Ang Gwapong Gago Part 1

Kulay ng Tag-Sibol

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo. Ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoong buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang- isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisanin ang pahinang ito. Maraming salamat po”.

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

January 1, 2015

Fb: ai_tenshi@rocketmail.com

 

Chapter 1

 

 

“BOSS NAMAN! Pakawalan mo na ako dito. Tsk! Pambihira naman, nagsisisi na nga ‘yong tao eh. Pangako ko na kapag nakalabas ako dito ay magbabagong buhay na ‘ko. Sumpa ko yan bossing PEKSMAN!!”

“Ano ka ba Escaler? Hindi na kita maaaring pakawalan ngayon. Baka nakakalimutan mo na pang limang pagkakakulong mo na iyan dito. Paulit- ulit na lamang ang sinasabi mo. Hindi kana maaaring lumabas pa diyan sa rehas. Pwera na lang kung hindi itutuloy ng taong ninakawan mo ang kanyang demanda laban sa iyo.”

“Pambihira naman iyan chief, paskong- pasko ikinukulong niyo ako? Nasaan ang diwa ng pagbibigayan at pagmamahalan? Wala na! Naku… masamang pangitain yan mga dude, magagalit si BRO!”

“Mas gagalit si sarhento kapag hindi ka tumigil ng kakasalita diyan Escaler. Mamaya lamang ay malalaman natin kung makakalaya ka o hindi”.

“Shet naman oh! Bakit mamaya pa? Pakawalan niyo na ako dito. May sakit ang tatay ko at mamamatay na siya kaya ko lang nagawa iyon. Sige! Kayo din, kapag natuluyan ang tatay ko ipapa multo ko kayong lahat. Pramis yan!!!”.

Iyan ang pagrereklamo ni Johan Escaler matapos siyang dakpin ng mga pulis dahil sa salang pag snatch ng bag at cellphone ko. Ewan, napaka bilis ng pangyayari dahil naglalakad lamang ako sa gilid ng kalsada ng biglang may humablot ng cellphone at bag ko. Mabuti na lamang ay may CCTV camera sa mga poste kaya naman agad na nasundan ng mga pulis ang kinaroroonan ng lokong snatcher na ito. At ayon pa sa mga otoridad, kilala na daw nila ang lalaking ito dahil madalas ay labas masok ito sa kanilang kulungan, nakakalaya lamang daw ito dahil may naaawa at nagpipiyansan sa kanya.

Paulit- ulit lamang daw ang eksena, huhulihin nila ito at ikukulong ng mga ilang oras at pagkalipas naman ng ilang sandali ay may darating upang piyansahan ito. Sa lahat daw kasi ng mga “GAGONG” snatcher at pasaway dito sa kanilang lugar, hindi maipagkakaila na si Johan Escaler ang pinaka “GWAPO” kaya naman hindi na raw nakapagtataka na isasalba ito.

Kung sa bagay ay totoo naman dahil habang pinagmamasdan ko itong nakatayo sa loob ng kulungan ay talagang umaangat ang kanyang kagwapuhan. Maputi ang balat, matangos ang ilong, mapula ang labi at magaganda ang mga mata. Ang buhok ay magulo ngunit bagay na bagay sa kanyang itsura. May taas na 5’11 at sa tantiya ko ay 21 taong gulang na ito. Ang katawan ay mistulang nililok sa perpektong pag kakagawa, bilugan ang braso, matambok ang dibdib, payat at walang kataba- taba ang tiyan. Naka suot ito ng lumang sando at sira- sirang pantalon na tinernuhan ang maduming sapatos. “WHEW” daig pa niya ang artista sa telebisyon. Ito marahil ang dahilan kaya binansagan itong “Gwapong Gago”.

“Ahhh? nakikinig po ba kayo sa akin sir? Pakisulat po ang buong pangalan, edad at ilang impormasyon dito sa form upang makagawa tayo ng blotter report,” ang wika ng pulis habang inaayos ko ang aking mga gamit. Kaya naman dali- dali kong kinuha ang papel at doon ay isinulat ang impormasyon ng aking sarili.

Ako po si Aldrin Jimenez, 20 taong gulang may taas 5’7 at kasalukuyang kumukuha ng kursong Computer Science sa isang sikat na paaralan dito sa lungsod. Maputi ang kompleksyon ng aking balat at kahit papaano ay maganda rin naman ang aking pangangatawan. Solong anak lamang ako ng aking mga magulang kaya naman busog ako sa pagmamahal at siyempre kadalasan ay nasusunod ang lahat ng aking mga luho. Habang na sa ganoong posisyon ako muli na namang nagsisigaw si Johan Escaler sa loob ng selda at ngayon ay tila maamong tupa ito “Mga bossing pakawalan niyo na ako. Ibalato niyo na lamang sa akin ito. Pasko naman oh, maaawa naman kayo sa akin at sa tatay ko, kaya ko lamang nagawa iyon dahil nasa bingit na siya ng kamatayan. Ayokong maulila at mawalan ng magulang. Sir… patawarin mo na ako, hindi naman kita sinaktan diba?”

“Hoy Escaler, itikom mo ‘yang bibig mo. Magbagong buhay ka na kasi upang hindi ka na labas- masok dito sa loob ng kulungan. Halos lingo- linggo ka na lamang namin nakikitang inerereklamo dito, nagsasawa na rin kami alam mo ba iyon? Tingnan mo ang listahan ng mga kautuan mo. Teka ha,” wika ni Chief sabay labas ng Blotter Reports na naglalaman ng mga kaso ni Escaler. “Halos lahat ng nakatala rito ay puro pagsnatch at pakikipag rayot mo sa iba’t ibang sulok ng bayang ito. Kalahati ng Blotter Reports ay halos pangalan mo na ang nakatala. Pasalamat ka sa mga taong nagpipiyansa sa iyo dahil kung ako ang masusunod, malamang ay binulok na kita sa bilanguan”.

“Tsk! Ang hard mo naman bossing. Wala naman akong kasalanan sa mga iyon. Nadamay lang talaga ako,” katuwiran naman nito habang nakakapit ang dalawang kamay sa magkabilang rehas at nakadikit ang mukha sa mga awang nito.

Kahabag- habag ang itsura ni Johan noong mga oras na iyon. Bakas na bakas sa kanyang mukha ang matinding pagsisisi. “Ano na mr. Jimenez? Nais mo bang sampahan ng demanda si Escaler? Maaari mo siyang sampahan ng kasong Robbery. Sabi dito sa kasulatan “Any person convicted of theft and robbery of a portable telecommunication devices shall be punished by the penalty next higher in degree than normal. Now the penalty for theft in the Philippines ranges from one day to ten years imprisonment, depending on the amount of the thing stolen. On other hand, the penalty increases to a month to fourteen years and eight months of imprisonment, if the thing stolen is a portable telecommunication device. So sa makatuwid maaari mong ipabilanggo yang salarin ng isa araw hanggang sa 14 na taon”.

“Maaawa naman kayo sa akin mga bossing. Hindi na ako uulit pangako iyan. Isinusumpa ko sa puntod ng aking yumaong ina. Magbabagong buhay na ako. Paano na lang ang aking ama kung makukulong ako? Malala ang sakit niya at na sa bingit na rin siya ng kamatayan, maaaring bukas o mamayang gabi ay matuluyan na siya. Maaawa naman kayo sa akin,” ang muling pakiusap ni Johan at sa pagkakataong ito ay napaupo na lamang ito sa gilid ng kulungan.

Tila sinuntok ng kung anong bagay ang aking dibdib dahil para magsikip ito. Ewan, ngunit pakiramdam ko ay binalot ako ng matinding awa para sa kanya kaya naman nabuo ang desisyon ko na huwag na lamang ituloy ang kaso. “Sige, hindi ko na itutuloy ang kaso. Pasko naman kaya iyan na lang ang balato ko sa kanya. Kukunin ko na lamang ang aking mga gamit upang makauwi na ko,” ang sabi ko sabay tayo sa aking kinalalagyan. At doon ay nakita ko si Johan na umiiyak dahil sa sobrang ligaya.

Iyon nga ang set- up. Pinalabas ng kulungan ang taong may sala at ako naman ay umalis na sa loob ng presinto. Tinawagan ko si papa upang sunduin ako at habang nasa ganoong pagaabang ako ay siya namang paglabas ni Johan at nakangisi ito. “Pare salamat ha. Buti nalang hindi mo itinuloy ang kaso kundi ay nalintikan na ako”.

“Aba’t ang kapal ng mukha. Nakuha pa niya akong kausapin pagkatapos ng pagnanakaw niya sa aking mga gamit,” sigaw ko sa aking sarili. “Ayos lang, magbagong buhay ka na at tulungan ang iyong ama sa magandang paraan. Hindi maganda ang pagnanakaw sa gamit ng iba dahil isang malaking krimen iyon. Sige na umalis ka na dito at puntahan ang tatay mong sakit,” sabi ko sabay talikod sa kanya at maigi kong niyakap ang aking gamit sa pagkakataong ito. Mahirap na baka bigla na naman niyang agawin.

“Sige dude, salamat ulit. ‘Nga pala, gusto kong malaman mo na WALA na akong ama. Gawa- gawa ko lamang iyon para maawa ka sa akin. Dapat sa mundong ito marunong ka ng dumiskarte. Hindi pwede ang tatanga tanga. Unang tingin ko pa lamang sayo kanina ay alam ko kasing maawain ka at eengot- engot kaya madali kang maloko. Sige ingat ka nalang. Loser!” ang sabi nito at mabilis na nagtatakbo palayo sa akin.

Talaga naman palang loko loko at halang ang bituka ng adik na iyon. Kung ano ang kina gwapo ng kanyang mukha ay siya namang kabaligtaran ng kanyang ugali. Idahilan ba naman kasi na may sakit at mamatay na ang kanyang ama. Kaya heto naawa ako at pinatawad ito. Noon pala ay nagsisinungaling lamang ang gunggong at ngayon ay halos lumipad siya sa galak dahil naabsuwelto siya. “Ang engot mo talaga Aldrin,” ang pagmamaktol ko sa aking sarili habang tinu-tuktukan ang aking ulo.

Pagdating ko sa bahay, agad kong isinalaysay kina mama at papa ang pangyayari kanina. Laking tuwa naman nila dahil walang masamang nangyari sa akin. Iyon na lamang daw ang aking isipin at huwag ang “kaeng-engan” na aking ginawang pagpapatawad at pagpapalaya sa salarin. (Eng-eng means engot.) Nangyayari daw talaga ang mga bagay na iyon lalo na kung nadadala tayo ng ating matinding awa at emosyon. Alam naman daw nila na patatawarin ko iyon dahil isa akong “maawain at mabuting bata.” Kaya’t hindi na rin sila nagtataka. (Huwag na kayo kumontra okay?!)

Noong gabi ring iyon, halos hindi ako dalawin ng antok dahil paulit- ulit na sumasagi sa aking isipan ang mukha ni Johan habang nakahawak ito sa rehas ng kulungan. Kapansin- pansin ang kanyang mga mata na nangungusap, kahit madalas ay kautuan at kasinungalingan ang lumalabas sa kanyang bibig ay may kakaiba pa rin sa kanyang mga tingin at hindi ko alam kung ano ba iyon. Basta mahirap ipaliwanag at hindi ko tuloy maiwasang isipin kung “Ano ang ginagawa niya sa mga oras na ito. Nang i-snatch kaya siya o nandurukot ng gamit ng iba? O baka naman naka tambay sa mga bar at namimick- up ng bakla at babae kung saan? ERASE ERASE!! bakit ba kasi sumasagi siya sa aking isip eh, masamang tao siya!!” sigaw ko sa aking sarili sabay yakap ng mahigpit sa aking unan.

Lumipas ang mga araw, balik na ulit sa normal ang aking buhay. Papasok sa paaralan at uuwi naman sa hapon. Paulit- ulit lamang. Ngayon ay masasabi kong nakarecover na rin ako sa mga pangyayari noong nakaraang linggo, madalas na rin ako umuwi ng may kasama at mag doble ingat sa tuwing lalakad ako sa gilid ng kalsada. “Mahirap na baka nasa paligid na naman ang snatcher na si Johan! Mainam na ‘yong nag-iingat,” bulong ko sa aking sarili habang naglalakad na wari’y si Johan lamang snatcher sa mundo.1

Habang na sa ganoong paglalakad ako ay bigla may sumabog na isang gasolinahan sa ‘di kalayuan kaya naman mabilis akong nagtatakbo upang makalayo dito. Halos mahilo ako sa sobrang dami ng taong nagkakagulo sa aking dinaraanan hanggang sa maramdaman ko na lamang na may humawak sa aking braso at hinila ako papasok sa isang makipot na eskinita. “Tekaaa, hoyy bitiwan mo ako!” ang sigaw ko sabay piglas sa kanyang pagkakahawak.

“Ka angas mo naman! Ikaw na nga lang tong tinutulungan eh,” ang wika ng isang lalaking naka suot ng maduming damit at sirang pantalon. Naka balanggot ito ng kulay puti na pabaligtad dahil ang tabing sa mukha ay na sa kanyang likod. “Kung doon ka daan ay baka maipit ka sa mga tao dahil nga nagkakagulo na doon,” sabi pa ito sabay harap sa akin at laking gulat ko ng makitang si Johan Escaler pala ito ang snatcher ng taon.

“Teka ikaw ‘yong snatcher eh! Makaalis na nga dito!!!” tugon ko sabay talikod sa kanya.

“Huwag kana diyang dumaan, may alam akong short cut patungo sa sakayan ng jeep. Halika sumunod ka sa akin! Mas makabubuti kung doon ka na lamang mag tungo upang maging mas madali sayo ang pag sakay sa jeep. Delikado kasi diyan sa daraanan mo dahil nasusunog ang katabing gusali ng sumabog na gasolinahan”.

“Ayoko nga!! Hindi pa ako nasisiraan ng bait para maniwala sa iyo no? Paano naman kitang pagkakatiwalan eh snatcher ka nga, manloloko at sinungaling pa. Lokohin mo ang lelang mo! At isa pa ay wala kang mananakaw sa akin ngayon dahil wala akong dalang gamit. Kung gusto mo itong bag ko na lang ang kuhanin mo. Tamang- tama, may bibliya sa loob nito upang matuto kang matakot sa Diyos! O kung gusto mo ay kusa ko na lamang ibigay sa iyo upang malinis ng tuluyan ang kaluluwa mo ngayon din,” wika ko habang pinapakita ang laman ng aking gamit.

Nagulat ito sa aking sinabi kaya napakunot ang kanyang noo“Tangna! ingay mo naman. Hindi kita nanakawan ng gamit. At wala akong balak gawin iyon! Pambihira ka naman pala!! Sinusubukan lang kitang tulungan dahil hindi mo itinuloy ang pag demanda sa akin. Pasasalamat ko na iyon at kahit naman ganito lamang ako ay marunong naman akong tumanaw ng utang na loob! Kung ayaw mo EDI wag! Tsk! Kupal ka,” tugon naman niya at isang matinding irap ang isinagot niya sa akin.

“Ayoko talaga, hindi pa ako nababaliw no. Minsan mo na akong niloko at ayoko nang maulit pa iyon. Hindi ka si Dora para lokohin mo ako ng paulit- ulit! Diyan ka na nga!!” sigaw ko sabay talikod sa kanya at naglakad ako palabas ng eskinita nang biglang sumabog ang gusali malapit sa aking kinatatayuan kaya naman tumilapon ang aking katawan kung saan.

Kitang- kita ko ang pagkakagulo ng mga tao sa paligid. Marahil ay naabot na ng apoy ng sumabog na gasolinahan ang katabing gusali nito kaya nagdala ito ng matinding pagsabog. Halos mahilo ako sa tindi ng aking pagkakabagsak at iyon na ang aking huling natandaan.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 2

Ang Gwapong Gago

 

AiTenshi

 

Chapter 2

Noong magkamalay ako ay natagpuan ko na lamang ang aking sarili na nakahiga sa loob ng ospital at doon ay nakita ko sina mama at papa na nakabantay sa akin. Halos hindi ko pa rin maidilat ng maigi ang aking mga mata dahil sa matinding pagkahilo. Umiikot pa din ang aking paningin at nanghihina ang aking kalamnan. “Mama, ano po ang nangyari?” tanong ko habang marahang iniikot ang aking mata.

“Nandito ka sa loob ng ospital anak. Nadamay ka sa pagsabog doon sa gasolinahan na nagpatumba ng mga ilang mga gusali sa bayan. Mabuti na lamang ay iniligtas ka noong lalaking nagpakilalang si “Johan” at siya na rin ang tumawag sa amin ng papa mo,“ paliwanag ni mama.

“Si Johan? Nasaan siya mama?”

“Umalis na siya kanina pa. Inaabutan ko ng pera pambili ng miryenda bilang pasasalamat sa pagtulong niya sa iyo ngunit hindi naman nya ito kinuha,” kwento naman ni papa.

“Sayang nga at umalis siya agad. Napakabait at magalang pa naman ang batang iyon. Nakakatuwa siyang pagmasdan habang nagsasalita dahil nauutal pa ito sa sobrang kaba,” sabi naman ni mama habang nakangiti.

“Kung ganoon ang snatcher pala na iyon ang tumulong sa akin. At marahil kundi niya ako hinitak papasok ng eskenita ay baka isa na ako sa natusta doon sa pagsabog. Mabuti na lamang dahil inilayo niya ako sa lugar na iyon kaya minor damage lamang ang nakuha ko,” bulong ko sa aking sarili habang nakatitig sa kisame ng ospital.

Sadyang napakabilis ng pangyayari at hindi ko inaasahan na aabot sa ganito ang lahat. Nagkaroon pa tuloy ako ng utang na loob sa gagong iyon at I’m sure sa mga oras na ito ay iniisip na niya kung paano niya ako babawian. Maaaring gamitin niya ito sa panghuhuthot sa akin o kaya ay baka perahan niya sina mama at papa!! Arrgghhhhh!!! O baka naman planado niya ang lahat nang pangyayaring iyon dahil may lahi talaga siyang terorista kaya’t alam niya na sasabog ang katabing gusali ng nasusunog na gasolinahan? Iyan na nga ba ang sinasabi ko ehhh!!! Pero sa kabila ng lahat ng iyon salamat na rin sa kanya dahil buhay pa ako hanggang ngayon. Basta huwag lang siyang magkakamaling perahan ang aking mga magulang dahil ako talaga ang makakalaban niya.

Makalipas ang isang linggo muling bumuti ang aking kalagayan kaya naman muli akong nakabalik sa paaralan. Pagpasok ko pa lamang sa gate ng campus ay tila nagkakagulo na ang mga mag- aaral. Mayroon daw kasing mga estudyanteng nagrarambulan kanina lamang at ang isang biktima ay nakabulagta pa rin hanggang ngayon sa lupa. Sabi nila ay umawat lamang daw ito ngunit nasapak ng malakas kaya heto siya ngayon tulog at walang malay. Mahirap talagang maging miyembro ng isang club na ang layunin ay panatilihin ang kaayusan at seguridad sa paaralan. Mabuti na lamang dahil nag quit na ako sa Peace Maker’s Club kundi ay baka isa ako sa nakabulagta doon sa lupa.

Habang na sa ganoong paglalakad ako, muli na namang sumagi sa aking isipan ang mukha ni Johan.  Nakakaramdam pa rin ako ng pag guilty dahil hindi ko nagawang mag tiwala sa kanya at ang masaklap ay pinag- isipan ko pa siya ng masama. Ang hirap naman kasing magtiwala dito dahil tadtad ito ng criminal records sa prisinto. Ninais ko lang naman na protektahan ang aking sarili kaya hindi ako sumama sa kanya. Oo, inaamin ko na gwapo ito at mukhang hindi gagawa ng masama ngunit ang lahat ng iyon ay kabaligtaran naman pala dahil sa kanyang likod ay may nakatagong buntot at maliit na sungay sa kanyang mahabang buhok. Pero sa kabila ng lahat ng iyon ay alam ng Panginoon na gusting- gusto ko talaga siyang pasalamatan ngunit hindi ko alam kung paano at saan ko ito hahanapin. Sinubukan ko siyang i- search sa facebook o sa twitter ngunit wala talaga. Marahil ang kasagutan tungkol sa aking hinahanap ay matatapuan sa presinto kung saan hawak niya ang world record ng pinakamaraming krimen na nagawa sa loob ng isang buwan.

Kinabukasan araw ng sabado, maaga akong gumising upang mag tungo sa presinto kung saan nakatala ang makasaysayang record ni Johan ng kanyang mga libangan. Pagdating doon agad kong hinanap ang pulis na humahawak ng mga tala ng may pagkakasala. “Magandang araw po! Nais ko lang sanang malaman kung mayroon bang record dito si Johan Escaler?” ang bungad kong tanong.

“Sino po ba kayo Sir? Isa po ba kayo sa nabiktima nya? Mayroon po ditong mga records si Escaler at sa katunayan nga ay puno na itong Blotter Reports naming dahil sa kanya. Hahaha…” sagot ng pulis at halos hikain ito sa katatawa noong binubuklat ang impormasyon kay Johan.

Maraming kaso rito ang batang iyan. Katulad ng mga ito:

1. Pang snatch ng mga cellphone at iba pang gadget.

2. Pakikipag rayot at pananasak ng isang menor de edad.

3. Pang hihipo ng babae at pambabastos sa mga ito.

4. Panunutok ng pekeng baril, ice pick, screw driver sa mga biktima.

5. Nagnanakaw ng kable at tanso ng kuryete sa ibang barangay.

6. Kamakailan ay napag bintangan ito nag bebenta ng droga sa mga kaibigan niya.

7. Madalas din itong damay sa paghahagis ng mga basag na bote sa kalsada at ito ang dahilan nng                                                  

    pag kabutas ng gulong ng mga sasakyang nag daraan doon.

8. Madalas din itong lumalabag sa itinakdang curfew sa kanilang lugar.

9. Nangaabuso ng mga bakla at ninakawan niya ang mga ito matapos makipag siping.

10. At ang pinakasikat niyang gawain ay ang pandurukot ng wallet ng ibang tao.

Halos mapalunok ako ng walang laway habang banabasa ang mga criminal records ni Escaler sa presinto. Hindi ako makapaniwala na may isang taong makakagawa ng mga ito nang paulit- ulit at tila walang kasawaan. Marahil ay libangan na niya ito kaya’t nag eenjoy siya na mag labas masok sa kulungan.

“Iyan na lamang muna dahil aabutin tayo ng isang linggo kung babasahin ko ang lahat ng ito. Sa ngayon ay wala pang naitalang kaso si Escaler at kung hinahanap mo ito nakatira siya doon sa Sitio Bagong Buhay, Bagong Pag-Asa Street malapit sa kabilang kanto. Doon ka na lamang magtanong NGUNIT mag- ingat ka dahil ang lugar na iyon ay pugad ng mga drug adik at mandurukot,” paalala ng pulis.

Nagpasalamat ako sa pulis at agad na sumakay patungo sa lugar nila Johan. Ang “Sitio Bagong Buhay, Bagong Pag-Asa Street”. Ibang klase, parang napaka matiwasay at mapayapa ng lugar na iyon. Walang kahit anong gulo o ingay sa paligid. Parang ang lahat ng nakatira ay pawang mga anghel at hindi gagawa ng masama. NGUNIT ang lahat na iyon ay “palagay” ko lamang dahil noong marating ko ito ay kabaligtaran pala ang lahat. Magulo ang buong paligid at sumalubong agad sa akin ang dalawang lalaking nagsasaksakan. Halos bumalik ako sa aking sinasakyan noong makita ko ito. May bahid ng dugo ang kanilang mga katawan “Teka silipin ko ngang mabuti at  baka si Johan yung nakikipagsaksakan,” ang bulong ko sa aking sarili sabay silip sa bintana ng taxi. “Mabuti nalang ay hindi, hehe”.

Makalipas ang madugong figthing scene sa gitna ng daan, nagpasya na akong bumaba ng taxi at doon ay simulang hanapin si Escaler. Lakad dito at lakad doon ang aking ginawa ngunit paikot- ikot lamang ako sa buong compound na wari’y na engkanto. Nakakatakot pa ang mga tambay doon na sumisinghot ng rugby at solvent habang nakatingin sa aking paglalakad.

Ilang oras din akong naghahanap hanggang sa makita ko ang aking school mate sa ’di kalayuan. Kumakain ito ng fishball kasama ang mga tambay doon sa kabilang kanto. “Teka lalapitan ko ba ang isang ito? Baka naman bigla niya akong upakan o saktan. Hari pa naman ito ng basag- ulo doon sa campus,” bulong ko sa aking sarili habang marahang lumalapit sa kanyang kinalalagyan.

“Oi!! Anong ginagawa mo dito?” ang tawag nito noong makita ako.

“Ah… eh, tol may hinahanap kasi ako. Maaari mo ba akong tulungan?” tanong ko lang habang lumulunok ng laway

“Oo naman, ano ba iyan? Tsaka delikado sa lugar na ito baka maya- maya ay bigla ka na lang mapag tripan ng mga tambay dito”.

“Oo nga eh, importante kasi ito. Kilala mo ba ang lalaking ito? Johan Escaler ang kanyang pangalan”.

Tahimik.

Pinagmasdan lang niya ang nakuha kong larawan ni Johan sa presinto. At maya- maya ay tumawa ito ng malakas. “Hahaha! Tangina! Kilala ko itong gago na ’to!”

“Talaga? Taga saan ba siya?!” tanong ko.

“Bakit mo ba siya hinahanap? Isa ka sa nabiktima nito hano?”

“Hindi ahh… may kailangan lamang ako sa kanya”.

“Ganoon ba? Halika sasamahan na kita. Mas delikado sa tinitirhan niya dahil maraming mamatay tao doon. Ikaw rin baka ’di ka na makalabas ng buhay. PERO kapag ako ang kasama mo paniguradong SAFE and Sound ka! Ako kaya ang kilabot ng mga kilabot dito! Ang lahat ay tiklop kapag ako na ang kaharap. Nakita mo ba kung paano ko itinumba yung officer ng “Peace Maker” noong nakaraang araw? Mata lang niya ang walang latay! Kaya ’ayon pinagkakaguluhan siya mh lahat!“ pagyayabang nito.

“Naku! Masama ito. Umandar na naman ang kaangasan nitong si Shan Dave!” bulong ko sa aking sarili habang pasimpleng dumidistanya sa kanya. “Tol malayo pa ba tayo?” tanong ko lang habang lumilinga- linga sa aming dinaraanan.

“Nandito na tayo. Hayan ’yong bahay na tinitirhan ni Pareng Johan. Kumatok ka na lamang. Sige aalis na ko”.

“Salamat tol ha. Whew! Buti na lamang dahil medyo maganda at maayos ang mood ni Shan Dave ngayong araw. Lapitin pa naman ng gulo ang mokong na iyon. Marahil ay kagaya rin siya ni Escaler na walang ginawa kundi magtala ng kalokohan sa mundong ibabaw,” bulong ko sa aking sarili sabay katok sa pintuan ng bahay kung saan nakatira ang taong aking hinahanap. “Tao po!”

“Sino iyan?” boses ng isang lalaki habang binubuksan nito ang pinto. “Dito ba nakatira si Johan Escaler?” tanong ko.

“Ah… oo, dito siya naninirahan teka,  kaibigan ka ba niya?” tanong nito. “Ah… eh, hindi  kami ganong magkakilala. Mayroon lamang akong kailangan sa kanya,” sagot ko naman.

“Siguro isa ka sa nabiktima niya, hano? Loko talaga ’yong tao na iyon. Ako nga pala si Nestor, kaibigan ako ni Johan. Halika… pasok ka, bumili lamang ng ulam ’yong si mokong at pabalik na rin iyon dito.” paliwanag  nito “Mukhang sa itsura mong iyan ay hindi ka nga kaibigan ni Johan dahil matino kang manamit at mukhang edukado pa. Puro patapon kasi at drug adik ang barkada non eh,” biro pa nito.

“Nagkakilala lamang kami doon sa sumabog na gasolinahan sa bayan. Tinulungan niya kasi ako kaya gusto ko sana siyang makausap.”

“Hmmm… tinulungan ka tapos paggising mo ay wala na ang mga gadget at cellphone mo? hehehe”

“Haha, hindi naman. Wala namang nawala sa gamit ko.”

“Biro lang naman iyon tol. Ang totoo nun ay mabait na tao naman talaga iyang si Johan. Halos maglilimang buwan na siyang nakikitira dito. Itinakwil daw kasi siya ng kanyang pamilya kaya’t nagmagandang loob na lamang ako na patirahin muna siya dito. Simple lang naman ang buhay namin ditto- survival of the fittest lang. Kapag mahina ka at hindi madiskarte ay tiyak na mamamatay ka sa gutom kabaligtaran naman kapag malakas ka at maabilidad. Sa palagay ko iyan ang mayroon si Johan. Malakas ang loob niyan at madiskarte, iyon nga lang ay lagi siyang nasisilat. Madalas ko siyang pinagsasabihan na itigil na niya ang pandurukot at pag- snatch ng mga gamit ng iba ngunit ayaw niya talaga akong pakinggan kaya naman madalas kaming napupunta sa presinto upang piyansahan ito. Pasalamat na lamang siya dahil magandang lalaki siya, maraming mga kabaklaan dito sa bayan ang nahuhumaling sa kanya kaya’t kapag sumasabit ito ay naliligtas siya ng walang kahirap- hirap. Ang alam ko kasi ay hindi naman napalaki ng tama iyang si pareng Johan kaya hayan wala siyang alam gawin kundi perwisyuhin ang buhay ng iba, “ kwento ni Nestor sabay lapag ng plastic bag na naglalaman ng isang katutak na mga dinukot na wallet. “Sige tol, hanapin mo na yung wallet mo dito. Baka isa ka dinukutan niya”.

“Ah… eh, wala akong wallet diyan. Hindi naman niya ako nabiktima,” ang aking tugon bagamat isa ako sa nabiktima niya, iyon nga lang ay nakalaboso ito.

Habang na sa ganoong pag- uusap kami ni Nestor, bumukas ang pinto at doon ay pumasok si Johan bitbit ang isang plastik na ulam. Kitang- kita ko sa kanyang mga mata ang labis na pagkagulat dahil hindi niya inaasahan na makikita niya ako dito sa loob ng kanilang tinitirhan. Noong mga sandaling iyon, hindi ko alam kung paano ko ba siya kakausapin o papansinin kaya naman isang matamis na ngiti na lamang ang aking pinakawalan.

Makalipas ang insidenteng pagsabog sa bayan ay ngayon ko lamang muling nasilayan ang kanyang mukha. Mas gwapo pala talaga ito sa malapitan bagamat may mga kaunting pasa at galos sa kanyang mukha ay nangingibabaw pa rin ang kanyang mala “anghel” na anyo dahilan kaya para labis akong mapahanga.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 3

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

Fb: ai_tenshi@rocketmail.com

 

Chapter 3

 

“Ikaw pala, anong hangin ang nagdala sa iyo dito?” tanong ni Johan habang pumapasok sa bahay.

“Ah… eh, wala naman gusto lang sana kitang maka-usap,” sagot ko naman habang nakatingin sa kaniyang mukha.

“Abaa… mukhang seryoso ang pag- uusapan niyo ah. Sige aalis na muna ako,” sabad naman ni Nestor habang nakangisi ito.

Naiwan kami ni Johan sa sala at doon ay nabalot sa matinding katahimikan ang buong paligid. Halos napako na lamang ang aking tingin sa kanyang gwapong mukha habang siya naman ay naka tingin sa mga nagkalat na pitaka sa lamesa. “Ah… eh, pasensya ka na, inilabas ng kaibigan mo ang mga wallet na iyan. Ang akala niya kasi ay isa ako sa dinukutan mo”.

Lumapit ito sa lamesa at isa- isang kinuha ang mga dukot na pitaka “Pakialamero talaga ang sira- ulong ‘yon. Teka, ano bang kailangan mo? Sa aking pagkakaalam ay amanos na tayo”

.

“Gusto ko lamang magpasalamat sa iyo dahil sa pagtulong mo sa akin. At nais din ni mama at papa na ipaabot ang kanilang pasasalamat. Tanggapin mo daw ito bilang regalo,” wika ko sabay abot ng isang sobre na naglalaman ng malaking halaga.

Kinuha niya ang sobre at sinilip ang laman nito. “Mabuti naman at magaling ka na., Kung hindi kita hinila sa eskinita marahil ay isa kang tinustang lechon ngayon. Pasalamat ka sa isang mabait at gwapong katulad ko dahil nag magandang loob akong tulungan ang isang madaldal at mataray na katulad mo,” Napahinto ito noong makita ang laman ng sobre “Wow pera!!! Ayos pala yang mga magulang mo. Sige hindi ko ito tatanggihan,” Dagdag nito habang naka ngiting aso at inilagay ang sobre sa kanyang bulsa. “May kailangan ka pa ba?”

“W-wala na… sige aalis na ako. Salamat ulit,” sagot ko sabay tayo at mabilis kong tinahak ang pinto palabas. Ewan. Medyo na “turn- off” ako sa kaniyang inasal, bagamat inaasahan ko naman na kukunin niya ang sobre na aking ibinibigay ngunit nabigla lamang ako sa kanyang mala demonyong ngiti na tila nasusunog sa ilalim ng lupa ang kaniyang kaluluwa. At ang isa pang nakakakilabot ay ang pagiging halang ng bituka at sikmura niya. Biruin niyo ang daming mga nakaw na pitaka sa paligid. At lahat ng iyon ay kinuha niya sa iba’t ibang tao. Sayang lamang dahil nais ko pa naman siyang maging kaibigan pero mukhang malabo iyon sapagkat malaki ang pagkakaiba naming dalawa kaya mas makabubuting kalimutan ko na lamang ito. Hindi magandang ideya ang makipag kaibigan sa isang linta!!!

Sa pagdaan ng mga araw, tuluyan ko nang hindi na silayan ang mukha ni Johan bagamat may mga sandali na sumasagi siya sa aking isipan ngunit sa pagkakataong ito ay malimit na lamang. Iwinaksi ko na rin ang aking pagnanais na maging kaibigan niya sapagkat imposible yata iyon dahil hindi normal ang kaniyang nakagawian at bukod pa roon ay paniguradong gugulo lamang ang aking buhay kung makikilala ko siya ng mas malalim pa. Marahil ay “naaawa” lamang ako sa kaniyang mga titig kaya’t nag nais akong kilalanin siya ng mas higit pa. At alam kong sa pagkakataong iyon ay isang malaking pagkakamali ang aking ninanais gawin kaya naman nagpapasalamat ako sa pagkakataon dahil hindi ito natuloy pa.

Alas sais ng hapon noong matapos ang aking klase kaya naman nagpasya na akong iligpit ang aking mga gamit para umuwi. Nasa ganoong paglalakad ako ng bigla akong makarinig ng paswit na nagmumula sa aking likuran. “Pssssttt! Oi!!” ang tawag nito ngunit hindi ako lumingon at ipinag patuloy ko lamang ang aking paglalakad palayo.

“Oi tekaaa!” ang muling pagtawag nito dahilan para huminto ako at harapin siya. “Sino ka ba?” tanong ko at doon nga ay nakita ko Johan na nakangisi at nakasakay sa motor.

Hindi ko alam kung anong pakiramdam ang bumalot sa aking pagkatao noong mga sandaling masilayan ko ang kanyang mukha. Tila may kung anong kuryente ang dumaloy sa aking ugat at nakaramdam ako ng kakaibang tuwa bagamat sa kabilang banda ay kumakabog naman ang aking dibdib dahil sa matinding kaba. “Ano naman ang kailangan mo?” tanong ko na kunwari ay naiinis ngunit ang totoo noon ay hindi naman talaga dahil masaya ako na makita sya.

“Ang init naman ng ulo mo. Gusto ko lang ipakita itong bagong motor ko. Saka sinilip ko itong campus niyo, malaki pala talaga at madaming magagandang chicks,” sagot nito.

“Hmmm… saan mo naman ninakaw yang motor na iyan aber?”

“Ninakaw agad? Pinag- ipunan ko ito gamit ang aking dugo at pawis”.

“Nakuuu… ilang pitaka at cellphone naman kaya ang ninakaw mo para makabili ka niyan?” pang- aasar ko pa.

“Ginamit ko ‘yong ibinigay ng mama at papa mo saka dinagdagan ko na rin para makabili ako nito. Halika, ihahatid na kita sa inyo,” pagyaya nito habang nakangiti na parang manloloko.

“Ayoko nga. Baka maya- maya ay may binabalak kang hindi maganda sa akin. At isa pa ay  paano naman kitang pagkakatiwalan? Sa ngiti mo palang ay halatang “GAGO” ka na,“ katuwiran ko at muli akong lumakad palayo sa kanya.

“Kahit na gwapo naman ako at habulin pa ng mga babae? Halika na ihahatid na kita sa inyo. Baka naman isipin mo na hindi ako nagbabahagi ng blessings!!!” sigaw nito habang sinusundan ako sa aking paglalakad.

“Anong blessings ba yang pinag sasasabi mo? Tsaka gwapo ka nga, gago ka naman. Edi bale- wala lang din. At isa pa ay hindi ko makakalimutan kung paano mo ako pinaniwala na may sakit ang tatay mo, kunwari ka pang nagpapaawa pero pinapasakay mo lang pala ako. Nakakapikon….!” hindi na ako nakatapos ng pag sasalita dahil bigla na lamang nahulog ang aking katawan sa ginagawang manhole sa kalsada. “Arraayyyyyy!!!”

“Kanina ko pa sinasabi sa iyo na may butas sa dinaraanan mo kaso ay wala kang tigil sa pagsasalita. Ayan tuloy ang inabot mo, isang malaking katangahan ang mahulog sa isang malaking butas na may warning sign pa. Kung pumayag kang magpahatid sa akin edi sana ay nakayakap ka sa matipuno kong katawan at hindi sa putikan. Nakita mo na? Tuwing tatanggi ka sa akin ay parati kang napapahamak!” ang sigaw nito mula sa itaas.

“Ang yabang mo! Tulungan mo na ko dito! Sige na!! Papayag na akong magpahatid sa iyo!!” sagot ko naman habang hinihimas ang aking bewang. “Arekupo, nabalian yata ako”.

“Madudumihan mo ang upuan ng aking motor, bago pa naman iyon. Itatawag na lang kita ng taxi!!” ang sagot naman nito habang ibinababa ang hagdan mula sa butas.

“Ang kapal ng mukha mo! Sisirain ko pa yang motor mong nakaw! Ayokong sumakay sa motor na ninakaw kung saan!!” pagmamaktol ko habang umaakyat pataas.

Edi ayun nga ang set- up. Sa kabila ng mga salitang sinabi ko laban sa kanyang motor, sa huli ay dito pa rin ako naka sakay sa kanyang likuran habang ang aking dalawang kamay ay naka hawak sa kaniyang balikat. Ewan, ngunit ibayong tuwa ang aking nararamdaman habang tinatahak namin ang daan pauwi. Masaya ako ngunit hindi ko alam kung bakit ko ito nararamdaman para bang may kung anong boltahe ng kuryente ang dumadaloy sa aking kalamnan na nagdudulot ng ibayong pagka kilig kapag dumidikit ang aking katawan sa kaniyang malapad na likuran. Nakapag tataka lamang dahil kung kailan nag desisyon ang aking isipan na kalimutan siya ay gumagawa pa rin ng paraan ang pagkakataon upang kami ay pagtagpuin ng paulit- ulit.

“Aldrin ang pangalan mo, tama?”

“Oo, bakit mo naitanong?”

“Wala lang. Naisipan ko lamang na itanong. Ang tahimik mo kasi at baka lang mapanis ang laway mo kapag hindi kita kinausap,” pang- iinis nito “Eh ako ba kilala mo na?”

“Mayabang ka talaga!!” sigaw ko sa aking sarili habang nakanguso at ginagaya ang mga sinasabi nito. “Oo naman kilalang- kilala kita kasi nga po ay sikat ka na. Pati nga ‘yong mga pulis sa presinto niyo ay kakilala ka rin! Siyempre, ikaw ba naman ang magtala ng world record ng pinaka maraming kasalanan at krimeng nagawa sa loob ng isang buwan? Ewan ko na lang kung hindi ka pa makilala,” pang- aasar ko rin.

“Aba eh, dapat ay maproud ka dahil naka angkas at nakayakap ka sa isang sikat at gwapong katulad ko. Kaya kung ako sa’yo higpitan mo pa ang pagkakayakap sa akin dahil limited edition lamang ako,” tugon nito sa aking pang- aasar.

Ilang minuto rin akong naka angkas sa kaniyang motor hanggang sa marating namin ang subdivision kung saan ako nakatira. At noong marating namin ang bahay nadatnan namin ang sasakyan ni mama at papa na pumapasok na rin sa loob ng gate. “Anak may kasama ka pala?!” boses ni papa habang pinaparada ang sasakyan sa garahe.

“Opo papa! Kaso ay aalis na rin siya agad!!!” ang sigaw ko naman. “Anong aalis? kadarating lang natin hindi ba? saka isa pa ay hating gabi na, nagugutom na ako,” pagmamaktol naman ni Johan habang pinaparada ang kaniyang motor.

“Anak bakit hindi mo papasukin ang bisita mo?” sigaw naman ni mama habang nakatanaw ito sa aming kinalalagyan. “Maaa… nagaapura siya kaya aalis na rin siya agad!!!” sagot ko naman.

“Anong aalis? Hindi no? Nagugutom na ako kaya dapat ay pakainin mo ako bilang kapalit ng paghatid ko sa iyo ditto,” bulong naman ni Johan kaya muling sumigaw ito “Mama, maaari po ba akong makikain ng hapunan?!!!”

Agad namang narinig ni mama ang boses ni Johan kaya sumagot din ito “Halika hijo! Magluluto ako ng masarap na hapunan!!”

“Ayos! Tayo na!!” tugon naman ni Johan at walang anu- ano’y pumasok na lamang ito sa aming tarangkahan.

“Ibang klase talaga ang kakapalan ng mukha ng isang ito. At hindi lang iyon dahil naki “Mama” na rin siya sa aking magulang,“ ang sigaw ko sa aking sarili habang nakasunod dito na pumapasok sa loob ng bahay. “Teka muna saan ka pupunta?” pagpigil ko sa kaniya

“Edi sa loob ng bahay. Pumayag naman si mama na dito ako maghapunan, ‘di ba?” sagot nito sabay akbay sa akin.

Pumasok kami ni Johan sa loob ng bahay at laking gulat ko nang magbigay galang ito sa lahat. Inalis niya ang kaniyang sumbrero at lumantad ang mahaba at magulong buhok nito kaya naman inutusan kong itali niya muna upang hindi matakot ang aking mga magulang kapag makaharap niya ang mga ito. “At bakit naman sila matatakot?” pagmamaktol nito. “Natural naman. Sabihin natin na gwapo ka nga, pero kung ganyan ang hitsura mo, mukha kang mabaho at ‘di naliligo. Malamang ay katakutan ka nga ni mama”.

“Araw- araw akong naliligo oh. Kahit amuyin mo pa,” pagyayabang niya sabay taas ng braso dahilan para malantad ang malago niyang buhok sa kili- kili at itinapat  ito sa aking mukha. “YUCKK! Kabaho! Pambagong- taon ang putok!!” pang- aasar ko bagamat wala naman talaga itong amoy.

“Yabang mo naman. Hmp!”

At noong gabi ring iyon ay muling nakilala nila mama at papa ang taong nagligtas ‘kuno’ sa akin noong nakaraang linggo. Natawa lamang ako dahil tinanong siya nila mama kung saan niya ginamit ang pera na ibinigay sa kanya at walang prenong isinagot nito na “Ibinili ko po ng sarili kong motor”. At habang pinagmamasdan ko ito na nakikipag kwentuhan sa aking mga magulang ay gumuhit ang ngiti sa aking mga labi dahil ito ang unang pagkakataon na sumaya ang aking pamilya sa harap ng hapag kainan.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 4

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

 

Chapter 4

 

“Maraming salamat po sa masarap na hapunan,” ang wika ni Johan habang pasakay ito ng motor.

“Wala iyon Hijo. Bukas ang aming tahanan para sa iyo,” sabi naman ni papa at tinapik ito sa kaniyang balikat.

Hindi nakapagtatakang makukuha niya agad ang loob ng aking mga magulang dahil mabulaklak ang kaniyang dila. Marunong siyang makisama at makiayon sa lahat ng pagkakataon. Alam niya kung paano bilugin ang ulo ni papa sa pamamagitan ng pakikipag bidahan tungkol sa kanyang paboritong basketball team. At apura din ang puri niya sa luto ni mama kaya naman tuwang- tuwa ang mga ito.

At bago tuluyang umalis, isang matamis na ngiti ang kaniyang iniwan sa akin. Hindi ko alam kung paano ba ako mag rereact sa kanyang ginawa bagamat nakaramdam ako ng kakaibang lungkot habang pinagmamasdan ang kaniyang motor na palayo sa aming subdivision. Lalo lamang akong naguluhan sa aking sarili dahil ang pakiramdam ko ay “gusto” ko muling masilayan ang kaniyang [A1] mukha. ’Yong tipong hinahanap- hanap agad ito ng aking mga mata. Para siyang isang droga na mahirap iwasan. Hindi ko alam kung bakit ko ba ito nararamdaman bagamat marami naman akong kaibigang lalaki ngunit ibang- iba ang dating niya sa aking paningin. Ang kaniyang prisensya ay nagdudulot ng ibayong tuwa sa aking pagkatao. Ewan, bigla ko na lamang itong naramdaman.

Kinabukasan, habang namimili ako sa isang department store ay napadaan ako sa Sports Wear Section kung saan nakakita ako ng isang sale na helmet kaya naman naisipan ko itong bilhin upang ibigay kay Johan. Bago tuluyang umuwi ay nagpasya akong ipadaan ang taxing aking sinasakyan sa kanilang compound upang iabot ang helmet. Siyempre muli akong binalot ng magkahalong kaba at tuwa dahil muli kong masisilayan ang kaniyang mukha. Pagtapat sa kanilang tahanan ay agad akong kumatok at halos umapaw ang metro ng excitement sa aking katawan. “Sino iyan?” boses ni Nestor. “Tol, ako ito si Aldrin. Nandiyan ba si Johan? Ibibigay ko lamang sana itong helmet niya,” tugon ko habang papasok ng kanilang bahay.

“Nakoww… wala pa dito si pareng Johan. Kagabi pa ito hindi umuuwi. Ang alam ko ay bumira ito ng babae kagabi kaya hanggang ngayon ay wala pa. Baka napagod ng husto,” paliwanag niya.

“Anong bumira ng babae?” tanong ko naman habang napapakunot ang aking noo.

“Ah… haha. Bumira ng babae na ang ibig sabihin ay “tumira o kaya ay nakipag sex sa babae” heto na pang ang text niya kagabi,“ muling paliwanag ni Nestor at pinabasa sa akin ang text message ni Johan.

“TOL HINDI AKO MAKAKA UWI NGAYONG GABI. ALAM MO NA KAILANGAN KO RING TUMIRA PAMINSAN MINSAN. HEHE. TIGANG AKO KAYA MALAS TONG BABAE NA TO. WASAK ANG KWEBA NITO.”

“At talagang all caps pa ang kaniyang text, intense na intense,” pagbibiro ni Nestor. “Ganyan talaga ’yang si Johan, babae na ang lumalapit sa kaniya. Mainam pa tol iwan mo na lamang dito ang dala mo upang maibigay ko mamaya kapag dumating na siya”.

Tahimik.

Tila nabusalan ang aking bibig noong mga sandaling iyon. Halos bumagsak ang metro ng aking excitement dahil sa aking nalaman. Ang lahat ng saya ay napalitan ng kakaibang sakit at pagkainis. “Ah… eh, sige tol, iiwan ko na lamang sa’yo itong helmet. Pakibigay na lamang kay Johan. Aalis na ako at tumatakbo ang metro doon sa taxi Hehe” pagkukunwari kong natatawa ngunit hindi ko maikubli ang aking labis na pagkabalisa. “Pare okay ka lang ba? Bigla kang namutla?” tanong ni Nestor habang palabas ako ng pintuan. “Oo naman! Ayos lang ako. Salamat tol,” sagot ko bagamat alam ko sa aking sarili na hindi talaga ako maayos. Bakit ko ba ito nararamdaman? Lalaki si Johan at natural lamang na makipagtalik ito sa mga babaeng natitipuhan niya. Ngunit ang nakapagtataka lamang ay kapag naiisip ko ang bagay na ito ay tila mayroong tumutusok na matulis na bagay sa aking dibdib. Nasasaktan ako at nawawala ang aking saya.

At habang palabas ang aking taxing sinasakyan sa kanto ay siya naman pagpasok ng motor ni Johan at doon ay kitang- kita ako ng isang babae na naka angkas dito habang yakap- yakap ang kaniyang likod. Bakas na bakas naman sa mukha ni Johan ang labis na tuwa habang tinatahak nila ang daan pauwi. Noong mga oras na iyon, bigla na lamang tumulo ang luha sa aking mga mata. Pakiramdam ko ay inapi ako at kinawawa ng lahat bagamat isang tao lang naman ang aking iniiyakan at si Johan nga iyon.

Ibayong pagkainis ang naramdam ko noong mga sandaling iyon. Umuwi ako na mabigat ang aking loob dahil sa mga bagay na hindi ko matanggap kaya naman maghapon akong nakakulong sa aking silid. Ang pakiramdam ko ay may sakit ako ngunit wala naman talaga. Basta mabigat ang aking damdamin kaya nakikiayon din ang aking isipan. Habang na sa ganoong posisyon ako, bigla na lamang sumagi ang samu’t saring katanungan sa aking sarili. “Posible kaya na nagkakagusto na ako sa kapwa ko lalaki? Kung si Johan ang dahilan kung bakit ako masaya, malamang ay siya rin ang dahilan kung bakit ako nalulungkot. At hindi ko ito mararamdaman kung hindi siya espesyal”.

“Arrrghhhh… ayoko ng mag- isip! Masisiraan lamang ako ng bait!!” sigaw ko sa aking sarili sabay kuha ng earphone at ipinasak ko ito sa aking tenga. Doon ay tumugtog ang isang kanta na lalo pang nagpaigting ng aking emosyon.

How Did I Fall Inlove With You

Back Street Boys

Remember when we never needed each other

The best of friends like sister and brother

We understood we’d never be alone

Those days are gone; now I want you so much

The night is long and I need your touch

Don’t know what to say

Never meant to feel this way

Don’t wanna be alone tonight

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time

What did I say? What did you do?

How did I fall in love with you?

I hear your voice and I start to tremble

Brings back the child that I resemble

I cannot pretend that we can still be friends

Don’t wanna be alone tonight

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time

What did I say? What did you do?

How did I fall in love with you?

I wanna say this right and it has to be tonight

Just need you to know

I don’t wanna live this life

I don’t wanna say goodbye

With you I wanna spend the rest of my life

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time

What did I say? What did you do?

How did I fall in love with you?

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time?

Everything’s changed, we never knew

How did I fall in love with you?

Lalo lamang bumigat ang aking pakiramdam noong marinig ko ang kantang iyon. Batid kong ang bawat linya nito ay tila isang bala na direktang tumatama sa aking puso at nagdudulot ito ng kakaibang sakit na kahit kailan ay hindi ko maipaliwanag. Hanggang sa maramdaman ko na lamang na basa na ang aking unan dahil sa aking pag- iyak.

Pansamantalang binalot ng katahimikan ang buong paligid.

Hanggang sa may marinig akong katok na nagmumula sa pintuan ng aking silid. “Anak, ’yong kaibigan mo ay na sa labas. Kanina ka pa niya hinahanap,” boses ni mama iyon kaya naman mabilis akong bumalikwas ng bangon at nagayos ng aking sarili. “Baka si Johan iyon!” ang bulong ko sa aking isipan habang nagmamadaling lumabas ng bahay sa pag- aakalang siya ang taong makikita ko ngunit hindi naman pala. “Tol, kanina pa ako nag t-txt sa iyo ah, di ka man lang nag rereply. Heto nga pala ’yong libro mo,” wika ng aking kaklase at inilahad sa akin ang aklat na kaniyang hiniram.

Tila napahiya ako sa aking sarili noong mga sandaling iyon dahil masyado akong nag iilusyon at umaasa na pupuntahan ako ni Johan dito sa bahay. “Buti nga kung sumagi man lang ako sa kaniyang isipan eh busy nga siya sa pakikipaglaro ng apoy sa babaeng iyon. Kung sabagay, ano pa nga bang aasahan ko doon eh “gago” iyon at malaki ang katarantaduhan sa buhay,“ sabi ko sa aking sarili habang isinasara ang kandado ng aming tarangkahan.

Na sa ganoong pagsasara ako ng bigla akong may narinig na boses sa aking likuran. “Buti naman at gising ka na?” boses ni Johan.

“J-johan?! Anong ginagawa mo dito?” pagtataka ko noong makita itong nakapasok na sa loob aming bakuran. “Kanina pa ako ditto. Ang sabi ni mama sa akin ay natutulog ka raw kaya nagpasya muna akong mahiga rin doon sa sofa. Hindi ko na mamalayan na nakatulog pala ako,” paliwanag nito.

“Ah ganoon ba?” sagot ko naman at muli akong naglakad papasok ng bahay. Hindi ko pa rin maitago ang aking pagkainis sa kaniya kaya naman iniwan ko itong nakatayo sa kanyang kinalalagyan. “Eeyy, salamat nga pala doon sa helmet,” paghabol nito.

“Okay lang,” maigsi kong tugon at muli akong pumanhik sa aking silid. “Tol, bakit ba ang sungit mo yata ngayong mga oras na ito? May regla ka ba?” tanong ni Johan at hindi pa rin ito tumitigil sa kasusunod sa akin kaya naman hinayaan ko na lamang siyang pumasok sa aking silid.

Tahimik sa buong silid at ingay lamang ng airconditioning unit ang tanging maririnig. Hindi ko ito kinakausap at nagpapanggap ako na kunwari ay abala sa pag-aayos ng aking mga gamit habang siya naman ay pinagmamasdang mabuti ang mga larawan na naka sabit sa ding- ding ng aking kwarto. Abala kuno ang aking mga kamay ngunit ang aking mga mata naman ay palihim na sumusulyap sa kanya kinalalagyan. Hindi ko maintindihan ngunit unti unting nawawala ang aking pag kainis noong muli kong makita ang kaniyang mukha. Ang lahat ng sakit at kirot na aking nararamdaman kanina lamang ay tila mga bulang naglaho sa hangin. “Ano ba talaga ito? Bakit parang isinumpa ako upang makaramdam ng halo- halong emosyon? Masaya, malungkot, maiinis at kung minsan naman ay hindi ko na lubos maipaliwanag kung ano ba ang aking dapat maramdaman. At ang nakapagtataka ay sa isang tao ko lamang ito nararamdaman. Nakakaloka na talaga ito mga ateng. Baka mabaliw na lang ako pag nagkataon ay baka hanapin ko na rin si Crispin at Basilyo doon sa mental hospital,” sigaw ko sa aking sarili.

Tahimik.

“Nga pala tol, nagpagupit na ako ng buhok. Baka kasi sabihin mo na naman na mukha akong hindi naliligo,” sabi nito sabay alis ng kanyang sumbrero at doon nga ay lumantad ang maikli at malinis na gupit nito na lalo pang nagpatingkad ng kaniyang kagwapuhan. Ngayon ay mas umaliwalas ang kaniyang mukha kaya naman labis akong namangha sa kaniyang hitsura. “Mas bagay sa iyo ang itim na buhok. Hindi ka na mukhang drug adik,” biro ko naman kaya ngumiti ito at inilagay ang kamay sa ilalim ng kaniyang baba ala “pogi pose”.

“Gwapo ’ko no?” tanong nito habang na sa ganoong pagtayo. “Pwede na rin! Atleast hindi ka na mukhang kambing!” pang- iinis ko bagamat napaka gwapo naman talaga niya.

Tahimik ulit.

“Nga pala sorry kung wala ako sa bahay kanina,” pagbasag niya sa katahimikan.

“Ayos lang iyon. Nga pala kumusta naman ’yong pag BIRA mo ng babae kagabi? Lumuwang ba ang kanyang kweba?!” sarcastic kong tanong at muli na naman akong binalot ng matinding pagkainis. “Pinabasa kasi sa akin ni Nestor ang text message mo kagabi kaya alam ko na hindi ka naman umuwi kagabi. Im sure nagenjoy ka, ’di ba?”

Sumeryoso bigla ang mukha nito at tumingin sa akin. “Bakit parang nagagalit ka? Ayaw mo bang nakikipagtalik ako sa babae?”

Parang binuhusan naman ako ng isang basong malamig na tubig noong mga sandaling iyon “Bakit naman ako magagalit? Lalaki ka at babae naman iyon. At isa pa ay wala namang mawawala sa iyo”.

“Oo walang mawawala sa akin kaya ginagawa ko iyon. Maliban na lang kung may isang taong pipigil sa akin at aaminin niyang NAGSESELOS siya,” seryosong tugon nito kaya naman natahimik ako. “Walang pipigil sa iyo Mr. Escaler, mahirap kang baguhin. Ang nakagawian mo ay mahirap nang ialis sa iyo kagaya ng pandurukot ng gamit ng iba o kaya ay pang- iisnatch sa mga taong nagdadaan. Iyan ay tawag lamang ng pangangailangan mo ngunit mahirap na para sa iyo ang labanan. Paano pa kaya kung tawag ng laman? Edi lalong mas mahirap ’di ba? C’mon Mr Escaler! walang makapipigil sa iyo kaya kahit mamatay pa sa selos ang taong iyon ay bale wala lamang din dahil ang kagaya mo ay mahirap patinuin”.

Natahimik lamang ito at nagbitiw ng isang malalim na buntong hininga. Dito ay pinakawalan niya ang isang katanungan habang nakatitig sa aking mga mata. “Tapatin mo nga ako tol, nagseselos ka ba??”

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 5

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo. Ang ano mang pagkakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang- isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisanin ang pahinang ito. Maraming salamat po.”

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

Fb: ai_tenshi@rocketmail.com

 

Chapter 5

 

“Tapatin mo nga ako tol, nagseselos ka ba?” ang seryosong tanong nito habang nakatitig sa aking mga mata.

Siyempre ay mariin kong itatanggi ito. Ano siya sinuswerte? “HINDI AHH! Bakit naman ako mag seselos?! Haha. Hindi ko akalain na Joker ka rin pala,” pagbibiro ko bagamat alam ko naman talaga sa aking sarili na nagseselos ako.

“Iyon naman pala eh, edi walang problema. Tuloy ang ligaya!!! Sayang naman ang laki nito kung hindi ko gagamitin ‘di ba?” wika nito sabay turo sa gitna ng mga hita nIya. “Oh siya aalis na ako. Iiwan ko ng numero ko. Bahala ka na kung gusto mo akong itxt o hindi,” dagdag niya sabay labas ng isang latest model ng cellphone. “Saan naman kaya niya ito inisnacth?!” bulong ko sa aking sarili habang pinagmamasdan ang ginagawa nito.

Maya- maya ay muli itong kumilos at tinumbok ang pinto palabas ng aking silid. Hindi man lang ito nagpaalam o kaya ay nagsabi man lang na aalis siya. Iniwan lang niya ang kapirasong papel sa ibabaw ng aking kama kung saan nakalagay ang number niya. Siguro ay nainis ito dahil ayokong aminin ang aking totoong nararamdaman. Paano ko nga bang aaminin ito sa kaniya kung sa sarili ko mismo ay hindi ko maamin ang mga ito?

Habang na sa ganoong pag- iisip ako, muli na namang nangilid ang luha sa aking mga mata. Wala na akong nagawa kundi mahiga na lamang aking kama at doon ay damhin ang kakaibang kirot ng aking dibdib. Hindi ko tuloy naiwasang yakapin ang aking unan at kausapin ito. “Kung alam mo lang Johan, naiinis ako sa’yo dahil maloko ka at abnormal pa. Ngunit sa kabilang banda ay naiinis din ako sa aking sarili dahil kahit sira- ulo at gago ka ay hinahanap ka pa rin ng aking mga mata. Hindi ko alam kung bakit ko ba ito nararamdaman ngunit sa palagay ko ay gusto kita. Nakahiya man ngunit ito ang totoo. Ayokong lokohin ang aking sarili sa mga bagay na aking nadarama dahil walang ibang makakaintindi nito kundi ako lang din. Wala akong paki- alam kung lalaki siya at lalaki rin ako. Ang mahalaga ay masaya ako kapag nandito siya sa aking tabi,” ang pag- iyak ko habang nakayakap sa aking unan.

Na sa ganoong pag- iyak ako ng bigla kong maramdaman na may lumingkis na kamay sa aking likuran at walang anu- ano ay niyakap ako nito ng mahigpit dahilan para balutin ako ng matinding kaba. “Johan?” ang tanong ko habang pinapakiramdaman ang aking likuran kung saan siya nakayakap.

“Oo tol, ako ‘to… Hindi ako umalis…” ang bulong niya habang patuloy ang paglingkis ng yakap sa aking katawan.

Tila nakaramdaman ako ng matinding pagkahiya noong mga oras na iyon dahilan para mautal ako sa pagsasalita. “K-kanina ka pa ba diyan? Narinig mo ba ang sinabi ko?” ang nahihiya kong tanong.

“Oo tol, narinig kong lahat ang mga sinabi mo kaya naman natutuwa ako sa pagiging totoo mo sa iyong sarili. Ang totoo noon, kaya ako nagbalik dito ay upang sabihin sa iyo ang aking tunay na nararamdaman. Sa sandaling panahon ng pagkikita natin ay natutunan na kitang pahalagahan ngunit baka hindi ka maniwala sa akin dahil alam mong maloko ako at tarantado pa. Masaya ako kapag kasama kita kaya naman paulit- ulit kitang dinadalaw at pinupuntahan. Hindi ko rin maintindihan ang aking sarili ngunit maligaya ako sa aking ginagawa. Gusto ko ring malaman mo na madalas kitang sinusundan magbuhat noong patawarin mo ako sa presinto. Kitang- kita ko sa mga mata mo na hindi ka nag dalawang- isip na iurong ang kaso laban sa akin kahit alam mong marami na akong nagawang kalokohan sa lugar na iyon.

Simula noong araw na iyon, kahit saan ka magtungo ay palagi kitang inaabangan at binabantayan. Naalala mo ba noong mag kita tayo sa labas ng paaralan niyo? Ang totoo noon ay gusting- gusto kitang ihatid sa inyo kaya naman noong pumayag ka ay halos lumabas ang aking puso sa sobrang saya. Katulad mo hindi ko alam kung ano ba ito… pero hayaan mong maging masaya ako sa piling mo at ganoon ka rin sa piling ko,“ ang wika ni Johan habang nakayakap sa aking likuran kaya naman marahan akong humarap sa kaniya at niyakap ko rin ito.“Nagseselos ako kapag naiisip kong may katalik ka kagabi! Naiinis ako sa iyo dahil sira ulo ka!”

“Patawarin mo ako ‘tol. Pangako ko sa iyo na magpapakatino na ako. Ayaw kitang makitang nasasaktan ng dahil sa akin. Hindi ko maintindihan ang aking nararamdaman pagdating sa iyo ngunit hayaan mong pasayahin kita kagaya ng ginagawa mo sa akin,” bulong nito at muli akong niyakap ng mahigpit. Ikinulong niya ako sa kanyang bilugang mga braso hanggang sa maramdaman ko ang init ng kanyang katawan.

Noong mga oras na iyon ay biglang nagbago ang takbo ng samahan namin ni Johan. Lalo kaming naging malapit sa isa’t isa. Nag lalambingan, nagyayakapan at nagpapakita ng pagpapahalaga sa bawat pagkakataon na kami ay magkasama. Iyon nga lang ay hindi kami nag sasabihan ng salitang “I love you”. Basta masaya kami na magkasama kahit wala kaming ganap na konkretong katibayan ng aming relasyon. Ito yata ang perpektong kahulugan ng mga katagang “Mutual Understanding”. Pareho kayo ng nararamdaman ngunit wala kayong pinanghahawakan sa isa’t isa maliban sa saya at mas malalim pang pagkakaunawaan na higit sa magkaibigan.

Sa paglipas ng mga araw ay mas lalo pang tumibay ang samahan namin ni Johan. Madalang na rin itong nasasangkot sa mga gulo sa kanilang compound at higit sa lahat ay unti- unti na rin itong nagbabagong buhay. Kung dati ay halos linggo linggo siyang laman ng presinto ngayon ay halos hindi na siya nagpapakita sa loob nito. Tila isang malaking milagro ang biglaang pagbabago nito. Ngunit sa kabila ng mga ito ay may pagkakataon pa rin na naiinis ako sa kaniya dahil sa madalas na paglabas nito kasama ang iba’t ibang babae. ‘Yong tipong kapag may sexy at magandang babae siyang makakasalubong ay makikipag kilala siya dito o kaya susundan ng tingin na animo isang asong ulol na nalilibugan. Marahil ay likas na sa kaniya ang pagiging babaero at manyakis kaya medyo mahirap na itong baguhin pa.

Isang gabi habang na sa loob ito ng banyo at naliligo ay naisipan kong kuhanin ang kanyang cellphone sa bulsa ng kanyang pantalon. Alam ko naman ang security code nito dahil madalas ay pinagmamasdan ko siyang mabuti habang ineenter niya ang unlock code sa screen dahilan para mas madali ko itong malaman.

Noong mabuksan ko ito ay katakot- takot na selfie pictures niya ang bumulaga sa akin noong marating ko ang gallery. Kasama na dito ang mga nude photo ng mga magagandang babae at kung anu- ano pang kabastusan. Muli kong pinindot ang back button at napadako ako sa high light ng event, walang iba kundi ang kaniyang inbox. Maraming messages ditto. Iba’t iba ang number at galing sa mga babaeng kakilala niya. Ang iba ay nagaaya ng sex at ang iba naman ay “gusto kong muling matikman ang batuta niya”. Iyan anh eksaktong naka lagay dito.

Mayroon din siyang mga kaaway at kamurahan sa text, at syempre ay di rin mawawala ang kung anu- anong modus ng pagnanakaw ang strategy ng pang-iisnatch. Ngunit sa lahat ng text message na ito, ang numero ko lamang ang namumukod tanging may pangalan kaya’t kahit paano ay nawala ang aking matinding pagkainis. At makalipas ang ilang minutong pang- uusisa, agad kong ibinalik ang CP sa bulsa ng kaniyang pantalon upang hindi nito mahalata.

Matapos maligo agad itong lumabas ng banyo suot lamang ang kaniyang brief. Halos makita na ang kaniyang ari dahil sa kitid nito. Tumambad tuloy sa aking paningin ang kaniyang mala adonis na katawan, maumbok ang dibdib, walang taba ang tiyan at nakakaakit ding pagmasdan ang mga balahibong pusa sa ibaba ng kanyang pusod. Talaga naman palang may ipagmamalaki ang mokong dahil bukod sa napakagwapo nito ay maganda pa ang pangangatawan na wari’y nililok sa perpektong pagkakagawa. “Oi, bakit ka nakatitig sa katawan ko? Hmmm… siguro naakit ka sa akin, hano?” tanong nito habang pinupunasan ang kaniyang katawan.

Agad ko namang binawi ang aking tingin noong makaramdam ako ng pagkahiya. “Hindi ahh… bakit ko naman pagaaksayahan ng panahon ang katawan mo? Isa pa ay wala naman akong mapapala kung tititigan kita no?!”.

“Kung sa bagay tol, tama ka doon. Wala namang espesyal sa katawan ko,” ang wika nito habang marahang tumatabi sa akin. Maya- maya ay inilagay niya ang kaniyang kamay sa aking balikat at bumulong ito “Pero sa halik ko ay mayroon,” sabay sunggab ng halik sa aking bibig dahilan upang hindi na ako makasagot pa.

Namalayan ko na lamang na ginagalugad ng kaniyang dila ang kaloob- looban ng aking bibig hanggang sa naging mapusok na ang aming ginagawang paghahalikan. Ito ang pinaka unang beses na nakipag torrid kissing ako sa isang tao, dila sa dila at laway sa laway ang aming pinagsaluhan.  Tama nga pala ang sinasabi nila, kahit hindi ka marunong humalik ay bigla ka na lamang matututo kapag nasa aktuwal na.

Halos ilang minuto rin kami sa ganoong paghahalikan ng mapadako ang aking kamay sa kaniyang harapan at doon ay nakita kong nakalabas ang ulo ng kanyang pagkalalaki sa kanyang suot na brief. Namumula ang mala kabuteng ulo nito at halatang naglalaway sa galit. Kaya naman huminto ito ng paghalik sa aking labi at ngumiti sabay hawak sa aking kanang kamay at ipinatong ito sa kanyang matigas na ari. Tumingin ito sa akin at doon ay agad kong nakuha ang nais niyang ipabatid. Agad kong ibinaba ang kaniyang suot na brief at doon ay tila isang matapang na sundalong tumayo ang pagkalalaki ni Johan. Korteng Saging ito, mahaba at napapaligiran ng makapal na buhok. Hindi yata marunong mag trim ang loko ngunit napaka gandang pagmasdan nito lalo na ang ulong naglalaway na sa kasabikan.

Agad kong hinawakan ang kanyang pagkalalaki at dinama ko ang mainit na katawan nito. Pitong pulgada at matigas na matigas. Ngayon alam ko na ang dahilan kung bakit maraming babae ang nababaliw sa kaniya. Habang nasa ganoong paglalaro ako ng kaniyang ari, siya naman ay abala sa paghubad din ng aking saplot. Hanggang sa maya- maya ay kapwa na kami hubot hubad. Hinalikan ako nito mula sa leeg pababa ng aking dibdib at doon ay kinagat- kagat niya ang aking magkabilang utong dahilan para mapasigaw ako sa kakaibang sensasyon na dulot ng kaniyang ginagawang paglalaro sa aking katawan.

Matapos magsawa sa kaniyang ginagawa, agad siyang umupo sa aking dibdib at itinapat sa aking mukha ang kaniyang matigas na pagkalalaki. “Isubo mo na tol. Hindi ko na kaya,“a ng bulong nito at mas lalo pang inilapit ang ulo ng kaniyang taguro sa aking labi kaya naman wala na akong nagawa kundi isubo ito. Nagsimula ako sa pagsuso ng kaniyang ulo at doon ay nalalasahan ko ang paunang katas na maalat- alat.

Naglabas masok sa aking bibig ang kanyang ari. Noong una ay marahan lamang ito hanggang sa sinasalubong na niya ng marahang pagbayo ang aking mukha. Halos mag lock ang aking panga at maluha ako sa tuwing umaabot sa aking lalamunan ang malaking ulo ng kaniyang kargada. Nabalot din ng mahinang ungol ang aking silid dahil sa sarap ng kaniyang nararamdaman. Hanggang makalipas ang ilang minuto ay biglang nanginig ang kaniyang katawan tanda ng papalapit na pagsabog ng masaganang katas. “Ahhhh ayannnnaaaaa!! Saluhin mo tolll!!!“ang impit na sigaw nito sabay baon ng kaniyang ari sa aking lalamunan kaya naman wala na akong nagawa kundi lunukin ang lahat ng ito. Matapos humupa ang kanyang pag nanasa, tumabi ito sa akin at muli akong hinalikan habang ang kamay ko naman ay nagtataas- baba sa aking sariling pagkalalaki. Maya- maya pa ay narating ko na rin ang sukdulan kaya kapwa kami hinihingal.

Hindi lang ito ang unang beses na may naganap sa pagitan namin ni Johan dahil nasundan pa ito ng maraming beses pa. Hindi ko rin makakalimutan ang unang beses na pinasok niya ako sa aking likuran. Halos himatayin ako sa sakit noong mga oras na iyon at nagkalat din ang bahid ng dugo sa aming kubre- kama. Ito ang naging buhay namin ni Johan sa paglipas ng mga araw at dahil dito ay mas lalo pa kaming napamahal sa isa’t isa. Bagamat walang “I Love You” ay ramdam na ramdam ko naman ang kaniyang labis na pagmamahal sa akin at siyempre ay ganoon din ako sa kaniya. Hindi naman komplikado kung iisipin dahil sa tuwing magkasama kami ay daig pa namin ang mag- asawa kung kami ay maglambingan. Masaya kami sa aming ginagawa at iyon ang mahalaga.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 6

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

Author’s Note: Special greeting para kay Kei Minalang . Maraming salamat sa walang sawang pagpromote ng aking mga likha.

Chapter 6

Ibayong saya ang dulot ni Johan sa aking buhay. Halos sa pagdaan ng mga araw ay mas lalo pang nagiging perpekto ang aming samahan. Wala namang problema o pag subok na dumarating sa aming dalawa maliban na lamang sa paminsan- minsang pagseselos ko sa tuwing may babaeng tumatawag o nangungulit sa kaniya. Ngunit habang tumatagal ang aming pagsasama ay tila nakakasanayan ko na rin ang mga kalokohan nito.

Isang hapon, nagpaalam ito sa akin na makikipag inuman daw kasama ang kaniyang mga kabarkada sa kanilang compound. Siyempre pumayag naman ako dahil nangako siya na uuwi bago maghahating- gabi at sinumpa pa na magpapakabait siya doon. Noong una, ayos naman sa akin ang lahat ngunit habang lumalalim ang gabi ay tila binabalot ako ng pag-aalala. Baka kasi malasing ito ng todo at bigla na namang mapa- away o kaya ay mang hold- up ng mga inosenteng tao sa paligid. Kaya naman nagdesisyon ako na puntahan na lamang ito dahil hindi naman sumasagot sa mga tawag ko at isa pa ay halos alas 2 na ng madaling araw.

Sakay ng taxi, agad kong narating ang address na sinabi ni Johan ngunit laking pagtataka ko na wala namang naganap na inuman o bakas man lang ng kasiyahan sa lugar na ito. At isa pa ay pansin kong tahimik at tulog na ang mga tao sa paligid. Ang ibig bang sabihin nito ay niloko na naman ako ni Johan?

Tahimik.

Tila nakaramdam ako ng matinding pagkainis noong mga sandaling iyon kaya naman muli akong sumakay ng taxi pauwi nang bigla kong mapansin ang motor niya na nakatambay sa isang bakanteng lote kung saan may isang lumang kubo kaya naman muli akong bumaba ng sasakyan at agad nagtungo dito. Habang palapit ako sa naturang lugar ay nakakarinig ako ng matinding ingay. Mga nagtatawanang lalaki ang mga ito at mukhang lahat sila ay lasing na lasing na. Dahil nga sarado ang buong bahay, sumilip lamang ako sa isang awang at doon ay agad kong nakita si Johan na naka suot ng sandong itim at wala itong suot na pang-ibabang damit. Kitang- kita ko ang tirik na tirik na alaga nito habang isinusubo ng isang babae. Anim silang lalaki doon sa bahay at lahat sila ay may kani- kaniyang babaeng katalik. Amoy na amoy ko ang drogang ginagamit nila habang nagkakasiyahan.

“Sige gamitin mo ‘yong dila mo! Isagad mo ang pagsubooo!” boses ni Johan habang hawak ang buhok ng babae at walang awang binabayo ito sa bibig. “Yeaahhhh! Shit! Ganyan nga.. Wooooo! Sarap nito mga pare ‘tang ina!!!” ang dagdag pa niya habang halos maduwal na ang babaeng katalik dahil sa sobrang haba at laki ng kaniyang kargada.

Maya- maya tumayo ang babae at kitang- kita ko ang laway sa bibig nito gawa ng pag bayo ni Johan sa kaniyang mukha. “Fuck me! Anakan mo ako!” ang wika ng babae at tumalikod ito at siya mismo ang nagtutok ng sandata ni Johan sa kaniyang pagkababae.

“Ayos! ‘Yan ang gusto ko!!!” tugon naman ni Johan at walang habas na binayo ang babae habang nakatayo ito at nakataas ang isang paa. Kitang- kita ng aking dalawang mata ang mga ari nilang mag kasugpong na. At dala ng matinding kalasingan, puro mura na lamang ang nariring ko sa kanilang usapan. “Putaaa ibaon mo lahat!!!” ang sigaw ng babae habang nag dedeliryo sa sarap.

“Talagang ibabaon ko lahat! Tangina mo magpapatira ka pa ba sa iba? Akin lang itong kweba mo!!!” ang boses naman ni Johan at halos tumirik na ang mata nito sa tindi ng kaniyang ginagawa.

Tumulo ang aking luha at nagsikip ang aking mga dibdib habang pinanood ko si Johan na tumitira ng babae habang tumutungga ito ng alak. Ang buong akala ko ay nagbago na siya ngunit hindi pa pala. Manloloko pa rin ito at gago katulad noong unang beses ko siyang makita. Binalot ako ng magkahalong galit at sakit kaya naman hindi ko na kinaya pa ang panonood at agad akong tumalikod at mabilis na nilisan ang lugar na iyon.

Alas kwatro ng madaling araw noong makatanggap ako ng text galing kay Johan. Pauwi na raw siya kaya naman agad kong ikinalma ang aking sarili. Pagbukas ko ng gate ay bumulaga ito sa akin. Mabango siya at bagong ligo. Kaibahan sa nasaksihan ko kanina lamang na halos bangag na bangag ito sa kalasingan habang binabayo ang babaeng kainuman. “Bakit ngayon ka lang umuwi?” ang painosente kong tanong bagamat alam ko naman talaga ang katotohanan.

“Ahhh… kasi tol, dumating ‘yong mga kaibigan namin sa kabilang compound, napasarap ‘yong party at halos malatin na nga ako sa kakakanta sa videoke,” ang sagot nito sabay ngiti sa akin.

“Videoke? Tangina mo!!!” ang sigaw ko sa aking sarili nang maramdaman kong yumakap ito sa akin at marahang kinagat- kagat ang aking tenga. “Namiss kitaa,” bulong nito sa akin.

Hindi ko naman siya kinibo at pagpasok sa aking silid ay agad akong nahiga sa kama. Kaya ko pa naman kontrolin ang aking emosyon bagamat pakiramdam ko ay wala lamang akong lakas upang magalit. Noong mga sandaling iyon ay tumalikod ako sa kaniya dahil ayokong makita ang mukha niya o kahit pa ang amuyin siya ay ‘di ko kayang gawin. Paulit- ulit ring nagbabalik sa aking isipan ang eksenang kababuyan ni Johan at ng kaniyang mga drug adik na kaibigan. Para sa akin ay hindi na sila mga tao kundi mga demonyong nakatago ang buntot at sungay sa kanilang mga hubad na katawan.

Ramdam ko ang kakaibang bigat ng aking dibdib habang marahan ko itong hinihimas.  Pakiwari ko ay isa akong inaaping bida sa madramang telenovela ang kaibahan nga lang ay may script silang sinusunod kaya’t kahit anong bigat ng eksena ay nakukuha pa rin nilang magsalita. Hindi katulad ng aking sitwasyon ngayon na kapag nagsalita ako ay paniguradong talo ako at iiwan akong mag- isa.

Isa pa sa mga masasakit na katotohanan ay wala akong karapatang mag reklamo dahil wala akong pinanghahawakan sa aming relasyon. Sa makatuwid ay dalawang tao lamang kaming nagsasaya at hanggang doon lang iyon. “Tanga ba ako? O takot lang na mawalan?” ito ang tanong ko sa aking sarili habang niyayakap ng mahigpit ang aking unan.

Alas diyes ng umaga noong ako ay magising. Naramdaman kong nakayakap si Johan mula sa aking likuran at tulog na tulog pa rin ito. Sariwa pa sa aking alaala ang kagaguhang ginawa kagabi ngunit bukod doon ay mas nangingibabaw ang sakit na dulot nito. Kung sa bagay, ano pa nga ba ang aasahan ko sa tao na ito? Una pa lang ay alam ko nang sira ang ulo niya at halos isuka na ng kanilang compound. “Eh kung takpan ko na lang kaya ng unan ang mukha nito o kaya ay bigtiin habang natutulog?” sigaw ko sa aking sarili habang naka titig sa kanyang mala ANGHEL na mukha. Gwapo nga abnormal naman at manloloko kaya bale wala rin.

Habang na sa ganoong pagkakatitig ako sa kaniyang mukha, unti- unting dumilat ang mga mata nito at sinalubong ako ng isang matamis na ngiti kasabay ang mahigpit na pagyakap sa akin na parang isang inosenteng anghel “Goodmorning…” bulong nito at ginawaran ako ng halik sa labi.

Nagpakaplastik ako “Goodmorning din. Nagugutom ka na ba? Mukhang pagod na pagod ka kagabi ah”.

“Uhmmm, oo nga eh. Nagkasayahan kami kagabi. Kantahan ng walang humpay hanggang alas tres ng madaling araw,” pagsisinungaling nito at hindi lang iyon dahil napaka natural na lamang sa kaniya ang hindi magsabi ng totoo. Walang bahid ng kaba o pagaalinlangan.

“Ah ganoon ba?!” ang tanging naisagot ko. “Oh? Bakit parang ‘di ka naniniwala tol? Nagsasabi naman ako ng totoo,” ang wika nito.

Tumingin ako sa kaniya ng seryoso at pinilit kong huminahon. Alam kong walang magagawa ang galit ko mga sitwasyong ito. “Gusto kong malaman mo na sinundan kita kagabi. Alam ko ang mga ginawa niyo. Nakita ng mga mata ko kung paano mo babuyin ang sarili mo. Nakakalungkot lamang na kailangan mo pa akong lokohin at gawing isang tanga. Alam mo ba na hindi ako nasaktan noong makita kitang nakikipagtalik sa babae? Nasaktan lamang ako dahil hindi mo nagawang sabihin sa akin ang totoo,” wika ko habang namumuo ang luha sa gilid ng aking mga mata.

Natahimik si Johan. At kitang- kita ko sa kaniyang mukha ang labis na pagkabigla. Nanatili lamang itong nakatitig sa akin at hindi na nakakilos pa. Ilang minuto ring binalot ng nakakabinging katahimikan ang buong silid bago ito nagsimulang mag salita. “Sorry. Ang totoo noon ay hindi ko alam kung paano ako hihingi ng tawad sa iyo. Tila nawala ako sa aking sarili kagabi. Marahil ay dala iyon ng sobrang kalasingan kaya’t hindi ko alam ang ginagawa ko. Noong bumalik ang aking katinuan ay bigla akong nakaramdam ng pagsisisi. Maniwala ka sa akin, patawarin mo sana ako tol. Please,” sabi nito na parang isang maamong tupa.

“Ganiyan ka naman talaga. Una pa lamang ay alam ko nang tarantado ka kaya’t wala akong magagawa doon. Sasanayin ko na lamang ang aking sarili sa mga panloloko mo hanggang sa dumating ang takdang oras na wala na akong maramdamang sakit,” sagot ko sa kaniya at hindi ko na napigil ang aking emosyon.

Agad naman itong bumalikwas ng bangon at niyakap ako ng mahigpit. “Tama na please, patawarin mo na ako. Alam kong nasaktan kita at pangako na hindi ko na uulitin iyon. Huwag ka nang umiyak pakiusap,” bulong nito habang nakakulong ako sa kaniyang mga bilugang braso.

Pinag-usapan namin ni Johan ang tungkol sa kanyang pagkakamali at dahil nga nakita ko ang matinding pagsisisi sa kaniyang mga mata, agad ko siyang pinatawad. Mas mahalaga kasi sa akin ang maging masaya kaya kahit na may kaunting sakit ay kumakapit sa mga bagay na nagpapangiti at nagpapaligaya sa akin. Simple lang naman akong tao, hindi ako ‘yong tipong mapagtanim ng galit sa kapwa at simpleng “sorry” lamang ay ayos na sa akin. Bukod pa rito ay alam kong likas kay Johan ang pagiging pasaway kaya sa halip na awayin siya kapag nakakagawa ito ng pagkakamali ay mas makabubuti siguro na unawain natin ang kanyang kalagayan at tulungan ito sa mga oras na nalilihis siya ng landas na nilalakaran. Minsan kasi ang galit natin ay nakasisira lamang nang sitwasyon kaya’t hanggang maaari ay huwag natin itong pinaiiral. Naisip ko lamang na kung inaway ko si Johan at ipinagkadiinang nagkamali siya, baka umalis na lang ito at hindi magpakita pa sa akin. Edi iyon na ang katapusan ng kaligayahan ko at malamang pati ang kwentong ito ay tapos na rin.

Muling bumalik sa ayos ang samahan namin ni Johan o kung ano man ang mayroon kaming dalawa. Katulad nga ng kanyang ipinangako sa akin na pipilitin niyang mag bago ay unti- unti naman niyang nakakamit ito. Ngayon ay madalang na itong gumimik at uminom kasama ang mga kaibigang drug adik, hindi na rin ito nakikipag sex sa iba’t ibang babae katulad ng kaniyang nakagawian. Batid kong napaka hirap para sa kaniya ang alisin ang mga bagay na nakasanayan kaya naman palagi kong ipinapakita sa kaniya na buo ang aking suporta at iyon naman ang bagay na kaniyang ikinatuwa.

At katulad ng dati, tuloy- tuloy pa rin ang aming magandang pagsasama, hindi nawawala ang lambingan at mga oras ng kulitan. Ipinapakita namin sa bawat isa ang pagpapahalaga at walang sawang pagmamahal bagamat walang opisyal na anunsyo ng aming relasyon ang mahalaga ay ang saya na aming pinagsasaluhan sa bawat oras na dumaraan.

Paminsan- minsan ay sumagi man sa aking isip na maaaring ang kaligayahang ito ay hindi magtatagal ng mahabang panahon. Wala pa rin akong pagsisisihan dahil ang mahalaga ay nadama ko ito kaysa sa wala. At ito ang dahilan kaya ipinangako ko sa aking sarili na uunawin ang taong nagpapaligaya sa akin hanggang sa matutunan kong mahalin ang lahat lahat ng mali sa kaniya.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 7

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo. Ang ano mang pagkakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoong buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang- isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisanin ang pahinang ito. Maraming salamat po”.

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

Fb: ai_tenshi@rocketmail.com

Chapter 7

Araw ng Biyernes, nakatanggap ako ng isang text message galing kay Johan. Susunduin daw niya ako mamayang alas 6 at sabay kaming maghahapunan kaya naman ibayong kilig at tuwa ang naramdaman ko noong mga sandaling iyon. Ang pakiramdam ko tuloy ay para akong isang babaeng sinusundo ng kaniyang kasintahang lalaki kahit saan man ito mag tungo.

Ngunit maya- maya lamang, ang aking saya ay napalitan ng pagkainis noong mag anunsyo ang paaralan na hindi pa maaaring umuwi dahil darating ang isang espeyal na panauhin at iyon nga ang Bise Gobernador ng aming probinsya upang ihayag ang kaniyang gagawing pagbibigay ng donasyon sa aming campus kaya naman ang lahat ng mag- aaral ay tila nainis at pansamantalang binalot ng tensyon ang buong paligid. At dahil nga nag- aabang si Johan sa labas ng gate naisipan ko na lamang itong sunduin upang isama sa loob ng open ground. Bukas naman para sa mga outsider na supporter ni vice governor ang paaralan kaya’t walang kahirap- hirap na naipasok ko ito sa loob ng campus. “Tol, bakit manonood ka pa ng walang kwentang palabas na iyan? Tumakas na tayo hanggang maraming tao,” ang bulong nito sa akin habang hawak ang aking kamay.

“Ano ka ba tol? Hindi maaari dahil pagkatapos nito ay muli akong pipirma sa attendance sheet para mag log out dahil ang pagdalo dito ay katumbas ng isang buong quiz sa midterm,” sagot ko naman at pinaupo ko ito sa aking tabi. “Sit!” ang wika ko at umupo naman ito sa aking tabi. “Ginawa mo pa akong aso,” pagmamaktol niya.

“Huwag kang mainip. 30 minutos lang naman ang programang ito at pagkatapos ay maaari na tayong umalis,” bulong ko sabay pisil sa kaniyang palad.

“Oh sige na. Basta kapag natapos ang 30 minutos na pagsasalita ng kupal na vice governor na iyan ay aalis na tayo. Ke tapos o hindi,” pagmamaktol nito at halatang naiinis dahil na delay ng kaunti ang aming date.

Habang na sa ganoong pag- uusap kami, biglang tumugtog ang sounds sa paligid at nagpalakpakan ang mga tao hudyat na magsisimula na ang naturang programa. Ipinakilala ng aming dean ang mga galamay at tauhan ni Vice governor at sa pinaka huli ay ang pagsalubong sa aming panauhing pandangal.

Nabalot ng matinding palakpakan ang buong paligid galing sa mga plastik na mag- aaral na kanina pa gusting- gusto magsiuwi-an sa kani-kanilang tahanan. Samantalang si Johan naman ay nagsuot ng earphone at ipinikit ang mga mata senyales ng kawalan niya ng interes sa mga pangyayari sa kaniyang paligid.

Tumayo sa entablado ang aming panauhin at nagsimula itong magbigay ng pahayag. “Maraming salamat sa inyong pagdalo ngayong hapong ito. Isang malaking karangalan para sa akin ang tumayo dito sa inyong harapan upang magbigay ng magandang balita mula sa ating gobernador at iyon ay ang pagpapatayo ng karagdagang gymnasuim para sa inyong paaralan. Alam namin na malaking tulong ito lalo na sa mga mag- aaral na mahilig sa sports. Kaya naman nararapat lamang na tulungan natin silang palawakin ang angking kakayahan ng sa gayon ay dito sa ating lungsod magmula ang mga mahuhusay na manlalarong pambansa. At bukod pa roon ay hindi lingid sa aming kaalaman na ito ang pinakamalaking paaralan dito sa lungsod kaya naman dinarayo ito upang dito ganapin ang mga sports event at festival na pinangungunahan ng iba’t ibang paaralan dito sa ating probinsya. At dahil dito malugod naming inaanunsyo na ang papatayo ng mga…” hindi nakatapos ng pagsasalita ng bise gobernador dahil isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw sa buong ground dahilan para bumagsak ito at mag magkagulo ang mga tao…

“BANG!!”

Tila slow motion ang pagbagsak sa lupa ng aming kaawa- awang panauhin at kasabay nito ang pagbalikwas ng tayo ni Johan mula sa kanyang kina uupuan. “PAPA!!!” ang sigaw nito at mabilis na nagtatakbo patungo sa itaas ng entablado.

“Papa? Ama niya ang bise- gobernador?” tanong ko sa aking sarili na tila naguguluhan sa mga pangyayari. “Johan! bumalik ka dito!!!”

Nakita kong umakyat ito sa entablado kung saan nakabulagta si vice at isa siya sa mga tumulong upang dalhin ito sa ospital. Natamaan sa balika’t ang biktima kaya’t hindi napurohan ito ng todo. Ngunit ang labis kong ipinagtataka ay ang pagsigaw ni Johan ng salitang “Papa!”. Sino ba talaga siya? Bakit sa tinagal- tagal ng aming pagsasama ay hindi niya nababanggit sa akin ang kaniyang pamilya? Naging isang malaking palaisipan tuloy sa akin ang mga eksena kanina kaya naman agad akong sumakay ng taxi at nagtungo sa ospital kung saan nagpunta sila Johan.

Noong marating ko ang ospital, agad kong nakita Johan na nakaupo sa waiting area kasama ng mga tauhan ni Vice Governor. Halata sa kaniyang mukha ang labis na pag- aalala kaya naman agad ko itong nilapitan. “Tol…” bungad ko sabay hipo sa kaniyang balikat. Tumingin naman ito sa akin at niyakap ako ng mahigpit. “Johan, ano ba ang nangyayari? Bakit umalis ka doon? Tinakot mo ako ah,” bulong ko sa kaniya.

“Binaril si papa, buti na lamang at hindi napuruhan,” sagot nito sa akin. “Ibig mong sabihin ay ama mo si Vice Governor? Ang sabi mo sa akin ay wala ka nang ama?” ang naguguluhan kong tanong.

“Patawad tol, ayoko lang malaman mo na siya ang aking tunay na ama. Matagal na kasi akong lumayas sa amin at buhat noon ay hindi na ako muling umuwi pa,” sagot niya habang mahigpit pa rin ang pagkakayakap sa aking katawan.

Noong mga oras na iyon, inaya ako ni Johan sa fountain area ng ospital at doon ay naupo kaming dalawa. Dito ay sinimulan niyang ipagtapat sa akin ang lahat tungkol sa kanyang pagkatao. “Dalawa kaming anak ng aking ama, ako at ang kuya kong si Jeff. Bata pa lamang kami ay ulila na kami sa ina at walang naikwento ang aking ama tungkol sa kaniya. Bago pa kami isinilang ay na sa mundo na ng politika ang aming buong angkan mula sa aking mga ninuno.

Noong una pa lamang ay pinangarap na ng aking ama na kami ay sumunod sa kaniyang yapak bilang isang politiko dahil ayaw niyang maputol ang tradisyon at karangalan ng aming buong angkan kaya hinikayat niya si Kuya Jeff na pumasok rin sa mundong kaniyang ginagalawan. Mabait na tao si Kuya at labis ko siya tinitingala kaya naman tuwing lalaban ito ay parating landslide ang kaniyang pagkapanalo.

At dahil nga magulo ang mundo ng politika, habang tumatagal ay lalong humihigpit ang labanan dito. Isang araw habang abala sa pagkakampanya ang aking kapatid, bigla na lamang itong binaril sa ulo ng kanyang katunggali at doon na nagwakas ang kaniyang buhay. Sinisi ko si Papa sa pagkawala ni Kuya Jeff hanggang sa tuluyan akong nagtanim ng matinding galit sa kaniya. At iyon ang dahilan kung bakit hindi ko sinundan ang yapak ng aking kapatid dahil ayokong magaya sa kaniyang malagim na sinapit. Sa makatuwid ay naputol sa akin ang pangarap ng aking ama kaya naman itinakwil niya ako at pinalayas sa aming bahay.

“Kung hindi mo kayang sundin ang aking kagustuhan ay lumayas ka na lamang at huwag nang mag pakita sa akin!”

“Oo papa! Hindi mo na kailangang sabihin iyan dahil aalis talaga ako. Hindi ko kailangan pasukin ang mga bagay na hindi ko gusto at isa pa ay ayokong matulad sa iyo na isang mandaraya! Binibili mo ang boto ng mga taong bayan upang makasigurado kang hindi mawawala sa iyo ang pwesto mo!!! Ngayon sabihin mo sa akin kung bakit ako papasok sa mundo mo? Puro kasakiman at walang hanggang katimawaan sa kapangyarihan!!!”

Isang malakas ng suntok ang iginawad sa akin ng aking ama at halos basagin niya ang aking mukha. Magbuhat noon ay nagrebelde ako. Hindi ako pumasok sa eskwelahan at nakipagbarkada na lamang ako sa mga taong may bisyo. Ito lang ang tanging paraan upang makaganti sa aking ama, ang sirain ang pangalan niya.

Makalipas ang ilang buwan ng aking pagrerebelde ay tuluyan akong ipinatapon ni papa sa isang compound upang doon ay mabuhay ng malayo sa kaniya. Doon na rin ako natuto ng iba’t ibang gawain katulad ng paginom, panghohold- up o kaya pang -ssnatch at pati pakikipag- away ay nagawa ko rin hanggang sa maging bisyo ko na ang lahat ng ito. Ngunit sa kabila ng aking pagrerebelde ay hindi pa rin niya ako pinababayaan dahil sa tuwing makukulong ako ay nagpapadala siya ng tauhan upang piyansahan ako at iyon ang dahilan kung bakit madali akong nakakalabas sa bilangguan ng paulit- ulit. Alam din ng mga pulis doon na anak ako ng bise gobernador kaya’t hindi nila ako sinasaktan.

Ngayon ay nakita ko siyang binaril kaya muling nagbalik sa aking alala ang masalimuot na sinapit ng aking kapatid. Doon ko napagtanto na takot pala akong mawala ang aking ama. Isang malaking pagkakamali ang sisihin ko siya sa pagkawala ng aking ina at kapatid. “Natatakot ako tol. Ayokong maiwang mag- isa sa mundong ito,” ang wika nito at hindi na niya napigilan ang pagbugso ng kaniyang emosyon.

