PROLOGUE

AUTHOR’S NOTE:

This is, by far, one of the most EROTIC novels I’ve written since I started here on Wattpad. Hindi ito simpleng kilig-kilig lang. Hindi ito wholesome. This story is wild, raw, emotional, and sexually charged.

IMPORTANT REMINDERS

1. May mga kabanatang naka-PRIVATE.

Para ma-access ang mga ito, kailangan mo muna akong i-follow dito sa Wattpad. Simple lang. Click Follow para ma-unlock ang mas mapangahas na bahagi ng kwento. Saka mo na ako i-unfollow kung ’di mo na kinaya.

May M2M erotic scenes. May ilang kabanatang may male-to-male intimacy. Kung hindi ka komportable sa ganitong tema, feel free to skip those parts . Pero kung open ka sa kwento ng pag-ibig na hindi nakakahon sa gender… then welcome sa gulo.

Rated SPG. Bawal ’to sa mga bata. Walang pasok ang “bata pa po ako” dito. May mature themes. May explicit content. May mga eksenang hindi pangkape sa umaga.

4. Ang kwentong ’to ay orihinal na akin. Pwede pag-initan habang binabasa. Pero BAWAL kopyahin.

5. READ AT YOUR OWN RISK!

---

May mga tao talaga sa mundong ’to na hindi mo alam kung bakit pa ipinanganak.

Si Noah ’yon, ang literal na sagabal sa tahimik kong buhay. Kung si Mama Mary may rosary sa dibdib, si Noah may yosi sa kamay at kadena ng kasalanan sa leeg.

Every time na dumaraan siya sa harap ng bahay namin, feeling ko kelangan ko na magsindi ng insenso para masala ang hangin. Kasi bawat yabag niya, amoy alak, yosi, at galit sa mundo.

Alam mo yung basagulero sa mga pelikula na laging may tattoo, may piercing, at may kasamang kabuntot na problema? Wala siyang tattoo pero ganun na ganun yung vibe niya. Barumbado kung barumbado, mga dre.

Tindero lang ako ng gulay sa barangay. Ang pinaka-violent moment ko lang ay nang mabagsakan ng limang kilong pakwan ang paa ko. Muntik pa akong magwala nun dahil sa sakit.

Ayokong madamay sa gulo. Ayokong mapikon. At lalong ayokong mapansin ng… hayup na Noah na ’yan.

Kaya araw-araw akong nagda-dasal bago lumabas ng bahay.

“Lord, sana hindi ko po siya makita.”

“Lord, sana busy siya magpaka-gago sa ibang kanto.”

O di kaya…

“Lord, sana mabundol siya ng tricycle, hindi fatal, pero enough para di siya gumala ng dalawang araw.”

Pero hindi ako pinapakinggan ng langit. Kasi isang gabi habang pauwi ako, bitbit ang ulam naming barbecue ni Mama, biglang may humarang sa akin.

Madilim saka tahimik ang kantong dinaanan ko. At ayun siya, nakaupo sa semento. Yung itsura niya parang pinaghalo si Lucifer at kuya sa jeep na walang pasensya.

Ngumisi pa ang hayup.

Alam mo yung aso ng kapitbahay na kahit di mo inaaway, gusto kang kagatin? Ganon si Noah. Pero mas pipiliin ko pang makagat ng aso. At least, doon may chance lang akong magka-rabies. Kay Noah? Mas malaki ang chance kong mauwi sa ospital.

“Ano ’yang dala mo?” tanong niya, sabay sipat sa supot ko.

“Ba-barbecue… U-ulam namin sana ’to eh,” mahina kong sagot, nanginginig pa boses ko.

“Ayos! Barbecue. Eh ’di share tayo,” sabay tayo niya at isang hakbang palapit.

Pakiramdam ko sumikip yung kalye. Parang biglang nawala ang oxygen sa hangin. Aaminin ko, natatakot ako sa barumbado na ’to.

“Noah, please naman…” Nilapit ko yung supot sa dibdib ko. Siyempre, ayaw ko tong ibigay sa kaniya. “’Di pa kami kumakain ni Mama…”

Tumingin siya sa’kin na parang ako yung barbecue. “’Di pa rin ako kumakain. So parehas lang tayong gutom. Ang tanong, sino sa atin ang may mas malakas na kamao?”

PUTANGINA!

“G-gusto mo bigyan na lang kita ng isa? Tatlo lang kasi ’to eh.” alok ko, nanginginig pa kamay ko.

“Isa?” Kunot-noo niyang sagot. “Tangina, mukha ba akong diet? Kung ayaw mong ma-feature sa barangay CCTV habang binabalibag kita sa kanal, ibigay mo na buong supot.”

Suminghot siya nang malalim. “Amoy pa lang, Kai, alam kong may toyo’t suka. May sili pa ’yan ’no?”

“Meron…” pabulong kong sagot, halos lumuha na ako. “Paborito ’yon ni Mama…”

Nilapitan niya ’ko. Tumingala ako sa kaniya. Para siyang poster ng “Wanted” sa barangay hall na biglang nabuhay.

“Eh di sorry na lang sa mama mo. Bigay mo na,” sabay abot ng kamay. “Kung ayaw mong manghiram ng mukha kay Kabang.”

Si Kabang, yung asong gala sa kanto na isang ubo mo lang malipad na sa kapayatan. Pero wag ka. Makinis si kabang. Makinis kasi lagas na lahat ang balahibo.

At sa puntong ’yon, officially kong naramdaman ang pagkabura ng dignity ko. Inabot ko sa kaniya yung supot habang nanginginig. Wala akong choice.

“Salamat, Kai,” ngisi niya, sabay talikod, habang kinagatan agad ang isang stick. “’Pag may tira, ibabalik ko… sa panaginip mo.”

PUTANGINANG BUHAY ’TO!

Yun ang isa sa maraming dahilan kung bakit isinumpa ko na ang bawat pagkakataong pwedeng mag-krus ang landas namin.

Kasi si Noah? Hindi siya tao.

Isa siyang test of faith. Isang sagabal sa peace of mind. Isang maingay, maangas, at mala-demonyong barumbado na kahit anong iwas ko… Putangina, mga dre! Andiyan pa rin.

AUTHOR’S NOTE

If gusto niyo ng kwentong comedy at good vibes lang… Add niyo rin sa Reading Lists niyo ang ANG MACHONG ALBULARYO at MY DEAREST SAKRISTAN na kwento ko.

Yun lang.

Hope magustuhan niyo ang kwento na ’to, mga dre.

CHAPTER 1

Wala nang mas sasarap pa sa umaga ko ngayong araw. Hindi dahil straight akong nakatulog kagabi, although in fairness, ngayon lang walang nagpa-party na mga asong gala sa kalye kaninang alas-dos ng umaga! Hindi rin dahil rest day ko sa pagbebenta ng gulay. Aba eh kung ’yun ang rason, eh di sana matagal na akong tumambling sa saya.

At lalong hindi dahil ngumiti sa akin si Ysabelle sa palengke. Oo, ’yung crush kong parang pinagtagpo kami ni Lord… pero hindi itinadhana. Kasi habang akala kong sa akin siya nakangiti, eh ’yun pala, sa tindera ng lumpia. Eh ’di wow.

Pero hindi, mga dre. Ang tunay na dahilan ng kasiyahan ko?

Simple lang.

Dinakip na naman daw ng mga tanod si Noah.

Oo, si Noah. Hindi ’yung sa Bible, ha. Wala siyang arko. Pero kung may baha ng kabobohan, siya ang kapitan!

Si Noah, ang demonyo kong kapitbahay. Literal na barumbado ng barangay. Ang isang kasalanan na hindi naitama ng Diyos. ’Yung tipo ng nilalang na parang ipinukol ni Satanas mula sa impyerno at, swak!.. tumama sa lupa, sakto sa gilid ng bahay namin. Bullseye!

“Anak, dinampot na naman ng tanod ’yung Noah kagabi,” ani Mama nang madatnan ko siya sa kusina habang hinahanda ang almusal. “Linagyan ba naman ng titi  sa noo yung poster ni Bong Bong Marcos dun sa barangay hall.”

Napatingala ako. Hindi lang basta tiningala, tumunganga ako sa langit na parang hinihintay kong bumaba ang mga anghel para sabihing, “Good job, anak. Your prayers have been answered.”

Nag-sign of the cross ako. Bigla akong nagka-ganang magsipilyo, nagsabon pa ako ng leeg. Oo, leeg, mga dre! ’Yung part ng katawan na kadalasan kong nalilimutan, pero ngayon, deserve niyang mapagtuunan ng pansin.

“Salamat, Lord,” bulong ko habang nagsisipilyo. “Salamat at may hustisya pa sa mundong ’to.”

Tumakbo ako paakyat sa kwarto. Binuksan ko agad ang bintana, isang rare moment. Bakit? Kasi ang bintana ko… katapat ng bintana ni Noah. Yes. Literal talaga na tapat. Kung may ikakamalas pa tong buhay ko, eh ’yun na ’yon. Ang bintana ng impiyerno.

Pero ngayon? Wala siya. Ano ang ibig sabihin nun? Walang sigaw. Walang mumurahing background music ang umaga ko. Walang “Putangina mo, tumingin ka pa! Dudukutin ko yang mata mo!” kahit napatingin ka lang kasi curious ka kung zombie ba siya or demonyo.

Haaays! Sarap ng buhay kung ganitong…

Tahimik…

Payapa…

Bughaw ang langit… Haays! Parang makakasama ko na talaga si Lord!

Thank you, Lord! Hindi ko maamoy yung baho ng yosi niya. Walang tunog ng tambutso mula sa motor niyang kagang-kagang na parang tawa ng demonyo. Walang lalaking topless na pa-abs kung umasta kahit mas matigas pa ’yung tinapay ni Aling Rosa sa sari-sari store kaysa tiyan niya. Hindi ko siya makikitang nakaupo sa bangketa na parang hari ng kanto, habang nililinis ang mga kuko gamit ang kutsilyo. Oo, kutsilyo. Hindi nail cutter. Kutsilyo, mga dre. Ganun siya ka garapal!

Sino ba naman ang hindi matutuwa sa ganitong umaga?

“Wala na. Siguro ’to na talaga ang sagot sa dasal ko, Lord,” sabi ko habang pinagmamasdan ang nakasarang bintana sa tapat. “Sana habang-buhay na siyang nakakulong. O, kung masyado namang harsh, mga limang taon lang. Enough para lumaya ako emotionally.”

Napangiti ako habang nakadungaw. May ibon pa sa bubong na kumakanta. Baka nga relative ’yon ni Mama Mary, nagsi-celebrate ng chapter 1 ng buhay ko.  Ang Buhay na Walang Noah.

“Lord, kung puwede po… mga five years ’yung sentensiya niya. Kahit five lang, eh. Enough para makalimutan ko ’yung trauma. Enough para makuha ko ’yung peace of mind na hindi kayang bilhin ng kahit anong promo sa Shopee.”

At kung sakaling makalaya siya… well, sana may promo ulit sa barangay tanod. Buy 1, dakip 3. Isali na si Abel na nagbebenta ng chismis at ’yung asong si Kabang kumakahol tuwing 2AM.

Pero sa ngayon… tahimik ang mundo. At para sa akin? ’Yan ang tunay na umagang kay ganda.

Nasa kalagitnaan ako ng pag-iimagine ng magandang future ko, nang bigla akong mapaatras.

“AY PUTANGINA!”

May horror film na nagsimula. Walang intro,  saka diretso agad sa eksena.

LAH! BUMUKAS ANG BINTANA SA KABILANG BAHAY!!!

At ayun si Noah! Bagong gising, mga dre. Magulo ang buhok na parang sinalanta ng bagyo. May yosi sa bibig at walang suot pang-itaas. Parang scene sa Exorcist pero imbes na tumuwid ang leeg ko, gusto ko na lang magpa-lason.

Akala ko ba dinakip?! Akala ko ba may hustisya na sa mundo?! BAKIT SIYA NANDITO?!

Nagkatinginan kami. Mga mata naming dalawa, nagtagpo sa hangin. Ako, puno ng takot. Siya, punong-puno ng… demonyong confidence.

Ngumiti siya, yung ngiting parang may balak kang sunugin habang natutulog. 

“Anong tinitingin-tingin mo diyan?” tanong niya, boses na parang pang-audition sa horror movie.

Biglang nag-reboot ’yung utak ko. Bumagsak ang kaluluwa ko sa sahig. 

Nag-iwas ako ng tingin. Tumingin sa bubong ng bahay nila. Baka may ahas o asong ulol. Mas okay pa ’yon kaysa sa nakikita ko ngayon.

Pero hindi pa tapos ang kalbaryo ko. May narinig akong tunog. Hindi basta tunog.

“PSSSSSSSSST!”

At hindi ito ’yung “Psst!” na pang-chismisan. Hindi rin ’yung “Psst!” ng tropa mo na may chika. At lalong hindi ’yung “Psst!” ng jeep na may paabot.   Kundi yung tunog ng urinal ng Kamuning Public Market na sinumpa ng Diyos.

Isang sirit, at isang lagaslas. Isang direktang banta sa sanity ko.

Pakiramdam ko tumigil ang mundo.  Pagtingala ko…

PUTANGINA!!!!!!!

Si Noah, mga dre! Nakadungaw pa rin sa bintana. Pero ngayon, hindi lang mukha kundi buong dignidad niya ang nakatapat sa akin. Tayung-tayo ang burat niya. Walang bolbol at nakalaylay ang bayag. Nagsasagawa ng kasalanang mas masahol pa sa ahas na nang-persuade kay Eba.

Oo, dre. Umihi siya. Walang pakundangan. Walang awa sa sangkatauhan. Walang brief at  konsensya. Parang rebeldeng ulol na aso na tumakas sa kulungan at ngayon, umiihi sa alas-siete ng umaga.

At ang direksyon?

Sa tahanan ng mga inosente. Sa akin!

Nagkatinginan kami. Ako, naghahanap ng remote para i-shutdown ang buong existence ko. Siya? Ngumisi lang. Yung ngiti niya, parang sinanla niya ang kaluluwa niya para lang makapang-asar.

“Bakit?” tanong niya, habang hawak-hawak ang burat niyang parang water gun sa fiesta ng barangay San Roque. May tilamsik pa, parang holy water ng impyerno. Wala siyang hiya. Hindi ito prank. Hindi ito “haha-aliw” moment. Ito ay isang krimen sa moralidad. Isang public disturbance at babala na ang mundo ay tuluyang nawalan na ng saysay.

At sa gitna ng lahat ng ’yon, sa harap ng kasalanan, sa gitna ng banal na umaga, sinundan pa niya ng linya na parang sinulat ni Satanas mismo sa scratch paper.

“First time mo lang ba makakita ng burat na malakabayo?”

Parang dinagukan ako ng semento. Gusto kong sumigaw ng “LORD, SANA BULAG NA LANG AKO!” Gusto ko ng exorcism, ng holy oil, ng dasal at ng holy salt. Gusto ko ng safe space na walang burat na umiihi sa tapat ng bintana ko.

Tumingin ako sa kisame. Walang sagot. Tumingin ako sa lupa. Gusto kong lamunin ako. Tumingin ako kay Noah… At siya? Ngumisi lang na parang may patak ng demonyo sa dugo.

Pumutok ang ugat sa sentido ko.  Nanghina ang tuhod ko, parang sinampal ng espiritu ng kahihiyan.

“T-TARANTADO KA BA?!” sigaw ko habang napapaatras.

Pinagpag pa niya. Oo, ’yon. Yung titi niya, sabay ngisi.

“Morning blessings, Kai. Libre ’to. Walang entrance fee.”

“G-ganyan ka ba talaga ka-walang hiya?!” tanong ko, halos maiyak.

Ngumisi siya. “Wala namang masama sa pagpapakatotoo,” sabi niya. “Pero kung gusto mo, isalampak ko pa ’to sa bibig mo.”

“PUTANGINA MO!”

Sinara ko agad ang bintana, tapos ni-lock. Kailangan kong magdasal at magrosaryo. Hindi ko na bubuksan ’tong bintana kahit tag-init. Kahit mamatay ako sa init, as in never again.

Akala ko blessing ni Lord ang umagang ’yon. Plot twist pala! Bangungot, actually! At ang pangalan ng bangungot… Noah.

At si Noah?   Hindi siya kapitbahay. Hindi siya tao. Isa siyang open tab sa incognito mode na ayaw magsara kahit ilang beses mo i-click.

Hindi ko talaga maintindihan. Noah ang pangalan niya. Pangalan pa lang, holy na.

Eh bakit ganun? Bakit parang kapag naririnig ko ’yon, parang gusto kong dumura ng asin.

Araw-araw akong may tanong sa langit.  “ Lord, bakit ganito ang buhay ko?“

Pero ngayong umaga, iba.

“Lord, bakit Noah ang pangalan niya?”

Pang-biblia ’yan, ’di ba? ’Yung nagligtas ng mga hayop sa baha? Eh sa pagkakaalam ko, kung totoo ’yung arko niya, yung Noah sa kabila dapat hindi kasama sa mga sinagip kahit hayop rin siya.

---

Hindi ako maka-recover sa eksenang bumungad sa akin. Trauma yun, mga dre.

Emotional  damage pa, at isang eyes destruction.

Alam mo ’yung mga moment na dapat maglalaba ka lang ng brief, tapos bigla mong naaalala ’yung nakita mo, at ayan na, nangangatog ka na naman? Ganun ako buong umaga.

Napaupo ako sa harap ng altar ni Mama. Nilabas ko ang rosary at pinunas ko sa mata ko.

“Kailangan ka ng retina ko, Lord.”

At oo, totoo. Mula kinder, kaklase ko na ’yang demonyong ’yan. Ako ’yung nerdy sa unahan. Tahimik ako saka mabait. Wala nga akong kaaway ni isa sa mga kaklase ko noon.

Eh siya?

Siya ’yung tipo ng estudyanteng kapag absent, parang lahat humihinga ng maayos.

Grade 1,  tinawag akong “Mabantot na Baby Kai.”

Grade 2 yung ginawa niya akong financer…  Laging nanghihingi ng piso. Eh dos lang ang baon ko. Nakikihati pa ang animal.

Grade 3 din yung dinikitan niya ako ng sticker sa likod na “Masarap paluin. Iyakin, mabuti pang ibalibag sa imburnal.

Mas lumala nung grade 4 kami. Binigyan ako ng love letter na nagsasabing… “Pwede ba kitang ipa-prenda sa puting van?”

Takot na takot ako nun kasi uso ang kidnapping noon, saka mabalitaan mo na lang umuwi ka na palang walang kidney at mga lamang loob.

Ganun siya kabaliw. Pero kahit kalian, never pa niya akong sinaktan physically. So far, walang suntok, walang tadyak at walang sapak. Pero kung makapagsalita? Parang may hawak na patalim ang dila. At yung aura niya? Yung tipong kahit ’di ka niya tinatapunan ng tingin, feeling mo sinusumpa ka na.

Ayoko sa kanya. As in, mga dre. Kung may boto sa barangay para ipa-deport siya sa ibang planeta, ako ang campaign manager.

Kaya nga tuwing makikita ko siya, automatic ako sa defense mode. Yung tipong… Iwas tingin. Iwas  sa bintana. Iwas lahat di lang magtagpo ang mga landas naming dalawa.

Sa agahan kanina, nanginginig ang kamay ko habang nagkakape. Hindi dahil sa caffeine, kundi dahil sa takot, sa galit, at sa kahihiyan.

“Ma!” frustrated na umpisa ko, habang hawak ang tinapay na matigas. “Di ba sabi mo dinampot na ng tanod si Noah nung isang gabi?”

Si Mama Lorna, kalmado lang. Naghahain  ng itlog sa mesa na parang walang apocalypse na nangyayari. All smiles pa siya niyan. Kala mo Sunday morning lang ’to.

“Oo, anak. Bakit?”

“Eh bakit nasa bintana ulit siya?! LIVE NA NAMAN, MA! LIVE NA NAMAN!”

Nagulat si Mama, napa-angat ang kilay habang hawak ang sandok. “Ha? Eh… baka nakalabas na pala.”

“Langya ka, ma!” sabay kalabog ng tinapay sa mesa. 

Halos mabitawan niya ang sandok. “Oy! Napaano ka?”

Huminga ako ng malalim. Nanginginig pa rin ako. Hindi na ako sure kung gutom  ako o galit. “TRAUMA ’TO, MA! ’Yung klase ng trauma na hindi kayang gamutin ng Yakult o betadine! Kailangan ko na ng therapist. Preferably ’yung may hawak na rosaryo habang nagse-session kami.”

Napakamot si mama, halatang nag-iisip kung tatawagin si barangay tanod o si Boy Abunda.

“Eh anong ginawa sa’yo ni Noah?”

“UMIHI SA HARAP KO!”

Napatingin si Mama sa kisame na parang tinatanong si Lord kung pwede bang i-refund ang anak niya.

“At hindi lang basta ihi, Ma. Yung tipong may opening number, climax, at finale! Parang concert sa MOA Arena! Tayung-tayo! Proud na proud! Parang ipinapasa niya ’yung ‘Noah’s Ark’ sa akin!”

“Ay Diyos ko, anak…”

“Nagkatitigan pa kami! As in eye contact! Akala ko nga multo siya, pero hindi eh. Live show ma!”

Tumawa si Mama. As in tumawa lang talaga siya. Ako? Halos maiyak na. 

“Anak, sa dami mong arte, ikaw rin ang palaging nabibiktima ng kabastusan ni Noah.”

“Exactly! Kaya nga hindi coincidence ’to! Fate to, Ma! Karma! O baka… exam ni Lord!”

Nanginginig na boses ko. Kulang na lang lumuha ng holy water.

“Sige na nga. Ipapatingin kita kay Father Dindo.”

“Ma, hindi lang ’to pang-kumpisal! Kailangan ko ng psychiatrist!”

Umiling si Mama habang inaabot ang sinangag. Ako naman, hindi ko na alam kung kakain pa ako o iuukit ko na lang sa tinapay ang salitang “help.”

“Hayaan mo na, Nak,” sabi niya, sabay upo. “Titi lang naman ’yon.”

Nalaglag panga ko. 

“T-Titi lang, ma?!”

“Eh pareho lang naman kayong lalaki. Wala namang bago d’yan.”

“MA!” Halos sumabog boses ko. “Okay lang sa’yo na may lalaking umiihi habang nakatingin sa akin?!”

Napaismid si Mama. Parang naiinis pa sa pagka-drama ko. “Eh baka inabot lang. May ambisyon ding umihi na may view.”

“Ma! Nakaharap sa akin! At ’yung… titi niya… tumango sa direksyon ko!”

“Eh at least polite. Hindi ka naman inisprayhan, ’di ba?”

“PUTANGINA MA, ’DI YUN ANG POINT!”

Nagsandok lang siya ng sinangag sa plato niya. Hindi  pa rin natinag.  Ako? Hindi makakain.

“Alam mo, Kai,” seryoso niyang sabi habang pinupunasan ang labi. “’Yan ang hirap sa’yo. Ang arte-arte mo.”

“Arte?!”

“Oo. Parang ngayon lang nakakita ng burat.”

“Ma, hindi lang basta burat ’yon! May character arc yung burat!”

Tumawa na naman siya.  “Eh ’di mas magaling. May exposure ka na sa psychological warfare. Pag napunta ka sa kulungan, sanay ka na.”

“Ayoko sa kulungan, Ma! Ayoko kay Noah! Ayoko sa titi niya!”

Tumayo ako saka umayakyat papasok sa kwarto. Nilock  ko ang ang pinto, pagkatapos humiga sa kama.

Tahimik akong napatitig sa kisame.

“Kung may Diyos man, Lord…” bulong ko, “pakilipat na po ’yung kapitbahay ko. Kahit sa kabilang barangay, o  kahit sa impyerno. Bahala na po kayo.”

Pero parang sinagot ako ng langit sa katahimikan… “Noah is your cross to carry, anak.”

CHAPTER 2

Sabi nila, introvert daw ako. Hindi dahil mysterious ako o deep. Wala pong ganon. Napapagod lang talaga ako sa mga tao. Gusto ko ng tahimik na buhay. Tipong ako lang, ’yung gulay, at konting background music NA ‘GUSTO KO NANG BUMITAW’ galing sa karaoke ng kanto.

Mas gusto ko pa makipag-usap sa kalabasa. At least ang kalabasa, hindi nagko-comment ng “Tumataba ka ’no? Pumangit ka, Kai. Bakit wala ka pang girlfriend. Bakla ka ba?” habang ngumuya ng chicharon.

Kami na lang ni Mama ngayon. Si Mama Lorna, kilala sa Tabuan bilang “Queen of Last Sale.” Madalas ganito ang linya niya, “Kuha ka na, ’day, libre ko na lang ’yan, basta i-chika mo ’yung kay Aling Marivic, ha? As in binubog ng asawa? Nahuling may kabit?”

Si Mama ang ultimate multitasker. Magaling siya magbenta, magaling rin sa tsismis.

Mahal ko si Mama. Kahit minsan feeling ko mas emotional pa siya kapag pinapanood si Nora Aunor na umiiyak, kaysa nung nakita niya ’yung pang CUM LAUDE grades ko sa Accounting.

Si Papa Basilio naman, wala na siya.

No, hindi siya iniwan ni Mama. Iniwan kami ng AMAN SCAM. ’Yung scam na nagsabing yayaman kami. Ang ending? Yumaman nga, yung nang-scam.

May kaya kami mga 5 years ago. Hindi ganun kayaman pero masasabing nakaluwag luwag. Yung tipong kumakain lang kami ng sardinas kapag Spanish style.

Pero, pinasok ni Papa lahat ng savings namin. Nag-invest sa Aman. Pati pang-college ko nadamay. Sabi niya, “Anak, pag kumita ’to, lagyan natin ng PS4 ang kwarto mo.”

Ngayon, may PS kami. PS: Wala na kaming kwarto na matino. Walang ring pera. Naibenta ang malaki naming bahay. Yun nga. Napadpad kami sa Kanto Dos. Bahay namin ngayon, maliit. Gawa sa kahoy at kawayan. Pero hindi ako nagreklamo dahil bigla kaming naghirap. Nagreklamo ako dahil sa katotohanang naging kapitbahay ko ang demonyong kinaiinisan ko.

At dahil sa stress + scam + surprise plot twist, na-diagnose si Papa ng stage 4 lung cancer. Hindi na siya nakabalik. Pero ’yung utang, bumabalik-balik.

Ibinenta namin ang mga ari-arian, pati ang malaki naming pwesto na grocery store sa tabuan. Ang natira sa amin? ’Yung pwesto naming kung saan nag-aalangan pa ang mga customer kung tindahan ba ’yun o waiting area ng jeep. Walang tarp, walang ilaw, pero may bonus na amoy ng patis at suka.

Pero ayos lang. Kapit lang. Literal na kapit sa trapal pag umuulan.

Ako ngayon ang tagapamahala ng gulay kingdom namin sa Tabuan. Ako ang taga-salok ng sibuyas, tagasagot sa “Wala bang tawad?” at tagaiwas kay Noah.

Si Noah? Wag na natin pag-usapan si Noah dahil PUTANGINA SIYA!

Minsan iniisip ko, Kung hindi nadale si Papa ng scam… Kung may pera pa kami. Kung may aircon ang kwarto ko, baka hindi ko kailangang iwasan ang demonyo na nasa kabilang bintana habang naglalaba ako ng brief.

Pero wala eh. Ngayon, buhay ako para sa kamatis, repolyo, at kung minsan, luha habang kinikilo ang sibuyas.

At sabi nga ni Mama, “Kai, kung hindi mo pa kaya maging masaya… at least, hindi ka gutom.”

---

Padilim na. Wala na masayadong bumibili kayo sinarado ko na ang tindahan.

Paliko na ako sa kanto patungo sa bahay, bitbit ang biniling barbeque, nang maalala ko na naman si Noah.

“Lord, sana nabundol siya kanina ng tricycle, hindi fatal, pero enough para di siya gumala ng dalawang araw.”

Pero hindi ako pinapakinggan ng langit.

Madilim saka tahimik ang kantong dinaanan ko. At ayun siya, nakaupo sa semento. Yung itsura niya parang pinaghalo si Lucifer at kuya sa jeep na walang pasensya.

Ngumisi pa ang hayup.

Alam mo yung aso ng kapitbahay na kahit di mo inaaway, gusto kang kagatin? Ganon si Noah. Pero mas pipiliin ko pang makagat ng aso. At least, doon may chance lang akong magka-rabies. Kay Noah? Mas malaki ang chance kong mauwi sa ospital.

“Ano ’yang dala mo?” tanong niya, sabay sipat sa supot ko.

“Ba-barbecue… U-ulam namin sana ’to eh,” mahina kong sagot, nanginginig pa boses ko.

“Ayos! Barbecue. Eh ’di share tayo,” sabay tayo niya at isang hakbang palapit.

Pakiramdam ko sumikip yung kalye. Parang biglang nawala ang oxygen sa hangin. Aaminin ko, natatakot ako sa barumbado na ’to.

“Noah, please naman…” Nilapit ko yung supot sa dibdib ko. Siyempre, ayaw ko tong ibigay sa kaniya. “’Di pa kami kumakain ni Mama…”

Tumingin siya sa’kin na parang ako yung barbecue. “’Di pa rin ako kumakain. So parehas lang tayong gutom. Ang tanong, sino sa atin ang may mas malakas na kamao?”

PUTANGINA!

“G-gusto mo bigyan na lang kita ng isa? Tatlo lang kasi ’to eh.” alok ko, nanginginig pa kamay ko.

“Isa?” Kunot-noo niyang sagot. “Tangina, mukha ba akong diet? Kung ayaw mong ma-feature sa barangay CCTV habang binabalibag kita sa kanal, ibigay mo na buong supot.”

Suminghot siya nang malalim. “Amoy pa lang, Kai, alam kong may toyo’t suka. May sili pa ’yan ’no?”

“Meron…” pabulong kong sagot, halos lumuha na ako. “Paborito ’yon ni Mama…”

Nilapitan niya ’ko. Tumingala ako sa kaniya. Para siyang poster ng “Wanted” sa barangay hall na biglang nabuhay.

“Eh di sorry na lang sa mama mo. Bigay mo na,” sabay abot ng kamay. “Kung ayaw mong manghiram ng mukha kay Kabang.”

Si Kabang, yung asong gala sa kanto na isang ubo mo lang malipad na sa kapayatan. Pero wag ka. Makinis si kabang. Makinis kasi lagas na lahat ang balahibo.

At sa puntong ’yon, officially kong naramdaman ang pagkabura ng dignity ko. Inabot ko sa kaniya yung supot habang nanginginig. Wala akong choice.

“Salamat, Kai,” ngisi niya, sabay talikod, habang kinagatan agad ang isang stick. “’Pag may tira, ibabalik ko… sa panaginip mo.”

PUTANGINANG BUHAY ’TO!

Yun ang isa sa maraming dahilan kung bakit isinumpa ko na ang bawat pagkakataong pwedeng mag-krus ang landas namin.

Kasi si Noah? Hindi siya tao.

Isa siyang test of faith. Isang sagabal sa peace of mind. Isang maingay, maangas, at mala-demonyong barumbado na kahit anong iwas ko… Putangina, mga dre! Andiyan pa rin.

CHAPTER 3

Pagkapasok ko sa bahay, diretso agad sa kusina, parang magnanakaw na may arthritis, mabilis pero may kaunting kirot sa konsensya.

Naka-stealth mode ako, habang ang tingin nasa sahig. Bakit? Eh kasi andun si Mama Lorna. Nakatambay sa lamesa na parang final boss sa RPG. May hawak na sandok. At sa harap niya?

Isang platitong may tuyo. Hindi yung sosyal na tuyo ha. ’Yung mukhang piniga lang sa initan tapos sinabuyan ng konting luha ng demonyo. Mukha na ngang tinuyong problema.

“Sabi ko sa ’yo bumili ka ng ulam, ’di ba, nak?” tanong ni Mama, habang siniscan ako mula buhok hanggang paa, pati kaluluwa ko parang na-X-ray na rin.

Gusto ko sanang umiyak, pero hindi puwede. Hindi puwedeng magpakita ng kahinaan. Dapat palaban at may script.

Nag-loading muna ako ng mga five seconds.

“Ma, kasi po… medyo komplikado ang nangyari.”

Tumigil si Mama sa pagkakain. Tumingin sa’kin saka umangat ang isang kilay. Hudyat na wala akong isang segundo para mag-imbento.

“Nadukutan ka?”

“Hindi po…”

“Na-snatcher ka?”

“Mas malala pa po…”

Nanlaki ang mata niya. “Anak, huwag mong sabihing-”

“Opo, Ma. Hinabol ako ni… ni Kabang.”

Napaatras siya. “Si Kabang? ’Yung askal sa kanto na mukhang may tattoo sa leeg?”

Si Kabang na walang malay. Nadamay na naman.

“Opo. Si Kabang na may halong poot, galit, at rabies sa mata.” Pero sa isip ko si Noah yung dine-describe ko.

“Eh bakit ka ba hinabol?”

“Ma, simple lang. May hawak akong barbecue. ’Yung amoy pa lang, mapapa-hallelujah ka na. ’Yung mantika? Pwede nang gawing pabango.”

“Okay, okay… tapos?”

“Eh ’di habang naglalakad ako, may narinig akong kaluskos. Lumingon ako, si Kabang, naka-half squat na. ’Yung parang ready na akong patumbahin. Sa utak ko, parang slow-mo scene sa pelikula. Yung background music, ‘DUN DUN DUUUUN.’”

“Ay, Diyos ko…”

“Ma, tumakbo ako. Buong lakas. Pero ’di ko alam na may plot twist. Nadulas ako. Ayun! Sumemplang ako sa kanal. ’Yung barbecue? Tumambling sa imburnal. Ako? Lubog sa kahihiyan. Yung shorts ko? May design na ngayong Putik Couture.”

“Anak, pinulot mo ba ’yung barbecue?”

“Pinilit ko po, Ma. Pero habang inaabot ko… si Kabang? Umubo.”

“Umubo?”

“Opo. ’Yung ubo na may kasamang banta. Parang sinasabi niyang, “‘Sige. Kunin mo. Try mo lang. I dare you.’”

Umiling si Mama. Tumitig sa tuyo, tapos sa akin.

“So… ang ibig mong sabihin, kaya tayo mag-uulam ngayon ng tuyong mukhang fossil, ay dahil natalo ka sa laban ng buhay kontra kay Kabang?”

“Ma, hindi lang laban ’yon. Mission ’yon. At natalo ako. Pero at least… buhay ako.”

Tahimik siya saka tumitig sa kawalan. Parang nagtatanong kung saan ba siya nagkamali sa pagpapalaki sa’kin.

“Alam mo, Kai…” Napatingin siya sa shorts kong wala namang bahid na kasalanan. Judgement day real quick!

“Opo, Ma?”

“’Pag umulit pa ’yang kabobohan mo, ikaw ang ipakakain ko kay Kabang.”

“Noted po, Ma…”

Tahimik akong naupo. Kumuha ng kanin. Tapos sinawsaw ang tuyo sa suka na parang last dip ng dignidad ko.

Habang ngumunguya ako, naiiyak ako sa loob-loob ko.

“Tangina mo, Noah.”

Barbecue lang ’yon, pero parang kinuha mo ang pagkatao ko.

’Yung tuyo sa harap ko, parang simbolo ng buhay ko ngayon, maalat, matigas, at hindi ko alam kung safe pa kainin.

Samantalang si Noah? Malamang naka-relax ngayon, masarap ang ulam, may pa-filtered IG story pa na ang caption…

“From Kai’s tragedy to my tummy. #SorryNotSorry #Barbekyow”

Paiyak na sana ako nang biglang…

BWAAAAAM BWAAAAAM BWAAAAAAAAAM!!!

Tanginang sound ng tambutso yan. Akala mo may motorcade ni Satanas sa labas ng bahay namin. Napakapit ako sa mesa. Si Mama? Tumalon parang may free GCash code na 10k.

Nalulon ko ’yung tinik ng tuyo diretso sa kaluluwa ko. Hindi ako makahinga. Hindi dahil sa allergy, kundi dahil sa kabuwisitan ng buhay ko.

Sino pa bang ibang may-ari ng motor na ’yan? Siyempre, kay Noah. At ang tambutso ng motor niya na parang pinagsamang asthma attack ng dragon, kulog ng nanay mong galit, at sermon ni Principal Jean na may mic sa morning flag ceremony nung Elementary.

“BWAAAAAMMM BWAAAAMMMM!!!” Putangina, mga dre. Ayan na naman!

“ANAK NG TOYO,” nasambit ko habang nag-vibrate ’yung mesa namin.

“Ayy pakshet ’yang motor na ’yan, akala mo pogi kagang kagang naman,” reklamo ni mama, halata ang pagkabanas.

And just when you think tapos na ang jumpscare, narinig ko na ’yung gate nila Noah na parang sinapak ni Optimus Prime.

KLIK-KLAK-KLANK!!!

Tapos may kasunod na hiyaw ng aso na umalulong na parang nasapak.

“AW AW AW AW-!” sabay …PLAK! may bagay na binato. Malamang tsinelas ni Noah yun.

“MAGSI-LAYAS KAYO! ANG PAPANGIT NIYO!!!”

Punyeta talaga. Sino pa ba maglalabas ng ganyang toxic na linya kundi si Noah.

Tiningnan ako ni Mama. “’Yung aso ba ’yon natin?”

“Hindi ako sure, Ma… pero parang sinabuyan niya ng daddy issues ’yung mga ligaw na hayop sa labas.” Sabay inom ako ng tubig, kasi ’pag wala kang panlaban sa mga toxic sa buhay mo, inom ka nalang ng tubig.

Napatingin ako sa tuyo ko, saka napaisip. “Mabuti pa tong tuyo. Kahit nakaka-UTI, at least ’di ako binubulabog araw-araw. ’Di ako binabastos ng tambutso. ’Di ako ginagawan ng emotional trauma .”

Pero hindi eh. Andito pa rin ako. Sa hapag ng kahirapan. At sa barangay kung saan si Noah, ang bida ng impyerno.

Pagkatapos ng traumatic dinner, umakyat na ako sa kwarto ko. Pero hindi para matulog. Nope! Hindi ako pwede magpahinga. May misyon ako.

Ang misyon ko? Para sa pagpunta sa Tabuan bukas. Ang objective? Para hindi mamatay, at ma-bastusan. Higit sa lahat, hindi maamoy ni Noah.

Kinuha ko ’yung lapis kong putol na, pero may pride pa rin, at ’yung notebook ko na supposedly para sa Math notes, pero hindi, mas mahalaga ’to. Mas may purpose siya kaysa sa buong academic career ko.

Pagbukas ko ng notebook, parang scene sa National Treasure. Nagsketch ako ng mga ruta na pwede kong daanan bukas para di magkrus ang mga landas namin ni Noah. Imbes na mapa ng kayamanan, ito ang mapa ng iwasan.

PLAN A: Kalye Tintitian 1 Street

Okay to. Diretso, walang ligaw. Pero not okay din kasi 5 kilometro ang paikot ikot.

Ang layo! Pang olympic, walkathon na ’to. Mainit pa naman bukas, baka matunaw ako. May posibilidad pa rin na andun si Noah, kasi minsan do’n siya nangungutong ng sting o cobra sa mga tricycle driver.

PLAN B: Kagubatan Shortcut

Okay din. At least 20 mins lakaran lang. Maraming mahogany tree sa gilid ng kalye. Cool at fresh vibes lang saka mas tahimik pa.

But still, not okay! Baka may ahas! One time may narinig ako doon na parang “Ssssst…” hindi ko sure kung ahas o si Noah lang na may bagong kalokohan.

PLAN C: Sa likod ng bahay ni Aling Baby tapos tatalon sa creek, tapos akyat sa bakod ng elementary, tapos palusot sa basurahan ng barangay, lusot na agad sa Tabuan.

Okay na to siguro.

Genius move, parang action star. Hindi ito maiisip ng Noah. Kaso baka maputol ako sa alambre. Si Aling Baby may baril, tsismis ’yun, pero hindi ko na itetest. Baka pag-akyat ko sa bakod, may graduation pa. Gulo na.

Natapos ko ang sketch. Parang blueprint ng survival ni Kai sa mundo ni Noah.

May label pa ako sa page…

“DANGER ZONE: DO NOT ENTER UNLESS MAY SUICIDAL TENDENCIES O GUSTO MONG MA-TRAUMA WITH BASTOS ENERGY.”

Nag-sigh ako.

“Bakit ba kasi laging andun siya kung saan ako pupunta?” Parang Tiktok algorithm na laging sinasadyang maglabas ng video na ayaw ko pero ’di ko kayang i-skip.

Akala ko tuloy crush niya ako. Pero hindi eh. Gusto lang niya akong i-summon sa eksena at gawin akong extra sa sarili kong bangungot.

Pero okay. Bukas… Plan C tayo.

Kung mamatay man ako sa alambre, edi wow. At least hindi dahil sa mura ni Noah na may kasamang sutsot at evil laugh.

Bago matulog, nagdasal muna ako. “Lord, kahit isang araw lang… peace of mind naman. Hindi ’yung parang kapitbahay ko si Satanas na may dalang kamalasan sa akin.”

Then inhale… exhale…

Hinay-hinay kong binuksan ang bintana. As in tipong 0.03% ng bintana lang ang gap, parang ayokong mahuli sa akto ng paniniktik.

Tahimik kasi ang bahay nila. Himalang maaga siyang nakatulog.

Walang sigaw sa kwarto niya. Walang tunog ng bakal na binabarena at sermon galing sa Tatay niya. As in, walang sigaw at asong minumura.

Tahimik ang gabi, which is very strange.

Napaisip ako, “Shit! Baka namatay na siya. Ay masyadong brutal! Kai, behave. Be kind to animals. Lah! Baka na-rapture na si Noah? Naiwan kami sa Earth kasi masyado kaming toxic?”

Napangiti ako. Medyo lang naman, pero evil smile. Pero syempre, makasalanan ang umasa. So sinilip ko nang bahagya.

BWAKANANGSHET, MGA DRE! Ayun si Noah. Nakadungaw na naman sa bintana. Humihithit ng sigarilyo. Topless pa ang animal. May pawis siya sa noo, may usok sa bibig, at may pagka-demonyo pa rin sa aura.

Mukha siyang anime villain na may sad backstory na walang nagturo ng love. Putangina, oh! Parang mas mukha rin siyang dark version ni Zayn Malik nung kabataan .

Napatigil ako, parang nasampal ako ng hangin na amoy Marlboro Red at emotional damage.

Oh, wow! Wow talaga. Look at him. Ang kapal ng mukha niyang mag-topless. Pero in fairness, may katawan siyang pang-cover ng Wattpad badboy story tapos ako may katawan ng longganisang hindi na-seal ng maayos.

“Ang init-init pa, tapos ikaw nagpapainit pa lalo ng ulo ko. Multo ka ba ng bad decisions ko?” alburuto ng isip ko. “Tapos ’yan ang view ko bago matulog? Ang unfair. ’Yung iba moonlight, ako demonyo na naka-side profile?”

Nanginginig kamay ko. Hindi dahil sa takot, kundi sa galit, at sa unnecessary six-pack abs na ayaw kong aminin pero nakita ko.

Then, parang naramdaman niyang may naninilip. Tumingin siya sa direksyon ko.

Parang nalunok ko yung soul ko. Napayuko ako bigla. Nagtago ako sa likod ng kurtina, na mas manipis pa sa self-worth ko after ng tingin niya.

Huminga ako ng malalim. “Tangina, Kai. Hindi ka pwedeng mamatay ngayon. May utang ka pang sisingilin kay Barbara.”

Tiningnan ko ulit nang konti. Ayun siya. Nakatingin sa langit.

“Oh wow, nagpapaka-deep pa. Ano ’yan? Pinag-iisipan mo kung bakit ka ginawang ganyan ni Lord o baka naman iniisip mo kung pa’no mo pa ako pwedeng paandaran bukas? Kasi hindi ka pa satisfied sa mental breakdown ko ngayong araw?”

Hinawakan ko puso ko. Tinitigan ang kisame.

Bakit ba siya laging andyan? Bakit parang final boss siya ng kalmadong buhay ko? Kahit tahimik na gabi, may topless Noah pa rin sa bintana!

Naglagay ako ng unan sa mukha ko. Napasigaw ako, internally.

“TANGINANA MO NOAH, PAKI-SHUTDOWN NAMAN YANG AURA MO, PAMPAGULO SA BRAIN CELLS KO!!!”

Humiga ako. At bago pumikit, may huling wish ako kay Lord.

“Kung bukas magising ako at siya pa rin ang unang makita ko sa bintana… paki-end na po ang season ng buhay ko. Please.”

CHAPTER 4

Nagising ako ng maaga. Nagising ako kasi… Baka gising na si Noah.

At kung may rason kang tatanggapin para bumangon kahit pagod ka pa sa buhay, ’yun na ’yun, mga kababayan. Threat level midnight. Ayokong magkrus na naman ang landas namin ngayong umaga!

Naligo ako agad. Safeguard lang + trauma + awkward eye contact dingding na gawa sa yero = tapos.

Nag-almusal ako kahit alas kwatro pa. Kape ko? Syempre black. Matchy-matchy sa kaluluwa ko at sa eyebags kong puyat sa kakonsimisyon kay Noah.

5:45 na sa wall clock na nakasabit sa dingding. Si Mama Lorna mukhang humihilik pa. Madilim pa sa labas, pero sige lang. Kailangan kong makalayas na bago pa ako maaktuhan ng barumbado na yun.

Pagbukas ko sa pinto, tahimik ang paligid. As in walang tunog. Himala, mga dre. Parang sign from above na “anak, tumakbo ka na habang may oras.”

Lumabas ako, tiptoe, parang ninja na may anxiety. Check left, at check right. Wala si Noah. YES! May pag-asa pa ang Pilipinas!

Pero bago pa ako makapag-celebrate ng tahimik-

BWAAAAAAMMMM!!! BWAM BWAM BWAMMMMMM!!! Parang may sumabog na speaker. Tunog apocalypse. Kung may zombie outbreak, ’yan ang intro music.

Napatalon ako sa gulat. As in full-body exorcism. Tumilapon ang kaluluwa ko. May part ng spirit ko na nag-backflip sa kabilang barangay.

At syempre, paglingon ko…

Ayan na Si Noah. Nakangisi ang punyeta, parang kontrabidang may insurance sa gulo.

Nakatambay siya sa ibabaw ng motor niya. Mukhang inaabangan na ako. Seryoso, natutulog pa ba tong lalaking ’to? Anak ng tupperware naman oh!

“LECHUGAS NA MOTOR YAN!!!” Shet! Instant character development. First time ko sumigaw sa kaniya nang may conviction. Parang biglang nagka-lead role ang puso ko dahil sa magkahalong gulat at inis. “Pwede bang itapon mo na ’yan sa kanal?! Tabi ng mga ex mong walang silbi?!”

Si Noah, kalma lang, di natitinag.

“San ka pupunta?” tanong niya.

Eto na naman siya. Yung tanong na may kasamang judgment.

Sabi ko dahil sa inis, “Ano… sa impyerno. Gusto mo sumama?!”

“Ang tapang mo na ah. Gusto mong bugbugin kita?”

At ayun na nga. Yung tapang ko? Nag-buffer. Yung yabang ko? Nawalan ng signal.

Napalunok ako. “N-N-sa Tabuan ako…pero m-mamaya pa.” Panic lie, sabay nervous break down.

Tapos biglang… “Sige. Hatid na kita.” Nakasmile niyang sabi. Yung ngiti niya, may kasamang balak ilibing ako sa ilalim ng puno ng santol.

NOPE! Thank you na lang. Bahala siya sa buhay niya. Hindi ko ipagkakatiwala ang internal organs ko sa kaniya.

“Hi-hindi… nagpapahangin lang ako.” Sabay talikod, diretso pasok balik sa bahay. Walang tingin pabalik saka binalibag ang pinto. Parang may multo sa likod ko na gusto kong iwanan emotionally.

Huminga ako ng malalim.

“Punyeta!”

Sampung minuto. Sampung minutong puno ng dasal, kaba, at silent scream ang lumipas mula nang pumasok ako pabalik ng bahay. Sumilip ako ulit sa bintana.

Nandoon pa rin siya. Nagyoyosi, habang sinisipat ang motor niya na mukhang kalansay ng dinosaur na nag-retire. Kung may diagnosis ang motor niya, baka “stage 4 kalawang.” Ang mga parts? Puro buto’t bakal. Parang assembled sa loob ng haunted house.

Napamura ako, sa isip lang, “Anak ng tinapang buhay to, anong klaseng sumpa ba ’to?”

Hindi na puwedeng dumaan sa harap. Walang option, dahil buhay ko ang nakataya. Wala akong choice kundi i-execute ang Plan C ko kagabi. Mukhang doon nga talaga ako dadaan sa likod ng bahay ni Aling Baby.

Ayyyy, bahala na!

Nag-hoodie ako, pagkatapos nagface mask. Para akong magnanakaw na hindi prepared.

Dumaan ako sa likod ng bahay ni Aling Baby, yung matandang may mga alagang manok, aso, at chismis sa ugat. Alam mo ’yung tipong pag humikab ka lang, alam na niya kung buntis ka o di ka na makakatapos sa pag-aaral dahil makarat ka ng lalaking naka-drugs.

Tahimik akong naglalakad. Pa-easy easy lang, pero parang ninja ang moves. Akala ko makakalusot ako pero-

“PAK!PAK!PAK!PAK!!!”

Ayyy! Tangina!

Parang kidlat na sumabog ang kalngitan. Muntik na akong matae sa salawal.

ISANG PUTING MANOK ANG BIGLANG SUMABOG SA LIKOD KO NA PARANG MAY JETPACK SA PUWET!

“HAAAYOP KA!!!” sigaw ko dahil sa gulat.

Literal, ha. Hayop talaga, mga dre. Isang inaheng manok na mukhang graduate ng military training. Tumalon siya na parang may diploma sa aerial assault. Tinuka ako sa batok! May kasamang buwelo! Parang sniper na galit!

“Ayyyy! Shu! Shu!”

Kumaripas ako ng takbo. Pa-zigzag… Pa-cartwheel… Habol habol ko ang kaluluwa ko. Pero yung manok? Aba’y consistent ang atake, mga dre! Ang bilis! Parang Fast and the Furious!

Habang paikot-ikot ako sa ilalim ng silong, may tatlong asong nakatali sa poste. Mukha silang mga lasing na tambay na sabik sa away. Tumahol sila ng todo!

“WOOF! WOOF! WOOF! Awawawawwwww!”

Translation…
“TUKAIN MO NA, BRAD! GO! GO! TUKAIN MO!”

Isa sa mga aso, itim parang demonyo pero may pulgas… nagsimula nang magtalon pawala sa kadena. Akala mo nasa fiesta. ’Yung isa, umubo pa ng parang “Ay p’re, sure win ’to.”

“PUTAAAAAA!”

Umikot ako sa paso, dumaan sa gilid ng bisikleta, sumuot sa ilalim ng sampayan, pero ang manok?! Tumalon sa paso, pagkatapos umikot sa panggatong! May aerial combo attack! Parang nilagyan ng cheat code!

At bawat tuka niya sa batok ko, ramdam ko sa kaluluwa ko.

“Araaaaay!”

Pakiramdam ko, sinusubukan niyang mag-excavation. Baka hinahanap ang ancient artifact sa bungo ko.

Sa gitna ng kaguluhan, may narinig akong kalabog sa loob ng bahay.

Biglang may sumigaw-

“SINONG MAGNANAKAW ’YAN?! MAY BARIL AKO DITO!!!”

Si Aling Baby, mukhang may baril nga. At hindi baril-barilan, ’yung legit! Baril na pang-gera!

“HUWAAAG!!! AKO ’TOOO!!!” sigaw ko habang lumuluha na ang mga mata ko, hindi na dahil sa takot, kundi sa emosyonal na trauma. “TINATAKASAN KO LANG ANG MANOK MONG NASA LEVEL NG DRAGON BALL!!!”

Pero hindi na niya ako narinig. Kasi sumigaw na naman ang manok.

“PAK!PAK!PAK!PAK!!!”

Tumalon siya sa likod ko. Naramdaman kong may mga kuko na nagsimula nang mag-Filipino massage sa batok ko, pero ’yung pang-exorcism version!

Habang tinatakpan ko ang sarili ko, habang umiikot na parang trumpo, habang humihingal na parang nanay sa Zumba, napaisip ako…

“KASALANAN TO LAHAT NG PISTENG NOAH!”

Pero walang oras ang drama. Walang iyakan, dahil ang manok, nasa likod ko pa rin! Parang siya si Cardo Dalisay na handa nang mambugbog!

Sa sobrang takot ko, tumalon ako paakyat ng bakod ng elementary school. Oo, ’yung may mga kalawang, alambre, at memories ng pagka-first honor ko nung grade 2, habang si Noah 2nd dahil nangongopya lagi sa akin.

Feeling ko si Spider-Man ako. Kung si Spider-Man ay may scoliosis, may almoranas, at walang insurance.

“Arrrgh, kaya ko ’to!!!”

Pero hindi ako nakalipad. Sumabit ang shorts ko sa alambre.

Dinig ko ang pagkapigtas ng short ko. Parang ginapang ng apatnapung daga na galing sa training camp ng hunger games. Naramdaman ko ’yung hangin sa puwet ko, fresh, malaya, at walang konsensya.

Ang likod ng shorts ko? Now showing, mga dre. Ang dignity ko? Naiwan sa sahig. Tinatadyakan ng manok.

Nakabitin ako sa bakod, exposed ang pwetan, habang ’yung demonyong manok nasa ibaba, tumitilaok pa!

Literal na nakataya ang buhay ko sa kahihiyan ng buong barangay. Kung may CCTV si Aling Baby, sigurado akong viral na ako.

At habang nakabitin ako roon, na parang banderitas ng fiesta, isang tanong lang ang sumagi sa isip ko.

“Lord, kung hindi pa ako kunin ngayon, pwede bang palitan na lang ng bagong shorts?”

Pero hindi pa tapos ang kalbaryo. Akala ko tapos na ang laban. Akala ko ligtas na ako at makakatakas na sa bangungot na may balahibo. Pagkababa ko ng bakod… nadulas ako sa basurahan.

Parang eksena sa pelikula. May pa-slomo habang dumulas at bumagsak.

BOOOOGSHHHHH!!!

Tumama ang puwet ko sa isang lumang tabo. May sumirit na misteryosong likido. Hindi ko alam kung tubig, langis, o ihi ng aso.

At hindi doon nagtapos. Sunod? Isang avalance ng basura na puno ng plastic, panis na gulay, at sirang sapatos. May kulubot na brief pa. At… Diaper. Hindi ko alam kung fresh, expired, o mula sa dinosaur era. Pero may amoy na di maipaliwanag. Kombinasyon ng patay na daga, kinain ng multo, at niluto sa pawis ng construction worker na iniwan ng asawa.

“BAKIIIIIT GANITOOOO ANG BUHAAAY KOOOO?!” iyak ko habang lumulubog sa tambak ng kalungkutan.

Nakapatong sa mukha ko ang isang plastic na may label na “Sinangag 2016.” May langaw na naghi-high five sa noo ko. Ang dignity ko? Wala na. Tinapon na rin kasama ng tissue.

Pero hindi ako sumuko. Tumayo ako nang mabagal pero dramatico. Parang bida sa teleserye na amoy kanal.

Tinakpan ko ang pigtas kong shorts gamit ang karton na may sulat na “Wag itapon dito, multa P500.” Wala na akong pakialam. Bitbit ko ang natitirang dignidad sa katawan ko, mga 3%.

Habang lumalakad ako palayo, may tumahol na aso sa malayo. At doon ko naisip… Baka kailangan ko na talagang magbagong-buhay o magpa-amnesia.

Hanggang sa… dumating ako sa kalsada malapit sa Tabuan. At doon. Doon ko nakita ang pinakamalupit na bangungot ng araw ko.

Si Noah, ang lalaking tinakasan ko. Nakangisi siya. Nakasandal sa poste na parang si Daniel Padilla sa low budget na rom-com.

Habang ako? Basang-basa ang buhok, amoy tae, at ang shorts ko… butas na parang kalooban ko.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang tsinelas. Napasinghap siya. “Para kang tanga.”

Ako? Halos mapaluha.

“Ano ba’ng ginawa mo, sumali ka sa Fear Factor?”

“Hindi… nakipag-date ako sa impyerno,” sagot ko habang tinatakpan ang pigtas kong shorts.

Sinipat niya ulit ako ng kaniyang tingin, saka suminghot sa hangin. “Uy may bago kang pabango ha… ‘Eau de Canal’.” Sabay tawa. ’Yung tawang may halong pangarap na ma-ospital ako sa hiya.

At doon. Doon officially namatay ang natitirang pride ko. Wala na akong natira kundi, trauma, at pangarap na sana magka-amnesia si Noah bukas at kalimutan ang lahat, including kung sino ako.

Tumalikod ako saka naglakad pero walang background music. Ang tanging tunog? Plok-plok ng tsinelas ko sa semeto. At langitngit ng dignity kong dinudurog.

THE END. Hanggang sa susunod na kabanata ng buhay kong sinumpa ng inahing manok, basurang buhay, at demonyong Noah na walang awa.

CHAPTER 5

Akala ko tapos na ang kalbaryo ko. Pagkabangon ko mula sa impyernong tambak ng basura, akala ko makakakuha na ko kahit kapiranggot na respeto mula sa mundo. Pero hindi, kasi nga, walang peace of mind sa buhay na ginawang low-budget sitcom ng tadhana.

Medyo maliwanag na habang papalakad ako sa Tabuan. ’Yung mga kabarangay naka-upo na sa bangketa, hawak-hawak ’yung kape sa tasa na parang extension ng kaluluwa nila, at syempre, naka-tune in sa all-access chismisan. Kung sino ang buntis, may utang, at kung sino ang mukhang ginahasa ng aswang kagabi.

Ako ’yon. Ako ang latest episode.

Ramdam ko ’yung tingin nila. Parang horror movie na ’di ko naman pinirmahan ang kontrata. May isang matanda pa na halos mabitawan ang tinapay niya pagdaan ko. Parang gusto niyang i-exorcise ang buong aura ko.

“Ay, kawawa naman ’yung lalaki… mukhang ginapang ng multo, tapos iniluwa sa kanal.”

Napakagat ako sa labi. Hindi ko alam kung gusto ko na lang magpalamon sa lupa o mag-request ng system reboot. Pero wala na, andito na ’ko. And what makes it worse? Eh di ang demonyo kong anino sa likod ko.

Narinig ko ’yung tawa niya. Yung tawa niyang parang sidecar ng demonyong natatawa sa kahirapan ng iba. Tumingin ako sa langit.

“Lord, ito na naman po siya. Hindi pa ba sapat ang trauma ko ngayong araw?”

“Sabi ko naman sa’yo ’di ba?” sabi niya, habang sinasabayan ako ng lakad. “Ihatid na kita. Asan ka pa makakahanap ng gwapo, macho, at may malaking titi na driver na hatid-sundo ka?”

Napahinto ako. Umikot ang eyeballs ko. Gusto ko siyang balatan ng buhay.

“Barumbado ka talaga!” singhal ko. “Kung di lang kita iniwasan, ’di ko sana natikman ’yung Chicken Apocalypse!”

Sumingkit ’yung mata niya, tapos ngumiti. ’Ngiting parang may pinatay siya pero di aaminin ang krimen.

“Iniwasan mo ko?”

Sabay lapit. Ilang pulgada na lang, eh parang scripted na ang layo ng mukha niya sa ’kin.

“Ganiyan na ba kalalim ang epekto ko sa’yo? Crush mo ko no?”

“IN YOUR DREAMS!” sagot ko. “Mas pipiliin ko pang mag-jackstone gamit ang tae ni Kabang kaysa magkainteres sa’yo!”

Tumawa siya.

“Grabe ka naman,” aniya. Sumabay na ng lakad. “Aminin mo na kasi. Gusto mo ko no? Kinikilig ako eh.”

Inikot ko mata ko. Kung pwede lang ipa-rotate ng 360° para mag-exorcism vibe.

“Bwisit ka.”

“Ano ba naman ’yan, Kai. Sabihan mo lang ako, magdadala ako ng bouquet.”

“Ng rosas?” sarkastikong tanong ko.

“Hindi. Ng balot… 18 days. O ’di kaya… itlog ko na lang.”

“HINDI NA KAILANGAN! OBVIOUS NAMAN NA NAKALAWIT NA ’YAN SA PAG-UUGALI MO!”

Tumawa ulit siya ng mas malakas.

Napatingin tuloy ’yung mga manang sa tabi ng sari-sari store. Yung isa napamura, “Ay! Mga kabataan ngayon, ang babastos!”

Pero nung nakita si Noah? Biglang napa-atras. Pasok agad ng bahay, parang nakita nila si Satanas on a joyride.

