ay may nakita siyang makinang sa pintuan. Hinawakan niya ito. Susi. Bumukas ang pintuan matapos niyang ipaling ang susi.
‘Jace?’ pagtawag ni Rusty. ‘Tao po?’
Madilim ang bahay. Kinapa niya ang dingding at natagpuan ang switch ng ilaw. Nagliwanag ang apartment.
‘Jace?’
Walang tao.
Naiihi si Rusty kaya’t pumunta siya ng banyo. Pagkatapos ay nakaramdam naman ng gutom, kaya’t binuksan ang ref. Patay ang ref, pero malamig pa ang loob. Walang pagkain, tubig lang. Sa mesa, may nakapatong na Tupperware na may lamang chocolate cereal, at ito ang pinapak nya. Matapos makakain at makainom ng tubig ay nakaramdam siya ng pagka-antok. Siguro’y matutulog muna siya bago puntahan ang sasakyan. Sandali lang. Pampatanggal lang ng hilo. Tinanggal niya ang mga saplot sa katawan dahil bawal matulog ng basa ang damit. Nahiga siya sa sofa at ipinikit ang mga mata. Nagsimula na naman siyang manginig sa lamig, kaya’t tinungo niya ang kwarto para doon siya mahiga at magtalukbong ng kumot. Sandali lang. Matutulog lang siya.
Maliwanag na nang magising si Rusty. Pupungas-pungas ang mata na pinagmasdan ang paligid. Isang maliit na kwarto, puti ang mga dingding. Sa kanan ay isang puting cabinet, sa tabi’y study table. Nakapatong dito ang isang silver lampshade, isang mug na puno ng iba’t ibang kulay ng ballpens, at isang itim na notebook. Sa kanyang kaliwa ay may nakasabit na painting ng mukha ng lalaki. Si… sino nga ba ’to? Game of Thrones… Ah. Si Jon Snow. Sa ulunan naman niya ay ang bintana kung saan nagmumula ang nakakasilaw na liwanag. Wala nang ulan at mukhang mataas na ang sikat ng araw.
Umupo siya mula sa pagkakahiga. Dumausdos pababa ang kumot. Tiningnan niya ang ilalim nito. Wala siyang kahit anong suot sa katawan.
Muntik na nga pala siyang magpakamatay kagabi.
Napatawa siya sa sarili. Tanga. Tanga, tanga talaga. Kinusot niya ang mga mata at saka humikab ng malakas. Sa kung anong mirakulo ay hindi masakit ang kanyang ulo. At higit sa lahat, maliwanag ang kanyang utak. Tumigil na ang mga kagaguhang tumatakbo sa utak niya maghapo’t magdamag kagabi.
Isang bagong umaga.
Huminga siya ng malalim. Nagtataka. Tama ba itong nararamdaman niya? Hindi siya malungkot? Kahit nagkabalikan na si Gabe at Daniel?
Baka naman nasisiraan na siya? Kahapon lang gusto niyang magpatiwakal, tapos ngayon… tapos ngayon parang nagising lang siya sa isang masamang panaginip. May ngiting gumuhit sa kanyang mga labi.
Sumandal siya sa pader para mag-isip. Muling napadako ang mga mata sa notebook. Inabot niya ito at iniscan ang mga pahina. Walang linya, makapal ang papel. Tiningnan niya ang tatak. Moleskine sketchpad. Puro text, puro drawing. Shit. Diary ito ni Jace. At… shit. Magaling siya mag-drawing???
Napatingin siya sa painting ni Jon Snow. Shit. Painting ito ni Jace??? Ininspeksyon niya ang lagda sa ilalim. Tangina. Genius pala ito pagdating sa art. Bakit walang nagsabi sa kanya???
Muli niyang binuksan ang notebook.
================
JUNE 3, 2017
Dear Jesus,
Thank you po sa padalang pogi, pero bakit naman po yung pang-kapatid lang ang level? Hindi po ba pwede yung mamahalin habang-buhay? Si Gabe po kasi pang kaibigan lang. Eh marami na po akong kaibigan. Next time, yung pwede sanang i-date sa Pasko at sa Valentines.
Umaasa,
J
PS.
May 300k followers na ko sa Instagram whooohooo!!!! Dapat matapos ko na yung project ko para pwede na mag-exhibit. Goodluck naman, six years in the making.
PPS.
Successful yung mural sa library. Sana matapos ko na next week.
================
Sa ilalim ng journal entry ay may drawing ng mukha ni Gabe. Color pencils ang gamit. Kuhang-kuha ang sikat ng araw sa tumatawang mukha. Pero may lungkot sa mga mata nito. May thought bubble sa tabi ng mukha ni Gabe. “You may think I’m happy, but you’re wrong.”
Napangiti si Rusty. Ibang klase pala si Jace. Bigla siyang may naalala. Hinanap niya ang entry sa journal.
================
AUGUST 10, 2017
What. A. Day.
And there I was, thinking it was going to be an ordinary day, with Gabe moaning and groaning about the state of his lovelife. (That guy, I swear.) So, as I was saying, Gabe and I were in the restaurant, preparing for one lovely-gloomy day, when, lo and behold, an angel came down from heaven in the form of Gabe’s ex-boyfriend, Rusty.
(Napangiti si Rusty sa description.)
Here’s what I know about him:
-
He’s a music teacher from Korea, and came back to the PH for reasons unknown. Gabe hasn’t really told me everthing—yet, but I’m guessing I’ll be learning more tomorrow. Gabe tells me everything, besides.
-
He looks like a model just off the runway in Milan, but he’s not that polished, like the men you’d find on the pages of The Sartorialist. He’s a bit scruffy, but that’s where the hotness oozes, I think. Eeeee! Okay, enough. Sorry, I shouldn’t have squeeled. My apologies.
-
He brought two bags and a luggage. He must be staying, yeah? Please, Lord, just this once.
-
He has this mysterious, bad-boy vibe. Makes my throat dry. Wait, I need to have a drink of water.
Okay, I’m back.
- He’s a good person, I think.
Gabe, the actual bastard, is a very lucky guy. Rusty is HOT, but so is Daniel. How lucky could one guy be?
Disclaimer: It’s not that I think I’ll ever be “with” Rusty. Far from it, actually. He’s… how should I say this? There’s something about him—oh. A wall. Right. It’s as if he’s surrounded by a #fuckingwall. I don’t know who he’s keeping out, but, I don’t know. It’s like… okay, I don’t want to think about it. Nevermind.
Goodbye, goodbye. Later, Rusty. ILY, bye.
In other news, Odet called today. Her Pangasinan Resort will have its soft opening on Saturday! Woohoo! So happy for her. I promised her I’ll be there for the grand opening, just not the soft opening. You know, bad memories. Anyway, she said I could stay free if I want to finally finish my paintings. Eye roll. She knows I couldn’t focus because of the guys staying in the resort. For some reason, they’re all fucking gorgeous. She just wants me there so we could cook together, and gossip. If I really wanted to finish my paintings, I’d need to rent a cave.
Ever truly yours,
J
P.S.
Kapag hindi ko nakita si Rusty bukas, lagot ka, Gabe.
================
Nakangiting umiiling si Rusty. Tama nga ang hinala nya. Malakas nga ang tama sa kanya ng bestfriend ni Gabe.
Ang mga sumunod na pahina ay mga Disney version cartoons ni Rusty. Nagtatanim ng halaman, naghuhugas ng baso, nagluluto at walang suot na iba kundi apron lang at isang mapang-akit na ngiti. Napatawa siya. Loko-loko pala ’to si Jace.
Napabuntong hininga si Rusty. Akala pala ni Jace mabuti siyang tao. Biglang nabalot ng lungkot ang kanyang damdamin. Ano na kayang iniisip sa kanya nito ngayon?
May kaba sa dibdib, hinanap ni Rusty ang huling entry sa journal. Wednesday, noong makalawa. Walang entry kahapon.
================
SEPTEMBER 27, 2017
Lord,
Thank you po at kukuha na ng exam si Gabe. Ipasa nyo na po yung tao, please. Laking hirap ang dinanas nyan para lang umayos ang English. Duguan, bugbog sarado palagi, pero kita nyo naman, practice makes perfect. #Improving!
Sobrang proud ako sa bestfriend ko na yan, matalino at sobrang sipag. At sana successful ang pagkikita nila ni Daniel bukas. Maayos na naman po ang lahat, I think. Check na ang mga halaman, chandelier, cosplay characters, pagkain, at kung anu-ano pa. Buti nalang mapera si Daniel, at kaya niyang pondohan ang mga ideas ko, haha. Pag-ikakasal na sila, ano kaya? Malamang sa ibang bansa yan ikakasal, at hindi kakayanin ng budget ko ang travel expenses. Papabaunan ko nalang ng pagmamahal at ideas para sa wedding. Malamang Watford ang theme bilang biggest fan ata si Gabe ng Carry On. Nagpapadala pa ng fanmail kay Rainbow Rowell, aba.
Also, thank you po sa padalang libro ng aking mga followers sa IG. Nakaka-overwhelm! Ang gaganda ng mga libro, at puro bago pa halos lahat. Matutuwa yung mga bata sa ampunan at mapupuno na namin ang library. Gusto ko nga pong maiyak nung nakita ko yung guest room ni Marie na umaapaw ang mga libro. Ang bango pa, nakaka-adik yung amoy. Kung pwede lang akong matulog sa ibabaw ng mga libro. Ay, ipapangalan daw nila sa akin yung library hihihi. Nakakakilig. Akalain ko bang balang araw ay may library na naka-dedicate sa akin. Thank you po.
Anyway, tutulungan daw ako ni Rusty bukas. Salamat, Lord, dahil wala na akong pera para umarkila ng jeep at ng taong tutulong magbuhat. Ayoko namang hintayin si Gabe kasi nga may date pa sila ni Daniel sa hapon. Makakaabot naman siguro ako. Sana. Kaso kasi yung baby ko sa ampunan dadalhin na sa America. Baka sumama ako sa airport. Ayoko na nga isipin kasi naiiyak na naman ako.
So, ayun, inaasahan ko talaga si Rusty bukas. Mukha namang nagbago na sya, diba? Kung iisipin niya na may gusto ako sa kanya kaya ko sya ini-invite eh bahala na sya. Kapit nalang sa patalim. Alam ko namang pinagtatawanan ako nun eh, kapag akala niya na hindi ko pansin. Hingang malalim.
Hindi naman ako pangit, pero sa kung anong kadahilanan ay parang nandidiri siya sa akin. Bakit kaya? Kibit balikat nalang. Opinyon niya yon eh, at kung doon siya masaya, ano ba namang magagawa ko? At least hindi niya ako pinapahiya kagaya dun kay Tyler. Poor guy. Naawa naman ako nung pinagtabuyan siya sa C-Park. Kahit naiinis ako kay Tyler eh hindi niya dapat ganon i-trato yung tao. So ayun, binigyan ko tuloy ng slice ng chocolate cake. Tapos naglabas na ng sama ng loob. Mabait naman pala. Sabi ko nalang: “Tyler, you are a very handsome guy, and I bet you have a good heart. Don’t let any man dictate what you think about yourself. Rusty may say you’re pathetic, but you know you’re not. And that’s what’s important. Love will come, and when it does, you’ll realize why you had to go though this experience.”
Boom.
Pwede na kong sumulat ng column tungkol sa pag-ibig.
Ang lakas ko lang mag-payo tungkol sa love, eh ako nga wala. Parang wala na nga rin akong pag-asa. But who knows. One day, no? Baka magbalik si Steve. Erase, erase! I shouldn’t have said that.
What the fuck,
J
PS.
Tomorrow will be a wonderful day.
================
Isinarado ni Rusty ang journal.
Hiyang-hiya siya.
Kailangan niyang umisip ng paraan kung papaano itatama ang lahat.
Part 11: Ayaw Tumila ng Ulan
Gumuhit ang ngiti sa mukha ni Gabe nang maramdaman ang lamig ng baso sa pisngi. Ito ang gumising sa kanya, na nasundan pa ng halik sa noo.
‘Wake up, sleepy head.’
Nagbukas ang isang mata. Antok na antok pa siya dahil mag-u-umaga na naman nang matulog silang dalawa. ‘Good morning, mahal,’ bati ni Gabe. Humikab, nag-unat, naupo sa kama, sumandal sa headboard.
Isang linggo sila sa Bohol at kahapon lamang bumalik ng Los Banos. Nagulat si Gabe dahil pagdating nila sa apartment ay puro bagong furniture at appliances na ang nandoon, at may nakakabit na ring split air conditioner. Naunawaan ni Daniel na ayaw ni Gabe lumipat ng tirahan kaya’t binilhan nalang siya ng mga bagong gamit dahil makikitira rin daw siya dito. Maliit lamang ang studio apartment, pero sadyang ayaw nang mapahiwalay ni Daniel.
‘Breakfast in bed?’ Hawak ni Daniel ang tray na nakapatong sa kama. May omelet, toasted bread, butter, cheese, mga prutas, brewed coffee para kay Daniel, at freshly-squeezed orange juice naman para kay Gabe.
‘Ang bango ah,’ saad ni Gabe. ‘Luto mo?’
Tumawa lang ang lalaki. ‘Sorry, inorder ko lang yan—actually, inorder ni Ericka at ipinadala dito.’
Unang kinuha ni Gabe ang isang piraso ng cherry. ‘Mmmm… Hindi talaga ako magsasawa dito.’ Uminom siya ng orange juice. ‘Bakit ang aga mong gumising?’
’May conference call kanina eh. Sa labas lang ako nakipag-usap, para hindi ka magising. At napansin mo ba? Pina-sound-proof ko ‘tong studio. Kita mo, walang nagreklamo mga kapitbahay kagabi,’ panunukso ni Daniel.
Napangisi naman si Gabe. Tandang-tanda niya ang mga hiyaw at halinghing. Simula nang “magkabalikan” ay parating wild ang pagtatalik nila tuwing gabi. Parating sagad na sagad—sinusulit ang bawat sandaling hindi sila nagkasama. Parating performance level. Kapag umaga naman, mas-sweet ang kanilang pagtatalik.
‘Halika nga,’ paanyaya ni Gabe. Lumapit si Daniel at naglapat ang kanilang mga labi. Mabagal ang halikan. Ninanamnam ang bawat sandali. Nang maghiwalay ay pareho silang nakangiti. ‘Balik trabaho ka na rin pala ngayon,’ saad niya.
’Hmmm… emergency lang kanina kaya sumama na ’ko sa meeting. Pero sabi ko naman sa ‘yo, babe, babawasan ko na ang pagta-trabaho.’
‘Sigurado ka ba na okay lang kay papa na… matagal kang mawawala?’
’Oo naman, basta para sa ’yo. Siya nga ang nagpupumilit na magbakasyon na ’ko. Lagi pa ‘kong napagsasabihan sa pagiging overworked, kaya mo daw ako iniwan.’
‘Nagalit ba siya?’ tanong ni Gabe.
’Sa akin, oo. Alam mo naman, paborito ka ‘non. Ikaw nga yata ang tunay na anak eh.’
Napatawa silang dalawa.
’Kapag pwede na ‘ko mag leave, dalawin natin sya.’
‘Sige, sige. Gusto ngang pumunta dito, kaso sabi ko, sosolohin muna kita.’ Hinalikan siya ni Daniel sa pisngi.
Ganito sila palagi ngayon. Honeymoon stage, talo pa noong nag-Hong Kong sila. Ngayon, palaging nakadikit si Daniel. Kulang nalang sumama pati sa banyo. (Minsan, oo, kapag maliligo.) At gaya kay Gabe, marami ring mga bagay ang nagbago sa lalaki. Isa dito ay ang pagbibigay pagkakataon sa ama na magkalapit sila. Nang umalis si Gabe ay kay Papa Ben nalang nakakapagkwento si Daniel. Hindi nalang puro business ang mga nagiging usapan, na talaga namang ikinatuwa ni Gabe.
Isa pa, kita niyang pinipilit na ni Daniel na huwag na masyado magpakatutok sa pagtatrabaho para magkaroon sila ng mas maraming oras sa isa’t isa, bagama’t kita rin niyang nami-miss nito ang pagka-busy sa opisina. Minsan naka-titig sa cell phone o sa laptop na para bang naghihintay na may mangailangan ng tulong. Sinabi ni Gabe na okay lang naman magtrabaho, pero mapilit si Daniel na para sa kanila ang mga araw na ito.
‘Kelangan mo ba talaga pumasok ngayon?’ tanong ni Daniel sa kalagitnaan ng kanilang almusal.
‘Oo… wala nga kasi si kuya. Alam mo naman ang nangyari, kaya hindi natin alam kung kailan yun babalik. Understaffed pa naman kami ngayon. Daming customers.’
‘Hindi nila kayang sila nalang muna kahit ngayon lang?’ Hinimas-himas ni Daniel ang bukol sa harapan ng kasintahan.
Malapad ang ngiti sa kanyang mukha. ‘Bakit, ano namang gagawin natin, aber?’
Nilalaro ni Daniel ang garter ng boxer shorts ni Gabe. ‘Wala naman… baka lang mas gusto mong… dito nalang sa bahay…’
Malakas ng tibok ng puso ni Gabe. Mukhang alam na niya ang mga susunod na eksena. ‘Tapos…?’ Napapikit si Gabe at saka naglabas ng buntong hininga. Minamasahe naman ng nobyo ang kanyang mabuhok na mga binti.
‘Ikaw?’ tanong ni Daniel, mapang-akit ang boses. ‘Ano bang gusto mong mangyari?’
‘Gusto…’ Napalunok si Gabe. ‘Gusto ko sanang pumasok sa coffee shop—ahahahaha! Teka, teka, matatapon yung pagkain!’
Patuloy si Daniel sa pagkiliti sa kanyang tagiliran. ‘Ah, papasok pala ha? Eh kung ganito nalang tayo maghapon?’
Tawa nang tawa si Gabe pero hindi makagalaw dahil matatabig ang tray. ‘Hindi na!’
Tumigil si Daniel, nakangiti. ‘Hindi ka na papasok?’
Humihingal pa si Gabe nang ibaba sa sahig ang tray ng pagkain. Ibinuka niya ang mga braso at automatic ng sumaklang si Daniel sa kanyang ibabaw, hanggang magkayapos silang dalawa. ‘Sorry, love, kailangan talaga eh, pero may oras pa naman, pwede pa kita pagbigyan.’
‘Pagbigyan na…?’
‘Ganito.’ Naglapit ang kanilang mga labi, nag-espadahan ang mga dila, nagpalitan ng laway.
Mabilis na nag-alab ang mga pangyayari. Parehong agad na natanggal ang kanilang mga pantaas, panay ang lamas ni Gabe sa iba’t ibang parte ng katawan ng nobyo. Bagong paligo ito at ubod ng bango. Dumako ang kanyang mga labi sa malulusog na suso ni Daniel. Noong muli silang nagkita, humpak ang mga pisngi ni Daniel at may itim sa paligid ng mga mata, subalit nanatiling kaakit-akit ang katawan. Ngayon ay balik na ito sa dating sigla at lalo pa atang gumagwapo sa bawat araw na nagdaraan.
Sarap na sarap si Gabe sa paghigop sa kaliwang utong ng nobyo. Higop, kagat, supsop; nilalaro ng dila ang matigas at naghuhumindig na laman. Panay naman ang lapirot niya sa kanang utong nito. Hinihingal si Daniel, nakabuka ang bibig, nakatirik ang mga mata. Sagad hanggang langit ang nadarama.
Napaangat si Daniel nang sapuhin ni Gabe ang kanyang puwitan, itinaas ito, hanggang sa tumama ang kanyang harapan sa mukha ni Gabe. Hinalik-halikan ni Gabe ang titi niyang nababalot pa ng maikling shorts. Hindi na nakatagal si Daniel kaya’t ibinaba ang shorts at brief, upang palayain ang nagpupumiglas na sandata, sa siya namang agad na sinunggaban ng kasintahan. Napakapit siya sa headboard dahil sa ginagawang pag-chupa ng nakababatang nobyo. Kinain ang titi ng buong buo; dinuduraan; sinupsop; dinilaan; hinimod. Kita niyang puno na rin ng laway ang ibabang bahagi ng mukha ni Gabe. Naramdaman niya ang pagpasok ng isang basang daliri sa tumbong; nasundan pa ng isa, na siya namang dahilan ng pagkislot ng kanyang ari.
‘Babe… umppphhh… shit… teka—umpppphhh! Baka labasan ako, Gabe!’
Tila naubos ang hangin ni Daniel nang bigla nalang syang isalampak pahiga sa kama. Parang asong ulol si Gabe na naglalaway. Wala na itong saplot sa katawan at namumula ang ulo ng naghuhumindig na pagkalalaki, at lumuluha pa ng clear na likido. Sa laki ng titi ni Gabe, para siyang birhen kahit araw-araw pa siyang gahasain. Binasa ni Gabe ng lubricant ang ari habang titig na titig sa mga mata ng nobyo. Muli siyang sinakmal ng halik. Humigpit ang yakap ni Daniel sa leeg ng kasintahan lalo pa nang maramdaman na ang unti-unting pagpasok ng kargada nito sa kanyang kaselanan.
‘Anlaki, Gabe… tangina—ahhh! Amphhhh…’
‘Sandali nalang, mahal, matatapos din ang sakit…’
‘Ummmppphhh… Haaa…’ Tirik na naman ang mga mata ni Daniel sa pagkasagad ng kantot.
Ngumiti si Gabe nang tuluyan nang makapasok sa lungga ng nobyo. ‘O ayan, masarap na ba?’
’Ang sarap, baby… Anakan mo na ‘ko, please? Buntisin mo ako, Gabe, parang awa mo na…’
Sinagot siya ni Gabe ng halik na abot hanggang kaluluwa ang dila. Nang di na makatiis ay nagkusa nang gumalaw si Daniel upang ipako ang sarili sa bakal-sa-tigas na ari ng kasintahan.
‘Hindi ka makapaghintay, puta ka,’ bulong ni Gabe. Lumuhod si Gabe at ipinatong ang mga binti ni Daniel sa kaliwang balikat at saka binalot ito ng mga braso.
‘Tangina, ang sikip mo, Dan! Nakakalibog kang puta ka!’
‘Ummhhhh, babe… Ahhh….’
‘Umph! Umph! Umph!’
Todo ang ginawang pagbayo ni Gabe sa lalaki. Pilit na inilalabas-masok ang higanteng kargada sa masikip na butas. Walang awang pinaluluwag ang lagusan; dinadala si Daniel sa langit.
‘Awww… fuck meee… Ang laki, Gabe… tangina, ang lakiiii…’
Pawisan silang dalawa. Parehong hingal sa libog at pagnanasa. Parang mansanas sa pula ang mga pisngi ni Daniel. Namamaga ang mga labing nilapastangan. Naninigas ang mga litid sa leeg at braso habang nilalamukos ng mga kamay ang bedsheet. Nakakademonyo ang itsura nito.
Kantot kabayo ang ginawang pagbayo ni Gabe sa nobyo. Marahas; walang awa; di gaya ng malambing na pagsisiping tuwing umaga. Humihiyaw si Daniel, di niya alam kung dahil sa sakit o sarap. Nakapikit ito.
‘Tingnan mo ako, puta ka,’ utos ni Gabe. Kita niya ang hirap sa mga mata ni Daniel. Lalo siyang ginanahan sa pag-araro. ‘Ang sarap mo, Dan…’
Wala sabi-sabi’y bumulwak ang tamod mula sa titi ni Daniel. Ilang beses itong dumura ng semilya sa hangin. Ni hindi manlang kailangang batihin para labasan. Ganito na ka-puta ang kanyang nobyo.
Habang kumakantot ay kumuha ng tamod si Gabe sa tiyan ni Daniel at isinubo ito. Matamis. Kaunting sandali pa’y naglabas na rin siya ng semilya sa kweba ng kasintahan, kasabay ng isang malakas na hiyaw.
Katahimikan.
Matapos ang ilang minuto, nakahiga na si Gabe, at nakapatong naman sa kanyang hubad na katawan ang halos mawalan ng ulirat na si Daniel. Mabagal ang paghimas ng niya sa likod at puwitan ng kasintahan.
‘I love you, Dan.’
‘I love you, Gabe…’
Trenta minutos nalang ay magbubukas na ang restaurant. May mga tao nang nakapila sa labas, pero wala pa rin sina Jace at Gabe. Kinakabahan na si Rusty. Mukha namang relaxed lang ang iba nilang kasamahan… pero kahit na. Papaano na kung hindi dumating yung dalawa? Si Marie pa naman palaging busy sa kitchen. Kapag kasi nagkakagulo na ang mga waiter, iyong dalawa lang ang nakakapagpakalma sa lahat.
Nag-aayos siya ng mga upuan nang makitang dumaan si Gabe sa tagiliran. Sa likod ito papasok.
May kaunting kiliti sa tiyan ni Rusty. Sasabihin ba niya na alam niyang nagkabalikan na sila ng kasintahan? Alam na kaya si Gabe kung anong nangyari sa kanila si Jace? Protective pa naman ang lalaki. Baka makatikim siya ng suntok kapag nalaman nitong nahirapan si Jace nang dahil sa kanya.
Kagabi bago matulog, nirehearse na niya kung papaano hihingi ng tawad. Aaminin niya ang pagkakamali, at mangangakong hindi na ito mauulit. Kita naman nila na nagbago na rin siya sa pagiging kupad sa trabaho, diba? Siguro naman maniniwala sila kapag sasabihin niyang hindi na siya mang-i-indian sa susunod na lakad. Tapos, aalamin niya kung kailan magdadala ulit ng mga libro para makasama na siya at nang makapag-donate na rin. Kay Gabe naman, itatanong lang niya kung kumusta ang love life. At kung aamin na si Gabe, dapat cool lang siya. Totoo naman, hindi naman siya nagseselos—hindi lang talaga niya akalain na magkakabalikan pa sila. May konting inis siguro, pero hanggang doon nalang.
Ang hindi akalain ni Rusty, walang bunga ang mga paghahandang kanyang ginawa. Hindi nagpakita sa trabaho si Jace. Nang tanungin ang ibang mga kasamahan, ang sabi lang ay hindi nila alam kung nasaan ito. Wala naman siyang pagkakataong makausap si Gabe dahil sa dami ng customers. Nag-good morning ito sa kanya kanina kaya mukhang walang problema, kaso… sa likod ng isipan ni Rusty ay parang alam niyang iniiwasan siya si Gabe. Pagdating ng alas-otso ng gabi, natanto nalang niya na umuwi na pala si Gabe. Ni hindi manlang nagpaalam ang kumag. Si Marie pa ang nagsabi sa kanya nang hinanap niya ito.