Niyakap ko siya ng mahigpit at hinalikan sa kaniyang noo “Huwag ka nang malungkot. Hindi ka mag- iisa dahil nandito ako sa tabi mo. At tungkol naman sa iyong ama, may oras pa tol, hindi pa huli ang lahat para magbago at magsimula muli. Mayroon lamang tayong isang daang taon para mabuhay sa mundong ito, ang dalawammpung taon ay nagamit na natin at lumipas na ito kaya’t ngayon ay mayroon pa tayong nalalabing walongpung taon upang gumawa ng pagbabago. Mahabang paglalakbay pa iyon at tiyak na marami pa kayong magandang pagsasamahan ng iyong ama. Lagi mong tatandaan na ang pagbabago ay nagsisimula dito sa puso mo. Magbago ka hindi dahil kailangan mo sila kundi dahil kailangan ka nila”.

“Tama ka doon tol. May oras pa nga at may pagkakataon pa upang itama ang aking mga pagkakamali. Sa tingin mo ba ay mapapatawad ako ng aking ama?”

Ngumiti ako sa kaniya at tinapik ang balikat nito. “Oo naman. Kahit baligtarin pa ang mundo siya pa rin ang iyong ama at ikaw pa rin ang kaniyang anak. Iisang dugo lamang ang dumadaloy sa inyong mga ugat kaya’t ang pagmamahal niya sa iyo ay hindi mawawala”.

“Maraming salamat tol. Buti na lamang nandiyan ka para sumuporta sa lahat ng bagay na aking ginagawa,” wika nito at muli akong niyakap ng mahigpit.

Noong gabing iyon ay unti- unti ko nang nakikilala kung sino ba talaga si Johan Escaler. Ibang- iba siya sa taong nakilala ko noon sa loob ng presinto. Ngayon ay tila nilukuban ito ng espiritu ng katinuan kaya may laman ang bawat salitang lumalabas sa kaniyang bibig. Gayon pa man ay hindi ako umalis sa kaniyang tabi hanggang sa dumating ang oras na magkamalay ang kaniyang ama.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 8

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

Chapter 8

Makalipas ang ilang oras na pagbabantay sa ospital, muling nagkamalay ang ama ni Johan at laking gulat nito nang makita ang kaniyang anak na naka- upo sa kaniyang tabi. “Papa, kumusta ang pakiramdam mo?” tanong ni Johan at bakas na bakas sa kaniyang mukha ang labis na pagsisisi. Hindi naman makapaniwala ang kaniyang ama na muling masilayan ang mukha ng anak makalipas ang halos ilang buwang paglalayas nito. “Mabuti na ako anak. Salamat dahil naisipan mo akong dalawin dito”.

“Patawarin mo ako papa. Sana ay kalimutan na natin yung mga bagay na hindi na natin napagkasunduan. Gusto kong malaman mo na nagsisisi na ako sa aking mga pagkakamali. Hindi ko dapat sinisi sa iyo ang pagkawala ni Kuya Jeff. Im sorry papa”.

“Huwag kang humingi  ng tawad. May mga pagkukulang din ako sa iyo bilang ama. Patawarin mo ako sa aking nagawang pagkakamali. Bukas ang pinto ng ating tahanan. Umuwi kana…”

Napuno ng pagpapatawad at pagmamahal ang buong silid. Kaya naman nagpasya muna akong lumabas upang makapag- usap si Johan at ang kaniyang ama ng masinsinan. Alam kong marami silang isyu na dapat talakayin ngunit ang mahalaga ay maayos na ang lahat sa pagitan nilang magama. Masaya ako dahil kahit papaano ay alam kong may gagabay na muli sa taong labis kong pinahahalagahan at iyon ang aking ikinatutuwa.

Makalipas ang ilang minuto dumating naman si mama at papa sa ospital sa pagaakalang si “Johan ang binaril” kaya naman laking pasasalamat nila na ligtas ito at mali pala ang kanilang akala. Siyempre ipinakilala kami ni Johan sa kaniyang ama. Natawa lamang ako sa reaksyon nila mama noong malaman na ang bise gorbernador ng aming lalawigan ang ama nitong si Johan. Aaminin ko na maging ako ay shock pa din hanggang ngayon. Kaya naman pala wala sa hitsura niya ang maging drug adik at mang snatch dahil talaga naman palang laki ito sa isang respetadong pamilya. At nag pasalamat naman ang papa ni Johan sa aking mga magulang sa pagkupkop at paggabay sa kaniyang pasaway na anak.

Sa maghapong pananatili namin sa loob ng ospital nag karoon din ako ng pagkakataong makausap ng sarilinan ang bise- gobernador at naglabas ito ng saloobin tungkol sa kaniyang anak. “Nagpapasalamat ako sa’yo dahil sa walang sawang paggabay mo sa aking anak. Masaya ako at nagkaroon siya ng isang responsable at maunawaing kaibigan. Hindi lahat ng tao ay kayang intindihin ang aking anak dahil nga may pagkaloko- loko at pasaway ito”.

“Wala po iyon. Ang mahalaga ay hindi pa huli ang lahat para sa pagbabago. Iyan po ang madalas na ipinaliliwanag ko sa kaniya”.

“Hanggang ngayon ay sinisisi pa rin niya ako sa pagkawala ng kaniyang ina at kapatid. Naaalala ko pa noon, bata pa lamang si Johan ay nakakitaan ko na ito nang pagiging pasaway at spoiled brat. Sunod kasi ito sa layaw at lahat ng kaniyang naisin ay ibinibigay ng kaniyang ina dahil nga bunsong anak namin ito. 10 taong gulang si Johan noong pumanaw ang kaniyang ina dahil sa nadamay ito sa away politika ng aming angkan. Isang malagim na pangyayari iyon sa aking buhay at halos ikabaliw ko ang kaganapang ito. At ang pinaka masikit pa sa lahat ay ako ang sinisisi ng aking mga anak sa pagkawala ng kanilang ina. Nagbago ang ugali ni Johan at naging bugnutin ito. Galit siya sa lahat ng bagay na aking ginagawa kaya’t hindi ko ito nakakasundo.  Idagdag mo pa ang malagim na sinapit ng kaniyang kapatid kaya’t mas lalo pa itong nag rebelde sa akin. Ngunit gayon pa man, sa kabila ng lahat ng ito ay nanaig pa rin ang aking pagiging ama. Sa tuwing gumagawa ito ng gusot ay nagpapadala ako ng tauhan upang tulungan siya o kaya ay ilabas ng kulungan. Hindi ko pa rin kayang tiisin ang aking anak kahit ano mang mangyari”.

“Nauunawaan ko po ang lahat, ngunit sa maniwala kayo’t sa hindi ay ganiyan din ang saloobin ni Johan. Mahal ka niya bilang isang ama at gagawa po siya ng paraan upang makabawi sa lahat ng pagkukulang niya bilang isang anak. Iyan po ang mga katagang binitiwan niya sa akin kagabi. Mahal na mahal po kayo ng inyong anak at handa itong magbago para lamang po sa inyo,” ang tugon ko sabay bitiw ng isang matamis na ngiti.

Alam kong may tamang panahon sa lahat ng mga bagay, may takdang oras na inilaan ang Maykapal upang tayo ay maging masaya, maging malungkot at higit sa lahat ay makapagpatawad. Ito ang aral na natutunan ko habang pinagmamasdan ko ang mag- ama. Ngayon ko lamang naunawaan kung bakit sinasabing “ang oras ang pinaka makapangyarihang elemento sa lahat” dahil may kakayahan itong paghilumin ang sugat ng nakaraan  kahit pa gaano kalalim ito. Bukod pa roon, ang oras ang tanging bagay sa mundo na hindi maaaring ibalik kapag ito ay lumipas na. Kaya’t kung nagkamali man tayo sa ating nakaraan ay wala na tayong magagawa kundi limutin ito at humarap sa panibagong hamon ng buhay sa kasalukuyan.

Makalipas ang ilang araw, muling bumuti ang kalagayan ng ama ni Johan kaya nakalabas na rin ito sa ospital. Samantalang si Johan naman ay umalis na sa compound ng mga drug adik at muling nagbalik loob sa kanilang tahanan. Ngayon ay panatag na ako dahil alam kong malalayo ito sa mga bisyo kaya naman labis kong ikinatuwa ang kaniyang pag- uwi sa kanila kapiling ng kaniyang ama. At tungkol naman sa lagay ng aming relasyon o kung ano man ang mayroon kami, mas naging matatag ito at lalo pang pinagtibay ng mga pagsubok na dumarating sa aming buhay.

Kapag may oras ay madalas kaming nagkikita ni Johan. Kung dati ay motor lamang ang kaniyang gamit, ngayon ay nakakotse na ito at masasabi kong malaki ang kaibahan sa binatang madungis na nakilala ko sa presinto. Maayos na itong manamit at naging mas malinis sa katawan. In short, kung dati ay “gwapong gago” siya, ngayon ay “gwapo” na lang dahil hindi na siya mukhang snatcher. Hehe. Lalo akong naaakit sa lakas ng dating nito na animo’y isang artista kapag naglalakad. Nakasuot ng salamin at branded ang mga gamit. Hindi katulad dati na puro luma at sira ang kaniyang mga pinagtatiyagaang damit. Batid kong mas maayos ang buhay niya ngayon sa piling ng kaniyang ama.

“Hanep, gwapo natin ah,” ang biro ko habang papasok ito ng aming bahay.

“Dati na akong gwapo. Nakakasawa na nga,” ang pabiro sagot nito habang marahang nililingkis ang kaniyang mga kamay sa aking bewang.

“Nakuu… at dati ka na ring mayabang,” tugon ko sabay pisil ng kaniyang ilong. “Arekup… mayabang nga ako PERO gwapo naman!!! Ano kokontra ka? Hmm, hmm, hmm?” sabi nito at mas lalo pang idinikit sa akin ang kaniyang mukha dahilan para maamoy ko ang kanyang hininga. “Ano ba ‘yang umaamoy na ‘yon? Ambaho ng hininga mo!” pang- aasar ko bagamat napaka bango naman talaga nito.

“Aba! kayabang mo ah, eto sayo,” ang sabi naman niya sabay sunggab ng halik sa aking labi. Ramdam ko ang kanyang dila na umiikot sa loob ng aking bibig. Sabik na sabik kami sa isa’t isa noong mga sandaling iyon kaya naman agad kaming gumulong sa kama at doon ay ipinagpatuloy ang aming romansanhang ginagawa.

Ilang minuto rin kaming magkapatong hanggang sa namalayan ko na lamang na kapwa na kami walang saplot. Muling tumambad sa akin ang magandang katawan ni Johan. Ang kaniyang bilugang braso, matipunong dibdib, payat na tiyan at ang kaniyang ari na parang sundalong naka tayo na mas lalong pang lumaki sa aking paningin dahil nabawasan ang buhok sa paligid nito. Mapulang- mapula ang ulo ng kaniyang alaga na animo’y makopang hinog. Muli itong pumatong sa akin at ginawaran ako ng isang matamis halik habang ang kaniyang mainit na pagkalalaki ay kumikiskis sa aking tiyan.

Para akong isang babaeng pinaliligaya ng isang barakong lalaki noong mga sandaling iyon dahil damang- dama ko ang pagdila nito sa aking buong katawan. Sarap na sarap ako sa kaniyang ginagawa kaya naman mabilis kong kinapa ang naninigas niyang pagkalalaki at pinaglaruan ang ulo nito dahilan upang balutin  ng matinding ungol ang aking silid. Ilang minuto rin kami sa ganoong posisyon ng bigla siyang tumayo at ako naman ang pinapatong sa kaniyang matipunong katawan. Alam ko na  ang nais niyang gawin ko. Gusto niyang paligayahin ko ang kanyang katawan kaya hindi na ako nagaksaya pa ng panahon. Agad kong sinuso at kinagat kagat ang mala eraser na utong sa kanyang dibdib kaya muli itong naulol sa sobrang sarap na nadarama.

Gamit ang aking dila, bumaba ako patungo sa kaniyang troso at pinuntirya ko ang pagkain ng kanyang dalawang mabuhok na bola. Walang humpay ko itong pinaikutan ng dila at halik hanggang sa tuluyan itong mag makaawa na isubo ko na ang kaniyang pagkalalaki. “Tol please, isubo mo naaaa. Hindi ko na kayaaaa,” ang impit na daing nito habang nagdedeliryo sa sarap. Hinawakan ko ang mala bakal na kargada nito at agad kong isinubo. Nag taas baba ang aking bibig sa kaniyang ari habang ang kaniyang dalawang kamay naman ay nakakapit sa aking ulo upang mas lalo pang maidiin ang kaniyang alaga sa aking lalamunan.

Ilang minuto rin akong na sa ganoong pagsubo hanggang sa makaramdam ako ng pangangawit ng aking panga. At dahil ayokong mabitin si Johan sa sarap na kaniyang nadarama, kumuha ako ng lotion at inilagyan ang kanyang alaga pati na rin ang aking butas. Sumampa ako sa kanyang harap at itinapat ang kanyang ari sa aking lagusan hanggang sa marahan ko itong inupuan. Gulat na gulat siya sa aking ginawa at napapa singhap habang bumabaon ang kanyang kargada sa aking mainit na lagusan. Ito ang ikalawang pagkakataon na muling sinakop ni Johan ang butas ng aking likuran at hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin ang sakit at pagkapuno ng aking kaloob- looban.

Nagsimula akong magtaas- baba ng aking katawan hanggang sa mawala ang sakit ng aking likod kaya naman mas lalo ko pang ginalingan ang paggiling dahilan para mapasigaw na ito sa sobrang pagdedeliryo. Ramdam ko ang ulo ng kanyang alaga na tumatama sa aking kaloob- looban kaya naman ilang giling pa ay tumilamsik sa kanyang dibdib ang aking katas at ang iba ay tumama sa kaniyang mukha. “Aahhhhh tollll, shittt!!” ang ungol nito at sinalubong na niya ng bayo ang aking ginagawang pagtaas- baba hanggang sa naramdaman ko na lang na sumabog ang kaniyang mainit na katas sa aking loob.

Nanghina ang aking katawan kaya naman bumagsak ako sa kaniyang ibabaw at ginawaran ito ng matamis na halik tanda ng pasasalamat sa isa’t isa. Sa paglipas ng mga oras, naulit pa ang aming pagtatalik hanggang sa kami ay dapuan ng matinding pagod at makatulog.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 9

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

 

Chapter 9

 

Naging maayos ang takbo ng samahan namin ni Johan. Sinubok man kami ng mga balakid noong nakakaraang mga araw, nanatili pa rin kaming matatag na humaharap sa mga hamon ng buhay. At magmula noong magbalik loob si Johan sa kaniyang ama ay mas naging mas matino ito at umiral ang  pagiging sensitibo niya sa mga bagay sa kaniyang paligid. Doon ko napagtanto na malaki pala talaga ang nagagawa ng ibayong suporta at pagmamahal sa isang tao dahil nagagawa niyang baguhin ang mga bagay na sa akala niya ay hindi niya kayang baguhin. Kaya naman sa pagdaan ng mga araw ay nag tuloy- tuloy  pa ang ligaya sa aming buhay at tila wala nang katapusan ang mga ito.

Isang hapon, sinundo ako ni Johan sa aming paaralan upang isama sa kanilang tahanan. At dahil nga naipagpaalam na rin niya ako sa aking mga magulang ay wala na akong nagawa kundi ang sumama sa kanyang pag- uwi. “Teka bakit ang dami mong dala? Ilang araw ba tayo doon sa lugar niyo?” tanong ko lang. “Tatlo! Huwag kana nga magtanong diyan. Weekend naman kaya’t wala kang karapatang mag inarte ngayon. Liban na lang kung may ibang lalaki kang katagpo bukod sa akin,” wika nito habang inaayos ang aking seat- belt.

“Wala no, ang isang gagong katulad mo ay sapat na sa akin. Ayoko na ng isa pa dahil baka masiraan na ako ng bait,” kunwaring pagmamaktol ko. “Gago nga ako pero gwapo naman at malakas ang appeal!” pagyayabang niya sabay start ng kaniyang sasakyan.

“Ewww, malakas ang tama mo. Teka naka inom ka ba?” pang- iinis ko at inilapit ko ang aking ilong sa kaniyang mukha, kunwari ay inaamoy ko ito nang bigla niya ako sunggaban na halik. “Hahaha. ano ka ngayon! Sige isa pang lapit mo dito at itotorrid kita dito…” pagbabanta nito habang naka ngising demonyo.

“Bakit naman ako lalapit?”

“Dahil masarap akong humalik. At alam kong naadik ka sa lasa ng laway ko”.

“Ewww!! Kapal!!!”

Ilang oras din kaming nagkukulitan sa loob ng sasakyan hanggang kapwa kami mapagod kaya naman binuksan ko na lamang ang sterio ng kanyang kotse upang makinig ng kanta. Ganito kami ni Johan magkulitan kadalasan ay may halong lambingan dahil isa ito sa mga bagay na bumubuhay sa aming samahan. At ito rin ang kadalasang hinahanap- hanap ko kapag wala siya sa aking tabi, kaya tiyak na malulungkot talaga ako kapag nawala siya sa akin.

Music Playing

We Can’t Stop

Boyce Avenue

Red cups and sweaty bodies everywhere

Hands in the air like we don’t care

’Cause we came to have so much fun now

Bet somebody here might be the one now

If you’re not ready to go home

Can I get a “Hell, no!”?

’Cause we’re gonna go all night

’Til we see the sunlight, alright

So la da di da di

We like to party

Dancing with Molly*

Doing whatever we want

This is our house

This is our rules

And we can’t stop

And we won’t stop

Can’t you see it’s we who own the night?

Can’t you see it’s we who ’bout that life?

And we can’t stop

And we won’t stop

We run things, things don’t run we

Don’t take nothing from nobody

Yeah, yeah

To my home girls here with the big butt

Shaking it like we at a strip club

Remember only God can judge ya

Forget the haters ’cause somebody loves ya

And everyone in line in the bathroom

Trying to get a line in the bathroom

We all so turned up here

Getting turned up, yeah, yeah

So la da di da di

We like to party

Dancing with Molly*

Doing whatever we want

This is our house

This is our rules

And we can’t stop

And we won’t stop

Can’t you see it’s we who own the night?

Can’t you see it’s we who ’bout that life?

And we can’t stop

And we won’t stop

We run things, things don’t run we

Don’t take nothing from nobody

Yeah, yeah

And we can’t stop, yeah

And we won’t stop, oh

Can’t you see it’s we who own the night?

Can’t you see it’s we who ’bout that life?

And we can’t stop

And we won’t stop

We run things, things don’t run we

Don’t take nothing from nobody

Yeah, yeah, yeah, yeah, ehh

Alas otso ng gabi noong marating namin ang tahanan nila Johan. Katulad ng aming bahay ay may second floor din ito ngunit mayroong rooftop ang kanila at isang malaking cottage sa itaas na bahagi para sa swimming pool. Ang bakuran nila ay doble ang laki kaysa sa aming bakuran. Ang tarangkahan naman ay higante sa taas na tila hari at reyna ang nakatira sa loob ng bahay, para daw kasi ito sa kanilang proteksyon. Ang kanilang mga security guard ay marami din at ilang mga armadong pulis na nagbabantay sa tarangkahan. Nauunawaan ko naman kung bakit ganito karami ang kawal ng bise- gobernador dahil madalas ay pinagtatangkaan ang kanyang buhay at ayaw niyang sapitin ni Johan ang sinapit ng kanyang asawa at panganay na anak.

Habang lumakad kami papasok ng kanilang tahanan ay ‘di ko maiwasang hawakan ng mahigpit ang kaniyang kamay. Tila binabalot ako ng kakaibang takot at kaba na harapin ang kaniyang ama bagamat nakausap ko naman ito sa loob ng ospital dati pa. Ewan, o baka natatakot lang ako na tunungin niya kung “may relasyon” ba kami ng kaniyang anak. Alangan namang umamin ako edi napatay niya kaming dalawa. ERASE ERASE!!Bakit ba ganoon ang naiisip ko,“ think positive Aldrin, relax ka lang,“ bulong ko sa aking sarili.

Noong makapasok sa loob ay agad bumulaga sa amin ang papa ni Johan. Nakasuot lamang ito ng pajama at puting t-shirt. Malaki ang kaibahan kapag nakikita ko siya sa telebisyon na hanep kung pumorma. Siyempre nagbigay galang ako sa pamamagitan ng pagmamano at pagyakap sa kaniya. “Mabuti naman at naisipan mong dalawin kami dito Hijo. Nagpahanda ako ng isang espeyal na hapunan para sa iyo. Sana ay magustuhan mo,” ang wika nito at sinamahan kami sa kusina upang dumulog sa pagkain.

“ ‘Yong totoo, hapunan ba ito o piyestahan?“ bulong ko kay Johan noong makita ko ang katakot- takot na pagkain sa hapag- kainan. Maraming iba’t ibang uri ng putaheng karne, pang himagas, at may lechon pa. “Hehehe… ganyan talaga si papa kapag gusto niya ang isang tao. Noong sinabi ko sa kaniya na darating ka dito ngayong weekend ay labis na natuwa ito kaya naman pinaghandaan na niya ang iyong nalalapit na pagbisita. At kung mapapansin mo lahat ng iyan ay iyong mga paboritong pagkain, mula sa gising- gising, sisig, meatballs at iba pa. Kaya kung sinasabi mong may kayabangan ako, maaari mo na itong bawiin dahil ‘di hamak na MAS mayabang ang papa ko kaysa sa akin.

Napuno ng tawanan ang hapag- kainan dahil sa pagiging makwento ng papa ni Johan. Halos lahat ng nakatutuwang pangyayari sa kanyang nakaraan ay ibinabahagi niya sa akin at kabilang na nga dito ang mga kalokohan ng kaniyang anak. “Noong bata si Johan ay maraming kalokohan iyan. Isa na rito ang paghuhubo sa harap ng kaniyang mga kaklase at saka sasayawan ang mga ito. Kaya naman araw- araw ay pinagsasabihan ko siya na huwag nang naghuhubad ng salawal dahil tuli na siya at mangangamatis ito kapag nakita ng iba. Hindi ko makakalimutan noong grade one pa lamang siya. Madalas itong nakikipag- away dahil nang aagaw ng pagkain at gamit ng iba, kaya naman tuwing hapon ay pinapatawag ako ng kanilang guro. Ngayong binata na ito, hindi na ako nagugulat kapag nagdadala iyan ng mga babae sa kwarto niya, mas mainam na iyon kesa naman mga kabarkadang drug adik ang iniimbitahan niya ditto. Sumasakit lamang aking ulo. Kaya naman ganoon na lamang ang tuwa ko noong malaman ko na nagkaroon siya ng kaibigang isang matalino at edukadong tao.

Muli kaming nagkatawanan at si Johan naman ay nagmamaktol habang nakatulis ang kaniyang nguso na parang isang bata. Buti na lamang ay hindi napipikon ito dahil napagkakatuwaan namin siya ng kanyang ama.

At noong matapos ang hapunan, nag tungo naman kami sa rooftop dala ang tig- tatatlong bote ng alak at mga chichiryang pulutan. Nag pasya kami na doon nalang din maligo sa swimming pool dahil mas malamig at presko ang hangin dito. Ito na yata ang pinaka magandang parte ng kanilang tahanan dahil napaka romantiko ng lugar na ito. Kulay dilaw na dim ang lights at walang ibang tao rito kundi kaming dalawa lamang. Paglubog ko sa tubig  ay agad na sumunod ito at niyakap ako mula sa likod. “Ang saya ko tol. Salamat sa’yo,” bulong nito habang marahang kinakagat- kagat ang aking tenga. “Wala iyon. Masaya rin ako dahil mas nakilala na kita. Sana ay wala nang katupusan ang kaligayahang ito,” bulong ko rin sa kaniya at niyakap ko ito ng mahigpit sabay halik sa kaniyang mapupulang labi.

Noong mga sandaling iyon, walang ibang saksi sa aming ginagawang lambingan kundi ang mga ilaw sa paligid, tubig sa swimming pool at ang hangin na dumadampi sa aming mga balat habang mahigpit na magkayakap. Tila sarili namin ang mundo at walang ibang laman ito kundi kaming dalawa lamang.

Matapos naming ubusin ang mga dalang alak at pulutan ay ipinagpatuloy namin ang paliligo. Dito ay naging mas marahan pa ang ginagawang paghahalikan dahil halos kainin na namin ang dila ng isa’t isa habang ang aming mga kamay ay nakapasok sa loob ng aming mga short. Hawak ko ang kaniyang ari at maharang nilalaro ito habang siya naman ay ganoon din ang ginagawa. Naging mapusok ang aming gabi habang nakababad sa tubig na siyang nagpapadagdag ng aming pagnanasa.

Buong magdamag naming pinag saluhan ni Johan ang tamis ng aming pagmamahal sa isa’t isa. Bagamat walang “I love you” naniniwala naman ako na mas makapangyarihan ang kilos kaysa sa salita. Kaya kung ano man ang kaniyang ipinapakita sa akin ngayon ay iyon ang pinanghahawakan ko. Wala akong pagsisisi na ibinibigay ko sa kaniya ang lahat lalo’t alam ko na mahal na niya ako kahit hindi nya ito sabihin sa akin. Alam kong hanggang ngayon ay hindi malinaw sa aming dalawa kung ano ba ito kaya naman hinahayaan namin na ang kaligayagahan ang siyang humatol sa aming samahan. Kung maligaya kami sa piling ng isa’t isa ay walang dahilan upang mangamba.

At bago tuluyang ipikit ang aming mga mata, muli naming ginawaran ng matamis na halik ang isa’t isa. Halos mapaluha na lamang ako sa labis na kaligayahang nadarama noong mga oras na iyon. “Sa buong buhay ko, ngayon lamang ako naging masaya. At ito rin ang unang pagkakataon na mayroong taong nag pahalaga sa akin ng ganito. Salamat tol, huwag kang magbabago, sana ay nandito ka pa rin bukas at sa mga umaga na gigising ako”.

“Shhh… huwag ka nang umiyak dahil nandito lamang ako sa tabi mo kahit na anong mangyari. Sana ay huwag kang magsasawang patawarin ang lahat ng katarantaduhan at kalokohan ko. Huwag kang bibitaw at magtiwala ka lamang sa akin. Ang bawat pagsubok ay magkasama nating lulutasin at haharapin,” wika nito at muling hinalikan ang aking mga mata paakyat sa aking noo.

Humiga naman ako sa kaniyang braso at idinantay ang aking hita sa ibabaw ng kaniyang pagkalalaki. Ramdam na ramdam ko ang init ng aming katawan habang walang saplot at magkayakap. Patuloy naming  pinagsasaluhan ang tamis ng aming pagmamahalan.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 10

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

 

Chapter 10

 

Alas diyes ng umaga noong kami ay magising. Agad kaming bumalikwas ng bangon at nagtungo sa banyo upang maglinis ng aming malalagkit na katawan. Bakas na bakas sa mukha namin ni Johan ang labis na kaligayahan at pakiramdam ko tuloy ay para kaming mag- asawang nakatira sa iisang bubong. Hindi naman ako feelingero ngunit ganoon na rin iyon. At sa mga oras na  ito, isa lamang ang dalangin ko na sana ay wala nang katapusan ang lahat ng ito.

Matapos ang tanghalian, nagyaya naman si Johan na mamasyal sa rest house nila sa paanan ng bundok. Maganda daw kasi ang tanawin doon at mas sariwa pa ang hangin dahil sa mga berdeng bukirin. Siyempre “OO” ako kaagad dahil ayokong palagpasin ang pagkatataon na makasama ko ng mas madalas ang taong nagpapasaya sa akin. Wala kaming dinalang gamit maliban lamang dalawang pirasong pamingwit ng isda na gagamitin namin sa kanilang fish pond at ihawan upang paglutuan ng mga ito. At habang tinatahak ang daan patungo sa kanilang bahay pahingahan ay hindi mo maitago ang labis na excitement.

Alas dos ng hapon noong makarating kami sa eksaktong lugar at doon ay namangha ako sa aking nakita. Maganda nga pala ang lokasyon ng kanilang rest house dahil malapit ito sa paanan ng bundok at sa gilid nito ay mayroong man- made na lawa at iyon ang ang kanilang fishpond. Hindi na ako nagtataka kung bakit ganito kayaman sila Johan dahil ang buong angkan niya ay nasa mundo ng politika at makakapangyarihan ang mga ito.

Noong mga sandaling iyon, wala kaming ibang ginawa ni Johan kundi ang maghabulan sa berdeng damo ng paligid na tila solo namin ang buong daigdig. Para kaming sina Adan at Eva na nagsasaya sa paraiso ng kaligayahan. Walang humuhusga at walang namimintas. Malaya kaming gawin ang ano mang aming naisin.

Ilang minuto ang lumipas at matapos makaramdam ng pagod inihanda namin ang mga pamingwit at doon kami naupo sa tulay kung saan makikita ng aming mga mata ang lawak ng fish pond. Enjoy na enjoy ako sa panghuhuli ng isda hanggang sa mapuno namin ang basket at ito ang aming naging hapunan. Masasabi kong ito na yata ang pinakamasayang weekend na aking naranasan.

Katulad ng dati, pinagsaluhan namin ni Johan ang magdamag ng magkayakap, at habang dinadama ko ang pintig ng kaniyang puso, tamihimik kong binibigkas ang aking hiling na sana ay hindi magbago ang tibok nito para sa akin. Hindi ko alam ang gagawin kung sakaling mawala ang kaisa- isang kaligayahan ko.

Kinabukasan, araw ng linggo at ito na rin ang oras ng pagbalik ko sa aming bahay. Tila nagtapos ang dalawang araw ng masasayang panaginip  at ngayon ay balik reyalidad na muli. Pakiramdam ko ay nagising ako mula sa isang perpektong pagkakatulog na ang laman ng aking isipan ay walang hanggang kaligayahan. Ngunit gayon pa man, taos- puso akong nagpasalamat sa papa ni Johan sa pagtanggap sa akin at siyempre sa kaniyang anak na siyang dahilan kung bakit may ngiti sa aking labi.

Habang inaakyat ang aking gamit sa loob ng sasakyan, may dumating na isang hindi inaasahang bisita. Isa itong magandang babae na pumasok sa bakuran at walang anu- ano’y nagtatakbo patungo sa kinalalagyan ni Johan sabay yakap at halik dito. “Surprise!!!” ang wika ng dalaga at muli itong humalik sa kaniyang labi.

“Elise?!” ang tanging nasabi ni Johan at bakas sa mukha nito ang pagkabigla. “Anong ginagawa mo dito?”

“To visit you. I’ve been longing for you since umalis ka sa city. I don’t know what to do… kaya heto ako ang bumisita sa’yo. Na surprise ka ba? I’m sure miss na miss mo na rin ako,” ang sagot nito na parang tukong nakakapit kay Johan.

Maya- maya ay lumapit sa akin ang dalawa at ipinakilala ako ni Johan sa dalaga. “Si Aldrin kaibigan ko,” ang pagpapakilala nito sa akin. Hindi ko alam kung bakit bigla kong kinalungkot ang pagsasabi nya ng salitang “kaibigan ko” bagamat alam ko naman na higit pa sa kaibigan ang turingan namin.

“Nice to meet you Aldrin. Im Elise, Fiance ako ni Johan at we are planning to get married na next year… sana. Huwag kang mawawala ha? I’m sure ikaw ang best man nitong si Babe. Lagi ka nga niyang ikinukwento sa akin. Mabait na kaibigan ka raw at lagi mo siyang tinutulungan,” ang wika nito sabay beso sa akin.

Halos madurog ang puso ko sa mga pasabog na binitawan ng “kasintahan ni Johan”. Kaya naman halos mangatog ang aking mga tuhod dahil sa sobrang pagkabigla. Tila napunit na parang mga papel ang mga masasayang ala-ala na binuo namin ni Johan kahapon lamang. Ang lahat ng ito ay tila hinipan ng hangin at ngayon ay lumipad na ito kasama ng aking gumuhong kaligayahan. Habang na sa ganoong pag- iisip ako, napatingin ako kay Johan at napansin kong nakayuko lamang ito. Marahil ay wala siyang mukhang maihaharap sa akin. “Are you okay?” ang tanong ni Elise na siya namang nagbalik ng aking ulirat.

“Ah… hehehe! Oo naman! Congrats pala sa inyo in advance. Ang swerte talaga nitong kaibigan ko. Ang galing pumili ng babae. Masaya ko para sa inyo,” ang wika ko habang naka ngiti bagamat sa loob ko ay halos madurog na aking puso sa sobrang sakit. Tila dinikdik ng maso ang aking dibdib kaya’t halos naghuhumiyaw ito sa matinding kirot.

“Ahh… nga pala, mamaya na lamang kita kakausapin Elise. Pumasok ka na muna sa loob ng bahay upang makapag pahinga. Ihahatid ko lang muna itong si Aldrin sa kanila,” wika ni Johan habang inaakay ang babaeng nagpakilalang mapapangasawa niya.

“Ahhh… hindi na ‘tol. Asikasuhin mo na lamang muna ang bisita mo. Magtataxi na lang ako,” ang tugon ko habang isa- isang kinukuha ang aking gamit pababa ng kaniyang sasakyan kaya naman agad na lumapit sa akin si Johan upang pigilin ang aking ginagawa. “Tol please, ihahatid kita at magpapaliwanag ako,” bulong nito.

“Hindi na… ako na lamang mag isa ang uuwi. Kaya ko na ‘to,” ang sagot ko

“Iyon naman pala babe, kaya na niya iyan. Hali ka na sa loob… dali naaa. Marami akong dalang pasalubong para sa iyo,” ang sabi naman ni Elise sabay hatak kay Johan palayo sa akin.

Marahan kong isinukbit ang knapsack sa aking likuran at maisang lumabas ng kanilang tarangkahan. Para akong lasing at wala sa sarili ng mga oras na iyon. Wala akong maramdaman at umiikot ang aking paningin dahil sa kakaibang kirot ng aking dibdib. Hanggang sa loob ng taxi ay kapansin- pansin ang aking pagiging tulala. Halos wala na ako sa ulirat at pakiramdam ko ay namatay ang aking pag- iisip.

Tahimik.

Blanko ang loob ng aking ulo.

Pagdating ko sa bahay, agad akong dinala ng aking mga paa patungo sa aking silid at doon unti- unting bumagsak ang aking katawan sa sahig. Kasabay nito ang biglang pagtulo ng luha sa gilid ng aking mga mata habang marahang gumagapang ang aking kamay patungo sa aking dibdib at marahan ko itong hinimas. “Masakit…” ang tanging salitang lumabas sa aking bibig kasabay nito ang tuluyang pagbugso ng aking emosyon. Tumindi ang mga daloy ng luha sa aking mga mata at narinig sa aking silid ang matinding pag- iyak. Halos mapatid ang ugat sa aking leeg dahil sa tindi ng aking panaghoy at idagdag mo pa ang pagsikip ng aking paghinga. Halos ikamatay ko ang kirot dulot ng matinding pagkabigo.

“Wala akong ginawang masama!!! Nagmahal lamang ako!!!” ang sigaw ko habang nakadakot sa aking dibdib at patuloy pa rin ang aking walang humpay na pag- iyak at paglulupasay.

Gumuho ang lahat ng aking kaligayahan at kasabay nito ang matinding pagkamuhi kay Johan. Niloko na naman niya ako at hindi ko na mabilang sa aking daliri kung pang ilang beses na ito. Lagi na lamang siya ang may kakayahang manakit. Lagi na lamang siya ang may karapatang magpaiyak ng kapwa. Totoo ang ipinakita kong pagmamahal sa kaniya ngunit hindi naman pala ganoon ang turing niya sa akin. Ang pinaka masakit ay ibinigay ko ang lahat sa kanya ngunit ang kapalit nito ay isang kaligayahang huwad.

Buong maghapon akong nakalugmok sa aking silid at halos ikamatay ko na ang matinding sakit na nararamdaman. Wala na rin akong mailuha ngunit patuloy pa rin sa pagsikip ang aking dibdib. Tila walang katapusan ang aking kalungkutan lalo na kapag naiisip kong ginawa lamang akong libangan ni Johan. Ngayon ay kapiling na niya ang totoong kasintahan at ako ay naiwang mag-isa. Parang kahapon lamang ay nabubuhay ako sa isang magandang panaginip ngunit sa isang kisap- mata ay naging bangungot ang lahat. Ito ang nakakatakot sa pagiging masaya dahil paniguradong sisingilin ka ng pagkakataon.

Alas otso ng gabi noong mahimasmasan ako. Kaya nagtungo muna ako sa bakanteng lote upang magpahangin. Pagdating ko doon ay naupo ako sa isang bakal na duyan at marahang inugoy ito gamit ang aking mga paa. Maigi kong pinagmasdan ang paligid habang umiihip ang hangin mula sa katabing bukirin.

Muli na namang gumuhit ang luha sa aking mga mata. Kasabay nito ang isang kantang nagmumula kung saan…

How Did I Fall Inlove With You

Back Street Boys

Remember when we never needed each other

The best of friends like sister and brother

We understood we’d never be alone

Those days are gone; now I want you so much

The night is long and I need your touch

Don’t know what to say

Never meant to feel this way

Don’t wanna be alone tonight

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time

What did I say? What did you do?

How did I fall in love with you?

I hear your voice and I start to tremble

Brings back the child that I resemble

I cannot pretend that we can still be friends

Don’t wanna be alone tonight

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time

What did I say? What did you do?

How did I fall in love with you?

I wanna say this right and it has to be tonight

Just need you to know

I don’t wanna live this life

I don’t wanna say goodbye

With you I wanna spend the rest of my life

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time

What did I say? What did you do?

How did I fall in love with you?

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time?

Everything’s changed, we never knew

How did I fall in love with you?

Habang na sa ganoong pakikinig ako, nakaramdam ako ng kaluskos sa aking likuran. Batid kong may tao dito at hindi nga ako nagkamali. “Tol, galing ako sa inyo ang sabi sa akin ni mama at papa ay dito ka raw nagpunta kaya’t sinundan kita dito. Maaari ba tayong mag- usap?” boses ni Johan kaya agad kong pinunasan ang luha sa aking mukha at agad na humarap sa kaniya. Hindi ko alam kung paano ko ba sisimulan ang pakikipag- usap kung gayong halos ayaw lumabas ng mga katagang nais kong sambitin. Kaya naman hinayaan ko na lamang siyang magsalita at sabihin ang mga bagay na makapag papalubag- loob sa akin.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 11

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo. Ang ano mang pagkakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoong buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang- isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisanin ang pahinang ito. Maraming salamat po”.

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

fb ai_tenshi@rocketmail.com

 

Chapter 11

 

 

“Maaari ba tayong mag usap ‘tol?” bungad na tanong ni Johan habang lumalapit sa aking harapan. “Ano naman ang pag- uusapan natin? ‘Yong kasal mo?” sarcastic kong tanong.

“‘Tol please, hayaan mo muna akong magpaliwanag. Ang hinihiling ko lang ay pakinggan mo ako”.

“‘Yon lang pala eh! Sige go ahead!” ang tugon ko at muli akong naupo sa duyan habang nakaharap sa kaniya.

Bago tuluyang magsalita ay nagbitiw muna ito ng isang malalim na buntong hininga. “Tatlong taon na kaming magkasintahan ni Elise. Schoolmate ko siya doon sa university na pinapasukan ko noong nag- aaral ako ng kolehiyo. At dahil nga nagloko ako ng todo ay pinahinto ako ni papa ng pag- aaral sapagkat sayang lamang daw ang binabayarang matrikula dahil puro bagsak na grado ang kadalasan kong inuuwi. Iyon ang dahilan kaya’t nagkahiwalay kami ni Elise. Umuwi ako dito sa probinsya at nawalan kami ng komunikasyon hanggang sa inakala ko ay tapos na ang lahat sa amin. Ilang buwan na rin ang lumipas at tuluyan ko na rin siyang nakalimutan kaya hindi ko rin inaasahan na susundan nya ako dito”.

“Ahhh… ‘ayon naman pala. Sinundan ka niya dito edi happy together na kayo! Congrats Escaler!” ang tugon ko sabay balikwas ng tayo. “‘Wag na tayo magkita pa. Sana ay ito na ang huling beses na makikita ko ang mukha mo”.

“Teka tol, bakit ka ba nag kakaganyan eh wala naman tayong relasyon?! Sinabihan ba kita ng “I Love You?! Ha?!” ang sigaw nito habang hinahabol ako sa paglalakad.

Tila sinapak ako ng isang daang beses sa mga salitang kanyang binitiwan. Iyon na yata ang pinakamasakit na salitang narinig ko mula sa kaniya. “Hahaha… oo nga pala Johan, WALA TAYONG RELASYON. So anong tawag mo sa ginagawa natin?!”

“Bakit ka ba nagkakaganyan? Nag enjoy naman tayo, hindi ba? Naging masaya ka naman sa akin, ‘di ba? kaya bakit kung umasta ka ay parang kasintahan kita?”

Muli na namang nadurog ang aking puso sa kaniyang sinabi. Kung sabagay una pa lang naman ay hindi ko na alam kung anong tawag sa mga bagay na ginagawa namin. “Para saan ‘yong mga halikan, yakapan at pagtatalik natin? Lahat ng iyon ay dala lamang ng matinding pagnanasa? Para saan ‘yong mga masasayang araw na pinagsamahan natin? Naglibang ka lang ba doon?! Saan ba ako lulugar sa buhay mo? Putangna naman!!” hindi ko na napigil ang aking pag- iyak.

“Kasalanan ko ito ‘tol. Hindi ko nilinaw kung ano ba tayo. Patawad kung nasasaktan kita ngayon ngunit maaari naman nating ituloy ang bagay na nasimulan natin. Ayusin natin ito please. Mahalaga ka sa akin,” sabi nito habang bakas sa kaniyang mukha ang labis na pagsisisi.

“Umuwi ka na at puntahan ang kasintahan mo. Huwag mo akong isipin dahil ayos lang ako. Hindi ko na nanaisin pang ibalik ang mga bagay na mayroon tayo kahapon dahil pagod na akong maging tanga. At higit sa lahat ay pagod na akong unawain ka ng paulit- ulit. Aalis na ako at huwag ka nang susunod pa sa akin. Okay na ‘yon! Malaki na ang kikitain ng katangahan kong ito!” ang sagot ko at muli akong lumakad palayo sa kaniya nang bigla niyang hablutin ang aking braso at hawakan ang aking mukha. Labis kong ikinagulat ng sunggaban nito ng halik sa aking bibig.

Halos mapatid ang aking paghinga habang nakasugpong ang kaniyang labi sa aking mga nguso. Sinubukan kong itulak ang kaniyang dibdib ngunit bigo akong maka kalas sa kaniyang pagkakayakap. Ramdam na ramdam ko ang paggalugad ng kanyang dila sa loob ng aking bibig dahilan para pansamantalang huminto ang aking paligid.

Tahimik.

Halos ilang minuto rin akong na pasailalim ng kaniyang kapangyarihan hanggang sa unti- unting magbalik ang aking katinuan kaya naman malakas kong itinulak ito palayo sa akin. “Tamaaaa na! Tamaaa naaaaa!!Itigil na natin ang KALIBUGANG ITO!!! HUWAG MO NA AKONG GAMITIN PAKIUSAP LANG!!! Tama na! Lalo lamang akong nasasaktan kapag naiisip ko lahat ng katangahan ko. Pinilit kong lawakan ang aking pag- iisip upang unawain ka dahil alam kong kailangan mo ng isang taong gagabay at magtatama sa mga pagkakamali mo. Lahat ng paniniwala ko ay isinang tabi ko dahil sa pagaakala na ang isang katulad mo ay maaari kong mapagbago. PERO MALI PALA AKO! Dahil pati ako ay pinaglaruan mo!”

“Patawad ‘tol. Tama na please. Ayusin natin ito,” ang sabi nito habang pilit akong niyayakap.

“Huwag kang lalapit sa akin!! Diyan ka lang!! May kasintahan ka pala ngunit bakit hinayaan mo akong mahulog sa iyo? Buong buhay ko ay inilaan ko sa pag- aalaga ng PUSO mo ngunit hindi ko napapansin na nagdurugo na pala itong sa akin. Ang pakiramdam ko ay isinama mo ako sa pinakamataas at pinakamatayog na tore ng iyong kaligayahan at pagkatapos ay inihulog mo ako mula sa itaas. At alam mo ba ang pinakamasakit na parte ng aking pagkakahulog? Iyon ay pagdating ko sa lupa ay buhay pa rin ako, lasag nga lang ang buto at sabog ang ulo. Sana ay hindi ko nalang nadama ito! Sana ay hindi nalang kita nakilala!!” ang patuloy kong pag- iyak.

Natahimik si Johan at hindi na ito naka imik pa.

“Kanina ay paulit- ulit kong inuuntog ang sarili ko dahil hindi ko alam kung paano ba ako umibig sa isang katulad mo. Kaya pala WALANG I LOVE YOU dahil WALANG TAYO.  At ang lahat ng ito ay pawang kagaguhan mo lang. Binabati kita Johan! Congratulations!! Sana ay nagenjoy ka sa maigsi nating palabras,” wika ko sabay talikod.

“Sa gaguhan kasi tayo nagsimula. Kaya sa gaguhan din tayo nagtapos,” ito ang mga huling katagang binitiwan ko sa kaniyang harapan at muli kong tinahak ang daan palayo sa kanyang kinalalagyan.

Ito na yata ang pinakamalungkot na gabi sa aking buhay. Halos lumabas ang aking puso sa tindi ng pagkabog nito. Hindi ko na rin maalala ang mga eksaktong kataga na binitiwan ko sa harap ni Johan ngunit ang mabigat na pakiramdam ay nanatili pa rin sa aking dibdib. Tila walang humpay ang pagtulo ng luha sa aking mga mata hanggang sa natagpuan ko na lamang ang aking sarili na nakaupo sa labas ng aming tarangkahan katabi ang limang bote ng alak. Ito lamang ang tanging naging karamay ko sa aking pagkabigo.

Makalipas ang pinaka mahabang gabi ng aking buhay. Ipinilit kong ibalik sa normal ang lahat. Masaya ako kapag kaharap ang ibang tao ngunit kapag mag- isa naman ay binabalot ako ng matinding lungkot. Ito ang hirap sa pagkukunwari at pagtatago ng sakit na nararamdaman sa iyong sarili bagamat sa aking palagay ay makabubuti narin ito dahil hindi rin naman nila mauunawaan ang sanhi ng aking kalungkutan.

Maging sa aking mga magulang ay pilit ko itong itinatago pero may mga pagkakataon pa rin na nararamdaman nila na malungkot ako. Katulad na lamang kagabi habang kumakain ng hapunan. Biglang naitanong ni mama si Johan dahil hindi na daw niya ito na nakikita rito sa bahay kaya naman napayuko na lamang ako dahil hindi ko alam ang isasagot. Alangan naman sabihin ko na naghiwalay na kami? Buti na lamang at agad inilihis ni papa ang usapan at nagkatinginan na lamang sila ni mama na parang sinasabing “Huwag iyon ang pag- usapan natin”.

Sa bawat oras na lumilipas, laging sumasagi sa aking isipan ang mga masasayang araw na pinagdaanan namin ni Johan. Ang mga yakap at halik na aming pinagsaluhan ay nararamdaman ko pa rin sa aking balat. Kahit alam kong wala na ito, ang pakiramdaman ko ay nandito lamang siya sa paligid dahil ang bawat sulok ng aming tahanan ay nagpapaalala sa akin ng aming matamis na pinagsamahan. Parang kahapon lamang ay kasama ko pa siya. Kaibahan ngayon na kahit ang anino niya ay hindi ko na rin matanaw.

Nagbalik tuloy sa aking alaala ang mga eksena noong  unang pagtatagpo namin. Naglalakad lamang ako noon pauwi ng biglang huminto ang isang lumang motor sa aking harapan at tinutukan ako ng patalim ng lalaking nakasakay dito “Hoy kupal, ibigay mo sa akin ‘yang gamit mo kung hindi ay ibabaon ko itong patalim sa lalamunam mo!”

 

Ibayong takot naman ang lumukob sa aking pag katao kaya minabuti kong ibigay na lamang ang aking gamit “Ayan ang gamit ko. Maaari mo nang kuhanin ngunit huwag lang akong sasaktan”.

 

“Mabuti! Masunurin ka naman pala!” ang wika nito at muling sumakay ng kaniyang motor.

 

“Tekaa … Pwedeng patext muna? O kaya kahit baryang pamasahe lang bigyan mo ‘ko!” ang habol ko.

 

Huminto ang motor at binuksan ng lalaki ang aking bag, kumuha ito ng baryang bente pesos at inihagis sa akin “Ayan! pwede na iyan!”

 

“Teka may facebook ka ba? Email? Anong email address mo! Tekaaaa hoy yung cellphone ko kakabili lang niyan!!” ang sigaw ko habang hinahabol ang motor ngunit hindi ko na ito naabutan pa. Mabuti na lamang dahil may CCTV sa mga poste kaya madaling matunton ang kanyang pinagtataguan.

 

“Ikaw na naman?” ang tanong ni Chief habang pinapasok sa loob ng presinto ang lalaking nang hold- up sa akin.

 

Nakangisi lamang ito at parang natatawa pa “Surprise!!” ang sabi niya habang kinakabitan ng posas sa likuran.

 

“Hindi ba’t galing ka lamang dito noong nakaraang araw? Bakit nandito ka na naman? Ka pipiyansa mo lang ah?” tanong naman isang pulis.

 

Tawa lamang ang isinagot nito habang nakatingin sa akin. Ito ang unang beses na nasilayan ko ang kaniyang napakagwapong mukha. Para itong isang inosenteng anghel na ibinagsak sa lupa kaya heto ang naging resulta isang “Gwapong Gago.” Noong mga oras na iyon ay palihim akong tumitingin sa kaniya habang nakahawak ito sa magkabilang rehas sa loob ng kulungan na parang isang kawawang tupa.

Muli na namang tumulo ang luha sa aking mga mata noong sumagi sa aking alala ang lahat ng ito. Lalo ko lamang namiss si Johan. Ngunit alam ko na kahit anong gawin ko ay hindi na maaaring ibalik ang mga pangyayaring nakalipas na. Kaya hahayaan ko lamang na ang oras mismo ang mag hilom ng aking mga sugat dulot na masamang bangungot ng nakaraan.

Itituloy…

Ang Gwapong Gago Part 12

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

 

Chapter 12

 

Sa pagdaan ng mga araw, pinilit kong ibalik sa ayos ang aking buhay. Sumabay ako sa agos ng oras hanggang sa unti- unting mabura ang lungkot na aking nadarama. Namamasyal ako sa iba’t ibang lugar kasama ang aking mga kabarkada, namimili ng mga bagong damit at gamit o kadalasan naman ay isinusubsob ko ang aking sarili sa pag- aaral hanggang sa lumipas ang buong maghapon. Paulit- ulit lamang ang aking buhay. Para lang itong isang pelikula na walang sawang pinipindot ang playback button.

Lahat ay ginawa ko upang makatakas sa anino ni Johan ngunit talaga yatang mapanuya ang panahon dahil pilit pa rin akong minumulto ng nakaraan. Isang araw habang naglalakad ako patungo sa parking lot ay hindi inaasahan mag krus ang landas namin ng kasintahan ni Johan na si Elise. Hindi ko na sana ito papansinin at magpapanggap na lamang ako na hindi ko ito kilala ngunit siya mismo ang lumapit sa akin upang kausapin ako. “Bakit hindi ka na yata sumasama sa boyfriend ko? Nagaway ba kayo?” ang tanong nito.

“Ah… hindi naman. Naging busy lamang ako kaya’t hindi ako madalas nakakalabas”.

“Oh really? Naging busy ka ba talaga o baka naman mayroon kayong ibang agenda ng boyfriend ko?”

“Ano bang sinasabi mo? Saka bakit nagkakaganyan ka? Ano bang ginawa ko?”

“Ang akala mo ba hindi ko alam ang sikreto nyo ng boyfriend ko? Nakita ko kayo na nag- aaway sa bakanteng lote at rinig na rinig ko ang lahat ng pinag-usapan niyo. Hindi ako makapaniwala na ang katulad mo ay isa palang malansang isda. Pero infairness hindi halata ha? Anong pinakain mo sa kasintahan ko para patulan ka niya? I’m sure hindi bakla si Johan at kung mayroon mang binabae sa inyo malamang ay IKAW iyon!” ang pang- iinsulto nito.

Halos pigain ko ang aking sariling kamay sa tindi ng panggigigil kay Elise “Hindi ako pumapatol sa babae kaya kung maaari ay umalis ka na sa aking daraanan,” pinilit ko pa ring ikalma ang aking sarili.

“Bakit naman ako aalis? Ayaw mo bang marinig ang katotohanang ginawa ka lamang parausahan ni Johan? Ewan ko ba naman kasi sa kasintahan ko kung bakit mabilis maawa sa mga taong naghahabol sa kaniya,” pagtataray pa nito.

Natahimik ako.

Kung sabagay ay totoo naman ang sinasabi niya. Ginamit lamang ako ni Johan.

“Maaaring ginamit nga lang ako ni Johan, ngunit tinitiyak ko sa iyo na nagtira ako ng kaunting respeto sa sarili ko. Kapag iniiwan ako ay hindi ako bumabalik pa. Hindi katulad mo na inawan na kung saan mang lupalop ngunit bumabalik pa rin. Bantayan mong mabuti ang boyfriend mo lalo na ngayong alam mo nang hindi lamang siya sa babae pumapatol kundi maging sa lalaki rin. Nakakahiya naman siguro kung isang lalaki pa ang makakatalo sa iyo. Iyon lamang ang masasabi ko kaya kung maaari ay umalis ka na sa aking daraanan”.

“Tama iyan! magtira ka ng respeto sa sarili mo kaya kung maaari ay huwag ka nang makikipagkita pa kay Johan. Bigyan mo siya ng ordinaryong buhay at hayaan mo kaming bumuo ng aming sariling pamilya. Ako ang may kakayahang mag paligaya sa kaniya dahil BABAE AKO at mabibigyan ko siya ng mga anak at mas madali kong mapupunan ang kaniyang mga pangangailangan. Ito ang mga bagay na hindi mo kayang ibigay,” ang sabi nito sabay alis sa aking harapan.

Na sa ganoong posisyon kami ng biglang dumating si Johan bitbit ang kanilang mga pinamili. Tila ikinabigla niya na makita akong kausap ang kaniyang kasintahan. Wala rin naman akong nagawa kundi tumalikod na lamang at ituloy ang aking paglalakad palayo sa kanila. Gustuhin ko mang lumingon pabalik ay hindi ko ito magawa dahil alam kong ibayong sakit lamang ang mararamdaman kapag nakita ko silang magkasama. Masakit ang mga pang- iinsultong binitiwan ni Elise sa aking harapan, ngunit alam kong may katotohanan naman ito.  Hindi ako babae upang piliin ni Johan dahil hindi ko kayang ibigay ang kaniyang mga pangangailangan. At marahil ay tama rin siya na huwag na akong magpakita pa dahil makakagulo lamang ako sa sitwasyon. Hindi sa lahat ng oras ay kailangang lumaban. Sadyang may mga pagkakataon sa ating mga buhay na ang kailangan mo ay sumuko, magtago at magpalakas upang kapag dumating muli ang malaking pagsubok sa iyong buhay ay hindi kana muling aatras pa.

Muli na naman akong binalot ng lungkot dahil sa pangyayaring iyon. Wala akong nagawa sa pang- iinsulto ni Elise sa akin. Pakiramdam ko tuloy ay lalo lamang akong naging talunan.  Masakit isipin ang katotohanan na hindi ko kayang tapatan ang pagmamahal at pagaalaga ng isang tunay na babae dahil maraming bagay na mayroon sila na wala ako. At sa parte naman ni Johan, kitang- kita ko naman sa kaniyang mukha kanina na masaya na siya at kontento sa kanyang buhay kahit wala ako. Kaya naman hindi niya masabi ang salitang “I love you” o “Mahal kita” sa aking harapan iyon ay dahil mayroon siyang naiwan sa malayong lugar. Sa makatuwid isa lamang akong panapal sa butas na kaniyang ginawa.

Inaamin ko na malaki ang galit ko kay Johan dahil sa kaniyang ginawang pananakit sa akin ngunit mas nangingibabaw ang pagkagalit ko sa aking sarili dahil hinayaan ko siyang saktan ako. Kaya ngayon siya ay lumutang sa kaligayahan habang ako naman ay bumabagsak dahil sa kalungkutan. At iyon na nga, dito na nagtatapos ang aming munting palabas. At masasabi kong isa siyang magaling na aktor dahil napaniwala niya ako sa kaniyang wagas na pagganap bilang kapareha ko.

Tahimik.

Habang na sa ganoong pag- iisip ako ay unti- unting nabuo ang desisyon sa aking isipan na umalis muna at magtungo sa lugar na malayo sa mga bagay na nakapag papaalala sa akin ng lahat.

Kaya naman kinabukasan, agad kong inihanda ang aking mga gamit dahil nagpasya ako na doon muna magbakasyon ng mga ilang linggo sa Bacolod. Taga doon kasi si mama at ang aking mga lolo at lola kaya naman tuwing sasapit ang summer ay akmang- akma ang beach para makapag relax. At isa rin ito sa nakikita kong paraan upang makalimot pansamantala mula sa matinding sakit at pagkabigo.

Sakay ang bus tinahak ko ang daan patungo sa daungan ng barko na magdadala sa akin sa Bacolod. Habang palayo ng palayo ang sasakyan sa aming lungsod ay tila lumuluwag din ang aking paghinga dahil pakiramdam ko ay naiiwan ang lahat ng mga masasamang alala sa lugar kung saan ito naganap. Makalipas ang ilang minuto ay tuluyan na akong nakalagpas sa aming lugar kaya naman napangiti na lamang ako habang pinagmamasdan ang magagandang tanawin sa bintana ng bus na aking sinasakyan.

Kinuha ko ang aking cellphone at inilagay ang earphone sa aking magkabilang tenga.

How Did I Fall Inlove With You

Back Street Boys

Remember when we never needed each other

The best of friends like sister and brother

We understood we’d never be alone

Those days are gone; now I want you so much

The night is long and I need your touch

Don’t know what to say

Never meant to feel this way

Don’t wanna be alone tonight

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time

What did I say? What did you do?

How did I fall in love with you?

I hear your voice and I start to tremble

Brings back the child that I resemble

I cannot pretend that we can still be friends

Don’t wanna be alone tonight

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time

What did I say? What did you do?

How did I fall in love with you?

I wanna say this right and it has to be tonight

Just need you to know

I don’t wanna live this life

I don’t wanna say goodbye

With you I wanna spend the rest of my life

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time

What did I say? What did you do?

How did I fall in love with you?

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time?

Everything’s changed, we never knew

How did I fall in love with you?

Alas otso ng gabi noong makarating ako sa aking destinasyon at agad naman akong sinalubong nila lolo at lola maging ang mga pinsan ko ay sabik din na makita ako. Pagbaba ko pa lamang ng sasakyan ay naamoy ko na malamig na simoy ng hangin na nagmumula sa karagatan. Malipayon nga pag-abot apo ko. Dali na di kay nagpaluto ko to sang mga manamit nga pagkaon para sa imo!

(“Maligayang pagdating apo ko. Halika at nagpahanda ako ng masarap na pagkain para sa iyo!”)

wika ni Lolo at ginawaran ako nito ng isang mahigpit na yakap.

“Salamat, Lo. May mga ginhatag di gali si Mama nga pasalubong para sa inyo tanan. Malipay gid kamo sini”

(“Salamat po lolo. Nga po pala maraming pinabibigay na pasalubong sina mama at papa sa inyo. Paniguradong matutuwa po kayo.”)

May kaya sa buhay sina lolo at lola dahil lahat ng kanilang mga anak ay matagumpay na sa kani-kanilang landas na pinili kabilang na doon si mama na ngayon ay manager sa isang kompanya. Minsan lamang sa isang taon kung magbakasyon ako dito at kung minsan ay wala pa dahil na rin sa sobrang layo at pagiging mainipin ko. Ngunit iba na ngayon dahil paniguradong magugustuhan ko ang katahimikan at kapayapaan ng lugar na ito.

Bakas na bakas sa mukha nila lolo at lola ang labis na galak noong makita nila ako at siyempre ganoon din ang aking mga pinsan na sobrang dalang kong makasama kaya naman pansamantalang nawala ang bakas ng kalungkutan sa aking pagkatao. Noong hapon ding iyon ay naghanda sila ng kaunting salo- salo sa loob ng bakuran. Inuman at kantahan ang isinalubong nila sa aking pagdating.

Ngayon ko lamang naranasang ituring na espeyal ng mga tao sa aking paligid. Pakiramdam ko tuloy ay isa akong importanteng tao bagamat pare-pareho lang naman kaming mga apo. “Apo, kaon ka gid sang maayo, ha? Kabalo gid ko nga kalayo sang ginhalinan mo bag-o ka mag abot diri.”  

(“Apo kumain kang mabuti, alam kong malayo ang nilakbay mo upang makarating dito”.)

“Salamat gid, La. Mas manami kag matawhay diri kumpara didto sa lugar namon”

(“Salamat po lola. Mas maganda at tahimik po pala dito sa lugar niyo kaysa doon sa aking pinangalingan”.)

“Oo apo. Amo ini ang lugar nga malapit sa kinaiyahan. Nadumduman ko pa sang sadto sang nagbisita diri ang imo nga iloy nga halos indi na to siya magbalik sa siyudad. Kag ambot na lang da sa imo nga amay kung nga-a gusto niya gid nga didto kamo mag puyo kag indi diri”

(“Oo naman apo. Ito ang lugar na malapit sa kalikasan. Naalala ko tuloy ang iyong ina tuwing bumibisita siya dito ay halos ayaw na niyang umuwi pa sa Siyudad. Ewan ko ba naman sa iyong ama kung bakit doon pa kayo tumira at hindi na lamang dito.”)

 

 

“Indi na da La magkusmod. Kabalo ka naman nga didto ang negosyo ni papa kag mama. Nagpanaad man to sila nga magkadto diri kon indi na sila sako“

(“Lola, ‘wag na kayong magtampo. Alam niyo naman na doon naka base ang negosyo ni papa at mama. Nangako naman sila na dadalawa kapag maluwag na ang kanilang oras“)

“Sa tuod lang nagakurusmuron na gid ko sa ila. Mayo lang gid kay nagkadto ka diri”

(“Nag tatampo na talaga ako, mabuti na lamang dahil dinalaw mo ako dito,”)

ang wika ni lola at niyakap ako nito ng mahigpit.

Noong gabi ding iyon, nagsimula ang kasiyahan sa bakuran ng kanilang tahanan. Nandito lahat ng aking mga pinsan kaya naman agad kong pinaunlakan ang kanilang nais na inuman. Magkakaharap kami isang malaking lamesa habang umiikot ang isang basong pantagay. At dahil nga ako ang dayo sa kanilang lugar, ako mismo ang nagadjust at sa paggamit ng lengwahe. “Tol, kamusta man to ang siyudad. Siguro damo to sexy kag gwapa nga mga uyab ay?”

(“Tol, kumusta naman doon sa siyudad? Siguro ay maraming magaganda at nagsesexihang babae doon, hano?”)

tanong ni Emil na aking pinsan.

“Oo eh. Damo gid didto gwapa labi nag id sa amon nga subdivision. Indi ka lang magkabalaka kay dal-on ta kamo to para magbakasyon

”(“Oo naman. Marami talagang magaganda doon lalo na sa aming subdivision. Hayaan niyo minsan ay isasama ko kayo doon upang makapag bakasyon,”)

sagot ko naman habang tumatagay.

“Siguro damo ka na didto nga nangin uyab? Sa kagwapuhon mo pa lang daan, laban-laban nga gina hibi-an ka sang mga babahi

”(“Siguro marami ka nang naging kasintahan doon? Sa gandang lalaki mong iyan malamang ay iniiyakan ka ng mga babae. Hahaha,”)

dagdag pa nya.

 

“Haha. Indi gid man ah. Mahuluya-on man ko kag pag eskwela ang akon gina una. Damo man ko gusto nga mga babahi didto ugaling indi ko nila type. Hahaha”

(“Haha, hindi naman. Mahiyain din kasi ako at naka tuon lamang ako sa pag aaral. Marami akong babaeng nagugustuhan ngunit hindi naman nila ako type. Hahaha,”)

biro ko lang at nag tawanan ang lahat.

“Pre… kabalo bala kamo nga nami ni tingog ni kas-a ko? Singer ni sa ila nga buluthu-an”

(“Mga pare, alam niyo ba na maganda ang boses nitong si Insan kapag kumakanta? Singer to sa paaralan nila”)

pagyayabang ni Emil habang inaabot sa akin ang mikropono.

Naghiyawan ang barkada nya at sumigaw ng “sample sample sample!!”

Wala naman akong nagawa kundi kunin ang mikropono at pumili ng kanta sa song book. Hindi naman sa pagmamayabang ngunit madalas din akong laman ng mga singing contest. Ito lang kasi ang tanging talento na mayroon ako dahil kadalasan ay mag- isa lamang ako sa aking silid kapiling aking lumang gitara. Pumili ako ng kanta na nababagay sa timbre ng aking boses at inenter ko ito sa videoke.

Thinking Out Loud

Ed Sheeran

When your legs don’t work like they used to before

And I can’t sweep you off of your feet

Will your mouth still remember the taste of my love

Will your eyes still smile from your cheeks

And darling I will be loving you ’til we’re 70

And baby my heart could still fall as hard at 23

And I’m thinking ’bout how people fall in love in mysterious ways

Maybe just the touch of a hand

Oh me I fall in love with you every single day

And I just wanna tell you I am

So honey now

Take me into your loving arms

Kiss me under the light of a thousand stars

Place your head on my beating heart

I’m thinking out loud

Maybe we found love right where we are

When my hair’s all but gone and my memory fades

And the crowds don’t remember my name

When my hands don’t play the strings the same way, mm

I know you will still love me the same

’Cause honey your soul can never grow old, it’s evergreen

Baby your smile’s forever in my mind and memory

I’m thinking ’bout how people fall in love in mysterious ways

Maybe it’s all part of a plan

I’ll just keep on making the same mistakes

Hoping that you’ll understand

But baby now

Take me into your loving arms

Kiss me under the light of a thousand stars

Place your head on my beating heart

I’m thinking out loud

That maybe we found love right where we are, oh

(Ah la la, la la la, la la la, la la la la)

So baby now

Take me into your loving arms

Kiss me under the light of a thousand stars

Oh darling, place your head on my beating heart

I’m thinking out loud

That maybe we found love right where we are

Oh maybe we found love right where we are

And we found love right where we are

Isang masigabong palakpakan ang isinukli sa aking mga nga nakikinig ng aking awitin. Kaboses ko daw pala talaga ang orihinal na kumanta ng awiting iyon kaya naman muli silang nagrequest ng isa pang awitin na akin namang ikinatuwa dahil nagustuhan nila ang aking boses.

Muli kong hinawakan ang mikropono at kumanta ng isang awitin na madalas kong inaawit sa mga program ng campus at sa aming subdivision.

All of the Stars

Ed Sheeran

It’s just another night

And I’m staring at the moon

I saw a shooting star

And thought of you

I sang a lullaby

By the waterside and knew

If you were here,

I’d sing to you

You’re on the other side

As the skyline splits in two

I’m miles away from seeing you

I can see the stars

From America

I wonder, do you see them, too?

So open your eyes and see

The way our horizons meet

And all of the lights will lead

Into the night with me

And I know these scars will bleed

But both of our hearts believe

All of these stars will guide us home

I can hear your heart

On the radio beat

They’re playing ‘Chasing Cars’

And I thought of us

Back to the time,

You were lying next to me

I looked across and fell in love

So I took your hand

Back through lamp lit streets I knew

Everything led back to you

So can you see the stars?

Over Amsterdam

You’re the song my heart is

Beating to

So open your eyes and see

The way our horizons meet

And all of the lights will lead

Into the night with me

And I know these scars will bleed

But both of our hearts believe

All of these stars will guide us home

And, oh, I know

And oh, I know, oh

I can see the stars

From America

Nagpalakpakan ang mga nakikinig at lahat sila ay humanga sa aking pag- awit. Siyempre ay tuwang- tuwa naman ako dahil pansamantala kong nalimutan lahat ng negatibong bagay na gumugulo sa aking isipan. Alam kong sa paglipas ng mga araw ay unti- unti ring mawawala sa aking isipan ang pangalang Johan Escaler at pagdumating ang araw na iyon ay handa na akong buksan ang aking puso para sa panibagong yugto ng pagmamahal.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 13

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

Fb: ai_tenshi@rocketmail.com

 

 

Chapter 13

Kinabukasan, maaga kaming gumising upang ihanda ang aming dadalhin patungo sa beach. Hindi ko maitago ang labis na excitement habang isinisilid ko sa knapsack ang aking mga damit. Mukhang heto na ang rebound sa lahat ng kalungkutang pinagdaanan ko noong mga nakakalipas na araw. “Al, panaog na dira kay malakat na kita” (

“Al bumaba ka na dito dahil aalis na tayo,”)

pagtawag ni lolo.

“Ara na Lo! Dali lang gid!!!”

(“Nandyan na po! Sandali lang!!!”)

sigaw ko naman at dali- dali kong isinukbit ang aking knapsack.

Dalawang van ang aming sinasakyan patungo sa beach. Kasama ko sina lolo at lola sa unang sasakyan at sa kabila naman ay nandoon ang aking mga pinsan at ang kani- kanilang mga kabarkada. Sayang lamang dahil wala si Johan sa aking tabi, sana ay magkahawak- kamay kami ngayon habang tinatahak ang daan patungo sa paraiso. Waaaaaaaahhh! ERASE ERASE! Huwag niyo nang pansinin ang mga nasabi ko dahil dala lamang ito nang matinding inggit. Hehe.

“Aldrin may ara ka na nobya didto sa siyudad?” (“

Aldrin, mayroon ka na bang kasintahan doon sa inyong siyudad?“)

tanong ni lolo dahilan para masamid ako.

“Ah… eh… wala, Lo. Subong, pag eskwela anay ang akon gina una

” (“Ah… eh…. wala pa po lolo. Sa ngayon ay nakatuon lamang ako sa aking pag- aaral,”)

sagot ko naman sabay bitiw ng isang matamis na ngiti.

“Amo gali? Dasiga bala pageskwela mo para kapangasawa ka na. Gusto ko na gid makita ang imo mangin bata sa ulihi. Laptaha imo nga rasa kay kagwapo sa imo.” (

“Ganoon ba?Apurahin mo ang pag- aaral mo upang makapag asawa ka na. Gusto kong makita ang iyong magiging mga anak. Ikalat ang iyong lahi dahil napaka gandang lalaki mo,

“)sabi naman ni Lolo dahilan para mapakunot na ang aking noo.

“Lolo pwedeng tagalog na lang? Pakiramdam ko po kasi ay nagbuhol na ang dila ko. Nag nonosebleed na po ako kagabi pa,” ang wika ko sabay tawa ng malakas. Hindi naman kasi ako ganoon kagaling sa salitang “hiligaynon” dahil kadalasan ay si mama lamang ang nagtuturo sa akin nito. Si papa naman ay purong tagalog lamang ang alam kaya’t paniguradong hindi rin siya makakarelate.

Nagtawanan sina lolo at lola. “Ikaw naman kasi Hernan, alam mo naman na hindi lumaki dito ang apo mo ay apura pa ang kausap mo ng salita natin. Mabuti na lang at kahit papaano ay nakakasagot iyan kapag tinatanong mo,” wika naman ni Lola at muli itong tumawa.

“Oh siya, tagalog na lamang. Ang ibig kong sabihin sa iyo apo, sana ay makapag- asawa kana kaagad upang maikalat mo ang lahi mo. Sayang ang gandang lalaki mo kung hindi ka mambubuntis kaagad. Sa lahat pa naman ng aking apo ay ikaw ang pinaka kamukha ko,” ang sabi ni lolo sabay tawa ng malakas.

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko kay lolo noong mga oras na iyon kaya minabuti kong makitawa na lamang din. Alangan namang sabihin ko na mayroon akong lalaking minahal at kakahiwalay lamang namin. Mahirap na dahil baka sa halip na sa beach ang punta namin ay magtuloy kami sa ospital dahil inatake sila sa puso sa aking sinabi.

Alas 10 ng umaga noong makarating kami resort at ako na rin ang pumili ng isang malaking cottage upang doon ay mag sama- sama kami. Naalala ko kasi noong nakaraang taon, dalawang magkahiway na kubo ang inupahan ni lolo dahil hindi kami nagkasya sa isa. Habang abala ako sa pakikipag kwentuhan sa aking mga kamag- anak. Ipinakilala naman ako ni Emil sa kaniyang mga kabarkada at sila ang aking naging bagong mga kaibigan. Hindi naman kasi ako ganoon kasuplado dahil madalas ay nakangiti ako sa aking mga nakakasalubong. “Ini gali si Aldrin, Kas-a ko ni! Gwapo ay? Pareho hitsura kay Alden Richards!!!”

(“Ito si Aldrin, pinsan ko to! Ang gwapo, hano? Kahawig ni Alden Richards!!!”)

pagyayabang ni Emil habang nakaakbay sa akin dahilan para matawa ako.

Isa- isang ipinakilala ni Emil ang kaniyang mga kaibigan ngunit ang isang tumatak sa akin ay si Rick dahil lagi itong nakangiti at siya ang pinaka komedyante ng grupo. Nasa 5”7’ din ang taas nito, maputi at makinis ang kaniyang balat, singkit na parang isang intsik ang kaniyang mukha. Ang katawan ay hindi payat at hindi rin naman mataba sakto lamang ito sa kanyang taas. At bukod pa roon ay kapansin- pansin ang kaniyang mga ngiping sungki ngunit ito ang nagpapaganda sa kanyang ngiti.

Masayang kausap si Rick at kahit kailan ay hindi ito nawawalan ng ibibida. Siya lamang ang pinaka madalas kong makausap bukod sa aking pinsan na si Emil kaya naman agad na gumaan ang loob ko sa kaniya. Hindi kasi kami nagkakalayo ng edad at maging ang aming mga kursong kinukuha. Ako ay kumukuha ng computer science samantalang siya naman ay computer engineering.

At dahil nagkaroon ako ng mga bagong kaibigan, mas lalo pa akong nagenjoy sa aking bakasyon. Naglaro kami ng volleyball, habulan at pati ang pag akay sa motor boat ay hindi rin namin pinalagpas. Iyon nga lang, habang tumataas ang sikat ng araw ay tumaas din ang level ng pangungulit sa akin ni Rick. Nandiyan ‘yong bigla na lamang niyang nanakawin ang tsinelas na suot ko o kaya ay hahatakin ang paa ko habang naka lubog sa dagat. Pero gayon pa man ay nageenjoy ng labis sa kaniyang ginagawa dahil kahit paano ay totoong tumatawa ako at hindi nagkukunwari.

Alas sinko ng hapon noong mapansin kong humupa na ang saya ng lahat kaya naman nagpasya muna akong maglakad- lakad sa tabing dagat. Mas maganda kasi ang tanawin dito lalo kung papalubog ang araw. At habang naglalakad ako ay ramdam na ramdam ko ang lakas ng malamig na hangin na dumadampi sa aking hubad na katawan isama mo pa ang nagyeyelong hampas ng alon sa aking mga paa na siyang nagbibigay sa akin ng ibayong ginaw.

Ilang minuto rin akong palakad- lakad sa dalampasigan hanggang sa tuluyan akong makaramdam ng pagod kaya’t minabuti kong umupo na lamang sa ilalim ng puno sa ‘di kalayuan. Habang na sa ganoong pagkakaupo ako, marahan kong inikot ang aking paningin sa punong aking sinisilungan. Doon ay napansin kong kasisibol pa lamang ng bagong dahon at bulaklak nito. Tila namangha ako sa aking nakita dahil sa kabila ng katandaan ng punong ito ay nagawa pa rin niyang pagsibulin ang mga bagong dahon sa kaniyang lumang sanga. Napangiti ako sa aking nakita dahil ngayon ko lamang napagtanto na ang lahat ng mga bagay sa mundo ay may kani- kaniyang paraan upang buuin ang kanilang sarili. Katulad ng punong ito, sa kabila ng katandaan ay nagagawa pa rin niyang ayusin ang kaniyang mga sirang sanga at palitan ito ng mas matibay pa. Iyan marahil ang sinasabing kulay ng tag- sibol. Habang may buhay ay may pag- asa kaya’t matutong makipaglaban kahit na ang kapalit nito ay isang daang beses na pagkakadapa.

Minsan ang lahat ng mga bagay sa ating paligid ay nagtuturo ng mga kapaki- pakinabang na aral sa ating buhay. Maliit man o ito malaki ang mahalaga ay may nakukuha tayo mula sa kanila at iyon ang dapat nating ikatuwa. Maraming biyaya ang mundo at sadyang hindi lamang natin napapansin ang iba. Marahil ay masasabi ko ngayon na isang biyaya na din ang pagkawala ni Johan sa aking buhay dahil alam kong may mahalagang bagay akong matutunan sa kanyang paglisan at isa na nga dito ang pagiging matatag sa mga panahon na ako ay mag- isa lamang.

Tahimik sa paligid.

Walang ingay at nakaka relax ang tunog ng alon mula sa karagatan kaya naman ipinikit ko ang aking mga mata at huminga ng malalim. Dinama ko ang sariwang hangin na nagmumula sa magandang tanawin sa ‘di kalayuan.

Habang na sa ganoong pag- iisip ako, naramdaman kong tumabi sa akin si Rick at nag bitiw ito ng isang matamis na ngiti. “Nga-a nagaisahanon ka diri? Daw seryoso gid sang gina paminsar mo haw?

(“Bakit nag iisa ka dito? Mukhang seryoso ang iniisip mo ah”)

“Indi man gid. Nagapahuway lang ko diri kay nakapoy gid ko kagina”

(“Hindi naman. Nagpapahinga lamang ako dahil napagod ako sa pag takbo kanina,”)

sagot ko sabay ngiti sa kanya.

“Gali? Tabi ko anay may ginaagyan ka subong. Kabalo ka, bisan sadya ka kag nagakadlaw upod namon bal-anon sa mga mata mo ang kasubo. Ambot, basta nakita ko gid na kagina amo gani gina kulit ta ka”

(“Ganoon ba? Akala ko may pinagdadaanan ka eh. Alam mo napapansin ko sa iyo, kahit masaya ka o nakikipag tawanan sa aming lahat ay nababakas pa rin sa iyong mata ang labis na kalungkutan. Ewan, basta nakikita ko ito kaya nga kinukulit kita kanina,”)

ang sabi niya sabay tapik sa aking balikat

“Amo lang gid ni ang mga mata ko ya”

(“Naku, ganito lang talaga ang mga mata ko,”)

tugon ko at nagbitiw ako ng isang matamis na ngiti. “Teka tol, pwede mag request? Pwedeng tagalog na lang? Nahihirapan na kasi akong makasabay sa iyo. Masyadong mabilis ang salita mo,” pagbibiro ko dahilan para matawa ito.

“Hahahaha… iyon lang pala. Sana kanina mo pa sinabi sa akin. Magaling naman ako sa tagalog. Alam mo, lumabas ang pagiging malambing namin lalo na kapag nagsasalita. Ito ang asset namin kapag nakikipag- usap sa isang tao”.

“Hmp! Alam ko no? Nasabi na sa akin iyan ni lolo kanina. Nagtataka nga daw siya kung bakit matigas ang pagbigkas ko at walang kalambing- lambing ang tono. Ewan ko ba naman. Si mama lang kasi ang nagturo sa akin noon”.

“Ayos lang iyan tol. Ang mahalaga ay nanggagaling sa puso lahat ng mga salitang binibigkas mo. Kahit ano pa ito ay tiyak na mauunawaan nila,” paliwanag niya habang nakatingin sa kalayuan.

Napatingin ako sa kaniya ngunit agad ko rin itong binawi. “Maraming salamat tol”

Tahimik ulit.

Tumingin ito sa akin at muli na namang ngumiti at sa pagkakataong ito ay lumabas na ang kanyang sungking ngipin. Kaya naman ngumiti rin ako sa kaniya. “Alam mo tol ang taong tunay na masaya ay hindi lang labi ang naka ngiti kundi pati ang mata. Pero hindi ganoon ang nakikita ko sa iyo. Nakangiti ka nga ngunit ang mga mata mo naman ay halos lumuha na sa lungkot,” pagpuna niya kaya naman natahimik ako.

Tila na corner na niya ako kaya naman wala na akong nagawa kundi sabihin sa kaniya ang totoo. “Siguro nga ay malungkot ako dahil may isang taong nanakit ng aking damdamin ngunit ngayon ay unti- unti ko nang inaayos ang aking sarili,” pagtatapat ko.

“So broken hearted ka pala? Ayoko nang usisain kung sino at paano nangyari. Basta ‘tol ang maipapayo ko lamang sa iyo ay magpakatotoo ka sa iyong sarili. Kung malungkot ka ay iiyak at kung masaya ka naman ay itawa mo. Alam mo dapat ay matuto kang pakawalan ang mga bagay na nakapagpapasakit sa’yo kahit na pinapasaya ka nito, minsan kasi ay nakakalimutan natin na marami pang bagay ang pwedeng makapagbigay ng kaligayahan sa atin. Hindi lang natin iyon nakikita dahil abala tayo sa paghawak ng iba. Hayaan mo tol, maayos din ang lahat. You’ll be fine,” ang sabi nito sabay gulo sa aking buhok.

Nangiti naman ako sa kaniyang sinabi dahil hindi ko akalain na makapagbibigay siya ng isang seryosong payo sa akin “Ayos tol ah, akala ko puro kasabawan lang ang alam mo eh. Hehe. Pero salamat sa magandang payo, umasa ka na ilalagay ko ito sa puso at isipan ko”.

Nagpatuloy kami sa pag- uusap ni Rick hanggang sa abutin na kami ng pagkagat ng dilim. Kaya naman matapos kaming maglakad- lakad sa tabing dagat, bumalik kami sa cottage para maghapunan. Tulad kaninang tanghali ay bumalik na naman ang kakulitan ni Rick dahilan upang mapuno ng tawanan ang buong paligid. Naging masaya ang buong maghapon ko at pakiramdam ko ay muli nang nagbabalik ang aking dating sarili. Alam kong darating din ang tamang oras at unti- unti kong mabubuo ang mga piraso nito na nasira ng pagkakataon.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 14

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

 

Chapter 14

 

Alas kwatro ng umaga noong gising ako ni Rick para ayaing ma lakad sa tabing dagat. Maganda raw kasi ang tanawin doon kapag papasikat ang araw, tinatamad man akong bumangon dahil sa matinding lamig wala naman akong nagawa dahil sa kakulitan nito kaya agad akong bumalikwas ng bangon at nagsuot ng sweater.

Malamig at nagyeyelo ang hangin na sumalubong sa aming paglabas. Nangangatog ang aking mga paa habang tinatahak ang daan patungo sa tabing- dagat. Natatawa lamang ako dahil sa pagkakaiba namin ni Rick habang lumalakad. Ako ay naka halukipkip at yakap- yakap ang aking sarili  dahil sa matinding lamig habang siya naman ay nagagawa pang tumakbo at mag tumbling sa buhanginan. Nakakatuwa siyang pagmasdan na tila laruang ‘di nauubusan ng baterya.

Ilang minutong lakaran ay narating namin ang tabing dagat, magkatabi kaming naupo sa buhanginan habang pinagmamasdan ang pagbubukang liwayway. Kulay asul ang kalangitan at kakulay ito ng dagat. Nakakamanghang pagmasdan ang liwanag na nagmumula sa dako pa roon. Habang na sa ganoong panonood kami naramdaman kong lumingkis ang kamay ni Rick sa aking likod. “Ang pagsikat ng araw at nangangahulugang pagsibol ng bagong umaga. At ang ibig sabihin nito ay may naghihintay na bagong pag- asa at panibagong kaligayahan para sa iyo. Pagmasdan mong mabuti kung paano pawiin ng hari araw ang kadiliman ng langit. Nakakamangha ‘di ba? Alam mo ba ang ibig sabihin nito?” tanong niya sa akin.

Tumingin ako sa kaniya at nagbitiw ng isang ngiti “Ano?”

“Ang ibig sabihin nito ay walang permanente sa mundo. Ang lahat ng kalungkutan ng tao ay lumilipas din. Katulad ng dilim, kapag sumikat ang araw ay tuluyan nang mabubura ito at muli na namang magbabalik pagsapit ng gabi. Ganyan ang buhay ng tao, pa ikot- ikot lang. Katulad ng pagkabigo mo sa pagmamahal. Sa ngayon ay malungkot ka pa at nasasaktan ngunit darating din ang panahon na mawawala iyan at kusang hahawiin ng panibagong pag- asa,” ang paliwanag nito habang nakalagay ang kaniyang kamay sa aking tagiliran.

Noong mga oras na iyon, labis akong humanga kay Rick. Hindi ko akalain na napaka positibong tao pala niya. Sa likod ng pagiging makulit niya at mapang- asar ay nakahimlay ang isang taong punong- puno ng mga mapangaral na salita at dahil dito ay marami akong natutunan habang magkasama naming pinagmamasdan ang sikat ng araw mula sa kalangitan.

Sa paglipas ng mga oras, mas lalo pa kaming naging malapit ni Rick sa isa’t isa. Sumagi rin sa aking isipan na ibaling na lamang sa kaniya ang aking nasayang na pagmamahal kay Johan ngunit tila kinakalampag ako ng aking konsensya dahil ayoko siyang gamitin upang makalimot. Hindi magandang gawain ang gumamit ng ibang tao upang pinakip sa nasayang na pagmamahal mo. Kaya naman kahit ramdam kong nagkakapalagayan kami ng loob ni Rick ay hindi ko pa rin siya maaaring gamitin dahil aminado ako na hanggang ngayon ay mahal ko pa rin si Johan at hindi nawawala iyon. Hindi ako martir o isang tanga upang mahalin pa rin ang taong wala na sa aking tabi ngunit ano nga bang magagawa ko kung iyon pa rin ang nararamdaman ko? Siguro ay hahayaan ko na lamang na ang oras ang siyang maghilom ng sakit sa aking dibdib.

Sa pagdaan ng mga araw, halos paubos na rin ang oras na aking bakasyon. Gustuhin ko man manatili pa ng mga ilang araw ay hindi na maaari dahil magpapasukan na naman at isa pa ay hinahanap na rin ako nila mama at papa. Halos hindi ko namalayan ang mga araw na dumaan dahil napaka bilis nito. Tama nga sila na bumibilis ang ikot ng oras kapag ikaw ay masaya at bumabagal naman ito kapag ikaw ay malungkot.

Ginugol ko ang aking huling araw sa pagpapasalamat sa aking mga kamag anak lalo na kina lolo at lola, Emil at siyempre pati na rin kay Rick na tumayong tagapayo ko hanggang sa huli. At bilang ala- ala ay ibinigay ko na lamang sa kaniya ang aking relo tanda ng pasasalamat sa walang sawang pagbibigay ng mga mapangaral na salita. Ang pakiramdam ko tuloy ay mas matanda siya sa akin ng ilang beses.

Pagsapit ng umaga, inihatid ako nila Rick sa daungan ng barko na siyang magdadala sa akin pauwi ng aming lungsod. Ginawaran ko sila ng mahigpit na yakap at nangako na babalik sa susunod na bakasyon. “So this is goodbye?” tanong nii Rick habang kasama ko siyang naglalakad patungo sa akyatan ng barko. “Hindi ito goodbye, at walang pagpapaalam na magaganap dahil babalik akong muli. Pangako iyan, so pano aalis na muna ako? Itag mo na lang sa akin yung mga selfie natin sa beach. Salamat tol,” ang wika ko sabay yakap sa kaniya.

“Halong gid ‘tol. Salamat sa pagkadto mo diri” (

“Mag ingat ka tol. Salamat sa pagbisita.”).

 

Tinahak ko ang daan pabalik sa aming lugar at dala ko ang lahat ng kasiyahan na naranasan ko sa aking bakasyon. Hindi lamang basta saya dahil punong- puno rin ito ng aral na kahit kailan ay hinding- hindi ko malilimutan mula sa matandang puno na sumisibol ang bagong mga sanga hanggang sa magandang paglubog at pagsikat ng araw sa kalangitan. Ang lahat ng ito ay may aral na nais iparating sa atin kaya naman masasabi kong maswerte ako dahil nakita ko ang mga aral na iyon.

Muli akong nakabalik sa aming lungsod at habang nasa loob ng taxi ay muli na namang nabuhay ang aking mga masasakit na alaala. Ganoon pala talaga, dahil kapag muli kang nagbalik sa lugar kung saan naganap ang lahat ay unti- unti ring babalik ang lahat sa iyong isipan.

Alas nueve ng gabi noong nakarating ako sa bahay. Tuwang- tuwa sila mama dahil kahit papaano ay bakas na sa aking mukha ang kasiyahan. Hindi tulad noong mga nakakaraang linggo na halos palagi akong nakatulala sa isang tabi. Oo, inaamin ko na muling nagbalik ang lahat sa akin ngunit sa pagkakataong ito ay hindi na ganoong kasakit ito. Hindi ko naman sinasabing naka move on na ako ng 100%, siguro ay nakasanayan ko na lamang na wala si Johan sa aking tabi.

Lumipas ang mga ordinarayong araw sa aking buhay, ngayon ay balik na naman sa normal ang lahat. Pakiramdam ko ba ay nagsisimula muli ako sa una. Gigising ng maaga, papasok sa eskwela at pagtapat ng 6 ng hapon ay tatahakin ang daan pauwi. Hindi na rin sumasagi si Johan sa aking isipan hindi katulad dati na kahit saan ako magpunta ay parang aninong nakasunod ang kaniyang alaala. Ito kasi ang unang pagkakataon na umibig ako kaya’t naiintidihan ko ang aking sarili kung bakit ‘di ako madaling nakalimot.

Isang hapon, pagdating ko sa bahay may isang hindi inaasahang bisita ang bumulaga sa akin. Pagpasok ko pa lamang sa pinto ay nakita ko agad ang papa ni Johan na nakaupo sa sala kausap ang aking mga magulang at kitang- kita ko sa kanilang mukha ang pagiging seryoso kaya naman ibayong kaba ang aking naramdaman. Hindi ko tuloy alam kung magtutuloy pa ba ako ng lakad patungo sa loob o muling aalis palabas ng gate. Samu’t saring senaryo kasi ang pumapasok sa aking isipan. Isa na rito ang tungkol sa nakaraang relasyon namin ni Johan. Baka isinubong ni Elise kay vice governor mga nakita nya noong mga panahong nag- away kami ni Johan sa bakanteng lote kaya ngayon nandito siya upang sabihin sa aking magulang na nakikipag relasyon ako sa kapwa ko lalaki.

“Aldrin, nandiyan ka na pala. Kanina ka pa hinihintay nitong papa ni Johan,” bungad ni mama habang nakatayo ako sa pintuan.

Ikinagulat ko ang pagbungad ni mama kaya naman wala akong nagawa kundi lumapit sa papa ni Johan at mag mano. “Magandang hapon po sir,” ang bati ko naman sabay bitiw ng isang pilit na ngiti.

Noong mga sandaling iyon, nagpasya sina mama at papa na iwan muna kami sa sala upang makapag- usap ng mabuti. Lalo tuloy akong kinabahan na baka may kinalaman nga ito kay Elise o sa naputol na pagkakaibigan namin ng kaniyang anak. “Sir ano po ba ang sinadya niyo dito?” ang tanong ko bagamat malakas ang kutob ko na may kinalaman kay Johan ito.

“Anak, tungkol sana kay Johan…” ang malumanay na wika ni vice governor.

“Tumpak! Sabi na nga ba eh!” bulong ko sa aking sarili. “Ano po ang tungkol kay Johan?”

“Nagkaroon ba kayo ng hindi pagkakaunawaan ng aking anak? Nakakapanibago lamang kasi na hindi na kayo nagkikita at matagal tagal na rin na hindi ka dumadalaw sa bahay. Bukod pa roon ay nagbago na naman ang kilos ng aking anak at bumalik nanaman siya sa pagiging bugok”.

“Ano po ang ibig nyong sabihin??” pagtataka ko.

“Muli na namang nagbago ang kaniyang mga kilos. Madalas itong umiinom o kaya ay nakikipag- away kung saan saan. Binasag rin nya ang salamin ng kaniyang sasakyan at kamakailan lamang ay umalis na naman ito at hanggang ngayon ay hindi pa rin umuuwi. Pinahanap ko siya sa aking mga tauhan at ayon sa kanila ay bumalik daw ito muli sa pagiging mandurukot at snatcher dala na rin sa impluwensya ng kaniyang mga kabarkada. At kaya ako naparito upang humingi ng isang malaking pabor Hijo”.

Labis akong nagulat sa aking narinig. Hindi ko inaasahan na babalik sa dati itong si Johan. Tila sinira na rin niya ang kaniyang pangako sa akin na aayusin niya ang kanyang buhay. “Ano po ba ang pabor na iyon? Nakakalungkot lamang pong marinig na bumalik muli si Johan sa kaniyang dating bisyo. Nasaan po ang kaniyang kasintahan? Hindi ba dapat siya ang nagaalalaga sa kaniya?”

“Ang totoo noon ay hindi ko alam kung nasaan na yung babaeng kasintahan ng aking anak. Basta ang natatandaan ko lang ay bigla na lamang itong umalis ng walang paalam. At tungkol naman sa pabor na aking hihingin. Maaari mo ba akong tulungan upang pauwiin muli ang aking anak? Alam kong sa iyo lamang nakikinig ang taong iyon dahil naikwento niya sa akin kung paano mo naimpluwensyahan ang kaniyang buhay. Kaya’t nakikiusap ako sa iyo na tulungan mo ko upang ibalik ito sa dating katinuan,” pakiusap ng ama ni Johan.

Nagulat ako sa hinihinging pabor sa aking ng bise gobernador kaya naman ilang saglit din akong natahimik at hindi nakasagot. “Pakiusap anak.. ikaw lamang ang nakapagpapatino ang gagong iyon”.

Napabuntong hininga ako noong mga sandaling iyon sabay sagot ng “Susubukan ko po… gagawin ko ang aking makakaya upang maibalik sa ayos ang pag- iisip ng iyong anak. Ngunit hindi ko ipinapangako na magiging madali ang lahat ito”.

Niyakap ako ng papa ni Johan at ramdam kong natuwa ito sa aking sagot “Salamat anak, tatanawin kong isang malaking utang na loob ang iyong gagawin. Gusto kong malaman mo na nasa likod mo lamang ako”.

Mapaglaro talaga ang tadhana, dahil kung kailangan maayos na ang takbo ng aking buhay ay muli na naman akong guguluhin ng aking nakaraan. Bakit ba ganoon? Kung kailan nasanay ka nang tanggapin ang mga bagay na wala na at saka naman ito muling nagbabalik pa na parang isang matinding sumpa na hindi maaaring takasan.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 15

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

 

Chapter 15

Matapos akong kausapin ng ama ni Johan tungkol sa kaniyang pabor, halos buong magdamag akong gising dahil pilit kong iniisip kung paano ko haharapin ang taong nagbigay ng ibayong sakit sa aking pagkatao. Ibang klase naman kasi ‘tong si Johan kung kailan nanahimik na ako saka pa gagawa ng eksena at idadamay pa ang tatay niya sa kaniyang kalokohan.