Nagmadali akong lumayo. Pero siyempre, ayun siya. Sumunod pa rin sa likod ko, parang curse na hindi mabura sa kasaysayan ng buhay ko.

“Nagagalit ka lang kasi kinikilig ka na,” bulong niya, dinikit pa sa tenga ko.

“Pumunta ka sa impyerno, Noah.”

“Teka lang, pa-book lang ako ng tricycle. Sama ka?”

Naglakad ako ng mas mabilis. Kung pwede lang magdisappear, ginawa ko na. Pero hindi. May isa akong unli-data ng perwisyo na nakasunod pa rin.

“Ano ba? Bakit ka ba sunod nang sunod sa akin?” singhal ko habang sinusubukang iwasan ang mga lubak at tingin ng mga kapitbahay.

“Hindi ah,” sagot niya na parang walang kasalanan. “Sinisigurado ko lang na hindi ka na naman mapariwara ng landas.”

“Excuse me? Akala mo naman kung sino kang moral compass.”

Tinuro niya ako mula ulo hanggang tsinelas. “Tingnan mo nga yang ayos mo. Tubig sa gripo dapat gamitin panligo Kai, di yung galing sa imburnal.”

Gusto ko siyang batuhin ng buong jeep. Nagtiim bagang ako saka napakamot na lang sa batok kahit wala namang kati.

“Wow. Salamat ha? Ang sweet mo talaga. Okay na ako. Pwede ka nang magdisappear at makipagbasketball sa diyablo!”

Tumawa siya nang malakas, ’yung nakakainit ng ulo.

“Hindi. Ako na ang guardian angel mo ngayon.”

“Guardian angel? Ganon?” Tumigil ako at hinarap siya. “Ano ’to, ‘Touched by an Unggoy’?”

“Naman,” ngumisi siya. “At your service! May pakpak nga lang ako sa kilikili.”

“Mas mukha kang ’guardian ng kabastusan! Sa baho mo, pakpak ba ’yan o pansala ng lason?”

“Pwede ring pampagana,” bulong niya habang kinikindatan ako.

Napaatras ako ng kaunti, parang allergic sa kaharutan. “Ayoko sa’yo. Huwag mo akong ganyanin.”

“Ayoko rin sa sarili ko minsan. Pero magaling ako eh, ang hirap hindi mahalin.”

“Magaling saan? Sa pagdudulot ng trauma?”

Tumawa siya ulit. “Trauma is love in disguise. Hindi mo lang matanggap kasi… gusto mo ko.”

“Excuse me?” Tumingala ako sa langit ulit. “Lord, isa pong kabayo. Sasakyan ko paalis dito.”

“Walang kabayo, pero puwede mo akong sakyan.”

“PUTANGIN–!”

“Teka lang,” singit niya. “Bawal bastos sa umaga. Dapat good vibes lang, like me.”

“Good vibes ka sa impyerno!”

“Pero ’di ba, kahit naiinis ka, hinahanap-hanap mo ’ko? Aminin mo, Kai. Sa lahat ng barumbado sa mundo, ako lang ang barumbadong may dimples.”

Napatingin ako. Pucha, may dimples nga!

Umiwas agad ako ng tingin. Hindi puwedeng matalo. “Dimples mo lang ang may silbi sa’yo. The rest? Pwede nang i-recycle.”

“Aba, concern ka na sa environment. Sweet mo naman, Kai.”

Sinubukan kong bilisan ang paglalakad, iwanan siya. Pero heto na naman. Parang asong nakakawala, smusunod pa rin.

“Bakit ba kasi ganyan ka? Anong meron ka at akala mo may karapatan kang maging main character sa buhay ko?”

“Kasi nga main character ako. Tapos ikaw yung love interest ko na mataray pero mahuhulog din sa’kin. Antay lang ako ng Chapter 10. Baka doon ka na magka-realization arc.”

“Sa Chapter 10, sana pinapatay ka na ni Author Pyhurrehunk para matahimik na ang timeline ko.”

Napahalakhak siya. Ako? Gusto ko na siyang hatawin ng bayong ni Aling Baby.

Pero habang naglalakad siya sa tabi ko, pa-kaway sa mga tanod na madalas humahabol sa kaniya, pa-ngiti na parang politiko sa fiesta, napaisip ako:

Ito ba talaga ang guardian angel ko… o ito lang ang parusa sa lahat ng kasalanan ko sa past life?

---

Mainit ang buong Tabuan. Amoy pawis, isda, at amoy pagka-bad mood ko.

Magda-dalawang oras na ako sa puwesto namin sa tabuan, bantay ng prutas at gulay, at alam mo kung magkano’ng benta ko?

Zero. As in, mas malala pa sa love life ko. At ano’ng dahilan? Simple lang. Si Noah, ang PUTANGINA!

Wala siyang pake. Nasa gilid lang siya ng stall, nakaupo na parang hari ng mga bwisit, ngumangatngat ng apple na hindi niya binayaran.

“Ano ka ba,” sagot niya habang ngumunguya pa. “Advance salary to.”

“Salary saan?!”

“Bilang guardian angel mo, syempre.”

Gusto ko siyang ihampas sa weighing scale.

“Hindi kita in-hire, hindi kita kailangan, at lalong hindi kita afford!”

Tumingin siya sa langit na para bang may Diyos na makikinig sa kanya ng seryoso.

“Ayoko rin naman talaga ng trabaho na walang benefits. Pero ikaw ’yung assignment ko eh. Kumbaga, cursed ka tapos ako yung gagabay sayo sa liwanag.”

Napapikit ako saka nagdasal. Hindi para sa patience, kundi para bumagsak na sana ang lighting, pero kay Noah lang.

“Alam mo ba? Dahil sa’yo, ni isang customer walang lumapit. Akala nila may holdapan dito. Pwesto ko ’to, hindi crime scene!”

Napatingin ako sa paligid. ’Yung mga tao, literal na umiiwas sa buong stall ko. May nanay pa nga na inatras ang stroller niya na may tatlong sako ng sibuyas.

Si Aling Mercy, tindera ng bawang sa kabila, sinubukan akong tawagin pero pagtingin niya kay Noah, bigla siyang nagkunwaring may sore throat. Ang galing!

“Noah, umalis ka na. Please. Bago pa ako batuhin ng ampalaya ng mga tao dito.”

“Ayoko,” ngumisi siya. “Guardian duties. Di ako puwedeng umalis sa side mo. Baka mapahamak ka.”

“Hindi ko kailangan ng proteksyon! Ang kailangan ko, customer!”

“Edi ako na lang bumili,” sabay kuha ng isa pang apple. “Ayan, dalawa na. Gano’n ako ka-supportive.”

“PUTANG–”

“Teka lang,” putol niya. “Bawal murahan sa tabuan. Magagalit si Kapitan. Sabihin mo na lang… mahal mo ’ko nang galit ka.”

Napakagat ako sa labi. Hindi sa kilig, sa inis. As in gusto kong balatan siya tulad ng sayote sa tapat ko.

“Seryoso, Noah. Kung hindi ka lalayo, ilalako kita. Bente pesos kada subo ng apple. May libreng sipa.”

Tumawa lang siya. ’Yung tawa niyang mayabang, bastos, at may kasamang dimples na dapat illegal na.

“Ang cute mo pag pikon, Kai. Parang… nag-aalburuto pero soft.”

“Shit! Huwag mo nga akong i-describe na parang tuta!”

“Pero cute kang tuta. Yung nangangagat kapag gutom.”

Napatingin ako sa kanya.

Tangina talaga niya mga dre.

Mukhang ma-highblood ako nang wala sa oras.

Hindi puwede ’to. Magpokus, Kai. Kailangan mong bumenta!

At habang pinipilit kong ayusin ang mga kamatis na wala namang bibili, narinig ko na naman ’yung paborito kong tunog…

CRUNCH!

Ngatngat na naman niya ang apple.

Seryoso, mga dre. Kung hindi siya umalis ngayong araw na ’to, baka bukas, magdildil na kami ni Mama ng asin dahil sa kahirapan.

“Wag mo ’kong sinisisi na parang ako ’yung peste sa kabuhayan mo,” asar-ngisi na sabi ni Noah habang inaayos ang pagkakaupo, para bang siya pa ang may-ari ng stall. “Wala ka lang talagang charm, Kai. Aminin mo, di mo alam kung paano magbenta.”

“Wow ha! Akala mo cute ka na niyan? Ang cute lang ng pagmumukha mo kung lalayas ka na.”

Tinaasan ko siya ng kilay habang halos manginig ang buto ko sa inis. “Akala mo kung sinong magaling. Puro ka pa-cute pero wala kang silbi. Kung ikaw ’yung produkto dito, expired ka na.”

“Hmm. Gusto mong i-try?” nakangising sagot niya. “Kung sino sa’tin mas magaling magtinda?”

“Wag na. Baka malanta at mapanis na lang ’tong mga prutas ko sa kahihintay ng ‘benta’ mong puro yabang. Ni singkong duling walang bibili sa ’yo!”

“Sure ka?” Nakangisi pa rin. “Baka mapahiya ka lang. Pag ako nakabenta, baka matulala ka.”

Nagtaas ako ng kilay, sabay akyat ng confidence ko to the heavens. Hindi ako papatalo sa isang lalaking ang talent lang ay ang panggulo sa buhay ko.

“Talaga! Sige, try mo!” sabay turo ko sa display ko ng mangga, saging, at kamatis. “Kung maubos mo ’tong display ko ngayong araw, makipag-date ako sa’yo!”

Tahimik siya bigla.

Tumingin si Noah sa ’kin, parang sinimot lahat ng oxygen sa paligid. Seryoso ang mukha niya, pero ’yung mga mata? Nagniningning. Para bang tinamaan siya ng jackpot sa pustahan.

“Sure ka, Kai?” tanong niya, mababa ang boses, parang naghahamon pero may halong landi.

“Sure na sure. As in, solid pa sa semento. Kasi imposibleng mangyari ’yan. Mas madali pang bumalik si Jose Protacio Rizal sa mundo ng mga buhay kaysa may bumili sa ’yo.”

Ngumiti si Noah. Hindi lang ngiti , yung tipo ng ngiti na may balak, at may evil plan.

“Game,” bulong niya. “Choke me, daady ang aabutin mo.”

“GAGO KA!”

At doon na nga nagsimulang tumayo si Noah.

Kinamay pa ang buhok niya pabalik, sabay ayos ng sando na parang magmo-modelo sa palengke. Wala namang bago… nakalumang sando siya, may butas, pero umasta na parang may shoot para sa Bench Body.

Binuhat ni Noah ang malaking troso sa gilid. Kalma lang ang kilos niya. Ako nakakunot ang noo. Iniisip kung anong katangahan meron siya. Akala ko iihawin lang ang sarili sa inip. Pero hindi.

Binalibag niya bigla ang troso sa kalsada!

At sa isang iglap… sumigaw siya, nagwild, at nag-amok.

Para siyang sinapian ng pitong demonyo, tatlong maligno, dalawang tikbalang, at isang ex na hindi pa rin maka-move on.

Hindi ko alam kung anong mas malakas. Yung sigaw niya, o yung bagsak ng panggatong sa kalsada na parang nagbukas ng portal ng impyerno.

Nag-ulap ang paligid ko. Parang nanlabo ang mata ko, hindi dahil sa luha, kundi dahil sa usok ng takot at kahihiyan.

Yung mga tindera sa kabilang stall?

Gulat na gulat!

May isa dun napaupo sa sahig habang sumisigaw ng, “Jesus is Lord! Jesus is Lord!” kahit hindi pa Sunday service.

May isa, iniwan ang stall ng itlog at biglang sumakay sa traysikel na walang driver. As in umupo lang sa loob at sinabing, “Sa kahit saan po! Basta malayo rito!”

Yung nasa stall ng walis, itinapon ang mga walis at sumigaw ng, “Bahala na kayong maglinis ng kasalanan n’yo!”

Zombie apocalypse? Maliit na bagay. Ito, riot na may halong exorcism.

May batang umiiyak, hawak ang saging, pero hindi alam kung ibebenta o ipupukpok sa ulo.

Nilingon ko si Noah.

Napapikit ako sa sobrang hiya at inis.

Pero ayun siya, umakyat pa sa maliit kong bangkito, tumambling pa konti sabay hampas sa mesa ng pakwan. Yung mga pakwan? Umikot. Yung basahan ko? Lumipad. Ako? Hindi na makahinga.

Bigla na lang siyang sumigaw.

“OYY!! MGA WALANG BILIB SA MUKHA NI KAI! DITO NA KAYO! PRESKONG PRUTAS, MAY HALONG PANANAKOT AT KAKULAY NG KAMATAYAN!”

Akala mo tapos na ang kagaguhan niya? Hindi pa. Hinabol niya ang mga mamimili. Binarubal pa!

Una niyang biniktima? Isang gay na gusto lang sana magpaload sa katapat kong stall.

“O, Berting!” sigaw niya. “Bumili ka ng limang kilong pakwan o pamamagain ko ’yang nguso mo tapos ilalagay ko sa batok mo!”

Si Berting? Namuti sa takot. Parang biglang nagka-lupus.

Walang reklamo. Bumunot agad ng wallet. “Kuya, limang kilo? Gawin ko ng pito! W-wag lang po kayo magalit. Mahal ko pa po ang career ko.”

Sunod? Isang Ante. May hawak nang saging galing sa kabilang stall. Tila tuod na nakatayo sa gilid. Nanginginig pa. “Manang Meding!” sigaw ni Noah. “Galing sa kabila ’yang saging mo?”

“Eh, mas mataba kasi ’yung-”

“Gusto mong mabugbog asawa mo? Sa tuhod? Para ’di na makapag-lakad buong buhay?”

“HUWAG PO! HUWAAAG!” sigaw ni Ante habang binibitawan ang hawak niyang saging na parang may rabies, sabay siksik ng saging ko sa eco bag niya. Wala nang kilo kilo. Naglapag ng 300 pesos sabay alis.

At hindi pa doon natapos. May isang lalaki, si Lando. Galing basketball. Pawisan, bitbit ang bola. Walang kamalay-malay. Pero nakita siya ni Noah.

“HOY! San ka pupunta?”

“Uuwi lang po…”

Pero huli na.

Bago pa siya makatakbo, binuhat siya ni Noah na parang sako ng bigas at nilapag sa harap ng stall ko.

“Bili ka ng kamatis. Wag kang maarte.”

“Kuya… anong gagawin ko sa kamatis?”

“Bili ka ng kamatis bago ko to ipasok isa isa sa pwet mo.”

Si Lando? Napaiyak. Napabili ng limang kilong kamatis habang hawak pa rin ang bola. Hindi pa rin niya alam kung anong krimen ang nagawa niya.

Higit sa lahat… may isang ale, gusto lang sana bumili ng toyo.

“Anong gusto mo? Toyo sa adobo o toyong ilalagay ko sa sugat mo pag nahulog ka sa kanal?” sabay hawak ni Noah ng talong na parang microphone.

Yung ale? “Noah, hindi ko kailangan ng gulay…”

“Tama! Kaya bumili ka ngayon para hindi mo kailanganin sa ICU.”

Nagkandarapang pumila.

Lastly, yung isa, bibili lang sana ng bawang. Napabili ng sibuyas, luya, sitaw, kalabasa, sigarilyas, pechay, at lahat ng gulay sa bahay kubo.

Wala pang trenta minutos ubos na ang paninda ko. As in literal, mga dre.

Wala nang laman ang mesa ko. Ang natira lang ay pawis ko, kaba at kahihiyan. May langaw pang dumapo pero agad din lumipad paalis, parang disappointed kasi wala nang makain.

Ako? Di makapaniwala. Hindi ko na alam ang mararamdaman. Parang tuod na na nakatingin lang sa mga mamimiling pawisan, takot, pero may hawak na eco bag na punong-puno ng prutas at gulay. Para kaming may bagong bukas na branch ng SM.

May batang umiiyak habang yakap ang pakwan. May ale na may hika pero naka-ngiti habang bitbit ang talong. Lahat sila parang… napilitan, pero satisfied.

Samantalang si Noah?

Balik sa pagngasab ng mansanas. Yung hindi niya binayaran.

“’Di ba? Sabi ko advance salary ’to bilang guardian angel mo.”

Napatingin ako sa kanya. Nanginginig ang boses ko at pawis na pawis. Hindi ko alam kung tatawa, tatakbo, o magsusumbong sa barangay.

“Hindi ka guardian angel, Noah,” bulong ko. “Ikaw ang paboritong alaga ng impyerno.”

“Bahala na, at least mag-date tayo.”

CHAPTER 6

Sino’ng mag-aakala na mauuwi sa barangay hall ang eksena kanina sa Tabuan?

Lahat kami ngayon na mga vendors pawang mga mukhang basang sisiw na tinanggalan ng self-worth. Nagtipon kami sa harap ni Kapitan Lucio, na parang principal sa flag ceremony. Habang kaming lahat, pawisan, may putik sa pantalon, at amoy tinapunan ng hilaw na isda. ’Yung iba, nagco-cold compress pa ng yelo sa noo.

Bakit?

Dahil sa kagagawan ni Noah. Yung hayop na ’yon.

Hindi ito barangay assembly at outreach. Ito’y rally ng mga sugatan, luhaan, at traumatized na vendors. May dalang ebidensya, luha, at galit na galing sa kaibuturan ng bituka.

“Ay, Kap! Tingnan niyo po oh!” sigaw ni Aling Mercy, habang inaangat ang palda niya. Hawak-hawak ang tuhod niya na may konting galos, at bukol pero OA ang drama. “Nadapa ako sa gulat nang ibalibag niya ang troso sa gitna ng kalsada! Akala ko bomba! Akala ko umatake na naman ang Abu Sayyaf!”

“HAHAHA!” may humagikhik sa likod. Si Balong ’yun na tambay. Wala naman siyang ambag sa eksena dahil wala siya sa Tabuan kanina. Lahat tumingin sa kanya na parang may balak siyang isama sa reklamo.

“Tumawa ka pa, gago!” singhal ni Aling Mercy, habang hawak hawak pa rin ang tuhod.

“Kap, ako po ’yung nadulas sa kanal!” Sumingit si Mang Andoy, may hawak na isang basa at pigtas na tsinelas. “Tumakbo po ako kasi akala ko may holdap, ’yon pala, kamatis lang pala ni Kai ang gustong iparada nung hayop!”

Kamatis na naging sanhi ng emotional damage. May ilang umiyak. May isang nahilo. May bata pa nga na tumili kahit di niya alam kung bakit.

“Kap, tingnan n’yo po ’yung blouse ko!” Si Ate Liza na parang galing mall show. “Punit! Pinunit po ’yan dahil sa mga nilalang nung nagsipaktakbuhan kami kanina! Akala ko pipilahan na ako sa casting ng teleserye. Pero hindi! Hindi po pala ako artista! Ako po pala ang stunt double ng kapalpakan ni Noah! Pinilit niya akong bilhin yung mga kamote ni Kai. Isang sako ’yun! Aanhin ko ’yun? Pati pambayad ko sa kuryente nawaldas ko tuloy!”

Sabog ang make-up niya, sira pati ang bangs.

Napapikit si Kapitan Lucio. Nandun ang pagod sa mukha niya. Yung pagod niya parang hindi kaya ng Bioflu.

“Teka… siya lang ba ’tong inireklamo n’yong lahat?”

Sabay-sabay silang tumango.

May isa pang matandang babae sa likod na humagulgol na lang bigla. “Wala po akong reklamo… gusto ko lang pong umiyak.”

Wala nang makaimik. Tanging si Kapitan na lang ang nagtanong…

“Anak ba ng demonyo yang si Noah?”

At may sumagot mula sa likod, “Anak siya ng multo ng gulo, Kap.”

Tahimik lang ako sa gilid, feeling innocent bystander na na-frame sa gulo.

Bwiset talaga ’yang Noah na ’yan!

“Kap, pakikulong na po si Noah habang buhay!” Sigaw ng isa, punong-puno ng conviction.

“Ipako sa krus ngayong Semana Santa!” Dagdag pa nung isa na mukhang nagbasa ng Bibliya habang galit.

“I-exile sa Dapitan gaya nung ginawa nung mga Kastila kay Rizal!” May history buff sa likod, mukhang hindi nakamove-on sa Sibika’t Kultura.

“Gapusin at i-cargo sa Fast Cat patungong Malaysia!”

Nagtatawanan na ’yung mga tanod.

Parang may brainstorming session sa impyerno ang aking mga ka-baranggay.

Si Kap, mukhang tuluyan ng ginupo ng stress at migraine. Dahil ang barangay? Hindi na barangay. Ito na ay support group ng mga na-trauma kay Noah.

Ang masama? Wala si Noah dito. Nung dumating kanina ’yung mga tanod sa Tabuan para hulihin siya, sumibat agad parang ninja. Now you see me, now you don’t.

“Kap, kung may wanted poster po sana, pa-print niyo na mukha niya. Lahat ng anggulo.” Seryoso ang nagsabi.

Ako?

Gusto ko nang umuwi at matulog. Diyos ko! Sobrang dami kong kamalasan ngayong araw. Gusto ko lang ng tahimik na buhay.

Pero hindi.

Hindi talaga ako pinalalaya ng kapalaran dahil sa gagong barumbado na ’yon. At kahit isang salita, wala akong sinabi. Wala akong ambag. Pero lahat sila… Galit na galit. At sa likod ng isip ko? Tangina, mga dre. Sana huwag na siyang bumalik.

---

Tahimik ’yung bahay pag-uwi ko. Pagbukas ko ng pinto, may nakapaskil na papel. Di man lang nag-text. Sulat-kamay pa talaga.

“Anak, hindi muna ako makakauwi. Inatake na naman ng highblood si Lola Seding mo. Pakitingnan na lang ’yung kalan at huwag mo sunugin ’yung bahay. –Mama Lorna “

Well… at least hindi si Noah ang iniwan sa pinto. That’s a win.

Aba, ito na ’yung pagkakataong makapagpahinga! Peace of mind unlocked!

Mag-isa lang ako ngayon. Ibig sabihin, payapa at walang ingay. Walang amoy tabuan. Higit sa lahat, walang Noah na parang unpaid intern ng kamalasan.

Nag-saing ako, pagkatapos nagprito ng tilapia.

Habang kumakain ako, replay ng buong umaga ang umiikot sa utak ko. ’Yung sigaw ni Aling Mercy. ’Yung tsinelas ni Mang Andoy na may sariling side story. ’Yung blouse ni Ate Liza na mas may drama pa sa MMK. At siyempre, ang favorite kong bangungot, si Noah.

Hayop talaga ’yon.

Pagkatapos kong kumain, niligpit ko agad ’yung mga plato. Nagdesisyon ako na i-detox ang katawan at kaluluwa. Naligo ako. Like, mahabang paligo. Yung parang sinasabon ko rin pati ’yung bad memories.

Tapos ayun… Hubot-hubad akong lumabas ng banyo.

Oo, walang towel. Wala akong pake. Kung may multo mang makakita, bahala sila.

Naglakad akong parang bida sa shampoo commercial. May pa-hawi pa ako ng buhok kahit basa pa ang bangs ko at malagkit sa noo.

Pero instead na fresh look, mukha akong pagod na earthworm na may trauma.

Sa wakas, umakyat ako sa kwarto. Pagbukas ng pinto, akala ko makakatulog na ako ng tuloy-tuloy. Akala ko lang pala. Dahil sa sandaling sumara ang pinto, bumulusok sa akin ang pagod.

At ayun na nga. Kailangan kong mag-stretching.

Una, sinipa ko ’yung hangin sa kanan. Ramdam ko ang malamig na hangin sa nakatiwangwang na bayag ko. Tapos tumalon-talon pa ako sa lugar. Pagkatapos, tumuwad ako. Oo, tumuwad ako. As in full-on “downward dog” kahit di ako flexible.

Inabot ko ang sahig habang pikit ang mga mata. Damang-dama ko pa ang moment, may sound effect pa akong…

“Ughhh… saraaap…”

May pa-ikot-ikot pa akong balakang.

May pa-split konti habang nakatuwad. Naka-pose pa ako na parang sinasapian ni Mother Earth. As in ’yung form ko? Parang nangaanyayang barilin ako ng dignidad ko.

At doon, sa gitna ng aking spiritual stretching session, na parang sinasayawan ko na si San Pedro habang naka-split sa sahig.

Biglang-

“Uhm-”

Hah?!

Ayyyy!

Pakshet!

May umubo sa likuran ko. May tao! May saksi ng lahat ng kahayupan ko.

Tila bumagal ang mundo. Dahan-dahan akong tumuwid at lumingon sa likod.

Putangina, mga dre!

Naka-steady si Noah sa likod ng kurtina, parang multo sa horror movie pero mas bastos. Pawis na pawis siya. Short lang na maong ang suot. Mukhang hinabol siya ng tanod pero kailangan magmukhang sexy habang tumatakas ang outfit.

At eto pa. Nakangisi siya sa’kin. Kita niya ako sa kagagahan ko!

Parang gusto kong ma-disapparate. Kasi, anak ng lechon kawali, narealize ko lang. Nakatuwad ako. Tapos hubad pa habang nag-istretching. At lahat ng yun napanood ni Noah.

Gusto ko nang mahimatay sa kahihiyan.

Pati ang kaluluwa ko parang lumabas muna saglit para lang sabihing, “Tanga ka. Hindi ka na malilinis ni Jesus.”

“ANAK NG-”

Pero bago ko pa maipagsigawan ang pangalan niya sa buong barangay at tawagin ang mga tanod, mabilis siyang sumugod sa’kin sabay takip sa bibig ko.

“H’MMMPPHH?! HMMPH!!”

Nagpupumiglas ako, pero ang hayop? Mas malakas, mas mabilis, at mas bastos.

At dahil siguro minamalas talaga ako ngayong linggo, natabunan ng basura, tinoka ng manok, at ngayon eto pa… natumba kami.

At sa kung anong klaseng kabobohan ng tadhana, nakapatong na siya sa’kin.

Ako …padapa. Siya …nakadagan. Ako … feeling pandesal na naplanking sa gitna ng kalsada. Siya naman, parang batang tuwang-tuwang may nadaganang palaman.

Flat na flat ako sa sahig.

Ramdam na ramdam ko ang init ng katawan niya. Shit! Wala nga pala siyang suot na damit! Tapos pawisan pa!

“ALIS! PUTA KA.” Pilit kong bulong habang naka-mukha sa sahig. Pero dahil may palad pa rin siya sa bibig ko, ang lumabas lang ay parang tunog ng sinasakal.

“NGGHK-MMMPHHHH!”

Tapos ang gago? Huminga pa malapit sa batok ko. Mainit, saka mabango, parang demonyong may BreathMint. Kinilabutan ako sa di malamang kadahilanan!

“ALIS!” sigaw ko, habang ang mukha ko eh nakadiin pa rin sa sahig.

“Basta wag kang sisigaw at ipaalam sa mga tanod na nandito ako,” aniya habang ramdam ko pa ’yung hininga niya sa batok ko. Tangina, ba’t parang may thrill?

“HAYOP KA! ARAY! ARAY!” Nadiin ang bayag ko sa sahig.

Yes. Nadiin ang bayag ko. Walang prenong pagdampi. Walang grace period, kundi diretsong salpok. Parang may nag-volleyball spike ng itlog ko pababa.

Napamura ako. Then napahinga ng malalim.

“Aray…”

Kasabay ng pagkakapit ko sa sahig, yung palad ko, nakadikit sa sahig, habang yung noo ko, nakatuon sa sahig. Kaluluwa ko, lumilipad na pa-heaven.

“Oo na! Aray! Aray! Hindi ako sisigaw! Punyeta!” Napapikit ako sa sakit.

Tapos bumitaw siya saka tumayo. Nakangisi siya sa’kin na para bang may bayag siyang hindi nadurog. Samantalang ako, nasa sahig pa rin, gumulong sa pagilid.

“Anong ginagawa mo dito, ha?! “ Umiiyak na yung tono ko, hindi dahil dramatic ako… Kundi dahil sa trauma.

Pero si Noah? Umupo pa sa kama ko. Legs spread. Walang hiya.

“Dito ako matutulog.”

Kagagohan, ’di man lang ako tinanong. Wala siyang “pwedeng makitulog?” Walang “okay lang ba?” Literal na nag-declare ng sovereignty sa kama ko.

“Dito ako safe. Dito ako hindi hahanapin ng barangay,” dagdag pa niya.

“Safe ka sa impyerno!” sigaw ko habang pinupulot ang shorts ko sa sahig. Gamit ang isang kamay, tinakpan ko ang titi ko, kasi, nakita ko kung paanong tiningnan niya ’yun.

With matching ngisi.

Kabanas! Anong klaseng kahihiyan ’to? Hubad ako, sa harap ng kaaway ko. Kung may ikakamalas pa tong buhay ko, ito na yun.

“Sa dinami-rami ng kwarto sa barangay, BAKIT SA’KIN?” sigaw ko.

“Eh ikaw lang may electric fan,” sagot niya na parang obvious na obvious. Sabay bagsak sa kama ko. Walang paalam, parang siya may-ari ng kwarto ko.

“Lumayas ka, Noah. Lumayas ka habang may respeto pa akong natitira sa sarili ko!”

Tumawa siya. Tanginang tawa ’yun. Yung bastos, at may echo ng trauma.

Dumapa siya sabay tingin sa ’kin. Nakangisi pa rin. “Gusto mong isigaw sa barangay kung nasaan ako?” sabi niya, habang nakatingin sa akin na parang si Satanas nagka-six-pack.

Gusto ko lang matulog. Gusto ko lang ng tahimik na gabi. Pero anong meron? Ha? Ano nga ulit meron? Ako, nakahubad, masakit ang bayag. May usisero sa kama ko. At wala na akong dignity.

Kasama ko ngayon sa kwarto ang mismong pesteng karakter sa buhay ko. Habang nakatalikod ako, inaayos ang kurtina, ramdam ko ang tingin niya. Parang sinusukat kung ilang inches ang pride ko.

Napabuntong-hininga ako. Sana panaginip lang ’to. Pero hindi. Kasi kung panaginip ’to, sana ako yung dominant.

Eh eto ako ngayon, biktima ng isang free loader na may dimples!

CHAPTER 7

Oras na para matulog, pero bakit parang ako ’yung pinapahirapan ng buong barangay?!

Ako na nga ’tong nawalan ng privacy, ako pa ’tong namanhid ang bayag kanina, nilalagyan ko pa ngayon ng punda ang unan ng hayop na ’to.

Naglatag pa ako ng banig sa sahig para sa kaniya na para bang ako ang nanay niyang nagalit pero concerned. Tapos siya, heto… nakahiga na sa kama ko as if ’yung katawan niyang barumbado ay may VIP access sa mismong kama ko.

“Uy! Uy! Ano ’yan?!” tanong ni Noah, habang umupo na parang tropang tambay sa overpass.

“Banig, tanga ka ba?” sagot ko, sabay inis na bato ng unan sa tapat ng mukha niya.

“Bakit?”

“Sa sahig ka.” Straight to the point kong sabi. Ayoko na ng kaartehan.

Bigla siyang ngumisi na parang may demonyong nagbubunyi sa ilalim. “Malaki naman kama mo, ah. Tabi na tayo.”

Pakshet! Hindi!

“Promise, di ko hahawakan titi mo,” dugtong niya.

Namutla ang kaluluwa ko.

“PUTANGINA MO NOAH!” asik ko sabay hawak nang madiin sa banig sa sobrang tensyon. Ang buong pagkatao ko? Naglog out bigla, mga dre.

Alam mo ’yung pakiramdam na nagising ka sa bangungot tapos bangungot pa rin pala sa totoong buhay? Ganun.

“Tingnan mo ’ko oh, mukha ba akong manyak?” sabay higa ulit sa kama.

“Oo!” Walang kagatol gatol kong sabi. Kailangan ng truth bomb sa eksenang ’to.

Tumawa lang siya. Yung ubod ng bastos na tawa na may halong gigil at landi.

“Grabe ka naman sa’kin. Dati nga gusto mo pa akong binobosohan habang umiihi ako sa bintana di ba?”

“In your dreams!”

Pumikit ako saka nagdasal sa mga ninuno. Please lang, sana magising ako sa alternate timeline kung saan wala si Noah sa buhay ko.

Pero hindi. Naririnig ko pa rin ’yung kaluskos ng banig sa sahig. Ayun na. Salamat naman at doon na siya humiga.

Tumingin siya sa akin. Medyo seryoso na, pero, ’yung mata pa rin niya may dalang kabastusan.

“Relax. Hindi kita papatulan hangga’t di mo ako pinapatulan.” Tapos ngumisi na naman.

Ako? Nakatingin lang sa kaniya. Tulala ako mga five seconds. Hindi dahil kinilig ako. Na-shock lang ako sa level ng kasabawan niya.

Ang kapal ng mukha. Kaasar!

“Goodnight, Kai. Kung may maramdaman kang matigas, imagination mo lang ’yon.”

Putangina talaga, mga dre. ’Tong lalaking ’to, may utak ng meme page.

Humiga na rin ako, nakapikit, pilit nilulunok ang inis, kaba, at konting… huy walang kilig ha?!

Pero sa totoo lang… Bakit parang ang init ng katawan ko?

Akala ko may peace and quiet na akong makukuha kahit konti. Pero hindi. Kasi bakit nga ba magkakaroon ng katahimikan kung kasama ko ang embodiment ng kabastusan?!

Tahimik lang ako, nakatalikod sa gawi niya, pilit kumakapit sa konting sanity na natitira sa sistema ko. Tapos biglang… narinig ko ang ’ click’ na tunog ng buckle ng sinturon ni Noah.

Pagharap ko, ayun na. Tumayo siya saka seryosong naghubad ng maong shorts sa harap ko.

Tumambad sa’kin yung puting brief niya, mga dre! Kita singit, kita hita, at kita lahat! Eh ako?! Hindi ako prepared!

“ANONG GINAGAWA MO?!” halos masamid ako sa laway ko sa gulat.

In fairness, mukha siyang kalmado. Wala siyang ka-hiya-hiya sa katawan. Parang normal lang ’to sa kanya.

“Mainit, Kai.” sabay scratch sa bewang niya. “Saka di ako makatulog nang may suot.”

“’Di ka makatulog nang may suot?! Ano to? Porno?!” gulantang na tanong ko. “Magdamit ka!” halos masigaw ko habang nilalapit ko unan sa mukha ko na parang shield.

Ngumisi lang siya. “Arte mo naman. Nakita mo na nga burat ko dati eh.”

Sabay higa sa banig na naka-brief lang. Walang pake, walang moral compass, at wala ring hiya sa balat.

“PUNYETA KA TALAGA!”

Pumikit ako, pilit kinakalimutan ang visual na gusto ko nang ipabura sa utak ko pero ayaw matanggal.

Tapos ayun pa.

“Saka kung gusto mo, bosohan mo ako Kai. Pag nakatulog na ’ko, gapangin mo na ’ko. Isiksik mo kamay mo sa brief ko. Promise di ako gagalaw. Magkunwari lang akong tulog.”

Jusko!

Naramdaman ko ang pag-init ng mukha ko. Hindi ko alam kung dahil sa galit, kaba, o ’yung imagination ko na dapat hindi tumatakbo pero andun na sa second lap ng karera.

“Ulol! Di ako manyak kagaya mo!” Nanginginig ang boses ko. Hindi dahil sa takot. Hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa tukso ng demonyo sa harap ko.

Tinakpan ko sarili ko ng kumot. Pumikit ako habang nakadeep breath. “Lord, alam ko po may mga pagsubok kayo, pero bakit ganito? Naka-brief po siya, Lord. Nakabalandra pa yung singit!”

Habang naka-pikit ako, naririnig ko pa ’yung relax at malalim na paghinga niya. Parang… inaakit pa rin ako kahit wala siyang sinasabi.

At ako? Naglo-loading pa rin. Pero sabi ko sa sarili ko… “Wala akong gagawin. Hindi ako bibigay. Hindi ako makiki-brief sa fantasy niya.”

Pero kung ganito ang gabi ko gabi-gabi… Paano pa ako makakatulog nang payapa, Lord?!

Tahimik na siya. Tahimik na ang paligid, madilim, at sa wakas, medyo nakakaramdam na ako ng antok.

Tapos, biglang kumulog nang napakalakas ang langit.

Napakislot ako. Hindi dahil takot ako ha, kundi nagulat lang talaga. Natural ’yun. Tao lang ako. Pero ayun na nga, kusa na gumalaw ang katawan ko. Sumilip ako sa ilalim ng kumot, dahan-dahan, parang tanga, para tingnan kung gising si Noah.

Sana tulog. Sana hindi niya ako nakita.

“Takot ka rin sa kulog noh?”

Bwakanangshet, mga dre. Gising pa siya. Naka-dilat at naka-ngisi pa.

“Hindi!” Mabilis na tanggi ko, sabay balik sa pagkakakubli sa kumot. “May dumaang pusa lang.” Oo, pusa. Baka may cat spirit sa kwarto. Malay mo.

“Pusa, huh?” Narinig ko ’yung halakhak niya. “Baka gusto mong yakapin ako, Kai. Ayos lang. Di ako aatras.” Sabay dagdag pa ng lason, “Tsaka available pa rin tong titi ko para hawakan mo, kung gusto mo lang naman.”

Lintek talaga!

“Bastos ka talagang barumbado ka!”

Nakakabanas! Pero hindi ko rin mapigilan ’yung pagkapikon ko sa sarili ko dahil… Bakit gusto kong ngumiti?

Nagkulong ako lalo sa kumot. Pilit akong pumikit saka huminga nang malalim. Kulang na lang suntukin ko sarili ko.

“Wag ka na mahiya,” narinig kong sabi niya.

Ayy! Di pa rin tumigil?!

“Tulog na ako. Pero kung magpapanggap kang may ‘nightmare’ tapos yayakap ka sakin, papayag na ako. Walang problema.” Tapos bumuntong-hininga siya, kunwari pagod, kunwari sincere… “Hindi kita huhusgahan, Kai. Lalaki ka rin. May needs.”

Napamura ako sa isip ko.

Tulog na dapat ako. Pero eto ako ngayon, nagdidikta sa sarili ko ng mga dahilan kung bakit hindi ako dapat lumapit sa kanya.

Una, bastos siya.

Pangalawa, gago siya.

Pangatlo, BARUMBADO SIYA.

Pero bakit parang sa kabila ng kabastusan niya, parang gusto kong… sumabay?

Sinakal ko sarili ko gamit ang unan. Pinipigilan ko sarili kong ngumiti.

“Okay ka lang dyan?” narinig kong tanong niya ulit. “Baka naman nasobrahan ka sa pagdedeny. Gusto mo ng tubig? O gusto mo ’tong titi ko, pramis mas madaling lunukin ang katotohanan-”

“Kung di ka titigil sisigaw ako at papuntahin ang mga tanod dito.” Tumalikod ako, kunwari galit na galit, pero naka-kumot pa rin.

“Bakit ba? Concerned lang ako sa’yo,” sagot niya. “Tsaka ikaw ’tong sumisilip sakin kanina. Ako lang naman ’to. Yung crush mo.”

“DI KITA CRUSH!”

Napatawa siya.

Lintek, mga dre. Bakit ganito. Bakit parang mas delikado ’yung nararamdaman ko kesa sa kulog.

---

Nagising ako ng alas-tres ng madaling-araw. Idinilat ko lang yung mata ko kasi parang may mali. Parang may mali sa hangin. Parang… may mali sa pressure ng kwarto.

Naramdaman kong may braso sa tyan ko. Tumingin ako nang dahan-dahan at paunti-unti.

Lintek! Si Noah, nasa tabi ko na. Nakayakap siya sa’kin. As in may mukha sa batok ko. As in may… may matigas na bagay na nakadiin sa tagiliran ko.

I’m having a nightmare!!!

“OH MY GOD!”

Hesterikal ang utak ko. Kasi literal na hindi ako makagalaw.

“Siya ba ’to? Bakit nasa kumot ko? Bakit nasa tatlong sentimetro lang ang layo ng mukha niya sa leeg ko?!”

At higit sa lahat… Bakit nakadantay yung hita niya sa’kin?!

“AAAAAAHH!!!” Internal scream lang. Kasi baka magising. At ’pag nagising siya, paano kung… paano kung… bigla niya akong halikan?!

Hindi! Hindi ’yun ang dapat problemahin ko.

Ang problema ko… yung titi niya. Yung titi niyang matigas na parang may sariling career goals. Parang may sariling utak. Hindi lang basta matigas na parang sundalong naka-standby sa giyera. Matigas na parang sinadyang i-press sa tagiliran ko para maramdaman ko talaga ang presence niya.

Ang lakas ng kabog ng dibdib ko pero hindi dahil sa kaba. Hindi rin dahil sa kilig. Ewan di ko maintindihan.

Bakit siya matigas?! Bakit nakatapat sa tagiliran ko?! At bakit… BAKIT ANG INIT?!

Ramdam ko yung pulso. Parang heartbeat pero sa maling parte ng katawan.

At ako? Eto ako… nakahiga, nakadilat, parang may epilepsy pero sa kaluluwa. Di ako makagalaw. Kasi baka pag gumalaw ako, mas dumikit o baka gumising siya… tapos magka-eye contact kami… tapos…

Gago Kai, anong ginagawa mo sa buhay mo?!

Sino ba ’ko para tulugan ng barumbadong may matigas na burat at nakayakap pa sa akin?! Tapos nasa iisang kumot lang kami?! Parang eksena ’to sa Wattpad pero Rated SPG.

At eto pa… Hindi ko masabing ayoko. Kasi somewhere sa utak ko may isang maliit na boses na sumisigaw ng…

“Gusto mo yan, ’no?! GUSTO MO YAN, KAI!”

Mainit ang mukha ko, para akong sinampal ng napakaraming kabastusan sabay-sabay.

Tulog pa rin si Noah, o at least, mukhang tulog. Pero bakit bigla siyang nag-stretch?

Yung tipong buong katawan niya, parang sinaniban ng yoga instructor. Umungol pa ng konti…lowkey sexy, highkey nakakabaliw … tapos umayos ng pwesto.

At guess what?

Mas lalo siyang dumikit. As in, dikit na dikit sa’kin! Yung hita niya, ngayon literal na nakasandwich na ’ko. Parang hotdog ako sa gitna ng init at burat. At ang titi niya? Nag-adjust din.

Nag-freeze ako lalo. Parang character sa video game na nag-lag habang ina-atake. Ramdam na ramdam ko na siya. Yung init, yung bigat, at yung… existence.

At yung stretch niya, parang sinasadya. Parang… “Oops, sorry, hindi ko sinasadyang i-rub ang buong katawan ko sa ’yo habang tulog ako.”

Pakshet! Tulog nga ba talaga?!

Nag-breathe ako ng malalim. Inhale, exhale. Dapat kumalma ako. Pero paano?! Paano ka magiging kalmado kung may barumbadong lalaki, naka-brief lang, naka-dantay sa ’yo, at parang may sarili nang plot ’yung burat niya sa tagiliran mo?!

“Kai, be strong,” bulong ko sa sarili ko. “Think holy thoughts. Alalahanin mo si Mama Mary. Huwag kang magpadala sa burat.”

Pero… Bakit parang gusto kong gumalaw nang konti? Hindi para gumanti ha! Para lang… Para lang “accidentally” makaramdam pa ulit. Yung konting galaw lang, parang… “Uy sorry, naipit yata hita ko.” Pero ang totoo, gusto ko lang malaman kung gano kahalata ang matigas.

“Putangina kai!” sinakal ko sarili ko mentally. “Ano’ng nangyayari sa ’yo?!”

Pero hindi ko rin kasi maintindihan… Bakit parang… hindi ko na gustong gumalaw. Bakit parang okay lang akong manatili sa pagkakaganito? Bakit parang safe ako sa yakap niya, kahit barubal siya? Bakit parang… gusto ko ’to?

Biglang umungol ulit si Noah. Mahina, pero raspy. Tapos bumuntong-hininga, sabay lalong isiniksik sarili sa akin.

Heto na. Mamamatay na yata ’ko sa hiya, at sa lahat. At kung magising man siya, edi wow. Sana hindi niya maramdaman ang tibok ng puso kong parang gusto nang kumawala sa rib cage ko.

Pero bakit nga ba kami nasa isang kumot? Sino’ng nag-imbita sa kanya dito? Bakit ang lambot ng yakap niya pero ang tang ina ang taas ng tension?!

Gusto ko siyang itulak. Gusto kong sumigaw ng “HOY! AKALA KO SA BANIG KA!”

Pero hindi ko magawa. Nanigas lang ako na para bang mummified hotdog.

Kasi ’pag gumalaw ako, baka magising siya. At pag nagising siya, baka malaman niyang gising na ako. At pag nalaman niyang gising na ako, baka mag-usap kami.

Hindi ako ready, mga dre.

Saka, ano ba ’to? Bakit parang humihinga siya ng malalim sa batok ko?! Yung tipong parang… inaamoy ako.

Pero… Pero kahit ayaw kong aminin… Ang sarap sa pakiramdam.

Tae na yan!

CHAPTER 8

Dahan-dahan akong gumalaw. Gusto ko lang makawala sa yakap ng hayop na ’to. Ayokong magising siya. Ayokong mapansin niyang kumakabog na ’yung dibdib ko.

Hindi ako kinakabahan. Erase ko na ang thought na yun! Pweh! Tangina lang talaga siya. ’Yun lang. ’Yung buong paliwanag ko.

Tumayo ako agad. Tuwid na tuwid ang likod habang tinutupi ko ang kumot. Walang nangyari, pero may nangyaring psychological damage sa part ko.

Tahimik sa kwarto. Ang naririnig ko lang ay huni ng ibon sa labas. May patak ng pawis sa noo ko habang nagpi-pretend akong unbothered.

“Huy,” malamig na sabi ko habang inaayos yung banig na iniwanan niya sa sahig. Bagong gising siya sa kama kong hindi naman niya kama. “Gising ka na? Umuwi ka na.”

Napatingin siya sa’kin nang walang guilt at hiya, parang siya pa ’yung may titulo ng lupa ng bahay namin.

“Umuwi? Saan?” sabay hikab. “Gusto mo ba akong ipa-tanod, Kai? Dami ko nang record sa barangay. ’Pag nakita pa ’kong umuuwi ng madaling-araw, baka isipin nila multo ako ng ex nilang hindi makamove on.”

“Potek, Noah… hindi mo ’to bahay,” sagot ko, pilit kalmado.

“Eh ’di gawin nating bahay ko rin ’to.”

Sabay higa ulit, kamay sa batok. Pa-cool at papogi pa ang animal.

“Pwede akong maghugas ng pinggan. Magluto, saka yakapin ka tuwing gabi. Bonus massage pa, kung gusto mo. Package deal.” sabay kindat.

Lokong yan, may kindat talaga. May pa-lover boy effect.

Pweh!

Napamura na lang ako sa sarili ko. Gusto ko siyang ihagis palabas gamit lang ang mental powers ko, kung meron nga lang.

Hindi ako naaapektuhan. Hindi ako bibigay. Never!

Nauna na siyang bumaba kasi naiihi daw. Ako pa ang pinagligpit ng hinihigaan niya. Kakapalan ng mukha, legendary talaga!

Maya-maya, bumaba na rin ako. Pero imbes na amoy aroma ng umaga o kapeng barako ang sumalubong sa ilong ko, eto agad.

Pritong tuyo at itlog. Tapos… may naamoy akong panganib.

Pagpasok ko sa kusina, muntik ko nang mabitawan ang damit ko pangligo. Si Noah, nasa harap ng kalan. Nakatalikod siya sa gawi ko. Naka-puting brief lang siya, parang di tinatablan ng lamig ang punyeta. At may hawak pa na sandok na parang siya ang hari ng kusina.

“Sino ka? Diyos ng almusal?”

“Anong ginagawa mo?” tanong ko, kalma lang ang boses kahit gusto ko nang murahin ’yung pagkatao niya.

“Pinagluluto kita ng breakfast, honey. Part ’to ng duties ko bilang guardian angel mo. Assigned sa kusina, hindi sa langit.”

Tumingin siya sa’kin, ngumiti pa. “Classic combo ’to. May tuyo at itlog. Gusto mo ba ng maalat o sunog-sunog? O itong itlog ko? Maalat din ’to.”

Sabog utak ko, mga dre! Walang katapusan ang kabastusan ng lalaking ’to.

“Gusto ko umalis ka na,” sagot ko, kunwaring di natigilan sa “honey.” Kaabnormalan naman talaga. Made-up pet name? Kasama ba ’yan sa meal plan?!

Ngumiti lang siya.

Nilapag niya ang dalawang pinggan. May tuyo, may itlog, at may kanin. May ketchup pa sa gilid na parang five-star plating daw.

“Para sa’yo ’tong may ketchup. Kasi sweet ka.”

Lah! May dialogue pang ganun.

“Baliw ka ba?” sagot ko, pero umupo ako. At kumain ako. Ano ’to, Stockholm syndrome with rice?

Umupo na rin siya sa tapat ko, dala pa ang sandok. Pilit kong iniwas ang tingin doon sa titing nakumbok sa ilalim ng brief niya. Siya? Parang wala lang, parang hindi bastos ang buong sitwasyon.

Napansin ko na mas malaki ang share niya sa scrambled egg kaysa sa binigay niya sa akin.

“Ang laki ng itlog mo, ah,” sabi ko bigla, malakas at walang preno.

Napatingin siya kapagkuway ngumiting may balak. “Gusto mo tikman?”

“Tangina mo!” Sarili ko ang gusto kong itapon sa bangin.

“Yung itlog, Kai. Relax! Pero kung gusto mong tikman ako

in general, open naman ako sa options.“

Saan ako nagkamali sa buhay at eto ang kasabay kong mag-almusal?

Pero eto ako. Kumakain ng almusal na luto ng lalaking naka-brief. At kahit anong tanggi ng utak ko… masarap yung scrambled egg niya.

“At medyo masarap din siyang tingnan.”

Lah! Saan galing yun? Ayoko na nga! Paalisin niyo na ako sa sarili kong bahay.

Nagpupumilit akong magmukhang okay saka unbothered.

“Sapat na ba sayo yang kanin mo? O gusto mong dagdagan ko pa, parang feelings ko para sa’yo, lumalalim habang tumatagal dito.”

Halos malaglag ang kutsara ko.

“Lintik mo, Noah.” Mahina lang. Hindi buo ang galit. Parang tinatamad na ’yung pride ko, kasi kahit anong gawin ko, tinatamaan pa rin ako, eh.

Ngumiti siya. “’Di ka ba natutunaw kapag tinititigan kita habang ngumunguya ka?” tanong niya, habang pinaglalaruan ang kutsara sa kamay. Akala niya close na kami sa lagay na to. Kapal!

Nagkatinginan kami.

Ako, banas na banas na sa pagmumukha niya. Siya, may titig na parang gusto akong kainin after ng almusal.

“May kanin ka,” sabay turo niya.

Hinaplos ko agad ’yung gilid ng bibig ko. “Asan?”

Dumukwang siya palapit. Parang mabagal na eksena sa teleserye. Hinawakan ’yung baba ko gamit ang hinlalaki niya.

Saka dahan-dahang pinunasan ’yung kanin sa labi ko. Sa mismong labi. Gamit ang daliri niya. Bare finger, wala man lang alcohol prep. Sana naman di ako magkarabies.

“Dito,” bulong niya, halos dikit na ’yung mukha.

Hindi ako huminga at gumalaw. Napirme ako sa kinauupoan habang yung tuhod ko parang nanghina bigla.

Pagkaka-atras niya, ngumiti siya ulit. “Kain na. Para may energy ka mamaya kung habulin man ako ng tanod. Sabay tayo tatakbo.”

Sinamaan ko siya ng tingin. “Bwakanangshet mo talaga! Ano tingin mo sa’kin, 3 years old?!”

“Pero cute ng shet mo,” sagot niya, sabay kurot sa pisngi ko.

Muntik ko na siyang mabato ng tinidor, kaso nakakahiya sa grasya.

Pinagpatuloy ko na lang ang pagkain para kunwari itago ang pagkailang ko.

“’Wag kang lalapit habang kumakain ako. Gusto ko ang agahan na walang halong kabastusan.”

“Tss. Sige. Pero ’di ko maiiwasang tingnan ’yung bibig mo habang ngumunguya ka, Kai. Nakakagigil, e. Parang commercial ng sinangag.”

Napabuntong-hininga ako. Kumain ng mabilis. Pagkatapos, tumayo ako, dala ang tuwalya’t bagong boxers. “’Pag tapos ka nang kumain, umuwi ka na. Paglabas ko ng banyo, dapat wala ka na rito. As in, wala na.”

Hindi ko na siya nilingon. Pero ramdam ko na naman ’yung ngising parang nakapatong sa confidence niya.

Pagpasok ko sa banyo, na hindi naman totoong banyo kundi tabing lang na kurtina, telang parang binili sa peryahan sa halagang tatlong fishball.

Napatingin ako sa kurtina. Manipis, isang atchoo lang, tanggal privacy. Pumasok ako, sinabit ang tuwalya tapos tinanggal ang damit. Binuksan ko ang gripo.

At doon ko na-realize ang tanong na hindi ko inakalang itatanong ko sa sarili ko ngayong umaga.

“Ilang hakbang nga lang ba mula kusina hanggang sa kurtina ng banyo?”

“Hindi! Hindi niya gagawin ’yon,” bulong ko sa sarili habang nagbubuhos ng tubig sa katawan. “May natitira pa siyang delikadesa. Hindi siya barubal hanggang ganito. Hindi siya…”

May tunog ng kaluskos sa labas.

No, please! Kahit sa pagligo man lang may sense of peace ako. Nag-freeze ang buong katawan ko habang hawak pa ang sabon sa dibdib.

“Hindi siya papasok. Hindi siya ganun kabastos. Hindi siya ganun…”

“Hoy,” tawag ni Noah mula sa kusina, “may shampoo ka ba? Naka-conditioner lang kasi ako kahapon.”

Bakit siya nagtatanong ng ganun?

“WALA!” sigaw ko.

“Sure ka? Pwede ko bang i-check?”

Putangingang ’yan!

“NOAH HINDI KA PWEDE–”

Lumapit pa lalo ang kaluskos kasunod ng kaniyang mga yabag. Aninag ko na siya sa manipis na kurtina.

“Uwi ka na nga sabi, ’di ba?!”

Tumigil ang hakbang. Tahimik. Tapos tumawa lang. “Relax ka lang, Kai. Grabe ka maka-panic. Naririnig ko na ’yung puso mo hanggang dito.”

“ULOL!”

“Ayaw mo ba talaga akong sumilip?” sabay tawa pa niya, palapit pa ang tunog ng paa.

Huminga ako nang malalim. Binaon ang mukha sa palad. Nanginginig ako mga dre. Hindi dahil sa lamig ng tubig, kundi sa adrenaline. Ewan basta natatakot ako na parang kinakabahan.

Nahawi bigla yung kurtina.

“NOAH ANONG GINAGAWA MO DITO?!” halos madulas ang sabon sa dibdib ko nang makita ko siya. Nakadukwang siya sa kurtina, na may ngising hayok.

“Uy! Sabay na tayo! Tipid sa tubig ’to, sustainable living!” bulalas niya, parang walang mali sa buong eksena.

“Umalis ka nga diyan! Banyo ’to! Tao lang ang pwedeng maligo dito. Hindi demonyo!”

Ngumisi pa lalo si Noah. “Eh basang-basa na rin naman ako sa’yo, might as well maligo nang sabay.”

Anong klaseng banat yun?

“Hindi ’to comedy skit, Noah!” sigaw ko habang tinatakpan ang titi ko gamit ang sabon at isang palad… useless shield ng dignidad.

Tuluyan na siyang pumasok. Patalon pa, parang batang may energy bar sa leeg. Napakawalang hiya talaga!

Hinubad ang brief niya nang walang pasintabi, at sinabit. Saan? Doon mismo sa hook na kinasasampayan ng boxers ko.

At ayun na nga.

Magkaharap kami ngayon.

Hubot hubad. As in mga dre, walang saplot, walang katinag-tinag.

Parang binaril ’yung utak ko nang makita ko ang kabuuan niya. Biglang tumigil ang mundo. Si Noah, parang bida sa malaswang eksena.

Ayoko tignan pero tinitignan ko pa rin. Hubot hubad siya sa harap ko. Malinis banda doon sa pinakatago tago niya. Shaved pa. Hubad na hubad at walang tinago. Walang kahihiyan talaga ang animal na ’to.

At ’yung titi niya… Malaki at parang mabigat. Diretsong nakalaylay, relaxed pero halatang may kapasidad manira ng prinsipyo. Yung balat niya sa paligid, makinis. Pati ’yung ugat, bakat at malinaw. Yung ulo, pinkish, mamasa-masa pa.

Ang tindi ng dating.

Siya, nakangisi pa rin, na para bang wala siyang tinanggal na saplot, kundi langgam lang sa hita. Ako, hawak pa rin ang sabon habang natuod sa kinatayuan.

“Wala ka na talagang hiya!” hopless na sabi ko.

Boses ko, basag. Ramdam ko ang pamumula ng mukha ko. Pati kaluluwa ko, nangingitim sa kahihiyan.

“Meron pa,” sabay kindat, “pero iniwan ko sa labas. Nakakahiya naman kasi sa tubig kung hindi ko i-maximize ang date time natin.”

’Yung ngiti niya? Hindi na simpleng ngiti, kundi ngiting kriminal.

Hindi ko na talaga alam kung bakit anong nangyari sa buhay ko ngayon. Ano bang klaseng kamalasan to?

“Uy,” sabi niya sabay hawak sa balikat ko, malamig ang kamay pero mainit ang titig. “Relax lang, hindi kita gagalawin. Unless gusto mo.”

“NOAH!” Hinawi ko ang kamay niya. “Isa pa… isa pang attempt mo ng kalaswaan, tatanggalin ko yang mga ngipin mo!”

“Aba, akward na kung maglips to lips na tayo-”

Sinabuyan ko siya ng tubig sa dibdib. “UMALIS KA NA!”

“Ayoko pa umalis. Gusto ko lang… makita kung paano ka magsabon ng titi mo.”

Ito na yata ang huling malinis kong paliligo.

“Ito ang first date natin, Kai.”

Tumigil ako sa paghinga. Parang nabara ’yung hangin sa leeg ko. Anong first date?! Bakit dito?! Sa banyo kung saan wala akong saplot at hawak ko lang ay sabon at dignidad?

“Umalis ka na sabi!” sigaw ko, mabilis akong tumalikod para hindi niya makita ’yung titi ko.

Pero kahit nakatalikod na ’ko, ramdam ko ’yung presensya niya. ’Yung hangin sa likod ko. ’Yung init at yung kabastusan.

“Since first date natin ’to,” sabi niya, mas malapit na boses, “pwede bang ako ang magbanlaw sa’yo? O magsabon. Promise di ko hahawakan titi mo.”

“NOAH!” Nakakabingi ang kaba ko. “’Wag kang lalapit!”

“Wala akong nakikitang signage na ‘No Demons Allowed,’” sagot niya, pa-cute pa, “Tiwala ka naman sa’kin ’di ba?”

Tiwala?! Eh nung naka-brief lang siya kanina, pinasok na niya ’ko sa banyo!

At bago ko pa siya mapatalsik, naramdaman ko na ’yung palad niya sa likod ko.

Parang biglang tumigil ang mundo. Nanginginig ang kaluluwa ko. Ramdam na ramdam ko ’yung mainit-init niyang palad habang dahan-dahang gumagapang sa balat ko.

“Anong ginagawa mo?!” halos mabasag boses ko sa gulat.

“Sinabon ko mga kasalanan mo sa mundo,” sabi niya, sobrang kalmado.

“NOAH!” Gusto kong umatras. Gusto kong sumigaw. Gusto kong mag-respawn sa ibang timeline. Pero di ako magalaw. May parte sa katawan ko na gusto yung hagod niya sa balat ko.

“Alam mo, Kai,” bulong niya, habang patuloy ang mga daliri niya sa pagmasahe ng sabon sa likod ko, “madalas kong tanungin sarili ko… bakit ganito katawan mo?”

“Anong…”

“Pang-Most Wanted. Kaya pala lagi akong guilty kapag tinitingnan kita.”

“PUTANG–UMAYOS KA!”

Pero walang awa si Noah.

“’Wag kang mag-alala,” bulong niya, mas malapit na ngayon. Ramdam ko hininga niya sa batok ko.

“Hindi ko hahawakan titi mo-” Biglang may pause. “maliban na lang kung mag-request ka.”

“NOAH! TANGINA!”

Siniko ko siya, pero umatras lang siya ng konti, at tumawa pa.

“Okay, okay,” sabi niya, “strictly back washing lang. Pero sa totoo lang… ang sexy ng likod mo, Kai. Sarap dilaan tapos dasalan.”