Naramdaman niya ang pagod nang makarating ng bahay. Nakaupo siya sa sofa at nakatitig sa saradong TV. Wala siyang ganang kumain. Gusto niyang dumeretso at matulog … sa kama ni Jace. Halos isang linggo din siyang palihim na pumupunta sa apartment para kumain at matulog. Na-miss kasi niyang tumira sa maliit na lugar. Nasa bakasyon naman sina Jace at Gabe kaya’t hindi siya nag-alalang makita. Kaso, bumalik na kagabi si Gabe. Nasa gate pa lamang siya ng compound ay kita na ang mga bukas na ilaw sa apartment ng lalaki. Gusto niya sanang pumuslit sa apartment ni Jace, kaso baka bamalik na rin ito at mahuli siya. Ano namang pagpapaliwanag ang gagawin niya kapag nagkataon?
Nahiga si Rusty sa sofa at ipinikit ang mga mata. Pabali-balikwas. Hindi matahimik ang isipan. Bumabalik na naman ang black hole sa dibdib. Inabot niya ang jacket na nakapatong sa coffee table at ipinatong ito sa mukha, nilanghap ang pabangong hindi alam ang pangalan. Saka pa lumuwag ang kanyang damdamin. Sa susunod nalang niya ibabalik ang jacket ni Jace.
Lumipas ang mga linggo pero hindi pa rin bumabalik si Jace. Walang nagsasabi sa kanya kung nasaan ito. Kung may nakakaalam man (a.k.a. Gabe), tikom ang bibig nito. Ilang beses na niya itong kinulit, pero wala pa rin. Hindi rin naman talaga niya makausap dahil palaging nasa isang sulok ng coffee shop si Daniel at doon nagtatrabaho. Nagkausap na sila ni Daniel at okay naman ang lahat, kahit awkward pa rin.
Hindi na mapakali si Rusty. Siya ba ang dahilan nang hindi pagbabalik ni Jace? Ganoon ba kalaki ang kasalanan niya? O baka naman may ibang dahilan? Alam niyang hindi lahat ng bagay ay tungkol sa kanya, pero nakaka-guilty pa rin. Hindi na nga niya alam ang gagawin.
Civil lang si Gabe, halatang nagtampo pa rin, subalit hindi na maiinitin ang ulo nito gaya nang dati. At dati, may-effort ang mga kasamahan na makipagkwentuhan sa kanya, niyayaya pa siyang lumabas, siya nga lang ang umiiwas dahil “busy” siya. Ngayon, parang sila naman lahat ang kaydaming ginagawa at hindi manlang siya mabati kung kumusta na siya. Ngayon, wala manlang nag-gu-good morning. Si Marie, minsan, oo, kung hindi lumilipad ang utak nito.
Wala siyang ibang magawa kundi bumuntong hininga.
Tiningnan niya ang cell phone. May mga nag-like sa Tinder, may mga nagyayaya ng inuman sa OK Cupid, may nagyayaya ng sex sa Planet Romeo, pero walang mensahe sa kahit sinong kaibigan. Nag-try siyang mag-reconnect sa iba, pero tila wala na silang panahon o pasensya sa kanya. Alak nalang ang kasama niya madalas, na sa mga nagdaang araw ay tila ayaw na rin makisama. Ngayon ay trabahao nalang ang nagbibigay sa kanya ng lakas, at yung mga masasayang customers na nakikipagusap. Pero pag-uwi ng bahay, kadalasan ay nakatitig lang siya sa pader, hindi alam ang gagawin. Walang ganang lumabas, o manood ng TV series, o magbasa manlang ng komiks. Kapag nangingilid ang luha, pinapahid niya ito agad.
Bumili siya ng gym equiment na inilagay sa isang bakanteng kwarto. Ayaw na niyang bumalik sa gym ni Manuel. Wala naman siyang napapala doon kundi sex. Kaya ngayon, mukhang tatapusin niya ang taon bilang isang ermitanyo.
Lumipas ang mga araw.
Wala pa ring pagbabago.
Parang wala na talaga siyang pag-asa.
Isang Sabado ng gabi, naiwang naglilinis ng restaurant sina Rusty at Gabe.
‘O, bakit nandito ka pa?’ tanong ni Rusty. ‘Wala kayong lakad ni Daniel?’
Patuloy si Gabe sa pagpupunas ng mesa, hindi siya tinitingnan.
‘Wala, pahinga muna ngayon,’ sagot nito.
‘Ah, ganon ba? Ah… so, Gabe, kumusta naman na magkasama na kayo ulit ngayon?’
‘Okay naman.’
‘Tipid mo naman sumagot.’
’Wala naman kasing exciting na ikukwento. Ganito lang naman kami. Trabaho ako, siya naman dito na rin nag-o-office. Binayaran na nga niya yung pwesto kay Marie para reserved na sa kanya ‘yon araw-araw.’
‘Napansin mo ba,’ sabi ni Rusty matapos ang ilang sandali, ‘may fan club na rin si Daniel?’ Tumawa siya nang mahina. ‘Matatawa si Jace kapag nalaman niya. Nagkita na ba sila?’
Hindi nagsalita si Gabe at bagkus ay lumipat ng mesang pupunasan.
Napailing nalang si Rusty. Taboo pa rin na pag-usapan ang bestfriend nito. Hindi siya naiinis, pero nalulungkot lang. Akala niya dati siya ang bestfriend ni Gabe. Noong naghiwalay sila ni Daniel, diba siya ang pinaglabasan nito ng sama ng loob? Pero ngayon… Okay, granted, hindi siya naging mabuting kaibigan—tao—hindi siya naging mabuting tao ng mahabang panahon… pero bakit parang wala pa ring nagpapatawad sa kanya? Ibinibigay naman niya ang lahat para ipakitang nagbago na siya, diba? Wala naman siyang sinasaktang ibang tao… bakit parang may ketong siya kung iwasan?
Nag-e-emo na naman si Rusty nang biglang tumunog ang cell phone ni Gabe. Nag-duet sina Ariana Grande at John Legend ng Beauty and the Beast.
‘Kuya!’ bulalas ni Gabe nang ilapit na ang phone sa mukha. ‘Kumusta?’
Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Rusty. Hindi niya alam ang dahilan kung bakit, pero parang bigla nalang may nakaalam ng sikreto niya.
‘…o…Okay naman, kaso kuya, alam mo ba…’ Lumabas ng restaurant si Gabe.
Muntik na itong sundan ni Rusty kung hindi lang niya napigilan ang sarili.
Babalik na kaya si Jace?
Papasok sana siya ng kusina nang may matisod sa sahig. Isang libro. A Monster Calls.
‘Hmmm…’ Hindi mahilig magbasa si Rusty, pero natatandaan niya noong high school siya, mahilig siyang magbasa ng horor stories. Manipis lang naman ang libro. Kung babasahin niya ito ngayong gabi, matatapos niya ito agad. Kung boring, eh di itigil. Kung sakaling may maghahanap eh ibabalik nalang niya.
Paglingon ni Rusty ay kita niyang nakasandal sa poste ng ilaw si Gabe, may kausap pa rin sa telepono. Seryoso at tumatango, na tila nakikinig sa payo ng guidance counselor.
Kumusta na kaya si Jace?
Sa pangalawang pagkakataon, natapos ang honeymoon stage para kay Gabe.
Noong una, dahil sa pambabalewala sa kanya ni Daniel. Umalis siya para hanapin ang sarili. Nagkabalikan naman sila at naging maayos ang lahat. Ngayon nga lang, hindi na pwedeng maglayas. Kailangan niyang harapin ang panibagong hamong ito bago pa man lumala.
Sa Maynila nagtrabaho si Daniel kanina dahil nagtalo sila kahapon.
Huminga ng malalim si Gabe. Binuksan ang pinto.
Nakaupo sa kama si Daniel. Nagla-laptop. Hindi makatingin sa kanya.
Sa mesa, nakapatong ang mga libro, kaserola, mga baso, at plasic ng potato chips. Sa sahig ay may mga bakas ng sapatos. Sa lababo ay may mga nakatambak na hugasin. Umaapaw ang basurahan. Naamoy niya ang banyo.
Mahigpit ang kapit ni Gabe sa doorknob. ‘Bumalik ka na pala.’
‘Hi… babe…’
‘Anong oras ka pa nandito?’ tanong ni Gabe.
‘Alas kwatro—’
‘Alas kwatro? Mag-a-anim na oras ka nang nandito hindi mo manlang nakuhang maglinis ng bahay?’ Tumaas na ang kanyang boses. Pigil na pigil si Gabe sa sarili.
’Eh kasi may trabaho pa ‘ko—’
’Teka, ako ba hindi nagtatrabaho? Ni maghugas ng pinggan, hindi mo manlang magawa! Papaano nalang kapag nag-aaral na ’ko? Ako pa rin ang mag-aayos ng kalat mo? Katulong mo ba ‘ko, Daniel?’
Napangiwi si Daniel. ‘Kasi naman, babe, ayaw mong kumuha ng katulong—’
‘Ang liit-liit nitong kwarto, kailangan pa natin ng katulong?’
‘Eh bakit kasi ayaw mo pang lumipat ng bahay?’
Itinalpak pasara ni Gabe ang pintuan.
Napaigtad naman sa gulat si Daniel. Tumayo ito, pero napaurong sa pader nang humakbang na ang mas malaking lalaki.
‘Maglilinis ka ba ng apartment ko o maghahanap ka ng ibang matutulugan ngayong gabi?’
Tulo ang pawis ni Daniel. ‘Babe, seryoso ka ba?’
‘Huwag mo akong ma-babe-babe. Sagutin mo ang tanong ko.’
‘Eh hindi kasi ako marunong—’
Sinalakay ni Gabe ang mga hugasin sa lababo. Dali-dali niyang hinugasan ang mga nakatambak. Nag-iinit ang buo niyang katawan dahil sa inis. Walang magawa ang naka full-blast na aircon sa init na nadarama. Mag-a-asawa pa yata siya ng inutil. ‘Mag-empake ka na,’ utos ni Gabe.
‘Teka, teka, maglilinis na!’
Kahit naka-corporate attire pa ito ay dali-daling kumuha ng trash bag at ipinaglalagay ang mga basura dito. Kinuha ang basurahan at dinala sa labas ng apartment. Pinunasan ni Daniel ang mesa ng basang basahan at dinala sa lababo ang iba pang mga hugasin. Hinayaan siya ni Gabe.
Pinatay ni Gabe ang air conditioner, binuksan ang pinto’t mga bintana. Wala ring pagkain. Pinigilan niya ang sarili na magdabog habang nagluluto. Hindi niya kinakausap ang aligagang nobyo.
Habang kumakain ng spam at kanin ay busy naman sa paglalampaso ng sahig si Daniel. Kahit amoy Zonrox ay hinayaan na ito ni Gabe.
Kailangang maputol ang sungay ni Daniel bago pa man ito tuluyang humaba.
‘Maglinis ka ng banyo,’ utos ni Daniel. Agad namang sumunod ang lalaki.
‘Palitan mo ang bed sheet at ang mga punda ng unan.’
‘Bakit may mga kalat sa ilalim ng kama? Tanggalin mo yan. Yung ilalim ng mesa, walisin mo.’
Nakatayo si Gabe sa isang sulok habang minamanduhan ang nobyo. Pawis na pawis ito at mangiyak-ngiyak pa habang sinusunod ang kanyang mga utos, lalo pa kapag nabubulyawan niya ito. Mali kasi ang ginagawang paraan ng paglilinis. Wala ring tigil si Gabe sa kinapa-pangaral dito habang nagtatrabaho. Ilang linggo na niyang tinitiis ang kawalang kusa ni Daniel at panahon na para matuto ito ng leksyon.
Noong mga nakaraan araw eh sumasagot at ngangangatwiran pa. Akala siguro titiklop na naman siya. Sa panahon ngayon, dapat equal footing na (sabi nga ng bestfriend niya). At kung inakala ni Daniel na si Gabe pa rin ang maglilinis ng bahay dahil nagtrabaho siya sa Maynila, pwes…
Ala-una na ng madaling araw nang matapos si Daniel. Madungis ito at pawisan.
Pero napakalinis ng apartment.
‘O ano, tingnan mo, eh di napakalinis ng bahay! Kaya mo naman pala gawin, kelangan mo pang pinapagalitan.’
Nakatayo lang si Daniel at hindi makapagsalita.
Ibinuka ni Gabe ang mga braso. ‘Halika na nga.’ Niyakap niya ang madramang boyfriend. Umiiyak ito na akala mo’y namatayan ng kamag-anak. ‘Shhh… okay na. Shhhh… Tama na yan. Sa susunod magtutulungan na tayo dito sa bahay, okay?’
Kumapit lang ng mahigpit sa kanya si Daniel.
Hinila niya ito sa banyo para sabay na silang maligo.
Kinaumagahan, maagang umalis ng bahay si Gabe.
Iniwan niyang natutulog pa si Daniel. Magkayakap silang natulog, pero walang sex na naganap. Tama lang, dahil hindi lahat ng problema ay nasusulusyunan ng pagtatalik. Sobrang pagod malamang si Daniel, dahil bukod sa pagtatrabaho maghapon ay magdamag pang naglinis ng bahay. Napangiti si Gabe. Tama talaga na matuto nang mag-ayos ng sariling bahay ang nobyo. Hindi habangbuhay ay aasa sila sa katulong. Papaano nalang kapag nagkaanak sila? Dapat kahit mga bata marunong gumawa sa bahay. At alangan namang siya lang ang magtuturo sa mga bagets. Syempre dapat silang dalawa.
Pumunta siya sa may kanto ng Robinsons at sumakay ng jeep papuntang IRRI. Doon niya kakatagpuin ang kaibigang matagal na niyang nami-miss.
Umulan kaninang umaga at basa pa ang daan. Presko ang hangin; malamig at pumapagaspas sa kanyang tagiliran. Napaka-ganda ng daan papunta sa research facility. Malalago ang mga puno sa tabi ng daan, parang setting ng Koreanovela.
Pagkarating ng cafeteria, hinanap niya ang kaibigan. At kung hindi pa siya tinawag, hindi niya ito makikilala.
‘Gabe!’ sabi ng lalaking kumakaway.
‘Kuya!’ Gumuhit ang malaking ngiti sa mukha ni Gabe bago lapitan ang kaibigan at yakapin ito nang mahigpit. Umupo silang magkaharap.
‘Sorry ha, kumain na ako, nagutom ako eh,’ sabi ni Jace.
Hindi makapaniwala si Gabe sa nakikita. Si Jace ba talaga ito? Umiling-iling si Gabe. ‘Bakit hindi mo naman sinabing magpapalit ka ng katauhan?’
Tumawa ng malakas si Jace. ‘Sira.’
‘Hindi nga. Ang laki ng iginanda ng katawan mo! At yung buhok mo, very trendy, parang ibang tao ka na ah!’
‘Umibig, nasaktan, nagpa-make-over.’
Tawanan silang dalawa.
Alam niyang nag-training si Jace sa Pangasinan bukod sa pagpipinta, pero hindi naman niya akalain na lalaki kaagad at magiging defined ang mga muscles nito. Perpekto ang pagka-hapit ng simpleng puting t-shirt. Bagay rin sa hugis ng mukha ang bagong salamin na asul ang frame.
‘Kumusta ka na, Gabe?’
‘Anong ako? Ikaw ang pag-usapan natin! Kita mo naman!’ Inilatag ni Gabe ang mga kamay na akala mo’y nagpe-presenta ng pagkain sa mga bisita. ’Kwento ka, kuya, ano bang nangyari sa ‘yo don? Kapag nag-va-Viber tayo palagi nalang kami ni Dan ang pinag-uusapan. Kwento ka naman!’
‘Okay, fine, huwag ka masyado excited.’
Tumawa si Gabe. Hindi pa rin nagbabago ang kaibigan. Monotone pa rin magsalita. Kala mo walang problema sa buhay.
‘Well,’ umpisa ni Jace. ‘Diba nga nagdamdam ako dun sa ginawa ng ex mo, kaya nakiusap ako kay Odet at kay Marie na mag-s-stay muna ako sa resort ni Odet. Pumayag naman agad, pero syempre inamin ko kung bakit. Dun sa resort, tatlong araw ata akong patulog-tulog lang, babangon para kumain o magbanyo, hanggang sa hilahin ako ni Odet palabas ng kwarto.’
‘Parang napanood ko na yan sa Sex and the City the Movie ah.’
‘Exactly.’ Nakangiti si Jace. ‘Anyway, ayun, nag start na ako magpinta. Doon ako nagpipinta sa bakuran, eh nakita ko yung sa katabing resort, may bootcamp training pala sila. At dahil wala akong energy kapag umaga, naisipan ko na sumali para naman magka-sigla ako. Eh yung instructor, napapayatan sa akin, gagawin daw niya akong project. Ang daming pinapakain! Yung hindi masasarap. Puro white meat tapos walang kanin. Bawalng ang cheese. Bawal ang chocolates! Hirap talaga, Gabe. So, bootcamp sa umaga; swimming sa tanghali (kaya ang itim-itim ko); weights sa gabi. In between, doon ako nagpipinta. Linggo lang ang pahinga. Sobra talaga. Akala ko nga nung una ikamamatay ko eh. Nag-survive naman. Hahaha…’
‘Wow, nakaka-proud naman. Kita mo oh, boom panes!’
‘Pak ganern. LOL.’
‘Kapag nakita ka ni Rusty nyan…’
Nag eye-roll si Jace. ‘Please.’
‘Hahaha… Ewan ko ba don, lagi tinatanong kung kailan ka babalik.’
‘Guilty kasi.’
‘Galit ka pa?’
’Hindi na. Noong una, oo, pero, bakit ko pa naman iintindihin ‘yon? Ako ang talo kung magtatanim ako ng sama ng loob. Forgiven, but not forgotten. At naka move-on na ako.’
‘May boylet ka na?’ tanong ni Gabe.
‘Boyfriend?’
‘Oo.’
‘Wala. Fuck buddy lang.’
Naeskandalo si Gabe. ‘Oy! Totoo ba yan?’
‘Sobra ka naman maka-react. Hindi naman ako birhen.’
‘Eee! Wag mo na ikwento, ayoko ma-imagine!’
‘Kala mo siguro pa-sweet lang ako no? Hindi kaya. In reality—’
’Huwag na, okay na ‘ko don. Huwag ka na magkwento. Nasisira ang imahen mo sa akin.’
‘Hahaha… yung prim and proper?’
‘Yung librarian ba.’ Napangiti si Gabe. ‘Pero ngayon, hunky librarian na.’
’Yan naman ang gusto ko sa ‘yo, bestie, very supportive ka.’ Nakatungo si Jace.
‘Oo naman,’ saad ni Gabe, nakangiti, pagkatapos ay sumeryoso ang mukha. ‘So…’ Umiling si Gabe. ‘Anong problema, kuya? Bakit ka bumalik?’
Dahan-dahang uminom ng tubig si Jace at saka tumingin sa labas. Inilahad niya ang mga nangyari nitong mga nakaraang araw.
Tagaktak ang pawis ni Rusty kahit na malamig ang panahon. Ilang kahon ang binuhat niya mula sa labasan hanggang sa stock room. Wala daw kasing makakatulong yung driver dahil nagkasakit ang delivery boy. Nagprisinta na siya dahil maraming ginagawa yung iba sa kusina. Hindi naman niya akalain na ambibigat pala at medyo maalikabok ang mga kahon. Matapos punasan ang mga ito, buhatin, itabi, at i-record, madungis na siya. May damit naman siyang malinis na nakasampay sa closet sa opisina, para sa mga pagkakataong kagaya nito. Maghihilamos din muna siya dahil ang lagkit sa pakiramdam. Pero ngayon, kelangan muna niyang magyosi. Pumunta siya sa likod ng restaurant, sumandal sa pader, at saka nagsindi ng sigarilyo.
Nakatingin sa langit habang dinarama ang pagpasok ng menthol sa baga.
‘Hi,’ bati ni Gabe.
Nilingon niya ito.
Bigla siyang napako sa kinatatayuan nang makita kung sinong magkasama.
‘Good morning,’ bati ni Jace.
Pumasok ang dalawa sa kusina, hindi na hinintay ang sagot niya. Dinig ni Rusty ang hiyawan ng mga kasamahan sa loob, wine-welcome pabalik ang lalaki. Parang tuod siyang nakatitig sa pintuan; nakalimutan ang sigarilyong nakapasak na bibig; malakas ang tibok ng puso. Hindi niya alam, pero tila ba binalot ng kaba ang buo niyang pagkatao.
Maghapong hindi makasingit sa usapan si Rusty. Kung hindi kinakausap ang mga customers, kinukuyog naman si Jace ng ibang mga staff. Kitang-kita ang pagka-miss ng mga ito sa kanya. Parang biglang nabuhay ang restaurant, na ngayong araw ay nagpapatugtog na rin ng mga kantang pam-Pasko.
Matagal nang nakatambak sa kanyang dibdib ang hindi masabi-sabing sorry sa lalaki. Panahon na para mailabas ito. Ang problema nga lang, hindi niya mahuli ang tingin si Jace. At sa tuwing magtatangka siyang lumapit dito, biglang haharang si Gabe na akala mo’y guard dog.
Lumipas ang tanghalian, merienda, hapunan, dumating at umalis ang mga tao, wala pa rin. Wala pa ring pagkakatong makausap ang lalaki. Isang sorry lang naman, dasal ni Rusty. Isang sorry lang at mapapanatag na ang kanyang kalooban.
Naiinis siya sa sarili dahil akala mo naman kaylaki ng kasalanan. Para bang nakapatay siya ng tao sa sobrang guilty. Oo, guilty siya, pero sana naman mabigyan siya ng pagkakataong humingi ng tawad. Naalala tuloy niya yung gabing magpapakamatay siya. Hihingi rin siya ng tawad kay Gabe, tapos sa kung anong kadahilanan ay napadpad siya sa apartment ni Jace… pero… nakapasok kaya si Jace sa apartment? Nakatago pa sa kanya ang susing naiwan ng lalaki. Eh kung iabot niya kaya? Kaso magtatanong ’yon kung bakit—
Huli ka.
Nakatayo si Jace sa labas ng restaurant at nagte-text. Pagkakataon na niya ito. Pahakbang pa lamang siya nang biglang may humarang sa kanyang daraanan.
‘Gabe, ano ba?’ Napalakas ang salita niya sa gulat. Napatingin ang ilang customers na kumakain.
‘Kung ano mang binabalak mo, huwag mo nang gawin.’ Mahina at seryoso ang boses ni Gabe.
‘Anong gagawin?’ Naiinis na siya. ‘Kakausapin ko lang naman yung tao, bakit ka ba nakikialam?’
‘Ano bang sasabihin mo? Nagka-problema ba kayo?’
‘Anong problema? Wala. Kukumustahin ko lang naman si Jace dahil antagal ko nang hindi nakita, masama ba yon?’
‘…’
‘O ano?’ paangil na tanong ni Rusty. ‘Tumabi ka nga diyan.’
Umalis sa kanyang harapan si Gabe.
Wala na rin si Jace sa kinatatayuan nito.
Hinanap ng kanyang mga mata ang lalaki, subalit hindi na niya makita.
Sinilip niya ang opisina at ang kusina—wala.
Pumunta sila sa likuran ng restaurant.
Wala.
‘Fuck!!!’
Part 12: Bago Sumapit ang Pasko
Disyembre na naman. Bakit ganon? May mga panahong parang ang bagal-bagal, pero sa isang saglit, natapos na pala ang isang kabanata ng ’yong buhay?
Tandang-tanda pa ni Gabe na noong isang taon, ni hindi siya tinitingnan ni Daniel. Nag-away sila nang dahil kay Rusty. Nagkalabuan. Akala niya’y katapusan na ng mundo.
Noong isang taon, ayaw niyang kausapin ang ama, at malaki ang pagtatampo sa mga kapatid. Tila ba ninakawan siya ng dahilan para mabuhay. Kung wala na ang mga taong mahal, ano pang silbi mo sa mundo?
Hindi niya alam kung tadhana lang ba na naging maayos din ang lahat, o baka naman kaya mirakulo lang ng Pasko? Noong inakala niyang wala nang pag-asa, biglang nagbalik ang lalaking mahal, muli siyang kinupkop. At sa tulong ni Daniel, napatawad niya ang ama at lalo pang napalapit ang kalooban sa mga kapatid.
Syempre, hindi doon nagtapos ang lahat. Napakarami pa niyang pinagdaanan. Talagang sinubok kung gaano siya katatag.
Pero sa kabila ng lahat, natupad din ang kanyang mga pangarap. Ang makapag-solo travel, ang muling kumuha ng exam sa pinapangarap na unibersidad, at ang tuluyang balikan ang naiwang lalaking pinakamamahal. Bonus pa na nakatagpo siya ng matalik na kaibigan. Tunay ngang may plano ang Diyos para sa lahat. Akalain ba niyang nang dahil sa muntik siyang masagasaan dahil sa gutom at pagkalito ay mapapapadpad siya sa kinalalagyan niya ngayon?
May brasong umakbay sa kanyang balikat.
‘Love, anong iniisip mo?’ tanong ng nobyo. ‘Tapos na ang misa, hindi pa ba tayo aalis?’
Nginitian ni Gabe ang napaka-gwapong lalaki sa kanyang tabi. Ang lalaking kanyang mapapangasawa.
‘Iniisip ko lang…’
‘Na?’
‘Na ano… Huwag kang mako-kornihan, ha? Na ano… na hindi ko akalaing makakatagpo ako ng isang kagaya mo.’
Hinalikan siya ni Daniel sa pisngi. Namula ang mukha ni Gabe, pero napanatag ang kalooban nang makitang nakangiti ang mga taong nakatingin sa kanila habang naglalakad palabas ng simbahan. Puno ng Christmas lights ang paligid at umaawit ng Hark the Herald Angels Sing ang mala-anghel na koro. Paborito talaga niya ang unang simbang gabi.
‘Oh, tapos?’ Kinurot nang bahagya ni Daniel ang kanyang tagiliran.
‘Tapos,’ pagpapatuloy ni Gabe, ’nagpapasalamat ako kay Lord dahil sa lahat ng nangyari sa buhay ko noong gabi na nagkita kami ni Tito Manny. Kasi, dinala niya ako sa ’yo, tapos, nagwapuhan ka sa ‘kin, tapos sineduce mo ako.’
Nagtawanan silang dalawa.
Hinawakan ni Daniel ang kanyang mga kamay. ‘Syempre, ise-seduce kita, baka maunahan pa ako nung lalaki sa beach, tanda mo?’
‘Si Kellin.’
’Oo, ‘yun nga. Eh kita mo naman, nagwagi pa rin ako.’
’Kahit na tinatanggi mo pa noong una na gusto mo ‘kong maging boyfriend,’ panunukso ni Gabe.
‘Yun na nga ang malaki kong pagkakamali. Hindi pa ako naniwala sa LOVE eh nasa harapan ko na pala.’
‘At hindi ka din ganyan ka-sweet dati. Para kang taong bato na may pusong yelo.’
‘Okay, kalimutan na natin ang nakaraan,’ sabi ni Daniel, sabay tawa. ‘Nagbago na naman ako, diba? Kasi nga mahal kita at ayokong bigyan ka ng dahilan para magdalawang isip pa.’