Kinabukasan, lihim akong nakipagkita kay Nestor upang makibalita sa anghel niyang kaibigan na si Johan. At napagalaman ko nga na doon na raw ulit ito nakatira sa kanilang compound. “Oo tol, halos dalawang linggo na rin siyang naghahasik ng lagim dito sa barangay. Katulad noong isang araw napaaway iyan dahil nambalibag ng bote doon sa basketball court kaya hayon kinuyog siya ng mga tambay at halos patayin na ito sa bugbog. Mabuti na lamang dahil umawat ang mga barangay tanod kaya’t naisalba siya. At may pagkakataon pa na halos umuuwi ito ng lasing at wala na sa sarili. Nag papagamit din ito ng katawan sa mga bading o matrona para lamang may pambili siya ng luho niya. Sinubukan ko siyang pigilin at pagsabihan ngunit nagalit ito sa akin. Sa tingin ko ay mas lumala pa ito kaysa dati,” salaysalay ni Nestor

“Teka, nasaan ba si Johan ngayon at paano ko siya makaka- usap?” tanong ko lang.

“Ang totoo noon tol, tatlong araw nang ‘di umuuwi si pareng Johan sa bahay. Ang balita ko ay doon na siya lumipat sa paupahang apartment ng kabarkada niya doon sa kabilang compound. Ngunit kung pupuntahan mo siya ay magingat ka dahil pugad ng mga drug adik iyon at mga halang ang bituka,” paalala ni Nestor.

Kinuha ko na lamang ang address ng tinitirhan ni Johan sa kabilang compound at nagpasyang ipagpabukas na lamang ang aking gagawing paglakad. Kailangan ko munang pag- isipan kung paano ko ba haharapin ang sira- ulong lalaking iyon at kung paano ko ito kukumbinsihin na bumalik na sa kanilang bahay. At bago tuluyang umalis ay nagpasalamat ako kay Nestor at nangakong ibabalik si Johan sa dati nitong katinuan.

Kinagabihan, agad akong tumawag sa papa ni Johan upang ireport ang pangyayari tungkol sa kaniyang mala anghel na anak. Hindi ito makapaniwala na ang kaniyang anak ay tinubuan na ng maraming sungay at wala nang mapaglagyan nito sa kaniyang ulo. Ngunit sa kabila ng lahat ay binalot din ako ng matinding pagaalala sa kalagayan nito. Kahit naman kasi sira-ulo ito at walang ginawang maganda sa paligid niya ay hindi ko pa rin maipagkakaila na si Johan Escaler ang taong nagpasaya sa akin kahit na sa sandaling panahon lamang ito.

Noong gabing iyon ay hindi naman ako mapakali dahil maraming bumabagabag sa aking isipan. Hindi ko maipagkaila sa aking sarili nagaalala ako kay Johan. Ewan, natatakot lamang ako na baka tuluyan na itong mapahamak dahil sa kaniyang kautuan. O kaya naman ay mapagtripan ito at patayin na lamang ERASE! ERASE! Huwag naman ‘yong mapatay kahit ospital na lang o makulong ay ayos lang sa akin basta huwag lang na tigok dahil paniguradong iiyak talaga ako ng todo pag nangyari iyon. “Arrgghhh bakit ba naman kasi sa dinami- rami ng tao dito sa mundo ay sa isang patapon pa ako nahulog. Kaya ayan pati ako ay nag- iisip kung paano ito patitinuin. Nasaan ba kasi ang maldita slash bruhang Elise na iyan!? Tungkulin niyang iayos ang kasintahan niya at sa mga panahong ito ay wala na dapat akong kinalaman dito!!!” pagmamaktol ko sa aking sarili habang nakatitig sa kisame.

Sinubukan ko ring tawagan ito sa dati niyang numero ngunit out of coverage area na ito at mukhang hindi na rin ginagamit. Kaya naman pagsapit ng bagong araw, wala akong ibang pamimilian kundi puntahan ito sa kuta ng mga drug adik doon sa ikalawang compound sa kanilang barangay.

At iyon nga ang set up, alas 10 ng umaga ay nagpasya akong puntahan ang address na ibinigay ni Nestor kung saan nandoon ang prinsipe ng kadiliman na si Johan Escaler. Habang tinatahak ko ang daan patungo doon ay ibayong kaba ang lumukob sa aking pagkatao. Mukhang ito ang makasaysayang paghaharap naming dalawa matapos ang mga pekeng lambingan at gamitan ng mga katawan. Bitter much!! Hehe

Tanghali na noong marating ko ang apartment kung saan nanunuluyan ang pinakamabait na nilalang sa buong mundo at si Johan nga iyon. Pagbaba pa lang ng taxi ay amoy na amoy ko na ang mabahong kanal, nabubulok na basura at mapanghing gilid ng mga pader. Kaya naman pala pumapangit ang imahe ng barangay na ito ay dahil sa maduming compound na aking kinatatayuan ngayon. Kalat everywhere! Basura in the house! Iyan ang perfect ang definition ng bakuran ng apartment na tinutuluyan ni Johan.

Lumakad pa ako sa gawing eskinita at doon ay nadadaanan ko ang mga lalaking nagiinuman sa katirikan ng araw, ang mga babae naman ay nakatambay lamang at nagkukutuhan, ang mga bata ay mga naka hubad at walang saplot habang naglalaro sa gilid ng kalsada at nakakataka lamang na pinababayaan ito ng kanilang mga magulang. Dito ko napagtanto na kaya naman pala hindi umuunlad ang bansang Pilipinas dahil ang lahat ay naka nga- nga lamang at hindi gumagawa ng paraan upang ayusin ang kanilang sarili. Taglay pa nila ang lakas at lusog ng pangangatawan ngunit ayaw nila itong gamitin sa tama.

“Shot pogi!! Uminom ka ditto!!!” ang wika ng isang tatay at hinatak ako nito kanilang tabi. “Isang tagay lang boy! Ganyan talaga ang mga dumadayo dito kailangan maka tikim ng tagay!!!”

Labis akong nagulat noong hatakin ako ng mamang ito. At para walang gulo ay pinag bigyan ko na lamang sila. Kalahati ng baso ang itinagay sa akin. Walang yelo ito at ang masaklap ps ay boteng gin ito o ‘yong tinatawag na “bilog”.  Masansang sa amoy at mukhang ‘di kakayanin ng aking sikmura ito.

Dahil nga natatakot ako, pinigil ko ang aking paghinga at agad na nilagok ang alak patungo sa aking lalamunan. Wala nang hinga- hinga pa. Halos masuka ako at maduwal dahil sa sama ng lasa nito pakiramdam ko ay uminom ako ng isang galong family rubbing alcohol (baka mas masarap pa ito) kaysa dito sa bote ng gin. “Magaling na bata. Sige maaari ka nang lumakad ulit. Pampaswerte iyan!” ang wika ng mga ito sabay tapik sa aking likod

Hindi ko mapigil ang pagsuka habang naglalakad. Pakiramdam ko ay nalason ang aking mga bituka dahil sa pagbaligtad ng aking sikmura. “Hayop ka Johan!! Pinapahirapan mo ko!!!” ang sigaw ko sa aking sarili habang patuloy ang pagsuka sa gilid ng kalsada.

Halos manghina ako sa tindi ng aking pagsuka kaya naupo na lang muna ako sa harap ng isang tindahan upang bumili ng candy at masarap na maiinom upang pang kontra sa lasa ng alcohol na nasa loob ng aking tiyan. Ilang minuto rin akong nakatambay doon hanggang sa muli akong mahimasmasan at ipinagpatuloy ko ang paglalakad sa compound ng kadiliman.

Pagpasok ko pa lang sa harap ng gusali kung saan ang apartment ni Johan nakatirik ay agad kong ipinagtanong- tanong kung saang gawi ng kwarto niya at hindi naman ako nabigo dahil may mababait namang drug adik na nagturo nito. Iyon nga lang ay kinabahan ako dahil pinapasinghot nila sa akin ang solvent at rugby na kanilang hawak dahil “sign of friendship” daw ito.  “Ewww naman! Hindi na baleng hindi ko silang maging friend!!!” sigaw ko sa aking sarili habang pumapanhik ng hagdan.

Na sa ganoong pagpanhik ako ng mapansin kong building pala ito ng mga taong mabisyo sa katawan. Kapansin- pansin ang mabaho at maruming daanan ng gusali na tila hindi nalilinisan. Kung hindi malakas ang iyong resistensya maaari kang dapuan ng sakit sa lugar na ito. Nakapukaw din sa aking pansin ang mga nakatambay na babae sa bawat pinto ng silid. Batid kong mga babaeng bayaran ito dahil sa kanilang anyo. Nakasuot ng maigsing short, umiinom ng alak o kaya ay naninigarilyo pa.

Makalipas ang ilang sandaling paglalakad, narating ko ang pintuan ng silid ni Johan at agad ko itong kinatok. “Sino yan?!” boses ni Johan kaya naman muli akong binalot ng kaba.

“Sino ‘yan?!” ang muling tanong nito sabay bukas ng pinto.

Tahimik.

Nagbigla ito at parang nakakita ng multo noong masilayan akong nakatayo sa kaniyang harapan.

Ako rin naman ay nagulat noong makita itong na sa aking harapan siya, nakahubad at suot lamang ang kaniyang brief na kulay puti at halatang matigas pa ang nasa loob nito. “Sino ba iyang istorbo na iyan?” ang boses ng babaeng na sa loob ng kaniyang silid at maya- maya ay lumapit din ito sa pintuan suot lamang ang kaniyang panty at nakalabas ang dibdib nito. Labis akong nagulat noong malaman ko na ibang babae pala ang nasa kwarto at hindi si Elise na kaniyang kasintahan.

Napatingin din ako sa loob ng kaniyang silid at doon ay bumungad sa akin ang barakong barako at masangsang na amoy ng kaniyang kwarto. Nagkalat din ang maduduming damit at gamit na condom na may laman sa bawat sulok nito. Dugyot at salahula ang itsura nito. Hindi ko tuloy alam kung anong klaseng buhay ang mayroon tong si Johan.

“Sino ba ‘yan? Istorbo naman ‘yan!” ang wika ng babae habang nakayakap kay Johan at kinakaskas ang dibdib niya sa braso nito.

“Anong ginagawa mo dito?!” ang tanong ni Johan sa akin.

“Love, mamaya mo na kausapin iyan please kung kailan lalabasan na ako saka ka pa tumigil,” ang malanding usal ng babae.

Hindi ko na alam ang aking isasagot noong mga sandaling iyon. Lalo lamang naginit ang dugo ko noong makita si Johan sa ganoong sitwasyon. Nakikipagtalik pala ito at naantala lamang noong dumating ako. “Ah wala! Sige aalis na ako!” ang tanging lumabas sa aking bibig at kusang lumakad ang aking paa palayo sa kanilang kinalalagyan. Tila nakalimutan ko na ang aking misyon na ibalik si Johan sa kanyang ama.

Wala na akong makitang pagpapahalaga sa mata ni Johan noong mga oras na iyon. Parang isa na lamang akong ordinaryong kakilala para sa kaniya. Hindi kagaya ng dati na bawat titig niya sa akin ay nangungusap ang kanyang mga mata na para bang sinasabing “mahalaga ka sa akin” kaibahan naman ngayon na halos wala na akong maramdamang pagpapahalaga sa kaniya. At iyon ang labis kong ikinalulungkot.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 16

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

 

Chapter 16

Ibayong sakit ang namayani sa aking pagkatao noong tinatahak ko ang daan palabas ng kanilang compound. Nakakalungkot lamang na isipin hindi na siya ang Johan na aking kakilala at tila mas lumala pa ang kaniyang kalokohan kaysa dati. Para siyang isang pokemon na nag evolve o kaya ay isang character sa online games na nag level- up.

Johan Escaler version 2.0.

Mas pinaloko, mas pinalala, mas pinagago at mas ginawang tarantado ang kaniyang sarili. Dinaig pa niya ang application ng android phone kung mag update ng kaniyang sarili.

Habang nasa ganoong pag iisip, natagpuan ko na lamang ang aking sariling nakatayo sa isang tulay na nag durugtong sa compound at sa panibagong barangay. Halos hindi ko namamalayan na nakarating na pala ako sa boundary kung saan matatagpuan ang pinaka tahimik at mapayapang parte sa buong lugar. At dahil nga sa matinding pagod ay nag pasya muna akong manatili sa gilid nito habang pinag mamasdan ko ang ilog na dumadaloy kung saan man. Tahimik ang paligid, wala akong marinig kundi ang lagaslas ng tubig na nag mumula sa ilog kaya naman tila isang magandang musika ito sa aking pandinig at hindi katulad doon sa compound na balot ng ingay at polusyon.

Bukod pa roon ay hindi ko rin maiwaglit sa aking isipan ang itsura ni Johan. Pumayat ito at mukhang hindi na natutulog. Ang kaniyang mukha ay balot ng pasa at bandaid. May kakaibang amoy din ang katawan nito na parang pinag halong pawis at sigarilyo. Nakakahabag ang kaniyang anyo ngunit pinili niya ito at wala na akong magagawa tungkol doon. Kaya naman paguwi ko mamaya sa bahay ay agad kong tatawagan ang kaniyang ama at sasabihing bigo akong pauwiin ito. Total naman, mukhang sa tingin ko ay enjoy na enjoy siya sa kaniyang buhay doon. Nakakabira siya ng mga babae kahit kailan niya naisin at isa pa ay nagagawa niyang mas magilas ang mga kagaguhan niya kapag nandoon siya sa lugar na iyon.

Ito ang mga nabuong desisyon sa aking isipan. Siguro ay panahon na rin upang palayain ko ang aking sarili sa lahat ng sakit na dinulot sa akin ni Johan. Wala na itong pag-asa kaya naman bukas na ang aking puso at isipan upang tanggapin ang bagay na iyon.

Nakakalungkot man, ngunit ito ang nararapat.

Tahimik ulit.

“Bakit ka umalis?” boses ng lalaki sa aking likuran at alam kong si Johan iyon.

Humarap ako sa kaniya at hindi nga ako nagkamali, si Johan Escaler nga ito suot ang itim na sando at pantalong kupas. “Ikaw pala. Anong ginagawa mo dito?”

“Sinundan kita”.

“Bakit? Tapos ka na bang makipag sex sa babaeng iyon? Sorry kung naka istorbo ako”.

“Bakit mo ako pinuntahan doon? ha?”

“Dahil nakiusap ang iyong ama na  kung maaari ay kumbinsihin kita na umuwi na. Ngunit sa itsura mong iyan ay bakas na bakas ang matinding kaligayahan sa iyong mukha kaya naman nagdesisyon ako na sabihin na lang sa papa mo na ayaw mo nang umuwi sa inyong tahanan,“ang sabi ko at muli akong lumakad palayo sa kanyan. “Sige mauna na ako ‘tol. Goodluck na lamang sa iyo”.

“Sandali! Iyon lang ba talaga ang dahilan kaya mo ako pinuntahan o may iba pa?!” pahabol niyang tanong dahilan para mahinto ako sa paglalakad.

Nag bitiw ako ng isang malalim na buntong hininga habang nakatalikod sa kanya. “Ano ang ibig mong sabihin? Gusto ko lang linawin sa iyo na wala nang iba pang dahilan ang pagparito ko. Huwag mo sanang bigyan ng ibang kahulugan ito. At isa pa ay wala namang rason upang lapitan kita dahil unang- una ay hindi ikaw si Claudine, hindi rin ako si Vilma Santos at mas lalong wala tayo sa pelikulang “Anak” upang sunduin kita sa impyernong tirahan mo at pigilin ka sa paggamit ng bawal na gamot. Walang ibang dahilan tol. Kagustuhan lamang ito ng iyong ama,“ ang paliwanag ko at muli kong ipinagpatuloy ang aking paglalakad.

“Ganoon ba? Eh ako? Hindi mo ba ako tatanungin kung bakit ako nandito?” muling tanong ni Johan.

Muli na naman akong nahinto sa paghakbang dahil sa kaniyang walang katapusang katanungan. “Ang totoo noon ay wala akong ideya kung bakit ka nandito. Pero huhulaan ko pa rin para hindi naman masayang ang effort mo sa pagtatanong. Hmmm… alam ko na!! Nandito upang ipamukha sa akin na nag bago ka na? MAS LUMALA AT MAS NAGING GAGO kaysa dati? O baka naman nandito ka para ayain ako doon sa kaharian mong impyerno para gamitin at pag parausan? Nakuuu… nakakahiya naman sa akin iyon Escaler!” ang sarcastic kong sagot.

Kitang- kita ko sa mukha nito ang labis na pagkabigla dahil sa aking sinabi. “Alam kong malaki ang galit mo sa akin, pero sa maniwala ka man o sa hindi ay nandito ako dahil gusto kitang Makita,” seryosong tugon nito.

“Gusto mo akong makita??! Hahaha wow pare BIG WORD!! Ang sabihin mo gusto mo lang akong makitang nasasaktan at nahihirapan ‘di ba? Iyon yon!! Nag- eenjoy ka kapag nakikita mong nasasaktan ang isang tao nang dahil sa iyo kasi hindi ka lang gago kundi manggagamit ka pa!!”

Hindi ito naka sagot sa aking mga binitiwang salita at nanatili lamang itong naka tingin sa akin.

“Oh ano Escaler?! Bakit hindi ka makasagot? Totoo hindi ba? Totoong lahat ang sinabi ko! At kung hindi ka naaawa sa sarili mo gusto kong malalaman mo na awang awa ako sa iyo!! Naaawa ako sa papa mo at mas lalong naaawa ako sa mga tao sa paligid mo dahil ISA KANG MALAKING SUROT!! GERMS AT BACTERIA!! perwisyo kaaaaa!! At mula sa mga oras na ito ay ikinagagalak kong ipabatid sa iyo na SUMUSUKO NA AKO!! SUKO NA AKO DAHIL WALA KA NANG PAG- ASA!!! Kalimutan mo na ang salitang “pagbabago” dahil hindi bagay sa iyo yon!“

“Gago ka Escaler! Adik at Sira ulo!! Puro tamod ang laman ng utak moooo!!”

Ito ang mga salitang lumabas sa aking bibig noong mga oras na iyon. Tila isang nagalburutong bulkan na sumabog ang aking galit sa kaniya kaya naman natahimik ito at napako sa kanyang kinatatayuan. “Ang kapal mo para sabihing “Gusto mo akong makita!! Nek- nek mo!!! Diyan ka na!!!” ang sigaw ko at muli kong ipinagpatuloy ang aking paglalakad.

Tahimik ulit.

Palayo na sana ako sa kaniya ng marinig ko itong nagalit at nagmura ng paulit- ulit.

“Saan ka pupunta? Tangina hindi ka aalis Aldrin! Huwag mong subukan ang galit koooo!!!” sigaw nito sabay hablot ng malakas sa aking balikat dahilan para mapunit ang aking t- shirt.

“Ano bang problema mo?! Naka singhot ka ba ng katol??!!!” galit kong tanong habang iaayos ang damit na napunit.

“Tangina! OO na! Gago na ko kung gago! Lahat sabihin mo na sa akin! Patapon, Bobo, tanga, snatcher, mandurukot, drug adik at kung anu- ano pa! Sige sabihin mo ang lahat ng gusto mo pero hinding- hindi mo mababago ang katotohanan na kaya ako nandito ay dahil MAHAL KITA putang inaaaaa!!” sigaw nito habang nakahablot sa aking braso.

Tila sinabuyan ako ng isang basong malamig na tubig noong mga oras na iyon. Hindi ako makapaniwala sa mga salitang lumabas sa bibig nito. “Mahal daw niya ako? Tama ba ang dinig ko??” tanong ko sa aking sarili bagamat iyon naman talaga ang pagkakaintindi ko. At dahil nga mahirap itong paniwalaan, nasipan kong daanin na lamang sa biro ang kaniyang sinabi. “Hahaha! Mahal? Adik na nga! Anong shabu ang tinira mo? Bigyan mo rin ako para naman makasakay ako sa trip mo!!!”

“Seryoso ako sa sinasabi ko tol! Huwag mo akong pagtawanan!”

“Sorry hindi ko talaga mapigilang matawa! Iyan kasi ang pinakanakakatawang bagay na narinig ko mula sa iyo Johan. Bakit mo nasabi ang nakakalokong bagay na ito? Dahil ba nasabi ko sa iyo noon na mahal kita kaya mahal mo na din ako ngayon? Ano to EXCHANGE GIFT?? Lol!! At ngayon mo lang talaga ito sinabi matapos ang mga SEXCAPADES natin. Ibang klase ka rin pala sundot muna bago pagtatapat?”

“Palagay mo ba ay pupuntahan kita rito kung hindi importante ang pakay ko? Alam kong hindi ka maniniwala sa akin dahil isa akong gagong sira- ulo. Pero kahit ganito ako, hindi ko kayang lokohin ang sarili ko at lalong- lalo na ang damdamin ko,” ang katuwiran nito.

“Hindi mo kayang lokohin ang sarili mo? Yeah Right!! Kaya pala sa halip na lokohin mo ang sarili mo ay AKO ang niloko mo. Pinaramdam mo sa akin ang pinaka matamis na mag mamahal sa buong mundo at pagkatapos ay binawi mo rin ito kaagad sa mga panahong lumutang pa ako sa ulap ng kaligayahan na ginawa mo. Kaso PEKE pala ang ulap na iyon kaya nahulog ako at lumagapak sa lupa. At ang pinakamasakit ay buhay pa ako hanggang ngayon. Alam mo ‘tol, malabong paniwalaan mo ang mga sinasabi mo dahil huli na ang lahat para sa atin. Kahit lumundag ka pa sa ilog na iyan ay hindi mo na mababago pa ang lahat ng nangyari. Magkakasakitan lamang tayo ng paulit- ulit,” ang wika ko at muli akong tumalikod sa kaniya. “Aalis na ako. Sana ay mag enjoy ka sa buhay na pinili mo. Huwag kang magalala dahil ako na ang bahalang magpaliwanag ng lahat sa iyong ama”.

Muli kong inihakbang aking mga paa at hindi na ako muling lumingon pa sa kinalalagyan ni Johan. Alam kong nakagawa ako ng tamang desisyon na huwag nang maniwala sa kaniyang mga kasinungalingan. Sapat na ang minsang pagpapakatanga ko.

Tahimik ulit.

Nasa ganoong paglalakad ako ng muli itong mag salita. “Tol, hindi ako marunong lumangoy,” ang sabi nito sabay talon sa ilog.

Labis akong nabigla noong makita ko itong bumagsak sa kalaliman ng tubig. Halos atakihin ako sa puso dahil sa matinding kaba. “Johaaaaaann!!! Saklolooooo!!” ang sigaw ko at halos mapatid ang ugat sa aking leeg habang pinagmamasdan ko ang katawan nitong inaanod ng tubig.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 17

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo. Ang ano mang pagkakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoong buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang- isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa, maaari mong lisanin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

                     

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

 

Chapter 17

 

Halos mag kabali-bali ang aking buto sa tuhod habang nagkakadarapa sa pagbaba ng tulay kasabay nito ang aking walang humpay na pagsigaw ng tulong at pakiramdam ko ay napatid na ang ugat sa aking leeg. Kumakabog ang aking dibdib sa kaba habang mabilis na tinatahak pasulong ang tubig sa ilog. Mabuti na lamang dahil may nakita akong mama na nakasakay sa balsa at iyong ang ginamit namin upang maisalba ang katawan ni Johan.

Pakiramdam ko tuloy ay lumabas na ang aking puso dahil sa matinding takot sa kalokohang ginawa nito. Hindi ko akalain na tatalon nga siya sa tubig kaya naman naguilty ako sa aking sinabi na “Kahit tumalon pa siya sa ilog ay walang mangyayari”.

Hinatak namin ang walang malay na katawan nito sa batuhan upang doon ay bigyan ng paunang- lunas. Malayo- layo rin kasi ang nilakbay ng katawan nito habang inilulubog ng tubig kaya naman daig pa niya ang bangkang papel na kinain ng mabilis na daloy nito. “Johan! Gumising kaaa!” ang sigaw ko habang binibigyan ko ng hangin ang bibig nito.

“Gumising kaaaa! Johan!!” ito ang mga katagang paulit- ulit kong binibigkas habang pinipump ang dibdib nito kasabay ang pagbibigay ng mouth to mouth resuscitation. Ibayong kaba at takot ang lumukob sa aking pagkatao habang ginagawa ko ito. Nangangatog ang aking buong katawan dahil sa matinding pag- aalala sa kaniyang sinapit na pagkalunod. Pakiramdam ko tuloy ay napaka sama kong tao bagamat hindi naman ako ang nagtulak sa kaniya para tumalon. Iyon nga lang ay ako pa rin ang dahilan kaya nandito siya ngayon.

Ilang beses ko ring sinampal ito at paulit- ulit na binigyan ng hangin sa bibig hanggang sa tuluyan nang pumatak ang luha sa aking mga mata. Kaya naman umupo ako sa kaniyang tiyan at pinagigihan ang pagpiga ng kaniyang dibdib. Paulit- ulit lamang ang aking ginawa hanggang sa umubo ito kasabay ang paglabas ng tubig sa kaniyang bibig.

Muling bumalik ang ulirat ni Johan habang marahang idinidilat ang kaniyang mga mata. Wala na akong pakialam kung makita niya ang aking mukha habang umiiyak. Hindi ko na rin kasi naitago ang matinding emosyon na nararamdaman. “T-tol sorry,” ang bulong nito habang nakaupo pa rin ako sa kaniyang tiyan.

Noong marinig ko ang mahinang boses nito ay kusang gumalaw ang aking kamay at ginawaran siya ng mag- asawang sampal. “Pak! Tarantado ka! Sira- ulo kaaaa! Tinakot mo ako! Paano kung may masamang nangyari sa’yo? Paano ko papatawarin ang sarili ko? Napaka sama mo! Gago kaaaa!” ang sigaw ko at tuluyan na akong humagulgol ng iyak sabay yakap sa kaniyang dibdib. Para akong isang batang inapi noong mga sandaling iyon.

Tahimik.

“Patawad tol, mahal kita.. .Please maniwala ka sakin…” ang bulong nito habang niyayapos ang aking likod.

Hindi na ako sumagot, itinaas ko ang aking mukha at ginawaran ito ng halik sa kaniyang labi. “Kahit sira- ulo ka at pasaway mahal pa rin kita”.

“Maniwala ka sa akin tol, alam kong sira- ulo ako at pasaway ngunit handa naman akong baguhin ang lahat ng iyon kapag sinabi mong magbago ako. Isang utos mo lang at gagawin ko ang anumang naisin mo ‘tol. Ako si Johan Escaler ang gagong pasaway ng compound na ito ay alipin mo at handa akong gawin ang lahat para sa iyo. Noong mawala ka sa akin, halos mabaliw ako dahil wala na ang taong nagsisilbing kahinaan ko. Walang silbi ang buhay kung wala ka sa tabi ko. Ikaw ang droga na kahit kailan ay hindi ko kayang iwasan. Mahal na mahal kita,” ang wika nito habang nakayakap sa akin.

Lalong naging emosyonal sa mga katagang binitiwan ni Johan habang naka kulong ako sa kaniyang bilugang braso. Noong mga oras na iyon ay tila bulang naglaho ang lahat ng sakit at galit ko sa kaniya. Tila napasailalim na naman ako sa kaniyang kapangyarihan kaya’t pakiramdam ko ay naadik na naman ako sa kaniyang mga yakap at halik. “Huwag mo na itong uulitin ‘tol. Tinakot mo ako ng husto ang akala ko ay tuluyan ka nang nawala sa akin. Sa susunod kung gusto mong mamatay sabihin mo lang sa akin dahil ako na ang papatay sa iyo! Pero siyempre ay hindi ko gagawin iyon dahil mahal kita”.

“I’m sorry tol… mahal na mahal kita. Patawad kung ngayon ko lang ito nasabi”.

Noong araw ding iyon ay tinawagan ko ang papa ni Johan upang ibalita na bumalik na sa katinuan ang kaniyang anak na naexorcism ng bisyo at kaadikan. Isang magandang balita ito para sa kaniyang ama at pati na rin sa aking mga magulang dahil napamahal na rin ito sa kanila kahit sa maigsing panahon. Abot- langit naman ang pasasalamat ng kaniyang ama sa muling pagbabalik loob ng ex-convict na anak. Tila nabunot ang isang malaking tinik sa aming lalamunan noong tumigil itong maghasik ng lagim sa kanilang compound.

Bumabaha ng pagpapatawad sa pagitan ng mag ama noong magkita ito. At habang pinagmamasdan ko sila ay napapangiti ako dahil ngayon ko lamang nakita nang hingi ng kapatawaran si Johan sa kaniyang ama at nangakong pipilitin niyang magpakatino na. Sa palagay ko ay natuto na rin ito sa kaniyang pagkakamali kaya’t nagagawa na niyang magpakumbaba sa kaniyang kapwa.

Ilang araw ang lumipas at tuluyan na ngang iniayos ni Johan ang kaniyang buhay. Umalis na rin siya sa maduming apartment na dating tinitirhan at muling bumalik sa puder ng kaniyang ama. Naging maayos na rin ang aming pagsasama nagsisimula muli kaming ayusin ang anong bagay na aming nasimulan. Siyempre hindi ko na rin pinalagpas ang pagkakataon na itanong sa kaniya kung bakit muli siyang nagbalik sa compound para maghasik ng lagim at kung ano ang nangyari sa kasintahan niyang si Elise. “Tol, hindi ko talaga alam kung saan ako magsisimula. Bigla na lamang kasi akong nakaramdam ng matinding pag- iisa noong nawala ka sa akin,” wika nito habang nakayuko at pinipisil- pisil ang aking kamay.

“Pag- iisa? Nandiyan naman si Elise noong mga oras na wala ako, hindi ba? Bakit mo nasabi iyon?” pagtataka ko.

Tumingin ito sa akin ng seryoso at muling nagpaliwanag, “Ang totoo noon, nakipag hiwalay ako sa kaniya dahil mas pinili kita. Naalala mo ba noong nagkita- kita tayo sa parking lot? Alam kong inaway ka ni Elise noong mga oras na iyon  dahil narinig ko ang lahat kaya naman pagdating sa bahay ay pinagsabihan ko siya na itigil na niya ang panggugulo sa iyo dahil magkahiwalay na tayo”.

Flash back.

 

“Elise, bakit mo naman pinagsalitaan ng ganoon si Aldrin? Wala naman siyang ginagawang masama sa iyo!”

“Naiinis ako sa kaniya dahil hindi ko akalain na isang bakla lang ang manghihimasok sa relasyon natin!  Nawala lang ako ng sandali mayroon na agad umeksenang sirena? C’mon Johan, you dont understand! Hindi ko tanggap na isang bakla ang makakaribal ko!!!”

“Puwede ba tama na. Hindi bakla si Aldrin at huwag mo siyang awayin dahil wala siyang ginagawang masama sa iyo. Sa pagkakaalam ko ay ikaw mismo ang sumugod at nang away sa kaniya kanina. Pasalamat ka na lamang at hindi ka sinapak nong tao dahil sa masasakit na pang- iinsulto mo”.

“Hindi bakla si Aldrin? So sinong bakla? Ikaw? o baka naman kayong dalawa?! Hindi ako bulag dahil nakita ko ang lahat kung paano mo siya sinunggaban ng halik habang nakatayo kayo sa bakanteng lote at nagtatalo. Ano tawag mo doon sa halikan niyo? Beso beso?! Mga bakla pala kayo!!”

“Tama na Elise! Baka nakakalimutan mong inaayos pa lamang natin ang ating naantalang relasyon dahil sa kagagawan mo! Ang akala mo ba ay hindi ko alam na nag papapasok ka ng lalaki sa flat mo kapag umuuwi ako dito sa probinsya? Noong mga panahong pinauwi ako ni papa at pinatigil sa pag- aaral dahil bagsak ang aking grado, alam ko nang pinagtataksilan mo ako at iyon ang dahilan kaya’t hindi na kita binalikan pa. At ngayon alam ko ang plano mo dahil nagdadalang tao ka at ako ang nais mong pikutin upang may managot sa dinadala mo. Paano ko nalaman? Kagabi pagkatapos natin magtalik ay natulog ka. Doon ay nagkaroon ako ng pagkakataong buklatin ang bag mo at nakita ko ang isang positive na pregnancy kit at alam kong sa iyo ‘yon. Plano mong puntahan ako dito upang maisagawa mo ang kalokohan mo. Oo, maaaring bobo ako pero di ako tanga! Hah! Kaya pala gusto mong ipinuputok ko sa loob mo ang aking katas dahil may laman ka na!”

Natahimik si Elise noong mga oras na iyon at nagwala ito sa sobrang galit. Ilang sampal din ang inabot ko sa kaniya ngunit hindi ko siya nilabanan dahil nga alam kong nagdadalang tao ito. Noong mga oras ding iyon ay nagmamadali itong umalis dala ang kaniyang mga gamit, ilang magkakasunod na mura at panlalait din ang inabot ko sa kanya bago ito tuluyang sumakay ng taxi pabalik sa kanilang lugar.

Matapos ang insidenteng iyon, agad akong nag tungo sa inyo upang magpaliwanag ngunit umalis ka na daw patungong Bacolod para doon ay magbakasyon kaya naman ibayong lungkot ang naramdaman ko. Sinubukan din kitang sundan sa daungan ng barko pero wala ding nangyari. Ilang beses din kitang tinatawagan ngunit nakapatay na ang cellphone mo. Noong mga oras na iyon, ang pakiramdam ko ay mag- isa na naman ako. Walang makakaramay at walang makakaintindi sa akin kahit pa ang aking ama. Kaya naman muli akong bumalik sa compound at doon ay ibinuhos ko ang matinding pagrerebelde sa aking sarili. Lahat ng ito ay dahil wala ka na sa aking tabi. Doon ko napag tanto na ikaw pala ang dahilan kung bakit nagkaroon ng direksyon ang aking buhay. Kaya noong muli kitang makita sa pinto ng aking apartment ay halos atakihin ako sa puso dahil sa matinding kaba sapagkat nahuli mo na naman ako na may kalokohang ginagawa. Kaya agad kitang hinabol at sinundan sa tulay. Mahal kita ‘tol. Nagsasabi ako ng totoo,“ ang pagsasalaysay nito sabay kuha sa aking kamay at inilagay ito sa kanyang dibdib.

Damang- dama ko ang pintig ng kanyang puso noong mga sandaling iyon. Halos lahat ng sakit at galit ko ay biglang naglaho. Sa mga oras na ito ay muli na namang tumibok ang puso ko para kay Johan at sa pagkakataong ito ay ramdam kong mas malakas ito.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 18

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

Fb: ai_tenshi@rocketmail.com

 

Chapter 18

 

 

 

Muling bumalik sa dating sigla ang aming relasyon ni Johan, ngayon ay mayroon na kaming pinang hahawakan sa isa’t isa kaya’t mas naging seryoso ito. Madalas ko na rin naririnig ang salitang “I love you” mula sa kanya kaya naman halos lumutang ako sa ika- pitong alapaap kapag magkasama kami.

Hindi ako makapaniwala na ang isang katulad niya ay mamahalin ang isang tulad ko kahit isa rin akong lalaki. Ang sabi naman niya sa akin ay “Hindi naman daw mahalaga kung pareho kami ng kasarian, ang mahalaga ay masaya kami sa aming ginagawa at wala kaming tinatapakang ibang tao”.

Malaking pagbabago rin ang ipinamalas ni Johan pagdating sa kaniyang ama dahil ngayon ay tumutulong na ito sa gawaing negosyo at kahit papaano ay naipagmamalaki na rin siya nito. Pero kahit may mga araw abala ito sa kanilang negosyo ay hindi pa rin siya sumasablay na puntahan ako sa bahay o kaya ay sunduin sa paaralan. Doon ko napagtanto na lahat talaga ng tao ay may karapatang magbago  at ang kailangan lamang nila ay ang ating buong suporta.

Marahil ito rin ang nais ipahiwatig ng matandang puno na nakita ko noon sa Bacalod. Mula sa pagiging sira at marupok ng kaniyang mga sanga dahil sa katandaan ay nagagawa pa rin nitong pagsibulin ang mga bagong dahon sa kaniyang katawan at dahil iyon sa suportang ibinibigay ng araw at ng kalikasan.

Isang hapon, inaya ko si Johan upang dumalo sa isang Christian Seminar na gaganapin sa bahay ng aking malapit na kaibigan. Siyempre ay hindi ko ipinaalam sa kaniya na doon kami pupunta upang hindi ito maging kill joy. Naisip ko lamang kasi na baka hindi pa nababasbasan ng prisensya ng Diyos ito kaya’t panahon na upang siya ay magbalik loob sa ating lumikha. Seryoso ako sa aking iniisip kaya naman agad ko itong inaya sa lugar na pagdarausan ng prayer meeting. “Saan ba tayo pupunta at parang excited ka diyan?” ang tanong nito habang nag d-dirve ng sasakyan. “Basta, doon sa bahay ng kaibigan ko mayroon kasing munting selebrasyon doon”.

“Oh bakit wala ka man lang dalang regalo?”

“Hindi na kailangan. Basta bilisan na lang natin para hindi tayo malate ng dating,” pagaapura ko naman.

5:30 noong marating namin ang naturang bahay ng aking kaibigan at mabuti na lamang dahil hindi pa nagsisimula ito. Sa gate pa lamang ay sinalubong na kami ng mga miyembro. “Maligayang pagdating sa inyo mga brothers, umupo na tayo upang makapag simula na”.

“Teka, ano ba to??” tanong ni Johan habang umuupo na sa monoblock na silya. “Basta, Relax ka lang okay?” ang tugon ko naman at ilang sandali pa ay nagsimula na nga ang pagdiriwang.

“Teka, ano ba ‘to? Misa ba ito? Bakit may Pari? Saan mo ba ako dinala? Kulto ka ba?!” ang naiinis na bulong ni Johan sa akin.

“Hindi no? basta makinig ka na lang para malagyan naman ng guhit yang ispiritwal na aspeto ng buhay mo.” sagot ko naman sabay ngiti sa kanya.

Maya- maya tumayo ang tagapag-salita upang batiin ang mga dumalo sa pag diriwang. “MGA KAPATID! MARAMING SALAMAT SA INYONG PAGDALO! ANG PAG \DIRIWANG NA ITO AY INAALAY PARA SA PAG BABAGONG BUHAY NG ATING KAPATID NA SI BROTHER JOHAN. SANA AY TULOY- TULOY NA ANG KANYANG PAG KAKAROON NG MABUTING ASAL! Palakpakan natin ang Panginoon! Palakpakan natin si Brother Johan!!!”

“Alive alive! Alive kailan pa man! Si Jesus ay alive kailan pa man!!!”

Tumayo ang lahat upang magsaya. Samantalang si Johan naman ay nanatili lamang nakaupo sa kaniyang silya habang masamang nakatingin sa akin. Alam kong asar- asar na siya dahil halos hindi na maipinta ang mukha nito. “Ano bang problema mo? Ayaw mo bang mapalapit sa Diyos? Dinala kita rito para mabasbasan ka man lang ng kabutihan!” bulong ko sa kaniya.

“Ewan! Hindi ako sinasaniban ng masamang espiritu para dalhin mo dito! Aalis na ako!!!” ang bulong nito at namumula na siya sa galit sabay balikwas ng tayo.

“Adik ka ba? Nakakahiya ‘yang gagawin mo. Maupo ka na lang muna diyan. Magpakatino ka nga! God is watching you! Matakot ka sa kaniya dahil paniguradong susunugin niya ang kaluluwa mo sa impyerno. Marami kang nagawang kasalanan sa mundong ito kaya ito na ang pagkakataon para linisin ang kaluluwa mo. Naintindihan mo ba? UPO!!” ang pananakot ko at hindi naman ito nakakibo kaya umupo na lamang siya na parang isang batang sinermunan ng magulang.

Habang na sa ganoong pagsesermon ako, muli na namang tumayo ang tagpag- salita upang salubungin ang mga bagong dating. “WELCOME SA ATING MGA PANAUHIN NGAYONG GABI! PINAKIKILALA KO SA INYO SINA BROTHER JULIAN AT SI BROTHER SHAN DAVE!!! PALAKPAKAN!!!”

“Alive alive si Jesus ay Alive kailan pa man!!”

“PANALANGIN PARA SA MGA PASAWAY NA SINA BROTHER JOHAN AT BROTHER SHAN DAVE! BAGUHIN NIYO PO SILA! IN JESUS NAME! AMEN!!”

Hindi ko inaasahan ang pag dating ng kaklase kong si Shan Dave at ‘yong member ng Peace Maker’s Club na nasuntok noong nakakaraang buwan. Aba! Bati na pala sila. “Tingnan mo nga ‘tol, ‘yong dalawang dumating ay school mate ko at nandito sila para magbago. Kaya magbago ka na rin! In Jesus name!! Amen!! AMEN!!” ang sabi ko kay Johan habang dinadasalan ko ito.

“Wala akong paki!!!” ang sagot nito sabay irap sa akin at maya- maya at nag mamadaling tumayo ito patungo sa pintuan.

Edi ayun nga, hindi kinaya ng christian prayer meeting ang pagiging pasaway nitong si Johan. Mag walk out ba naman sa gitna ng sharing. Tsk!! Wala tuloy akong nagawa kundi sundan ito sa labas habang nag- aapurang sumakay ng kaniyang sasakyan. “Hoy! Saan ka pupunta??” paghabol ko.

“Aalis na ko! Ginagawa mo akong katawa-tawa. Nakita mo naman na hindi ako sanay sa pagdalo ng mga ganoong bagay pero pinagpipilitan mo pa rin! Nakakainis ka talaga ‘tol. Kung padasalan mo ako ay daig ko pa ang sinanibang ng diyablo sa katawan. Hindi na ako babalik doon!” ang inis na sigaw nito.

“Pasalamat ka nga at inilalapit kita sa Diyos no? Nagbaka sakali lang naman PO ako na baka matulungan ka nito kaya kita isinama. Kung alam ko lang na ganyan ka kabugnutin edi sana ay hindi ko na ito itinuloy,” sagot ko naman sabay sakay sa loob ng kaniyang sasakyan. “Halika na! baka makita pa tayo ng mga members nila dito ay magalit pa sa atin ang mga iyon”.

 “Kung alam ko lang na dito mo ako dadalhin para kumanta ng alive alive na iyon edi sana ay hindi na ako sumama”.

Ilang minuto rin kaming hindi nagkibuan ni Johan dahil nagkapikunan nga kami habang pinagtatalunan ang pagdalo namin doon sa christian seminar. Sadyang magkaiba kasi ang aming ikinakatwiran sa isa’t isa. Dinala ko siya doon upang magkaroon siya ng takot sa Diyos at gabayan ito sa kaniyang pagbabagong buhay. Samantalang idinidiin nya sa akin na “Ginagawa daw naming katawa- tawa ang kanyang sitwasyon at hindi magandang biro ito”.

Hanggang pag- uwi namin sa bahay ay dala namin ang pagtatalong ito. Hindi kami nagkikibuan at dinadaan-daanan lang namin ang isa’t isa. Mukha yatang walang nais magbaba ng watawat sa aming dalawa, pataasan ng ihi at patayugan ng pride. At maging sa oras ng aming pagtulog ay hindi pa rin ako kinikibo nito dahilan para hindi ako mapakali. Bagamat magkatalikod kaming nakahiga sa kama ay hinahanap- hanap ko pa rin ang kanyang yakap bago matulog. Nakasanayan ko na rin kasi na humalik o kaya ay umuunan sa kaniyang bilugang braso.

Tahimik.

Hindi na ako nakatiis kaya naman tumagilid ako paharap sa kaniya at niyakap nito mula sa likuran. “Sorry na, hindi ko naman sinasadya eh. Ang akala ko lang naman ay magandang ideya iyon. Sorry na ‘tol, please…”

Ilang sandali rin itong walang kibo kaya naman nanatili lamang akong nakayakap sa kanya hanggang sa maya maya ay kumilos at humarap sa akin. Nagtapat ang aming mukha habang nakatagilid paharap sa isa’t isa. “Sorry na oh? kasalanan ko. Please?” ang paghingi ko ng tawad.

Hindi na naman ito sumagot bagkus muli niya akong niyakap at siniil ng halik sa labi. “Sorry din ‘tol. Hayaan mo, pangako ko sa iyo na magpapakatino na ako. Hindi na ako gagawa ng mga bagay na ika iinis mo o ikagagalit dahil mahal na mahal kita”.

“At ako naman, hindi na kita aasarin o pipilitin sa mga bagay na ayaw mo para ‘di tayo nag aaway. At gusto ko lang malaman mo tol na tanggap ko kung ano ka at sino ka kaya’t wala kang dapat ipagalala. Mahal na mahal din kita,” ang sabi ko at hinalikan ko ito sa kaniyang labi.

Muling naglapat ang aming mga nguso at sa pagkakataong ito ay pumatong na siya sa akin. Kaya naman damang- dama ko ang makisig niyang dibdib na nakasayad sa aking katawan habang ang kamay naman niya ay hawak ang aking dalawang kamay.  Tuloy- tuloy pa rin ang kaniyang pagsiil ng halik sa aking labi pababa ng aking leeg kaya ibayong kiliti ang lumukob sa akin. Ilang minuto ring paulit- ulit ang kaniyang ginagawa bago kami tuluyang magalis ng saplot sa katawan. Malamig ang aking silid dahil sa aircon ngunit ramdam ko ang matinding init ng aming katawan lalo na si Johan na muling pumatong sa akin at marahang kinaskas ang kanyang mala bakal na pagkalalaki sa aking tiyan. Ibayong kiliti ang dulot nito sa aking balat lalo na kapag kumikiskis ang makapal niyang buhok sa itaas ng kaniyang pagkalalaki.

Tumagal ng ilang minuto ang aming romansa sa isat isa hanggang sa umupo ito sa aking dibdib at itinapat ang kaniyang naglalaway na pitong pulgadang ari sa aking bibig. Dala na rin siguro ng matinding kasabikan ay agad ko itong sinunggaban ng subo. Halos mabilaukan ako sa taba at haba nito lalo na kapag isinasagad niya ang pagbaon sa aking lalamunan kaya naman halos dumikit na sa aking mukha ang kaniyang makapal na buhok.

Matagal- tagal din akong na sa ganoong pagkakasubo at halos mangawit na ang aking panga dahil sa pagod hanggang tuluyan niya itong hugutin palabas ng aking bibig. Maya- maya, itinaas nito ang aking dalawang paa at dinuran ang kaniyang palad. Gamit ang kanyang laway, ipinasok niya ang gitnang daliri sa aking butas kaya halos napasigaw ako sa sobrang pagkabigla. Naglabas masok ang kanyang daliri sa aking loob hanggang sa madagdagan pa ito ng isa pa. Dalawang daliri na ang naglalaro sa aking butas kaya halos tumirik ang aking mata sa pinaghalong sakit at sarap.

Lalo pang niyang pinag- igihan ang pagfinger sa aking butas hanggang sa hugutin niya ito at mabilis na itinapat ang kaniyang batuta sa aking lagusan. “Arrrghhhhh! Dahan- dahan!” ang impit kong sigaw kaya naman hinalikan niya ako at ipinasok ang dila sa aking bibig upang hindi ako maka sigaw pa. Halos mapuno na naman ang aking butas sa laki at taba ng kanyang alaga. Hindi muna kami gumalaw hanggang sa marelax ang muscles sa loob ko at makalipas ang limang minuto ay nagsimula na itong bumayo. Hugot baon ang kanyang ginawa sa aking likuran. Itataas niya ang pag hugot hanggang ulo ng kanyang pagkalalaki at itotodo ng baon ito kaya naman halos sumabog na ang katas ko dahil sa tindi ng sensasyon sa aking kaloob- looban.

Maya- maya ay naalis ang kaniyang sandata at mabilis na pumwesto ito sa aking likuran. Patagilid ang aming posisyon sa mga oras na iyon. Agad niyang hinawakan ang aking hita pataas at muli niyang itinarak pabaon ang kaniyang pagkalalaki. Halos masigaw ako dahil ramdam na ramdam ko ang kabuuan nito sa aking loob. Nag patuloy ang kanyang pagbayo hanggang sa muli na naman akong labasan. “Ahhh tol, ang sarapppp!” ang ungol ko habang lumalabas ang katas sa aking ari. “Malapit na rin ako!!!” ang sigaw nito at mabilis na hinugot ang kaniyang kargada sabay tapat sa aking mukha. “buka ang bibig!” ang utos niya na halatang alipin na rin ng matinding pagnanasa.

Ibinuka ko ang aking bibig at doon niya ito pinalabas. Hanggang sa tuluyan na niyang maabot ang sukdulan.

Kapwa kami nawalan ng lakas kaya’t hinayaan na lamang namin ang aming mga sarili na naka higa ng walang saplot sa ibabaw ng kama hanggang sa pareho kaming dapuan ng matinding antok.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 19

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

 

Chapter 19

Lumipas ang masasayang araw sa buhay namin ni Johan. Wala pa ring pagbabago sa aming relasyon at alam kong mas lalo pa itong pinagtibay ng panahon. Sa bawat oras na kami ay magkasama ay tila walang katapusan ang aming saya. Ilang buwan pa lamang kaming magkasintahan ngunit pakiramdam ko ay higit sa isang taon na ito. Madalas kaming mamasyal sa iba’t ibang lugar kung saan malaya kaming nakapaglalakad ng magkahawak- kamay at wala kaming pakialam sa mga taong nakakakita sa amin. May isang pangyayari pa nga sa aming date na lumuhod ito sa aking harapan at sinuutan ako ng singsing habang nanonood ang mga tao sa paligid. Ganoon kalakas ang loob ni Johan. Naalala ko pa ang mga sinabi niya sa akin noong mga oras na iyon “Basta mahal kita at handa akong ipagmalaki ito sa buong mundo.”

Isang hapon, na-aya si Johan sa bagong bukas na plaza doon sa bayan. Naalala ko nga pala ang nalalapit na pista ng aming patron kaya’t isa- isa nang nagdaratingan ang mga taong nag- aayos ng mga rides at iba’t ibang palabas doon sa nasabing lugar.

At dahil nga ito ang unang pagkakataon na mapupuntahan ko ang sinasabing atraksyon ay ibayong pananabik ang aking naramdaman habang tinatahak ang daan patungo sa bayan kung saan nandoon ang plaza.

Pagdating doon agad kong hinatak si Johan sa pilahan ng ticket. May kahabaan kasi ang pila kaya’t nagmamadali ako. “Ang haba ng pila oh? Mamaya pa iyan matatapos. Gusto mo ba mandukot na lang ako ng ticket? Madali lang iyon para sa akin,” bulong nito habang nakangising aso. “Tado! umandar nanaman iyang pagiging mandurukot mo. Pipila na lang tayo dito hanggang sa maka kuha ng ticket,” bulong ko naman at hinakawan ito sa kamay. Mahirap na baka maya- maya ay mandukot nga ito dahil sa matinding pagkainip.

“Ang hina mo naman kasi eh. Diska-diskarte lang iyan. Tsaka bakit ba kailangan pang pumila dito pwede naman akong sumingit doon!”

“Kailangan nating pumila at sumunod sa patakaran. Ayon oh? “Fall in line!” Kaya dito ka lang at hindi ka aalis sa tabi ko,“ pagpapaliwanag ko.

“Hmmmp! Matagal pa ‘yan! Kung pinayagan mo akong mandukot ng ticket sana ay kanina pa tayo nakapasok,” pagmamaktol nito.

“Hayaan mo na nga. Huwag ka na magreklamo diyan. May mga bagay talaga na dapat paghirapan muna bago ka maging masaya. Katulad nitong pagpila para makakuha ng ticket. Kahit na limang minuto lamang ang rides ay pinipilahan pa rin ito dahil may kakaibang saya ang dulot nito sa kanila. Sa makatuwid, ang mga tao sa mundo ay handang maghintay para lamang makamit ang kaligayahan!” ang pagpapaliwanag ko kung bakit kailangan naming pumila. “Ano? Naintindihan mo ba Mr. Escaler?!” tanong ko ngunit wala na pala ito sa aking tabi. ‘Yong tipong salita ka ng salita pero wala na palang nakikinig sa iyo. “Johan?!” sira- ulong iyon ah!

Hinanap ko siya at nakita kong nasa harap na pala ito at naka ngising aso habang bumibili ng ticket sa rides. Ibang klase talaga ang isang tao, wagas ang panlalamang sa kapwa. “Naka bili na ‘ko!!!” ang sigaw niya at nagmamadaling pumunta sa akin. “Ang dami mo pa kasing satsat eh, kita mo na? Diskarte lang iyan! Buti na lang mahilig sa gwapo ‘yong babae doon sa pilihan kaya pinasingit niya ako. Pasalamat sa kapogian at sex appeal ko!” pagyayabang nito habang pumapasok kami sa entrance ng amusement park. Mahirap talaga pag nagkaroon ka ng kasintahang pasaway. Walang patakaran sa kaniya at siya ang masusunod. Kung sa bagay at least, bumili siya ng ticket at hindi nandukot sa mga batang nagdaraan. Iyon pa naman ang target niya kanina. Hehehe.

Pagpasok sa loob ng parke, agad ko siyang hinatak sa mga booth kung saan nandoon ang mga games na nagbibigay ng magagandang premyo kada taya. “Simple lang po ang mechanics mga sir. Gamit itong pellet gun, kailangan niyo pong maitumba ang lahat ng laruang sundalo sa inyong harapan. Ang bilang ng mga sundalong laruan na maitutumba sa loob ng 20 segundo ay may kalakip na premyo. Ano sir gusto niyo po bang subukan?” tanong ng tagabantay.

“Sige!! Ako ang mag tutumba ng mga iyan!” ang wika nito na parang mayroong hinahamon ng away.

“Hay naku! Basta makarinig ito ng salitang “itutumba” ay parang laging may kaaway,“ sigaw ko sa aking sarili.

Tumayo si Johan sa harap ng booth at hinawakan ang pellet gun. Maya- maya ay nagsimula na ang timer kaya naman mabilis nitong inasinta ang mga laruang sundalo. Nakakatuwa itong panoorin dahil kada putok ng baril ay may tumutumbang laruan at mukhang hindi pa nagmintis ito. Iyon nga lang habang tumatagal ay paliit ng paliit ang sukat ng mga sundalong laruan kaya naman may kahirapan na itong tamaan.

Baril dito, baril doon…

Sampung segundo na lamang ang natitira kaya’t halos mag parang action star ito sa pag baril sa mga laruang kalaban. “5 4 3 2 1!! Times up na po sir.”

Binilang ng taga bantay kung ilan ang naitumbang sundalo nitong si Johan “32/50 po mga sir.” ang sabi nito at tiningnan ang premyo na katumbas ng 32 puntos. “Heto po ang prize nyo sir. Congratulations!” ang wika nito sabay abot ng isang maliit na stuffed toy na unggoy. Halos mangiwi si Johan habang tinatanggap ito at mukha pa ngang ayaw niyang kunin eh. Kaya naman natatawa ako sa kaniyang reaksyon.

“Oh ayan para sa iyo,” ang sabi nito sabay abot ng laruang unggoy. “Wow! ang cute!!” tugon ko naman at hindi ko alam kung anong kalokohan ang pumasok sa isip ko para itabi ang stuffed toy sa kaniyang mukha sabay kanta ng “alin, alin ang naiba?!”

Irap lamang ang isinukli sa akin nito at halos mamula sa pagkainis. “Cute naman eh! Promise!” pambawi ko habang nakakapit sa braso niya.

Ilang minuto rin kaming namamasyal sa loob ng parke hanggang sa makaramdam ng pagod. Naupo kami sa ilalim ng puno habang pinapanood ang pag- ikot ng makulay na ferris- wheel sa ‘di kalayuan. Ito yata ang pinakamalaki at pinaka matayog na chubibo na aking nakita bukod sa pinakamaganda at kaakit- akit pa ang kulay nito. “Sakay tayo?” tanong ni Johan. “Ayoko ang taas niyan eh. Paniguradong nakakalula ‘yan mula sa itaas,” pagtanggi ko naman.

“Ano ka ba? ‘Wag kang matakot dahil kasama mo naman ako ‘di ba?”

“Oo nga, kaso ay hindi ko talaga kaya.”

“Tayo na! magtiwala ka sa akin!!!” ang sabi nito sabay hatak sa aking braso papunta sa ferris- wheel.

Wala naman akong nagawa kundi sumama at magtiwala sa kaniya. Ito ang unang beses na sasakay ako dito kaya naman ibayong kaba ang aking nararamdaman. Naupo kami sa loob nito at kinando ang aming mga safety belt. Marahan itong umangat kaya naman napahawak ako sa kamay ni Johan habang nararamdaman ko ang pag panhik sa itaas ng aming kinalalagyan. At dahil nga pinupuno pa lamang ang mga upuan nito, pahinto- hinto kami hanggang sa marating namin ang pinakatuktok na parte ng ferris- wheel. Kitang- kita ko ang matayog na aming kinalalagyan.

Mula dito sa itaas ay makikita mo ang buong amusement park. Ang makukulay na ilaw sa paligid at naggagandahang mga gusali sa bayan. Isama mo pa ang malamig na hangin na siyang nagbibigay kilig sa aking katawan. “Ang ganda ‘tol,” ang tangi kong nasabi at biglang napadako ang aking paningin sa makukulay na ilaw sa bubungan ng mga booth na aming pinuntahan kanina.

Medyo nagtaka ako dahil may mga letrang nakasulat sa ibabaw nito. Mula sa unang booth naka sulat ang letrang “I”, sa ikalawa naman ay naka sulat ang letrang “L” at nag tuloy- tuloy ang aking pagbabasa hanggang sa lumabas ang mga katagang “I LOVE YOU”. Inikot ko pa ang aking tingin hanggang sa mapadako ang aking mata sa katabing ride ng mga booth ang carousel at sa itaas nito ay may nakasulat na pangalang “ALDRIN” na napapalibutan ng mga makukulay na ilaw.

Natahimik ako at inisa- isa kong basahing mabuti ang mga nakasulat.

“I LOVE YOU ALDRIN”

Iyan ang mga katagang nakasulat sa ibabaw ng mga booth at carousel na tanging dito mo lamang sa itaas makikita. Napatingin ako kay Johan at biglang tumulo ang luha sa aking mga mata “SURPISE!!” ang wika nito habang naka ngiti at doon ay hinalikan ako. “Para sa iyo ang gabing ito. At hindi ako takot na malaman nila ang totoo. Mahal kita tol,” ang bulong nito sa akin kaya naman lalo akong binalot ng matinding emosyon.

Pinahiran ni Johan ang mga luha sa aking mga at mata at maya- maya ay huminga ito ng malalim sabay sigaw ng “I LOVE YOU ALDRINNNNNN! MAHAL NA MAHAL KITAAAAAA!!! WOOOOOO!!!” Walang takot niyang sinigaw sa lahat na mahal niya ako. Ibang klase pa lang mag mahal itong tao na ‘to. Pakiramdam ko noon ay para akong isang babaeng nililigawan ng isang gwapong lalaki at ginagawa niya ang lahat upang mapasaya ako.

Maya- maya ay nagsimula nang umikot ang ferris- wheel at sa tuwing mapupunta kami sa tuktok nito ay paulit- ulit na isinisigaw ni Johan ang mga katagang “I Love You Aldrin!!” kaya minsan ay tinatakpan ko ang kaniyang mga bibig dahil nahihiya na ako sa kaniyang mga isinisigaw. Ito na yata ang pinakaromantikong pangyayari sa aking buhay. At ang pinakaromantikong lugar naman sa buong mundo ay itong “FERRIS WHEEL” kung saan kami nakasakay.

Matapos ang ilang minutong pag- ikot ikot ay nagtapos na ang aming pagsakay dito. Agad kaming bumaba at laking gulat ko nang biglang magtatakbo si Johan sa isang sulok at doon ay sumuka ito. “Gwark!!! Nahihilo ako ‘tol,” ang bulong niya at hindi ko naman maiwasan ang pagtawa. “Ayan kasi ang ingay mo kanina, nahilo ka tuloy,” sabi ko naman habang hinihimas ang kaniyang likuran.

Doon ko napagalaman na hindi pala talaga ito sumasakay ng ferris- wheel dahil mahiluhin ito ngunit kinaya lamang niya dahil may surpresa siya sa akin. “Paano ko ginawa iyon? Simple lang, kaninang umaga pa ako dito. Si papa kasi ang pumirma ng mga kontrata kaya’t noong itinatayo nila ang mga booth ay nakiusap ako na mag lalagay ng mga dekorasyon sa ibabaw nito. Kaya ayon, bago tayo magpunta rito ay nakaset up na ang lahat,” paliwanag ni Johan sabay abot ng isang kumpol na bulaklak sa akin. “Para sa iyo,” ang sabi nito.

“Oh? Saan naman galing ito?” pagtataka ko.

“Dito sa sulok. Inorder ko na iyan kanina noong nakasakay tayo sa ferris- wheel at diyan ko lang ipinilagay.”

“Wow! salamat ha? Naiiyak tuloy ako.”

“Ano ka ba? Shhh… ‘di ba sabi ko naman sa iyo ay para sa’yo ang gabing ito dahil mahal na mahal kita. At lahat ng ito ay kulang pa dahil sa walang sawa mong pag suporta sa akin.”

“Mahal na mahal kita Johan, at hindi ako magsasawang mahalin ka… Pangako iyan,” Niyakap ko si Johan at ginawaran ito ng isang matamis na halik sa labi. Abot ang pasasalamat ko dahil ngayon lamang ako nakaranas ng ganitong kasayang gabi sa tanang buhay ko. At kahit ano man ang mangyari ay sisiguraduhin kong nakaukit na sa aking puso at isipan ang masayang ala- alang ito.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 20

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

January 12, 2015

Chapter 20

 

Matapos ang nakakakilig na tagpo ng aking buhay sa itaas ng ferris- wheel, muling nagbalik sa normal ang lahat. Gigising ako sa umaga katabi ang aking kasintahan at matutulog sa gabi ng magkayakap. Tila isang perpektong love story ang aming pinagsasaluhan sa bawat oras na nagdaraan. Minsan nga lang ay sumasagi sa aking isipan kung hanggang kailan ang kaligayahang ito at nakakaramdam ako ng ibayong lungkot kapag naiisip kong walang permanente sa mundo. Pero sa kabila ng mga ito, nananatili pa rin kaming matatag sa lahat ng mga problemang susubok sa aming pagmamahalan.

Isang hapon, nakareceived ako ng text message mula kay Johan na hindi raw niya ako masusundo sa pag- uwi, kaya naman naglakad na lamang ako patungo sa sakayan ng jeep. Habang na sa ganoong paglalakad may napansin akong isang bagong bukas na tindihan sa kabilang parte ng kalsada kaya naman dumaan muna ako doon para makiusisa. Kakaiba kasi ang itsura nito dahil may pagka weird ang mga desenyo. Mula sa kakaibang palamuti sa pintuan hanggang sa mga kurtinang ginamit sa loob ay talagang kaagaw- agaw ng pansin.

Doon ko napag alaman na isa pala itong “Magic Shop” kung saan nagtitinda sila ng mga lucky charms, anting-anting, mga love books at magic potion. Nabilib ako at namangha habang pinagmamasdan ang mga produkto ng naturang tindahan. Mukhang ang kanilang target market ay mga teen- agers na gustong mapasagot ang mga taong nagugustuhan nila. “Mainam ang isang iyan pang taboy ng malas at negatibong enerhiya sa paligid,” ang wika ng may- ari ng tindahan habang pinagmamasdan ang bracelet na aking hawak.

“Ang mga bracelet na iyan ay may kaniya- kaniyang katangian dipende sa kanilang kulay. Halimbawa ang kulay asul ay pamproteksyon, ang pula naman ay para sa pagmamahal, ang puti ay para sa pag- asa, dilaw para sa pag- aaral, berde para sa negosyo at itim naman para sa swerte. Iyan ang pinaka mabisang charm na pinagkakaguluhan ngayon sa ibang bansa katulad ng Thailand, Vietnam at China.”

“Ah… eh, hindi ko po alam kung ano ang nababagay sa akin,” ang wika ko naman sabay kuha ng mga bracelet.

“May kasintahan ka ‘di ba? Maganda kung kukunin mo ang kulay puti para sa pag-asa at ibigay mo naman ang kulay pula simbolo ng pag- ibig sa iyong kasintahan,” tugon nito

“Teka, paano mo na laman na may kasintahan ako?” tanong ko naman sa kaniya.

“Nababasa ko ito dahil sa positibong aura ng iyong katawan. Kaya alam kong mas bagay sa iyo ang kulay puting bracelet dahil ikaw ang simbolo ng pag- asa ng iyong kasintahan, at ang pula naman ay bagay sa iyong kapareha dahil ramdam kong wagas ang pagmamahal nito sa iyo,” paliwanag niya kaya naman mas lalo akong nakumbinsi na bilhin ang dalawang bracelet.

Ang isang bracelet ay nakakahalaga ng 250 pesos at dahil  nga dalawa ang aking kinuha ay binigyan niya ako ng malaking discount. Bukod pa rito ay inaya niya akong maupo sa lamesa upang basahin ang aking kapalaran. Ang babaeng may- ari ng shop ay nagpakilalang isang psychic o ‘yong may kakayahang sabihin ang hinaharap ng isang tao base sa ikot ng mga bituin, linya sa palad o kaya gamit ang braha. Ang pangalan nya ay Zoila ngunit mas kilala sa tawag na “Madam Z”.

“Aldrin, bago tayo magsimula, nais kong sabihin sa iyo na hindi lahat ng hula sa mundong ito ay nagiging totoo. Ang iba ay nagiging gabay lamang upang mas maging maayos ang kanilang buhay. Magsimula tayo sa pag pili mo ng tatlong baraha.”

Tahimik.

Tila nilukuban ako ng ibayong kaba habang inilalagay ko ang mga napili kong baraha sa kaniyang harapan.

Hinawakan niya ang unang baraha at ibinaligtad ito. Lumabas ang larawan ng isang lalaki na naka upo  sabatuhan habang napapaligiran ng mga bulaklak. “Hmmmm, maganda ang unang baraha mo, ang ibig sabihin ng lalaking naka upo sa batuhan ay swerte ka pagdating sa buhay pag ibig.  Napapaligiran ka ng mga positibong enerhiya na nagmumula sa mga tao na iyong nakakasama sa araw- araw. Ang ibig sabihin ay suportado ng mga taong malalapit sa iyo ang lahat ng bagay na nakapagpapasaya sa iyong sarili. Maaaring mga magulang o kaibigan mo ang mga ito.”

Dumako naman siya sa ika- lawang baraha at noong buksan nya ito ay tumambad sa aking paningin ang larawan ng isang lalaking basa ng ulan habang nakatayo sa burol at hawak niya sa kaniyang mga kamay ang pugot na ulo ng isang lalaki. Noong mga sandaling iyon ay kitang- kita ko ang pagkabigla sa mata ng manghuhula kaya naman agad niyang binuksan ang ikatlong baraha kung saan makikita ang isang lalaking nakatingala sa ilalim ng sinag ng buwan.

“Ano po ang ibig sabihin ng mga iyan?” ang tanong ko habang maiging sinusuri ang mga larawan

“Mabuti na lamang dahil positibo ang ikatlong baraha dahil nagawa nitong kontrahin ang sinasabi ng ikalawang baraha.” ang wika ni madam Z.

“Ano po ang ibig niyong ipahiwatig?” tanong kong muli.

“Ipinahihiwatig ng ikalawang baraha na may isang hindi inaasahang pangyayari ang babago sa takbo ng iyong buhay. May mahalagang bagay na mawawala sa iyo at iyon ang magiging sanhi ng iyong kalungkutan. Ang pangyayari ito ang susubok sa lakas ng loob mo at tibay nang iyong damdamin. Hindi ko makita kung ano ang mahalagang bagay na iyon ngunit ito ang pagbibigay ng ibayong pasakit sa iyo. NGUNIT ang ikatlong baraha ay nagpapahiwatig ng pag- asa at pag gabay. May isang tao ang magsisilbing liwanag at gabay mo kahit saan ka magpunta. Sa makatuwid ang ikatlong baraha ay simbolo ng positibong enerhiya at pinapayagan ka nitong bumunot pa ng isang huling baraha,” ang paliwanag nito kaya naman muli akong bumunot ng isa pang baraha at ito na ang ika -apat.

Habang pinabasa ni Madam Z ang kabuuang hula sa akin ay unti- unting nabuo ang takot at pag- aalala sa aking isipan. Maaaring totoo ang kaniyang sinasabi o maaaring ito ay isang pahiwatig lamang na magsisilbing gabay ko sa hinaharap. “Aldrin, ang lahat ng sinabi ko ay pawang mga babala lamang. Ang mga barahang ito ay nagbibigay lamang ng mensaheng makatutulong upang makapag handa tayo sa hinaharap. Sa huli, ikaw pa rin ang gagawa ng sarili mong kapalaran. At nga pala, tungkol sa mga bracelet na lucky charm. Mas makabubuti kung ibigay mo sa iyong kasintahan ang kulay “puti” dahil malakas ang kutob kong siya ang “pag- asang” tinutukoy ng mga baraha,“ ito ang mga huling katagang ibinilin ni Madam Z bago ako tuluyang magpaalam.

Alas otso ng gabi noong makarating ako sa bahay. Sa gate pa lamang ay agad nang bumulaga sa akin si Johan at halatang iritable ang mukha nito. “Saan ka ba galing? Bakit ngayon ka lang nakauwi?” tanong nito habang nakaharang ang katawan sa gate.

“Pasensya na. Dumaan kasi ako doon sa bagong tindahan malapit sa paaralan. Heto bumili ako ng lucky charm. Isuot mo itong isa at huwag mong iwawala ito dahil paniguradong lalapitan ka ni Lotus feet. Naintindihan mo ba?” ang sabi ko sabay suot ng bracelet na puti sa kaniyang braso.

“Nagpapaniwala ka sa mga ganyan. Iyan ang epekto ng panonood mo ng feng shui noong nakaraang gabi. Manonood ka ng horror tapos kung sumiksik ka naman sa kili- kili ko ay wagas na wagas,” wika ni Johan habang pumapasok kami ng bahay.

“Pasalamat ka nga nagkaroon pa ako ng lakas ng loob amuyin ang kili- kili mo kahit madalang kang maligo,” pang- aasar ko sabay takbopapasok ng kwarto kaya naman hinabol ako nito habang sa mag pangbuno kami sa ibabaw ng kama. “Sino ang hindi naliligo?!” ang sigaw nito habang kinikiliti ako.

“Tamaaa naaa! Ako! Ako ang hindi naliligo!!!” ang sigaw at halos mamatay ako sa katatawa.

Noong mga oras na iyon ay tila nabura ang lahat ng pangambang bumabalot sa aking dibdib. Pakiramdam ko ay ligtas ako kapag nasa bisig ng taong aking pinakamamahal. Alam kong ang lahat ng hula sa akin ay pawang gabay lamang kaya kailangan kong mag- ingat upang maiwasan ang mga ito dahil sa huli ay hawak ko pa rin ang aking sariling kapalaran at walang ibang makapag papabago nito kundi ako lang din.

Lumipas ang mga linggo sa buhay namin ni Johan, ang lahat ay wala pa ring pagbabago dahil nanatili pa rin kaming masaya at mamatag na nagmamahalan. Damang- dama ko rin ang malaking pagbabago sa kanya noong mag desisyon itong ituloy ang kanyang pag- aaral sa campus kung saan ako pumapasok. Ipinagpatuloy niya ang kanyang kursong Business Administration at ngayon ay nasa ikatlong taon na ito habang ako naman ay nasa ika- apat na sa kursong Computer Science.

Masayang- masaya ako sa malaking pagbabago sa kaniyang buhay at siyempre ay ganoon din ang kaniyang ama na halos nag pa misa pa noong makita ang malaking pagbabago sa kaniyang anak. Si mama at papa naman ay nagpa- outing sa isang resort bilang regalo sa malaking improvement ni Johan. Ngunit ang akala ko ay diretso na ang aming kasiyahan pero nagkakamali pala ako dahil parating palang ang isang unos na babago sa takbo ng aking buhay. 

Isang araw habang naglalakad ako galing sa paaralan, hindi ko inaasahan na makakasalubong ko si Elise ang dating kasintahan ni Johan. May hawak itong baril at agad na itinutok ito sa aking mukha. Inutusan din niya akong sumakay sa kaniyang dalang sasakyan ngunit hindi ako natinag bagamat halos umakyat ang takot sa aking ulo. “Anong kailangan mo? Ibaba mo ang baril na iyan at pag- usapan natin ang problema,” sabi ko habang nakataas ang dalawang kamay.

Mas lalo pa nitong inilapit ang baril sa aking mukha at muli akong inutusang sumakay ng sasakyan “Sasakay ka ba o pasasabugin ko ang ulo mo?! Sakay! Baklaaaaa!!!”

Noong mga oras na iyon ay ibayong takot ang lumukob sa aking pagkatao lalo na noong makita kong seryoso ito sa kaniyang balak na pasabugin ang aking ulo. Kaya naman wala akong nagawa kundi sumakay na lamang ngunit hindi ako nagpakita ng takot sa kaniya bagamat ramdam ko ang panginginig ng aking tuhod.

Matapos akong sumakay sa harap ng kotse, agad naman itong na tatakbo paupo ng driver’s seat sa aking tabi at bigla na lamang akong ginawaran ng isang malakas na hampas sa ulo gamit ang kanyang baril kaya naman nahilo ako at biglang nasubsob sa harap ng sasakyan.

Unti- unting lumabo ang aking paningin at wala na akong natandaan pa.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 21

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo. Ang ano mang pagkakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoong buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang- isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisanin ang pahinang ito. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

 

Author’s note:   Maraming salamat sa lahat ng sumuporta at nagbasa ng aking kwentong “Ang Hari Ng Angas”.

THANK YOU Bentedos for the technical editing.

Chapter 21

Halos hindi ko maidilat ng maayos ang aking mata dahil sa matinding pag- ikot ng aking paningin.  Nasa tatlong minuto na ang nakakalipas magbuhat noong bumalik ang aking ulirat at pakiramdam ko ay paralisado pa rin ang aking ulo dahil sa lakas ng hampas dito. Nakikita ko rin ang pagtulo ng dugo mula aking sintido. “Hoy bakla gumising kaaa!!!” ang sigaw ni Elise habang nag d-drive ito. “Huwag kang magkakamaling gumawa ng masama dahil kayang- kaya kong pasabugin ng bongga ‘yang ulo mo!”

“Ano bang kailangan mo? Wala akong ginagawang masama sa iyo para gawin mo ito,” ang sabi ko bagamat halos nanghihina pa rin ako.

“Anong wala?! Sinira mo ang lahat ng plano ko! Sinira mo ang buhay ko at hindi ako makakapayag na ang isang baklang kagaya mo lang ang makaka talo sa akin!!! Si Johan lamang ang pag- asa ko ngunit inagaw mo pa siya sa akin at alam mo ang pinaka masakit? Hindi ka babae dahil isa kang bakla at iyon ang hindi ko matanggap!!!” sigaw nito.

“All this time? Iyan pa rin ang iniisip mo? Hanggang ngayon ba ay nandiyan ka pa rin?! Naka move on ang lahat sana ay pinalaya mo na rin ang sarili mo mula sa sakit! Paano ka magiging masaya kung patuloy kang kumakapit sa nakaraan mo?!” sagot ko naman.

“Hindi ako makaka move- on hanggang nakikita ko kayong masaya! Mga bakla! Si Johan ay isa ring bakla at niloko niyo lamang ako! Dapat sa inyo ay sinusunog sa kumukulong langis!!!” muling hiyaw nito at ramdam na ramdam ko sa kaniya ang matinding galit sabay preno ng sasakyan at hinatak ang seatbelt sa aking upuan. Ito ang ginamit niya upang itali ng mahigpit ang aking katawan sa kina uupuang bangko para mahirapan akong makagalaw.

“Baliw ka Elise! Hindi kita maintindihan! Marami namang lalaki sa mundo ngunit bakit sisirain mo ang sarili mo sa isang tao lamang? Saka nasabi sa akin ni Johan na ikaw ay nagdadalang tao. Sana ay itigil mo na ito para sa iyong anak. Bigyan mo siya ng isang tahimik na buhay!!!”

“Wala na akong anak dahil nalaglag ito at kasalanan iyon ni Johan! Noong mga oras na nagtalo kami dahil nalaman niyang nagdadalang tao ako ay nagalit ito ng husto at bigla niya akong pinalayas sa kanilang tahanan. Iyak ako ng iyak noong mga oras na iyon at wala akong mapuntahan dahil itinakwil din ako ng aking pamilya. Magulong- magulo ang aking isipan habang tinatahak ang daan pauwi at hindi ko namamalayan na may parating na sasakyan at nabunggo nito ang aking katawan. Pagmulat ko mula sa ospital, sinabi sa akin ng doktor na wala na ang aking anak kaya naman ibayong sakit at pagkamuhi ang aking naramdaman noong mga sandaling iyon. Sinumpa ko sa aking sarili na gagantihan ko kayo!!!”

“Anong kasalanan ko? Anong kasalanan ni Johan sa iyo? IKAW ang gumawa niyan sa sarili mo kaya’t huwag mong ibintang sa amin ang mga pagkakamali mo!!”

“PAK!” isang malakas na sampal ang iginawad nya sa aking mukha. “Kasalanan mo ito dahil inagaw mo sa akin si Johan! Kung hindi ka dumating sana ay masaya na kami ngayon!!! Hindi ko alam kung bakit mas nagawa kang piliin ni Johan kaysa akin! Anong mayroon sa butas ng pwet mo na wala sa puke ko?!!! At hindi ako papayag na ikaw na isang binabae ang makatalo sa akin!!! Ikaww ang may kasalanan ng lahat! Umibig sa iyo si Johan at iniwan ako dahil kinulam at ginayumo siya! Hayop ka!!!” ang sigaw nito at muli akong pinaulanan ang mga sapok at sampal. “Iyan ang bagay sa iyo! Baklang madumi! Ang akala mo ba ay magtatagal kayo ni Johan? Gumising ka sa katotohanan na ang mga ganyang relasyon ay hindi nagtatagal at nauuwi lamang sa WALA!!” dagdag nito sabay paandar ng sasakyan at ngayon ay mas mabilis ito.

Halos sumabog ang aking dibdib sa matinding galit kaya naman marahan kong iginalaw ang aking isang kamay hanggang sa kumawala ito. “Alam mo kung ano?! Mas hayop ka dahil karma mo iyan! Hindi kay Johan ang pinagbubuntis mo ngunit bakit siya ang sasalo ng kamalasan mo?!”

“Dahil BOBO si Johan!! At madali itong napapasunod. Kaya nga agad siyang nauwi sa isang baklang kagaya mo ‘di ba??”

“Tama na! Sumosobra ka na! Itigil mo ang pang- iinsulto mo sa akin o kay Johan. Tapos na ang lahat at tanggapin mo na lamang ang katotohanan na hindi lahat ng bagay ay maaari mong kuhanin!”

“Ganon ba iyon? Hindi lahat bagay sa mundo ay maaari kong kuhanin lalo na kung pag- aari na ng isang maduming baklang kagaya mo? Ganoon ba ang nais mong iparating? Ha? Ha?!” ang sigaw na naman nito at muli akong hinataw ng hampas sa ulo.

Tila lalong namuo ang galit sa aking dibdib. Sobra na ang kaniyang pananakit at pang- iinsulto sa akin. Hindi na normal na tao ang tingin ko sa kaniya noong mga oras na iyon kundi isang baliw at wala na sa wastong katinuan. At ramdam kong sa mga oras na ito ay nag- iisip na siya kung paano niya wawakasan ang aking buhay. “Alam mo, kanina ko pa pinipigilan ang aking sariling saktan ka dahil kahit papaano ay gumagalang ako sa mga babae katulad ng paggalang ko sa aking sariling ina. Sa mga oras na ito ay tila nawawala na ang paggalang iyon dahil nanginginig na ang aking kalamnan sa galit. Tatlong punto lamang ang sasabihin ko sa iyo.

Una: Kahit bobo o madaling lokohin si Johan ay masarap naman itong magmahal at ito ang mga bagay na hindi mo naranasan. Nagmamahalan kami at masaya kami sa aming ginagawa. Oo nga at nakarelasyon mo ito ngunit hindi mo man lang siya nagawang pabaguhin. Bakit? Dahil mas masahol ka pa sa kanya noon!“.

Ikalawang punto: Walang may kasalanan kung bakit nalaglag ang ipinagdadala mo dahil ikaw ang may responsibilidad na ingatan iyan kaya kung mayroon mang dapat sisihin ay IKAW iyon at ang katangahan mo!!! Mali ang manloko ng kapwa kaya gumawa ng paraan ang pagkakataon upang hindi ka magtagumpay sa binabalak mo.

Ikatlong punto: Ang tingin mo sa akin ay isang maduming bakla ‘di ba? Ikaw kailan ka pa naging malinis? Ang lahat ng mga bagay na ginagawa mo noon at ngayon ay pareho lamang na masama kaya’t paano mo masasabing malinis ka? Mas gugustuhin ko pang maging maduming bakla kaysa maging kagaya mo na isang babaeng desperado at walang galang sa sarili. Alam kong ano dapat sayo? ETO!!!“ ang sigaw ko at ginawaran ko ito ang isang malakas na suntok sa mukha dahilan para masubsob ito sa manibela ng sasakyan. Agad kong inagaw ang baril sa kaniyang kamay ngunit mahigpit ang pagkakahawak niya rito.

Hawak ng aking isang kamay ang baril at pinipigilan ko itong maitaas nya habang ang isang kamao ko naman ay muli siyang ginawarang ng suntok sa mukha. “Hindi ako pumapatol sa babae pero ngayon ay gagawin ko ito dahil hindi ka isang babae kundi isang demonyo!!!”

Nagagawan kami sa baril habang umaandar ang ng mabilis ang sasakyan. Pilit nyang itinututok ito sa aking katawan kaya naman mabilis kong ipinapaling ito sa ibang dereksyon na malayo sa akin. “BANG!!” pumutok ang baril at tumama ito sa ibubong ng sasakyan. “BANG!!” muli na naman niya itong kinalabit at tumama ito sa likod ng bintana.

Habang nasa ganoong pag- aagawan kami, hindi namin napapansin na palapit na pala ang aming sinasakyan sa isang lumang gusali dahilan para sumalpok kami dito. Mistulang isang suspended animation ang nangyaring aksidente. Malakas ang pagkabangg ng sasakyan sa lumang gusali dahilan para humampas na parang isang laruan ang ulo ni Elise sa manibela at dahil wala itong suot na seatbelt, pati ang katawan nya ay tumilapon sa tindi ng pwersa.

Samantalang ako naman ay nanatili sa aking kinauupan dahil na rin sa higpit ng pagkakatali sa akin. Ngunit tumilapon sa akin mukha ang mga basag na piraso ng salamin ng sasakyan kaya naman halos mapasigaw ako sa matinding sakit.

Kasabay nito ang unti- unting pag dilim ng aking paligid…

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 22

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

 

Chapter 22

Noong bumalik ang aking malay ay halos mapasigaw ako sa matinding sakit ng aking katawan. Matindi ang pagkirot ng aking likod at pati ang aking mga binti ay tila mapuputol dahil sa matinding sakit. Ngunit laking pagtataka ko kung bakit boses lamang nila ang aking naririnig? Puti lamang ang paligid at wala akong matanaw na kahit anong imahe mula dito? “Ano bang nangyayari? Nasaan ba ako?!” sigaw ko sa aking sarili.

“Tol, huminahon ka please!” boses ni Johan.

“Anak, huwag kang gumalaw makakasama sa iyo iyan!” boses ni papa habang pinipigil ako.

“Bakit? Bakit boses lang ang naririnig ko? BAKIT WALA AKONG MAKITA?! Bakit wala akoong makitaaa papa!!!” ang sigaw ko at halos magwala ako sa matinding takot.

“Tol, huminahon ka please,” ang boses ni Johan sabay yakap ng mahigpit sa akin.

“Anak, isang malalang aksidente ang nangyari at milagrong buhay ka pa. Bumagsak sa iyong sinasakyan ang buong gusali at halos isang buong araw kang na sa loob ng gumuhong pader kasama ng inyong yupi- yuping sinasakyan. Ang sabi ng doctor ay isang malaking biyaya ng Panginoon ang muli pang pagpintig ng iyong pulso ngunit kapalit nito ay nawalan ka ng kakayahang makakita dahil sa mga bubog at maliliit na piraso ng salamin na tumama sa iyong mga mata,” paliwanag ni papa kaya naman halos magwala ako at magsisigaw sa loob ng silid kung saan man ako naroon.

“BULAG NA ‘KO?! bulag akooo! Bakit!!!” ang sigaw ko at halos sumabog ang aking dibdib dahil sa sobrang sakit na nadarama.

“Tol, tama na please. Nandito lamang ako at hindi kita iiwan. Huwag ka nang umiyak, paki- usap,” sabi ni Johan at naramdaman kong nag crack na ang boses nito.

“Paano na ‘ko ngayon? Hindi ko kaya! Sana ay namatay na lang ako!!!”

Halos maghapon akong nagwawala at umiiyak dahil sa matinding sakit dulot ng aking pagkabulag. Tila ayaw itong tanggapin ng aking puso at isipan. Natural lamang iyon, ikaw ba naman mawalan ng kakayahang makakita? Para kang isang ibon na inalisan ng dalawang pakpak. Sa bawat oras na dumaraan ay mas lalo pang nagiging masakit sa akin ang lahat. May mga pagkakataon pa nga na makakatulog ako at paggising ko ay magpapalahaw na naman ako dahil sa matinding pag hihinagpis sapagkat katulad ng dati ay blangko pa rin ang aking paningin. Kasabay nito ang matinding dipresyon kaya’t palagi akong walang lakas at walang ganang kumain.

Labis na pag- aalala ng naramdaman nila mama at papa. Pati na rin si Johan habang binabantayan ako ng mga ito. Pilit din nila akong nililibang upang kahit papaano ay mabawasan ang aking sakit na nararamdaman. Ito na yata ‘yung ibig ipahiwatig ni Madam Z sa kaniyang mga hula.

“Ipinahihiwatig ng ikalawang baraha na may isang hindi inaasahang pangyayari ang babago sa takbo ng iyong buhay. May mahalagang bagay na mawawala sa iyo at iyon ang magiging sanhi ng iyong kalungkutan. Ang pangyayari ito ang susubok sa lakas ng loob mo at tibay nag iyong damdamin. Hindi ko makita kung ano ang mahalagang bagay na iyon ngunit ito ang magbibigay ng ibayong pasakit sa iyo.”

 

Marahil ang tinutukoy nyang “mahalagang bagay na mawawala sa akin” ay ang aking paningin at ito ang magdadala ng malaking pagbabago sa aking buhay.  Kung sa bagay, isang malaking pagbabago nga ito dahil pakiramdam ko ngayon ay isa akong inutil at nakatakdang maging pabigat sa aking pamilya lalo na sa aking kasintahan.

“Tol, nasaan si Elise?” tanong ko kay Johan habang nakakapit sa kaniyang mga kamay.

“Wala na siya tol, pumanaw siya sa aksidente. Natagpuan ito sa ilalim ng gumuhong pader na nakaipit ang katawan sa dalawang pirasong malalaking tipak ng bato. At alam kong mayroon siyang masamang balak sa iyo noong mga oras na naganap ang aksidente kaya’t hindi na rin ako nagtataka sa kaniyang sinapit,” paliwanag ni Johan habang niyayapos ang aking likod. “Gusto kong manghingi ng tawad sa iyo tol, ako ang may kasalanan ng lahat ng ito. Kung inaayos ko lamang aming problema ay hindi na sana umabot pa sa ganito ang lahat. Nadamay ka pa tuloy sa aking mga pagkakamali. Sana ay patawarin mo ako sa aking pag kakasala sa iyo”.

“Wala namang may gusto niti Johan. Nalulungkot lamang ako dahil hindi ko na muling masisilayan pa ang iyong mukha. Kung alam ko lamang na iyon na ang huling beses na makikita kita sana ay hindi na ako kumurap pa at tinitigan na lamang kita buong maghapon at magdamag. Kung alam ko lang na mawawalan ako ng paningin, sana ay ginugol ko ang aking mga oras sa mas makabuluhang bagay pa na hindi ko na magagawa ngayong ako ay bulag na. Kung maaari ko lamang sanang ibalik ang mga oras na iyon ay paniguradong itatama ko ang mga bagay na aking pinagsisisihan ngayon,” ang tugon ko at muli na naman akong lumuha.

Naramdaman kong niyakap ako ni Johan at hinalikan sa labi. “Wala ka namang maling ginawa ‘tol. Para sa akin, ang lahat ng iyong kilos ay tama. Mula sa pagtitiyaga mong baguhin ako hanggang sa mga oras na minahal mo ako. Lahat ng iyon ay walang bahid ng pagkakamali. Isa kang biyaya para sa akin kaya’t ngayon hayaan mong ako ang tumayong mga mata mo sa lahat ng pagkakataon. Aalagaan kita at hinding- hindi ako aalis sa tabi mo kahit ano mang mangyari. Pangako ko iyan sa’yo. Mahal na mahal kita at hinding hindi mag babago iyon,” bulong nito habang nakakulong ako sa kaniyang mga bisig.

Bumuhos din ang suporta para sa akin, mula sa aking mga magulang, kay Johan at sa kanyang ama. Maging ang aking mga kaklase at ilang mga kaibigan ay nag paabot din ng kanilang mensahe para sa akin. Nagpunta rin dito ang aking lolo at lola kasama ang pinsan kong si Emil at siyempre ay si Ricky na siyang nagbibigay payo sa mga oras na nalulumbay ako. Noong mga oras na iyon ay unti- unting gumuhit ang ngiti sa aking labi, dahil doon ko na isip na paningin lamang ang nawala sa akin at hindi ang mga taong nagmamahal at tunay na nagpapahalaga sa akin at sa mga bagay na aking ginagawa. Dahil dito ay muling nabuhayan ang aking loob na ituloy ang laban at sa tulong ni Johan na siyang tumatayong mata at gabay ko ay hindi na ako nakakaramdam ng pag- iisa.

Sa paglipas ng mga linggo ay mas lalo ko pang pinagtitibay ang aking loob bagamat may mga oras na nakakaramdam ako ng matinding pagkalungkot at kawalan ng silbi ay pilit pa ring binabago ni Johan ang pananaw kong iyon. Hindi ito napapagod na bigyan ako ng lakas ng loob at pag- asa. Ngayon ay mas lalo pa nitong ipinadadama ang kaniyang wagas na pagmamahal para sa akin.

Isang araw, naisipan akong ipasyal ni Johan sa kanilang pahingahan sa paanan ng bundok. Natatandaan ko pa ang magandang lugar na ito habang tumatakbo kami sa mga berdeng damo o kaya ay nakaupo sa tulay habang namimingwit sa kanilang fish pond. Hanggang ngayon ay damang- dama ko pa rin ang sariwang hangin at walang pagbabago ito. “Nandito na tayo tol. Namiss ko talaga ang lugar na ito,” wika ni Johan habang inaalalayan ako nito sa pagbaba ng sasakyan.

“Ako rin, namiss ko ito. Dati pa rin ang simoy ng hangin dahil mabango pa rin ito at masarap langhapin. Yung tulay na pinagtatambayan natin dati ay ganoon pa rin ba? Yung mga damo at mga paru- parong lumilipad nandiyan pa rin ba sila?” tanong ko habang nakakapit sa kaniyang braso.

“Oo naman tol, nandoon pa rin ang tulay at siyempre ay nandoon pa rin ang mga paru- parong lumilipad sa mga berdeng damuhan. Yung fish pond ay dati pa rin at siyempre pati ang bahay pahingahan ay nakaharap pa rin sa bundok”.

“Ayos pala. Excited na ulit akong kumain ng mga inihaw na isda. Basta tulad ng ipinangako mo ay tutulungan mo akong mamingwit mamaya ha?” sabi ko at habang nasa ganoong paglalakad ako ay nasilat ang aking mga paa sa isang butas sa lupa dahilan para matumba ako at madapa. “Tol,ayos ka lang ba? Sorry hindi ko napansin ang butas,” sabi ni Johan at nag mamadali itong itayo ako. “Oo, naman ayos lang ako. Pasensya na hindi ko rin napansin eh. Ay bulag nga pala ako hehehe!” pagbibiro ko at nag tawanan kami habang inaalis nito ang dumi sa aking mukha gamit ang kanyang kamay.

Halos buong mag hapon kaming nagenjoy ni Johan. Dati pa rin ang saya ngunit kaibahan nga lang ngayon dahil hindi na ako nakikita o naaninag man lang ang mga bagay sa aking paligid. Pero gayon pa man ay hindi ko hinayaang maging hadlang ito sa aming kasiyahan. Ayokong mag- alala si Johan kapag nakita niyang malungkot ako kaya naman pilit kong nilalaban ang emosyong ito kahit sa loob loob ko ay tila dinudurog ng kung anong matigas na bagay ang aking puso.

Nasa ganoong pag- iisip ako ng maramdaman kong hinawakan ni Johan ang aking kamay at marahan akong itinayo nito. “Ang ganda ng buwan tol, kulay malamlam na dilaw ito at kitang- kita mula dito sa balkunahe. At alam mo bang nakikita rin dito yung higanteng ferris- wheel na ating sinakyan noong nakaraang mga linggo.”

“Talaga? Makulay pa rin ba ito katulad ng dati?”

“Oo naman. Napapaligiran pa rin ito ng makukulay na palamuti. Naalala ko tuloy noong mga panahong isinisigaw ko ang pangalan mo sa tuktok nito ang totoo nun ay halos mamatay ako sa lula. Hehehehe.”

Nagtawanan kami at maya- maya ay agad ding tumahimik. Naririnig ko ang ingay ng mga kuliglig sa paligid at lahat sila ay parang umaawit.

Maya- maya nagulat ako ng biglang sumigaw si Johan ng mga katagang “I LOVE YOU ALDRIN!!” nag- eecho ito sa kabundukan kaya naman natuwa ito at ilang beses pa niyang inulit ang pagsigaw.  Kaya naman tawa ako ng tawa habang ginagawa niya ito. “Grabe tol, hindi nakakapagod isigaw sa buong mundo na mahal kita. At alam mo ba kung ano ang ginagawa ko ngayon? Tinititigan kong mabuti ang mukha mo para hindi ko ito makalimutan,” seryosong salita nito.

“Ha? anong ibig mong sabihin?” tanong ko naman.

“Wala tol. Halika sayaw na lang tayo,” sabi nito at hinatak ang aking mga kamay upang ilagay sa kaniyang balikat at ang kamay ko naman ay inilagay niya sa kaniyang bewang.

Mula sa paligid ay narinig kong tumugtog ang isang kanta dahilan upang kusang gumalaw ang mga katawan.

How Did I Fall Inlove With You

Back Street Boys

Remember when we never needed each other

The best of friends like sister and brother

We understood we’d never be alone

Those days are gone; now I want you so much

The night is long and I need your touch

Don’t know what to say

Never meant to feel this way

Don’t wanna be alone tonight

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time

What did I say? What did you do?

How did I fall in love with you?

I hear your voice and I start to tremble

Brings back the child that I resemble

I cannot pretend that we can still be friends

Don’t wanna be alone tonight

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time

What did I say? What did you do?

How did I fall in love with you?

I wanna say this right and it has to be tonight

Just need you to know

I don’t wanna live this life

I don’t wanna say goodbye

With you I wanna spend the rest of my life

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time

What did I say? What did you do?

How did I fall in love with you?

What can I do to make you mine?

Fallen so hard so fast this time?

Everything’s changed, we never knew

How did I fall in love with you?