“LUMAYO KA NA, DEMONYO!” Pilit kong tinatakpan ang puwet ko ng isang kamay, habang ’yung isa ay hawak pa rin ang sabon, na parang espada ng dignidad sa harap ng isang makasalanang halimaw.

Pero bago ko pa maituloy ang sermon ko, dumaan ang palad niya sa puwet ko.

“NOAH!”

“Sorry, nadulas ’yung sabon.”

“PUTANGINA MO, KAMAY MO YUN!”

Ngumiti siya. Yung ngiting may kasamang kasalanan, libog, at konting lambing na nakakagulo ng sistema.

“Alam mo, Kai,” sabi niya, pabulong, malapit sa tenga ko, “kung ganito ka sa first date natin, ewan ko na lang sa honeymoon.”

Ito na ’ata ang pinaka-walang hiya, at pinaka-delikadong paliligo ko sa buong buhay ko.

CHAPTER 9

Tahimik ang umaga ko ngayon. Walang tawa, at walang tunog ng tsinelas na parang sinampal ang dignidad ng semento.

In short, wala si Noah.

Ewan ko kung bakit parang nagka-peace and quiet ang surrounding. ’Yung aso ng kapitbahay na laging galit sa mundo? Tahimik ngayon. Baka nagre-reflect din.

Kasi finally, umalis rin si Noah. Haharapin daw ’yung kaso sa barangay. Wow, responsible citizen yarn? Pero knowing Noah, na parang pinaghalo ang ugali ni FPJ, Vice Ganda, at ’yung classmate mong laging may “excuse letter” na walang date… sigurado akong makakalusot na naman ’yon.

Ilang beses na ba siyang dinampot ng tanod? Hindi ko na mabilang. Parang nakaloyalty card siya sa barangay hall. Unang dampot, nakalaya. Hanggang pangsampung dakip… nakalaya pa rin.

Parang may magic ’yung hayop. Lagi siyang may pa…

“Kap hindi po ako ’yun. Si Kuya ko po ’yun, kamukha ko lang talaga”. O kaya may bitbit na matandang saksi na biglang lalabas sa eksena at magsasabing… “Wala siya r’un! Kasama ko siya, naglalaba!”

Hindi ko alam kung anong klaseng multo siya, pero kahit na i-deport ’yan sa Mars, babalik at babalik ’yun. Nakangisi pa, kasi para sa kanya, ang ingay niya ay public service.

Pero in fairness ha, gago nga siya sa pananalita, pero hindi pa ’yan nambugbog. Hindi rin nagnanakaw. Hindi kriminal sa legal terms, pero sa emosyonal damage? Guilty!

Para siyang may dalang speaker na walang off button. May init sa boses, tapang sa anyo, pero hindi mo alam kung marunong ba talaga siyang lumaban o madaldal lang talaga.

Sa barangay naming sobrang OA at ayoko sa gulo ang motto, sapat na ’yun para ituring siyang local version ng Thanos, pero walang Infinity Stones, puro ingay lang. Pero ewan ko nga ba sa ka-barangay, biglang walang lumalabas ng bahay pag narinig na ang boses niya. Akala mo may zombie outbreak.

Ganiyan ang Noah Santiago. Yabang personified ang katauhan. Padabog pa ang lakad. Yung presensya niya pa-hype. At kapag nakita mong nakadungaw lang siya sa bintana, bigla kang mapapamura.

At kahit wala siya ngayon, kahit wala ’yung usual kabwisitan package niya, bakit parang siya pa rin ’yung ingay sa utak ko? Bakit kahit walang kalabog, parang may tunog pa rin ng chinelas niya sa bungo ko?

Tokneneng na yan! Pati sa peace of mind ko, nangungupahan siya!

---

Kinagabihan, mag-isa lang ako sa bahay.

Hindi pa rin umuuwi si Mama Lorna. Baka na-highblood pa rin si Lola Seding o baka may chismis pang kinakalkal. Basta ako, solo flight pa rin sa bahay. At kahit sanay na ako sa katahimikan, ngayon parang… masyadong tahimik.

Hawak ko ang susi ng pinto. Dinoble kandado ko para siguradong walang makakapasok. Eh, di ako na ang pinakaparanoid ng barangay! Binuksan ko ang pinto, sinara. Tapos sinara ulit. Kinatok pa. Di ko rin alam kung bakit, basta gusto ko lang ma-sure na safe ako tonight.

Diretso ako sa kusina. Patay sindi yung ilaw. Nagbabawas ba ng kuryente ’tong bahay? Nilagpasan ko na lang, baka may mood swings lang ang switch.

Umakyat na ako sa kwarto. Automatic na… sumilip sa bintana. Parang routine na ’to. Sarado ang bintana ni Noah. Napaluwag ako ng hinga. Ni-lock ko rin agad ’yung bintana ko. Pero ngayon, hindi lang lock. Tinalian ko pa ng panty hose ni mama. Oo, panty hose. Don’t judge me. Gamit ng mga fashionable tita, pero ngayon, pangharang sa demonyong kapitbahay.

“Ganyan ako kamiss ng peace of mind ko,” bulong ko sa sarili.

Chineck ko muna ang likod ng kurtina. Baka nandun na naman siya nakatago. Praise be! Wala. Pero kahit malamig ang hangin, parang binubugahan ako sa batok ng multo ni Noah. Hindi multo na may kadena. Multong naka-brief na puti at may ngiting asong may rabies.

Humiga ako, patagilid habang ang pisngi sa unan. Nakaburrito sa kumot yung katawan ko. Gusto ko lang ng konting katahimikan, konting tulog, at konting peace of mind.

Pero hindi, mga dre. Parang may kilabot pa rin sa batok ko, parang may dumadaan na chinelas ng alaala.

Bakit ba ganito?

Wala naman si Noah pero bakit parang… may parte sa sarili ko na hinanap-

“Ano ba, Kai?! Wag kang abnormal at praning. Hindi ito wattpad o Kdrama. Walang background music. Walang slow-mo. Wala ring lalaking lalapit habang umiiyak ka sa ulan, kasi una sa lahat…tag-init.”

Pumikit ako, saka huminga nang malalim. Isa pa. Isa pa. Pero sa likod ng talukap ko… May flashback nung nakalipas na gabi. Nung naka-yoga mode ako. Hubad lahat, at pinagpawisan kahit bagong ligo. Pero at least may peace of mind.

Tapos… punyeta pala! Andun na pala siya sa likod ko.

Nakatingin siya all the while habang nakangisi. Sinong di maaning ang utak sa ganun?

Kaya, mga dre. Burrito mode ako ngayon. Balot na balot ang katawan ko ng kumot. Kumot hanggang sentido. Kung pwede lang magpa-exorcise ng feelings, matagal ko nang tinawagan si Father Dindo.

“Tulog lang, Kai,” sabi ko sa sarili ko. “Walang siya.”

Pero ayan na. Pumikit na ’ko. Unti-unting nalulunod sa antok… Tapos may isang tanong na parang nagsindi ulit ng ilaw sa utak ko.

“Bakit parang… gusto ko ulit siyang pumasok sa kwarto ko?”

Napaigtad ako.

“PAKSHET KA TALAGA, KAI! MATULOG KAAAAA!”

---

Nagising ako sa pakiramdam na may… parang mainit.

Hindi agad bumukas ang mata ko. Akala ko panaginip. Yung tipong panaginip na wala kang maaninag pero may nararamdaman ka. May biglang kiliting dumaloy sa tiyan ko pababa sa…

Teka lang, mga dre. May gumagalaw sa loob ng boxer ko.

“WTF?!”

Bumukas bigla ang mga mata ko, nanigas buong katawan ko sa kaba. Pakiramdam ko para akong sinaksak ng reality. At ang unang bumungad sa paningin ko…

Mukha ni Noah na nakapikit.

Nasa tabi ko siya sa ibabaw ng kama. Yung hita niya, halos yakap na ang balakang ko. At ’yung… titi niya, nanunulak sa tagiliran ko, parang may sariling buhay.

Pero ang mas nakakatuliro?

Yung kamay niya nakasaksak sa loob ng boxer ko. Walang paligoy-ligoy. Literal na nandun. At ’di lang basta pasok, kundi may kapit talaga.

Hindi ako agad nakagalaw. Pakiramdam ko parang na-paralyze ako. Para akong kinuryente ng sariling balat. Nanigas leeg ko, likod ko, pati kaluluwa ko. Ang utak ko? Lagpas-lagpas na sa “ano ’to.” Wala na ’kong iniisip kundi…

PUTANGINA

Gumalaw ’yung daliri niya sa kahabaan ng burat ko. Dahan-dahan, pero paikot. Mainit ’yung palad niya, pero mas mainit ’yung kilabot na naramdaman ko. Hindi marahas, at hindi rin siya nagmamadali. Ang lambot ng galaw pero ang bastos ng intensyon.

Parang sanay na sanay at araw-araw niyang hawak ang titi ko. Parang kilala rin niya ’yung ugat, yung liko, yung tigas. Higit sa lahat, parang matagal na niya akong binabate sa isip niya, ngayon lang nagkatawang-tao ’yung pantasya.

Gulantang pa rin ang kaluluwa ko. At oo, tumitigas ako.

Walang laban sa mainit niyang kamay. Binubura niya ’yung pagkalalaki ko gamit lang ’yung banayad na paghaplos. Hindi niya kailangang idiin. Hindi niya kailangang pwersahin. Isang ikot lang ng daliri niya, nanginginig na ’yung tuhod ko.

Swabe yung galaw niya. Teka, ramdam niya bang nagising ako? Gusto kong gumalaw. Gusto kong kumadyot sa palad niya. Pero hindi ko magawa.

Patuloy ang kaniyang paghimas pataas pababa. Ang lambot ng kilos, pero brutal ’yung epekto. Parang kinakaladkad ’yung kaluluwa ko palabas ng katawan ko nang walang hinto, parang siya pa ’yung komportable sa ginagawa niya.

Ako? Nag-freeze lang ’yung katawan ko. Wala akong nagawa kundi titigan ’yung kisame. Tuyong-tuyo ’yung lalamunan ko. Humihigpit ’yung dibdib ko.

At alam mong mas malala? Hindi ito aksidente. Hindi ito “nag-inat lang siya.”

Sinadya niya. Hinawakan niya ang titi ko pataas pababa.

Anong tawag do’n?

Crime scene with evidence!

Pero eto ako, wala pa ring galaw. Kasi sa totoo lang? Parang gusto ko ring malaman kung anong susunod niyang gagawin.

At ’yon ang pinaka-nakakagago sa lahat.

Pero, no! Hindi to pwede mga dre!

Napalingon ako sa mukha niya. Nakatingin siya sa akin.

Nakangi…

smiling?! Pero yung mata niya parang inaantok. Antok na may kasamang libog. Half-asleep, pero half-devil.

Hindi ko alam kung sisigaw ako o sisipa. Pero ang ginawa ko? Tumayo ako. As in talon-layo. Para akong nilindol. Natamaan pa ng paa ko ang gilid ng upuan sa sahig. Ang sakit!

“Okay lang ’to,” bulong ko habang mabilis na inaayos ang sarili ko. “Okay lang ’to. Lalaki rin siya. Walang malisya.”

Tumakbo ako palabas ng kwarto, parang tinutulak ng sariling kaluluwa. Dumiretso ako sa kusina. Humawak sa lababo. Nilamig ang palad ko sa semento.

Huminga ako nang malalim. Isa… Dalawa… Tatlo…

Pero ayun, mga dre. Tumitibok pa rin ang dibdib ko na parang lalabas mula sa lalamunan.

Bakit parang… hindi ako galit?

At ba’t parang ang lambot ng kamay niya?

“PUTANGINA, KAI!” sigaw ng utak ko.

Pero kahit pa sumigaw ako sa loob, narinig ko pa rin ang malambot na yabag sa sahig. Nakapaa siya habang naglakad palapit.

“Kai… uhm… sorry ah. Gising ka na pala.”

“HUWAG KANG LALAPIT!” asik ko, pero mahina kulang na lang pabulong. Parang kinagat ko sarili kong dila.

Tahimik siya saglit. Tapos… tumawa?

“May ipis kasing pumasok sa boxers mo. Kinapa ko baka ma-rabies ka,” kalmadong sabi niya. Wala, dre. Walang konsensya sa boses niya.

Ako? Nanginginig sa gilid ng ref.

“Kapal mo, Noah.”

“Bakit, ayaw mo ba?”

Hindi ako sumagot.

Kasi… hindi ko alam ang isasagot.

Author’s Note: If gusto niyo ang kwento na may ganitong genre, try niyo basahin ang MY DEAREST SAKRISTAN at ANG MACHONG ALBULARYO. Completed na po yun. Try niyo while waiting sa next update ko.

CHAPTER 10

“May ipis nga kasing pumasok sa boxers mo,” sabi niya. Wala talaga siyang konsensiya. Napatingin ako sa kanya. Parang gusto ko siyang batuhin ng kalan.

“Kinapa ko baka ma-rabies ka,” paulit-ulit na alibi niya.

“Kaulolan mo, Noah.”

“Bakit?” tanong niya, abay nagpa-cute pa. “Ayaw mo ba ng libreng pest control? Service with a smile pa ’yon.”

Napapikit ako. Napadasal ako ng wala sa oras. “Lord, kung sinusubok mo ko, pakibilisan na lang po.”

Lumapit pa siya sa’kin nang dahan-dahan, parang nasa horror film. Pero ang twist? Siya ’yung multong may abs.

“Promise, Kai. Buhay ’yung ipis,” dagdag pa niya. “Naramdaman ko gumagalaw, kaya nilabanan ko, gamit kamay ko. Heroic ’yon, ’di ba?”

“Heroic my ass!” singhal ko.

“Pwede rin.”

Nalaglag ang panga ko. Napatingin ako sa kisame, naghahanap ng hidden camera. ’ Di ba prank lang ’to? Saan ang ’Congratulations, nasa WOW MALI KA?!

“Alam mo, kung gusto mo talaga akong paalisin, sabihin mo lang,” tuloy pa niya. “Pero ’wag mo kong sabihang ayaw mo… kung hindi ka pa naman din nagsusumbong sa mga tanod.”

Hindi ako sumagot. Kasi… tama siya. At mas nakakainis? Yung dila ko, dry. Yung tuhod ko, jelly. At ’yung boxer ko? Hindi pa rin ako makagalaw nang maayos.

“Saan ka ba dumaan?!” singhal ko, halos mabilaukan pa ako sa sariling laway dahil sa pagkapikon sa kaniya. “Nilock ko na lahat ng bintana at pinto! May lahi ka bang magnanakaw?”

Ngumisi si Noah. “Giniba ko ’yung yerong dingding sa banyo. Hindi na kita ginising doon sa bintana kasi alam kong ’di mo rin naman ako pagbubuksan.” Kaswal na sabi niya. Parang sinasabi lang na 10/20 ka sa test.

“Ano?!”

Napahakbang ako palayo sa lababo. Dali-dali akong naglakad papuntang banyo, hawak ang boxer ko na parang emergency brake. Pagdating ko doon?

Open wide ang… Jusko! Parang may portal patungong impyerno.

Nakaharap ako ngayon sa literal na siwang ng sirang dingding ng banyo. Isang wall na hindi na wall, kundi art installation na mukhang sinuntok ni Thanos habang may hinahanap na charger.

“PUTANGINA, NOAH!” napasigaw ako. “GINIBA MO TALAGA ’YUNG DINGDING?! MAY SIRA KA BA SA ULO?!”

Sumilip siya sa likod ko. “Hindi naman totally giba. More on… ano… More on… ‘creative entryway.’ Modern yan. Open concept.”

“Punyeta ka talaga! Paano ko ’yan ipapaliwanag kay Mama?!”

Humakbang ako papalapit sa pader. Inikot ko ang tingin. May yerong naka-usli. May kahoy na parang kinain ng termitang lasing. At sa mismong gitna? Isang perfectly man-sized hole.

“Sabihin mo ano… may pumasok na kambing. Sinuwag.”

“WALA KAMING KAMBING, NOAH!”

“Eh ’di imaginary goat. May mental health crisis. Pwede rin ’yon.”

Bumuntong-hininga ako. Parang ako ’yung mas nauubusan ng oxygen, hindi siya. Lumapit siya sa akin, no shame, at no remorse, parang hindi lang siya sumira ng bahay ng may bahay.

“Aayusin ko ’yan bukas, promise,” lambing niya. “May kilala akong karpintero. Ako.”

“Ah gano’n? License to destroy na ba ’pag may martilyo kang hawak?!”

“Technically, may dala akong kutsilyo kanina, para sana panghiwa ng hotdog sa agahan natin mamaya… pero napadpad lang sa wall demolition.”

“Wag kang mag-joke. Seryoso ’to, Noah. Sira na yung pader ng banyo namin. “

Ngumisi siya. “Uy, grabe ka naman. Ako lang ’to. Lalaki ring nangangailangan ng… shelter, yakap, at poging katabi.”

Napatingin ako sa kisame. “Lord… ba’t ako pa?”

“Siguro kasi ako ’yung kasama mong may basang boxer pero dry ang sense of humor?”

Napabuntong-hininga ulit ako. Ang inaasahan kong gabi ng tahimik na tulog, naging episode ng ‘Home Wreckers with Benefits’. Literal na wrecked.

Pero ang pinaka-nakakainis? Hindi ko siya masapok. Kasi… Sa height niyang 5’9 baka ako pa bugbugin niya.

Nauna na ngang umakyat si Noah sa kwarto ko. Kesyo “inaantok na raw,” sabay hikab pa.

“Sweet dreams, love,” sigaw pa niya paakyat.

“Sweet dreams ka diyan, demonyo.”

Ako? Naiwan sa banyo. Nakaupo sa inidoro, hindi para sa tunay na layunin ng inidoro, kundi para magmuni-muni sa harap ng isang napakalaking siwang sa dingding.

“Open concept, my ass.”

Mangiyak-ngiyak na ako. Parang gusto ko na ring gumapang papasok sa butas na ’to at hindi na muling lumabas. Hindi dahil gusto kong makibonding sa multo, kundi dahil siguradong-sigurado akong pag-uwi ni Mama Lorna bukas…

Iyon na ang katapusan ko.

“Ano kayang palusot ko kay mama bukas?” bulong ko sa sarili ko habang pinipilit kontrolin ang pag-iyak. “Isang kalabaw na galit? Nadulas si Lola Saning tapos ayun … nag-cartwheel papasok sa dingding?”

Napaisip ako. Legit ba ’yon?

“Ma Lorna, hinabol ng kalabaw si Lola Saning, kasi nakitang naligo sa poso na nakabikini lang ’tapos nabangga siya sa pader ng banyo natin.”

Hmm. Pwede, medyo dramatic nga lang. May moral lesson pa. Wag magpanty sa harap ng kalabaw.

Pero baka kulang.

“Bulalakaw?” Na-curious ako bigla. “Baka pwedeng sabihin na may bumagsak na meteorite. Tapos… umikot, tumama at deretsong bumangga sa banyo.”

“Ma may nahulog na bulalakaw. Swak na swak sa dingding ng banyo. Pero ’wag kang mag-alala, Ma, sinakto niya, hindi tinamaan ang inidoro.”

Napatingala ako sa langit. “ Medyo sci-fi. Pero baka sakali.“

Pero kahit anong palusot ang maisip ko, iisa lang ang problema. Si Mama Lorna.

One look lang, hukay na ang libingan ko. Mata pa lang niya may built-in lie detector. Tipong kahit tumikhim ka, maririnig na niya kung scripted.

“Anong kagaguhan na naman ’to, Kai?” Iyon ang linya niya. Alam ko na. Na-pronounce ko na sa utak ko with matching tone, inflection, at deadly stare.

At paano ko naman ipapaliwanag na si Noah ang may kagagawan? Na nakitulog sa bahay tapos sa banyo dumaan? Fail!

Si Noah na halos mistulang urban legend sa bahay na ’to. Wala pa ngang official sighting si Mama na magkasundo kami ni Noah. Tapos ngayong first appearance niya, demolition expert agad? Hindi believable. Parang bigla na lang nagka-pakpak si Mang Kanor.

Sino naman maniniwala sa’kin, Diyos ko?

Alam ko na ang mangyayari. Ako ang magmumukhang baliw. Ako ang masisisi. Ako ang tatawaging “walang respeto sa pinaghirapan ng magulang.”

Ako ang… mabubugbog ni Mama Lorna.

Biglang nanlamig ang batok ko.

“Baka pwede ko na lang takpan ng… kurtina?”

Napatingin ako sa butas. Hindi kurtina ang kailangan dito, kundi yero, semento at dasal.

Bumuntong-hininga ako. Pinagmasdan ko ulit. Wala na akong masabi.

Tapos tumayo na ako. Pinatay ko ang ilaw ng banyo. Habang paakyat ako sa kwarto, napaisip ako ulit.

“Pwede ko ring sabihin na… earthquake.” Yung pader lang ang tinamaan. Selective seismic activity. Pwede na ’yon.

Baka… baka lang… maka-survive ako hanggang next year after ko macomatose sa hospital.

Pagkabukas ko ng pinto ng kwarto, bumungad agad sa akin ang eksenang halos ikalunod ng kaluluwa ko.

Si Noah, nakatihaya sa kama ko. Humihilik na siya. Sarap ng tulog niya.

“Gago,” bulong ko, hindi ko alam kung galit, inis, o… iba pa.

Ang liwanag ng ilaw galing sa bombilya, tumama sa katawan niyang para bang sinadya ng tadhana na i-highlight lahat ng delikadong detalye. Yung malalim na hiwa ng abs niya, para bang may sariling zip code. Yung muscle sa braso niyang parang laging handang makipagsuntukan, o makipagyakapan… depende sa mood. At ’yung balat niyang bahagyang pinagpapawisan, makintab sa init, na parang tinostang tama sa grill ng kasalanan.

Hindi ko alam kung bakit hindi ako nakagalaw.

Barumbado ’to. Gago. Siraulo pa. Pero, mga dre, ngayon ko lang aaminin. Ang pogi naman talaga niya.

Nakabukaka pa siya. Walang ka-respeto-respeto sa kama ko. At doon, doon ko siya gustong sapakin. O suntukin. O… sampalin ng unan habang nagsisigaw ng ‘bakit ang unfair ng genes mo?’

Ang mas malala?

Yung kulay asul na boxer na suot niya… may isang butones na bukas. Sapat lang para… Para makita ang konting ulo ng titi niya.

“Shit!” Napaatras ako. Para akong nauntog sa sarili kong moral compass.

Tumingin ako sa kisame. Tumingin sa sahig. Tumingin sa pader. Kahit saan. Basta hindi sa kanya.

Pero kahit saan ako tumingin, parang may magnet ang mga mata ko. At si Noah ang North Pole ng kalaswaan.

Bakit ganito? Bakit ang gulo, mga dre? Bakit siya mukhang bida sa isang erotic perfume commercial habang ako’y basang sisiw ng kahihiyan at trauma?!

Ang dapat kong nararamdaman ay galit. Yung gusto ko siyang sigawan. Tadyakan at itapon sa labas. Pero ang nararamdaman ko?

Init na hindi ko maintindihan. Yung sarili ko, di ko mapigilang hindi magtakaw-tingin.

“Tangina mo talaga, Noah,” bulong ko muli, halos parang dasal.

Binalak kong gisingin siya. Pero paano mo gigisingin ang taong mukhang Greek god na natutulog sa altar ng temptation?

Napakagat ako sa labi.

“Kai, pucha. Compose yourself,” bulong ko. “Hindi siya fantasy. Siya ang dahilan bakit may butas ang dingding sa banyo mo.”

Pero kahit pa gano’n… Kahit pa gago siya. Hindi ko maalis sa sarili ko ang isang tahimik, mapait, at mainit na pag-amin.

“Gago pa rin siya. Siya pa rin yung Noah na panira ng peace of mind ko… Pero bakit parang di ko na mahanap yung mga rason kung bakit galit na galit ako sa kaniya?”

At sa gabing ’yon, habang si Noah ay tahimik na natutulog, at ako’y nakapako sa loob ng sarili kong kwarto…

…ako ang hindi makatulog.

Dahil sa isang nakakainis, na pakiramdam na hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin.

Doon ko naisip ang isang masamang plano.

Napangisi ako. ’Yung ngiti na malapit nang humantong sa krimen.

“Panahon na para maghiganti.”

Inipon ko lahat ng inis ko sa kaniya. Mula kinder hanggang high school. Lahat ng pambubully niya. Lahat ng pagkabanas ko tuwing siya ang bida sa kagaguhan, at ako ang kawawang biktima.

At siyempre, ’yung bagong dagdag… yung sirang dingding ng banyo.

“For justice… for freedom… para sa mga nabiktima mo…”

Walang ano-ano’y buong lakas kong hinataw ng sampal si Noah.

PAK!!! Lumagapak ang palad ko sa pisngi niya.

“PUTANGINAAAAA!” bigla niyang sigaw, parang sinaniban ng pitong maligno, dalawang tumatambling na engkanto, at isang ex na di matahimik nang malamang pinagpalit mo siya sa mas pangit pa sa kaniya.

Napaupo siya bigla sa kama, sapo-sapo ang mukha, gulat na gulat. Parang hindi niya alam kung nasaan siya. Parang napanaginipan niyang sinampal siya ni San Pedro gamit ang chinelas ng mga sinaunang Israelita.

“ANONG NANGYARI?!?!” bulalas niya, habang umiikot ang ulo na parang lasing na kinukulam.

Pero siyempre, ako naman, todo arte na parang concern. Ako ’tong bida-bidahan sa background. Todo acting pa! Siyempre! Ayokong masakal niya sa dis-oras ng gabi.

“Ay Diyos ko, Noah!” Sabay dasal kunwari. Nakuha ko pa ’yung kunwari maluha-luha pa ako. Parang ako ’yung nasaktan, hindi siya. Method acting, dre.

“Umuungol ka kanina! Akala ko may masamang panaginip ka!” Sabay tapik-tapik sa braso niya, parang Charo Santos sa Maalaala Mo Kaya.

“Sinubukan kitang gisingin ng maayos, pero ayaw mo, eh!” Sabay buntong-hininga, kunwaring martir. “Baka mamaya… sumanib na si Satanas!”

Sabay sign of the cross, para realistic. “Kaya sinampal kita! Para magising ka!” Nakaturo ang kamay sa kanya, tapos may bahagyang ngiti sa dulo. “Para sa’yo rin ’yon, sa totoo lang.”

Punong-puno siya ng pagdududa habang nakatitig sa’kin. Yung tipong titig na parang x-ray ng galit, kung pwede lang talaga sumuntok gamit ang mata, siguro lagpas-Antarctica na ’ko sa paglipad.

“NILOLOKO MO BA AKO, KAI?!?” bulyaw niya habang ang buhok niya, halos mag-transform sa electric type Pokemon.

“Bakit parang trailer ng horror yung paggising ko?! Bakit parang na-slap contest ako?! At bakit ang pisngi ko, parang nahampas ng malaking troso?!” sunod sunod na tanong niya.

Tapos yung acting niya? Level 999 na galit, pero ako?

Ako ’tong si Kai… Nagpaka-santo, nagpaka-madre, at nagpaka-multo ng awa.

Napatunganga ako sa kisame. Parang nagdrama sa ilalim ng buwan kahit may kisame kami. At dahan-dahan kong binigkas, parang prophetic vision sa teleserye.

“Noah, naisip ko lang kasi… paano kung last night mo na pala ’to? Paano kung hindi mo na mabuksan ang mata mo bukas? Paano kung… multo ka na pala?”

Si Noah? Napatigil na parang kinilabutan. Parang na-reboot ang system niya. Parang gusto niyang umiyak, sumigaw, at mag-rosaryo nang sabay sabay.

“Kai, huwag kang ganyan! Ano ’to, final destination?! Kung mamamatay ako, hindi dahil sa masamang panaginip kundi sa stress na binibigay mo!”

Tapos ’yung tingin niya sa’kin, parang gustong isumbong sa barangay, at sa GMA News Alert.

Ako naman, nakapamewang. Mabagal na tumango. “E ’di sana, kahit pa’no, nagpaalam ako ng maayos sa’yo. Gamit ang isang makabuluhang sampal.”

“Gago!” sigaw niya.

Pero kitang-kita ko. Gulat pa rin siya. Galit, oo pero litong-lito. Habang hawak niya ang pisngi niyang parang pinlantsa na ngayon ay pulang pula.

Maya-maya, bumagsak siya pabalik sa kama. “Tangina talaga, Kai,” sabi niya, habang sapo pa rin ang pisngi niya. “’Di ko alam kung concerned ka o gusto mo lang talaga akong pagtripan habang tulog.”

Napangiti ako. Wala akong sinagot. Sapat na ang trauma sa pisngi niya bilang sagot sa tanong.

Justice served, mga dre. Sampal na may halong therapy. At habang bumalik sa katahimikan ang kwarto, isang aral ang malinaw sa akin.

Minsan, ang pinakamabisang paraan para gumanti… ay ang magpaka-best actress sa disoras ng gabi.

CHAPTER 11

Pagmulat ko ng mata kinabukasan, may narinig agad ako.

Pok! Pok! Pok! Pok!

Hindi siya tunog ng milagro at footsteps ng multo. Tunog siya ng desperadong DIY na kahit si Apolinario Mabini tatawanan.

Agad akong bumangon, tinabig ang kumot na parang may kaaway, at lumabas ng kwarto,  ready akong makipagsuntukan sa sinumang may hawak ng martilyo sa ganitong oras.

At doon ko nakita si Noah, sa harap ng wasak na dingding ng banyo. Shirtless siya, mga dre. May smudge pa ng alikabok sa pisngi na parang blush-on ng kaguluhan.

Mukha siyang galing sa raffle sa hardware na ang premyo ay martilyo, kutsara, at packaging tape na nakasabit sa pulsong parang DIY bracelet ng isang taong nagka-midlife crisis sa edad na 26.

“Good morning, sunshine!” bati niya habang sinasalo ang yero gamit ang siko na parang low-budget Iron Man. Hindi ko alam kung papalakpakan ko siya o tatawagin ang mga barangay tanod.

“Ano ’to, charity work?” tanong ko, sabay kamot sa ulo ko na parang may nesting area ng maya.

“Hindi. Act of redemption,” sagot niya, seryoso pa. May hawak siyang martilyo sa kaliwa. Kutsara naman sa kanan. Kung may volume 2 ang Avengers: Endgame, feeling ko isa siya sa bagong recruit. “Pagkatapos ko gawin ’to, pwede na akong tumanggap ng sideline. Noah Demolition and Construction: Hindi lang sira… may feelings pa.”

Napapikit ako nang madiin. Gusto kong i-reboot ’tong umaga ko.

“Noah… packaging tape? Sryoso ka?”

“Props ko lang ’to. Para kunwari certified TESDA carpenter.” Sabay kindat na parang kinikilig sa sariling kahibangan.

Lumapit ako. Pilit ko pa ring kinakalma ’yung sarili kong gusto nang mag-resign bilang kapitbahay ng gago.

“May plano ka ba talaga? O instinct lang lahat ng ginagawa mo?”

“Fifty-fifty,” sagot niya habang sinusubukang baklasin ’yung gilid ng nakapakong yero gamit ang kutsara. Yes mga dre. Kutsara talaga. Hindi po ako naglalasing. “Kung may karapatan ang tao sa closure, may karapatan din ang pader sa packaging tape.”

“Puro ka salita. Bilisan mo. Baka dumating na si Mama.”

“Chill. Hindi ’to first time na giba ang buhay ko. Sanay na ako magrepair ulit.”

Napairap ako, pero tinulungan ko na rin siya para maayos na to. Kahit alam kong ’tong ginagawa namin ay parang binubuo ang Titanic gamit ang band-aid, dasal, at maling confidence.

“Teka,” sabi niya habang hinahawakan ang kabilang gilid ng yero. “Teamwork ’to, ha? Parang relationship lang. Hindi puwedeng ako lang ang gumagawa.”

“Tigil mo nga ’yang romantic metaphor mo,” sabay agaw sa kaniya ng martilyo. “Wala tayong relationship. Ang meron lang tayo ay crime scene.”

Ngumisi siya, habang kinukuskos ang alikabok sa pisngi niya gamit ang likod ng kamay.

“Gusto mo bang buuin din natin ’yung lovelife natin habang binubuo natin ’tong pader?”

“Gusto ko lang mabuo ’tong dingding bago dumating si Mama. ’Wag mo akong iligaw sa priorities.”

“Pero ’yung puso mo? Pwede ko bang buuin din ’yon? Promise di ko sisirain.”

“NOAH!!!”

“Okay, okay, focus na ako,” sabay salute na parang Boy Scout na napadpad sa romcom. “Pero pag natapos natin ’to at buhay pa tayo bukas, pwede ba kitang yayain sa second date? ’Yung sa ibang setting naman. Pwede sa ilog. Kahit saan. Wag lang dito sa banyo.”

Bumuntong-hininga ako. Deep sigh na may halong dasal. “Depende. Natapos ba ’yung pader?”

Ngumiti siya. ’Yung ngiting parang alam niyang kahit mabuo man ’yung dingding, sira pa rin ’yung ulo niya.

Habang tinapalan niya ng packing tape ang nakasiwang na pagitan ng dalawang yero, sinabi niya ang final line, “Tingnan natin kung tatagal ’to…Parang feelings ko para sa’yo.”

“ABNORMAL! PURO KA KALOKOHAN!”

Tumahimik kami.

Pok! Pok! Pok! Pok! Ang tunog ng martilyo o ng kabog sa puso ko. Pwede rin ng pag-asa o ng katangahan na may halong kilig.

“Ano ba yan, Kai! Punyeta ka!”

“Pasa mo ’yung martilyo,” sabi niya.

Inabot ko sa kanya ’yung martilyo, pero obvious na obvious sa katawan ko na pinipigilan ko lang ’yung inis, parang sinisisi ko siya sa lahat ng kasalanan ng bahay na ’to.

Buong umaga na kaming nagtatangka… hindi nagtatrabaho, nagtatangka… na buuin ulit ’yung dingding ng banyo na parang iniyakan ni Maricel Soriano kagabi. Medyo bumabalik na ang dignidad ng bahay… konti lang. Mga 3% lang.

“Dahan-dahan sa pagdiin ng yero, baka-”

“Ayyy! Putanginang yan!” asik ko nang ang isang gilid ng yero biglang bumigay na parang pag-asa ko sa love life. Muntik na ’kong tamaan sa ulo kung hindi ako nahila ni Noah papalayo.

“O, hala ka!” sigaw niya, hawak pa rin ang braso ko na parang teleserye. “Muntik ka nang masaktan!”

Hinampas ko siya sa balikat… hindi naman ganon kalakas. Enough lang para di siya mamatay. “Hello? Ikaw nga ’yung dahilan ng sira!”

“Pero ako rin ang dahilan ng pagkaka-save mo,” sagot niya, hindi pa rin binibitawan ang braso ko. “Balance lang.”

Napailing ako. “Gago! Ano tayo, YINYANG?”

Tumawa siya, at kahit gusto kong magpaka-deadma, may konting “heh” na lumabas sa ilong ko. Ayoko na sanang pansinin, pero gago niya kasi. Nakakainis at nakakatawa ang lalaking to. Pero nakakainis ulit.

“Okay ka lang ba talaga?” tanong niya, seryoso na bigla, habang chine-check kung may galos ako sa braso.

“Wala ’to. Mas malala pa ’yung iniwan mong sira sa banyo,” sagot ko, sabay irap.

“At least nagkaroon ka naman ng instant poging karpintero… na malaki ang titi,” sabay kindat. May pride…may yabang, at may patama.

“Lelang mo.”

“Pero totoo. Pogi na, malaki pa tarugo ko. Swerte ng mapapangasawa ko.”

Tahimik kami sandali habang nagkakabit ulit ng yero. Ako ang taga-abot ng pako, siya ang taga-pokpok ng martilyo, o baka taga-gulo ng isip ko, hindi ko sure.

Then, bwakanangshet. Bumanat na naman.

“Alam mo, bagay ka sa construction site.”

Napatingin ako. “Bakit?”

“Dahil kahit ang pader ng puso ko…” pause for effect, slow motion pa halos “…ready ko ring gibain para sayo.”

“Dingding ang inaayos natin, hindi relasyon.”

May ngiting tumakas sa labi ko. Pinilit kong takpan agad gamit ang likod ng kamay ko pero, too late. Nakita niya.

“Nakita ko ’yon!” sabay turo niya, parang grade 7 na nadikit sa crush niya nung Intrams.

“Wala kang nakita. Ilusyon lang ’yon. Guni-guni mo. Pure deliryo.”

“Teka, i-quote ko lang sarili ko. ‘Kahit ang pader ng puso ko…’”

Hinagisan ko siya ng lumang basahan. Tumama… swak sa balikat niya.

“Hoy! Abuse ’yan sa construction worker!” reklamo niya, kunwari na-offend.

“Hindi ka construction worker. Isa kang shirtless disaster.”

Ngumiti siya,  proud pa na tinawag ko siyang disaster.

“Pero aminado kang pogi ’yung disaster.”

“Pang-MMK lang. Huwag kang assuming.”

Habang inaayos niya ’yung manhole na ginawa niya kagabi, shirtless, may alikabok sa pisngi, at may ngiting parang laging may plano… napaisip ako. Parang di na ako takot sa kanya ngayon. Hindi ko na alam kung nakakairita siya o nakakaadik. Pero bwisit pa rin siya. Likas na sa kaniya yon.

“Hoy,” tawag niya habang inaabot ang martilyo. “Tapos na ’tong side. Isa na lang. Baka matapos natin ’to bago dumating ang mama mo.”

Kinuha ko ’yung martilyo. “Baka.”

“Baka… pwede na tayong magloving loving after nito.”

Napatingin ako sa kanya. WTF?!

Ngumiti siya na parang may pakulo. “Kung maayos na natin ’to, pwede na ba tayong magkiss? Pakasal na agad tayo. Tapos… bembangan na agad!”

“Tokneneng ka! Sagad!”

Finally…

Katatapos lang naming ikabit ’yung huling piraso ng yero. Pawisan kami at puno ng alikabok. Mainit ang araw. At may isang lalaking mas mukhang bida sa bold na short film sa YouTube kaysa karpintero.

“Success!” sigaw ni Noah, sabay taas ng dalawang kamay. “O diba? Ang galing natin.”

“Natin?! Sure ka?” tanong ko.  “Ikaw ang dahilan kung bakit muntik akong mamatay.”

“Love, that’s foreplay,” sagot niya sabay ngisi. “’Yung danger, part ng thrill. Para bang niri-rim kita tapos biglang dumating mama mo na may hawak na itak.”

Napalingon ako. “Ewww. Kadiri ka! Sinong love?”

“Ikaw.” sabay lapit niya ng dahan-dahan. “Gusto mong i-test ’yung tibay ng pader?”

Napaatras ako. “Hoy. ’Wag kang lalapit. Pawisan ka!”

“Eh ’di pawisan,” sagot niya. “Mas madulas. Mas masarap kapag madulas. Parang-”

Hinampas ko siya ng kamay ko sa dibdib. “Tumigil ka.”

“Hindi ako titigil… hangga’t hindi mo sinasabi kung anong gusto mong gawin ’pagkatapos nito,” sabi niya, papalapit pa rin. “Naayos na ang pader. Baka titi ko naman ang martilyohin mo.”

“PUTANGINA!”

Napapikit ako. Lord, kunin N’yo na lang ’tong gagong ’to o ako na. Kasi kung hindi, magkaka-anak kami sa gitna ng sira naming banyo.

“Ano ba kasi, Kai,” sabay hawak sa kamay ko. “Hindi mo ba nararamdaman?”

“Nararamdaman ko ’yung pawis mo. At ’yung alikabok sa leeg mo. Nakakadiri.”

“Hindi. ’ Yung tensyon. ’Yung init.” sabay bulong sa tenga ko, “Parang bagong halo na semento sa pagitan ng mga hita mo.”

“Gusto mong duraan kita ng asin?!”

“Gusto kong i-cement ’yung relasyon natin.” sagot pa niya, kunwari seryoso. “Magpatayo na tayo ng bahay. May kama at kusina. At siyempre may kantot-asawa na legal.”

Napakapit ako sa pader. Hindi ko alam kung kikilabutan ako sa sinabi niya. Pero ramdam ko ang pag-init ng pisngi ko

“Gago ka talaga.”

“Pero pogi.”

“Gago ka pa rin.”

“Pero may abs.”

“Tangina mo, Noah.”

“‘Tangina mo, Noah’ daw oh,” sabay ngisi. “Iyan na ba ang wedding vow mo?”

Sinuntok ko ulit siya sa dibdib. “Hindi. Iyan ang panata ko na kung hindi ka titigil, ipakukulong kita.”

“Sa puso mo?”

“Sa mental hospital .”

Tumawa lang siya.

Nililigpit na namin ang mga kalat sa banyo.

“Buti na lang di pa umuwi si mama. Thank you, Lord may pader na ulit,” sabi ko habang inaayos ang mga pako sa lumang sako.

“May pader na, may tension pa,” bulong ni Noah sa likod ko. “Gusto mo pa ng pang-final touch? Pwede nating pinturahan ng-”

“Huwag mo na ituloy,” sabi ko agad. “Baka itapon ko ’tong martilyo sa mukha mo.”

Ngumisi siya. “Bakit, mukha ba akong dingding?”

“Hindi. Mukha kang disaster. Pero sexy.”

“Ay, inamin mo!” sigaw niya, biglang lumapit. “Narinig ko ’yun! Sexy raw ako! Yes! May basbas na ako!”

“Hindi ko sinabi ’yon nang buo!”

“Too late. Nasa sistema ko na. Immortal na.” Tumawa siya habang tinulungan niya akong ligpitin yung mga kalat.

“’Pag ikaw, dadaan na naman dito at sisirain mo ulit tong banyo, ipakukulong na talaga kita. Home wrecker ka!” sabi ko.

“Kung makukulong man ako, gusto ko ikaw ang dumalaw sa’kin.”

“Hindi kita dadalawin. Ipabubugbog pa kita.”

“Pwede. Basta halikan mo muna ’ko sa pisngi,” sabi niya, sabay lapit ng mukha. “Sige na. ’Yung parang ‘Thank you sa pagtulong, Noah, love kita kahit malaki titi mo.’”

“Hindi ako magpapa-”

Pero sa pag-ikot ko, kasabay ng pag-abot ko sa martilyo para isilid sa sako, tumama ang labi ko diretso sa pisngi niya.

As in. Smack, mga dre.

Nagkatinginan kami. Tumigil bigla ang mundo. May aso na tahol ng tahol sa malayo. At ako? Parang gusto kong lamunin ng lupa, idura, tapos lunukin ulit.

“Ba-bakit ba ang lapit mo?!” sabi ko, napaurong. “Hindi ’yon sinasadya!”

Ngumiti siya. Hindi lang ngiti… ’yung tipong parang na-promote siya mula karpintero to ’asawa ko sa multiverse.

“So… may halik na tayo,” sabi niya, kunyari seryoso, pero may pasimpleng landi sa ngiti. “Tingnan mo nga naman ang kapalaran. Minsan, martilyo lang ang pagitan… ngayon, lips to skin na tayo.”

“Hindi counted ’yon!”

“Counted ’yon sa puso ko,” sagot niya, sabay lagay ng kamay sa dibdib. “At sa future family album natin.”

“Pwede ba?! Umayos ka nga!”

“Next time, ’wag sa pisngi. Baka sa lips na agad, para hindi sayang.”

Napairap ako. “Hindi ’to MMK!”

“Hindi nga, pero okay lang. Hintay hintay lang muna ako. Feeling ko kunti na lang. Baka sa susunod, matsupa mo na ako.”

CHAPTER 12

WARNING!!! Mature content below. Read at your own risk.

Alas tres ng hapon nang umalis kami ni Noah sa bahay. Ang lamig ng hangin, at nagbabadya ang ulan. Pero heto kami, nilalakad ang daan patungo sa Tabuan.

“Ano bang plano mo sa buhay, Kai?” tanong niyang bigla, habang nilalatag ’yung panyo sa batok niya na parang matandang may rayuma.

“Magkapera o di kaya’y mag-abroad. Maging tahimik.” Sagot ko, daritso ang tingin sa unahan. Para kaming nasa teleserye pero low budget.

“Wala man lang magkapamilya sa listahan mo?”

Napalingon ako sa kaniya. Nakangiti siya na parang may binabalak na naman.

“Alam mo bang marunong akong mag-budget ng gulay? Pati kung paano gawing tatlong putahe ang isang pirasong sayote.”

Napailing ako. “Ano ’to, ligawan sa daan edition?”

Tumawa siya nang malutong na parang may kasamang pangungulit na may laman.

“Practice lang ’to. Malay mo, mapusuan mo pala ako. Bonus kung gusto mo rin ng tortang talong.”

Napatawa ako kahit ayokong matawa. “Gigil ako sa’yo, Noah.”

Akala mo ’di siya ’yung barumbado na kinatatakutan ng barangay. Eh ngayon, parang nagnu-nursing sa feelings ko.

Pagdating namin sa Tabuan, as expected, masama pa rin ang tingin ng mga vendors sa kaniya. Eh kasi nga dati diba, nagwala ’yan dito alang alang sa first date namin kuno. Wala naman siyang pake, kesyo abswelto na raw siya. Naglakad siya sa gitna ng palengke na parang celebrity.

Sabado ngayon kaya, halos lahat ng mga magsasaka sa bukid, nagtipon dito para komprahin namin ang mga produkto nila. Tinutulungan ako ngayon ni Noah. Chill pa siyang nakitungo sa mga suking magsasaka. Kaway dito, tawad doon, parang hindi siya ’yung dati kong iniilagan sa daan, lalo na pag madaling-araw.

Ako ang taga-abot ng bayad. Siya naman ang taga-kilo at taga-daldal. Pero minsan, nahuhuli ko ’yung tingin niya sa’kin habang nakikipagtawaran ako.

Bakit parang may spotify background music pag tinititigan niya ako?

Lintek na yan!

Matapos mabayaran ang lahat, umuwi na kami. Pero si Noah, hindi ko gets kung bakit buntot nang buntot pa rin. Wala namang bayad ’tong tour guide service ko.

Tapos bigla… bumuhos ang ulan.

“Ay!” sabay naming sigaw.

Walang silungan, at wala kaming payong. Literal kaming dalawang basang sisiw na tinadhana ng panahon. Tumakbo kami sa isang waiting shed. Pero walang saysay kung sisilong pa kami dahil basang basa na kami.

“Tara na, uwi na tayo. Mamaya pa ’to hihinto,” sabi niya, sabay alok sa jacket na sakto lang para sa kaniya.

“Size ng pusa ’yan.”

“Eh ’di magdikit na lang tayo. Para kang hindi sanay.”

Sabay suot niya ng jacket, siyempre sa sarili muna, tapos binalot sa balikat ko ’yung kalahati. Magkadikit kami habang kumakaripas pauwi. Basang-basa pero ramdam ko ’yung init ng katawan niya. Kahit giniginaw ako, parang may heater na built-in sa kanya. Tigas pa ng dibdib niya, sapul sa braso ko. Amoy ulan, pawis, at amoy lalaki.

At kahit basang-basa kami, hindi iyon ’yung dahilan kung bakit ako naiilang. Ang tunay na dahilan? Hindi ko maintindihan itong kakaibang kabog ng dibdib ko. Bakit iba na ang epekto ng isang Noah sa’kin?

Pagkarating namin sa bahay, diretso agad kami sa loob.

Dumiretso kami sa banyo. Pareho kaming basang-sisiw. May putik pa sa laylayan ng pantalon, at pawis-ginaw ang combo.

“Mauuna na ’ko maligo,” sabi ko, sabay hawi sa kurtinang wala rin namang ambag.

“Wow. Galit? Sabay na lang tayo, tipid sa tubig,” ngisi niya, half-joke, half-satanas.

“Gago ka talaga,” sabi ko, pero wala rin akong ginawa. Sumuko na rin ’yung prinsipyo ko. Eh ano pa nga ba ang itatago ko sa kaniya, knowing kita na niya lahat sa akin, pati kaluluwa ko.

Hinubad ko ang suot na damit. Pati brief sinunod ko na rin nang walang landi, pero may tension na pilit kong iwinawaksi sa utak ko. Tapos ayokong tumingin sa kaniya. Kasi pag tumingin ako, baka lumaban ’yung titi kong matagal nang tulog.

Nararamdaman ko ’yung tingin niya. Para akong dinidissect ng mata niya, tapos proud pa siyang walang hiya.

Sumunod siya sa loob ng banyo, casual lang, parang hindi kami dalawang lalaking hubo’t hubad na may tabo at balde na parang mga contestant sa PBB: Malaswang Edition.

Nagbanlaw na ako agad sa kagustuhan kong matapos agad. Gusto kong maka-escape dahil, alam kong ayaw niyang palampasin ang moment na ’to.

“Ako na magsabon ng likod mo,” alok niya. Pahulugang mabait, pero lasang malisya.

“Hindi na. Kaya ko ’to,” tanggi ko, habang kinakausap ang sarili kong,
“konting control, Kai”

“Pero gusto ko, eh,” sabay abot ng sabon at dampi sa likod ko. Mainit ang palad niya, saka may gigil. Naramdaman ko agad ang kilabot sa batok ko.

Paikot-ikot yung palad niya sa likod ko. Mabagal ang galaw. Tapos biglang…

“HOY!” Napakislot ako. Gulat na gulat! Gusto kong tumakbo, pero nanigas ako. Bukod doon, wala naman talaga akong matakbuhan. Saan ako pupunta, sa shower curtain? Sa pader na sobrang sikip ng espasyo?

At ano ang ginawa niya? Kinapa niya ang bayag ko. Hinawakan at sinadiya talaga! Hindi aksidente ’yon.

“Tinitimbang ko lang kung hindi bugok itlog mo, Kai,” sabi niya. Tae talaga siya.

“PUTANGINA MO! Manyakis ka talaga kahit kailan!”

Tumawa siya na parang walang batas ang kalandian niya.

At ako? Hindi ko alam kung gusto ko siyang suntukin o i-wall slam. Kasi habang tumatawa siya, parang may kuryenteng dumadaloy mula batok ko hanggang talampakan.

“Relax ka lang,” bulong niya. Naka-low tone at raspy pa yung boses niya. Halos dikit ang labi niya sa batok ko.

“Hindi kita papatulan… kung ayaw mo.”

Ayun na. Doon ako napatigil, mga dre. Ang tanong… ayaw ko ba talaga?

Ilang segundong katahimikan. Tanging lagaslas ng tubig sa gripo ang naririnig. Pero para sa’kin, parang may orchestra na sa utak ko.

Tapos, naramdaman ko na naman ang kamay niya. Dahan-dahan, inaabot ni Noah ang hita ko. Pero sa sandalling ’to, hindi ako kumilos. Hindi rin ako huminga. Para akong in-freeze sa eksena.

“Okay lang kung ayaw mo,” sabi niya na pabulong, halos humahaplos na sa hangin ang boses. “Gusto ko lang hawakan ka. Para maramdaman ko na totoo ka.”

Hindi ako makatingin pero alam kong nakatitig siya.

Napapikit ako, pero sa loob ng utak ko… riot. “ Kai. Mag-isip ka naman.“

Pero hindi na ako makapag-isip. Kasi kahit anong iwas ko, tumitigas na ang pagkalalaki ko.

Patuloy lang siya sa paghimas ng hita ko. Mabagal ang galaw pero paakyat pa, parang may sariling tempo. Hindi siya nagmamadali. Alam niyang nag-aalab na ’ko, kaya binibitin pa.

“Alam kong gusto mo rin ’to, Kai,” bulong niya, kasabay ng daliri niyang dumudulas sa balat ko. Gusto ko siyang itulak at umalis, pero wala akong nagawa kundi huminga nang mabilis.

“Tangina…” ’yun lang nasabi ko, kasi hindi ko alam kung galit ako sa kanya, o sa sarili ko. O baka kasi… baka gusto ko nga talaga.

Hanggang sa dumako ang kamay niya sa ari ko. Hindi lang basta hawak ang ginawa niya kundi kinuyumos at kinamkam talaga, mga dre. Para bang gusto niyang maniguradong mararamdaman ko siya hanggang buto.

Buo ang kaniyang kapit, may madiin, parang tinitempla niya kung hanggang saan ako mapapasigaw. ’Yung pagkakahawak niya? Hindi lambing… hayok. May diin at gigil, para bang gusto niyang ipitin, lamugin, at paglaruan sa palad niya habang nakatingin lang ako sa pader na hingal, at wala nang kontrol sa katawan ko.

Nanginginig ako pero mas lamang ang pakiramdam na parang nangingilo. Hindi ko na alam kung tubig ba ’tong tumutulo sa katawan ko o pawisan na ’ko mula ulo hanggang talampakan. Basa ang batok ko, kumakapit ang init sa pagitan ng singit ko, at ’yung pagkakahawak niya… pakiramdam ko puputok ako kahit hindi pa niya jinajakol.

Isang himas pa lang ng hinlalaki niya sa ilalim ng ulo ng burat ko, napa-igtad na ’ko. Napaungol ako konti. Gusto kong bumagsak sa sahig dahil sa panlulumo ng mga tuhod ko.

“Bakit mo pinipigil?” bulong niya. Para siyang diyablo na nanunukso. “Pareho naman tayong gusto ’to.”

Hindi ko siya sinagot.

Sinalsal ni Noah ang burat ko, parang hayok na matagal nang nagpapanggap. Parang gusto niyang ubusin ako sa palad niya.

Yung pagtaas baba niya, mabilis, madiin, at basang-basa. Dinuraan pa niya kamay niya, parang puta lang ang turing niya sa’kin. At sa kung ano mang kagaguhan, mas lalo akong tumigas.

“Gusto mo ’to, ’di ba?” bulong niya sa tenga ko, habang binabate niya ’ko ng parang gusto niyang punitin ang kaluluwa ko palabas sa titi ko.

Hindi ako nakasagot. Wala na akong boses. Ungol na lang ang lumalabas sa bibig ko, puro tunog ng pighati at punyetang sarap.

Mas bumilis ang ginawa niyang pagbate. Isa… Dalawa… Tapos puro tunog na ng basang laman at mabibigat na hininga ang naririnig ko sa banyo. Kumakalog ’yung kurtina, kumakabog ’yung dibdib ko, at ’yung katawan ko? Nanginginig na parang lalabasan kahit hindi ko pa gustong matapos.

Pero si Noah? Pinaharap niya ako sa kaniya, saka piniga niya ang titi ko habang binilisan pa lalo ang pagtaas baba.

“Putok mo sa kamay ko. Gusto ko ’yung init mo sa palad ko.”

Hindi ko alam kung bakit hinayaan ko siyang babuyin niya ako. Pero nakakabuwang ang sarap. Pero mas nakakabaliw ’yung mga mata niyang nakatitig sa’kin habang binabate ako.

Tapos bigla… hinawakan niya ang kamay ko nang walang pasabi. Kinuha niya ’yon, dinala pababa, diretso sa matigas niyang burat.

Napatingin ako sa kaniya saka napalunok nang marahan. “Noah…” mahina kong bulong, parang may konting hiya, at takot, pero mas malakas na ’yung tukso.

Hindi siya sumagot. Nakangisi lang siya. Nakita ko ang pagalaw ng adams apple niya saka pumikit ang kaniyang mata. Naramdaman kong parang lalong tumigas ’yung burat niya sa ilalim ng palad ko.

Aatras na sana ’yung kamay ko, pero pinisil niya ’ko nang madiin. Tapos gumalaw siya. Tinaas-baba niya ’yung kamay ko, para gabayan.

“Gawin mo. Gusto ko. Gusto mo rin.”

At gago, dre. Ginawa ko yung sinabi n iya. Dahan-dahan sa una, parang takaw-tikim lang muna. Tinatantsa ko ’yung bigat ng titi niya. Yung init. Malambot sa labas, pero batong-bato sa ilalim. Ramdam ko ’yung pintig at pulso.

Tapos… Sinabayan ko na ’yung galaw ng kamay niya. Dalawang burat. Dalawang kamay. Pareho kaming nababaliw sa ritmo.

Taas… Baba… Taas… Baba… Paulit ulit. Rinig ang tunog ng basang palad. Tunog ng hiningang habol na. Tunog ng libog na hindi na kayang itago.

“Shit, Kai…” ungol ni Noah, halos kagatin ’yung labi niya habang sinasalsal ko siya, habang sinasalsal niya ’ko.

Dalawang kamay. Dalawang katawan. Sabay na umiinit, sabay na nanginginig. Parang sasabog ang banyo sa init naming dalawa.

“Shit, Kai…”

“Ah, fuck…”

“’Wag mong bilisan… puta, ’yan ’yan lang…”

“’Tangina mo, Noah…”

Libog na libog ang mga katawan namin, parang wala nang ibang mundo kundi ’tong maliit na espasyong amoy sabon, putik, at kalaswaang pinilit naming pigilan nang matagal.

Walang halik.

Walang yakap.

Walang “mahal kita.”

Pero may mga ungol… May tawa, at may bulong. May pagbitaw sa kung anong pinipigilan. Wala mang script pero may dalawang katawan. Dalawang lalaking tumigil sa pagpapanggap.

Pareho na kaming nanginginig. Pareho nang wala sa sarili. Pawis, tubig, laway… kung ano mang likido ang kumakapit sa balat namin, wala na kaming pake. Basta ’yung dalawang kamay namin, abala. Walang tigil at walang awa.

Ako sa burat niya. Siya sa burat ko. Tinaas-baba naming sabay, sabay din ang ungol, sabay ang bilis. Parang may hinahabol. Parang kailangan naming mauna, pero… ang ending?

Sabay kaming tinamaan.

“Fuck- Noah!”

“Kai- ayan na!”

At doon nga… sabay. Nilabasan kami. Buong lakas, at buong init.

Ramdam ko ’yung tamod niyang sumabog sa palad ko… mainit, malapot, at madami. Tumilamsik sa daliri ko, sa pulso, pati sa tiyan niya. Hindi pa man ako nakakahinga, sumirit na rin ’yung akin sa kamay niya. Hindi niya tinigil. Sinalo niya lahat. Piniga pa. Hinagod hanggang sa huling patak.

Tunog lang ng malapot na tamod at basang palad ang naririnig ko. Pati ’yung hininga naming parehong habol, at parehong sabog.

Nanatili kaming gano’n ng ilang segundo. Walang nagsasalita.

Tumingin siya sa’kin habang naroon na naman yung ngisi niya.

“Tied game,” bulong niya.

Napatawa ako, kahit nanghihina.

Tahimik saglit. Walang nagsasalita. Parehong hingal. Parehong parang tinamaan ng kidlat.

Nakahawak na ako ngayon sa tabo, pero wala na akong balak magbanlaw. Si Noah nakatayo lang, nakangiti. Punyeta, parang walang nangyaring kababuyan.

Tumingin siya sa akin, wala man lang pag-iwas.

“Walang iyakan, ah?” sabi niya.

Umirap ako. “Tangina mo. ’Di ako gano’n.” Pero ang totoo? Kinabahan ako. Kasi kung may iyakan, malamang ako ’yung umiyak.

“Walang feelings?” tanong ko, patama pero kunwari chill.

Ngumiti siya, ’yung ngiti niyang na parang may alam. “Walang malisya. Dalawang lalaki lang tayong nagpapalabas ng init, Kai.”

Bahagya siyang lumapit sa’kin. Walang halik pero malapit. Enough para maramdaman kong totoo ’yung sinabi niya.

“Pero kung gusto mong lagyan natin ng malisya… ayos lang.”

Gusto kong magalit. Gusto kong mag-walk out. Gusto kong maglinis ng banyo gamit ang pagmumukha niya. Pero imbes na lahat ’yon…

“Putangina mo,” sagot ko.

Ngumiti ulit siya. At ako? Nakatayo lang. Basang-basa, may sabon pa sa batok, at hindi ko alam kung gusto ko siyang suntukin o yakapin.

Lintek talaga,mga dre.

“Anong ginagawa mo sa akin, Noah?”

CHAPTER 13

Maingay pa rin si Noah nung lumabas kami ng banyo. Walang awkwardness sa pagitan naming dalawa. Kunwari, wala ngang malisya yung ginawa namin sa banyo.

Binuksan ko ’yung cabinet ko, kunyari busy sa pagpili ng t-shirt, pero ramdam ko ’yung tingin ni Noah sa batok ko. At sa utak ko, nagpa-playback pa rin ’yung ngisi niya kanina.

“Uy,” bigla niyang tawag, habang nagsusuot ng boxers na parang wala lang. “May kape ka ba diyan?”

Ah, ganyan na lang? Para bang hindi niya kaninang hinawakan ang burat ko na parang sira-sirang radyo ng lolo niya?

“May 3-in-1 doon sa ref,” sagot ko, kunwari chill. Pero sa totoo lang, nanginginig pa tuhod ko. May delayed aftershock, eh? Akala mo lindol level 2 lang, ’yun pala magnitude 8.