‘Huli na ang lahat,’ tugon naman ni Gabe, ‘dahil buntis na ako. Ha-hantingin ka ng tatay ko kapag iniwanan mo ako.’
‘Iyon nga, laking takot ko nalang sa tatay mo. Hindi iilang beses na pinagsabihan ako nung huli kaming nagkita. Pwede silang mag-duet ng papa ko sa pangangaral. Tapos ikaw, hindi ka manlang pinagsasabihan? Parang nakakahalata na talaga ako.’ Nag-pout si Daniel na tila nagtatampo.
Pinisil ni Gabe ang pisngi nito. ‘Eh ako naman ang kakampi mo, diba?’
Ngumiti si Daniel. ‘Buti nalang, dahil malaki kang shield. At malaki rin ang… ah, huwag nalang pala, nasa simbahan tayo eh. Hahaha…’
‘Halika na nga, baka malaman pa ni father kung gaano kadumi ang pag-iisip mo.’ Tumayo na si Gabe at hinila ang nobyo.
Dumeretso ang magkasintahan sa kanilang bagong apartment na nasasakupan ng Forestry. Bagama’t nais ni Gabe na magkapitbahay lang sila ng bestfriend ay nauunawaan din niya ang pangangailangan ng nobyo na magkaroon ng malaking espasyo dahil sa bahay ito nagta-trabaho. Ang tanging hiling lang ni Gabe ay sila ang gagawa ng mga gawaing bahay, at hindi naman siya binigo ni Daniel.
Ilang linggo nalang ay malalaman na niya ang resulta ng exam. Kung papasa man siya sa UP o hindi, sigurado siyang sa Los Banos na niya gustong manirahan. Naghahanap lang ng magandang property si Daniel na maaaring pagtayuan ng bahay. Eto na ang buhay niya ngayon at wala nang iba pang makapagpapasaya sa kanya.
Matapos mag-umagahan ay hinugasan na ni Daniel ang mga pinagkainan. Nagpupunas naman ng lamesa si Gabe.
‘Matutulog ka pa ulit bago pumasok?’ tanong ni Daniel.
‘Ay, hindi na,’ sagot ni Gabe, ’Naka-leave kami ni kuya, diba? Kasi blessing na nung library na tinulungan niyang ipatayo, eh alam mo naman kapag napadpad ‘yon sa ampunan, ayaw pakawalan ng mga bata.’
‘Ah, oo nga pala, no? Sumama nalang kaya ako? Mabuti na rin yon, para may makatulong kayo, at hindi pa ako nakakapunta don eh. Wala naman akong gagawin ngayon.’
‘Okay, sige, pero… nandoon din si Rusty, ha? Alam ko naman na okay na kayo, baka lang magulat ka.’
’Talaga? Pinatawad na ba ‘yon ni Jace?’
’Oo naman. Sabi ni kuya, matagal na daw niya ‘yong pinatawad. At nag-sorry na ng personal si Rusty, so ayon, nagpapa-bibo, bumabawi. Kung anu-anong inaalok na tulong. Kaso…’
‘Kaso ano?’ pag-uusisa ni Daniel.
‘Tinatanggihan lahat ni kuya. Oh, bakit ka natawa?’
’Yun ba yung mga nakikita kong ipinapaabot sa ‘yo ni Rusty?’
‘Oy, huwag ka maingay. Pero, oo, yung mga gustong ibigay ni Rusty, dumadaan muna sa mga kamay ko, para lang tanggapin nung isa. Pero syempre, secret lang.’ Napatawa na rin si Gabe sa sarili. Umiling-iling siya. ‘Ewan ko ba dun sa dalawang yon, parang mga baliw.’
‘So, teka, hindi alam ni Jace na kay Rusty galing yung mga libro, art materials, at chocolates? Ano namang palusot mo?’
‘Sabi ko galing sa mga fans ko. Binibiyayaan ko lang sya. Hahaha…’
‘Pero… hindi ba sobra naman yata yang ginagawang pag-so-sorry ni Rusty? Hindi kaya…’
‘Oy, huwag kang mag-assume. Walang gusto si Rusty kay kuya. Guilty lang talaga. At huwag siyang magbabalak na pormahan yung bestfriend ko. Hindi siya karapat-dapat.’
Napatawa si Daniel. ‘Hinusgahan mo naman agad.’
‘At isa pa,’ dugtong nig Gabe, ‘sabi ni kuya may nakilala daw siya. Parang may pag-asa.’
Kinabahan na si Rusty nang matanaw ang jeep na nakaparada sa harapan ng gate. Itinabi niya ang sariling sasakyan sa pinaka-malapit na parking space at agad na pumunta sa apartment compound. Hindi nga siya nagkamali. Nagbubuhat si Jace at ang isang babae ng mga kahon na inilalagay naman sa jeep.
‘Jace,’ tawag ni Rusty.
‘Oh, Rusty.’ Para na namang nakatingin sa kawalan ang lalaki. Parang kahit nakatutok sa kanya ang mga mata nito ay hindi siya nakikita.
‘Yan ba yung mga dadalhin sa ampunan?’ tanong niya. ‘Diba sabi ko naman yung sasakyan ko nalang ang gagamitin?’
‘Ah, oo nga pala, no? Sorry, nakalimutan ko. Anyway, free lang naman yang jeep, hiniram lang yan ng boyfriend ni Odet.’ Ipinatong ni Jace ang isang kahon sa loob ng jeep at saka ito itinulak papasok. ‘Si Odet nga pala. Odet, si Rusty.’
Kinamayan niya ang babae. Ito pala ang Odet na palaging kasama sa usapan nina Jace at Gabe. Maliit, payat, singkit, malaki ang mga ngipin, na kasing laki ng ngiti nito.
‘Ah, ikaw pala si Rusty.’ May kislap ang mga mata nito na parang nanunukso.
Tila hinila pababa ang kanyang bituka. ’Ako nga, nice to meet you. Pero sabihin ko na rin, kung ano mang ikinuwento sa ’yo ni Jace, totoo ‘yon, pero nag-sorry na ako, diba Jace?’
‘Uh-huh,’ sagot ni Jace, sabay talikod. Napatawa naman si Odet.
‘Oo nga, nasabi na rin sa akin.’
Muntik nang mapakamot sa ulo si Rusty. Talaga palang walang sikretong natatago sa mga magkakaibigang ito.
May isang lalaking lumabas ng apartment na may dalang mga plastic envelopes ng school supplies.
‘Hon,’ pagtawag ni Odet sa lalaki, ‘this is Rusty, Jace’s coworker. And Rusty, this is my boyfriend, Mark. He’s Singaporean, so he doesn’t speak Filipino.’
‘Hi,’ bati ni Mark, at saka siya kinamayan matapos ibaba ang mga gamit sa sasakyan.
Paglabas ni Jace ay isinarado na nito ang pintuan ng bahay. ‘O, pano, uuna na kami,’ sabi nito.
‘Ha? Hindi ba kayo pupunta sa ampunan?’ tanong ni Rusty.
‘Pupunta,’ sagot ng lalaki.
‘Kasama ako, diba?’
‘Ay, sorry, makakalimutin. Sige, sunod ka nalang.’ Sumakay na ang tatlo sa jeep at iniwan siyang nakatayo sa harap ng gate.
‘Sorry?’ tanong ni Rusty sa hangin. Lumiko na ang sasakyan at nawala na sa kanyang paningin. ‘Sa pulis ka magpaliwanag!’
Namumula ang kanyang mukha sa inis. Sabi ni Jace, napatawad na sya, pero lagi namang ganito, patay malisyang hindi naalala ang mga pangako niya. Lahat ng tulong tinatanggihan. Lahat ng regalo tinatanggihan. Umiiwas kapag nilalapitan! Tipid ang sagot kapag kinakausap! Bwiset talaga!
Nagmarcha si Rusty patungo sa apartment at padabog na binuksan ang pinto gamit ang susing hindi na isinauli. Deretso sa kwarto at pinagsusuntok ang kutson ng kama.
‘Bwiset ka! Bwiset ka!’
Hingal na hingal siya matapos ang ang tatlong minutong pakikipagbakbakan sa kutson. Kasunod niyon ay kinuha ang pinaka-malaking unan at niyakap ito nang mahigpit na parang nananakal. Dumapa siya sa kama at ibinaon ang mukha sa iba pang mga unan, habang nagsusumigaw ng kung ano-anong hindi maintindihan. Tumihaya si Rusty at naglabas ng malalim na buntong hininga.
Mahigit isang oras din siyang nakatulog sa ganong posisyon.
Payapa ang pakiramdam nang siya’y magising. Malamig ang kwarto kaya’t binalot niya ng kumot ang sarili. Halos sampung minutong nagmuni-muni bago tuluyang bumangon. Gusto pa sana niyang matulog pero baka wala na siyang abutan sa blessing.
Lumabas si Rusty at siniguradong naka-lock ang pintuan ng apartment. Muling ibinulsa ang susi.
Nang makarating sa ampunan, walang tao sa reception area. Unang beses pa lang niyang makapunta dito at hindi niya alam kung nasaan ba ang library. Tatawagan na sana niya si Gabe nang may sumulpot na babaeng gwardiya mula sa likod ng building.
‘Good morning po, sir. Sino pong hanap nila?’
‘Hello po, ma’am. Nandito po ako para sa blessing nung library.’
Humagikgik ang babae, kahit wala namang nakakatawa sa sinabi niya. Halatang kinikilig. ‘Ah, bisita po kayo ni Jace?’
‘Opo.’
‘Naku naman si sir, huwag ka nang manganupo. Halika, dito po tayo.’
Malaki pala ang lote ng ampunan. May covered court, cafeteria, recreations room, dormitories, at kung anu-ano pa. Ayon sa paliwanag ng gwardya, mahigit isang taon pa lamang ang ampunan (na ang pangalan ay Ribblestrop, mula sa paboritong libro nung may-ari), at mayroon na silang mahigit singkwentang mga bata. Magtatayo din daw sila ng paaralan dito para masiguradong maayos ang matututunan ng mga bata, para ready sila paglabas ng ampunan. Palagi rin daw silang nangangailangan ng mga volunteers. Maraming galing sa UPLB, pero ilan lang ang regular na pumupunta na kagaya ni Jace.
Nasa labas ng aklatan ang mga bisita, mga bata, caretakers, at mga opisyal ng Ribblestrop, habang nagbabasa ng bibliya ang pari. Tahimik ang lahat at karamihan ay may hawak na kandila. Nagulat si Rusty dahil kahit ang mga batang bulinggit ay behaved at hindi naglalaro. Maya-maya pa’y binindisyunan na ng pari ang harap ng gusali at saka pumasok, kasunod ang mga tao. Naghintay na lamang si Rusty sa labas dahil hindi lahat ay magkakasya sa loob.
‘Ang babait pala ng mga bata dito,’ komento ni Rusty sa gwardyang hindi na umalis sa kanyang tabi.
Napatawa naman ito. ‘Naku, kapag may mga bisita lang. Sabi kasi ni Jace, hindi makakatanggap ng regalo ang mga makukulit, kaya ayan akala mo mga anghel!’
‘Matagal na po bang volunteer si Jace dito?’
’Oo, nauna pa nga ’yan sa akin. Parang empleyado na ‘yan dito, pero hindi sumusweldo. Baby nga niya yang library. Siya ang nagpinta ng loob nyan, hindi mo pa siguro nakikita, no? Naku, napakaganda! Lahat ng bisita idinadaan namin dyan, pang highlight ba. Pati yung unang mga libro nyan, galing lahat kay Jace. Siya ang solong nagbitbit kahit umuulan. Nakaka-awa nga eh, hindi lang namin natulungan kasi walang magbabantay sa mga bata. Pero sabi naman niya, okay lang basta masaya ang mga bata.’
Tumango lang si Rusty. Tulo ang malamig na pawis. ‘Sino palang may-ari nito?’ tanong niya, pagbabago ng usapan.
‘Ah, si sir Jamie, taga-Argentina. Hindi pa nga yon pumupunta dito, baka sa Pebrero daw. Yung mga kamag-anak niya ang nag-ma-manage ng ampunan, pero siya talaga ang may-ari.’
‘Sige, ate, salamat. Pupuntahan ko lang sila, mukhang tapos na magbendita.’
‘Sige po, sir, dalaw ulit kayo ha!’ Umalis na ang gwardya at iniwan siyang nakatayo. Lumabas na sa aklatan ang mga tao. Kausap ni Jace ang pari, kasunod sina Gabe, Daniel, Odet, Mark, at iba pa. Pumunta sila sa reception hall sa likod.
Kaunti nalang ang natirang tao sa isang-palapag na gusali. Hindi ito kalakihan, mga seventy square meters, pero kitang-kita mo ang lahat ng pagmamahal na ibinuhos dito. Ang isang pader ay nababalutan ng mural, na ngayon ay nare-recognize niya na kay Jace. Kilalang-kilala na na niya ang estilo at kulay. Sa ceiling ay may chandelier na gawa sa mga ginupit na pwet ng bote ng Coke 1.5; sa mga panabi ay ang mga cabinet na puno ng mga libro; sa gitna ay mga mesa’t upuan. Malalaki ang mga bintana kaya’t pasok ang liwanag ng araw. May ilang mga bisitang nakaupo at nagbabasa, pero karamihan ay pinagmamasdan ang mural at ilang paintings na naka-kwadro.
Gusto na naman niyang lamunin ng lupa sa kahihiyan. Dahil sa pagiging makasarili, hindi siya nakatulong sa pagbuo ng lugar na ito. Mas pinili niya ang magpakasaya, na wala rin namang pinatunguhan. Bumuntong hininga siya. Ilang beses na ba niyang tinangkang samahan sa pagvo-volunteer si Jace? Lahat ’yon tinanggihan. Hindi naman daw niya kailangang “bumawi.”
Palabas na sana siya ng aklatan nang tila may bumbilyang nagliwanag sa kanyang isipan.
Nilapitan niya ang ale na naka-upo sa likod ng mesa sa tabi ng pintuan. Naka-uniporme ito na kagaya sa mga caretakers ng ampunan.
‘Ate,’ pagtawag ni Rusty.
Ngumiti ang babae. ’Ano po, ‘yon, sir?’
‘May nagtuturo na ba ang singing lessons dito?’
‘Hindi pa kayo uuwi?’ tanong ni Jace.
Nilingon ito ni Gabe. ‘Mukhang hanggang mamaya pa kami, kuya. Kita mo naman, marami pang customers yung isa.’
Kagaya ni Gabe, may buhat ding batang natutulog si Jace. Napagod na kinalalaro ang mga chikiting. Sa ’di kalayuan ay pinagkakaguluhan naman ng mga bata si Daniel. Hindi nila marinig ang sinasabi nito, pero tawa nang tawa ang mga batang nakapalibot sa lalaki.
‘Ang laki ng ngiti mo, ah,’ pansin ni Jace. ‘Nakaka-inlove si Daniel, no?’
Lalong lumapad ang ngiti ni Gabe. Hindi na siya sumagot. Alam naman ni Jace ang nararamdaman niya para sa nobyo.
‘Ano na bang plano nyo?’ tanong ni Jace.
‘Saan?’
‘Kailan ba kayo magpapakasal?’
Tiningnan ni Gabe ang platinum na singsing sa daliri, nilaro-laro ito. ‘Hindi ko pa alam eh.’
‘Paano kung surprise pala?’
Tumawa si Gabe. ’Baka kasabwat ka na naman, ha? Sabi ko kay Dan, huwag nya ako gugulatin ng kasal. Una, hindi ako mahilig sa sorpresa; at pangalawa, gusto kong paghandaan ang araw na ‘yon dahil minsan lang ako ikakasal.’
Nagkwentuhan pa sila tungkol sa buhay-buhay, hanggang namalayan nalang nila na alas-siete na pala. Sinusundo na ng mga ‘nanay’ ng ampunan ang mga bata para makapag-linis na at maghapunan bago matulog.
Umalis na ang mga kaibigan ni Jace kanina kaya’t si Gabe na ang nagprisintang ihatid ang bestfriend sa apartment.
Pagdating sa library para kunin ang mga gamit, nagulat sila sa nakita: si Rusty, naka-upo sa silya at may hawak na gitara, napapalibutan ng mga bata at nagkakantahan. Tumigil lang ito nang mapansin na nakatayo silang tatlo sa may pintuan.
‘Aalis na ba tayo?’ tanong ni Rusty.
‘Ah… oo, aalis na,’ sagot ni Jace. ‘Pero kung gusto mong magpaiwan, okay lang—’
’Sasabay na ‘ko.’ Tumayo si Rusty. ‘Oh, mga bata, babalik nalang ako sa Sabado, ha? Wala akong pasok kaya pwede ulit akong mag-lesson.’
‘Yehey!!!’ sigaw ng mga bata. Kanya-kanyang kuha ng gamit bago nagsilabasan sa aklatan. Nag-mano lahat kay Jace.
‘Kay tito Gabe at tito Daniel din,’ utos ni Jace, kaya’t nag-mano rin ang mga ito sa kanila bago umalis.
‘Good night!’ sigaw ng mga bata habang naglalakad palayo.
Lumapit si Rusty, dala ang gitara. ‘Tara na,’ sabi nito. ‘Jace, sa akin ka na sumabay, hindi ko kabisado ang daan dito eh, baka maligaw ako.’
‘Ah—eh, ano kasi, ah…’
‘Good night,’ bati ni Rusty kina Gabe at Daniel, at saka hinila papuntang parking lot si Jace.
Naiwang nakatulala ang mag-nobyo.
Tumawa nang malakas si Daniel. ‘I told you— oh, san ka pupunta?’ Hinawakan niya sa braso ang kasintahan.
Hindi mapakali Gabe. ‘Diba sa atin sasaby si kuya? Bakit—’
’Relax, babe. Malaki na yung kuya mo. Kung ayaw nong sumama kay Rusty, tatanggi ‘yon. At ano bang inaalala mo?’
Tumigil na sa pagpupumiglas si Gabe. ‘Ayoko lang namang makitang masaktan yung tao,’ mahinang sabi nito.
‘Ihahatid lang naman sa bahay. Hindi naman hinihila papuntang simbahan.’
‘Halika na nga, umuwi na tayo,’ pagyayaya ni Gabe, na halatang yamot pa rin.
Nang makauwi sa bahay ay agad na nagluto si Gabe. Nagsaing at nagpainit ng ulam galing sa ref. Sobrang nakakapagod nga palang mag-alaga ng mga bata. Naalala tuloy niya noong maliliit pa ang kanyang mga kapatid, kaya’t tinawagan niya ang mga ito habang naghahanda ng mesa si Daniel.
Wala muna silang pansinan habang kumakain dahil sa gutom. At nang matapos ay sabay silang naghugas ng mga pinagkainan. Naunang naligo si Daniel at pagkatapos naman ay si Gabe. Paglabas ni Gabe ng banyo ay naabutan niyang nagsisipilyo si Daniel sa lababo sa kusina. Nakasuot lang ito ng itim na brief. Sa tambok ng pwet ay hapit na hapit at mukhang kinulang na sa tela ang underwear.
Nilapitan niya ang lalaki at niyapos mula sa likod. Umungol lang si Daniel at ipinagpatuloy ang pagsisipilyo. ‘Ang galing mo palang mag-alaga ng mga bata,’ sabi ni Gabe sa nagmumumog na lalaki. ‘Akala ko wala kang pasensya.’
Idinura ni Daniel ang tubig at binanlawan ang sipilyo. ‘Noong high school at college ako, inalagaan ko mga pamangkin ko.’
Inamoy-amoy ni Gabe ang basang buhok ng kasintahan. ‘Kaya pala kahit sungitan mo sila, sunud-sunuran pa rin.’
Tumawa si Daniel. ‘Aba, ako yata ang nagpapalit ng diaper nila dati. Nagpapadede, nagpapaligo, nagpapatulog. Hindi lang halata, pero magaling akong mag-alaga ng bata.’
Hinalikan ni Gabe ang batok ng nobyo.
Humarap si Daniel sa nobyo. Magkayapos, pero magkalayo ang mukha.
‘Pag ba… kinasal tayo,’ sabi ni Daniel, ‘gusto mo bang mag-ampon?’
Nag-isip si Gabe. ‘Siguro… hindi ko pa talaga alam. Gusto ko syempre, maayos muna ang kalagayan natin. Oo nga, kaya natin buhayin ang mga magiging anak natin, pero sigurado ba tayo na matututukan natin sila ng maayos? May trabaho ka, mag-aaral naman ako. Ayoko namang maiwan ang mga bata sa katulong. Gusto ko kapag may assignment, matuturuan natin. Kapag may meeting sa school, at least isa sa atin makakapunta.’
Nakangiti si Daniel. ’Eh kung sabihin ko sa ‘yo na hindi ko naman kailangan magtrabaho? Payag ako na house husband. Hindi naman natin po-problemahin ang pera.’
‘Ha? Ta-talaga ba? Sigurado ka?’
‘Oo naman!’ Dinampian ni Daniel ng halik ang kasintahan. ‘Itong mga nagdaang buwan na yata ang pinaka-masaya sa buhay ko. Yung palagi kitang kasama. Ipinaghahanda ng pagkain, ipinaglilinis ng bahay, ipinagpa-plantsa ng damit.’
Tumawa si Gabe. ‘At masarap ka magluto at palaging malinis ang bahay at maganda ang pagkaka-plantsa ng mga damit.’
‘Oh, kita mo?’
Hinigpitan ni Gabe ang yakap. ‘Kitang kita,’ sagot ni Gabe.
‘Babe… sa Pasko…’
‘Hmmm?’
‘Pakasal na tayo.’
Biniyayaan ni Gabe ng pagkatamis-tamis na ngiti ang nobyo. ’Handa na ‘ko.’
Part 13: Araw ng Kasal
‘Sigurado ka?’
‘Oo naman!’
May nakakalokong kunot sa noo ni Jace habang ibinubuhol ang necktie ni Gabe. Nakatayo silang dalawa sa loob ng kwarto; tanaw mula sa bintana ang mga bisitang palakad-lakad sa resort. ‘Eh bakit parang nangangatog ka?’ tanong nito.
‘Ikaw kaya, subukan mong magpakasal!’ sagot naman ni Gabe. Para siyang maiihi na hindi mo maintindihan.
Dumating na ang araw ng kasal nina Gabe at Daniel.
December 24, 2017.
Ito ang araw na parang mamamatay si Gabe nang dahil sa kaba.
‘Bakit kasi ang daming bisita?’ ang mahina niyang sabi.
Napatawa si Jace. ‘Grabe, no? Imbitado ang international community. Lahat yata ng kamag-anak ni Daniel mula probinsya at ibang bansa dumating. Yung kasabay namin mag-check-in kagabi mga taga Hawaii at Paris. Yung mga humabol kanina, taga Brazil yata o Venezuela. Tinanong ko nga biyenan mo bakit ganon, eh ang sabi kasi excited silang lahat na makasal si Daniel dahil akala nila tatandang binata.’
Pinunasan ni Jace ng face towel ang pawis sa noo ni Gabe. Malamig ang air conditioner sa kwarto at mahangin naman sa labas. Pero si Gabe, akala mo nag-marathon sa disyerto.
Napakabilis ng mga pangyayari. Mula noong December 16, nang pumayag si Gabe na makasal ngayong Pasko, gumulong na ang makinarya ni Daniel. Na-book ang buong resort sa Zambales, na-order ang mga pagkain, nabili ang mga give-aways, naimbitahan ang mga bisita, at natapos ang isang libo’t isang preparasyon na kinakailangan para sa kasal. Nahilo si Gabe sa dami ng mga pangyayari. At ang pinaka-masaklap sa lahat, walang sex. Lumipat pa ng hotel si Daniel para iwas daw sa tukso. Ewan ba niya kung bakit pa siya pumayag—nakalimutan na nga rin niya ang dahilan kung bakit kailangan itong gawin. Hindi naman niya agad natanto kung gaano pala kahirap ang tumupad sa usapan.
‘Umupo ka kaya muna?’ paanyaya ni Jace.
Hindi na sumagot si Gabe at basta na lamang sumalampak patihaya sa kama. Naka-dipa ang mga braso. Bumuntong hininga ng pagkalalim-lalim.
Humiga si Jace sa kanyang tabi.
Dalawang lalaking naka-Amerkana, naghihintay magsimula ang kasal.
Ideya ni Gabe na ganapin sa isang white-sand beach resort ang kasal. Ang hindi lang nya inakala ay ang buhos ng mga bisitang darating. Palibhasa puro may mga pera kaya walang pakundangan sa pag-book ng flight.
‘Kinakabahan talaga ako, kuya,’ ungot ni Gabe.
‘Ano, itigil na natin ang kasal? May getaway car dyan sa labas, pwede ka nang umalis. Ako nalang ang pupunta mamaya para magpaliwanag sa mga bisita,’ sabi ni Jace, sabay tawa.
‘Sira.’
‘Bakit ka kaya kinakabahan, no? Sigurado ka naman na nagmamahalan kayo. Wala naman kayong puprublemahin sa pera. Wala namang problema sa mga pamilya. Nagsama na naman kayo… so anong kinakatakot mo?’
‘Ewan ko ba. Pano kung gusto ko na namang mapag-isa? Kung kailangan ko ng oras para sa sarili ko?’
’Sus, ito naman. Kung si Carrie Bradshaw nga kelangan ng alone time, ikaw pa kaya. Sa tingin ko natural lang ‘yon. Lalo na siguro kung may mga anak na at maraming nangyayari sa buhay nyo. Sa tingin ko minsan kailangan mo rin talagang magkaroon ng oras para sa sarili mo para maging aligned ka ulit sa iyong center. Gets?’
‘Oo nga tama ka. Lahat naman siguro ganon…’
‘Pero huwag ka masyado maniwala sa akin, ha? Alam mo namang forever sigle ako. Hahahahaha… So, theoretical lang ang lahat.’
‘Ang choosy mo kasi,’ banat ni Gabe, ‘kaya ayan, single ka pa rin hanggang ngayon.’
‘Wow, ang harsh. Ikaw ang topic, diba? Bakit naman napunta sa akin ang usapan?’
‘Teka, nasan na nga pala yung date mo? Anong pangalan non? Jun? Karl?’
‘Ah, si Karl. Sa reception ko nalang pinapasunod, kasi sabi ko hindi ko sya maaasikaso agad.’
‘Nasaan na ba sya? Makakasunod ba talaga?’
‘Oo naman. On the way na daw.’
‘Kayo na ba?’ pag-uusisa ni Gabe.
‘We’re just enjoying each other’s company.’
‘Showbiz.’
Tawanan silang dalawa.
‘At saka, hindi pa naman sigurado kung handa na syang magka-boyfriend ulit. Kung ako tatanungin, syempre gusto ko na. Kaso, palaging busy yung tao sa trabaho, tapos kumukuha pa ng Law kapag gabi at weekend. Pano naman ako, diba?’
‘Eh si Jun ba?’
Bumuntong hininga si Jace. ‘Parang bata kasi.’
‘Twenty-two pa lang naman kasi,’ saad ni Gabe.