Noong mga sandaling iyon ay damang- dama ko ang pintig ng puso ni Johan habang marahan niyang hinahaplos ang aking mukha gamit ang kaniyang kamay. “Mahal na mahal kita tol. Huwag ka na muling malulungkot dahil nasasaktan ako kapag nakikita kita sa ganoong kalagayan. Kapag umiiyak ka ay parang daang patalim ang sumasaksak sa aking dibdib. Ngayon lamang ako nagmahal ng ganito at lahat ay gagawin ko para sa iyo kaya’t kung maaari ay huwag ka nang magalala dahil bukas na bukas din ay muli mo nang masisilayan ang ganda ng mundo. Muling magbabalik sa normal ang iyong buhay at ang pinaka mahalaga ay muli kang magiging masaya. At sa muling pagmulat ng iyong mga mata, dito mo mapapag tanto na ang mundo ay isang napaka gandang paraiso na puno ng pagmamahal at pag- asa. Hanggang ngayon ay natatandaan ko pa rin kung paano mo binago ang aking buhay kaya naman magmula noong mga sandaling iyon ay minahal na kita. Lagi mong tatandaan na nandito lamang ako para sa iyo. Ikaw lang taong kinabaliwan ko ng ganito, Oo gago ako at sira ang ulo ngunit hindi ako natatakot sa panghuhusga ng buong mundo. Alam mo kung ano lang ang kinatatakot ko? Iyon ay ang mawala ka sa akin. Mahal na kita tol… sobra…”

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 23

PAUNAWA:

 “Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo. Ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang- isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisanin ang pahinang ito. Maraming salamat po.”

                         

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

 

Chapter 23

 

Pagsapit ng bagong araw, muli akong ibinalik sa ospital upang operahan. Ang sabi sa akin ni papa ay nakahanap na raw ng donor upang mapalitan ang aking mga mata kaya naman ipinagtuloy na nila ang operasyon upang ako ay muling makakita. Habang nakahiga sa operating room ay ibayong kaba ang aking nararamdaman ngunit ang hindi ko maipaliwanag ay kung bakit parang may kung anong bagay ang kumukurot sa aking puso dahilan para tumulo ang luha sa aking mga mata. Napakabigat ng aking pakiramdam na parang may isang malaking bagay ang nakadagan sa aking dibdib.

“Aldrin, dont cry hijo. Just relax! After this ay muli ka nang makakakita,“ang wika ng doktor sabay turok ng pampatulog sa aking katawan kaya naman wala na akong naalala pa.

Ilang linggo ang lumipas…

Dumating na ang takdang araw upang alisin ang gasa at bendahe sa aking mga mata. Tahimik ang paligid at wala akong marinig na ingay mula sa silid kaya naman hindi ko lubos maisalarawan ang dapat kong maramdaman. Pinaghalong kaba, pananabik at matinding pangamba ang namayani sa aking pagkatao habang iniisa- isang alisin ng doktor ang takip sa aking mata. “How do you feel Aldrin? Masakit ba?” ang bulong nito sa akin. “Hindi naman po, kinakabahan lamang at hindi ko ito maipaliwanag. Marahil ay iniisip ko lang kung ano na ba ang itsura ng mundo hehe,” sagot ko naman habang nakangiti bagamat kumakabog talaga ang aking dibdib.

Natawa ang doktor at muling nag salita ito “Natural lamang iyan Hijo. Huwag kang mag- alala dahil alam kong successful ito kaya’t irelax mo lamang ang iyong sarili. After a few minutes ay siguradong masisilayan mo na ulit ang mundo. Pero be careful, hindi mo dapat inaabuso ang paggamit ng iyong mga mata kaya iwasan mo muna ang madalas na pagbabad sa computer, laptop, cellphone at kung saan- saan pang gadget na mayroong monitor. Kapag sobrang init naman ang paligid much better to wear sun glasses upang hindi ka nasisilaw.”

Tahimik sa loob ng silid at wala akong marinig na ingay o kaluskos man lang. Ramdam ko rin ang unti- unting pag alis ng mga gasa sa aking mata hanggang sa dalawang bulak na lamang ang natira dito. “Okay Aldrin, gusto kong marahan mong buksan ang mga mata mo. On the count of three ha.. Medyo mahapdi at masakit ito habang idinidilat mo ngunit sa una lamang iyan. One.. two… three…”

Marahan kong binuksan ang aking mata at nakaramdam ako ng matinding kirot at paghilam dito. Kaya naman muli ko itong ipinikit. Ramdam ko ang luhang tumutulo sa aking mukha. “Masakit po,” ang tangi kong nasabi. “Mawawala rin iyan hijo. Muli mong buksan ang mga mata mo. Paunti- unti…” ang muling utos ng doctor.

Muli kong binuksan ng marahan ang aking mata, unti- unti ito at tiniis ko ang matinding sakit at kirot. “That’s right Aldrin. C’mon kaya mo iyanm” ang sabi ng doctor kaya naman ipinagpatuloy ko ang aking ginagawa hanggang sa dahan-dahan ko nang nakikita ang kulay ng paligid bagamat may kalabuhan ito. “Kaunti nalang Aldrin, malapit na…” ang muling salita ng doktor kaya’t mas lalong lumakas ang aking loob na ituloy- tuloy ang pag dilat ng aking mata hanggang sa maibukas ko na ang kabuuan nito…

Tahimik.

Tumingin ako sa doktor at biglang tumulo ang luha sa aking mga mata habang naka ngiti ito sa akin. “Welcome back Aldrin!” ang bungad nito at niyakap ako ng mahigpit. “Nakaka- kita na ako!!Nakaka- kita na ako!!” ang sabi ko at bigla lamang akong napahagulgol ng iyak.

Habang nasa ganoong pag- iyak ako, biglang naglabasan ang mga tao sa bulwagan ng ospital. Sila mama at ang aking mga malalapit na kaibigan. May hawak silang cake at mga lobo. “SURPRISE!!! WELCOME BACK ALDRIN!!“ang bati ng mga ito kaya naman halos bumaha ng luha sa aking kinauupuan. Agad akong niyakap  ni mama at nag labis ang papasalamat nito dahil sa aking muling paggaling. “Teka mama, nasaan si Johan?”

“Parating na sila ng papa mo. May pinuntahan lamang ang mga ito,” sagot ni mama habang inaayos ang aking damit.

Habang hinihintay ko ang pagdating nila Johan, marahan akong lumakad at humarap sa salamin.  Nakita ko ang aking mukha at doon ay pinagmasdan kong mabuti ang akong bagong mata. Mula sa kulay itim ay naging kulay brown ito kaya naman naninibago ako sa aking naging anyo.

Makalipas naman ang ilang minuto, dumating na si papa at Johan. Pababa pa lamang sila ng sasakyan ay agad ko na itong pinagmasdan. Nakasuot si Johan ng puting t-shirt at maong na pantalon. Marahan itong lumakad habang nakahawak sa braso ni papa at sa kabilang kamay naman ay hawak ang isang tungkod. Nakasuot ng salamin habang inaalalayan ni papa sa paglalakad.

Nakangiti ito bagamat tila walang dereksyon ang aking paglalakad. Bigla na lamang sumagi sa aking isipan ang mga katagang binitiwan ni Johan habang nasa balkunahe kami ng kanilang bahay pahingahan. “Alam mo ba na tinititigan ko ang mukha mo upang hindi ko ito makalimutan”.

Natahimik ako at napako sa aking kinatatayuan habang pinagmamasdan kong lumakad si Johan at papatungo sa akin. Unti- unting nanikip ang aking dibdib at parang may kung anong bagay na gustong sumabog mula dito. Wala akong nagawa kundi takpan ang aking bibig at doon ay nag- iiyak ako. Hindi ko makontrol ang aking emosyon at pakiramdam ko ay aatakihin ako sa puso. Kaya naman agad akong tumayo para salubungin si Johan sa kaniyang paglalakad.

Nagtatakbo ako patungo sa kanya at agad ko itong niyakap habang patuloy sa pag- iyak. “Nakakakita kana muli tol,” ang sabi nito at habang nakayakap sa akin.

“Nakakakita na ako pero bakit hindi ako masaya? Kung ito ang kapalit ng lahat sana ay hindi na lang ako gumaling.” patuloy kong pag- iyak.

“Huwag kana umiyak tol. Ayokong nalulungkot ka dahil nalulungkot din ako. Mahal na mahal kita at hinding hindi magbabago iyon,” tugon niya habang niyayapos ang aking likod. “Tahan na ‘tol, please”.

“Hindi ko kayang tumigil sa pag- iyak habang nakikita kita sa ganitong kalagayan. Nasilayan ko nga ang mundo ngunit ikaw naman ang nawalan. Sabihin mo sa akin kung paano ako magiging masaya? Sana ay hinayaan mo nalang akong mabulag habambuhay. Kahit hindi ko na masilayan ang mundo basta alam kong nandito ka ay masaya na ako.”

“Tol please. Huwag kana umiyak, masayang- masaya ako dahil magaling ka na”.

“Pero hindi ako masaya! Bakit mo ibinigay ang mga mata mo sa akin? Bakit ka nagsakripisyo?!” ang pag- iyak ko habang nakayakap sa kanya.

Natahimik ito.

“Ha? Anong ibinigay ang mata? Anong sakripisyo ang pinagsasabi mo diyan?” ang tanong nito dahilan para mahinto ako sa pag- iyak at muli akong humarap sa kanya.

“Ibinigay mo sa akin ‘yung mata mo at isinakripisyo mo ang kaligayahan mo para sa akin hindi ba?” tanong ko.

“Ano bang pinagsasabi mo diyan? Hindi ko ibinigay ang mga mata ko sa’yo. At isa pa ay hindi ako bulag! Ano bang dinadrama mo? Kanina kapa iyak ng iyak diyan ngunit hindi ko naman maintindihan ang iniiyak mo,” pagmamaktol nito. “May iba ka ba? o baka naman karelasyon kang nurse o doktor dito?!”

Parang nakaramdam ako ng pag hiya noong mga oras na iyon “Ang ibig mo bang sabihin sa akin ay hindi ka bulag? Hindi mo ibinigay sa akin ang mga mata mo? Bakit ba kasi ganyan ang suot at itsura mo?”

“Siyempre nakaka kita ako at malinaw kitang nasisilayan. Gusto kong malaman mo na hindi pa ako nababaliw para ibigay sa iyo ang aking mata. At kaya naman ganito ang aking anyo ay dahil pinulikat ako kanina habang pababa ng sasakyan kaya inalalayan ako ni papa at itong kahoy na ito ay napulot ko lamang sa daan,” paliwanag nito.

“Eh bakit ka pa na ka salamin? Wala namang araw?” pagmamaktol ko.

“Kaya ako naka salamin ay dahil may sore eyes ako sa kabilang mata. Tingnan mo oh!” ang naiinis na sagot nito sabay alis ng kaniyang salamin at doon nga ay lumabas ang mapula niyang mata na may muta pa. “Tigil- tigilan mo na kasi ang panonood mo ng mga drama sa TV. Saka isa pa ay 2015 na ngayon, hindi na uso ang mga nababasa mong kwento sa mga online blogsites na nagbibigay ng mata o kaya ay kung anu- ano pang  parte ng kanilang katawan bilang sakripisyo. Old- fashioned na ang mga iyon at makabago na ngayon. Hindi na rin uso ang amnesia o kaya ay magpapanggap na walang maalala ang isang karakter,” pang- aasar nito habang naka ngising aso. “Pero alam mo, kung maaari ko nga lang hold up-in o i-snacth ang eyeball ay gagawin ko na para lang matulungan kaso ay hindi na saklaw ng propesyon ko iyon”.

Halos maiinis ako kay Johan noong mga oras na iyon. Parang nabale- wala ang aking pag- iyak ng ilang oras bagamat napakasaya ko dahil pakiramdam ko ay nabunutan ako ng tinik dahil sa pag- aalala na baka nga nagsakripisyo ang sira- ulong ito para sa akin. Ipinagpatuloy namin ang kasiyahan sa aking silid sa loob ng ospital at habang pinagmamasdan ko ang aking mga mata sa salamin ay bigla na lamang akong nakakita ng  isang babaeng naka kulay puti at gumagapang palapit sa akin!

JOKE LANG! HAHAHA wala tayo sa pelikulang “The Eye”. Normal po ako.

Seryoso na ulit. Basta umaapaw ang aking kaligayahan habang pinagmamasdan ko ang aking mga mata sa salamin dahil pakiramdam ko ay muling nagbukas ang bagong yugto ng aking buhay. Dito ko napatunayan na mahalaga pala talaga ako sa mga tao sa aking paligid dahil kahit maging panahon ng kadiliman ay hindi nila akong pinabayaang mag- isa. Sinamahan nila akong lumakad hanggang makarating ako sa liwanag.

Itutuloy…

Ang Gwapong Gago Part 24

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo. Ang ano mang pagkakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang- isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisanin ang pahinang ito. Maraming salamat po.”

Ang Gwapong Gago

AiTenshi

Author’s note:  Maraming salamat po sa inyong walang sawang pagbabasa ng aking mga likha. Hay! eto na pala ang final chapter ng kwento ni Aldrin at Johan. Sana ay magsilbi silang inspirasyon sa inyo at katulad nga ng lagi kong sinasabi “Ang pag-ibig ay na sa paligid ko niyo lamang”. Maaaring nasa Ferris wheel ito kaya sakay na!! hehe.

Mamiss ko sila Johan at Aldrin.

FULL CREDITS TO THE FF.

Thinking Out Loud by Ed Sheeran

All of the Stars by Ed Sheeran

How Did I Fall Inlove with you by BackStreetBoys

Bentedos for the techinical editing.

Chapter 24 FINALE

Malaki ang pasasalamat ko sa aking pamilya dahil sa kanilang walang sawang pagsuporta sa akin. At lalong- lalo na kay Johan na siyang tumayong mga mata ko noong mga panahong hindi ako makakita. Sinubok man ng kaliwa’t- kanang problema ang aming relasyon, sa bandang huli ay nanatili pa rin kaming matatag at lumalaban sa hamon ng buhay. Bukod pa roon ay tinuturing kong isang malaking biyaya ang pagkakaroon ko ng bagong mga mata. Ngayon ay mas naging maingat ako sa aking mga kilos dahil natatakot na akong maulit ang mga bagay na aking pinag daanan. “Ang totoo noon, ang ama ni Johan ang nakahanap ng donor para sa iyong mga mata. Noong mga oras na nakaratay ka sa ospital, agad na ipinaalam sa amin ng doctor ang pinsalang sinapit ng iyong mga mata kaya naman agad na lumakad ang papa mo at ang ama ni Johan upang humanap ng donor. Nakalipas ang ilang araw ngunit tila nahirapan sila sa paghahanap kaya naman napilitang umalis si Johan upang ipalista ang kaniyang pangalan para maging iyong donor. Halos mabigla kaming lahat sa kaniyang desisyon. Pinagalitan namin ito at pinagsabihan na huwag niyang ituloy dahil may ibang paraan pa. Natatandaan ko pa ang mga eksaktong salitang binitiwan ng batang iyon sa aming harapan.

“Kung wala kayong makikitang donor para kay Aldrin, ako ang magbibigay ng mata sa kanya. Wala akong pakialam kahit mabulag pa ako basta maging masaya lamang siya. Lahat ng kabutihan sa mundo ay ibinigay niya sa akin kaya naman nagawa kong magbago at maging responsableng tao sa lahat ng pagkakataon. Mahalaga siya higit pa sa kanino man kaya naka handa akong isakripisyo ang lahat para sa kanya dahil MAHAL KO SIYA! MAHAL KO PO SI ALDRIN! At hinding- hindi ko siya pababayaan. Oo, pareho kami ng kasarian ngunit wala akong pakialam doon. Masaya ako kapag kasama ko siya at gagawa ako ng paraan upang payagan niyo akong pakasalan siya at makasama habang buhay!”

Halos mabigla kami sa sinabing iyon ni Johan. Hindi nakakibo ang papa mo at ang kanyang ama. At noong mga oras na iyon ay humanga ako sa lakas at tapang niya upang aminin sa amin ang totoo.  At ngayong maayos kana, nais kong sabihin na sinusuporta ko ang inyong relasyon ni Johan. Anak na rin ang turing ko sa kanya at mas lalo pa akong humanga noong hindi ka niya iniwan sa mga oras na kailangan mo siya. Mahal na mahal ko kayo anak,“ pagsasalaysay ni mama tungkol sa mga naganap noong mga panahong wala ako.

Labis ako natuwa sa mga sinabi ni mama kaya naman naiyak ako sa kaligayahan habang nakayakap sa kanya. At siyempre ay nagpasalamat din ako kay papa dahil sa kaniyang pagiging maunawain sa lahat ng oras. Alam kong mahirap tanggapin ang aming naiibang relasyon ni Johan ngunit ipinakita pa rin nya sa amin ang kanyang pagsuporta kaya naman umaapaw ang aming saya dahil halos perpekto na ang aming relasyon.

At noong araw ding iyon ay hindi ko kinalimutang pasalamatan ang papa ni Johan dahil sa paghahanap ng donor para sa akin. “Wala iyon Hijo. Sinuklian ko lamang lahat ng kabutihan mo para sa akin at sa aking anak. Kung wala ka, malamang ay gago pa rin itong anak ko at labas- masok pa rin sa kulungan. Kaya naman nagpapasalamat ako sa iyo at sa iyong mga magulang. At gusto kong malaman niyo na suportado ko kayo ng aking anak. Mainam na rin ito at least alam kong nasa mabuting kamay siya,” ang wika ng ama ni Johan at ginawaran ako nito ng isang mahigpit na yakap.

Maraming akong natutunang aral sa aking mga naging karanasan, inulan man ako ng kaliwa’t kanang problema at pagsubok ay nanatili pa rin akong matatag. Hindi ako natatakot harapin ang mga ito dahil alam kong mayroong sasalo sa akin sa mga oras na ako ay babagsak at tatama sa lupa. Isa sa pinaka mahalagang aral na itinuro sa akin ng tadhana ay ang magtiwala sa mga taong nagbibigay ibayong suporta at pagmamahal sa mga oras na nahihirapan ka. At sa lahat ng mga pangyayaring ito, sa bandang huli ay natuto pa rin akong magpasalamat dahil sinubok man ng Maykapal ang aking tatag, pinagkalooban naman niya ako ng kakayahang lagpasan ang lahat ng ito at iyon ang dapat kong ikatuwa. Tuloy- tuloy lang ang buhay. Maraming beses kang susuntukin at itutumba ng mga pagsubok. Nasa sa iyo na lamang iyon kung gusto mong bumangon o manatili sa pagkakadapa. Tumayo ka man o hindi ay magtutuloy- tuloy ang buhay at mauubos ang iyong oras.

Sa pagdaloy ng panahon, mas lalo pang nag igting ang pagmamahal ko kay Johan at ganoon din naman siya sa akin. Nagkakaroon man kami ng problema o kaunting tampuhan paminsan- minsan ay agad naman namin itong naaayos at nasosulusyunan ng magkasama. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na ang isang gago at patapon katulad ni Johan Escaler ay magbabago at lalakad sa tamang landas na kasama ako. Kapag sumasagi ito sa aking isipan ay natatawa na lamang ako at napapangiti.

Sariwa pa rin sa aking alala ang unang beses na nag tagpo ang aming mga landas, hindi nga lang iyon kasing sweet at kasing perpekto na katulad ng sa iba ngunit masasabi kong ito naman ang pinaka unique at nanaibang pagtatagpo sa lahat. Siyempre naman saan ka ba naman nga makakakita na ang taong nang hold– up sa iyo ay siya palang magiging kasintahan mo.

Sa pagdating ng bagong tag- sibol, muling umusbong ang bagong simula at pag- asa sa aming buhay. Si papa at mama ay nakapagtayo ng panibagong negosyo ayon na rin sa hilig nilang dalawa. Ang ama naman ni Johan na ngayon ay ama ko na rin ay nagpatuloy sa pagtakbo sa politika at ipinag papatuloy ang kanyang mga nasimulan. Masasabi kong biyaya ang aming mga magulang dahil sa bumubuhos na suporta pagdating sa aming relasyon.

Tungkol naman kay Rick na siyang tumatayong tagapayo ko, nakatapos na ito ng pag- aaral sa kursong Computer Engineering at ngayon ay nagtatrabaho sa Saudi Arabia kasama ang pinsan kong si Emil. Samantalang si Madam Z naman ang taong humula sa aking kapalaran, ngayon ay isang sikat fortune teller na at madalas siyang guest sa mga telebisyon at radyo kaya naman mas lalo pang lumago ang kanyang negosyo.

At tungkol naman sa amin ni Johan? Masaya kaming pinagsasaluhan ang tamis at pait ng buhay. Sa bawat oras na dumaraan ay hindi namin kinalilimutang iparamdam sa isa’t isa aming wagas na pagmamahal. Naging isang malaking sakit ng ulo man itong si Johan sa mga tao sa kanyang paligid, para naman sa akin ay nanatili siyang isang inspirasyon dahil pinatunayan niya na lahat ng tao sa mundo ay may karapatang baguhin ang kaniyang sarili sa paraang nais niya at ito ang mga bagay natutunan ko mula sa kanya. Sa kasalukuyang panahon ay nagtatrabaho ako sa kompanyang pag- aari ni papa samantalang si Johan naman ay graduating student na susunod na semester. Huminto kasi ito ng pag- aaral at pinagtuunan ng pansin ang career niya bilang hold- uper at snatcher kaya naman nauna ako sa kanyang makapag tapos.

Habang na sa ganoong pagbabalik tanaw ako, naramdaman kong marahang lumilingis ang braso ni Johan mula sa aking likuran pagapang sa aking tiyan.  “Ano na naman ang iniisip ng mahal ko?” ang bulong nito sabay kagat sa aking tenga.

“Wala naman. Naalala ko lang ’yung mga bagay na sumubok sa ating relasyon. Mabilis ang panahon at hindi ko namamalayan na matagal- tagal na rin pala iyon. Parang kahapon lang ay halos mangapa ako sa kadiliman noong mawalan ako ng kakayahang makakita pero ngayon, heto tayo at magkasama pa rin. Paano ba kita pasasalamatan tol? Sapat na ba sa iyo na mahal kita habang buhay?” tanong ko sa kanya sabay yakap ng mahigpit.

Sinuklian nito ang aking yakap ng isang matamis na halik sa labi habang marahang niyayapos ang aking mukha. “Tungkulin kong alagaan, protektahan at mahalin ka ng paulit- ulit. At huwag kang mag- alala dahil hinding- hindi ako mapapagod na paglingkuran ka bilang iyong kasintahan at iyong magiging asawa sa hinaharap. Magsisimula pa lamang tayong bumuo ng ating mga sariling pangarap at mga plano sa ating buhay at mula sa mga oras na ito ay ipinapangako ko sa iyo na ako ang magiging pinaka mabuting asawa sa buong mundo. I love you.”

Naantig ako sa mga salitang binitiwan niya kaya naman nang gilid ang luha sa aking mga mata. “At ako naman ang mag- aalaga sa iyo. Paglilingkuran kita at mamahalin kahit minsan ay weird ka at may pag-ka sira ulo. I love you too.”

“Hmmmp! Maganda na sana eh. Sinama pa ’yung pagiging sira- ulo ko. Pero ’wag ka tol dahil naka handa ang sira- ulong ito para magpaalipin sa iyo. Ganyan kita ka mahal”.

“Naku! Makikita natin ’yan Mr. Escaler. Sige na maligo ka na dahil malalate na tayo sa ating lakad,” ang sabi ko sabay tulak sa kanya papasok ng banyo. Ngayon kasi ang araw na itinakda para sa aming engagement party. Isinabay ito sa kaawaran ng aking mama.

Habang naliligo si Johan ako naman ay abala sa pag- aayos ng damit na aming susuotin. At habang na sa ganoong pag- aayos ako, nalaglag mula sa loob aking bag na pamasok sa eskwela ang isang baraha. Ito ang ika- apat na barahang binunot ko noong mga oras na hinulaan ako ni Madam Z at habang hawak ko ito ay gumuhit ang isang ngiti sa aking labi dahil muling nagbalik sa aking alala ang eksenang iyon.

Flash back:

“Ipinahihiwatig ng ikalawang baraha na may isang hindi inaasahang pangyayari ang babago sa takbo ng iyong buhay. May mahalagang bagay na mawawala sa iyo at iyon ang magiging sanhi ng iyong kalungkutan. Ang pangyayari ito ang susubok sa lakas ng loob mo at tibay nag iyong damdamin. Hindi ko makita ko ano ang mahalagang bagay na iyon ngunit ito ang pagbibigay ng ibayong pasakit sa iyo. NGUNIT ang ikatlong baraha ay nagpapahiwatig ng pag- asa at paggabay. May isang tao ang mag sisilbing liwanag at gabay mo kahit saan ka mag punta. Sa makatuwid ang ikatlong baraha ay simbolo ng positibong enerhiya at pinapayagan ka nito bumunot pa ng isang huling baraha.” ang paliwanag nito kaya naman muli akong bumunot ng isa pang baraha at ito na ang ika -apat.

Bumunot ako ng ika apat na baraha at muli itong binasa ni Madam Z. Larawan ito ng isang dalawang taong magkayakap habang nasa kalawakan kasama ng mga bituin. “Dadaan ka sa isang malaking pag subok at nakikita ko rin na ikaw ay lalakad sa isang madilim na lugar ngunit malalagpasan mo ito sa tulong ng isang taong malapit sa iyo. Siya ang yayakap at magiging proteksyon mo sa lahat ng pagkakataon. Ang pagmamahal ng taong ito ay wagas hindi mapapatayan. Ang handog niya ay walang katapusang kaligayahan. Ikaw at ang taong ito ay mag asama habang buhay, sabay kayong bubuo ng pangarap at magkasama kayong haharap sa mga pagsubok na darating ngunit agad niyong malalagpasan dahil makapangyarihan ang pagmamahal,” ang paliwanag niya at muli itong huminga ng malalim “Iyan ang sinasabi ng ika- apat na baraha. Kunin mo ito at isilid mo sa iyong bag. Ito ang magsisilbing gabay at paalala upang makamit mo ang sinasabi niyang kaligayahan.”

Nagkatotoo ang hula ni Madam Z tungkol sa isang malaking pagsubok na daraan sa aking buhay at ngayon inaasahan ko na magkakatotoo rin ang isanasabi ng ika- apat na baraha bagamat alam kong gabay lamang ito para sa hinaharap dahil sa huli ay tayo pa rin ang susulat ng ating sariling kapalaran.

Sadya talagang mapaglaro ang tadhana dahil binibigyan tayo nito walang katapusang posibilidad. Ito ang mga bagay na hindi natin lubos akalaing mangyayari sa atin. Mga bagay na itinakda ng panahon at pagkakataon. Katulad ko, sino ba naman ang mag- aakala na mamahalin ko ang isang tao na walang ginawa kundi magdala ng gulo at sakit ng ulo sa kanyang kapwa. Ito lamang ang patunay na ang lahat ng bagay sa mundo ay posibleng maganap kapag ang kapalaran ang siyang sumulat.

At mula ngayon hanggang sa mga susunod pang mga panahon, alam namin na mas lalo pang titibay ang aming samahan. Bagamat, batid ko na marami pang mga pasubok ang mag daraan sa aming buhay. Ipinangako ko naman sa aking sarili na magiging matatag ako at malakas sa lahat ng pagkakataon dahil kasama ko si Johan.

At siya ang gwapong gago ng aking buhay.

END OF SEASON 1

SEASON 2 NOTE:

NOTE:

MUST READ..

Taong 2015 noong ilabas ko ang “Ang Gwapong Gago” mayroon lang itong 24 chapters. Noong macompleted ko ito ay hinayaan ko nalang doon, ni hindi na ito dumaan sa promotion para mas makilala. Ilang sites na rin ang nag nakaw nito at maraming beses na rin itong ipinost ng walang pangalan ng author at walang pahintulot.

Ito ay kwento ni Johan Escaler na tinagurian “Gwapong Gago” sa Compound ng Bagong Buhay Street. Marami siyang kalokohan at kautuan sa buhay dahil kakulangan ng tamang gabay. Isa siya sa pinaka sikat na character na nililkha ko at talagang minahal ng mga mambabasa simula pa noon.

BAKIT NAG KAROON NG SEASON 2?

Naisipan kong dagdagan ng 24 parts niya. Last time kasi chineck ko ito status ng story ko at nakita kong medyo napag iwanan na si Johan. Halos hindi na umuusad ang reads niyas simula pa noong nakaraang taon. Dito pumasok ang idea na buksan ang panibagong season para sa kanya.

Wala itong bagong book, idurugtong lamang natin doon sa existed na book niyang may 24 chapters.

PLOT:

Noong season 1 ay tungkol sa patapon na si Johan at kung paano siya binago ng pag mamahal. Ipinakita rito na si Johan ay isang taong nag pupumilit na mag bago para sa taong mahal niya.

Ngayong season 2, ipapakita rito na si Johan ay nag pupumilit namang maging isang mabuting kasintahan at responsableng kapareha. Nais niyang patunayan na ang gwapong gago noon na patapon at puro sakit ng ulo ang ibinibigay ay isang responsableng tao na ngayon. Ngunit ang tanong ay hanggang kailan?

ANO ANG MAYROON SA SEASON 2

Kung noong season 1 ay umikot ang kwento kay Aldrin at sa pag babago ni Johan. Ngayong season 2 ay mas malawak na ang mundong ginagalawan nila. Pumasok na rito ang iba’t ibang timeline na nabasa ninyo sa ibang book ng mga Alyas katulad ng The Last Pogi, Alyas Kanto Boy at Alyas Pogi. Kaya’t tiyak na magiging sobrang exciting dahil makakarelate kayo sa bawat scenes. Aabangan rin dito sa season 2 ang appearance ng iba pang alyas tinitiyak kong lahat sila ay mayroong magagandang parte na gaganapan sa season na ito.

CHARACTERS AND WRITING STYLES:

Pinilit ko pa ring isustain ang trademark na ugali ng mga main characters, talagang nireview ko yung mga kakulitan nila. Siguro ang magiging changes lang dito ng kaunti ay ang writing styles ko. Noon kasing 2015 sobrang seryoso ako sa pag susulat ng mga scenes, hindi ako nag lalaro ng emosyon noon, basta malungkot ang tagpo ay malungkot nalang talaga.

Kaibahan ngayong 2020 na siguro ay nag mature nalang ako at nag bago na rin nag pananaw ko sa mga bagay sa paligid ko kaya puro kalokohan at naisusulat ko pero may aral naman talaga kung minsan at wala kang itatapon. Ang pag susulat ko kasi ay depende kung paano tingnan ang isang bagay, mula kasiyahan, kalungkutan at combined emotions na talagang nakaka baliw kung minsan. Basta mararamdaman mo ang pag kakaiba ng season 1 noong 2015 at season 2 limang taong pagitan ngayon 2020 sa oras na simulan mo itong basahin.

ANO ANG NAGING CHANGES O PAG BABAGO SA OLD BOOK NG AGG?

1. Cover. Ang new Cover ay ginawa ni Sir Ronie Hipolito o mas kilala bilang si Author Lake_GAD

   

2. Yung salitang wakas ay ginawang END OF SEASON 1.

   

3. Dati ay “Completed” ito ngayon ay ginawa ulit na “On Going.”

   

Simulan natin ang season 2 sa Aug 1, 2020 at mababasa lang ito DITO sa wattpad.

---

Saloobin ko..

Dumarating talaga sa punto na nararamdaman mong napapagod ka kaya ang kailangan mo ay mag pahinga. Noong time na nag decide ako mag quit, iyon rin yung time na nawala yung isa sa mga kaligayahan ko. You know what, kasi masyado akong nag expect na gaganda yung standing ng mga ginagawa ko, na bubuhos ang maraming suporta katulad sa pangarap ko pero sa tingin ko ay hanggag pangarap lang talaga iyon, kasi kahit gaano ko ilagay yung puso ko sa ginawa ko, in the end nilalangaw pa rin yung pinag hirapan ko. Ngayon, sa tingin ko ay nag karoon ako ng maturity na tanggapin na hanggang dito lang talaga.

At tungkol naman sa pag lipat ng ibang story ko sa Dreame. Yung mga story ko ay para ring tao, binigyan ko sila ng pag kakataong mag grow at umunlad sa ibang lugar. At para sa aming mga writer na madalas nakawan ng mga gawa, sa tingin ko ay isang security ang pag lipat doon ng mga pinag hirapan namin, ganoon lang rin naman wala namang bayad doon. Pero hindi naman ibig sabihin noon ay hindi na ako mag lalabas ng story dito sa wattpad. Marami pa rin akong ipupublish dito sa mga darating na buwan.

At para sa inyo na walang sawang bumabatikos sa akin dahil nag sign ako sa dreame, kung hindi niyo naman ako magagawang suportahan ay huwag niyo nalang ako saktan. Hindi ka ba naging maligaya habang binabasa mo yung mga akda ko? Hindi ba kita napangiti man lang? Sa lahat ng kasiyahang dulot ng mga stories ko sa buhay mo noong makita mong inilipat ko ito sa ibang site ay “finuck you” mo pa ako at binura mo lahat ng kasiyahan na naidulot ko sa iyo.

Nililinaw ko lang po na hindi ako nag lilimos ng followers sa dreame. Yung 700 na taong nag follow sa akin doon (kung isa ka doon) ill make sure na hindi masasayang ang effort mo sa pag suporta sa akin. Ibibigay ko yung benefits na deserve niyo. Pangako iyan..

Kung gusto niyo pong dagdagan ito ay maraming salamat. Kung ayaw niyo naman akong suportahan okay lang rin.. salamat pa rin..

Godbless us All

Ai_Tenshi

AGG S2 Part 25

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

Ai_Tenshi

June 29, 2020

“Ma, pauwi na po ako.”

“O? Bakit naman anak? Akala ko ba ay tatagal pa kayo ni Johan ng 2 araw diyan sa beach?” ang tanong ni mama.

“Uuwi na ako dahil sinasaniban nanaman siya ng masamang espiritu ng kagaguhan. Hindi ko na kayang pakisamahan siya ng ilang araw pa dahil tiyak na masisiraan ako ng bait.” ang sagot ko.

“Iiwan mo si Johan diyan? Ano ka ba naman anak, kaka engage niyo palang last month. Away nanaman ba iyan?”

“Basta uuwi na ako ma, mahabang kwento pero willing naman ako mag salaysay kahit abutin pa ako ng mag hapon.”

“Paano yung plano niyong mag pakasal?”

“Kinalimutan ko na yung tungkol doon. Walang magaganap na kasal dahil…” hindi na ako nakatapos ng pag sasalita dahil inagaw ni Johan ang cellphone. “Walang magaganap na kasal dahil manloloko ka, kaya mag sama kayo ng lalaki mo. Kung gusto mo ay doon kana tumira sa opisina mo at sumubsob ka sa katawan niyang parang butiki buong mag hapon!”

“Wala akong lalaki, abnormal ka lang talaga. Iyan utak mo ay napunta sa bayag mo kaya ganyan ka mag isip. Iyan ang dulot ng labis na pag seselos mo! At ngayong sinaktan mo ako ng pisikal ay huwag kanang lalapit sa akin!”

Napaisip si Johan na para bang dina-digest ang aking mga sinabi. Maya maya ay tiningnan niya ang kanyang bayag na nasa loob ng kanyang boxer short. “Walang utak sa bayag ko! Anong klaseng pag iiisp iyan para sabihin na napupunta ang utak sa bayag? Kahit kailan hindi mag kakaroon ng utak ang bayag! Iyan ganyan nga Aldrin, gamitin mo yang pananakit ko para iwanan ako at para makasama kana sa lalaki mo na hanggang dito ay sinusundan ka dahil plano niyo ang lahat ng ito!” ang sagot nito.

“Walang may plano nito, sadyang sinira lang ng matinding selos at pag kapraning mo ang masayang araw natin. At hindi naman literal yung ibig kong sabihin tungkol sa bayag mo. Saka bakit ba ako nag papaliwanag sa iyo? Aalis na ko.”

“Sige gawin mo kung anong gusto mo! Umalis ka dahil guilty ka. Tandaan mo Aldrin, ikaw ang nag kamali! Nag bigay ka ng motibo kaya ka sinusundan!”

“Wala akong paki sa mga sinasabi mo. Bakit hindi mo tanungin ang utak mo kung sino ang tunay na nagkamali? Ang pag seselos mo ang sisira sa ating relasyon. Dito ka nalang at huwag mo akong lalapitan. Wala ka pa ring karapatang saktan ako lalo’t kung ang pag dududa mo lang naman at tamang hinala ang pag babasehan.” ang wika ko sabay bukas ng pinto. Pinahiran ko ang luha sa aking mga mata.

“Tapos na yung magandang panaginip, bumalik na tayo sa dati.” ang dagdag ko pa sabay talikod sa kanya.

Part 25

TWO MONTHS EARLIER

“Oohh yeah, fuck! Ang sarap.. huwag mong tigilan. Harder baby! Ahhh shit! Fuck!” ang ungol ni Johan habang naka dapa ito.

“Sobrang diin na nga itong ginagawa ko. Mas harder pa ba ang gusto mo? Baka hindi makatayo?” tanong ko.

“Basta, idiin mo pa! Ahh ayan! Sa gawi diyan! Ahhh shit ang sarap! Fuck!! Lagyan mo ng lotion para mas madulas at swabe ang pag hagod mo.”

“Nag lalawa na nga sa lotion oh, sobrang dulas na. Iwasan mo kasing mag laro ng basket ball na kasama si Shan Dave dahil pikunin iyon, kapag natalo ay nakikipag away. Buti hindi napilay itong likod mo. Medyo maga lang dito sa gawing balikat kaya tiisin mo ang sakit ha.” ang wika ko at mas lalo kong idiniin ang pang hihilot sa kanya.

“Ahh arrrekupp! Oh yeah, sarap ng ganyan.” ang ungol niya.

“Saka pwede bang tahimik ka lang? Para kang inaasawa sa reaksyon mo. Baka isipin ni mama ay nag sesex tayo ng tanghaling tapat.” ang pag bawal ko sa kanya.

“Inggit lang yang mama mo. Saka iniisip mo ba na papakantot ako sa yo? Hindi mangyayari iyon Jimenez.” ang hirit nito

“Sira ka talaga. At katulad ng sinasabi ko sa iyo Mr. Escaler, tigilan mo na ang pakikipag laro dyan kay Shan Dave dahil baka sa susunod ay hindi lang pilay sa likuran ang abutin mo.”

“Bestfriend ko sina Shan Dave at Raul kaya kung nasaan sila ay nandoon rin ako. Kaya nga kahit saang gusot ay mag kakasama pa rin kami. Iyan ang sinumpaan naming mag kakabarkada sa compound.”

“Kayong mag kakabarkada sa compound ay puro sakit ng ulo ang dala sa bansang ito. Ayokong nakikitang nag sasama sina Shan Dave at Raul dahil para silang si Spongebob at si Patrick, yung mga ngiti nila ay parang nakakaloko at parating may gagawing hindi kanais nais sa iyo.”

“Matino na si pareng Raul ngayon, lalo’t may asawa na siya. Masarap din naman daw palang mag asawa ng lalaki rin kaya nag decide ako na asawahin ka na rin.”

“Asawahin? Bakit parang ang bastos ng pag kakasabi mo?”

“Aasawahin kita, ang ibig sabihin ay gagawin kitang asawa ko, huwag ka ngang slow at green minded dyan. Gagawin kitang misis Escaler. At syempre kapag nakatira na tayo sa iisang bubong ay aalagaan mo yung magiging anak natin, dito ka lang sa bahay at mag gagantsilyo ng damit pang lamig, mag babalat ng papatas at gagawa ka ng maraming french fries, mag lilinis ng bahay, mag lalaba ng madudumi kong brief habang inaamoy mo ito. Tapos aasikasuhin mo ako sa hapon pag uwi ko galing sa katakot takot na business meetings at pagod na pagod ako sa pag sasales talk para lang mabili yung mga alahas at cellphone na pinag hirapan kong kunin este ibuy and sell.” ang wika niya habang naka subsob sa unan.

Napakunot ang aking noo at mas diniinan ko pa ang pag hagod sa kanyang likuran. “Bakit ba kasi kailangan mo pang maging businessman? Ayaw mo bang mag training sa ilalim ng papa mo at maging isang politiko rin? Feeling ko mas bagay sa iyo yung maging isang konsehal, o kaya kagawad sa barangay.”

“Ayoko ng politika. Mas malaki ang kita sa negosyo ko. Saka businessman ako, bakit kailangan mo akong ipasok sa politika? Ang buhay doon ay magulo kaya si papa ay parating stress. Hindi ko na nga siya pinapansin kapag nag uuwi ng babae ng bahay. Bahala siya sa gusto niyang mangyari. Basta wag mo akong pilitin sa bagay na hindi ko gusto.”

“Mr. Escaler hindi kita pinipilit no, pinapaalala ko lang na mayroon kang choices sa buhay mo. At huwag mong kina-career ng todo iyang monkey business mo.”

Bumago siya ng posisyon at humarap sa akin. “Eh kung ikaw nalang kaya ang pumasok kay papa? Gusto mo ipatrain kita sa kanya? Huwag kana tumuloy sa work mo dahil maliit lang ang kita mo doon. Saka ayokong umaalis alis ka at kung saan saan nag pupunta.”

“Yung pag alis alis ko nitong nakakaraang buwan ay parte ng training ko. Ngayon ay sa opisina nalang ako nag ttrabaho. Dyan lang naman iyon sa sentro, ilang kanto lang mula dito. At saka kailangan ko rin mag simula para mag karoon ako ng working experience.” sagot ko naman.

Matagal na rin kaming mag kasintahan ni Johan, maraming pag subok ang nag daan sa aming relasyon nitong mga nakakaraang taon pero nandito pa rin kami, matatag at hindi natitinag. Bagamat hindi maiiwasan ang away at hindi pag kakaunawaan ay pinipilit namin itong ayusin agad upang hindi na mauwi sa mas malalang senaryo. Si Johan ngayon ay mas mature na, hindi na siya parang sira ulong langgam na pagapang gapang doon sa compound nila. Ang sabi niya sa akin ay mas malago raw ang negosyo niya ngayon at suportado siya ng kanyang mga kaibigan dito. Samantalang ako naman ay nag simula na ring mag trabaho sa isang kompanya na ang pangalan ay Soft Cloud Digital Market bilang isang web designer and developer, ito related sa kurso kong Computer Science. Isang mabusising trabaho rin ang mag create ng looks, layout at features ng isang website na kadalasang ginagamit ng mga malalaking company sa marketing business online. Kaya kung minsan ay inaabot ako ng 9 hours o higit pa sa opisina. Pag na l-late naman ako ng uwi ay away nanaman ang bubungad sa akin pag pasok ko sa pintuan ng aming silid.

“Kailan niyo ba balak ganapin ang engagement na iyan? At hijo ipinapa alala ko lang sa inyo dalawa na hindi biro ang papasukin niyo. Ang pag aasawa ay hindi laro na pwedeng mag ayawan kapag pagod na kayo.” ang wika ng papa ni Johan.

“Pa, naka ipon naman kami ni Aldrin, isang simpleng party lang para sa pamilya natin at sa mga kabarkada ko sa compound.” sagot ni Johan.

“Kahit imbitahin mo ang buong barangay ay ayos lang, itabi niyo nalang iyang ipon niyo at ako na ang bahala sa party. At maaari kayong umuwi doon sa probinsya, mayroon tayong maliit na farm doon. Maraming magagandang tanawin at maaari pa kayong sumakay sa kabayo na parang mga haciendero sa mga telenobela.” ang wika ng papa niya.

Uminom ng tubig si Johan ngumisi sa kanyang ama. “Ayos yan papa, magaling na ako mangabayo ngayon dahil gabi gabi akong nangangabayo, diba Aldirn?” ang naka ngising hirit nito na may pilyong anyo bagamat nakaka demonyo ang kanya kagwapuhan sa ganoon pag bibiro.

Napakunot noo ako at nasamid habang ngumunguya. Ang ibig niyang sabihin sa salitang “nangangabayo gabi gabi” ay ang “sex position” kapag nag niniig kaming dalawa. “Ah e, ibang pangangabayo po yung sinasabi niya papa. Mayroon kasi akong mini Arcade sa kwarto, parang isang hologram na maaari kang mag drive ng kotse o mangabayo sa games. Mayroon din videokarera sa kapit bahay kung saan madalas siyang pumupusta, kaya po nasabi ni Johan iyon.”

“Ganoon ba, pero iba naman ang pangangabayo kapag aktwal kang naka sakay.”

“Pero aktwal naman akong naka kabayo papa, pawis na pawis nga ako kapag bumibilis.” ang sagot nito kaya naman sinipa ko ang kanyang tuhod. “Arekupp!”. Sadyang gago lang si Johan kaya pati ama niya ay nagagawa niyang lokohin.

Patuloy kami sa pag kain. “Alam na ba ng parents ni Aldrin ang balak niyo? Nais ko lang ipa alam na hindi lahat ng tao ay mauunawaan ang nais niyong dalawa.”

“Pero alam ko naman na maraming tumatanggap sa amin, dahil halos karamihan ng votes ni papa noong nakaraang election ay galing sa LGBT, ipinakita niya kasi na suportado niya ang dalawang kasariang nag mamahalan at niyakap iyon ng tao diba? Saka bakit ko iisipin yung mga taong may ayaw sa amin? Hindi naman sila ang nag bibigay ng kaligayahan namin. Kung papansinin namin ang mga negatibong bagay mula sa iba ay tiyak na mag dudulot lamang rin ito ng negatibong pag iisip sa aming mga ulo. Basta masaya kami ni Aldrin at ang kaligayahan ang pinaka mahalagang bagay sa buhay. Kaya tayo nabubuhay para maging masaya at hindi para intindihan ang iba.” ang wika ni Johan.

Napahinto kami ng kanyang ama sa pag nguya at napatingin kami dito..

“Bakit? May mali ba sa sinabi ko?” pag tataka niya.

“Wow.” ang tanging bagay na lumabas sa aking bibig. Nabigla ako at natulala dahil ito yata ang pinaka matinong salita na lumabas sa bibig ni Johan sa loob ng ilang linggong kasabawan.

Nakatulala pa rin ang kanyang ama at maya maya gumalaw ang kamay nito para hipuin ang noo ng kanyang anak. “Anak, may sakit ka ba? Bakit parang naalog ang utak mo at naging malaman ito?” ang seryosong tanong nito.

“Pa, tigilan niyo nga ako. Matino ako at wala akong sakit. Sadyang hindi lang sila makarelate sa klase ng talino na mayroon ako.” pag mamaktol ni Johan.

Tawanan kami.

Ang engagement ang susunod na lebel sa aming relasyon. At dahil sa pag mamahal at suportang ibinibigay ng mga tao sa aming paligid ay mas lalo pang tumibay ang aming pag sasama nito nakakalipas na taon. Hindi ko tinanggihan ang engagement na iyon dahil mahal ko si Johan at siya ang nais kong makasama sa aking buhay. Matapos ang sunod sunod na insidente sa aming buhay ay mas natutunan kong pahalagahan ang bawat oras naming mag kasama. Ngayon ang kaligayahan kong nadarama ay mas higit pa sa nakikita ng aking mata at sa tingin ko ang bagong yugto sa aming buhay ay mag bubukas na.

Itutuloy..

AGG S2 Part 26

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

Ai_Tenshi

June 30, 2020

Part 26

“At talagang gabi ka na nga naka uwi ay nag uwi ka pa ng trabaho dito. Hindi pa ba sapat yung 9 hours mo sa opisina? Dapat sa mga oras na ito ay inaalagaan mo nalang ako.” ang sermon ni Johan noong makauwi ito at naabutan akong may ginagawang design sa aking laptop.

Agad ko itong isinara at saka ngumiti noong makita ko siya. Naka suot ng polong hapit sa katawan, napaka bango at napaka gwapong tingnan. “Wala ka pa kasi kanina kaya tinapos ko lang itong design ko. Bakit ginagabi ka?” tanong ko.

“Nag hanap kami ni pareng Raul ng venue para engagement natin. Saka madaming sale kanina kaya hindi agad kami naka alis.” sagot niya habang nag huhubad ng damit. “Bilisan mo dyan at maligo na tayo ng sabay. Alam mo ba kung anong araw ngayon? Biyernes ngayon, kantot night natin kaya mag handa kana, babaon ko sa iyo to.” ang pilyong wika niya sabay hubo sa kanyang suot na brief, ibinuyangyang niya ang titing tirik na tirik sa tigas, naka kurba paitaas at pulang pula na parang kabute ang ulo.

Ngumiti ito at pumasok sa banyo. Ang mga damit na hinubad ay naka kalat lang sa sahig. “Sira ka talaga, para kang ahas na nag huhunos. Kung saan mo nalang iwanan tong mga damit na pinag hubaran mo.” ang pag mamaktol ko habang isa isang pinupulot ang kanyang mga damit para ilagay ito sa lagayan ng marurumi. “Teka kumain kana ba?” tanong ko sa kanya habang nakatayo sa harap ng banyo.

“Oo, nag libre si Pareng Raul. Ilan ba ang bisita mo sa engagement natin?” tanong nito.

“Hindi ko pa alam, sa palagay ko ay wala namang masayado. Imbitahan nalang natin yung mga kabarkada mo sa compound para mas masaya.” ang naka ngiti kong sagot habang hinubad ang aking saplot para sabayan si Johan na maligo.

Lumapit ako sa kanyang tabi tumapat sa shower. Nilagyan ko ng shampoo ang aking ulo. “Pero naisip ko na okay lang rin na kaunti yung tao para makatipid tayo. Ayokong humingi ng tulong kay papa tungkol sa bagay na ito.”

“Si papa mo naman ang may gustong gumastos. Hindi naman tayo nag aask sa kanya diba? Pati sina mama at papa gusto rin tumulong.”

“Ah basta, kaya ko to. Gusto kong makita nila na kaya responsable akong lalaki na kaya kong ibigay ang luho ng taong mapapangasawa ko. Na kaya kong dumiskarte para sa magiging pamilya ko. Ang sabi sa akin ni Pareng Raul ay mas magandang mapatunayan ko na may kakayahan akong maging ulirang padre de familia.” matigas na sagot ni Johan na punong puno ng kompiyansa sa sarili na hindi hihingi ng tulong sa aming mga magulang.

Humarap ako sa kanya at natawa. “Mr. Escaler masyado yatang mataas ang pride mo? Pero mainam rin iyang naisip mo. Alam kong matutuwa sila sa iyo. May naipon rin naman ako. Kunin natin bukas, icheck natin yung venue at yung estimated na tao nadadalo. Tulong tayong dalawa.” ang wika ko habang naka ngiti.

Niyakap niya ako at hinalikan ako sa labi. “I love you.” bulong niya.

“I love you, too.” ang sagot at dito ay muli niya akong niyakap. “Miss na miss na kita.” bulong ulit niya. Mula sa simpleng dampi halik ay naramdaman kong unti unting pumapasok ang kanyang dila sa aking bibig habang ang kanyang kamay ay nakayapos sa aking likuran pababa sa aking pwetan. Samantalang ang aking kamay naman ay naka yapos sa kanyang matipunong dibdib at paminsan minsan ay bumaba ang aking kamay sa kanyang abs.

Patuloy ang pag lagaslas ng tubig sa valve ng shower. Tuloy pa rin ang aming halikan habang magkayakap. Ang aming mga ari ay parehong matigas at nag tatama ito habang nag didikit ang aming mga tiyan.

Makalipas ang ilang minutong halikan ay agad kaming nag bitiw. Ipinag patuloy namin ang paliligo hanggang sa lumabas kami ng banyo at sa kama namin ipinag patuloy ang amimg romansahan.

Nakahiga si Johan sa kama, ako naman ay nakapatong sa kanya at marahang hinahalikan ang kanyang labi pababa sa kanyang leeg. Kapag siya nakikiliti ay kumakaskas ang kanyang matigas na titi sa pagitang ng aking pwetan.

Bumaba ang aking pag halik sa kanyang dibdib. Dinilaan ko ito papunta sa kanyang dalawang mala eraser ng labis na utong. Pinatigas ko ito gamit ang aking dila na nag bigay sa kanya ng ibayong kiliti. Tila mas lalo pa siyang naulol noong supsupin ko ito, kagat kagatin, sungkalin at susuhin na parang isang gutom na sanggol.

Napalakas ang kanyang ungol, mga bagay na gustong gusto kong marinig. Mas pinag bubuti ko ang pag suso sa kanyang dalawang utong ay mas naging baliw ang kanyang reaksyon. Sarap na sarap ito at halos ikinakaskas na niya ang basang ulo ng kanyang ari sa aking butas.

Pulang pula ang mag kabilang utong ni Johan sa aking walang patid na pag kagat at pag supsup. Maya maya ay nag pasya akong tigilan ang kanyang dibdib at bumaba ang aking pag dila sa kanyang abs, kinagat kagat ko ang mala pandesal na umbok ito mula sa tapat ng kanyang sikmura patungo sa kanyang pusod na ang dulot sa kanya ng matinding sensasyon ng kiliti.

Patuloy ako sa pag halik pag dila sa kanyang abs hanggang sa mapadako ako sa kanyang ari. Hinawakan ako ang katawan ng kanyang malabakal na titi at parang baliw kong sinibasib ang kanyang bulbol. Apoy sabon ito, mabango na nakaka kiliti sa ito. Napatingin ako kay Johan noon mga sandaling iyon, naka taas ang kanyang braso sa kanyang batok at pinag mamasdan ako sa pag subsob ko sa kanyang buhok sa ari. Lumabas ang kasexihan ni Johan sa ganoong posisyon, nag init ako ng husto kaya naman tumaas ako at sinibasib ng halik at dila ang kanyang buhok sa kili kili. Napa ungol siya ng malakas sa aking ginagawa. Habang abala ako sa kanyang dalawang kili kili ay naramdaman kong nag lalaro ang kanyang dila sa aking tainga.

Pareho kaming nahayok sa matinding pag nanasa hanggang sa muli akong bumaba at pinuntirya ko naman na dilaan at kainin ang kanyang bayag. Dito lalo naulol si Johan, ito ang kanyang kiliti kaya halos nakatirik na ang mata nito sa matinding sarap. Pinag buti ko ang pag kain sa kanyang dalawang itlog, itinaas ko pa ang kanyang dalawang hita para mas makain ko ito ng husto.

Baliw na baliw siya sa aking ginagawa. “Isubo mo na, libog na libog na ako. Please!” ang pag mamakaawa nito.

Noong marinig ko iyon ay agad kong hinawakan ang kanyang nag huhumindig na ari at malaya ko itong ipinasok sa aking bibig. Sa ulo palang ay lasang lasa ko na ang kanyang paunang katas na manamis na namis. Malaki malaki ang ulo ng kanyang ari, ramdam na ramdam ko ang kanyang matinding libog dahil siya na mismo ang humawak sa aking ulo para alalayan ito sa pag baon ng kabuuan ng kanyang ari. Sa haba at taba nito ay halos literal na umabot ito sa aking lalamunan. Ang aking labi ay nakadikit sa kanyang bulbol habang siya naman ay napapa sigaw ng impit sa matinding sarap.

Noong maka bawi ako ay inuluwa ko ang kanyang pag kalalaki, hinahabol ko ang aking pag hinga, punong puno ito ng aking laway pero hindi ko na ito pinansin, muli kong sinubo ang kanyang pag kalalaki, sinuso ko ang ulo nito habang nilalamas ang kanyang dalawang bayag.

Ilang minuto ko ring kinakain ang kanyang pag kalalaki bago niya ako hilahin at siya naman ang nag romansa sa akin. Katulad ng aking ginawa ay pinudpod rin niya ako ng halik na parang isang babae. Maingat ang kanyang ginagawang pag romansa sa akin, hawak niya ang aking dalawang kamay habang ipinadadama sa akin ang walang kapantay na sarap ng kanyang pag mamahal. Ilang minuto rin niya akong pinalutang sa ika pitong alapaap, halos mabaliw ako sa kanyang masarap na halik bago niya itaas ang aking dalawang hita, pinahiran niya ang lotion ang kanyang ari na punong puno ng aking laway.

Tinutok niya ito at iniumang sa aking butas. Bahagya itong pumasok pero masakit pa rin. Kahit kailan ay hindi ako masasanay sa pag pasok ng kanyang mahaba at matabang pag kalalaki dahil sa tuwing ginagawa namin ito ay may napupunit sa aking laman dahilan para mapa kapit ako sa kanyang balikat.

Alam na alam naman ni Johan kung paano papawiin ang aking sakit na nararamdaman dahil sa kada pag ulos ng kanyang ari at hinahalikan niya ako at hindi siya bumibitiw hanggang hindi niya nababaon ang kabuuan ng kanyang halos nasa pitong pulagadang ari.

Isang mariing pag ulos ay pumasok ng buo ang ari niya. Damang dama ko ang pag kapuno ng aking lagusan. Ramdam ko rin ang lalim ng pag hinga ni Johan na tanda ng ibayong sarap na kanyang nararamdaman. Patuloy niya akong hinahalikan habang naka babad ang mala bakal na pag kalalaki sa aking butas.

Makalipas ang ilang minuto ay nag simula na siyang umulos at gumiling sa mabagal na ritmo. Kahit na punong puno ng ingat ang kanyang pag ulos ay nasasaktan pa rin ako kaya’t muli niya itong itinarak at hinintay na ako ay maka adjust.

Patuloy kami sa mainit na halikan..

Noong maramdaman kong wala nang sakit ay nag simula na siyang bumayo ng mabilis. Dito ko mas naramdaman ang lalim ng kanyang pag baon na para bang nag dudulot ng kakaibang sarap sa aking kalamnan. Umuungol kaming dalawa habang patuloy na nakasugpong ang kanyang ari sa akin kaloob looban.

Ilang minuto rin kami sa paharap na posisyon hanggang sa hugutin niya ang kanyang ari at tinulungan akong tumuwad. Muli niyang itinarak ang kanyang pag kalalaki, swabe ito, walang sakit, puro sarap lang ang aking nararamdaman.

Sa ganitong posisyon ay mas lalong sagad at malalim ang pag baon ng kanyang pag kalalaki. Ramdam ko ang hingal ni Johan na parang nag dedeliryo sa sarap na hindi mo maunawaan. Sumampa siya sa aking likuran at hinawakan ang aking balikat, para siyang literal naka sakay sa kabayo habang walang humpay na inaararo ng bayo ang aking butas. Bukod sa aming ungol ay maririnig rin sa buong silid ang hampas ng aming mag kasugpong na katawan pati na rin ang “plok, plok” dulot ng kanyang basang ari.

Maraming beses na kaming nag talik ni Johan, hindi ko na halos mabilang ngunit sa tuwing ginagawa namin ito ay para siyang nababaliw at nawawala sa kanyang sarili. Iba na ang ritmo ng kanyang bewang, gumigiling ito, hugot baon, at kung minsan ay ramdam kong ang malakas na pag pasok..

“Malapit na akooo.” ang bulong niya.

Noong marinig ko iyon ay sinalsal ko na aking ari na noon ay ramdam ko na ang aking nalalapit na pag sabog..

“Heto naaaa!! Aahhhh!” ang ungol niya at isang mariing baon ay sumabog ang kanyang katas sa aking pinaka kaloob looban. Kasabay nito ang pag sabog rin ng akimg katas sa kobre kama. Mabuti na lamang at mayroon kaming extra sa cabinet, maaari namin itong palitan.

Nanatili si Johan naka kubabaw sa aking likuran habang naka baon pa rin ang kanyang aring pumipintig pa rin. Makalipas ang ilang sandali kusa itong nahugot. Nahimasmasan kaming dalawa at muling nag halikan habang yakap ang isa’t isa. Inalalayan rin niya ako na parang isang babae patungo sa banyo at dito ay kapwa kami ang linis ng aming katawan.

KINABUKASAN..

“Puro laway nanaman yung kili kili ko, pwede bang itikom mo yung bibig mo pag natutulog ka? Iyan ang epekto ng mag hapon mong trabaho, lagi kang pagod. Alam mo ba na naka one round lang tayo kagabi, pag katapos kitang putukan ay nakatulog kana agad. Hindi kana naawa kay junior ko, bitin na bitin siya at susumamo na papasukin mo ulit pero daig mo pa ang tren sa lakas mong mag hilik. Nakakapanibago talaga noong mga unang taon natin ay nakaka 6 na rounds tayo ngayon isang putok nalang at kung minsan apurahan pa.” ang reklamo ni Johan noong imulat ko ang aking mga mata.

Hinalikan ko siya sa labi. “Good morning, alam mo tumatanda kana talaga dahil reklamador kana. Hindi naman mahalaga kung ilang rounds tayo sa sex diba? Ang mahalaga ay mag kasama tayo, mag katabi, mag kayakap at nag uusap tungkol sa mga plans natin sa future.”

“Hindi rin, mahalaga ang sex dahil iyon ang pinaka masarap gawin sa lahat. Iba pa rin ang ordinaryong halik at ordinaryong yakap sa haplos na may kasamang libog at pag mamahal.” patuloy niyang pag mamaktol habang naka haba ang nguso.

Natawa ako at muli siyang niyakap. “Sabado ngayon, Linggo bukas marami pa tayong oras para gawin ang mga bagay na iyan. Huwag ka na nga mag maktol diyan. Saka akala ko ba ipapakita mo sa akin yung venue ng engagement natin? Kapag maganda, siguro ay ipareserve na natin. Huwag kang mag alala hindi tayo hihingi ng tulong mga magulang natin. Kaya natin ito, tama diba?”

Ngumiti si Johan at niyakap ako ng mahigpit. “Syempre naman. Lahat ay posible basta mag kasama natin itong gagawin.”

Ang malaking kaibahan namin ni Johan ay kitang kita sa pag dedesisyon. Ako ay laging naka abang ng suporta kila mama at papa, para bang hindi kompleto ang gawain ko kapag hindi ko sila nahihingian ng tulong, moral man o pinansiyal. Kaibahan kay Johan na mataas ang pride, hangga’t kaya niyang diskartehan ay hindi ito mang hihingi ng tulong bagamat mas mayaman pa sila sa aming pamilya kung tutuusin.

Kung sa bagay nauunawaan ko naman dahil nais niyang patunayan na…

“Na si Johan Escaler ay hindi lang basta gwapong gago na tinitilian,hinihangaan at pinag papantasyahan sa compound. Gusto kong patunayan sa mga parents natin na deserving akong mag tayo ng sarili kong pamilya at gagawin ko ito ng buong panata, sa isip, sa salita at sa gawa.” ang wika nito dahilan para matawa nalang ako. Muli akong yumakap sa kanya at siya naman ay pumatong sa akin saka ako pinudpod ng halik.

Itutuloy..

AGG S2 Part 27

Peem as Johan

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

Ai_Tenshi

Part 27

“Eto yung venue, isang restaurant na mayroong maliit na space sa harap para pwede tayong tumayo doon kapag inimbitahan tayong mag salita. At pwede ring mag sayaw yung mga bisita. Hindi naman siguro natin pupunuin ito diba?” tanong ni Johan habang pareho kaming nag lalakad lakad sa loob ng venue.

“Sir, kung medyo naliliitan po kayo sa silid na ito ay mayroon pang mas malaki doon sa kabila. Dito po kasi ay nasa 150 na tao lang ang kayang iaccommodate. Doon sa kabilang silid ay kaya ang 400 persons.” ang wika ng nag aassist sa amin na waiter.

“Hindi na, dito nalang kami. Dinner lang naman iyon kasama ng pamilya at malalapit na kaibigan. Hindi aabot ng 150 ang darating na bisita.” ang sagot ko.

“Okay po sir, parating na po yung manager namin. Pwede na po kayong makipag usap sa kanya para mag pareserve.” ang magiliw na sagot nito sabay abot sa amin ng dalawang basong iced tea.

“Next week, gusto ko isabay ito sa 3rd anniversary natin. Tapos after nito ng dalawa o tatlong buwan mag papakasal na tayong dalawa. Baka kasi sawa kana sa apeliyido mo kaya pwede mo nang gamitin ang sa akin.” ang wika nito habang naka ngisi

“Sa susunod na Sabado ang enagagement natin, at tatlong buwan pag katapos nito ay pag papakasal na agad tayo? Hindi kaya masyado kang nag aapura?” tanong ko.

Hinawakan niya ang aking kamay. “Alam mo baby, maiksi lang ang buhay natin. Hindi mo alam baka maya maya ay mangyari sa akin, o kaya ay baka bigla akong mamatay. Gusto ko maging masaya tayong dalawa. Gusto kong ieenjoy ang buhay ko na kasama kita, gusto kitang maging asawa, gusto kong ikaw ang mag mamasahe sa akin kapag dumating ako galing sa mga business engagement ko na pagod na pagod. Gusto kong ikaw ang mag mamasahe at mag papakalma kay junior kapag lumuluha siya at sobrang galit na galit, imamasahe mo rin yung paa at yung kamay ko kapag napapagod ito at nangangalay kakabilang pera. Gusto kong ikaw ang mag bigay ng kalinga sa akin..”

“Teka.. gusto ko lang iclear kung asawa ba talaga ang hanap mo o isang masahista. Gusto mo bang mag aral ako ng physical therapy para masuportahan ko ang nais mo?” ang tanong ko.

“Sira, basta excited lang ako na opisyal kang maging akin. Gusto kong ienjoy ang buhay na kasama ka.” naka ngiti niyang sagot sabay halik sa aking kamay.

Habang nasa ganoong pag uusap kami ay siya namang pag bukas ng pintuan ng silid at dito ay pumasok ang manager na mag aayos ng aming reservation. “Goodmorning mga friendship. Sorry late ako, alam niyo naman na sumasideline pa ako sa gabi bilang dancer sa bar.” ang wika nito.

“Dante? Bakit nandito ka?” tanong ko sa kanya.

“Anong ginagawa ni Super Oink oink dito?” tanong ni Johan.

“Yes ako nga ito, hindi ba nasabi ni papa Raul na ang mudrax ni Julian ang may ari ng restaurant na ito. Dito rin nag ppart time waiter si papa Shan kapag sumisipsip siya sa parents ng jowa niya. Teka sinong may birthday?” tanong niya.

“Walang may birthday, engagement namin ni Aldrin ang magaganap dito next week. Kailangan namin mag pareserve ng 100 pax, mali, gawin mo nang 102 kasama kana dahil dalawa ang katumbas mo.” ang sagot ni Johan na may pang aasar pa.

“Alam mo papa Johan kung hindi ka lang kaibigan ng mga beshie kong sina Aldrin at Julian baka kanina pa kita naibody slam. Saka bakit engagement agad? Three years palang kayong mag jowa ah. Yung nga dyan 7 years na pero waley pa rin, ang ending sa hiwalayan rin ang tuloy, nag aapura ka ba papa Johan?” ang tanong nito.

“Bakit ba ang dami mo pang tanong ha biik? Ireserve mo na kami. Tawagan mo yung kaibigan mong labanos na si Julian para mabigyan kami ng discount.”

“Paano kong tatawagan yung kaibigan ko e wala nga akong cellphone. Bigla nalang nawala sa compound niyo matapos akong tabihan ni Alyas Tipaklong, kung bakit ba naman kasi ang dami daming gwapong sira ulo doon sa compound niyo. Ang gwapo gwapo talaga niya parang nahipnostimo ako e, parang nawala ako sa sarili ko. Tapos noong matauhan ako ay kasama na ito sa paninda mo.” ang pag mamaktol ni Dante

“Kamukha lang iyon. Huwag mo ngang siraan ang pagiging business man ko. Ibibigay ko sa iyo iyon mamaya ng may 50% discount. Ayusin mo na yung pinapaayos ko sa iyo.” ang utos ni Johan.

Napatingin sa akin si Dante. “Sigurado ka bang gusto mo nang matali sa lalaking ito? Alam mo ba si Greg na husband ni Papa Raul, naku umiiyak noong isang araw. Dahil nagising daw siya na may humahalik sa labi niya, ang akala niya ay si Raul iyon kaya nakipag halikan rin siya dito habang naka pikit. Pag mulat ng mata niya nakita niya yung asawa niyang nakadapa sa kama habang nag hihilik pa at yung kahalikan niya ay si Badtrip yung alagang chow chow ng mister niya. Hay, matinding away yung nangyari sa kanilang dalawa at nag panic pa itong si Raul dahil baka daw nakagat ni Greg yung aso niya. O, diba out of this world ang kalokohan ng mga iyan.” ang bulong nito.

“Kawawa naman pala si Greg. Buti nalang walang aso sa amin.” ang sagot ko naman

“Kahit na walang aso sa atin ay madalas tayong naka dogstyle! Saka huwag na nga kayong mag bulungan diyan dahil rinig na rinig ko naman. Ano ka ba tanding (short for butanding) ayusin mo na yung reservation, may business meeting pa ako mamaya doon sa compound. Pag ako ay nalate at umalis yung mga client ko ay kukunin ko iyang mga taba mo at gagawin kong chicharon.” asar na pag aapura ni Johan.

“O sige na, dahil frend ko naman kayo at friend kayo ni Julian ay 780 pesos nalang kada isang tao. Kung 102 pax ay papalo ito ng 79k, libre na ang mga design at kung anik anik na theme ang nais niyo. Big discount na iyan ha.” ang wika ni Dante

“Paano kapag hindi lahat dumating yung 102 person?” tanong ko.

“Nasa pag uusap naman iyon, irerefund natin. Per head lang ang kukunin. Pwede na kayong mag down ngayon.” ang wika nito

Kinuha ni Johan ang pitaka niya at binilang ang kanyang pera. Mag lalabas sana ako para hatian siya pero tumanggi ito at sinabing kayang kaya niyang bayaran ng full. “Syempre naman, businessman si papa Johan kaya easy lang kanya ang ganitong amount. Ang sweet sweet talaga niya. You’re such a lucky girl Aldrin!” ang wika ni Dante habang inaayos at ipinapakita ang pag kain na aming iooder. “After 3 months ay mag papakasal kaming dalawa. Siguro start narin nating ayusin. Gusto ko sa tabing dagat ang wedding.” ang wika ni Johan dahilan para masamid si Dante. “Ha? Ganon ka rush? Bakit naman? Pwede namang next year ang kasal. Huwag mo ngang ipressure si Aldrin.”

“Huwag ka nga kumontra, tulungan mo nalang kami.” ang wika ni Johan sabay kindat sa akin. Hinamas pa ang hita ko na parang babae sa ilalim ng lamesa.

Alas 2 ng hapon noong makauwi kami sa bahay. Dito ay naabutan namin sina mama at papa na kumakain sa balkunahe. Lumapit sa kanila si Johan at magalang na nag mano. “Kumain na ba kayong dalawa?” tanong ni papa

“Tapos na po pa.” ang sagot ko.

“Saan ba kayo galing?” pang uusisa ni mama

“Inayos po namin ni Aldrin yung engagement namin, this Saturday na po iyon.” ang magalang na sagot ni Johan na parang santong nag ttransform sa harap ng parents ko.

“Hala, inayos niyo agad? Bakit di niyo sa amin sinasabi? Alam ba ng papa mo ito Johan?” tanong ni mama na parang nag tatampo. “Bakit hindi kayo nag sasabi? Teka tatawagan ko ang kumare ko para ipareserve yung hotel doon sa kabilang bayan. Diba exciting iyon, pool party tapos lahat ay naka summer attire. Tiyak na mag eenjoy tayo doon.” ang excited ng wika ni mama.

“Oo nga pala at nag text yung papa mo Johan, ipapareserve na raw niya ang pinaka magandang venue para sa inyong dalawa. Siguro dapat ay mag meeting tayo para dito. Ano sa palagay niyong dalawa?”

“Hindi po kami mapalagay papa.” ang sagot ko naman habang naka tingin kay Johan na noon ay seryoso ang mukha.

“Ma, Pa. Ayos na po. Yung restaurant doon sa kabilang bayan ang venue. Nabayaran ko na iyon at nag hahanda na rin sila para sa event natin sa sabado. Gusto po namin ni Aldrin na simpleng celebration lang.” ang sagot ni Johan

Hinahawakan ko ang kamay niya. “Tama Mama, simpleng celebration lang ang gusto namin. Pamilya lang sana at ilang malalapit na kaibigan. Gusto rin namin na maging pribado ang aming engagement.” pag suporta ko naman.

Napatingin si mama kay papa na parang nag tataka. Bakas sa kanyang mukha ang dissappoint. Halatang bumagsak ang metro ng kanyang excitement. “Wow, thats great. Kayong dalawa talaga napaka masikreto niyo sa mga plans niyo. Anyway sa wedding day niyo mas maganda kung sa US natin ito gagawin diba? Dont worry na ang bahala doon.” ang masayang wika ni mama.

“Ma, hindi pa namin iniisip ang tungkol dito. Basta mahalaga ay mag karoon kami ng pangako sa isa’t isa. Kapag may plan na kami ni Aldrin ay sasabihin ko agad sa inyo nila papa.” sagot ni Johan bagamat kanina lang ay may plano na siya agad.

“Okay lang iyon hijo, natutuwa kami at kahit papaano ay mayroon na kayong diskarte sa buhay. Ipag patuloy niyo lamang iyan. At nandito lang kami para sumuporta.” ang wika ni mama

“Salamat ma.” ang tugon ko sabay halik sa kanyang pisngi.

Pag pasok namin ni Johan sa kwarto ay agad itong humiga sa sofa at hinagis ang unan sa kama na may halong pag kainis. “Iniisip ba ng mga parents natin na hindi natin kaya mag handa ng simple selebrasyon?”

Tumabi ako sa kanya. “Hindi naman sa ganoon, siyempre gusto nila yung mayroon silang parte lalo’t mahal na mahal nila tayo. Pareho tayong solong anak ng mga magulang natin kaya gusto nila na ibigay sa atin lahat ng kaligayahan sa mundo. Huwag kana mainis, pumayag naman sila sa simpleng selebrasyon na nais natin diba? At saka isa pa ay proud na proud ako dahil responsable ka at gusto kong malaman mo na naappreciate ko lahat ng mga bagay na ginagawa mo, kahit gaano pa kalaki o kaliit ang mga ito.” ang naka ngiti kong salita sabay yakap sa kanya.

Ramdam ko ang walang kasing taas na pride ni Johan at nauunawaan ko iyon dahil mayroon siyang nais na patunayan sa kanyang sarili at maging sa aming mga magulang. Ang simpleng kaligayahan ay nais niya ibigay sa akin ng hindi umaasa sa tulong ng ibang tao. Batid kong nais rin niyang ipakita sa akin na kaya niya akong panindigan bilang isang lalaki nag mamahal sa kanyang kasintahan.

Iyon ang mga bagay na pilit kong inunawa habang nakayakap sa kanya. Sa loob ng ilang taon ay malaki laki na rin ang aming pinag bago. Ngayon ay nas matured na kaming mag isip, mas may direksyon at mas may pag papahalaga sa bawat isa.

Itutuloy.

AGG S2 Part 28

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

Ai_Tenshi

July 2, 2020

Part 28

Araw ng Martes, habang abala ako sa pag aayos ng aking gamit sa aking desk ay katakot takot na mensahe sa messenger ang narerecieve ko muna kay Johan. Puro kapilyuhan ang ginagawa dahil na papadala pa ito ng nude photo niya habang naliligo sa banyo, may pag kakataon pa jinajakol ang kanyang ari habang umuungol at tinatawag ang aking pangalan. Tawa naman ako ng tawa at gigil na gigil ako sa kanyang nakaka demonyong kagwapuhan. Agad ko ring binubura ang mga pinadala niya dahil baka may maka kita pa. “Good morning Mr. Jimenez. Nagustuhan ng Yingyang Group ang ginawa mong web layout para sa kanila. Simple but very striking ang datingan. Good job.” ang wika niya habang naka ngiti.

Habang nasa ganoong pag bati ito ay pumasok naman ang isang lalaki sa aming opisina. Naka suot ng fitted na long sleeves at sukbit na laptop sa balikat. “Guys, I would like you meet Mr. Clifford Marzan. Sya ay 29 year old at isang software developer, database administrator at web developer na naka base dati sa Dubai. Nandito siya para itrain ang mga bagong hired sa team since naka leave si Ms. Kate, sya muna ang mag tatake ng job order.”

“Hi, kamusta kayo, isang karangalan ang mapabilang sa team ng SoftCloud since tito ang may ari ng company, gusto kong ishare ang mga kaalamang natutunan sa ibang bansa sa loob ng 9 year. Nice to meet you all.” ang naka ngiting bati ni Clifford. At isa isa itong lumapit sa amin para kumamay “Ako yung nag approved ng web design mo sa Yingyang. Nice to finally meet you Mr. Jimenez.” ang wika nito noong makalapit sa akin. Ngumiti naman ako at kinamayan rin siya. “Thank you. Alam kong inayos mo yung mga details na di masyadong pulido. Noong nakita ko siya kanina ay mas naging maganda ito sa mata.”

“Small details lang naman iyon. Maliit na bagay, mahusay ka pa rin.” ang sagot niya habang naka ngiti.

“Marami pa akong dapat matutunan, mayroong mga bagay na natututunan dito na hindi naituturo sa paaralan. Looking forward ako sa mga techniques na maisshare mo sa amin.” sagot ko rin habang naka ngiti.

“Looking forward din ako sa mga bagay na maaari kong matutunan sa inyo.” tugon niya sabay upo sa aking tabi.

Magiliw at matalinong kausap si Clifford, palangiti ito kaya ang lahat sa opisina ay madali niyang naka sundo. May ilang empleyado pa na nag karoon ng crush sa kanya dahil matangkad ito, maputi, chinito at mapula ang mga labi. Naka suot lamang siya ng salamin dahil may pag kakataon raw na sumasakit ang kanyang mata sa mag hapong pag tapat sa harap ng computer. Unang araw palang ay nag pakitang gilas na ito sa pag train at pag supervise ng mga baguhang kakapasok pa lamang. Ang kanyang pag sasalita ay malumanay, may lambing at malinaw kaya’t agad na nauunawaan.

“Masyado ba akong feeling close sa iyo Aldrin?” tanong ni Clifford habang palabas kami ng gusali. Alas 6 ng hapon noong matapos ang office hours.

“Okay lang naman, sadyang friendly ka lang at madaling nakapag aadjust sa mga taong kausap. Flexible at madaling pakisamahan ang term na naisip ko para idescribe ka.” ang tugon ko habang naka ngiti

“Pero alam mo, kilala na kita e.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Kasi nag background check ako sa mga empleyado ng Softcloud. And i heard na galing ka sa isang magandang pamilya which is nag rereflect naman talaga sa pag katao mo.” wika niya sabay bukas sa kanyang sasakyan. “Hatid na kita?” alok pa niya.

“Salamat nalang, pero may sundo ako.” ang tugon ko

“Kasintahan?” tanong niya.

Tumango ako. “Oo.”

“Kung ganoon ay baka mag selos pa sa akin yung partner mo. Mauuna na ako, see you tomorrow.” ang pag papa alam niya sabay sakay sa kanyang sasakyan.

“Bye, ingat ka.” ang sagot ko at kasabay nito ang pag dating ng sasakyan ni Johan. Agad kong binuksan ang pinto at sumakay. Nakasando lang ito at halatang hinubad ang kanyang polo. “Bakit ganyan ang itsura mo?” tanong ko.

“6 na minuto at 28 segundo kayong nag uusap ng lalaking iyon. Todo ngiti ka pa na parang nag papacute sa kanya.” ang sagot nito.

Natawa ako. “Anong bang sinasabi mo? Siya si Clifford, bagong dating lang siya sa kompanya. Siya ang naka assign para mag train sa mga bagong hired. Siya rin yung nag ayos ng maliiit na details sa design ko.”

“Wala akong paki alam sa kanya, basta huwag ko lang siyang makikitang naka dikit sa iyo dahil dudurugin ko ang mukha niya.” ang asar na sagot nito sabay liko sa kanto.

“Saan ba tayo pupunta? Hindi naman dito ang daan pauwi.”

“Doon sa rest house ni papa. Tumawag siya kanina, gusto raw tayong makausap. Sigurado akong galit si papa dahil gusto niyang umepal sa engagement natin.”

“Parents natin sila, kaya’t eepal at eepal sila. Lalo yang papa mo. At sa tingin ko ay hayaan mo nalang sila.”

“Engagement ko to, ako nag aaya ng proposal kaya ako ang gagastos. Hangga’t maaari hindi ako hihingi ng tulong sa kanila.”

“Hay, Mr. Escaler masyado kang mapride, hindi naman mababawasan ang pag kalalaki mo kung tutulong ang magulang natin. At isa pa ay sila naman ang nag volunteer diba? Hindi naman tayo nag aask ng anything sa kanila.”

“Ayoko. Ako ang lalaki, ako ang masusunod.” mariin niyang sagot.

“Lalaki rin ako.” ang tugon ko.

“Sa paningin ko isa kang malambot na babaeng umuunggol sa gabi kapag niroromansa at kinakantot kita. Huwag kana nga kumampi sa kanila. Ako ang asawa mo, ako ang bahala sayo.” ang wika niya sabay halik sa aking labi. “Kapag kinasal na tayo ay sa bahay ka nalang at gagawin kitang patabaing baboy. Ako na ang bahalang kumayod para sa ating dalawa. Bubuhayin kita basta buhayin mo ako sa gabi.” ang dagdag pa niya dahilan para mapangiwi ako. Sya naman ay napangisi at hinimas ang aking hita.

Makalipas ang 20 minutong pag ddrive ay nakarating kami sa rest house ng papa ni Johan, hindi nakapag tatakang malaki ito dahil politiko at mayaman ang kanyang ama. Ang style ng bahay ay parang old spanish concept, may malaking swimming pool sa harapan at maraming mga puno na halatang manmade ang disenyo. Sa gate palang ay sinalubong na kami ng mga body guard at sinamahan balkunahe kung saan naroon ang ama ni Johan na nakaupo at kumakain. “Pa.” ang bungad ng kanyang anak sabay upo sa kanyang harapan. “Huwag kana masyadong nag kakakain ng taba dahil nakaka highblood ito.” ang dagdag nito.

Ako naman ay nag mano muna bago umupo. “Godbless you hijo. Bakit di mo gayahin si Aldrin na nag mamano sa akin bilang pag galang? Bakit naka sando ka lang?” tanong ng kanyang ama.

“Mainit yung nabili kong polo kaya hinubad ko nalang. Ayokong pinag papawisan ang kili kili ko dahil dito madalas naka subsob si Aldrin sa gabi.” ang sagot ng kanyang anak sabay tungga ng alak sa kanyang harapan.

Natawa ang kanyang ama. “Nga pala, tumawag sa akin ang mama ni Aldrin at sinabing inaayos niyo na ang inyong engagement. Bakit hindi kayo nag sasabi sa akin? Gusto niyo bang ilipat natin ito sa mas malalaking venue para maka attend ang mga kaibigan ko?”

“Pa, look. Ang gusto namin ni Aldrin ay private ang engagement, yung pamilya lang natin at ilang malalapit na kaibigan. Hind natin kailangan ng maraming guest.” ang sagot ni Johan alam ko naman na hindi talaga ito papayag.

Natawa ang kanyang ama. “Mukha pinanindigan mo ang pagiging independiyante mo hijo. Mag buhat noong nag rebelde ka at napadpad kung saan saan ay naging matigas kana. Mabuti na lamang at medyo nag babago kana ngayon, atleast wala nang mga report ng kagaguhan mo, hindi kana nakukulong at hindi ka kung sino sinong babaeng dinadala mo kung saan saan. Sa tingin ko ay may direksyon kana nga at marunong ka nang dumiskarte ngayon. At natutuwa ako dahil kahit papaano ay tinatawag mo na rin akong “papa” at iyon ang ikinatutuwa ko ngayon. Malaki na rin ang pinag bago mo. At sana tuloy tuloy na ito. Im so proud of you.. Son.“ ang wika ng kanyang ama sabay tapik sa balikat ng kanyang anak.

Napatingin sa kanya si Johan. “Pa, ibig sabihin ay hindi mo ipipilit yung sa iyo?”

“Syempre ay hindi, ang kagustuhan mo ang masusunod dahil gusto kong malaman mo may tiwala ako sa mga desisyon mo.”

“Eh kung ganoon ay bakit mo kami pinatawag dito?”

“Dahil gusto kong ibigay ang regalo ko sa inyo ni Aldrin.” ang wika niya sabay abot ng susi kay Johan.

“Ano to pa?”

“Bagong kotse, para mayroon kayong magandang service. Alam ko naman na ibinenta mo lang yung motor mo para makabili ng second hand na sasakyan. At nakita ko naman kung gaano mo ito pinag sikapan.” ang wika niya at dito ay niyaya niya kami sa gilid ng rest house kung saan nakalagay ang kulay itim na kotse, may ribbon pa ito sa harapan.

“Wow, salamat papa!” ang excited na wika ni Johan sabay yakap sa ama. Agad itong sumampa sa loob upang itest. Ako naman ay natawa lang at nag pasalamat rin sa kanyang ama. “Ako ang dapat mag pasalamat sa iyo Hijo, nakita ko rin ang effort mo para ibalik sa katinuan ang aking anak nitong mga nakakaraang taon. Kaya’t masaya ako na nandiyan ka para sa kanya. Kahit na alam kong lalaki ka ay hindi ko na itinutulan ang inyong samahan dahil alam kong mapapabuti ang aking anak sa iyo. Sana ay gabayan mo pa siya at huwag mong susukuan kahit gaano pa kahirap ang inyo sitwasyon.”

“Salamat po papa, masaya ako dahil bihira ang parents na nakakaunawa sa ganitong relasyon. Napaka swerte namin ni Johan dahil mayroon kaming mababait at understanding na mga magulang. Iyon ang nag papatibay sa aming samahan.” ang sagot ko habang naka ngiti

Natawa siya at tinapik ang aking balikat. “Iyon nga lang po ay makabubuting huwag na natin kontrahin ang nais niya dahil si Johan ay mapride na tao, hangga’t maaari ay hindi siya nang hihingi ng tulong. Basta mapatunayan lang niya na kaya niya diskartehan ang isang bagay.” dagdag ko pa.

“Noon pa naman ganyan ang aking anak, nagawa nga niya tumira doon sa compound at kalimutan ang kanyang magandang buhay dito dahil nag rerebelde siya. Iniwan rin niya ako at itinakwil dahil madalas niya akong sinisisi sa pag kawala ng kanyang ina. Winasak niya ang kanyang sarili, nag bisyo, natutong mag nakaw, mang hold up para lang dumiskarte at mabuhay ng mag isa. Pero ang mga iyon ay bakas nalang ng kahapon, masaya na ako ngayon dahil kahit papaano ay may direksyon na ang kanyang buhay.” wika ng kanyang ama.

“Si Johan po ay para isang tipaklong na patalon talon doon sa compound. Teka, ang ibig ko pong sabihin ay pinapalaya niya yung sarili niya sa lahat ng mga negatibong bagay na lumukob sa kanyang pag katao dati pa. Sa ngayon ay marami siyang nais patunayan sa sarili niya at sa mga tao sa paligid niya.” ang wika ko.

“Hijo, isang pabor lamang ang nais ko. Alam kong mataas ang pride ng aking anak at hindi basta basta iyan lumalapit sa akin. Ang huling beses na lumapit siya at nag maka awang humingi ng tulong sa akin ay noong mabulag ka. Ipinangako niya na mag babago na siya basta ikaw ay gumaling lamang at alam kong tinupad naman niya iyon dahil nabawasan ang mga negatibong report na natatanggap ko mula sa compound. Ang nais ko lang sana ay ikaw na lamang ang mag balita sa akin ng palihim kung kinakailangan ninyo ng tulong. Alam kong hindi na gagawin ng aking anak ang mang hingi sa akin. Gusto kong maging parte pa rin ako ng buhay niyo kahit kaya niyo nang tumayo sa sarili niyong mga paa.”

“Kung bakit ba naman po kasi may taglay na kayabangan ang anak ninyo. Sa tingin ko po ay noong nag sabog ang Diyos ng kayabangan at kalokohang ugali ay ang sanggol lamang na si Johan ang gising kaya nasalo niya ito.” natatawa kong sagot.

Natawa rin siya. “Sa tingin ko ay nag mana lang siya sa akin. Halos pariwari rin kasi ako noong college at highschool ang akala ng lahat ay hindi ako makakatapos ng pag aaral. Pero kahit na hindi ako matalino at parati akong bagsak ay magaling naman akong makisama kaya’t naging politiko ako. Ang aking anak ay nag kaganyan dala ng pag rerebelde. Salamat na lamang at dumating ang taong nag patino sa kanya, at ikaw nga iyon Hijo.”

“Hanggang ngayon ay naalala ko pa rin ang mga araw na iyon, parang kahapon lang naganap ang lahat. At ngayon ay masasabi kong malaking malaki ang pinag bago niya. At mas gusto ko siya ngayon.” ang sagot ko habang nakatingin kay Johan na noon ay papasok sa gate galing sa test driving, naka ngiti ito at inihahagis sa ere ang susi ng bagong sasakyan. Makikita mo sa kanyang ngiti ang kasiyahan ng isang mabuting anak at mapag mahal na kasintahan.

Itutuloy..

AGG S2 Part 29

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

Ai_Tenshi

July 3, 2020

Part 29

Dalawang araw ang lumipas, dumating ang araw ng Sabado. Alas 4 palang ng hapon ay abala na kami sa hahanda para sa aming engagement. Katakot takot rin na long sleeves at polo ang naka kalat sa kama dahil sa pag susukat ni Johan, ang karamihan dito ay bagong bili pa ngunit ang problema ay tila hindi niya magustuhan ang pakat sa kanyang katawan kaya daig pa ang nakatambak na ukay ukay sa aming silid. “Teka okay naman ang mga ito diba? Alam mo kahit ano pang isuot mo ay tiyak na babagay sa iyo dahil gwapo ka.” ang wika ko at ako na mismo ang lumapit sa kanya para mamili ng kanyang isusuot.

“Syempre, gusto ko ako ang pinaka gwapong lalaki doon sa loob ng function room. Kaya namimili ako ng kulay na mag sstandout ako.” ang sagot nito.

“Edi sana pinag suot mo ng maskara sina Shan Dave at Raul para hindi ka nila matalbugan, alam mo naman na marami rin ang nababaliw sa dalawa na iyon.” ang wika ko sabay kuha ng long sleeve na kulay asul at isinusuot ito sa kanya. “Pero syempre ikaw naman ang pinaka gwapo sa mga mata ko “ dagdag ko pa habang inaayos ang kohelyo nito, itinupi ko rin ang sleeves niya na hanggang siko.

“Sinasabi mo lang yan kasi kaharap mo ako.” kunwaring pag mamaktol niya.

“Basta sinabi ko at galing iyon sa puso ko. Kaya nga “Gwapong Gago” ka diba? Kasi nga gwapo ka at proven iyon.“

“At gago rin ako? At proven iyon?” tanong niya.

“Oo, pwede rin.” tugon ko.

“Pwede naman ako mag bago ng alyas e.”

“At ano naman ang ipapalit mo aber?”

“Alyas Daks. Kasi diba malaki titi ko kaya nga nababaliw ka sa akin.” ang pilyong sagot niya.

“Sira, puro ka kalokohan dyan e. Tara na malalate na tayo. Papunta na raw sina mama at papa sa venue.”

“Huwag ka nga mag apura, si Dante na ang bahala sa kanila.” ang tugon ni Johan sabay hawak sa aking braso. Hinalikan niya ako sa labi, torrid ang aming ginawa habang mag kayakap. “I love you.” ang wika niya na nag bigay sa akin ng ibayong kilig.

“I love you, too.” ang sagot ko at muli ko siyang hinalikan sa labi. Kapwa kami kinakabahan pero mas nangingibabaw ang aming hindi mapapatayang excitement noong mga sandaling iyon. Hanggang sa loob ng sasakyan ay hinahawakan ni Johan ang aking kamay at hindi ito mapakali na parang tense na tense. “Bakit ayaw mong mag relax?” tanong

“Ako yung luluhod at mag bibigay sayo ng singsing, sasabihin ko ay “Will you marry me?” Tapos ay baka tumanggi ka katulad ng ginawa nung gagong nililigawan ng leader namin.“ ang wika ni Johan.

“Yung ginawa ng leader niyong makasalanan ay hindi madaling patawarin. Kung ako iyon ay baka ay binugbog ko pa siya doon sa kainan. Tama lang yung ginawa sa kanya. Alyas Pogi siya diba? Dapat sa kanya ay Alyas Taksil!”

“At talagang nag kampihan pa kayo? Paano mo naman nalaman ang tungkol dito?”

“Kay Dante at sa mga kaibigan namin.”

“Sabi na nga ba walang maitatagong sikreto dyan sa butanding na iyan e. Makakatikim sa akin mamaya iyan.” ang tugon nito na may halong pag kaasar.

“Anyway kung ano man ang problema ni Bogart na leader niyo ay labas na kayo doon. Actually siya yung pinaka matinong itsura sa inyo, kaya ang ineexpect ng lahat na gagawa ng madalas na kalokohan ay sina Shan Dave at Raul na parang sina Patrick at Spongebob pag nag sama. Pero sila pa itong matino at napaka gentleman kumilos.”

“Paano mo naman nalaman na matino ang dalawa iyon?” ang tanong ni Johan.

“Dahil madalas sila sa church kasama yung mga partners nila. Sa tingin ko ay malaking bagay na ang pag babalik loob sa Diyos para sabihing matino ka na.”

“Huwag mo nga idinadamay Diyos sa usapan natin. Bad iyon. Paparusahan ka niya at mapupunta ka sa hell.” ang sagot nito dahilan para mapangiwi ako. Mahirap makipag talo kay Johan dahil mula sa seryoso at malaman na usapan ay nagiging kasabawan ito.

5:30 ng hapon noong makarating kami sa venue. Pag pasok namin sa function room ay nandoon na agad ang aming mga bisita. Lahat sila ay sinalubong kami ng palakpakan noong makapasok. Nasa center table ang aming mga magulang. Sa isang mahabang table naman sa gawing dulo ay nakaupo sina Raul, Shan Dave, Greg, Julian at iba pang kaibigan namin sa compound. Sa kabilang bahagi naman ay naroon ang mga kaibigan ko at ilang malalapit na katrabaho. Sa ibang table ay ang ilang malalapit na kaibigan ng aming mga magulang. Sa palagay ko ay wala pa sa 65 na katao ang aming bisita at halos malaki pa ang space sa loob ng silid kumpara sa inaasahan naming 100 plus na dadalo.

Isa isa naming nilapitan ang mga bisita at lahat ng mga ito ay pormal kaming binati. Ang iba ay nag bigay agad ng regalo na parang araw na ng kasal ng eksena. “Teka nasaan si Bogs?” tanong ni Johan sa mga kaibigan

“Hindi makakarating dahil medyo bitter pa iyon sa naganap sa kanya. Hayaan na natin siya, ang mainam pa ay mag inuman nalang tayo after ng event na ito.” ang wika ni Raul

“Oo ba, one to sawang inuman hanggang gumapang tayo! Sagot ko iyan! After nito pauwiin niyo na yung mga misis niyo para makapag happy happy na tayo.” ang sagot ni Johan sabay apir kay Raul.

“Congrats sa iyo Aldrin. Sana makatagal ka kay Johan.” ang pang aasar ni Shan Dave habang naka ngisi.

“Baka siya ang hindi makatagal sa akin. Pwede kayong mainuman pero hindi one to sawa dahil baka mag karoon nanaman ng gusot sa compound niyo at damay damay nanaman kayo. Mahaba na yung listahan ng violation ni Johan sa barangay hall. Huwag na niya gawing mag kabilaang pahina ito.”

“Iyan ang pag kakapareho nilang tatlo. Mga basag trip.” ang sagot ni Raul sabay turo sa aming tatlo nila Julian at Greg.

“Tapos kung mag sermon sila ay para parating linggo.” pag suporta ni Shan Dave dahilan para sikuhin siya ni Julian na nakaupo sa kanyang tabi.

Tawanan..

Habang nasa ganoong pag uusap kami ay tumayo na si Dante sa tapat ng mikropono at sinimulan niya ang event sa pambasang awit ng Pilipinas. “Hala, bakit may national anthem pa? Chineck mo ba yung program?” bulong na tanong sa akin ni Johan.

“Eh hindi, diba sabi ni Dante ay siya na ang bahala sa lahat.” ang sagot ko.

“Diyan ako kinakabahan, yang buntanding na iyan ay makakatikim sakin mamaya.” ang asar na sagot nito

Matapos ang pambansang awit ay nanumpa pa si Dante sa watawat at tumawag ito ng isang waiter para mag dasal. Ang opening ceremony ay parang flag raising sa paaralan ang datingan kaya naman gigil na gigil si Johan pero wala siyang nagawa kundi ang sumunod nalang kesa naman masira ang kanyang gabi.