Lumabas siya ng kwarto. Para kaming magkaibigan lang na nag-overtime sa school project. Pero iba eh, parang may usok ng kasalanan na hindi matanggal kahit mag-Glade pa ng lemon sa buong bahay.

Nagdamit ako ng sando at boxer shorts, pilit iniiwasan ’yung salamin kasi baka makita ko ’yung mukha kong parang pinakulayan ng tomato paste.

Ayokong makita kung gaano ako obvious.

Pagkabihis, lumabas na rin ako sa kusina. Ayun siya, nagkakalkal ng kung ano-ano na parang sa kanya ’yung ref.

“Next time, ako muna maligo ha?” sabi niya, may pa-ngiti pa sa boses. “Para ikaw naman mang-akit sa’kin.” Tumawa pa siya mag-isa. Hayup talaga!

“Gago. Wala nang next time,” mahinang sabi ko, pero walang conviction.

Pagkatapos namin magkape, naghanda na kami para sa hapunan. Si Noah, ilang beses ko nang pinapalayas sa bahay, ayaw pa rin umalis. Parang ipis, mga dre. Yung tipong kahit anong Raid mo, buhay pa rin.

Sino ba kasing nagpauto’t pumayag na magluto kasama ng demonyong ’to?

Nasa kusina ako, nagtatadtad ng bawang, habang siya naman nakabuntot sa likod ko parang multo na makulit. Hindi ako makagalaw ng maayos… every move ko may commentary siya.

Sumisilip pa sa balikat ko, parang batang ulol na gutom.

“Uy,” bulong niya bigla sa mismong tenga ko. Ramdam ko ’yung hininga niya sa batok ko, amoy kape’t kasalanan.

“Ang galing mo pala humawak ng kutsilyo… baka puwede mo ring hawakan puso ko?”

Pwede bang isa man lang normal na sentence mula sa kanya ngayong araw?

Lumingon ako, kunwari di affected. Kunwari di ako kinikiliti sa batok, pero bakit parang may gumapang na kuryente sa gulugod ko?

“’Yung puso mo?” singhal ko, singkit ang mata. “Hihiwain ko. Igigisa ko rin. Gusto mo adobo o sinigang?”

Ngumisi siya… ’yung bwisit niyang trademark ngisi. Gusto ko siyang tadyakan pero gusto ko ring… huwag na nga.

Yumuko ako para kunin ’yung mantika sa cabinet. Tapos biglang …TANGINA!… ramdam ko ’yung pagdikit ng harapan niya sa pwet ko. ’Yung titi niya ’yun. Walang iba.

Bigla akong tayo, parang manok na nadapa.

“HOY! Hindi ’to palengke, gago! Wala kang karapatang kumiskis!” sigaw ko, dibdib ko, ang lakas ng kabog.

Ngumisi ulit siya. ’Yung ngiting akala mo anghel pero halatang manyak.

“Sorry na,” sabay taas ng kawali, kunwari chef. “Maliit kasi kusina niyo, eh. O baka naman… malaki lang talaga titi ko?”

Gusto ko siyang batuhin ng sibuyas. Pero hindi ko magawa.

Napakamot na lang ako sa batok ko, habang napapailing. Umuusok na yata ’yung tenga ko sa pamumula.

“Manyakis ka talaga kahit kailan, hayop ka,” sabi ko, pilit naglalagay ng kunwari galit sa boses ko.

Pero sa loob-loob ko… Bakit ba parang… nang-iinit ako?

Hindi ako ready dito. Akala ko dinner lang hinahanda ko rito, naging softcore porn na tuloy sa utak ko.

Akala ko tapos na ang kalbaryo ko. Hindi pa pala. Habang piniprito ko ’yung tilapia, biglang tumalsik ang mantika sa braso ko.

“Aray! Tangina, ang init!” sigaw ko, napaatras. Akala ko mababalatan ako nang buhay, parang lechon.

Agad lumapit si Noah. Hinipan ’yung braso ko na tinamaan ng mantika. Hinipan talaga, akala mo doktor ng barangay.

“Dito ba? Hihipan ko para mawala sakit…” may pa-demonyong ngiti pa habang nakatitig diretso sakin. “O baka gusto mo… pati titi mo hipan ko?”

Hinataw ko agad ng sandok sa tagiliran.

“Lintek! Gusto mo ring isunod sa tilapia sa kawali, ha? Ulol ka ba talaga?!”

Tawa siya ng tawa, lakas pa ng loob. Parang wala akong pinangbato ng sandok sa kaniya.

Pero hindi pa tapos ang kabastusan niya. Sa gilid, naglalaga ako ng manok para sa tinola. Lumapit siya, may hawak na siling haba, ngiting manyakis na naman.

“Lagyan natin ng maraming sili,” sabi niya, “Para mainit mamaya… sa kama.”

Umirap ako, taas kilay.

“Wag kang assuming. Tinola ’to, hindi foreplay.”

Ngumisi lang siya. First honor sa kabastusan talaga!

“Baka gusto mo tikman ’to, Kai…” nilapit pa lalo ’yung sili sa bibig ko. “O baka gusto mo burat ko? Medyo maalat pero masarap. Promise.”

Huminga ako ng malalim. “Noah, please lang. Sanay akong magluto na may peace. Gusto mo ba talagang tadyakan kita habang may hawak akong kutsilyo?”

Tumawa siya ulit. Ako naman, napapailing pero, ba’t ba parang mas mainit pa batok ko kesa sa mantika sa kawali?

Habang inaayos ko na ang hapag, bigla na namang naghubad ng sando ’tong kasama ko.

“Kabanas…” napabulong ako. Bakit ba ang ganda ng katawan neto? Pawisan ang dibdib, basang buhok galing ligo. Ang unfair.

Hinagis niya ’yung sando sa upuan. “Para comfortable habang kumakain,” sabi niya, kunyari inosente. “Baka matakam ka… at tsupain mo titi ko bago tayo matulog mamaya…”

Rolling eyes ako, buntong-hininga pa more.

“Wala bang katapusan yang kalibugan mo?” inis kong sabi.

Ngumisi siya. “Wala. Hangga’t hindi ka bumibigay, Kai. Lalaki naman tayo pareho… walang malisya…”

Parang sinaksak dibdib ko. Ang lakas ng kabog, pero hindi ako nagpahalata. Kinuha ko ang sandok, inayos saka nilagay sa mangkok ng tinola.

“Upo ka na diyan. Bago pa kitang isahog sa tinola.”

Tumawa siya ulit.

Hindi ko alam kung tatagal pa ako sa tukso ng manyakis na ’to…

Tahimik kami habang kumakain. Sa wakas. Akala ko matatahimik na si Noah. Pero hindi talaga puwedeng wala siyang kabastusan.

Ine-enjoy ko ang aking pagkain nang bigla kong naramdaman ’yung paa niya. Dumantay sa binti ko sa ilalim ng mesa.

Napakunot noo ko. Hindi ito good sign.

“Hoy. Ano ’yan,” irap ko, habang nagsasalin ng sabaw sa plato ko.

Ngumisi siya. “Wala. Comfortable lang… ang init kasi ng hita mo eh,” sabay subo ng tilapia na parang wala lang. “Parang gusto ko sumampa… paakyat.”

Lalong gumapang paakyat ang paa niya. Dumantay na sa singit ko.

“NOAH!” halos maibagsak ko ang kutsara sa mesa.

“Ano ba… nagkakamali ba ako ng hakbang? O baka naman tama na ’yung tinatamaan ko?” sabi niya habang nginunguya ’yung tinola saka nagpapatay malisya pa.

Lalaki kami pareho pero bakit parang nilalagnat ako sa init bigla?

“Alisin mo ’yang paa mo, gago ka!” asar na asar kong sabi.

Ngumisi siya ulit.

“Relax, Kai. Stretching lang ’to. O gusto mo mag-warm up ako… jogging paikot sa hita mo?”

Pinikit ko na lang mata ko. Diyos ko Lord, pigilan Mo ko, baka mapasabog ko ang tinola sa pagmumukha nito.

Lalo pa niyang diniinan ’yung paa sa singit ko. Parang may sariling utak ’yung talampakan niya. Dumulas pa, dumantay pa sa burat ko.

“Hmm… parang mainit pa ’tong parte na ’to… baka nanlalamig ka sa ulam. Gusto mo painitin ko pa?” sabay kindat.

“Noah naman eh! Hindi ba pwedeng kumain tayo ng disenteng hapunan?” nagmamakaawa na ako.

“Sige na… basta mamaya… ako naman kainin mo. Fair lang. Magkainan tayo pareho,” bulong pa niya, parang kontrabidang malandi.

Lalo akong namula. At ang tigas ng tilapia ko. Yung nasa plato ha. Yung isda.

CHAPTER 14

AN: Explicit content below. Read at your own risk.

Magkatabi kami sa kama. Ilaw lang mula sa labas ng bintana ang liwanag. Pareho kaming nakahiga. Wala nang t-shirt, kundi boxers lang ang suot. Siguro nga’y wala nang arte sa pagitan naming dalawa.

Si Noah, syempre siya ang unang gumalaw.

Dahan-dahang kinakalabit niya pagapang ’yung tagiliran ko. Pati ’yung manipis na balahibo sa tyan ko nadadaanan ng daliri niya. Hindi nakakakiliti… nakakakuryente.

“Ang init mo, Kai,” bulong niya, may ngising demonyo. “Baka pwede tayong magbawas pa ng tela?”

Napairap ako. Kunwari deadma pero hindi na ’ko umaatras. Punyeta, masyadong malapit ang katawan niya. Ramdam ko ’yung singaw ng balat niya sa tagiliran ko. At ’yung burat niya? Nadadampi sa hita ko kapag gumagalaw siya.

Wala siyang sinayang na oras.

Bigla siyang yumuko. Dinilaan niya ang leeg ko. Mabagal… Paakyat… Paikot… Para bang sinusundan niya ’yung ugat ko ng dila niya. Walang halik, kundi puro laway lang at init.

“Pwede kong lasahan lahat…” bulong niya habang dinidilaan ang ilalim ng panga ko, “…maliban sa labi mo.”

Ang gago, may rules pa ’tong hayop na ’to.

Napapikit ako saka napasinghap. Pero tinatago ko pa rin ’yung panginginig sa kalamnan ko. Ayokong makita niya na tinatablan na ’ko. Kahit ang totoo, ang tigas ko na.

Hindi ako sumagot, pero hindi ko rin siya pinigilan. Unti-unting gumapang ang kamay ni Noah. Mula dibdib ko, laro sa utong, pisil sa gilid ng ribs… pababa nang pababa. Tapos sa tiyan.

Tapos… doon na.

Tumigil siya saglit sa garter ng boxers ko, parang nanunukso. ’Yung hintuturo niya naka-hook na sa loob, pero di pa bumababa.

“Shit,” sabi niya, halos pabulong pero malinaw ang libog sa boses. Tiningnan niya ’ko. Tiningnan niya ’yung burat kong halatang halata na ang hugis sa manipis na tela.

Sinapo niya gamit ang palad, parang sinusukat.

“Kai…” dinilaan niya ang labi niya. “Parang galit na galit ’to ah…”

Tapos tuloy lang siya sa paghimas ng kahabaan ko sa labas ng boxers. Dahan-dahan… paikot nung una, parang gustong pukawin lahat ng ugat na puwedeng mabuhay.

Napakagat ako sa labi ko. Pinipigil ko ang impit na ungol, pero, kusa nang gumalaw ’yung burat ko. Galit nag alit, parang gusto nang kumawala sa boxers ko.

“Ah, gan’un?” bulong niya, nakangisi. “Hindi ka pa umuungol pero ’yang titi mo, nagsusumamo na.”

Biglang pumatong si Noah sa’kin. Mainit ang katawan niya, parang may sariling apoy. Ramdam ko agad ’yung bigat niya sa dibdib ko. Pero mas ramdam ko ’yung isa pa… ’yung tigas ng burat niya, dumudunggol sa tigas ng akin.

Kumiskis, o tamang sabihin, kiniskis niya.

“Noah…” napasinghap ako.

Nagkatinginan kami. Wala nang biro sa mata niya, pero andun pa rin ’yung ngisi.

“No-Noah, bakit natin ’to ginagawa?” hingal kong tanong. Kahit habol na ’ko ng hininga, pilit ko pa ring hanapin ’yung rason.

“Bakit?” sagot niya, pabulong, habang mabagal siyang bumabayo, kinikiskis ang burat niya sa burat ko sa pagitan ng mga boxers namin. “Gusto naman natin ’to pareho, ’di ba?”

“Pero… pareho tayong lalaki,” sabi ko, pilit lumalaban. “Di normal ’tong ginagawa natin.”

“Mmhmm.” Tumango siya, nakangisi, habang lalo pang dinidiin ang katawan niya sa akin.

“Libog lang ’to, Kai,” sabi niya habang mas madiin na ngayon ang bawat galaw. Pababa, pataas tapos pababa ulit. “Walang mali sa pagpapalabas ng init ng katawan.”

Saka siya yumuko, bumulong sa tainga ko, “Tayo lang naman ang nakakaalam nito. Nagkatuwaan lang tayo.”

Nagkiskisan kami ulit, pero mas marahas. Mas mainit na parang gustong magsanib.

Ako? Nakakapit na sa likod niya. Hindi ko na alam kung tinutulak ko siya o hinihila papalapit.

Pero ang totoo? Hinihila ko na siya nang palapit, palalim, at paulit-ulit.

Si Noah mismo ang gumalaw.

Dahan-dahan niyang hinubad ’yung boxers niya, parang wala lang, pero hindi maitatanggi kung gaano siya tigas na tigas. Tumayo siya saglit sa kama, binaba hanggang paa. Tumambad sa’kin ’yung kabuuan niya… basa, matigas, may pre-cum na sa dulo.

Tapos lumuhod siya sa pagitan ng mga hita ko.

Ako naman, nakahiga pa rin, hinihingal, pero hindi na makakilos. Parang natuyuan ng lakas pero tirik ang libog.

“Hubarin natin ’to,” bulong niya habang hinahawakan ang waistband ng boxer ko.

Bago ko pa masabi kung oo o hindi, binaba na niya. Hanggang tuhod lang. Para bang gusto niya lang akong mabilad… hubad pero helpless.

Tapos? Pumatong siya ulit. Ngayon, wala na kaming saplot. Balat sa balat. Laman sa laman.

Tumama agad ’yung burat niya sa burat ko. Magkadikit, wala nang tela at wala na ring filter.

Kumiskis siya ulit. Mabagal sa una. Tapos mas madiin hanggang sa mas marahas. Parang gustong durugin, gilingin, at laspagin ang pagkatao ko sa bawat sagad ng balakang niya.

“Haaa… Noah,” ungol ko. Hindi ko na kinaya pigilan.

Hinawakan niya ’yung magkabilang balikat ko. Pinipigilan akong gumalaw. Gusto niyang siya lang ang gagalaw. Siya lang ang manghahasa ng kiskis naming dalawa.

“Ayan, Kai…” bulong niya habang ginagapang ng hininga niya ’yung leeg ko. “Walang malisya, at walang drama. Pero, sarap mo…”

Ramdam ko ang bawat guhit ng balat niya. Ang dulas ng burat niya sa burat ko. Ang alinsangan naming dalawa. Halos tumutulo na sa tagiliran ang pinaghalong likido naming dalawa.

Pero ni isa, walang bumibitaw.

“Tikman natin ang isa’t isa…” bulong ni Noah, paos, uhaw, parang hayok na hayok.

“No-Noah…” bulong ko, nanginginig ang boses. Hinang-hina, hindi dahil ayaw ko… kundi dahil sobrang gusto ko.

Pero hindi na siya naghintay. Dumeretso agad ang dila niya sa balat ko, parang hayop na dinidilaan ako mula dibdib pababa. Walang arte. Diretso sa utong, sinupsop niya at kinagat.

“No-Noah…” Napaigtad ako. Napakapit ako sa buhok niya, pero imbes na itulak siya, lalo ko siyang isinubsob.

Wala na. Wala na talaga.

Umusad siya pababa. Dahan-dahan at pasalbahe ang galaw. Para bang sinasadya niyang antayin ’yung reaksyon ko kada segundo.

At nang dumampi ’yung malalim ngunit mainit na hininga niya sa burat ko, doon na ako tuluyang kinuryente. Napaangat ’yung balakang ko sa kama.

“Gago ka,” hingal ko. Pero hinawakan ko na ulo niya. Dinidiin ko pa. Pero sa halip na pagtuunan ng pansin ang kahabaan ko, mas umibaba pa siya.

Hindi siya nagsalita. Wala na ring kailangang sabihin.

Ramdam ko na lang ’yung mabagal, at malaway na dila niyang humagod sa hita ko. Paakyat, paikot, at palipat-lipat na parang sinasadya niya akong paulolin. Minsan malambing. Minsan rin marahas. Pinipiga niya ang hita ko gamit lang ’yung bibig niya. Ginugulo utak ko habang hindi pa rin niya talaga hinahawakan ’yung burat ko.

“Shit, Noah…” hingal ko. Nanginginig na ’yung binti ko.

Pero lalo niya akong tinorture.

Dinilaan niya ang singit ko, ’yung gilid na hindi madalas nadadaanan, ’yung parteng halos hindi ko nga napapansin. Pero, ’nung sinungkit ng dila niya ’yon? Para akong nakuryente. Napamura ako ng paulit-ulit. Napahawak ako sa ulo niya na parang malulunod. Lalo pa ’kong nanigas.

At doon na siya tumapat. Sa mismong burat ko. Pero hindi niya agad sinubo. Hinipan niya lang, parang inaamoy ako, tinatakam pa lalo. Parang binibitin ako nang sadya.

Napamura ako. “Noah, wag mo akong bitinin.”

Narinig kong humagikgik siya. Tapos doon na siya nagsimula.

Isang dila. Isang dampi. Mula ilalim ng bayag paakyat sa ulo. Isang mahabang dila na parang ’yung buong hiya at lakas ko, dinukot niya mula sa loob at nilasahan.

“Noah, ugh…” napakapit ako sa unan. Nanghihina ako pero tumataas ’yung balakang ko nang kusa. Hindi ko na makontrol sarili ko.

Tapos naramdaman ko na ’yung bibig niya nang bigla niyang sinubo. Ang init ng bibig niya. Nakakabuwang ang kiliti, pero sobrang sarap.

“Shitshitshit…” ang ungol ko, paulit-ulit. Ramdam ko ’yung bibig niya sa paligid ko, gumagalaw, humihigop. ’Yung dila niya kumikiskis sa ilalim, sa ugat, parang sinasadya niyang alamin lahat ng parte kong sensitibo.

Hindi siya nagmamadali, pero hindi rin siya mabagal. Sakto lang na parang sinasagad ako pero gusto pa niya ng mas matagal.

May tunog ’yung bibig niya. Basang-basa ang tunog. Parang hayop na gutom na gutom. At ako? Ako ’yung ulam.

Tumitigil siya minsan para dilaan ’yung bayag ko, isubo, kagatin ng kaunti. Tapos babalik ulit sa burat ko. Pabilis nang pabilis, padulas at palalim.

Napapatingala na lang ako sa kisame. Pawis na pawis na ako. Para akong lalagnatin sa libog. Para akong mawawalan ng malay sa sarap.

Pero hindi pa niya tinatapos agad. Pinaglalaruan pa niya ako. Pinipisil niya ’yung hita ko habang subo ako. Gumagapang ’yung kamay niya satiyan ko, minsan kinakalmot, minsan pinipisil. At ’yung isang kamay niya? Hawak ’yung balakang ko… parang nang-aangkin.

“Putangina mo Noah… tangina ka…” paulit-ulit kong bulong sa pagitan ng mga ungol.

Pero wala siyang pakialam. Tuloy lang siya, parang wala nang ibang mundo. At ako? Ako ’yung nawawala. Hindi na siya bumitaw. Walang pasintabi, sinagad niya nang buong-buo. Halos mabulunan siya pero hindi siya tumigil. Parang adik sa burat ko at gustong lamunin nang buo.

“Fuuuuck, Noah..!” Napaangat ako sa kama. Para akong kinuryente ang buo kong katawan. Nanginginig na ’yung mga hita ko. Ramdam ko ’yung lalamunan niya na humahagod sa kahabaan ko. Basang-basa yun, mainit, at masikip.

Lalo niya pang ginalingan. ’Yung dila niya gumagalaw habang subo ako. Minsan paikot. Minsan rin kinakalabit ’yung ilalim ng ulo ng burat ko. May kaunting kagat. May higop. Lahat ng galaw niya, parang sinadya para sirain ako.

Mas humigpit ang kaniyang kapit sa baywang ko. Hindi na ’to lambing, parang sinasampal niya ’yung laman ko gamit ang sarap. Wala na akong lakas. Basta bawat labas-masok ko sa bibig niya, kusa na lang. Parang may sariling utak ang katawan ko. Dinidiktahan ako ng libog.

“Noah, sige pa…” hingal ko. Wala na akong kontrol sa bibig ko. Puro mura at ungol. Puro pangalan niya.

Sumulyap siya pataas habang subo ako. ’Yung mga mata niya, dilat na dilat habang punong-puno ng burat ko ’yung bibig niya. Parang sinasabi niyang, “Tingnan mo ’ko. Ganito kita kagusto.”

Gusto niya ’ko. Gusto niyang lamunin, angkinin, at sirain.

Minsan, iniluluwa niya sandali, basang-basa na ’ko ng laway niya… tapos isasalsal ng mabilis habang dinidilaan niya ’yung ulo, parang kendi. Tapos bigla ulit niyang isusubo lahat. Wala siyang pake. Kahit umuungol ako ng malakas, kahit napapasabunot ako sa buhok niya, lalo pa siyang ginaganahan.

“Shit-Noah–malapit na ’ko.., ’wag ka titigil-”

Hindi siya tumigil.

Lalo pa siyang naging agresibo. Parang gusto niyang tapusin ako. Parang wala nang bukas. Ramdam na ramdam ko ’yung lalamunan niya. Halos wala nang tunog sa kwarto kundi basang sipsip, tunog ng laway, at ungol kong palakas nang palakas.

At ’yun na. Sumabog ako.

Nanginginig, namumutla, parang sasabog ang baga ko sa lakas ng ungol ko. Hawak ko pa rin ’yung ulo niya habang nilalabasan ako, at hindi siya umurong. Hindi siya umiwas.

Sinimot niya lahat. Hinigop saka nilunok.

Dahan-dahan pa niyang sinupsop ’yung burat ko habang tumitibok pa. Parang sinisiguradong walang saying at matitira. Kahit sensitive na ako, kahit halos hindi ko na kaya, tuloy pa rin siya, hanggang sa unti-unti na lang akong bumulagta, hinihigal, pawisan, at tulala.

Tahimik siya. Tumingala sa’kin. Punong-puno pa ng libog ’yung mata niya.

Tapos ngumiti. “Ako naman paligayahin mo.”

CHAPTER 15

WARNING!!! Explicit content below. Read at your own risk.

Humiga siya sa tabi ko, habang humihingal pa rin, at punong-puno ng ngisi na parang alam niyang wala na akong kawala. Tumingin siya sa’kin, mata parang nanunuksong demonyo, tapos biglang humarap.

“Ako naman,” bulong niya, paos, at sabik.

Napakurap ako. Tumingin ako sa pagitan ng hita niya. Tayung-tayo, mga dre. Galit na galit, para bang ’yung ginawa niya sa’kin kanina, nakadagdag pa sa libog niya. Hindi ko alam kung saan ako titingin.

“N-Noah, lalaki ka,” bulong ko, halos pabulong sa hangin. “Lalaki rin ako. Hindi ko kaya.”

Pero kahit sabihin ko ’yun, hindi ko rin maitanggi ang init ko. Ang tigas ko pa rin. Para bang kahit utak ko ang pumapalag, katawan ko ang sumusuko.

“Alam ko naman,” sabi niya, habang nakatingin sa’kin. “Kaya nga masarap. Pareho tayong lalaki, kaya alam natin kung ano ang mas makapagpapa-ulol sa atin sa sarap.”

Natawa siya, ’yung bastos na tawa na parang naglalaway na demonyo. Hinila niya ’yung kamay ko, dinala sa puson niya, pinahawak sa tigas niyang burat. Ramdam ko agad ang init at bigat, parang nanunuot sa palad ko.

Napakagat ako sa labi. Parang gusto kong umatras, pero hindi ko rin mabitawan.

“N-noah…” bulong ko.

Ngumiti siya. “Sige na, Kai. Gusto mo rin ’to.”

Napalunok ako dahil ag-aalangan pa rin. Bakit namin to ginagawa? Bakit ako umabot sa puntong to? Siya si Noah, ang hayop na kinaiinisan ko buong buhay ko. Isa siyang barumbado, pikon, at higit sa lahat gago sa lahat ng gago. Lahat na ng masasamang dahilan para layuan ko siya.

Pero heto ako ngayon, nakatitig sa kanya.

“Ang tagal naman,” bulong niya, may ngisi pa rin. “Naiilang ka ba? O nahihiya kang gusto mo rin ako?”

“Gago!” bulong ko pabalik. Pero wala na rin akong lakas para itanggi.

At ayun na nga.

Dahan-dahan akong yumuko. Nahihiya man at naiinis sa sarili, pero mas nangingibabaw ’yung init. Parang kailangang tapatan ko ang ginawa niya. Fair lang, ’di ba? Tinapos niya ’ko, dapat tapusin ko rin siya… kahit sa loob ko, nagwawala ang boses ng konsensya.

Pinasadahan ko ng palad ’yung kahabaan niya. Medyo makunat ang balat dahil sa tigas. Parang gustong malaman ng katawan ko kung hanggang saan ’ko kaya.

“Ahhh… Kai…” ungol niya.

Kinagat ko ’yung dila ko para ’wag mapangiti. Gusto kong pikunin siya. Gusto kong iparamdam na hindi siya ang may hawak ng kontrol.

Pero, kahit ako, nawawala na rin.

Bahala na mga dre. Inumpisahan ko nang dilaan yung ulo nang mas mabagal, at mas basang-basa, habang sinasalsal ko siya ng dahan-dahan. Tinititigan ko siya habang ginagawa ’yon, at ’yung ekspresyon niya… parang gusto kong ulitin at ulitin pa.

Napahawak siya sa buhok ko. Hindi ’yung sapilitang sabunot na gaya ng ginawa ko kanina. Para siyang sumusuko at nagpapaubaya.

Pero ako, parang lalo lang nalilito. Anong nangyayari sa’kin?

Dinuraan ko ’yung ulo ng burat niya bago ulit dilaan paikot. Lasa ko ’yung alat ng precum, at ’yung init ng balat niya sa dila ko. Patuloy ang pagbate ko sa titi niya, habang dahan-dahang sinisipsip ’yung pinakaulo. Dinidiin ko ’yung dila ko sa ilalim, tapos aatras ng konti, parang inaasar siya.

“Kai…” sabi niya, napapikit, napapatawa. “Ang sarap.”

Hindi ako sumagot. Nakatitig lang ako habang pinapaligaya siya, habang pinipilit kong paniwalain ang sarili ko na ’to ay dahil lang sa libog at sa init. Dahil lang sa walang malisya ang lahat ng to.

Pero, bakit parang may kung anong kumikirot sa dibdib ko habang ginagawa ’to? Hindi ko alam kung ano ’yun. Ang alam ko lang, ayaw ng katawan ko na tumigil.

“Ang sarap.”

’Yun lang ang sinabi niya, pero parang sumabog sa loob ko.

Pinaglaruan ko ’yung dila ko sa ilalim ng burat niya, paikot, padila, pasipsip… marahan, pero may diin. Ang isang kamay ko, nasa puson niya, pinipigil siya na ’wag gumalaw masyado. ’Yung isa, humihimas sa hita niya, pinipiga-piga.

Napapaungol siya nang pabulong. Paulit-ulit na ungol na parang hinihila ko ’yung kaluluwa niya palabas sa katawan.

“Kai.., Kai…”

Pinikit ko mata ko. Sinubo ko pa ng mas malalim. Mas madiin pa ngayon. Gusto ko siyang mapatigil. Gusto ko siyang matahimik. Pero ’yung ungol niya, lalo lang lumalalim.

Napahawak siya ulit sa buhok ko, mas mahigpit ngayon. Hindi niya ako idinidiin… pero ramdam ko, gusto niyang isagad ko. Gusto niyang lunukin ko lahat.

Pero ako, pinipigil ang sarili ko. Hindi pa. Hindi pa ngayon. Tumigil ako saglit. Nilabas ko ’yung burat niya sa bibig ko na may tunog pa ng laway, tapos tinitigan ko siya.

Pawis na pawis si Noah. Nangingintab ang dibdib niya, umaalon sa bawat paghinga. Nakatingin siya sa’kin na parang… hindi na siya makagalaw. Parang hinayaan na niya akong sirain siya.

“Ano?” tanong ko, habang jinajakol ko siya nang mabagal. “Ito ba ang gusto mo?”

Hindi siya sumagot. Tumango lang, parang hindi makapagsalita. Ngumiti ako. Pero, mga dre. Hindi ’yon panalo. Hindi ’to laro. Hindi ’to dapat nangyayari.

“Alam mo bang gusto kitang suntukin?” bulong ko habang sinasalsal ko pa rin siya. “Gusto kitang upakan sa mukha. Hindi ko maintindihan kung bakit ko ’to ginagawa.”

Napangiti siya. Bahagyag nanginginig ang labi niya. “Kasi gusto mo rin to.”

“Hindi,” sagot ko agad, pero ang dila ko, sumayad na ulit sa ilalim ng burat niya.

“Hindi mo gusto,” bulong niya habang umuungol. “Pero gusto mo kung paano kita paligayahin.”

Sinubo ko siya nang mas madiin… halos sagad. Napa-ungol siya, napamura.

“Putangina Kai… putangina…”

Sinipsip ko siya. Pinaglaruan gamit ang dila. Hinayaan kong masunog kaming dalawa sa init. Pero sa puntong ’to, parang may galit ’yung bawat galaw ko. Parang gusto ko siyang gantihan, wasakin, at durugin.

Binilisan ko pa. Basang-basa na kami pareho. Pawisan sa leeg, laway sa bibig, halimuyak ng libog sa buong kwarto.

“Masarap ’to, ’di ba?” sabi ko, sabay salsal ulit, mas mabilis. “Pero barumbado ka pa rin na kinaiinisan ko.”

“Okay lang,” sagot niya, habol-hininga. “Kahit hindi mo ’ko gusto ngayon… babagsak ka rin sa’kin.”

Tumingin ako sa kanya. ’Yung ngiti niya… Hindi na bastos. Hindi na yabang. May kung anong seryoso sa mata niya na hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin. At sa gitna ng lahat ng init, ng laway, ng hawak at ungol, ng halimuyak ng pawis at tamod na nagbabadyang pumutok…

Bigla akong natakot. Hindi dahil sa libog, kundi dahil parang may gusto siyang iparating sa akin tungkol sa sinabi niyang ’yon. At higit sa lahat, nakakabahala ang nakakabinging pagtambol ng puso ko.

Napatingala si Noah, nakapikit, saka nanginginig ang tiyan, at ako… nakaluhod pa rin sa harap niya, basang-basa ang labi, ang baba ko, at ang dibdib ko. Nanginginig din ako, pero ’di ko alam kung dahil sa pagod, o sa… takot.

Takot na hindi ko na siya kayang iwasan.

“Babagsak ka rin sa’kin,” sabi niya. Ano ang ibig sabihin nun? May gusto ba sa’kin ang barumbado na ’to? Pero bakit? Kinamumuhian namin ang isa’t isa. Imposible ’to.

Umikot ang sikmura ko. Gusto ko siyang murahin. Gusto ko siyang itulak. Pero ang ginawa ko? Sinagad ko ang burat niya sa lalamunan ko. Dire-diretso na. Wala nang dila-dila.

Napamura siya nang sunod sunod. Napasabunot pa lalo, parang nanghina ang katawan niya. Ramdam ko ang mga daliri niya sa batok ko, nanginginig, habang sinusundan ang galaw ko.

Binilisan ko pa lalo. Sinisipsip ko na parang ako ang uhaw. Parang ako ang nababaliw. Parang gusto kong wasakin siya… pero ako ’yung unti-unting nadudurog.

“Shit… Kai… Kai- ayan na-”

Naramdaman ko lahat.

Tumibok.

Sumabog.

Mainit ang masaganang tamod na diretso sa lalamunan ko. Hindi ko naisip umatras. Hindi ko naisip umiwas.

Nilunok ko lahat.

Bawat tibok, bawat putok, ramdam ko. Para akong sinaniban. Wala akong pake kung lalaki siya. Wala akong pake kung ayoko sa kanya.

Gusto ko lang… siya.

Hawak ko pa rin ang balakang niya habang nilalabasan siya, habang kumikibot pa ang burat niya sa bibig ko, habang gumagapang ang kiliti mula sa batok ko pababa sa likod, pababa sa puson, at pababa sa pagkatao ko.

Hanggang sa unti-unting humina ang paghinga niya. Unti-unting bumagal ang kapit ng kamay niya sa ulo ko.

Dahan-dahan kong iniluwa ang burat niya.

Humihingal ako. Pawisan at tulala. Tahimik siya. Tinitigan ko siya. Tinitigan niya ako. Walang salita. Walang biro. Walang ngisi. Parang parehong may pader na bumagsak sa pagitan namin, pero hindi na kami magkalaban. Tapos bigla niyang hinawakan ang mukha ko. Hinila niya ako paakyat.

Mainit ang hininga ko, namamanhid pa ang labi ko sa kakasubo sa kanya, pero sa gitna ng pawis at ungol at kalat, ginawa niya ’yon.

Hinalikan niya ako nang walang babala.

Pero, hindi ’yon halik ng hayok sa katawan. Yung halik niya hindi bastos at marahas.

Malambot at mabagal ang galaw ng labi niya sa labi ko.

Parang sinadya niya ring ipikit ang mata niya, sabay idiin ang labi niya sa’kin na parang… matagal na niyang gustong gawin. Parang may pinipigilan siya pero ’di na niya kaya.

At ako?

Gulat na gulat.

Napakapit ako sa dibdib niya, hindi para hilahin palapit, kundi para… mapigilan ko ang sarili kong humalik pabalik. Kasi dapat hindi ganito. Dapat walang ganito. Dapat kalas lang ng katawan, wala nang kasunod. Dapat pagkatapos ng putok, tapos na. Pero ’tong halik na ’to…

Ang bagal at ang init.

Basang-basa ang pagitan ng mga labi namin. Ramdam ko ang lalim ng paghinga niya habang dinadampi niya ang bibig niya sa’kin na parang kinikilala niya ako. Parang inaaral niya kung paano ako halikan nang tama.

Tapos, biglang gumalaw nang banayad saka paikot ang labi niya. Parang hinahanap ang bahagi ng pagkatao ko na ayaw kong ipakita kahit kanino. Parang gusto niya akong paibigin.

Napapikit ako.

Sumandal ako sa dibdib niya kahit pawisan siya. Ramdam kong sinapo niya ang batok ko, marahan, hinaplos ’yung buhok ko… parang mahalaga ako sa kaniya.

Napatigil siya sa paghalik. Dumilat ako. Nakatitig siya. ’Yung mga mata niya, parang ang daming gustong sabihin.

“Bakit mo ’ko hinalikan?” tanong ko, paos, halos pabulong.

Hindi siya sumagot. Pinikit niya ulit ang mata niya, saka dumampi ulit ang labi niya sa ’kin… mas banayad na ngayon, pero mas totoo.

Pero tinulak ko siya ng marahan at hindi rin malakas. Pero sapat para makabitaw ako.

“Wala dapat halik,” bulong ko. “Dapat walang ganun. Pareho tayong lalaki na nagkasiyahan lang diba? Walang malisya tong ginagawa natin.”

Tahimik pa rin siya. Hindi siya gumalaw. Hindi rin siya umiwas. Tinitigan lang niya ’ko, para bang sinusukat kung gaano kakapal ang pader na itinayo ko.

Hinintay ko siyang tumawa, magbiro, at abihin ang usual niyang “gago lang, trip ko lang.” Kahit anong excuse. Kahit anong pwedeng takbuhan.

Pero wala. Tahimik pa rin siya. Tapos biglang lumunok. Bahagyang ngumiti. Hindi mapang-asar, kundi tipong… totoo.

At sa pinakatahimik na sandali ng gabi, habang pawisan pa kami, habang nasa pagitan pa ng bawal at hindi na mapipigilan…

Bumulong siya.

“Mahal kita, Kai.”

Putangina, mga dre.

Tumigil ang mundo ko.

CHAPTER 16

Nagising akong mag-isa.

Pero ramdam ko pa rin.

’Yung labi niya. ’Yung bigat ng hininga niya sa mukha ko. ’Yung halik na hindi lang basta halik, kundi parang may kasamang sumpa.

At higit sa lahat…

“Mahal kita, Kai.”

Umupo ako sa kama. Pawisan ’yung likod ko kahit malamig naman. Nilakasan ko na lang volume ng Bluetooth speaker, baka sakaling matabunan ng One Direction songs ’yung boses niya sa utak ko. Pero walang effect.

“Mahal kita, Kai.”

Putangina, mga dre. Pulit ulit yun sa utak ko.

Hindi ’to tama. Hindi ’to normal kasi nga lalaki ako. May titi ako. Pinalaki ako ng tatay ko na ang definition ng bonding ay sabay kaming magsugal sa sabungan. Hindi niya ako tinuruan maging marupok sa harap ng isang bastos, barubal, meme-generating manyak na gaya ni Noah.

At kung may nangyari man kagabi, kung nag-init man ’yung katawan ko… Kung… kung napaungol man ako ng wala sa lugar…

Libog lang yun. Walang malisya dapat dahil nagpaparaos lang kami. Hindi ba siya naman ang nagsabi nun?

Kaya dapat lang na walang emotional investment. Walang romantic nonsense at puso-puso. At kung gusto niyang gawin ’yung mga ginawa niya, edi fine. Kahit magjakolan at mag chupaan pa kami buong araw, pero sana walang kasamang “Mahal kita” na parang nasa teleserye kami sa GMA.

Anong akala niya sa ’kin, leading man?

Gago siya.

Walang dapat na halik at kilig. Walang ganung klaseng attachment. Pero ang problema… hindi ko mapigilan mag-isip.

Hindi ko mapigilan maalala kung paano niya hinawakan batok ko. ’Yung saktong diin na parang minamarka niya ’ko. ’Yung halik na hindi lang dahil sa tigas ng katawan ko, kundi dahil gusto niya kong angkinin… hindi lang sa kama, kundi sa buhay niya.

Pota, dre.

Ayoko!

Ayokong isipin na baka totoo ’yung sinabi niya. Na baka hindi lang siya nagbibiro. Baka hindi lang siya bastos, kundi… marunong din magmahal.

Ayoko. Kasi kung totoo man ’yon… mas lalo akong delikado.

Kaya tumayo ako, saka nagpunta sa kusina. Naghilamos ako ng malamig na tubig. Pinatuyo ko ang mukha nang padabog. Hindi ko siya kakausapin. Hindi ko siya papansinin. Hindi ako babalik sa kanya. Kahit pa may parte ng puso ko na gusto ko. Kahit pa sa gitna ng katahimikan ng umaga, ang lakas pa rin ng bulong sa utak ko.

“Mahal kita, Kai.”

Lintek mo, Noah. Ba’t mo pa sinabi ’yon.

---

Noong isang araw lang, ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Ngayon? Tahimik saka walang drama.

Balik ulit ako sa dati. Sa Kai na walang pake, at walang emosyon para sa Noah na yun.

Tahimik lang ako sa tindahan sa Tabuan. Nagwalis-walis kunwari. Nag-ayos ng mga prutas, nagre-repack ng bote ng oil at toyo, nagki-kilo ng mga paninda. Lahat ng bagay na hindi ko naman usually ginagawa ng kusa, pero ngayon ginagawa ko lang para may ibang gawin bukod sa tumitig sa kalsadang inaasahan kong daraanan niya.

Wala akong hinihintay. Hindi ako umaasa, okay? Gusto ko lang… katahimikan.

Pero ayan si Noah. Akala mo action star kung maglakad, may kasamang yabang at tamis ng ngiti na parang walang nangyari. Suot niya ’yung itim niyang hoodie, buhok niya magulo, at may dala siyang chicharon.

Favorite ko pa naman ’yon.

Hindi siya nagsalita. Lumapit lang sa tapat ng tindahan, tapos umupo sa bangkong kahoy na parang regular lang ang araw.

At ako?

Deadma ko siya.

Kinagat ko ’yung loob ng pisngi ko. Pinilit kong huwag tumingin sa kaniya. Kunwaring abala ako sa pagpupunas ng mga panindang mansanas. Kasi pag tiningnan ko siya, alam kong mababasa ko ulit sa mata niya ’yung sincerity na hindi ko gustong makita.

Eh wala ngang dapat ganun. Hindi kami ganun. Libog lang ’yon. Mali ’yong halik. Mali ’yong naramdaman ko. Mali siya. Mali ako. Mali lahat.

Pero bakit ba parang… ang bigat?

Tahimik lang si Noah. Di katulad dati na ang ingay, puro biro, puro pambabara, puro kabastusan na parang walang preno ang bibig. Ngayon, heto siya. Tahimik saka nakatingin lang sa akin habang ako, nagpupumilit na hindi siya pansinin kahit ramdam na ramdam ko ’yung bigat ng titig niya.

Parang hinihintay niyang lumingon ako. Parang umaasa siyang kahit isang beses lang, mapansin ko siya. Pero hindi. Hindi ko siya bibigyan ng kahit anong… kahit anong kahulugan.

So tumalikod ako. Kinuha ’yung walis tambo kahit tapos na ’ko magwalis. Ganyan ako ka-desperado na hindi siya kausapin. Walis pa more.

“Hindi kita pipilitin,” sabi niya. Narinig ko kahit mahina.

Napahinto ako, pero hindi ako lumingon. Kasi kung lumingon ako, baka… baka biglang bumigay ulit ’tong katawan kong mas marupok pa sa budget sa kuryente.

At ayun, wala akong sinabi.

Iniwan niya ’yung chicharon sa bangko. Tumayo saka lumakad palayo. At ako? Tinignan ko lang ’yung chicharon. Yung spicy flavor pa.

---

Hindi ko alam kung bakit hindi ako dumiretso pauwi agad. Eh ang lapit lang naman. Mga tatlong kanto lang mula Tabuan papuntang bahay, eh. Pero ayun ako, paikot-ikot sa barangay, parang delivery boy na walang address. At syempre, sa sobrang tanga ng utak ko ngayon, di ko namalayang umuulan na pala.

Seryoso, ulan? Parang kailangang i-dramatize pa ng langit ’yung putang inang nararamdaman ko?

Pero hindi ako tumakbo. Hindi rin ako nagpayong. Hinayaan ko lang. Naglakad lang ako ng mabagal. Mabigat ang hakbang ko, parang may buhat akong kasalanan na hindi ko matukoy kung saan nanggaling. Wala naman akong ginawang mali, ’di ba?

Wala akong ginawa. ’Di ko siya hinalikan. Di ako umamin ng kung anong… feelings-feelings na wala naman talaga dapat.

Ako lang ’to. Dapat ako pa rin si Kai tulad ng dati. Lalaking takot na takot at inis sa barumbadong gago na yun.

Bakit ang sakit sa dibdib?

“Wala lang ’yon,” bulong ko habang dumadaan sa waiting shed kung saan dati kaming dumaan saka niya ako pinayungan gamit ang jacket niya. “Libog lang.”

Pero parang hindi lang katawan ’yung tinamaan, eh. Parang may sumundot sa kung anong parte sa’kin na hindi ko alam na meron pala. Parang may iniwan si Noah sa loob ko… hindi lang laway, hindi lang kalas… kundi tanong.

Tanong na hindi ko kayang sagutin.

“Totoo bang mahal niya ako?”

Kasi di ba? Paano ako makapaniwala sa sinabi niyang yun, eh buong buhay namin parang kulang na lang ipapabarang namin ang isa’t isa.

At ’yung sinabi niya na mahal niya ako… sana na lang sinundan niya ng, “char.” O kaya “Loko lang.” O kahit meme sound effect man lang.

Pero hindi. Tahimik lang siya, tapos naghintay.

Tapos ako, umatras. Pinauwi ko siya nung gabing yun. Bakit niya ako sabihan ng ganun? Kapwa kami lalaki. Isa pa, kahit binigyan ko siya ng pagkakataon na makalapit sa akin, hindi maalis sa akin ang katotohanan na si Noah ang barumbadong gago na laman ng kabwisitan ko mula kindergarten hanggang ngayon.

Sa lahat ng mental stress at pambu-bully na natanggap ko mula sa kaniya. Sasabihan niya akong mahal niya ako? Anong klaseng kagaguhan yon? Pinaglalaruan ba ko ng punyetang Noah na yun? O baka trip na naman niya para ibully ako to the highest level.

Kung parte ito ng laro niya, di wow!

Naglakad pa ako. Lublob pa sa putik ang tsinelas ko. Wala na ’kong pake. Ang bigat na kasi sa loob, hindi na kaya ng meme. Hindi na kaya ng sarcasm at ng pikon kong pagkatao.

Biglang napahinto ako.

Bakit ako umiiyak?

Hindi ko nga naramdaman eh. Basta na lang bumagsak ’yung luha habang sabay sinasampal ng ulan ’yung pisngi ko. Ang lakas pa. Di ko na tuloy alam kung luha o ulan ’yung bumabagsak.

Bakit ako umiiyak?

Hindi ko siya mahal. Ang totoo inis na inis pa rin ako sa kaniya. Hindi ako pwedeng magmahal ng lalaking katulad niya, dahil bukod sa gago at barumbado siya, pareho kaming may bayag.

Hindi ko pwedeng gustuhin ’yung gagong barumbado na ’yon. Dahil basta putangina niya!

Pero bakit ang sakit sa dibdib? Eh ako nga ’tong umiwas, ’di ba? Parang ako na rin ’yung nagtataboy sa barumbadong sinabing mahal raw ako.

“Bakit mo pa kasi sinabi ’yon, Noah?”

“Bakit mo pa ako ginulo?”

Patuloy ako sa paglakad. Lumakas pa lalo ang ulan.

Wala na nga akong paying, wala rin akong direksyon. Ulan lang ang kasama ko habang binabagtas ko ang madilim na kalsada pauwi. Pero sa totoo lang, hindi rin naman ako umuuwi. Para akong pusa na naligaw sa sariling siyudad. Ayokong umuwi. Ayokong harapin ’yung sarili kong titig sa salamin. Kasi baka makita ko ro’n ’yung ayaw kong aminin.

Ayokong harapin ang tibok ng dibdib ko na kanina pa hindi tumitigil.

Hindi ako nagmamahal. Lalo na sa gago. Lalo na kay Noah.

Hanggang sa may narinig akong tunog. Malutong na sound, saka maangas, at maingay.

BWAAAAAM!!! BWAAAAAAAM!!! Tambutso ng demonyo.

Lumingon ako. At ayun siya. Basang-basa rin, naka-hoodie, sakay sa kagang-kagang motor, parang wala lang ulan sa kanya.

“Tangina mo,” bulong ko sa sarili ko. “Wag ka na sumunod.”

Ngumiti pa siya. Gago talaga. Kahit sa gitna ng ulan, nakangiti pa rin. Pero iba ’yung mata niya ngayon. Hindi na ’yung manyak at bastos. Hindi na ’yung lagi akong ginagago.

Pagod ’yung mata niya.

“Bakit ka nagpaulan, Kai?” sigaw niya, halos sabay sa kulog. “Halika. Angkas ka na sa likod ko.”

Humigpit ang kamao ko. Hindi dahil sa galit. Hindi ko alam. Basta ayokong marinig boses niya. Ayokong marinig ’yung tono na parang may malasakit, kasi hindi siya ganun.

Hindi siya dapat ganun.

“Umalis ka!” sigaw ko. “Baka mabasa motor mo. Mas lalong kalawangin pa yan.”

Pero hindi siya umalis.

“Kai, kailangan nating mag-usap.”

Tinapakan ko ang putik. Binilisan ko ang lakad palayo. Pikit ang mata ko. Ayokong makita siya. Ayokong makita ’yung lungkot na pilit niyang nilulunok. Ayokong makita ’yung ngiti niyang pilit pa ring ibinibigay sa kabila ng lahat.

“Wala tayong dapat pag-usapan,” sagot ko. Malamig, sadyang walang damdamin.

Pero totoo ba? Ang totoo… bitin ang titig ko. Sandaling lumingon ako. Para lang masigurado na nandiyan pa rin siya. Para lang masigurado na kahit ilang beses ko siyang itaboy, hindi pa rin siya sumusuko.

Pero ngayon?

Hindi na siya humabol.

Tumigil na ’yung motor niya sa gitna ng kalsada. Hindi na siya gumalaw. Hindi na siya sumigaw. Tiningnan lang niya ’ko, mula sa likod ng ulan. Basang-basa siya, parang nakalugmok, pero buo pa rin ’yung titig.

Doon ako napahinto.

Bakit ba ako parang sinaksak sa dibdib nang makita ko siyang hindi na humabol? Bakit parang… gusto kong lumapit? Gusto kong hawakan ’yung kamay niyang palaging umaabot sa’kin kahit dinuduro ko siya? Gusto kong sabihin… Noah, wag kang tumigil. Pero hindi ko alam kung ano ’to. Hindi ’to pwede.

Buong buhay ko, ni hindi ko naisip na magkakaroon ako ng kahit konti na anong nararamdaman para sa isang taong gaya niya na magulo, bastos, barumbado, at gago. ’Yung tipong kabaligtaran ng lahat ng gusto ko sa isang tao.

Pero bakit ngayon… bakit siya ’yung hinahanap ng katawan ko? At puso ko?

Hindi pwede, mga dre. Hindi ako in love. Hindi ako marupok. Hindi ako tanga.

Pero habang tinatalikuran ko siya… habang pinipilit kong lakaran ang layo papunta sa wala… pakiramdam ko, isa-isang nalalaglag ’yung mga pader na itinayo ko buong buhay ko.

At ang natira lang ay isang Kai na basang-basa sa ulan, nanginginig, at hindi na sigurado kung sino pa ba siya… kung wala na ’yung galit.

Kung ang natira na lang ay…

Si Noah.

CHAPTER 17

Akala ko titigilan na niya ’ko. Pero hindi. Si Noah kasi… parang kabag, hindi pa rin umaalis. Kahit anong tago ko at deadma ko dito sa Tabuan… andiyan pa rin siya.

Bakit ba hindi siya nauubusan ng energy? Baka may baterya sa pwet ’tong gagong ’to.

Ngayon nga oh, nagdadala na ng pagkain. Naglevel-up na ang katangahan. Kaninang umaga, may pandesal at kape na bigla sa harap ng tindahan. Ngayon naman? May pa-chickenjoy na. May gravy pa. Kompleto rekado. Akala mo birthday ko or worse, binyag ng anak namin.

Lah! Bakit ko naisip ’yon?

“Ako pa nagluto niyan para sa ’yo,” sabi niya, sabay upo sa bangko sa tabi ko. “Baka gutom ka. Baka lumambot puso mo.”

Leche, mga dre.

“Di ako gutom.” Kunwari abala pa rin ako sa pag-repack ng asin, pero putangina naman, naamoy ko ’yung chickenjoy. At lasang-lasa ko na sa utak ko kahit hindi pa bumubuka bibig ko.

“Di ka gutom… pero ’yung tiyan mo, grabe ang sumbong sa’kin, oh,” sabay turo sa bandang sikmura ko. Takte! Narinig yata ’yung simpleng growl ng bituka ko kanina. Pati bituka ko, traydor. Walang loyalty. Gusto yatang magpaampon kay Noah.

“Tikman mo na kasi, Kai… para malaman mo kung gaano kasarap ’pag ako ang nagluto. Husband material kaya ako…” dagdag niya tapos may pahabol pang kindat. Akala niya naapektuhan ako sa katangahan niyang yan.

“Tumigil ka nga diyan,” irap ko. “Baka mamaya, pati kaluluwa ko pakainin mo.”

Ngumisi siya. “Pwede rin. Gusto ko talaga, Kai. Hindi lang kaluluwa mo… pati katawan mo. Pero okay lang… uunti-untiin ko. Dahan-dahan. Parang gravy sa fries. Para lasap na lasap. Mahalin mo na lang kasi ako para magkainan na tayo nang sabay sabay. Promise mas mainit pa ang titi ko kesa bagong pritong manok na ’yan.”

Ayun na naman siya. Walang filter, at walang preno. Gusto ko siyang batuhin ng bote ng suka. Yung maasim na suka pa para damang-dama niya. Baka matauhan.

“Gago ka, kahit kailan!” sabay suntok sa braso niya.

Sinalo niya braso ko. Ang init ng palad niya. Bakit ba may electricity na ngayon pag humahawak siya? Parang may spark… hindi spark plug, hindi kuryente… kilig? Leche. Ano ’to, K-drama?

“Wala akong ginagawa,” lambing niya. Saka pabulong, “Bakit ba defensive ka? Naramdaman mo ba ’yung hawak ko, Kai? Pero, gusto ko lang malaman mo na miss na miss ko na yung hinahawakan mo titi ko.”

“Lumayas ka na nga!” Nagkakamot ako ng batok habang pilit nilalayo ’yung braso ko. Nagpawis tuloy palad ko kahit mahangin naman dito sa Tabuan. “Umalis ka na. Bago kita sungalngalin ng isang buong kalabasa.”

Gusto ko talaga siya batuhin ng gulay ngayon o prutas. Basta kahit anong matigas.

“Hala, defensive ka nanaman. Wala pa nga tayong foreplay, galit ka na agad,” sabay pilyong tawa.

Gaya ng inaasahan, hindi siya umaalis. Tahimik lang siyang nakaupo ulit sa bangko. Tapos minsan, titingin sakin. Parang tanga lang. May background music pa sa karaoke ng kanto na “Tanging Ikaw” ni Ogie Alcasid.

“Okay ka lang ba talaga?” seryosong bulong niya. Hindi na siya yung barubal manyak. Hindi yung laging meme lord na may bastos na tawa.

’Yung tingin niya. Hindi ko kaya. Baka mag-crash system ko pag tumagal pa.

“Okay lang ako. Wala kang pake,” sabi ko, pero mahina. Kasi totoo? Hindi ako okay. Hindi ako sanay na ganiyan siya. Pwede bang si Noah na lang siya ulit gaya nung dating gago at barumbado pa siya na kinaiinisan ko?

Lumapit pa siya. ’Yung saktong malapit na mararamdaman ko na ’yung hininga niya sa batok ko. Gusto ko tuloy mag-move forward kahit one inch. Para hindi ako tuluyang matunaw.

“Okay,” bulong niya ulit. “Kung ayaw mo pa ngayon… aantayin kita. Hindi ako magsasawang ligawan ka dito sa Tabuan. Sa harap mismo ng mga talong at mga kamatis mo.”

Ano ba ’yan, mga dre? Bakit parang gusto ko siyang suntukin… pero gusto ko rin siyang halikan?

“I think I’m falling for him?! “

Lah! Saan galing yun?!

At sa dulo ng araw, iniwan niya rin ako.

Pero… iniwan niya rin ’yung ngiti niya sa utak ko.

---

Eto na naman ako. Eto na naman ang utak kong sira, iniisip si Noah.

“Wala akong gusto sa lalaking ’yon!” bulong ko sa sarili ko habang pilit na ipinipikit ang mga mata ko. Sa sobrang gigil ko yata, muntik ng mapunit sa kamay ko ang kumot.

Bakit ko naman magugustuhan si Noah?! Kahit siguro ipag-crucify pa ako sa gitna ng plaza, hindi ko ’yan ikakaila. Wala akong nararamdaman kay Noah. Wala as in zero.

At bakit naman ako magkakagusto sa kagaya n’ya? Gago ’yon mula pagkabata.

Grade 2 ako nun… akala ko normal recess lang. Nasa likod ako ng room, nagbubukas ng baon… pandesal na may Cheez Whiz, proud na proud pa si Mama Lorna ko d’un, kasi daw special edition ’yun kasi may konting ham… konti talaga, parang naipuslit lang ng tindera. Biglang dumating si Noah. Hinablot ’yung pandesal ko, kinagat, tas nilapit ’yung bibig niya sa tenga ko.

“Lambot ng pandesal mo, Kai… parang pisngi mo. Pwede ko bang kagatin din ’yon?”

Lokong yun! Grade 2 pa lang may manyak vibes na. Wala pa akong alam sa crush-crush noon, pero siya? Anak ng tokwa, mukhang graduate na sa boy bastos school. Gusto ko sana siyang sampalin ng Cheez Whiz ko pero ubos na, nasa bunganga na niya.

Nung Grade 3 naman… Naglilinis ako ng CR. Nilalagyan ko ng chlorine yung bowl. Seryoso ako sa duty ko baka mapingot ni Maam Annalyn yung tainga ko. Biglang pumasok si Noah saka sinarado niya ’yung pinto, ini-lock pa, sabay tawa ng parang kontrabida sa pelikula.

“Kai… gusto mo subukan kung sweet ba tayo kung maglips to lips tayo sa harap ng inidoro?”

Parang horror movie ’yung feeling ko noon. Yung tipong may lalabas na white lady mula sa bowl. Kala ko tapos na buhay ko. Buti na lang dumating si Ma’am Annalyn kaya nakalabas ako. Pero bitbit ko pa rin ang trauma hanggang Grade 6.

Isang beses habang nag-flag ceremony. Nasa likod ko si Noah habang nag-aanthem. Ewan ko ba kung bakit ang dami niyang kalokohan nun, pero bigla niyang binulong.

“Ang bango mo ngayon ah… bagong ligo? Sana naligo ka kasama ko. Sasabunin ko titi mo, Kai para mabango.”

Ayun, napatakbo ako sa takot. Napahiya pa ako kasi nadapa ako sa harap ng buong klase.

Tapos akala ko titigil nung high school? Hindi pa rin. Pambansang bully ng barangay.

Alam mo ’yung tipong pagkagising mo pa lang, stress na utak mo kasi baka nasa gate na siya ng school, naghihintay para mahiingan ka ng singko? Hindi pa uso GCash noon kaya literal hihipuan ka ng bulsa. Noong Elementary kami nakikihati siya sa dos kong baon… tapos nung high school, nalaman niyang diyes na baon ko araw-araw. Nag-upgrade din ang animal. Singko na ang kinukutong sa akin. May inflasyon pati sa panghoholdap niya.

Pag hindi ko siya bibigyan, babantaan akong ilock sa CR sa likod ng room na may taeng hindi binubuhusan. ’Yung tae na nagkaka-crust na sa ibabaw.

“ASAN NA SINGKO KO KAI? DALI BILI MO KO NG TURON SA CANTEEN!” pasigaw pa yan siya. Walang patawad. Walang tigil. Araw-araw akong minumura ng utak ko dahil sa kaniya.

First year high school kami nun. Oral recitation namin sa Values Ed… i-share sa klase ang “Dream Family”. Alam mo ba kung ano ang sinabi ni Noah? “Pangarap ko, simple lang. Aasawahin si Kai para may taglaba ng brief ko. Ako tatay. Siya nanay. Tapos ninang namin si Maam Dexie sa kasal.”

Tawang tawa ang lahat. Ako lang ang hindi. Trauma ko ang kahihiyan nun forever.

Pinakamalala yung JS Prom namin. Sa wakas! Chance ko na dapat ’yon. Isang gabing maging normal ako. Isang gabing hindi ako guguluhin ng hayop na ’yon. Kasi si Joyce na dapat eh… yung ultimate crush ko since Grade 4. Siya dapat ang partner ko sa cotillon. Siya dapat ang isasayaw ko habang naka-“Forevermore” ng Side A sa background.

Pero hindi. Kasi may gagong demonyo sa buhay ko na hindi marunong lumugar.

Hinila ako ni Noah. As in literal na hinila… parang aso, papalayo sa gitna ng dance floor habang papalapit ako kay Joyce. Ang lakas pa ng kapit sa braso ko.

Saan niya ako dinala? Sa dilim. Sa likod ng gym. Sa parte ng campus na amoy gas, basang karton, at expired na hotdog sandwich.

“Para multuhin ka diyan, Kai,” bulong niya pa. JS Prom na nga, gusto pang gawing Shake Rattle and Roll Special ang gabi ko.

Sino bang matinong tao ang magdadala ng kaklase sa likod ng gym habang prom night? Lahat ng tao nasa loob, nagpo-photo op, nagsasayaw… ako? Nasa madilim na sulok kasama siya na hindi marunong irespeto ang tradisyon ng mga nagbibinata.

Tapos hindi pa kontento. Biglang sinukluban ako ng blaser niya, parang gago. Sabay sabi, “Tayo na lang kaya mag-cotillon dito, Kai? Ako lalaki, ikaw babae. Bagay naman eh, ang lambot mo oh…”

Dahil sa kanya, hindi ko man lang nahawakan kamay ni Joyce. Hindi ko man lang siya nasayaw. Ang lahat ng iyon… nawasak. Winasak ng isang demonyong may pangalan na Noah.