‘Age matters talaga kapag utak paslit ka pa.’
‘Ang hirap mo namang paligayahin!’
Katahimikan.
‘Si Steve ba, wala nang pag-asa?’ tanong ni Gabe.
‘Huwag na natin syang pag-usapan, utang na loob.’
‘O baka naman…’
‘Ano?’
‘Baka naman may hinihintay kang iba?’
‘Sino? Yung may-ari ng ampunan? Well… oo. Hahahaha. Ang gwapo sa picture diba? Makikita ko na rin sya sa wakas. Dalawang buwan nalang.’
’Ewan ko sa ‘yo. Dun ka lagi nangangarap sa wala. Yung nasa harap mo hindi mo nakikita.’
‘Malay mo naman, biglang nandito pala ang THE ONE ko sa kasal mo.’
‘Bahala ka nga!’ Pinisil ni Gabe ang pisngi ng kaibigan. ’Halika nga dito, nanggigigil ako sa ‘yo!’
Bumalikwas si Jace, tawa nang tawa. ’Kapag ako nakahanap ng boyfriend ngayong araw na ’to, “who you” sa ‘ken.’
‘Sino bang hinahanap mo, kuya?’ tanong ni Anton.
‘Ha? Wala,’ sagot ni Rusty. ‘Wala naman. Bakit ba?’
‘Kasi kanina ka pa lingon ng lingon,’ saad ng bata.
Napatahimik si Rusty. Napaka-usyusero talaga ng batang ito. ‘Baka dumating na sila, syempre gusto kong makita agad.’
Ilang beses nang tinanong ni Rusty ang sarili kung gusto ba talaga niyang umattend ng kasal ni Gabe. Wala pa yata siyang narinig na ex-boyfriend na dumalo sa kasal ng ex-boyfriend. Pero heto siya ngayon: naka-upo sa tabi ng pamilya ni Gabe at iniintay dumating ang mga kakasalin.
Halo-halo ang emosyong naglalaro sa kanyang puso.
Una ay ang pagka-mangha. May mahigit dalawang-daang puting upuan na lahat ay inookupa ng mga bisita, na mahigit nobenta porsyento ay kay Daniel, at ang dinig pa niya ay nagmula sa iba’t-ibang bansa. Napapalibutan sila ng mga pine trees, at sa di kalayuan ay matatanaw ang asul na dagat. Presko at mabango ang paligid. Malamig dahil mag-a-alas-singko na ng hapon. Naglalaro sa dilaw at malamlam na rosas ang kulay ng kalangitan. May mga nakatayong kawayan na pinagsasabitan ng mga bumbilya at bulaklak. Sa harap ay nandoon ang Ambassador ng Canada, na siyang magkakasal sa kanyang mga kaibigan.
Pangalawa, kaibigan na talaga ang turingan nila ni Daniel. Parang sinapian ito ng kung anong espiritu at naging magiliw makitungo sa kanya matapos ang blessing ng library. Hindi pala ito suplado’t masungit kapag nakagaanan mo na ng loob. Palabiro ito at palaging nakangiti; halos hindi mo makikilala base sa mga kwento ni Gabe noong una nitong nakilala si Daniel. Aakalain ba niyang mula sa pagiging magkaribal ay imbitado pa siya sa kasal nila ngayon?
Pangatlo—
‘Dumating na rin ang hayop,’ bulong ni Rusty sa sarili, matapos masilayan ang lalaking bumaba sa kotse.
‘Ano yon, kuya?’ tanong ni Anton.
‘Wala. Sabi ko, paparating na yung kuya mo dahil—’
‘Andyan na si kuya Jace!’ sigaw ni Alice, ‘Kuya!’ Kinawayan nito ang lalaki.
Nasa harap sila. Sa hanay ay ang papa ni Daniel; si Mang Ruben, ang tatay ni Gabe; ang tatlong kapatid ni Gabe; bakanteng upuan; at siya. Sa kanan naman ay mga ate ni Daniel.
‘Kuya Jace, dito ka na,’ sabi ni Mike, ‘Pinagtabi ka namin ng upuan.’
Humalik sa pisngi ng dumating na lalaki ang mga kapatid ni Gabe. Umupo ito sa kanyang tabi at binati lamang siya ng isang tipid na ngiti bago nakipag-kwentuhan sa mga bata tungkol sa Star Wars.
Iyon lang at naetsapwera na naman si Rusty.
Itinikom niya ang mga labi sa pagtitimpi. Sa lahat ng ipinagtitiis niya kay Jace, dapat mabigyan na siya ng parangal sa pagiging pasensyoso. Kung pwede niya lang ugain ang mga balikat ng lalaki at sigawan ito ng pagkalakas-lakas sa mukha.
At pagkatapos ay abusuhin ang mga labi sa halik.
Ipinikit ni Rusty ang mga mata at pinakiramdaman ang kabog ng dibdib na kala mo’y binabayo na parang tambol.
Inhale.
Exhale.
Hindi pwede.
Wala siyang gusto kay Jace.
Naguguluhan lang siya. Nagi-guilty sa ginawa, kaya ganon. Bakit naman siya magkakagusto, eh inis na inis nga siya, diba? Akala mo kung sinong makapag-suplado palibhasa gumanda na ang katawan. Palibhasa parang bronze ang balat dahil sa pagbababad sa araw. Palibhasa parang ang sarap-sarap pisilin ng mabibilog nitong pwet at yakapin ng mahigpit ang maliit nitong baywang.
Shit. Tinitigasan na naman siya.
Lalong lumakas ang kabog ng kanyang dibdib.
‘Lord,’ bulong ni Rusty sa langit. ‘Ilayo Mo po ako sa tukso.’
‘May dumi ka sa pisngi,’ sabi ng lalaking katabi.
Tila tumigil ang mundo nang maramdaman ang dampi ng hinlalaki sa kanyang kaliwang pisngi para punasan ang kung ano mang duming nandon.
‘O ayan, wala na,’ saad ni Jace.
Hindi makalingon si Rusty, nanigas na leeg. Unti-unting naglabas ng hangin mula sa bibig. Nakalimutan niya palang huminga.
‘Rusty, thank you pala sa pagtuturo ng music sa mga bata, ha? Nag-feedback sa akin, ang galing-galing mo daw. Excited na nga sila sa pagbabalik mo eh.’
Ramdam ni Rusty ang pag-init ng mukha, lalo pa nang magtama ang kanilang mga mata. Bagong gupit si Jace; brushed up ang maikli nitong buhok. Maaliwalas ang mukha at may ngiti sa mga labi. Parang gusto niyang malunod sa kumikislap nitong mga mata. Napalunok siya. Para sa kanya ba talaga ang ngiti ng lalaki?
’Ah, ’yun ba? Naku, wala ‘yon…na—na ano kasi, ah… enjoy ko rin naman yung pagtuturo—’
’Kuya, ‘bat namumula ka?’ sabat ni Anton.
Gustong niyang bigwasan ng matindi-tindi ang maliit na demonyo. Dapat itong matuto na huwag sumali sa usapan ng matatanda!
‘Oo nga, no?’ pansin ni Jace. Inilapat ang palad sa kanyang noo. ‘Parang mainit ka nga. May Biogesic ako dito, baka gusto mo.’
’Ah, hindi, wala ‘to.’ Parang gusto na niyang lagnatin ng tuluyan.
May pag-aalala sa mukha ng katabi. ‘Okay, pero kung kailangan mo ng gamot, sabihin mo lang, ha? At may clinic dito sa resort, hindi ko lang alam kung saan. Pwede mo naman itanong mamaya sa reception.’
Bago pa man makasagot si Rusty ay nagkaingay na ang mga tao. Dumating na ang mga ikakasal. Tumayo ang iba para kumuha ng pictures. Lahat ay nakatingin kina Gabe at Daniel.
Mapwera kay Rusty.
Isang tao lang ang laman ng kanyang mga mata at isipan sa mga sandaling iyon.
Unang kita pa lang ni Gabe sa mapapangasawa ay tulo na agad ang kanyang luha.
Iisipin mong isang taon silang hindi nagkita, pero ang totoo ay kahapon lamang ng tanghali sila naghiwalay. Sinugod nila ang isa’t isa pagkababa ng mga kotse. Niyakap ni Gabe si Daniel nang mahigpit sa ilalim ng arko ng mga bulaklak, sa dagundong ng hiyawan at palakpakan ng mga tao.
’Oh, ‘bat ka umiiyak?’ tanong ni Daniel, habang pinupunasan ang kanyang mga luha.
Umiling lang si Gabe, hindi pinagtitiwalaan ang sariling sumagot dahil baka humagulgol pa siya.
Ganito pala ang pakiramdam kapag ikakasal ka sa mahal mo. Takot, kaba, pangamba, at lahat-lahat na. Pero nandiyan din ang abot-langit na ligaya sa pag-asang makakasama mo siya habang-buhay, sa hirap at ginhawa. Hindi siya poetic na tao, pero sa mga oras na iyon ay gusto niyang ipagsigawan sa mundo kung gaano niya kamahal ang lalaking nasa kanyang harapan.
Huminga siya ng malalim; kinakalma ang sarili.
‘Okay ka lang?’ tanong ni Daniel.
Tumango si Gabe. ’Wala nang atrasan ‘to.’
‘Kapag umatras ka pa, itatali kita at sapilitang ipakakasal sa huwes.’
Wala pa ring tigil ang pagkabog ng dibdib. Pinagmasdan ang paligid, ang mukha ng mga bisitang may malaking ngiti sa mga mukha. Hindi niya kilala ang karamihan sa mga ito, pero nandito silang lahat para saksihan ang kanilang pag-iisang dibdib. Pakiramdam niya ay isa siyang artista sa dami ng kumukuha ng mga litrato at videos. Heto na nga, wala nang urungan.
Perpekto ang lahat. Napaka-ganda. Higit ng sobra-sobra sa pinangarap ni Gabe sa buong buhay niya.
Lumaking mahirap; hindi pa manlang nakapagtatapos ng kolehiyo; pero heto siya ngayon, tinatamasa ang lahat ng pagpapala ng Maykapal. Simula ngayong araw na ito, magiging isa na sila ni Daniel. Hindi legal sa Pilipinas, pero sa Canada oo. Nagkapirmahan na rin sila ng papeles sa Canadian Embassy kaya’t wala nang puprublemahin pa kundi ang selebrasyon. Pero gayunpaman, ito ang araw na itinuturing nila na tunay na magbubuklod sa kanilang dalawa. Ang araw ng kanilang kasal.
Hindi napigilan ni Gabe ang sarili. Mabilis na hinalikan si Daniel sa labi.
Sigawan ang mga tao.
Napatawa naman si Daniel. ‘Wala pa ngang seremonyas, kiss the groom ka na agad?’
Muling kinabig ni Gabe ang lalaki para sa isang malalim na halik at saka sila sabay naglakad papunta sa harapan.
Parang panaginip ang lahat.
Matapos ang kasal ay deretso sa hapunan ang mga tao. Maliban sa pag-to-toast ng mga magulang at pasasalamat nina Daniel at Gabe sa mga bisita, tila naging isang music festival ang reception. Pagkatapos ng kainan ay deretso sa pagsasayaw ang mga tao. Walang tigil ang mga bartenders sa pagbibigay ng beer at alak sa mga bisita.
Maraming tumugtog at sumayaw na nagpasaya sa lahat, pero hindi akalain ni Gabe ang paglabas sa entablado ni Meghan Trainor. Hiyawan ang lahat. Kinanta nito ang mga sikat na awitin at pagkatapos ay nagpa-picture sa bagong kasal. Akala niya’y iyon na highlight. May kasunod pa pala. Muntik na siyang himatayin nang mag-perform ang kumpletong myembro ng Westlife. Tiningnan niya si Daniel at hindi makapaniwala.
’Regalo ko sa ‘yo yan, Mister Vitturini,’ bulong ng kanyang asawa. Kumandong sa kanya si Daniel habang sumi-sing-along sila sa mga kanta ng boyband na kinahumalingan ni Gabe noong bata pa siya.
Binati sila ng mga kaibigan at kamag-anak; walang patid ang pag-congratulate, ang pakikipag-kamay at pagyakap. Walang paglagyan ng saya si Gabe sa pagtanggap sa kanya ng pamilya ng asawa, lalo na habang proud na proud si Papa Ben na ipinapakilala siya sa lahat.
Mahaba pa ang gabi, pero kinailangan na nilang umalis.
Hindi na sila makapaghintay na makapag-isa.
Pagpasok pa lamang ng hotel suite ay nagtalsikan na ang butones ng kanilang mga damit. Parehong wala nang pasensya sa paghihintay. Parang lupang uhaw na hindi nakatikim ng tubig ng isang daang taon.
Akala mo’y isang laruan si Daniel kung ibalibag ni Gabe sa kama. Halik at kagat sa bawat parte ng katawan. Hinihimod at nilalapirot ang mga utong; pinapaluwang ng basang mga daliri ang kwebang nais sakupin. Walang marahan sa kanilang pagkilos. Lahat marahas. Lahat nakakabaliw.
Halos mawalan ng ulirat si Daniel sa sarap na nadarama. Sensitibo ang buong katawan sa lahat ng pagpapaligayang ginagawa ng kanyang asawa. Ngayong gabi ay aangkinin na siya ni Gabe bilang asawa at hindi na siya makapaghintay na mapuno ng pagkalalaki ni Gabe ang kanyang katauhan.
Tirik ang kanyang mga mata nang pasukin siya ni Gabe sa isang kadyot lang. Sagad. Sagad na sagad. Abot hanggang bituka. Warak ang butas sa taba ng kargadang bumabayo sa kanyang tumbong. Gustong sumigaw ni Daniel sa sarap at sakit, pero puno ng dila ni Gabe ang kanyang bibig, pinipigilan siyang makahinga. Nakapako sa ulunan ang kanyang mga braso sa gapos ng mga kamay ng asawa. Wala siyang magawa kundi ipulupot ang mga binti sa baywang ni Gabe habang walang awa siyang binabarurot nito. Sa lakas ng pagbayo ni Gabe ay siguradong puno na naman siya ng pasa bukas. Subalit iyon ang kanyang kailangan, ang maangkin nang tuluyan ni Gabe, ang ibigay ang lahat ng nais ng asawa.
‘Ahhhhhh!!!’ Humigpit ang kapit ni Daniel nang tuluyan nang labasan. Para siyang nakakita ng mga tala sa kadiliman.
At dahil sa pagsakal ng kaselanan ni Daniel sa kanyang sawa, ’di na napigilan ni Gabe ang magpaputok sa loob ng kweba. ’Di na niya mabilang kung naka-ilang pasabog siya, pero ramdam niya ang pag-apaw ng tamod at pagtulo nito sa bunganga ng butas ni Daniel.
Mahabang sandali silang naka-pulupot sa isa’t isa habang naghahabol ng hininga. Nakapasok pa rin ang titi ni Gabe kay Daniel at wala pang balak lumambot. Puno ng hingal ang kanilang paghahalikan, ang pagpapalitan ng laway, ang paglalaro ng mga dila, ang paulit-ulit na paglalahad ng “I love you.”
‘Babe?’ bulong ni Gabe.
‘Hmmm?’
‘Ilan ang gusto mong anak?’
Ngumiti si Daniel.
‘Isang dosena.’
Author’s note: May wish list ba kayo kung anong gusto ninyong mangyari sa istorya? Sabihin sa comments section! =)
Part 14: Si Jace at si Rusty
Alas-onse na ng gabi, pero mukhang wala pa ring balak tumigil sa pagpapaksaya ang mga bisita. Kanina pa naglaho ang bagong kasal at wala na rin ang mga kapatid ni Gabe. Pinagmasdan ni Rusty ang paligid. Wala na siyang nakikitang kakilala. Mukhang magno-Noche Buena na naman siyang mag-isa.
Itinaas ni Rusty ang kanang kamay; tinawag ang bartender. Naka-upo siya sa gilid ng bar at kakaubos lang ng ika-pitong bote ng beer. Mag-i-isa pa siya bago matulog. Sana naman makatulog siya bago mag-alas-dose. Sabi nila panahon ang Pasko para maging masaya. Pero bakit lahat na yata ng Paskong nagdaan palagi siyang malungkot at nag-iisa?
‘Beer pa?’ tanong ng barternder. Tumango si Rusty. Matangkad ang lalaki, slim at chinito. Naka-bun ang buhok na kagaya sa kanya. Mukhang Korean celebrity, parang si Park Go Bum. Sigurado kung nasa Korea pa rin siya, mata-typan niya ang lalaking ito, lalo’t kanina pa hinuhuli ang kanyang tingin, umiiwas lang siya. Ewan ba niya, para siyang nasa lamay kaysa nasa reception ng kasal.
Bilog ang buwan. Malakas ang hangin mula sa dagat, malamig sa balat. Nagsasayaw ang makukulay na ilaw sa indayog ng tugtog ng DJ. Pawisan ang mga katawang walang tigil sa paggiling, pagtalon, pagyugyog.
Malalim ang paglagok ni Rusty sa bote ng Red Horse. Kailangan niya ng katahimikan. Sa kaliwa ang daan papunta sa hotel. Kumanan siya. Papunta sa dagat.
May mga sulo na nakasindi malapit sa tubig upang maliwanagan ang mga gusto pang lumangoy. Pero sa lamig ng panahon, walang ni isang lumapit sa dagat maliban sa kanya. Kung hindi nagsasayaw ang mga bisita ay natutulog na. O malamang nasa restaurant, naghihintay ng Pasko.
Ngayong gabi, galit na naman siya sa mundo.
Pumusisyon siya na parang baseball pitcher para itapon nang pagka-layo-layo ang bote sa maitim na tubig, nang may magsalita sa ’di kalayuan.
‘Huwag kang magkalat.’
Muntik na siyang mapalundag sa gulat. Nabitawan niya ang bote at tumalbog ito malapit sa kanyang paa.
‘Tangina naman, huwag kang manggulat!’ bulyaw ni Rusty.
Gumalaw ang anino sa ilalim ng palm tree at dinampian ng liwanag ang mukha nito.
‘Sorry,’ sabi ni Jace.
Para namang biglang lumiwanag ang kalangitan para kay Rusty. Akala niya’y kung nasaang sex party na si Jace dahil kanina pa pinapanood yung mga lalaking hula dancers, enjoy na enjoy ang walangya sa pagsasayaw ni Alaka’i Lastimado, tapos bigla nalang naglaho.
‘Bakit nandito ka?’ tanong niya habang mabilis ang paghakbang palapit sa lalaki. Umupo siya sa buhangin. Napakaganda ng kanyang pakiramdam; salamat sa beer na magaling tumunaw ng kaba.
‘Wala lang,’ saad ni Jace. Bumalik ito sa pagkakahiga at nakatitig sa kalangitan.
Napakaraming bituin. Sa pwestong ito ay bahagyang maririnig ang musika mula sa reception, na love songs naman ang pinapatugtog ngayon. Sinabayan ni Rusty ang chorus ng awit ni Adele:
“All I ask is
If this is my last night with you
Hold me like I’m more than just a friend
Give me a memory I can use
Take me by the hand while we do what lovers do
It matters how this ends
’Cause what if I never love again?“
Napakatagal na pala niyang hindi umaawit. Nalungkot siya sa reyalisasyon. Mula yata nang bumalik ng Pilipinas ay hindi pa siya kumakanta. Ganito ba talaga kapag wala ka nang ganang mabuhay? Kahit ang sayang dulot ng kanta ay nakakalimutan mo na?
“Let this be our lesson in love
Let this be the way we remember us
I don’t wanna be cruel or vicious
And I ain’t asking for forgiveness
All I ask is
“If this is my last night with you
Hold me like I’m more than just a friend
Give me a memory I can use
Take me by the hand while we do what lovers do
It matters how this ends
’Cause what if I never love again?“
Humiga siya sa buhangin at nasaksihan ang pagdaan ng isang falling star. Tila may kumurot sa kanyang puso. Maniniwala pa ba siya sa mga hiling?
Muling napaupo si Rusty. ‘San ka pupunta?’
Naglalakad na si Jace palayo. ‘Maglalakad lang ako.’
Sinundan niya ito. ‘Samahan na kita.’ Tumigil si Jace, humarap sa kanya. Kahit madilim, kita niya ang pag-buntong hininga nito.
’Rusty. Ano ba ‘tong ginagawa mo?’ mahinang sabi ng lalaki.
‘Sasamahan lang kita. Bakit, masama?’ Nanlalamig ang mga kamay niya. Nagtitindigan ang mga balahibo sa batok. Parang alam na kung saan tutungo ang usapaan.
‘Bakit?’
‘Anong bakit?’ Tumaas na ang boses ni Rusty. ’Ikaw, bakit ka ba ganyan? Humingi na nga ako ng tawad, diba? Ilang ulit na ’kong nag-sorry, bakit mo pa rin ba ’ko iniiwasan? Bakit hindi mo ‘ko mapatawad?!’
’Tinanggap ko na ang sorry mo, ’ saad ni Jace, kalmado ang boses. ‘May kulang pa ba?’
Pigil na pigil si Rusty. Gusto niyang i-untog ang ulo sa bato. ‘Bakit ka ba umiiwas?’ Nanginginig ang boses niya, pinipilit pakalmahin ang sarili kahit tila gusto nang sumabog ng kanyang dibdib.
Nakatitig si Jace sa kanya. ‘Gusto mo yung totoo?’
Taas-baba ang dibdib ni Rusty sa galit.
‘Hindi kita gustong kasama, Rusty.’ Nanginginig na rin ang boses ng lalaki. ‘Hindi kita gustong katabi. Ayokong naririnig ang boses mo. Ayaw kitang nakikita. Oo, napatawad na kita, pero hindi ibig sabihin nakalimutan ko na ang ginawa mo. Kailangan ko ng espasyo para makalimot. Sa tingin mo ba gusto kong lagi kang nandyan para ipaalala sa akin na walang nagmamahal sa akin?!’
‘Bulag ka kasi, kaya hindi mo nakikita!’
Tumawa nang malakas si Jace. Puno ng pait ang tinig. ’Oh, come on! Ni hindi nga ako sinipot ng date ko ngayon eh. Nasiraan daw. Maniniwala ba ’ko? Eh alam ko namang nung una pa lang nag-aalangan na syang pumunta. O ano, masaya ka na ngayon? Yan naman ang tingin mo sa ‘kin, diba? Isang basura na isinasantabi lang!’
Hinablot ni Rusty ang mga balikat ng mas maliit na lalaki at inuga ito ng malakas. ‘Hindi totoo yan! Bawiin mo yang sinabi mo!’
Pilit siyang ipinagtulakan ni Jace. ‘Siraulo ka—bitawan mo ko—umph!’
Napabuka ang bibig ni Jace nang sa isang iglap ay pinaglapit ni Rusty ang kanilang mukha, ang kanilang mga labi. Pinasok ng dila ni Rusty ang bibig ng lalaki, ginalugad ang bawat sulok, ginantihan ang bibig na naglatay sa kanya ng masasakit na salita. Nasa bisig na niya ngayon ang lalaki at hindi na ito makakawala pa. Niyakap ito ni Rusty nang mahigpit na mahigpit at ipinadama ang naghuhumindig niyang ari.
Wala namang magawa ang pagpupumiglas ni Jace. Mas malaki at mas malakas si Rusty.
Tumigil lamang si Rusty nang malasahan ang maalat na tubig sa kanyang bibig. Inalalayan sa pagtayo ang nangangatog na lalaki. Basa ng luha ang mga pisngi nito. Nangingintab ang mga mata.
Pinalis ni Jace ang mga kamay na nakakapit sa kanyang braso. Tahimik lang ang boses nito. ’Huwag mo ‘kong hawakan.’
Tumalikod si Jace at mabilis na naglakad palayo.
‘Jace, sandali!’
‘Bitawan mo ko!’
Hindi siya pinakawalan ni Rusty, at sa halip ay muling binalot sa mga braso nito. ‘Sorry… sorry…’ paulit-ulit si Rusty. ‘Sorry, hindi ko sinasadya… Shhh… Hindi kita sasaktan, Jace. Tahan na, hindi kita sasaktan.’
Nanatili sila sa ganong posisyon hanggang sa mawala ang paninigas ng mga kalamnan ni Jace. Hinimas-himas ni Rusty ang likod nito. ‘Okay ka lang?’
Hindi sumagot ang lalaki.
Napakarami niyang gustong sabihin dito. Napakaraming gustong ipagtapat. Pinunasan niya ng panyo ang mga luha ni Jace.
‘Uuwi na ko—’
‘Jace.’
Nakatungo lamang ito at hindi tumitingin sa kanya.
Itinaas ng kanyang mga daliri ang baba nito upang maglapat ang kanilang mga mata. Muling pinaglapit ni Rusty ang kanilang mga mukha…
…ang kanilang mga labi.
Sa kwarto ni Jace siya natulog ng gabing iyon. Si Jace sa kama, at siya naman sa sahig. Dinala niya ang comforter at mga unan mula sa sariling kwarto. Wala pa ring imik ang lalaki, pero hindi rin naman siya pinagtatabuyan. Okay na sa kanya ang ganon.
‘San ka pupunta?’ tanong ni Rusty nang maalimpungatan. Tiningnan niya ang suot na relo. Alas-kwatro y medya ng madaling araw.
Nakaupo si Jace sa kama at inilalagay sa duffel bag ang mga gamit. Madilim ang paligid, pero bukas ang lampshade. Balot ng anino ang mukha ng lalaki, pero halata sa kintab ng buhok na bagong ligo ito.
‘Uuwi ako sa amin. Sabi ko kasi kay nanay uuwi ako ngayon.’
‘Ihahatid na kita.’ Bumangon si Rusty at dumeretso sa banyo. Umihi, naghilamos, nagmumog ng Listerine.
Paglabas niya, nagsalita si Jace, ‘Hindi mo naman ako kailangang ihatid. Magta-tricycle nalang ako sa labasan papunta sa bus station—’
Hindi na nakapagpatuloy si Jace nang biglang mapahiga matapos itulak ni Rusty. Gumapang si Rusty sa ibabaw ng lalaki na akala mo’y leon na inaamoy ang kanyang pagkain. Binalot na naman ng pangamba ang mga mata ng lalaki.
Pinigilan ni Rusty ang sarili bago na naman magdilim ang paningin. ‘Ihahatid kita,’ ang sabi niya. ’Hintayin mo ‘ko dito, kukunin ko lang ang mga gamit ko.’ Tumayo siya mula sa kama at tumungo palabas. Nilingon niya si Jace bago isarado ang pinto. ’Kapag tumakas ka, hahabulin kita, at hindi mo magugustuhan ang gagawin ko sa ‘yo,’ pagbabanta niya.
Wala na ang likidong lakas ng loob na dulot ng beer, pero natuklasan niya na mas mabisa ang maging matapat, ang wala na siyang itinatago. Iyon lang ang lakas ng loob na kinakailangan niya.