Patapos ang opening ceremony na pakulo ni Dante ay agad niyang tinawagan si Gov. Escaler para mag bigay ng mensahe para sa amin.

Tumayo ang kanyang ama at hinawakan ang mikropono. “Love has no gender, lahat tayo ay may karapatang mahal at mahalin ng malaya ang kahit na sinong nag papasaya sa atin. Sina Johan at Aldrin at pinaka matapang na taong nakilala ko, dahil sinunod nila ang pag ibig na makapag papasaya sa kanila. Walang imposible sa dalawang taong nag mamahalan kaya’t masaya ako dahil ngayon ay magiging dalawa na ang anak kong lalaki. A wonderful journey just started for the two of you. I only wish the best for both of you. I can see a lot of rainbows sparkling under the sun as you tie the knot on your engagement. Congratulations! Cheers!”

Ang lahat ay nag taas ng baso bilang tugon. “Cheers!”

Palakpakan sila..

Maya maya ay tumayo naman ang aking ama at siya naman ang nag bigay ng mensahe sa amin. “Kung nag pplano kayong mag patayo ng sariling bahay, sa tingin ko ay hindi kami makakapayag. Ang gusto namin ay doon pa rin kayo titira sa ating tahanan. At gusto kong malaman ninyo na nasuporta lang kami lagi sa inyong mga desisyon. Maaaring hindi maunawaan ng iba ang inyong relasyon pero huwag niyo silang intindihan dahil ang kaligayahan ay matatagpuan ninyo sa isa’t isa at hindi kung kanino pa man. Lagi kayong mag tutulungan at mag mamahalan. Natural lamang sa isang relasyon ang nag aaway at nag kakasakitan parte ito ng buhay para umunlad kayo bilang mga tao. Ang bawat problema sa relasyon ay napapag usapan kaya’t huwag niyong bibitawan ang isa’t isa. The moment na naisip ninyo na mag hiwalay ay alalahanin niyo kung bakit kayo nag lakbay ng ganitong katagal. Love is not about gender. You two are the perfect match! Happy engagement. Cheers!”

Muling itinaas ng mga bisita ang kanilang mga baso. “Cheers!”

Palakpakan..

Matapos ang kanilang mensahe ay tinatawagan na kami ni Johan sa entablado para mag bigay ng mensahe sa isa’t isa.

Noong makatayo kami sa harap ay kinuha ni Johan ang mga lantang bulaklak na dispose sa gilid ng function area. “Flowers for you” ang wika niya.

Kinuha ko ang mga lantang rosas. “Wow, lanta talaga?” tanong ko.

“Oo, magiging ganyan ako kapag nawala ka sa akin, parang isang lantang halaman na nawawalan ng buhay.” ang wika nito.

Palakpakan ang mga kabarkada niya sa likod..

“Woooooo! Boom!!” ang kantiyaw nila samantalang ako naman ay natawa nalang at napakamot ng ulo.

Maya maya ay kinuha niya ang singsing sa kanyang bulsa at saka humarap sa akin. Hinawakan niya ang aking kamay at saka nag wika. “Mahal tong singsing na ito, sana ingatan mo dahil hindi biro ang sakripisyong sinapit ko sa negosyo para lang makaprovide ng ganito ka kamahal na singsing. Pero ang lahat ng maganda bagay sa mundo deserve mo. At kung pwede ko lang ipunin lahat ng bituin sa kalangitan ay ibibigay ko ito sa iyo. Marami tayong pinag daanan at hanggang ngayon ay naalala ko pa rin ang mga unang araw na nakakita kita. Naalala mo ba iyon? Pinag tangkaan kong kuhanin ang gamit mo. Ang akala ko ay ako ang snacther noong oras na iyon dahil hinoldup kita. Pero mali ako, ngayon ko lang napag tanto na IKAW PALA ang snatcher noong mga sandaling iyon dahil patahimik mong ninakaw ang puso ko at hindi ko namamalayan na nasaiyo na pala ito. Mas mabilis ka pa sa kamay ko, at mas matindi pa ang nakuha mo.

Marami akong gustong sabihin sa iyo, marami akong gustong ipag pasalamat. At sorry kung inaapura ko ang lahat ng bagay tungol sa relasyon natin. Gusto ko lang na makasiguradong akin kana dahil wala naman akong balak na pakawalan ka. Hindi lang ako gwapo, hindi lang ako gago, madamot pa ako at makasarili kaya akin ka lang..

A thousand year filled with happiness is nothing compared to a day I spend with you. Your love is the biggest miracle in my life.“ ang dagdag pa niya sabay luhod sa akin harapan. “Aldrin Jimenez, WILL YOU MARRY ME?” tanong nito

Natawa ako at pinatayo siya. “Hindi mo na kailangan mag tanong dahil “OO” naman ang sagot ko. May mga oras na naiinis ako sa iyo dahil ang yabang yabang mo, mataas ang pride at napaka pasaway. Pero lahat ng ito ay ang mga bagay na minahal ko sa iyo. At hindi na mababago iyon, excited na akong humakbang sa susunod na lebel ng ating relasyon, batid kong marami pa tayong dapat na matutunan pero ang lahat ng ito darating at darating naman sa oras na matuto tayong humakbang pasulong, mag kahawak kamay at hindi nag hihiwalay. Mahal kita at handa akong mahalin ang lahat ng bagay sa iyong pag katao. YES!“ ang wika ko at dito ay isinuot niya ang singsing sa aking daliri at niyakap niya akong mahigpit. Hinalikan niya ako sa labi sa mismong harap ng aming magulang.

Palakpakan ang lahat.

MUSIC PLAYING

How did I Fall inlove With You

Backstreet Boys

Remember when Never needed each other The best of friends Like sister and brother We understood We’d never be alone

Those days are gone Now I want you so much The night is long And I need your touch Don’t know what to say Never meant to feel this way Don’t want to be Alone tonight

What can I do to make you mine? Falling so hard, so fast, this time What did I say? What did you do? How did I fall in love with you?

Ibayong saya ang aming naramdaman ni Johan noong mga oras na iyon. Ang suporta ng mga taong malalapit sa amin ay bumuhos at nag uumapaw pa ang mga ito. Ngayon ay masasabi kong nasa next level na ang relasyon naming dalawa at ko man alam kung ano ang nag hihintay sa amin bukas o sa mga susunod na araw ay tinitiyak ko naman na bawat ngiti sa aming labi ngayong mga sandaling iyo ay iniuukit ko sa aking puso at isipan upang hindi ko ito malimutan.

Ang aming engagement ni Johan ay ang pinaka simple pero pinaka perfect sa lahat.

Itutuloy..

AGG S2 Part 30

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

Ai_Tenshi

July 4, 2020

Part 30

Matapos ang aming engagement ay tumulak naman ang mag kakabarkada sa compound. Ang makasaysayang one to sawang inuman na ipinangako ni Johan ay kanyang tutuparin kaya’t ang mga mokong doon ay excited. Kami naman nina Greg, Julian at Dante ay sumunod nalang sa kanila, nag inuman rin kami ngunit naka bukod ng table. Kung makikihalo kami doon ay tiyak na hindi mag eenjoy ang tatlo dahil mahihiya ang mga ito na mag kwento at mag yabang kanilang mga kaibigan. Katulad na lamang ng pinag yayabang ni Johan na binugbog niya ako dahil umuwi akong lasing na lasing. Ang totoo noon ay siya ang binugbog ko dahil siya ang umuwing lasing na lasing at susuray suray sa sala. Sumuka pa siya doon kaya nakakahiya pa kila mama.

“Masanay na kayo. Lalo iyang si Shan, matinding mag hilik kaya nga kung minsan tinatakpan ko nalang ng tissue ang bibig. At yung ibang kaibigan ko sa ospital ay kinakausap siya ng english dahil may lahing kano ito, ang gago ay hindi makasagot. Pero puro pag yayabang ang alam, parati ring madumi yung lababo ng CR doon sa silid namin dahil kapag nag aahit ito ay naka kalat doon yung mga buhok at yung shaver ay nasa sahig. At eto pa, ang pinaka ayoko sa lahat ay yung uutot siya sa tabi ko tapos ay siya pa ang magagalit sa akin. “Ikaw na nga lang ang makiki amoy galit ka pa! Umuutot ka rin naman ah, mahina lang pero mas mabaho ito.” Iyan ang sabi niya.

At nagawa pa akong lecturan tungkol sa utot ng tao. Ang sabi niya ay “Ang pinaka mabahong kulay ng utot ay ang Pink, mahina pero sobrang sangsang ng amoy! Ang pinaka malakas na utot ng tao ay kulay Black dahil may kasama nang dumi iyon! Kapag black ang utot mo siguradong may lalabas na kaya kailangan mong pumuntan sa CR. Tangina, diba Nurse ka? Dapat alam mo yun! Napaka basic!”

“Oo nga Nurse ako pero hindi itinuturo ang utot sa ospital! At isa pa kung uutot ka ay lumabas ka naman ng kwarto dahil naka aircon tayo, tiyak na makukulob yung masamang amoy at yung mikrobyo ay mag lilipana sa hangin. Mag kakasakit tayong dalawa baka pati kapatid mo na nasa kabilang silid ay maapektuhan rin kapag tumagos doon ang toxic mong airbomb!” ang sagot ko pero sa halip na mag sorry ito ay idinikit pa sa mukha ko ang pwet niya. Marami pang kalokohan si Shan, naisstress nalang ako kapag pinag uusapan ito.“ ang salaysay ni Julian habang lumalagok ng alak.

“Oh atleast utot nalang ang kalaban mo ngayon, wala nang babaeng umeepal diba? Look at the bright side. Saka sa gwapo ni papa Shan na iyan tiyak na bibigay ka rin kapag nakahubo’t hubad na siya sa harap mo. Ikaw naman misis Gregory Robles, kamusta si Raul two years matapos kayo kayong ikasal ng kanto boy?” tanong ni Dante

Napahinto sa pag nguya ng pulutan si Greg. “Si Raul ay siraulo. Para siyang isang batang seloso, gusto niya ay siya ang nasusunod at sobrang linis sa katawan. Siya yung nagagalit kapag may nakita buhok sa sink, siya yung nagagalit kapag naka kalat ang gamit sa kwarto. Mabilis rin itong napipikon, nag mumura kapag natatalo sa laro niya sa cellphone. Ayaw rin niyang may hawak akong cellphone kapag nasa kwarto kami dahil gusto niyang sa kanya lang ang 100% atensiyon ko.” ang sagot ni Greg.

“Okay naman pala talaga si Papa Raul, nakita mo naman ang puti niya, pati kili kili ay napaka bango. Laging fresh ang itsura, sa kanilang mag kakabarkada ay si Papa Raul talaga ang parang hindi pinag papawisan. Pero atleast walang selosan diba? Walang babaeng epal. Right?” tanong ni Dante.

“Wala naman, maliban doon sa isang kinaiinisan ko.”

“What? Sino naman?” tanong ko.

“Si Badtrip, yung aso niyang literal na nakaka badtrip. Yung aso niyang iyon ay bwiset at galit sa akin. Isang umaga ang naalimputangan ako dahil may humahalik sa labi ko, ang akala ko ay si Raul kaya hindi na ako dumilat at lumaban ako ng halikan, pag mulat ng mata ko ay nakita ko ang mukha ng Badtrip at naka dila pa ito samantalang si Raul ay nakadapa, nag hihilik at may nakasuklob na unan sa ulo. Sa sobrang asar ko ay muntik ko nang lasunin si Badtrip. Sumagi sa isip ko na barilin nalang siya o ilagaw katulad ng ginawa ni Kimmy sa aso ni Dora.

Last night naman habang nag s-sex kami ni Raul ay biglang lumundag si Badtrip sa kama noong marinig ang ungol ng amo niya. Ang akala siguro nito ay inaapi ko si Raul kaya kinagat ako nito sa braso, nadala pa ako sa ospital at sinaksakan ng katakot takot na anti Rabies. Ang masaklap ay pinacheck up pa ang sira ulo ang aso niya dahil baka daw navirus ito dahil nakipag halikan sa akin at kinagat pa ako. Kung masamang tao lang ako na walang awa sa hayop ay baka nilunod ko nalang yung aso niya sa bath tub at pinalabas kong naligo ito mag isa.“ ang reklamo ni Greg. “Kaya kayo, ieenjoy niyo na engage lang muna, huwag niyo irush ang kasal dahil mahirap matali sa mga siraulong nilalang.” ang dagdag pa nito na may halong inis.

“Iyon nga e, ang gusto ni Johan ay ikasal kami 3 months mula ngayon.” ang sagot ko dahilan para mabigla sila.

“Rush ba? Kami nga ni Shan Dave mag ttwo year na kaming engage. Ayoko pang mag pakasal dahil pareho kaming walang ipon.” sagot ni Julian

“True, sinabi sa akin ni Papa Johan na irush ang kasal. Weird no? Yung iba ay ayaw matali, samantalang siya ay atat na atat na.” ang wika ni Dante.

“Baka naman narealize ni Johan na hindi kana dapat pakawalan at masaya na siya sa iyo. Ang ibig kong sabihin ay sure na siya na sspend ang buhay niya kasama ka.” ang sagot ni Greg

Napatingin ako kay Johan sa kabilang table, maingay sila at tawanan ng tawanan. “Hindi ko alam kung anong pumapasok sa isipan niya. Basta ang alam ko lang ay mapride na tao si Johan, hindi hihingi ng tulong iyan sa aming mga magulang, hangga’t kaya niyang dumiskarte ay gagawin niya ito.”

“May mga ganyan talagang lalaki na may paninindigan sa kanyang sarili. Ganyan rin ang tatay ko, never siyang nang hingi ng tulong sa mga magulang niya kahit dumadating pa sa punto na walang wala kami. Ang mga lalaking ganyan ay madiskarte at positibo kung mag isip. At kadalasan ay mayayabang, tama ka doon. Hay, huwag ka nga kayo mag paka stress, ang mabuti pa ay mag cheers na tayo, hoping for the best!’” ang sagot ni Dante sabay taas sa kanyang baso.

“Cheers!” tugon namin.

Habang nasa ganoong pag uusap kami ay siya namang pag pasok ng isang motor sa gate at dito ay bumaba ang isang lalaking matangkad, maputi at noong alisin niya ang kanyang helmet ay tumambad sa amin ang kanyang matangos na ilong, mapulang labi at maamong mata. Kapansin pansin ang kanyang gwapo mukha kaya naman umislide si Dante sa kanyang bangko na para bang nawalan ng lakas at nang hina ang tuhod. “Hindi ko kaya, masyadong pogi! Hindi ako makatayo ang lakas ng awra niya!” ang wika nito

“Eh sino ba iyan?” tanong ko.

“Si Bogart Linsangan, ang “Alyas Pogi” siya yung leader ng alyas dito.“ ang wika ni Greg habang umiinom.

“Ah i know, siya yung nag propose pero hindi tinanggap. Ang kapal ng face noong taong iyon ha, ang isang gwapo, malakas ang alindog at parang masarap iharvat kahit hindi sumunod sa rules of harvitification ni Inay na katulad ni Bogart Lisangan ay hindi dapat nirereject. Sino ba iyang Jomar na iyan ha? Gusto ko siyang sabunutan ng paulit ulit hanggang sa chumaka siya.” ang gigil na sagot ni Dante

“May malalim na dahilan yung tao kaya nireject niya yung proposal ni Bogs. Hindi natin dapat husgahan yung Jomar na iyon. At huwag na natin pag usapan yung mga taong hindi natin kilala katulad ni Jomar at Bogs.” ang sagot ni Julian sabay tungga sa bote at halatang may amats na ito.

“Kaka starstruck lang kasi, first time nating nakita yung leader nila. Hindi mo ako ininform na ganyan kagwapo ang isang iyan. Jusko tingnan mo yung kili kili para ang sarap himurin.” ang hirit ni Dante sabay tapik kay Greg. “Ang selfish mo Gregy!”

Natawa si Greg. “Noong ireject yung proposal ni Bogs ay doon sya sa bahay nag punta, doon siya nag labas ng sama ng loob sa harap ni Raul. Hindi ko naman pinakialaman ang pag uusap nila, basta ang alam ko ay nag commit ng malalang pag kakasala iyang si Bogart kaya ganoon nalang ang pag tataboy sa kanya ng taong nagugustuhan niya.”

“Pero tingnan niyo halata sa mata niya ang kalungkutan, kahit naka ngiti ito ay parang nasasaktan pa rin.” pakiki simpatya ni Dante.

“Hayaan niyo nalang siya, kasalanan niya iyan.” ang sagot ni Julian

Alas 11 ng gabi noong tamaan ng kalasingan ang lahat. Pati si Johan ay mapungay na ang mata habang nakikipag kwentuhan sa mga kabarkada. Batid ko namang nasayahan ang lahat sa isang mahabang selebrasyon. At habang nasa ganoong pag yayabang ang mokong ay bigla na lang nadukdok sa lamesa. Dahilan para mag tawanan ang mga kolokoy na kaibigan niya. “Aldrin, bagsak na tong mister pauwiin mo na.” ang wika ni Raul na nabubulol na rin.

Lumapit ako kay Johan at sinubukan itong itayo pero daig pa nito ang lantang gulay. “Bakit ba naman kasi ang lalakas niyong uminom. Talagang malalasing kayo ng todo.” ang wika ko.

Tawanan sila..

“Hindi ah, iyang si Johan ay malakas tumagay pero pinaka madaling malasing.” ang wika ni Shan Dave sabay taas ng bote ng alak at tinungga ito. “Cheers!!” ang lasing na hirit niya. Nasa ganoong posisyon ito ng lumapit sa kanya si Julian at pinigil na ito sa pag inom. “Tama na iyan, umuwi na tayo dahil may lakad pa tayo nila papa bukas.” ang pag pigil nito.

Tumingin sa kanya si Shan Dave, namumungay ang mata nito. “Kamukha mo yung misis kong may topak.” ang wika nito.

Tawanan lahat..

“Gusto mong doon nalang matulog sa labas? Sige mauna na ako.” ang sagot ni Julian. Noong marinig iyon ni Shan Dave ay agad itong tumayo na parang sundalo at sumaludo pa sa kanyang kapareha. “Sir yes sir!” ang sagot nito sabay marcha patungo sa kanilang sasakyan na animo robot.

“Pasensiya na ha, pupunta kami nila papa sa Baguio bukas dahil may titingnan kaming negosyo doon. Babawi nalang si Shan next time, kami ang taya.” ang wika ni Julian sabay tapik sa aming balikat.

Maya maya si Greg naman ang lumapit sa amin. “Uuwi na rin kami ni Raul. Congrats Aldrin, regalo ko nga pala.” ang wika nito habang naka ngiti.

Tumingin sa kanya si Raul. “At sino ka para pauwiin ako?” tanong niya sa asawa.

“Yung aso mong si Badtrip ay ipapatapon ko kapag hindi ka umuwi.” ang pananakot nito.

“Mas mabuti pang ikaw nalang ang itapon ko kaysa yung aso ko ang itapon mo.” ang sagot ni Raul.

“Ano?!” tanong ni Greg.

“Wala, sabi ko nga uuwi na tayo at masisiping tayong dalawa. Mag damag kitang papaligayahin, gusto mo isali pa natin si Badtrip e.” ang sagot niya kaya naman kinatukan siya ni Greg. “Puro ka kautuan Robles, umuwi na tayo.”

Tawanan..

Inuga uga ko naman si Johan pero talagang lantang gulay na ito. “Lasi na yang mister mo, hindi na makakabangon iyan.” ang wika ng mga kaibigan nila. Kaya naman ang naisip kong last option ay tawagan si Papa para mag pasundo.

Habang nasa ganoong pag dial ako ay lumapit sa amin si Bogart. “Ako na ang mag hahatid sa inyo. Hindi naman ako lasing.” ang wika nito sabay alalay sa kaibigang lupaypay.

“Sasama na ko pare, sakyan ko nalang yung motor mo para may sakyan ka pauwi.” ang wika ng isang kasamahan nila.

Inalalayan ni Bogs si Johan at ipinasok namin ito sa loob ng sasakyan. Agad siyang naupo (Bogs) sa driver seat at inistart ang sasakyan. Wala siyang kibo, ni hindi umiimik..

Nakaka binging katahimikan..

“Kamusta kana Bogs?” tanong ko sa kanya.

“Nag sisisi pa rin sa pag kakamali na aking nagawa.” sagot niya.

“Ang lahat ay nakagagawa ng pag kakamali. Kailangan nating tanggapin na tayong mga tao ay hindi perpekto. Huwag mong masyadong ilubog ang sarili mo sa matinding pag sisisi dahil baka makalimutan mo ang kabutihang natitira sa pag katao mo. Kung mahal ka ng taong iyon ay mapapatawad ka niya sa saktang oras at tamang pag kakataon. Mag tiwala ka sa akin, mang yayari iyon.” ang wika ko.

“Salamat, ngayon alam ko na kung bakit nahulog si Johan sa iyo. At napaka swerte niya dahil nandiyan ka para sa kanya.”

“Kayo yung pinaka mayayabang, pinaka maaangas at pinaka gagong lalaki dyan sa compound pero kayo yung hindi madamot sa pag mamahal. Kayo yung hindi tumitingin sa taong mamahalin. Hanga ako sa inyo Bogs.”

“Tao lang rin kami, nag hananap ng taong mag pupuno ng kulang sa aming pag katao. Hindi mahalaga kung babae ito o lalaki basta mayroong uunawa at mag papahalaga sa amin. Pasensiya kana kung nakausap mo ako sa ganitong estado. Maging ako sa sarili ko ay hindi ako sanay na ganito ka seryoso.” ang sagot nito sabay parada ng amin sasakyan sa gate.

Inalalayan pa niya si Johan na ipasok sa loob ng bahay at magalang pa itong nag mano sa aking mga magulang. Hindi ko maunawaan kung anong pag kakamali ang nagawa ni Bogs pero batid kong isa siyang mabuting tao.Nag pasalamat ako sa kanya at pinayuhan ito na huwag sumuko sa pag mamahal..

Pag pasok namin ni Johan sa silid ay agad ko siyang inihiga sa kama, inalisan ko nalang ito ng sapatos, pantalon at polo..

Kukuha ako ng pamunas sa kanyang katawan pero pinigil ako nito at nag wika “mamaya na, kakantot pa ako.” ang wika nito babangon pa sana ito pero bigla siyang bumulagta at nakatulog.

Natawa ako at hinaplos ang kanyang mukha. “Good night. I love you.” ang bulong ko sabay halik sa kanyang labi.

Isang matamis na ngiti ang kanyang isinukli sa akin sabay hawak sa aking kamay ng mahigpit. Batid kong masaya ito dahil ang aming relasyon ay mas tumibay at mas yumabong kaysa sa dati.

Itutuloy..

AGG S2 Part 31

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

Ai_Tenshi

Part 31

“Congratulations on your engagement.” ang bati ni Clifford noong makapasok ako sa aming opisina.

Ngumiti ako. “Salamat. Paano mo nalaman?” tanong ko.

“Nakita ko lang kanina sa boss natin habang nag aayos siya ng file sa laptop. Sorry, hindi ko dapat nilakas ang bati ko, alam kong private iyon.” ang dagdag pa niya.

“Ayos lang, hindi ko na nagawang mag imbita dahil gusto ni Johan ay pribado lang. Kaya yung dalawang boss lang natin ang nasabihan ko.”

“That’s okay, pwede naman tayong mag celebrate sa ibang pag kakataon. Kayo rin pala ni Johan ang mag kakatuluyan.”

“Kilala mo si Johan?” tanong ko.

“Oo naman, ang kaisa isang anak ni Gov. Escaler na pasaway daw, laging sangkot sa gusot at nakatira doon sa compound ng mga siga. Teka, bakit sa kanya? I mean, ang dami namang matinong lalaki sa paligid ah. Huwag ka sanang magalit sa sinabi ko.”

“Maraming espesyal kay Johan na hindi nakikita ng ibang tao. Kapag nakilala mo siya ng mas malalim ay malalaman mong higit pa siya sa nakikita ng iyong mata.” ang sagot ko.

“Kung sa bagay, love is blind sabi nga nila.” biro niya.

Natawa ako. “Believe me, minsan na akong nabulag. Nakakatakot siya pero hindi ganoon kasama lalo na kapag alam mong maraming naka alalay sa iyo.” ang biro ko rin

“I know.” ang sagot niya.

“Anong ibig mong sabihin Mr. Marzan?”

“Alam kong nabulag ka at nandoon ako. Mahabang kwento pero alam mo kilala na kita noon pa. Siguro pag usapan natin ito mamaya. Coffee 3pm? Okay lang ba? Hindi naman siguro magagalit ang fiance mo.”

Natawa ako. “Huwag mo akong takutin na para kang pambasang stalker. Sure 3pm, gusto kong marinig kung paano mo nasabi ang mga bagay na ito.” ang sagot ko naman.

Ngumiti siya tinapik ang aking balikat. “See you later Mr. Jimenez.” tugon niya sabay sukbit ng laptop at pumasok ito sa opisina ng aming boss.

Noong mga oras na iyon ay tila naging isang malaking palaisipan ang sinabi ni Clifford sa akin. Hindi tuloy ako makapag concentrate sa trabaho at wala akong ginawa kundi ang lumingon sa orasan at hintayin ang alas 3 upang malaman ko kung ano ang ibig niyang sabihin sa kanya mga pahayag.

Ang pag kabulag ko ay isa sa pinaka madilim bahagi ng aking buhay. Para itong isang malagim na bangungot. Pero aminado naman ako na noong bigyan ako ng ikalawang pag kakataon para maka kita ay hindi ko na inusisa kung paano nangyaring nag karoon ako ng paningin. Basta’t ang alam ko lang ay may mabuting puso na nag donate nito sa akin at ang lahat ay kasaysayan na lamang. Hindi ko alam na mayroong kwento sa likod nito at ngayon malapit ko na ring masagot ang kaisa isang tanong sa aking isipan.

Alas 2:30 ng hapon noong makatanggap ako ng tawag mula kay Clifford nag hihintay na pala ito sa coffee shop sa tapat ng aming opisina, mas napaaga kaysa sa aking inaasahan. Kaya naman kahit mayroon pa akong ginagawa ay iniwanan ko ito para puntahan siya.

Tumawid ako sa kabilang kalsada at noong makapasok ako sa loob ay nakita ko nga itong si Clifford naka ngiti habang inaayos ang dalawang tasa kape at slice ng cake sa lamesa.

“Pakiramdam ko ay nabother ka sa mga sinabi ko kanina.” ang naka ngiting wika niya.

“Oo, kapag humaharap ako sa salamin ay parati kong itinatanong sa aking sarili kung kaninong mata nga ba ang aking ginagamit.” sagot ko.

Ngumiti si Clifford at pinag masdang mabuti ang aking mata na parang natutuwa siya sa kanyang nakikita. “Natutuwa ako na ang parte niya ay nabubuhay pa rin hanggang ngayon.”

“Kilala mo ba kung sino ang may ari ng mga matang ito?” tanong ko.

“May ilang ospital na ginagawang confidential ang donor at ang naka tanggap nito. Iyan ang dahilan kung bakit wala kang impormasyon kung sino ang nag mamay ari ng iyong mata.

“Kung ganoon ay kilala mo nga kung sino ang donor nito.”

“Oo Aldrin, ilang taon na rin ang nakalilipas pero hanggang ngayon nahihirapan pa rin akong tanggapin ang kanyang pag kawala. Ang pangalan ng nag mamay ari ng iyong mata ay Gian at siya ang aking kasintahan.” sagot niya na aking ikinabigla.

Tahimik..

“Mabuting tao si Gian, parati niya sinasabi sa amin na kapag siya ay nawala ay gusto niyang gawing makabuluhan ang kanyang pag lisan. Kaya noong siya biglaang pumanaw ay naisipan nilang idonate ang kanyang mata na akin namang itinutulan. Si Gian ay nasawi sa isang car accident. Biglaan ito kaya’t walang nakapag handa sa kanyang pag alis. Halos bumagsak ang mundo ko noong mawala siya dahil hindi biro ang 7 taon na aming pinag samahan.

Noong bawian siya ng buhay sa loob ng ospital ay nag desisyon na agad ang kanyang ina idonate ang kanyang mata, noong mag hapong iyon ay dumating si Mr. Escaler, Mr. Jimenez na iyong ama at si Johan. Nag offer sila malaking halaga para sa mata. Tumanggi sa kanilang nais, hanggang maaari ay ayokong bawasan ang parte ng katawan ni Gian, nag kainitan pa kami ni Johan sa loob ng ospital dahil kahit ilang beses silang nag makaawa ay pinaalis ko lamang sila.

Pero kinausap ako ng mga magulang ni Gian, na kagustuhan daw nito ang makagawa ng “something” na mabuti para sa kapwa niya at isipin ko nalang daw na makikita ako pa rin ang mga mata niya sa taong mag mamay ari nito. At isa pa ay mahirap lang sina Gian, kailangan nila ng pera upang mabigyan siya ng maayos na libing. Hindi naman sila binigo ng iyong ama at ni Mr. Escaler dahil binigyan nila ito ng sobra sobra.

Habang inililibing si Gian ay nangako sa kanya na hahanapin ko ang taong mag mamay ari ng kanyang mata at iyon nga ang aking ginawa. Hindi ako tumigil hanggang sa maging stalker mo na nga ako social media at pinilit kong makapasok dito para lang makausap ka. Heto tingnan mo ang larawan ni Gian.“ ang wika niya sabay kuha sa kanyang cellphone at ipinakita ito sa akin.

Si Gian ay malaki ang pag kakahawig sa artistang si Kiko Estrada. At masasabi kong best asset niya ang kanyang mga mata. Kumakabog ang aking dibdib noong mga sandaling iyon, ang aking mata ay nakakatitig lang sa larawan. Kakaiba ang pakiramdam, para bang nag halo saya ang lungkot sa aking dibdib, nakakabuang ang emosyon ng sakit at awa habang nakatitig sa larawan..

Maya maya ay pumatak ang aking luha at kusa akong umiyak. Sa hindi malamang dahilan ay para bang bumigat ang aking dibdib. Ang ganito pakiramdam ay ngayon ko lang halos nadama noong mabigyan ng sagot ang katanungang saan at kanino galing ang aking mga mata.

“Sorry kung napaiyak kita. Hindi ko ito intensiyon.”

Nag pahid ako ng luha. “Ayos lang, kakaibang emosyon lang ang aking naramdaman. Iba talaga ang feeling na makita ko ang mukha ng taong dahilan kung bakit ako nakaka kita ngayon, siya ang dahilan kung bakit ko nasisilayan ang mundo. Ang mga matang ito ay biyaya niya at hindi ko alam kung paano ako makakabawi sa lahat ng kabutihang ito.” ang sagot ko

“Parehong emosyon din ang naramdam ko noong makita ko ang larawan mo. Lalo na noong makita kita ng personal, halos umiyak ako, gusto kitang yakapin ng mahigpit, gusto kong titigan ka mag hapon, masaya ako dahil alam kong buhay ang mata ni Gian at siya ang nakikita ko kapag tumitigin ako sa dito. Ingatan mo iyan dahil iyan ang nag paalala sa akin sa taong pinaka mamahal ko.” ang wika niya sabay yakap sa akin ng mahigpit.

Niyakap ko rin siya at hinaplos ko ang kanyang likod. “Pangako, iingatan ko ito at papahalagahan. Alam kong masakit ang biglang pag kawala ni Gian ngunit nadugtungan naman niya ang aking buhay. Maraming salamat sa inyo.” ang tugon ko.

“Mahalaga sa akin si Gian, masaya ako dahil nandiyan ka.” ang wika nito sabay himas sa akin likuran.

Ang pinag halong emosyon ng saya at lungkot ang aming nararamdaman noong mga sandaling iyon. Masaya dahil nakilala ko ang may ari ng aking mata at kahit papaano ay ipinaalala nito kay Clifford na may natitira pang buhay na bahagi sa kanyang pumanaw na kasintahan. Nauunawaan ko ang kanyang emosyon lalo’t ramdam ko kung gaano niya ito kamahal.

Tahimik..

Patuloy kaming nakisimpatya sa isat isa..

Nasa ganoong posisyon kami noong mga ring ang aking cellphone. “Mukhang pinapabalik na tayo ni boss sa opisina.” ang wika ko habang naka ngiti.

“Mag usap ulit tayo kapag may pag kakataon. Ayos lang ba?”

“Oo naman, salamat sa iyo Cliff.” ang tugon ko sabay tapik sa kanyang balikat.

Alas 6 ng hapon noong matapos ang office hours. Pag labas ko palang ng gusali ay nandoon na agad sa parking lot ang kotse ni Johan, nakatayo ito sa harapan suot ang salamin, polo at fitted na pants. Ang bango bango niyang tingnan at mukhang artistang nakatambay doon. Pinag titinginan siya ng mga empleyadong lumalabas lalo na ang mga babaeng halos mamatay sa kilig. May ilan pang lumalapit dito para mag pa picture. “Mr. Jimenez mukhang bantay sarado sa iyo yang fiance mo.” ang biro ni Boss.

Natawa ako. “Medyo seloso boss. Kaya bawal akong lumapit sa ibang tao.” biro ko.

“Hindi naman siguro niya ako pag seselosan dahil special guest niyo ako noong engagement at advance ninong niyo naman ako sa kasal.” ang wika nito at lumapit pa kay Johan para makipag kamay.

Ngumiti si Johan at binati ito. “Magandang hapon ninong.”

“Dont worry at bantay sarado ko ito si Aldrin sa opisina, walang nakakalapit diyan.” biro nito.

“Si Aldrin ay nagagalit kapag di ko siya nasusundo. Baka mamaya ay hindi nanaman niya ako patabihin sa kanya.”

“Kaunting suyo lang ang teknik doon hijo.” sagot ni Boss

Tawanan sila..

Sumakay kami ni Johan sa sasakyan ay napatingin ito sa akin. “Umiyak ka ba? Bakit mugto yata iyang mga mata mo?”

Gusto ko sana iopen ang topic tungkol sa mga mata ko kaso ay baka lalo itong mag selos dahil nakikipag usap ako kay Clifford. Nag meet na pala sila noon at nag kainitan pa, marahil ay hindi nalang maalala ni Johan ang mukha nito dahil ilang taon na rin ang nakalipas. “Sobrang inaantok ako kanina sa opisina kaya naidlip ako sa cubicle ko. Mabuti nalang hindi ako nahuli ng bisor namin.”

“Hindi mo na ako pinakantot kagabi dahil maaga kang natulog tapos inaantok ka pa sa opisina. Baka naman masyado kang naisstress sa trabaho mo?” tanong ni Johan.

“Hindi ako masyadong nakatulog kagabi dahil sobrang lakas mo mag hilig. Kaya alas 2 palang ng madaling araw ay inaantok na ako.”

“Pag kinasal tayo, nag decide ako na huwag kana pag trabahuhin. Kung gusto mo ay mag online business ka nalang para hawak mo ang oras mo. Ako na ang bahala sa ating dalawa.”

“Hindi naman ako babae para maging housewife mo lang. Kailangan ko pa ring mag work para sa pangangailangan ko.”

“Mag work ka pero sa bahay lang, mag tinda ka ng bra at panty, o kaya ay mga make up. Gusto ko pag uwi ko ay nandoon ka nag hihintay sa akin. Ipag bubukas mo ako ng gate, ipag aalis ng sapatos, susuotan mo ako ng tsinelas at ipag titimpla ng nag yeyelong iced tea habang namamahinga at nag babasa ng english na dyaryo.”

“Eh kung gusto mo ng ganyang set up ay mabuti pang yung kasambahay nalang natin ang pakasalan mo.” ang naasar kong sagot.

“Iyon naman ay pangarap lang ng lahat ng mga lalaking ikinakasal. Alam ko naman na sa totoong buhay kapag umuwi ako ay bunganga at sermon mo ang dadatnan ko. Bratatatatatatatattt! Parang armalite pa naman iyang bibig mo kapag nagagalit ka. Hindi bale sana kung iyang bibig mo ay gagamitin mo sa pag subo ng titi ko kapag umuwi ako at pagod na pagod sa mag hapong trabaho. Kaso ay hindi dahil pag nagalit ka ay daig mo pa ang babae sa sungit.” reklamo nito.

“Ganoon ba ako sa iyo?” tanong ko.

“Minsan kapag umuuwi ako ng gabi at naka inom.”

“Eh kasi sobrang kulit mo pag nalalasing ka. Tapos suka ka pa ng suka doon sa cr. Basta gagawin ko ang best ko para maging ulirang asawa mo. Basta huwag mo lang gagayahin si Raul at Shan Dave na parang sina Spongebob at Patrick kapag nag sama.” ang wika ko.

Natawa si Johan. “Ako si Mr. Crabs. Pera at negosyo ang mahalaga sa akin.. at siyempre ay ikaw. Ikaw yung pinaka mahalaga.”

“Bumawi pa to.” hirit ko sabay halik sa kanyang pisngi. “I love you.”

Muli niya akong hinalikan sa labi. “I love you, too.” tugon niya sabay liko ng sasakyan papasok sa gate ng aming tahanan.

Itutuloy..

AGG S2 Part 32

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

Part 32

“Good morning ma, pa.” ang bati ko sa parents ko noong makababa kami ni Johan sa silid at sumabay mag almusal sa kanila.

“Good morning po.” bati ni Johan sabay upo sa aking tabi.

“Maganda umaga rin sa inyo. Balita busy kayo sa trabaho? Baka nawawala na kayo ng time sa isa’t isa?” tanong ni mama

“Nag uusap naman kami sa gabi at kumakain sa labas kapag may time.” ang sagot ko.

“Ang huling kain natin sa labas ay noon pang nakaraang dalawang buwan. Ang routine mo ay maligo sa gabi at matulog ng alas 9. Pag gising mo ay maliligo ka at papasok. Wala kang time sa akin.” ang sagot ni Johan na kagabi pa mainit ang ulo. Para itong isang batang nag mamaktol dahilan para matawa si mama. “Nakita mo Aldrin? Pag mag asawa na kayong dalawa ay hindi na maaaring wala kayong time sa isa’t isa. Anyway ipapa book ko kayo ng 4 days vacation sa beach, para makapag relax kayong dalawa.”

“Oo at doon sa resort ka kumpare ko ay mga kabayo. Balita ko nahihilig kayo ni Johan sa pangangabayo. Iyon ang sabi ni Mr. Escaler (papa ni Johan).” wika ni papa

Napatingin ako kay Johan at napangisi ito na wari’y may kabulastugang sasabihin. Alam kong kapilyuhan nanaman ang nasa utak niya. “Oo papa. Nahihilig talaga ako mangabayo. At gusto ni babe yung mabilis, nanapasigaw siya ng malakas… kapag nangunguna kami at nanalo lalo na arcade!” ang hirit nito.

“Baka naman malaki ang pinupusta niyo kaya napapa sigaw tong si Aldrin? Kayo ha, baka malulong na kayo sa sugal niyan.” wika ni mama na may pag aalala.

“Napapasigaw si Aldrin sa dahil sa sobrang bilis at sobrang intense.. natatakot ito na baka masira ko yung arcade at mag bayad pa kami.” hirit ni Johan sabay kuha ng kamay ko sa ilalim ng lamesa at pinasok sa kanyang short. Tigas na tigas ang kanyang ari.

Nagisi ito at pasimpleng napakagat labi kaya naman inalis ko ang aking kamay at siniko ko siya..

“Hay nako, icontrol ninyo labis na pag susugal. Kaya pala nag woworry ang papa ni Johan dahil baka maging sugalero ang kanyang anak.”

“Hindi po papa, gusto ko lang talaga subukang maging hinete. Gustong gusto kong mangabayo ng mabilis, yung parang walang bukas. Ang sarap nun sa pakiramdam, para kang lumilipad sa hangin.” ang hirit ni Johan.

“Iyan rin ang sabi sa akin ng kumpare kong cowboy dati, ang pag sakay sa kabayo ay parang pag lipad rin. Bihira lamang ang nakaka appreciate nito ng ganoong kataga. Natutuwa ako at naappreciate ni Johan ang mga ganoong makahulugang bagay.” ang humahangang wika ni papa.

Samantalang naka ngisi lang si Johan habang kumakain. “Syempre naman pa, gustong gusto ko talaga ang mangabayo. Diba babe?” tanong nito sa akin.

“Susuportahan ko nalang si Johan sa mga bagay na nais niya.” ang safe kong sagot.

“Tama iyan, kapag kasal na kayo kailangan ay suportahan ninyo ang isa’t isa. Pero dont worry bago kayo ikasal ay mag h-hire ako ng guidance para sa inyong dalawa, para mabigyan kayo ng preparation sa buhay ng mag asawa. Maganda ang naisip ko diba? Lahat ay dumadaan sa seminar para maging handa kayo emotionally and mentally.”

“Agree ako dyan ma, para maging aware na rin si Aldrin na hindi dapat laging naka subsob sa trabaho. Dapat ay mag bigay siya ng quality time sa akin.” ang hirit ni Johan sabay bitiw ngising aso.

Inirapan ko siya. “At para maging aware din si Johan na hindi ako patabaing baboy lang naikukulong niya sa bahay.” ang sagot.

“O, mag sisimula naman kayo, mamaya mag kakapikunan nanaman kayo niyan.” ang pag pigil ni papa kaya tumahimik nalang ako at itinuon ang aking atensiyon sa pag kain.

Matapos ang almusal ay bumalik kami sa kwarto upang mag ayos ng aming mga gamit. Hinakot ko ang lahat ng kobre kama, kumot at mga punda ng unan upang hablan. May ilang parte kasi na madilaw, mga natuyong talsik ng katas namin ni Johan, halos karamihan dito ay katas ko na tumitilamsik kapag kami naka dog style position. Samantalang siya (Johan) naman ay nag aapurang gumayak at walang paki alam sa dami ng aming labahin. “Saan naman ang punta mo?” tanong ko.

“So compound, mayroon kaming activity. Gusto mong sumama?” tanong niya.

“Maraming labahin, anong oras ka uuwi? Saka anong activity naman iyan?”

“Nag hahanap kami ng bagong member ng Alyas. Tatawagin namin itong “The Last Pogi”. Marami na kasi umalis sa compound, sina Alyas Kidlat, Kulugo at Matang Baka ay nag abroad na, doon sila mag aasawa.“ ang wika ni Johan habang nag susuot sa rubber shoes.

“At saan naman kayo hahanap? Sa tingin niyo ba ay may sasali sa inyo?” tanong ko

“Maraming nag nanais sumalis amin. Kapag sinabing “Alyas” ka ng compound ng Bagong Pag asa Street ay certified gwapo ka, yung hindi mo na kailangan pag mag duda sa sarili mo. Saka alam mo naman na kami ay nag tutulungan at walang laglagan. Tagumpay ng isa ay tagumpay ng lahat.“ pag yayabang nito sabay abot ng qualification.

Naka sulat dito ang salitang “WANTED! THE LAST POGI”

Qualifications:

Maka kalikasan, Makatao, Makabayan. Mapag mahal sa kanya Lupain at May Taglay na talento ng nag pag awit ng tagalog at pag indak sa katutubong sayawin.

Napakunot ang aking noo. “Alyas ba ang hinahanap niyo? O bayani?” tanong ko.

Kinuha ni Johan ang papel sa aking kamay. “Sorry mali pala naibigay ko. Eto yung sa kapatid ni Shan Dave na si Rap-rap lalaban sa buwan ng wika.” ang wika niya dukot ulit ng papel. “Eto na talaga.”

Muli ko itong binasa. “Qualification para sa The Last Pogi.”

Gwapo, Magandang Lalaki, Pogi, Malaki ang titi, Magaling humalik, Maganda ang katawan, Bawal ang supot, bawal ang duwag at bawal ang sipunin.

P.S. Ihanda ang talento at katalinuhan sa pag sagot sa audition.

“Diba? Huwag kang mag alala dahil marami na kaming aplikante. Gusto mo mag audition ka rin e.” naka ngiting wika nito.

“Talaga? Pwede ako?” tanong ko habang naka ngiti.

“Joke lang, naniwala ka naman kaagad. Bawal ang misis na butangera doon.” ang sagot niya sabay tawa ng malakas.

Nilukot ang papel at saka binalibag sa kanya. “Gago ka talaga!” ang inis kong sigaw sabay habol sa kanya. Lumundag ito sa kama at saka lumabas sa aming silid. “Aalis na ko, I love you.” ang wika nito habang naka ngisi.

Hinabol ko siya hanggang sa hagdan. Kaya mabilis itong bumaba. “Escaler!” ang pag tawag ko.

Humarap siya sa akin at dumila pa parang bata. “I love you, too.” ang wika ko sabay flying kiss sa kanya.

Nilundag niya ito at sinalo saka nilagay ang kamay sa kanyang bibig bilang pag kuha sa aking halik. Masayang masaya itong lumabas sa balkuhane at nag shoot pa na parang nag babasket ball. Ako naman bumalik sa aming silid at muling pinulot ang kanyang mga damit na nakalat sa sahig. Para siyang isang ahas na nag hunos kung saan saan.

Habang nasa ganoong pag aayos ako ay nakita ko ang isang lumang photo album sa aking drawer. Umupo ako sa desk at binuksan ko ito. Ito ay nag lalaman ng mga printed na larawan namin ni Johan noong simula palang kami ng mag kakilala. Sa sandaling panahon na iyon ay katakot takot na pag subok na ang dumating sa aming dalawa. Mula sa unang beses na makilala ko siya doon sa loob ng rehas hanggang sa mahulog ako sa kanya, hanggang bumuo kami ng magagandang ala-ala katulad ng mga ito. Dumating rin ang pinaka masaklap na pang yayari sa aking buhay noong makilala ko ang baliw na babaeng si Elise na bumago ng takbo aking buhay. Mag buhat noon ay marami pa kaming pinag daanan ni Johan, pero ang nakakatuwa ay hindi na kami lumayo sa isa’t isa at mas natutunan naming pahalagahan ang aming relasyon mula sa simpleng mag kasintahan hanggang sa opisyal na umakyat sa mas mataas na lebel.

Tahimik..

Kinuha ko ang lumang larawan at isa isang inayos ito habang inaalala ko magagandang bagay na aming pinag samahan mula noon hanggang ngayon. Ang halos apat na taong siksik sa aksyon, katatawanan at romansa na parang isang perpektong pelikula..

Nasa ganoong pag iisip ako noong may kumatok sa pintuan ng aming silid kaya naman agad akong tumayo para tingnan ito. “Sir Aldrin may nag hahanap po sa inyo sa gate.” wika ng kasambahay

“Sino daw iyon?” tanong ko.

“Dante po ang name at may kasama pang dalawang gwapong lalaki.” ang wika nito.

“Papasukin mo nalang sila sa sala at mag handa nalang kayo ng malamig na inumin para sa kanila. Pababa na ako.” ang wika ko. Agad kong kinuha ang aking face towel at nag hilamos.

Makalipas ang minuto ay bumaba ako at dito nga ay nakita ko sina Greg, Julian at Dante na nakaupo sa sala habang nag mimiryenda. “Infairness ha, mayaman pala tong si Aldrin.” ang hirit ni Dante.

Natawa ako. “Gusto niyo ng cake? Mayroon ring mga salad dito.” ang alok ko.

“Hindi na frend, busog na kami.” tugon ni Dante.

Umupo ako sa sofa. “Ano bang sa atin?” tanong ko

“Mangungutang sana ako. Kung ayos lang. Mga 90k kung mayroon ka.” tanong ni Dante

Natawa ako. “Sure, ngayon na ba? Mayroon naman kaming ipon ni Johan. Ibabawas ko nalang doon.”

“Joke lang, to naman masyado kayong mababait utangan, parang si Greg kanina nag labas agad ng cash, yayamanin ang lolo mo.” ang sagot ni Dante.

“Iniipon ko talaga iyon para maipatapon si Badtrip sa kabilang isla.” ang nag hihikab na sagot ni Greg.

Natawa ako “Ang mag kakaibigan ay nag tutulungan. Teka, ano bang mayroon kasi? Ayos lang ba si Julian? Bakit parang may sakit?” tanong.

“Mag damag na duty, masakit talaga ang ulo ko.” ang sagot nito habang naka sandal ulo sa headboard.

“Kung kailangan mo ng gamot ay mayroon doon.” wika ko.

“Uminom na ako kanina. Salamat.” sagot nito.

“Ano bang mayroon? May lakad ba tayo?” tanong ko.

“Yes. Importante ang lakad natin today. History in the making ito. Ito ang babago sa kasaysayan ng Compound Bagong Buhay Bagong Pag Asa Street!” ang pag yayabang ni Dante.

“Kinakabahan ako sa intro mo. Anong mangyayari?” tanong ko.

Humarap si Dante sa aming tatlo..

Naiyak pa ito pero agad rin niyang pinahiran..

“Makinig kayong tatlo. Isa sa inyo ang magiging “The Last Pogi.”

Itutuloy..

AGG S2 Part 33

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

July 8, 2020

“Yes. Importante ang lakad natin today. History in the making ito. Ito ang babago sa kasaysayan ng Compound Bagong Buhay Bagong Pag Asa Street!” ang pag yayabang ni Dante.

“Kinakabahan ako sa intro mo. Anong mangyayari?” tanong ko.

Humarap si Dante sa aming tatlo..

Naiyak pa ito pero agad rin niyang pinahiran..

“Makinig kayong tatlo. Isa sa inyo ang magiging “The Last Pogi.”

Part 33

“Seryoso? Bigyan niyo ako ng dahilan kung bakit kailangan nating makuha yung pwesto.” pag tataka ko habang naka sakay kami sa sasakyan ni Greg.

“Dahil kailangan natin ng access sa grupo nila, para alam natin yung mga lakad nila, yung mga activity nila. Saka bakit ba kayo nag woworry? Gwapo naman kayo, kay Julian palang taob na yung iba diba? Saka good thing na rin na mayroon tayong bantay na isa sa inyo. Para incase na nag tataksil sila ay madali silang mahuhuli.” sagot ni Dante.

“Paano tayo makakapasok sa audition, nabasa ko doon sa qualification na kailangan ay may pirma ka ng dalawang alyas bago tayo tanggapin at iharap sa kanila.” pag tataka ko.

“Mayroon na, may pirma na ni Raul at Shandave.” ang sagot ni Julian.

“Ibig sabihin pumayag si Shan Dave at Raul na isali kayo sa audition?” tanong ko.

“Syempre ay hindi. Kaya gumamit sila ng pinag babawal na teknik para mapapirma yung dalawang gung gong.” ang wika ni Dante.

“Paano?” tanong ko.

Natawa si Julian. “Nilasing muna namin, yung alak na tatlong lagok palang ay hilo na. Tapos nakipag sex kami. Katulad sa part ko, alam kong kung saan ang weak point ni Shan Dave, nababaliw iyon kapag doon ko pinupuntirya. Tinakot ko siya na ititigil ko kapag hindi niya piniramahan yung papel. Dahil lasing siya at mapungay ang mga mata niya ay wala siyang nagawa kundi ang pirmahan ito. Pag katapos lagdaan ni Shan Dave ay ibinigay ko naman ito kay Greg.”

“At ganoon rin ang ginawa ko, pina pirmahan ko ito sa lasing na si Raul, sinabi ko na para ito sa business namin. Hindi naman kasi pala tanong at hindi rin mausisa yung asawa ko na iyon.” wika ni Greg.

“Hindi katulad ni Johan na ultimo maliit na detalye sa papel ay inuusisa bago pirmahan.” ang tugon ko.

“Kaya nga hindi na namin ibinigay sa iyo itong papel dahil alam namin na mahihirapan ka kay Johan. Sa lahat ng alyas, si Gwapong Gago ang pinaka business minded, siya ang nag aakyat ng pera sa grupo. Sadyang natural na mahusay humawak ng negosyo iyang si Johan kaya sanay ito sa mga papel na nilalagdan. Walang makaka lusot sa kanya ni isang puslit na dokumento.” ang wika ni Dante.

“Tama ka doon, medyo wais itong si Johan dahil ultimo ticket at resibo sa gasolinahan ay napapansin niya kapag tumataas o bumababa ng ilang sentimo.” ang tugon ko.

“Kaya nga dapat ay isa sa inyo ang makapasok. Wala naman nang gwapo sa siyudad na ito. Malakas ang kutob ko na isa sa inyo papasok sa banga. Madali lang naman flow ng event nila. Pipili ng top 20, mag kakaroon kayo ng opening statement, tapos top 10 na agad. Mula sa sampu ay kukuha ng lima, tapos final 3 na at iyon ang conclusion ng lahat.” ang sagot ko ni Dante.

“Teka, bakit parang Miss Universe ang format?” tanong ko.

“Si Shan Dave ang gumagawa ng format e. Noong tumayo ito para umihi ay binago na namin yung papel at iyon ang dinala niya sa compound.” ang natatawang wika ni Julian.

“Huwag mo nga pag tawanan ang katangahan ng asawa mo Julian.” ang pag bawal ni Dante pero pareho silang humagalpak sa pag tawa.

Kaya pati ako ay natawa na rin..

Bandang tanghali noong makarating kami sa audition. Mula dito sa back stage ay nakikita ko sina Johan, Raul, Bogs at Shan Dave na naka upo sa harap stage na parang mga judge sa American Got Talent. At sa pinaka dulo ay mayroon pang maliit na bangko kung saan naka upo si Badtrip na alagang aso ni Raul. Nag kakalkal pa ito ng balahibo noong mangati habang nakalawit ang dila. Maya maya umangat ang ulo nito na parang may naamoy, luminga linga hanggang sa nag tatahol noong makita si Greg na naka silip.

“Sira ulo talaga iyang aso ni Raul, ang lakas lakas ng pang amoy!” ang asar ni Greg.

Maya maya ay nag tatakbo ito sa backstage kung saan kami nandito kaya naman nag tago kami nila Dante sa likod ng kurtina kasama ng ibang mga aspiring alyas. Si Greg naman sumuot nalang sa ilalim ng lamesa pero nakita pa rin siya ni Badtrip at hinila ito sa damit.

“Pinaka malaking problema pala talaga si Greg yung aso Raul. Hindi pala talaga siya nag bibiro.” ang bulong ni Julian.

“Sinabi mo pa, isang makulit na tiyanak yan sa buhay niya.” ang bulong ni Dante.

Nasa ganoong posisyon kami noong pumasok si Raul sa back stage at dito nakita niya ang asawa na naka suot sa lamesa. “Blueberrycheese cake with strawberry on top nandyan ka pala.” ang bati Raul.

“Yuck, anong haba naman ng tawag ni Raul sa kanya blueberry cheesecake talaga? Tapos may strawberry on top pa? Hindi ko kinaya.” pigil na pag tawa ni Dante habang naka silip.

“Alisin mo nga yung aso mo dyan.” ang galit na wika ni Greg habang itinataboy ito.

“Ano ba kasing ginagawa mo dito? Saka bakit naka suot ka sa lamesa?”

“Paano hinahabol ako ng aso mo.”

“Edi dapat doon ka sa taas sumampa at hindi ka nag tago sa ibaba. Akala tuloy ni Badtrip ay nakikipag taguan ka sa kanya.”

Napakamot ng ulo si Greg at lumabas sa ilalim ng lamesa. “Gusto mo bang manood ng audition? Lika na doon, kawawa mo naman naka suot ka pa sa ilalim ng lamesa.” ang hirit ni Raul sabay himas sa kanya na parang isang aso.

“Wag mo nga akong ipet na parang si Badtrip.” ang reklamo nito. “Nainggit kana naman kay Badtrip ang asawa ko.” Sagot ni Raul sabay akbay sa kanya at lumabas sila sa back stage.

“Waley na si Greg, kayong dalawa nalang ang lalabas mamaya. Kayang kaya niyo iyan, tingnan niyo naman yung mga kalaban niyo, mukhang mga kuhol. Talagang may guts sila?” hirit ni Dante.

“Lakasan lang ng loob yan. At hindi matatapos ang araw na ito, isa sa atin ang magiging member nila.” ang wika ko sabay labas sa kurtina.

Nag simula ang audition, 35 na lalaki ang lumabas sa stage. Kasama na kami ni Julian na nasa pinaka likod kaya’t hindi agad kami nakikita sa harap ng stage. Bulungan ang apat sa lamesa nila, parang mga matitino at seryosong nag lilista kung ano ano. Si Greg naman ay nasa likod lang ni Raul at ipapaalis ang asong kanyang kalaban. Maya maya ay nag tawanan sila at nag salita si Shan Dave. “Lahat ng mga supot ay umalis.”

Umalis ang anim na lalaki..

“Tang ina, biro lang naman. Balik kayo ah. Wala namang kaso kung supot basta tumitigas ang titi.” ang pag bawi ni Shan

Tawanan sila..

Maya maya umakyat na sa entablado ang ilang kasamahan nila tapos ay pinaalis na ang lahat ng alam niyo na “hindi good looking” hindi nila tuwirang sinasabi na out kana dahil “pangit ka”. Basta inaaya nalang nila ito pababa. Ito raw ang best way para macut off ang bilang ng mga nag audition at ang mga may “dating” lamang batay sa pisikal na anyo ang natira.

Mula sa 35 ay naging 9 nalang kami. Ang lahat ay napa alis na. At noong pumila kami ng isang diretso at humarap kila Bogs at napakunot ang noo ni Shan Dave. “Tangina, hanggang dito ba naman mukha ng masungit at bwisit na si Julian ang makikita ko. Tingnan niyo mga pare kamukha ng isang iyon yung shota ko.” ang natatawa wika nito sabay turo kay Julian.

Tawanan sila samantalang kitang kita sa mukha ni Julian ang pag kainis. “Makikita niya mamaya kung sino ang bwiset at masungit.” ang gigil na bulong nito.

Habang nasa ganoong posisyon kami ay nakita kong inalis ni Johan ang shades niya sa mata. Kasabay nito ang pag kalabit ni Raul sa kanya. “Pare tingnan mo, kamukha ng fiance mo.”

Napatayo si Johan. “Tangina, siya nga yan! Anong ginagawa niyan dito.” ang wika nito sabay tayo at pinuntahan ako.

“Teka, nandito si Greg diba? Ibig sabihin yang dalawang tisoy sa dulo ay sina Julian at Aldrin.” ang wika ni Shan Dave na ngayon lang nafigure out dahil medyo slow talaga ito.

“Babe, anong ginagawa mo dito? Paano kayo nakapasok sa entrance?” tanong ni Johan.

“Boss may pass sila, may pirma po nina Raul at Shan Dave.” ang wika ng nasa entrance.

“Pinirmahan nina Shan at Raul yung papel namin so meaning ay qualified kami na mag audition! Bilang alyas.” ang wika ko naman.

“Ano naman ibibigay namin na code na inyo aber? “Ang Reyna ng Angas” (sabay turo kay Julian) at ikaw naman Aldrin ay “Alyas Misis” tigilan niyo nga kami. Umuwi na kayo ay mag gantsilyo nalang ng mantel ng lamesa o kaya ay manood nalang kayo ng telenobela sa tv habang umiiyak. Huwag na kayo mang gulo dito.“ ang wika ni Johan.

“Mahal, hindi ako makapaniwala ginamit mo lang ang katawan ko kagabi. Nilasing mo ako at pinalagaya habang pinapirma.” ang wika ni Shan kay Julian.

“Wala akong alam sa sinasabi mo. Basta nandito kami sa audition at fair and square kaming lumalaban para sa spot ng The Last Pogi.” sagot ni Julian.

“Eh hindi nga kayo pwede kasi ang mga tipo niyo babasagin. Ang ibig kong sabihin ay inaalagaan, bine-baby at hindi pinapadapuan sa lamok. Hindi niyo na kailangan ang role bilang alyas dahil ang role niyo lang ay mahalin kaming mga super gwapo at super hot ninyong mga kasintahan. Bonus nalang yung pagiging daks namin at yung galing namin bumira. Umuwi na kayo at mag laba ng maduming damit natin.” ang wika ni Raul sabay harap kay Greg. “Blueberry cheesecake umuwi kana at paliguan si Badtrip. Paki sipilyo na rin siya para hindi siya bad breath.” ang hirit pa nito.

“Tigilan mo nga ang pag tawag sa akin ng blueberry cheesecake. Asawa mo ba ako o yaya ng aso mo? Hindi mo ba alam na si Badtrip ay literal na nakaka badtrip!” ang reklamo ni Greg.

“Teka, bakit hindi natin tanungin yung Leader niyo kung ano ang saloobi niya tungkol dito.” ang wika ko naman.

Natahamik lahat na patingin kay Bogs na noon ay seryoso at hindi kumikibo. “Actually, alam kong hindi niyo magugustuhan lahat ang sasabihin ko. Last week pa nag simula ang audition namin at ngayon ang last day nito. Sa tingin ko ay may nakuha na ako noong isang araw pa kaya ang audition ay tapos na. Maraming salamat sa pag dalo.” ang seryosong wika niya sabay kuha sa kanyang susi at tumayo.

Walang nagawa ang ibang lalaki kundi ang umalis nalang. Ang natira ay kaming dalawa ni Julian sa stage. “Mission Failed.” ang wika ni Johan habang naka ngisi.

“Ewan ko sa iyo. Yabang mo.” ang sagot sabay tulak sa kanya.

“Huwag kana mag ambisyon ng iba. Alagaan mo nalang ako at paligayahin. Hindi naman ako nag aask na dapat may ganap ka dito sa compound. Pero naappreciate ko yung ginawa niyong pag try.” ang wika ni Johan.

“Oo nga, kung hindi namin kayo kilala malamang ay isa kayo sa pamimilian namin. Kaso imposible iyon dahil kahit sino pa kayo ay tiyak na maiinlove kami ng paulit ulit.” ang naka ngiting wika ni Shan Dave sabay akbay sa kasintahan.

“Tama, kaya nga alagaan mo na yung aso ko.” ang hirit ni Raul kaya tinapok siya ni Greg sa ulo. “Mukha kang aso.” ang galit na wika ito.

Tumingin sa akin si Johan at inakbayan ako. “Alam mo kayong tatlo saka yang frend niyo butanding na si Dante, ayusin niyo nalang yung wedding natin. Huwag na kayo makigulo dito sa compound.”

“Excuse me, deserve na deserve nina Julian at Aldrin ang spot no, standout sila kanina. Ewan ko ba naman hanggang dito ba naman ay palakasan pa rin. Politics naman pala tong audition niyo.” ang wika ni Dante noong makalabas ito sa backstage.

“Sabi nga ba ikaw nanaman konsintidor e.” ang wika ni Shan.

“Kailangan ng representative nila Julian, Aldrin at Greg sa grupo ninyo para mayroon naman kayong gabay. Kailangan niyo ng isang may bahay na mag aaruga sa inyo. Kailangan ninyo ng pag mamahal ng isang ina para di kayo naliligaw ng landas.” ang hirit nito

“Eh kung ikaw nalang kaya ang ipasok namin tutal mukha ka namang ihaning baboy.” sagot ni Raul dahilan para mapanguso ni Dante.

Tawanan kami..

Itutuloy..

AGG S2 Part 34

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

Part 34

“So ayun second day palang audition ay mag nakuha na sila agad.” ang wika ni Dante habang nag sserve ng miryenda sa amin.

“E sino naman daw?” tanong ko.

“According kay Shan Dave ang pangalan daw nung bagong Alyas ay si Gorien Merrick Raval.” ang wika ni Julian.

“At mayayaman ang mga Raval, lahi iyan ng billionaires! O diba, lalaking may gintong kutsara ang peg ng isang to. At may sariling alalay ha.” ang wika ni Dante habang hinahanap ito sa social media.

“Baka naman patapon rin o kaya mabisyo kaya napasok at nagustuhan nila Bogs.” pag tataka ni Greg.

“Wait, eto na!” ang wika ni Dante at noong lumabas ang larawan ni Raval ay nahulog ito sa bangko. “OMG, korean naman pala. At ang abs ha, panalo. 5’8 ang taas, top student, SSC president, matinee idol, campus crush, most outstanding student of the year. Quiz bee champion at isang model. Isa rin siyang singer, dancer at composer. Eh paano naging alyas to e ang perfect naman pala?” pag tataka ni Dante.

  ![](https://img.wattpad.com/57659045a4986937fbb9779388af7d104feebbf7/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f536362454f434b4b53384e306d513d3d2d3933353632323230382e313632613731343739623532643463303333363638393532343438382e6a7067)

“Paano? Baka dahil gwapo at baka may something sa kanya na may angas at kalokohan. Saka mayaman din naman si Raul sa Nueva Ecija at si Johan ay mayaman din. Malay mo mayroon talaga silang lahat na something in common.” ang wika ni Greg habang kumakain.

“Kung ano man yung something in common sa kanila, im sure ay pagiging loko loko iyon.” ang sagot ko naman sabay kagat sa donut.

“Mayroon pa ba kayong gusto?” tanong ni Julian

“Okay na to, pakisabi kay tita ( sa mama ni Julian) na salamat sa miryenda. Ang ganda dito sa restaurant niyo.” ang wika ko habang naka ngiti.

“Nahilig si mama sa pag papatayo ng business at itong restaurant ang naisip niya. Kapag ganitong week end ay kami nila Shan Dave ang nag seserve sa mga customer. Mabuti nga pumayag si Dante na maging manager kahit maliit lang ang sahod.” wika ni Julian.

“Eh kesa mag resign ka sa ospital, doon ang field of expertise mo no. Okay lang ako dito. Para na kitang kapatid saka libre naman ang pag kain dito kaya buhay ako. Alive na alive.” ang wika ni Dante habang nag fflying kiss sa larawan ni Gorien.

Habang nasa ganoong pag kkwentuhan kami ay tumunog ang aking cellphone kaya napatingin ako sa bintana. Dito ay nakita ko Johan naka parada na sa parking lot. “Ang aga ka namang sinusundo ng Mister mo friend.” ang wika ni Dante.

“Ewan ko ba sa loko na iyan. Paano mauna na ako. Salamat ulit Julian.” ang pag papaalam ko.

“Wala iyon, basta pag may time kayo ni Greg lalo’t weekend pwede niyo akong dalawin dito.” ang wika ni Julian habang naka ngiti.

“Ingat ka Aldrin. See you.” ang wika naman ni Greg.

Agad akong lumabas para puntahan si Johan na noon ay tingin ng tingin sa kanyang relo, mukhang inip na inip at apurang apura. Noong makita niya ako nag lalakad ay agad itong sumakay sa sasakyan at pinag buksan ako pintuan. “Akala ko ba mamaya ka pang 4 pm?” tanong noong makapasok sa tabi ng driver seat.

Hinalikan niya ako sa labi bago sumagot. “Nakakaboring yung initiation kay Gomer. Bahala na sila doon, basta ang aim ko lang naman sa Gomer na iyon ay makapasok doon sa school nila at makapag benta sa mayayang student. Ang sabi niya sa akin ay siya na raw ang bahala dahil president siya ng campus at idol niya si Papa.” ang wika nito habang nag ddrive.

“Hindi ka naman yata pwedeng basta basta makapasok sa campus nila ng walang permit ng direktor.”

“Problema na ni Gomer iyon. Doon tayo uuwi kay papa ngayon. Pinahanda ko na yung kwarto natin para sa umaatikabong eut night natin mamaya. Tinawagan ko na sila mama at papa, nag paalam na ako na mangangabayo ngayong gabi. At isa pa ay nandoon sa bahay namin yung pulis na kumpare ni papa. Nag hihintay na siya ngayon.”

“Pulis? Bakit daw?” tanong ko.

“May mga report daw tungkol sa akin. Siya yung laging umaayos ng kaso kapag nasasabit ako, doon kasi sila naka assign sa compound.”

“Mabait naman pala siya.”

“Mabait? Siguro. Hindi naman kikilos iyon ng walang lagay na pera. At sigurado ako na nag iimbento lang iyan ng kaso para lagyan siya ni papa.” sagot niya sabay liko ng sasakyan kanilang subdivision.

“Kung wala ka namang ginagawang masama at kalokohan nitong mga nag daang araw edi tiyak wala siyang mairereport sa papa mo.”

“Malalaman natin iyan. At huwag siyang mag iimbento dahil tatagupakin ko ang mukha niya.” ang wika nito sabay kambyo papasok sa gate.

Pag baba namin ng sasakyan ay nakita agad namin ang papa ni Johan kausap ang dalawang pulis na nasa middle age na rin. Naka upo sila sa balkunahe at nag mimiryenda habang nag tatawanan. Hindi naman kami nag aksaya ng sandali, agad kaming lumapit sa mga ito at diretsong tinanong ni Johan kung anong pakay sa kanilang pag dalaw. “Boss, kaninang tanghali ay nag ikot ikot kami sa compound. Nakita namin ito kulay itim na bag na naka kalat doon sa tabi ng gate ng hideout ng mga alyas. Batid namin na kay Johan ang bag na ito na nag lalaman ng mga cellphone at ilang mamahaling alahas.” ang wika ng mga pulis.

“Sa iyo ba iyan Johan?” tanong ni Mr. Escaler.

“Yes pa.” sagot ni Johan.

“Batid namin na baka nakaw ang mga gamit sa loob bag. Hindi namin pinag bibintangan si Sir Johan dahil alam namin na maraming loko loko sa compound na iyon.” ang wika ng isang pulis kaya naman hinakawan ang bag at ako na mismo ang nag bukas nito. “Hindi naman po siguro, maganda ang standing ng negosyo ni Johan kaya hindi siya mag bebenta ng nakaw na gamit imposible iyon, tiyak na makikita at makikita ng mga clients niya kung nakaw o hindi ang gamit diba?.” ang wika ko naman at noong makita ko ang laman ng bag ay tumambad sa akin paningin ang mga cellphone.

“O, kaunti lang naman pala ang laman ng bag. Ilang pirasong cellphone lang.” ang dagdag ko pa sabay labas isa isa sa mga ito. “Paano niyo nasabing nakaw ito? O itong vivo Y11 ay Cheska na taga ospital. Etong Oppo F9 kay Dante, itong Iphone 7 kay Misis Cruz, Samsung kay Gidget, O ito kay Mikoy na nanalong Miss Gay Santa Cruz, itong isa kay Erika na parlorista, itong ipad ay kay Jing naman na mama sang doon sa bar. Ano bang nakaw ang mga ito? Hindi naman ah.” ang wika ko at pati ako ay napakamot rin ng ulo, nalito at napatingin kay Johan. “Ano nga ba ito?” tanong ko sa kanya ng pabulong.

Agad na kinuha ni Johan ang bag. “Mga boss, ang mga ito ay na buy and sell ko lang sa iba’t ibang taong na bebenta sa akin. Naiwan lang namin itong naka kalat sa tabi ng hideout. At para sa isang businessman na katulad ko, ang negosyo ay negosyo kaya wala akong paki alam kung nakaw o hindi ang mga binebenta sa akin, basta maganda ang kalidad ng produkto ay bibilin ko ito at iaayos para maging brand new ulit. Parang sa mga tindahan na ang bebenta sa sigarilyo sa mga menor de edad, kahit bawal ang mga ito ay nag bebenta pa rin sila dahil negosyo ito at ang kumita ang mahalaga. Saka kung nakaw nag mga ito ay bakit walang report sa compound? Sa palagay ko ay napag bibintangan lang kami sa mga bagay na hindi namin ginawa. Malinis aking hangarin na mag bigay ng dekalidad na produkto sa mga mamilil kaya ang mga ito ay magiging good as brandnew kapag idinisplay ko na. Nga pala mga boss, para hindi naman sayang yung pag punta niyo dito at good standing naman ang business ko, kumuha na kayo ng mga cellphone dyan sa bag. Palitan niyo na iyang mga gamit niyo ng mas high tech. Ako naman e, mahal na mahal ko kayong mga pulis na kumpare ni papa, talagang malaki ang pag hanga ko sa inyo kaya tanggapin niyo na ito mga bossing.” ang naka ngising wika ni Johan habang iaabot sa mga ito ang dalawang mamahaling gamit. Samantalang tuwang tuwa naman ang dalawa at sa halip na mang usig ay pinuri pa nila si Johan.

Dito ko napag tanto na si Johan at ang kanyang ama ay parehong pareho, kaya kaya nilang paikutin ang mga tao sa kanilang mga salita. Habang ginagawa ng anak ang panunuhol ay naka ngisi lang rin ang ama niya habang umiinom ng alak. “Mga kumpare, pag katapos niyo dyan ay samahan niyo ako sa Farm. Marami akong mga regalo sa inyo doon.” ang wika ni Mr. Escaler sabay kambat sa kanyang mga body guard na lumapit sa kanya.

“Yes Gov?” tanong ng lalaking lumapit.

“Tumawag ka sa farm, sabihin mo na mag lechon ng apat na baboy at dalawang baka para sa kumpare kong pulis sa compound.” utos nito.

“Right away Gov.” sagot ng lalaki.

Si Johan naman ay napatingin sa akin saka ngumising aso. Halos parehong pareho sila ng kanyang ama na hindi malaman ang iniisip. Noong matapos itong makipag kwentuhan, mali, ang ibig kong sabihin ay bilugin ang ulo ng mga pulis ay nakipag kamay pa ito sa kanila at saka binitbit ang bag.

Inakbayan niya ako at nag tungko kami sa kanyang silid doon sa itaas. “Mag sabi ka nga sa akin ng totoo, bumalik kana nanaman ba kalokohan mo? Gusto mong iparehab kita?” ang inis kong tanong sa kanya.

Lalong humigpit ang kanyang akbay sa akin at hinalikan ako ng madiin sa labi. “Hindi ako gumagawa ng kalokohan ngayon. Ito mga ito ay ibinenta lang sa akin noong mga mokong sa compound at saka mga kaibigan nila. Binibili ko lang at ipinapaayos para maging good as new. Negosyo lang talaga, walang ibang sabit dito at may permit ako mula sa city hall. O, may tanong ka pa?” tanong niya sabay upo sa aking tabi.

“Sumasakit ang ulo ko sa iyo Mr. Escaler.” ang wika ko sabay bagsak ng katawan sa kama. Natawa naman siya at agad na pumatong sa akin. Hinakawan niya ang aking kamay at sinimulan akong halikan sa labi at sa leeg. “Huwag kana magalit ha, good boy naman ako.” ang wika niya at muli akong hinalikan sa leeg.

Ako naman ay napa pikit lang at ninamnam ang sarap ng kanyang pag halik..

Habang nasa ganoong posisyon kami ay biglang bumukas ang pinto at dito ay bumulaga sa amin ang papa ni Johan. “Ehem.” ang pag clear niya sa kanyang lalamunan. Kitang kita niya kung paano nakapatong ang kanyang anak sa akin at hinahalikan ako sa leeg.

Natigilan kami at agad kaming bumangon. “Pa, bakit?” tanong ko ni Johan na nakaramdam ng pag kahiya pero wala siyang choice kundi ang tumugon sa ama.

“Aalis na muna ako. Paki sabi sara ang bahay at pakisabi sa mga guard na huwag mag papasok ng kung sino sino. Huwag rin sana kayong lalabas, dito nalang kayo sa loob. Maliwanag ba?”

“Yes pa, mag ingat ka.” ang sagot ng anak.

“Sige, bilisan niyo ang pag gawa ng apo ko.” ang natatawang wika nito sabay sara sa pinto.

Napatingin sa akin si Johan at pareho nalang kaming natawa. Muli niya akong ginawaran ng halik sa labi at dito yakap kami ng mahigpit tanda ng pag papahalaga at pag mamahal namin sa isa’t isa.

Itutuloy..

AGG S2 Part 35

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

July 10, 2020

Part 35

“Next week, naka set na yung vacation natin.” ang wika ni Johan habang kumakain kami ng almusal. “Pero kung ako ang masusunod gusto ko na umalis ngayon week para matagal tayong naka bakasyon.”

“Hindi pwede ngayon week. Tumawag yung boss ko at ako ang naka assign sa marketing company.” ang sagot ko.

“Trabaho nanaman. Kailan mo ba ako ipapriority Aldrin? Napapansin ko atat na atat kang mag trabaho. Linggo pa lang apura na ang check mo sa website mo. Tapatin mo nga ako, may lalaki ka ba sa opisina?” iritableng tanong niya.

“Bakit mo naman naiisip yung ganyang bagay? Marami akong kailangan ipass na design kaya tinatapos ko agad yung trabaho dahil ayokong natatambakan. Akala ko nauunawaan mo na iyon?” tanong ko.

“Shhhh, ano ba iyan. Ang aga aga nag tatalo kayong dalawa. Hindi pa kayo ikinakasal pero usapin na agad tungkol sa trabaho ang tatalunan ninyo. Matuto kayong unawain ang sitwasyon ng bawat isa.” ang pag pigil ng papa ni Johan. Umupo ito sa aming pagitan at sinabayan kaming kumain.

“Okay lang po pa. Susubukan ko nalang iadjust yung schedule ko para makacomply sa nais ni Johan para pwede na pala kaming lumabas.” ang mahinahon kong tugon

“Dapat lang. Hindi yung tuwing hapon nakikita kitang katabi lagi yung lalaki mo sa parking lot.” ang wika ni Johan maya maya ay napahinto ito ng pag sasalita at naging seryoso ang mukha. “Mababaliw siguro ako kapag nalaman kong may kabit ang asawa ko. Baka mapatay ko yung kabit. Silang dalawa, actually.” ang wika nito dahilan para mapahinto kami sa pag nguya.

“Wala akong kabit, at hindi ko gagawin iyon. Huwag mo nga akong pikunin.” ang sagot ko sa kanya dahilan para matawa ang papa niya “Wala sa itsura ni Aldrin ang gagawa ng kalokohan. Kung mayroong mag kakaroon ng kabit sa inyong dalawa malamang ay ikaw iyon anak.”

“Ah basta sinasabi ko lang sa kanya na huwag siyang mag kakamali dahil malilintikan siya sa akin.” sagot ni Johan sabay tingin sa akin. “Susunduin kita mamayang alas 5 ng hapon. Huwag kong makikita katabi mo yung lalaki mo.” ang dagdag pa niya sabay punas ng bibig at tumayo sa hapag kainan.

Napakibit balikat nalang ako.

“Bakit ba nag kakaganon yung gago na iyon?” tanong ng papa niya

“Parating sumasabay sa akin yung ka team ko sa opisina pa. Parati niyang nakikita ito na kasama kong nag nakatambay sa parking area habang nag aabang ng sundo. Hindi ko naman po alam na seryoso siya sa pag seselos niya.”

“Marahil ay natatakot lang siya na ipag palit mo siya sa iba. Nag seselos siya dahil naiisip niyang may ibang lalaking nag papangiti sa iyo maliban sa kanya. Ayaw niyang gawin mo sa iba yung magagandang bagay na ginagawa mo sa kanya katulad ng pag aalaga, mga atensiyon na espesyal, pag aalala, pag mamalasakit. Gusto niya siya lamang ang pakikitaan mo ng ganoon. Medyo makasarili talaga ang anak kong iyan kaya alam ko ang ugali niya. Noong bata iyan ay binilhan ko ng magagandang laruan yung mga kalaro niya dahil natuwa ako sa kanila. Natuwa ako na may nakikipag laro sa anak ko kahit na bugnutin ito at talagang pilyo. Aba, noong makita ni Johan ang mga bagong laruan ng kanyang mga kalaro na ibinigay ko ay nagalit ito at nagwala sa selos. Siya ay umiyak, nag lupasay at sinabing hindi ko daw siya mahal. Literal na seloso iyang mapapangasawa mo kaya dapat ay pag handaan mo.” ang wika ni Mr. Escaler.

“Kapag mag kasama kaming dalawa ay kinukumpiska niya ang cellphone ko. Ang gusto niya ay sa kanya lang ang atensiyon ko. Hindi naman nag siya nag kukulang sa akin, oo nga’t medyo gago siya at puro kalokohan ang alam pero lahat ng kasweetan sa mundo ay sinalo niya. At iyon ang pinaka the best na feature ng pag katao niya. Maswerte na rin tayo at hindi ganoon ka worst si Johan, ngayon ay nagagawa na niyang umuwi dito at makipag usap sa inyo ng matino.”

“Ang lahat ng ito ay dahil sa pag ttiyaga mong baguhin siya. Kaya’t ganoon nalang ang pag suporta ko noong aminin sa akin ni Johan na umiibig na siya sa iyo. Wala akong pag tutol na ginawa dahil alam kong mas mapapabuti siya kung gagabay ang isang tulad mo. Sana ay habaan mo pa ang pasensiya sa kanya at huwag kang mag alala dahil naka likod mo lamang ako hijo.” ang naka ngiting wika ni Mr. Escaler sabay tapik sa aking balikat.

“Salamat po.” ang naka ngiti kong tugon.

Alas 10 ng umaga noong makarating naman ako sa opisina. Sa entrance palang ay agad na akong sinalubong ni Clifford na noon ay tuwang tuwa hawak ang kanyang laptop at maraming mga papel. “Anong mayroon?” tanong ko.

“Kinausap ako ni Boss, team natin ang naka assign sa pag mamarket ng designs at tayong dalawa ang mag momodel nito. Mag kakaroon tayo ng flyers, tarpaulin, mga pictures sa social media. Nakaka excite diba.” ang wika nito

“Kailangan daw natin sisimulan yung shoot?” tanong ko.

“Ngayon na. Tiyak na mag oover time tayo pero kung matatapos natin ng mas maaga edi mas mainam. Dont worry pinaayos na ni Boss ang mga gamit. Ang sabi niya sa akin ay naka leave ka raw ng 1 week dahil may vacation kayo ni Johan sa isang private resort kaya irush na natin para maagang matapos. Ayos ba iyon?” tanong niya.

Tumango ako at ngumiti bilang pag sang ayon. At iyon nga ang set up, ang aming team na may 8 members ay agad na sumakay sa van at nag tungo sa mini studio kung saan isshoot namin ang mga pictures na gagamitin sa marketing. Isinet up namin ang green background, nag palit rin kami ng damit na parang dalawang computer geeks o genius na may suot na salamin pero tiniyak na gwapo pa rin ang aming dating. Ang lahat sa team ay tuwang tuwa at libang na liba sa masayang eksena sa loob ng studio.

“Teka maganda siguro kung yung Tarp natin ay parang super hero ang dating, futuristic, aliens, pwede nating iedit yung dati ni Aldrin at gawing parang high technology.” ang wika ni Clifford.

“Pero sir Cliff alam mo ba na mas In ngayon ang mga bromance. Yung mga BL series ng Thailand ang pinapansin ng mga pinoy. Bakit hindi natin ito bigyan ng magandang option?” tanong ng isa.

“BL? Pwede rin. Pwede natin itong isama sa option tutal ay marami pa naman tayong time. Pero sino ang gagawa?” tanong niya.

“Edi kayo ni sir Aldrin. Ayieee!” ang hirit nila. “Simple concept lang sir, papasan lang si Aldrin sa iyo tapos ay ngingiti kayo sa camera. Parang poster ng movie ang dating pero nasa concept pa rin ang background. Pwede rin naman yung naka harap si Sir Aldrin sa computer tapos nalikuran ka na parang hahalikan siya. Ayiieeeee!” ang hirit ng isang babae.

“Ayyieee, iyan ang epekto ng panonood ninyo ng BL series ng mag hapon doon sa mga cubicle niyo.” ang hirit ko.

Tawanan sila..

Alas 3 ng hapon ay muli kami nag simula sa dalawa pang concept ng shoot. Ang una ay simpleng larawan ng lang dalawang genius na lalaking nakaupo sa harap ng computer at naka lagay ang name ng SoftCloud. Ang ikalawang concept ay ang futuristic na parang avengers o poster ng superhero film. At ang ikatlo ay ang cute na BL concept kung saan naka upo ako at nasa likod ko si Clifford na parang hahalikan na ako sa pisngi. Ang lahat ay kilig na kilig habang ginagawa namin ang eskenang iyon.

Alas 5 ng hapon noong mag start kami sa editing ng back ground. Lahat kami ay nag bigay ng kanya kanyang idea kung saan mas mapapaganda ang project. “Oh kanina ka pa naka titig sa monitor huwag mo masyadong iabuse iyan mata mo, i think mag coffee break ka muna.” ang wika ni Clifford sabay himas sa aking likuran.

“Okay lang ako, matatapos na rin itong layout para flyers.” ang sagot ko habang naka ngiti.

Ngumiti rin siya at pinag masdan ang aking ginagawa tapos ay nag bibigay siya ng ideas sa magaganda detalye. Nasa ganoong posisyon ako noong maramdaman kong gumagapang ang kanyang kamay sa aking hita saka ito hinamas himas. Noong maramdaman kong hindi ako komportable ay tumayo ako at kinuha ang kunwari ang kape sa lamesa saka ko ito ininom. Dahil sa sobrang busy ngayon araw ay nakalimutan kong susunduin ako ni Johan sa opisina ng alas 5. Pero pag harap ko sa oras ay pasado 6:30 na pala at tadtad na rin ang missed calls at text sa aking cellphone.

“Asan ka?!”

“Alas 6 na Aldrin!”

“Nakaka 28 missed calls na ako.Tang ina asan ka ba?! Bakit ayaw mong sumagot?!”

Medyo nakaramdam ako ng kaba kaya naman agad akong tumawag sa kanya pero wala itong sagot. Noong makita kong madilim na sa labas ay nag aya na akong umuwi at sinabing bukas na lamang namin tapusin ang project. Muli kaming inihatid ng van sa opisna upang makapag out. “7pm na pala, masyado nating kinareer ang pag tatrabaho. Anyway sulit naman diba? Dahil almost 79% done na tayo. Background design nalang ang kulang.” ang wika ni Clifford habang nag lalakad kami. “Teka Aldrin, ihahatid na kaya kita?”

“Hindi na, mag tataxi nalang ako. Mag ingat ka sa pag uwi Mr. Marzan.”

“Are you sure? Gusto mo mag drop by muna tayo sa unit ko, doon kana mag dinner?”

“Next time nalang, tadtad na ako ng text sa fiance ko. Ingat ka sa pag uwi.” naka ngiti kong sagot sabay para sa taxing parating.

Mabilis na tumakbo ang taxi pabalik sa aming subdivision. Nag pasya kami ni Johan doon nalang umuwi mismo sa aming bahay dahil naka out of town ang kanyang ama ngayong araw hanggang sa mga susunod na linggo.

“Salamat po manong.” ang wika ko sabay abot sa aking bayad.

Pag dating ko sa gate ay nakita ko agad na nakaupo sa balkunahe si Johan, may katabing dalawang bote ng alak. “Buti umuwi ka pa.” ang bungad nito.

“7:30 palang. Hindi pa masyadong late.”

“Galing ako doon sa opisina niyo at mukha akong tangang nag aabang sa iyo pero ni anino mo ay hindi ko nakita. Naka ilang tawag ako at text kaso ay wala kang sagot. Ah, kaya naman pala kasama mo yung lalaki mo at mayroon kayong team project kung saan mang lupalop kayong dalawa nag suot.”

“Marami kami sa team, eto yung photos namin. May patunay ako, bakit ba iniisip mong may ginagawa akong masama?” tanong ko.

Tumayo siya at pumasok sa loob ng sala kaya sumunod ako sa kanya. “Dahil makasarili ka! Humanap ako ng time para sa iyo pero ikaw? Walang mahalaga sa iyo kundi ang trabaho mo. Sa tanghali, naisipan mo bang tawagan ako upang itanong kung kumain na ako? Wala diba? Kasi kapag nasa trabaho ka ay wala ka nang paki alam sa ibang bagay na pati ako ay nalilimot mo. Kung sabagay hindi mo ako maalala dahil sila ang kasama mo.” ang wika niya sabay sa aming silid.

“Bakit ba lakad ka ng lakad? Bakit hindi ka pumirme para mag kausap tayo ng matino?” ang sigaw ko habang pumapanhik sa hagdan. “Alam mo Mr. Escaler hindi lang sa iyo iikot ang mundo. Hindi lang ikaw ang parating star ng pasko at hindi lang ikaw ang parating tama. Yung mga bintang mo sa akin ay walang basehan, masyado ka lang nilalamon ng selos mo.” ang dagdag ko pa.

Tumingin lang ng masama sa akin si Johan at ako naman napaupo nalang sa sofa habang inaalis ang aking kurbata para makahinga ng maluwag. Siya naman ay kumuha ng towel at pumasok sa cr para maligo..

Tahimik.

Lagaslas ang tubig sa loob ng banyo..

Ako naman ay nag alis ng sapatos at inayos ko ang aking mga gamit. At makalipas ang ilang minuto ay lumabas si Johan, naka hubad suot ang kanyang pantulog na boxer. Tumapat pa ito sa electricfan at nag patuyo ng buhok.

Wala pa ring kibuan..

Ako naman ang pumasok sa loob ng banyo para maligo. Halos hindi ko mawari ang bigat ng aking dibdib. Inaamin kong mali rin naman ako dahil sa kagustuhan kong matapos ang trabaho ay nawalan ako ng kontrol at hindi ko nakita ang oras na lumilipas. Mali rin ako na hindi ko man lang nasabihan si Johan kaya ngayon ay parang batang ng aalburuto ito.

Makalipas ang 15 minutos na pag lilinis ng katawan, lumabas ako sa CR dito ay nakapatay na ang ilaw. Sobrang lamig at mukhang itinodo pa ang aircon.

Tumabi ako kay Johan na noon ay nakatagilid patalikod sa akin. Marahan akong yumakap sa kanya pero siniko niya ako at inalis ang aking kamay sa kanyang katawan..

Pero muli ko siyang niyakap at binulungan. “Sorry. Kasalanan ko naman talaga. I love you.”

Inalis ko ang aking kamay sa pag kakayakap sa kanya at saka ako tumagilid rin patalikod sa kanya. Para kaming mag asawang mag kaaway dahil pareho kami ng pwestong mag katalikuran sa gilid ng kama. Kitang kita ang malaking espasyo sa aming pagitan..

Pinatay ko ang ilaw sa lampshade at ipinikit ang aking mga mata..

Tahimik..

Nasa ganoong posisyon ako noong maramdaman kong may lumingkis na kamay sa aking tiyan at may humalik sa aking pisngi..

“I love you.” ang bulong ni Johan kaya naman humarap ako sa kanya at isinubsob ang aking mukha sa kanyang dibdib.

Nag yakap kaming dalawa at natulog ng mahimbing. Wala nang usap, o pag tatalo. Basta naka yapos kami sa isa’t isa, at tingin ko ay sapat na iyon upang sabihing “okay na ako.”

Itutuloy..

AGG S2 Part 36

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gwapo

Season 2

AiTenshi

Part 36

“O bakit nandito ka pa Aldrin? Wala ka bang pasok?” tanong ni mama noong makitang nag lilinis ako ng kusina.

“Hindi ako pumasok ma, sinabi ko nalang na masakit ang ulo ko at kailangan kong mag pahinga.” ang wika ko.

Umupo si mama sa harap ng mesa kaya naman nag salin ako ng mainit na tubig sa tasa para sa kanyang tsaa. “Kailangan ko lang mag pahinga ma.”

“Stress ka ba hijo? Sa work ba?”

“Hindi ma, stress ako kay Johan. Masyadong seloso, masyadong big deal sa kanya ang oras ko. Gusto yata niya ay sa kanya lang ang 100% na atensiyon ko.”

Natawa si mama. “Yan ang kadalasan problema ng ordinaryong mag asawa. Tingnan mo hindi pa kayo ikanakasal ay na s-stress kana agad. Marami pang mangyayari at marami pa kayong haharaping problema. Ang kailangan mong gawin ay pag aralang yakapin ang ugali niya at ikaw ang dapat mag adjust dahil ikaw ang higit na nakaka unawa. Parang sa mag asawang babae at lalaki, kadalasan ang asawang babae ang umuunawa sa asawang lalaki dahil mas puro at mas malalim ang pag tanaw niya sa mga bagay bagay. Sa tingin ko ay wala sa ugali ni Johan ang aadjust lalo’t alam naman natin na buhay na nakasanayan nito. Matuwa ka nalang at mag pasalamat dahil may isang taong nag mamahal sa iyo ng lubos. Kapag ang dalawang tao ay itinali na sa isa’t isa, kinakailangan ay pareho silang mag bigay ng malalim na pag unawa, tiwala at pag mamaahl sa bawat isa. Ang pag mamahal ay hindi pag angkin o pag hihigpit. Kailangan niyong matutunan na ang pag mamahal ay nangangahulugang pang tangga sa kakulangan ng isa’t isa.” ang paliwanag ni mama habang naka ngiti

Niyakap ko si mama “salamat sa suporta ma. Kayo nila papa, sobra sobrang suporta ang ibinibigay niyo sa amin.”

“Dahil minsan lang tayo mabubuhay, ang kaligayahan ang pinaka mahalagang bagay sa mundo. Marami kaming natutunan noong mga oras na nawalan ka ng paningin. Napag tanto namin na dapat ay ibigay namin ang bagay na mag papasaya sa iyo para maranasan mo pa ang ganda ng kulay ng mundo. Buhat noon ay sinabi ko sa papa mo na dapat ay suportahan ka namin sa mga desisyon mo.”

“Kaya labis ang pasasalamat namin ni Johan sa inyo. Napaka swerte namin dahil ang aming mga magulang ang pinaka mabait, pinaka understanding at pinaka masarap mag mahal sa lahat.” tugon ko habang nakayakap pa rin kay mama.

“Nga pala anak, huwag mong masyadong inaabuso ang mata mo. Baka naman mag hapon kang naka tapat sa screen ng computer.”

“Hindi po, kapag nakakaramdam ako ng pagod ay agad akong nag tatake ng rest. Nga pala ma, tungkol sa donor ng aking mata, nakita mo ba siya?” tanong ko.

“Hindi anak, bawal iyon e. Pero ang sabi ng papa mo ay isa itong mabuting tao na naaksidente lamang at nawalan ng buhay, hirap rin ang pamilya niyang naiwan kaya pumayag ang mga ito na kuhanin ang mga mata niya. Pero alam mo batid kong mabuting tao ang may ari niyan dahil maamo ito at talagang masarap titigan ang pinag halong brown at itim.” ang tugon ni mama habang naka tingin sa aking mata.

Umabot ng halos 30 minuto ang pag kkwentuhan namin ni mama bago ito mag handa para pumasok sa trabaho. Ako naman ay naiwan lang sa bahay at inayos ko ang mga gamit namin ni Johan sa cabinet, ang aming mga maliliit na damit ay inilagay ko sa kahon upang maibukod na. Pinalitan ko rin ang kurtina, kobre kama at pati mga gamit sa banyo.

Mga bandang tanghali noong mag tungo ako sa kusina para mag luto. Nag sigang ako ng pasta sa kalan at naisipan kong gumawa ng pizza gamit ang mga pan bread sa itaas ng cabinet. Pinitpit ko ito gamit ang rolling pin hanggang sa maging manipis ng manipis. Nilagyan ko ng ketchup, cheese, ham, hotdog at pine apple chunks saka ko ipinasok sa oven para maluto.

Namana ko yata kay mama ang pag luluto dahil pareho kaming mahilig tumambay sa kusina at mag gagagawa ng kung ano anong maisipan naming gawin.

Habang nasa ganoong pag luluto ako ay laking gulat ko noong makitang lumalakad si Johan sa sala kasama si Raul at ang isang hindi kilalang lalaki pero gwapo rin. “Babe? Bakit nandito ka? Akala ko pumasok ka?” tanong ni Johan, lumapit ito sa akin at saka ako hinalikan sa labi. “Masama kasi yung pakiramdam ko kaya nag pasya ako mag rest, saka balak ko sanang isurprise ka sa dinner mamaya.” ang wika ko.