Kung isa-isahin ko pa lahat ng kabwisitang binigay niya sa’kin, baka abutin pa tayo ng isang taon.

Ngayon bigla siyang lalapit. Biglang tititig at magtapat ng pag-ibig?

Kahibangan!

Hindi ko tuloy alam kung seryoso ba siya o ginagago na naman niya, ako dahil trip niya akong stressin hanggang sa tumuwid ang leeg ko.

Paano ko paniniwalaan ’yon? Paano ako maniniwala sa hayop na ’yon na literal na dahilan ng mental breakdown ko tuwing Lunes hanggang Biyernes? Hindi ba siya yung laging nagbabanta sa akin na ipakidnap ako sa puting van para mawalan ako ng atay at kidney? Grabeng trauma ko nun.

At ngayon sasabihin niyang mahal niya ako?

Pero nakaka-WTF lang…

At kung gusto ko man siya… HINDI KO GUSTO HA… paano? Paano ko tatanggapin na gusto ko ’yung isang hayop na walang araw na hindi ako inaasar, binabara, binubulungan ng kabastusan, sinisiko sa hallway, kinukorner sa loob ng CR kung kami ang cleaners doon, at kinaladkad habang pilit niya akong ilibre siya ng isaw sa kanto?

Wala. Walang chance. Never in life.

Kaya kung sino man ang nakakarinig ng boses ko sa langit o impyerno, isusumpa ko. WALA AKONG GUSTO KAY NOAH. Hindi ko siya type. Hindi ko siya naiisip bago matulog. Hindi ko gusto ’yung ngiti niya. ’Yung mata niya. ’Yung tawa niyang may landi. ’Yung lakas ng loob niyang hawakan balikat ko pag nagkakatinginan kami. Hindi ko gusto ’yung pagka-demonyo niya.

Hindi ko siya gusto.

Kaya matutulog na ako! Good night!

CHAPTER 18

Pakshet talaga ’tong panahon na ’to. Araw-araw na lang pag-uwi ko, umuulan. As in hindi pumapalya. Parang karma sa lahat ng kasalanan ko sa buhay o baka naman sumpa dahil may isang epal na nilalang na biglang sumulpot sa waiting shed na parang multo. Si Noah, mukhang inaabangan niya ang pagdaan ko.

At ayun na nga siya. Nakangisi habang nakasandal sa poste ng waiting shed. Hawak ang payong na hindi naman ginagamit.

“Anong klaseng drama na naman to, Noah? Hindi ko kailangan ng stalker pauwi,” reklamo ko agad habang pinupunasan ’yung basang noo ko.

“Hindi ako stalker. Concerned lang. Baka madulas ka sa daan, tapos ako pa bubuhat sa’yo, di ba?” Sabay kindat pa nito. Walang patawad.

“Ulol,” mura ko. Pero syempre hindi ko masabing kinilig ako ng slight. Slight lang, okay? Hindi counted. Maliit lang, parang tinga.

Sumabay siya sa lakad ko. Tapos bigla akong hinila palapit para sumilong kami sa payong niya. “Ano ba!” sigaw ko, pumalag agad. Pero hawak pa rin niya braso ko, ang init ng palad niya kahit malamig ang hangin.

“’Wag ka na kasi magpanggap. Alam kong mahal mo rin ako,” biglang sabi niya. ’Yung boses niya biglang seryoso, wala na ’yung usual na pa-meme. Hindi ko gusto ’to. Hindi ako ready dito.

“Anong sinasabi mo?” nagkunwari pa akong clueless. Sana man lang tamaan siya ng kidlat.

“Sabihin mong wala kang naramdaman nung gabing ’yon.”

Ayan na naman. Bigla na lang sinaksak ang buo kong pagkatao sa gitna ng ulan.

“Ano ba, Noah,” angil ko, nakakunot noo. “Wala ’yon kundi katawan lang!” may kalakasang sabi ko. Pero mas malakas ’yung kabog ng dibdib ko.

“‘Katawan lang,’ ha?” umiling siya, ngumisi pa ng peke, pero bakas sa mata niya na hindi siya natutuwa. “Bullshit ka talaga, Kai. ’Di mo ko matatakasan sa ganyang palusot.”

Huminto siya, saka dalawang hakbang paatras, habang hawak pa rin ’yung payong niya sa pagitan naming dalawa. Ako? Nakatingin lang, naninigas, parang ginawang tuod sa gitna ng ulan.

“Noah, tumigil ka na-”

Pero hindi siya nakinig. Ang kapal ng mukha, as usual.

“Mahal kita, kahit noon pa. Hindi mo lang maramdaman dahil sobrang tanga mo.” Sabay lapag ng huling linya na parang bomba. “Hindi lang katawan ang gusto ko sa’yo, Kai.”

Tumalikod siya’t lumakad palayo nang hindi lumilingon. Naiwan akong parang ewan sa daan, hawak pa rin ’yung bitbit kong basang bag, nanginginig sa lamig… o kaba? Ewan ko.

Gusto ko siyang habulin. Sabihin na gago siya. Pero, bakit hindi ko masabi? Bakit parang gusto kong paniwalaan ’yung sinabi niya?

“Hindi lang katawan ang gusto ko sa’yo, Kai.”

Lakas makadrama ng linya. Pang-Wattpad pero bakit dito sa totoong buhay nangyari?

Umambon pa lalo. Ang drama ng mundo. Akmang isusumpa ko na ang langit, pero wala, ang utak ko, puro Noah. ’Yung ngisi niya na may halong sakit. ’Yung tingin niya kanina na para bang kaya niyang basahin lahat ng tinatago ko.

“Bwakanangshet ka, Noah…” bulong ko habang tinitingnan pa rin ang likod niya. Pero mahina, kasi baka marinig ng langit ang totoo kong ibig sabihin.

“Di ko alam kung paano tatakasan ’yung gusto ko ring mangyari. Pero hindi dapat, dahil si Noah ka lang. Gago at barumbado ka lang na pasakit sa buhay ko. Yan lang dapat ang lugar mo!”

---

Ang tahimik ng linggong ’to. Para bang may missing piece sa puzzle ng buhay ko… at oo, gets ko kung gaano ka-corny pakinggan n’yan pero totoo. Wala si Noah.

Ilang araw na. Sa wakas hindi na nagpapakita. Walang epal na sumusulpot sa Tabuan. Wala, ni anino wala akong nakita.

At hindi ko alam kung ba’t parang ang bigat-bigat ng hangin.

Araw-araw na lang, pag-uwi ko galing Tabuan, sumisilip ako sa katapat na bintana. Dati, bukas lagi ’yon. Minsan kita ko pa siya nakasilip habang nakahubad, naalala ko na naman yung umihi siya doon paharap sa ’kin.

Pero ngayon?

Sarado yun, tila walang tao sa bahay nila. Walang liwanag at tunog ng malakas niyang tawa na parang gago. Wala ’yung kalabog ng dumbbells niya. Sobrang tahimik.

At eto ako, nagmamasid sa bintana ko tuwing gabi. Parang baliw na umaasang sumilip man lang siya. Kahit anino. Kahit kumaway ng middle finger. Kahit ano.

“Gago ka, Kai,” bulong ko sa sarili habang nakasilip mula sa bintana. “Anong ginagawa mo, ha? Nag-i-stalk ka na ba ngayon? Ang pathetic mo.”

Pero ’di pa rin ako umaalis.

Bakit parang may kulang? Bakit parang ang lamig ng gabi kahit hindi umuulan? Bakit parang wala sa tono ang mga araw pag hindi siya sumisingit sa routine ko?

Ano ba ’to? Umiling ako. Sinara ang bintana. Pilit kong kinalma sarili ko.

“Wala ka dapat pake sa buhay niya, Kai!” bulong ko ulit. Pero ang totoo, ako mismo hindi na naniniwala sa sarili ko.

Bakit ngayon ko lang nare-realize kung gaano kalaki ang gulo na iniwan niya?

---

“Haaaaay! Thank you, Lord! Salamat talaga! Sa wakas, matahimik na rin ang barangay natin! Praise the Lord! Hallelujah!”

Yan ang bungad ni Mama habang nag-aagahan kami. May pandesal, kape, at itlog sa mesa. Normal na umaga, pero yung boses niya? Diyos ko, tuwang tuwa.

“Bakit?” tanong ko, sabay subo ng pandesal na parang biglang naging goma ng tsinelas sa tigas.

“Matutuwa ka sa sasabihin ko, anak!” sabay ngisi. Excited siya, parang nag-ipon ng chismis ng isang dekada at ngayon lang pumutok. “Grabe to. Sobrang good news talaga! Mas maganda pa sa promo ng Palawan Express!”

“Ha?” kagat ko yung pandesal, pero ang atensyon ko nasa mukha niyang parang nanliligayang palaka.

“Yung kapitbahay natin… ibebenta na raw bahay nila. Lilipat na sila sa Manila! Kasama pati yung Noah na barumbado! ’Di ba inis na inis ka dun? Ay Diyos ko, magmigrate na sila, nak! Wala nang sigaw sabay bato ng tsinelas sa mga aso alas-tres ng madaling araw! Wala nang nagtatakbo ng naka-boxers lang! Aba’y makakatulog na ’ko ng mahimbing! Di na ako magigising ng ’BWAAAAM BWAAAAAM ng motor niya sa labas.”

Tumigil ang mundo ko ng mga tatlong segundo.

Lilipat? Aalis? As in… iiwan na niya ang barangay na ’to?

“Ah… ganun ba,” sabi ko, pilit kalmado, pilit walang pakialam. “Buti naman. Isang abala rin ’yon sa paligid, eh. Laging maingay. Laging epal. Laging…”

Laging nakangisi pag nakikita ako. Laging sumusulpot kahit hindi tinatawag. Laging nang-iinis at madalas ginagago ako. Laging… laging andiyan.

Bakit parang biglang ang sikip ng dibdib ko?

“O, ba’t natahimik ka bigla? Haaaay nako!” singit ni Mama habang nilalagyan ng itlog ang plato ko. “Aba, akala ko pa naman matutuwa ka! Di ba lagi mong sinasabi, ’Ma, ipagdasal nating makulong ng 5 years si Noah? O ayan, wish granted! Salamat sa novena ko kay San Antonio! Aba, ang bilis ng delivery! Next time nga magdadasal na rin ako ng libreng kuryente at tubig, baka sakaling gumana!”

Umiling ako. “Oo nga… buti naman,” bulong ko. “At least tahimik na dito. Walang istorbo. Wala nang… barumbado sa barangay. Wala nang umiihi sa tapat ng bintana. Wala nang… gago sa tapat ng bahay…”

Kaya ba hindi na nagbubukas ang bintana niya nitong nakaraang araw?

Wala na ba talaga?

“Ang saya kaya, anak!” tuloy ni Mama, mas ganado pa kaysa sa host ng Eat Bulaga. “Wala nang motor niya na parang kahol ni Satanas. Wala nang nag-aaway na parang wrestling sa kalsada! Aba, baka nga gumanda pa balat ko dahil wala na akong stress! Diyos ko, salamat talaga! Makakapaglagay na ko ng avocado mask ng walang kaba! Baka nga magka-boyfriend pa ulit ako sa tahimik na barangay na ’to, who knows?! “

“Uh-huh.”

Hindi ko alam kung bakit ang sakit pakinggan. Hindi ko maintindihan kung bakit parang ang lungkot-lungkot ng umagang ’to. Eh ’di ba ito ang gusto ko? Tahimik, wala nang asar at wala nang epal. Wala nang… Noah.

Pero ba’t ganun? Bakit parang may parte sa’kin na ayaw siyang umalis? Bakit parang gusto ko siyang makita ulit sa Tabuan, sa waiting shed, at sa tapat ng bintana… yung nakangisi na parang asong ligaw?

Bakit parang gusto ko marinig pa yung malakas niyang tawa habang tinutukso ako? Bakit parang…

“Kai, tama na.”

Hindi pwede.

Kung aalis siya, edi umalis siya. So be it. Wala akong pake. Wala dapat.

Kagat ko yung pandesal nang madiin. Nilunok ko yung inis. Nilunok ko yung… kung anuman ’tong kumikirot sa dibdib ko.

“Okay lang, Ma,” sabi ko, pilit tumatawa. “Mas tahimik nga. Wala nang istorbo. Mas peaceful. Mas… maganda.”

Pero ang totoo? Parang may nawala. Parang may butas sa puso ko.

“Tangina ka, Kai! Dapat magsaya ka!”

---

Umuulan na naman. Gabi na. Basang-basa ang daan. Basa ang hangin. Basa pati ang puso ko dahil sa di mawawalang bigat na nararamdaman.

Kararating ko lang galing Tabuan. Papasok na sana ako ng bahay pero…

“Kai…” heto siya. Biglang sumulpot sa harap ng bahay, sa gitna ng ulan. Basa yung damit niya. Pawis at ulan magkahalo sa katawan niyang nanginginig.

“Bukas na kami aalis,” sabi niya. “Nandito ako para magpaalam sa ’yo, Kai… dahil ma-miss kita.”

Bakit ngayon? Bakit dito? Sa ulan? Sa harap ng bahay? Sa harap ko?

Ayoko siyang tignan. Ayokong makita kung paano kumikirot yung ngiti niya… yung pilit niyang tawa habang sinasabi ’yon, pero halatang… halatang may sakit. Halatang hirap na hirap siya.

Pero hindi ko rin kayang umiwas. Kaya napako lang ako sa kinatatayuan ko. Hindi makagalaw at makaimik. Hindi rin makahinga.

“Kahit konti,” bulong niya. Ang hina ng boses niya pero ang lakas sa tenga ko, sa dibdib ko, sa kaluluwa ko… “wala ka ba talagang nararamdaman para sa ’kin, Kai?”

Bakit pa siya nagtatanong? Bakit pa niya hinihintay ang sagot na hindi ko kayang ibigay?

Tumitig siya sa mata ko. Parang binubutas ang kaluluwa ko. Parang hinahanap pa rin yung tiniis kong itago. Yung pilit kong nilunok. Yung totoo.

Gusto ko sumigaw. Gusto ko umamin. Gusto ko yakapin siya at sabihing “Huwag kang umalis.” Pero hindi ko magawa. Hindi ako makagalaw at makasalita.

“Puta, Kai. Bakit ang duwag mo?”

Lumapit siya. Isang hakbang… Dalawa…

Hanggang maramdaman ko yung init niya sa kabila ng lamig ng ulan. Hanggang mahuli niya ang kamay ko na mahigpit kong sinarado sa gilid ng shorts ko.

At niyakap niya ako. Hindi yung yakap ng kalandian na nakasanayan naming dalawa. Iba. May higpit saka mainit at buo. Parang huling yakap bago malunod ang mundo. Parang yakap ng taong may iiwan pero ayaw iwan.

Humigpit pa. Lalo pa. “Mahal kita kahit ’di mo ko kayang mahalin. Patawad sa lahat ng mga kasalanan ko sa’yo,” bulong niya.

Parang sinaksak yung dibdib ko. Parang may pumutok sa loob. Parang gustong sumigaw ng buong pagkatao ko, pero wala… walang lumabas kundi hangin.

Pero ewan ko ba kung bakit may sakit sa puso ko. May pigil na hikbi. Pilit na walang luha. Pilit na walang emosyon.

Pero ramdam ko. Ramdam ko yung lalamunan kong nanikip. Yung mata kong namumuo na ang luha pero pinipigilan ko. Yung dibdib kong parang binabarena habang nakayakap siya sa’kin, habang pinipilit niyang iwan sa’kin ang lahat ng hindi ko kayang aminin.

Huling yakap. Huling sandali. At binitiwan niya ako. Humakbang siya palayo. Hindi lumingon. Wala na ang init niya sa harap ko. At ako? Nakatingin lang sa paglayo niya. Basang-basa ako sa ulan. Tahimik habang nanginginig, hindi dahil sa lamig kundi sa kirot ng dibdib ko.

“Kai, tanga mo.”

Ayoko na. Hindi ko na kaya.

“Noah!” sigaw ko… putol, basag, at wala sa plano. Hindi ko na napigilan.

Huminto siya. Dahan-dahan, lumingon pabalik. Nakangiti siya pero ’yung tipong ngiti na pilit, ngiti na parang naghihintay ng suntok sa sikmura.

Lumakad ako papunta sa kaniya. Hindi ko na alam bakit gumagalaw ang paa ko. Hindi ko na iniisip. Hindi ko na iniintindi.

“Kung… kung sasabihin kong mahal din kita,” putol-putol, kagat-labi, at kabado, “aalis ka pa rin ba?”

Ngumisi siya. Sobrang putik ng ngiti. Barubal pa rin kahit nababasa ng ulan. “Depende.”

“Depende saan?”

“Kung mahal mo ba talaga ako.”

Ang bilis ng puso ko. Para akong hinihila sa ilalim ng tubig. Hindi ako makahinga. Hindi ko makontrol at maintindihan sarili ko.

Mahal? Hindi. Hindi pwede. Hindi dapat. Pero bakit ganito? Bakit parang gusto kong hawakan mukha niya at sigawan siya? Bakit parang gusto ko siyang yakapin at ipagdasal na sana huwag na siyang umalis?

Putangina! Hindi ko na matiis. Kahit nilalabanan ko pa ang sarili ko… ang katawan ko, kumilos na mag-isa. Humakbang pa ako. Isa pa… Isa pa…

Hanggang nasa harap ko na siya. Hanggang ramdam ko na ulit ang init niya sa kabila ng ulan. Hanggang sa kusa kong hinawakan ang pisngi niya. Basang-basa pero mainit ang balat niya.

Hindi ko na kaya magpigil. Bago ko pa man mapigilan ang sarili ko, bago ko pa maisip kung mali ba ’to o tama… hinalikan ko siya.

Humigpit ang kamay ko sa pisngi niya. Ang dila ko, kusang gumalaw. Ang labi ko, kumapit sa kaniya na parang kanina pa gutom.

Parang pumutok ang lahat ng pinigil ko nitong mga linggo. Parang lahat ng inis ko, galit ko, kaba ko… biglang naging init. Biglang naging halik.

At siya? Hindi umaatras. Humawak sa batok ko. Hinila pa ako palapit. Sinalubong ang halik ko. Para akong kinuryente. Para akong malalaglag sa tuwa. Ang bilis ng puso ko. Kabog na parang sasabog na. Para akong mamamatay sa kilig. Hindi ako makahinga… pero ayoko huminto.

Basa kami pareho. Malamig ang paligid, pero mainit ang mga labi niya. Ang hininga niya. Ang kamay niyang kumakapit ngayon sa batok ko na parang ayaw na akong pakawalan.

Ngayon lang ’to nangyari. Ngayon ko lang tinanggap. Oo. Pero mahal ko siya.

Bumitaw ako, habol hininga. Pero malapit pa rin ang mukha niya. Nakangiti siya, basang-basa, pero ang gwapo pa rin kahit ganito.

“Gago ka pa rin, Noah…” bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili ko. “Kahit barumbado ka, mahal din kita…”

Umiling siya, ngumiti pa lalo, at hinila ulit ako sa isa pang halik.

Kung mamamatay ako ngayon… ayos na.

Kasi nalasahan ko na ang totoo.

Mahal ko si ang gagong barumbado na ’to.

Mahal ko si Noah.

CHAPTER 19

Ayoko pang bumangon. Kung pwede lang matulog buong araw para lang hindi maramdaman ’tong bigat sa dibdib ko, ginawa ko na. Pero ayan, gising na ’ko at ang unang pumasok sa utak ko?

“Aalis na si Noah mamaya.”

Paulit-ulit na parang lintik na alarm clock sa isip ko. Gusto kong takpan ng unan yung tenga ko kahit wala naman akong naririnig. Gusto kong maniwala na panaginip lang ’to. Pero hindi eh. Mamayang hapon, aalis na si Noah at ang pamilya niya.

At tanga ako. Tanga kasi bakit pa kasi ako umamin kagabi? Bakit ko pa sinabi na… mahal ko siya?

Nagkaaminan nga kami… oo, kilig na kilig pa siya, pero ano ngayon? Aalis pa rin naman pala. Ano to, pang-moment lang? Para lang sa drama kagabi tapos balik na ulit sa realidad ngayon?

Pinikit ko ang mata ko, pilit tinatago ang sikip sa dibdib. Ang sakit pala pag ganito. Yung inamin mo na sa wakas, tapos useless din pala kasi iiwan ka rin. Mas mabuti pa siguro kung di ko nalaman kung ano’ng totoo. Mas mabuti pa siguro kung hinayaan ko na lang na magkunwari kami pareho.

Bakit kasi kailangan ko pang bumigay? Bakit ko pa sinabing gusto ko rin siya?

Ang bigat-bigat ng dibdib ko. Hindi ko mahinga ng maayos. Ayokong makita ang araw. Ayokong marinig si Mama Lorna na nag-aalmusal sa kusina. Ayokong marinig ang busina ng tricycle sa labas. Lalo ko lang marerealize na totoo ’to. Na oras na, na paalis na talaga si Noah.

Hinawakan ko ang kumot, kinuyumos sa palad ko. Dapat hindi ko na lang sinabi. Dapat nagtuloy-tuloy na lang ang pikon ko, ang inis ko, at ang pagiging deadma ko sa kanya. Para ngayong aalis siya… wala akong mararamdaman.

Pero hindi eh.

Nasa akin na yung huli niyang yakap kagabi. Yung bigat ng mga braso niya sa likod ko. Yung init ng hininga niya sa leeg ko habang ibinulong niya, “Mahal din kita.”

Pakshet talaga!

Nasa dibdib ko pa rin ang kabog ng puso ko nung hinalikan ko siya kagabi. Nasa balat ko pa rin yung dampi ng labi niya sa noo ko. Nasa isip ko pa rin yung ngiti niyang pikon, gago, at napakabarubal.

Lahat andito pa.

Pero mamaya… wala na.

Natawa ako ng konti pero may pait. Ang tanga ko naman talaga. Aamin ka pa kung hindi mo rin naman siya mapipigilan?

“Bahala ka na, Noah.”

“Kung aalis ka… edi umalis ka.”

---

“Hoy, Kai! Bumangon ka d’yan at kumain ka! Alas tres na!” sigaw ni mama Lorna sa baba.

Wala akong gana. Gusto ko lang mabulok sa kama habang iniiyak ang ’di ko maipaglaban na love life. Pero bago pa ako mahambalos ni mama sa wakas nagdesisyon na rin akong tumayo.

Pagbaba ko sa kusina, ayun siya. Nakasalampak sa harap ng mesa, may hawak na sandok, pero ’di kumikibo sa pagkain. Nakakunot noo, parang may lalapain. Parang kakasuhan ang buong barangay.

“Lintek talaga yang Noah na kapitbahay natin, nak!” panimula niya. Napabalikwas ako. Ha? Bakit si Noah na naman? Hindi pa ba tapos ang teleserye ng buhay ko?!

“Akala ko lalayas na sila dito sa barangay natin. Yun pala prank lang niya ang lahat!”

Ha? Prank? Prank daw oh. As in?

“Ano, Ma?”

Tumingin siya sa’kin, naglabas ng buntong-hininga habang pinipigil ang galit, at nanginginig pa ang hawak na sandok.

“Di totoo na aalis sila! Kanina, nagtanong pa yung mama Trining niya sa’kin kung may baboy ba tayong binebenta. Para daw litsunin sa pista! Aba syempre nagulat ako, sabi ko… ‘Mare, akala ko ba lilipat na kayo sa Manila?’ Alam mo ba sagot niya?!”

Nakatitig ako, parang may pakiramdam na ako kung saan ’to papunta. Nakakasama ng loob at may nahulaan na ’kong masama.

“Wala daw siyang alam doon!” bulalas ni Mama, lumalaki ang mata. “Nagtaka nga raw siya bakit palaging may nagtatanong kung magkano ang benta ng bahay nila… eh hindi naman daw nila binebenta ang bahay! Hindi raw sila lilipat kahit kailan!”

Putek, mga dre! Ayun na nga ba.

“Sino pa ba ang salarin?! Sino pa bang may topak at trip magkalat ng ganyang fake news?! Aba e di yung barumbado mong classmate na si Noah! Tangina talaga yang bata na yan!”

Humawak na siya sa dibdib niya. May pa-simangot at pintig ng ugat sa noo.

“Inatake ako saglit, nak! Akala ko talaga may peace of mind na ako dito sa barangay. Akala ko makakatulog na ko nang mahimbing. Ayun pala pinaglalaruan lang ako ng gagong yon! Mukha akong ewan habang kinukwento ko sa mga kumare ko na lilipat na sila!”

Grabe! Na-imagine ko tuloy si Mama Lorna, proud pa habang nagkakape at nag-chika sa mga kapitbahay… “Lilisan na ang lintik na Noah na ’yan. Tapos na ang kalbaryo natin. Finally, magkakaroon na ng peace and order sa barangay.”

Tapos ayun… prank pala. Pinaasa, pagkatapos, sinampal ng katotohanan.

“Tapos eto pa, Kai!” dagdag niya, bagsak ang sandok sa mesa.

“Nang tanungin ko si Mareng Trining kung bakit may mga nagpapakyaw ng gamit nila… yung upuan, kama, plantsa, pati yung sirang electric fan na walang takip… eh wala raw siyang alam na binenta ni Noah ang mga yun. Pag-uwi niya galing sa kabilang baryo, wala ng gamit ang bahay nila. Nung tinanong daw niya si Noah, anong sabi? Ni-live selling daw niya ang gamit para makabili sila ng bago dahil luma na daw ang mga gamit nila. Kaya ngayon, ang mama Trining niya halos magkandamatay kakahabol at kakatubos sa mga gamit para makuha muli ang mga nabenta ni Noah! Grabeng pagkabarumbado talaga nun!”

Hawak na ni Mama ang sentido niya. “Ipa-BP mo ako sa health center mamaya, nak. Tumaas ang altapresyon ko sa Noah na ’yun. “

Napakagat labi ako. Hindi ko alam kung matatawa ako, maiinis, o magsaya. Mixed emotions, mga dre.

So prank lang pala talaga niya ’to. Hindi pala aalis si gago. Hindi pala totoo ang drama kagabi. Niloko niya ako. Pero bakit biglang ang lakas ng kabog ng dibdib ko? Si Noah… nandito pa.

At mukhang hindi magiging masaya ang pista ng barangay. Mukhang magiging Barangay Horror Nights.

---

Katatapos ko lang maghilamos, nakahiga na ko, ready na sanang matulog at mamatay sa kahihiyan dahil sa mga nangyari sa buhay ko…

May kumakatok sa bintana ko. Sino na naman ’to?! Multo?

Pagbukas ko sa bintana… aba. Sino pa nga ba?

“Hello, my love.”

Bumungad sa’kin ang pilyong mukha ni Noah. Naka-sando, basa ang buhok, at nakangisi pa parang asong hindi pinakain buong araw.

“Lumayas ka! Ayaw kitang makita. Gago ka talaga kahit kailan!” Mabilis kong sinara ang bintana, pero putcha, pinigilan ni Noah ng tulak, at isang saglit lang nakapasok na siya sa kwarto ko.

“Hoy!” bulong-sigaw ko. “Bwisit kang lintik ka! Ginawa mo kong tanga, alam mo ba yun?” sabay palo ko sa batok niya.

“Aray!” Kumunot ang noo niya pero natawa pa. Gusto pang paluin ulit.

“Shhh! Naririnig tayo ni Mama Lorna!” bulong ko habang nakatingin sa pinto ng kwarto, baka sumugod si Mama anytime dala ang walis tingting.

“Ano ba kasi Noah? Anong trip mo na namang demonyo ka?!”

Nakangiti pa rin siya na parang hindi guilty sa kasalanan niya buong araw.

“Gusto ko lang naman marinig, eh,” bulong niya habang lumalapit, nakayuko ng konti na para bang magso-sorry pero halatang wala namang balak magsisi.

“Marinig ano?! ’Yung prank mo na halos ikamatay ni Mama Lorna sa galit?!”

“Hindi no! Yung sinabi mong… mahal mo ako.”

Napatigil ako. Lakas ng kabog ng dibdib ko. “Tangina mo talaga, Noah…”

“Worth it naman ’yung effort ko diba?” singit niya, pilit na nilalapit yung mukha niya sa’kin, yung tipong konting abante pa eh magdidikit na ilong namin. “Sulit ’yung lahat ng stress ko kakaisip kung paano kita mapaamin. Aba, gumana nga.”

Pumikit ako saglit. Gusto ko siyang sapakin. Gusto ko siyang kurutin sa singit. Gusto ko siyang… Pero mas gusto ko siyang halikan.

“Paalisin mo nga ’to, Lord…” bulong ko sa hangin pero hindi yata narinig ni Lord kasi eto na si Noah, nakaupo na sa gilid ng kama ko, nakangisi pa rin.

“Ang cute mo talaga kapag galit, Kai. Lalo na ’pag namumula ’yung ilong mo. Dali na. Magbembangan na tayo. Mahal naman natin ang isat isa.”

Hinampas ko ulit ang balikat niya. “Tigilan mo ’ko!”

Tawa lang siya nang tawa habang pigil na pigil. Hindi makasigaw kasi baka marinig ni Mama Lorna at palayasin kaming dalawa. Pero sa totoo lang… hindi ko siya mapaalis.

Lumingon siya sa akin. ’Yung seryoso na, parang lalaki sa teleserye na biglang nagka-epiphany.

“Alam ko, bad trip ka. Pero gusto ko lang talaga marinig galing sa’yo. Kaya kahit kunwari aalis ako sa Maynila… ginapang ko lahat para umamin ka. Sinakripisyo ko pa yung mga kagamitan sa bahay para may props ako. Nabugbog ako ni mama, pero ayos lang.”

Napatingin ako sa kanya. Nakakabanas talaga ang lalaking to.

“Eh worth it pala eh…” ngumisi siya ulit. “Kasi ngayon, alam ko nang mahal mo ’ko.”

Hindi ko napigilan, napangiti rin ako. Bwakanangshet talaga siya, mga dre!

Pumikit siya saglit, parang nagdarasal. “Lord… salamat po. Muntik man akong mapalayas sa bahay, pero mahal naman ako ni Kai-Kai.”

Tapos tiningnan niya ’ko ulit, ngiting anghel kuno. Ang kapal.

“Pwede bang dito na lang ako matulog, Kai? Safe ako dito. May forever ako dito eh.”

Tinadyakan ko siya sa binti. Hindi ako sure kung sa paa ko yung tadyak o sa feelings ko.

“Sa sahig ka, lintik ka.”

Tumawa siya. “Akala ko magbembangan tayo ngayon. Naligo pa naman ako para mabango titi ko. Pero sige na nga, sa sahig na muna ako. Okay lang. Basta mahal mo ’ko.”

Pilit kong pinipigil ang kilig habang binabagsak ang unan sa sahig para sa kaniya.

“Magbehave ka, diyan. Nandun si mama sa baba.”

Maya maya. Pipikit na sana ako. Sa wakas. Tahimik na rin si Noah sa sahig, akala ko nakatulog na ang gago. Kaya kampante na ako, dahan-dahang pumikit, baka sakaling makatulog ako kahit may demonyong nakatambay sa kwarto ko.

Pero putcha! Biglang may lumundag sa kama ko.

“Ano baaa!” bulong-sigaw ko, gulat na gulat, hawak agad ang unan ko pang shield sa kaniya. Pero huli na. Andun na siya, nakahiga sa tabi ko, nakangiti na parang demonyong nakatakas sa impyerno ng kalandian. Niyakap niya ako nang mahigpit parang gustong durugin laman-loob ko.

Ang init ng katawan niya. Ang lapit pa ng mukha niya sa batok ko.

“Namiss ko ’to…” bulong niya sa tenga ko, ’yung boses niyang pa-hagod, at may gigil. “’Yung amoy mong bagong ligo. Yung init ng balat mo. Lahat.”

Napakagat ako sa labi ko. Hindi ko alam kung babangon ako o ihahampas ko sa kanya ’yung lamesita.

“N-Noah… putangina, bumalik ka sa sahig.”

Pero lalo pa siyang dumikit. ’Yung hita niya, sinadya niya talagang ipatong sa hita ko. Para bang gusto niyang iparamdam sa’kin na may matigas na parte siyang buhay na buhay. Diyos ko po, pakibaba ang punyal ni San Pedro.

“Pikit ka lang, Kai…” bulong niya. “Wala ’tong masama. Gusto ko lang… damhin ka at lasapin.”

“Bwisit ka, Noah…” gusto kong sumigaw pero, bakit parang nanginginig yung binti ko? Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko?

“Nakakagigil ka kasi, Kai.” Dinilaan niya bigla ang tenga ko. Napatigil ako, parang nawalan ng signal ang utak ko. “’Di ko alam kung papatungan kita… o luluhuran. Sabihin mo lang.”

“Ulol!” Napasiko ako sa dibdib niya pero hinuli niya ang braso ko, saka pinisil.

“Lakas mong maniko ha…” bulong niya, hinahalikan ’yung batok ko. “Gusto ko rin maramdaman yang lakas mo… sa ibang bagay.”

Napalunok ako.

“Natatakot ka ba, Kai?” Humarap ako sa kaniya. Nakangisi pa rin siya, yung mala-demonyong manyakis na ngiti.

Hinalikan niya ulit leeg ko. Marahan, at mainit para bang sinadya niyang pauntiin ang hininga ko.

“Sabihin mo kung ayaw mo… titigil ako.”

Bakit hindi ko siya tinutulak? Bakit hindi ko siya binabatukan?

“Kai…” bulong niya, hinahaplos ang dibdib ko mula sa ilalim ng t-shirt. “Kung pwede lang kitang lamutakin buong gabi… gawin kang hapunan ko… gagawin ko.”

“Tumigil ka na nga, Noah…” pabulong ko, pero hindi ko na kayang magalit. Parang gusto ko na lang sumuko.

“Bakit… gusto mo rin naman, ’di ba?” kinagat niya labi niya habang titig na titig sa’kin. “Aminin mo na. Para tapos na.”

Buwisit siya, pero… tangina. Gusto ko rin.

Ang daming gusto ng katawan ko na ayaw aminin ng bibig ko.

“Baka marinig tayo ni Mama Lorna…” bulong ko, halos wala nang boses. Diyos ko baka sumugod si Mama at mabulabong ang barangay.

“Edi tahimik tayo…” ngumisi siya. “O gusto mo… ako na lang ang gumawa ng lahat?”

Mapapatay talaga ako ng manyak na ’to. Pero… bakit ang tamis ng kilig ko?

Bakit gusto ko pa siyang di pa paalisin sa kama ko?

CHAPTER 20

WARNING!!!! Explicit content below. Read at your own risk.

Bakit ba ang hina ko pag siya na? Bakit ba hindi ko siya matulak kahit gusto ko? Ang kapal ng mukha nitong lalaking ’to. Nakadikit ang katawan niya sa likod ko, parang bakal ang dibdib na parang sinasadyang idiin sa batok ko. Amoy na amoy ko siya… halong sabon, pawis, at lalaking-lalaki.

Humigpit pa lalo ang braso niya sa tiyan ko. Parang ayaw niya akong paalisin kahit anong pilit. Gumalaw man ako, lalo niya lang akong niyayakap ng mahigpit.

“Sabihin mo lang, Kai…” bulong niya, ’yung boses niyang parang asong ulol na naglalaway. Dila niya sa tenga ko. “Gusto mo rin ’to… diba?”

Napapikit ako, saka napakagat labi. Ayaw ko pa sanang bumigay pero ang katawan ko, hindi sumusunod.

Lalong dumidiin ang matigas niyang dibdib sa likod ko. Ramdam ko bawat hinga niya. Para akong inuusok sa init, sa libog, at sa gigil. Parang gusto niya akong kainin ng buo.

Gumapang ’yung palad niya sa tiyan ko. Mainit at magaspang yung hagod. Para akong sinusunog habang dahan-dahang gumagapang pataas. Sa puson… Sa tiyan… Paakyat sa dibdib. Shit! Hahampasin ko na sana pero bakit parang hinihintay ko pa ang sunod niyang galaw?

“Noah…” bulong ko, ubod ng hina. “Wag d’yan… naiirita pa rin ako sa’yo…”

Pero alam ko sa boses kong mahina, at garalgal… gustong-gusto ko rin. Kahit ako, ramdam kong nagpapakatanga na ako. Humihiling na ituloy pa niya. Na wag siyang tumigil.

“Hindi mo ako kayang itulak, Kai…” bulong niya. Dila ulit sa tenga ko. Kinagat pa. Napaigtad ako pero hindi ko siya maiwasan. “Kasi gusto mo rin ’to… Aminin mo na. Mahal kita. Mahal mo ako.”

Kinuyom ko kamao ko. Nainis ako sa sarili ko. Bakit ba ganito ako pag siya ang kaharap ko? Bakit hindi ko siya mapatigil? Bakit ang sarap ng ginagawa niya?

Gumapang ang kamay niya sa utong ko. Hinaplos tapos paikot-ikot ang daliri niya ro’n. Ugh! Napaungol ako ng mahina.

“Noah… tama na…” pabulong ko lang ulit. Pero hindi ko siya sinuntok. Hindi ko siya tinulak, kundi hinayaan ko pa.

Ramdam ko sa likod ko ’yung burat niyang matigas. Buhay na buhay, parang hayop na gusto nang kumawala.

“Naiinis ka pa rin ba sa’kin, Kai?” bulong niyang parang demonyo. “Di ako aalis. Di ako lalayo. Lalo na sa ’yo.”

Napasinghap ako. Kumislot ang tiyan ko. Nanginginig rin ang kalamnan ko.

Natawa siya. Tawang malanding mayabang. Lalong humigpit ang yakap niya, at mas lalong idinikit ’yung burat niya sa likod ko.

“Mahal kita, Kai… mahal natin ang isa’t isa,” bulong niya, mababa ang boses pero punong-puno ng damdamin. “Matagal na kitang gusto… noong mga bata pa lang tayo. Lahat ng kalokohan ko, ginawa ko para lang mapansin mo. Para sa’kin lang ’yung atensyon mo. At ngayon…” Hinapit niya ako palapit. “…wala ka nang kawala.”

Bakit kahit gusto ko siyang suntukin, ang tamis pa rin ng kilig ko? Bakit parang gusto ko na ring magpakaulol sa kanya?

Dahan-dahan, hinila ni Noah ang sando ko paakyat. Dumudulas ang magaspang niyang palad sa balat ko, parang sinasaulo bawat piraso ng katawan ko. Dinilaan niya ang batok ko habang hinihila ang tela pataas. Basa ang dila niya, gumagapang, nag-iiwan ng pulang latak at ng laway na parang gusto niyang markahan ako.

Napapikit ako saka napakagat labi. Napasinghap ako ng mahina, pero pinipigilan, ayokong marinig niyang bumibigay na ko.

Pero, ramdam niya. Alam niyang gusto ko rin.

Pag-angat ng sando ko, sinapo niya agad ang tiyan saka pinisil. “Tangina, Kai… ang lambot mo pa rin…” bulong niya, humihinga ng malalim, mainit, direkta sa batok ko.

Pinaikot niya ako bigla saka hinawakan ang panga ko nang madiin, at marahas. Pinilit niyang itingin sa kanya ang mukha ko. Bago pa ako makasabi, sinakop na ng bibig niya ang bibig ko.

Hinalikan niya ako. Madiin at walang awa na halik.

Tumugon ako. Laplapan agad. Dila sa dila. Malalim at puno ng laway. Hindi halik ng taong nagpipigil.

Napasinghap ako sa gitna ng halik niya. Nalambot ang tuhod ko. Hinawakan ko ang braso niya, pero hindi para itulak, kundi para kumapit. Para hindi maglupasay sa panginginig ng binti ko. Ginantihan ko siya ng halik. Sinuklian ko ang marahas niyang dila ng sarili kong gigil. Nalalasahan ko pa laway niya. Nalalasahan ko siya.

Huminga ako ng malalim.

Gumapang ang kamay niya pababa. Dumaan sa tiyan ko. Sa puson. Hanggang shorts ko. Kinapa niya ng buong palad ang burat ko… kinuyom, madiin, parang sinasaulo ang hugis, ang tigas, at ang init.

“Noah…” ungol ko, nilalabanan pa dapat pero wala na. Wala na akong laban. “Gago ka talaga… pero sige na nga…” Hinila ko ang batok niya pabalik sa halik ko. Binigay ko na. Sumuko na ko.

Natawa siya sa pagitan ng halik. “Gusto mo rin pala, eh…” bulong niya, hininga mainit sa bibig ko. Dumampi ang labi niya sa labi ko, dila niya sumundot ulit. “Ang sarap mong pakinggan pag sumusuko, Kai…”

Kumalas siya sa halikan namin. Umusog siya paibaba.

Ilang saglit pa, naramdaman ko ’yung kamay ni Noah sa bewang ko, tapos dahan-dahan niyang hinila pababa ’yung brief ko. Ramdam na ramdam ko ’yung hangin sa alaga kong galit na galit na. Wala siyang sinasabi, pero ang dumi ng tingin niya.

Pagka-slide ng brief ko pababa… dahan-dahan, tumambad sa kanya ang burat ko. Tirik na tirik. Namumula at may pre-cum na nakatulo na sa ulo, kumikintab sa ilaw ng kuwarto, parang handang-handa.

Ngumisi siya. Walang halong lambing, walang pasakalye.

Tapos sinimulan niya agad. Nilabas niya ’yung dila niya. Dinilaan niya ’yung ulo, marahan sa una pero paikot. Parang hinahagod ng dila niya ’yung bawat pulgada, at bawat ugat. Nilalasahan ako. Tapos bigla niyang sinupsop. May lalim at diin, puno ng laway.

“Putaaa-” napaungol ako, saka napaliyad. Napakapit ako sa buhok niya nang wala sa oras.

Pero hindi siya tumigil. Hindi siya nagulat. Imbes na umatras, lalo siyang lumalim. Lalo siyang sumubsob. Sinagad niya hanggang sa kaya ng bibig at ng lalamunan niya.

Tumingin siya sa’kin habang ginagawa yun. Mata sa mata. Basang-basa ang bibig niya, may sinadyang tunog pa ’yung bawat sipsip niya .

Hawak niya nang madiin ang base ng burat ko. Pinipiga habang sinusupsop ang ulo. ’Yung dila niya paikot pa rin habang subo ako. Parang sinusundot ang butas sa dulo. Parang sinisipsip ’yung pre-cum sa loob.

Puta, hindi ’to basta tsupa. Kinakain niya ’ko. Wala akong nagawa kundi umungol at sabunot sa kaniya, at puro “fuck–fuck–tangina… Noah…” habang nauulol sa sarap.

At sa titig niyang ’yon, habang subo-subo ako… alam ko. Pag-aari niya ako ngayon.

“Noah..,” hingal ko, nanginginig. “Gago ka talaga kahit kailan.”

Pero hindi siya tumigil. Lalo pang binaon at sinagad. Hawak niya ’yung bewang ko, pinipigil akong gumalaw, pero ’yung bibig niya gumagalaw pa rin. Pabilis nang pabilis pataas pababa.

’Yung laway niya tumutulo na sa bayag ko, ’yung tunog ng bibig niya, parang sinasadya pang iparinig sa’kin. Parang gusto niyang wala akong matirang control. At totoo, wala na nga. Nanginginig na binti ko. Halos sumisirit na ako pero pinipigil ko. Ayokong labasan agad. Ayokong matapos agad, pero, ang hirap pigilan.

“Noah…” hingal ko. “Saan mo natutunan ’to, ha?”

Tumingin siya ulit pataas habang nakasubo pa rin ’yung burat ko, parang proud na proud sa ginagawa niya. Tapos bigla siyang umatras sandali at ngumisi. “Sayo ko lang to ginagawa, Kai. Dahil mahal kita.” sabi niya, sabay dila ulit sa puno ng titi ko.

Tapos kinain ulit. Mas marahas at mas wild. Parang wala nang bukas.

Ako? Hawak ko pa rin ulo niya, pero ’di ko na alam kung ako pa ba nagpapatakbo ng katawan ko. Nanginginig na buong kalamnan ko. Nahihirapan na akong huminga, pero ayokong tumigil siya.

“Shit… Noah…” ungol ko, halos garalgal na. “Wag kang titigil.”

Tumawa lang siya. Tapos sinagad ulit.

Hindi ko na alam kung ilang minuto na siyang nakasubsob sa harap ko. Bawat galaw ng bibig niya, bawat sipsip, bawat pagdila, parang kinukuryente katawan ko. Pawis na pawis na ako, at halos mapunit ko na rin ang unan sa kama ko kakakuyom.

Alam na alam niya kung paano ako babagsak.

Tumingin siya ulit sa’kin. ’Yung tingin niya, lasing na lasing sa libog.

“Ayos lang, diba? Paliligayahin kita, Kai,” sabi niya, paos na boses, habang hawak ang alaga ko at jinajakol ng mabagal. “Iparamdam ko sa ’yo kung gaano ko hiinihintay ang sandaling ’to.”

Gusto kong murahin siya, sabihing gago siya. Pero mas gusto ko pang isubsob ulit siya. Kaya hinatak ko ulo niya at isinubsob pabalik.

Wala siyang reklamo. Parang lalo pang ginanahan. Iniluwa niya saglit ’yung ulo ng burat ko, dinilaan pa paikot-ikot, nilaro ng dila niya ’yung butas, sabay sinipsip ulit na parang kendi. Minsan marahan, minsan biglaan, minsan sinasagad niya hanggang lalamunan niya, kaya napapaungol ako at napapamura.

“Putangina, Noah… ang sarap,” hingal ko.

Umuungol na rin siya habang nakasubo… at puta, ramdam na ramdam ko.

’Yung “Mmhm…” niya, parang umaalon sa katawan ng burat ko. ’Yung bibig niya, mainit na, basa pa, ngayon ay parang nagsi-shake sa loob, humahaplos ’yung ungol niya sa balat ko sa pinaka-sensitibong parte. ’Di lang basta tsupa… may kasamang gigil. May kasamang sarap na galing din sa kanya.

Parang gusto pa niya ng mas maraming ungol mula sa’kin. Parang gustong-gusto niyang marinig kung paano ako mabaliw. Kung paano ako mawalan ng kontrol.

At hindi pa siya tumigil doon. Bigla niyang sinabayan ng dalawang kamay… sabay-sabay.

’Yung isang kamay niya, dumulas pababa sa bayag ko. Mainit ’yung palad, malambot pero madiin, nilalaro ako ng marahan. Pinaikot-ikot. Kinukulong sa pagitan ng mga daliri niya, pinipisil ng dahan-dahan. Pa-tease, pero nakakabaliw. Parang pinapainit lalo ’yung katawan ko sa ilalim.

’Yung isa niyang kamay, jinajakol ako habang subo pa rin, pinipiga ang kahabaan, taas-baba habang ’yung dila at bibig niya busy sa ulo. Para akong ginagatasan, sinasahod lahat ng libog ko mula sa bawat anggulo.

Para akong pinipiga sa lahat ng direksyon.

Bibig niya sa ulo. Dila niya paikot. Palad niya sa shaft. Kamay niya sa bayag. Lahat sabay-sabay. Lahat may sariling rhythm. Pero sabay tumatama. Sabay umiigting.

“Shit Noah… wala kang awa-” halos hindi na ako makapagsalita. Namimilipit na katawan ko, at naninigas ang hita. Pigil na pigil ako, pero parang gusto kong sumabog agad.

At siya? Hindi pa rin humihinto. Tumingin pa siya sa’kin, may laway sa labi, may burat sa bibig, at may libog sa mata. At doon ko lang napagtanto…

Gusto niya ’kong wasakin.

At malapit na niyang magawa.

Nahihirapan na ’ko huminga. Para na ’kong lalagnatin. Tinitigasan buong katawan ko… binti, tiyan, at dibdib. Nanginginig ang kalamnan ko. Pero kahit ang lapit ko na, ayoko pa. Ayokong matapos agad. Gusto ko pang maramdaman ’to. Gusto ko pang kainin niya ako nang buo.

“Noah…” ungol ko ulit, mas mahina, pero mas desperado. “Tangina… ang galing mo…”

Hindi siya sumagot. Pinaikot lang niya dila niya sa katawan ng alaga ko, sinipsip ulit ’yung ulo, tapos sabay sinagad na naman. Deepthroat niya ako. Isang mabilis, at isang marahas.

“Gigil na gigil ka na, no?” bulong niya.

Hindi ako sumagot. Hinila ko lang ulit siya pababa.

Wala pa. Hindi pa. Pero… ang sarap-sarap na.

Hindi pa ako nakakahinga nang maayos, bigla siyang umaakyat na sa’kin. Ramdam ko ’yung bigat ng katawan niya, ’yung mainit at matigas niyang dibdib dumidiin sa dibdib ko. Pawisan siya. Mabigat ang hininga. Pula ang labi. Tapos ’yung mga mata, hayop, punong-puno ng libog

Nakapuwesto na siya sa ibabaw ko. Nakatukod ’yung dalawang braso niya sa magkabilang gilid ng ulo ko, tapos unti-unti siyang yumuko, saka hinalikan ako. Ginagapang ng dila niya ’yung loob ng bibig ko, tapos kinagat pa labi ko. Napasinghap ako at napakapit ako sa balikat niya.

“Noah…” hingal ko, pero wala siyang pakialam. Hinalikan lang ulit ako, mas madiin, mas marahas.

Tapos naramdaman ko. Ramdam na ramdam ko ’yon… yung burat niya, nakatutok na sa puwitan ko. Dumikit saka dumidiin. Kumakadyot-kadyot pa na parang nang-aasar.

“Shit!” napabulong-sigaw ako, pilit umiwas. “Anong ginagawa mo?!”

Tumigil siya saglit saka ngumiti. ’Yung ngiti niyang mayabang, mapanukso at gago. Tapos bulong niya…

“Kantot-asawa, kita.”

“Putangina mo,” bulong ko, nanginginig ang boses ko. “Ayaw ko maging bottom, Noah.”

Ngumisi lang siya. Inikot ang balakang niya. Kumadyot ulit. Ramdam ko ’yung dulo ng burat niya dumidikit sa lagusan ko, parang sinasadya niya akong asarin.

“Hindi mo kailangan gustuhin,” bulong niya sa tenga ko. “Mararamdaman mo na lang. Masasarapan ka rin.”

Napakapit ako sa balikat niya. Hindi ko alam kung para itulak siya o para kumapit sa sarili kong katinuan.

“Noah… tangina…” garalgal na ang boses ko. Nanginginig pati loob ko.

Pero hindi siya tumigil. Dinidilaan niya leeg ko. Kinakagat tenga ko. Ramdam ko ’yung galit ng katawan niya, ’yung gigil, ’yung init, at ’yung halimaw na gusto na akong lamunin buo.

“Ayoko nito…” mahina kong bulong. Pero hindi ko na rin alam kung kanino ako nagsisinungaling, sa kanya, o sa sarili ko.

Hinawakan niya mukha ko, pinilit akong tumingin sa kanya. ’Yung mga mata niya… punong-puno ng init, pero may kilig. May pagmamahal, pero may halong kabaliwan.

“Alam kong gusto mong magpaka-dominante, Kai,” bulong niya, mas malambing ngayon. “Pero minsan… hayaan mong mahalin kita ng ganito. Gusto ko lang maramdaman mo kung gaano kita kagusto. Gusto kong maramdaman mo kung gaano kita gustong mapasakin.”

“Noah…” sabi ko, pero halos wala na ring laman ang boses ko. Nahuhulog na ako. Nawawala na ako.

Hinawakan niya hita ko. Binuka ng bahagya. Kumadyot ulit. Dumidiin pa. Ramdam ko na. Nandoon na. Konti na lang.

Pero hindi pa rin niya pinapasok. Pinipitik-pitik lang, kinikiskis. Parang torture dahil tense na tense na ako.

Bigla siyang tumigil. Nakaangat siya sa’kin, pero hindi niya itinulak pa. Hindi siya nagmadali. Hindi niya pinilit.

Tumingin siya sa mga mata ko.

“Okay lang, Kai,” bulong niya. “Kung ayaw mo, hindi ko ipipilit.”

Parang may kung anong sumabog sa dibdib ko sa narinig kong ’yon. Kasi tangina, iniiwasan ko siya. Ayoko. Sinasabi kong ayoko. Pero heto siya, sa kabila ng libog, sa kabila ng tigas ng burat niya na literal na dumudunggol sa lagusan ko, huminto siya. Para lang siguruhin na okay ako.

Mas lalo akong tinigasan.

Mas lalo kong naramdaman ’yung kaba sa dibdib. ’Yung init sa balat. At ’yung kagustuhang… sumabog.

Hindi ko na sinabi. Di ko na kayang magsalita. Hawak ko siya sa baywang. Ako na ang gumalaw.

Kiniskis ko ’yung titi ko sa burat niya.

“Putangina…” ungol niya. “Kai…”

Hinawakan niya ’yung burat ko, pinagdikit niya sa kanya. Magkiskis kaming dalawa… init sa init, tigas sa tigas. Dinikit niya sa akin, sabay gumalaw ng marahan.

“Putaaa…” napaungol ako, napaliyad. Hinawakan ko balikat niya, sabay sabunot sa batok. “Tangina mo… Noah…”

“Masarap ba?” tanong niya, pero hindi ko na kinailangang sagutin.

Dahil nagtagpo na ’yung mga burat naming. Parang galit na galit ’yung mga katawan namin sa libog, nanginginig sa bawat kiskis.

Ramdam ko lahat… ’yung ugat ng burat niya na humahagod sa’kin sa bawat galaw, ’yung balat niyang mas makinis sa tingin pero ngayon ay magaspang sa init, ’yung lagkit naming pareho na parang pinaghalo ng pawis, pre-cum, at laway.

At ’yung kamay niya, ’yung isang kamay niya lang, hawak ang parehong burat namin. Magkadikit, magkasugpong, inidiin saka binabalot habang pinipiga.

Jinakol niya kaming sabay, mabagal sa una, paikot-ikot ’yung galaw ng palad niya. Parang pinipiga niya ’yung libog palabas. Parang sinasakal niya kami, pero masarap. Masarap sobra. ’Yung dulo ng burat ko, kumakaskas sa kanya… ulo sa ulo, balat sa balat… at sa bawat ikot ng palad niya, parang gustong bumaon ng libog sa pusod ko.

Tapos bibilis siya.

Hindi lang basta bilis… galit, at marahas. Kasabay nun, kakadyot siya, sinasalubong ’yung mga burat naming magkadikit. Parang kinakantot niya rin ako gamit lang ’yung galaw ng katawan niya. Kiskis, kadyot, hawak, at jakol. Sabay-sabay.

“Noah… shit– shit-” hingal ko, habang napapaliyad, habang kumakapit sa balikat niya, habang nilalamon ako ng katawan niyang basang-basa.

Hinawakan niya batok ko, pinilit akong tumingin sa kanya.

“Akin ka ngayon, Kai,” bulong niya.

At sa isang kadyot, isang higpit, isang pitik ng pulso niya…

Sabay kaming napaungol. Halos sabay.

Halos pumutok ang mundo sa pagitan namin.

“Ganyan lang…” ungol ko. “Ganyan lang… putangina, Noah…”

Halos mawalan na kami ng kontrol. Lahat ng kilos niya… walang preno. Kinayod niya ng kinayod, buong kahabaan ng burat niya kinakaskas sa’kin, paulit-ulit, at madiin. Parang gusto niyang pagdikitin kami hanggang sa maghalo ang balat. Wala nang ako’t siya… isa na lang kaming nilalang na nilamon ng libog.

Kiniskis pa niya. Kinuyog ng palad niya. Parang gustong durugin ang laman naming dalawa sa isang kamay. Basang-basa na kami. Tumutulo ang tamod na hindi pa sumasabog. Humahalo sa pawis, sa laway, sa bawat mahinang ungol na hindi na namin kayang pigilan.

“Sobrang lapit na ako,” hingal ko. “Tangina. Malapit na…”

“Sabayan mo ’ko,” bulong niya, halos utos, halos pakiusap… habang binilisan pa lalo ang pagkadyot. Ang bawat kadyot, may kasamang sagpang sa leeg ko, sipsip sa balat, kagat sa labi ko. Hinahampas niya ang katawan ko ng halik, ng laway, at ng gigil. Dinudurog niya ’ko sa lamas. Dinadama bawat pulgada ng dibdib ko sa pagitan ng mga daliri niyang uhaw.

“Noah… putangina…malapit na talaga ako-”

“Sabay tayo.” Hingal… Ungol… “Sabay, Kai. Sabay. Sabay-”

At ’yun na.

Wala nang preno.

Wala nang pigil.

Sumirit ang mga tamod naming nang sabay. Tumalsik sa pagitan naming dalawa. Sa tiyan, sa dibdib, sa kamay niya. Sumasambulat habang nagkakadyot pa rin siya, kahit nilalabasan na kami pareho. Habang ang bawat ungol ay pumupunit sa pagitan namin.

Hinahabol namin ang hininga, nanginginig ang mga kalamnan. Nakadikit at nakasugpong pa rin. At ’yung kamay niya, hindi pa rin bumibitaw. Piniga pa ’ko, piniga kami pareho, sinasahod ’yung huling sirit, at ’yung huling kislot.

Sabay kaming bumagsak.

Pawisan.

Pagod.

Ganito pala ang magmahal ng gagong barumbado.

CHAPTER 21

Linggo ng umaga.

Para sa normal na tao, oras ’to ng pagninilay, ng dasal, at ng pagsisisi sa kasalanan. Para sa’kin? Oras ng pagtaboy ng kamalasan.

Kasi ilang araw na akong sinusumpa ng buhay, parang multo ng ex kong hindi ko naman naging jowa. Kaya magsimba ako ngayon. Baka sakali lang, baka pag nagsimba ako ngayong Linggo, gumanda na ang takbo ng buhay ko. Baka hindi na ako magising sa alas tres ng madaling araw para mag-CR.

Kaya ayun. Maaga akong gumising. Nagpalit pa ako ng polo na hindi plantsado. Suot ko rin ’yung medyas na may butas sa hinlalaki… hindi naman siguro ako huhubaran ng pari, di ba? Lalabas na sana ako ng pinto nang…

Napatigil ako.

Parang may sumampal sa’kin gamit ang tsinelas ni San Pedro.

Hindi ako prepared sa nakita ko, mga dre. Kaya ko bang tanggapin ang ganitong klaseng milagro?

Bakit?

Ang paboritong barumbado ng barangay… naka-puting polo ngayon. Naka-tuck in pa siya saka naka-itim na slacks. Naka-leather shoes na mukhang bagong wax.

At ang pinakamalupit… May hawak siyang Bibliya. As in Holy Bible.

Anong milagro ’to?! Si Noah ba ’to o kaluluwa na ni Santino na bumisita para i-bless ang barangay namin?!

Yung Noah na naglabas ng manok sa Misa 3 years ago sa pista, para “ipa-bless” daw niya muna bago isabong para sure win. Ngayon? Nakahawak ng biblia?!

“Lord, bakit mo ako ginising sa parallel universe?!”

“Good morning, Kai,” bati niya, nakangiting inosenti. Yung ngiti niya may kasamang sinag ng araw, himig ng anghel, at tunog ng kampana ng simbahan.

Shit! Bakit ang pogi?! Bakit parang mas makintab pa mukha niya sa sapatos ko?!

Bago pa ako makasigaw ng “ANO’NG NANGYAYARI DITO?!”, lumapit siya. Taas-noo pa, parang pastor na nagbibinyag ng sanggol sa simbahan ng Assembly of God.

“Simba tayo?” casual niyang sabi. “Alam mo, Kai… importante ang spiritual cleansing. Hindi lang katawan ang nililinis. Pati kaluluwa. Kailangan mong i-release ang mga negative energies mo.”

Lah! May pa-spiritual talk na siya ngayon. Gusto ko na talagang himatayin o kaya ihulog ang sarili ko sa drainage.

“Magbabago na ako ngayon,” dagdag pa niya, hawak dibdib na parang si Charo Santos sa Maalala Mo Kaya. “Gusto ko nang lisanin ang madilim kong nakaraan. Gusto ko maging matinong tao. Para sa future family ko.”

Nagpanting tenga ko. Sino ’tong future family na ’to?! Ako ba?! Sino bang sumasapi nito?! Multo ni Sister Dolores?

Tumingin siya sa’kin, ’yung mukha niya parang si Santo Niño na may bagong sapatos.

“Ako na ang magpe-pray over sa’yo mamaya, Kai,” bulong niya. “Para mawala ’yang bad thoughts mo… lalo na ’pag gabi… lalo na sa kama…”

Si Satanas nagbihis ng mala-pastor.

“Ano bang kalokohan ’to?!” singhal ko. “Nagbago ka ba talaga o may paandar ka na namang kalokohan?!”

Ngumiti siya. Gagi, mga dre. Pang santo talaga ang vibes niya ngayon.