Pagkasarado ng pinto, hindi muna siya naglakad, at sa halip ay ipinatong ang noo sa pintuan. Nalulungkot siya na dapat pang takutin si Jace para hindi ito lumayo. Hinawakan niya ang dibdib dahil para na namang may mga kamay na lumalamukos sa kanyang puso. Kapag namatay siya agad, si Jace ang may kasalanan.
Tahimik ang kanilang naging paglalakbay. Madilim ang paligid at tahimik na ang lahat nang sila’y umalis sa hotel. Sa mga panahong ito, alas-syete na halos lumilitaw ang araw. Patay ang air conditioner ng FJ Cruiser at bahagyang nakabukas ang mga bintana. Pareho silang naka-jacket dahil sa lamig ng umaga. Nakatingin lang si Jace sa labas habang binabaybay nila ang daan. Hindi na rin muna nagsalita si Rusty. Malinaw na kailangan ni Jace ng espasyo, at kaya niya itong ibigay, pero hindi sa paraan na kailangan nilang magkalayo. Kailangang maintindihan ni Jace na manatili siya sa tabi nito.
Nang makarating sa South Super Highway ay ipinarada niya ang sasakyan sa isang gasoline station, sa tapat ng McDonald’s.
‘Mag-breakfast muna tayo,’ sabi niya sa kasama. Nakuha na niya ang technique kay Jace. Hindi mo ito tatanungin—uutusan mo.
Pagkalabas niya ng sasakyan ay hindi agad sumunod ang lalaki. Nilapitan niya ang passenger seat at binuksan ang pinto.
’Rusty, ano ba ‘tong ginagawa mo?’ Mahina lang ang boses ni Jace. Hirap man ay pilit tinatapatan ang titig niya.
‘Hindi pa ba obvious?’
‘Ayokong manghula.’
‘Hindi ito ang lugar para pag-usapan natin ang nagyari kagabi.’
‘Hindi ako bababa hanggat hindi mo—’
‘Gusto kita.’
‘Sinasabi mo lang yan kasi—’
‘Gusto kita. Bababa ka ba dyan o bubuhatin kita palabas?’
Kinuha niya ang kamay ni Jace para alalayan itong bumaba. Hindi niya ito binitawan hanggang pareho silang matapos umorder ng pagkain sa counter.
Nasa may bandang sulok ng poblasyon ang bahay. Tatlong palapag; puti ang pintura, mukhang bago pa. Maraming batang naglalaro sa harap, maraming kotseng nakaparada sa kalsada. Sa kasunod na kanto pa siya nakahanap ng paparadahan. Naunang maglakad si Jace at ayaw nang pahawak sa kanyang kamay. Para namang naglalakad sa ulap si Rusty. May maliit na ngiting hindi mawala-wala sa kanyang mga labi.
‘Ang dami nyo palang bisita,’ pansin ni Rusty habang nakatayo sila sa harap. Sarado ang pinto, pero kita sa bintana ang mga tao sa loob. Dinig rin ang ingay nila.
‘Ganito talaga dito pag Pasko. Dito tumutuloy mga pinsan namin galing Maynila.’
Gustong matawa ni Rusty. Halatang hindi mapakali si Jace, at hindi pa rin makatingin ng deretso sa kanya. Parang ibang tao na ang kaharap niya matapos niya itong halikan sa beach kagabi.
Lalong namula si Jace nang mapansing nakatitig siya sa mga labi nito.
‘Pwede bang maki-ihi?’ tanong niya.
‘Oo naman. Halika, pasok ka.’
Nagkakagulo ang mga tao sa loob habang nag-a-almusal ng pandesal, itlog, hotdog, keso, kape, at gatas. Ipinakilala ni Jace si Rusty bilang kasamahan sa trabaho. Nagmano si Rusty sa nanay ng lalaki at sa mga tiyuhin at tiyahin nito, habang karga naman ni Jace ang isa sa mga babies.
‘May tao pa yata sa banyo dito sa baba, dun ka nalang sa second floor,’ sabi ni Jace.
‘Ay,’ sabat ni Aling Edna, ang nanay ni Jace, ‘nandon ang pinsan mo. Sa kwarto mo nalang. Sabi ko huwag sila matulog doon dahil darating ka nga. Dun mo nalang din patulugin si Rusty. Tabi nalang kayo sa kama; ginagamit na ang ibang mga kutson.’
’Naku, ‘nay, hindi dito—’
‘Thank you po, Tita,’ pagputol ni Rusty sa lalaki. ‘Buti dito sa inyo masaya, daming tao. Nasa Davao po kasi pamilya ko eh, kaya mag-isa lang ako sa Los Banos kung sakali.’
Nakangiti si Aling Edna. ‘Mabuti naman pala at isinama ka ni Jace. Dito ka rin ba buong linggo? Balita ko sa January pa ulit magbubukas ang restaurant nyo, tama ba?’
‘Opo, tita.’
‘Oh, sya, sige. Umakyat na kayo. Bumaba kayo agad para mag-almusal. Jace, pupunta muna ako sa palengke, may ipapabili ka ba? Wala? Oh, sige, kita nalang tayo mamaya.’
Humalik si Jace sa pisngi ng ina bago umalis ang mabilog na matanda.
Nang makapasok sa kwarto sa third floor ay pabalagbag na isinara ng lalaki ang pintuan. ‘Bakit mo sinabing dito ka matutulog?’ Mahinang pasigaw ang boses nito.
‘Teka, ihing-ihi na talaga ako, babalikan kita, teka lang.’ Iniwan ni Rusty ang nagpupuyos na lalaki at agad na pumasok sa banyo. Tinakpan ang bibig para hindi marinig sa labas ang tawa. Hindi naman talaga siya naiihi, gusto nya lang talagang asarin si Jace. Ang cute talaga nito kapag nagagalit. Parang pusang nakataas ang balahibo.
Malaki ang banyo. Puti rin ang pintura. Maliwanag ito dahil pasok ang sikat ng araw mula sa taas na bintana. Mabango at halatang bagong linis. Sa isang pader ay may quote na naka-calligraphy; iba’t iba ang font ng bawat salita:
“I am both
happy and sad,
and I’m still
trying to figure out
how that could be.“
–The Perks of Being a Wallflower, Stephen Chbosky
Tinrace niya ng daliri ang mga salita. Parang gusto niyang lumabas at yakapin yung isa.
Bakit ganon? Nagiging mushy ba talaga kapag tumatanda na?
Humarap siya sa salamin, tinanggal ang rubberband ng buhok, sinuklay ito ng kamay. Sa tabi ng lababo ay facial wash, sabon, scented oils, deodorant, at mouthwash. Nagmumog siya at saka naghilamos ng mukha. Hindi na siya nakapaligo kanina dahil sa takot na bigla na namang umalis si Jace.
Napansin niya ang isang cabinet sa likod ng pintuan. Binuksan niya ito at inisa-isa ang mga laman. Bath towels, underwear, at mga damit pambahay. Kinuha niya ang shorts, boxer shorts, at t-shirt na mukhang kasya sa kanya, at saka hinila ang isang bath towel. Naghubad ng damit at pagkatapos ay humakbang sa ilalim ng shower. Muntik na siyang mapatalon sa lamig. Hindi niya akalaing mala-yelo pala ang tubig dito. Gising tuloy ang buo niyang pagkatao. Dali-daling siyang naligo para makatakas na sa lamig.
Paglabas ng banyo ay nakahiga na sa kama si Jace, nakatalikod sa kanya, natatakpan ng kumot ang itaas na bahagi ng ulo, may kayapos na malaking unan. Nakapambahay na rin. Humiga siya sa tabi nito, at pagkuwa’y ipinikit ang mga mata.
Iyon na yata ang pinaka-masarap na tulog niya sa buong taon. Nagising si Rusty na madilim ang kalangitan. Mukhang uulan. Pagkapa niya sa kanyang tabi ay nagulat siya nang dumampi ang kanyang kanang kamay sa isang napaka-lambot na bagay. Isang natutulog na tabachoy na baby na ang kanyang katabi. Napaka-cute nito at himbing na himbing sa pagtulog. Hindi niya napigilan ang sarili na amuyin ang baby halikan ang mabilog nitong pisngi.
Gusto pa sana niyang matulog katabi ang bagets pero alas-tres na ng hapon at nawawala ang kanyang boyfriend.
Bigla siyang natigilan.
Sa bilis ng mga pangyayari ay hindi na niya napag-isipan kung saan nga ba ito patungo.
‘Shit.’
…
‘Bahala na.’
Hinalikan niya sa tyan ang baby at saka dahan-dahang bumangon para magbanyo. Matapos niyon ay bumaba siyang nakayapak dahil nakalimutan pala niyang magdala ng tsinelas. Ganoon siya nakita ng mga pinsan ni Jace: naka-lugay ang buhok, masikip ang shorts at t-shirt, walang suot sa paa. Hindi makatingin si Jace lalo pa’t suot niya ang mga damit nito.
Kumakain sila ng spaghetti, chocolate cake, at ice cream.
‘Huwag ka nang mahiya, Rusty, kuha ka lang ng pagkain,’ sabi ni Ate Myra. Inabutan siya ng plato at tinidor.
‘Wala ka bang tsinelas?’ sabi ng isang matandang lalaki na ’di niya matandaan ang pangalan. May pasan din itong bata. Sa pakiwari niya’y may limang pamilyang bisita sa bahay na ito sa dami ng tao. ‘Jace, ikuha mo nga ng tsinelas itong—sino ka ba, boy—’
‘Kasamahan ko po yan sa trabaho,’ putol ni Jace sa matanda. ‘Teka nga, Rusty, may tsinelas ka ba?’
‘Oo, nasa sasakyan.’
‘Akina yung susi.’
‘Paki-kuha na rin nung bag ko, okay lang ba?’
’May magagawa pa ba ‘ko?’
Tawang-tawa si Rusty sa mga pangyayari, pero pinipilit niyang huwag ngumiti. Mukhang kalmado lang si Jace, pero alam niyang naiinis na ito. Ganyan ang kislap ng mga mata niya kapag may papagalitan sa restaurant. Kailangang handa siya mamaya dahil parang may banta ng paghihiganti sa mga kilos ng lalaki.
‘Thank you,’ ang malambing niyang pahabol habang papalabas ito ng pintuan.
Mabagal na lumipas ang hapon. Buong buhay niya yata’y naikwento na niya sa mga taga-rito, pero alas otso pa lamang pala ng gabi. Kung sinu-sinong babies na ang kanyang mga kinarga at pinadede. Mayroon pa nga siyang pinalitan ng diaper.
Sa buong hapong iyon, ni hindi manlang siya kinausap si Jace. Pero ang mahalaga, natutuwa silang lahat sa kanya. Successful ang pagpapa-good-shot sa mga kamag-anak, lalo na sa kapatid at nanay nito. (Matagal na palang namatay ang tatay ni Jace.)
Matapos ang hapunan (ginataang hipon, alimango, crispy pata, tortang talong, sinigang, at inihaw na pusit), pinatulog na ang mga bata, at nagkayayaan ang magpipinsan na mag-videoke sa sala. Naki-upo dito si Rusty, habang nanatili naman si Jace sa kusina at nakikipag-kwentuhan kay Kristen. Naglabas ng case ng nagyeyelong beer si Kuya Ariel kaya’t nagkasarapan sila sa pagkanta. Pagkatapos ng isang set ng Air Supply ay may nakaalalang music teacher nga pala si Rusty, kaya’t pinilit siya ng mga ito na umawit din.
Wala siyang hiya sa pagkanta kaya’t ipinasok na ang pyesang kanyang titirahin. Napuno ng hiyawan ang sala nang hawakan na niya ang mike at saka tumayo. Mula sa kusina ay napalingon si Jace.
Tumugtog ang piano.
’Jace, para sa ’yo ‘to.’
Sigawan na naman.
“Heart beats fast
Colors and promises
How to be brave
How can I love when I’m afraid
To fall
But watching you stand alone
All of my doubt
Suddenly goes away somehow
“One step closer
“I have died every day
waiting for you
Darlin’ don’t be afraid
I have loved you for a
Thousand years
I’ll love you for a
Thousand more…“
Tahimik; walang natirang ingay sa buong bahay. Para kay Rusty, dalawang tao nalang ang natitira sa mundo. Siya at ang isang lalaking abo’t kamay. Siya at ang taong ito lamang ang nadito ngayon, at ang musika’y pumapalibot sa kanila. Kung may isang bagay na sigurado ngayon, ito na ’yon.
“Time stands still
beauty in all he is
I will be brave
I will not let anything
Take away
What’s standing in front of me
Every breath,
Every hour has come to this
“One step closer
“I have died every day
Waiting for you
Darlin’ don’t be afraid
I have loved you for a
Thousand years
I’ll love you for a
“Thousand more…”
Halos mabingi siya sa palakpakan at hiyawan matapos ang kanta. Bumaba si Tita Edna upang tingnan kung anong kaguluhan ang nagaganap. At nang kumalma na ang lahat, paglingon ni Rusty sa kusina, wala na ang lalaki sa kanyang paningin.
Part 15: Umpisa ng Bagong Kabanata
Heto na naman siya. Naghahabol sa wala.
Dali-daling lumabas ng bahay si Rusty. Maraming tao; hindi matanaw ni anino ni Jace.
Nakatakas na naman.
Tinakasan na naman siya.
Hindi niya alam kung matatawa ba o maiiyak o magagalit. Bakit ba sa tuwing may gagawin siyang maganda para sa lalaki ay naglalaho itong parang bula? Ganito ba siya ka-walang kwenta para i-isang tabi nalang?
Bagsak ang balikat, pumasok siya sa kusina. Hindi na siya dumaan sa sala dahil siguradong nagtataka ang mga tao doon kung bakit bigla nalang siyang umalis. Nakakahiya tuloy.
Dapat na ba siyang umalis?
Babalik nalang siya sa Los Banos. Ano ba naman yung mag-isa nalang siya ulit? Sanay naman siya sa ganon. Kaysa manatili siya dito pero hindi siya welcome para kay Jace.
‘O, Rusty, bakit para kang nalugi sa tinapa?’ tanong ni Aling Edna.
Para itong kabute na bigla nalang sumusulpot. Nakakatuwa ang nanay ni Jace. Punggok at bilugan; parang bolang may mukha.
Malamlam na ngiti lang ang naibigay na sagot ni Rusty. Napabuntong-hininga na naman siya.
‘May problema ba?’ pag-uusisa ng matanda.
‘Yung anak nyo po kasi… lumabas yata, hindi manlang ako sinabihan.’ Hindi niya maiwasang maghimutok.
‘Ang clingy mo naman pala.’
Napabulalas siya ng tawa. ‘Inay naman…’ ungot niya.
‘Teka, kayo na ba?’
‘Ah, ano… hindi ko po alam—hindi pa. Hindi pa po.’
Umiling-iling si Aling Edna. ’Ang tagal talagang maka-move on ng batang ‘yon. Sabihin mo nga sa kanya, hindi siya puno, pwede siyang gumalaw!’
‘Ano pong move-on? Kanino po?’ Parang may sampung paru-parong nagwawala sa kanyang tiyan.
‘Kanino pa, eh di kay Steve!’
‘Sino po si Steve?’ Parang may malamig na kutsilyong tumarak sa kanyang puso.
May umubo sa kaliwa nila: si Chris, ang nakababatang kapatid ni Jace. Pinandulatan nito ang ina.
Bigla namang namuti ang mukha ng matanda. ’Ah, wala, joke lang. Sinong Steve? Wala akong kilalang Steve! Ikinaway-kaway nito ang mga kamay na akala mo’y nalulunod. O, sya, maiwan na kita, matutulog na ‘ko. Sumunod ka na rin kay Jace sa taas. Umakyat na sya matapos mong kumanta.’
Naka-ilang hakbang na siya paakyat bago naalalang mag-goodnight sa dalawa.
Nasa taas lang pala ang walanghiya, pinag-isip pa siya!
Madilim ang kwarto pag pasok ni Rusty. Hindi na niya binuksan ang ilaw dahil aninag naman ang nakahigang katawan sa kama. Nakatalikod sa kanya ang lalaki; nakaharap sa bintana.
Marahan siyang humiga sa tabi nito.
‘Rusty?’ Mahina ang boses. Hindi siya nililingon.
‘Hmmm?’
Humarap si Rusty sa likod ng lalaki. Hindi niya alam kung dahil ba sa lamig ng kwarto kaya nanginginig si Jace. Para silang nasa Baguio sa baba ng temperatura ngayong gabi. Hinila niya ang kumot sa paanan at itinakip ito sa kanilang dalawa. Tuloy-tuloy ang malakas na pagkabog ng kanyang dibdib. Ipinatong ang kaliwang kamay sa baywang ng lalaki.
‘Ano yon?’ tanong ni Rusty nang manahimik si Jace.
‘Totoo ba yung sinabi mo kanina? Sa McDo?’
‘Na gusto kita?’
‘…’
‘…’
‘Oo.’
‘Ayaw mo bang maniwala?’
’Nagulat lang kasi ako. Alam ko kasi na hindi mo ‘ko gusto kahit noon pa. Tapos…’
‘Tapos ano?’
’Tapos hinalikan mo ’ko…
’…Tanda ko nung pagbalik ko galing Pangasinan, palagi mo na akong tinitingnan. Parang unang beses mo lang akong nakita. Pero lagi ka namang nakasimangot. Parang palagi mo ’kong gustong buhusan ng malamig na tubig. Parang kulang nalang pabagsakin mo ako sa mga tingin mo. Kaya lagi akong tumatakas kasi ayokong nagagalit ka sa ’kin. Naiinis ako sa ‘yo, pero mas gusto kong hindi mo nalang ako nakikita kesa magalit ka.’
Napasinghap si Jace nang hilahin siya palapit ni Rusty. Nakadikit na ang kanyang likod sa dibdib nito, damang dama ang malakas na kabog ng puso. Pumulupot ang kaliwang braso sa kanyang baywang; pumailalim naman ang kanan sa tagiliran ng leeg. Yapos-yapos na siya ni Rusty at wala na siyang kawala.
Nakapatong ang mukha ni Rusty sa balikat ng lalaki. Hindi niya alam ang gagawin para matanggal ang sakit na nararamdaman ni Jace. Napa-piyok pa siya nang sabihin ang isang mahinang ‘Sorry.’
‘At nung halikan mo ako kagabi…’ pagpapatuloy ni Jace, ‘akala ko niloloko mo lang ako. Na gusto mo lang akong paglaruan.’
Lalong humigpit ang akap ni Rusty.
‘Ayokong maniwala sa sinasabi mo kasi baka masaktan na naman ako. Lagi akong nasasaktan pero ayokong masanay kasi minsan sa sobrang sakit hindi ko na alam ang gagawin ko. Bakit sa ibang tao may nagmamahal, pero sa akin wala? Bakit palagi nalang ako ang naghahabol? Minsan nga tanggap ko na na wala na talaga akong pag-asa, kagaya kagabi, nung nag-text si Karl na hindi na raw siya makakasunod. Tanggap ko na eh. Yun na yung hinihintay kong sign na hindi na ako magkaka-boyfriend kahit kailan. Kaso bigla ka namang dumating. Sinira mo lahat ng plano ko. Bigla kang nagparamdam na gusto mo rin ako.’
Walang pinaka-masakit para kay Rusty kundi ang malamang nasasaktan ang taong mahal. Sa galing magdala ni Jace ng sarili, hindi niya namalayan kung gaano na pala ito naaapektuhan ng mga bagay-bagay, kung gaano na kabigat ang pakiramdam nito. Para na naman tuloy ipinupulupot ang kanyang bituka.
‘Ikaw pa lang ang nakapagparamdam sa akin ng ganito, Jace,’ bulong ni Rusty, puno ng pagsuyo. ‘Kaya sana maniwala ka na mahal na kita.’
Dali-daing bumaba si Gabe sa jacuzzi matabos hubarin ang lahat ng saplot sa katawan. Napakalamig ng gabi; tindigan ang kanyang balahibo. Pagkalublob ng katawan sa tubig ay saka pa siya nakahinga ng maluwag. Inabutan siya ng asawa ng wine glass, at pagkatapos ay kumandong ito sa kanyang hita. Iba pala talaga ang pakiramdam kapag asawa mo na ang taong mahal mo. Kahit matagal na silang nagsasama, iba pa rin ngayon.
‘Sana ganito nalang palagi,’ sambit ni Daniel matapos ang marahan nilang halikan.
Puno ng bituin ang kalangitan at tahimik ang paligid. Buong linggong nirentahan ni Papa Ben ang buong resort kaya’t puro mga bisita nila ang nadirito ngayon. Hindi lang nila alam kung nasaan na ang mga ito dahil mangilan-ngilan nalang ang kanilang nakita kanina sa restaurant. At sa pool area kung saan nandoon ang outdoor jacuzzi, sina Gabe at Daniel lamang ang kasalukuyang umookupa. Ala-una na ng madaling araw kaya’t wala na silang inaasahang susunod pa rito. Naiipit ng pwet ni Daniel ang kanyang alaga kaya’t nagsimula na naman itong tumigas.
‘Ang libog mo talaga, Gabe,’ bulong ng kanyang asawa.
Ngumiti lang siya. Wala na siyang magagawa. Kung ganito ba naman kagwapo ang asawa mo, sino ba namang lalambutin ang titi? Lahat ng anggulo ni Daniel, gusto niya. Bawat hubog ng kalamnan nais niyang halikan. Gusto nyang i-lollipop ang kargada nito hanggang wala nang mailabas na tamod.
May kaunting problema nga lang. Kapag kinakantot niya si Daniel, syempre nilalabasan din ito. Kaya kapag gusto nang magpa-tira ni Gabe sa asawa, wala na itong lakas at katas. Niloko nga siya ni Daniel: kung gusto na daw ba niyang magpakuha ng ampalaya sa kusina, yung malaki at maugat. Tinawanan lang ito ni Gabe. Sinabi nalang na mauuna siyang magpa-uring sa susunod na round.
Tahimik silang magkayapos at naghahalikan nang may bagong dumating. Napalunok si Gabe. Si Mang Kanor, nasa kabilang dulo ng pool. Naka-trunks lang ito, at kahit nasa malayo ay ’di maikakaila kung gaano ka-macho ang matandang katiwala.
Naramdaman ni Daniel ang pagkislot ng titi ni Gabe kaya’t napatingin ito sa kanya. Nakangisi si Daniel at tinuka-tuka ng halik ang kanyang mukha. ‘Gusto mong bigyan ng live show si Mang Kanor?’
Nag-init naman ang mukha ni Gabe. ‘Ano ka ba? Nakakahiya!’ Ungghh!—’
Lalong hinigpitan ni Daniel ang pagpilipit sa magkabilang utong ni Gabe. Napakagat ng labi si Gabe, ayaw gumawa ng ingay. Matatalim ang titig na itunutok sa asawa.
‘Eh bakit parang iba ang sinasabi ng katawan mo?’
Hindi sumagot si Gabe. Ayaw niyang pagtiwalaan ang sarili dahil baka ano pang masabi niya.
Inilapit ni Daniel ang mga labi sa kanyang kaliwang tenga. ‘Hindi mo pa rin makalimutan kung paano bururutin ni Mang Kanor yung anak nya? Naaalala mo kung paano niya paluwagin ang butas ni Noel? Nakita mo ba kung papaano namilipit ang mukha ng bata sa sarap? Puta kasi si Noel. Gusto niyang nilalapastangan ng ama niya. Sarap na sarap siya sa pagpasok ng dambuhalang titi ni Mang Kanor sa puke nya—’
‘Dan, shit ka, hwag dito… ungh…’ Napapikit si Gabe. Para siyang malalagutan ng hininga. Patuloy si Daniel sa pagromansa sa kanyang mga utong. At ngayon ay gumigiling-giling pa ang pwet nito sa ibabaw ng kanyang alaga. Kung ’di lang ilang beses na siyang nagpaputok kanina ay baka nilabasan na naman siya ngayon.
’Wala namang masamang magkagusto kay Mang Kanor. Diba, sabi ko naman sa ’yo, dati, isa siya sa mga gumagamit sa akin? Lupaypay ako palagi pagkatapos akong gahasain ni Mang Kanor. Paulit-ulit niya akong pinagsasamantalahan, Gabe, lalo na pag wala si papa. Minsan basta nalang ako hinihila sa kamalig at doon tinotoro katabi ng mga kabayo. Nanlalaban ako para lalo niya ‘kong saktan. Sa bandang huli, nakukuha nya ang gusto nya. Hindi siya tumitigil hanggat hindi namamaga ang bulaklak ko. Hindi siya tumitigil hanggat kaya ko pang lumakad.’
Hinila ni Gabe ang mukha ng asawa at marahas itong hinalikan. Dapat nang tumigil sa pagsasalita ang asawa dahil baka kung ano pang magawa niya dito. Nagkagatan sila ng labi, sinuso ang dila ng bawat isa. Sa higpit ng yakap ni Gabe ay parang mababali ang katawan ni Daniel. Pareho silang umuungol dulot ng libog sa isa’t isa.
Fini-finger na ni Gabe ang kweba ni Daniel nang maramdaman ang isa pang tao na bumaba sa tubig sa kanilang tabi. Nanlaki ang kanyang mga mata nang matanto na si Mang Kanor pala ito—at wala na ring suot na kahit ano. Ilang pulgada nalang ang layo ng kanilang mukha sa titi nito.
Napamura siya sa laki ng kargada ng matanda. Parang bote ng Cerveza Negra sa haba at taba. Akala mo’y puno ng balete sa dami ng ugat. Nakakapang-akit. Nakakapanglumo. Nakahihipnotismo.
Ibinuka niya ang mga labi nang kusa na itong lumapit sa kanyang bibig. Hinawakan niya ang mala-troso nitong katawan at saka pinaglaruan ng dila ang nangangamatis na ulo. Dinilaan, nilasap, hinimod; at nang hindi na makapagpigil ay isinubo nang abot sa kanyang makakaya. Ginawa niya ang lahat para katasan ang mega-jumbo hotdog. Ito na ang pinakamalaking titi na kanyang natikman. Sarap na sarap si Gabe sa pagsuso sa alaga ni Mang Kanor habang pinaglalaruan ang malalaki nitong itlog.
’Putangina, Sir Gabe, sarap mo palang chumupa. Tama pala talaga ang sinasabi ni Sir Dan, matagal mo na nga ‘kong gustong matikman.’ Tumawa si Mang Kanor na parang demonyo. ‘Sa inyo lang akong mag-asawa hanggat kailangan nyo ang serbisyo ko.’
Bago pa man kung saan mapunta ang kanilang ginagawa ay agad na silang nagtungo sa kwarto.
Nakaupo si Daniel sa ulunan ng kama, sapu-sapo ang katawan ni Gabe habang niroromansa ito ni Mang Kanor. Magkakapit ang kanilang mga kamay at panay ang bulong ni Daniel ng mga malalaswang bagay sa tenga ni Gabe, habang patuloy sa paglaplap si Mang Kanor sa malulusog niyang dibdib. Pulang-pula na ang mga utong ni Gabe dahil sa walang-awang pagsipsip ng matanda. Pawisan si Gabe na umuungol at nakatitig sa asawa. Pinasok na ng mga basang daliri ni Mang Kanor ang kanyang kaselanan; pinaglalayo ang mga dingding ng kanyang lagusan. Sa laki ng mga daliri nito ay parang ari na rin ang lumalapastangan sa kanya.