Natawa siya. “So hindi na surprise kasi sinabi mo na.” ang wika niya sabay kambat sa mga kasama. “Pre, fiance ko nga pala. Aldrin siya si Gomer yung bagong recruit namin sa compound.” ang pag papakilala ni Johan

Lumapit sa akin si Gomer at kinamayan ako. Siya pala si Gorien Raval, nasa 5’7 o 5’8 ang taas. Parang koreano, napaka kinis, wala kang makikitang pores sa kanyang pisngi. Kapag naka ngiti ito ay lalong sumisingkit ang kanyang mata. Ang kutis niya ay parang papel at mukha hindi naman basag ulo katulad ng iba doon sa compound. Kung sa bagay parang si Shan Dave lang naman yung nakikipag away lagi doon.

(Naubo si Shan Dave habang umiinom ng softdrinks. ’’Tang ina, gago yung naka alala sakin. Pak u yon!“ ang wika nito)

“Nice to meet you.” ang wika ni Gomer

“Teka upo muna kayo, tamang tama nag luto ang miryenda.” ang wika ko sabay labas sa tray na may mga pizza na kakagawa palang. “Ayos kanina pa nga ako nagugutom.” ang hirit ni Raul sabay kagat sa mga ito. “May beer ba kayo?” tanong pa niya.

“Mayroon, sandali kukuha lang ako ref. Bakit ba nandito kayo? May lakad ba kayo?” tanong ko.

“Binalikan ko yung ibang paninda ko, doon kami mag bebenta sa school nila pareng Gomer.” wika ni Johan na may dalang isang malaking kahon.

“Sa loob ng campus? Hindi ba bawal iyon?”

“Part iyon ng IGP ko o yung Income Generating Project na tinatawag. Bilang president ng SSC ay may right ako para pahintulutan sila na mag tinda sa harap ng opisina ng council. Pero hanggang doon lang ang pwesto, hindi na maaaring pumasok pa sa iba.” ang paliwanag ni Gomer.

Napatingin ako sa kanya at inabutan ito ng beer. “Are you sure na gusto mo maging alyas? Sa way ng pag sasalita mo ay parang sobrang talino mo. Parang di ka gagawa ng kalokohan.” ang biro ko.

“Maloko rin yan. Mukha lang matino.” ang wika ni Raul na punong puno ang bibig. Kaya pinag buksan ko siya ng alak. “Pare sarap mag alaga ng misis mo. Tahimik pa at masarap mag luto.”

“O diba, kaya swerte si Johan sa akin.” ang biro ko.

Tawanan sila..

Naging abala si Johan sa pag ccheck ng kanyang mga tinda kaya naman nag lagay ako ng miryenda sa kanyang tabi. Tumingin ito sa akin at saka ngumiti. Kinain niya ang tinapay habang ang kamay ay abala sa pag bibilang.

Maya maya ay tumayo siya. “Okay na ito. Ano, tayo na. Sayang ang oras.” pag yaya niya na sinang ayunan naman ng dalawa.

Agad nilang inayos ang mga gamit, wala akong ideya na ang kahon at bag doon na naka kalat sa likod ng pintuan ng kwarto ay mga produkto ni Johan, may mga cellphone, alahas at iba pa. Alam ko naman na buy and sell ang mga ito, ang tanong lang ay kung saan ito kinuha ng mga nag bebenta.

“Aalis na ako, see you later.” ang wika ni Johan sabay yakap sa akin at muli niya akong hinalikan sa labi. “Mag iingat kayo at umiwas kayo sa gusot ha.”

“Dont worry, kami ang bahala. Chillax ka lang dito.” ang wika ni Raul sabay kuha sa tray na nag lalaman pa ng apat na pizza. “Akin na to ha, sauli ko nalang tong tray mo mamaya.”

“Salamat sa masarap na miryenda.” wika ni Gomer. Humarap naman ako sa kanya. “Ikaw yung pinaka matino at mukha hindi basag ulo, sana ay maidrag mo sila sa magagandang gawa. Maloloko iyang mga yan, sana ay huwag kang mahawa sa kanila.”

Ngumiti ito. “Huwag kang mag alala. Ako ang bahala sa kanilang dalawa.”

“Hoy Raul, isauli mo yung tray ko ha. Kay mama iyan siguradong magagalit iyon.” ang pahabol ko pa.

“Hindi ah, crush kaya ako ng mama mo. Gwapong gwapo siya sa akin.” pag mamalaki ni Raul sabay sakay sa sasakyan.

Dalawang oras matapos umalis sila Johan ay nag simula na akong mag ayos ng aming dinner. Pochero ang kanyang paboritong pag kain kaya’t iyon ang gagawin. Kagabi ay ramdam na ramdam ko ang galit niya pero agad rin itong humupa at niyakap ako ng mahigpit. Sa tingin ko ay nag babago na siya ngayon dahil noong mga nakaraang taon ay talagang mataas ang pride nito, nag wawalk out pa kapag nagagalit sa akin at umuuwi sa kanila o kaya dumidiretso sa kanilang compound. Tapos pag balik niya ay galit pa rin ito kaya’t kailangan pa siyang suyuin na parang isang batang inaamo amo para mawala ang sumpong.

Ngayon, kapag nag aaway kaming dalawa ay kaunting usapan lang ay ayos na at babalik sa normal ang lahat. Batid kong sumasangyon kami sa kagustuhan ng isa’t isa na maging masaya kaysa maging tama. Pareho kaming nag bababa ng pride at hindi kami natutulog hanggang hindi kami nag kaka ayos.

Alas 6:20 ng hapon noong nag text si Johan na pauwi na siya kaya naman inayos ko na ang lamesa para sa aming dinner. Nag patugtog rin ako ng magandang musika para mas nakakarelax at maging romantiko ang palagid.

“Anong mayroon?” tanong niya noong makauwi.

“Nag handa ako ng dinner para sa ating dalawa, naisip ko na matagal na pala kitang hindi naipag luluto. Saka peace offering ko na rin dahil ginalit kita kagabi.” ang wika ko.

“Pero hindi naman ako nagalit kagabi, patay nga siya at wala ako sa mood.” ang wika nito sabay bukaka at pinakita ang bukol niya.

“Sira. Literal ang ibig kong sabihin, hindi ako nag paalam sa iyo tapos ay gabi pa akong umuwi.” ang tugon ko sabay kandong sa kanya paharapan.

“Nag aalala lang ako sa iyo kagabi at siyempre nandoon na rin ang selos. Natural lang naman iyon diba? Lalaki ako at ayokong may ibang lalaki kang kasama. Nasasaktan ako kapag ganoon, kaya iwasan mong tumabi kung kani kaninong lalaki. Ang akin ay akin lang at ganoon ako kadamot. Oo gago ako, pero ito gagong ito ay mahal na mahal ka at handa akong mag paka gago pa para sa iyo.” ang wika niya sabay halik sa aking labi.

“Huwag kana nag seselos at nagagalit, sa iyo lang naman ako. Ikaw ang nag mamay ari sa akin.” ang tugon ko sabay halik ulit sa kanyang labi.

Maya maya ay tumayo ako mula sa pag kakandong sa kanya. “Kamusta naman yung business niyo doon sa campus nila Gomer?”

“Sold out, wala akong idea na ganoon pala kami kasikat sa mga estudyante. Halos kilala nila lahat ng popular na alyas doon sa compound. Lalo na ako, bibili sila basta may libreng kiss.”

“At hinahalikan mo naman sila?”

“Oo, sa pisngi lang naman iyon. At pinaka mabenta sa kiss ay si Raul, tiyak na mag iinit ni Gregy kapag nalaman niyang pati teacher ay hinahalikan nito. Baka mapatay niya si Badtrip!” ang wika ni Johan habang natatawa.

“Kung ganoon ay pwede rin ba akong humalik at mag pahalik?” pabiro kong tanong.

“Hindi ah, akin lang ang labi mo. Dudugo ang mukha ng taong hahalik sa iyo. Gago siya!” ang wika nito na may halong pag kainis.

“Biro lang naman iyon. Kain na tayo.” ang wika ko sabay lagay ng pag kain sa kanyang harapan. “Nga pala, nasabi ko na sa boss ko na nabago ng schedule yung vacation natin at mas pinaaga ito kaya pwede na tayong umalis sa makalawa.” ang dagdag ko pa.

“Talaga? Ayos. Kung ganoon ay mag hahanda na ako bukas. Basta iiwan mo ang trabaho dito at wala tayong ibang gagawin doon kundi ang mag relax. Bawal pag usapan ang work, bawal pag usapan ang ibang tao. Basta tayong dalawa lang. Ayos ba iyon?”

“Oo naman, ikaw ayos lang ba sa iyo na wala kang sale sa loob ng 5 araw?” tanong ko naman.

“Okay lang, madaling kitain ang pera pero ang kaligayahan kasama ka ay hindi ko mahahanap sa ibang bagay. Ikaw nga ang gusto kong tanungin, baka napipilitan ka lang dahil isa kang workaholic.”

“Hindi ako napipilitan, ang totoo nun ay noong nakaraang araw ko pa ako nakapag paalam sa boss ko at dahil nga kilala ka naman niya ay agad itong pumayag.” ang tugon ko sabay lagay ng kanin at ulam sa aking kutsara at sinubuan ko siya.

Noong gabing iyon ay todong asikaso ko kay Johan, minasahe ko pa ang kanyang kamay, paa at likuran. Mga bagay na ngayon ko lang ulit nagawa mag buhat noong pumasok ako sa trabaho. Alam kong namimiss na niya ang pag aalaga at pag aasikaso ko sa kanya kaya naman sinulit ko ang pag sisilbi sa kanya na parang isang tunay at ganap na asawa.

Itutuloy..

AGG S2 Part 37

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

Part 37

“3 hours lang naman ang byahe patungo doon sa private resort. Pag dating niyo doon ay mayroon na kayong hotel na tutuluyan. Mag ingat kayo at huwag maliligo sa malalim, kapag may problema ay tumawag agad kayo.” ang paalala ni mama habang kinakarga namin ang mga gamit sa sasakyan.

“Don’t worry ma, mag iingat kami. I love you.” ang wika ko sabay halik sa kanya.

“Mag ingat sa pag ddrive huwag masyadong mabilis.” ang paalala pa niya.

“Opo ma, kung may problema rin dito ay tumawag kayo agad sa amin.” paalala ko rin sabay sakay sa sasakyan.

Ngayon ang simula ng 5 araw na bakasyon namin ni Johan sa private resort na pag aari ng kaibigan nila ni papa. Habang abala sa pag ddrive ay sumisipol pa ito at sinasabayan ang tutog sa stereo. Ako naman ay nakatanaw lang sa labas habang hawak ang isang bag ng marshmallow na aking nginunguya, sinusubuan ko rin si Johan kaya napapahinto ito sa pag sipol. “Dyan mo ba pinag lilihi ang baby natin? Baka naman maging kasing lambot ng unan iyon?” tanong ni Johan.

“Wish ko lang may mabuo. Pero kung gusto mo talaga ng anak, pwede naman tayo mag undergo sa surrogation.” ang wika ko.

“Gusto ko after ng kasal natin sa susunod buwan.” ang wika niya.

“Ano? Sa susunod na buwan? Bakit ba rush na rush ka yata?”

“Basta, simpleng kasal lang gusto ko. Yung kaya lang ng budget nating dalawa.”

“Iyan ang bagay na hindi papayagan ni mama at ng tatay mo. Tiyak na gera iyan kapag pinilit mo ang sa iyo Mr. Escaler. Saka bakit next month agad? Pwede namang sa December nalang o sa January next year.”

“Babe, mainam na yung makapag simula tayo. Tingnan mo sina Raul at Greg halos 2 years na silang kasal at stable na ang pag sasama nilang dalawa. Gusto ganoon rin tayo ka successful sa kanilang dalawa.”

“Kaya naman natin iyon. Basta mag pakatino ka lang. Huwag kana humanap ng isa pang Elise na bubulag sa ating dalawa.” ang sagot ko.

Natawa siya “At ako pa talaga ang dapat mag pakatino? Ikaw nga itong may lalaki sa opisina. Anong pangalan ng gagong iyon? Clifford ba? Sabihin mo sa supot na iyan kapag hindi ka niya nilayuan ay babasagin ko ang mukha niya.” ang inis na salita nito.

“Huwag mo ngang sirain ang bakasyon natin sa kapraningan mo. Wala kaming relasyon ni Clifford, yung lahat ng email niya sa akin ay tungkol lang sa work.”

“Malalaman ko rin iyan Jimenez, kaya huwag kang mag kakamali.” ang sagot niya sabay dukot sa marshmallow at sinumpak niya ito sa bibig niya saka ngumisi na parang tanga.

Hindi naman ako kumibo. Kinuha ko ang bote ng tubig at pinainom siya. “Mag focus ka muna sa pag ddrive, baka yung wedding natin ay maging funeral pag nagkataon. Teka, masaya ka ba?” tanong ko

“Oo naman. Sobra, ngayon lang ulit tayo makakapag bakasyon.”

“Kailan ba tayo huling lumabas ng mag kasama?” tanong ko.

“Huh? Diba kahapon lang, lumabas tayo ng mag kasama. Anong pag sinasabi mo?” nalilitong tanong rin niya.

“Hindi literal ang ibig kong sabihin. Ang sinasabi ko ay “kailan tayo huling nag bakasyon. Ang slow mo naman Escaler.”

“Hindi mo kasi inaayos ang tanong mo, dapat ang tanong mo ay ganito “kailan ba tayo huling nag bakasyon.” Ganyan dapat, huwag mo ngang gawing komplikado ang lahat. Para sa isang busy na businessman na kagaya ko ay mas importante ang salitang straight to the point.“ ang pag lilinaw niya. Hindi naman ako nakaimik. Literal na BASAG at nawalan ako ng sasabihin dahil nasupalpal niya ako. “Matagal na tayong huling nag bakasyon. Nasa walo o siyam na buwan na yata.” ang dagdag pa niya.

“Kung ganoon ay sulitin natin ang bakasyon, tapos after nito mag set ulit tayo ng susunod. Magandang ideya iyon diba?”

“Oo naman, gusto kong bumuo ng mamagandang ala-ala kasama ka. Hangga’t nandito ako sa mundo.”

“Bakit ganyan ka mag salita? Para bang mamatay kana.” ang biro ko.

Natawa siya at ginusot ang aking buhok. Habang nasa ganoong posisyon siya ay laking gulat ko noong may lumabas na dugo sa kanyang ilong. “Teka, ano iyan?” ang tanong ko sabay kuha ng aking panyo at saka pinunasan nag kanyang ilong.

Agad naman niyang tinabi ang sasakyan saka siya tumingala sa ng panandalian. “Sa sobrang init siguro ito. Lalo’t naka tapat sa akin yung sinag ng araw.” ang wika niya.

“Okay ka lang? Gusto mong mag pahinga muna?” tanong ko.

“Ayos lang ako, binabalinguyngoy ka rin minsan diba? Nangyayari sa akin ito kapag sobrang init at sobrang lamig.” ang paliwanag niya habang nag pupunas ng ilong.

“Noong bata ako, lalo na sa school, takot na takot kapag dumudugo ang ilong ko kaya mag iiyak ako sa classroom tapos ay pag tatawanan ako ng lahat.” tugon ko.

Ipinag patuloy namin ang byahe, halos alas 12 na rin ng tanghali kaya nag pasya kami huminto sa isang fastfood para mag take out. Mula dito ay halos isa’t kalahating oras pa ang tatakbuhin ng aming sasakyan para makarating sa resort. Kung ang sasakyan mo naman ay bus o taxi ay mas matagal at may kamahalan rin.

“Liliko tayo sa kanto tapos ay diretso.” ang wika ko habang naka tingin sa mapa. Mula dito sa kanto ay marami nang naka lagay ibat ibang kulay na flag at ang gilid ng kalsada ay may buhangin na, ibig sabihin ay malapit na kami sa dagat kaya naman binuksan ko na ang bintana at nilanghap ang masarap na simoy ng hangin.

Makalipas pa ang ilang sandali ay nakarating kami sa hotel kung saan kami naka book. Isa itong 3 star hotel na napapaligiran ng maraming puno ng buko, sa harap nito ay naroon ang maganda beach na may puting buhangin. Hindi naman ganoon karami ang naka check in, halos karamihan ng nakikita ko ay mga toristang amerikano at ibang lahi.

Pag pasok namin ay agad kami sinalubong at dinala sa aming silid sa ikalawang palapag kung saan mas makikita ang magandang view ng paligid. Panandalian kaming tumayo ni Johan at dito ay ninamnam ang hangin mula sa karagatan. Nakakarelax ito sa pakiramdam lalo na ang mapakinggan mo ang pag salpok ng malakas na alon sa pampang. Lalo lamang akong naexcite na mag swimming at mag lakad doon sa buhanginan.

Makalipas ang ilang minuto ay pumasok si Johan sa loob at binagsak ang kanyang katawan sa kama. Tumabi ako sa kanya, umunan ako sa kanya braso at saka siya hinalikan sa labi. “Okay ka na ba?”

“Oo naman napagod lang ako sa pag ddrive.” ang wika niya.

“Gusto mo umorder ako ng pag kain? Nagugutom ka ba?”

“Hindi ako nagugutom, nalilibugan ako ngayon at gusto kitang kantutin. Kagabi ay kinausap ko si Junior, sabi ko sa kanya ay relax lang dahil mapapalaban siya ng husto sa susunod na limang araw.” ang pilyong hirit nito habang naka ngisi.

“Puro ka kalokohan dyan e. Ikukuha kita ng pag kain tapos ay mag lakad lakad tayo doon sa beach. Sige na please.”

“Kiss mo muna ko.” ang wika niya.

Hinalikan ko siya sa labi.

“Dito pa.” sabay turo sa kanyang mag kabilang pisngi.

Hinalikan ko siya sa mag kabilang pisngi, pinudpod ko na ang buong mukha niya ng paulit ulit.

“Oh tama na, may balak ka pa yatang gahasain ako.” ang hirit niya sabay bangon sa kama. Hinawakan niya ang aking kamay at dito ay nag pasya kaming mag lakad lakad sa paligid ng hotel patungo sa kulay puting buhangin ng karagatan.

Bandang alas 2 ng hapon, medyo mainit pa rin bagamat sa mga oras na ito ay maraming taong naka tambay sa pampang. Mag ka hawak pa rin kami ni Johan ng kamay habang patuloy sa pag lalakad. Wala kaming paki alam kung pinag titinginan kami ng mga tao sa paligid. Pero batid ko naman na ang kanilang tingin ay may halong pag hanga sa mga bagay na hindi nila madalas nasasaksihan. “Sana ay laging ganito, yung wala tayong iniisip kundi ang isa isa. Parang isang paraisong punong puno ng kapayaan at kalayaan.” ang wika ni Johan sabay bitiw ng matamis na ngiti.

Noong mapagod kami sa pag lalakad ay naupo kami sa ilalim ng isang puno paharap sa karagatan. “Alam mo sa relasyon, hindi naman parating smooth sailing ang pag lalayag katulad ng mga bangkang nakikita natin sa kalayuan mula dito sa ating kinalalagyan. May pag kakataon na nakakaranas sila ng malalaking hampas ng alon na nagiging dahilan ng pagkasira ng kanilang mga makina kaya ang ginagawa nila ay nag sasagwan nalang para muling makarating sa parte ng kagaratan na tahimik at payapa. Parang sa relasyon natin, may pag kakataon talaga na susubukin tayo ng problema at mga balakid katulad ng pag kabulag ko, o yung mga maling landas na tinahak natin, kasama na rin dito yung simpleng pag aaway o simpleng tampuhan. Pero kahit ganoon ay nakakahanap pa rin tayo ng pag kakataon para lagpasan ang mga bagay na ito at muli ibalik sa normal ang pag lalayag ng ating relasyon. Kaya nga dapat ay ipangako mo sa akin na kahit mag away tayo ng paulit ulit ay hindi tayo mag hihiwalay.” ang wika ko habang pinag mamasdan ang makukulay na bangka sa kalayuan.

“Depende sa pag aaway iyon. Pero sa parte ko, gagawa ako ng paraan para maibalik ka. May mga pag mamahal na worth fighting at hindi basta basta isinusuko. Tama diba?” tanong niya.

“Tama, mabuti naman at napick up mo yung mga sinabi ko. Ang akala ko ay sasagot ka na naman ng malabnaw na sabaw katulad ng kaibigan mong si Shan Dave na hindi ko makausap ng matino dahil parating pilosopo at malayo ang sagot nito.” ang pang aasar ko.

“Sadyang maloko lang si Shan, pero kapag nag seryoso ang taong iyon ay matakot kana. Sa mga alyas siya ang pinaka playful pero siya rin ang pinaka malaman kung mag seseryoso. Siya rin ang pinaka basag ulo at parati sa rambulan, ayaw na ayaw ni Shan Dave na naaapi o aagrabyado ang kanyang mga kaibigan. Naalala ko noong pag bantaan ako ng isang customer ko, humawak ng baseball bat ang gago at talagang hahampasin na niya ito sa ulo, mabuti nalang at pinigil siya ni Raul at inilabas sa shop.

Para sa akin ang pinaka magaling mag bigay ng payo ay si Raul. Ang sabi niya sa akin ay marami daw siyang natutunan sa pag tambay niya doon sa kanto ng compound. At lahat rin ng tsimis ay alam niya, pati nga yung mga kabit kabit ng mga mag kakapit bahay doon ay kilala na niya. Simpleng tao lang si Raul, abutan mo lang ng softdrinks at tinapay iyan ay masaya na iyon. Siya rin ang pinaka matiyaga at pinaka kasundo ng lahat ng compound.

Si Bogs naman ay tahimik lang pero madiskarte iyon. Siya yung tipo ng leader na kapag nag salita ay susunod ka. May kalokohan ring taglay pero huwag mo siyang gagalitin dahil halimaw iyon at kinatatakutan ng lahat. At tungkol naman sa bagong pasok, wala akong masyadong impormasyon kay Gomer, basta ang alam ko lang ay mayaman ito at pinaka matino. Parang hindi nga marunong gumawa ng kalokohan kaya kapag sa inuman ay ginawa nalang na ashtray nina Raul yung buhok niya.“ ang natatawang wika ni Johan. Pinag mamasdan ko habang ikinukwento ang kanyang mga kaibigan at kitang kita ko ang tuwa sa kanyang mata. Mukhang nakahanap talaga siya ng pamilya at tunay na mga kapatid sa katauhan ng mga alyas doon sa compound.

Tahimik..

Lumingkis ang aking kamay sa kanyang likuran. “Eh si Johan? Anong bagay naman ang maipag mamalaki niya bukod sa pagiging sikat na businessman at entreprenuer?” hirit ko.

Ngumiti siya at hinawakan ang aking pisngi. “Wala e. Wala akong maipag mamalaki, wala akong pantapat sa kanilang lahat kundi IKAW lang. Ikaw lang ang tanging bagay na mayroon ako na kaya kong ipag yabang.” ang wika niya sabay halik sa aking labi.

Sa sobrang tuwa ay naluha ako at niyakap ko siya ng mahigpit. “Huwag ka ngang ganyan mag salita Mr. Escaler, nakaka takot e, parang feeling ko ay mag eend of the world na kapag nag sasalita ka ng ganyang mga banat.”

“Sira, totoo naman iyon. Ikaw lang ang mayroon ako na wala sila. Huwag ka na nga mag react basta yumakap ka nalang sa akin at laruin mo yung utong ko hanggang malibugan ako.” ang utos niya.

Tawanan kaming dalawa habang nakaharap sa magandang karagatan kung saan halos mababa na rin ang araw. Para sa amin ay isa itong paraiso na dapat lagyan at punan ng magagandang ala-ala sa aming puso at isipan.

Itutuloy..

AGG S2 Part 38

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

Part 38

Sinulit namin ni Johan ang bakasyon, umaga palang ay nasa tabing dagat na kami at nakikipag habulan sa alon. Namumulot ng magagandang kabibe at maliliit na talangka na gumagapang sa buhanginan. Nakiki usisa sa mga mangingisda, at nakikisakay sa mga bangka na pumapalaot habang hawak ang aming camera.

Hindi rin namin pinaglagpas ang mag swimming at mag snorkel para makita ang ganda ng corals sa gawing ilalim. May pag kakataon pa na pumapasan ako sa kanyang likuran habang sumasakay kami sa malalakas na alon patungo sa pampang.Pag dating naman sa hotel ay nag papamasahe kami, nag punta sa bar, kumain ng espesyal na dinner na parang lagi kaming nag dadate. Mga bagay na nag bibigay sa amin ng ibayong kilig at saya. Hindi lamang ang memory ng aming camera ang puno kundi pati na rin ang album ng aming mga puso.

“Napagod kaba?” tanong ko kay Johan noong lumabas ito sa banyo at kaliligo.

“Medyo, tatlong araw palang tayo ay parang nasuyod na natin ang karagatan kakalangoy.” ang wika nito sabay upo sa sofa.

Natawa ako sa kanyang itsura, naka hubot hubad ito naka bukaka sa upuan habang nanonood ng tv. Tumabi ako sa kanya ay inabot ang damit. “Ayaw mo talagang mag damit?” tanong ko.

“Ayoko. Wala namang problema diba? Sarili naman natin ang mundo.” ang wika niya

“Kung sabagay.” ang tugon ko kay hinubad ko ang aking saplot at wala rin akong itinira. “Ayan ha, para na tayong nasa isla ng blue lagoon.” biro ko.

Humiga ako sa sofa at umunan ako sa kanyang tiyan. Halos naka dikit na sa aking mukha ang kanyang matigas na ari. Siya naman ay hinihimas himas lang aking likuran habang abala kami sa panonood ng tv.

Nasa ganoong posisyon kami ng maramdaman kong nag lagay ng pampadulas si Johan sa kanyang daliri at nilaro laro ang butas ng aking pwet. Kaya naman bilang ganti sa kiliting dulot ng kanyang ginagawa ay sinimulan kong hawakan at dinaan na parang ice cream ang ulo ng kanyang ari. Nakakalibog na pag masdan na habang abala kami sa panonood ay kinakain ko naman ang kanyang ari na parang wala nang bukas. Ramdam ko rin pumasok at daliri niya sa aking butas at marahan itong ikini-kibot kibot.

Natingin ako sa kanya at hinalikan niya ako sa labi. Muli kong hinawakan ang kanyang titi at isinubo ito ng buo dahilan para mapahinga siya ng malalim at napa ungol.

Habang naka upo sa sofa ay patuloy pa rin ako sa pag kain ng mala kabuteng ulo ng ari ni Johan. Tigas na tigas ito at halos kitang kita na ang ugat. Gigil na gigil ako sa kanyang pag kalalaki na mapulang mapula kaya naman mas pinag igihan ko pa ang pag suso dito. Paminsan minsan ay isinasagad ko ito sa aking lalamunan.

Punong puno ang aking bibig ng kanyang mataba at mahabang ari habang ang daliri naman niya pinasok sa butas ng aking pwet. Pinanginig niya ang kanyang hintuturo sa aking lagusan hanggang sa mapaunggol ako ng matindi. Nailuwa ko ang kanyang ari at napatingin sa kanya. Libog na libog ang kanyang itsura, namumungay ang mga mata at pulang pulang leeg at pisngi.

Muli kong sinubo ang kanyang ari, mas marahas, mas mahigpit. Literal na sinuso ko at sinupsup ang ulo nito na parang isang chupon dahil para mapa tirik ang kanyang mata. Dahil sa ginawa ko ay mas lalo pang bumilis ang pag finger niya sa aking butas kaya naman naging mabilis rin ang taas baba ang aking ulo sa kanyang ari.

Kapwa kami nabaliw sa sarap at napaunggol ng matindi. Halos mabilaukan ako sa taba at haba ng ari ni Johan pero hindi ko tinigilan ang pag kain dito hanggang sa mapa “shit” siya, nanigas ng todo ang hita, lalong tumirik ang kanyang pag kalalaki kaya naman inuluwa ko ito dito sumabog ang kanyang katas sa akin mukha. Kita kita ko kung paano tumilamsik ang mainit at masagana niyang tamod kaya muli kong isinubo ang kanyang ari at sinalo ang manamis namis niyang katas diretso sa aking lalamunan. Lalo pa siyang nalibugan at namangha noong ipakita ko kung paano ko lunukin ang kanyang semilya.

Basang basa ang bulbol at kabuuan ng ari ni Johan, basang basa rin ng laway at lotion ang aking butas. Agad akong tumayo, hinawakan ko ang ari niya at itinutok sa aking lagusan. Dahil sa pinag halong laway ko at katas niya ay swabeng pumasok ang ari niya. Medyo masakit ngunit agad rin akong nakapag adjust. Kahit kalalabas palang ng kanyang katas ay sobrang tigas pa rin ang parang bakal ang kanyang ari kaya naman noong nag taas baba ako dito ay napaungol siya at sinalubong niya ang aking pag ulos.

Kitang kita ko sa salamin ang aming posisyon. Para kaming pornstar sa ganoong ayos. Naka upo si Johan sa sofa naka bukaka, habang ako naman ay naka upo sa kanya ng patalikod. Naka bukaka rin ako at kitang kita ko kung paano naka baon ang kanyang ari sa akin butas. Habang umuulos ako at umiindayog sa kanya ay abala naman siya sa pag kagat at pag supsup sa aking utong kaya mas lalo pa akong naulol sa matinding sarap.

Ilang minuto kami sa ganoong posisyon bago ko hinugot ang kanyang titi, tumuwad ako sa sahig na parang isang aso. Naka taas ang aking likuran habang ang mukha ay malapit na sa sahig. Libog na libog si Johan na tumayo, kitang kita ang pag tulo ng precum sa kanyang ari. “Oh shit, ang sexy mo babe.” ang wika niya habang pinag mamasdan ang aking posisyon.

Dinuraan niya ang kumikibot kibot na butas ng aking pwet at muli niya itong kinalikot dahilan para mapa ungol ng malakas. “Fuck me! Fuck me please!” ang impit na halinghing ko na para nawawala sa sarili dahil sa sobrang sarap.

Noong marinig iyon ni Johan ay agad niyang iniumang ang kanyang ari sa aking lagusan. Pasok na pasok ito, baon baon, naka kubabaw siya na parang hinete sa aking likuran at dito ay walang habas niya akong binayo. Hard fuck, rinig na rinig ang salpukan ng aming mga pawis na katawan. Ang ari ni Johan ay tila umaabot sa aking pusod dahil sa matinding pag ulos at sa mariing pag baon. Napapa igik ako sa tuwing tumatama ang ulo ng kanya ari sa aking g spot.

Mistulang nangangabayo si Johan sa ganoong posisyon. Naka kapit siya sa aking balikat habang ako ay parang asong kinakasta sa kalye. Nakaka baliw, sarap na sarap kami noong mga sandaling iyon.

Makalipas ang ilang minuto ay hinila niya ako patagilid, hindi nahugot ang kanyang ari, itinaas niya ang aking paa at mulia ko sinumulang bayuhin. Hingal na hingal kaming dalawa, ang sahig ay basang basa ng aming mga pawis..

“Im cumming..” ang ungol ni Johan at noong marinig ko iyon ay sinabayan ko ng jakol ang aking ari..

Habang pumupulandit ang aking katas sa sahig ay sumasabog rin ang kanyang semilya sa aking kaloob looban. Ramdam kong marami pa rin siyang inilabas kahit pangalawang beses na ito.

Muli kaming nag halikan..

Hingal na hingal kami pareho..

Nanatili kami ng ilang minuto sa ganoong posisyon hanggang sa sabay kaming nag tungo sa banyo para maligo.

Tumapat ako sa valve ng shower at sabon ng aking katawan habang siya naman ay nasa likuran ko lang. Ang akala ko ay tapos at humupa na ang libog ang aking mapapangasawa pero laking gulat ko noong bigla niyang itinutok ang kanyang madulas na ari sa aking lagusan na may semilya pa niya.

Swabe pa rin itong pumasok. At sa ikatlong pag kakataon ay muli akong kinatot ni Johan ng patayo habang nakatapat kami sa shower. Medyo masakit na ang aking butas, pero masarap pa rin sa pakiramdam ang kanyang bawat ulos. Napakapit ako sa lababo at napa pikit, ninamnam ko ang ritmo ang pag bayo niya..

Ungol na parang nababaliw si Johan, niyakap nito ang aking katawan habang mabilis ang pag ulos. Dinilaan niya ang aking tainga, leeg at pati ang aking batok ay kanyang ring pinudpod ng halik..

Halos nasa 15 minutos rin niya akong tinira ang patayo hanggang sa manghina ang aking tuhod. Pero sige pa rin siya sa pag bayo..

Initaas niya ang aking binti at lababo at dito ay mas madiin nag ginawa niyang pag giling. Halos panawan na akong ulirat sa pinag halong sarap at sakit. Maya maya bumagal ang kanyang pag bayo dahil pinag masdan niya sa salamin ang pag pag hugot at pag pasok ng kanyang ari sa aking mamula mulang lagusan. Sa tuwing huhugutin siya ito at lumalabas ang kanyang na isinabog kanina at nanunulay ito sa aking binti sa kanyang bayag.

Hugot baon ang kanyang ginawa, tapos ay igigiling ang kanyang balakang hanggang sa muli bumilis ang kanyang pag bayo.

Napa sigaw na ako sa sobrang sarap. Sinalsal ko ang aking matigas na ari habang hinahalikan at dinidilaan niya ang aking tainga.

“Eto na ulit!!” ang ungol niya kaya naman muli kong hinawakan ang aking ari at sinabayan siya sa pag papalabas.

Parehong sumabog ang aming katas, kasabay noon ay napaluhod ako kaya kusang natanggal ang kanyang ari na hindi na ganoon katigas. Umupo siya sa gilid ng bath tub at kinandong ako saka muling pinudpod ng halik ang aking labi.

Muli naming pinag patuloy ang aming paliligo pinaka huli akong lumabas sa CR dahil nilinis ko ang aking butas na mayroon maraming katas niya. Ramdam ko rin ang hapdi nito dahil sa marahas at matagal niyang pag gamit sa aking lagusan.

Matapos maligo ay tumabi ako kay Johan sa kama at yumakap ako sa kanya. “Feeling ko hindi na ako makaka lakad bukas.” ang bulong ko.

Natawa siya. “Hina mo naman, nakaka tatlo palang tayo. Dapat ay maka 8 tayo ngayong gabi. Tingnan mo si Junior nag sisimula nanaman siyang manigas.” ang pilyong sagot niya.

Kinuha ko ang kumot at tinakpan ang kanyang ari. “Lulumpuhin mo ba ako? Ang sakit sakit na.” ang reklamo ko sabay subsob sa kanyang kili kili.

Niyakap niya ako ng mahigpit at saka ako muling hinalikan sa labi. “Sana parati tayong ganito. Tiyak na mamimiss ko ito.” ang wika niya.

Napa angat ang aking ulo. “Bakit aalis ka ba? Saka maaari naman nating dalasan ang bakasyon natin. Next time sa ibang lugar naman tayo mag punta. Okay ba iyon?”

“Sobrang okay. Sa akin ay walang problema, ewan ko lang sa isang workaholic na katulad mo.”

“Nag seselos ka talaga sa trabaho ko?”

“Oo, ayokong nababawasan ang time mo sa akin. Ang oras ang pinaka mahalagang bagay sa lahat. Ito ang portion sa buhay mo na hindi mo na maaaring ibalik. At isa pa ay , hindi natin alam kung kailan ito hihinto o titigil. Tama ako diba?”

“Oo.” ang simple kong sagot habang naka yakap sa kanyang hubad na katawan. “Pero tumitigil ito kapag kasama kita, kapag hinahalikan kita.” dagdag ko pa.

“Basta, masaya ako at hindi ito mapapantayan ng kahit na anong bagay.” ang tugon niya at inangat niya ang aking ulo saka ako pinaunan sa kanyang dibdib.

Hinalikan niya ako sa labi at dito ipinikit ko ang aking mga mata na may nakaguhit na perpektong ngiti sa aking labi.

Itutuloy..

AGG S2 Part 39

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

July 12, 2020

Part 39

Halos tumirik ang mata ni Johan habang ako ay naka upo at gumigiling sa kanyang matigas na pag kalalaki. Hindi niya malaman kung saan ipapaling ang kanyang ulo sa matinding sarap na nararamdaman. Samantalang punong puno naman ang aking kaloob looban. Sa pag kakaupo ko sa kanyang ari ay para bang naka upo ako sa isang matigas na bakal, abot ito sa aking pusod at parang anumang oras ay sasabog ang aking semilya sa pag giling na aking ginagawa.

Puro ungol ang naririnig sa buong silid. Ito na ang pang apat na araw namin sa bakasyon at ang lahat ay perpekto.

Sobrang sarap ng pakiramdam, napatingala ako sa ere habang mas ibinabaon ang matigas na ari ni Johan sa aking kaloob looban. Umaalon ng aking katawan habang nababaliw sa matinding pag nanasa. Puro unggol ang isinusukli sa akin ni Johan sabay noon ay gumalaw ang kanyang kamay at sinalsal ang aking matigas na ari. Ilang mabilis na taas baba lang ay sumabog ako. Tumilamsik ang aking masagana, malapot at mainit na katas sa kanyang tiyan, dibdib at nag karoon rin ang kanyang mukha.

Maya maya hinugot niya ang ari sa aking butas. Kinuha niya ang aking tamod at ipinahid ito sa katawan ng kanyang pag kalalaki saka muling ipaupuan sa akin..

Sa kada pag taas baba ng aking katawan ay malakas na pag bayo ang kanyang isinasalubong sa akin kaya naman napayakap ako sa kanyang katawan at dito ay mas marahas pa ang kanyang ginawa sa akin. Walang humpay na pag kantot, parang hihiwalay ang aking kaluluwa sa kada baon ng kanyang mala bakal na ari.

“Im cumming, uggghhh!” ang ungol niya at ilang malakas na bayo ay humigpit ang yakap niya sa akin at saka ako hinalikan ng marahas sa aking labi. Ramdam ko ang pag pintig ng kanyang ari sa aking kaloob looban na nag bigay sa akin ng mas masarap na sensasyon.

Halos napadalas ang pag tatalik namin ni Johan, sa isang araw ay nakaka tatlo kami at sa gabi naman ay ganoon rin. Gamit na gamit niya ang aking butas, sa kabaligtaran ay gamit na gamit ko rin ang kanyang ari. Para kaming dalawang kaluluwang mayroong sariling mundong ginagalawan, mundo ng walang katapusang pag nanasa, kasiyahan at pag mamahalan.

KINABUKASAN..

“Parang namamayat ako. Tingnan mo yung abs ko parang mas lalong dumami.” ang wika ni Johan habang naka harap sa salamin at pinag mamasdan ang kanyang kahubaran.

“Paano di ka mamamayat e ang libog libog mo. Sa isang araw nakaka ilang palabas ka ng tamod mo? Nakaka 8 yata o 9 basta pwede ipahinga mo muna yang titi mo? Kung nakapag sasalita iyan sasabihin niya na pagod na pagod na siya.” ang sagot ko habang inaayos ang aming mga gamit.

“Mayroon pa tayong dalawang araw para mag tampisaw sa batis ng kaligayahan.” ang wika niya sabay yakap sa akin mula sa likuran at saka ako hinalik halikan sa labi.

“Apat na araw na tayong nag tatampisaw sa batis ng kaligayahan, baka naman mag karoon na tayo ng alipunga sa paa.” ang sagot ko naman.

“Kahit mag ka kaalyo ang titi ko basta mapaungol kita ay masaya na ako. Saka nakakalakad ka pa naman ah, ibig sabihin ay okay ka pa.” ang hirit niya.

“Sira, baka maospital na ko sa nais mo. Pwede rest muna?” paki usap ko sabay halik sa kanyang labi.

Alas 2 ng hapon, late na kaming nakapag lunch dahil sa island hopping. Halos inikot namin ang mga nakalutang na isla paligid ng karagatan bilang highlight ng aming binayarang itenerary. Gayon pa man ay mayroon pa kaming natitirang bukas para mag enjoy at sa makalawa ay babalik na kami sa siyudad.

Sea foods para sa lunch, enjoy na enjoy kami ni Johan sa pag kain..

Habang nasa ganoon posisyon kami ay laking gulat ko noong may bumating isang pamilyar na mukha sa akin. “Wow, coincidence. Nandito ka rin pala Aldrin.” ang bati ni Clifford, nakasuot lang ito ng swimming trunks at ibinuyangyang ang kanyang katawan.

“Clif, bakit nandito ka?” ang tanong ko.

“Gagawan ko kasi ng web design itong resort kaya nandito para kumuha ng mga original photos para sa layout. Grabe, di ko ineexpect na dito kayo nag babakasyon.” ang wika niya.

“Nga pala, si Johan.” ang pakilala ko sa kanya.

Kakamay si Clifford pero hindi iginalaw ni Johan ang kanyang kamay. “Fiance ko iyan at malapit na kaming ikasal.”

“I know, madalas kang naikkwento sa akin ni Aldrin kapag mag kasama kami sa coffee break.” ang wika niya habang naka ngiti. “Nga pala, may outing ang team natin sa Sagada, 3 days and two nights tayo doon. Siguro ay iset natin next week kung hindi ka busy.”

“Hindi siya makakasama doon.” ang wika ni Johan.

“Bakit naman?” tanong niya na parang nalungkot.

“Dahil ayoko.” ang sagot ni Johan.

“Wow, talagang ikaw ang nag dedesisyon para kay Aldrin? Hindi pa kayo kasal pero kino-control mo na siya. Bakit hindi mo siya hayaang mag enjoy?” tanong ni Clifford.

“Mag enjoy kasama ka? Huwag mong pangarapin.” sagot ni Johan alam kong nag iinit na ito dahil noon pa man ay galit na ito kay Clifford. Lalo lang nag ttrigger kapag mag kaharap silang dalawa kaya naman hinawakan ko si Johan at nag desisyon ako ilayo na ito.

“Alam mo dude mo hindi healthy sa isang relationship ang maging mahigpit. Wala akong intensiyon na makipag away sa iyo, kaya relax ka lang pare. Kung sa bagay, balita ko kayong mga nasa compound ay talagang maiinitin ang ulo.” ang wika nito habang naka ngiti. Tinapik niya ang aking balikat at saka muling umalis aming harapan.

Hinawakan ko naman si Johan sa braso at inaya na itong umakyat sa aming silid. Lumakad ito kasama ko ngunit maya maya bigla siyang pumiglas mula sa aking pag kakahawak sa kanyang braso. Mabilis itong nag lakad at sinundan si Clifford. Ako naman ay kinabahan at hinabol siya. Noong makalapit si Johan dito (kay Clifford) ay hinablot niya ang balikat nito at isang malakas na suntok ang iginawad niya sa mukha dahilan para matumba ang kaaway sa swimming pool ng hotel.

Agad na bumangon si Clifford at hinila si Johan sa tubig at doon sila nag buno. Sa sobrang pag papanic ay lumundag rin ako at inawat silang dalawa. Mababaw lang ang tubig sa parteng iyon, halos lagpas bewang lang kaya kitang kita ang gulo na pumukaw sa atensiyon ng ilang tao sa paligid.

“Tama na! Johan!” ang sigaw ko pero dinakot pa rin ni Johan ang mukha ang kaaway at pinag susuntok ito. Bilang ganti ay isang malakas na sapak rin ang iginawad ni Clifford sa kanyang mukha dahilan para magdugo ang kanyang labi.

Dito na pumasok ang apat na security guard ng resort at inawat ang dalawa sa pag aamok hanggang sa mapag hiwalay ang mga ito. “Tingnan mo Aldrin kung anong klaseng tao ang pakakasalan mo. Bakit kailangan mong mag tiyaga sa isang taong walang pinag aralan. Ni hindi nga iyan nakatapos ng kolehiyo kaya ang alam lang ay mang umit at mag nakaw. Protektado lang iyan ng mga pulis sa compound dahil ama niya yung Gobernador ng siyudad.” ang sigaw ni Clifford.

“Tama na. Hindi mo naman kailangan sabihin iyan.” ang sagot ko.

“Layuan mo si Aldrin dahil lalo kong babasagin ang mukha mo. Pwe!” ang sagot ni Johan sabay dura ng dugo.

“Sir, tama na iyan. Nakakahiya sa mga guest. Kung hindi kayo titigil sa pag aaway at tawag na kami pulis at mapipilitan kami na paalisin nalang kayo dito sa resort.” ang wika ng Guard

“Mayroon akong business dito sa resort kaya’t hindi ako maaaring umalis ng basta basta. At para sa iyo Mr. Escaler totoo ang kutob mo, may gusto ako kay Aldrin at habang hindi pa kayo kasal ay aagawin ko siya sa iyo. May malalim akong dahilan kung bakit ko ito ginagawa.” ang sagot niya.

Lalong nagalit si Johan, susugod pa dapat ito pero inilayo na siya ng mga guard at pilit dinala sa aming silid. Pulang pula siya galit at halos sinuntok na niya ang pader ng maraming beses para lang maibisan ito pero hindi pa rin humuhupa ang kanyang pag kamuhi.

“Huwag mo na saktan ang sarili mo. Please naman.”

Tumingin siya sa akin. “Edi tama ang kutob ko, na nag lalandian kayo sa opisina! Kung hindi nag bigay ng motibo ay hindi mag kakagusto sa iyo iyong taong iyon! Ginusto mo rin dahil malandi ka at makati!” ang galit na sigaw niya sa aking harapan.

“Naging malapit lang sa akin si Clifford dahil nasa akin ang mata ng kanyang dating kasintahan. Iyon lang iyon! Wala nang iba pa.”

“Ang sabihin mo ay gusto mo rin siya kaya atat na atat na kang pumasok sa opisina! Kaya hindi ka mapakali kapag nag papadala siya ng email o text sa iyo! Malandi ka! At hindi ka nakokontento sa akin!” ang galit na sigaw niya sabay hawak sa aking braso at piniga ito sa kanyang labis na pang gigigil.

“Yang sinasabi mo sa akin ay dulot ng pag seselos sa mga bagay na wala naman talaga! Bitiwan mo ako dahil nasasaktan ako!”

“Ikaw lang ang laging may karapatang masaktan! Pero ang sakit ng iba ay hindi mo nakikita! At wala rin siyang karapatang insultuhin ang pag katao ko! Dahil hindi niya ako kilala. Ngayon mamili ka, AKO O IYANG PESTENG TRABAHO MO?!”

Hindi agad ako naka sagot dahil napatingin sa kanyang nanlilisik na mata. Unang pag kakataon na nakita kong pulang pula ito sa galit.

Sasagot sana ako pero bigla niya akong tinulak at kasabay nito ang isang sampal sa aking pisngi na tumama sa aking gawing labi. “Huwag kana mag isip dahil wala kang kwentang kasintahan!” ang wika niya, unang beses na sinaktan niya ako ng pisikal dahil sa matinding selos at galit.

Lumabas siya sa aming silid at binigsak pa ng malakas ang pintuan. Ako naman ay napaupo sa kama at dito ay napaiyak nalang. Ang isang perpektong bakasyon ay nauwi sa isang bangungot at ang lahat ng saya ay tila nag tapos na dahil napalitan ito ng luha at ibayong kalungkutan.

Patuloy ako sa pag iyak, hindi ako makapaniwala na nagawa niya akong sampalin dahil sa kanyang nag uumapaw na emosyon ng galit at poot. Sobrang bigat ng aking dibdib dahil sa kanyang mga maling akusasyon..

Nasa ganoong pag iyak ako noong matagpuan ko ang aking sarili na isinisilid sa aking bag ang aking mga gamit.

Dito ay agad kong tinawagan si mama. Dito ay nag pasya nalang akong umuwi, baka muli nanaman akong saktan ni Johan, dahil ngayon ay nasa estado na siya ng pagiging isang wirdong abnormal.

“Ma, pauwi na po ako.”

“O? Bakit naman anak? Akala ko ba ay tatagal pa kayo ni Johan ng 2 araw diyan sa beach?” ang tanong ni mama.

“Uuwi na ako dahil sinasaniban nanaman siya ng masamang espiritu ng kagaguhan. Hindi ko na kayang pakisamahan siya ng ilang araw pa dahil tiyak na masisiraan ako ng bait.” ang sagot ko.

“Iiwan mo si Johan diyan? Ano ka ba naman anak, kaka engage niyo palang last month. Away nanaman ba iyan?”

“Basta uuwi na ako ma, mahabang kwento pero willing naman ako mag salaysay kahit abutin pa ako ng mag hapon.”

“Paano yung plano niyong mag pakasal?”

“Kinalimutan ko na yung tungkol doon. Walang magaganap na kasal dahil…” hindi na ako nakatapos ng pag sasalita dahil inagaw ni Johan ang cellphone. “Walang magaganap na kasal dahil manloloko ka, kaya mag sama kayo ng lalaki mo. Kung gusto mo ay doon kana tumira sa opisina mo at sumubsob ka sa katawan niyang parang butiki buong mag hapon!”

“Wala akong lalaki, abnormal ka lang talaga. Iyan utak mo ay napunta sa bayag mo kaya ganyan ka mag isip. Iyang dulot ng labis na pag seselos mo! At ngayong sinaktan mo ako ng pisikal ay huwag kanang lalapit sa akin!”

Napaisip si Johan na para bang dinigest ang aking sinabi. Maya maya ay tiningnan niya ang kanyang bayag na nasa loob ng kanyang boxer short. “Walang utak sa bayag ko! Anong klaseng pag iiisp iyan para sabihin na napupunta ang utak sa bayag? Kahit kailan hindi mag kakaroon ng utak ang bayag! Iyan ganyan nga Aldrin, gamitin mo yang pananakit ko para iwanan ako at para makasama ka sa lalaki mo na hanggang dito ay sinusundan ka dahil plano niyo ito!” ang sagot nito.

“Walang may plano nito, sadyang sinira lang ng matinding selos mo ang masasayang araw natin. At hindi naman literal yung ibig kong sabihin tungkol sa bayag mo! Saka bakit ba ako nag papaliwanag sa iyo? Aalis na ko.” ang sagot ko sabay sukbit sa akin bag.

“Sige gawin mo kung anong gusto mo! Umalis ka dahil guilty ka. Tandaan mo Aldrin, ikaw ang nag kamali! Nag bigay ka ng motibo kaya ka sinusundan!”

“Wala akong paki sa mga sinasabi mo. Bakit hindi mo tanungin ang utak mong praning kung sino ang tunay na nagkamali? Ang pag seselos mo ang sisira sa ating relasyon. Dito ka nalang at huwag mo akong lalapitan. Wala ka pa ring karapatang saktan ako lalo’t kung ang pag dududa mo lang naman at ang tamang hinala ang pag babasehan.” ang wika ko sabay bukas ng pinto. Pinahiran ko ang luha sa aking mga mata.

“Tapos na yung magandang panaginip, bumalik na tayo sa dati.” ang dagdag ko pa sabay talikod sa kanya.

Itutuloy..

AGG S2 Part 40

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

July 14, 2020

“Tapos na yung magandang panaginip, bumalik na tayo sa dati.” ang dagdag ko pa sabay talikod sa kanya.

Part 40

Alas 6 ng gabi, mabilis akong nag check out sa front desk hotel, maya maya ay kasunod ko na rin si Johan dala ang kanyang mga gamit. Pero hindi na ako nag paabot sa kanya, agad akong lumabas sa gusali at nag tungo sa abangan ng taxi.

Nasa ganoong posisyon ako noong huminto ang aming sasakyan sa aking harapan. Bumukas ang pintuan nito para pasakayin ako, walang kibo si Johan sa driver seat, ni hindi ito tumitingin sa akin. “Pride nalang, hindi ako sasakay!” iyan ang bulong ko sa aking sarili, mabuti nalang at saktong may dumaan na taxi kaya pinara ko ito at agad akong isinakay. “Naku boss medyo malayo iyon.”

“Handa akong mag bayad kahit mag kano. Please.” ang paki usap ko.

“Bakit di ka pa sumakay doon sa kasama mo?”

“Dahil isang psychotic iyon at may tama sa utak. Mahirap na dahil baka saktan nanaman niya ako.” ang wika ko naman.

“O siya Boss, ihahatid kita hanggang doon sa terminal ninyo, maaari kang sumakay ng bus o taxi kapag nandoon na. Dalawang oras na byahe ito kaya relax ka lang. Basta kung mag kano ang lumabas sa metro ay huwag mo ako babaratin. Kung sa bagay mukha ka namang mayaman kaya tiyak na hindi mo iyon gagawin.” ang wika ng matandang taxi driver sabay bukas stereo ng kanyang sasakyan.

I started a joke which started the whole world crying But I didn’t see that the joke was on me oh no I started to cry which started the whole world laughing Oh If I’d only seen that the joke was on me

I looked at the skies running my hands over my eyes And I fell out of bed hurting my head from things that I said ’Till I finally died which started the whole world living Oh if I’d only seen that the joke was on me

Maya maya tumapat si Johan sa aming taxi at sumigaw. “Hoy tanda! Baliw iyang sakay mo! Hindi iyan mahal ng mama niya!” sigaw nito sabay overtake sa amin sa mas mabilis na pag papatakbo.

“Huwag mo nalang pansinin iyon, siya yung kakambal ni Penny Wise na naka anyong tao.” ang sagot ko.

“Iyan ang hirap sa inyong mga kabataan ngayon, kapag mag kasundo kayo ay hindi kayo mapag hiwalay, lagi kayong mag kasama at pinag sasaluhan ang ligaya sa bawat minutong lumilipas. Pero kapag nag away kayo ay walang katapusan siraan ang inyong ginagawa hanggang sa tuluyan kayong mag kalimutan. Minsan mahirap talagang malaman ang totoong plano ng buhay sa isa’t isa pero kung parehong paiiralin ang galit ay tiyak na walang mag tatagal.” ang wika niya habang nag ddrive.

“May mga sakitan lang talaga na malalim at hindi agad napapag hilom ng oras. Nag kasakitan kaming dalawa at ngayon ay halos isumpa na namin ang isa’t isa.”

“Dahil mas pinaiiral ninyo na alamin kung sino ang tama at mali sa inyong dalawa kaysa sa maging masaya nalang kayo at limutan kung bakit kayo nag kasakitan.” ang wika sabay lakas ng kanta. “Mag pahinga ka muna hijo, malayo layo pa ang byahe.”

Tumango ako at niyakap ko ang aking bag. Isinandal ko ang aking ulo sa headboard ng upuan at napatingin nalang ako sa labas ng bintana kung saan may magagandang ilaw sa poste na nakatirik sa mahabang tulay na aming binabaybay. Malamlam ang mga liwanag nito, bagay na bagay sa emosyon na aking nararamdaman.

I looked at the skies running my hands over my eyes And I fell out of bed hurting my head from things that I said ’Till I finally died which started the whole world living Oh if I’d only seen that the joke was on me Oh no that the joke was on me

Makalipas ang halos kulang dalawang oras ay nakarating kami sa terminal. Malaki laki rin ang naging bill ko sa taxi pero nag pasalamat pa rin ako kay manong driver dahil inihatid niya ako ng ligtas. “Mag iingat po kayo.”

“Mag ingat ka rin hijo, hindi kayo mag kakaayos kung puro pataasan ng pride ang paiiralin. Mahalaga ang pag kakaunawaan sa dalawang mag kasintahan. Hayun ang mga taxi, maaari kang mag sumakay doon.” ang naka ngiting sagot niya.

Mula sa terminal ay nag pahatid ako sa aming subdivision. Nauna pala sa akin si Johan at tinawagan nalang ako ng kanyang ama na nandoon na raw ito pero nag tataka siya kung bakit hindi kami mag kasama. Hindi ko naman sinabing nag karoon kami ng malalang pag tatalo bagamat batid kong malalaman at malalaman rin nila ito.

Pag uwi ko sa bahay ay agad akong nag pahinga, halos sariwa pa rin sa aking isipan yung pangyayaring gulo kanina. Kumakabog pa rin ang aking dibdib kapag sumasagi sa aking isipan ang pag bubuno nina Johan at Clifford sa resort. Naririnig ko pa rin ang kanilang sigawan at murahan kaya naman tinakpan ko ng unan ang aking ulo at dumapa. Madalas rin akong napapatingin sa aking cellphone at hinihintay ko ang tawag ni Johan pero wala, hindi ko nalang inilock ang aming silid dahil baka umuwi rin ito maya maya.

KINABUKASAN..

Pag mulat ng aking mata ay mag isa lang ako sa kama na ang ibig sabihin ay walang Johan na umuwi katulad ng mga kaganapan kapag kami ay nag aaway noon. Wala rin siyang text o mensahe sa messenger na para talagang tiniis niya ako. Marahil ay nilamon nalang siya ng sobrang kapraningan at pag seselos hanggang balutin ito ng galit pag kamuhi sa akin. Ni hindi man lang niya itinanong kung galit ako sa kanya pero otomatik naman na ang sagot ay “OO”.

“Tumawag yung kumpare ko doon sa resort at sinabing nakipag away nga daw itong si Johan sa kanilang bagong hired na web designer na si Clifford.” ang wika ni papa.

“Si Clifford ay kateam ko sa trabaho at ang lahat ng ito ay nag ugat lang sa pag seselos ni Johan.”

“Hindi naman mag seselos yung tao kung walang nakikita hijo, baka naman masyado kang nagiging close sa Clifford na iyan?” tanong ni mama.

“Si Johan ay ang santo ng mga praning. Mabait si Clifford at kaibigan siya nung donor ng mata ko. Kaya malapit sila sa isa’t isa. Gusto rin niya mapalapit sa akin dahil gamit ko ang mga mata nito. Kapag kasama niya ako ay pakiwari daw ay kasama rin na rin yung kaibigan niya.”

“Kaya nag seselos si Johan.” ang sagot ni papa.

“Pero pa, hindi ako yung tipo ng tao na mag bibigay ng espesyal na atensiyon sa taong kakikilala ko palang lalo’t engage na ako. Wala naman dapat ipag selos si Johan dahil wala naman kami relasyon noon. Sadyang praning lamang siya.”

“Mahal na mahal ka lang noong tao kaya nappraning iyon. Mag usap kayong dalawa dahil sayang yung mga taon na pinag samahan ninyo.” ang wika ni papa at maya maya ay napatingin ito sa labas ng gate kung saan papasok ang sasakyan ni Johan. “Speaking, mabuti naman at naisipan niyang umuwi.” dagdag pa nito.

Mula sa sasakyan ay bumaba si Johan dala ang isang bagay na parang mantel sa kanyang kamay. Mabilis siya nag lakad at noong makarating sa loob ay agad siyang nag mano kina mama at papa. “Naparito ako hindi para makipag usap kay Aldrin. Gusto ko lang ibigay itong masagwang tarpaulin niya kasama ang lalaki niya. Kayo na ang humusga, hindi tama na mag labas sila ng ganitong konsepto na parang makasintahang nag yayakapan sa publiko.” ang wika niya sabay kadkad ng malaking larawan.

Ito yung larawan namin ni Clifford na ang konsepto ay ang napag katuwaang BL na sikat ngayon sa Thailand. Kahit naman saang anggulo pag masdan ay talagang sweet tingnan ang aming larawan na parang book cover ng isang BXB story. Lalong nainis si Johan noong makita ang mukha ni Clifford kaya tinapakan niya ito hanggang mabutas ang gawing ilong. Hindi malaman nila papa at mama kung matatawa ba sila o maaawa sa ginagawa ni Johan dahil para itong batang inaatake ng malalang pag mamaktol.

“Pati ba naman itong tarpaulin ay hindi mo pa pinalagpas? Konsepto lang ito Johan, scripted! Ang lahat ng ito ay parte lang ng trabaho. Mahiya ka naman kina mama at papa. Ipinapakita mo talaga sa kanila yung kagaspangan ng ugali mo.”

“Ang lahat ng ito ay parte ng kalandian niyo ng lalaki mo. Ikaw ang mahiya sa mga parents natin dahil engage kana pero nakukuha mo pa ring mag entertain ng iba.” ang wika nito sabay harap kina mama at papa. “Ma, Pa. Sorry sa mga salitang binitiwan pero talagang galit lang ako ngayon. Pag sabihan niyo po sana si Aldrin dahil masyado siyang galante sa pag bibigay ng atensiyon sa mga taong hindi naman niya lubos na kilala.” dagdag pa niya.

“At ikaw naman ay masyado mong binibigyan ng malisya ang mga bagay na nakikita mo hanggang sa tuluyan mo na itong paniwalaan! Ang maniwala sa sabi sabi ay walang bait sa sarili, kaya sa tingin ko ay wala ka na ring bait ngayon!” sagot ko na may malakas na boses dahilan para tumayo si papa sa amin pagiltan.

Napakamot si papa ng ulo. “Wala kayong mareresolba sa ganyang pag uusap. Sa tingin ko ay mag palamig muna kayo ng ulo dahil lalong lalala ang sitwasyon kapag pareho kayong nang gagalaiti sa galit. Aldrin, hindi namin nagustuhan ang masyadong pag lapit mo sa taong iyon. At Johan, hijo hindi rin namin nagustuhan yung pagiging mainitin ng ulo mo nitong mga nakakaraang araw at yung ginawa mong pakikipag suntukan sa resort. Sa tingin ko ay wala kayong mareresolba kung parehong mainit ang ulo ninyo.”

“Pa, umamin na yung lalaki, may gusto siya kay Aldrin, sinong di magagalit non? Isa pa ay hindi tama na hamakin niya ang pag katao ko. At hindi rin tama na kampihan pa siya ng anak ninyo.”

“Hindi ko siya kinampihan. Walang ganoon eksena.” pag tatanggol ko sa akin sarili.

“Tama na nga muna iyang pag aaway ninyo, simpleng bagay lang iyan. Lilipas rin iyan at huwag na kayong mag sakitan.” ang wika ni mama sabay harap kay Johan. “Hijo, huwag masyadong mainitin ang ulo, ang lahat ay maayos rin. At sa iyo naman Aldrin, iwasan mo yung mga bagay na ikinagagalit ni Johan para di kayo nag aaway. Mag pahinga muna kayong dalawa dahil para kayong mga bulkan na nag babadyang sumabog ano mang oras.”

Muling tinadyakan ni Johan ang larawan ni Clifford sa tarpaulin at mabilis itong umakyat sa aming silid. Samantalang ako naman ay napaupo nalang sa harap nila mama at napatakip ng mukha. “Noon pa man ay alam mo nang may taglay na kautuan si Johan, sa compound ito naka tira kaya hindi ito mag papa api at mag papatalo. Bago kayo mag kakilala ay maraming record iyan ng kanyang kalokohan kaya’t hindi na kami nabigla noong makita namin ito sa ganoong asal.” wika ni papa.

“Iwasan mo na lamang si Clifford, iyon ang pinaka maganda mong magagawa upang humupa ang tensiyon sa inyong pagitan.” suhestiyon naman ni mama sabay yakap at halik sa akin. “Marami pa kayong pag dadanan kapag kinasal kayong dalawa, nariyan yung mabibigat na decision making at yung mga career na gusto ninyong gawin pero ayaw ng isa’t isa. Ito ay pag hahanda palang sa realidad na mararanasan ninyo kapag kayo ay pinag bigkis na ng kasal.”

“Kaya lalo akong natakot dahil nagawa akong saktan ni Johan ng pisikal dahil sa selos.”

“Mama mo nga e, nasampal ko rin ng padakot noong mag kasintahan kami dahil sa selos rin.” ang hirit ni papa na halatang pinag tatanggol si Johan.

Nag katinginan sina mama at papa tapos ay ang tawanan sila sa ala-alang iyon.

Ang bagong set up namin ni Johan ay walang pansinan, may mga araw na doon siya umuuwi at natutulog sa kanilang bahay. May pag katataon naman na umuuwi siya dito sa akin, mag katabi kami sa kama pero parang wala kaming pakialam sa isa’t isa. Kapag may ginagawa ako sa laptop at pumalo ng alas 10 ng gabi ay pinapatay na niya ang ilaw sa aming silid at saka humihiga sa kama para matulog. Wala naman akong choice kundi ang lumipat sa sala upang tapusin ang mga designs dahil sa dami ng aking deadline. Sa pag leleave ko para sa aming bakasyon ay mas lalo pang nag patong patong aking trabaho kaya’t kahit gabi ay tinatapos ko ito.

Sa araw naman ay hindi kami nag kikita, tinetext ko naman siya na kumain na, minsan ay niyaya ko pa siyang lumabas pero wala itong reply. Hindi na rin niya ako sinusundo sa hapon kaya nag tataxi nalang ako pauwi.

Halos tatlong linggo na kaming dalawa sa aming walang katapusang invisible challenge. Patigasan kami dalawa at pataasan ng pride. Hindi namin alam kung hanggang saan aabot ang aming ganitong set up, ngunit sa tingin ko ay pagulo ito ng pagulo hanggang tumatagal. Lalo na noong biglang mag post si Johan sa social media ng kanyang larawan kasama ang isang babaeng pinakilala niyang “girl friend”.

Itutuloy..

AGG S2 Part 41

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

Part 41

“I told you, hindi mo deserve na controlin ka at hawakan ng tarantado mong boyfriend sa leeg. Ang pag mamahal ay hindi pag angkin ng tao at lalong hindi pag hihigpit para sa kanyang kalayaan. Dahil lahat ng sinasakal ay namamatay at hindi iyon maganda sa isang relasyon. Look, its been three weeks pero sinuyo ka ba ni Johan? Wala diba? Tapos ay may babae pa siyang sinasamahan ngayon.” ang wika ni Clifford habang abala kami sa trabaho.

“Gawin niya ang mga bagay na gusto niyang gawin. Kung saan siya magiging masaya.” sagot ko.

“Then, bakit hindi mo rin iapply sa sarili mo ang sinabi mo? Gawin mo ang gusto mong gawin. Kung saan ka magiging masaya.” ang naka ngiting tugon ni Clifford.

“Ang kaligayahan ay hindi lang basta ang pag gawa ng bagay na gusto mong gawin. Ang tunay na kaligayahan ay ang pag gawa ng bagay na ikatatahimik ng puso mo at ikapapayapa ng isipan mo. Hindi nasusukat sa pag ngiti o pag tawa ang kasiyahan dahil marami nakatawa sa panlabas ngunit umiiyak naman sa loob.” ang sagot ko naman habang natingin sa kanyang seryoso. “Sa tingin ko ay masaya na ako na matagpuan ang kapayaan sa aking sarili.”

“Iyan ang mga bagay na pag kakahawig ninyo ni Gian. Sa tuwing nag sasalita ka at nakatingin sa aking mata ay siya ang nakikita ko. Parehong pareho kayo ng papanaw sa mga bagay bagay at iyong ang gustong gusto ko sa inyong dalawa.” ang wika nito at maya maya ay parang inaiyak pa ito. “Sorry, sobrang namimiss ko lang talaga siya.”

“Pasensiya na.” ang tugon ko.

“Okay lang. Basta pag kailangan mo ng kausap ay tawagan mo lang ako. Gusto mo bang lumabas mamaya? Mag relax tayo, manood ng sine o kaya mag shopping. Ano sa tingin mo?” tanong niya.

“Next time nalang Cliff, may lakad kasi ako mamaya.”

“Okay lang, gusto mo ihatid kita?”

“Malapit lang dito iyon, kahit lakarin ko ay pwede naman.” ang naka ngiti kong sagot.

“Sure ka ha? Ganyan ang mga mata ni Gian kapag nalulungkot siya at nasasaktan.”

“Maraming bagay ang hindi kayang itago ng mata dahil ito ay bintana ng ating kaluluwa. At isa pa ay hindi ako magaling mag tago ng emosyon. Wala akong talento pag dating dito.” ang tugon sabay bitiw ng hilaw na ngiti.

Ngumiti siya sa akin “alam mo gusto kitang yakapin ngayon, yung mahigpit na mahigpit, kaso ay baka kung anong isipin nila sa akin.” ang wika ni Clifford kaya’t tinapik nalang niya ang aking balikat.

Alas 5 ng hapon, sumakay ako sa tricicle at nag pahatid sa restaurant nila Julian, naka kuha daw kasi ng malaking bonus si Greg kaya’t mag lilibre ito. Pag dating ko doon ay nakita ko sila ni Dante sa aming paboritong pwesto sa gilid ng kainan kaya agad akong nag tungo doon para samahan sila. “Nasaan so Jul?” tanong ko.

“Nasa duty pa ang lolo mo. Mabuti naman at nakarating ka. Akala namin ay nag suicide kana sa dami ng challenges sa relasyon niyo ni papa Johan.” ang wika ni Dante.

“Ayoko nang isipin dahil tiyak na mabubuang ako.” ang sagot ko naman.

“Ganyan rin ako kaya kapag may problema ako ay hinahayaan ko nalang lumipas. Si papa kapag nasstress ay nag lulugas ang buhok. Ayokong magaya sa kanya pag dating ng araw.” ang wika ni Greg sabay abot sa menu at umorder ito ng pag kain.

“So ang ending ng bakasyon niyo ay naging disaster dahil inupakan ni papa Johan yung kasamahan mo sa trabaho na si Clifford matapos nitong mag selos.” ang wika ni Dante.

“Ganyan rin si Raul, seloso kaya hindi na ako dumidikit sa ibang lalaki. Ayoko nalang ng gulo, the last time na nag selos ito ay doon pa sa kapatid niyang si Zach at nag buno silang dalawa sa lupa na parang dalawang tuta.” wika ni Greg

“And I therefore conclude na masamang nag seselos ang mga alyas ng Compoud Bagong Buhay dahil nakikipag basagan sila ng mukha. Alam niyo minsan ay talagang naiinggit ako sa inyo kasi ang gaganda niyong lahat. Yung tipong makikipag patayan yung mga leadingman kapag inaagaw ang kasintahan sila hanggang kamatayan, hanggang sa huling patak ng dugo nila. Very ideal na boyfriend sa isang pocket book. Ang lucky girl niyong lahat!” ang wika ni Dante.

“Sa tingin ko ay hindi pa sila nasisiraan para gawin iyon. May pag kakataon lang na tatapakan ang pag kalalaki nila kaya sila umaalma na parang isang mabangis na leon.” ang sagot ko.

“At ngayon ay nag post na nga si Papa Johan ng picture kasama ito babae na ang pangalan ay si Pretty Gorgeous.” tugon ni Dante sabay pakita sa larawan ni Johan at nung babae na naka upo sa Bar.

“Pretty na Gorgeous pa?” tanong ko naman habang naka tingin sa malaking cleavage nito na naka ipit na ipit sa suot niyang off shoulder.

“According sa aking source si Pretty Gorgeous ay lumaki sa Canada, ang kanyang ina ay pinay at ang kanyang ama ay Canadian kaya Gorgeous ang surname nito. Siya ay isang model at dating lumabas sa isang sexy Indie film kung saan nag pakita ito ng boobs at pwet sa big screen.” ang wika ni Dante habang binabasa ang kanyang research.

“At ipinost ni Johan na “GF” niya iyong babae. Hindi man lang nahiya kay Aldrin at sa mga magulang nito.“ ang asar na wika ni Greg.

“Syempre iyon ang gusto niya ipakita kay Aldrin na kaya niyang palitan ito any time. Mag pasalamat ka nalang dahil hindi ka sa lalaki rin ipinag palit dahil mas masakit iyon. Kaya ako? Ipag palit na ako sa 10 babaeng may malaki petchay. Huwag lang ako ipag papalit sa lalaki rin dahil baka hindi ko kayanin, baka mapatay ko silang dalawa.” ang tugon ni Dante.

“Pinag palit ka sa babae o sa lalaki ay pinag palit pa rin iyon. At mali ang ginawa ni Johan. Anong sabi ng parents niyo tungkol dito?”

“Sinabi ko na inaasar lang ako ni Johan at palabas lang ang lahat. Bagamat hindi ko naman talaga alam yung score sa pagitan ni Johan at nung Pretty na iyan.” ang sagot ko

“Eh ano kay kung mag post ka rin ng lalaki mo sa social media? Ilagay mo ay “new BF”. naka ngising suggestion ni Dante.

“Sira, edi na highblood yung parents nila. Tiyak na si Aldrin ang pagagalitan mula ulo hanggang paa. Ang ibig sabihin noon ay pinatunayan lang niya na totoo yung ikinaseselos ni Johan na si Aldrin ay may lalaki.” pag tutol ni Greg.

Tahimik.

Patuloy kami sa pag kain habang nag iisip ng magandang gawin. “Alam niyo, sobrang naappreciate ko itong effort niyo. Pero sa tingin ko ay malabong mag kaayos kami ni Johan.” ang pag basag ko sa katahimikan.

“Bakit malabo? Alam ko na bakit hindi kayo mag hire ng isang relationship counselor? Isang matinding individual and couples counseling lang ang katapat niyan. Ang lahat ng hindi pag kakaunawaan ay madaling naaayos kapag napag uusap. Ano call ka ba dyan Aldrin? Bukas 10 am!” muling suhestiyon ni Dante.

“Paano si Johan? Mukhang malabong maka attend iyan sa ganyan. Lalo na pag nalaman niyang isang boring na counseling ang pupuntahan niya.”

“Ako na ang bahala, kakausapin ko si Raul at makikiusap ako na dalhin si Johan bukas ng alas 10 sa meeting place.” wika ni Greg.

“Okay, bukas doon tayo sa rest house ni Greg.” wika ni Dante.

“Yeah, magadang idea iyan, para kunwari ay iimbitahin lang ni Raul itong si Johan doon. Tapos ay iyon na.” pag suporta ni Greg.

“Saan tayo kukuha ng counselor?” tanong ko.

“Ako na ang bahala. Basta relax lang kayo at ang lahat ay maayos rin. Cheers!” ang naka ngisng wika ni Dante sabay taas sa kanyang alak na hawak.

KINABUKASAN..

Alas 10 ng umaga noong mag tungo ako sa rest house nila Greg, naupo muna ako sa loob ng sala kausap sina Dante habang hinihintay si Johan na sinundo ni Raul. Nakatahimik lang ako at nag iisip, tiyak na away nanaman ito dahil palalabasin ni Johan na masama ako at ako mismo ang may kasalanan kung bakit kami nag kasira. “At paano mo naman napapayag si Raul sa planong ito?” tanong ni Dante kay Greg.

“Ayaw ngang makialam ng loko e. Pag uwi dito kagabi ay nahiga lang at ayaw makinig sa mga sinasabi ko. Ang sabi niya huwag akong maki alam sa away nina Johan at Aldrin pero halata namang pinag tatakpan niya yung kaibigan niya sa kamalian nito. Ang kapalit ng pag sunod niya ay ang pag papaligo ko kay Badtrip ng isang buong linggo.” ang wika ni Greg.

“Syempre mag kakabarkada iyang mga iyan, mga sanggang dikit sila kaya mag tatakipan sila hanggang kamatayan. Once an Alyas, always an Alyas.” ang hirit ni Dante.

“Ano yan Binibining Pilipinas? O sya nag text na si Raul. Mag ready na kayo.” ang tugon ni Greg sabay labas sala.

At iyon ang set up, pag dating nina Raul sa loob ng gate ay agad niyang inaya si Johan sa loob ng sala kung saan ako nakaupo. “Ano bang ginagawa natin dito?” narinig kong tanong ni Johan habang papasok.

“Pare, pag bigyan mo na ako. Hindi naman sa nakikialam ako sa personal mong buhay pero sana ay iconsider mo rin yung kalagayan ng ibang tao.” boses ni Raul

“Yan lang ba yung pag uusap natin pre? Dinala mo pa ko dito para sabihin lang iyan? Sana itinext mo nalang o kaya ibinulong mo nalang sa akin kanina. May date pa kami ni Pretty.” ang sagot ni Johan.

“Si Pretty ay talagang sexy at malaki yung suso, kumakaldag kaldag pag nag lalakad na parang maraming gatas kapag sinuso mo. Pero pare engage ka e, hindi mo pwedeng itapon iyon ng basta basta.” ang wika ni Raul sabay bukas ng pintuan at dito ay pumasok sila.

Noong makita ako ni Johan ay napakamot ito ng ulo. “Tang ina ano to?” pabulong na tanong niya sa kaibigan.

“Usap lang kayo pre. Pag wala na talaga edi wala na. Gawin mo yung duty mo bilang lalaki, ayusin mo ng yung problema at huwag mong iwanang naka tiwang-wang sa isang tabi. Sige na.” ang wika ni Raul sabay tulak kay Johan para maupo sa sala malapit sa aking tabi.

“Paano? Goodluck nalang. Huwag kang mag aalala Aldrin, may ipapakilala ko sa iyo pag katapos nito. Tiyak na makakalimutan mo si Johan ng mas mabilis. Akong bahala sa iyo.” ang mayabang na wika ni Raul habang naka ngisi.

Tumingin sa akin si Johan at saka ito umarte na parang walang interest. Pumito pa ito at humilata sa sofa na kunwari ay bale wala lang na nakikita ako ng kanyang mga mata. Ako naman ay nag kunwaring abala na kunwari ay may kachat lang sa cellphone bagamat wala naman talaga.

Itutuloy.

AGG S2 Part 42

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

Part 42

Tumingin sa akin si Johan at saka ito umarte na parang walang interest. Pumito pa ito at humilata sa sofa na kunwari ay bale wala lang na nakikita ako ng kanyang mga mata. Ako naman ay nag kunwaring abala na kunwari ay may kachat lang sa cellphone bagamat wala naman talaga.

Naging abala ako sa ganoong gawain habang si Johan ay walang pakialam. Paminsan minsan ay natatawa pa ako kunwari habang nag babasa ng mga mensahe. Enjoy na enjoy at walang paki alam sa kanya pero pinapakiramdaman ko siya at ang kanyang mga reaksyon.

Tahimik..

Natawa ako..

Napatingin siya sa akin.

Maya maya ay bigla niyang hinablot ang aking cellphone at binalibag ito sa sahig. Napatingin ako kay Dante at noon napa ngiwi nalang. “Nasaan na ba yung mag ccounsel ng wasak naming relasyon na parang wala nang pag asang maisalba dahil sa kakatihan nitong katabi ko?” tanong ni Johan sabay irap sa akin

“Sandali lang ha, tatawagin ko lang siya.” ang wika ni Dante sabay labas sa sala.

Naiwan kami ni Johan sa loob..

Wala kaming kibuan..

“Kamusta naman kayo ng lalaki mo?” tanong nito.

“Wala akong lalaki. Kung mayroon makati sa atin ay ikaw iyon dahil wala pa tayong isang buwang mag kahiway e pumatol kana sa iba. Huwag kang mag expect na patatawarin kita.”

“Wow, at huwag ka ring mag expect na hihingi ako ng tawad. Mas gugustuhin ko pang ipako sa krus, idisplay sa plaza at sunugin ng buhay kaysa mag pakababa sa harap mo.” ang sagot niya.

Habang nasa ganoong pag uusap kami ay pumasok ulit si Dante sa sala, this time ay iba ang suot na damit nito. Naka corporate attire na siya, may salamin sa mata at may hawak na libro. “Good morning Mr. Jimenez and Mr. Escaler.” ang pormal na bati nito.

“O, nasaan na yung counselor? Para matapos na itong kalokohang ito.” ang hirit ni Johan.

Ngumiti si Dante. “Ako nga yung counselor niyo ngayong araw. Kung hindi niyo naitatanong ay accredited ako ng COP o yung Counselling Office of the Philippines.” ang wika nito sabay pakita ng certification.

“May ganoon ba?” tanong ko na may halong pag tataka.

“Basta huwag na kayo mag tanong sayang ang oras. Mababa lang ang rate ko 2500 lang kada oras pero dahil kaibigan kayo ni Dante ay 2000 nalang ang charge. O start na tayo Mr. Jimenez and Mr. Escaler ready na ba kayo?.” ang magiliw na wika nito habang naka ngiti, maya maya biglang sumeryoso ang kanyang mukha. “Bakit ba kasi away kayo ng away? What’s wrong with you people?” tanong niyang pasermon na aming ikinagulat.

“Kung may mali dito ay si Johan iyon at yung kanyang utak na inaamag ng pag kapraning!” sagot ko.

“Ikaw iyon dahil mahilig ka mag pa cute at mag pacharming sa iba, nag bibigay ka ng motibo kaya nasira ang relasyon natin. Daig mo pa yung swan ni Odette, mahilig kang mag pa graceful at charming sa harap ng iba!” sagot ni Johan.

Nag sagutan kaming dalawa na halos hindi na maunawaan ang aming sinasabi dahil sabay kaming nag sasalita. “Wait! Wait! Huwag nga kayong mag gerahan please. Nandito tayo para ayusin ang relasyon niyo at hindi para lalong wasakin ito. Okay, chill lang muna tayo. Inhale, exhale muna kayong dalawa.”

Huminga kaming dalawa at kumalma..

“Mag start tayo sa isang game, mag haharap kayo at mag bibigay kayo ng tatlong bagay na gusto niyo sa isa’t isa. Mauna ka Mr. Escaler.” ang utos ni Dante.

Humarap sa akin si Johan at napaisip ito. “Gusto ko yung pag mamasahe mo sa akin. Gusto ko yung pag lilinis mo ng kwarto at yung pag lalaba mo ng mga brief ko.”

“Paano hindi naman kasintahan ang tingin mo sa akin kundi isang katulong.” ang sagot ko.

“Nakita mo na? Siya talaga ang kontrabida sa relasyon na ito, napakarami niyang reklamo at masakit na masakit yung tainga ko sa boses niyang parang isang lorong tigang sa kaligayahan.” ang tugon ni Johan na may halong inis.

“Ikaw naman Mr. Jimenez, humarap ka kay Mr. Escaler at sabihin mo sa kanya ang tatlong bagay na gustong gusto mo sa kanya.” ang wika ni Dante

Humarap ako kay Johan at nag labas ng isang malalim na buntong hininga. “Gusto ko kapag naka ngiti siya, gusto ko kapag sinusundo niya ako sa hapon at gusto ko kapag pinupulot niya yung mga hinubad niyang damit sa sahig dahil para siyang isang ahas na nag huhunos sa bawat sulok ng kwarto.” ang sagot ko.

“Ah yun lang ba? Yan ang problema e! Hindi mo nagustuhan yung kantot at romansa ko sa iyo! Kaya nag hanap ka ng ibang lalaki!” ang sagot ni Johan.

“Ano bang bottom line mo rito Mr. Escaler?” tanong ni Dante.

“Dahil nanlalamig na siya sa akin nitong mga nakakaraang linggo. Yun ang bottom line! Hindi na niya ako binibigyan ng masarap na chupa, at hindi na niya ako niroromansa sa kama! Hindi na niya ako pinapakantot at hinahayaan nalang niya akong matulog ng nanlalamig sa matinding lungkot na muntik ko nang ikamatay.” ang pag mamaktol nito.

“Sira, walang namamatay sa kalungkutan, tigilan mo nga ako sa kaartehan mo Escaler! Paano kita makaka siping e mag kaaway nga tayo diba? Sa tuwing umuuwi ka ay hindi naman tayo nag papansinan! Ni isang “good night” nga ay hindi mo masabi sa akin! Paano pa kita roromansahin? Tiyak na iyang utak mo ay hinahangin, kaya huwag kang umasang ikaw ay aking kakalabitin!“

“Abat dahan dahan ka sa iyong pag sasalita ginoo, ang iyong mga sinambit ay hindi ko maatim dahil ito ay parang kalangitang makulimlim. Ang puso ko ngayo’y nag dirimdim dahil sa pag ibig mong walang katalim talim.” ang sagot ni Johan

“Hoy, ano to? Balagtasan? Umayos nga kayong dalawa! Nakakaloka kayo ha, may mga baon kayong ganyan. Ikaw naman kasi Mr. Escaler salitang “Goodnight” lang ay hindi mo pa masabi?“

“Paano ko naman siya babaitiin ng goodnight kung wala namang maganda sa gabi! Ayoko nang lokohin ang sarili ko at lalong ayokong lokohin ang ibang tao. Saka bakit di rin siya makapag goodnight sa akin? Pareho lang naman kaming lalaki. Para siyang isang babaeng nag iinarte.“ang sagot nito

“Dahil wala ring maganda sa gabi para igoodnight ka Escaler!” ang sagot ko sabay balibag ng unan sa sofa sa kanya.

“Arekup, huwag mo nga akong balibagin!” ang pag pigil niya.

“Tahimik. Huwag kayo mag sakitan. Dumako na tayo sa next activity natin. Mag papalit kayo ng katauhan, ikaw Aldrin ay magiging si Johan at ikaw Johan ay magiging si Aldrin. Mag sasalita kayo batay sa ugali ng isa’t isa. Maliwanag ba iyon? Ikaw ang mag simula Mr. Escaler.” ang wika ni Dante.

“Ok.” ang tugon ni Johan. Maya maya ay biglang nag bago ang kilos nito at parang malambot na babae bagamat hindi ako ganoon kalambot kumilos. “Hi ako po si Aldrin.” ang boses niya ay ipit na ipit na parang babaeng nakatira sa ilalim ng lupa. “Inaabot ako ng 1 oras sa paliligo dahil nag darasal pa ako sa harap ng whitening soap ko. Kailangan lagi akong maganda para makapang akit ng boys sa opisina. Naka subsob ako ng work ng 24 7 hanggang sa panaginip ay tatrabaho ako. Para ring armalite ang aking bibig kapag ako ay nagalit, masakit ito sa tainga at tiyak namababasag ang eardrum mo. Marami akong kaartehan sa buhay at ayokong nag papasiping kapag araw ng Lunes, Martes, Miyerkules, hanggang Biyernes dahil malas daw iyon. Kaya heto, iniwan ako ng boyfriend ko dahil ang kiri kiri ko na parang higad na may 200% attack powers!” ang pag arte ni Johan na parang baklang nababaliw paikot ikot ang mata. Bagamat hindi naman ako ganoon.

Asar na asar ako sa kanya noong mga sandaling iyon, gusto kong kunin itong flowerbase sa tabi ko at ipukpok nalang sa kanyang ulo para matigok na ito..

Maya maya ay ako naman ang nag salita na parang si Johan. Malaki ang boses na bagutan na batugan ang dating. Humilata ako sa sofa, hinamas himas ang aking ari at saka nag inat pa na parang tamad na tamad. Binabaan ko ang aking boses na parang halimaw sa banga at ginusot ko pa ang aking buhok na parang di nag susuklay. “Hi ako si Johan Escaler. Dugyot ako sa loob ng CR dahil yung mga pinag tabasan ng bigote, balbas at bulbol ko ay naka kalat lang sa sahig kaya natatagalan sa paliligo si Aldrin dahil nag lilinis pa ito. Mahilig rin akong pumasok sa kwarto ng amoy pawis para humalo yung amoy ng kili kili ko sa aircon at mag iwan ng bad odor sa apat na sulok nito. Isa akong makating higad dahil wala pa akong one week na nalalayo kay Aldrin ay pumatol na ako sa isang boldstar sa indie film na may malaking susong retokado at pwet na may ispongha sa loob. Saksakan rin ako ng libog dahil kahit ang kapareha ko natutulog at pagod na pagod ay pumapatong ako at ipapasubo ko ang titi kong kasing laki ng pen. Eyeliner pen!” ang pang aasar ko rin sabay kamot sa aking kili kili at saka ito inamoy. “Baho!”

“Tang ina, hindi ako ganyan! Sinungaling!” sigaw ni Johan.

“Sinungaling ako dahil sinabi kong dugyot ka sa loob ng banyo at lagi kang amoy pawis?” ang tanong ko.

“Hindi, sinungaling ka para sabihin kasing laki ng eyeliner pen ang titi ko! Napaka sinungaling mo Aldrin! Ni hindi mo nga ako ma deepthroat dahil nabibilaukan ka! Bawiin mo yung sinabi mo at huwag mo ako insultuhin sa harap ng buntanding na ito!” ang galit na galit na sigaw ni Johan.

Napatakip nalang ng mukha si Dante na parang hindi na kinaya ang issue naming dalawa. “Alam niyo maayos pa iyang problema niyo. Imagine hindi naman ganoon kalala iyang pinag aawayan ninyo kumpara sa ibang tao na halos hindi na kayang gawaan ng remedyo ang kanilang mga relasyon. Ang sitwasyon niyo ay tampuhan lang, isang mild na away at natural itong nagaganap. Masyado lang kayong pikunin at pilit na ginagalit ang isa’t isa. Normal lang mag selos pero huwag masyadong praning dahil nakaka sira ito ng relasyon. Jealousy is the cousin of greed. We seem to focus on what we want and lose sight of what we really need. Dahil sa masyadong selos hindi natin namamalayan na unti unti na tayong sinisira nito, hindi niyo kailangan ng bagay na makakawasak sa inyong relasyon, ang kailangan niyo tingnan ay ang mga bagay na bubuo nito.

Ikaw naman Johan pag pagod ang kapareha mo huwag kang nag papaharvat. At ikaw naman Aldrin kailangan mong aralin ang golden rules of harvatification na nasa golden book ni Inay. Huwag haharvat kapag puyat dahil nakakapangit ito. Marami pa iyon e, basta sundin mo para hindi ka nag mumukhang haggard. At inaadvice ko rin na mag usap kayo ng mahinahon, balikan niyo ang mga lugar na madalas niyong pinupuntahan, yung mga lugar na nag papasaya sa inyong dalawa at muling buuin ang mga magaganda ala-ala ninyo ng mag kasama.“ ang wika ni Dante at habang nasa ganoong posisyon kami ay bumukas ang pinto ng sala at sumilip si Raul. “Sorry sa istorbo pare pero nandyan sa harap si Pretty kasama ang lokong si Shan Dave.” ang wika nito.

Napakamot ng ulo si Johan at tumayo ito sa kanyang inuupuan. “Bakit dinala dito ni Shan si Pretty?” tanong nito sabay labas sa sala at mabilis nag lakad sa gate.

Sumunod naman kami ni Dante..

Pag labas namin ng gate ay nandoon nga si Pretty na “gf” ni Johan, nakasuot ng maiksing short na parang panty nalang at blouse na kitang kita ang malaking cleavage. Noong makita niya si Johan ay agad itong lumapit at yumakap na parang isang sawa. “I miss you, babyboy.” ang malanding wika

Tumingin sa akin si Johan at ngumisi ito sabay harap sa babae. “Are you lost baby ghorl? I miss you.” ang sagot niya at nag halikan sila sa aking harapan.

Itutuloy..

AGG S2 Part 43

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

Part 43

“Ayos ba pare?” tanong ni Shan Dave.

“Bakit dinala mo si Pretty dito?” tanong ni Johan.

“Nag text ka sa akin kagabi diba? Sabi mo ay may yayarian ka ngayong araw, kaya dinala ko dito si Pretty, diba dito ang place niyo?” tanong ni Shan

“Gago, yung sinasabi kong yayariin ay yung mga cellphone at gadget na ipaparecondition natin. Wala akong sinabing yayariin si Pretty dito.” ang sagot ni Johan.

“Ganoon ba, akala ko bakbakan na e.” ang naka ngising bulong ni Shan.

“Palpak talaga iyang si Shan Dave.” ang bulong ni Dante samantalang kami naman ni Greg ay napatingin kay Raul na noon ay nakatayo sa likod ni Pretty. Naka ngisi ito ng kagat labi habang pinag mamasdan ang ngingi ng pwet nito na parang libog na libog, halatang namboboso ito dahil pati dibdib ay sinisilip ng patahimik. Kaya lumapit sa kanya si Greg at hinila ang tainga nito palayo sa dalaga.

“Aray, bakit ba?” painosenteng tanong ni Raul.

“Baka lumuwa yang mata mo kakaboso dun sa babae. Para kang asong ulol na nakatitig sa ngi-ngi ng pwet niya kanina.” ang sagot ni Greg sabay pingot sa tainga nito.

“Wala akong alam sa pinag sasasabi mo.” pag tanggi nito at maya maya naluhog kunwari ang susi ng sasakyan na kanyang hawak. Pinulot niya ito pero sinilip lang ang panty ni Pretty na noon ay naka tuwad pa at inaayos ang kanyang rubber shoes.

Sinipa pa siya ni Greg. “Umuwi kana nga! Puro ka kalokohan e.”

Maya maya ay muling lumingkis si Pretty kay Johan. “Babyboy ano pa bang ginagawa natin dito? Love making day natin ngayon diba?” malanding tanong nito habang naka lingkis sa kanyang braso. “Saka sino ba itong tao mga ito?” tanong pa niya noong mapaharap sa amin.

“Mga chiwariwaps lang sila dito sa rest house nila Raul. Huwag mo silang pansinin.” ang sagot ni Johan.

“Ganoon ba? Umalis na tayo dito, love making day natin today diba?”

“Love making day? Napaka el mo namang babae ka. Dapat hindi Pretty Gorgeous ang name mo kundi Pretty Pervert!” ang hirit ni Dante.

Tumingin sa kanya si Pretty at umirap ito. “Baby bakit pinapakawalan ninyo yung alaga ninyong peruvian guinea pig?”

“Mukha kang dagang costa sa kulay ng buhok mo. Gusto mong putukin ko iyang suso mo gamit itong balpen ko?” tanong ni Dante.

“Isa siyang buntading na nakawala sa pacific ocean.” ang sagot ni Johan sabay akbay kay Pretty. “Pare, ihatid mo na tong si Pretty compound. Mag kikita nalang kami mamaya para sa eut day namin.” ang hirit pa nito.

“Sige pre, sana all may eut day.” ang hirit ni Shan. Lumapit pa sa kanya si Pretty at pinisil ang pisngi nito. “Ang cute cute mo talaga Shaun!” ang maarte wika ng babae sabay sakay sa likod ng sasakyan.

“Shan, Shan Dave ang pangalan ko at hindi Shaun.” ang sagot nito habang naka ngisi. Lumapit rin si Raul bintana kung saan naka upo si Pretty. “Ingat ka Miss Beautiful.” ang wika nito pero naka silip naman sa suso.

“Malapit ko nang bulagin iyan.” ang bulong sa amin ni Greg.

Umalis sina Pretty at ang tanging natira lang gate ay ako kasama ni Greg at Dante. Nakatahimik lang ako bagamat may tila kung anong bagay ang nais sumabog sa aking dibdib. Hindi ko maitago ang halo halong emosyon na namumuo sa aking pag katao noong mga sandaling iyon.

Maya maya lumapit sa amin si Johan, naka ngisi ito at galak na galak sa mga ginawa. Parang bang proud na proud pa siya na nakahanap siya ng ibang kakalaruin. Ang kanyang mukha ay talagang nakaka asar at hindi ko na ito matingnan ng tuwiran. “Ituloy na natin yung kalokohang counseling, paki bilisan nalang kasi may lakad ako.” ang wika nito.

Hindi ako kumibo at nanatili lang akong naka yuko..

Hinawakan niya ako sa braso. “Ano ba, tapusin na natin para maka alis na ako.”

“Bitiwan mo ako.” ang sagot ko.

“Huwag mong sayanging yung oras ko.” ang tugon niya kaya lalong nag init ang ulo ko, namuo ang galit sa aking dibdib at naipon ito sa aking kamao. Mabilis itong gumalaw at isang malakas na sapak ang lumanding sa kanyang mukha dahilan para matumba ito sa lupa.

Gulat na gulat ang lahat.

Napadura ng dugo si Johan..

“Kahit na isang libong counseling ang pag daanan natin ay hindi na tayo mag kakaayos dahil ang katulad mo ay isang manhid na taong walang pakiramdam. Ayoko nang makita ang mukha mo Johan, kalimutan mo nalang na nag kakilala tayong dalawa.” ang wika ko sabay lakad palayo sa kanilang lahat.

Agad akong pumara ng taxi at umalis sa lugar na iyon ng mabigat na mabigat ang aking dibdib. Parang may kung anong bagay ang naka dagan sa aking likuran na nagiging sanhi ng pag bigat rin ng aking buong pag katao. Gusto kong umiyak o kaya ay sumigaw pero hindi ko ito magawa. Ni hindi ko rin alam kung paano nauwi sa ganito ang lahat, ang alam ko lang ay nag away kami noong gabing nasa resort, pag katapos ay nauwi na komplikadong sitwasyon ang lahat. Pakiwari ko ay hindi rin naging maganda ang dulot ng engagement sa aming relasyon.

Patuloy sa pag takbo ang taxi hanggang sa huminto ako sa isang lumang parke na maraming puno sa paligid. Bumaba ako dito at nag lakad patungo kung saan. Walang direksyon ang aking mga mata, basta’t ang bagay lang nasa isipan ko ay ang maging mapag isa, huminga at limutin ang lahat.