“Depende…” sabay kindat. “Kung magustuhan mo ko sa bagong version ko… baka maging full-time akong santo. Para sa’yo.”

Ayoko na.

“I surrender, Lord. Ibalik niyo na lang po ’yung dating Noah… yung nagtatakbo sa kanto habang hinahabol ng mga aso at tanod, kesa sa Bible boy na may libog sa ngiti.”

Pero teka… Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko? Bakit gusto ko na rin magsimba araw-araw kasama siya? Bakit parang okay lang sa’kin kahit magpa-pray over siya habang nakapatong sa’kin?!

Si Noah, na barubal, at manyakis. Ang demonyo ng barangay… biglang naging Bible boy.

At ako? Parang ako pa ’yung naliligaw ng landas sa aming dalawa.

“Ano, Kai? Tara na! Sabay na tayo papunta sa simbahan. Nasa Matthew 7:7 daw kasi ang sagot sa mga dasal ko…” ngumiti siya ng demonyo in disguise. Tangina mukha pa lang, may temptation na.

“‘Ask and you shall receive…’” bulong niya sabay kindat. “Baka puwede ko nang hilingin kay Lord na ako na talaga papakasalan mo, para tayo na talaga habang buhay.”

“Putangina mo, Noah!” sabi ko, pinipigilan ang sarili na wag mapangiti. Kung pwede lang hagisan ng sampaguita ’to sa lalamunan! “Simba, simba ka pa d’yan. Wala kang takot sa Diyos?”

“Meron kaya!” hawak pa niya ang dibdib niya. Kung may nagnakaw ng santo sa altar, siya agad ang unang pagbintangan. “Kaya nga ako nagrepent, diba? Alam mo bang pinagdasal kita kagabi? Mga tatlong Hail Mary, limang Glory Be… saka isang ’Lord, sana pag malaman ng nanay ni Kai na nagmamahalan kami, di niya ako ipablotter sa barangay.”

“H-hayop ka talaga!” Pinalo ko braso niya pero ngiti lang siya ng ngiti. Gago talaga, mga dre. Hindi marunong mahiya kahit nakaputing polo. Sarap buhusan ng holy water o kaya asin. Baka umusok.

“Sa dami ng kasalanan mo sa barangay,” sabi ko, singkit ang mata habang nakatingin sa kaniya mula ulo hanggang sapatos… na parang galing pa sa graduation ng kinder, “sa tingin mo ba… nakilala ka pa ni San Pedro sa gate ng langit?” Umiling ako. “Baka sa sobrang haba ng listahan ng atraso mo, umayaw na si San Pedro. Baka pinasa na lang kay Satanas.”

“Aba, unfair ka naman, Kai,” sabi niya, kunwari sincere. “Nagbago na ako. Born again. Born again na ako ngayon. Gusto mo ba, Kai? Bible study tayo mamaya… sa kwarto mo.”

“Gago!”

“Alam mo, Kai…” dumikit pa siya lalo, amoy bagong ligo pa ang hayop. Amoy Safeguard na may kasamang kasalanan. “’Pag kasama kita, hindi ko na kailangan ng confession. Kasi ikaw pa lang, para ka nang kasalanan na gusto ko ulit-ulitin.”

“Tigilan mo nga ako! Simba pa raw! E puro kabastusan laman ng utak mo!”

“Uy, hindi ah. Mabait na ’ko ngayon. Bible boy na. Pero Kai…” sinapo niya ang dibdib ko… “…pwede bang i-french kiss kita mamaya sa peace be with you? For spiritual healing?”

“Kabastusan mo talaga, Noah…” napapikit na lang ako. Hindi ko alam kung matatawa ako o susuntukin ko siya.

Pero shit. Bakit parang ang init ng mukha ko?

“Gusto mo ba ng daily devotion tayo?” tuloy pa ng hayop. Wala talagang brake ’tong bibig. “Every morning… magbabasa tayo ng Psalms. Tapos every night… ikaw ang verse 69 ko…”

“Noah!” Hinampas ko ng bag ko sa tagiliran. “Sa kabastusan mong yan, talo pa si Satanas sa yo. Ano ba talaga pakay mo?” pikon kong angil habang nakatingin sa kanya.

Tumigil siya. Lumingon sa akin, ngumiti ng medyo sincere. Baka nagloloko lang ulit.

“Gusto ko lang maging mabuting tao para sayo, Kai. Para hindi ka na mailang sa’kin… para pag bembangin na kita sa susunod, hindi ka magreklamo sa barangay hall.”

“Ano?!”

“Wala… joke lang… pero kung gusto mo totoo… gusto ko rin.” Aba! Walang preno. Buwis buhay ang kaharutan.

“Yari ka kay Mama Lorna pag nakita ka niyang nandito.”

“Eh di… magpapa-blessing tayo kay Mama Lorna. Para official.” Aba’t gusto pang i-legalize ang kabastusan.

“Kung sino ka man, ibalik mo si Noah na walanghiya! Ayoko ng santo version!”

Tumingala na ’ko sa langit. Baka may rapture na mangyari.

Biglang lapit ulit siya sa’kin. Sumulyap sa labi ko. Parang gusto na namang halikan. Parang di pa solve sa Matthew 7:7. Gusto yata umabot hanggang Revelations.

“Pwede rin naman…” pabulong niya, sing-init ng impyerno ang boses, “…Saint Noah sa umaga. Devil Noah sa gabi. Para sa’yo lang.”

Lah!

Habang naglalakad kami patungong simbahan, heto siya, panay daldal, parang batang paslit na first time isasama sa field trip sa Enchanted Kingdom. Yung tipong excited na kahit mabunggo ng tricycle, tuloy pa rin sa kwento.

“Mag-co-confess ako mamaya kay Father Dindo ng mga kasalanan ko,” sabi niya, proud pa.

“Sigurado ka?” irap ko. “Sa dami ng kasalanan mo, baka sapitin pa kayo ng madaling araw sa loob ng confessional. Malamang wala nang misa sa hapon sa tagal n’yo. Baka si Father Dindo pa ang maunang magkumpisal sa’yo. ‘Anak, patawarin mo ko, bakit kita pinapasok dito?!’”

Tumawa lang siya, sabay akbay sa’kin. Ang kapal talaga ng mukha ng gagong ’to, parang walang pakialam kahit na mata ng barangay tanod nakatutok sa kanya.

“Alam mo ba kung ano ang unang ico-confess ko?” tanong niya.

“’Di ko alam. Siguro… sorry ka kasi di ka pa rin nakukulong kahit ilang beses ka nang nadakip ng mga tanod? O baka sorry ka kasi nabuhay pa si Mang Carding matapos mong lagyan ng kalso ’yung preno ng tricycle niya noon?”

Ngumisi siya.

“Ayoko na marinig pa. Baka tumawag ng pari si San Pedro para lang sa’yo. Oras na para i-exorcise ka.”

Pero lumapit pa siya lalo, sabay bulong sa tainga ko na parang may ibubuking na kalokohan. Nakakakiliti pero nakakainis na nakakakilig.

“Sorry Lord kasi gustong-gusto ko halikan si Kai sa simbahan mismo… sa harap ng altar. Pero baka hindi ka pa ready, no?”

“Kung ganyan ka kabarubal. Uuwi na lang ako,” sabi ko.

Pero ngumisi lang siya. “Wag kang mag-alala, Kai. Pag tapos na ang confessional ko… baka humingi rin ako ng blessing para sa future natin.”

Lah! Proposal na ba ’to? Sa harap ng statue ni Mama Mary?

Gusto ko na siyang siko-in. Pero hinawakan niya braso ko. Pinasok ang daliri sa pagitan ng mga daliri ko.

“Ready ka na ba, Kai, maging first lady ng pinaka-gago sa barangay?”

Sa sobrang halo ng inis, kilig, hiya, at kaba ko, gusto ko na lang magsindi ng kandila at manalangin…

“Panginoon… kunin N’yo na siya. O ako na lang. Basta wag kaming sabay. Di ko ’to kakayanin araw-araw. Baka himatayin na lang ako habang sinasabayan ang kabaliwan nitong Noah na ’to.”

CHAPTER 22

Pagdating namin sa simbahan, tangina, literal na parang nagka breaking news bigla sa buong barangay. Pero, hindi ako ang pinansin, kundi si Noah. Parang biglang nagkamilgro ang simbahan dahil sa presensiya niya.

As in, parang siya ’yung bagong Moses na bumaba galing bundok, dala hindi ang Sampung Utos… kundi Sampung Reklamo ng ng mga Israelita.

Samantalang si Noah? Walang pakialam. Chill lang siya. Parang hindi siya dahilan kung bakit nasa panic level ang buong simbahan. Akbay pa niya ako, na parang tropa lang niya sa inuman.

Tahimik ang simbahan, pero ramdam ko yung tension. Parang lahat may hawak na rosaryo sa loob ng bag, ready mag-exorcism kung kinakailangan.

Dumaan kami sa mga mata ng barangay na parang CCTV. Lahat sila naka-alert mode. Ako? Parang kalderong umaapaw sa kaba dahil hindi ko nga alam kung anong kagaguhan itong sumapi kay Noah.

Umupo kami sa pinakaunahang pew. Reserved ’yun para kay Kapitana tuwing fiesta. Pero si Noah? Parang VIP sa langit. Umupo na parang ready nang magretire sa pagiging barumbado ng barangay.

Sa likod? May mga pasimpleng sulyap. May ready nang tumakbo. May chismisan sa volume 0.5.

“Sure ka ba nagsisimba ’yan? Baka balak niyang isako ’yung Santo Niño! Mahal pa naman ’yan,” bulong nung isang Tita.

“Wag ka maingay! Baka masapak ka niyan! Uuwi kang may black eye. Akalain ng asawa mo binugbog ka ng Bombay.”

Pero si Noah, ngingiti lang. Aura ng Santo Papa. As in, parang hindi siya ’yung once-upon-a-Tabuan na hinabol ng tanod kasi nagwala gamit ang troso.

Ako? Hindi ko alam kung magdasal ako, o magsimula nang magsorry kay Lord sa mga kasalanang hindi ko pa nagagawa.

Nagsimula na ang misa. Tahimik ang lahat.

Pagtayo ni Father Dindo sa harap ng mikropono, kita agad ang bakas ng kaba. Hindi dahil sa Banal na Espiritu, kundi dahil kay Noah.

Lumunok muna siya ng laway bago nagsalita. “Mga kapatid… ang misa ay hindi lang obligasyon… ito ay paanyaya sa pagbabagong buhay.” Sabay sulyap kay Noah. Mahaba, madiin, kung may laser vision siya, sunog na sana ’yung buhok ni Noah ngayon.

“Ang tunay na nagsisisi, hindi lang basta nagpapakita. Kundi nagpapakatotoo.” Sabay singhot. Then tingin ulit kay Noah. Ako? Halos mabulunan ako kakapigil ng tawa. Yung mga banat? Alam kong patama yun sa katabi ko.

Pero si Noah? Kalma lang, parang walang naririnig. Nakangiti pa nga ng kaunti, tipong solemn. Nakayuko siya kuno. Hawak pa ang Bible. Akala mo valedictorian ng seminaryo.

Ako naman? Tangina, nanginginig na yung balikat ko sa kakapigil ng tawa. Nagpe-pretend akong may ubo. Baka masapak pa niya ako.

“Ang simbahan ay tahanan ng mga tapat, hindi ng mga takas sa kasalanan,” dagdag ni Father.

Sunod-sunod ang banat. Parang comment section ng barangay Facebook page ’to pag may chismis.

“Kung minsan, may mga taong akala mo’y nagbabalik-loob, pero ang totoo… naghahanap lang ng bagong biktima.”

Si Aling Belen sa likod? Tumawa. As in “HA!” Tapos napa-cough sabay takip ng bibig, kunwari hindi siya natatawa. “Amen!”

Pero, wala nang naniniwala sa acting niya.

Si Noah? Still chill pa rin at walang reaction. Wala ring balak makipagtalo. Parang immune sa chismis at sinanay ng buhay sa panghuhusga. O baka sanay na talaga.

Pero ako? Proud? Hindi ko alam kung weird ako pero… ang lakas maka-kilig ng maturity niya kasi usually kung dati to, sa ikli ng pasensiya ni Noah, paniguradong nagsitakbuhan na ngayon ang mga tao palayo dito sa simbahan.

“At tandaan natin… walang sinuman ang makakapagpanggap sa mata ng Diyos,” sabi ni Father, closing statement niya bago bumalik sa altar.

Ewan ko kung na-move ang mga tao, pero ako na-move ng tyan ko sa kakatawa sa loob. Si Noah naman? Nag-sign of the cross, sabay, “Amen!”. Kumpleto saka malinis, parang hindi siya ang pinatamaan ng buong homily.

Kung acting lang niya ’to, dapat iboto na siya sa Best Actor. Pero kung totoo na nga ’to… Shet, maga dre. Mas delikado. Baka main-love na nga ako ng todo sa repormadong barumbado na to.

Pagkatapos ng misa, naglalakad na kami pauwi.

Si Noah? Abot-tenga ang ngiti. Ako? Ewan ko kung ano bang dapat kong maramdaman sa barumbado na ’to. Parang gusto kong itulak sa kanal, pero gusto ko rin siyang yakapin habang ginagawa ’yon.

“Ano?” tanong niya bigla, habang naglalakad kami sa gilid ng kalsada. “Guwapo ba ako ’pag nagdarasal?”

“Hindi.” Nagsinungaling ako. Kasi ’yung moment na nag-sign of the cross siya kanina? Parang may holy water na tumalsik sa puso ko at nagsabing, ‘aminin mo na, bobo ka pagdating sa feelings.’

“Sigurado ka? Kasi feeling ko, simula nung hawakan ko ’yung prayer booklet ni Father Dindo, tumaas ’yung pogi points ko by… mga ten inches.”

“Huy!”

Bumaling ako sa kanya, ready murahin, pero ayun na naman siya , nakangisi na parang demonyong naka-white polo at bagong ligo sa Jordan river kung saan nag baptism si St. John.

“Inches talaga, Noah? Booklet agad ang ginamit mong panukat?”

“Siyempre. Para holy ang sukat.”

Kung may nawawalang kandila sa altar, baka siya ’yun, na-possess ng kalandian.

“Kapal talaga ng mukha mo,” sabay irap ko, pero ’yung irap na may kasamang slight smile sa gilid ng labi kasi gago siya pero cute siya. Tanginang, yan!

Ngumisi lang siyang may bahid ng pambabastos, pangungumpisal, at posibleng ikataas ng altapresyon ni Father Dindo.

“Teka, Kai… seryoso. Naniniwala ka bang nagbago na ako?”

Napatingin ako. Hindi ko alam kung sincere siya o lalandiin na naman ako.

“Hmm… depende. Nagbago ka ba kasi gusto mong magbagong-buhay?”

“Siguro,” sabi niya, sabay lapit nang bahagya. Yung lapit na parang sinadyang konting balikat lang ang pagitan ng dila niya at leeg ko.

“Baka pag bumait na ako, magpabembang ka na sa akin, Kai.”

Ayyy! Natapilok ako sa sarili kong hakbang. Kung may CCTV sa langit, nag-replay na ’yung slow-mo moment.

“Umayos ka nga!”

Hinawakan niya ’yung siko ko. Tangina, ang init ng kamay.

“Sorry, reflex lang. Baka matumba ang future ko, eh.”

“Hindi ako natapilok sa’yo. Sa bato, okay?” pagtatanggol ko pa, kahit obvious na ako ’yung bato na natapilok sa presence niya.

“Oo nga, ’yung bato… sa puso ko.”

Ang corny pero… Bakit parang may background music akong narinig?

“Puro ka kalandian. Nagmisa lang, feeling reborn virgin na,” irap ko habang tinatakpan ang bibig ko para itago ang smirk ko.

“Virgin pa naman talaga ako. Pero kung magpabembang ka sa’kin, ikaw ang makavirgin sa akin.”

“Galing tayo ng simbahan. Bumait ka naman kahit konti. Pwede ba?!”

Ngumisi lang siya.

“Seryoso, Kai. Nagsimba ako hindi lang para magbagong-buhay…”

Hinawakan niya ’yung kamay ko. Casual lang pero may gigil.

“…kundi para maging proud ’yung mga anak natin in the future.”

“Parehas tayong mga lalaki, tanga!”

Ngumiti siya. “Naniniwala ako sa milgaro! Si Moses nga nahawi ang dagat.”

“Oo, pero wala sa Bible ’yung Moses na nagpakasal sa kapwa Moses!”

“Eh di tayo na lang ang bagong testament!”

Gusto ko siyang suntukin. Kahit kailan talaga walang matinong lalabas sa bibig ng lalaking to.

“Paano magiging milagro ’yan, eh ako pa lang, lumalayo na ’yung kaluluwa ko sa simbahan dahil sa ’yo. Hinihila mo ako papuntang impyerno!”

“Eh di lalapit tayo pareho… habang magka-holding hands. Magmimisa tayo. Tapos after ng communion… ikaw ang tinapay ng buhay ko.”

“Tigil mo ’yan, Noah, baka bumukas ’yung langit at hatakin ka paakyat out of embarrassment.”

“Okay lang. Basta sabay tayong mahila. Romeo and Julio style.”

Napatigil ako sa paglalakad. Kailan ba matatahimik ang barumbadong ’to?

“Ikaw lang ’yung tao na kayang ihalo ang Biblia at bastos sa iisang sentence.”

“Gift ko ’yan. Spiritual gift. Maliban sa gift ko ring… touch. Gusto mong i-demo ko sa titi mo?”

“Isa pa nga, baka masampal kita gamit ’yung tsinelas ni Sister Anne.”

“Okay lang. Basta after mo ’ko sampalin, halikan mo na rin. For peace offering.”

Hindi ko na alam kung nilalandi ba niya ako o ina-anoint ng kalandian.

“Magsimba ka nga ng buong taon. Lunes hanggang Linggo. Magrosaryo ka gabi gabi. Novena sa dibdib. Baka mahimasmasan pa yang kademonyohan mo.”

“Inakbayan niya ako. “Gagawin ko lahat. Basta after ng last amen, ikaw na ang holy ending ko. Tapos pray over ulit tayo sa kama nang nakahubad.”

“Noah. Last warning. Isang bastos pang linya… sumpa, pupunitin ko ’yang polo mo dito mismo.”

“Promise?”

Napa-WTF na lang ako sa isip ko.

“Bakit ba hindi ka nauubusan ng kabastusan?”

“Eh kasi, Kai… tuwing kasama kita, parang laging may blessing na gustong lumabas.”

“Alin na naman ’yang blessing na ’yan, ha?!”

“Eto.” Dumikit pa lalo sa’kin. Ngumisi pa. Yung ngisi niya parang asong puno ng rabies. Sabay kintal ng halik sa pisngi ko. “’Yung pagnanasa kong maging masama… sa’yo lang lumalabas. Akyat ako sa bintana mo mamaya. Tapos bembangan tayo.”

At ako? Hindi na nakapagsalita.

Hindi ako sure kung gusto ko siyang i-report kay Father Dindo o ipa-binyagan ulit habang naka-topless.

Pero ang sigurado ako? Delikado talaga ’tong barumbadong ’to.

Hindi ko talaga alam kung bakit minahal ko ang gagong ’to. Kahit may halong kabastusan. Kinikilig pa rin ako.

CHAPTER 23

WARNING!!!! Explicit content below. Read at your own risk.

Malalim na ang gabi. Tahimik na ang lahat. Kahit hilik ng kapitbahay, naririnig ko mula rito, puro “krrrk-krrrk” na parang chainsaw na may sipon. Wala na ’kong suot kundi sando at short, ready na sana ako matulog, iwan ang lahat ng kabastusan ng araw, pero biglang may kumaluskos sa bintana.

Napabalikwas ako ng bangon. Baka multo na ng hindi ko nabayarang Shopee parcel. Lumingon ako… at ayun. Si Noah, nakalambitin sa bintana.

At ang suot lang niya? Brief lang, wala nang iba. As in, kita lahat. At ’yung… ’yung kabastusan niya? Naka-full display.

“Uyyy anong ginagawa mo na naman dito?!” bulong-sigaw ko, baka may makarinig pang mga kapitbahay. Buti na lang nadun ulit si mama Lorna sa bahay ng Lola ko.

Pinandilatan ko si Noah ng mata pero ngumisi lang siyang may lamang kabastusan na natural na sa kaniya. “Sabi ko naman sayo na aakyat ako sa bintana mo, ’di ba?”

“Gago! Bakit ka ba naka-brief lang?! Pag ikaw nadatnan ni Mama na ganyan ang itsura mo, baka maiyak pa ’yon habang nagra-Rosaryo at nagtatawag ng mga tanod!”

“May short sana ako,” sagot niya habang hinihimas pa ’yung abs niya. “Kaso maluwag. Nahulog habang paakyat ako. Eh nakita ko na mukha mo sa bintana, baka ilock mo pa. Eh paano ako makakapasok? Hindi pwedeng butasin ko na naman yung pader nung banyo niyo. Busy ako bukas.”

Nawala lahat ng antok sa katawan ko, napalitan ng pagkabanas at inis.

Tumayo ako saka nakapamewang. Kunwari di ako naapektuhan sa katauhan niyang malaswa, kahit na feeling ko ’yung moralidad ko ngayon, unti-unti nang nalalagas.

“Noah. Umalis ka. Seryoso.”

Ngumisi siya. Bumaba sa bintana saka pumasok nang tuluyan na parang sanay na sanay na. Parang binili niya ’yung bintana, pati itong kwarto ko na madalas niyang i-trespass.

“Ang lamig sa labas, Kai,” malambing niyang sabi, habang nilalapit ang katawan. “May bagyo daw sabi sa TV. Masarap matulog pag may kayakap, ’di ba?”

“Gusto ko ng peace of mind. Gusto ko lang ng tahimik na gabi! Hindi ng… abs mo! At lalong hindi ang piece of you!”

Lumapit pa siya nang dahan-dahan. Parang may sariling slow motion filter. Lakad na pangdemonyo saka pang 50 shades of Grey.

“Matutulog lang ako dito,” sabi niya. “Promise. Tulog lang sa tabi mo. Walang gagalawin. Di ko isisiksik kamay ko sa titi mo habang tulog ka.”

Tumigil siya sa harap ko. Tumingin sa’kin. Yung titig niya? Alam mong makasalanan pero gusto mong sabayan sa impyerno kahit walang aircon.

“Wala akong gagawin…” ulit niya. “pero kung gusto mong may gagawin tayo, ito oh, nakahubad na ako.”

Sabay kindat.

Eh, ano pa bang magagawa ko? Itong si Noah, walang hiya. Hindi na talaga mapaalis. Kaya, narito kami ngayon.

Sa kama. Nakahiga na at magkadikit. Ramdam ang init sa pagitan naming dalawa. At hindi lang dahil walang electric fan, kundi dahil sa kaniya na nasa tabi ko. Nakayakap sa’kin, mga dre.

Yung braso niya? Nakasampay sa baywang ko. Yung binti niya? Nakapatong sa binti ko. At yung titi niya? Matigas na nakadikit sa tagiliran ko.

Kinilabutan ako. Kasi sa lapit naming dalawa, parang kinukuryente na ’ko sa bawat ihip ng balat niya.

“Ang init mo,” bulong niya. “Parang heater ’yung katawan mo, Kai. Ang sarap… yakapin.”

Bakit ba kasi ang husky ng boses niya?!

“Gusto mo ng extra kumot?” sarkastiko kong sagot, kahit naninigas na ang leeg ko sa tensyon.

“Wag na,” sabay higpit pa lalo ng yakap niya, tapos tumawa ng mapanukso. “Mas gusto ko ’yung ’to. ’Yung ikaw. Yung jajakolin kita mamaya pag tulog ka na.”

Ayyyy! Foul yun!

Ramdam ko ang hininga niya sa batok ko. Ramdam ko ’yung dibdib niyang humihinga nang kalmado at mabagal. Komportable siya sa tabi ko. Parang hindi siya trespasser na naka-underwear lang. Parang siya pa ’yung may-ari ng kama. Ng kuwarto ko at ng buong pagkatao ko.

“Baka makatulog ako agad,” bulong niya ulit. “…kapag nakayakap ako sa’yo.”

Napakagat ako sa labi. Hindi ko alam kung inis o kaba o libog o lahat.

“Baka kasi may ipis ulit na papasok sa brief mo gaya nung dati,” dagdag niya. “Alam mo naman ako, public servant. Willing akong magsakripisyo… para sa kaligtasan ng katawan mo.”

“Tangina mo, Noah…”

“Puwede akong maging bodyguard o boyfriend. Taga kantot asawa mo, Kai.”

“Noah, wag mo ko umpisahan. Baka masipa kita!”

“Sorry, ang hot mo kasi eh.”

Ayun na!

Nararamdaman ko na yung dahan-dahang pag-slide ng kamay niya mula baywang… paakyat sa tiyan ko. Yung hinlalaki niyang parang may sariling utak, gumuguhit sa gilid ng balat ko.

“Lambot ng balat mo, Kai,” bulong niya, lasing sa init, lasing sa paglalandi. “Sarap dilaan.”

“Noah!”

Ngumisi siya. Hindi ko kita, pero ramdam ko. Yung ngiti niya, parang silya elektrika ng moralidad ko.

“Isang kantot lang Kai?” sabay sabit ng daliri niya sa garter ng short ko. Parang kinakalabit ang kasalanan.

“Matulog lang tayo!” bulong sigaw ko. “Wala kang gagawin ’di ba?!”

“Huwag kang mag-alala,” bulong niya, kasabay ng halik sa batok ko. “Wala akong gagawin… maliban na lang talaga kung ikaw ang mauna.”

Napapikit ako. Pero kahit anong dasal ko… Hindi kayang palamigin ng langit ang mainit na impyernong nilikha ng katawan ni Noah. At ang pinakamasama? Ayoko nang umalis siya.

Pero bago pa ako makatanggi. Hinalikan niya ako. Mapusok agad at basang-basa. Halik na hindi humihingi ng permiso, pero hindi ko rin pinigilan.

Pero kahit gano’n, hindi ako umiwas. Hindi ko siya tinulak. Hindi ko siya sinigawan. Kasi sa totoo lang… Ang sarap niyang humalik.

Mainit ang labi niya. Malambot at may gigil. May dulas na may halong tapang. Yung halik niya, may kasamang kagat. Yung dila niya, eksperto. Marunong maghanap, maglaro, at mag-imbita. At kahit anong pilit ng utak kong sigaw ng, “Tama na ’to! Baka saan pa aabot to?” Ang katawan ko?

Bumigay na. Unti-unti akong humalik pabalik. Mula sa pag-aalangan, naging sabayan. Mula sa sabayan, naging sabik. Hanggang sa… Dila sa dila. Laway sa laway. Init sa init. Wala nang pagitan saming dalawa.

At nang maramdaman niyang hindi na ako umaatras, at hindi na ako nagpipigil, dahan-dahan siyang pumatong sa ibabaw ko. Parang sinadyang iparamdam ang bigat niya sa akin… at hindi lang sa katawan, kundi pati sa nararamdaman ko.

Ramdam ko ang bigat ng katawan niya sa balakang ko. Yung init ng balat niya, dikit na dikit sa dibdib ko. At ’yung burat niya? Sobrang lapit, at dikit sa tiyan ko. Sobrang tigas at sobrang mapanukso.

“Kai…” bulong niya sa labi ko, may halong kagat, at may halong ungol. “Pwede bang magmahalan tayo ng todo nagyong gabi…”

Pero habang sinasabi niya ’yon, binaba niya ang halik. Mula sa labi ko, gumapang sa panga, at pababa sa leeg. Dumaan sa ilalim ng tenga…

“Shit,” napasinghap ako. Dinilaan niya. Hindi lang halik, at hindi lang simpleng dampi. Yung laway niya, parang lagda ng kasalanan. Parang panata na walang santo, pero may sariling altar sa balat ko.

Ramdam ko ang dila niyang dumudulas pababa.

Sa utong ko…

Sa dibdib…

Sa tiyan…

Hanggang sa…

Sa pusod.

Tumigil siya ro’n. Mainit ang hininga niya sa balat ko, parang may kuryenteng gumapang mula leeg pababa sa tuhod.

Tumingala siya sa’kin sabay ngisi. May tanong sa mata pero ang katawan niya? May sagot na.

“Gusto mo pa ba akong paalisin, Kai?” mahina niyang bulong.

Hindi na ako makasagot. Hindi na rin ako makagalaw. Kasi ang totoo?

Gusto ko siyang manatili, gusto ko pa, at gusto ko siya.

“Kai…” bulong niya, paos. “Alam kong gusto mo rin to.”

Hindi ko na sinagot. Hinila ko siya pabalik sa ibabaw ko. Labi sa labi agad. Wala nang lambing. Walang foreplay-foreplay na pakiyeme. Sipsipan ng laway na parang uhaw kami sa isa’t isa buong taon.

“Putangina…” hingal niya habang kinakaladkad ang kamay sa ilalim ng shirt ko. “Ang sarap mo halikan.”

Ako? Tulala. Nakapatong ang dalawang kamay sa batok niya, pilit pa siyang diniin sa akin. Gusto ko siyang lamunin ng buo. Gusto ko siyang ipitin hanggang mawala ’yung pagitan namin.

“Kai…” bulong niya. “Gusto kong dilaan lahat ng ’to.”

At ginawa nga niya.

Bibig niya, parang vacuum. Nilantakan ang dibdib ko. Sinubo ’yung utong. Dinalaan at kinagat. Bawat sipsip, parang may humihigop ng kaluluwa ko palabas.

“Shit- Noah…” Umungol ako. Parang baliw na may tama.

Habang sinusupsop niya ako, ’yung isa niyang kamay, dumiretso na sa loob ng shorts ko. Diretso dakma. Ramdam ko ang palad niya sa burat ko. Buo ang intension habang pinisil pisil niya ito nang may diin.

“Kai…” hingal niya, parang lasing sa katawan ko. “Mahal na mahal kita.”

At ako?

Wala na akong natirang dignidad para sa sarili ko. Kapwa man kami lalaki, kahit pa sabihing may titi kami pareho…

Bumigay ako na parang lantang gulay. Puno ng libog. Handa at sabik sa katawan niyang tila demonyo.

Gumalaw siya pababa. Mabigat ang katawan niya sa’kin. Parang sinasakal ako ng init. Pero ayoko huminga. Ayoko siyang pigilan.

Sinabunutan ko siya nang maramdaman kong binaba na niya ’yung shorts ko. Kagat lang niya ’yung garter, sabay hila.

Tumambad sa kaniya ang burat ko na may kasamang sampal pa sa mukha niya. Hubad at tigas na tigas. Pulang pula pa. Walang tago at walang kahihiyan. Mas lalo pa akong tumigas sa tingin pa lang niya.

“Ang gwapo mo, Kai,” bulong niya. Pero hindi siya tumingin sa mata ko. Nakatitig siya sa ari ko na parang gutom na hayop. Libog na libog siya.

At bago pa ako makapagsalita, bago pa ako makahinga, at bago ko pa masabing “teka lang”… Isinubo niya ang burat ko.

Parang binulabog niya ’ko gamit lang ’yung bibig niya. Mabigat ang pagkakasakmal. Parang sinungaban ng hayop ang katawan ko at sinimulang lamunin mula sa gitna.

“Noah…” ungol ko, nanginginig ang binti.

Pumasok ako sa kanya buo agad. ’Yung ulo ng burat ko, dumiretso sa lalamunan niya. Walang arte. Sagad agad.

Ramdam ko ’yung sikip. Yung pagkadyot ng lalamunan niya habang nilulunok ako ng buo. Yung paraan ng pag-ikot ng dila niya sa ilalim ng shaft ko habang sagad na sagad ako sa bibig niya.

Hindi siya huminto. Ni hindi siya nagpakita ng awa sa sarili niya.

Bawat galaw ng ulo niya, pasubsob. Bawat atras, may tunog ng laway. May sumisirit na tunog ng hangin at basa, habang sinasalubong ng bibig niya ’yung galit kong burat.

Ang mga mata niya? Luhaan, pero nakatitig sa’kin… taas, baba sabay subo ulit. Napaubo siya konti. Saka sagad ulit. Hindi siya marunong umatras.

Napalunok ako, pero pakiramdam ko, siya ’yung nilulunok ako nang buo.

Naramdaman ko ang dila niyang parang ahas, gumagapang, pumupulupot, at dumidila sa ilalim ng ulo ko habang sinusubo niya ’ko paulit-ulit. May gigil parang hinahanap niya ’yung pinakapuno ng katawan ko para sipsipin palabas.

Hinawakan ko ulo niya. Di ko na alam kung para tulungan siyang huminga o para idiin pa lalo. Pero kahit ’di ko siya itulak pababa, siya na mismo ang kumikilos.

Siya na ang nagsasagad.

At nang maramdaman kong mamumuo na ang tamod sa puson ko, sinubukan kong bumawi ng kontrol.

“Noah, teka, teka lang-”

Pero hinawakan niya baywang ko. At sa isang iglap… sinagad niya ulit.

Tumingin siya sa’kin, habang nakabaon ang buong burat ko sa bibig niya. At habang nanginginig ang mga hita ko, ramdam kong sinasalsal na rin niya gamit ’yung lalamunan niya.

Ang katawan ko? Wala na sa akin. Parang nililipad ng sarap. Parang kinakain ako ng mismong kasalanan.

At si Noah? Nakangiti habang nilulunok ako ng buo.

“Noah… lalabasan na ako…”

Pero hindi siya tumigil. Wala siyang pakialam kung nanginginig na ’ko, kung nangingilo na ’yung bayag ko, at kung halos mapunit na ’yung kaluluwa ko kakapigil.

Hawak niya pa rin ang baywang ko, parang sinasakal ako gamit ang mga palad niya. Nakadikit ’yung ilong niya sa balat ko habang sinasagad niya ang burat ko sa bibig niya.

At doon na. Doon na bumigay lahat.

“PUTA-NOAH- AYAN NA KO… SHIIIT-”

Pumutok ako.

Mula sa pinakailalim ng katawan ko, parang piniga ng kidlat ang puson ko at bumulwak palabas ang tamod ko… sunod-sunod, malakas, tuloy-tuloy.

Ramdam ko bawat pulso ng katawan ko, at bawat putok ng tamod ko sa lalamunan niya. Parang sinisinghot ng bibig niya ang lahat… walang tapon, at walang sayang.

At si Noah? Hindi man lang umatras. Isinagad pa niya lalo, parang gusto niyang idiin hanggang matunaw ako sa loob niya. Napakapit ako sa ulo niya, nanginginig. ’Yung buong katawan ko, parang tinamaan ng lindol.

Sumisigaw sa sarap ang utak ko. Hindi lang siya sumubo. Kinain niya ’ko ng buo.

At ’yung bawat sirit ng tamod ko, sinalo ng lalamunan niya. Sinipsip pa. Parang hindi lang niya tinanggap, kundi inangkin niya. Hanggang sa huling patak. Hanggang sa wala nang lumalabas. Hanggang sa nanginginig na lang ako sa sarap, pawisan, nakahawak sa kanya na parang siya na lang ang tanging realidad sa mundong binura ng orgasm ko.

Dahan-dahan niyang hinugot ’yung titi ko mula sa bibig niya. May tunog pa ng laway na kumakalas. May isang patak na tumulo sa baba niya, pero dinilaan lang niya ’yun, gamit ang sarili niyang dila.

Nakangiti siya habang basa ang labi. Mapula ang kaniyang mukha. Parang proud sa lahat ng ginawa niya.

“Nilunok ko lahat,” sabi niya, garalgal ang boses, punong-puno ng yabang. “Pati kaluluwa mo, Kai. Ganyan kita ka mahal. Kapag mahal mo, kainin mo dapat!”

Ako? Hindi na ako makapagsalita. Nakatitig lang ako sa kanya. Parang hindi ko alam kung umiibig ako o binaboy niya akong sobrang sarap.

Pero isang bagay ang sigurado…

“Mahal na mahal nga yata talaga ako ng barumbadong ’to.”

CHAPTER 24

Author’s Note: WARNING!!! Explicit content below. Read at your own risk.

Pagkatapos niyang linisin ang labi niya, na para bang hindi lang tamod kundi karangalan ang nilunok niya… tumayo siya nang dahan-dahan. Tapos tumingin siya sa’kin na parang may sunod na plano.

Saka niya hinawakan ang garter ng brief niya. At sa isang iglap… Hinubad niya. Pagkalabas ng burat niya, parang may lumabas na hayop.

Matigas at galit na galit at parang kanina pa gustong lumamon. Lumuhod siya sa paanan ko. Hinawakan niya ang hita ko saka malawak na binuka. Parang tinatanggalan niya ng depensa ang katawan ko, isa-isa.

At ako? Walang tutol. Nakabukaka sa harap niya. Hinihintay kung ano ang susunod na gagawin niya.

“Kai,” bulong niya, habang ang mga kamay niya, dumadapo sa hita ko, sa balakang, saka sa tagiliran. “Gusto kong kainin ’to. Lahat.”

Saka siya yumuko.

Una, hinalikan niya ang singit ko. Tapos, yung labi niya gumapang pababa, hanggang maramdaman ko ’yung dila niya…doon.

Sa butas ko.

Isang iglap, parang pinasabog niya ulit ang kaluluwa ko.

“F-Fuck, Noah…”

Ang dila niya, basang-basang dumampi. Sa una, parang sinisilip lang, pero maya-maya, parang may sariling utak na gumagalaw, pumipindot, umiikot sa paligid ng butas ko.

Binuka niya pa lalo ang hita ko gamit ang mga palad niya. Sinisiksik ang sarili sa pagitan ng puwet ko, parang hayok. At ’yung dila niya? Naglalabas-masok nang pabilis nang pabilis, malalim, matulis, at walang takot.

Dinidilaan niya ako parang gusto niyang pasukin gamit ang bibig lang. Parang gusto niyang buksan ang pinakatago-tago sa’kin gamit ang dila’t laway niya.

“Putangina…” puro ’yon na lang sinasabi ko.

Habang ginagawa niya ’yon, pinasok niya ang isa niyang daliri. Basang-basa na, kaya dumulas agad. Sabay ang kaniyang dila at daliri. Sabay ang sipsip at kadyot ng daliri niya sa loob ko.

“Pucha- Noah-di ko na kaya…”

Pero lalo siyang ginanahan. Gumalaw ang daliri sa loob ko, paikot. Tapos sinipsip niya mismo ’yung bukana. Parang sinisipsip ang hininga ko palabas sa puwet ko.

Ramdam ko na naman ’yung kuryenteng bumabalot sa buong katawan ko. Para akong sinasaniban ng kung ano. Para akong sinusunog habang nakabukaka sa harap niya.

At si Noah? Parang masaya sa pagkalugmok ko.

“Ang sarap mong kainin, Kai…” ungol niya, nangingintab ang bibig sa laway at kalibugan. “Kakantutin kita, Kai?” Mababa ang boses ni Noah, habang basang-basa pa ang bibig niya, nakaluhod pa rin sa pagitan ng hita ko.

Tumango ako, kahit may bahagyang panginginig sa loob ko. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa sobrang gusto ko… at hindi ko alam kung kaya ko. Shit! Ito na ba ang tamang panahon para isuko ko sa kaniya ang sarili ko nang buo?

“Nakikita mo ’to?” Hinawakan niya ang burat niyang matigas, namumula, nangingintab sa precum. “Hindi kita bibiglain. Pero hindi rin ako titigil hangga’t hindi mo ko ramdam na ramdam. Masakit to sa una, pero paliligayahin kita.”

Tumayo siya, saka dumapa sa ibabaw ko. Mainit ang katawan niya. Mabigat at mabango. Hindi bastos ang halik niya ngayon, parang tinatapik ang natitirang takot sa dibdib ko.

Hinalikan niya ’ko sa labi. Tapos sa pisngi. Tapos sa leeg. Habang dahan-dahang kinikiskis ang ulo ng burat niya sa lagusan ko.

“Noah…” bulong ko, halos hindi ko rin marinig sarili ko.

Nagkatinginan kami habang dinudunggol ng burat niya ang butas ko. Tapos…

Pumasok ang ulo.

“Ah–fuck-Noah…”

Napakapit ako sa braso niya. May sakit. Parang hiniwa ’ko. Pero kasama sa sakit ’yung kiliting hindi ko maipaliwanag.

“Shhh… tiisin mo lang muna, saglit lang to, Kai,” bulong niya, hinalikan ako sa pisngi habang humihinga ng malalim.

Tumigil siya saglit. Hindi gumalaw. Hinimas niya ang tagiliran ko. Kinapa ang kamay ko at hinawakan.

“Masasarapan ka nito. Ako bahala.”

Tapos, saka niya ulit ipinasok. Unti-unti at mabagal. Parang sinasaulo niya ang bawat pulgada ng loob ko. Bawat ulos, may kirot, pero kasunod agad ng kirot, may kiliti.

Ang mga daliri ko, kumakapit na sa likod niya. Humihinga akong malalim, pilit hinahabol ang sarili.

“N-Noah…” bulong ko.

“Ramdam na ramdam kita, Kai,” bulong niya. “At gusto ko ring maramdaman mo ’ko nang buo.”

Hanggang sa tuluyan na siyang makapasok. Buong buo at sagad. Hindi kami gumalaw. Hinayaan naming magtagpo ang mga katawan… at mag-adjust ’yung mundo.

Tangina, punong-puno ako. Pero hindi ko na alam kung alin ang sakit, alin ang sarap. Magkakapatid na sila ngayon. At ang katawan ko? Kusang nagbukas.

Pag-angat ng balakang ko, saka siya gumalaw nang mabagal, at malalim na parang hinihimas ng burat niya ang loob ko. At sa bawat baon… ang sarap. Hindi lang ’yung sarap na nakakakiliti kundi sarap na nakakabaliw. Hindi ko alam kung iiyak ba, tatawa, o magdadasal para huminto pero sana wag talaga siyang tumigil.

Ramdam ko ang burat niya habang dahan-dahang lumalabas sa’kin. Tapos… babaon ulit.

“Ah-Noah…” napasinghap ako. Parang hinihigop palabas ang utak ko sa bawat ulos niya.

’Yung sensation ng pagkalas ng balat ko sa kahabaan niya, sabay balik, sabay diin… para akong binubuksan at isinasara nang paulit-ulit.

Labas… Pasok. Labas… Pasok.

Ramdam ko lahat. Yung bilog ng ulo ng burat niya, dumadaan sa loob ko na parang pinipiga bawat pader. Tapos ’pag bumabalik siya, pakiramdam ko sinasama niya ’yung hininga ko.

Ang bawat pasok niya, may tunog, may kadyot, at may sabog na hindi pa nilalabasan, pero para na akong nahuhulog.

“Noah…”

Binilisan niya ng konti ang pagbayo niya sa loob ko. Ramdam ko pa rin ang bawat pulgada ng titi niya habang bumabaon.

Parang sinasayaw ng laman namin ang isa’t isa. Parang sinasakal niya ako sa loob, at gusto ko pa.

“Kai…” ungol niya, habol-hininga. “Ang sarap mo. Hindi ko na kaya.”

Ako? Nakapikit at nanginginig. Pero hindi na ako natatakot.

“Wag kang titigil,” bulong ko. “Tuloy mo lang…”

At doon ko na naramdaman ang tuluyang pagbukas ng katawan ko. Parang tinanggap ko na siya ng buo. Parang sinabi ko sa sarili ko na… Wala na. Akin na siya. At sa kanya na rin ako.

Nang marinig niya ’yung mga salitang binitawan ko… Parang may sumabog sa loob ni Noah.

Tumitig siya sa’kin. Hindi na ’yung titig ng nag-aalaga. Titig na ’yun ng hayop na pinalaya. At ako? Ako mismo ang nagbukas ng kulungan.

Hinugot niya nang dahan dahan. Sagad na hugot. Tapos… Baon ulit nang todo. Puno ng lalim. Puno ng bigat.

“Noah… shit!” daing ko. Nakakabuwang ang sarap na nararamdaman ko.

“Putangina, Kai,” hingal niya sa tenga ko. “Ang sikip mo. “

Napakapit ako sa puwet niya, hinihila siya pabalik sa’kin.

“Mahal mo ba talaga ako, Kai?” tanong niya habang binabayo ako, dahan dahan ulit pero madiin. Bawat ulos, parang binubunggo ang sikmura ko sa sarap. Bawat salubong ng balakang niya sa puwitan ko, may tunog na malakas.

“Please Kai, sagutin mo ’ko. Akin ka ba?”

“Oo…” sagot ko, mahina saka nanginginig. “Oo, Noah… sa’yo ’ko…”

“Di ko marinig.” Hinila niya hita ko, pinatong sa balikat niya. Mas bukang-buka. Mas sagad. Tapos… binilisan niya.

“Sabihin mo uli, Kai. Sabihin mong mahal mo rin ako.”

“Putangina! Mahal din kita, Noah.”

Lalo siyang nagwala. Hindi na ’to basta kantot. Hindi na ’to basta libog.

Kinantot niya ’ko nang parang may buwelta. Parang may pinaghuhugutan. Parang bawat baon ng burat niya, sinasampal ang mga tanong ko kung totoo ba ’tong nararamdaman ko.

Tumitigas lalo ang burat niya habang bumibilis ang ritmo. Tumatama sa loob ko nang mas malalim, mas madiin, at mas marahas. Pero kahit may sakit, tinatanggap ko. Tinatanggap ko lahat, dahil ’yung sakit, kasama sa sarap.

Parang gusto niyang ipasok ang buong pagkatao niya sa loob ko. Hindi lang burat niya… Kundi ’yung galit, ’yung pagnanasa, ’yung pagmamahal, at ’yung pagkagahaman.

At ramdam ko. Sa bawat ulos niya, parang pinupunit ako, pero sabay din niyang sinasara gamit ang sarap. Parang nilalaspag niya ako, pero sa bawat saksak ng laman niya sa laman ko… mas lalo akong bumubukas. Mas lalo akong umaayon. Mas lalo akong bumibigay.

Wala na akong natitirang tanong. Wala na akong ibang dasal kundi…

“Ipasok mo pa.”

“Ulitin mo pa.”

At sa bawat ulos niyang buo, malalim, at sagad… mas lalo akong nauulol sa sarap na parang wala nang katapusan.

“Ugh-fuck-ayan, ganyan…” Napakapit ako sa unan. Hindi ko na alam kung nasasarapan ako o nalulunod. Pero alam ko… ayokong tumigil siya.

“Kai… ang sarap mo. Gusto kong gawin ’to gabi-gabi. Umaga. Tanghali. Gusto kong kantutin ’tong butas mo habang nagsasaing ka. Habang naliligo ka. Habang natutulog ka.”

Pumikit ako, umungol, umiling sa sobrang sabog ng utak.

“Gusto mo ’yun?” tanong niya habang sagad nang sagad, papabilis nang papabilis. “Gusto mong kantutin kita kahit saan? Kahit kelan?”

“Noah… Ugh!” tanging sagot ko.

Nagkatinginan kami. Parehong pawisan. Parehong hayok. Tapos bigla siyang yumuko, sinibasib ang leeg ko habang tuloy ang kantot.

“Akin ka lang, Kai… Walang iba. Walang kahati. Ako lang ang pwedeng magmahal sa yo . “

Bumangga ’yung burat niya sa spot sa loob ko. Na para bang pinipindot niya para pasabugin ’ko kahit hindi ko gusto. Muli’t muli’t muli.

Napapikit ako. Napasinghap, at napamura. Pero hindi pa ’ko nilalabasan. Hindi pa rin siya tumitigil. At tangina… ayoko pang matapos.

Hanggang…

“Ugh…Noah… malapit na ’ko…”

Wala na ’kong lakas. Bukas na bukas ang mga hita ko. ’Yung buong katawan ko, nanginginig na, nangingilo, nagmamakaawa na kumawala.

Pero si Noah? Lalong sinagad.

“Kai, ako rin… ’di ko na kaya…”

Ramdam ko sa bawat baon niya ’yung panginginig ng balakang niya. Parang sasabog na ’yung bayag niya sa bigat ng tamod na kinikimkim niya.

Pinatong niya parehong kamay sa balikat ko. Tinulak niya pa lalo habang kumakadyot. Basang-basa na ’yung pagitan naming dalawa. May tumutulo nang tamod ko galing sa butas ng burat ko, kahit di ko pa hawak.

“Sabay tayo, Kai…” ungol niya, paos na. “Gusto kong sabayan mo ’ko. Gusto kong habang nilalabasan ako sa loob mo, nilalabasan ka rin.”

Bawat ulos, bumubula ang laway at katas namin sa puwet ko. Hinawakan niya ang burat ko. Mainit ang palad niya. Matigas ang kapit, pero malambot ang galaw, parang sinasamba ’yung kahabaan ko habang kinakantot niya ako.

Basang-basa na ako. Hindi lang dahil sa precum. Kundi dahil tumatalsik na sa katawan ko ang pinaghalong pawis sa hubad na katawan namin. May dulas na galing sa laway niya, sa katas ko.

Tumulo sa tiyan ko.

Gumapang sa bayag. Kumapit sa palad niya.

Itinaas-baba niya ako. Walang ritmo. Pero sobrang ganda ng pakiramdam. Habang binabate niya ’ko, tuloy-tuloy ang paglabas-masok niya sa loob ko.

“AAHH– NOAH– !”

Napapaliyad ako. Wala na akong pakialam kung madinig kami. Kung masira ang kama. Kung mabasag ang boses ko sa sigaw.

Dahil sabay niyang inaangkin ang katawan ko mula sa labas at sa loob. ’Yung burat ko hawak niya. ’Yung butas ko, punong-puno ng burat niya. Tila sinasagad niya ang pagkatao ko. Habang sinasalsal ako pataas-baba, binabangga niya ang kalaliman ko sa bawat ulos.

At ako? Puro ungol, puro panginginig, at puro sigaw ng sarap na ’di ko na kayang itago.

Sumirit ang tamod ko sa pagitan naming dalawa. Tumalsik sa tiyan ko, dibdib, pati leeg. Parang may sumabog na kuryente sa puson ko.

At kasunod no’n… Ramdam ko ang pagkapuno sa loob ko.

“PUTANGINA KAI AYAAN NA KO !” Sumagad siya nang sagad. Bumundol ang burat niya sa kaloob-looban ko. At doon niya pinakawalan lahat.

Ramdam ko ’yung sirit sa loob ko. Sunod-sunod Parang sinabuyan ng mainit na tubig ang kaluluwa ko. Nilunod niya ’ko mula sa loob.

“Ang sarap mo, Kai.” Hinila niya ako palapit. Hinalikan ako sa leeg habang pinipiga pa rin ang burat niya sa loob ko, sagad na sagad habang nilalabasan.

Wala kaming ibang narinig kundi ang mga ungol namin. Ang kaluskos ng pawis. Ang tunog ng hininga na malalim at mabilis.

At nang tuluyang humupa ang lindol, bumagsak siya sa ibabaw ko. Pareho kaming pawisan. Basa sa laway. Amoy tamod. Pero pareho ring… tahimik.

Naka-lock pa rin siya sa loob ko. Wala pang gustong bumitaw.

Hinawakan niya pisngi ko. Saka marahang bulong…

“…kung ganito palagi ang pakiramdam ng pagmamahal. Kai, ayoko nang tumigil. Mahal na mahal kita, tandaan mo ’yan.”

CHAPTER 25

Gabi-gabi na siyang umaakyat sa bintana ko. Parang action star na may trust issues sa pinto. May dalang yosi, kendi, balut, minsan Chippy, pero madalas, ako lang daw talaga ang balak niyang tikman.

Anak ng tinapa. Akala ko ba nagbabagong buhay na ’tong barumbadong ’to? Si Noah na dating dahilan ng uric acid level ko, ngayon siya na ang pampababa ng BP ko. Noong una, akala ko trip-trip lang ’tong mga gabi-gabing akyat-bahay niya. Baka bored o baka fetish nga niya ang mga gulay vendor na anemic.

Pero habang tumatagal, napansin ko… Pareho na kami ng sleeping schedule. Kasi sabay kaming hindi natutulog. Kasi sabay kaming… naglalandi. Minsan hihiga lang siya sa kama ko na parang may titulo siya sa lote ng bahay namin. Habang ako? Nasa gilid, parang side character sa sarili kong kwarto.

“Matulog ka na,” sabi ko minsan, kahit ako ’yung gising na gising.

“Tabihan mo na kasi ako,” sagot niya habang niyayakap ’yung unan ko.

Pati unan ko, naagaw na rin niya. Dati, pag-gising ko sa umaga, iniisip ko agad kung kasya ba ’yung kita ko sa talong, sitaw, at kamatis para sa tuition ko sa susunod na semester. Ngayon? Pagdilat ko, siya agad. Nakatihaya, naka-nganga, at minsan amoy alak pa. Minsan rin amoy kwek-kwek.

At kahit gano’n… mahal ko si Noah. Ewan ko ba mga dre kung paano nangyari yun? Ako ’yung halos ipa-exorcise ang barangay para lang ’di ko siya makita ulit! Pero ngayon? Ako na ’yung nagro-Rosaryo sa isip habang nagdadasal na sana umakyat na naman siya sa bintana ko kapag gabi na.

Hindi ko alam kung anong klaseng kulam ang meron si Noah. Baka epekto ’to ng madalas niyang pagtitig sa’kin habang kinikilo ko ang mga talong at kamatis sa Tabuan.

Pero isang bagay ang sigurado ako… Every time na tinatawag niya akong “Love,” kinikilig ako. Yes, Love na ang tawag niya sa’kin ngayon. Romantic ang barumbado, mga dre!

“Love, halika nga rito,” bulong niya minsan habang magkayakap kami. ’Di ko alam kung dapat ko siyang sapakin o yakapin habang umiiyak sa balikat niya. Pero guess what? Yinakap ko with matching sniff.

Official na kami, mga dre. Walang label-label sa tabi. Wala nang “bad boy ka, tangina mo.” Kasi kahit bad boy siya sa mundo, sa puso ko? Ngayon baby ko na. Ang cheesy! Pweh!

Oo, pakitang tao lang talaga ’yung pagsimba niya noong nakaraang linggo. Dahil si Noah, barumbado pa rin sa barangay. Pero sa’kin? Tunay ’yung lambing niya.

Na-realize ko, minsan pala, ’yung akala mong stress sa buhay mo? Siya pala ’yung plot twist na hinihintay mong ikilig. Kaya kahit gabi-gabi siyang umaakyat ng bintana, kahit minsan natutulog akong may kaba kung totoo ba ’to, kahit na siya ’yung dahilan bakit minsan natuka ako ng manok ni Aling Baby sa likod bahay… Willing akong sumugal. Kasi si Noah? Hindi lang siya dating test of faith. Siya na ngayon ang sagot sa lahat ng dasal ng kalandian ko.

Araw-araw na lang. Pagdilat ng mata ko, hindi alarm clock ang gumigising sa’kin kundi ’yung bibig ni Noah na naka-dikit sa leeg ko.

“Akin ka na talaga,” bulong niya, parang kontrabidang nagka-character development. Sabay isang halik sa leeg ko na may kasamang laway. Parang may marka na naman ako.

“Pwede bang isang umaga lang, wala kang iniwan na lovebite sa leeg ko? Naiilang na ’yung nagtitinda ng tuyo sa’kin sa Tabuan!” reklamo ko, habang pilit kong tinataboy ’yung mukha niya.

Pero hindi pa ’ko tapos magsalita, ayun na. Nakasiksik na sa brief ko yung kamay niya.

“HUY!” sigaw ko. “Tigilan mo nga ’yan, barumbado ka!”

Pero hindi siya natinag. Tuloy lang sa pagdakma sa araw-araw kong morning glory.

“Grabe, oh. Araw-araw, ang tigas ng titi mo, Kai. Parang dedicated employee. Walang absent,” bulong niya habang seryoso ang pagpisil pisil ng titi ko. “Proud ako sa’yo, Love.”

Sinabihan lang ng ‘Love,’ nawindang na naman puso ko.

“Natural lang ’yan, reflex ng katawan kada-umaga. Hindi para sa’yo ’yan!” sagot ko habang pinipigilan ang sarili kong ngumiti. At ang sarili kong hindi umungol.

Pero si Noah? Parang wala lang. Parang ang dakma niya ay kasin-natural ng pag-CR. Kasama na sa daily routine niya tuwing gigising kami.

“Tanggapin mo na kasi. Ako na talaga ang destiny mo,” bulong niya ulit, sabay yakap sa’kin mula likod, yung tipong nakakainis pero nakakakilig. Yung parang gusto mong sabunutan pero ang ending… niyayakap mo rin pabalik.

Minsan naiisip ko, paano ba ako inabot sa ganito? Ako ’tong seryosong gulay vendor na may pangarap sa buhay. Tapos siya ’tong certified manyak na parang may diploma sa panghahalik ng leeg at pagdudukot sa burat ko sa umaga.

Pero heto kami. Walang matinong simula. Pero araw-araw, nandyan siya. Umaakyat pa rin sa bintana. Tumatabi sa’kin sa kama. Hinahalikan pa rin ’yung leeg ko na parang buffet. At araw-araw, kahit pikon ako sa kabastusan niya… Hinahanap-hanap ko rin.

Kasi sa totoo lang? Yung bastos na barumbado… talagang mahal na mahal ako. At yung I love you niya? Mas sincere pa sa “I love you” ng ex kong sinabihan akong “magbago ka muna.”

“Nakaka-stress ka, Noah,” bulong ko habang nakadapa pa rin siya sa likod ko. Braso niya nakayakap, binti niya nakapulupot, at syempre… may matigas na bumubundol.

“Stress reliever mo nga ako, ’di ba?” sagot niya, habang kinikiskis pa lalo yung titi niya. Kahit kalian di talaga nawawala ang kabastusan niya.

“’Tangina Noah, magtitinda pa ako mamaya. Ganyan ka pa rin.”

“Eh ako, may klase rin mamaya…”

“Anong klase?”

“Klase ng pagmamahal na ikaw lang ang tinuturuan ko.”

Napapikit ako. Gusto kong matawa. Gusto kong sapakin. Gusto ko ring… humiga pa nang mas matagal.

“Ganyan ka palagi. Bastos ka na, cornball ka pa sa ka-cornyhan mo.”

“Pero cute?”

“Hindi.”

“Pero gwapo?”

“Hindi.”

“Pero love mo ’ko?”

“…Tangina mo.”

“Eh ’di yes nga!” Sabay yakap niya nang mas mahigpit, ’yung parang gusto na niyang isuksok sarili niya sa likod ko. Tipong sinisiksik niya ’yung mukha niya sa batok ko, parang pusa.

“Teka lang, pinapawisan na ko sa likod! Bakit ang init mo?” reklamo ko.

“Eh mahal kita eh. Kaya ako mainit.”

“Hindi ’yan ganon.”

“Kai, sige na, five minutes lang. Limang minutong yakap lang. Para sa puso ko. Parang maintenance medicine lang, please.”

“Limang minuto ’yan ha. Hindi limang bayo at kiskis ng titi mo sa likod ko.”

“Ay, hindi ako nagpa-promise ng ganon. Depende ’yan sa brief mo kung gano kabilis akong matukso.”

Umikot na ’ko paharap sa kaniya para makapagsapakan kami ng mukha. Pero pag-ikot ko…

Ayun na naman ’yung mukha niya. Yung may ngiting parang bata na nakaiskor ng extra rice sa Mang Inasal kahit kulay white yung plato niya. May muta pa sa mata. Pero tangina. Ang gwapo.

“Bakit ka ganyan tumingin?” tanong ko.

“Eh kasi ikaw ’yung unang taong nakita ko pagdilat ko eh. Feeling ko para akong nanalo sa raffle.”

Napatahimik ako.

“Tingnan mo ’tong gago,” bulong ko, habang pinipilit itago ’yung ngiting unti-unting sumusulpot.

“Corny ka na, bastos ka pa. Pero…”

“Pero mahal mo ’ko?”

“…Leche ka.”

Ngumiti siya. Sabay hila sa’kin pabalik sa yakap.

“Five minutes, love. O hanggang maluto ang pandesal sa Julies Bakeshop. Whichever comes first.”

---

Pagbaba ko sa kusina, amoy agad ang… wala. Kasi walang luto. Walang kape. Walang tinapay. Ang meron lang? Si Noah, Naka-boxers lang. May hawak na itlog sa harap ng kalan. Literal na itlog.

“Bumaba na pala ang asawa ko,” bati niya, parang hindi siya ’yung dahilan kung bakit delayed ang gising ko, at delayed din ang puso ko sa normal functioning.

“Anong ginagawa mo?” tanong ko habang pinipilit ayusin buhok ko na parang sinabunutan ng multo.

“Magluluto tayo ng itlog,” sagot niya habang itinaas ang hawak. “Pero ikaw muna dapat ang almusal ko. Halika bembangin kita dito sa lababo.”

Pumikit ako para magdasal.