Napakagwapo ni Mang Kanor. Napakatigas ng mga kalamnan. Parang bato ang mga braso at binti. Nakakakiliti ang bigote, balbas, at balbon. Kumikislap ang mga mata ng matanda na para siyang gustong patayin sa sarap.
’Ungh… Dan… tama ba ‘tong—ahhh… Shitttt…’ Tirik ang mga mata ni Gabe nang pindutin ni Mang Kanor ang kanyang prostate. Nakabuka ang kanyang bibig; humihingal.
Pinasok ng dila ni Daniel ang bibig ng asawa. Para itong nalunod at kailangang i-mouth-to-mouth.
’Ang sikip mo, Sir Gabe… masasarapan ang titi ko sa ‘yo.’ Jina-jackhammer ng mga daliri ng matanda ang butas ni Gabe, nang biglang salsalin ni Daniel ang kanyang lumuluhang ari. Namilipit si Gabe at saka nanigas. Talsik ang tamod sa mukha nilang mag-asawa. Ungol nalang ang lumabas sa kanyang bibig dahil hindi pa siya pinapakawalan ng mga labi ni Daniel.
Nagdidilim na ang kanyang paningin nang maramdaman ang isang malaki at matigas na bagay na nagtatangkang pumasok sa kanyang lagusan. Napakapit siya sa braso ng asawa.
‘Dan—ayan nahhh—Dan, ayan nah-ahhh!!!—putangina mo Mang Kanor! Ang laki—PUTA!’
Tulo ang laway sa nakabukas na bibig ni Gabe at tirik ang kanyang mga mata. Kayhapdi ng kanyang puke. Marahan lamang ang pasok ni Mang Kanor pero wasak pa rin siya. Pinupunit ang kweba ng kanyang pagkalalake.
Panay naman ang halik ni Daniel sa kanyang mga pisnging basa ng luha. ’Gusto mong matikman si Mang Kanor, diba, Love? Oh ayan, regalo ko sa ‘yo… masaya ka ba?’
Hindi siya makasalita kaya’t tumango nalang siya. Sakit at hapdi ang dala ni Mang Kanor, pero hindi maikakaila na ginusto niya rin ito.
‘Ayan, nakapasok nang lahat,’ saad ni Mang Kanor. Malagong ang tawa nito. Lalaking-lalaki. Parang nanalo sa sweepstakes ang nakakalokong ngiti sa mukha.
Humihingal silang tatlo. Hinayaan ni Mang Kanor na maka-adjust si Gabe. Hindi niya ito pwedeng halayin na kung papaano siya sa kanyang anak at sa mga tauhan sa mansyon. Espesyal si Gabe at alam niyang makakaulit pa siya dito kung ituturing niya ito ng maayos, kagaya ng kung paano niya bininyagan noon si Daniel. Ilang taon na rin niyang hindi nagagahasa si Daniel. Sa susunod ay ito naman ang titirahin niya.
Punong-puno ang pakiramdam ni Gabe. Ngayon lamang siya nabusog ng ganito. Parang lahat ng lamang-loob ay nag-urungan sa laki ng kargada ni Mang Kanor. Nang makahinga ng sapat ay tinanguan niya ang matanda. Handa na siyang magpa-araro.
Swabe at walang mintis ang nangyaring pagtoro. Parang isang tren na mabagal muna sa umpisa, at pagkatapos ay pabilis nang pabilis. Napaka-macho ng dating ni Gabe pero sarap na sarap magpa-uring. Sobrang ginaganahan si Mang Kanor sa mga ungol at halinghing ng lalaki. Lalo itong sume-seksi sa pagpipigil na gumawa ng ingay. Lalo namang nadedemonyo si Mang Kanor. Dapat mapasigaw niya ang lalaki kung gusto niyang magwagi.
Sinulyapan ni Mang Kanor si Daniel. Lumayo ito sa kanilang dalawa. Hinayaan niya ang asawa sa kamay ng mala-Adonis na katiwala.
Agad namang nagbago ang tempo ng pagkantot. Lalong bumilis. Lalong naging marahas. Naka-sapo ang mga braso ni Mag Kanor sa mga alak-alakan ni Gabe, pero maya-maya pa’y tumirik na ang mga binti ng lalaki—nakatapat sa kisame ang mga talampakan, nakakuyom ang mga daliri sa paa.
Lumalangoy sa pawis si Gabe. Ngayong lumayo na ang asawa at nagbabate sa isang tabi, pakiramdam niya’y naiwan siya para pagsamantalahan ng demonyo. Nakakabaliw ang laki at taba ni Mang Kanor. Hindi siya makahinga sa tindi ng pagkangkang sa kanyang kaselanan. Kayhigpit ng kapit niya sa kobrekama. Sumisigaw ang buo niyang katawan sa sarap.
‘Bilisan mo pa, Mang Kanor…’ utal ni Gabe, hingal na hingal.
Walang palya sa pagbarurot ang matanda.
‘Anong gusto mong gawin ko, puta ka?’
‘Magpaputok ka sa loob ko-AGHHH!!! Sige paaahhh! Kantut—unghhh…’
‘GANITO BA?’ Itonodo ni Mang Kanor ang ginagawa. Ibinigay ang buong lakas. Dumapa siya at mahigpit na niyakap si Gabe, na hindi naman makahinga dahil sa kanyang bigat. Inangkin ang bibig nito na parang sila ang bagong kasal. Ganadong ganado sa pakikipagtorohan.
Nang kumawala ang mukha ni Mang Kanor ay napasigaw si Gabe ng pagkalakas-lakas.
Sabay nagpaputok ang dalawang lalaki.
Pakiramdam ni Gabe ay namatay siya at dinala sa langit. Naglipana ang mga bituin sa kadiliman.
Humahangos pa siya nang tumayo na si Mang Kanor, na agad namang pinalitan ni Daniel sa kanyang paanan.
’Ako naman ang gagamit sa puke na ‘to.’
Wala na siyang nagawa nang ibalibag padapa ng asawa. Hindi siya nakaangal nang biglang pasukin ni Daniel ang kanyang namamagang lagusan. Sa sobrang sensitive nito ay napasigaw siya sa sakit.
Dumapa si Daniel at dinaganan ang kanyang katawan, sinakal siya sa yapos, habang dere-deretso sa pagkantot-kabayo.
Mahaba pa ang gabi.
Ilang ulit pang pinagpasa-pasahan ni Daniel at ni Mang Kanor ang kanyang katawan, hanggang sa tuluyan na siyang mawalan ng malay.
Part 16: Panibagong Hadlang
Madilim pa nang maalimpungatan si Rusty. Lalong yatang lumamig pagsapit ng umaga. Sa kanyang tabi, nakayakap si Jace sa unan. Dahan-dahan niya itong tinanggal at saka kinupkop sa mga braso ang nobyo. Kagabi, bago sila matulog, sinagot na siya ni Jace.
Muli siyang nagising nang dahil sa pagyugyog ng maliliit na kamay sa kanyang braso.
‘Breakfast na!’ sigaw ni Elise, ang 4-year old na tabachingching na anak ng pinsan ni Jace. Tumakbo ito palabas nang makitang gising na siya.
Puno ng sikat ng araw ang kwarto, na kasing-laki ng isang studio apartment. Puti ang pintura; may dalawang glass cabinet ng mga libro; isang study table; sofa sa tabi ng bintana; flat-panel TV katapat ng kama; narra closet; at mga paintings na nakasabit sa dingding. Ang pinaka-malaki sa mga paintings ay larawan ng isang blonde cowboy na nakasakay sa isang brown na kabayo, pinapanood ang mga lumilipad na space ships sa kalangitan. Hilig talaga ng boyfriend niya sa sci-fi at fantasy.
Napangiti si Rusty. Boyfriend. Parang napahiya siya sa sarili kaya’t tinakluban ng unan ang mukha. Akala mo teenager siya kung kiligin.
May lundag sa kanyang mga yabag nang tunguhin ang banyo para umihi at mag-ayos ng sarili. Dapat fresh siya pagharap kay Jace sa baba.
Kung magturingan ay halatang bago lamang silang magnobyo. Kung hanggang kahapon ay malamig ang pakikitungo nito sa kanya, ngayong umaga naman ay napaka-sweet. Ipinagtimpla siya ng kape at ipinaglagay ng kanin at ulam sa plato. Para namang walang napapansin ang ibang mga tao sa bahay. Hindi tuloy niya alam kung nag-announce na ito na magnobyo na sila o ano ba. Ineenjoy nalang ni Rusty ang umaga kasama ang kanyang bagong pamilya.
Nanood sila ng “Goosebumps” sa sala kasama ang mga bata. Nakasandal si Jace sa kanyang dibdib at magkahawak ang kanilang mga kamay. Hindi tuloy niya maintindihan ang pinapanood. Ayaw man niyang isipin ay kung anu-anong malalaswang gawain ang tumatakbo sa isip niya. Siguro naman, ngayong gabi, pwede na silang mag-honeymoon? Pihadong pagdating pa lang ng hapon ay masakit na ang puson niya dahil kanina pa siya tinitigasan.
Matapos ang tanghalian ay nagyaya si Jace na maglakad. Itu-tour daw siya sa bayan. Dumaan sila sa simbahan, plaza, mga tindahan ng tsinelas at sapatos, nag-pizza at nag-milk tea. At pagkatapos ay nauwi sila sa isang ilog sa paanan ng bundok. Kinailangan nilang mag-tricycle para makarating dito.
Ang sabi ni Jace, dinarayo ang ilog ng mga lokal tuwing tag-araw; pero dahil malamig ang panahon, kakaunti lang ang mga nandirito ngayon. Dumaan sila sa kakahuyan bago kumaliwa sa may puno ng mangga. Lumabas sila sa gilid ng ilog at saka umupo sa batuhan. Ibinabad ang mga paa sa malamig na tubig. Mataas ang araw, pero presko at mabango ang hangin.
Hindi man sila magkatabi, hindi man nakatingin sa isa’t isa, ramdam ni Rusty ang pagmamahal ni Jace. Sa loob ng mahabang panahon ay ngayon lang siya napayapa. Hindi na niya matandaan kung kailan siya huling nagkaroon ng pagkakuntento sa buhay na gaya ngayon.
Gayunpaman, may isang maliit na bagay na nais niyang malaman. Maliit lang naman… hindi seryoso: kung sino ba ang hayop na walanghiyang si Steve na binanggit ni Nanay Edna kagabi.
‘Hon?’
Nginitian siya ni Jace. ‘Ano po yon, Sir?’
Pinalo ni Rusty ang tubig at tumalsik ito sa nobyo.
‘Joke lang! Grabe ka naman.’ Ginantihan siya nito.
‘Kasi naman… naglalambing na nga, tapos puro ka pa joke.’
‘Sorry, sige, hindi na.’ Kinindatan siya ni Jace. ‘Take two.’
Tiningnan nang masama ni Rusty ang boyfriend, pero sumakay na rin. ‘Hon?’
‘Hmmm?’
‘Sino si Steve?’
Bumuka ang bibig ni Jace, pero walang lumabas na salita. Kumunot ang mga kilay.
Iyan na nga ba ang kinakatakot nya. Pero kailangan niyang magsabi ng totoo, kung gusto niyang simulan ng tama ang kanilang relasyon.
‘Nabanggit kasi ng nanay kagabi. Sabi, hindi ka pa raw maka-move-on. Sino ba sya? Ex-boyfriend mo?’
Nilaro-laro ni Jace ang tubig sa paanan.
‘Ex… friend. Hindi naging kami.’
Nakahinga ng maluwag si Rusty, pero hindi niya ipinahalata. ‘Nasan na sya ngayon?’
‘Sa Batangas.’
‘Anong ginagawa nya—’
‘Rusty.’
‘Hmmm?’
‘Bakit gusto mong malaman?’
Kinabahan siya. Unang araw na magboyfriend sila, may away na ba agad? ‘Ah… ano, wala naman. Naisip ko lang na baka ano… siya ba ang dahilan kung bakit—ah, wala. Huwag mo na ngang intindihin, sorry. Kalimutan mo nalang.’
Tinitigan siya ni Jace.
Ang dasal lang ni Rusty ay sana huwag magalit ang nobyo sa katangahan niya. Bakit ba kasi kailangan pa nyang itanong?!
‘Uy, huwag ka na magalit…’
Ngumit si Jace, umiiling-iling. ‘Hindi ako galit. Siguro, dapat mo rin namang malaman.’ Tinapik ni Jace ang tabi ng kinauupuan niya.
Lumakad si Jace sa mga bato at umupo sa tabi ng boyfriend. Hinawakan ni Jace ang kanyang kaliwang kamay.
‘Si Steven,’ pagsisimula ni Jace, ’isa sa mga best friends ko simula bata pa ‘ko. Sa Batangas ako dati nakatira, sa lola ko. Kaklase ko sya. Sobrang yaman, may-ari ng malaking rancho. Sa public school pinag-aral ng mga magulang para daw huwag maging spoiled. Kaso nga lang, binu-bully ng mga kaklase namin, kasi nung una hindi magaling mag-Tagalog. German kasi mga magulang nya, tapos sa Texas siya pinanganak. Seven years old na ata siya nang manirahan dito sa Pilipinas.’
Biglang naalala ni Rusty ang cowboy painting sa kwarto ni Jace.
Shit.
‘Eh ako, dahil malakas ang loob kong mag-English, naging kaibigan ko sya.’ Ngumiti si Jace. ‘Parang ako yung kuya nya sa school kasi mas matangkad ako dati tapos pinagtatanggol ko pa sya sa ibang mga bata. Long story short, naging close kami. Ang problema, nung high school, lumaking gwapo at matangkad yung isa.’
‘Tapos, iniwan ka na?’
‘Hindi. Lalo kaming naging close. Lahat ng bagay magkasundo kami. Sa mga libro, pelikula, pangangabayo, pagtatanim, pagvo-volunteer. Alam mo yung cliché na isang araw nagising ka tapos mahal mo na pala yung bestfriend mo? Ganon. Ganong ganon yung nangyari sa akin.’
‘Sinabi mo yung nararamdaman mo tapos iniwan ka?’
Napatawa si Jace. ‘Hindi rin. Ang totoo nyan, almost four years pa lang nang nawalan kami ng communication. May mga naging boyfriends at girlfriends si Steve simula nung high school hanggang sa tumanda kami. Wala namang seryoso kaya medyo umasa ako, kahit hindi ko pa rin inamin. Kaso nga lang, nung twenty-fifth birthday ko, niregaluhan niya ako ng trip abroad, kasama siya.’
Ngumiti si Jace habang inaalala ang nakaraan. ’Roundtrip ng Thailand, Vietnam, at Cambodia. Syempre tuwang-tuwa naman ako. Two months ’yon kaya nag-resign ako sa trabaho. Sa family business naman si Steve kaya wala syang problema. Anyway, dun sa dalawang buwan na yon, may nangyari sa ’min. Best friends with benefits ba.
’Ang balak ko pag-uwi ng Pilipinas, magtatapat na ’ko, na nagawa ko naman. Kaso sabi niya, hindi pa raw niya kayang mag-commit. Pagkatapos non, nagbakasyon siya sa States; at ako naman, nakipag-partner sa travel agency ni Odet sa Anilao. Pagbalik nga lang ni Steve, may boyfriend na daw siya at malapit na silang ikasal. Ako naman si tanga, sabi ko okay lang, hindi magbabago ang pagkakaibigan namin. Umaasa kasi ako na matatauhan siya at maiisip na ako talaga ang mahal nya. Pero nung na-realize nung boyfriend na karibal pala ako, pinilit niya si Steve na huwag na ‘kong kausapin. Lagi silang nag-aaway, pero lagi rin naman nagbabati. Lalo pang tumitibay yung pagsasamahan nila. Kaya ayun, talo ako.’
‘Nilayuan ka ni Steve?’
‘Hindi nga. Pinagtaguan ko. Ako na ang lumayo. Hindi naman kilala ni Steve si Odet dahil hindi siya nagkaroon ng pagkakataong puntahan ako sa trabaho dati, kasi nga lagi silang magkasama nung boyfriend niya. Bihira din akong umuwi ng bahay lalo na kapag may okasyon dahil alam kong pupuntahan ako ni Steve. Binago ko number ko, social media accounts, pati na rin email address para hindi niya ako ma-contact. Hindi rin naman alam nina nanay kung saan ako pupuntahan kaya wala silang maibigay na impormasyon sa kanya. Tumigil na rin siya sa paghahanap after some time.’
Sumandal si Jace sa kanyang dibdib nang akbayan niya ito.
‘Kaso…’
‘Hmmm?’
‘Nalaman nya yung trabaho ko sa Pangasinan. Bigla nalang sumulpot. Nag-away kami, bakit ko daw sya iniwan. Tumakas lang ako pabalik ng Los Banos. End of Story.’
‘Ha?’
‘Bakit?’
‘Panong tinakasan?’
’Pinipilit niya na mag-usap kami ng masinsinan. Sabi ko gabi na, bukas nalang kami mag-usap. Pumayag naman. Ang hindi niya alam, nag-alsa-balutan na ’ko. Baka nga sa susunod na magkita kami, itali na niya ako para ‘di na makatakas.’
’Wawakasan ko ang buhay nya ’pag ginawa nya ‘yon.’
Hinalikan siya ni Jace sa pisngi. ‘Thank you.’
‘May paalala lang ako.’
‘Ano?’
‘Kapag ako ang tinakasan mo, hahabulin kita kahit saang lupalop ka pa ng mundo tumakbo, tapos ilalagay kita sa sako para hindi ka na makawala.’
Tumawa si Jace at yumapos sa kanyang baywang.
‘Alam mo anong pagkakaiba nyo ni Steve?’
‘Ano?’
‘Siya hindi ko naging boyfriend; ikaw oo, kaya hindi kita tatakbuhan. Hindi kita tatakasan. Promise.’
‘Talaga?’ Ang laki ng ngiti ni Rusty.
‘Yes, Sir.’
Ngumiti si Rusty at piningot ang ilong ng boyfriend. Tahimik lang silang nakaupo at ineenjoy ang lamig ng panahon.
Maya-maya ay nag-ring ang cell phone ni Jace.
‘Nay, bakit po? Ha? Bakit nga?’
Nagtaka si Rusty nang mamutla ang mukha ng nobyo. Ibinaba nito ang cell phone.
‘Bakit daw?’
Lumunok muna si Jace bago sumagot. ‘Si Steve. Nasa bahay.’
Katahimikan.
‘Ang dami namang sagabal sa pagmamahal mo,’ birong totoo ni Rusty sa boyfriend.
Hindi pa man sila tumatagal ng bente-kwatro oras, heto na agad ang pagsubok! Ngayong malinaw na sa kanya ang nakaraan nina Jace at ng halimaw na Steve na yan, lalo siyang nangangamba. Pero dapat cool lang siya. Siya ang boyfriend at walang makapaghihiwalay sa kanila ni Jace.
Di ba?
Shit.
Bawal magpanic. Pinagdaanan na niya ito noon. Nung siya pa ang balakid sa pagmamahalan nina Gabe at Daniel. Karma kaya ’to? Hindi naman niya sinasadyang paghiwalayin yung dalawa, bakit siya ginaganito ng tadhana???
‘Hon, okay ka lang?’ Hinawakan siya ni Jace sa braso. Nakatayo sila sa gilid ng tulay at naghihintay ng tricycle. Sana walang dumating. Tapos maiinip si Steve at babalik na sa impyernong pinanggalingan nya.
‘Okay lang.’
‘Huyyy…’ Hinihila ng nobyo ang braso nya. ‘Bakit ka nakasimangot?’
Ngumiti si Rusty.
‘Ano ba yan, parang kumain ng ampalaya,’ natatawang sabi ni Jace.
Hindi na napigilan ni Rusty ang sarili. ‘Parang hindi maganda ang kutob—’
May dumaan na tricycle. Pumara sila at sumakay.
‘Anong sabi mo?’
’Sabi ko parang ‘di maganda kutob ko dyan kay Steve. Tinakasan mo na nga diba, bakit hahabol-habol pa? Ang insensitive. Nakakasakit na sya, tuloy pa rin.’
‘Ewan ko rin, hon, nagi-guilty nga ako kasi tinataguan ko, eh wala namang ginawang masama yung tao. Panahon na siguro para magkaayos kami. Ang immature kasi na tinatakasan ko yung problema.’
Nanahimik na si Rusty. Bakit ba pinagtatanggol pa ni Jace ang lalaking yon? Nakakalalaki na to ah.
Bigla siyang hinalikan ng nobyo sa pisngi.
Umiwas ng bahagya si Rusty. ‘Ayoko na sa yo, di na kita mahal.’
Sinundot-sundot ng nobyo ang tagiliran nya. ‘Grabe sya oh, bilis magtampo,’ sabi nito ng nakangiti. ‘Pero okay lang lalo ka namang gumagwapo—ay ayan pangit na kasi ngumiti ka.’
Sinakal sa akbay ni Rusty si Jace, nire-wrestling sa loob ng sasakyan. ‘Nakakainis ka na talaga!’
‘Para na po!’ sabi ni Jace sa driver. At kay Rusty naman, ‘O, bayaran mo na.’
‘Yes, dear.’ Humugot si Rusty ng bente pesos at inabot ito sa manong.
Pagkaharap sa bahay ay bumalik na naman ang kanyang kaba. Naiwan sya sa labas dahil dali-daling pumasok ang nobyo sa loob. Hindi manlang sya inintay! Gusto pa man din niya ng kaholding-hands.
Eh kung huwag nalang kaya muna siyang pumasok?
Tangina.
Pinalaki ni Rusty ang dibdib at nagmarcha paloob. Siya si Rusty, atapang-atao–
’HAPPY BIRTHDAY!!!“
Napako si Rusty sa kinatatayuan. Puno ng mga tao ang sala. May mga lobo at banner pa.
Tangina.
Birthday na nga pala niya ngayon.
Lumapit si Jace, may dalang chocolate cake na may isang kandilang nakasindi. Sa likod niya ay sina Gabe at Daniel na naka-suot ng party hats. Nandito rin sina Odet at Marie. Marami pang ibang tao, pero hindi na niya mamukhaan kasi nalulunod na sa luha ang kanyang mga mata.
Pinahid niya ang luha bago pumikit. At pagkatapos ay hinipan ang kandila.
Naghiyawan ang mga tao nang siilin niya ng halik ang nobyo.
Eto na yon. Nanalo na sya sa Lotto.
Part 17: Masinsinang Usapan
‘Nagulat talaga ako,’ saad ni Gabe.
‘Ako rin,’ pagsang-ayon ni Jace.
Pareho silang nakaupo sa kama at nakasandal sa headboard. Nagba-browse sa Facebook si Gabe, habang nanonood naman ng Game of Thrones si Jace sa tablet.
‘Biro mo,’ sabi ni Gabe, ‘nung makalawa lang, wala kang boyfriend; tapos ngayon, pinaghanda mo pa ng birthday? Akala ko nga niloloko mo lang ako nung tinawagan mo ako kanina eh.’
‘I know, right? Who would have thought? Akala ko pa naman yung may-ari ng ampunan yung makakatuluyan ko—aray!’
Tumama sa ulo ni Jace ang throw pillow. ‘Ang sama nyong dalawa,’ sabat ni Rusty. Nakaupo ito sa tabi ng study table at nag-i-Instagram gamit ang laptop ng nobyo. ‘Birthday ko ngayon, dapat hindi nyo ako inaaway.’
Tumatawa ang magkaibigan. Kanina pa nila inaasar si Rusty. Katatapos lang ng hapunan at nag-uwian na ang karamihan sa mga bisita. Si Daniel ay nandoon sa sala at nakikipag-videoke sa mga pinsan ni Jace.
‘Kumusta nga pala honeymoon?’ tanong ni Jace.
‘May mga ginawa kaming hindi pa namin nagawa dati,’ nakangising sagot ni Gabe.
‘Yuck, Gabe,’ saad ni Rusty, ‘huwag ka ngang malaswa.’
‘Huwag kang makisabat. Hanggang dito lang sa kama ang usapan,’ ganti ni Gabe.
‘Ah, ganon pala, ha?’
‘Aray, teka, huwag kong apakan!’ reklamo ni Jace.
‘Sorry, hon—sorry!’
Sumiksik si Rusty sa gitna ng magkaibigan, at pagkatapos ay umakbay sa nobyo.
‘May sinasabi ka?’ pinandidilatan ni Rusty si Gabe.
‘Grabe kang maka-dikit ngayon ah. Pero dati—ARAY!’
Pinipisil ni Rusty ang kaliwang pisngi ni Gabe. ‘Ang cute-cute mo talaga!’
Pinalis ni Jace ang kamay ng nobyo habang natatawa. ‘Pikon mo.’
‘Eto kasing lalaking ito eh, nang-a-ano eh…’
‘Teka, totoo naman yung sinabi ko ah?’ Hinihimas-himas ni Gabe ang nag-i-init na pisngi. Mukhang hindi na niya pwede basta bigwasan si Rusty dahil boyfriend na ito ngayon ng bestfriend nya. ‘Ikaw Rusty, humanda ka sa kin. Kapag nakatalikod si kuya, uupakan kita.’
‘Tumigil na nga kayo,’ saway ni Jace. Nakipagpalit ito ng pwesto kay Rusty. Dumapa si Rusty at idinantay ang braso sa hita ng nobyo. Sa dami ng nangyari ay napagod siya, at ilang sandali pa ay nakatulog na.
‘Pano bang nangyari, kuya?’ Litong lito si Gabe. Simula nang magbalik si Jace sa coffee shop ay hindi manlang nila napag-usapan si Rusty, para huwag nang magbukas ang sugat sa dulot nito. Pero kaninang umaga, pagkagising niya, sakto namang tumatawag si Jace para sa surprise birthday party. Akala niya ay nananaginip pa rin siya dahil sa napaka-imposible naman yatang maging mag-boyfriend ang dalawang taong hindi manlang nagtitinginan sa mata.
‘Well,’ sagot ni Jace, ‘apparently eh gusto pala ako nito.’ Hinagod ni Jace ang buhok ng natutulog na lalaki. ‘Medyo… medyo vulnerable ako nung gabi ng kasal mo, kasi nga na-Indian na naman ako. So ayun, nagdadrama ako sa beach. Yung mga tanong ko ba sa buhay: bakit walang nagmamahal sa akin, bakit ayaw ako ng mga taong gusto ko. Sorry ha, pero lalo akong naapektuhan nung nakikita kong masaya kayo ni Daniel habang nanonood ng mga performances. Narealize ko na napapalibutan ako ng mga taong nagmamahalan, pero mag-isa lang ako sa buhay.’