Halos ilang minuto rin akong nag lalakad hanggang makaramdam ako ng pagod kaya napaupo ako sa isang lumang pahingahan sa ilalim ng puno. Ilang malalim na buntong hininga ang aking pinakawalan para lang umayos ang tibok ng aking puso ngunit kamakabog pa rin ito at kumikirot kapag ako ay natatahimik at napapatulala habang nakatingin sa kalayuan.

Tahimik..

Isang nakakabinging katahimikan ang namamayani sa aking tainga habang niyayakap ako ng malamig na hangin na nag mumula sa gawing bukirin. Sa bawat bugsong pag ihip ng hangin na iyon ay sumasayaw ang mga puno dahilan para malaglag ang mga nalalagas na tuyong dahon nito. Noong mga sandaling iyon ay wala akong maisipin na salita kung paano ikokonekta ang aking damdamin sa mga nalalagas na dahon sa mga sanga ng puno. Basta ang alam ko lang ay pareho kaming bumibitaw mula sa matagal na pag kaka kapit sa mga bagay na nakasanayan na.

Naranasan mo na ba yung pakiramdam na kailangan mong pumili sa mga bagay na nag papasaya sa iyo? Parang hindi mo alam kung matapang kana ba para bitiwan ang mga bagay na hawak mo na noon pa. Ang buhay ay pasikot sikot, maraming paliko liko, ang mga bagay nag babago at ang pag kakamali ay nagaganap. Kaya dapat ay mamili kang mabuti, pipiliin mo ba yung masaya ka ngayon o yung mga bagay na ikakalungkot mo bukas pag gising mo?

Parang sa sitwasyon namin ni Johan, pipiliin ko bang kumapit sa kaunting kaligayahang mayroon ako? O bibitiwan ko ito at bukas pag gising ko ay panibagong kalungkutan nanaman ang mararamdaman ko?

Nanatili ako sa ganoong posisyon, niyakap ko ang aking sariling tuhod at idinukdok ko ang aking ulo dito. Kasabay ng pag patak ng aking luha ay ang pag lakas ng malamig na hanging may dalang pag ambon. Pero hindi ko ito ininda, umikot ako sa kabilang parte ng puno at dito ay nag kubli. Muli kong ipinag patuloy ang pag iisip hanggang sa kusang mapagod ang aking utak sa pag takbo patungo sa walang hanggang posibilidad.

Tahimik ulit..

Ang ihip ng hangin ay parang umaawit, ang mga puno ay parang nag sasaway, ni hindi sila nakikisama sa aking nararamdaman..

Nasa ganoong posisyon ako noong mag ring ang aking cellphone. Nag flash sa screen ang pangalan ni Clifford. Inayos ko ang aking sarili at mahinahon ko itong sinagot. “Sorry sa istorbo, hindi mo yata nasend yung design sample sa email.” bungad nito.

“Sorry. Mayroon kasi akong inaayos.” ang basag kong sagot

“Are you okay? Umiyak ka ba? Nasaan ka?” tanong niya.

“Okay lang ako. Dont worry.” ang sagot ko sabay patay sa aking cellphone.

Pero hindi ko pa ito naibababa ay muli siya tumawag. “Alam kong hindi ka okay, nasaan ka? Pupuntahan kita. Huwag kana tumanggi dahil hindi naman kita titigilan. Please, gusto kitang makita, i know na may nangyayari sa iyo.” ang nag aalalang boses niya.

Dahil sa pangungulit niya ay nag pasya na rin akong sabihin sa kanya ang aking kinalalagyan. Kahit maraming trabaho sa opisina ay umalis ito at agad akong pinuntahan.

Mas lalong lumakas ang ulan..

Makalipas ang ilang sandali ay may humintong sasakyan sa aking harapan at dito ay bumaba si Clifford hawak ang isang transparent na payong. Nag tatakbo ito noong makita akong basang basa sa ilalim ng puno, niyayakap ang aking sarili at nanginginig sa lamig. “God, anong nangyari sa iyo? Bakit nandito ka?” tanong nito sabay yakap sa akin.

Dito na bumugso ang aking emosyon, umiyak ako bagamat hindi halata dahil sa lakas ng ulan. Agad akong yumakap sa kanya at ibuhos ang aking tunay na nararamdamang kirot at kalungkutan.

Niyakap rin niya ako “Shh, everything will be alright. Halika na, baka sipunin ka pa dito.” ang wika niya at dito ay mabilis niya akong dinala sa loob ng kanyang sasakyan. Agad niya akong inabutan ng tuwalya at binalot ang aking basa katawan. “Sinaktan kana naman ng tarantado mong fiance? Nakita ko ang post niya sa social media, sirang ulong iyon tinitiradang babae.”

Tahimik ako..

Simple tango ang aking naitugon habang nag pupunas ng mukha.

“Ano pa nga bang aasahan mo? Literal siyang gago at walang pakiramdam, nanadyang manakit at sa tingin ko ay mas nag eenjoy siya kapag sinasaktan ka niya.” ang wika ni Cliff.

“Sinubukan kong isalba ang aming relasyon, sinubukan kong makipag usap sa kanya pero ang lahat ay nauwi sa wala na para bang kahit anong gawin namin ay parati kaming nakatakda mag hiwalay. Kaya ngayon ay pinipilit kong maging mag isa, baka sakaling makasanayan ko ulit ang ganitong gawi katulad noong mga araw na hindi ko pa siya nakikilala.”

“Bakit ba kasi nag sstick ka sa gusto mo? Iyon ang dahilan kaya hindi mo napapansin na mayroong “isa diyan” na kailangan ka Minsan ay nag papakamatay ka para makuha ang mga bagay na gusto mo, at hindi mo naiisip na mayroong “isa dyan” na nag handang mag pakamatay para sa iyo.“ tugon niya dahilan para matahimik ako at mapaisip ng isasagot.

“Mayroong mga bagay na worth fighting for, kahit masakit, kahit mali ay pinapasaya tayo nito. Pero in the end, nasa tao pa rin iyon kung gusto niyang bumitiw o manatiling naka kapit sa sanga ng isang puno na maraming tinik.” sagot ko.

“Gusto ko sanang itanong kung saan ka doon, sa pag bitiw ba? O sa pag kapit sa kaligayahang nag papalungkot rin naman sa iyo. Pero ayoko nang guluhin ang isipan mo. Gusto mo bang mag kape? O gusto mo doon ka muna sa unit ko para makapag pahinga?” tanong niya.

“Salamat nalang pero next time nalang siguro, kailangan ko pang tapusin yung mga design sa bahay. Sobrang naappreciate ko itong pag damay mo sa akin.” ang wika ko.

“Alam mong nandito lang ako parati para sa iyo. Huwag kang masayadong umiiyak dahil tiyak na malulungkot di Gian kapag nababasa ng luha ng kalungkutan ang kanyang mga mata.” ang wika niya sabay kabig sa manibela papasok sa aming subdivision.

Noong makarating kami sa gate ay agad akong nag pasalamat sa kanya. “Maraming salamat. Mag ingat ka sa pag uwi.”

“Wala iyon, mag paka tatag ka at laging maging masaya. See you sa office bukas.” ang wika niya habang naka ngiti sabay sara sa bintana ng kanyang sasakyan.

Basang basa aking katawan..

Pag pasok ko sa gate ay bumulaga sa akin si Johan na nakaupo sa balkunahe. Hawak niya ang isang kumpol na pulang rosas.

Ang kanyang mukha ay seryoso, lumakad ito patungo sa akin.

Sinalubong niya ako..

Noong maka lapit siya ay tumingin lang ito sa akin at mahinang inihampas ang bulaklak sa aking dibdib. “Ayan ang bulaklak mo.” ang wika niya at muling lumakad palabas ng gate.

Humarap ako sa kanya. “Johan!” ang pag tawag ko.

Hindi siya lumingon, patuloy siyang nag lakad sabay taas ng kamay na naka “Fuck You” sign..

Lalong nanikip ang aking dibdib. Huminga ako ng malalim at kasabay ng pag hulog ng mga bulaklak sa lupa ay ang aking pag kakaluhod. Tila yata hindi na kinaya ng aking sariling tuhod buhatin ang aking sarili dahil sa bigat ng aking nararamdaman.

Itutuloy..

AGG S2 Part 44

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

Part 44

Araw ng Linggo, habang abala ako sa pag gawa ng layout sa aking working table ay biglang bumukas ang pintuan ng aking silid at dito ay pumasok si Johan. Binuksan niya yung aming cabinet para kunin ang kanyang mga gamit. “Nasaan yung mga sapatos ko? Yung mga shorts ko? Lahat yung branded, pati yung mag brief kong inaamoy mo kapag nag aadik adik ka.” tanong nito

“Nandyan sa kahon sa KALIWA, lahat ng gamit mo ay nasa kaliwa!” ang sagot ko sabay play sa aking mp3.

To the left, to the left Everything you own in the box to the left In the closet, that’s my stuff Yes, if I bought it, please don’t touch (Don’t touch) And keep talking that mess that’s fine But could you walk and talk at the same time And, it’s my name that’s on that jag So remove your bags, let me call you a cab

Standing in the front yard Tellin’ me, how I’m such a fool Talkin’ ’bout, how I’ll never ever find a man like you You got me twisted

“Mabuti naman at inayos mo na para di na ako mag tagal sa impyernong silid mo.” ang wika niya.

“Okay.” ang sagot ko naman habang naka tayo sa pintuan at hinhintay siyang lumabas.

Sa pag lipas ng mga araw ay mas lalo pang lumala ang sitwasyon namin ni Johan hanggang sa nauwi na nga ito sa opisyal na hiwalayan. Marami siyang issue sa buhay katulad nalang ng malalang pag seselos niya kay Clifford at sa aking trabaho. Ang gusto niya kasi ay nasa bahay lang ako at sa kanyang lang umiikot ang aking mundo. Hindi ko rin naman matake na nakikita siyang nakikipag landian sa kanyang babae na halos gabi gabi sila sa bar. Laging sabog at parang naka tira pareho ng katol.

Nag simula ito sa simpleng selos, hanggang sa nag kalabuan at ang aming desisyon ay ikinabigla ng aming mga magulang. Sa parte ko ay si Johan ang may kasalanan. Pero siyempre sa parte niya ay ako nag lumalabas na napaka sama bagamat siya ang unang lumandi at nag dimikit sa ibang tao.

Nag patuloy sa pag hakot si Johan sa kanyang mga gamit hanggang sa mahawakan niya ang pang huling kahon. “Ito na ang huling pag kikita natin. Mag sawa ka sa pag lalandi sa lalaki mo dahil malaya kana.”

“Ikaw rin. Ang mga katulad mong mayabang, gago, praning, may sira sa ulo, madalang maligo, dugyot sa loob ng CR at walang direksyon sa buhay kundi purong kalokohan ay hindi ko deserve.” ang wika ko.

Natawa siya. “Hindi rin kita deserve. Mayabang ka rin, mahina, maarte, maingay ka pa sa babae kapag kinakantot kita at sa wakas ay hindi ko na maamoy yung laway mong amoy panis na parang binuro ng isang taon sa imburnal kapag gumigising tayo sa umaga at naka subsob ka sa kili kili ko. Wala nang armalite na bibig at butangerang kontrabida. Diyan kana, panget mo.” ang wika nito.

“Panget ka rin! Eyeliner!” ang galit kong sigaw.

“Pinaluwag kana ng eyeliner ko gago!” ang sagot niya sabay lakad palabas sa sala.

“Gago ka rin!” ang sigaw ko pero “fuck you” sign nanaman ang kanyang isinagot.

At dito nag tatapos ang halos apat na taong relasyon namin ni Johan, sa mga nakaraan taon ay para kaming nabuhay ng mag asawa. Halos hindi na kami mapag hiwalay dahil kahit sa bahay ay legal kaming mag kasama. Sinasabi nila na may sumpa raw ang “too much togetherness” sa isang relasyon dahil maaari kayong mag kasawaan o kaya ay parati ninyong makikita ang pag kakamali ng isa’t isa. Para sa mga mag asawa, bago sila ikasal ay perpekto ang kanilang relasyon, pero noong mag sama na sila ng medyo matagal sa iisang bubong ay doon nag kakaproblema. Makikilala mo raw kasi ang isang tao kapag nakasama mo na ito ng madalas. Ayoko naman isipin na parang isumpa ang dati’y perpektong relasyon namin ni Johan at nauwi ito sa malalang pag aaway.

“So official na ang break up ninyo ni Johan? Naalala ko nga pala, ngayon araw rin ang paalala ni Gian. Gusto mo ba dalawin natin siya?” tanong ni Clifford

“Sure naman, mukhang maaga naman tayo makaka out ngayon. Gusto ko rin makita kung saan siya naka libing.” ang sagot ko naman.

“Actually kapag paalala niya ay nag tutungo lang ako sa church para mag dasal. Pero dahil nandito kana ay maaari na akong mag tungo sa sementeryo para madalaw siya ng personal. Buhat noong nag punta ako sa ibang bansa ay halos hindi ko na rin siya napupuntahan.”

“Siguro ay maka bubuti kung dalawin nga natin siya. Sana ay matuwa siya kapag nakita niya ang bagong nag mamay ari sa kanyang mga mata.” ang naka ngiti kong tugon.

At iyon nga ang set up, alas 4 ng hapon ay nag tungo kami sa kabilang bayan para dalawin ang puntod ni Gian, bumili pa kami ng kumpol na bulaklak at mga kandila para sa kanyang puntod. Si Clifford ay tahimik lang sa pag ddrive parang malalim ang kanyang iniisip. Samantalang ako naman ay nakatanaw lang sa labas ng bintana at pinag mamasdan ang magagandang tanawin ng kabukiran na aming nadaraanan.

Tahimik..

“Nakakatulog kana ba ng maayos sa gabi?” pag basag niya sa nakakabinging katahimikan.

“Medyo, kaya nga pinapagod ko ang sarili ko sa araw para pag higa ko sa gabi ay tulog agad ako. Lahat kasi ng mga bagay na ayokong sumasagi sa aking isipan ay nag lalaro sa aking utak kapag ako ay hindi dinadala agad ng antok.”

“Natural lang iyan, noong mawala si Gian ay halos tatlong buwan rin ako lasing gabi gabi. Sobrang wasted ko noon, gumagapang ako pauwi dahil sa kalasingan at pag katapos ay iiyak ako ng iiyak dahil sa paulit ulit na ala-alang sumasagi sa aking isipan.”

“Magaganda ang mga ala-ala pero masakit kapag napag tanto mo na hanggang doon mo nalang ito maaaring ulit ulitin. Ang magagandang memoryang iyon ay tiyak na luha ang katumbas kapag sumagi ito sa iyong isipan. Mga bagay na gusto mong balikan o ibalik ngunit hindi na pwede.” ang sagot ko naman.

“Kaya nga hanggang pag tanaw nalang ang kanyang kong gawin. Ngumi-ngiti ako kapag naalala ko ang masasayang araw namin ni Gian ng mag kasama, hanggang ngayon ay nakikita ko pa rin ang kanyang matamis ngiti at ang mga mata niya naka tawa rin tuwing gumuguhit ang galak sa kanyang mukha. At ang mga ngiti sa mga mata niya ay madalas kong nakikita ko sa iyo Aldrin, kasa sa tingin ko ay talagang maalala ko siya kapag kasama kita.” ang tugon niya sabay liko ng sasakyan sa kanto.

Makalipas ang halos isang oras na biyahe ay nakarating kami sa isang pambulikong sementeryo. Mula sa lumang gate nito ay nag lakad nalang kami papasok dala ang kumpol na bulaklak at kandila. Sobrang daming puntod sa paligid, ang iba ay patong patong pa na halos apat na nitso ang taas. Ang daan ay makitid at medyo maputik kaya wala kaming magawa kundi ang umakyat sa mga nitso para makatawid sa kabila.

Ilang minuto rin kaming nag lakad hanggang sa makarating kami sa gawing duluhan ng sementeryo kung saan may dalawang puntod na mag katabi. Isang maliit na puntod ng bata at isang puntod na halos kasing tangkad ko rin. Luma na ito, kupas na ang pintura at mataas na ang mga talahib sa paligid. Noong hawiin ko ang mga damo ay nakita ko ang pangalan sa Lapida. “Gian Carlo Pineda” matanda ako sa kanya ng isang taon at ngayon rin pala ang kanyang kaarawan. “Iyan si Gian at ang katabi niyang puntod ay ang kanyang kapatid na pumanaw noong ito ay anim na taong gulang palang dahil dengue. Sobrang hirap ng buhay nila kaya’t hindi na nagawang dugtungan pa ang buhay ng bata.” ang wika ni Clifford.

Tila binalot ako ng malalim na kalungkutan noong marinig ko sinabi ni Clifford, para bang nakikita kita ko sa aking isipan ang hirap na sinapit ni Gian, hindi ko tuloy maiwasang masaktan at mapatitig sa kanilang mga puntod. “Are you okay?” tanong niya sa akin.

“Oo naman, ikaw okay ka lang ba?” tanong ko sa kanya sabay kuha ng bulaklak at hinati ko ito sa dalawa para ilagay ang isa kapatid ni Gian. “Hi Gian, ako si Aldrin, gamit ko ang mga mata mo. Salamat sa biyayang ipinag kaloob mo sa akin. Pangako na iingatan ko ito at papahalagahan. Ikaw ang nag bigay sa akin ng ikalawang pag kakataon para makita ang ganda ng mundo at labis ko itong ikinasasaya. Ikaw ang biyaya sa buhay ko at hinding hindi ko lilimutin iyon. Huwag kang mag alala dahil gagawan ko ng paraan para maipaayos itong puntod mo.” ang wika ko habang nag tutulos ng kandila.

Kinuha ni Clifford ang ibang kandila at tinulungan niya akong mag tulos. “Tiyak kong masaya si Gian dahil nakilala ka niya.” ang naka ngiting wika niya at maya maya ay bigla itong tumahimik at nanatili sa parte kung saan siya nag tutulos ng kandila.

Maya maya ay marinig akong pag hikbi..

Wala akong kamalay malay na umiiyak na pala ito ngunit ayaw niya itong ipakita sa akin. Nakatayo lang ako sa kanyang likuran at wala akong magawa kundi ang panoorin siya sa ganoong emosyon ng kalungkutan.

Humarap siya sa akin at ngumiti bagamat may luha sa kanyang mga mata. “Siya yung pinaka magandang nangyari sa buhay ko. Ngayon ay nandito na siya, nakahimlay sa malamig na lupa at tanging ala-ala nalang ang natitira bagay na mayroon ako.” ang wika niya.

Niyakap ko siya ng mahigpit. “Nandito pa ako, yung mga mata niya na nasa akin, iyon ang natitirang bagay na naiwan niya dito sa mundo. Yung mga ala-ala ay pwedeng balik balikan pero hindi tayo maaaring manatili dito dahil ang lahat ng iyon ay parte nalang ng nakalipas. Tayong mga tao ay walang kakayahang makabalik pa sa nakaraan at ang tanging bagay lang na maaari nating gawin ay tanggapin ang lahat at lumakad ng pasulong, mabuhay muli at tumingin sa hinaharap na may nag hihintay na ligaya.” ang bulong ko habang niyayapos ang kanyang likuran.

“Sobrang naguguilty lang ako dahil wala akong nagawa para dugtungan ang buhay niya. Yung mga pangarap naming dalawa ay nag laho na parang bula. Napaka buting tao ni Gian, wala siyang inisip kundi ang kapakanan ng kanyang pamilya. Kahit na pagod ito sa pag aaral ay nagagawa pa rin niyang mag trabaho sa gabi para lang makatulong at huwag maging pabigat. Pangarap niyang makatapos ng pag aaral pero hindi na niya iyon nagawa dahil masyadong naging unfair sa kanya ang tadhana.” ang pag iyak niya.

“Naniniwala ako na hindi nag bibigay ang Diyos ng mabibigat na pag subok sa mga mahihinang tao. Malakas si Gian kaya maraming challenges sa buhay niya. At isipin nalang natin na ngayon ay masaya na siya, malaya mula sa mga pag subok na iyon.”

Huminto sa pag tangis si Clifford. Maya maya ay humarap ito sa akin at niyapos ang aking pisngi. “Mangako ka na huwag kang lalayo sa akin dahil mamamatay ako sa kalungkutan. Kalimutan mo na si Johan at sa akin ka nalang.” ang wika niya sabay halik sa aking labi, smack lang iyon pero agad kong inilayo ang aking mukha.“Sa tingin ko ay masyado ka lang nabibigla Clif, ang lahat ng ito ay may tamang oras at tamang pag kakataon. Huwag tayo mag apura ayos lang ba? Hayaan mo mabuo ang aking sarili gamit ang aking sariling kakayahang pag hilumin ang aking puso. Nandito lang naman ako at hindi ako aalis sa iyong tabi.”

“Sorry, nabigla lang ako. Pero maniwala ka, madalas kong napapanaginipan si Gian at parati niyang sinasabi sa akin na hanapin ko ang bagong nag mamay ari ng kanyang mata dahil ito raw ang naka takda para sa akin. At ngayong nandito kana ay alam kong ikaw iyon. Kaya hinanap kita at nag pumilit akong mapalapit sa iyo.”

Napatingin ako sa puntod ni Gian. “Kung totoo ang ipinahihiwatig niya ay mangyayari ito sa tamang panahon. Sa ngayon ay nag papasalamat ako sa kanya dahil binibigyan niya ako ng isa pang pag kakataon para masilayan ko ang mundo. Sa tingin ko ay nawala lang si Gian sa mga mata mo pero mananatili naman siya diyan sa puso mo at hindi ito mawawala kahit na ano pang mangyari. Pero kinakailangan rin na mabuhay ka ng masaya dito sa hinaharap dahil ang nakalipas ay malabo nang maibalik pa. Mag mahal kang muli hindi dahil nakikita mo si Gian sa taong iyon. Mag mahal ka muli dahil gusto mo ito at iyon ang isinisigaw ng puso mo. Ang lahat ay dumarating sa tamang oras. Buuin natin ang ating mga sarili at humarap sa panibagong hamon kapag malakas na tayo.” naka ngiting kong sagot.

Isang simpleng ngiti rin ang kanyang binitiwan saka niya ako muling niyakap ng mahigpit..

Tumagal kami ng halos 2 oras sa sementeryo, nag alay pa kami ng panalangin para sa kaluluwa ni Gian. Halo halong emosyon ang naramdaman ko noong mga sandali iyon pero gayon pa man ay mas natutunan kong pahalagaan ang mga bagay na ipinag kaloob lang sa akin. At ang bawat tao sa likod ng kabutihang iyon ay hindi ko malilimot.

Itutuloy..

AGG S2 Part 45

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

July 16, 2020

Part 45

“Hindi ka dapat nag titiwala sa mga lalaking hindi mo lubos na kakilala, paano kung bigla kang nirape non sa gitna ng sementeryo? May nabasa kong ganyan, dinala yung babae sa sementeryo at doon sila nag paligaya.” ang wika ni Raul habang abala ito sa pag kain.

“Hindi naman ganoon si Clifford, gusto lang niyang ipakita yung puntod ni Gian, yung nag donor ng mata ko.” ang sagot ko naman.

Araw ng Biyernes, nag yaya si Dante para kumain sa aming tambayan, dito ay dumating si Greg at si Raul, dumating rin si Julian pero wala si Shan Dave dahil nasa shop daw ito kasama si Johan. Ako naman ay naka upo lang at tinatapos ang aking layout sa harap ng laptop. “Workaholic ka pala talaga, isa yan sa reklamo ni Johan alam mo ba yon?” ang hirit pa ni Raul

“Ito ang way ko para maka escape sa masalimuot na reyalidad na dulot ni Johan sa buhay ko.” ang sagot ko naman.

“So ang ending ay hindi pa rin maka move on itong Clifford kay Gian, at dahil nasa iyo ang mata nitong si Gian ay ikaw naman ang naging star ng pasko ni Clifford? Tama ba?” tanong ni Dante

“Inamin niya sa akin iyon pero hindi naman ako mapag patol na tao. Maniwala kayo, walang kahit ano sa pagitan namin ni Clifford.” ang depensa ko.

“Tama iyan, huwag papatol doon dahil maliit ang titi non at di ka mapapaligaya ng husto.” ang naka ngising wika ni Raul kaya naman kinatukan siya ni Greg.

“At tingnan niyo itong IG story ni Johan may mga cryptic messages.” ang wika ni Julian sabay scan ng mga ito.

“Ano nanaman iyan?” tanong ko kaya naman binasa ni Dante ang mga naka lagay sa IG ni Johan.

“Nobody can judge me.. I know your little dirty secrets to well.”

“Becareful who you go to bed with..”

“Don’t worry..”

“I’m only..”

“the Ex.”

“Become my Client. Friend.”

“Ano naman iyan?” tanong ko naman habang binabasa ang mga salitang lumalabas dito.

“Wala iyan, ginaya lang ni Johan yan sa napapanood niya sa social media.” ang wika ni Dante habang umiinom ng milk tea. “Pareho kasi silang Ex na ngayon.” ang dagdag pa nito.

“Okay lang kaya si Johan?” tanong ko.

“Yamo sasabihin kong nag woworry ka sa kanya.” hirit ni Raul.

“Teka, hanggang ngayon ay curious pa rin ako sa Gian na iyan ha.” ang hirit ni Dante.

“Mayroon akong larawan niya dito. Kinuha ko ito kahapon habang abala si Clifford. Gusto ko lang titigan ang mukha nito at ang mga mata niya. Ewan ko ba, parang may kakaiba kasi talaga dito na hindi ko maunawaan.” ang wika ko habang naka tingin sa larawan nito. Naka ngiti ang labi at gayon rin ang kanyang mga mata bilugang singkit.

Tingnan nila ang larawan at inusisa ito..

Maya maya ay tumingin sa akin sila Dante. “Parang kakaiba yung mata mo sa mata niya. Pero siguro dahil sa pixel lang ng picture diba? Parang iniscan na larawan kasi ito e kaya talagang parang iba. Wala bang ibang picture?”

“Wala na e, iyan lang iyon.” tugon ko.

“Nag sama sama pa tong mga chismosa na to.” ang hirit ni Raul habang nag hihimas ng busog na tiyan at nag kukutkot ng toothpick sa ngipin.

“Alam mo basag trip din tong asawa ni Greg e. Kundi lang gwapo iyan baka nilagyan ko na ng pampatae yung drinks niya.” hirit din ni Dante.

“Hindi ako tatalaban non.” sagot nito sabay tingin sa orasan sa dingding. “Honeybunny hindi pa ba tayo uuwi?” tanong nito.

“Mamaya pa, kkwentuhan mo kami diba?” tanong ni Greg.

“Kkwentuhan? Tungkol saan?” tanong nito.

“Tungkol kay Johan, sa latest sa kanya. Ano nag kikita pa ba sila ng babae niya? Saan siya madalas nakatambay? Saan siya umuuwi sa gabi?” tanong ni Greg.

“Hala, unethical yang gusto niyong malaman. Nasa sinumpaan naming pangako bilang isang alyas na bawal ilaglag ang isa’t isa. Brotherhood kami kaya walang iwanan. Bawal rin makisawsaw ang sisterhood niyo sa mga personal na buhay namin.” sagot nito dahilan para mapangiwi ako.

“Ano ka ba, hindi mo naman sasabihin lahat, yung highlights lang papa Raul. Saka di ka ba nahihiya, yung asawa mo na yung nag tatanong sa iyo.” ang wika ni Dante.

Tumingin si Raul kay Greg. “Hindi, bakit naman ako mahihiya? Siya ang dapat mahiya sa akin dahil hindi na niya ako pinapasiping mag buhat noong isang linggo.”

“Tumigil ka nga Robles, sino yung kasiping mo kagabi? Si Badtrip? Mag salita kana kasi, mag kkwento ka lang naman e.” ang sagot ni Greg

“Ayos lang Greg, hindi naman na kailangan. Wala na akong paki alam kay Johan. May iba na rin kaya’t iparating mo nalang na masaya ako para sa kanya.” ang wika ko sabay sara sa aking laptop.

“Si Johan, naku namamayat, laging walang gana kumain, laging naka tulala, laging kinakausap ang sarili, laging matamlay at walang gana sa buhay. Parang mamamatay na siya.” ang wika ni Raul.

“Si Johan ba talaga iyang ikinukwento mo o isang cancer patient?” tanong ni Dante.

“Seryoso, minsang dumalaw si Pretty dun? Hindi sumama si Johan dahil masakit daw ang ulo nito. Kaya ang ginawa nalang namin ay pinanood namin si Pretty mag lakad habang suot niya yung short niyang parang panty, makinis pala talaga yung singit niya saka mamula mula. Kaya nga busog busog yung mga kasamahan kong barako sa compound.” ang pag sasalaysay nito habang iminomostra sa kanyang kamay kung gaano kalaki ang suso ng babae.

Maya maya ay sumenyas si Dante. “Wala tayong makukuhang matinong sagot diyan.” ang bulong nito.

“Mag palamig muna kayo, mukhang sumasakit ang ulo niyo kay Raul. Sabi ko naman sa inyo wala kayong makukuhang matinong sagot sa kanila.” wika ni Julian sabay lapag ng ice cream sa lamesa.

“Kaya nga diba sabi ko si Shan Dave nalang ang kunin natin dahil mas madaling suhulan.” ang bulong ni Dante.

“Naku, imposible yon. Mas mataas ng 2% ang IQ ni Raul kaysa kay Shan Dave.” ang wika ni Julian.

“Bakit ba kasi kailangan niyo pang kamustahin si Johan? Hindi ko makuha ang thought niyo.” ang tanong ni Raul.

Tumingin ako sa kanya. “Dahil nag aalala ako, nag aalala ako na baka bumalik nanaman siya sa dati dahil wala ako sa tabi niya. Iniisip ko kung anong ginagawa niya, kumakain ba siya ng maayos? Kung lagi ba siyang naka ngiti? Sinong kasama niya, anong pinag kakaabalahan niya? Umuuwi ba siya kanila? O baka naman lagi siya sa gimikan at nag papakalulong sa bisyo. Iniisip kung iniisip rin ba niya ako katulad ng ginagawa kong pag iisip sa kanya ngayon.” ang seryoso kong sagot.

“Si Shan Dave ang parating kasama ni Johan, ako naman ay kasama lang ni Bogs sa mga modeling event niya. Pero huwag kang mag alala, batay sa nakikita ng aking mata ay maayos naman si Johan at hindi ito nag bibisyo.” ang wika ni Raul.

“Mabuti naman kung ganoon. Paki sabi nalang na ingatan niya ang kanyang sarili.” tugon ko.

“Oo naman, hindi mapapano si Johan, maingat na siya ngayon at hindi lumabas sa mga bar, hindi na siya mabisyo tulad ng dati. Parang naging good boy pa nga siya ngayon at hindi na siya nasasangkot sa gusot.” sagot ni Raul.

Maya maya ay nag ring ang kanyang cellphone kaya naman agad rin niya itong sinagot. “O, pare kamusta?” bungad nito.

“Ano?!” ang gulat niyang tanong.

“Tang ina!” napamura pa ito.

Matapos makipag usap ay ibinulsa niya ang cellphone na parang binalot ng pag kataranta. “Ano bang nangyari?” tanong ni Greg.

“Tara sa ospital.” ang wika niya

“Bakit sinong nasa ospital?” tanong ni Dante.

“Si Johan, isinugod sa ospital ngayon lang alas 6 ng hapon. Sinaksak ito ng nag pakilalang live in partner ni Pretty. Malalim daw ang tama nito sa tiyan at nag aagaw buhay.” ang wika ni Raul sabay kuha sa kanyang susi.

Tila isang malakas na bomba ang sumabog sa aking tainga noong marinig ko ang balita. Kumabog ng malakas ang aking dibdib at pinag pawisan ako ng malamig. Naramdaman ko nalang na hinitak ako ni Greg palabas sa kainan at agad kaming sumakay sa kotse ni Raul para mag tungo sa ospital.

“Wait!” ang sigaw ni Dante sabay bukas ng pinto ng saksakyan saka lumundag sa aking tabi. “Kakasabi mo lang na hindi na nasasangkot sa kahit na anong gulo si Johan tapos ngayon ay nasaksak naman siya. Ano ba talaga papa Raul?”

“Iyon ang hindi ko alam, siguro ay nagalit ang kalive parter ni Pretty at gumanti ito kay Johan.” sagot ni Raul. Samantalang agad ko namang tinawagan sina mama at papa para ibalita ang nangyari. Tinawagan ko rin si Gov Escaler na noon ay wala ring kamalay malay sa trahedyang sinapit ng kanyang pasaway na anak.

Itutuloy..

AGG S2 Part 46

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

Part 46

“Maayos na po si Mr. Escaler, nandoon na siya sa second floor room 28.” ang wika ng nurse noong makarating kami sa ospital.

“Ano nurse, malaki ba yung sugat niya? Nasalinan na ba siya ng dugo? Ginulpi ba siya?” ang sunod sunod tanong ni Dante na parang masisiraan ng bait sa pag aalala.

“Okay naman po siya sir, stable na po ang lagay ni Mr. Escaler. Kayo po ba ang tatay niya?” tanong ng nurse.

“Tatay talaga nurse? Gusto mo ihulog kita dito sa hagdan?” inis na tanong ni Dante.

“Ay wag po sir, virgin pa ko.” ang pag sakay ng nurse.

“Echoserang to.” ang sagot ni Dante.

Pag pasok namin sa silid ay nadatnan namin si Shan Dave na nakaupo sa sofa habang nag babalat ng mansanas, samantalang si Johan naman ay tulog at puro pasa pa sa mukha. Halatang binugbog ito at hindi na hinayaang maka bawi pa. “Pare ano bang nangyari bakit hinayaan mong mabugbog si Johan?” tanong ni Raul.

“Aba, wala kaming kinalaman dyan. Basta kanina ay umalis sa shop si Johan, may lakad daw siya kaya hindi na namin pinaki alaman. Tapos maya maya tumawag nalang at sinabing may tama siya. Sabi nung mga tao sa harap ng bar ay inabangan daw talaga siya ng kalive in partner ni Pretty at saka binugbog, sinaksak pa. Sinubukan nga nila Bogs hanapin yung tumira kay Johan pero tumakas na daw ang mga ito.” ang paliwanag ni Shan.

“Doon sa tinitirhan ng lalaki? Nag punta ba kayo? Gusto mo sunugin natin yung bahay nila. Idamay na rin natin yung tirahan ni Pretty.” ang bulong ni Raul

“Iyan nga ang gustong mangyari ni Bogs, gusto niya ipasunog yung buong boarding house ng kalive in partner ni Pretty pero sayang lang dahil umalis na rin ito doon. Siguro ay nalaman na nila na si Johan ay anak ni Gov. Escaler kaya natakot at nag sipag puslitan na.” sagot nito.

Natahimik ako at lumapit kay Johan. Ilang linggo palang kaming hiwalay para na itong ermintanyo, makapal ng balbas at bigote, mahaba ang buhok at hindi na nag aayos ng sarili. “Mukha naman siyang okay.” ang wika ni Greg.

“Sa palagay ko nga. Medyo namayat lang siya at parang mukhang haggard pero kasalanan naman niya iyan dahil hindi siya nag iingat. Dapat ay kinikilala niyang mabuti ang mga taong kinakabitan niya.” ang wika naman.

“Iyan ang epekto kapag nawalan ng bantay ang mga lalaking iyan, kung anu anong pinag gagawa, sukdulang masira ang buhay nila. Eh kung balikan mo na kaya siya?” tanong sa akin ni Dante.

“Hayaan muna nating siyang makapag isip, malay mo babae talaga ang gusto niya diba?” ang sagot ko naman.

Habang nasa ganoong pag uusap kami ay dumating naman sina mama at papa, pati ang ama ni Johan at mga body guards nito ay nasa labas rin.

“Hello po tita.” ang wika ni Dante sabay beso kay mama, nag mano rin siya sa aming mga ama. Ganoon rin ang ginawa ni Greg at nila Raul.

“Napaka gwapo naman talaga nitong si Raul.” ang wika ni mama.

“Salamat tita, kayo rin po napaka ganda niyo talaga.” ang hirit naman nito.

“Ma, pa maauna na akong umuwi.” ang pag papa alam ko.

“Bakit? Hindi mo ba hihintaying magising si Johan?”

“Hindi na, mukhang maayos naman siya, at isa pa ay baka lalong sumama ang pakiramdam niya kapag nakita niya ako.” ang sagot ko. Habang nasa ganoong posisyon ako ay kinawayan ako ng ama ni Johan sa labas ng silid. “Mag usap tayo hijo.” ang wika nito kaya naman agad akong lumabas at lumapit sa kanya.

Lumakad kami sa gawing hagdanan at dito ay naupo kaming dalawa. “Im sorry po.” ang bungad ko.

“No, hijo. Talagang ganito naman talaga ugali ni Johan noon pa. Naging tahimik ang buhay niya nito nakalipas na halos apat na taon dahil naka subaybay ka sa kanya. Ngayon nag hiwalay kayo ay bumalik nanaman siya sa dati at nag woworry ako na baka sa susunod ay mas malala pa ang sapitin niya kaysa dito. Ayokong maki alam sa sitwasyon ninyo, at ayoko ring mang himasok. Pero kung ganito ka worst ang magiging kapalit ng pag kawala mo ay makikiusap sana ako na bumalik kana sa buhay niya. Heto nanaman ang problema ko na baka muling bumalik si Johan sa pagiging tarantado niya katulad noon.”

“Ang problema namin ni Johan ay hindi naman talaga ganoon kalaki. Nag kataon lang na lumala ito ng lumala hanggang sa mag kalabuan kaming dalawa. Pa, masaya ako dahil may tiwala ka sa akin at bihira ang isang ama na tatanggap sa ganitong uri ng relasyon.”

“Sa iyo tumino ang aking anak, kaya’t sino ako para humadlang? Ang hangad lang ng isang magulang ay ang makitang maayos ang kanyang anak. Ang akala ko noon ay habang panahon nang ganito ang sitwasyon namin ni Johan, tinalaga ko na rin ang aking sarili na makikita ko nalang siyang isang malamig na bangkay dahil napag tripan ito o napag bintangan sa mga bagay na hindi naman siya ang gagawa. Pero ang lahat ay nag bago mag buhat noong dumating ka sa kanyang buhay. Nag karoon na rin kami ng patawaran, nagagawa na niya akong kausapin at kwentuhan tungkol sa mga bagay na ginagawa niya sa buhay. Umuuwi na rin siya upang makasabay akong kumain, naging isang ama rin ako sa kanya matapos ang lahat kalokohan niya sa buhay. Nakita mo na? Napaka laking impact ang ginawa mo sa buhay naming pag ama kaya ganoon nalang ang pag mamahal ko sa iyo, sa inyong dalawa. Sana ay gabayan mo pa rin siya.”

“Pa, hindi ko naman isinara ang pintuan ko para kay Johan, nandito lang ako para sa kanya. Kung kami talaga ay mag kakaayos kami at muling mag sasama. Iyan lang ang mga bagay na pinang hahawakan ko sa ngayon.” ang tugon ko naman.

Napabuntong hininga ako..

Tinapik ni Gov ang aking balikat. “Kayong dalawa ni Johan ay pareho kong anak. Huwag niyo hayaang mag sira ang inyong relasyon.”

“Pa, wag po sana kayo maniniwala sa pag kapraning ni Johan, wala kong lalaki katulad ng ibinibintang niya. Ang lahat ay dala lang ng selos niya na hindi niya macontrol.”

“Alam ko hijo, hindi naman ikaw yung tipo ng tao na gagawa ng ganoong bagay. Gusto kong malaman mo na kahit kailan ay hindi nawala ang tiwala ko sa iyo.”

“Salamat po papa.” ang wika ko sabay yakap sa kanya.

Bago magising si Johan ay umalis na ako. Alam kong makakasama sa kanyang ang pakikipag talo kaya hindi na ako nanatili sa kanyang silid. Nakita ko palang ang mukha niya kanina ay nainis na ako na para bang gusto ko siyang sermunan mula ulo hanggang paa katulad nakasanayan ko kapag umuuwi siya ng lasing.

Ewan, tila ba namimiss ko yung pakiramdam na nag hihintay ako sa kanyang pag uwi, nag aabang ako sa kanyang mga pag sunod. Yung mga kalokohan niya ay hinahanap ko rin. Pati ang mga katwiran niyang baluktot at nonsense pero matatawa ka ng husto sa reaksyon ng kanyang mukha. Siya rin yung tipo ng tao na kapag nag sisinungaling ay mahuhuli mo agad dahil paiba iba ang statement nito..

Nakakalungkot lang isipin..

Na..

Kami ay nilegal, pero hindi kami nag tagal..

Alas 10 ng gabi noong umuwi sila mama at papa. Agad ko silang sinalubong at nakibalita tungkol sa kalagayan ni Johan. “Ayun, akala daw niya yung babaeng kaibigan niya ang katext niya noon pala ay set up lang ang lahat. Kalive partner daw iyon nung babae na ang pangalan ay Joknok na anak naman ng isang konsehal bayan. Sa ngayon ay hindi pa ito mahanap pero naireport na sa otoridad ang lahat. Maayos naman si Johan, ice pick ang ginamit sa kanyang katawan pero mabuti nalang at naagapan.” ang wika ni papa.

“At hinanap ka naman niya. Ang sinabi niya ay mayroon ka daw lalaki kaya hindi ka nag effort dumalaw sa kanya.” ang natatawang wika ni mama.

“Tingnan niyo, siraulong iyon. Kaya umuwi agad ako dahil tiyak na mag aaway lang kaming dalawa doon at makakasama iyon sa kanya.”

“Pero anyway, ramdam naman namin na nag rerebelde lang yung tao. Siguro kaunting pag uusap lang ay mag kakaayos kayo. Sa ngayon ay doon nalang daw muna siya sa bahay ng papa niya at magiging madalang muna ang pag bisita niya sa compound hanggang hindi pa nahuhuli yung grupong nanakit sa kanya.” wika ni papa.

“At ang gusto ni Gov Escaler ay doon ka muna rin sa kanila. Para makasama mo si Johan.” dagdag ni mama

“Hindi na mama, iyan ang pinaka masamang ideya sa lahat. Kapag nakikita ako ni Johan ay wala siyang ibang bukambibig kundi ang pag bintangan ako sa kasalanang hindi ko naman ginagawa. Siya ang may kasalanan sa akin dahil siya ang nakipag relasyon sa babaeng bomba star na iyon. At iyang nangyari sa kanya ay karma iyan dahil masyado siyang mapusok.” ang naiinis kong sagot.

Natawa si mama. “Away bata nalang ang ginagawa ninyo.”

“Basta ma, kung gusto niyang makipag ayos sa akin ay matuto siyang aminin ang pag kakamali niya at itigil na niya ang pagiging isang malalang praning.” ang sagot ko sabay akyat sa hagdan..

Maya maya ay huminto ako at muling nag salita. “Pero nag alala ako sa kanya. Ngayong alam kong ligtas na siya ay makakatulog na ako ng maayos.” ang naka ngiti kong dagdag.

Ngumiti rin sina papa. “Magiging maayos rin kayo diba? Ang lahat ay mag babalik sa dati. Ang suporta namin ay hindi nawawala basta’t kaligayahan ninyo ang pinaka mahalaga sa lahat.”

“Opo pa.. sa tingin ko ay magiging maayos rin ang lahat. sa tamang oras at pagkakataon.”

“Good night..” ang dagdag ko pa sabay pasok sa aking silid.

Itutuloy..

---

  ![](https://img.wattpad.com/f4ba44d0379af6e830dde1dd3611fde820bcad81/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f352d34456b6e4b314a68504e6a773d3d2d3934333433343831302e313632656263633866336562303866333137343231353834363333372e6a7067)

Ilalabas ko ang REMAKE VERSION ng “Ang Sumpa Ni Ibarra sa Dreame next month. Mula sa 48 part ay nag karoon na ito bagong episodes at naging 65 plus na.

Doon ko rin ilalabas ang REMAKE VERSION ng short story kong Minsan Pa, mula sa 15 Parts ay pararamahin ko. So Follow niyo nalang ako para updated kayo.

SALAMAT

Ai

AGG S2 Part 47

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

July 19, 2020

Part 47

Araw ng Sabado, nakatanggap ako ng message mula kay Julian, nag papasama ito sa mall sa kabilang bayan upang mamili ng mga gamit. Kahit may ginagawa ako, hindi ko naman ito matanggihan kaya’t agad akong nag reply na ako na ang sasama sa kanya. Alas 9 ng umaga noong daan niya ako gamit ang sasakyan nila ni Shan Dave. “Thank you talaga bro. Wala kasi si Dante at mayroon silang tinatapos na inventory sa kainan. Tapos si Shan Dave naman ay kasama ni papa sa business meeting niya sa province.”

“Okay lang, maliit na bagay lang ito. Nga pala ano bang mayroon sa kabilang bayan?” tanong ko.

“Doon kasi mayroong mga murang sala set, alam mo na medyo nag sstart na kami ni Shan Dave na bumukod kila mama. Actually sa katabing bahay lang rin kami, hindi naman kasi pumayag ang parents ko na lumayo kaming dalawa kaya ang ending ay pinadugtungan lang nila yung bahay ng maliit na space para sa amin.” ang natatawang sagot ni Julian.

“Wow, good para sa inyo ni Shan. Atleast ay responsable siya kesa kay Johan na puro sakit ng ulo ang dala.” ang tugon ko.

“Marami ring kalokohan iyan si Shan Dave, saka madalas ay binibiro ako ng mga kawork ko dahil ang kapareha ko raw ay isang amerikano. Kapag nag lalakad kami sa mall, ang iniisip ng iba ay nakilala ko ito sa international dating apps. Ang hindi nila alam ay halos dumudugo ang ilong nito kapag kinakausap ng english ng kanyang nakababatang kapatid.” natatawang pag kukwento niya. “Teka, kamusta si Johan, naka recover na ba siya?”

“Sabi ng papa niya ay nakakalakad na raw ito ng maayos. Sa loob ng one week ay mabilis nag hilom ang kanyang sugat at ngayon nag pplano nanaman siyang bumalik sa compound para mag hasik ng lagim. Yung sumaksak sa kanya nahuli na rin noong nakaraang araw at ngayon ay naka kulong doon sa sentro.”

Natawa si Julian. “Sayang yung engagement niyo. Sa palagay ko naman ay mataas lang ang pride ni Johan kaya ganoon nalang ito kung magalit. Mahal ka pa niya at hindi basta basta nawawala iyon.” ang tugon niya sabay bukas ng kanyang bag. Dito ay sumabog ang napakaraming chocolates na may iba’t ibang brand. “Ang dami naman nito. Mahilig ka pala sa matamis?”

“Hindi naman, bigay lang iyan ng mga kaanak ng mga pasyente sa ospital. Mayroon talagang pamilya na mapag bigay lalo’t kapag nakagiliwan ka nila. Kuha ka na, damihan mo dahil good ang mga iyan. Chocolates is said to contain phenylethylamine. Iyon ang kaparehong chemicals na pino-produce ng brain kapag tayo ay na f-fall in love. Kaya kung wala kang love life, kumain ka ng chocolates.” ang wika nito dahil para matawa ako at binuksan ko ang isa para kainin.

Patuloy si Julian sa pag ddrive hanggang sa makarating kami sa gawing duluhan ng kabilang bayan kung saan naroon ang isang bagong bukas na mall. “Kaya dito inilagay itong mall ay para mas madali siyang mapupuntahan ng mga tao sa dalawang mag kaibang bayan. At dahil bago lang ito ay umaabot ng 50% discount ang mga bilihin. Kaya mas wise kung dito nalang ako bibili ng gamit sa bahay may free delivery naman sila.” wika ni Julian habang nag lalakad kami sa bilihan ng mga sofa, lamesa at mga designs sa bahay.

Hindi ko tuloy maiwasang makitingin na rin at mangarap na sana ay makapamili rin ako ng gamit para sa magiging bahay na titirhan namin ni Johan. Pero mukhang malabo na ito. “Eto mas maganda, mas matibay ang design kaysa doon tiningnan mo kanina.” ang wika ko habang nag titingin tingin.

Lumapit sa akin si Julian at tiningnan ang desenyo. “Maganda nga ito, bagay sa kulay ng sala namin.” ang wika niya at habang nasa ganoong posisyon kami ay napatingin ako sa lalaki sa aming harapan. May kasama itong babae at mukhang mag kasintahan silang na mimili ng gamit.

Napahinto ako at tila nabigla..

“Okay ka lang?” tanong ni Julian.

Hindi ako sumagot. Itinuro ang lalaki at sinabi. “Yung lalaki, kamukha niya yung donor ng mata ko.” ang wika ko at dito ay agad kong kinuha ang cellphone ko kung saan nakasave ang larawan ni Gian.

“Relax ka lang, nanginginig ka.” ang wika ni Julian habang iniiscan ang larawan.

Tiningnan namin ito. Parehong may nunal sa labi ang larawan at ang lalaking nakatayo ng personal sa aming harapan. “Teka, mag kamukha nga sila.” ang wika ni Julian.

“Imposible..” ang wika ko na parang mahihilo sa matinding pag kabigla.

Hindi ko alam kung napapano ako, parang panandali akong nawala sa aking ulirat. Natagpuan ko nalang ang aking sarili na lumalakad patungo sa lalaki sa aking harapan. Kahit pinigil ako ni Julian ay huli na ang lahat dahil kinalabit ko na ito.

“Bakit po sir?” tanong ng lalaki.

Napatingin ako sa kanyang mukha na parang naka kita ng multo. Tila ayaw bumukas ng aking bibig sa matinding pag kabigla. Para bang naputol ang aking dila noong sandaling iyon. Dito sa malapitan, mas nakikita ko ang kanyang anyo, kamukhang kamukha siya ng Gian na nasa larawan. “Excuse me sir, okay lang po ba kayo?” tanong niya.

Maya maya ay sumingit si Julian at kinuha ang larawan sa aking kamay. “Excuse me, isa akong nurse, may naiwang picture doon sa ospital kung saan ako naka duty, actually medyo matagal na iyon at hindi ko na maalala pa. Gusto ko lang malaman kung ikaw ba at itong nasa larawan ay iisa?” tanong nito na simple at walang kaba.

Ipinakita niya ang picture na galing kay Clifford.

“Ako nga po ito sir. Ang larawan ito ay kuha pa noong nag aaral ako ng college. 3rd pa yata ako nito, noong nag duduty ako sa ospital bilang nursing student. Saan niyo ba nakuha ang larawan ito?” tanong niya.

“Ah e, napulot lang namin nung kaibigan ko.” sagot ni Julian. “Ano na nga ang pangalan mo sir?”

“Billy De Guzman sir, teka, okay lang po yung kasama niyo?” tanong niya.

“Oo, kamukhang kamukha mo kasi yung kaibigan niyang namatay kaya medyo nabigla siya. Sorry ha.” ang sagot ni Julian.

“Taga saan ka?” tanong ko.

“Doon po sa kabilang bayan pa, dati akong nag wowork sa dubai, kakauwi ko lang ngayon para mag vacation.” ang sagot ng binata.

“Ah ganoon ba, anyway atleast naisauli namin sa iyo yung picture mo. Small world diba?” naka ngiting wika ni Julian.

“Oo nga sir, salamat po. Nice to meet you.” ang wika ng lalaki at dito ay hinila na siya ng kanyang babaeng kasama.

Ako naman ay napaupo nalang sa isang sulok at napatulala, ang lahat ay tila ayaw iabsorb ng aking isipan. Tila nawala ako sa aking sarili noong mga sandaling iyon, daig ko pa ang naka kita ng multo, ang aking mundo ay biglang huminto noong masilayan ko ang mukha ng lalaking iyon. Tumagal ako ng halos 3 minutong naka talungko sa gilid ng mall, nag iisip, naka titig sa sahig bago ako niyaya ni Julian sa kainan upang doon ay makapag pahinga.

“So, buhay si Gian. At sa palagay ko ang lahat ay gawa gawa lang ni Clifford.” wika ni Julian.

“Kung gayon ay inimbento lang niya ang kwento tungkol kay Gian, niloko niya ako tungkol sa donor ng mga mata ko.” ang wika ko.

“Ikinalulungkot ko pero totoo ang sinabi mo. Ang lahat ay maaaring gawa gawa lang ni Clifford. Tingnan mo, narito ang social media account ni Billy, halos may kopya rin siya ng larawan na hawak mo kanina dito sa old album niya.”

“Kung ganoon ay parang pinag laruan lang niya ako. Ang puntod na dinalaw namin ay peke rin. Tama?” tanong ko.

“Oo bro, tama ka doon.” ang sagot niya.

Dito ay napadukdok nalang ako at napaiyak sa matinding galit at pag kainis. Ang aking emosyon ay halo halo na, na parang ako ay bibigay at mabubuang ng tuluyan. Gusto kong tawagan si Clifford at komprontahin ito pero mas maganda siguro kung sa personal ko ito gagawin.

Alas 3 ng hapon noong makabalik kami ni Julian sa siyudad. Pag baba ko sa kanyang sasakyan ay agad akong sumakay sa taxi at nag pahatid sa bahay ni Gov. Escaler. Kitang kita sa aking mukha ang pag kabagabag, tila mayroong namumuong matinding kaba sa aking dibdib. Kumakabog ito at kahit ang pag hinga ng malalim ay hindi nakatutulong na maibisan ang aking nararamdaman.

Pag bukas ko ng pintuan ng kanilang tahanan ay bumulaga sa akin si Johan, nakaharang sa pintuan, nakasuot ng sando at boxer short. Napatingin ako sa kanyang mukha na may makapal na balbas at bigote. Iniharang pa niya ang braso sa aking daraanan dahilan para makita ko pa ang kanyang kili kiling may makapal na buhok rin. “At anong ginagawa ng magaling ko ex dito sa bahay ko?” tanong niya.

“Kailangan ko makausap ang papa mo. Nandiyan ba siya?”

“Nandoon sa opisina niya. At anong kailangan mo sa kanya?” tanong pa niya

“Itanong mo sa akin.” ang tugon ko

“Anong kailangan mo sa kanya?” tanong ulit nito.

“Wala kampake!” ang sagot ko sabay hila sa buhok niya sa kili kili dahilan para masaktan ito at makaraan ako. “Arekup, bakit ba ganyan ang itsura mo? Muka kang tutang galisin sa kalye.” ang pang aasar niya habang naka sunod sa akin.

“Mukha kang aso!” ang sagot ko naman sabay lakad patungo sa opisina ng kanyang ama.

“Aba’t hoy Aldrin, pinapa alala ko lang na “Ex” nalang kita kaya huwag kang umasta na parang asawa parin kita na maaaring mag pagala gala na parang kaluluwang ligaw dito sa mansion. Isa ka nalang bisita dito sa bahay ko ngayon.“ ang patuloy na pag pigil nito sabay hablot sa aking braso.

“Huwag kang mag alala dahil hindi ako nakakalimot sa mga kautuang ginagawa mo. Tama ka, ex mo nalang ako ngayon kaya kung pwede ay lagyan mo ng respeto ang pakikipag usap mo sa akin dahil katulad mo ay ibang tao na rin ako ngayon.” ang sagot sabay pasok sa opisina ng kanyang ama.

Napahinto sa pag babasa si Mr. Escaler at nagulat itong mapatingin sa akin. “Hijo, ikaw pala iyan, anong sadya mo dito?” tanong nito.

“Pa, gusto kong makilala ang taong nag donor mga mata ko.” ang direksyo kong sagot habang nakatingin ng tuwid sa kanyang mga mata.

Itutuloy..

AGG S2 Part 48

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

Part 48

Napahinto sa pag babasa si Mr. Escaler at nagulat itong mapatingin sa akin. “Hijo, ikaw pala iyan, anong sadya mo dito?” tanong nito.

“Pa, gusto kong makilala ang taong nag donor mga mata ko.” ang direksyo kong sagot habang nakatingin ng tuwid sa kanyang mga mata.

“Hijo maupo ka muna. Kumain ka na ba? Bakit naman nag kainteres ka bigla na malaman kung sino ang donor ng mga mata mo? Confidential ang bagay na ito hindi maaaring basta basta pag usapan.”

“Dahil naguguluhan ako.” ang wika ko at dito ay hindi ko na napigil ang aking emosyon.

“Teka may nangyari ba? Anong kagaguhan nanaman ang ginawa sa iyo ni Johan?” tanong ng kanyang ama.

“Wala po, may nangyari lang sa akin nito mga nakakaraang araw, ito ang sanhi kung bakit ako naguguluhan ngayon.”

“Hijo, maaari mong sabihin sa akin ang lahat, pakikinggan kita bilang isang legal na taga payo ng probinsiyang ito. Ano ba iyon?” tanong niya.

Dito ay hindi na ako nag dalawang isip na ikwento kay Mr. Escaler ang lahat. Mula sa unang araw na nag kakilala kami ni Clifford at sa mga sinabi nito sa akin tungkol sa taong naging donor ng aking mata. Ang lahat ng kwentong iyon ay pinaniwalaan ko hanggang sa nag exert na ako ng effort at emosyon at bawat pang yayari na kanyang isinasalaysay. “At kanina ay nakita ko si Gian, buhay at maayos ang kalagayan. Ang kanyang tunay na pangalan ay Billy na isang nurse sa bansang Dubai, nandito lamang ito nag babakasyon kasama ng kanyang girlfriend. Dito ko napag tanto na ang lahat ay imbentong kwento lamang ni Clifford, pero madali akong napaniwala dahil kilala niya kayo, alam rin niya ang eksaktong petsa at ospital kung saan ako inoperhan noon. Ang mga kaganapan ay tagpi tagpi niyang naisalaysay sa akin, walang labis, walang kulang at wala ring butas. Para siyang isang mahusay na mag sasalaysay na nakapag mamanipula ng emosyon at damdamin ng tao. Hindi ko na nagawang iconfirm sa inyo ang tungkol dito dahil ang lahat ay malinaw pa sa sikat ng araw niyang naihayag.”

“Base sa kwento mo, malamang ay maniwala rin ako. Noong araw na nabulag ka ay totoo ngang nag hanap kami ng donor sa iba’t ibang ospital ngunit nabigo kami. Hanggang mayroong nakapag tip sa amin na mayroon isang tao sa probinsya na aksidenteng namatay dahil hit and run ito ng rumaragasang sasakyan. Agad namin itong pinuntahan ay kinausap ang kanyang pamilya.”

“Pa, ibang tao ito hindi ba?” tanong ko.

“Oo, at hindi Gian ang pangalan niya. Hangga’t maaari ay ayaw ka naming ipakilala sa pamilya niya pero kung ito talaga ang nais mo ay maaari kitang dalhin doon.”

“Gusto ko pong makita siya, gusto kong mag karoon ng linaw ang aking isipan. Gusto kong mawala ang sakit na pekeng pag asang ibinigay ni Clifford sa akin.” ang wika ko habang nag pupunas ng luha.

“Alam na ba ni Johan ang tungkol dito?”

“Hindi po pa, wala akong balak sabihin ito sa kanya dahil nababaliw siya sa kapraningan kapag naririnig ang pangalan ni Clifford.”

“Kung sa bagay tiyak na gulo nanaman ito kung sakali.” ang wika ng ama ni Johan sabay kuha sa kanyang cellphone. “Tatawagan ko ang papa mo at ipag papa alam kita kung maaari kitang dalhin sa probinsiya ngayon. Hintayin mo na lamang ako sa sala hijo.”

“Salamat po pa.” ang tugon ko.

Lumabas ako sa kanyang opisina at naupo ako sa sala kung saan naroon si Johan na nag lalaro ng games sa kanyang cellphone, nakahiga lang ito at mura ng mura dahil mahina ang kanyang mga kakampi. Ako naman ay tahimik lang naka upo, nakatingin sa sahig at malalim ang iniisip. Mabait si Clifford, hindi ko lang maunawaan kung bakit niya ginagawa ang ganitong bagay..

“Defeat!” ang narinig ko sound sa kanyang laro.

“Tang inang iyan! Mga bobo, putang ina!” ang galit na usal ni Johan sabay balibag ng cellphone at lumagapak ito sa aking harapan bago bumagsak sa sahig.

Napatingin siya sa akin at dito ay sinilip niya ang aking mukha. “Umiyak ka ba?” tanong nito pero ipinaling ko ang mukha ko sa ibang direksyon.

Hindi ako kumibo..

“Anong drama nanaman ang sinabi mo kay papa?” tanong nito habang pinipilit na ipaling ko ang aking mukha sa kanyang harapan. “Doon kana nga! Ex mo nalang ako kaya huwag mo na akong kausapin! Saka mag ahit ka nga bigote at balbas mo, mukha kang nuno sa punso!”

“Ex mo nalang ako kaya huwag mo na akong uutusan. Nakita mo ba itong itsura ko? Ito ang tanda at mag papa alala sa akin ng walang katapusang sakit, kalungkutan, takot at trauma na idinulot sa akin ng huwad mong pag ibig! Ikaw ang naging dahilan kung bakit naging ganito ako.” panunumbat niya.

“Gago! Kaya ganyan ang itsura mo ay dahil pinabayaan mo ang sarili mo. Huwag mo nga sa akin isisi lahat ng bagay! Wala akong ginagawang masama sa iyo. Lumayo ka nga sa akin!”

“Alam ko naman na kaya laging maayos at presintable ang itsura mo ay para makapang akit ka ng mga boys!” ang hirit nito.

“Dahil minamahal ko ang sarili ko, iyon lang iyon.” ang sagot ko naman.

“Ah kaya pala ilang beses na kayong lumalabas ni Clifford at nag kakape doon sa tapat ng opisina ninyo. Kaibigan ko yung barista doon Aldrin, unang araw palang kayo na ang mag kasama at pinapadala niya sa akin ang larawan ng pag kayayakapan niyo. Sabihin mo sa akin kung sino ang praning? Kahit noong tayo pa, hindi lang ako kumikibo pero alam ko nang namamangka ka sa dalawang ilog! Ayan ang mga larawan ng kataksilan mo sa akin!” ang wika niya sabay hagis ng kanyang ipad sa aking tabi, naroon ang larawan namin ni Clifford noong unang araw na mag usap kami tungkol sa aking mga mata. Hanggang sa mga susunod na araw na nag kakape kami kapag breaktime at sa mga susunod pa. “Ang mga larawang iyan ang dahilan kaya’t ganoon nalang ang galit ko sa supot mong kalaguyo.” dagdag pa niya

“Ano ba to, nag kakape lang naman kami dito. Wala naman kaming ginagawang masama!”

“Kahit na, lumalabas ka pa rin kasama ng ibang lalaki at hindi ko gusto iyon!”

“Wala kaming ginagawang masama diyan, nag kkwentuhan lang kami.”

“Pag katapos ng kwentuhan tiyak na kwentutan mauuwi ang usapan!” wika niya na gigil na gigil.

“Huwag mo nga akong itulad sa iyo. Thinkers are doers! Gawain mo kasi iyon kaya iyon ang naiisip mo. Kaya ka nasasaksak ng icepick ay dahil sa kalibugan mo.”

“Wala akong alam sa sinasabi mo.” pag tanggi niya.

“Anong wala, narecover yung cellphone na ginamit ng mga suspek na pang chat sa iyo. Nandoon pa yung message ni Pretty sa iyo na gusto niyang “mag pa finger!” Kaya dali dali kang sumagot ng “sure” at pumunta ka sa place niya pero sa halip na si Pretty ang makita mo ay grupo ng live in partner niya ang bumulaga sa iyo at iyon ang kinapahamak mo. Huwag na huwag mo akong itutulad sa iyo dahil baboy ka at malibog pa sa kuneho.“ ang sagot ko sabay kuha ng kutson at inihampas ko sa kanyang ulo.

“Ano ba iyan nag aaway nanaman ba kayong dalawa?” tanong ni Mr. Escaler noong makalabas ito sa kanyang opisina.

“Pa, nakita mo na kung gaano ka bayolente si Aldrin? Lagi niya akong pinag bubuhatan ng kamay. Kitang kita mo diba?” hirit ni Johan.

“Ahitin mo nga iyang balbas at bigote mo, mukha kang mabahong tingnan.” ang utos ng kanya ama sabay harap sa akin. “Mag handa kana hijo, pumayag ang papa mo na dalhin kita sa probinsya.”

Napatingin sa kanya si Johan. “Anong probinsya? Pati ba naman ikaw papa? Pati ako tinatalo mo pa.” ang reklamo nito.

“Gago, tatay mo ako! Gumayak kana rin at hindi kita pwedeng iwan dito baka may gawin kana namang kalokohan. Pupunta tayo sa probinsya para puntahan yung pamilya ng nag donor ng mata ni Aldrin noon. Maligo ka at alisin mo iyang mabaho mong itsura.” utos ng kanyang ama.

“Ayos roadtrip!” ang wika nito sabay takbo sa kwarto mag ayos ng sarili.

“Relax ka lang hijo, hawakan mo ito.” ang wika ni Mr. Escaler sabay abot sa akin ng isang papel. “Iyan ang kasulatan ng pag sang-ayon ng kanilang pamilya na idonate ang mata ni Mary Grace Fernandez.”

“Babae po?” tanong ko.

“Oo, babae ang may ari ng iyong mata. Isang magandang dalaga na hinahangaan sa kanilang bayan.”

Napatingin ako sa salamin at pinag masdang mabuti ang aking mata, hindi ako makapaniwala na babae talaga ang may ari nito at malayong malayo sa imbentong kwento ni Clifford. Ang papel na iniabot sa akin ni Mr. Escaler ay ang opisyal na kasulatang nilagdaan ng bawat miyembro ng pamilya. May lagda rin sila ni Papa bilang buyer. “Nahirapan po ba kayong bilhin ang mga mata?” tanong ko habang lumalabas kami ng bahay kasama ang kanyang apat ng body guard.

“Hindi naman, nasa maayos na pag uusap ang lahat. At dahil sa hirap rin sa buhay ang pamilya Grace ay pumayag na rin sila kaysa naman uod lang makinabang sa mga mata niya. Malaking tulong ang nagawa noon para mapaluwag ang kanilang buhay.”

“Mag kano po ang binayad niyo? Alam kong hindi ko dapat itanong, sadyang makulit lamang ang utak ko at hindi basta basta tatahimik.”

“Nag bigay ako ng 1 million at ang iyong ama ay nag bigay ng 1.5 million. Iyon ay pasasalamat namin dahil ang kanyang mata ay mag bibigay ng ikalawang pag kakataon para masilayan mong muli ang mundo. At iyon ay hindi matutumbasan ng kahit na anong halaga “

“Excited na akong makilala ang pamilya niya. Maaari ba natin siyang dalawin sa sementeryo?”

“Oo naman, basta may pahintulot ng kanyang pamilya.” sagot niya sabay pindot sa busina ng kanyang sasakyan. “Tagal naman ni Johan, pakitawag na nga yung gago na iyon!” ang utos nito.

Makalipas ang 10 minuto ay lumabas si Johan sa bahay, naka suot ng short at rubber shoes. Maayos na ang kanyang mukha, bumalik na ulit ang kanyang kagwapuhan. Agad siyang nag tatakbo patungo sa aming sasakyan at saka lumundag sa tabi ng driver seat. Ako naman ay naka pwesto sa likuran, samantalang ang kanyang ama naman ang driver.

Lumabas sa gate ang aming kotse kasunod ang isang puting van na convoy lulan ng kanyang mga body guards.

“Apat na oras na byahe doon, mamayang alas 9 ng gabi ay nandoon na tayo. Kung mga kakatrapik ay maaari naman tayong mag check in sa hotel at ipag pabukas ang pag bisita.” ang wika ni Mr. Escaler.

Tumango ako bilang tugon, samantalang si Johan ay wala namang paki alam sa mundo, nakasalpak ang earphone sa kanyang tainga at nag lalaro lang ito ng 5v5 sa cellphone.

Kanina ay magulong magulo ang aking isipan, batid kong sandaling oras nalang ay malilinawan ko na ang lahat. Kapag nakuha ko na impormasyon na aking kailangan ay saka ko na haharapin si Clifford. Hindi ko alam kung anong mayroon sa kanya pero batid kong may binabalak ito. Kung ano man iyon ay walang nakaka alam.

Itutuloy..

AGG S2 Part 49

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

July 20, 2020

Part 49

Alas 8 ng umaga noong kami nakarating sa probinsya ng Benguet. Inabot kami halos ng gabi sa byahe kahapon kaya nag siksikan nalang kami sa isang maliit na transient house na nadaanan namin sa kabilang bayan. Hindi ko akalaing umabot ng ganito kalayo sina papa para lang maka hanap ng donor ng aking mata. Habang nasa byahe ay maigi kong pinag mamasdan ang ganda ng natawin, ang mga bangin ay matatarik at ang hangin ay malamig, amoy simoy ng kapipitas na bulaklak. “Ang akala namin ng papa mo susuyurin namin ang buong bansa para lang makahanap ng donor, sadyang itinuro lang kami dito sa kapalaran.” ang wika ni Mr. Escaler habang nag ddrive.

“Maganda dito, payapa at parang simple ang buhay.” ang wika ni Johan habang naka tanaw sa mga taong nag tatanim sa hagdan ng palayan.

Makalipas ang ilang minutong pag ddrive ay nakarating kami sa gitna ng bayan kung saan natunton namin ang address na nakasulat sa naturang papel na aking hawak. Bumaba kami sa bakuran ng isang bahay at dito ay agad kaming sinalubong ng isang matanda. “Sino po sila?” tanong nito.

“Magandang umaga po, ako si Governor Jonico Escaler, nais ko lang malaman kung dito pa ba nakatira ang pamilya ni Mary Grace Fernandez?”

“Dito nga po sir, kaso ay matagal nang pumanaw ang aking apo.” ang wika ng matanda.

“Alam ko, at nandito kami noong araw na iyon. Narito ang aking dalawang anak na sina Aldrin at Johan, isa sa kanila ang nag mamay ari ng mga mata ni Grace.”

Napatingin sa amin ang matanda at binuksan niya ang tarangkahan, dito lumabas ang mga magulang, kapatid at iba pang kaanak ni Mary Grace sa kanilang bakuran. “Magandang umaga po Ginoo.” ang bati ng mga magulang ni Grace.

“Magandang umaga rin po. Kayo po si Mr. And Mrs Fernandez ang mga magulang ni Mary Grace tama po ba?” tanong ng papa ni Johan.

“Opo, ngunit ang aming anak ay matagal nang pumanaw. Ano po ang kailangan ninyo sa kanyang mga naiwan?”

“Alam kong kalabisan ang aming pag parito at sana ay patawarin niyo kami sa aming pang isstorbo. Ngunit itong aking anak na si Aldrin ay nais lamang makita ang pamilya ng taong nag bigay sa kanya ng mga mata.”

Lumakad ako sa kanilang harapan. Lahat sila ay nakatingin lang sa akin. Ako naman ay muling binalot ng kakaibang emosyon ng pinag halong kaba, takot, lungkot at saya. Basta mahirap unawain, ang alam ko lang ay kumakabog ng mabilis ang aking dibdib. “Ako po si Aldrin, nabulag ako noon dahil sa isang aksidente. Nag papasalamat po ako sa inyong anak dahil binigyan niya ako ng pag kakataon para muling masilayan ang ganda ng mundo. Alam mo kong masakit ang pag kawala niya ngunit mayroon naman siyang naiwan at iyon ang kanyang mga mata na nasa akin.” ang wika ko na hindi malaman kung maiiyak ako o matutuwa. Ang emosyon ay nakakabuang lalo’t hindi mo maunawaan ang siyang nangingibabaw.

Hindi kumibo ang mga magulang ni Grace, humakbang lang ang kanyang paa at lumapit sa akin. Hinaplos niya ang aking pisngi at tinitigan ang aking mga mata. “Iyan ang mga mata ng aking anak..” ang wika niya at walang ano ano ay umiyak ito at niyakap ako ng mahigpit. Naiyak rin ako at isang mahigpit na yakap rin ang iginanti ko sa kanya kasabay noon ang walang katapusang pasasalamat sa kanilang pamilya.

Naging emosyonal ang mga tagpong iyon, ang lahat ng miyembro ng pamilya ay lumapit sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Halos sumabog ang aking emosyon, iyak ako ng iyak habang niyayapos ang kanilang mga likuran. Lalo pang bumugso ang aking emosyon noong yakapin ko ang dalawang kapatid ni Grace na parehong elementary palang, napaka bata pa nila para iwanan ng kanilang ate. “Katulad mo hijo, isang malaking katanungan rin sa amin kung sino ba naka kuha ng mata ni Grace, gustong gusto namin itong makilala dahil alam namin na dala niya ang isang buhay na parte ng aming anak. Ngayon ay parang nakompleto ang malaking tanong sa aming buhay. Sa hindi inaasahang araw na ito ay nasagot na tila isang milagro ang aming mga dasal.” ang wika ng ama ni Grace.

Tingnan niyo mga anak, siya si Kuya Aldrin, nasa kanya ang mga mata ng ate Grace niyo kaya’t kasama na rin natin siya ngayon. Ang gwapo ng kuya niyo diba?“ ang tugon naman ng kanilang ina.

“Sus, ordinaryo mukha lang iyan sa compound.” ang hirit na bulong Johan.

“Ang dalawang anak niyo pala ay parang artista Gov. Lalo na isang iyan. Parang isang international actor.” ang wika ng ama ni Grace sabay turo kay Johan.

“Maliit na bagay po.” ang sagot ni Johan.

Tawanan sila..

Maya maya ay lumabas ang lolo hawak ang isang naka frame na larawan ni Grace noong graduation. Agad ko itong kinuha at pinag masdan ang kanyang mata. Walang duda, ito na nga iyon dahil parehong pareho ang kulay ng aming mga mata. Siya ay kahawig ng artistang si Bela Padilla, halos para silang pinag biyak na bunga. “Isang bangungot masagaan siya ng rumarasang sasakyan doon sa bayan, ang sasakyan ay nawalan ng preno at nahulog sa bangin. Tumagal pa ng 8 oras ang buhay niya sa ospital ngunit hindi na rin ito nag tagal dahil sa malaking pinsala sa kanyang ulo at likuran, ang sabi ng doktor kung mabubuhay man siya ay paralisado na ito at hindi na makakabangon pa. Gabi noong binawian ng buhay si Grace kasabay noon ang pag lapit ng doktor na kaibigan ni Mr. Escaler at ipinaliwanag ang tungkol sa mata. Gusto namin itong tanggihan dahil nais naming mailibing ng buo ang katawan ng aming anak, ngunit naisip namin na may matutulungan ang kanyang mga mata at muling mabubuhay ang parteng iyon na galing sa aming anak. Kaya’t sumang ayon kami sa nais ng doktor.

Si Grace ay isang matalinong estudyante, wala siyang inisip kundi ang kapakanan ng kanyang mga kapatid. Yung kaunting baon niya sa eskwela ay binibigay pa niya sa mga ito kahit na ang kayarian ay ang pag lalakad niya mula dito hanggang sa kanilang paaralan. Maganda rin ang aking anak, siya ang lakambini dito sa bayan kaya’t kahit isang luma o kupas ang mga bestidang suot niya ay kumikinang pa rin ang kanyang mga ngiting nakakatunaw ng puso. Ang mga mata niya ay nangungusap, hindi siya magaling mag tago ng emosyon, iyon ang pinaka magandang bahagi ng kanyang pag katao.“ ang naka ngiti ngunit lumuluhang pag kkwento ng kanyang ina.

Ako naman ay nakatitig lang sa larawan na mayroon kakaibang emosyon ng saya at lungkot. Masaya dahil nakita ko na sa wakas ang tunay na donor ng aking mata, malungkot naman dahil nang hihinayang ako sa sanay magandang kinabukasan ni Grace. “Siya isang biyaya, huwag niyo po isiping nawala siya dahil nandito siya sa akin, ang nakikita ko ay nakikita rin niya dahil iisa ang aming mga mata. Alam kong masaya siya ngayong mga oras na ito dahil nag kasama sama tayo.” ang wika ko habang naka ngiti.

Maya maya ay umihip ang malakas at malamig na hangin na may kasamang dahon, sumayaw ang mga ito sa aming harapan, kaya naman sinahod ko ito gamit ang aking kamay kasabay nito ang pag pikit ng aking mata at dinama ko ang mala yelong hangin na dumadampi sa aking mukha.

At dahil para reunion ang naganap sa amin noong araw na iyon ay hindi namin pinalagpas ang maka salo sila. Bumili kami ng maraming pag kain sa bayan na aming pinag salusaluhan bilang pasasalamat sa kanilang pamilya. Nangako rin ako na tutulungan ko ang mga kapatid ni Grace sa kanilang pag aaral hanggang makatapos ng kolehiyo. Alam kong hindi matatawaran ng kahit na anong bagay ang malinaw na paningin na aking tinatamasa ngayon, ito ay maituturing kong biyaya at habang panahon ko itong ipag papasalamat.

“Napagod ako kaka ngiti, ang daming nag papa picture kanina sa akin doon sa bayan. Grabe, ngayon lang sila naka kita ng ganitong kagwapong lalaki.” ang hirit ni Johan habang pauwi kami.

“Marami rin nag papicture kay Aldrin kanina.” ang wika ng kanyang ama.

“Limang piraso lang yun, bilang na bilang ko. Anong marami roon?” tanong niya na halatang ayaw mag patalo.

“Nag pa picture sila sa iyo dahil iaalay nila yung mga larawan mo sa anito o kaya ay ipapanakot nila sa daga.” ang pang aasar ko.

“Bitter much? Alam ko naman na nang hihinayang ka dahil itong super hot at super gwapong lalaki sa harap mo ay “EX” mo nalang ngayon. Hindi mo matanggap sa sarili mo na ako ang “The one that got away” ng buhay mo.“ ang pag aasar din niya.

“Mr. Escaler masyado akong masaya ngayong araw para makipag laban sa iyo. Huwag mo nalang sirain ang perpektong araw na ito.”

“Oo nga naman, masaya ang araw na ito. Nag enjoy naman kayo diba? Next time, maaari kayong bumalik dito, pero mahirap ang mag drive sa zigzag road, mas makabubuti kung mag cocommute nalang kayo.” ang wika ng papa ni Johan.

“Masaya ang araw na ito lalo na kapag umiiyak si Aldrin, mukha siyang batang tumutulo ang uhog. Tingnan mo papa, ang panget panget nya.” ang pang aasar pa nito habang ipinapakita ang mag stolen shot ko na lukot ang mukha dahil sa pag iyak.

“Nag papansin ka lang yata kay Aldrin e. Yung mga galawan mo na iyan ay ninja moves ng mga lalaking kunwari ay nang iinis pero ang intensiyon lang ay ang mag papansin.” ang paasar rin ng kanyang ama.

Tawanan kaming dalawa ni Gov.

KINABUKASAN..

Pag dating ko sa opisina ay isang matamis na ngiti ang isinalubong sa akin ni Clifford. Noong mga sandaling iyon ay pilit kong ikinalma ang aking sarili. Hindi ako nag pahalatang alam ko na ang lahat ng tungkol sa kanyang mga imbentong kwento at napaka tanga ko para paniwalaan ito. Kung sa bagay, talaga namang kapani-paniwala ito at kahit sino ay tiyak na sasakay rin dahil sa husay ng kanyang emosyon.

Katulad ng dati ay dikit siya ng dikit sa akin, kung minsan ay inaakbayan pa niya ako. Pero agad naman akong umiiwas at kunwari ay abala ako sa aking trabaho. Ngayon ay nabubuo sa aking isipan kung sino ba talaga siya at kung bakit niya ito ginagawa.

“Mukhang malalim ang iniisip mo ah, balita ko ay nasaksak si Johan noong nakaraang linggo. Yun naman kasing tao na iyon ay basag ulo at walang kontrol sa sarili kaya siya napapahamak, mabuti nalang at hiniwalayan mo yung gagong iyon dahil baka pati ikaw ay saktan niya.” ang wika ni Clifford.

“Yung nangyari kay Johan ay isang set up ayon sa kanyang mga kaibigan. Maayos na yung tao at naka recover na siya mula sa insidenteng iyon.”

“Siguro naman ay hindi si Johan ang iniisip mo? Dahil hindi niya ito deserve.”

“Hindi, hindi siya Johan.” ang sagot ko.

“Siguro kailangan mo lang mag relax, how about dinner? Libre ka naman siguro at good news dahil naka usap ko yung parents ni Gian. Willing na silang makita ka ng personal.”

“Sure naman, pag usapan natin mamaya iyan sa dinner.”

“Ayos, 6pm hihintayin kita mamaya sa parking lot.” ang excited na wika ni Clifford sabay halik sa aking pisngi at agad na lumabas sa aking cubicle.

Kinuha ko naman ang aking panyo,winisikan ito ng alcohol at ipinahid sa parte ng aking pisngi na hinalikan niya. “Mamaya ay mamatapos na ang laro mo Clifford. Aalamin ko kung sino ka at kung ano talaga ang pakay mo.” bulong ko sa akin sarili sabay delete sa larawan ni Gian na naka save sa aking laptop.

Itutuloy..

AGG S2 Part 50

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

July 20, 2020

Part 50

“So stress ka pa rin dahil kay Johan? Anyway wala ka naman talagang mapapala sa taong walang direksyon ang buhay. Ayaw niya tapusin ang pag aaral niya, ayaw rin niya mag negosyon ng marangal, kung hindi lang siya anak ni Gov Escaler ay matagal na iyang nabulok sa kulungan.” ang wika ni Clifford habang naka upo kami sa isang private na kainan.

“Pinipilit ayusin ni Johan ang buhay niya. Halos apat na taon rin kaming mag kasama at hindi naman siya nag bigay ng sakit ng ulo sa akin.” ang wika ko habang naka tingin ng tuwid sa kanyang mata.

“And now, mukhang pinag tatanggol mo pa siya ah. Nga pala, kung pwede ka bukas puntahan natin yung pamilya ni Gian, im sure na matutuwa iyon.”

“Pamilya ni Gian? Sorry pero hindi ako pwede.” ang pag tanggi ko.

Hinawakan niya ang aking kamay. “Bakit naman? Ayaw mo ba mameet ang pamilya ng nag bigay ng mata mo?” tanong niya

“Nameet ko na sila kahapon, doon sa Benguet. Nakilala ko na yung pamilya ng totoong nag bigay ng mata ko.” ang wika ko.

Uminom siya ng alak. “Anong ibig mong sabihin?” tanong nito

“Noong nakaraang araw ay nakita ko si Gian sa mall, buhay siya at gumagalaw sa aking harapan. Para akong mabubuang noong mga oras na iyon, ni hindi ako makapaniwala. Pero dahil sa gusto kong malaman ang totoo ay nag lakas loob akong kausapin siya. Narito ang social media niya, Billy De Guzman ang pangalan niya at isang nurse sa Dubai. Sa makatuwid ay gawa gawa mo lang lahat, at ang multong ginawa mo ay pinaniwalaan ko naman at mukha akong tanga. Parang kang gumawa ng isang poser account at nag imbento ng kwentong pulido na kapani paniwala. Ngayon Mr. Marzan, sino ka ba? At bakit mo ito ginagawa sa akin?” tanong ko ng tuwid sa kanya.

Natawa siya. “At paano mo naman nalaman ang ganyang mga bagay? Alam mong ginagawa ko ito dahil sa pag mamahal ko sa iyo. Gusto kong maging masaya ka.”

“Hindi e, niloko mo ako kaya paano pa kita pag kakatiwalaan? Pinag laruan mo lang ang emosyon ko. Ngayon sagutin mo ang tanong ko. Sino ka ba talaga?”

“Totoo ang lahat ng mga sinabi ko. At nandito ako para sa iyo.”

“Baliw.” ang sagot ko sabay tayo aking kinauupuan. “Hindi ko alam kung ano ang paniniwalaan ko sa mga kwento mo, hindi ko na alam kung ano ang totoo sa mga salitang lumalabas sa bibig mo. Diyan kana Mr. Marzan.”

Tumayo ako at lumakad palabas sa kainan pero agad niya pinigilan. “Sandali, huwag ka naman ganyan, mag usap tayong dalawa.”

“Bitiwan mo nga ako, wala akong paniniwalaan sa mga sasabihin mo dahil manloloko ka. Ayoko na makipag usap sa iyo at lalo ayaw na kita makita.” ang wika ko sabay alis ng kamay niya sa aking braso.

Pero pinigil pa rin niya ako. “Aldrin lets talk. Please! Huwag kang umalis.”

“Ayoko! Aalis na ako!” ang sagot ko sabay tulak sa kanya. Agad akong lumabas ng kainan at mabilis na pumara ng taxi.

Kumakabog ang aking dibdib, gayon pa man ay pilit kong ikinalma ang aking sarili. Ilang beses na tumawag si Clifford sa aking cellphone kaya pinatay ko nalang ito at hindi na ako nakipag usap pa. Ang katulad niya ay nakakatakot, hindi ko alam kung ano tunay na layunin ng panloloko niya sa akin. Sana ay mas naging matalino ako, mas naging mapag matiyag. Nalagay pa sa problema ang relasyon namin ni Johan ng dahil sa selos sa kanya. Kung bakit kasi masyado akong naniwala na kasintahan niya ang may ari ng aking mata. Kung alam ko lang ay matagal akong umiwas sa kanya. Sana ay maayos pa ang lahat.

KINABUKASAN..

“Resign? Hindi kaya nabibigla ka lang Al?” tanong ni Julian habang nag seserve ng milk tea sa kanilang kainan.

“Nakatulog ako ng mahimbing kagabi, kaya ibig sabihin ay tama ang desisyon ko. At isa pa ay ayoko nang makita ang manlolokong Clifford na iyon.” ang sagot ko.

“Madali lang naman makahanap ng bagong work, sa tingin ko ay hindi rin makakabuti kung mag sstay si Aldrin doon sa kumpanya lalo’t hindi natin alam kung ano ba talaga ang plano niyang si Clifford at bakit siya naging istoryahe ng ganoong kalala. Sayang mukhang malaki pa naman ang etits niya at parang ang bango bangong tingnan. Yung picture na naka brief sa IG? Arrrghh parang masagana sa sperm yung yagbols niya.” ang hirit ni Dante.

“Puro ka kalokohan diyan e. Kung sa bagay noong first work ko sa ospital mayroong nag kagusto sa akin na doktor, lagi niya akong kinukulit at kung minsan nakikita ko pa sa gate ng bahay namin. Kaya ayun inupakan ni Shan Dave, buti nalang at di nag sampa ng demanda si Doc. Ang ending ay umalis nalang ako doon sa ospital at nag hanap ng ibang papasukan. Mahirap ang mag work sa hindi ka komportableng environment. Nakaka praning at nakaka buang.

“Kaya nga mas minabuti kong umalis nalang. Siguro ay mag f-free lance nalang muna ako sa pag gawa ng designs. At mag sstart sariling business para hawak ko ang oras ko. Ito naman ang gusto ni Johan noon pa, ayaw na ayaw niyang lumalabas ako at may nakakasalumuhang ibang tao.” ang wika ko naman.

Habang nasa ganoong pag uusap kami ay dumating naman si Shan Dave sa restaurant. Naka suot ito ng itim na pantalon, tshirt na may logo ng kainan at may apron sa bewang. “Ang aga mo naman, akala ko ba ayaw mong mag waiter ngayon?” tanong ni Julian sa kanya.

“Diba sabi mo may duty ka ng alas 5 kaya maaga mo akong pinapapunta dito. Saka maaga ring nag sara ng shop si Pareng Johan, namumutla nanaman ito, masakit ang ulo at dumugo nanaman yung ilong niya. Sabi ko sa kanya sabihin na yung kalagayan niya sa papa niya.” ang diretsong wika nito habang nag liligpit ng mga gamit sa ibang table.

“Anong kalagayan?” tanong ko.

“Nandyan ka pala Al. Kamusta? Balita ko gusto mo na daw makipag balikan kay Johan dahil tigang na tigang kana. Iyon ang kumakalat na balita sa compound.” ang bati nito.

“Sira, mga baliw kayong mga nasa compound! Ano bang sinasabi mong kalagayan ni Johan?” tanong ko.

“Wala. Kulang lang sa salsal at iyot iyon.” ang sagot ni Shan Dave.

“May sinabi ka kanina e, hindi naman ako bingi, narinig ko lahat yun.” sagot ko

“Oo nga, narinig ko rin. Ikaw papa Shan ha, masikreto ka na pala ngayon. Hindi katulad dati na pati pag utot ni Julian ay naikkwento mo. Ano bang nangyayari kay papa Johan? I-ispluk mo na ang talkshow!! Now na.” ang hirit ni Dante.

“Wala nga iyon, wala naman akong sinasabi.” ang inosenteng wika nito na may inosenteng mukha.

“Ang sinabi mo kanina ay nahihilo si Johan at namumulta. Anong dapat niyang sabihin?” tanong ko

“Na buntis si Pareng Johan. Nag papatira din ba siya sayo?” ang pilosopong sagot nito kaya hinila ni Julian ang kanyang tainga. “Mag seryoso ka nga, anong kalagayan ang dapat sabihin ni Johan sa papa niya?” tanong nito.

“May sinabi ba akong ganoon? Parang wala naman. Wala akong matandaan.” ang pag dedeny nito na parang may amnesia kaya hinila siya ni Julian sa patilya paupo sa bangko sa aming harapan. “Aray, tinotorture nyo ba ako?”

“Oo. Kakalbuhin kita kapag hindi ka nag salita.” sagot ni Julian.

Inuga uga siya ni Dante. “May sakit si Papa Johan diba? Sabihin mo na ang totoo!! Please!! Sabihin mooooo!” ang nag papanic na wika nito dahilan para mapatingin sa kanya ang ibang kumakain sa loob.

“Noong mag kasama kami ni Johan noon ay biglang dumugo ang ilong niya. May pag kakataon na rin gumigising ito sa gabi dahil masakit daw nag ulo niya. Please, sabihin mo sa akin na mali ang iniisip ko.” ang paki usap ko.

“Pero, nangako ako kay Pareng Johan na wala akong pag sasabihan nito.”

“At sumumpa ka naman? Lalo mo lang ilalagay sa alanganin ang sitwasyon kapag sinikreto mo pa.” sagot ko.

Tahimik..

Napabuntong hininga si Shan Dave. “Tiyak na malilintikan ako nito. May sakit si Johan. May Cancer siya. Kaya ang lahat ng bagay ay inaapura niya mula sa engagement niyo, hanggang sa magiging kasal ninyo. Apat na buwan na ang nakalilipas, habang pauwi kami nag dilim ang paningin niya, sumakit ng todo ang ulo na para bang binibiyak ang kanyang bungo kaya isinugod ko siya sa ospital. At narito ang findings ng doktor sa kanya.” ang wika ni Shan Dave sabay pakita ang isang medical na papel na may pangalan ni Johan Escaler dated noong January pa. Agad itong kinuha ni Julian.

“Baka naman gawa gawa lang iyan ni Shan Dave at Johan. Seryoso ba?” tanong ni Dante na hindi makapaniwala.

Natahimik si Julian at napaupo ito. “Hindi, totoo ang papel na ito. Ang Newlife Hospital ay ang dating ospital kung saan ako naka duty dati. At ang papel na ito ay legit at hindi peke dahil nandito ang pirma ni Doktor Gorpuz ang nag pasok sa akin bilang nurse doon sa private hospital na iyon.”

“Kung ganoon ay may sakit si Johan?” tanong ko

“Malignat ang cancer sa ulo ni Johan, critical ang tumor kay hindi ito basta basta maabot ng operasyon. Maaaring paliitin ang tumor sa pamamagitan ng radiation therapy pero komplikado pa rin ang magiging sitwasyon niya.” ang wika ni Julian na halatang nanginginig ang kalamanan.

“Ayaw na ni Johan ipaalam kahit kanino ang kondisyon niya pero sa araw araw na gumigising ako ay hindi ako mapakali, gusto kong tawagan ang tatay niya o ang mga magulang ni Aldrin para sabihin ang lagay niya pero parati niya akong pinag babantaan na matatapos ang pag kakaibigan namin kapag pinag sabi ko ito sa kahit kanino. Kaya wala ni isa sa buong compound ang nakaka alam dahil ayaw niyang kaawaan siya ng lahat.” ang wika ni Shan.

“May cancer si Johan, parang isang panaginip. Kaya naman pala tuwing mag uusap kami at sisitahin ko kung bakit niya inaapura ang lahat ay kakaiba lagi ang sagot niya na parang nag papaalam na siya sa akin.” ang wika ko at dito ay napaiyak nalang ako habang inaalala ko ang mga eksenang iyon.

FLASHBACK

“Hindi mo kasi inaayos ang tanong mo, dapat ang tanong mo ay ganito “kailan ba tayo huling nag bakasyon.” Ganyan dapat, huwag mo ngang gawing komplikado ang lahat. Para sa isang busy na businessman na kagaya ko ay mas importante ang salitang straight to the point.“ ang pag lilinaw niya. Hindi naman ako nakaimik. Literal na BASAG at nawalan ako ng sasabihin dahil nasupalpal niya ako. “Matagal na tayong huling nag bakasyon. Nasa walo o siyam na buwan na yata.” ang dagdag pa niya.

“Kung ganoon ay sulitin natin ang bakasyon, tapos after nito mag set ulit tayo ng susunod. Magandang ideya iyon diba?”

“Oo naman, gusto kong bumuo ng mamagandang ala-ala kasama ka. Hangga’t nandito ako sa mundo.”

“Bakit ganyan ka mag salita? Para bang mamatay kana.” ang biro ko.

Natawa siya at ginusot ang aking buhok. Habang nasa ganoong posisyon siya ay laking gulat ko noong may lumabas na dugo sa kanyang ilong. “Teka, ano iyan?” ang tanong ko sabay kuha ng aking panyo at saka pinunasan nag kanyang ilong.

Agad naman niyang tinabi ang sasakyan saka siya tumingala sa ng panandalian. “Sa sobrang init siguro ito. Lalo’t naka tapat sa akin yung sinag ng araw.” ang wika niya.

“Okay ka lang? Gusto mong mag pahinga muna?” tanong ko.

End Of Flashback

Wala akong nagawa kundi ang mapaiyak nalang habang naka dukdok sa lamesa. “Kailangan kong makita si Johan, kailangan ko siyang makausap.”

“Ngayon ay tiyak na magagalit sa akin si Johan, pero hangad ko lang talaga ang mapabuti siya. Mas hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung may mangyayaring masama sa kanya. Sina Raul at Johan ay ang tanging best friends ko, dati kapag walang makain ang pamilya ko ay si Johan ang nag susupply ng pag kain sa amin gamit ang mga nadelehensiya niya sa araw na iyon. Kaya’t hindi ko rin kakayanin kung mawawala si Johan. Ilang buwan nang mabigat ang dibdib ko, sa gabi ay hindi ako makatulog dahil binabagabag ako ng konsensiya ko, habang itinatago ko ito ay mas lalong nag huhumiyaw ang puso ko na isigaw ang katotohanan.“ang mangiyak ngiyak na wika nito.

Umiiyak pa rin ako, tila sasabog ang aking dibdib sa matinding sakit. “Sabihin niyo panaginip lang ito. Please. Sabihin niyo sa akin!”

“Hindi, hindi ito panaginip Aldrin. Isipin mo nalang na ang lahat ay madalihan.” ang wika ni Dante sabay yakap sa akin.

Dito ay sumabog ang pinaka mabigat na emosyon sa aking dibdib, matinding pag tangis ang aking ginagawa noong mga sandaling iyon. Bakit may mga katotohanan na sadyang mahirap tanggapin lalo kung masakit ito.

Malakas ang kabog ng aking dibdib na wari’y isang musikang kakaiba ang todo, hindi maunawaan at puro ingay lang…

Itutuloy..

AGG S2 Part 51

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

July 21, 2020

Part 51

Tila sasabog ang aking dibdib noong mga oras na iyon. Ang aking isipan ay napuno ng sobrang pag aalala. Agad akong umalis sa kainan at sumakay ng taxi patungo sa bahay nila Johan. Habang naka upo sa likuran ng sasakyan ay patuloy pa rin ang aking pag iyak habang nakatanaw sa labas ng bintana. “Sir, okay lang po ba kayo?”