“Noah. For once. Pwede ba, kape lang muna bago kabastusan?”

“Eh ikaw nga ang kape ko, Love. Mapait, pero adik ako kahit medyo maalat ang bayag mo.”

“Tangina mo!”

“Sorry sorry,” sabay ngisi. “Sige, seryoso na. Magluluto na ako.”

Pero instead na magprito ng itlog, ayun na naman siya sa likod ko. Yayakap sabay halik sa batok. Parang wala siyang sariling gravitational field, lagi siyang may magnet sa katawan ko.

“Hoy! Pwede ba, mag-init ka na! Gusto ko lang naman ng tahimik na kape!”

“Oo na, love. Pero dapat habang nagkakape ka, nasa kandungan lang kita. Pampainit.”

“Gusto mong paliguan kita ng mainit na tubig?”

“Gusto ko basta galing sa ’yo. Kahit boiling.”

Eto na naman. Ako na naman ’tong nanalo sa pagkatalo. Kasi kahit gusto ko siyang itulak minsan, mas gusto ko siyang katabi.

Pag-upo ko sa lamesa, nilapagan niya ako ng mug. Nakaupo siya sa harap ko. Naka-chinelas lang pero may ngiti na parang siya ’yung barista ng puso ko.

“Anong kape ’to?” tanong ko.

“3-in-1.”

“Cheap mo.”

“Pero love kita. So mahal pa rin.”

Natawa ako saka napailing. Bakit ba ang sarap niyang mahalin kahit lason ang bibig niya?

Tumungga ako ng kape habang tumingin siya sa’kin. Tapos sabay sabing…

“Alam mo, habang nakaupo ka d’yan na ganyan kagwapo, iniisip kong anakan kita ng mga lima.”

“Tangina Noah. Yung fried egg mo nasunog na.”

Sabay bato ko sa kanya ng wrapper ng kape. Sinalo niya ang kamay ko, sabay halik dito.

“Ang sarap ng almusal… pero maalat pa rin itlog mo.”

“Gago!”

---

Every move ko, sinusundan ni Noah. Paglakad ko para magtinda sa Tabuan? Nasa likod ko siya, may dalang bayong, feeling assistant.

“Magbebenta tayo ng pipino ngayon, Love?” tanong niya habang sinisinghot ’yung isa.

“HOY! ’Wag mong singhutin ’yan parang may iniisip kang kalokohan!”

“Ano ka ba, Kai. Check ko lang kung sariwa. Katulad mo.”

’Di ko to pinapansin dati, ngayon ako na ’yung laman ng pick-up lines niya habang hawak-hawak ang mga gulay ni binarubal niya sa harap ko.

Pag naglalaba ako sa likod ng bahay? Ayun siya. Naka-squat sa harapan ko.

“Bakit nandito ka?!” tanong ko habang nagsasabon ng brief.

“Eh baka mapagod ka, ’di ba? Baka kailangan mo ng taga-piga.”

“Tangina Noah, brief to!”

“Ay, sorry. Akala ko puso mo. Kasi pareho namang ’di ko kayang bitawan.”

Napahampas ako sa palanggana. Pero ang gago, tumawa lang. At habang nagbabanlaw ako, naglalakbay ’yung mga mata niya na parang CCTV.

“Pwede ba? ’Wag kang nakatitig habang kinukusot ko ’yung brief ko!”

“Sorry na… Pero ang swerte ng brief mo, araw-araw mong hinahawakan.”

Hinampas ko siya ng tabo dahil gago siya.

At gabi-gabi… dito na talaga siya natutulog sa kama ko.

“Love, dito na lang ako matutulog. Mas mura kaysa mag-rent ng kwarto sa puso mo.”

“Hindi na ’to kwarto. Boarding house na to, Noah.”

“Okay lang. Kasama ka naman. Magbabayad ako.”

“Paano?”

“Sa halik. Tsaka cuddles. Tsaka… matigas kong titi. Tangina naman, Kai. Tatlong gabi mo na akong di pina-score! Uhaw na uhaw na ako, oh!”

Tumingin ako sa kisame. Nagsumbong sa langit. Pero eto na naman siya, nakayakap na sa’kin habang nagkukwento pa ng kung anong kabastusan habang ako, wala nang nagawa kundi huminga ng malalim… at yakapin pabalik.

Kasi kahit pikon ako. Kahit bastos siya. Kahit clingy. Kahit nakakainis.

Wala, mga dre. Tinamaan na talaga ako.

---

Gabi na naman. Ilang gabi na ba ang lumipas? Limang buwan na yata?

Nakahiga kami sa kama. Patay ang ilaw, pero yung electric fan umaandar na parang helicopter. Ako? Gising pa rin. Kasi ’yung braso ni Noah, parang human seatbelt. Naka-loop sa dibdib ko. Yung binti niya, naka-sandwich sa hita ko. At syempre, ’di mawawala ang nakasiksik niyang mukha sa leeg ko.

Tahimik lang kami. Wala nang banter. Wala na ring kabastusan.

Hanggang bigla siyang bumulong. Mahina man, pero diretso sa dibdib ko.

“Akin ka lang, Kai.” Walang biro at walang halakhak. Yakap pa rin niya ako, pero ngayon, parang mas mahigpit.

Napalunok ako.

“Gago,” sagot ko. Mahina rin. Hindi seryoso, pero hindi rin pabiro. Parang depensa sa kilig na may konting kurot.

Kasi totoo naman, masarap pakinggan. Yung tipong gusto mong sabihin na “oo, akin ka rin.” Pero sa likod ng utak ko, may mumunting ingay.

“Bakit parang may bigat?”

Gusto ko yung clinginess niya. ’Yung lambing niya. ’Yung feeling na ako lang ’yung mundo niya. Pero minsan, parang may konting… higpit. Parang hindi lang yakap. Parang pag-angkin. Bakit parang nakakasakal din minsan ang pagmamahal niya sa’kin?

“Akin ka lang.” Hindi ba dapat “Sa akin ka.” O “Sana ako lang.”

Pero hindi ko sinabi ’yun. Kasi ako rin, nalulunod na. At kahit may konting kaba, mas malakas pa rin yung tibok ng puso ko na nagsasabing…

“Baka naman, ito na ’yun. Yung pag-ibig na walang preno.”

Tahimik siya. Tulog na pala. Pero ako, nakatingin sa kisame. Mahigpit pa rin ang yakap niya sa akin.

Napapikit ako. At kahit may kaunting bigat sa dibdib, napangiti pa rin ako.

“Gago ka, pero mahal kita, Noah.”

CHAPTER 26

Alas tres ng hapon sa Tabuan. Wala na masyadong tao. Nasa likod ako ng mesa, binabantayan ang mga gulay na parang inatake ng heat stroke.

Si Noah, as usual, nasa tabi ko. Naka-fold ang mga braso. Nakatitig sa mga dumadaan, pero hindi ’yung titig na pangbenta. ’Yung parang guard dog na baka may mandukot sa boyfriend niya.

Biglang tumunog ang phone ko.

“Birthday ko mamayang 6PM! Baka nakalimutan mo, bro. Punta ka, ha? – Devon”

Napangiti ako.

Si Devon, college buddy ko. Taga-kabilang barangay pero dati, iisa kami ng boarding house malapit sa University. Pinakakengkoy sa batch namin, pero solid. Hindi kami madalas magkita, lalo na’t pahinto-hinto ako sa skwela, pero pag nagkita kami, parang reunion ng dalawang kumpadreng nakawala sa kulungan.

“Noah,” tawag ko, habang isa-isang nilalagay sa box ’yung mga paninda. “Maaga akong magsasara ngayon, okay lang ba? Kailangan ko umalis.”

“Ha? Bakit?”

“Birthday ni Devon. Best friend ko sa college. Nag-invite. Pupunta ako.”

Tahimik siya. Tumingin siya sa mga talong. Tapos sa’kin. Tapos sa talong ulit. Parang iniisip kung alin sa’min ang mas dapat bantayan.

“Devon?” tanong niya.

“Oo. Best friend ko. Chill lang. Matagal ko nang kaibigan yun.”

“May picture ka ba ni Devon?”

“Ha? Bakit?”

“Wala lang. Curious lang ako kung anong itsura ng best friend mo.”

Eto na naman tayo.

“Noah,” sabay takip sa arinolang pinaglalagyan ko ng pera, “huwag kang ganyan.”

“Anong ganyan?”

“’Yung parang may duda agad. Kaibigan ko ’yon.”

“Eh bakit ngayon ka lang ulit pupunta sa birthday niya? Bakit ngayon lang kayo nagkita?”

“Kasi busy ako! Kasi may tindahan ako! Hindi ko naman siya jowa, ’no.”

Tahimik ulit. Tapos bigla niyang hinimas ang baywang ko, malambing, may kasamang puppy eyes pa.

“Eh kung kasama kaya akong magpunta ro’n?” bulong niya. “Para makilala ko si Devon. Para may kasama ka.”

“Noah…”

“Okay, fine. Kung ayaw mo akong isama, edi dito ka na lang. Mag-birthday kayo sa text.”

Shet!

“Pwede bang umuwi ka na muna sa inyo ngayon?”

“Ha? Alas tres pa lang, oh. Sayang ’yung benta. Baka may bibili pa.”

“Sayang din ’yung kaibigan kong may birthday. Pwede bang… pwede bang sa’kin naman ngayon ’yung oras?”

Nagkatitigan kami. Ako ’yung may pawis sa noo. Siya ’yung may selos sa mata. Tapos bigla siyang ngumiti. Pero hindi ’yung bastos na ngiti. Hindi rin ’yung nakakatawang may halong landi, kundi ngiting may sundot ng kurot.

“Okay, sige. Ikaw bahala. Pero tandaan mo lang, Kai… Kapag may lalaking aaligid sayo doon, akin ka.”

Napalunok ako, mga dre. Dati, nakakakilig ’yung linyang ’yon, eh. Pero ngayon… Bakit parang nabibigatan na ’ko?

---

Maingay ang birthday party ni Devon. Nasa bakuran sila ng bahay nila, maliwanag, masaya, at puno ng tawanan. May kaya ang pamilya nila, pero si Devon? Humble. ’Yung tipo ng tao na hindi namimili ng kaibigan, basta marunong kang tumawa at magkwento.

May fairy lights. May speaker na basag ang bass.

“BRO!!!” sigaw ni Devon habang yakap-yakap ako na parang long-lost lover. “Akala ko hindi ka darating! Pogi mo ngayon ah! May jowa na ba?”

“Meron na,” sagot ko habang umiinom ng malamig na Coke.

“Wooooow. Chix ba? Di naman masungit?”

“Matigas ulo, pero malambing.”

“Ganon talaga,” ngisi niya. “’Pag mahal mo, kahit toxic… tinatanggap mo… biro lang!” Sabay tawa na naman, sabay yakap, at sabay palo sa likod.

Umusad ang party. May tawanan, sayawan, at kumustahan. Ang daming kaklase mula college. ’Yung iba, may anak na. Yung iba, parang bata pa rin. Pero ako? Nasa gitna rin. Sumasayaw at tumatawa rin ng konti. Pero may kabang hindi ko maipaliwanag. Parang may tunog sa loob ng dibdib ko na hindi kasabay ng tugtog.

Naramaman ko na nagvibrate ang bulsa ko. Tumunog ang phone ko.

Noah [8:42PM]

Sino mga kasama mo, diyan?

Sinagot ko…

Mga college friends. Andyan siyempre si birthday boy.

Balik ulit ako sa party. Nagsasayaw si Devon ng Moves Like Jagger na parang bulateng inasinan. Natatawa ako. Well, masaya ako na nakapagbonding ulit ako sa mga dating kakilala ko.

Naramdaman kong nagvibrate ulit yung phone ko.

Noah [8:46PM]

Marami bang lalaki?

Napabuntong-hininga ako. Sinagot ko.

Oo, mga kakilala ko lang naman sa college.

Nagreply siya.

Noah [8:48PM]

Umuwi ka nang maaga, please.

Napatingin ako sa paligid. Masaya ang lahat, maingay, at magaan. Pero ako? May bigat. Sa bulsa… Sa kamay… Higit sa lahat, sa puso.

Nagvibrate na naman.

Noah [8:50PM]

Susunduin kita.

Hindi ko na sinagot. Tiningnan ko na lang ’yung mga ilaw, yung mga tao at yung saya. Yung mundong hindi ko naman matawag na akin, dahil introvert ako, pero kapag sila ang kasama ko, never akong na-out of place.

Huminga ako ng malalim.

“Bro?” lapit ni Devon, may hawak na beer. “Okay ka lang?”

“Oo naman,” ngiti ko. “Sarap lang ulit makita kayong lahat.”

Ngumiti siya. “Miss ka na ng lahat, bro. Balik ka na ulit sa school.”

Napangiti ako, pero may bigat sa puso ko.

Simula nang dumating si Noah sa buhay ko, parang ang daming nagbago. Masaya naman ako, di ko yun itatanggi. Madalas pinapakilig pa rin niya ako. Ramdam kong mhal niya ako nang totoo.

Pero… Maliit na nga ang mundo ko dati. Mas lumiit pa dahil sa kaniya.

Nag-vibrate ulit yung phone ko.

Noah [8:55PM]

I love you.

Napapikit ako. Totoo mahal niya ako. Pero ngayon, sa gitna ng party, habang nagtatawanan ang lahat, habang may karaoke battle sa background… Bakit parang ako lang ’yung hindi makatawa?

---

Alas onse na ng gabi. Nagpaalam na akong umuwi. Hinatid ako ni Devon hanggang gate ng bahay nila. Magaan pa rin ang tawa ko, medyo hilo sa saya, medyo inaantok na rin, pero buo pa rin ang ngiti.

“Sure ka talaga, bro?” tanong ni Devon, nakakunot ang noo habang hawak ’yung baso niya ng ice-cold gin. “Kaya mo na umuwi mag-isa?”

“’Oo naman,” sagot ko habang nakasilip sa madilim na kalsada. “Mag-aabang lang ako ng tricycle. Saglit lang ’yan.”

“Ha? Baka mapaano ka. Wait lang, kuha lang ako ng susi ng kotse, ihahatid na kita-”

“Hindi na kailangan.” Biglang may boses sa dilim. Sumulpot si Noah mula sa ilalim ng anino ng puno sa tapat. Naka-hoodie siya. Malamig ang kaniyang boses. May bahid ng galit sa tingin. Yung tahimik pero matalim.

“Ako na ang maghahatid sa kaibigan mo, boy.”

Napatawa ako, pero ’yung tawa ko, manipis, parang may halo ng hiya. “Ah, ayos lang, Devon,” sabay tapik sa braso niya. “Sinundo na pala ako ng… kaibigan ko. Si Noah.”

Ngumiti ako, pero halatang pilit. Ngumiti ako, pero halatang may bigat.

Tumingin lang si Devon kay Noah, tapos bumalik ang tingin sa’kin. Sandaling katahimikan. Parang gusto pa niyang magsalita, pero hindi na niya itinuloy.

“Okay…” sabay tango. “Mag-iingat ka, bro.”

Wala siyang nagawa kundi lumakad pabalik sa bahay. Ako, naiwan sa labas. Katabi ang taong mahal ko. Pero ang tanong ko… Magiging masaya pa ba ako sa pagmamahal na to?

Mabilis ang pagpapatakbo ni Noah. Rinig na rinig ang humuhuning makina ng kagang-kagang niyang motor sa katahimikan ng kalsada. Ako, nakaangkas sa likod niya, hindi mahigpit ang kapit. Saktong hawak lang sa balikat niya para ’di mahulog.

Wala kaming imikan, pero ang ingay sa pagitan naming dalawa, halos sumabog sa dibdib ko. Ang lamig ng hangin. Pero mas malamig siya. Wala siyang lingon. Wala ring tanong kung nag-enjoy ba ako. Diretso lang ang tingin niya sa daan, parang may hinahabol o baka may tinatakbuhan.

Ako naman, nakatingin lang sa gilid, sa mga poste, at sa mga ilaw ng sari-saring tindahan na isinasara na. Parang lahat ng bahay may pahinga na. Pero kami, gising na gising ang tahimik na away.

Gusto kong magsalita. Gusto kong sabihin…

“Noah, sorry kung hindi kita agad sinagot.”

“Masaya ako, pero natatakot na rin ako.”

“Pakiramdam ko, unti-unti akong nauubos.”

Pero hindi ko kaya. Kasi paano mo sasabihin sa taong mahal mo, na siya rin ang dahilan kung bakit ka hindi makahinga?

Biglang dumaan kami sa humps, hindi niya binagalan. Umangat ang katawan ko sa ere, tapos bumagsak.

“A-aray,” mahinang bulong ko. Hindi siya lumingon. Wala siyang pake. Baka naman sinadya niya.

Hawak ko pa rin ang balikat niya. Pero hindi ko alam kung dahil ba sa balanse o dahil ayokong bumitaw kahit gusto ko nang huminto.

Ang sakit na ganito kami magkasama. Malapit sa katawan pero ang layo-layo ng loob.

Pagpasok sa kwarto, tuloy-tuloy lang si Noah sa kama. Parang wala lang, parang hindi siya sumugod sa party. Parang hindi niya ako sinundo na parang tauhan niya. Ako, naiwan sa pinto. Parang hindi ko alam kung lalapit ba ako, o lalayo na lang.

Tahimik siya. Nag-aalis ng hoodie, pagkatapos umupo sa kama. Tumingin siya sa’kin.

“Ibigay mo na lang ’yung password mo sa Facebook.”

Ganun lang. Walang emosyon sa boses, at walang halong sigaw. Parang simpleng pakiusap lang.

Napatingin ako sa kanya. “Ha?”

“Password mo. Sa Facebook. Sa Messenger na rin, para transparency. Para wala nang duda.”

Tumawa ako nang mahina. Ramdam ko yung awkwardness sa eksena. “Anong… bakit mo kailangan?”

“Para wala nang tanungan. Walang miscommunication. Para kung may nag-message sa’yo, alam kong wala kang tinatago. Kasi mahal kita, Kai. At ’pag mahal mo ang isang tao, dapat… bukas ka. Dapat… open kayo.”

Hindi ko alam kung anong isasagot. Parang may bumara sa lalamunan ko. Hindi naman galit ang tono niya. Hindi siya nanghahamon. Pero bakit parang binabantaan niya ako?

“Akala ko ba nagtitiwala tayo sa isa’t isa?” tanong ko, halos pabulong.

Ngumiti siya. “Tiwala nga. Kaya nga hinihingi ko. Kasi gusto kong mas lalo tayong maging honest. Ayokong isipin pa kung sino ’yung kausap mo, kung may nagli-like ba sa’yo, kung bakit hindi mo agad ako nasasagot. Gusto ko… secured ka sa’kin.”

Secured?

Gusto niyang maging ‘safe’ ako, pero sa paningin niya. Sa paraan niya at sa ilalim ng kamay niya.

Umupo ako sa gilid ng kama. Ramdam ko ang bigat sa balikat. Para akong batang napagalitan, kahit hindi naman siya sumisigaw.

“Wala naman akong tinatago, Noah. Kaya lang…”

“Eh ’di ibigay mo na. Kung wala ka namang tinatago, hindi ka dapat natatakot.”

Yun na naman. Yung logic na pag ayaw mo, ibig sabihin may mali sa’yo. ’Yung logic na pag nagdalawang-isip ka, kasalanan mo. ’Yung logic na kahit hindi mo ginusto, ikaw pa rin ang mag-aadjust, kasi daw “mahal” ka.

Kinuha ko ang papel sa study table. Sinulat ko ang password. Parang akong lumagda sa sariling pagkalunod. Iniabot ko sa kanya, ngumiti siya, buo, at kontento.

“Thank you, love,” bulong niya. “Hindi naman sa wala akong tiwala sa’yo, ha. Gusto ko lang… klaro. Lahat ng messages mo, lahat ng notifications, gusto ko lang makita. Para wala nang miscommunication sa’tin.”

Miscommunication? Ganun na pala ngayon ang tawag sa privacy.

“Okay lang ba kung i-log in ko sa phone ko mamaya?” dagdag niya. “Para anytime, pag may na-feel ako na off… pwede kong i-check agad.”

Gusto kong tumawa. Hindi ko alam kung maririnig ko pa ba ’yung boses ko sa sarili kong ulo. Kasi ang daming gusto kong itanong.

“Paano mo ako mamahalin kung hindi mo ako mapagkatiwalaan?”

“Hindi ba sapat na uuwi ako sa’yo gabi-gabi?”

“Hindi ba sapat na ikaw lang ang tinitiis kong sumira sa araw ko?”

Pero wala. Tahimik lang ako. Kasi pag nagsalita ako, baka masaktan siya, o baka… mas lalo akong saktan. Hindi physical. Wala siyang ginagawa na ganun, pero ’yung paraan ng pagbuntong-hininga niya ’pag hindi ko siya sinagot agad, ’yung panlalamig niya kapag hindi ko nabigay ang gusto niya, ’yung pagsabi niyang “Ayaw mo lang talaga akong isama, no?” kahit sinabi ko nang pagod lang ako…

Lahat ’yon? Nakakasakal.

Puro lambing, pero may kawit. Puro “I love you,” pero may kasamang “bakit kasi di mo ako priority?”

Naglakad siya papunta sa may bintana. Dumura sa labas, saka bumalik ulit ng upo sa kama.

“Okay ka lang?” tanong niya.

Tumango ako.

“Love, tanong lang… Kung hindi ako sumipot kanina, mag-eenjoy ka pa rin ba?”

Napatingin ako sa kanya. “Ha?”

“Kung hindi kita sinundo. Kung hindi ako nagparamdam. Sasama ka pa rin ba sa kaniya? Magpapatuloy pa rin ba ’yung saya mo?”

Ang galing, ’di ba? Paano ka sasagot ng tama sa ganung tanong? Pag sinabi mong “oo,” magagalit siya. Pag sinabi mong “hindi,” alam mong kasinungalingan ’yon.

So sumagot ako ng walang sagot. Umupo na lang ako sa kama. Tumabi sa kanya. Pinilit ngumiti. Pinilit magpakatatag.

Hinawakan niya ’yung kamay ko. Hinalikan ako sa pisngi. Sabay bulong…

“Akin ka lang, ha.”

Ang pang-ilang beses na ba niyang sinabi ’yon? Dati, nakakakilig. Ngayon?

Parang sumpa.

Kasi sa bawat “akin ka lang” niya, pakiramdam ko… unti-unti niyang binubura ’yung “ako.”

CHAPTER 27

Kinabukasan, sabay pa rin kaming nagising, pero walang “good morning.” Walang halik sa isa’t isa. Wala rin namang away. Bumangon lang siya, tumayo, saka kumuha ng tuwalya. Pagkatapos, bumaba, at pumasok sa banyo. Ako? Nakatulala pa rin sa kisame.

Ganito na kami. Walang sigaw at walang suntok. Wala ring sampal, pero bakit parang sinusuntok ako ng araw-araw na paglimos ng pahinga?

Pumasok siya ulit sa kwarto, medyo basa pa ang buhok, pero malamig ang katawan.

“Love,” sabi niya habang sinusuot ang shorts niya, “nasa phone mo ‘yung message ng SK chairman kagabi. Sabi niya, paki-inform daw mama mo about sa assembly meeting bukas.’ Close ba kayo?”

Simple lang ’yung tanong. Hindi pasigaw pero alam ko na. Alam ko na kung anong ibig sabihin.

Sinagot ko ng “hindi naman.” Sinundan ko ng “hindi kami close.” Pero kahit ako, hindi ko na marinig ang sarili kong boses. Kasi kapag araw-araw kang tinatanong, kapag araw-araw kang pinag-iisipan, at kapag araw-araw kang hinihingan ng paliwanag, darating sa punto na kahit wala kang ginagawang masama… Pakiramdam mo, masama ka na.

Tinuro niya ’yung phone ko. “Sa susunod, ako na lang ang mag-reply para sure. Para walang misinterpretation. Okay lang ba?”

Tumango ako. Ayaw ko ng gulo.

Hindi na ako ’yung Kai na kayang pumunta sa birthday ng kaibigan nang hindi kinakabahan. Hindi na ako ’yung Kai na kayang ngumiti sa cellphone ko nang walang kaba kung sino ang makakakita. Hindi na ako ’yung Kai na basta-basta tumatawa. Kasi ngayon, kailangan ko munang sumilip kung may nakatingin bago tumawa.

“Love, hatid na kita sa Tabuan mamaya, ha?” dagdag niya.

Tumango ulit ako, yumuko lang, at tahimik. Akala ng iba, sweet. Araw-araw akong sinusundo, at hinahatid. Araw-araw akong may kasama. Araw-araw akong may nag-aalala. Pero ’yung totoo? Araw-araw akong may bantay. Araw-araw akong may tagasakal. Araw-araw akong umiiyak sa loob, habang panatag ang mukha ko sa labas.

Hindi ako umiiyak sa harap niya. Hindi nga ako nagsasalita. Wala akong hinihingi. Pero gabi-gabi bago ako matulog, nakatitig ako sa kisame. Tahimik lang pero iniisip ko kung paano ako nawala sa sarili ko nang hindi ko namamalayan.

Iniisip ko kung ilang parte pa ng katauhan ko ang kailangang i-surrender bago niya ako tuluyang mahalin nang walang hinala. O kung kailan darating ’yung araw na kahit anong ibigay ko, kulang pa rin. At kung mangyari man ’yon… May Kai pa bang matitira para umalis? O baka pati ’yon, kinuha na niya.

Hindi ko na nga maalala kung kailan ako huling natawa sa social media nang walang kaba. Last night, napatawa lang ako sa comment ng kaklase ko sa college sa facebook story ko. Isang simpleng reply lang…

“Grabe, Kai. Para kang Daniel Padilla na na-overdose sa Milo sa pic na yan.”

Napangiti lang ako. Na-miss ko ’yung college days. ’Yung araw na kahit wala kang pera, may katawa-tawang kwento ka pa rin. Kahit nakaupo lang sa semento, buhay ang mundo.

Pero maya-maya, narinig ko na naman ’yung boses niya. “Sino ’tong si Mark?”

Nakatayo siya sa gilid ng kama, hawak na niya ang phone ko.

“Ha?”

“Ba’t ka natawa sa comment niya?”

Napakamot ako ng batok. “Kaklase ko sa college. Matagal na ’yon, parehas kaming taga-PE block. Bakit?”

Hindi siya sumagot agad. Pinindot pa niya ulit ang story ko. Tiningnan niya. Binasa niya tapos bumuntong-hininga.

“Close ba kayo ni Mark?”

“Hindi naman masyado.”

“Eh ba’t ka natutuwa?”

Ang dali niyang magtanong. Pero ako, bawat sagot, parang kailangan kong humingi ng permiso sa sariling damdamin.

“Wala lang,” sagot ko, pilit na kalmado. “Nakakatawa lang talaga. Walang malisya.”

Tumango siya saka umupo sa kama.

“Hindi ako nagseselos, ha,” sabi niya.

Pero alam kong nagseselos siya.

“Gusto ko lang kasi malaman kung saan ka natutuwa. Para alam ko kung sino ’yung nagbibigay sa’yo ng reason to smile, bukod sa’kin.”

Bukod sa’kin.

Ang ganda ng linya, ’di ba? Romantic sa pandinig ng iba. Pero sa loob ko, may kurot. Kasi alam kong hindi ’yun appreciation.

’Yun ay paghahabol… Kontrol… Pagmarka… Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihing…

“Hindi lahat ng ngiti ay pagtataksil.”

“Hindi lahat ng tawa, may ibang dahilan.”

“Pwede bang minsan, akin lang ’yung sandaling masaya ako?”

Pero tahimik ako. Dahil sanay na ’kong tumanggap ng tanong na hindi ko pwedeng balikan. Sanay na ’kong sagutin nang magaan ang mabigat na duda. So tumabi ako sa kanya. Hinalikan ko siya sa pisngi. At sabay bulong, “Ikaw pa rin ang dahilan ng mga ngiti ko.”

Kahit minsan, hindi na totoo. Dahil lahat ng kilos ko, palaging may paliwanag, palaging may pang-amo, at palaging may pagpapa-awat kahit hindi naman ako ang sumobra.

Pero ngayong araw na ’to… ngayong araw lang, napagod ako. Dumating ang tanong niya sa Messenger, habang nag-aayos ako ng panindang sari saring gulay sa bilao.

“Love, ba’t hindi mo sinagot ’yung tawag ko kanina?”

Nakita ko agad. Nakita ko ’yung notification. Nakita ko ’yung three dots. Alam kong naghihintay siya ng reply. Pero hindi ako gumalaw. Hindi ko binuksan. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko alam kung ito ba ay pagsisimula ng laban, o simpleng pahinga lang mula sa palaging pagtakbo pabalik sa kanya.

Ang alam ko lang, gusto kong marinig ang sarili ko. Kahit isang oras lang. Gusto kong tumingin sa paligid at masdan ang kulay ng mga gulay, ang pawis sa batok ko, ang amoy ng lupa. Gusto kong mabuhay sa sarili kong mundo kahit sandali, nang hindi ako hinihila pabalik sa kanya ng mga tanong na puno ng duda na tinatago sa ngiting palambing.

Nagsend ulit siya.

“Kai? Seen na. Wala ka bang balak sagutin ako?”

Hindi ko pa rin binuksan.

Nagpatuloy ako sa pagbubuklod ng sitaw. Tahimik lang, pero sa loob ko, may lumalagitik. Parang tabla na matagal nang binabasa ng ulan, at ngayon lang unti-unting nabibiyak.

---

Gabi na nang dumating si Noah sa bahay. Narinig ko agad ang tunog ng motor niya.

Bumukas ang pinto ng kwarto. Hindi siya nag-text na parating siya, pero alam ko na. Ramdam ko ’yung hakbang niya. Ramdam ko ’yung galit sa bawat yabag.

Pumasok siya sa bahay, dire-diretso. Hindi niya ako tiningnan agad. Inilapag niya ’yung helmet sa mesa, medyo malakas ang bagsak.

Tahimik lang sa pagitan namin.

Ako, nakaupo sa gilid ng kama. Hawak ang cellphone pero hindi nakatingin sa screen. Alam kong may bagyo na paparating.

Tinanggal niya ang suot na sapatos. Tumayo lang siya sa tapat ko. Tapos, ’yung tanong niya … hindi mataas ang boses, pero ’yung mga salita, parang lumulubog sa dibdib.

“Hindi ka man lang nag-reply.” Hindi tanong, kundi isang pahayag.

Tiningnan ko siya, pero hindi ako agad sumagot. Hindi dahil pasaway ako. Hindi rin dahil gusto kong makipag-away. Kundi dahil ayoko nang humingi ng paumanhin sa tuwing pipiliin kong huminga.

Naglakad siya paikot ng kaunti. Parang nililibot ang maliit kong kwarto na parang crime scene. Tiningnan niya ang charger, ang kurtina, saka ang pinto. Lahat ng bagay, tinanong niya sa tingin. Pero ako lang ang hindi niya matingnan ng diretso.

Tapos umupo siya sa kama. Malapit sa akin.

“Bakit?” tanong niya, mahina pero siksik.

“Busy lang,” sagot ko.

“Busy?” Umiling siya. Napatawa ng pilit. “Alam kong may notifications ka. Ilang oras kang hindi sumagot?”

Gusto ko sanang sagutin na oo, nakita ko ’yung messages niya. Oo, pinili kong huwag mag-reply agad. Pero hindi ko masabi. Kasi kapag sinabi ko ’yon, siguradong lalalim ang gabi. Siguradong susundan ng sermon, ng selos, at ng tanong na “mahal mo pa ba ako?”

Kaya tumahimik ako. At sa katahimikang ’yon, mas lalong uminit ang kwarto.

“May mali ba, Kai?” tanong niya.

Sa wakas, tumingin siya sa akin. Diretso, pero hindi na galit. Pero ’yung mga mata, hindi na lambing ang laman, kundi takot at kontrol. At takot mawala ’yung kontrol.

“Wala,” sagot ko.

Pero ang totoo? Marami. Hindi lang ako marunong magsalita ng “ayoko na.” Hindi pa ngayon. Hindi pa rito. Pero nagsisimula na ’yung katawan ko na unti-unting lumalayo kahit hindi pa ako umaalis.

Tahimik pa rin kami. Pareho naming naririnig ang electric fan na paikot-ikot pero wala namang ginagawang luwag sa hangin. Si Noah, nakatitig sa sahig. Ako, nakatitig sa kaniya.

“Wala ka man lang pake,” bulong niya.

Hindi ko na napigilan.

“Anong wala akong pake?!” Mabilis, mas matalim kaysa sa nakagawian kong tono.

Napatingin siya sa’kin nang gulat. Ngayon lang. Ngayon lang ako umangil ng gano’n sa kaniya.

“Dahil lang hindi ako nag-reply agad, wala na akong pake?”

Tumayo ako. “Kailan ba naging requirement sa relasyon ’to, Noah? Na bawat minuto kailangan updated ka? Na bawat ngiti ko kailangan alam mo kung para kanino?”

Tahimik siya.

“Kailan ba naging kasalanan ang tumawa sa komento ng kaklase? Kailan naging mali ang magsaya sa party na hindi ikaw ang kasama?”

Humigpit ang panga niya. “Hindi mo naiintindihan, Kai-”

“Ayun na nga!” sigaw ko. “Hindi ko daw naiintindihan! Ako na nga ’yung hindi sumasagot, ako pa ’yung hindi nakakaintindi? Ako na nga ’yung umiiwas sa away, ako pa ’yung may kasalanan?”

Nanginginig ang kamay ko. Hindi dahil natatakot ako sa kanya. Kundi dahil natatakot akong mawala ang huling piraso ng sarili ko.

“Araw-araw akong sumasagot. Araw-araw akong nagpapaliwanag. Araw-araw kong pinapaliwanag na mahal kita… na ikaw lang, na wala akong ginagawang masama…”

Tumulo na ang luha ko.

“Pero kahit anong paliwanag, parang wala ring kwenta. Kasi ang totoo, Noah? Kahit anong gawin ko, kulang pa rin.”

Lumuluhang nakatayo ako sa harap niya. Hindi na ako naglalambing.

“Pagod na ako. Pagod na akong bantayan ka habang binabantayan mo ako. Pagod na akong tanungin kung saan ako pupunta, kung sino kasama ko, kung bakit ako tumawa, kung bakit ako natahimik, kung bakit ako nagbihis, kung bakit ako huminga-”

“Love-”

“Huwag mo akong tawaging ‘love’ kapag ang ginagawa mo ay pahirapan akong mahalin ka.”

Natahimik siya. Para siyang binatukan ng sariling ginawa.

Hindi ko na alam kung ano ang susunod. Wala akong planong umalis. Wala rin akong planong iwan siya ngayong gabi. Pero malinaw na. Ito na ang unang gabi na ako ang sumigaw. Ako ang hindi yumuko. Ako ang hindi agad humingi ng tawad.

At para kay Noah? Ito na rin ang unang gabi na hindi siya sigurado kung babalik pa yung dating ako bukas.

Hindi ko na siya kayang tingnan. Gusto kong isara ang mata ko, ang tenga ko, at ang buong katawan ko. Kasi kahit ’di pa niya sinasabi, alam ko na kung anong susunod.

At ayun na nga.

“Sorry na,” sabi niya. “Sorry na, Kai… please.”

Nilapitan niya ako. Hinawakannang mahigpit ang kamay ko. Parang kapag binitawan niya ako, mawawala siya. Pero hindi na ako humawak pabalik.

“Noah…” Malambing pa rin ang tono ko, kahit ang loob ko ay wasak. “Hindi ko hiningi na mahalin mo ako kung parang kulungan ang kapalit.”

Para siyang napatigil. Parang biglang nawala ang init sa buong kwarto.

“Anong ibig mong sabihin?” Namumula ang mata niya. Yung kanina, galit. Ngayon, takot na. Takot maiwan.

“Akala ko ba mahal mo ko,” bulong niya. Tapos sabay… “Bakit mo ’ko sinasaktan ngayon?”

Tumulo ang luha niya. Pero hindi ako gumalaw. Dahil hindi lahat ng luha ay dapat takbuhan. Minsan, kailangan mong panoorin ang taong sinaktan ka habang umiiyak nang hindi ka na sumusugod para aliwin siya.

“Hindi kita sinasaktan, Noah,” sagot ko. “Pinipili ko lang sarili ko. Kahit ngayon lang.”

Umupo siya sa sahig. Nakaluhod siya sa paanan ko. Hawak pa rin ang laylayan ng shorts ko.

“Hindi ko kayang mawala ka, Kai… sorry na… please, babaguhin ko na ang lahat…”

Ngunit may sunod pang mga salitang mas malalim ang sugat.

“Ginawa ko lang naman lahat ng ’yon kasi mahal na mahal kita. Ayoko lang na maagaw ka ng iba. Hindi mo ba nakikita ’yon?”

Humigpit ang panga ko.

Kilala ko ’tong script na ’to. ’Yung pagmamahal na nakatali sa takot. ’Yung selos na tinatawag nilang “pagmamalasakit.” ’Yung pagsisisi na may halong paninisi.

“Kasalanan ko na pala ngayon. Dahil sinubukan kong bantayan ka.”

’Yan na. Luhang may kasamang gaslight, pero ngayon… ngayon lang… hindi ko na tinanggap.

“Hindi ako sa iba nagpapatangay, Noah,” sabi ko habang nanginginig ang boses. “Napagod lang akong maging sayo dahil hindi ko na alam kung nasaan na ako sa relasyong ’to.”

Tahimik siya. Tahimik ako. Pero ’yung pagitan naming dalawa, maingay. Puno ng sigaw na hindi binitawan. Puno ng tanong na hindi sinagot. Puno ng mga sandaling mahal naman, pero mali na.

Umiiyak pa rin siya, humihikbi, naghihintay, at nagmamakaawa.

At ako? Tumalikod ako. Dahil hindi lahat ng pag-alis ay dahil sa galit. Minsan, pag-alaga na sa sarili. At kahit nanginginig ang tuhod ko, kahit parang babagsak ako anumang oras… hindi ako bumalik.

Naglatag ako ng banig sa malamig na sahig ng sala. Malamig, hndi lang dahil sa simoy ng hangin mula sa bintana, kundi dahil wala nang init na bumabalot sa’kin. Wala nang bisig na naghihintay. Wala nang boses na aamuin ako kahit sa gitna ng tampuhan.

Tahimik lang talaga.

Walang hangin, walang ingay. Wala ring tanong mula sa kanya ngayong gabi. Hinayaan niya ako. Siguro pagod na rin siya. O baka… baka sa wakas, nararamdaman na rin niya ’yung lamat sa pagitan naming dalawa. Yung lamat na ako lang ang matagal nang nakakarinig tuwing gabi, na parang basag na basag na baso na pilit pa ring iniinuman.

Humiga ako. Ni hindi ko na pinatay ’yung ilaw sa kisame. Ni hindi ko na pinilit ang sarili kong matulog. Kasi minsan, mas okay nang gising ka… kaysa sa panaginip na masaya pa kayo. Kaysa sa panaginip na binubuhat ka pa rin niya habang natatawa kayong dalawa. Kaysa sa panaginip na tinatawag ka pa rin niyang “love” at hindi bilang paalala na pagmamay-ari ka niya.

Ang hirap pala no’n.

Yung wala namang sigawan, pero alam mong may nawala na. Wala namang “hiwalay na tayo,” pero alam mong hindi ka na mahal sa paraang hindi ka nasasaktan.

Pumayag akong mahalin niya ako sa paraang kaya niya. Pero napagod akong mahalin ang sarili ko sa paraang pinipigilan niya.

Hindi ko ginustong lumayo. Hindi ko ginustong matulog sa sala.

Pero ngayon, ito na lang ang natitirang puwang para huminga. Ito na lang ang sulok kung saan hindi ko kailangang magpaliwanag. Hindi ko kailangang humingi ng tawad. Hindi ko kailangang sabihing “okay lang” kahit hindi naman.

Ayoko na munang pag-usapan. Ayoko na munang makipag-ayos. Ayoko na munang maging “kami” kung ang ibig sabihin ng “kami” ay wala nang “ako.”

Ito na yata ’yung pinakamasakit sa lahat, hindi ’yung iniwan ka. Kundi ’yung nandiyan pa siya, pero hindi mo na maramdaman. Yung sabay pa rin kayong humihinga, pero hindi na kayo sabay magmahal.

Mas naririnig ko na ngayon ’yung tik-tak ng orasan kaysa sa boses niya. Mas ramdam ko na ang lamig ng sahig kaysa sa init ng dati niyang yakap. Mas kilala ko na ang lungkot kaysa sa kanya.

Binalot ko ang sarili ko ng manipis na kumot. Hindi para hindi ginawin, kundi para lang maramdaman kong kahit papano… may yakap pa rin. Kahit hindi na sa kanya. Kahit ako na lang.

CHAPTER 28

Umaga na, pero parang hindi gumalaw ang gabi.

Tahimik sa hapag. May kanin, may pritong itlog, at may tinimplang kape. Pero wala ni isang tanong. Wala ni isang sulyap. Wala na rin ’yung “love” na tawag tuwing umaga, na parang alarm clock na dati kong inaasahan kahit nakakairita. Ngayon, kahit ingay ng kutsara sa pinggan, tila napakalungkot pakinggan.

Tinitigan ko ’yung mug ko. Hindi ko ininom. Hindi ko rin ginusto. Kasi kahit kape, hindi na ako ginaganahan.

Tumikhim ako. Hindi dahil inuubo ako. Kundi dahil ’di ko na alam kung paano simulan ang pagtatapos na to.

“Noah,” mahinang sabi ko.

Tumigil siya sa pagsubo, pero hindi tumingin. Parang alam na niya. Parang ayaw niyang kumpirmahin. Parang gusto niyang balewalain na lang.

“Pwede ba… humingi muna ako ng konting space?”

Doon lang siya napatingin. Pero hindi ’yung tingin na may pag-unawa.

May nangingilid na luha sa gilid ng mata niya, pero pilit niyang pinipigil. Mahigpit ang hawak sa kutsara. Puti na ang mga buko ng daliri.

“Space?” Mahinang tawa ang sumunod, pero pilit. “Pag nag-space tayo…”

Huminga siya ng malalim, pinikit ang mga mata. “…baka mawala ka.”

At doon ko lang napagtanto. Hindi na ito pagmamahal. Kasi ’pag mahal mo, kahit saglit na layo, may tiwala kang babalik pa rin.

Tumingin ako sa kanya nang matagal. Para bang huling beses ko na siyang tititigan bilang akin.

“Baka nga kailangan ko na munang mawala.”

Tumayo ako nang dahan-dahan. Parang bawat galaw, tinutulak ko ang sarili kong buuin kahit unti-unti akong nababasag. Hindi ko siya tiningnan habang kinukuha ko ’yung bag ko.

“Saan ka pupunta?”

“Saglit lang. Doon muna ako kina Lola Seding. Kailangan ko lang muna ng tahimik.”

Tahimik din siya, hindi kumibo. Pero ’yung lamig sa likod ko habang papalabas ako, parang niyakap ako ng multo ng isang relasyong hindi na buo.

Pagdating ko kina Lola, parang ang gaan. Maliit lang ang bahay. Amoy matandang pabango. May TV na laging naka-on kahit walang nanonood. May kalderetang may laurel na hindi ko naman hilig, pero at least, dito nakakahinga ako nang maayos.

At sa unang pagkakataon sa napakatagal na buwan, nakahinga ako.

Pero hindi pa man natatapos ang isang araw… may bumusina sa labas.

Bumaba ako. Akala ko kakausapin lang ako ni Noah. Pero hindi. Hinila niya ako paalis sa gate nang mariin, parang kinukuha ang bagay na nawala sa kanya.

“Bumalik ka na sa inyo. Miss na miss na kita, Kai. Hindi ka pwedeng malayo.”

Tiningnan ko siya nang magkahalong galit, pagod at takot. “Gusto ko lang ng katahimikan, Noah.”

“Hindi mo kailangang umalis para lang di ako marinig. Tao ako, Kai. Tao akong nagmamahal! Hindi ako perpekto!”

Bumuntong-hininga ako, pero hindi na ito buntong-hininga ng pasensya. Ito na ’yung buntong-hininga ng wakasan na natin ’to bago pa tayo tuluyang masira.

“Kung hindi ka sa’kin…” bulong niya habang hawak ang braso ko, mahigpit, at desperado.

“…di ka rin pwedeng mapunta sa iba.”

At doon na ako bumigay. Hindi lang sa iyak, kundi sa lahat ng pinipigilan kong sigaw, galit, takot, at pananahimik sa loob ko.

“Hindi na ’to pagmamahal, Noah,” sigaw ko. “Obsession na ’to.”

Napaatras siya, naluha, at nanginginig. “Dahil mahal kita…” bulong niya. “…kaya ako ganito.”

“Hindi excuse ’yon!” halos mapasigaw na ako.

“Hindi mo pwedeng gamiting ‘mahal kita’ para ikulong ako. Para bantayan bawat hinga ko. Para gawin akong kulungan sa insecurity mo.”

Tahimik siya. Nangingilid ang luha, pero parang mas takot siyang mawala ako kaysa masaktan ako. At sa gitna ng lahat ng iyon, sa tahimik na kalsadang kami lang ang may gulo… bumulong siya.

“Sorry na, love. Sorry na. Magbabago ako please…”

Pero kasunod no’n, parang lason na naman yung lumabas sa bibig niya.

“Natatakot akong mawala ka, dahil dapat sa akin ka lang. Mahal na mahal kita.”

At doon ko tuluyang napagtanto. Wala na. Hindi na niya ako minamahal. Ginagawa na lang niya akong dahilan para hindi siya mag-isa.

At sa paghawak niya sa braso ko ngayon, parang ako na lang ang natitirang tahanan niya, kahit matagal na akong gumuho.

“Bumalik ka na, Kai. Ayusin natin ’to. Pwede pa ’to ayusin,” sabi ni Noah, halos nanginginig ang boses. Para siyang batang iniwan sa gitna ng ulan, basang-basa ng luha, nanginginig, pero pilit pa ring ngumiti. Kahit ang ngiti niya, may lamat na. Parang pakiusap na lang.

“Hindi mo naiintindihan…” sagot ko, halos pabulong. Wala na akong boses, parang ninanakaw na rin pati hininga ko. “Napapagod na ako. Hindi na ako makahinga.”

“Eh ’di huminga ka!” Nanginginig ang kamay niyang humawak sa akin. “Ako na bahala sa lahat, Kai. Ako na lang ang mahirapan. Ako na lang ang masaktan. ’Wag ka lang mawala.”

Mahigpit ang hawak niya. Pero ilang buwan na akong nakatali, nababalutan ng pagmamahal na parang gapos. Ilang beses ko na ring sinubukang maniwala na sapat ang “mahal kita” para gumaan ang lahat. Pero ang totoo…

“Noah…”

“Love, please…”

“Pero nakakasakal na.” Doon na bumigay ang boses ko. Parang ako na ’yung pumutok. “Hindi na kita mahal sa paraan na dati. Hindi dahil sa wala na… kundi dahil sobrang meron… sobrang bigat. Mahal kita, oo. Pero pagod na akong magmahal na parang wala akong kalayaan.”

Para siyang tinamaan. Napaatras siya, parang binigwasan ng hangin sa dibdib. Nanginginig ang mga labi niya. Parang gusto niyang magsalita pero kahit siya, hindi na sigurado kung may karapatang pa siyang magsalita.

“P-pero…” bulong niya. “Gagawin ko lahat, Kai. Baka pwede pa. Kahit ano. Magbabago ako. Magpapatingin ako sa psychiatrist. Aaminin ko… oo, naging seloso ako, naging kontrolado ako, naging… mali ako. Pero dahil lang ’yon sa takot. Dahil ikaw lang ang meron ako. Wala na akong iba.”

At doon, lumuhod siya. Sa gitna ng kalsada. Sa harap ng gate ni Lola. Sa harap ng lahat. Tulala ang mga kapitbahay, may sumisilip sa bintana, pero kami lang ang mundo ko.

“’Wag mo ’kong iwan, Kai. Please. Pakiusap. Pakiusap naman.”

Pumikit ako, dahil alam kong ’pag tumingin pa ako sa kaniya… ’pag nakita ko pa ’yung mga mata niyang puno ng luha, ’pag narinig ko pa ’yung boses niyang punit, baka bibigay na naman ako.

Pero kahit nakapikit, kita ko pa rin siya. Kita ko pa rin kung gaano siya kabasag. Kita ko pa rin ang lalaki’ng minahal ko nang buong buo, at ngayon, kailangan kong iwan dahil unti-unti na akong nawawala sa sarili ko.

“Hindi mo na ako mahal…” bulong ko, halos wala nang boses. “…gusto mo lang akong hawakan.”

Parang suntok ’yon sa sikmura niya. Napayuko siya. Napamura sa pagitan ng mga hikbi.

“Hindi totoo ’yon,” sabi niya. “Mahal kita. Mahal kita, Kai. Sa lahat ng paraan. Sa lahat ng anyo. Please…”

“Kung totoo ’yon,” pumatak na rin ang luha ko, hindi ko na kayang pigilan, “hindi mo ako gagawing takot na tao. Hindi mo ako gagawing bihag ng salitang ‘mahal kita’. Hindi mo ako lagyan ng kasalanan sa bawat ngiti ko sa iba. Sa bawat paghinga ko na wala ka.”

“Sorry na…” halos hindi na maintindihan ang boses niya. “Love… sorry na…”

Humawak siya sa binti ko, mahigpit. Para akong kinuryente. Para akong hinihila pabalik ng buong katawan ko. Dahil ang katawan ko, gustong bumalik. Pero puso ko, hindi na kayang umasa ulit.

At alam ko na, kung babalik ako ngayon… mauulit lang ang lahat.

Tahimik. Tanging mga hinga lang naming dalawa ang naririnig. Galing sa dibdib na parang may kinikimkim na bagyong pilit pinipigil… ’yung tipong ilang segundo na lang, bubuhos, sasabog, at wawasak.

Nakatayo ako sa harap niya. Habang siya, nakaluhod pa rin sa lupa, nanginginig, at luhaan. Hawak pa rin ang laylayan ng damit ko na para bang kapag binitiwan niya, ito na ang huling sandaling maramdaman na tunay ako.

Pero ang totoo? Simula sa araw na to, binitawan ko na siya. Hindi lang niya tinanggap.

Hinaplos ko ang ulo niya. Mahinang haplos na parang huling dasal bago ilibing ang isang mahal sa buhay. Bawat galaw ng daliri ko sa buhok niya, may dalang pamamaalam.

“Noah…” tawag ko, paos. Galing sa lalamunang tuyot sa kakapigil ng iyak.

Hindi siya tumingin. Ayaw, kasi alam niya, kapag tumingin siya sa akin, makikita niya ang katotohanan.

Na tapos na. Na wala nang “baka sakali.”

“Pinili kita.” Binagsak ko ang mga salitang ’yon, parang suntok sa puso. “Araw-araw. Araw-araw kong pinipili na manatili. Kahit ako pagod na pagod na. Pero ’di ko na kayang piliin ka… kung sarili ko ang kabayaran.”

Doon siya tumingala nang dahan-dahan. Umiiyak, at pulang-pula ang mga mata. Nanginginig ang labi. “Akala ko ba mahal mo ako?”

Nakangiti ako, ’yung ngiting pilit. Yung ngiting lumalaban sa pagbagsak.

“Mahal kita,” sagot ko. “Mahal na mahal. Pero hindi sapat ang pagmamahal para manatili kung bawat araw… napupunit na ako. Kapag ako na mismo ang nawawala sa sariling mundo para lang manatili sa ’yo.”

Bumagsak ang mga kamay niya. Tuluyang bumigay, parang sinabayan ng katawan niya ang pagbagsak ng loob niya. Hindi siya sumigaw. Pero mas malakas pa sa lahat ang katahimikan niya.

Mas masakit pa sa kahit anong salita ang hindi niya masabi.

Lumapit ako. Umupo sa harap niya. Dahan-dahan ko siyang niyakap nang mahigpit. Parang buong alaala ng relasyon namin na nilalagay ko sa pagitan ng mga braso ko. Lahat ng halakhak. Lahat ng selos. Lahat ng pag-aaway. Lahat ng “ayusin natin ’to.” Lahat ng “huwag mo akong iwan.”

Puno ng panghihinayang. Puno ng “sana naging sapat.” At nang niyakap niya ako pabalik, doon ko naramdaman ’yung huling laban niya. Mahigpit… Buong katawan. Parang gusto niya akong pigilan, pero wala na siyang armas. Wala na ring oras.

“Sorry, Noah,” bulong ko sa tenga niya, habang pinipigil ang hagulgol sa dibdib. “Mahal na mahal kita. Pero nakakapagod na. Mahal kita… pero gusto ko munang lumaya.”

Wala na siyang sinabi. Ni hindi na siya gumalaw. Parang tinanggap na lang niya. Parang hinayaan na niyang mahulog lahat ng sandata. Lahat ng dahilan.

Tumayo ako. Bawat pag-angat ng katawan ko mula sa yakap niya, parang hinihiwa ko sarili kong laman. Tinalikuran ko siya. Binuksan ang gate. At pumasok ulit sa bahay ni Lola.

Pagpasok ko, umambon. Parang pakikiramay ng langit sa nararamdaman ko. Hindi buhos. Hindi ulan. Ambon lang. Pero sapat na para lamigin ang balat at basain ang mga matang kanina ko pa pilit pinatutuyo.

Lumakad ako palayo. Hindi ako lumingon. Dahil alam ko, kapag lumingon pa ako, babalik ako sa kaniya.

Pero kahit hindi ako lumingon, ramdam ko siya. Ramdam ko pa rin ’yung bigat ng paningin niya sa likod ko. Alam kong naiwan siyang nakaupo pa rin sa sahig. Doon sa mismong lugar na kinapulutan ng lahat naming alaala.

Doon sa gitna ng kalsadang naging saksi sa huling “mahal kita” na hindi na kailanman magiging “tayo.”

“Kai…”

Narinig ko ang mahina at basag na tinig niya. At sa huling pagkakataon, lumingon ako pabalik. At totoo nga. Nandoon pa rin siya. Nakaupo, luhaan, at tulala. Parang bata. Parang nawalan ng mundo. Parang lahat ng natitirang pagmamahal niya, ibinuhos niya sa isang salita. Sa pagbanggit ng pangalan ko, na ngayon, hindi na tutugon.

Hindi siya sumigaw. Hindi siya humabol. Pero ’yung katahimikan niya, dumagundong. Mas malakas pa sa sigaw. Mas masakit pa sa kahit anong “huwag.”

’Yung tingin niyang walang laman, para bang lahat ng natitira sa puso niya, tinapon niya sa huling pag-asang babalik pa ako. Pero hindi ako babalik. Hindi dahil hindi ko na siya mahal. Kundi dahil kailangan ko nang mahalin ang sarili ko.

Minsan, ang tunay na pagmamahal ay ang pagbitaw. Kahit ’yon ang pinakamasakit. Kahit ’yon ang pinaka-ayaw mong gawin. Kahit ’yon lang ang natitirang paraan para pareho kayong mabuhay. At sa bawat hakbang ko palayo… Hindi lang siya ang iniiwan ko. Iniwan ko rin ang sarili kong pilit na kumakapit.

At sa unang pagkakataon, nagsimulang yakapin ang sariling gusto nang lumaya.

CHAPTER 29

Tahimik na ’yung mga umaga.

Wala nang basang luha sa unan.

Tahimik na. At sa wakas, ako na lang ulit. Pero hindi ko pa rin masabing buo ako.

Si Noah, wala na rin. Ang sabi ng mama niya, bigla na lang umalis.

Walang paalam ni nag-iwan ng sulat para sa’kin. Walang huling sulyap mula sa kaniya. Para bang ako ’yung iniwan, kahit ako ’yung lumayo.

May kaunting lungkot. Oo.

Lalo na sa mga oras na pa-pahaplos ang hangin sa batok ko habang naglalakad ako sa Tabuan. ’Yung hangin na dati, dala ang boses niya. Dala ang “Love, kumain ka na?” o “Ingat ka, ha?” Pero ngayon, dala lang nito ay alikabok at alaala.

Minsan, naamoy ko ’yung pabango niya, yung ginamit niya noong una niya akong niyakap habang pasimpleng minomolestiya yung titi ko dahil may ipis daw na pumasok sa brief ko, matapos niya gibain ang pader ng banyo. Pamilyar pa rin. Pero wala na ang katawan. Wala na siya.

Minsan, naririnig ko pa rin siya sa utak ko.

“Love,” sabi niya minsan, sa panaginip ko. “Mahal na mahal kita.”

Pagdilat ko, ako na lang ulit.

At doon ko napansin, marami pala akong hindi naririnig noon. Ang kalansing ng kutsarang ako lang ang gumagamit, ang tawa ng mga tindera sa kabilang pwesto, ang lakas ng boses ng taho sa umaga, at ang sariling buntong-hininga na matagal ko nang hindi pinapakinggan.

Dati kasi, palagi kong inuuna kung anong mararamdaman niya. Kung okay pa ba siya. Kung nagkulang ba ako. Kung ako ba ang dahilan ng galit niya.

Ngayon, sa unang pagkakataon, sarili ko naman ang tinanong ko.

“Okay ka pa ba, Kai?”

Wala pang sagot. Pero at least, ako na ang tinatanong.

At sa wakas, natapos ko na rin ang kursong ilang beses ko nang gustong bitawan, ang Business Administration. Pumapalakpak si Papa sa langit, sigurado ako. Tinitingnan ko ang diploma habang nanginginig ang kamay ko. Hindi dahil masaya lang ako, kundi dahil gusto ko sanang makita niya ’yon.

Gusto kong makita ni Noah kung gaano ko na kayang mag-isa.

Minsan, napapatingin ako sa paborito niyang hotdog sa grocery. ’Yung may cheese. ’Yung binibili ko kahit hindi ko gusto, kasi gusto niya. Minsan, tumutulo ang luha ko habang dumadaan doon. Kasi hanggang ngayon, hindi ko pa rin kayang hawakan ’yon. Hindi pa rin.

Hindi dahil mahal ko pa siya. Kundi dahil pinipilit ko pa ring paniwalaan na sapat na ang sarili ko ngayon.

At gabi na naman. Minsan, parang naririnig ko pa rin ’yung boses niya, palihim tuwing umaakyat siya sa bintana.

“Kai, gusto lang kitang makita…”

Minsan, gusto kong ibalik lahat. Gusto kong humingi ng tawad sa sarili ko dahil hindi ko siya minahal sa paraang tahimik. Sa paraang hindi ko siya pinagbigyan nang huli. Sa paraang hindi ko siya sinubukang intindihin hanggang dulo.

Pero alam ko rin. Hindi lang siya ang umalis. Ako rin. Pareho kaming bumitaw.

At ngayong gabi, habang nakapikit ako, iniisip ko pa rin siya. Mahal ko pa rin siya. Pero mahal ko na rin ang sarili ko nang kaunti.

Tahimik. Pero sa wakas, hindi na ako natatakot sa katahimikan. Kasi sa katahimikan na ’to… doon ko unang narinig ang sarili ko. At kahit may bahid pa rin ng luha ang bawat umaga, at kahit sa bawat hakbang, may anino pa rin ng “kami” sa gilid ng daan, ako pa rin ang pipiliin ko.

Minsan, ’yon ang tunay na pagmamahal. Hindi ’yung lumaban ka hanggang huli. Kundi ’yung tumigil ka, para pareho kayong mabuhay.

---

Limang taon na ang lumipas. Sa wakas, nakausad na rin ako.

May sarili na akong maliit na café. Hindi ito sikat, pero sapat. Umaga pa lang, amoy kape na sa buong lugar. May lumang radyo sa sulok, lagi lang naka-tune sa love songs ng dekada nobenta. May basang sahig kapag umuulan. May paboritong upuan ang mga suki. Tahimik, pero may kwento.

At ngayong hapon, umuulan ulit.

Maambon noong iniwan ko siya. Pero ngayon, buhos. Malakas ang ulan, para bang pinapaalala sa akin na kahit gaano ka katagal tumakbo, may mga alaala talagang marunong lumusot sa butas ng payong.

Tumunog ang bell sa pinto ng café. Isang lalaking naka-helmet ang pumasok. Basang-basa ang jacket, at huminga nang malalim bago tumingin sa paligid.

Hinubad niya ang helmet saka tumingin siya sa akin. At kahit limang taon na ang lumipas, kahit mas malaki na ang katawan niya, kahit mas halata na ang bigat ng panahon sa mukha niya… kilala ko pa rin siya.

Tahimik siyang nakatayo sa pinto.

Walang drama. Walang biglang yakapan. Walang “mahal pa rin kita.” Walang putukan ng luha.

Tumingin lang kami sa isa’t isa. Parang dalawa kaming larawang iniwan sa kahapon, ngayon lang ulit pinagtapat sa iisang frame.