Hinawakan ni Gabe ang kanang kamay ng bestfriend.
‘Tapos,’ pagpapatuloy ni Jace, ‘bigla namang dumating itong lalaking to. Akala ko nga magpapakalunod eh; yun pala magkakalat lang sa dagat, kaya pinigilan ko. Sobrang na-wirduhan ako kasi lumapit at kumanta pa. Eh di muntik na kong maiyak kasi favorite na kanta ko pa yung kay Adele; kaya ayun, walk out ang lolo mo. Tapos, hinabol ako, tapos, hinalikan ako—’
‘Oh my God. Nag-sex kayo?’
Napatawa si Jace. ‘Hindi. Hanggang ngayon, hindi pa.’
‘Maria Clara ka talaga.’
‘Darating din kami dyan. So anyway, dun sya natulog sa sahig sa hotel room ko. At ayun, nung pauwi ako dito, tinakot pa ko kasi ayaw kong magpahatid. Basta, ang daming nangyari; pero yung pinaka-weird, yung kung papano daw siya nagkagusto sa kin.’
‘Ano daw?’
‘Dun daw sya natutulog sa apartment ko sa LB nung wala ako; tapos, binasa pa yung journal-slash-sketchpad ko.’
‘Ha?!’
‘Stalker pala si kuya, hindi naman natin alam.’ Nakangiting umiiling si Jace. ‘Akala nga niya magagalit ako nung pinagtapat eh; pero ang totoo, medyo kinilig ako. Parang sira lang, pero kasi parang sa nobela lang nagyayari yung mga ganong kwento.’
‘Wow.’
…
‘Pero teka, ikaw, in love ka ba kay Rusty?’ tanong ni Gabe. ‘Akala ko ba ayaw mo na sa kanya?’
Bumuntong hininga si Jace. ‘Ewan ko ba. Sobrang magulo, at sobrang bilis ng pangyayari. Para akong si Dorothy na inilipad ng ipo-ipo mula Cubao hanggang Emerald City.’
‘Baklang bakla, ah?’
Tawanan silang dalawa.
‘I mean, magpapakipot pa ba ko?’ tanong ni Jace. ‘Gusto ko ng boyfriend, at eto, may nagpiprisinta. Gwapo pa. Akalain ko bang makakabingwit ako ng ganito ka-pogi?’
‘Eh anong tawag mo kay Steve? Kung base lang sa pictures at videos na nakita natin, parang lamang ng isang baldeng paligo yung ex-bestfriend mo.’
Kumunot ang noo ni Jace. ‘Wala lang naman yun.’
‘Anong wala? Nakikipagbalikan, diba?’
‘Bakit babalikan? Eh hindi naman naging kami.’
‘Ang ibig kong sabihin, gusto niyang maging “kayo.” Malinaw naman dun sa sinabi niya: I want to be with you. Ano bang malabo don?’
‘Ah, basta. Huli na siya. Pero alam mo…’
‘Ano?’
‘Naisip ko na what if naging unfair nga ako kay Steve? Bakit ako naglaho sa buhay niya na parang wala kaming pinagsamahan? Kung sa akin niya ginawa yon, malamang kinalimutan ko na rin siya. Pero iba kasi si Steve eh; siya yung sobrang hindi nakakalimot. Kahit yung mga nilalaro namin nung bata pa kami, tandang tanda pa niya. So… ewan ko. Baka kailangan na ngang mag-usap kami ng masinsinan. Anyway, naka-move-on na ako, matagal na—Rusty? Gising ka ba? Nagtutulug-tulugan ka lang naman eh.’
Yumakap si Rusty sa baywang ni Jace. Hindi nagbukas ang mga mata nito, pero nagsabing, ‘Bakit ba kasi pinag-uusapan na naman yang Steve na yan?’
‘Wala naman. Nakukunsenya lang siguro ako.’
Hindi sumagot si Rusty.
‘O, Gabe, pano, dun kami magba-bagong taon sa bahay nyo?’
‘Oo, kuya. Sinabi ko na kay Dan. Excited nga eh. Sige na, uuwi na kami ng LB, para makapagpahinga na rin kayo.’ Humalik si Gabe sa pisngi ni Jace. ‘Kita nalang tayo sa New Year’s Eve.’
‘Night, bestie.’
Umayos ng higa si Jace nang makalabas ng kwarto si Gabe.
Tumihaya si Rusty. ‘Jace, thank you sa surprise party, ha?’
‘You’re welcome… O, ba’t ka nakahalukipkip dyan?’
‘Wala naman.’ Mahina ang boses.
Tumagilid si Jace at humarap sa nobyo. ‘Ano nga? Sabihin mo na…’
Nakatingin lang sa kisame si Rusty. ‘Totoo ba yung sinabi mo kay Gabe kanina?’
‘Na ano?’
‘Na ewan mo pa kung mahal mo ko?’
‘Teka.’ Umupo si Jace. ‘Let me clarify. In love ako sa yo, kasi hindi kita sasagutin kung hindi ako in love. Pero, iba kasi ang “in love” sa “mahal.” Yung in love, more like… pano ba… parang… parang sobrang gusto kita, ganon. Kinikilig ako kapag kasama kita; gusto kitang makita, makasama, makausap, ma-yakap.’
‘Pero?’
‘Pero yung pagmamahal, sa tingin ko para yun sa mga taong mas malalim ang pinagsamahan—yung mahal mo through thick and thin.’
‘Paano yan, hindi mo ko mahal?’ Ayaw na sanang magsalita ni Rusty dahil nararamdaman niyang nangingilid ang kanyang luha.
‘Hindi naman sa ganon—’
‘Eh ano?’ Pumiyok pa siya.
‘I think… kailangan—ganito nalang: sabi kasi dun sa psychology class namin, love is a choice more than a feeling. Ngayon, syempre bago pa lang tayo. Palaging may kilig; gusto lagi magkasama. In love tayo sa isa’t isa. Pero, yung feeling kasi nagbabago. Parang yung bagong sapatos, sa una gustong gusto mo. Pagkalipas ng ilang buwan, o sabihin na nating isang taon, maghahanap ka na ng bago. Pagdating naman sa relationship, kapag ba tumagal na tayo at nagkaroon na ng mga problema, yung pagmamahal ba natin eh tunay na matatag para manatili tayong magkasama? Ang tunay na love daw kasi, kailangan ng commitment. Hard work kumbaga. Eh tayo, wala pa tayong hard work.’
‘So hindi mo nga ako tunay na mahal.’
‘Tsk.’ Pinunasan ni Jace ang pumatak na luha ng nobyo. ‘Ganito nalang…’ Tumungo si Jace at inilapit ang mukha kay Rusty. Lumapit rin si Rusty hanggang sa magtama ang kanilang mga labi. Bumuka ang bibig ni Jace at marahang naglaro ang kanilang mga dila. Muling naupo si Jace. ‘Naramdaman mo yung love ko sa yo?’
Tumango si Rusty.
‘Tell me.’
‘Oo.’
‘See? Ngayon, yan yung foundation natin, kasama syempre ang trust, friendship, at kung anu-ano pa. Yan yung iipunin para pagtibayin ang pagsasama natin. Kalimutan mo na yung difference ng in love sa love. Sumakit din ulo ko dyan nung college eh,’ sabi ni Jace, sabay tawa.
‘Basta mahal mo ako, ha?’
Ngumiti ng nakakaloko si Jace. ‘Gusto mo patunayan ko?’
Part 18: Hindi na Napigilan
Sumaklang si Jace sa ibabaw ng nakahigang si Rusty.
‘Ano, tititig ka nalang ba?’
Napalunok siya. Ngayon lang nya nakita si Jace na… kakaiba ang kislap ng mga mata. Parang gusto siyang kainin.
Napa-ungol si Rusty.
‘Anong sabi mo?’ tanong ni Jace. Inilapit nito ang mukha at inamoy-amoy ang kanyang pisngi at leeg.
Napakapit si Rusty sa baywang ng boyfriend.
‘Hmmppphh!!!’
‘Gusto mo yung ganyan?’ Ikinukuskos ni Jace ang pwet sa harapan ni Rusty.
‘Hon—umhhh… Huwag ka masyado malikot… baka labasan ako agad…’ pagmamakaawa niya.
‘Sige… bibig mo nalang lilikutin ko…’ bulong ni Jace.
Naglapat ang kanilang mga labi. Masuyong naglaro ang mga dila. Hinihigop ni Rusty ang hininga ng kasintahan, nilalasap ang matamis nitong laway. Parang chocolate ice cream. Nililinis ng dila ni Rusty ang bawat sulok ng bibig ni Jace—hindi niya mapigilang galugarin ang loob ng kasintahan. Para siyang bampirang uhaw sa dugo; uhaw sa pagmamahal. Ang malambing na simula ay nauwi sa marahas na pagsasalo ng mga laway, pag-e-espadahan ng mga dila, lalo pa nang gumapang na ang mga kamay ni Jace sa loob ng kanyang t-shirt. Napasinghap si Rusty nang mariing pilipitin ni Jace ang kanyang mga utong—at pagkatapos ay hindi na siya nakapagpigil.
Sumabog ang tamod sa loob ng kanyang shorts. Nagdilim ang kanyang paningin habang umaagos ang malakas na pag-apaw ng kaligayahan. Ngayon lang ito nangyari sa kanya. Ngayon lang siya nilabasan nang dahil sa pakikipag-halikan.
Kumalas si Rusty. ’Hon… sorry… nilabasan na ‘ko.’ Namula ang kanyang mukha nang mapatitig ang boyfriend. Nag-alala siya nang biglang umalis sa ibabaw si Jace. ‘Hon, sorry…’
Tumawa si Jace. ‘Relax ka lang dyan.’
Lumuhod ito sa kanyang paanan at hinila pababa ang shorts. Tumambad ang kanyang pagkalalaki na kaytigas at lumuluha pa ng puting likido.
Hindi makapaniwala si Rusty sa sumunod na ginawa ng boyfriend. Walang alinlangan itong tumungo at isinubo ang alaga. Muntik nang mapa-ikot ang kanyang mga mata sa sarap. Hindi maalis ang paningin sa ulo ng nobyo na taas-baba, habang nilo-lollipop ang matabang ari. Kitang-kita niya kung papano napupuno ng katas ang bibig ni Jace. Gusto niyang pumikit sa sobrang pagka-libog, pero hindi pwedeng hindi niya makita kung anong ginagawa ni Jace sa kanya. Ito na marahil ang pinaka-sexing bagay kanyang nakita sa buong buhay niya.
Nang wala nang mapigang tamod ay gumapang si Jace pataas at muli siyang hinalikan. Pinagsaluhan nila ang katas na inilabas ni Rusty. Hindi na naman siya makahinga. Nalulunod siya sa dami ng emosyong naglalaro sa dibdib. Hindi niya akalaing ganito na pala kalalim ang pagtingin niya kay Jace. Para siyang tumalon sa balon na ’di mo makita ang ilalim, at patuloy ang kanyang pagbagsak, ’di alam kung paano makaka-ahon.
Umangat ang ulo ni Jace para kumuha ng hangin. Mapula ang mukha nito at kaylaki ng ngiti.
‘Okay ka lang?’ tanong ni Jace.
Tumango si Rusty. Hindi pa rin makapagsalita.
Hinalikan ni Jace ang gilid ng kanyang mata. ‘Halika, ligo tayo,’ paanyaya ng nobyo.
Humahagikgik silang dalawa habang tinitiis ang lamig ng tubig mula sa shower. Wala kasing heater, at ayaw na nilang magpainit ng tubig. Nanginginig pa si Jace habang sinasabon ang likod ni Rusty. Na-e-enjoy niya ang lamig, pero naaawa naman sa boyfriend, kaya binilisan na rin ang paglilinis. Pinatay muna niya ang tubig.
‘Ikaw naman.’ Kinuha ni Rusty ang shampoo at saka minasahe ang anit ni Jace. Natatawa siya dahil nangangatal pa ang bibig nito. Pagkatapos i-shampoo ay sinabon naman niya ang katawan. At nang buksan na muli ang shower para magbanlaw, yumapos sa kanya si Jace.
‘Hirap mo naman paliguan,’ biro ni Rusty.
‘Ang lamig eh…’
‘Halika nga.’ Itinaas ni Rusty ang baba ni Jace at dinampian ang labi nito. Panay tuka sa una, pero nang maglaon ay tumuloy sa malalim na halikan. Napangiti si Rusty nang maramdamang tumigil na sa panginginig ang nobyo at nagsimula nang uminit ang katawan.
Umuungol si Jace habang pinaglalaruan ni Rusty ang utong nito. Idinantay niya ang kasintahan sa pader, pandagdag suporta. Gamit ang shampoo pampadulas, pinasok ng mga daliri ni Rusty ang kweba ng kasintahan. Mainit at napaka-sikip. Nakakapit si Jace sa kanyang balikat at nakapikit ang mga mata habang pigil ang pag-ungol. Bibig sa utong, kanang kamay sa pwet, at kaliwa naman sa ari ni Jace. Parang mababaliw ang kanyang kasintahan sa mga ginagawa ni Rusty. Nababaliw na si Jace sa sarap at ’di malaman ang gagawin. Pero sa kanilang dalawa, pakiramdam ni Rusty ay siya ang mas mapapanawan ng ulirat. Iba ang epekto sa kanya ng mga ungol at halinghing ng boyfriend—nililiyaban ang buo niyang katawan.
Pagkalagay ng shampoo sa sariling ari, binuhat niya ang nobyo. Pumulupot sa kanyang baywang ang mga hita’t binti ni Jace. Nakatitig sila sa isa’t isa habang unti-unting ibinababa ni Rusty ang boyfriend sa kanyang kargada. Nakabuka ang bibig ni Jace na parang isdang tinanggal sa tubig, umuungol sa bawat pulgadang tumutuhog sa kaselanan nito. Yumapos si Jace sa leeg ni Rusty at ipinatong ang noo sa balikat niya.
Nabura lahat ng maliligayang araw na natatandaan ni Rusty at napalitan ng kung anong mayroon sa kanila ngayon. Sa buong buhay niya’y ngayon lamang siya nakaramdam ng ganito. Ang makipag-isa sa taong higit mong mahal kaysa sa sarili mong buhay. Sa taong gagawin mo ang lahat para maging maligaya siya.
Sa bawat pag-indayog ay lalong tumitindi ang pagmamahal ni Rusty. Sa bawat ulos ay lalong lumalalim ang kanyang paghahangad ng magandang bukas para sa kanilang dalawa.
At nang sabay silang nilabasan, habang nagsasalo sa tamis ng halik, alam ni Rusty na natagpuan na niya ang lalaking nais na makasama habang buhay.
Si Jace lamang ang lalaking para sa kanya.
Pasado alas dose ng madaling araw nang makarating sa bahay sina Gabe at Rusty. Ginising ni Gabe ang natutulog na asawa matapos iparada ang sasakyan sa harap ng bahay. Kaninang umaga ay tinext niya si Aling Merly para linisin ang bahay dahil darating na nga sila.
Sa kabilang baranggay nakatira ang matandang babae, kaya’t iniwan nitong bukas ang ilaw sa gate para sa pagdating ng mag-asawa.
Pupungas-pungas si Daniel nang bumaba sa sasakyan. Kinuha lang ni Gabe ang mga padalang pagkain ni Tita Edna, at bukas nalang kukunin ang ibang mga gamit. Sobrang mahaba ang araw na ito kaya’t malamang ay bagsak sila agad sa kama mamaya.
‘Babe, huwag ka na muna matulog,’ sabi ni Gabe.
Dumapa si Daniel sa sofa na parang walang narinig. Inilagay ni Gabe ang mga pagkain sa ref at nagtungo sa banyo. Binuksan niya ang gripo para mapuno ng mainit na tubig ang malaking bath tub, at pagkatapos ay binudburan ito ng milk bath powder.
Nagtanggal na rin ng kasuotan si Gabe, na deretso sa laundry basket. Hubo’t hubad siyang naglakad papunta sa salas. Umupo siya sa tabi ng asawa at saka ito tinanggalan ng sapatos, medyas, pantalon, brief, at polo. Napapatawa si Gabe dahil para na namang baby kung umarte ang asawa niya. Alam niyang gising, pero nagtutulug-tulugan pa rin.
‘Danny… halika na, ligo muna tayo, tapos tutulog na. Tayo ka na dyan.’
‘Ikaw nalang maligo…’
’Inamoy-amoy ni Gabe ang batok ng nobyo. ‘Hmmm… amoy pawish… amoy araw ang bata.’
Napapatawa naman si Daniel.
‘Buhatin nalang kita?’
‘Sige.’
Itinihaya niya si Daniel at binuhat na parang dadalhin sa kanilang kama para mag-honeymoon. Nakakapit naman sa kanyang balikat si Daniel at humahagikgik na parang high school student.
‘Lakas mo talaga, mahal.’
‘Syempre naman. Pano pa kita mabubuhat kung hindi ako magpapalakas ng katawan?’
’Sinasabi mo bang tumataba na ‘ko?’
‘Sinasabi ko na nagiging yummy ka lalo.’ Dinampian ni Gabe ng halik ang labi ng asawa bago ibaba sa banyo. Inalalayan niya itong tumuntong sa bath tub at saka siya sumunod. Nakasandal si Gabe sa dibdib ni Daniel.
‘I love you,’ bulong ni Daniel.
‘I love you too.’ Lumingon si Gabe at hinalikan ang pisngi ng asawa. Pagkuwa’y muling sumandal sa dibdib. ‘Babe…’
‘Hmmm?’
‘Yung nangyari sa atin nina Mang Kanor… nalilito lang ako.’
Yumapos sa kanya si Daniel. ‘Nagsisisi ka ba?’
‘Hindi naman. Syempre nagulat ako nung bigla syang pumasok sa eksesna, pero ginusto ko rin naman, kaya nga may nangyari sa atin…’
‘Kaso?’
‘Nagtataka lang ako bakit. Kasi sobrang seloso ka. Tapos, first time pa nating makipag-sex sa iba. Kahit nung naghiwalay tayo, wala akong kinasiping na iba—’
‘Ako rin naman.’
‘Eh ngayon, kung kailan tayo kasal, saka pa tayo nag-threesome. Nalilito tuloy ako…’
’Okay, sorry. Siguro sana nag-usap muna tayo bago mangyari ’yon. Pero nangyari na, so wala na tayong magagawa. Dun sa tanong mo na bakit hindi ako nagselos, siguro kasi dahil nga mag-asawa na tayo. Alam ko kung gaano mo ako kamahal, at alam kong hindi natin ipagpapalit ang isa’t isa, kaya kampante ako na makisalo sa atin si Mang Kanor. Isa pa, kilala ko ang lalaking ‘yon. Mahilig lang talaga sa sex—hindi siya para mang-agaw ng asawa ng iba.’
Tumango si Gabe. ’Kunsabagay, tama ka nga naman. Actually, ‘yan din ang naisip ko. Gusto ko lang din malaman kung ano bang tingin mo sa nangyari. Sa… sa tingin mo ba mauulit pa ang ganon? Kay Mang Kanor, o kahit sa ibang lalaki?’
’Hindi rin natin alam. Pwedeng oo, pwedeng hindi, pero sa lakas ng sex drive nating dalawa? Baka paminsan-minsan, maghanap tayo ng kalaro. Pero ewan ko—depende rin siguro. Kung kilala ko siguro yung tao, kagaya ng pagkakakilala ko kay Mang Kanor. Pero kung ibang lalaki rin lang? Malamang, hindi. Ikaw, ano ba sa tingin mo?
’Sigurado ako na ikaw lang ang mahal ko, kaya kung meron man tayong makasiping na iba, hindi ako mag-aalala. Pero huwag mong sasabihin kay Kuya Jace, ha? Babatukan ako ‘nun. Conservative yun eh.’
Tumawa si Daniel. ‘Oo, hwag nating sabihin, dahil siguradong makatikim tayo dyan sa bestfriend mo. Sa tingin mo pala, si Rusty, magiging one-man-guy?’
’Aba, dapat siguraduhin nyang wala syang ibang lalaki dahil hihiwalayan agad yan ni kuya. Baka biglang maglaho ulit, tapos ‘di na nya mahanap.’
‘Tingin mo?’
‘Ah… depende siguro kung gaano niya kamahal si Rusty. Baka naman bigyan ng isa pang chance.’
‘Eh si Jace kaya, hindi mangangaliwa?’
‘Hmmm… sa tingin ko lang, hindi. Pero malay natin. Baka dumating si Prince Carl-Philip ng Sweden at ligawan sya. Baka hindi makatanggi si kuya,’ sabi ni Gabe, sabay tawa.
‘Ako ba, ipagpapalit mo sa prinsipe?’
‘Ah, teka… hindi ka ba prinsipe? Akala ko talaga prinsipe ka!’
Tumawa si Daniel at saka pinupog ng halik ang batok ni Gabe. ‘Halika na nga, matulog na tayo, nagkaka-lokohan na eh.’
‘Love you, Dan!’
Author’s note: Likes and comments are always appreciated! Please follow my Wattpad profile, and read my other works. =)
Part 19: Walang Kasiguraduhan
‘Hon, gising na.’
‘Hmmm?’ Naalimpungatan si Rusty. Gusto pa niyang bumalik ng tulog; napakalamig ng panahon.
Muling inuga ni Jace ang kanyang balikat. ‘Mag-a-alas-tres na. Alis na tayo kasi baka abutan pa tayo ng putukan sa daan.’
Tatakluban sana ni Rusty ng unan ang mukha, pero hinablot ito ni Jace. ‘Dito nalang tayo mag-Bagong Taon…’ pagmamakaawa nya.
Tumihaya si Rusty, at dumapa naman sa kanyang ibabaw si Jace. ‘Hindi pwede kasi nangako tayo na sa kanila mag-new-New Year, diba?’
‘Dito nalang kasi…’ Unti-unti niyang iminulat ang mga mata. Nakakasilaw ang liwanag na hindi maharangan ng kurtina.
Hinalikan siya ni Jace sa ilong. ‘Okay,’ sabi ng nobyo, ‘kita nalang tayo bukas. Aagahan ko nalang ang balik.’ Agad na tumayo si Jace at naglakad papunta ng pinto.
Balikwas naman sa kama si Rusty. ‘Oo na, susunod na po.’ Tangka niyang itatali ang buhok pero wala na siyang mahawakan. Ipinagupit na nga pala niya ito kaninang umaga. Nabanggit kasi ni Jace na masyado na itong humahaba. Ewan ba niya. Maraming taon nang ganoon kahaba ang kanyang buhok; tapos, sa isang komento lang mula sa lalaking kanyang sinusundan, walang pag-aalinlangan niya itong ipinaputol. Hindi pa siya sanay at parang medyo awkward, pero sa kislap ng mga mata ni Jace, alam niyang tama ang naging desisyon.
Nilingon siya ng nobyo. Nakatayo sila sa taas ng hagdan. ‘Oh, kala ko ba, dito ka magba-Bagong Taon?’
Wala pa siya sa huwisyo at medyo nahihilo pa sa biglang pagtayo kaya’t hindi siya agad nakasagot. Nakatayo lamang siya na parang tuod.
Ngumiti si Jace. ‘Joke lang, pogi. Hindi talaga kita iiwanan dito.’ Lumapit ito at yumapos sa kanyang leeg, sabay halik sa labi. Automatikong pumulupot ang mga braso niya sa baywang ng boyfriend. Pumikit siya at inugoy-ugoy si Jace sa kanyang mga bisig. Niyakap ito nang pagkahigpit-higpit, hanggang sa humahagikgik na kumawala si Jace.
‘Aha, gumaganti ka na ngayon, ha?’ Pinisil siya nito sa pisngi.
Ngumiti si Rusty. ‘Pwede ba muna magmeryenda bago umalis?’
‘Gutom ka pa? Ang dami mong nakain nung lunch ah?’
Lumakad na pababa si Rusty. ’Sasabihin ko kay nanay ginugutom mo ‘ko.’
‘Naku talaga ikaw, kaya tayo palaging nale-late eh.’
Mag-a-alas- singko na nang nakaalis silang dalawa ng bahay. Pagkatapos kumain ay naligo pa si Rusty. Si Jace naman ay nanood muna ng Sense8 habang hinihintay ang nobyo. Marami pa sanang ipapadalang pagkain ang nanay ni Jace, pero tinanggihan lahat ito ng anak. Sigurado raw kasing maraming pagkain kina Gabe.
‘Sorry, sorry!’ Nagmamadaling pumasok si Rusty sa sasakyan, kung saan nakaupo na si Jace at halatang konti nalang ang natitirang pagtitimpi. ‘Bibilisan ko nalang pagda-drive.’
‘Huwag na, baka madisgrasya pa tayo.’ Bumuntong hininga ito.
Habang binabagtas ang daan papuntang Santa Cruz, hindi na nakatiis sa katahimikan si Rusty. ‘Huy, sorry na. Galit ka pa ba?’
Tinapik ni Jace ang kanyang hita at sinabing, ’Hindi na ‘ko galit. May iniisip lang ako.’
‘Ano?’ Nagsimulang kumabog ang dibdib ni Rusty. Mula kasi ang “joke” tungkol kay Steve nung birthday niya, palagi na niyang naiisip ang misteryosong karibal.
‘Na… ano. Na hindi ko alam where to go from here.’
‘Teka, teka—ano?’ Ito ang hirap minsan ’pag kausap niya si Jace. Andaming katanungan sa buhay na hindi niya alam kung paano sagutin.
Nakatingin si Jace sa gilid ng daan, subalit nakapatong pa rin ang kamay sa kanyang hita. ‘Ang ibig kong sabihin… first time kong magka-boyfriend. Ano ba namang alam ko sa pagiging boyfriend? Pano kung magkamali ako? O ikaw, pano kung makakita ka ng iba?’
‘Tsk. Ano ka ba, Jace? Huwag mo ngang sinasabi yang mga ganyan.’
‘I mean, seriously. Natatakot ako… minsan. Okay tayo ngayon, pero papano kung may mangyari? Minsan nga naiisip ko pa na darating yung panahon na wala na tayong nararamdaman na kahit ano para sa isa’t isa. Alam mo yung mag-asawang wala nang natitirang pagmamahalan?’
’Hindi ‘yun mangyayari.’ Napapailing si Rusty. ’Ako ang nagugulat sa mga sinasabi mo. Sa tingin ko kasi napaka-confident mo na tao. Parang sa lahat ng bagay alam mo ang dapat gawin. Alam ko kung kailan mo gustong magpatuloy, umiwas, tumigil, o lumayo. Alam mo kung papano lumaban. Kaya san nanggagaling yang mga isipin mo na ’yan? May ginawa ba ‘ko na ipinag-aalala mo?’ Siya man ay nagugulat sa mga sinasabi niya. Yung mga ganitong usapan kasi, sa ulo pa lang yata niya nagaganap. Wala siyang matandaang mga pagkakataon na nagkaroon ng ganito kalalim na usapan kasama ang isang tao.
Kahit noong bata pa lamang siya, alam na niyang hindi basta pinag-uusapan ang damdamin. Kaya nga napalayas ng papa nila ang kanyang kuya, diba? Kapag sinabi mo ang laman ng puso mo, pwede itong gamiting alas para ma-control ang buhay mo. Kaya’t kahit hanggang sa pagtanda ay isinasarili nalang niya ang mga problema, o di kaya’y hahanap ng paraan upang ma-express ang nararamdaman nang hindi kailangang gumamit ng salita.
Hanggang sa dumating si Jace.
Ngayon nalang siya natututong bigkasin ng malakas ang mga nararamdaman.
‘Eh papano kung may desisyon ako na hindi mo gusto?’ tanong ni Jace.
‘Kagaya ng?’
‘Kung… gusto ko nang bumalik ng Makati para magtrabaho?’
Napakunot ng noo si Rusty. ’Akala ko ba gusto mong gumawa ng art? Pero… kung gusto mong bumalik sa corporate world, eh ’di hahanap tayo ng apartment malapit sa trabaho. Kahit saan naman pwede akong tumira.
‘Sasama ka?’
‘Bakit hindi?’
‘Kasi… bago pa lang tayo mag-boyfriend tapos live-in agad?’
Mabilis na ipinarada ni Rusty ang sasakyan sa gilid ng kalsada. Tinanggal ang seatbelt, at hinarap ang nobyo.
Author’s note:
Dear readers,
Sorry dahil antagal nasundan ang istorya at less than 1,000 words lang ang chapter na ito. Life got in the way kasi. LOL. Have patience, my friends. Magkakaron din ako ng enough time to write… eventually. Anyway, sana matapos na ang summer dahil sobrang init na talaga. ’Till next time! <3
Part 20: Mga Bagong Myembro ng Pamilya
‘Surprise!!!’
Nanlaki ang mga mata ni Gabe nang makita ang hawak-hawak ni Daniel: dalawang cute na cute na mga tuta.
‘Oh my God—Dan! Ang cute!!!’ Agad niyang kinuha ang mga tuta at hinayaang dilaan ng mga ito ang kanyang mukha.
Tawa naman nang tawa si Daniel. Proud dahil nagustuhan ng asawa ang dalang regalo. Dahil hindi pa sila ready magka-anak, aso nalang muna. At dahil baka malungkot kapag isa lang, dalawa na ang kanyang hiningi mula sa kaibigan. Isang itim na labrador at isang brown and white na corgi. Mangiyak-ngiyak si Gabe sa kaligayahan.
Dinala ni Gabe sa garden ang mga alaga para makipaglaro. Inilabas naman ni Daniel ang mga gamit mula sa sasakyan. Noong isang araw pa sya bumili sa pet shop ng mga kainan, higaan, at iba pang bare necessities. Hindi itinodo ang pamimili dahil siguradong gugustuhin ni Gabe na mag-shopping. Buti nalang at malaki ang kanilang bahay, maraming paglalagyan ng gamit. Dapat siguraduhin lang na hindi magiging makalat. Nagpa-schedule na rin siya ng appointment sa vet at groomer sa makalawa.
Dati, hindi siya mahilig sa hayop, pero pagkakita pa lamang niya sa mga tuta ay nahulog na agad ang kanyang puso. Lalo pa siyang napamahal sa mga ito nang makita kung gaano nila napapaligaya ang asawa.
Pagkababa ng mga gamit, ay nagsimula naman siyang maghanda ng tanghalian. May mga tira pa kagabi, papainitin nalang, pero gusto niyang kumain ng pritong tilapya, kaya’t nag-prepare siya ng salsa. Naggagayat siya nang kamatis nang maramdaman ang pagpasok ng kanyang mag-a-ama. Yumapos si Gabe sa kanyang likod at ikinuskos ang mukha sa ulo niya. Paikot-ikot naman ang mga tuta sa kanilang paanan.
Paulit-ulit si Gabe sa pagte-thank-you.
‘You’re welcome,’ sagot ni Daniel. Lumingon siya para tanggapin ang halik ni Gabe.
Binuhat ni Gabe ang mga tuta at inilapit sa mukha ni Daniel. ‘Kiss tatay.’ Dinilaan naman ng mga ito ang mukha ni Daniel.
Sa kubo sa tabi ng swimming pool sila kumain. Ipinaghanda ni Daniel ng dog food ang mga tuta, at pinigilan si Gabe na pakainin ito ng mga pagkain ng tao.
‘Love, huwag mong silang sasanayin sa ganyan, dahil hindi na yan kakain ng dog food.’
‘Eh ano naman?’
’Papangit ang balahibo nila. Kapag special occasion nalang. At saka huwag mo masyado i-spoil ha. Dapat meron tayong rules para sa mga ‘yan.’
‘Ha? Eh ambabata pa nila, may rules na agad?’
‘Aba, oo. Dapat bata pa lang sinasanay na na sumunod sa mga magulang.’
Nag-pout si Gabe, pero nauunawaan naman niya ang sinasabi ng asawa. ‘Sam!’ sigaw ni Gabe. Lumingon ang corgi. ‘Don’t drink the pool water.’ Tumakbo ang tuta pabalik sa kanya.
Napatawa si Daniel. ‘Wow, ang galing ah. Alam na agad mga pangalan nila. Teka.’ Tinawag ni Daniel ang labrador, ‘Frodo!’ Hindi siya pinansin nito, at sa halip ay patuloy na inaamoy-amoy ang mga bulaklak. ‘Frodo, Frodo!’
‘Baby,’ pagtawag ni Gabe. ‘Frodo, come here!’ Lumingon ang tuta at excited na tumakbo patungo kay Gabe.
‘Ay, grabe. Ako na naman ang hindi favorite,’ pagmamaktol si Daniel.
Tumawa si Gabe. Ini-abot sa asawa ang corgi. ‘Sam, kay tatay ka muna, okay?’
Pinupog ni Daniel ng kiss si Sam. ‘I love you, baby.’
Alas dos ng hapon. Iniwan ng mag-asawa ang mga tuta na nagpapahinga sa sala. Sila nama’y naligo at nagpasyang matulog muna. New Year’s eve kaya’t darating sina Jace at Rusty mamayang gabi.
‘Anong oras daw dadating ang kuya mo?’ tanong ni Daniel. Nakaupo na si Gabe sa kama at nakasandal sa headboard. Tumabi siya dito at ipinatong ang ulo sa balikat ng asawa.
’Gabi na siguro. Nag-text si kuya, natutulog pa raw si Rusty. Eh alam mo naman ‘yon, parang mantika kung matulog.’
‘Okay.’ Yumapos si Daniel kay Gabe. Sa bawat araw na nagdaraan ay lalong gumagwapo sa kanyang paningin ang asawa. Hindi ito perpekto sa pisikal na anyo, pero napakalakas ng sex appeal. Kaytitigas ng mga muscles. Mine-maintain lang ni Daniel ang sariling pangangatawan dahil ayaw niya ng mabigat na pakiramdam, bagama’t hindi mapigilang lumaki, dahil napapalakas siya palagi kumain ’pag kasama si Gabe. At ito namang mister nya, hindi na siya magtataka kung isang araw ay kasing laki na nito si The Rock. Anlakas kasi kumain, hindi mapigilan. Tapos, binabawi daw yung calorie intake niya sa gym. Hindi nga lang lumiliit, at bagkus ay lalo pang lumalapad. Andami tuloy nagkakagusto kay Gabe, at minsa’y hindi mapigilang magselos sya.
Dahil nakasandal sa dibdib ni Gabe, halos katabi na ng bibig niya ang utong nito. Brown at malaki ang areola. Naka-umbok ang nipple. Inilabas ni Daniel ang dila at pinaglauran ito, kasabay ang pag-gapang ng kaliwang kamay sa ilalim ng shorts ni Gabe.
Umungol si Gabe. ‘Babe, ganado ka pa? Naka-dalawa na tayo kaninang umaga ah?’ Nagugulat si Gabe sa lakas ng libido ni Daniel. Hindi niya alam kung na-doble ito matapos nilang ikasal o nung matapos nilang matikman si Mang Kanor. Palaging naghahanap ng paglalambing si Daniel at bumalik ang pagkahilig sa pag-bottom. Mas nasasaktan, mas nasasarapan. Kaninang umaga nga, sinabihan si Gabe na bagalan lang dahil mahapdi na, pero heto na naman. Naghahanap na naman ng titing kakantot sa butas nya. Pero sino ba naman si Gabe para pagbawalan ang misis sa gusto nito.
Maya-maya pa’y nakatihaya na si Daniel at nadadaganan ni Gabe. Pareho na silang walang saplot sa katawan. Mainit ang palitan ng laway at hininga. Sarap na sarap sila sa pagkain ng bibig ng bawat isa. Nakikiliti sa pagkikiskisan ng kanilang mga alaga. Niyakap nang mahigpit ni Gabe ang asawa upang lalong paglapitin ang kanilang mga katawan.
Pagkuwa’y marahang itinulak ni Daniel ang mister. ‘Blowjob muna kita, babe…’
Nakangiting humiga si Gabe sa gitna ng kama. Pumatong si Daniel sa kanyang ibabaw na animo’y cowboy. Tumungo ito para halikan ang kanyang noo, at pagkatapos ay deretso ang himod sa tenga, pababa ng leeg. Ipinikit lang ni Gabe ang mga mata at hinayaan ang misis na pagsawaan ang kanyang katawan. May mga panahon talagang ang nais lang ni Daniel ay magpaligaya.
Dama niya ang mainit at malapot na laway ni Daniel. Ang bawat kagat at bawat himod. Ang bawat pagdaan ng dila sa kanyang balat. Sunud-sunod ang buntong hininga sa ligayang dulot ng bibig ng kanyang asawa.
Sa bawat pag-ungol ni Gabe ay lalong ginaganahan si Daniel. Lalo niyang ginalingan ang paglilinis sa kili-kili nito. Marahas na pinipilipit ang mga utong. Sinasamba niya si Gabe ng buo niyang pagkatao. Panay ang pagkiskis niya sa tarugo nito at wala siyang pakialam kung labasan man sila agad, bagama’t hindi siya natatakot na mangyari ito. Dahil nag-sex na sila kaninang umaga, ibig sabihin ay mas tatagal pa sila ngayong hapon. Lalo na malamang mamayang gabi pagkatapos ng selebrasyon ng Bagong Taon.
Dumako ang kanyang ulo sa ibaba ni Gabe. Sinamyo ang fresh na amoy ng kargada at pagkuwa’y dahan-dahang isinubo. Umangat ang pwet ni Gabe. Nilollipop ni Daniel ang pagkalalaki ng asawa na akala mo’y bata na ngayon lang nakatikim ng candy. Pinaikot-ikot niya ang dila sa ulo, dinaanan ang ilalim na bahagi, isinubo ng buo ang mga bayag. Malalaki ito, pero nagkasya sa bibig nya. Marami yata siyang practice.
Binalikan ni Daniel ang ulo na lumuluha na ng pre-cum. Tiningnan niya ang asawa. Nakapikit pa rin ito at nagko-concentrate para huwag labasan. Madalas kasi, pag nagtatama ang kanilang paningin, hindi nakakapagpigil si Gabe na magpaputok. Tumataba naman ang puso si Daniel. Masayang isipin na para sa asawa niya, siya lang ang pinaka-gwapong lalaki sa buong mundo. Todo-todo ang pagmamahal ni Gabe sa kanya, at doon ay wala siyang duda. Isang subo pa at muling binalikan ni Daniel ang bibig si Gabe. Pumatong siya sa mister at ipinagpatuloy ang naudlot na halikan.
Mula sa side table ay kinuha niya ang lubricant. Dinamihan ang lagay sa kanyang kamay, ay pagkatapos ay pinahiran ang tumbong. Dahan-dahan siyang umupo sa poste ng asawa. Mahapdi pa rin ang kanyang kweba, pero hindi niya mapigilang magpakantot. Addict na talaga siya sa titi ni Gabe. Sa malaki, mataba, maugat, at nagngangalit na tarugo ng kanyang asawa.
Nang malulon ito ng buo ay huminga muna nang malalim si Daniel. Nakatitig sila sa isa’t isa. Binigyan siya ni Gabe ng sandali para makapag-adjust, bagama’t halata sa mukha nito na nahiirapan na at gusto nang magpakawala ng bayo. Tulo ang pawis ni Daniel. Hindi na yata siya masasanay sa laki ni Gabe. Ipinaglihi talaga yata kasi sa kabayo ang kanyang kabiyak. Tinanguan niya ang asawa. Handa na siyang magpagamit.
At ginamit na nga siya ni Gabe. Kantot kabayo ang ininda ni Daniel. Pinaghalong sakit at sarap. Tagos sa kaloob-looban. Parang sinusuntok ang kanyang tiyan. Nakaluhod siya sa ibabaw ng asawa habang ito naman ay parang armalite na bumabaril mula sa ilalim.
‘Aww—fuck! Give it to me, babe—aww fuck! Fuck-fuck-fuck-fuck-fuck—there, right there—UGHHH!’
’Ganito ba, Dan? Ha? Puta ka, hilig mong magpakantot, hindot ka! Etong sa ‘yo!’
‘Shit-shit-shit—big dick! Give me that big dick, baby! Give me that big dick!’
Patuloy si Gabe sa ginagawa. Umupo siya, walang tanggalan ng burat, at inihiga patagilid si Daniel. Deretso sa pangangabayo. Ibinigay niya ang buong lakas. Ito ang workout na pinakamasarap sa lahat: ang pahirapan sa sarap ang kanyang asawa.
‘Fuck me, Gabe, faster! Fuck-me-babe! Aww shit! Shit-shit-hurts-aw-fuck! There—aww fuck-fuck-fuck-FUCK!!!’
Kaylakas ng tunog ng pagtama ng balat sa balat.
Napaka-sexy ni Daniel sa ganitong posisyon. Nakatingin ito sa kanya at nagmamakaawa ang mukha. Pawisan at nakabuka ang bibig. Gulu-gulo ang buhok na akala mo’y ginahasa—ginagahasa. Ito ang paboritong eksena ng kanyang asawa, ang iniisip na ginagamit ang kanyang katawan. Alam na niya kung kailan nito gustong magpagamit ng todo. Kagaya ngayon, sinusuntok nito ng buong lakas ang kanyang dibdib. Ibig sabihin, nanlalaban; ibig sabihin, tanggalin na ni Gabe sa bokabularyo ang awa.
Nanginginig si Daniel na akala mo’y sinasapian habang tuloy-tuloy ang pagsabog ng tamod mula sa titi nito. Hindi tumigil si Gabe sa pagbayo. Marami pa siyang ibibigay at kailangan munang magtiis ni Daniel sandali.
Mahaba pa ang ipinagtiis ni Daniel. Kahit nakapagpaputok na si Gabe ay deretso na agad ito sa round two. Pinadapa si Daniel, kinantot; pinahiga, kinantot; binuhat, kinantot. Sa huli ay lantang gulay na si Daniel at hindi na makagulapay.
Basang basa ang kama nang matapos sila. Magkatabing humihingal at pawisang pawisan. Umaagos ang puting likido sa tumbong ni Daniel.
‘Papatayin mo yata ako, Gabe…’ Tumagilid si Daniel at ipinatong ang ulo sa dibdib ng asawa.
Hinalikan ni Gabe ang noo nito. ’Ikaw nga yata ang papatay sa akin. Inuubos mo ang katas ko. Baka bukas, kalansay na ‘ko.’
Tumawa si Daniel. ‘Sorry na. Sobrang horny ko lang talaga. Hindi ko nga alam, bakit.’
‘Halika na nga, maligo na tayo. Tulog tayo pagkatapos para hindi tayo pagod pagdating nina kuya.’
Part 21: Ang Pagtatapos
Dumating ang mga bisita pasado alas-siyete na ng gabi.
‘Oh, bakit ngayon lang kayo?’ tanong ni Gabe pagkabukas ng pinto. Kasunod na niya ang mga tuta at sinugod ang mga kaibigan.
Parang lantang gulay na dumaan si Rusty sa kanyang harap. Nag-‘Hi’ lang ito ng mahina at dumeretso sa sala para lumagapak sa sofa, una ang mukha. Paglingon ni Gabe kay Jace, pasan at hinahalik-halikan na nito sina Sam at Frodo.
‘Ang cute-cute naman nila!’ bulalas ni Jace. Halos lamukusin nito ang mga tuta.
‘Anong problema non?’ tanong ni Gabe.
Umiling si Jace na nakangiti. ‘Kwento ko nalang sa yo mamaya. Pag narinig tayo nyan, baka mag-drama na naman.’
‘Kaya ba kayo late?’
Tumango ang kausap.
‘Teka,’ sabi ni Gabe. ‘Kunin ko na yung mga gamit nyo. Dalhin ko nalang sa guest room.’
‘Sige, at kukulitin muna namin itong si sungit.’
Masaya silang naghapunan, bagama’t tahimik pa rin si Rusty. Tungkol sa mga aso, pulitika, ekonomiya, at religion ang kanilang mga naging usapan. Seryoso ang topics pero tawa sila nang tawa dahil masaya magbatuhan ng opinyon sina Jace at Daniel. Matapos magkape, nagpasya muna silang magpahinga para refreshed bago mag-celebrate ng Bagong Taon.
Naiwan sa terrace sina Daniel at Jace, samatalang sinundan ni Gabe si Rusty sa sala. Nakasalampak na naman ito sa sofa at naglalaro ng game sa iPad. Tinabihan niya ang lalaki.
‘Kumusta?’ tanong ni Gabe. Buntong hininga lang ang sagot ni Rusty, kaya’t natawa ang kaibigan. ‘Grabe, Rusty, hindi na yata kita nakitang masaya.’
Nagmumukmok pa rin ang lalaki at hindi sumasagot.
‘Ano bang problema? Si kuya ba? Baka matutulungan kita.’
Ibinaba ni Rusty ang iPad. ‘Bakit ganon? Parang mas mahal ko si Jace kaysa mahal nya ako.’
‘Ha? Una, bakit mo naman nasabi yan? At pangalawa, eh ano naman ngayon?’
‘Bakit kasi ako lagi ang nagbabahol.’
‘Preno muna. Magsimula ka sa simula.’
‘Alam mo bang gustong bumalik si Jace sa Makati para magtrabaho?’
‘Hmmm… oo, bakit, ayaw mo ba?’
‘Shempre ayaw ko sana, dahil kaya ko naman syang buhayin. Magpinta nalang sya, diba? Pero hindi ko sinabi yon. Supportive ako eh. Ang hindi ko lang maintindihan, bakit kailangan na maghiwalay kami ng tirahan.’
‘Live-in na ba kayo ngayon?’ tanong ni Gabe.
‘Hindi pa.’
‘Gaano na kayo katagal mag-on?’
‘Six days.’
Katahimikan.
Nagsalita si Gabe, ‘Seryoso ka ba, Rusty? Wala pa kayong isang linggo, live-in na agad ang gusto mo?’
‘Bakit, anong masama? Ganon naman ako sa ibang lalaki ah?’
‘Ahhh… so parang kagaya lang pala ng ibang lalaki si kuya. Ganon ang tingin mo sa kanya.’
‘Oy, hindi ko sinabi yan ha?!’
‘Oo nga pala, kasi ayaw mo sa kanya dati—HAHAHA!’ Tumalon palayo si Gabe nang tangkang papaluin ni Rusty.
‘Gusto mong hindi na umabot ng Bagong Taon?’ pagbabanta ni Rusty.
‘Joke lang!’
‘Bahala ka nga.’ Dadamputin sana muli ng lalaki ang iPad, pero pinigilan siya ng kaibigan.
‘Okay, sorry, seryoso na.’ Huminga si Gabe ng malalim. ‘Ganito… Malamang hindi pa ready si kuya na mag-settle, kasi nga sobrang bago pa lang kayo.’
‘Actually, pumayag naman na sya na sa isang apartment lang kami tumira. At ihahatid-sundo ko rin sa trabaho.’
‘Eh tangina ka pala eh. Ano pang pinagmamaktol mo?’
Pumikit si Rusty at sumandal sa throw pillows. ‘Alam mo ba, pinagtalunan namin yan sa sasakyan kanina. Na-high blood talaga ako. Lakas ng tibok ng pusu ko at pigil na pigil akong magtaas ng boses. Kinailangan naming tumigil sa botika para makainom ako ng Advil at Kremil-S. Sobrang sama ng pakiramdam ko. Samantalang sya, parang teacher na nagle-lecture sa isang grade one student. Parang ang tanga-tanga ko na hindi ko ma-gets bakit ayaw pa niyang pumayag nung una.’
‘Wow.’
‘Anong wow?’
‘Pucha, Rusty. Tinamaan ka na talaga!’
‘Gago. Shempre, mahal ko yung tao. Kaya nga ako nagkakaganito, diba?’
‘Yan lang ba ang problema mo? Yung ikaw ang mas nag-e-effort?’
‘Eto na yata yung karma ko eh. Kabayaran sa lahat ng kalokohan ko dati. Paano kung isang araw bigla nalang akong iwan? Hindi ko yata kaya, Gabe.’
‘Bakit ba sobrang inlove mo? Ano bang nakain mo?’
‘Hay… kung alam ko lang sana. Kayo ba, hindi ba kayo nag-aaway?’
Napatawa si Gabe. ‘Nag-a-away din. Pag nagtalo kami ni Dan, minsan paiyakan pa. Pero I don’t think na pinoproblema namin kung sino ang mas nagmamahal. Parang away bata kasi pag ganon. Mas mahalagang isipin na para sa ikabubuti ng relasyon ang mga pinagdaraanang problema.’
‘Siguro nga.’
Dumating si Jace. Umupo ito sa tabi ng nobyo. ‘O, hon, bakit naka-pout ka na naman?’
‘Inaway mo kasi ako.’
Niyapos siya ni Jace at sinakal ng braso. ‘Tampuhin mo. Nanggigigil ako e yo eh!’
‘Kuya, bakit pala nagpagupit yang boyfriend mo?’
‘Haba ng buhok na kasi. Tumatama sa mukha ko minsan.’ Nagpatay-patayan si Rusty, kaya napatawa si Jace. Hinihimas niya ang ulo ng nakapikit na lalaki. ‘Okay ka na ba, hon? Masama pa rin ba pakiramdam mo?’
Ungol lang ang sagot ng umaarteng nobyo.
Tumawa si Gabe. ‘Kuya, ngayon ko lang nakita yang lalaking yan na ganyan kabaliw, at nagpagupit pa! Ikaw lang ang nakapagpagupit sa taong yan.’
Dala ang dalawang bote ng red wine, pumasok ng sala si Daniel, kasunod sina Frodo at Sam. Umupo ang lalaki sa tabi ng asawa at ipinatong ang mga bote sa coffee table. Hinila niya ang isang drawer at naglabas ng apat na wine glasses. Ipinagsalin niya ng alak silang apat.
‘Babe,’ sabi ni Daniel kay Gabe, na kalong na ang kanilang mga anak. ‘Ini-offer ko pala kay Jace yung suite natin sa Alabang. Pwede nilang gamitin yung isang kwarto, just in case matutuloy syang bumalik sa trabaho.’
‘Ay, good idea yan!’ Bumaling si Gabe sa best friend, ‘Oo nga kuya, tutal bihirang bihira lang naman kaming lumuwas. Maganda pati don, siguradong magugustuhan nyo.’
‘Thank you, guys, ha? Okay lang ba sa yo yon, Rusty?’
Nag-isip ang nobyo bago sumagot. ‘Pansamantala lang muna. Kung mareregular ka na sa trabaho at gusto mong magpatuloy, hanap tayo ng condo, para walang istorbo.’ Tiningnan niya ng masama si Gabe. ‘Pag nandun tayo baka makipag-chismisan ka lang kay Gabe palagi.’
Tumawa silang tatlo. ‘Okay, deal,’ sabi ni Jace.
‘Yihee!’ Kinikilig si Gabe. Nakahanap na talaga ng true love ang best friend nya.
Nag-toast sila at uminom ng wine. Maya-maya pa’y nagtanong si Jace sa bagong kasal, ‘Saan pala ang honeymoon nyo?’
‘Sa Amanpulo,’ sagot ni Daniel. ‘Gusto ko sana sa Maldives, kaso magagahol sa oras kasi may family affair kami right after.’
‘Wow, Amanpulo! Ang ganda raw don.’
‘Gusto mo ba pumunta?’ tanong ni Rusty.
‘Naku, saka na. Sobrang mahal don.’
‘Kaya ko naman magbayad ah?’
‘Libre mo ba ako?’
‘Tinatanong pa ba yan?’
‘Yehey!’ bulalas ni Jace. ‘Kung ganon, sa Ubud nalang tayo pumunta.’
‘Saan?’
‘Sa Bali, Indonesia yun.’
‘Good choice,’ sabi ni Daniel. ‘Perfect for relaxation ang Ubud.’
‘Okay,’ sabi ni Rusty sa boyfriend. ‘Kelan mo ba gusto pumunta?’
‘Naks naman! Guys,’ sabi ni Jace kina Gabe at Daniel, ‘tingnan nyo naman ang boyfriend ko, gwapo na, galante pa. How did I get so lucky?’
‘Ayun, ngumit rin, sa wakas!’ pangangantyaw ni Gabe. ‘Papuri lang pala mula kay kuya ang kelangan!’
Nagtawanan sila nang batuhin siya ni Rusty ng unan. Tuloy-tuloy na ang kanilang kwentuhan hanggang mag-hating gabi. Tumungo sila sa garden at naghanda para sa Bagong Taon.
Hitik sa tawanan at kwentuhan ang kanilang gabi. Nakangiting pinagmamasdan ni Gabe ang kanyang asawa na nilalaro ang kanilang cute na cute na mga puppies. Ang kanyang bestfriend naman, kayakap ang lalaking minamahal. Puno ng kaligayahan ang puso ni Gabe. Akalain ba niyang dito siya dadalhin ng tadhana?
Napakaraming hirap ang pagsubok ang kanyang napagdaanan, pero heto siya ngayon, lubos na nagpapasalamat sa Maykapal. Lahat ng kanyang mga panalangin ay natupad, at sobra-sobra pa. Inakbayan niya ang asawa at marahang hinalikan ito sa labi. Sa mga sandaling ito, wala na siyang ibang mahihiling pa.
—END OF BOOK ONE—
Author’s note: Sa lahat ng readers at followers, salamat po sa pagsubabay sa kwento ng ating mga bida! Dito na po nagtatapos ang Book One. Sana’y nagustuhan ninyo ang ating munting istorya. Magkikita pa tayo nina Gabe, Daniel, Rusty, at Jace, at ng iba pang characters sa Book Two. Salamat po sa lahat ng nag-la-like at nagko-comment.
Spread the love and be true to yourself. Sabi nga nina Lito at Hernando mula sa aking favorite TV show na Sense8: We will all be judged by the courage of our hearts .
Amen.
![Cover of Ang Boss at ang Driver [COMPLETED]](/story-covers/ang-boss-at-ang-driver-completed_83620322.webp)