Tumango siya, bahagyang ngumiti. Hindi ’yung dati, hindi ’yung mayabang, hindi ’yung pilit. Ngayon, parang mas kalmado. Mas totoo. Mas… pagod.

“Pwede pa bang umupo?” tanong niya, basag ang boses pero magalang at mahinahon.

“Pwede,” sagot ko, hindi rin nagbago ang tono.

Umupo siya sa lamesang malapit sa bintana. Pinunasan ko ang kamay ko sa apron bago kinuha ang isa sa mga menu. Hindi na siya tumingin dito. Tila alam niyang hindi siya pumunta para umorder.

“Isang Nescafe stick konti lang ang asukal, kung meron,” sabi niya. Ngumiti nang kaunti. “’Yung dati mong tinitimpla para sa’kin.”

Tumango ako. Wala akong sinabing kahit ano. Nilakad ko ang counter. Kinuha ang sachet. Nilagyan ng mainit na tubig. Gumalaw ang kamay ko gaya ng dati, parang muscle memory. ’Yung tamang timpla ng tamis at tapang na gusto niya.

Inilapag ko ’yung tray na may dalawang mug ng kape sa mesa. Sumunod ako. Umupo sa tapat niya.

Tahimik pa rin. Walang galaw. Walang tanong. Siya lang. Ako lang. At ’yung dalawang tasa ng kape sa gitna.

Humigop siya. Nakapikit habang tinikman ’yung unang lagok.

“Same taste,” bulong niya. “Parang ’yung dati.”

Hindi ako ngumiti. Pero may kung anong gumaan sa dibdib ko.

Tahimik ulit. Ilang minuto lang, pero parang habang-buhay na katahimikan. Hindi siya humawak sa kamay ko. Hindi rin ako umiyak.

At masakit man sabihin… okay lang. Hindi lahat ng dati kailangang balikan. Minsan sapat na ang muling pagkikita para siguraduhing pareho kayong buhay pa. Pareho kayong natuto. Pareho kayong huminga, kahit pa sa magkaibang direksyon.

At doon, sa ilalim ng ulan, sa gitna ng maliit kong café… Sa kauna-unahang pagkakataon, hindi na ako lumingon sa nakaraan. Nakatingin na ako ngayon sa tasa ng kape sa harap ko.

Mainit.

Mapait.

At sa wakas, gusto ko na ulit inumin.

Umuulan pa rin sa labas. Tahimik pa rin kami sa mesa.

Ako, nakatitig lang sa tasa ng kape ko na hindi ko pa rin iniinom. Siya, humihigop nang dahan-dahan. Parang binabawi ang limang taon sa bawat lagok. Parang sinasalinan ang puso ng init na dati ko ring ibinubuhos sa tasa niya tuwing gabi.

Wala kaming salitang binibitawan. Pero ang dami na naming nasabi.

Bigla siyang sumulyap. Hindi ako agad tumingin. Pero ramdam ko. Kita ko sa gilid ng mata ko, ’yung ngiting pilit niyang tinatago. ’Yung ngiti na dati kong sinusumpa dahil laging may kasunod na kalokohan, pero hindi ko rin mapigilang mahalin. Yung ngiti na limang taon ko ring hinanap sa panaginip.

Humigop ulit siya ng kape. Marahan, parang sagrado. Pagkatapos, biglang sabi, “Masarap pa rin pala ang timpla mo.”

Hindi ko alam kung tungkol lang ba ’yon sa kape… o sa akin. Pero napangiti ako. Hindi sinasadya.

Hindi sinadya, pero totoo.

Tahimik ulit. Pero iba na. Hindi na ’yung nakakatakot. Hindi na ’yung nakakasakal. Tahimik dahil marunong na kaming makinig.

Kung ito man ang huling sandali, hayaan kong maging maganda ito.

“Naalala mo,” mahina niyang sabi, halos pabulong, “kapag umuulan dati at nababasa tayo galing sa Tabuan, lagi mong sinasabi, ‘buti na lang may kape.’”

Napangiti ako. “Oo. Kasi kahit basang-basa ang labas, basta may mainit sa loob… kakayanin ang lamig.”

Tumango siya. Inikot ng daliri ang mug. Tapos marahan siyang tumingin sa akin ng mabagal. Para bang bawat segundo bago magtagpo ang mga mata namin ay dasal na hindi sana mawala sa mata ang isa’t isa.

“Ngayon… ikaw ’yung mainit,” sabi niya.

Natigilan ako. Napalingon ako sa kaniya. Natawa ako, pero pigil.

“Corny ka pa rin pala,” sabi ko, pilit na matigas ang boses, pero halata na sa mga mata ko, nanghina rin ako sa kilig.

“Pero pinangiti pa rin kita,” sabay taas ng kilay niya. “So panalo pa rin ako.”

At doon ako unang napaiyak.

Hindi dahil sa sakit. Kundi dahil sa kung paanong, sa simpleng birong ’yon, binalikan ako ng lahat… ng gabi, ng yakap, ng kulitan, ng ‘good night, love’ sa ibabaw ng kama kung saan yakap niya ako at sa gitna ng ulan kung saan lagi siyang nakabuntot sa’kin.

Pumikit ako, at huminga ng malalim. Pilit inaawat ang puso.

Tapos tinanong ko ang sarili ko.

Bakit parang gusto ko ulit siya?

Bakit parang kahit limang taon ang lumipas… hindi pa rin siya nawawala sa loob ko?

Pero hindi ko kailangan ng sagot ngayon. Hindi pa ito ang pelikulang may halikan sa ulan. Pero ito na siguro ang eksena kung saan mararamdaman mong…

Hindi pa tapos.

Bigla siyang tumayo. Napalingon ako. Akala ko aalis na agad siya. Pero hindi. Lumapit siya sa counter. Kinuha ang ballpen at yung papel sa tabi ng tip jar. Tahimik na isinulat ang kung anuman. Inilapag ang bayad.

“Sa papel,” sabi niya, habang tinatapik ng dulo ng daliri. “Kung sakaling… gusto mong uminom ulit ng kape. Baka puwede mo akong yayain minsan.”

Wala na siyang ibang sinabi. Tumango lang siya, ’yung tango na parang nagsasabing “ikaw ang bahala, hindi na ako ang magpipilit.”

Habang papalayo siya, dahan-dahan akong tumayo. Nilapitan ang counter. Kinuha ang papel.

May pangalan niya.

May numero.

At sa ibaba, isang maliit na drawing ng smiley face, pero may heart sa gilid. Maliit lang. Parang ayaw ipilit. Pero sapat na para tumibok ulit ang puso ko.

Bago siya tuluyang lumabas, tumingin siya pabalik. Nagtagpo ang mga mata namin. At sa unang pagkakataon sa napakatagal na panahon, bumalik ang init sa dibdib ko.

Hindi niya ako pinilit.

At nang isinara ko ulit ang pinto ng café, habang patuloy pa rin ang ambon sa labas…

Tiningnan ko ang tasa ko. Humigop ako. Mainit pa rin. At para sa unang beses ulit sa maraming taon… Nakangiti akong uminom ng kape. Sobrang ngiti… Dahil baka, baka lang.

Sa susunod na umuulan…

Dalawa na ulit kaming maghahati sa isang tasa.

CHAPTER 30

Umuulan pa rin sa labas. Hindi pa rin tuluyang bumuhos, pero sapat para lamigin ang balikat. Sapat para gawing sentimental ang kahit sinong pipikit at makikinig lang sa patak.

Ako, naroon pa rin nakasandal ang likod sa counter. Tahimik na nilalaro ko ang tasa ng kape ko, pero hindi ko na iniinom.

Maya-maya, bumukas ulit ang pinto. Tumingin ako agad. Akala ko bagong customer. Pero hindi.

Si Noah uli. Basa ang balikat niya. Tumatakbo pababa ang patak ng ulan mula sa helmet niyang hawak-hawak lang. Basang-basa rin ang laylayan ng pantalon niya. Pero ’yung mata niya, mas basa.

Wala siyang sinabi. Hindi ngumiti. Hindi rin tumigil sa pinto. Dumiretso siya sa harap ko, ilang pulgada lang ang pagitan sa pagitan naming dalawa.

“May naiwan pala akong gustong sabihin…” bulong niya, boses na pilit pinapakalma kahit nanginginig ang labi.

Hindi ako gumalaw. Hindi ako tumango. Pero hindi rin ako umatras.

Tinitigan niya ako. Diretso at buo. Pero may panginginig. Hindi ng galit. Hindi ng lungkot. Kundi ng pag-asang baka hindi pa huli ang lahat.

“Miss kita,” sabi niya.

At sa simpleng dalawang salitang ’yon, parang may binasag sa loob ko. Parang may pader na binutas ng isang hinga lang.

“Miss kita. Hindi lang bilang kasama. Miss kita kasi hanggang ngayon… mahal pa rin kita.”

Napapikit ako. Ayokong tumingin sa kaniya. Ayokong makita ang mukha niya, dahil alam kong sa oras na magtagpo ang mata namin, bibigay ako.

Pero naririnig ko ang bawat salitang sinasabi niya. At mas malakas pa ’yon sa kahit anong sigaw.

“Ni walang minutong hindi kita minamahal, Kai. Kahit ako lang mag-isa. Kahit wala ka. Kahit limang taon na.”

Parang tinutunaw ng boses niya ang lamig sa paligid. O baka ako lang ’to… ako lang ’tong binabaha na ng damdaming ayokong harapin, pero gustong-gusto ko ring yakapin.

“Alam kong ako ang may mali. Alam kong ako ’yung dahilan kung bakit tayo nawala.”

Nilapit niya nang kaunti ang katawan niya. Dama ko ang init na dala niya kahit basang-basa siya ng ulan.

“Pero kung meron mang maliit na puwang d’yan sa puso mo… kahit kapiranggot… sana… sana hindi pa huli ang lahat sa’tin.”

Tahimik lang ako. Nilapag ko ang tasang hawak sa ibabaw ng counter.

Hindi ako makatingin sa kaniya. Pero hindi pa rin ako umatras. Dahil ang totoo, wala akong lakas. Wala akong lakas na itulak siya palayo. Wala akong lakas na sabihin na wala na akong nararamdaman. Dahil nararamdaman ko pa rin.

At ito na naman ako, bumabalik sa mga tanong na ilang taon kong iniwasan.

Bakit hindi ako galit? Bakit hindi ko siya kayang paalisin? Bakit, kahit ang tagal na ng lumipas, siya pa rin ang hinihintay ko sa pintuan?

Dahan-dahang inabot ni Noah ang kamay ko. Hindi pilit. Hindi sapilitan. Hinintay niyang ako ang gumalaw. At nung naramdaman kong mainit ang palad niya sa malamig kong balat, hindi ko napigilang umiyak.

Isang patak lang.

Pero sapat para umamin ang puso.

“Hindi ko alam,” mahina kong sabi, halos hindi marinig, “kung kaya ko pa.”

Tumango siya. “Ako na lang muna. Ako na lang ang kakapit. Basta nandito ka.”

Pumikit ako. At sa wakas, tumingin sa kanya.

Mata sa mata.

At doon ko nakita, wala nang galit. Wala nang yabang. Wala nang pagmamakaawa. Ang natira lang, ay pagmamahal na marunong maghintay.

Hawak pa rin ni Noah ang kamay ko, mainit. Hindi ’yung init na parang nag-aalab, kundi ’yung init na nakakakalma. Naramdaman ko ang mahinang pagpisil niya. Pero sapat para palambutin ang huling hibla ng pagpipigil ko.

“Kaya kong maghintay,” bulong niya. “Pero kung pwede ngayon… kung pwede kang sumama ngayong gabi…”

Tiningnan ko siya.

Hindi ako kumibo, pero ’yung puso ko, parang hinampas ng alon ang dibdib. Kumakabog. Hindi dahil sa kaba, pero dahil sa sobrang pananabik.

“Miss na miss ko lahat sa’yo…” patuloy niya, boses niya halos pabulong lang. “Sa’tin. Miss ko ’yung init ng likod mo tuwing yakap kita. Miss ko ’yung mga labi mo. Miss ko… lahat.”

Tumigil siya. Parang pinakiramdaman kung sasagot ako. Tahimik lang ako. Pero hindi ko binawi ang kamay ko. Hinayaan kong hawakan niya ako. Dahil totoo, kahit ayokong aminin, miss ko rin siya.

Miss ko ’yung gabi na kahit pagod ako, basta andiyan siya, parang ang sarap ng pahinga. Miss ko ’yung boses niya kapag nagluluto siya sa harap ng kalan habang inuutusan akong ihanda na ang mga pinggan para kakain na kami, pero ako ang inuuna niyang halikan.

Miss ko rin… ’yung ako sa piling niya. At hindi ko alam kung ano’ng nag-udyok sa akin. Pero dahan-dahan akong tumango.

Hindi kami nag-usap. Hindi kami nagtanong kung “sigurado ka ba?” Walang “anong ibig sabihin nito?”

Sa labas ng café , tuloy ang ulan. Malamig at basa ang paligid. Pero ang loob ko, parang may apoy na muling sinindihan.

Tahimik kaming lumakad palabas. Nandoon ang NMAX na motor niya. Hindi na ’yon ’yung lumang motor na ang ingay parang dragon na may hika. Ito… ito tahimik na, maayos, at maamo.

Pati motor niya, nagbago na rin.

Pati siya.

Sumakay ako sa likod niya. Walang tanong. Walang hiling. Ako na mismo ang humawak sa baywang niya.

At nang paandarin niya ang motor, binaybay namin ang kalsada nang walang patutunguhan sa isip ko, pero may direksyon ang puso ko. Sa kaniya. Sa amin.

Sa unang beses ulit, pinikit ko ang mata ko habang nakaangkla sa likod niya. Pumikit ako hindi dahil inaantok ako o napapagod.

Pumikit ako dahil ayokong makita ang mundo. Gusto ko lang siyang maramdaman. Yung init habang, lapat ng likod niya sa dibdib ko.

Ang bagal ng takbo ng motor. Hindi niya minamadali. Parang sinasadya niyang dahan-dahan lang, para mas matagal ang biyahe. Para mas matagal kong madama ’yung kamay kong nakayakap sa kaniya, ’yung baba ko sa balikat niya, ’yung alon ng hangin sa pagitan naming dalawa.

Naglalakbay kami sa gitna ng ulan. Pero hindi ako nilalamig. Kahit walang salita, bawat liko ng gulong sa basang kalsada, parang sinasabi ng puso ko… “Sa kaniya ka sasaya.”

At sa bawat segundo na lumilipas sa likod ng motor na ’yon, sa gitna ng ulan, unti-unti kong naramdaman ang bagay na pinakamatagal kong iniiwasan.

Ang pagmamahal na akala ko tuluyan nang namatay. Pero buhay pa pala. Tahimik lang ako. Nakahawak sa kanya. At sa bawat tibok ng puso ko, isang bagay lang ang malinaw.

Hindi ko na alam kung saan kami pupunta. Pero sa ngayon? Gusto ko lang sumama. Sa kaniya.

Ngayon.

Ngayon na mahal pa rin namin ang isa’t isa.

---

Dahan-dahang sumara ang pinto ng apartment niya. Kasunod agad no’n, ang tunog ng ulan sa labas… mahina na lang, parang paghinga pagkatapos ng iyakan.

Tahimik pa rin kami.

Ang tanging gumagalaw lang… patak ng tubig mula sa buhok ni Noah. Bumubulusok pababa mula noo niya, sa pisngi, sa leeg. Pati t-shirt niya, dikit na dikit sa katawan. Basang-basa. Humuhugis sa dibdib at bisig na mas matatag na ngayon kaysa noong huli ko siyang nakita.

Ako? Hindi ko maikilos ang katawan ko.

Siya lang ang tinitingnan ko.

Hanggang sa siya na ang unang gumalaw, dahan-dahang inabot ang laylayan ng t-shirt. Marahan at walang pagmamadali. Walang kahalayan.

Isa-isang pulgada ang inangat ng kamay niya. At habang tinatanggal niya ang t-shirt, lumantad ang katawan na hindi ko akalaing mamimiss ko nang ganito kalalim. May mga bagong peklat. Mas maraming guhit. Pero pamilyar pa rin sa palad at alaala ko.

Hinayaan niyang malaglag ang damit sa sahig.

Hindi siya nagsalita.

Hindi rin ako.

Hinubad niya ang jacket ko, basang-basang tela, lumapat sa sahig na may tunog ng bigat. Sumunod ang polo. Isa-isa. Walang pwersa. Walang pagmamadali.

Hanggang sa pareho na kaming halos walang saplot, pero hindi pa rin nag-uusap ang mga labi namin.

Tanging mga mata lang namin ang nagsasabi ng lahat.

Pagod.

Pagpigil.

Pangungulila.

Pagsuko.

Lumapit siya. Dahan-dahan. Hindi parang lalaki’ng gusto lang ng katawan, kundi parang lalaking matagal nang nauuhaw pero ayaw gumalaw hangga’t hindi siya tinatanggap.

At ako, kahit nanginginig ang tuhod, ako na ang humawak sa mainit na pisngi niya.

Doon pa lang ako halos bumigay.

“Limang taon mong pinigil ’to?” mahina kong tanong. Basag ang boses. Tuyo sa bibig pero basang-basa ng emosyon.

Tumingin siya, sa mata ko. Walang kurap.

“Bawat gabi, Kai,” bulong niya.

At doon na ako tuluyang bumigay.

Idinikit ko ang noo ko sa kanya. Hinagod ko ang buhok niya, basa pa rin, parang ulan na ayaw tumigil. At sa bawat haplos ko sa kanya, parang minememorize ko ulit ang taong matagal kong itinaboy pero hindi ko kailanman tinanggal sa puso.

Hinaplos niya ang braso ko.

Leeg.

Balikat.

Parang sinisigurado niyang totoo ako. Na ako pa rin ito. Na hindi ito panaginip.

Pumikit ako. Hinayaan kong dalhin ako ng katawan ko sa hakbang na matagal kong tinanggihan, pero ngayon, buong-buo kong tinatanggap.

Hindi pa rin kami naghahalikan. Pero ang bawat dampi ng balat niya sa balat ko, parang mas malalim pa sa halik. Parang nagsusumpaan kami gamit ang init, gamit ang pag-iingat.

Tumapat kami sa kama. Hindi kami bumagsak, dahan-dahan kaming bumagsak.

Para bang kung gagalaw kami nang biglaan, mawawala ang lahat.

At habang hinuhubad namin ang natitirang saplot sa pagitan namin, walang libog sa mata niya. Wala ring kabastusan sa mga galaw niya.

May tapat.

May panalangin.

May paghingi ng pahintulot.

At sa bawat pagdampi ng kamay niya sa balat ko, isang bagay lang ang sigurado kong sinasabi niya…

“Pwede ba ulit? Pwede pa ba akong magmahal sa’yo?”

At ang sagot ko?

Hindi sa salita.

Kundi sa haplos.

Sa titig.

Sa katawan kong muling nagsusuko ng sarili sa init ng pagmamahal na hindi kailanman tuluyang namatay.

At sa unang beses ulit, sa gitna ng gabing umuulan, habang niyayakap ko ang taong matagal kong nilimot pero hindi kailanman nakalimutan…

…hinayaan kong damhin ang bawat pulgada ng pagmamahal naming, walang pag-aalinlangan, walang preno.

Dahil ngayong gabi…

ako na ulit ’to.

kami na ulit ’to.

AUTHOR’S NOTE: 2 CHAPTERS na lang. Isang ending at isang EPILOGUE. Tatlong nobela na to na sinubaybayan niyo. My heart is flowing with gratitude, for the love you have made me feel mga dre. I’m beyond grateful for the support, and the motivations na binibigay niyo sa’kin, mula MY DEAREST SAKRISTAN, ANG MACHONG ALBULARYO, and here we are patapos na rin ang ANG GAGONG BARUMBADO. Hindi ko matatapos ang mga obra na ’to without you, all. Kaya, MARAMI PONG SALAMAT. Mahal ko kayo!

END

Dinunggol ng dila niya ang labi ko. Basa, mainit, at nanginginig Nang ibuka ko ito, pumasok siya nang walang paalam, pero may paggalang. Maingat ang galit, pero maalab rin ang lambing.

Nagsayaw ang dila namin. Marahan sa una, parang umaamo. Tapos naging mas mapusok. Humigpit ang hawakan naming uhaw, sabik,  at parang gustong lamunin ang isa’t isa.

Tapos bumagal ulit. Kahit nilalapa na namin ang isa’t isa, gusto pa rin naming namnamin bawat sandali.

Ramdam ko ang tigas ng burat niya, kumikiskis sa sarili kong tigas. Mainit ang balat niya sa balat ko. Mabigat ang hininga naming pareho.

Nanginginig ang mga kamay niya habang nakahawak sa batok ko. Ako naman, halos kumayod na ang balakang ko sa kanya kahit halikan pa lang. Pero hindi kami bumitaw. Hindi kami tumigil. Kasi sa halik pa lang, wasak na kami. Sa halik pa lang, binubuhos na namin ang limang taong hindi nagkita. Lahat ng sakit. Lahat ng tanong. Lahat ng ‘sana’ na nilunok at kinimkim.

Habang tuloy-tuloy ang ulan sa labas, kami naman, basang-basa sa loob. Hindi lang laway ang bumabaha. Kundi damdamin, kundi pagkasabik at pagnanasa na pinilit itago ng panahon.

At sa halik pa lang… Ramdam ko na hindi ito libog lang. Hindi ito basta katawan. Ito ’yung halik ng taong natutong maghintay. Ng taong hindi lang bumalik… kundi bumalik para manatili.

Dinakma niya ang mukha ko habang patuloy kaming naghahalikan, marahas, pero may kontrol. Parang gutom na gutom na hayop na ayaw akong masaktan.

Tapos bumaba ang halik niya. 

Sa baba. 

Sa panga. 

Sa leeg.

Dinilaan niya saka hinigop’yung balat ko na parang sinusubukang tandaan ang lasa. Bawat dampi ng dila niya, may kirot at parang may pakiusap.

“Kai,” ungol niya. “Ang tagal kong nangulila sa ’yo.”

Gumapang ang kamay niya sa dibdib ko. Nilamutak at nilapirot ang utong ko habang ang bibig niya bumaba pa lalo. Parang dinadasalan ang katawan ko.

Pababa siya nang mabagal,  pero halatang puno ng sabik.

Pagdating sa tiyan ko, dinilaan niya ang linya pababa. ’Yung guhit na halos hindi ko alam kung paliguan ko ba nang mabuti o ipa-tattoo ko na lang para laging matunton ng dila niya.

“Kai…” bulong niya habang pinaghahalikan ang puson ko.

Napakapit ako sa buhok niya. Hindi ko alam kung ibababa ko siya o hahatakin pa lalo. Kasi, nanginginig na ’ko.

Hinila niya pababa ang brief ko. Dahan-dahan, parang hinuhubad ang huling saplot ng pride ko.

Nang bumungad ang burat ko namatigas, pulang-pula,  at nanginginig, napatingin siya sa’kin. Tiningnan niya ’ko sa mata.

“Papaligayahin kita, gaya nung dati.”

“Noah…” daing ko, halos pakiusap.

At hindi na siya sumagot. Dinilaan niya ang katawan ng burat ko. Mula base… Paakyat…. Madiin,  at mabagal pero basang-basa.

Napasinghap ako at napaliyad.

Tapos sinubo niya ’ko nang dahan-dahan at unti-unti. Ramdam ko ang init at sikip. Puno ng laway. Ramdam ko ang bawat galaw ng dila niya sa ilalim.

“Noah…” napaungol ako, nanlambot ang tuhod.

Hawak niya ang bewang ko habang pinapaligaya ako. Walang pagmamadali. Walang pasiklab. Para bang pinagsisihan niya ang bawat araw na hindi niya ’to nagawa sa loob ng limang taon.

At ngayon, binabawi niya lahat.

Sinubo niya ’ko nang buo. Inubos. Dinuraan pa. Sinakal ng bibig. Tapos niluwa, dinilaan ulit. Nilaro ng dila ang ulo, habang nakatingin siya sa akin na parang sinasabing, “Wala kang kawala ngayon.”

Napakapit ako sa buhok niya. Hindi ko mapigilan.

“Shit, Noah…”

Pero ngumiti lang siya habang subo pa rin ako. At muli niyang sinagad nang mas mabilis at mas madiin pero hindi masakit.

Parang sinasamba niya ako gamit ang bibig niya. Parang ako ang altar na matagal na niyang gustong balik-balikan.

Hinugot ni Noah ang bibig niya nang may tunog. Basang-basa ang burat ko. Ngumiti siya. Pero hindi ko na kaya. Hindi ko na siya kayang panooring ako lang ang hinahabol. Ngayon, ako naman.

Hinila ko siya paakyat. Inangat ko ang mukha niya mula sa pagitan ng hita ko at hinalikan ko agad, basang-basa ang labi niya, maalat sa pre-cum at laway. Tinulak ko siya pahiga sa kama. Siya naman ngayon ang hinubaran ko ng underwear.

Sa unang pagkakataon sa tagal ng panahon… nakita ko ulit siyang hubo’t hubad at buo. Mahirap paniwalaang totoo. Pero nasa harapan ko siya, pumipintig, humihingal, at mainit.

Tiningnan ko ulit siya bago ko dinilaan ang burat niya.

Mula ilalim, paakyat saka pinaikot sa ulo. Dinuraan ko ng kaunti, tapos dinilaan ulit. Pinaikot. Pinaulanan ng halik. Tapos sinubo ko siya paunti-unti. Mainit ang hininga ko. Nilasap ko ang bawat pulgada. Hindi mabilis. Hindi marahas pero punong-puno.

Pinuno ko ang bibig ko sa kanya. Hinayaan kong bumigat ang dila ko habang gumagalaw. Kinakabig ko siya gamit ang labi ko. Kinokontra ng lalamunan ko ang galaw ng balakang niya.

Nilalaro ko siya gamit ang dila, ngipin, labi, at laway. Dinilaan ko ulit. Sinubo… Dinuraan… Dinilaan na parang panata at dasal.

Wala akong sinabi. Wala siyang sinabi. Pero ramdam naming pareho. Ito ang dasal na pinanabikan naming sa loob ng mahabang panahon.

Pinaikot ko ang dila ko habang sinasalsal siya ng dahan-dahan. Tapos sinubo ulit. Ngayon mas malalim, mas madiin, at mas maingat.

Umalon ang katawan niya, napaliyad saka napapikit.

Pero hindi pa ’to tapos. Ayokong matapos agad. Gusto kong patagalin. Gusto kong siya ang manginig habang sinusuyo ko siya. Gusto kong matunaw ang galit sa katawan niya sa init ng dila ko.

Gusto ko lang iparamdam sa kanya na hindi ko siya kinalimutan. Na kahit ilang taon akong nawala, alam pa rin ng katawan ko kung paano siya yakapin, alalayan, sambahin. Na kahit nasaktan ako, mahal ko pa rin siya. At sa bawat kislot ng laman niya, parang sinasabi niyang ramdam niya ’yon.

At nang maramdaman kong malapit na siyang mawala sa sarili, binagalan ko. Dinilaan ko lang. Pinatong ko ang ulo ko sa tiyan niya habang hinahawakan ko pa rin siya. Dinadama lang. Hindi pinaputok pero hindi rin pinakawalan.

Tahimik lang kami.

Hubo’t hubad.

Nasa gitna ng ulan.

Naglalaban ang init ng katawan at lamig ng panahong nagdaan.

Pero sa gitna ng katahimikan, nandoon ang lahat, ang pananabik, ang kapatawaran, ang pagmamahal na hindi kailangang sabihin.

---

Umibabaw ako sa kaniya.

Dumikit ang balat ko sa balat niyang mainit, basa,  at madulas sa pawis. Ang burat niya, matigas, pumipintig, at kumikiskis sa ilalim ng puwit ko habang pareho kaming naglalaway sa libog.

Hinawakan ko ang magkabilang kamay niya, pinatong sa ulunan niya sa kama.

“Huwag kang kikilos,” bulong ko sa labi niya. “Akin ka ngayon.”

Tumango siya saka napapikit. Para siyang sumuko, pero may ngiti sa labi, para bang matagal na siyang naghintay na kontrolin ko siya ng ganito.

Dinuraan ko angaking daliri.  Tapos ipinahid sa butas ko. Napa-igik ako, pero nilamon ko ang ingay. Tinapik ko ang burat niya na nagyon parang mas mainit at galit na galit, nanginginig sa ilalim ng kamay ko, at itinapat sa lagusan ko.

Hinila ko ang hininga ko. Tapos dahan-dahan akong bumaba.

Ramdam ko siya. Ramdam ko ang pagbuka. Ramdam ko ang pagpasok niya sa akin. Mabagal pero masakit na masarap. Puno agad pero mainit, at mabigat.

Napasinghap siya sa ilalim ko. Gusto niyang gumalaw, pero nanatili siyang nakatihaya, nakatukod ang mga kamay sa unan.

“Kai…” ungol niya.

“Wala kang gagawin. Ako ang bahala sa’yo.”

Nang malubog ko na siya nang buo, napaupo ako sa kandungan niya. Pinisil ko ang mga hita niya sa gilid. Pinaglaruan ko ang abs niya ng mga daliri ko, habang ramdam ko sa loob ang pulso ng burat niya, parang nanunuksong pumutok agad.

At nagsimula akong gumalaw.

Una, mabagal parang  sinasayaw ko ang katawan ko sa kanya. Nilalabanan ang sariling mabaliw sa sikip at sarap. Pinipigilan ang sarili ko na ibigay lahat agad.

Pinagmasdan ko siya, na nakapikit, nanginginig ang dibdib, at kinakagat ang labi para ’di mapaungol.

Pero hindi ko siya nilubayan.

Mas diniinan ko. Mas kinabayo ko siya.

Pababa… Paakyat… Pababa… Paakyat…. Paulit ulit ang galaw ng balakang. Lumangitngit ang kama. Basang tunog ng katawan sa katawan. Pawis sa pawis. Pero wala akong pakialam sa mga bagay na yun.

Tumukod ako sa dibdib niya at pinagmasdan ang sarili kong gumigiling sa kanya. Ulo ko nakatungo, buhok kong basang-basa, at ang hininga ko mabigat. Ramdam ko kung gaano siya katigas sa loob. Ramdam ko ang bawat galaw, bawat kadyot, at bawat kislot.

Nilapit ko ang mukha ko sa kanya. Dinilaan ko ang panga niya. Ang leeg. Kinagat ko ang balikat niya, hindi para saktan, kundi para ipaalam sa kanya na akin siya ngayon.

“Noah…” ungol ko.

“Kai… Ugh.” Nilunok lang niya ang sarili niyang ungol. Nakatingin lang siya sa akin, puno ng pagnanasa at takot na baka bigla akong mawala.

Tapos bigla ko siyang hinalikan nang marahas. Nakakabaliw.

At habang patuloy akong gumigiling sa kanya, habang binabayo ko siya nang dahan-dahan pero masakit sa sabik, naramdaman ko ang panginginig ng tuhod niya. Nangilabot siya.

Pero hindi pa ako tapos.

Huminto ako sandali. Nakalubog pa rin siya sa loob ko.

Nakangiti ako habang hinihingal. Tinitigan ko siya sa mata.

“Namiss din kita, Noah,” sabi ko, malalim ang boses.

“Mahal na mahal kita, Kai” bulong niya.

Pinisil ko ang dibdib niya. Dinilaan ko ang utong niya. Gumiling ako ng marahan habang nasa loob pa rin siya.

Ngayon, hindi ko lang katawan ang binigay ko. Pati puso ko. Pati takot ko. Pati mga alaala ng gabi kung saan ako lang ang umiiyak sa kama. Ngayong gabi, magkasama na kami ulit. Wala na ’yung dating galit. Wala na ’yung mga sigawan. Naiwan sa labas ng pinto ang lahat ng sakit. At ngayon, bawat galaw ko sa ibabaw niya, dasal ’yon na sana… hindi na kami mawalay pa sa isa’t isa.

Siya naman ngayon ang kumilos. Pinatuwad niya ako sa kama.

Wala akong sinabi. Mabigat na ang hininga ko, pero wala akong inatrasan. Nakatukod ang palad ko sa unan, nakaluhod ako sa kutson, at nakalingon sa kaniya. Kita ko siya sa gilid ng paningin ko, pawisan, hayok, at nanginginig.

“Mahal mo pa ba ko, Kai?” tanong niya, paos ang boses.

Tumango lang ako. “Lumayo ako, pero di ka nawawala sa puso ko, Noah,” bulong ko.

’’Di mo alam kung paano mo ako pinasaya ngayon.“ Tapos naramdaman ko ang palad niya sa likod ko. Dahan-dahang gumapang, mula batok pababa sa balakang.

Pinisil niya ang puwet ko, hinaplos, at binuka.

Napakagat ako sa labi. Hindi ko na alam kung libog o kaba ang nararamdaman ko. Siguro pareho.

“Ang tagal kong inisip ’to,” narinig kong bulong niya habang dumikit ang katawan niya sa likod ko.

Hinagod niya ng burat niya ang hiwa sa pagitan. Dinuraan niya, ilang ulit. Basang-basa ako, literal. Tapos kiniskis niya ang ulo ng titi niya sa butas ko. Dahan-dahan, paikot, at pababa.

Nanginginig na ang tuhod ko.

“Limang taon, Kai. Limang taon.”

Hindi ako sumagot. Umungol lang ako, mahina at pigil. Pero ’yung katawan ko, nakahain, nakabuka, handang tanggapin siya.

At tinanggap ko siya.

Isang pulgada. Dalawa. Tumigil ako sa paghinga.

“Noah…” bulong ko.

“Relax ka lang,” sabi niya, parang pinapakalma ako habang patuloy siyang pumapasok. “Ako ang bahala.”

Ramdam ko ang kahabaan niya sa loob ko. Ang sikip. Ang init. Parang sinasaksak ako nang dahan-dahan. Pero hindi masakit, o kung masakit man, gusto ko. Gusto ko dahil siya ’to.

Pagkalubog niya nang buo, nanatili siya roon. Hininga lang namin ang gumalaw. Ako, nakayuko pa rin, nakakapit sa unan, habang ninanamnam ang pakiramdam ng kabuuan niya sa loob ko.

Bigla siyang yumakap mula sa likod. Tapos hinalikan niya ako sa batok. 

“Nagbago na ako, Kai…” bulong niya. “Kahit anong mangyari di ko hahayaan mawala ka pa ulit sa buhay ko.”

At doon siya nagsimulang gumalaw.

Mabagal pero buo at mas madiin. Parang bawat ulos, may gustong sabihing hindi niya masabi sa salita. Pero naririnig ko sa galaw. Sa bigat at sa ritmo.

Hindi siya marahas. Pero ’yung pagnanasa, ramdam ko. Sinasalubong ako ng katawan niya. Hinahampas ng laman ang laman. Basang-basa ang tunog. Tumutunog ang kama sa bawat ulos.

Mas binilisan niya nang kaunti.

Bawat ulos, sagad. Ramdam ko ang laman niya hanggang sa pinaka-dulo. At bawat galaw, sinasalubong ko ng ungol, ng pawis, ng pagkibot.

Tapos naramdaman ko siya sa leeg ko. Mainit ang hininga niya.

Tapos narinig ko ang boses niya, mababaw, nanginginig.

“Hindi mo alam kung ilang gabi akong nilabasan habang iniisip ’to. Habang iniisip ka. Habang iniisip na baka hindi ko na ’to maramdaman ulit.”

Nag-init ang mata ko. Pero hindi ako pumikit. Hindi ako nagreklamo. Hinalikan niya ang likod ko habang muli siyang gumalaw.

Sobrang saktong sakit at sarap. Paulit-ulit. Walang pagmamadali. Parang gusto niyang itaga sa katawan ko ang bawat galaw. Ang bawat ulos.

Hanggang sa naramdaman kong nangangatog na naman ang tuhod ko.

Hindi ko inakala na kaya ko pa palang magtiwala ng ganito. ’Yung buong-buo kong ibigay sa kanya ang sarili ko, hindi dahil gusto kong masaktan, kundi dahil alam kong iingatan niya. Ang bawat galaw niya, maalaga.  Ramdam ko kung gaano siya nagbago. Hindi na siya ’yung dating Noah na mayabang at kontrolado. Ngayon, siya na ’yung Noah na marunong nang makinig. Marunong nang maghintay.

Nagbago kami ng posisyon. Ngayon, nakaupo ako sa kandungan niya habang nakaharap sa kaniya.

Mainit ang mga palad niya sa balakang ko habang binabayo niya ako pataas, pababa. Nakabaon ang kuko ko sa balikat niya. Nakabaon ang mukha ko sa leeg niya.

“Mahal na mahal kita, Kai” bulong niya sa tenga ko, habang umuulos siya pataas, mabagal pero punong-puno.

“No-Noah,” Hindi ko masabi. Hindi ko rin kayang magsalita. Hininga ko putol-putol, parang nilalagare ang dibdib ko sa bigat ng sarap.

“Kai…”

“Mahal na mahal din kita, Noah,” sagot ko, nanginginig ang boses.

Hinawakan niya ang mukha ko. Pinilit niya akong tumingin sa kaniya.

Magkaharap kami. Magkadikit ang dibdib. Magkatapat ang puso.

At habang gumagalaw siya sa ilalim ko, habang sinasalubong ng katawan ko ang bawat ulos niya, tinititigan niya ako. Para bang hinuhukay niya lahat ng tinago kong galit, takot, lungkot. Para bang gusto niyang tanggalin lahat ng sugat sa katawan ko gamit lang ang mga mata niya.

“Hindi na ako gagawa ng mga bagay na ikalalayo ng loob mo sa’kin. Gusto kong dito ka lang sa tabi ko, hindi dahil gusto kitang kontrolin at angkinin, kundi dahil mahal kita sa paraang tahimik, masaya, at di na nakakasakal,” bulong niya. “Pakiusap, Kai, hindi na tayo mawawala sa isa’t isa dahil di ko kakayanin.”

At doon ko naramdaman.

’Yung ulos niya, mas mabilis na, mas madiin, pero hindi marahas.

’Yung paghawak niya sa bewang ko, mas mahigpit, pero may ingat.

’Yung bawat galaw ng katawan niya sa ilalim ko, parang sinasabi: “ako pa rin ang tahanan mo.”

Hinalikan niya ako.

At habang sinusundot niya ang pinakailalim sa loob ko, habang kinikiskis ng mga tiyan namin ang tigas naming pareho, naramdaman ko ang pag-angat ng init mula sa puson ko paakyat sa dibdib.

“Noah… lalabasan na ako…”

“Sabayan mo ’ko,” ungol niya. “Please, Kai… sabay tayo.”

Hinawakan niya ang burat ko. Sinalsal niya ng marahas at basa. Halos di ko na kaya. Ramdam ko na.

Nagpantay ang mata namin.

At sabay kaming napasinghap.

Sabay kaming sumabog.

“NOAH!”

“Shit, Kai…”

Niyakap niya ako ng buong lakas habang nanginginig ang katawan niya, habang pumipintig ang burat niya sa loob ko. Ramdam ko ang pagsirit. Ramdam ko ang bawat dagundong ng laman. Ramdam ko ang init na dumaloy sa loob ko, at sa palad niya habang nilabasan din ako sa pagitan naming dalawa.

Hindi kami gumalaw.

Hindi ko mapigilan ang luha ko. Hindi dahil sa sakit. Kundi dahil sa dami ng taon na inakala kong hindi na mangyayari ’to. Na wala nang “kami.” Pero ngayon, sa sabay naming pag-abot ng rurok, parang lahat ng sakit, takot,  at pagod, iniwan na namin sa kama. Pinawis… Niluhuran… Nilabasan… At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon… naramdaman kong buo ulit ako.

Bumagsak ang noo ko sa balikat niya. Pinikit ko ang mata ko habang humihingal. Basang-basa kami, sa pawis, sa laway, sa tamod at sa ulan sa labas ng bintana.

Pero buo. At ’yung yakap niya sa’kin, mahigpit. Hindi para pigilan akong umalis, kundi para siguraduhing nandito pa ’ko.

Hinaplos niya ang likod ko.

“Dito ka lang,” bulong niya, habang nakabaon pa rin ako sa kandungan niya.

At doon ko lang narealize… tuloy tuloy na ang paglandas ng mga luha ko.

EPILOGUE

Author’s Note: Kung binabasa mo ang kwento na ’to hanggang dito, pwede bang mag-iwan ka ng bakas. Isang comment o vote para malaman kong isa ka sa mga bumasa ng librong ito.

Higit sa lahat, sana napasaya, at napatawa kayo ng librong ’to.

---

Hapon na.

Papalubog na ang araw, at ang liwanag nito’y tumatama sa salamin ng maliit kong coffee shop. Ginto ang buong paligid. Ginto ang kalangitan, ang hangin, pati ang pakiramdam ko sa dibdib.

Isinara ko ang pinto ng shop. Inikot ang susi, narinig ang katok ng lock, at saka huminga ng malalim. Maaga akong uuwi ngayon, kahit wala naman akong plano ngayon sa buhay.

Tahimik.

Pero hindi na malungkot.

May pawis pa sa batok ko, galing sa huling buhat ng mga upuan na in-arrange ko bago magsara ng shop. Suot ko lang ay lumang t-shirt at kupas na maong. Wala akong ayos. Pero ayos na ayos ang buhay ko.

Oo, masaya ako.

Mas buo ako ngayon.

Sa paligid, may taho vendor na sumisigaw. May mga sasakyang dumaraan, halos sabay-sabay ang busina. Galing sa kalapit na bakeshop, umaalingasaw ang amoy ng bagong lutong pan de monggo. Lahat ito, pamilyar. Lahat ito, araw-araw kong naamoy at naririnig.

Pero ngayong araw… may mas malakas na katahimikan sa loob ko. Payapa. Magaan. Wala nang galit. Wala nang hinanakit.

Hanggang sa narinig ko siya.

“Love.”

Mabilis akong napalingon.

Nakasandal siya sa motor niyang NMAX. Hawak ang helmet. Suot ang kaniyang puting teeshirt na pinatungan ng black jacket. Medyo magulo pa rin ang buhok. Pero mas mapayapa ang itsura niya. Wala na ’yung dating bugso ng emosyon. Parang hindi na siya bagyo. Mas tahimik. Mas… totoo.

At oo, tangina, mga dre. Mas gwapo pa rin. At mas gwapo pa lalo ngayon na hindi na siya nakakatakot.

Parang isang eksena na lang ang kulang para matawag mo siyang bida sa pelikula.

Hindi ako agad nakapagsalita. Pero siya, parang kabisado pa rin ako.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko, pilit kong tinatago ang kabog sa dibdib ko. Gusto ko sanang tunog wala lang. Pero alam kong may bahid ng kilig ’yon.

“Wala,” sagot niya, pagkatapos gumiti.

’Yung ngiting wala nang tanong, wala nang hila, at wala nang pa-cute. Ngiting simpleng narito siya… at mahal pa rin ako.

“Dumaan lang. Gusto lang kitang makita.”

Napangiti ako. Hindi sweet. Hindi sarcastic. Yung simpleng ngiti na hindi na kailangan ng paliwanag. Yung ngiting may pahintulot na… sa nakaraan, sa sarili, at sa mga puwedeng mangyari pa sa bagong kabanata namin.

Tahimik kami. Walang awkwardness. Parang sapat na ’yung pagkakatitig para maintindihan namin ang lahat ng hindi nasabi.

Hanggang sa bigla siyang nagsalita.

“Gusto mo bang sumakay?”

Tumingin ako sa paligid.

Sa kalsadang medyo tahimik na. Sa araw na unti-unti nang lumulubog. Sa sarili kong puso na, sa wakas, hindi na takot.

“Saan tayo pupunta?” tanong ko, taas ang kilay.

Ngumiti siya. ’Yung tipong may halong pilyo pero hindi na agresibo.

“Hmmm… kahit saan. Basta kahit minsan ulit… sabay tayong huminga. Tapos kung okay lang, bembangan ulit mamaya.”

Napangiwi ako, umiling, pero natawa rin.

“Hayop ka pa rin talaga,” sabi ko. “Mas calm ka na ngayon, pero bastos ka pa rin.”

“Pinatagal mo pa, eh ’yun naman talaga mahal mo sa’kin.”

Lintek!

Diyan ako lagi niyang tinatamaan, sa mga salitang parang biro, pero totoo.

Tumawa ako, sabay lakad palapit sa kanya.

Umangkas siya sa motor niya. Sumakay rin ako sa likod. Pagkatapos, kusa akong humawak sa baywang niya.

“Ready ka na ba?” tanong niya.

“Sa bembang?” balik ko. “Hindi. Sa love? Hindi rin. Pero gusto kong sumakay.”

Tumawa siya, saka ikinabit ang helmet sa manibela.

Nang umandar na ang motor, hindi agad kami umalis. Umandar kami nang mabagal. Parang sinasadya niyang iparamdam sa akin ang hangin, ang bigat ng yakap ko, ang kabog ng puso naming sabay-sabay ulit natuto’t umibig.

Habang bumabaybay kami sa daan, mahigpit ang yakap ko sa likod niya.

Hindi dahil natatakot akong mahulog. Kundi dahil sa tagal kong hindi siya nayakap, gusto kong isagad. Gusto kong maramdaman lahat.

“Ang higpit ng yakap mo, love” sabi niya, pasigaw sa hangin pero buo pa rin ang boses. “Akala ko ba hindi ka ready?”

Bumundol ang pisngi ko sa balikat niya. “Yakap lang naman, hindi pa kasal.”

Narinig ko ang tawa niya. ’Yung tawang palaging may halo ng pangaasar, pero ngayon, may halong saya. Parang ang tagal na niyang hindi tumawa nang ganito.

“Pero kung papakasal tayo…” dagdag niya, pa-casual pero ramdam ko ’yung kilig sa tono. “Ayoko sa simbahan. Gusto ko, beach wedding. May NMAX na cake.”

“Bobo,” natatawa akong sabi. “Gusto mo pa ring isama ’tong motor mo hanggang altar?”

“Syempre. ’Di ba ’to ’yung naging saksi sa pagbabalikan natin?”

Umiling ako, pero mahigpit ang yakap ko. Hindi ko sinabi, pero naisip ko. “ Oo. Baka nga ’tong motor na ’to ang sinakyan ng buong second chance natin.“

Tahimik kami ng ilang segundo.

Malamig ang simoy ng hangin. Kulay orange ang papalubog na araw sa dagat na dinaraanan namin ngayon. Walang ibang tunog kundi ang tunog ng makina at ang hininga naming sabay na humahaba’t lumalalim.

“Tangina, Kai,” biglang sabi ni Noah, mas mahina. “Ang pogi mo pa rin kahit nakatshirt ka lang.”

“Hindi mo naman nakikita mukha ko, nasa likod ako.”

“Ramdam ko.”

Kinurot ko tagiliran niya.

“Yun ang problema sa’yo, masyado kang maramdamin,” biro ko, pero mahina na rin ang boses ko. Parang natatabunan ng dami ng gusto kong sabihin.

“Minsan, okay din pala ’yon,” sagot niya. “Yung maramdamin. Kasi kung hindi ako nasaktan nang mawala ka, baka hindi kita pinaglaban ngayon.”

Tahimik ako.

Kinakain ng malamig na hangin ang balikat ko kahit yakap ko siya. Pero sa loob-loob ko, pinipigilan kong mapaluha.

“Sorry nga pala,” dagdag niya. “Hindi lang sa mga ginawa ko noon. Kundi sa lahat ng hindi ko nasabi. Sa lahat ng panahong nasasakal kita, dahil sobra kitang mahal at ayokong mawala ka sa’kin.”

Hinaplos ko ang tiyan niya sa ilalim ng jacket. Dahan-dahan lang.

“Tama na,” sabi ko, pilit na kalmado. “Ang dami mong utang sa’kin. Kung babayaran mo pa lahat ngayon, aabutin tayo ng forever.”

Tumawa siya. “So may forever na tayo?”

“Hindi ko pa sinasabi ’yon.”

“Pero hindi mo rin sinabi na wala.”

Ngumiti ako, kahit hindi niya kita.

“Maabilidad ka pa rin talaga sa mga palusot mo. Di na ako nagtataka kung bakit lagi kang nakakawala sa mga blotter mo sa barangay noon.”

Tumingin siya saglit sa rearview mirror, hinanap ang mata ko. Nagtagpo kami ng tingin.

“Hindi na palusot ’to, Kai,” sabi niya. “Gusto na lang talaga kitang isama. Kahit saan. Kahit saan mo gustong magsimula.”

“Paano kung ayaw ko sa beach wedding?” tanong ko, kunwari seryoso.

“Paano kung ayaw mo sa beach wedding?”

“Paano kung gusto ko ng bundok na may kalabaw sa background?”

“Guguhit ako ng kalabaw sa invitations.”

Napatawa ako, tuluyang nakadikit ang noo ko sa likod niya.

“Isa pa,” dagdag niya, mas mahina. “Sana kahit minsan… tawagin mo ulit akong love.”

Hindi ako agad sumagot.

Hinayaan kong lunurin kami ng hangin at araw. Hinayaan kong damhin ang tibok ng puso naming sabay ulit.

Hanggang sa bumulong ako, pabalik sa tenga niya.

“Love…”

Humiwalay siya sandali sa likod, parang natigilan. “H-ha?”

“Ang lamig ng hangin, love. Bilisan mo nga ’tong takbo. Baka sipunin ako.”

Tahimik siya ng ilang segundo. Tapos, sumabog ang tawa niya.

“Putangina,” natatawang sabi niya. “Sobrang miss kita.”

“Alam ko,” sagot ko. “Kaya nga nandito ka, ’di ba?”

Umigting ang yakap ko sa kanya.

“Putangina,” bulong ni Noah, halos hindi marinig dahil sa hangin. “Ang sarap pa rin ng yakap mo, Kai. Pwede ba kitang yakapin pabalik?”

Napakagat ako sa labi.

“Huwag kang ganyan,” sabi ko, pilit pinapakalma ang boses ko. “Nagda-drive ka.”

“Eh ano ngayon?” bulong ulit niya. “Wala bang karapatang yumakap ang isang lalaking sobrang miss na miss ang ex niya?”

Bumundol ang ilong ko sa batok niya. “Ex pa pala ha? Ang kapal ng mukha.”

Tumawa siya. “Hindi na pala. Reheating na. Masarap pag pinainit.”

Umirap ako. “Taho ’tong relasyon natin?”

“Hindi,” sabi niya. “Ikaw ’yung mainit. Ako ’yung gustong sumubo.”

Napasinghap ako. “Noah!”

“Bakit ba,” sabi niya, “hindi pa nga kita binembang, umaaray ka na.”

Hinampas ko ang tagiliran niya. “Isa pa at maglalakad na lang ako pauwi.”

“Huwag, love. Please.” Bumulong siya, tapos mapanuksong tumawa. “Lalo akong ginaganahan pag galit ka. ’Yung mukha mong asar-talo… grabe, ’yun ’yung pinaka nakakalibog sa lahat. Gustong gusto ko yan kahit nung mga kinder pa tayo.”

Napahigpit ang yakap ko sa kanya.

“Ulol,” sabi ko. Pero ang totoo, sobrang gaan ng pagtibok ng puso ko. “Mag-focus ka sa daan.”

“Paano kung ikaw na lang ang daan ko?”

“Edi laging traffic. Ang bagal mo eh.”

Tawa ulit siya. “Gusto mo, i-park ko na lang ’tong motor?”

“Bakit?”

“Para matikman ulit kita. Dito na lang. Sa gilid. Sa ilalim ng puno. Sa gitna ng sunset.”

“Gago ka.”

“Love…”

Nagbago ang tono niya. Mas malambing, mas mababa, at mas mapanukso.

“Tigas na tigas na titi ko, oh. Pero ’pag hinayaan mo ’kong bembangin ka mamaya, promise… hindi na kita tatantanan.”

Tahimik ako. Hindi ko alam kung paano ako hihinga. Parang lahat ng init sa katawan ko, umakyat sa batok ko.

“Hindi ka talaga titigil no?” sabi ko, halos pabulong.

“Titigil lang ako…” bulong niya, “kung lalabasan ka na sa kakaisip sa’kin mamaya sa kama mo.”

“Putangina mo, NOAH!”

Tumawa siya nang malakas. Masayang-masaya.

“Nagbago ka nga,” sabi ko, umiling. “Pero hayop ka pa rin.”

“Huwag kang mag-alala, love,” sabi niya, habang itinuon ang pansin sa kalsada. “Yung hayop mong minahal? Marunong nang dahan-dahanin ka.”

“Ulol.”

“Paisa mamaya ha?”

Hindi ko na alam kung pipigilan ko pa ang ngiti ko o kung tatalon na lang ako sa motor.

Pero isang bagay ang sigurado. Sa bawat pang-aasar niya, sa bawat bulong niyang nakakainit, sa bawat halakhak naming dalawa,

Ako ’tong panalo.

Kasi hindi na ako galit. Hindi na ako takot. At mas lalong hindi na ako nagpapanggap.

Gusto ko siya.

Gusto ko ’tong panunukso niya.

Gusto ko ulit ’yung kaming dalawa, nagtatawanan, nanggigigil, at nagmamahalan.

Sino’ng mag-aakala? Na ’yung gagong barumbado, ’yung lalaking halos araw-araw kong dinadasal na mabangga ng tricycle dati para di magkrus ang aming landas… ang paborito kong inis, ang bangungot ng kabataan ko, siya rin pala ang magiging dahilan kung bakit ako tumatawa ng ganito ngayon ng tapat at malaya.

Sino’ng mag-aakala na sa kabila ng pagkasira namin, siya pa rin ’yung gusto kong ayusin? Na kahit ilang ulit niya akong pinaluha noon, siya pa rin ’yung gusto kong yakapin ngayong hindi na ako takot lumuha muli.

Baka nga hindi kailangan ng perpektong simula. Hindi rin kailangang alam mo kung may happy ending. Baka sapat na ’yung meron kayong kasalukuyan… ’yung totoo, hindi perpekto, pero payapa.

Kasi ngayon, wala nang hawakan na may kasamang takot. Wala nang pagmamahal na parang gapos. Wala nang pangungulit na may kasamang guilt. Wala nang “mahal kita, pero akin ka lang.”

Ang natitira na lang… ay dalawang taong sabay na humihinga.

Kung meron man akong natutunan sa lahat ng ’to…

…’yon ay hindi lahat ng pagmamahal ay dapat ipaglaban. Hindi lahat ng iniiyakan, kailangang balikan. At hindi lahat ng “mahal kita” ay sapat para manatili.

Minsan, ang pinaka-matapang na paraan ng pagmamahal ay ang paglayo. Ang pagbitaw. Ang pagtanggap na kahit mahal mo pa, kung nasasaktan ka na, hindi mo kailangang manatili.

Kasi ang totoong pag-ibig, hindi sinusukat sa tibay ng kapit. Sinusukat ’yon sa gaan ng paghinga. Sa espasyo. Sa respeto. Sa katahimikang hindi kailangang hingin.

Kung nasa isang relasyon ka na araw-araw mong kailangang ipaliwanag ang sarili mo, kung araw-araw mong kailangang humingi ng paumanhin sa simpleng pagngiti, sa paghinga, sa paghinga na wala siya sa paligid… ’di ba pagod na pagod ka na?

Deserve mong mahalin nang buo. Hindi bilang trophy. Hindi bilang pagmamay-ari. Hindi bilang dahilan ng selos, ng kontrol, at ng galit.

Deserve mong maramdaman na ligtas ka. Kahit tahimik. Kahit walang salitang “mahal kita” araw-araw, basta may pag-unawa. Basta hindi ka natatakot.

At kung dumaan ka man sa relasyong kinulong ka, sa emosyon, sa selos, sa guilt… wag mong ikahiya ’yon. Minsan, kailangan nating masaktan nang sobra para malaman kung gaano natin dapat ingatan ang sarili natin sa susunod.

Minsan, kailangan muna nating mabasag nang buo para malaman kung paano muling bumuo.

At kung nandoon ka pa ngayon… kung iniisip mong baka nag-iisa ka, hindi totoo ’yon.

Hindi ka mahina.

Hindi ka tanga.

Hindi ka masama.

Tao ka lang.

Umiibig.

Umaasa.

At darating din ang araw… na hindi mo na kailangang umiyak para patunayan na mahal ka.

Darating ang araw na may taong hahawak sa’yo, hindi para kontrolin, kundi para alalayan.

Hindi para sabihing “saan ka pupunta?”

Kundi para tanungin, “gusto mo ba akong samahan?”

Hindi para dalhin ka sa direksyon niya.

Kundi para hintayin kang magsabi kung saan mo gustong pumunta.

At ’pag dumating ’yung araw na ’yon, sana ready ka na. Sana hindi ka na takot. Sana mahal mo na ’yung sarili mong minsang binihag ng maling akala ng pag-ibig. Kasi ikaw, oo, ikaw na nagbasa hanggang dulo…

Deserve mong mahalin.

Nang malaya.

Nang totoo.

Nang hindi masakit.

At sana balang-araw… sabay tayong huminga.

Pero alam mo kung ano pa ’yung natutunan ko? Yung hindi ko inasahan pero unti-unting naging malinaw habang lumilipas ang panahon?

Na hindi lahat ng relasyon ay mananatiling sirang sistema. Na hindi lahat ng taong minahal natin ay habambuhay nang mananatiling toxic. May mga tao ring marunong magbago.

Hindi agad-agad.

Hindi madali.

Pero posible.

May mga pusong natutong umamin sa pagkakamali. 

Minsan, pareho kayong nasaktan. Pareho kayong naging mali. Pero kung pareho rin kayong natuto, puwede pa ring maging tama.

At kung darating ’yung araw na biglang may kumatok ulit sa buhay mo, hindi para guluhin ka, kundi para ipakita sa’yo ’yung bagong version niya…

’Yung tahimik.

’Yung marunong makinig.

’Yung hindi na sumisigaw para ipilit ang pagmamahal niya… wag kang matakot.

Oo, natakot ka na noon. Nasaktan ka na. At may trauma ka na talagang dala-dala hanggang ngayon. Pero hindi lang trauma ang totoo.

Totoo rin ang paghilom.

Totoo rin ang pag-asa.

Totoo rin ang pagbabalik na hindi na kasing sakit tulad ng dati.

At hindi lahat ng second chance ay para lang masaktan ka ulit. Minsan, binibigyan tayo ng pangalawang pagkakataon… para makita natin kung paano tayo magmahal kapag hindi na tayo durog. Para matikman natin kung paano ang pag-ibig kapag hindi na siya nakakasakal.

Minsan, ang second chance ay hindi lang para sa kanila, para rin ’yon sa sarili mo. Para sa ’yo na natutong lumaban. Para sa ’yo na marunong nang umalis kapag hindi na ligtas. At para sa ’yo na, sa wakas, marunong nang bumalik kapag ligtas na ulit.

Kaya kung nandiyan ka ngayon, sa gitna ng tanong… kung aalis ba, kung mananatili, kung babalik pa… pakinggan mo muna sarili mo.

Totoo ka pa ba sa sarili mong kinakausap tuwing gabi? Mahal mo pa ba ang sarili mo, kahit mahal mo pa rin siya?

Kasi kung ang sagot ay oo, at kung nararamdaman mong kaya mo na siyang harapin ulit, hindi na dahil kailangan mo siya, kundi dahil buo ka na…

Ibigay mo lang ang kamay mo. Hindi para hilahin ka paibaba. Kundi para sabayang hawakan.

Hindi para isalba ka. Kundi para sabayan ka. Sa tamang panahon. Sa tamang paraan ng pagmamahal.

At habang nilalamon kami ni Noah ng papalubog na araw, habang binabaybay namin ang kalsadang wala pang tiyak na direksyon, alam ko na.

Minsan, hindi mo kailangan ng plano.

Minsan, sapat na ang mabagal na takbo.

Basta sabay kayong huminga.

At magkasabay kayong tatawa, kahit sa gitna ng lamig at sa harap ng papalubog na araw.

Hanggang sa unti-unti nang napalitan ng dilim ang langit. Hanggang sa dumaan kami sa paborito naming karinderia dati. Hanggang sa sumilip ang mga mata niya sa side mirror at ngumiti siya.

At ako?

Ngumiti rin. 

Hindi dahil sa kanya.

Kundi dahil pinili ko ’to.

Pinili kong sumakay.

Pinili kong magmahal ulit.

At kahit saan man kami dalhin ng gabing ito, ang mahalaga… hindi na ako hinahabol. Sinusundo na lang ako… ng taong dati’y dahilan ng inis, asar, at gulo ko… si Noah, ang GAGONG BARUMBADO.

Nagmamahal,

Kai

Noah

Pyhurrehunk

AUTHOR’S NOTE“ SALAMAT PO SA PAGBABASA! If you enjoy reading this book may dalawa pa akong completed na kwento sa ganitong genre. Try reading MY DEAREST SAKRISTAN at ANG MACHONG ALBULARYO.