“Medyo, masama lang ang pakiramdam ko.” ang sagot ko naman.

“Batid ko po na mabigat ang pinag daraanan mo sir. May kinalaman ba ang taong mahal mo dito? Nakikita ko ito sa awra ng iyong mga mata.” ang wika niya.

“Marunong po pala kayong bumasa ng awra ng tao.”

“Oo naman, kung di mo naitatanong ay kapatid ko si Madam Z, yung dating mang huhula diyan sa bayan. Kaso ay nasa ibang bansa na siya ngayon kaya ako ang pumalit sa kanya. Kaso ay mag kaiba kami ng estilo. Siya ay nilalatag ang baraha sa lamesa saka babasahin. Gusto mong subukan?” tanong niya sabay kuha ng baraha sa kanyang compartment. “Tawagin mo kong Maestro X, at ito ang aking ginagamit sa pag babasa ng bituin. Subukan mong kumuha ng tatlo.” ang wika niya

Parang ayaw kumilos ng aking kamay pero maya maya ay kusa itong gumalaw at humugot ng tatlo sa mga barahang kanyang hawak. Parang kinontrol ng kung ano ang aking kamay at noong bumalik ang aking ulirat ay nasa kamay ko na ang bagay kanyang pinapakuha. “Ayos, iabot sa akin ang nasa gitna.”

Inabot ko ito..

Kanya itong tiningnan..

“Iabot mo sa akin yung nasa ibabaw na baraha tapos ay isunod mo ang nasa ilalim.” utos pa niya.

Inabot ko rin ito..

Tahimik..

Marahan ang patakbo ng aming taxi..

“Handa ka na ba Mr. Aldrin Jimenez? Huwag mo na itanong kung paano ko nalaman ang pangalan mo, simpleng bagay lamang ito. Babasahin ko ang baraha ayon sa pag kakasunod sunod ng iyong pag hugot. Makinig kang mabuti Hijo, ang mga ito ay sadyang gabay lamang at huwag mong masyadong dadamdamin, lagi mong tatandaan na tayo ang gagawa ng ating kapalaran. Pero hindi ibig sabihin ay dapat mo na itong bale walain.

UNA: Ang salamin ay nag papakita ng iyong repleksyon, mayroong isang ala-ala na mag babalik sa iyo at pang yayari noon ay mauulit lamang. Sasabog ang salamin at lahat ay mag babago.

IKALAWA: May isang taong mawawala sa iyo at siya ang mag dudulot ng pag babago sa iyong buhay. Ang ulan sa baraha ay simbolo ng luha at walang katapusang kalungkutan.

Ngunit sa IKATLONG baraha ay mayroon araw na simbolo na ang ibig sabihin ay pag bubukas ng bagong buhay. Nakikita kong muli kang ngingiti sa kabila ng madilim na paligid na iyong tinatahak. At ang kaligayahang iyon ay tatagal ng mahabang panahon.

Balanse ang sinasabi ng braha, may positibong parte at mayroon rin namang negatibo. Pero katulad ng sinasabi ko sa iyo ay ikaw ang gagawa ng iyong kapalaran, ito ay gabay lamang. Ngunit ang mga butuin ay hindi nag sisinungaling Aldrin, gamitin mo itong hakbang upang mapabuti ang iyong buhay. Pag palain ka ng panginoon.“ ang wika niya sabay hinto ng taxi. Saktong nasa tarangkahan na kami ng bahay nila Johan.

Mugto pa rin ang aking mata.

“Maestro, lalo mo akong tinakot. Sana ay hindi na ako nag pahula.” ang wika ko na may halong pag mamaktol.

Natawa siya. “Magiging maayos rin ang lahat. Basta ipikit mo ang iyong mata upang hindi ito muling mag dilim. 105 pesos, libre na yung hula.” ang wika nito.

Natawa ako. Inabot ko ang 500. “Pang miryenda niyo nalang po yung sukli, sa susunod po ay mag papahula ulit ako.” ang wika ko habang naka ngiti.

Pag tapat ko sa gate ng bahay nila Johan ay agad akong pinag buksan ng guard. “Good pm sir Aldrin, wala po si Gov pero nandiyan yung fiance niyo sa loob.” ang bati nito. Noong makapasok ako ay mabilis rin niyang ikinandado ang gate. “Salamat mang Dado.” ang tugon ko.

Pag pasok ko sa sala ay huminga ako ng malalim at pilit itinago ang aking emosyon pero kusang tumutulo ang aking luha dahil sa bigat ng aking pakiramdam. Pag tapat ko sa kwarto ni Johan ay agad akong kumatok.

Binuksan niya ang pinto..

“Sino ba iyan?” tanong niya noong buksan niya ito. Dito ay bumulaga sa akin si Johan na naka sandong puti, gulo gulo ang buhok, naka boxer at bakat na bakat ang bukol ng ari. “O, ikaw pala. Anong ginagawa mo dito? Teka, umiiyak ka ba? Bakit ganyan ang itsura mo?” tanong niya.

“Ah e, naalala lang kita bigla. Pwede bang ano, pwedeng bang umuwi kana sa atin?” tanong ko.

“Ano bang sinasabi mo? Bahay ko to. Saka bakit wala ka sa trabaho mo?”

“Nag resign na ako.”

“Dahil?”

“Dahil sa isang komplikadong sitwasyon. Kamusta ang pakiramdam mo?” tanong ko.

“Maayos naman medyo nahilo lang ako kanina kaya maaga kong isinara ang shop. Teka, ano bang pinunta mo dito?”

“Gusto ko lang makita kung maayos ka.” ang sagot ko at hindi ko alam kung paano ko ipapasok ang tungkol sa nalaman kong kalagayan niya.

“Okay naman ako. Normal naman.” simple niyang sagot.

Natahimik ako at napatingin sa kanyang mukha. Kitang kita ko ang pamumulta ng kanyang mga labi, na parang nanunuyo na hindi mo malaman. “O, bakit ganyan ka makatingin?”

“S-sigurado ka bang ayos ka lang talaga? Sabihin mo naman sa akin ang tunay na nararamdaman mo, please. Kasi mamatay na ko sa pag aalala sa iyo.”

“Ano bang ibig mong sabihin?”

Natahimik ako at napaiyak nalang habang naka tingin sa kanyang mga mata. Ang aking dibdib ay parang sasabog na hindi ko maunawaan, gusto kong humagulgol, gusto kong sumigaw, gusto kong mag wala, pero tila nawawalan ako ng lakas na gawin ang mga bagay na iyon. “Hoy Aldrin, bakit ka ba umiiyak ha?”

“Hanggang kailan mo itatago ang sitwasyon mo? Pag malapit kanang mamatay? Kapag iiwan mo na ako?” tanong ko habang nakahawak sa aking dibdib, ang ibayong sakit ay hindi ko maitago sa aking pag sasalita.

“Kanino mo na laman?” tanong niya na may seryosong tono.

“Sinabi ni Shan Dave ang lahat sa akin dahil hindi na rin siya nakakatulog sa gabi sa pag tatago ng sikreto mo.” ang sagot ko naman.

“Tang inang Shan Dave iyan! Uupakan ko iyan bukas.” ang gigil na wika nito. “Sino pang nakaka alam?”

“Ako lang.” sagot ko.

“So kaya ka nag punta dito dahil awang awa ka sa akin? Dahil may sakit ako kaya ka nag resign sa trabaho bilang pamapalubag loob? Ganoon ba yun Aldrin? Kaya ka umiiyak ngayon ay dahil nahahabag ka sa sasapitin ko diba? Iyan ang totoo.”

“Hindi, kaya ko umiiyak ngayon ay dahil nasasaktan ako, sa daming tao sa mundo ay bakit ikaw pa? Hindi lang ako handa na haharap tayo sa ganitong kabigat na sitwasyon.”

“Hindi mo naman kailangan mag alala sa akin, hinanda ko na ang sarili ko, hindi ako aabutin ng isang taon, kung mamatay edi mamatay. Ganoon lang naman ang buhay.” ang sagot na nag papakita ng tapang bagamat ramdam ko ang takot sa kanyang dibdib. “Ayoko lang ipag sabi ang sitwasyon ko dahil ayokong nakaka kita ng ganyang reaksyon katulad ng ginagawa mo. Ayokong kaawaan ako ng lahat, ayokong iyakan nila ako.” ang wika nito.

“Pero mali na itago mo ito, kailangan mo ng suporta ng tao sa paligid mo. Kailangan mo sina mama at papa, kailangan mo ang papa mo, ang mga kaibigan mo sa compound.” ang sagot ko.

“Magiging mahirap lang sa inyo ang araw araw na mabuhay sa pag aalala dahil sa akin. Gusto kong mamatay ng hindi malalaman ng lahat ang sitwasyon ko para hindi na kayo masaktan sa tuwing makikita niyo akong nag hihirap dahil sa sakit.”

“Johan, paano naman ako? Gusto ko pang maging parte ng buhay mo. Pati ba ako ay itataboy mo?”

“Huwag mo akong kaawaan Aldrin. Umalis kana.” ang sagot niya sabay hawak sa aking braso at inilabas ako sa kanyang silid. Pero nag pumiglas ako. “Bakit ba ganyan ka? Bakit pati ako ay tinataboy mo?! Parang hindi ako naging parte ng buhay mo.”

“Kung wala ba akong sakit ay pupuntahan mo ako? Maaalala mo ba ako? Sasabihin mo ba sa akin na umuwi na ako? O susuyuin mo kaya ako? Hindi naman diba? Dahil kung anong kinataas ng pride ko ay mas doble ang taas ng saiyo. Huwag mong iparamdam sa akin na ginagawa mo nalang ang lahat ng ito dahil naaawa ka sa kalagayan ko.”

“Pero maling mali ang pag iisip mo! Hindi ganito ang gusto kong mangyari! Bakit kailangan mo akong itaboy sa pag kakataong kailangan mo ako?”

“Hindi kita kailangan. Bumalik kana sa lalaki mo. Alis na!” ang sigaw nito sabay tulak sa akin palabas at saka ito nag sarado ng pinto.

Napaupo nalang ako sa likod ng kanya pintuan at muling napahagulgol sa pag iyak. Niyakap ko ang aking tuhod at dito isang mabigat na damdamin ang bumugso sa aking buong pag katao. Tila hanggang ay hindi pa rin nag sisink in sa aking isipan ang nagaganap, ang malaman ko na may sakit si Johan ay malala na ito ay parang isang panaginip, parang isang bangungot na nais kong takasan, nais ko nang gumising dahil ang mga bagay na ito ay parang malayo sa reyalidad. Parang kamakailan lang ay maayos naman ang lahat pero sa isang kisap mata ay nag bago ito.

Habang nasa ganoong pag iyak ako ay bumukas ang pintuan. “Pwede ba, huwag kang umiyak. Umuwi kana.” ang utos niya.

Tumayo ako at nag pahid ng aking luha. “Kapag tinataboy mo ako, iyon ang oras na kailangan mo ako. Pero hindi mo lang ito masabi sa akin dahil mataas ang pride mo. Babalik ako bukas at aalagaan kita, mag papagamot ka kahit saan lupalop pa tayo makarating. Hindi tayo susuko dito, naintindihan mo ba?”

“Hindi mo naman kailangang gawin iyan. Mamatay rin naman ako. Ngayon maayos ako, para wala akong nararamdaman, pero ganoon naman daw talaga ang sakit na ito. Traydor at maaaring bukas o sa susunod na araw ay babagsak nalang ang katawan ko at wala na tayong magagawa doon.”

“Nasasabi mo lang iyan dahil nasa stage ka ng kawalan ng pag asa. Pero nandito ako at hindi ako susuko. Ayokong maiwan, kaya pakiusap tulungan mo ang sarili mo.”

“At paki usap rin, huwag kana makialam sa sitwasyon ko. Maaari kana umuwi. Hindi na kita ihahatid.”

Tumango ako. “Babalik ako bukas. Kung ayaw mong sabihin ito sa ibang tao, karapatan ng mga magulang natin na malaman ito.”

“Iyan ang huwag mong gagawin Aldrin. Ayokong maging mahina sa paningin ng lahat.”

“Hindi ka magiging mahina, pag kakataon mo ito para ipakita kung gaano ka kalakas. Hindi titigil sa pag ikot ang mundo dahil sa ayaw mo ito. Nauubos ang oras at nasasayang ito, at huwag mong hayaang mag sisisi ka kung kailan huli na ang lahat. Aalis na ako Mr. Escaler, babalik ako bukas.” ang wika ko sabay pulot ng mga damit niya sa sahig at inilagay ko ito sa labahan.

Siya naman ay nakatingin lang sa akin at noong makalabas ako ay muli niya isinarado ang pintuan ng kanyang silid.

Itutuloy..

---

  ![](https://img.wattpad.com/839f9be6d63f78ee77fd2de188cb60c0bffd35b3/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f51694e46786d4269686b523758773d3d2d3934363037313431332e313633303536613464636366373738353834333734313739373534302e6a7067)

Ang Classmate kong Siga Revise version available na sa dreame!

New episodes, edited at mas pinak bongga (mula sa chaka) LOL

AGG S2 Part 52

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

July 22, 2020

Part 52

Tatlong araw na ang nakalipas noong malaman ko ang tungkol sa lagay ni Johan. Nag tungo rin ako sa mga doktor para iba tanong ang tungkol sa kanyang sakit, ipakita ko rin ang papel ng kanyang medical check up. Ang sabi nila ay magagamot ito sa ibang bansa ngunit may case na 50/50 dahil sa hindi maabot ng tumor. “Sa tatlong araw na iyon ay hindi na ako nakalapit kay Johan, itinaboy niya ako o kaya ay pinag tataguan. Napaka sakit sa akin na wala akong magawa para sa kanya.” ang wika ko habang nakatingin lang sa pag kain, ni halos tatlong araw na akong walang gana. Sinusubukan ko kumain pero lumalabas ito sa aking bibig.

“Mayroon kasi talagang mga tao na ayaw ipag sabi na may sakit sila dahil ayaw nilang kaawaan sila. Katulad nalang nung pelikula ni Angel Locsin at Vilma Santos, diba may sakit si Vilma doon pero ayaw niyang ipag sabi sa lahat. Marahil ay ganoon lang rin ang nararamdaman ni Johan. At confuse pa ito sa mga nangyayari. Teka nasabi mo na ba ito sa parents niyo?” tanong ni Dante.

“Oo nasabi ko na, noong malaman ito ng kanyang ama ay agad itong nag pa book ng ticket pabalik dito sa bansa dahil nasa business meeting sila ngayon sa Singapore. Sina mama at papa naman ay nasa bakasyon at sa makalawa pa uuwi. Lahat sila ay naging emosyonal, nashock at si mama ay hinimatay pa sa masamang balitang iyon. Ngayon ay hindi ko na alam ang gagawin ko.”

“Si Shan Dave ay hinahamon ng suntukan ni Johan kahapon, inawat lang sila ni Raul at Gomer. Sa palagay ko ay nasa state pa ng acceptance si Johan tungkol sa pag babago sa kanyang buhay. Kung minsan mahirap para sa isang tao na tanggapin emotionally at mentally ang changes na maaaring bumago sa takbo ng buhay mo sa isang kisap mata. Siguro ang maganda mong gawin ay kausapin pa rin si Johan at iparamdam na hindi siya nag iisa. Halos ganyan rin yung pasyente namin sa ospital noong nakaraang linggo, naging bugnutin ito, naging mainitin ang ulo at nagalit sa mundo malaman niya na nag karoon siya ng breast cancer. Ang ending lahat ng tao sa paligid niya ay itinataboy niya kahit yung boyfriend niya at pamilya niya.” ang wika ni Julian sabay lagay ng pasta at masarap na inumin sa aking harapan. “Kumain ka, baka maya maya ay mauna ka pa sa ex mong gago.” ang wika pa niya.

“So anong plan mo?” tanong ni Dante

“Aalagaan ko si Johan, 100% ng oras ko ay sa kanya. Tapos mag ppropose ako, aayain ko siya mag pakasal at after noon ay ipapagamot ko siya sa Amerika. Lalaban kami, kailangan niyang mabuhay.” ang wika ko at nag simula nanaman akong umiyak.

“Huwag kana umiyak, tutulungan ka namin sa plans mo. Diba’t iyan naman talaga ang plan ni Johan, gawin natin iyan. Ako na ang bahala sa wedding preparations.” ang wika ni Dante.

“Basta kapag may kailangan ay tawagan niyo lang ako.” ang wika ni Julian.

Alas 10 ng umaga noong ihatid ako ni Dante pabalik sa bahay nila Johan, nakatanggap kasi ako ng text message sa guard nila na naka balik na daw ito. Marami kaming dalang pag kain kaya pati si Dante nakibuhat na rin papasok sa loob.

Pag dating namin doon ay agad kaming pumasok sa sala dala ang mga miryenda. “Nasa taas po si Sir Johan.” ang wika ng kasambahay.

Agad kaming umakyat sa itaas. Katulad dati ay naka lock nanaman ang pinto nito. Noong kumatok ako ay binuksan niya ito. “Ano nanaman kailangan mo?” tanong niya.

“Dinalan lang kita ng pag..” di na ako nakapag salita dahil isinara niya ang pinto. “kain.” ang pag tutuloy ng aking sasabihin.

“Aba’t may pag kasira ulo pala talaga yang si papa Johan, nag effort tayong mag dala ng maraming pag kain para sa kanya! Kailangan kainan niya to! Mag kamatayan naaaa!” ang gigil na wika ni Dante. “Ako na, ako na ang kakatok sa kanya.” ang dagdag pa nito sabay lapit sa pintuan..

Huminga ito ng malalim..

“Johan.. Please… I know you’re in there. People are asking where you’ve been.. They say, “have courage” and I’m trying to, I’m right out here for you just let me in..

We only have each other, It’s just you and me.. What are we gonna do?

Do you want to build a snowman?“ ang pag awit niya na punong puno ng lungkot.

Tahimik..

Maya maya ay humarap ito sa akin at nag kibit balikat. “Wala e, ayaw buksan ni Elsa este Johan pala. Ang mabuti pa umuwi nalang tayo at ipakain itong mga foods na to sa mga taga compound. Lets go!” ang pag yaya nito sabay buhat sa mga bilao ng pansit, puto at pasta.

Aalis na sana kami noong bumukas ang pinto at lumabas si Johan, nakatingin ito sa pag kain. “May kanin ba dyan?” tanong nito.

Nangiti ako “Oo naman, may mga ulam din. Sandali ihahanda namin lahat ito sa kusina.”

“Sabi ko naman sa iyo “the way to a man’s heart is through his stomach. Saka feeling ko talaga gutom lang yang si papa Johan e.” ang wika ni Dante habang nag aayos kami sa kusina. “Alam mo nag tataka ako kung bakit kailangan pang tumambay sa compound iyang si papa Johan. Biruin mo buhay prinsipe na siya, tingnan mo nga itong bahay nila parang hotel sa ganda. Isa pa iyang si Raul, haciendero iyan sa Aliaga, Nueva Ecija. Si Gorien Raval naman ay nag mula sa pamilya ng mga business tycoon at super yaman rin nila. Sayang, ang daming pwedeng gawin sa buhay.”

“May mga bagay kasi na hindi naibibigay ng karangyaan katulad ng kaibigan, yung kaligayahan kapag mag kakasama silang mag kakabarkada. Yung mga kalokohan nila, yung mga bagay ginagawa nila para makabili ng gusto nila. Iyon ang mga bagay na di kayamanan nila.” ang sagot ko habang naka ngiti.

Mata maya ay bumaba si Johan mula sa kanyang silid, tinawag niya ang lahat ng security at kasambahay para saluhan siya sa pag kain. Ito ang ugali na nakuha niya sa kanyang ama, ang mahusay na pakikisama sa kapwa.

Habang kumakain ay nakatingin lang ako kay Johan, masaya siyang katabi ang mga kasambahay nila. Naka ukit pa rin sa kanyang matamis na ngiti sa kabila ng kanyang kritikal na kalagayan. Makalipas ang ilang araw na pag tataboy at pag iwas niya sa akin ay ngayon lang niya ulit ako tinanggap bagamat hindi niya kinakausap noong mga sandaling iyon ay sapat na sa akin na makitang kumakain siya at hindi nag papatalo sa dipresyon.

“Salamat sa pag kain. Ang totoo kaninang umaga pa talaga ako nagugutom.” ang wika nito.

“Masaya ako dahil hindi mo na ako tinataboy ngayon.”

“Pero naiinis pa rin ako sa iyo dahil sinabi mo kila papa ang sitwasyon ko.”

“Bakit hindi? Pamilya tayo. Ang pamilya ay nag tutulungan. Saka hindi naman ako naaawa sa iyo, hindi rin mahina ang tingin ko sa iyo. Gago ka pa rin at iyon ang imahe mo sa mga mata ko.” ang wika ko. Maya maya ay napatingin ako kay Dante, sumesenyas ito na sabihin ko na ang planong napag usapan namin kanina. “Ah nga pala, kung wala kang gagawin bukas ay mag libot tayo. Please.”

“At ikaw naman ngayon ang atat na atat na makasama ako. Iyan na nga ba ang sinasabi ko, ngayong malapit na akong mamatay ay mahalaga na ako sa lahat ng bagay. Pero dati kapag ako ang umaaya sa iyo ay titingin ka pa sa kalendaryo para icheck kung pasok sa schedule mo.”

“Pwede huwag mo na ibalik yung dati. Hindi naman na mababago iyon, sasama lang ang loob mo.” ang wika ko sabay buhat ng aming mga gamit para ibalik sa kainan nila Julian. “At huwag kana magalit kay Shan Dave, nag malalakasakit lang yung tao dahil hindi na niya kaya yung pag aalala sa kalagayan mo. Totoong siyang kaibigan dahil concern siya sa iyo. Huwag na siyang hamunin ng away dahil sa inyong mag kakabarkada siya ang pinaka batikan, tutumba ka lang.”

“Sinasabi mo ba sa akin na hind ko kaya si Shan Dave? Hindi mo pa ako nakikitang magalit at makipag basagan ng bungo.”

“Iba na nga ang sitwasyon ngayon Mr. Escaler. Basta aayusin natin ang buhay natin, tapos ay gagaling ka. Huwag mo ngang bigyan ng taning ang buhay mo.” ang wiko sabay abot ng towel sa kanya. “Maligo kana dahil mukhang kahapon ka pa di naliligo.”

Inamoy niya ang sarili at saka kinuha ng tuwalya. Samantalang lumapit naman sa akin si Dante. “Sige na, samahan mo na si papa Johan dito. Bukas iset natin ang date niyo at yung proposal mo doon sa maganda location na napag usapan natin.”

“Teka, paano itong mga gamit sa kainan?”

“Ako na ang mag sasauli doon. Pag kakataon mo na para alagaan iyang si papa Johan.

Tumango ako at nag pasalamat kay Dante. “Good idea yung proposal mo, pag nag “yes” siya ay aayusin ko agad yung wedding niyo para after a week ay maka gora na kayo sa Amerika para makapag pagamot siya.“

“Iyon nga ang plano ko, sana ay maging maayos.”

“Magiging maayos kung makikisama si Papa Johan. Balitaan mo na lamang ako.” ang wika niya sabay sakay sa kanyang sasakyan.

Noong maka alis na ang lahat ay umakyat ako sa kwarto upang ihanda ang damit ni Johan, pag pasok ko palang sa kanyang silid ay nakita kong tapos na itong maligo. Nag pupunas ng towel sa kanyang hubot hubad na katawan.

Tila nabato balani ako sa kanyang kasexihan, putok ang dibdib, perpekto ang abs, makinis ang buong katawan, may kaunting buhok sa pusod pababa sa kanyang matigas na ari, tirik na tirik at pulang pula ang ulo.

Noong makita niya ako ay marahan siyang lumapit sa akin. Tinitigan niya ako sa mata at kinuha ang aking kamay, inilagay niya ito sa kanyang dibdib at ang aking isang kamay ay inilagay sa kanyang matigas na pag kalalaki.

Hinalikan ko ang kanyang labi, lumaban rin siya ng damping halik sa akin.. Niyakap niya ako ng mahigpit habang mag kasugpong ang aming mga nguso.

Makalipas ang ilang minuto ay naupo siya sa harap ng kanyang computer chair at dito ay mas lalo pang bumuyangyang ang kanyang matigas na ari. Hinawakan niya ito at piniga dahilan para lumabas ang paunang katas na malapot at malabnow. Tumulo ito sa bulbol niya kaya naman binalot ako ng kakaibang libog dahil sa kanyang nakaka akit na itsura. Lumuhod ako sa kanyang harapan habang siya naka bukaka. Dinilaan ko ang paunang katas na tumutulo sa kanyang ari at sinimulan ko itong silindruhin.

Parang bakal sa tigas ang titi ni Johan, lalo itong lumaki at humaba. Sarap na sarap rin siya sa aking ginagawang pag suso sa kanyang ari kaya naman inilagay niya ang kanyang braso sa batok. Sa ganitong posisyon ay mas lalo pa akong naakit sa kanyang kagwapuhan kaya mas pinag igihan ko pa ang pag suso sa kanyang nag lalawang pag kalalaki.

Ginamit ko ang aking dila, ginawa kong parang ice cream ang makinis na ulo ng kanyang ari bago ko ito muling isubo ng buo hanggang sa maabot ng aking lalamunan. Ulol na ulol si Johan lalo noong salitan kong kinain at dinilaan ang kanyang bayag.

Ilang minuto ko rin sinususo ang kanyang ari, halos mangawit ang aking panga ngunit gusto kong masarapan siya ng husto kaya pinag buti ko ng husto. Hanggang napaunggol siya at napahawak sa aking ulo.

Noong iluwa ko ang kanyang ari at tumilamsik ang tamod sa kanyang dibdib, hinawakan ko agad ang katawan nito at jinakol ko habang subo ko ang ulo at kinakain ang kanyang manamis namis na tamod.

Nilunok ko ang kanyang katas hanggang sa pinaka huling patak nito..

Pag katapos noon ay niyakap niya ako ng mahigpit at muling hinalikan sa labi, kahit na may tamod niya ang aking nguso ay hinalikan pa rin niya ako..

Noong hapon iyon, hanggang buong gabi ay inasikaso ko si Johan, ang aking buong atensiyon ay nasa kanya na, bagamat may pag katataon na maiinis kang talaga dahil may selos pa ring paharing ito. Gayon pa man ay gumuguhit pa rin ang lungkot sa aking mga mata kapag naiisip ko kung ano ang magaganap bukas o sa mga susunod pang araw.

Itutuloy..

AGG S2 Part 53

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

Part 53

“Bakit naman naisipan mong mag punta dito sa farm namin? Siguro iniisip mo na malapit na talaga akong mamatay.” ang wika ni Johan habang nag lalakad kami patungo sa fishpond at sa kubo sa tabi ng kanilang malawak na bukirin. Tinulungan lang kami ng mga caretaker para buhatin ang aming mga gamit.

“Huwag mo na nga isipin iyan, kung ano anong sinasabi mo e. Basta gusto ko mag enjoy tayo ngayong araw, huwag ka na mag rereklamo o mag papaharing sa akin.” ang tugon ko.

Buo ang aking desisyon na alagaan at huwag umalis sa tabi ni Johan. Kahit na parati niya akong pinaparinggan o iniinis ay pinag papasensiyahan ko nalang. Paulit ulit niyang sinasabi sa akin na kaya ko lang ginagawa ito dahil malapit na siyang mamatay at nag aawa ako sa kanya. Nag aalis lang raw ako ng pag kaguilty dahil sa mga panloloko ko sa kanya. Minsan talagang naiinis ako at gusto ko siyang hampasin ng malakas sa ulo, kaso ay mas makabubuting huwag ko nalang siyang patulan kahit paminsan minsan ay napipikon na ako.

Nag latag ako ng banig sa ilalim ng puno ng akasya, nakaharap ito sa fishpond at inayos ang aming mga dalang pag kain at inumin. Pareho kaming naupo ni Johan dito at pinag masdan ang magandang kalangitan. Ang luntiang paligid ay mayroong malamig na hangin habang walang ibang maririnig kundi ang nalagaslas ng dahon sa mga puno na wari’y nag sasayaw. “Ito ang pinaka magandang lugar para sa akin. Noong nabulag ako ay dito mo ako dinala diba? Noong mga sandaling iyon ay lumakas ang loob ko at sinabi ko sa aking sarili na lalaban ako at hindi mag papatalo sa mga pag subok na iyon. At hindi mo ako iniwan noon, nanatili ka sa aking tabi at ni minsan ay hindi ko naramdamang nag iisa ako kaya’t kahit wala akong makita noong mga sandaling iyon ay naging maayos pa rin ang pakiramdam ko dahil alam kong nandito sa akin tabi. Ngayon, gusto kong maramdaman mo na nandito lang rin ako sa tabi mo at kahit itaboy mo ako ng isang libong beses ay hindi ko magagawang lumayo sa iyo.” ang wika ko habang nakahawak sa kanyang mga kamay.

Tahimik..

“Ang bilis ng panahon, napaka tapang ko noon, wala akong kinatatakutan. Pero ngayon? Nakakaramdaman ako ng takot hindi ko maunawaan. Marami tuloy akong pag sisisi sa buhay ko. Sana ay nag tapos ng kolehiyo, sana ay mayroon rin akong magandang trabaho o sana ay naka suot ng uniporme ng isang executive. Sana ay ginugol ko ang mga oras ko noon sa mas magandang bagay at hindi ako naging sakit ng ulo sa iba. Ngayon? Ang lahat ng “sana” na nais ko ay mananatiling isang suntok sa buwan. Ngayon ko lang napag tanto na ang kamatayan pala ay kasing bilis lang ng pag papalit ng damit. Hindi literal ang ibig kong sabihin, maayos ang suot mo ngayon, tapos bigla nalang itong mapupunit, madudumihin o kaya ay mag kakamantsa. Parang sa buhay ng tao, magandang takbo ng buhay mo pag katapos sa isang iglap ay bigla nalang itong mag babago at ang mga butas o mantsang iyong ay ang mga pag subok at problema na darating para yakapin ka ng mahigpit hanggang sa mag iwan itong ng takot at kalungkutan sa iyong pag katao.“

“Pero hindi pa naman huli ang lahat diba? Ang lahat gusto mo ay magagawa mo pa rin. Kasama mo ako sa lahat ng iyong Johan, pangako na hinding hindi kita iiwan. Kahit pakiramdam mo ay isang porsientong pag asa nalang ang natitira ay sapat na iyon upang pang hawakan natin ito. Hindi ka mahina, ngayon ka palang magiging malakas sa labang ito. Kung paano mo ako pinalakas noong mabulag ako ay ganoon rin ang nais kong maramdaman mo.”

Humarap siya akin at maya maya nag crack ang kanyang boses. “Natatakot ako.. marami pa akong pangarap sa buhay ko. Ayokong isipin na may taning na ang buhay ko. Kung mamamatay ako ay mamatay na ko ngayon, ngayon na! Dito mismo! Ayoko ng bukas, ayoko sa mga susunod na araw dahil ayokong makitang nahihirapan ang kalooban niyo nang dahil sa akin. Ayokong maging sanhin ako ng kalungkutan mo, ng pag luha mo. Nandito ako para mag ukit ng ngiti sa labi mo dahil mahal na mahal kita. Ayokong mag ukit ng lungkot sa puso mo dahil mas dobleng sakit ang mararamdaman ko. Naniniwala ako na ipinanaganak ako para sa iyo para pasayahin ka, mahalin ka, alagaan at protektahan. Hindi ako pinanganak para maging sanhi ng kalungkutan mo dahil nadudurog ako.” ang wika niya at dito ay tuluyan na siyang umiyak.

Wala akong nagawa kundi ang yakapin siya ng mahigpit at pati ako ay lumuha na rin. “Sino naman ang nag sabi ng mamatay ka? Walang mangyayaring ganoon dahil lalaban tayo. Hindi ito ang makapag hihiwalay sa ating dalawa. Hindi sila, hindi ang karamdaman at lalong hindi ang takot.” ang wika ko sabay tingin sa kanyang mga mata. “Ikaw si Johan Escaler, hindi ka lang isang gwapong gago, dahil para sa akin ay katumbas ka ng buong mundo ko. Sa isang bilyong bituin sa langit ang isang roon ay espesyal na kumikinang at iyon ay ikaw. Dahil higit kapa sa nakikita ng aking mga mata. Marami akong bagay na hinahangaan sa iyo at sa tingin ko ay kulang ang buong mag hapon para sabihin ko ito.” ang wika ko habang naka ngiti bagamat tumutulo ang aking luha.

“Kung ganoon ay bakit ako pa?” tanong niya.

“Dahil malakas ka. At kayang kaya mo ito. Hindi naman ng malakas ay may super powers diba? Kung minsan ay nag tatago lang sila sa likod ng code name na “Gwapong Gago” at naroon lang siya sa compound ng Bagong Buhay Bagong Pag asa Street.“ ng sagot ko naman at muli siyang niyakap ng mahigpit.

MUSIC PLAYING

How Did I Fall Inlove With You

Backstreet Boys

Remember when Never needed each other The best of friends Like sister and brother We understood We’d never be alone

Those days are gone Now I want you so much

The night is long And I need your touch Don’t know what to say Never meant to feel this way Don’t want to be Alone tonight

What can I do to make you mine? Falling so hard, so fast, this time What did I say? What did you do? How did I fall in love with you?

Naging emosyonal ang mga tagpong iyon sa pagitan namin ni Johan, dahil sa kanyang pag iyak ay medyo napagod ito kaya humiga siya sa aking mga hita habang nakatanaw sa asul na kalangitan. Hinahaplos ko naman ang kanyang mukha habang nakatanaw ako sa kalayuan at mula dito ay nag babalik sa aking isipan ang unang beses nag kakilala kaming dalawa ni Johan, kung paano siya naging parte ng aking buhay at kung paano lumago ang aming samahan. Halos gumuguhit ang matamis na ngiti sa aking labi habang inaalala ang mga bagay na iyon.

FLASH BACK

“Ginamit ko yung ibinigay ng mama at papa mo saka dinagdagan ko na rin para makabili ako nito. Halika ihahatid na kita sa inyo.” pag yaya nito habang naka ngiti na parang manloloko.

“Ayoko nga, baka maya maya ay may binabalak kang hindi maganda sa akin. At isa pa ay paano naman kitang pag kakatiwalan sa ngiti mo palang ay halatang “GAGO” kana.“ katwiran ko at muli akong lumakad palayo sa kanya.

“Kahit na gwapo naman ako at habulin pa ng mga babae. Halika na ihahatid na kita sa inyo baka naman isipin mo na hindi ako nag babahagi ng blessings!!” sigaw nito habang sinusundan ako sa aking pag lalakad.

“Anong blessings ba yang pinag sasasabi mo? Saka gwapo ka nga, gago ka naman edi bale wala lang din. At isa pa ay hindi ko makakalimutan kung paano mo ako pinaniwala na may sakit ang tatay mo, kunwari ka pang nag papa awa pero pinapasakay mo lang pala ako. Nakakapikon….!” hindi na ako nakatapos ng pag sasalita dahil bigla na lamang nahulog ang aking katawan sa ginagawang man hole sa kalsada. “Arraayyyyyy!!!”

“Kanina ko pa sinasabi saiyo na may butas sa dinaraanan mo kaso ay wala kang tigil sa pag sasalita. Ayan tuloy ang inabot mo, isang malaking katangahan ang mahulog sa isang malaking butas na may “warning” sign pa. Kung pumayag kang mag pahatid sa akin edi sana ay nakayakap ka sa matipuno kong katawan at hindi sa putikan. Nakita mo na? Tuwing tatanggi ka sa akin ay parati kang napapahamak!“ ang sigaw nito mula sa itaas

“Ang yabang mo! Tulungan mo na ko dito! Sige na!! Papayag na akong mag pahatid sa iyo!!” sagot ko naman habang hinihimas ang aking bewang “arekup, nabalian yata ako.”

End of Flashback.

Nanatili ako sa ganoong pag upo habang si Johan ay naka unan pa rin sa aking hita, nakapikit ito at nag papahinga. Hinaplos ang kanyang buhok at marahan kong minasahe ang kanyang noo. “Kung kasaling mabulag ka ulit, kunin mo ang mata ko. Kahit buhay pa ako, naunawaan mo ba?” wika niya.

“Hindi naman mang yayaring mabubulag ako ulit. Basta walang mang yayaring kahit ano, lalo na sa iyo.” ang sagot ko.

“Sa palagay mo ba malakas pa ako?” tanong ko.

“Oo naman, bakit ba iniisip mong mahina ka? Alam mo Mr. Escaler ang kalakasan ng tao ay hindi nasusukat sa kakayahan niyang mag patumba at bumuhat ng mabibigat na bagay. Minsan ang kalakasan ay nasa puso at isipan, kung paano ka maging matatag sa bawat pag subok na dumarating sa iyo. Hindi lang pisikal ang batayan, mahalaga rin ang mga ito.” ang wika ko sabay turo sa kanyang utak at puso.

“Humanap ka ng ibang taong mag mamahal sa iyo kapag wala na ako. Huwag mong ilugmok sa kalungkutan ang sarili mo.”

“Hindi ka mamatay. Ano ka ba, napaka nega mo Escaler.” ang tugon ko sabay halik sa kanyang labi.

I don’t want to live this life I don’t want to say goodbye With you I want to spend The rest of my life

What can I do to make you mine? Falling so hard, so fast, this time What did I say? What did you do?

How did I fall in love with you?

What can I do to make you mine? Falling so hard, so fast, this time Everything’s changed We never knew How did I fall in love with you

Bandang hapon noong mag pasya kaming umuwi. Inayos ko ang aming gamit at saka binitbit ito noong biglang pumasan sa akin si Johan. “Arekupp, ang bigat mo.” ang reklamo ko.

“Pansanin mo ko patungo sa sasakyan.” ang utos niya

“Eh bakit naman? Hindi ka naman lumpo.” ang sagot ko.

“Basta pasanin mo ko, yung mga nasa korean novela kapag may cancer yung bida ay pinapasan sila ng kapartner nila habang nag lalakad sa bukid. Gawin mo na ngayon.” ang utos niya at nag pumilit itong sumampa sa likod.

“Sira ka talaga.” ang tugon ko at dito ay pinansan ko siya. Medyo mabigat pero kaya ko naman dahil mag sing taas lang rin kami at hindi nag kakalayo ng built ng katawan.

Nag lakad kami sa luntiang damuhan, habang humahangin ng malakas..

“Ayos ka lang ba?” tanong ko

“Oo naman.” sagot niya

“Eh ako? Hindi mo ba tatanungin kung ayos lang ako? Ang bigat mo kaya.” reklamo ko.

“Kapag namatay na ako, hindi mo na ako mapapasan at mamimiss mo ito.” ang tugon niya.

“Malakas ka pa sa kalabaw walang mangyayari sa iyo.” tugon ko rin.

Alas 6 ng hapon noong makabalik kami sa bahay ng papa ni Johan. Sa gate ay nag tataka na ito kung bakit napaka tahimik sa buong paligid, wala ang guard, wala ring ilaw sa tarangkahan o kahit sa balkuhane ng kanilang bahay. “Nasaan yung bantay dito sa gate? Bakit naka bukas?” tanong niya na hindi maiwasan ang pag tataka kinuha niya ang cellphone at tinawagan ang mga ito pero walang sumasagot kaya naman niyaya ko na siya loob para makapag pahinga.

Pati sa balkunahe ay madilim rin..

Binuksan naman ang pinto at kinapa ng switch ng ilaw. Pag bukas namin ay..

“SUPRISE!!” ang bati nila mama, papa at ng mga kaibigan namin sa compound. Dito tumambad sa kanyang paningin ang isang selebrasyon sa loob ng bahay. May carter, may magandang desenyo at ang lahat ay masaya. Ang totoo noon ay plano namin ito, dadalhin ko si Johan sa farm para makapag set up ang lahat dito sa bahay ng hindi niya nalalaman. At dito ay gagawin ko ang makasaysayang pag ppropose ko sa kanya dahil ang maunang engagement namin ay winasak na ng tadhana.

“Ano to?” tanong niya.

“Surprise.” ang naka ngiting wika ko.

“May alam ka ba dito?” tanong nito

“Oo, gusto ko lang na maging masaya ka.” ang naka ngiti kong sagot

“Bakit may ganito?” tanong niya.

“Dahil may gusto akong sabihin sa iyo.” ang tugon sabay tingin kila Dante, Greg at sa iba pa.

Tango ang sinukli nila sa akin at thumbs up na ang ibig sabihin ay pag kakataon ko na para isagawa ang aking binabalak na proposal. Kaya naman lumuhod ako sa kanyang harapan at saka ako huminga ng malalim.

Tahimik..

Kinuha ko ang singsing sa aking bulsa at saka ako nag salita. “Ang oras daw ang pinaka makapangyarihang bagay sa mundo kaya’t gusto kong gugulin ito ng kasama ka. Gusto kong mag karoon tayo ng sariling pamilya, sariling bahay katulad ng pangarap mo para sa ating dalawa. Hayaan mong alagaan kita at mahalin katulad ng ginagawa mo para sa akin. Please, give me a chance into your life and I will always be the one that you can count on all the time, I will do everything is possible to make you happy. I can never be tired of giving you all that I have, I love you. Johan Escaler, will you marry me? Please.” ang seryoso kong salita habang nakaluhod sa kanya.

Kumakabog ang aking dibdib, pati ang aking pawis ay malamig rin. Ganito pala ang feeling ng taong nag ppropose sa kanyang kasintahan. Nakaka kaba at nakaka baliw ang pakiramdam.

Nakangiti sila at lahat sila ay nag “yes!”

“Yes na pre!” ang wika nila Raul.

“Yes na papa Johan, huwag kana mag isip ano ka ba?” ang wika ni Dante.

Lahat sila ay nag sasaya habang inaabangan ang sagot ni Johan..

Maya maya ay tumingin siya sa akin. “Bakit mas pipiliin mong makasama ang isang taong iiwan ka rin naman? Alam mo naman na hindi na rin ako mag tatagal. Itatali mo ang sarili mo sa isang taong mamamatay na? Ano to pampalubog loob mo nalang na gawin ang best mo para mapasaya ako? At kayo, may sakit na nga ako ay party pa kayo. Bakit ako mag sasaya? Walang dahilan para maging masaya Aldrin. NO! HINDI ko tinatanggap ang proposal mo.” ang mariing wika ni Johan dahilan para matulala ang lahat.

Lahat ay natahimik..

Kasabay nito ang pag putok ng isang pirasong lobo na hawak ni Raul..

“Plok!”

Napatayo ako at inihagis ang singsing sa mukha niya. “Ikaw na ang pinaka malabong taong nakilala ko!” ang wika ko sa kanya. Hindi ko napigilang umiyak habang lumalabas sa kanilang bahay.

Nag tatakbo ako palabas ng gate, tuliro at hindi ko alam kung ano na ang pinaka magandang bagay na maaari kong gawin para sa kanya. Tila ba ang lahat ay hindi umaayon sa aking kagustuhan at habang patagal ng patagal ay pahirap ng pahirap ang aming sitwasyon.

Ganito pala ang feeling ng taong nareject, makirot at nakakababa rin ng moral na parang isang bato na inilubog sa pinakamalalim na ilog. Hindi na lumutang at nanatili nalang na sa pinaka ilalim hanggang tangayin ng agos.

Sa huli, muli kong natagpuan ang aking sarili na lumuluha dulot ng sakit na hindi ko maikubli sa aking damdamin.

Itutuloy..

AGG S2 Part 54

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

Part 54

“Anak okay ka lang ba? Bakit parang hindi ka nakatulog?” tanong ni mama.

“Okay lang ako ma, hindi naman talaga ako nakatulog dahil sa sakit ng rejection na ginawa ni Johan sa akin kagabi. Sa sobrang sama ng loob ko ay nag tatakbo ako hanggang marakating sa kabilang kanto, doon na ako sumakay ng taxi pauwi dito.” ang sagot ko.

“Unawain nalang natin ang nararamdam ni Johan, nasa estado siya ng pagiging emosyonal, masyado siyang balat sibuyas dahil ang pakiramdam niya ang lahat ay kinaawaan siya. Para sa isang taong mataas ang pride at hindi nag papatalo ay masasabi kong ito na pinaka biggest downfall niya.” ang wika ni papa.

“Kahit na pa, maling itinataboy ang taong lubos na nag papahalaga sa iyo. Maling mali iyon papa.” ang sagot ko.

“So anong plano mo?” tanong ni mama.

“Edi pupuntahan ko pa rin si Johan at aalagaan. Alangan namang iwan ko siya doon.” ang sagot ko sabay tingin sa kalangitan. “Masama yata ang timpla ng panahon.”

“May bagyo kasi kaya ganyan ang kalangitan, maitim at malalakas ang kulog. Kung pupunta ka kila Johan ay agahan mo at baka abutan ka pa ng malakas na ulan.” tugon ni mama.

“Mainam pa nga siguro ma, dadaan pa ako sa supermarket para mag grocery. Ipag luluto ko si Johan ng pasta.” ang wika ko sabay kuha sa aking gamit. Kumuha rin ako ng payong at sweater dahil medyo maulan ng panahon. “Gusto mong bang ihatid kita?” tanong ni papa.

“Hindi na po papa, ayos lang ako.” tugon ko sabay halik kay mama para mag paalam.

Lumabas ako ng gate hawak ang aking payong. Medyo maulan at malamig ang hangin sa paligid kaya naman isinara ko ang aking sweater at saka inilagay ang aking wallet sa bulsa.

Nasa ganoong pag lalakad ako patungo sa sakayan noong mag ring ang aking cellphone. Tumatawag si Dante kaya naman agad ko itong sinagot. “Hindi naman ito emergency, ichichika ko lang na inistalk ko si Clifford Marzan sa facebook. At alam mo ba ang nakita ko? Naku napaka dami pala niyang picture na naka brief at sobrang daks ha. Parang may C2 sa loob ng brief!” ang bungad nito.

Natawa ko. “Sira ka talaga. Nasaan ka ba ngayon?” tanong ko.

Tuloy pa rin ang pag ulan..

“Nandito sa restaurant, nga pala wala namang kinalaman sa brief at etits ni Clifford ang kwento ko. Ang tunay na pasabog dito ay may nakita ko sa mga lumang albums niya. Alam mo ba na mag kilala sila nung babaeng naging sanhi ng pag bulag mo. Remember naikwento mo sa amin iyon dati pa at sa pag kaka alala ko ay Elise ang pangalan niya. Tama, Elise nga, naku may mga larawan sila doon sa facebook ng mag kasama. Kaya malaki ang conclusion ko na mag connect talaga silang dalawa. At alam mo ba may mga larawan sila doon sa swimming pool na..”

Habang nasa ganoong pag uusap kami Dante ay laki gulat ko noong makita ko sa aking likuran si Clifford dahilan para maalis ko ang cellphone sa aking tainga.

“Kamusta kana Aldrin?” tanong nito, iba ang kanyang itsura ngayon, gulo gulo ang buhok, parang sabog at pulang pula ang mga mata.

Kumulog ng malakas..

“Clifford, bakit nandito ka?” tanong ko

(“Hello, Al? Nandiyan ka ba? Nandiyan ba si Clifford?” boses ni Dante sa cellphone.)

“Gusto lang kitang maka usap ng sarilinan. Maaari ba?” tanong nito.

“Wala naman tayong pag uusapan.” sagot ko.

(“Hello Al? Okay lang ba?” boses ni Dante sa kabilang linya.)

“Mayroon.” ang sagot niya sabay tapat ng electric shock stun gun sa aking harapan at noong kumisap ito ay gumapang ang voltaheng kuryente sa aking katawan dahilan para manigas ako at mawalan ng malay.

Tahimik ulit..

Narinig ko nalang ang malakas na kulog at pag bagsak ng malakas na ulan sa yero mula sa itaas. Kasabay nito ang pag babalik ng aking ulirat. Ibayong sakit ng ulo at panginginig ng katawan ang aking naramdaman noong sandaling bumalik ang aking malay. “Arrrghhhh!” ang daing ko habang bumabangon.

Natagpuan ko ang aking sarili sa isang lumang bahay kung saan ang aking paa ay nakatali ng kadena na parang isang hayop na binihag ng isang malupit na mangangaso. Mula dito sa aking kinalalagyan ay nakita ko si Clifford na umiinom sa lamesa, bangag na bangag ang kanyang anyo at mukhang nasa ilalim ng ipinag babawal na gamot. “Anong kailangan mo sa akin! Kidnapping itong ginawa mo at maaari kitang ipakulong!” ang sigaw ko.

“Bakit ako matatakot? Mataga na panahon ko ring pinag handaan ang araw na ito Aldrin. Matagal ko ring sinuyod ang buhay mo upang mapaniwala kita sa mga kasinungalingan tungkol sa iyong mata.”

“Bakit mo ginagawa ang lahat ito? Sino ka ba talaga? tanong ko.

“Napaka sakit na mawalan ng taong minamahal Aldrin. Wala kang ideya kung anong naramdaman ko noong mawala si Elise sa buhay ko. Noong mabalitaan kong namatay siya dahil sa isang aksidente ay gumuho ang aking daigdig.” ang wika niya.

“Kung gayon ay tama ang nakita ni Dante, mayroon kayong koneksyon ni Elise! Ang babaeng iyon ay isang baliw na kriminal!”

“Tama ka, mayroon kami koneksyon ni Elise dahil una palang ay naging espesyal na siya sa akin. Noon pa man ay galit na galit na ako kay Johan dahil bakit siya ang pinili ni Elise kung gayon wala naman siyang kwentang tao! Bakit siya? Bakit hindi ako na parating nandito sa tabi niya, parati niyang kasama at madalas niyang karamay sa kahit anong bagay sa buhay niya. Naging sina Johan at Elise noong mga oras na iyon. Wala akong nagawa kundi ang tanawin nalang sila mula sa malayo.

Gayon pa man ang pag mamahal ko kay Elise ay hindi kumukupas at habang tumatagal kay mas lalo ko pa siyang minamahal. Kaya naman noong mabalitaan kong may karelasyon si Johan na isang lalaki ay agad ko sinabi kay Elise, sinulsulan ko siya at ginatungan hanggang siya ay mag liyab ng husto at magalit kay Johan.

Noong mga oras na nag pasya siyang umuwi sa inyong siyudad upang puntahan si Johan at dito nga ay napatunayan niya na totoo ang aking sinasabi. Na siya ay mayroong karibal na lalaki at nakakahiya na siya ay ipag papalit lang sa isang bakla.“ ang salaysay ni Clifford at dito ay nag balik sa aking ala-ala ang unang beses na umuwi si Elise sa bahay nila Johan.

FLASHBACK

Habang inaakyat ang aking gamit sa loob ng sasakyan, may dumating na isang hindi inaasahang bisita. Isa itong magandang babae na pumasok sa bakuran at walang ano ano’y nag tatakbo patungo sa kinalalagyan ni Johan sabay yakap at halik dito. “Surprise!!” ang wika ng dalaga at muli itong humalik sa kanyang labi.

“Elise?!” ang tanging nasabi ni Johan at bakas sa mukha nito ang pag kabigla. “Anong ginagawa mo dito?”

“To visit you. I’ve been longing for you since lumalis ka sa city. I dunno what to do kaya heto ako ang bumisita sayo. Na surprise kaba? Im sure miss na miss mo na rin ako.” ang sagot nito na parang tukong naka kapit kay Johan.

Maya maya ay lumapit sa akin ang dalawa at ipinakilala ako ni Johan sa dalaga. “Si Aldrin kaibigan ko.” ang pag papakilala nito sa akin. Hindi ko alam kung bakit bigla kong kinalungkot ang pag sasabi nya ng salitang “kaibigan ko” bagamat alam ko naman na higit pa sa kaibigan ang turingan namin.

“Nice to meet you Aldrin. Im Elise, Fiance ako ni Johan at we are planning to get married na next year sana. Huwag kang mawawala ha. Im sure ikaw ang best man nitong si Babe lagi ka nga nyang ikinukwento sa akin, mabait na kaibigan ka raw at lagi mo siyang tinutulungan.” ang wika nito sabay beso sa akin.

End of Flashback

“Sobrang nasaktan si Elise ang pangyayari, ni hindi niya matanggap na lalaki ang karibal niya at ikaw nga iyon Aldrin. Kaya naman bumalik siya dito at ibinaling niya ang kalungkutan niyang nararamdaman sa akin. Dito ay mas naging malapit kami sa isa’t isa hanggang sa kami ay nadeveloped at maging mag kasintahan. Ngunit kung gaano kabilis ang aming pag sasama ay ganoon rin kabilis ang kanyang pag panaw.

Halos mabaliw ako noong malaman kong naaksidente siya kasama ng lalaking karelasyon ni Johan. Bakit siya pa ang namatay? Bakit hindi nalang ikaw Aldrin? Ngayon ay nandito ako para gumanti sa paninira ninyo sa aming dalawa!

Mag buhat noong mamatay si Elise ay nangako na akong ipag hihiganti ko siya. Kaya naman pinag handaan ko ang pag kakataong ito. Inaral ko ang iyong buhay, mula sa iyong kapanganakan hanggang sa naging donor ng iyong mga mata at gawin itong paraan upang mapalapit ako sa iyo ng husto. Alam kong dito ka magiging mahina at kusang bibigay. At sa tingin ko nagawa ko naman ito ng maayos.

Ang lahat ng ito ay planado ko, ang pag selosin si Johan sa pamamagitan ng pag papadala ng mga larawan nating mag kayakap sa kanya hanggang sa mag hiwalay kayo at dito ay papasok ako sa eksena upang tuluyan kang ilayo sa kanya. Ngayon ay sisiguraduhin kong mararanas niyo ang sakit na naramdaman ko noong patayin niyo si Elise! Noong paslangin niyo ang taong pinaka mamahal ko!“ ang salaysay niya sabay lagok ng alak.

“Hindi ko alam kung paano ka nag kagusto kay Elise! Isa siyang masamang tao! Kinidnap rin niya ako at pareho kaming naaksidente kaya ako nabulag! At dahil iyon sa kanya! Siguro ay pareho kayong baliw dahil pareho kayo ng gawain! Pareho kayong kriminal!” ang sigaw ko.

“Tumigil ka! Simula noong bata kami ay si Elise na ang parating umuunawa sa akin. Siya lang ang tumatayong taga gabay ko sa lahat ng oras. Ang kanyang ngiti ay isang mabisang gamot para mawala ang kahit na anong bagay na dinaramdam ko. Mali na sumama siya kay Johan dahil winasak nito ang buhay niya! At pag babayaran niyo iyon ng malaki! Hindi ako titigil hanggang hindi nakaka ganti kay Johan, siya ang taong sumira ng lahat sa amin!”

“Mali ka! Si Elise ang sumira ng buhay niya dahil isa siyang baliw! Wala kang alam sa mga kasamaang ginawa niya kaya’t ang katulad mong nag hihiganti sa kapwa ng walang konkretong batayan ay isang baliw rin! Buang kaaaa!” ang sigaw ko.

Lumapit siya sa akin at piniga ang bibig ko. “Oo buang nga ako! Binuang ng labis na kalungkutan at pag kabigo! At kayo ang may kasalanan nito!” ang wika niya sabay sampal ng malakas sa akin.

“Kung ganoon ay lagyan natin ng kaunting drama ang palabas na ito. Bakit hindi natin papuntahin si Johan? Tapos ay mag sesex tayo sa harap niya, gusto mo iyon diba? Matagal tagal kana ring hindi nabibira ng titi at ngayon lungkot na lungkot kana.” ang wika niya sabay dila sa aking tainga.

Dumahak ako, yung may plema!

“Pwe!!!” ang usal ko sabay dura sa kanya mukha.

Napahinto siya at napatingin sa akin ng masama saka ako sinuntok ng malakas dahilan para matumba ako sa sahig.

Maya maya lumakad siya sa kanyang lamesa at kinuha ang aking cellphone, itinapat niya ito sa akin mukha upang maunlock ang screen. Dito ay hinanap niya ang pangalan ni Johan at tinawagan ito.

Naka loud speaker..

Nag ring ang kabilang lingya.

“Nasaan ka?! Nang galing si Dante rito, may kutob daw siyang mangyari sa iyo!” ang bungad ni Johan na may pag aalala sa boses.

Natawa si Clifford. “Surprise!” ang bati nito.

“Sino ka?! Nasaan si Aldrin?!”

“Mag punta ka dito sa kabilang bayan, dito sa lumang paaralan ng Violeta High, malapit sa boundary.” ang wika ni Clifford

“Huwag kang pupunta! Tumawag ka ng pulis at isuplong ang kriminal na ito!” ang sigaw ko

“Tumahimik kaaaaa!” ang sigaw ni Clifford sabay tapak sa akin ulo pasubsob.

“Narinig mo iyon? Nandito si Aldrin, at bago ko pa siya patayin katulad ng ginawa niyo kay Elise ay mag punta ka dito, huwag kang mag sasama ng kahit ng sino, mag tuos tayong dalawa. Naunawaan mo ba?” tanong nito.

“Hintayin mo ako dyan.” ang sagot ni Johan.

Natawa si Clifford. “Magaling..” sabay patay sa cellphone

Nag tungo muli siya sa kanyang lemas at binuksan ang drawer nito. May kinuha siyang baril at nilagyan ito ng bala. “Sapat na itong apat na bala para itumba kayong dalawa.” ang wika nito habang nilalagyan ito ng bala.

Maya maya ay tumingin siya sa akin..

Ngumisi..

At ikinasa ang baril na hawak habang bumubuga ng usok ng sarilyo.

Itutuloy..

AGG S2 Part 55

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

Part 55

“Sa buong buhay ni Elise, siya ang hinahabol at pinapantasya ng mga lalaki. Noong mag kagusto siya kay Johan ay labis akong nasaktan pero itinago ko iyon dahil ang pag mamahal ko sa kanya ay palihim lamang. At wala akong magawa kundi ang panoorin sila sa malayo. Ang akala ni Elise ay isang magandang fairytale na ang kinalalagyan niya bisig ni Johan pero mali pala iyon dahil isang bangungot sa kanya ang ipag palit siya sa ibang tao at ang masakit pa nito ay sa lalaki siya natalo. Kahit anong pag iisip ang gawin niya ay hindi niya mafigure out kung bakit pinag palit siya nito sa isang bakla. Dahil doon ay nagkaroon siya ng malalang dipresyon, nawalan siya ng gana sa buhay dahil naiisip niya na siya ay hindi sapat para sa taong kanyang minamahal.

Ibinaling sa akin ni Elise ang kanyang pag mamahal. Ginawa ko ang lahat para makalimutan niya si Johan. Pero mas lalo lamang siyang nalungkot at ang malalim na kalungkutang iyon ay naging pait at nag resulta sa labis na galit. Iyon ang nag tulak ka Elise para siya ay gumanti. Pero pinatulan niyo siya at napatay! Ang kawawang si Elise, ang taong minahal ko ng buong buhay ay tuluyang nawala.“ ang pag babalik tanaw ni Clifford habang umiinom ng alak.

“Tuluyang nawala na napunta sa impiyerno. At ngayon ay hinihintay ka na rin niya doon dahil pareho kriminal at manloloko ng kapwa. Ang lakas ng loob mo para gamitin ang bangkay taong nanahimik na para lang kabaliwan mo. Pati ang ibang tao ay dinadamay mo pa sa kautuan mo!”

Natawa siya. “Paniwalang paniwala ka ba kay Gian? Tama ka doon, ang may ari ng larawan iyon ay si Billy na kasamahan ko dati tirahan sa Dubai, doon ko kinuha ang kanyang larawan at ginamit itong bilang si Gian. Hindi ko naman ineexpect na uuwi ang gago dito at ang pinaka worst senaryo nag kita kayo kahit na malaki na ang itinaba at itinand ang kanyang itsura. Doon ko napatunayan na hindi ka pala tanga Aldrin. May utak utak ka rin pala.”

“Oo naniwala ako sa kwento ni Gian ang galing mo kasi umarte. Hindi nakapag tataka na magagawa mo ang mga bagay na ito dahil isa kang manloloko. Bakit kailangan mo pang mag higanti? Sana ay ginugol mo nalang ang buhay mo sa tahimik at mapayapang paraan.”

“Dahil hindi ako matatahimik, kapag naalala ko ang sakit ay mawawala ako sa aking sarili. Nakakabuang ang pag nanais kong makaganti. Nandito na ko kaya wala na itong atrasan pa!” ang sigaw niya at habang nasa ganoong posisyon kami ay siya namang pag bukas ng pintuan ng lumang silid. Nagiba pa ito na parang tinadyakan ng malakas. Dito ay pumasok si Johan na bakas ang galit sa mukha.

“Nandiyan kana pala Johan Escaler, long time no see.” ang wika ni Clifford.

“Oo, ngayon ko lang naalala noong makita ko ito sa tambakan ng mga gamit ko.” ang wika ni Johan sabay hagis ng larawan sa harap ni Clifford. Isang lumang larawan nila ni Elise habang naka lunoy sa swimming pool at sa likuran nila ay naroon si Clifford na naka tanaw. Maliit lang ang larawan ni Clifford parang nahagip lang ito ng camera. “Ang totoo ay hindi pamilyar ang mukha mo sa akin, hindi naman kasi katanda tanda ang mukha mo para alalahanin ko.”

Natawa si Clifford. “May ideya kung bakit ko ito ginagawa?” tanong niya.

“Dahil baliw ka, nabubuang kana at wala ka nang maisip na maganda ng buhay mo.” sagot ni Johan.

Napatingin si Clifford sa larawan ni Elise at dito ay naging emosyonal nanaman ito. Noong mapako ang atensiyon niya sa larawan ay tumingin sa akin si Johan para bang sinasabing gumawa ako ng paraan para makatakas. Kaya naman nag hanap ako ng kahit na anong bagay na makapag aalis ng lock sa aking paa.

Tahimik..

Nag simulang mga kwento at labas ng sama ng loob si Clifford kay Johan. Isinumbat niya dito ang kanyang mga sama ng loob sa ginawa niya (Johan) na pananakit kay Elise na siyang naging dahilan ng pag kamatay nito. Napapahawak pa si Clifford sa kanyang dibdib habang galit na galit at punong puno ng emosyon ang kanyang pag sasalaysay. Samantalang ako naman ay naka kita ng maliit na pako at ito ang ginamit ko sa pag kutkot ng padlock.

“At ang hindi matanggap ni Elise ay ang ipag palit mo siya sa isang lalaki. Walangya ka pare, bakla ka rin pala. Para kang kung sinong astig at mayabang sa compound niyo e titi rin pala ang hanap mo. Sana ay naisip mo kung ano ang mararamdaman isang babae kung ipagpapalit mo siya sa isang bakla! Sana ay ako nalang ang minahal ni Elise katulad ng pag mamahal ko sa kanya.”

Natawa si Johan. “Base sa larawan mo, hindi ka mamahalin ni Elise noon, dahil unang una ay pangit ka, tapos ay wala ka pang pera dahil mahirap ka lang diba? At ikatlo maliit daw kasi ang titi mo at hindi ka magaling sa kama. Saka si Elise ay mukhang pera gusto lang naman niya yaman ni papa kaya atat na atat siyang mag sama na kami. Bakit hindi mo nalang tanggapin na ang katulad mo ay isang malaking talunan. At ang tangi mo na lamang magagawa ay ang kalimutan ang lahat, mabuhay ng tahimik at buuin mo ang sarili mo para sa susunod ay magustuhan ka ng taong mahal mo.”

Natawa rin si Clifford. “Hindi ako mag kakaroon ng kapayapaan pare, hangga’t nakikita kita ay kumulo ang dugo ko. Gusto mo bang mag kita na kayo ni Elise?” tanong niya sabay kasa ng baril sa ilalim ng lamesa kaya naman mas lalo ko pang pinag igihan ang pag kutkot ng pako sa lock at noong saktong itataas na niya ang baril patutok kay Johan ay natanggal ko ang lock at mabilis akong lumundag patungo sa kanya!

Wari’y isang suspeded animation ang pang yayari. Naging slow motion ang paligid. Ang lahat ay bumagal!

“Johan, umalis kaaa diyaaaan!” ang sigaw ko sabay lundag sa likod ni Clifford. Dahilan para mawalan sa direksyon ni Johan ang baril pumutok ito sa paling na lugar.

BANG!

Ang alingawngaw ng baril!

“Gago kaaaaa!!“ang sigaw ni Clifford sa akin sabay hila hila sa aking buhok at pinukpok ako ng baril sa noo dahilan para matumba ako at dugo dito. Nahilo ako sa lakas ng pag tama nito at ang dugo ay umagos sa aking mata.

Dito na sumugod si Johan. Nag buno silang dalawa, naitapon ni Clifford ang baril sa sahig. Dito ay ilang malalakas na suntok ang iginawad ni Johan sa kanyang mukha. Halos nasira ang mga lumang bangko ng classroom dahil sa pag bababag nilang dalawa! Pareho silang nag aagawan sa baril na nalaglag sa sahig.

Hinawakan ni Johan ang ulo ni Clifford at pinag hahampas ito sa mesa hanggang sa matumba.

Noong maka kuha ng pag kakataon ay agad na lumundag si Johan sa baril sa sahig ngunit bago niya ito mahawakan ay isang malakas na hampas sa ulo ang iginawad sa kanya ni Clifford. Nawasak ang silyang kahoy sa malakas hampas na iyon dahilan para matumba si Johan, dumugo ang ulo nito, ang bibig ay dumugo rin pati ang kanyang ilong..

“Gago kaaaa!” ang sigaw ni Clifford sabay dampot sa baril. Isang malakas na hampas pa ang igagawad niya, dito ay nag tatakbo ako patungo sa kanya at nilundag ko ito kaya pareho kaming tumamba sa sahig. Inagaw ko ang baril sa kanya! “Tama naaaaa! Talaga bang papatay ka ng tao? Wala kang pinag kaiba kay Elise! Pareho kayong kriminal!”

“Wala akong paki alam sa mga sinasabi mo! Yan ang pinag mamalaki mong kasintahan? Ang isa sa popular na alyas na Compound ay naitumba ko ng ganoon kadali! Sa palagay ko ay hindi niya deserve ang pwesto doon.”

“Mahina si Johan dahil may sakit siya. Pero lumaban siya ng patas sa iyo! Walang baril at walang siyang intensiyon na pumaslang tao!” ang sigaw ko sabay sakal sa kanya.

Sinuntok niya ako at tinutukan ng baril sa ulo. “Isang kilos mo pa ay papatayin na kita! Bakla ka! Mamatay na pala si Johan, anong sakit niya? Tumor ba sa utak? Tama lang iyan dahil cancer siya ng lipunan! Dapat ay mabawasan ang ganyang tao sa mundo!”

Kumilos si Johan at bumangon ito sabay dura ng may dugo. “Pwe!”

Dumugo rin ang kanyang ilong pero bale wala lang ito,.

Di naalis ang pag kakatutok ng akin ng baril ni Clifford. Lahat kami ay duguan.

Noong makita ni Clifford na bumabangon si Johan ay mas itinutok pa niya sa akin ang baril, sa mismong ibaba ang aking baba. “Huwag kang kikilos Johan, uusok ang bungo ng isang ito.” ang wika nito sabay sipas akin. “Tumayo ka dyan!”

Itinaas ni Johan ang kanyang kamay at ganoon rin ang aking ginawa. Hinablot niya ang aking damit at inilabas sa kwarto. “Huwag kang susunod!” ang sigaw niya.

Nag para akong hostage noong mga oras na iyon..

Noong tumalikod si Clifford ay mabilis na kumilos si Johan ay binalibag ito ang kahoy sa likuran. Sapol sa batok ang kaaway dahilan para mas lalo siyang magalit. “Diba sabi ko huwag kang kikilos!!!” ang galit na sigaw niya sabay kalabit ng gatilyo ng baril.

“BANG!” ang muling alingawngaw ng baril sa buong paligid.

Napasigaw ako noong tumama ito sa tiyan ni Johan dahilan para matumba ito sa sahig. Gulat na gulat ako sa pang yayaring iyon, halos mapaiyak nalang ako sa nakaka baliw na emosyon ng takot at galit. Naihi ako sa aking salawal dahil sa tindi ng kabog ng aking dibdib.

Kinaladkad ako ni Clifford patungo sa kanyang sasakyan at dito ay pwersahan niya akong pinapasok. Itinutok niya ang baril sa aking ulo at nag drive ito. “Umabot hanggang dito ang kabaliwan mo Clifford. Isa ka nang ganap na kriminal ngayon.” ang wika ko.

Nag drive siya ng mabilis. “Ito ang tadhana nating lahat Aldrin! Lahat tayo ay nakatakdang sumunod kay Elise! Si Johan, ikaw at ako! Lahat tayo ay mamatay!”

“Tuluyan ka nang nabaliw Clifford! Kung may mamatay dito ay ikaw iyon! Mag kikita na kayo ni Elise sa impiyerno dahil pareho kayong demonyo!” sagot ko.

Maulan pa rin sa paligid..

Pumasok na ang bagyo sa siyudad..

Malakas na rin ang hangin at sinabayan pa ito ng malalakas na pag kulog at pag kidlat.

Nasa ganoong pag ddrive si Clifford noong makita namin sa side mirror ang kotse ni Johan, naka sunod ito sa amin at sa di kalayuan ay ang wangwang ng saksakyan ng mga pulis.

“Putang ina! Buhay pa rin si Johan! Tangina niyaaaaa!” ang galit na sigaw nito mas binilisan pa niya ang pag papatakbo..

Mistulang isang pelikula ang pang yayari iyon sa kalsada, ang isang eksena kung saan hinahabol ng mga pulis ang kriminal.

Naramdaman ko ang takot sa mukha ni Clifford kaya naman nag focus ito sa pag ddrive habang nakatapat sa akin ang kanyang baril..

Nakiramdam ako..

Noong makatiyak na wala ito sa focus ay agad kong hinablot ang baril dahilan para matauhan siya. Nag agawan kaming dalawa. Nag suntukan ng mukha, nag sakalan at nasakitan ng matindi. Patuloy sa pag takbo ang sasakyan. Tila naulit lang ang pang yayari noon kay Elise!

Habang nasa ganoong pag aagawan kaming dalawa ay mistulang suspended animation ang paligid. May tumamang malakas na liwanag sa aking mukha at kasabay noon ang pag babalik sa aking ala-ala ng hula ni Maestro X. Para bang naririnig ko pa rin ang kanyang boses na nag sasalita.

FLASHBACK

“Handa ka na ba Mr. Aldrin Jimenez? Huwag mo na itanong kung paano ko nalaman ang pangalan mo, simpleng bagay lamang ito. Babasahin ko ang baraha ayon sa pag kakasunod sunod ng iyong pag hugot. Makinig kang mabuti Hijo, ang mga ito ay sadyang gabay lamang at huwag mong masyadong dadamdamin, lagi mong tatandaan na tayo ang gagawa ng ating kapalaran. Pero hindi ibig sabihin ay dapat mo na itong bale walain.

UNA: Ang salamin ay nag papakita ng iyong repleksyon, mayroong isang ala-ala na mag babalik sa iyo at pang yayari noon ay mauulit lamang. Sasabog ang salamin at lahat ay mag babago.

IKALAWA: May isang taong mawawala sa iyo at siya ang mag dudulot ng pag babago sa iyong buhay. Ang ulan sa baraha ay simbolo ng luha at walang katapusang kalungkutan.

Ngunit sa IKATLONG baraha ay mayroon araw na simbolo na ang ibig sabihin ay pag bubukas ng bagong buhay. Nakikita kong muli kang ngingiti sa kabila ng madilim na paligid na iyong tinatahak. At ang kaligayahang iyon ay tatagal ng mahabang panahon.

Balanse ang sinasabi ng braha, may positibong parte at mayroon rin namang negatibo. Pero katulad ng sinasabi ko sa iyo ay ikaw ang gagawa ng iyong kapalaran, ito ay gabay lamang. Ngunit ang mga butuin ay hindi nag sisinungaling Aldrin, gamitin mo itong hakbang upang mapabuti ang iyong buhay. Pag palain ka ng panginoon.“ ang wika niya sabay hinto ng taxi. Saktong nasa tarangkahan na kami ng bahay nila Johan.

END OF FLASHBACK

Isang malakas busina ang aking narinig..

Kasabay noon ang pag salpok ng aming sinasakyan sa tulay, nabasag ang harap na salamin nito at tumama ang bubog sa aking mga mata dahilan para mapa pikit ako.

Naramdaman ko nalang ang pag bagsak ng aming sasakyan sa ilog kung saan rumarasa ang tubig. Ang aking pag hinga ay napatid at ang lahat ay naging maingay..

Nakakabingi..

Walang katapusang ingay..

Hanggang maya maya ay kusa itong huminto..

Itutuloy..

AGG S2 Part 56

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

July 24, 2020

Part 56

“Aldrin, can you hear me? Basta ang gusto ko lang gawin mo ay sumunod ka sa instructions ko. Follow my voice okay? Masakit pa ba ang mata mo? Don’t worry mamaya lang ay magiging maayos kana ulit. Normal lang na makaramdam ka ng pag kahilo at panlalabo sa una dahil sa gamot. Mahapdi ito at parang nakakahilam pero makakasanayan mo rin ito, relax ka lang habang inaalis ko ng bundahe sa iyong mga mata.” ang boses na aking narinig.

Mula sa madilim na paligid ay tila lumiwanag ito at gumaan ang aking mata dahil nawala ang mga bundaheng naka palibot nito. “Marahil ay hindi mo naramdaman na ikaw ay aming ginamot dahil halos 2 days kanang walang malay bago ang aksidenteng iyon pero huwag kang mag alala dahil maayos rin ang lahat. Ngayon Aldrin, ibukas mo ang marahan ang iyong mga mata. Huwag mong biglain, dahan dahan lamang.” ang utos ng boses

Marahan kong ibinukas ang aking mata, masakit ito, mahapdi. Halos mapaluha ako kaya naman muli akong pumikit dahil hindi ko na ito nakayanan. “Aldrin, sumubukan mo ulit. Relax lang, everything will be alright.” ang wika niya.

Muli kong sinubukang ibukas ang aking mga mata. Tiniis ko ang ibayong kirot nito, halos maihi ako sa matinding sakit kaya naman napakapit ako ng mahigpit sa braso ng doktor.

Makalipas ang ilang sandali ay tuluyan kong naibukas ang aking mata, sa una ay medyo blurred ito parang mausok ang dating pero habang tumatagal ay lumilinaw ito at nagiging maayos. “Nakikita mo ba ako ng maayos?” tanong doktor.

“Opo.” ang sagot ko.

“Operation successful, salamat sa new technology natin from US. Ngayon ang mga opera ay madali ng gumaling dahil instant laser.” ang wika niya.

“Congratulations Doc.” ang bati ng mga nurse sabay ngiti sa akin. “Welcome back Aldrin.” ang bati pa nila.

“Hijo, dito ka muna sa silid tatawagin ko ang parents mo. Tiyak na matutuwa sila dahil maayos na muli ang iyong mata.” ang wika nito at lahat sila ay lumabas sa silid.

Inikot ko ang aking paningin, pinagulong ko ang aking wheel chair at pinag masdan ang aking mata sa malaking salamin. Habang nasa ganoong posisyon ako ay may nakita akong isang lalaking naka higa sa hospital bed at may bundahe sa kanyang mga mata. “Aldrin, nakaka kita ka na ba?” tanong nito.

Halos manlaki ang aking mga mata. Nangatog ang aking panga na para bang panandaliang huminto ang pag tibok ng aking puso. Ang lalaking nakahiga sa kama ay si Johan. Naka ngiti ito bagamat naka diretso lang ang kanyang katawan pahiga.

Napaiyak ako at napatakip sa aking bibig..

Agad kong pinagulong aking wheel chair at dito ay pinag masdan ko ang kanyang anyo. May bundahe sa kanyang mata at halos putlang pula na ang aking labi..

Tila huminto ang aking mundo. Hindi na yata ito biro katulad dati, parang iba na ito. Mas malakas ang kabog ng aking dibdib ngayon, mas natatakot ako, mas makirot ang aking puso.

Tahimik..

Gumapang ang kamay ni Johan at hinaplos ang aking mukha. Gamit ang kanyang hinlalaki ay pinunasan niya ang luhang pumapatak sa aking pisngi. “Nakaka kita ka na ba? Deserve mong makita ang kulay ng magandang mundo. Deserve mong makita ang hinaharap na nakalaan para sa iyo. Simula ngayon ay lagi na tayong mag kakasama, ang nakikita mo ay parang nakikita ko na rin. Kahit mawala ako ngayon ay hindi na ako malulungkot dahil dala mo ang parte ng katawan ko.” ang wika niya dahil para lalo akong umiyak.

“Bakit? Bakit?!!! Johan naman, hindi ko matatanggap na pati ito ay ibinigay mo sa kain. Ibinigay mo na nga puso mo, pati ang paningin mo ay ibinigay mo pa rin. Sobra sobra na ito.” ang umiiyak kong wika habang hawak ang kanyang kamay.

“Diba, may taning na ang buhay ko. Ang sabi ng doktor dati ay anim na buwan nalang ang itatagal ko kaya nga inaapura ko na ang lahat ng bagay sa ating dalawa. Sorry napressure kita dahil sa pagiging mabilis kong mag desisyon. Natatakot lang ako na baka isang araw ay huminto ang buhay ko at maputol ang kaligayahan ko. Pero gayon pa man, ang lahat ng ala-ala natin na mag kasama ay pinaka the best sa lahat. Hindi dahil sa magaganda ito, kundi dahil kasama kita. At ang iyong ngiti ay naka ukit pa rin sa aking isipan, kahit na hindi ko na ito makikita pa.”

“Lalo lang nadurog ang puso ko, ngayon ay para na itong basag na basong naka kalat sa sahig. Paano ko ba tatanggpin sa sarili ko na ang lahat ay nag sasakripisyo para sa akin? Paano ko matatanggap na mahina ako at ikaw na siyang nag papalakas sa akin ay mawawala pa? Bakit ganoon? Ang mundo para sa akin ay hindi kasing kulay ng bahaghari, hindi kasing aliwalas ng kalangitan. Bakit sa tuwing ngigitian ko ang magandang sikat ng araw ay biglang uulan? Bakit ako laging nasasaktan?” tanong ko.

Muling hinaplos ni Johan ang aking pisngi. “Dahil buhay ka, at ang lahat ng “bakit” ay parte ng buhay. Basta ang gusto ko maging masaya, kung bukas mamatay ako ay huwag masyadong iiyak dahil makakasama iyon sa iyo. Huwag mong papabayaan ang sarili mo, kakain ka ng marami para hindi ka nag kakasakit. Huwag mong papagurin ang sarili mo sa pag ttrabaho. Alagaan mo si papa at huwag mong hayaang maging malungkot siya. Maliwanag ba? Gusto kong maging malakas ka. Mag karoon ka ng sariling pamilya at anak na mamahalin. Iyan lang ang pangarap ko para sa iyo.“

Lalo akong umiyak at napadukdok nalang sa braso ni Johan. Para akong mabubuwang noong mga oras na iyon. Sana ay panaginip lang ang lahat, sana ay hindi ito totoo. Ayoko ng ganitong pakiramdam, nakakabaliw, hindi ko lubos maunawaan ngunit ito na yata ang pinaka masakit na nangyari sa aking buhay.

Habang nasa ganoong pag hagulgol ako ay bumukas ang pinto at pumasok dito ang doktor kasama ang aming mga magulang. “Hijo, makakasama sa iyo ang umiyak, hindi pa masyadong magaling ang mga mata mo.”

Tumingin ako sa doktor. “Doc, bakit pumayag kayo sa gusto ni Johan? Sabihin mo sa akin doc, nahirapan pa siya noong mga oras na inaalis niyo ang mata niya para ibigay sa akin?” ang umiiyak kong tanong.

“Nahirapan siya? Ano bang sinasabi mo hijo? Hindi ka naman nag undergo sa eye transplant. Ang ginawa ko lang sa mata mo ay inalis namin ang mga bubog dyan upang hindi ka mabulag. Ang maliliit na sugat sa gilid at talukap ng mata mo ay agad naming tinuyo gamit ang ultra laser.” wika ng doctor.

“Pero doc, ibinigay ni Johan ang mata niya sa akin diba? Naka nakaganun siya, kaya may bundahe ang mata niya.” ang wika ko naman.

“Ha? Kaya may bundahe ang mata ni Mr. Escaler ay nilinis namin ito dahil masyadong sensitive sa araw. Kapag naexpose ang mata niya sumasakit ang ulo niya at nahihirapan siya dumilat ng maayos.” ang wika ng doktor.

“So meaning, walang lipatan ng mata ng nangyari?” tanong ko.

Habang nasa ganoong pag tataka ako ay biglang nag ring ang cellphone ni Johan kaya inalis niya ang bundaheng nakapatong sa mata niya at bumangon ito. “Teka baka si Pareng Gomer na to.” ang wika nito.

Ako naman ay napatingin lang sa kanya, tila nakaramdam ako ng pag kainis kaya naman kinuha ko ang unan ay hinampas sa kanyang ulo. “Gago kaaa! Napaka gago mo talaga!” ang galit kong sigaw.

“Aray! Huwag mo nga akong hampasin! Its a trap! Its a trap! Its a frank!” ang wika nito habang sinasangga ang hampas. “Gago ka! Napaka gago mo!” ang wika ko habang umiiyak napayakap nalang ako kay mama, halos kumakabog parin ang aking dibdib at hindi pa nawawala ang pag kirot nito.

Lumakad ang doktor hawak ang envelope.“Since nandito na tayo lahat. Nais kong kausapin kayong lahat tungkol sa kalagayan ni Johan.”

Natahimik ako at napatingin kay Johan. “Doc iyan na ba yung taning ko? Kailan ako mamatay? Sana kung bukas ay bukas na. Ayoko sa isang linggo at lalo ayoko sa mga susunod na buwan. Kung pwede ngayon na, para hindi masakit.” ang wika nito.

Napabuntong hininga ang doktor. “Noong January 6 ka nag patingin dito sa ospital dahil nakaramdam ka ng pag kahilo. At ang ayon sa aming findings ikaw ay matagal nang may tumor sa ulo. Malalim at kritikal ang kinalalagyan nito kaya’t delikado kung aalisin natin. Ang lahat ng findings na ito ay totoo at hindi nag kakamali ang ospital.” ang wika nito.

Tumango si Johan at nakatahimik lang ang aming mga magulang..

“Pero ang lahat ng findings dito ay hindi para kay Mr. Johan Escaler. Noong January 6 ay dalawang pasyente ang sinuri namin dito at nag kapalit ang resulta ng dalawang findings. Sa makatuwid ang cancer patient ay sa ibang tao na ang pangalan ay John Escalera na nakatira sa kabilang probinsya at 43 years old. Bago lamang kasi ang aming staff kaya’t nag karoon ng pag kalito sa pangalan nila Johan Escaler at John Escalera.

Ang totoong cancer patient ay si Mister John Escalera na ngayon ay naka confine na sa second floor para sa examination. At si Mister Johan Escaler ay mayroon lamang Migraine. At ngayon ay ginawan namin ng test si Mr. Johan Escaler at migraine lamang ang kanyang nararamdaman, wala siyang cancer. Ang nararamdaman niyang hilo ay dulot lamang ng sensitivity sa init at sobrang liwanag kaya’t ang pag susuot ng sunglases ay makabubuti para sa kanya. Bibigyan rin namin siya ng mga pain reliver at gamot na maaaring unumin sa tuwing sasakit ang kanyang ulo. Ang pag dugo ng kanyang ilong ay dala ng init at normal lamang ito na parang isang batang binabalingungoy.“ ang wika ng doktor sabay luhod sa harapan ng aming mga magulang. “Mr. and Mrs Jimenez, Mahal na Gobernador Escaler, tatanggapin po ng ospital ang kahit na anong legal action para sa aming pag kakamali.”

Tumayo ang papa ni Johan at inalalayan ang doktor. “Doc, masaya na ako na malamang ligtas ang aking anak. Ang mga medikasyon para kay Johan ay itransfer niyo na lamang sa totoong cancer patient.”

Natahimik din ako napatingin kay Johan na noon ay nakatulala pa rin. “Tang ina.” ang tanging nasabi nito.

“Doc totoo ba ang lahat ng ito? Baka nanaginip ako.” ang wika ko.

“Totoo ang lahat ng ito Hijo, ligtas na kayo sa kahit na anong kapahamakan.” ang wika ng doktor.

Tumayo si mama at niyakap nito si Johan habang umiiyak. Niyakap rin siya ng kanyang ama at dito ay bumuhos ang emosyon ng kaligayahan sa buong silid. Ang emosyon na bumura sa takot at pangamba sa aming mga puso.

“Pero doc may kanser ako diba? Sumasakit pa rin ang ulo ko.” ang hirit ni Johan

“Ano ka ba Hijo, tatagal pa ng maraming taon ang buhay mo. Iwasan mo lang ang mag bisyo. Wala kang cancer.”

“Kasi doc, susungitan nanaman ako ng taong iyon (sabay turo sa akin) noong may cancer ako ay napaka lambing at napaka bait niya sa akin. Ngayon ay baka gawin nanaman niya ako under sa kanya.” reklamo ni Johan.

Kinuha ko ang unan at muling inihampas sa kanya. “Gago ka talaga! Marami ka pang kasalanan sa akin! Kaya’t huwag mong iexpect na mag kakaayos tayo.”

“Tang ina, pwede maging marupok ka nalang ulit. Niligtas ko na nga ang buhay mo, pasalamat nalang tayo sa bullet proof vest ni papa. Kahit nabaril ako ay hindi ito tumalab.” ang wika ni Johan.

“Teka, anong nangyari sa akin? Noong mga oras na nahulog sa ilog ang sinasakyan namin ni Clifford? Nasaan siya ngayon?” tanong ko.

Napabuntong hininga si Papa. “Noong tumalon ang inyong sinasakyan sa ilog ay agad na rumosponde ang mga pulis at sinagip nila ang inyong katawan. Wala kang malay noon ngunit pero maayos ang iyong kalagayan maliban sa mga bubog naka ipit na naka tusok sa iyong mata. Ang salarin na si Clifford ay nasa kritikal na kondisyon at ngayon ay nag aagaw buhay pa. Pareho kayong duguan ni Johan noon, kaya pati siya ay sinugod rin dito sa ospital. Maraming pasa at galos na natagpuan sa inyong likuran dulot ng pag kakabugbog. Pero gayon pa man ay malaking milagro na pareho kayong nakaligtas sa insidenteng iyon. Lalo na si Aldrin na milagrong lumutang sa tubig at inaanod sa ibabaw nito. Maswerte siya at hindi nadaganan ng nayuping sasakyan katulad ng nangyari sa salirin. Kapag gumaling siya haharapin ang patung-patong na kaso na aming inihain para sa kaniya.” ang salaysay ni papa.

“At maswerte rin tayo dahil ligtas na sina Johan at Aldrin. Sana ay maging masaya na ulit ang ating pamilya.” ang wika ni Mama sabay yakap sa aming dalawa.

Tumingin naman sa akin si Johan at ngumisi ito. “Arrgghhh mama sumasakit nanaman ang ulo ko.” ang pag arte nito kaya naman ihinila ko ang kanyang buhok at saka siya hinampas ng unan sa mukha.

Tawanan..

Halos hindi ako makapaniwala na ang kaninang pag tangis ko ay napalitan ng ibayong saya. At ang luha sa aking mata ay napalitan ng ngiti. Para isang panaginip na nakawala ako sa isang bangungot at ngayon ay ninamnam ko ang magaang pakiramdaman ng malaya sa kahit na anong sakit at kalungkutan.

Itutuloy..

AGG S2 Part 57 (FINAL CHAPTER)

PAUNAWA:

Plagiarism is a cybercrime . Sige gumawa ka ng krimen kung ikakasaya mo ang pag nanakaw mo. Hindi lang sila ang niloloko mo kundi pati na rin ang sarili mo. Nais ko ring ipabatid sa mga mambabasa na ang mga detalyeng nakapaloob sa aking kwento ay kathang isip lamang. Ang anumang pag kakahawig ng pangalan, tauhan at kaganapan ay hindi sinasadya ng manunulat. Ito ay BXB na maaaring hindi naaayon sa panlasa ng iba. Kung hindi mo gusto ang ganitong tema ay maaari kang lumisan sa aking pahina. Maraming salamat po.

Ang Gwapong Gago

Season 2

AiTenshi

Part 57

Parang isang milagro ang naganap sa buhay namin ni Johan. Hindi ako makapaniwala na sa isang iglap ay parang naglaho ang takot at pangamba na naming nararamdaman, tunay ngang mapag laro ang tadhana dahil bibigyan ka nito paikot ikot na sitwasyon, buhol buhol man na parang isang pisi ay maayos at maayos pa rin ito sa huli.

Tatlong araw ay nakalabas kami sa ospital, sumailalim pa si Johan sa examination upang makasigurado na wala siyang malubhang sakit. At laking tuwa naman ng aming mga magulang dahil siya ay ligtas na at clear sa lahat ng karamdaman. Isang araw bago ang aming discharge ay dumagsa ang mga kaibigan niya sa compound. Halos himatayin ang mga nurse sa pag dating ng mga gwapo at mukhang artistang mga lalaki sa loob ng ospital para dalawin si Johan. Syempre pag kakataon na rin iyon para mag kaayos sina Johan at Shan Dave. Napatuyan niya na tunay na kaibigan ito dahil sa pag mamahal at pag aalala sa kanya.

“Sure kaba na hindi kana namin sasamahan sa loob?” tanong ni Greg noong makatapat kami sa silid kung saan naka confine si Clifford.

“Hindi na, kaya ko na ito.” ang wika ko sabay pasok sa loob.

Dito ay nakita ko ang kanyang ina at dalawang maliit na kapatid. Sila ay nakabantay kay Clifford at bakas na bakas sa mukha ng kanyang ina ang matinding sakit at problema. Ang kanyang dalawang kapatid na maliit ay nakasampa lang sa kama ng kanilang kuya at inaayos ang kumot at unan nito.

“Magandang umaga po.” ang bati ko.

“Ikaw si Aldrin tama? Malaki ang pag kakasala sa iyo ng aking anak. Tatanggapin ko ang anumang kaparusahang ibibigay niyo sa kanya pero nakikiusap na kung maaari ay pagalingin niyo muna siya bago niyo siya kuhanin at ikulong. Paki usap ginoo. Ako bilang kanyang ina ay hindi makapaniwala na nagawa ito ni Clifford, siya ay isang matalino at mapag mahal na anak.” ang umiiyak na wika nito.

May malay na si Clifford dahil medyo nakadilat na ang kanyang mata. “Napinsala ang kanang binti ng pasyente kaya hindi na siya makakalakad ng tuwid bagamat makakatayo naman siya at makakahakbang ng maayos. Naputol rin ang kanyang dalawang daliri sa kaliwang kamay dulot ng mag kakayupi ng sasakyan. Milagrong naka ligtas ang pasyente at ngayon medyo stable na ang kanyang lagay.” ang wika ng doktor.

“Doc, maaari po bang iwanan niyo muna kami, may mga bagay lang akong sasabihin sa kanya.” ang paki usap ko.

Tumango ang doktor at dito lumabas rin ng silid ng kanyang mga magulang at kapatid.

Tahimik..

Lumakad ako sa tabi ni Clifford, nakasunod lang ang kanyang mata sa akin, hindi siya makapag salita o maka react ng maayos. “Naririnig mo ba ako?” tanong ko.

Tumango siya bilang tugon.

“Alam mo, sobrang nang hihinayang ako sa iyo. Isa kang matalinong tao, isang propesyonal na may mataas na pangarap sa buhay. Noong unang makilala kita ay napahanga mo na ako agad at sinabi ko sa sarili ko na gusto kong maging katulad mo, isang magaling na web designer. Sana ay hindi mo na ginawa ito dahil walang maidudulot na mabuti ang pag hihiganti, sasaktan mo lang ulit ang iyong sarili at mag uukit ka ng panibagong sugat at peklat sa iyong puso. Sana ay namuhay ka nalang ng normal, sana ay ginugol mo nalang ang buhay mo sa pag limot at pagiging masaya. Hindi na natin maibabalik si Elise pero ang kanyang magagandang ala-ala ay mananatili sa puso mo at hindi ito mawawala. Balang araw ay magiging masaya ka rin at matutunang patawarin ang iyong puso.

Ito na ang huling beses na mag kikita tayong dalawa. Masaya ako dahil lahat tayo ay buhay. Patuloy rin ang buhay ni Johan dahil wala pala siyang sakit at iyon ang pinaka malaking premyo ko sa pangyayaring ito. Alam mo Clifford deserve na deserve mo ang makulong ng mahabang panahon dahil sa mga kademonyohang ginawa mo. Pero dahil mas nangingibabaw sa akin ang magagandang pinag samahan natin ay hahayaan kong maging malaya ka at mag simula muli. Mag mahal ka ng taong mag papasaya sa iyo, mag mahal ng isang babaeng mamahalin ka rin ng buo. Alam mo ang buhay ay mapag laro, dapat marunong tayong makipag patintero sa kanya.

Nga pala, hindi ka na maaaring lumapit sa akin dahil sa restraining order na ibinigay ng papa ni Johan. Kunwari nalang ay hindi tayo nag kakilala at limutin natin ang lahat ng ito. Hangad ko ang iyong kaligayahan.“ ang wika ko sabay haplos sa kanyang buhok..

Pumatak ang luha niya at isang matamis na ngiti naman ang aking iniwan bago lumabas ng silid. Dito ay kinausap ng aming mga magulang ang ina ni Clifford at sinabi nila na iuurong na ang demanda para sa kanya ngunit si Clifford ay hindi na maaaring tumapak pa sa siyudad hanggang sa matapos ang termino ng ama ni Johan. Iyon ang naging kapalit ng kanyang pag kakasalang nagawa. Ngunit kung tutuusin ay katumbas na rin ito ng pag papatawad.

Tatlong linggo ang nakalipas, ay naging abala naman ang mga alyas sa kanilang mga proyekto sa compound, inayos nila ito, ipinagawa ang mga lumang waiting shed, pinaayos ang mga sirang classroom na maaari pang magamit. Wala kaming kamalay malay na ang mga raket pala nila ay pag iipon ng pondo para sa kanilang pinaka mamahal na compound. Talagang pinatunayan nila na ang mga “alyas” ay may pakinabang at mag iiwan ng inspirasyon sa lahat.

At dahil sa nangyaring karanasan sa amin ni Johan, napag tanto nila na kailangan nila na maiksi ang buhay at dapat gugulin ito na kasama ang kanilang mga minamahal. Noong mga oras na iyon ay nag desisyon silang mag hiwa-hiwalay ng panandalian upang mag focus sa kanilang personal na buhay. Ano pa nga ba ang hahanapin nila? Napatunayan na nila na sila ay may magagawa rin para makatulong sa kapwa at nabago na rin nila ang negatibong pag tingin sa kanila ng mga tao sa paligid. Kaya ang susunod na hakbang para sa kanila ay mamuhay ng malaya at masaya kasama ng taong naging dahilan ng kanilang pag babago.

Sina Shan Dave at Julian ay nag tuon sa pag papagawa ng kanilang simpleng tahanan. Samantalang si Raul ay perpekto pa rin ang kaligayahan sa piling ni Greg mukhang silang dalawa ay hindi matitibag dahil kahit anong mangyari ay nakatali sila sa isa’t isa.

Tungkol sa iba pang alyas katulad ni Gomer, kasama siya ng kanyang kapareha sa ibang lugar. Minsan ko lang ito nakausap ngunit batid kong mabuting tao si Ernest. Pag dating kay Bogs, dahil tinanggap na ang kanyang proposal, malapit na rin silang mag pakasal at mag surrogate ng anak kasama ng kanyang kaperahang si Jomar.

Si Dante naman ay nangangasiwa pa rin sa restaurant at siya ang tinaguriang “best friend” ng lahat, isang ultimate sidekick nga daw ito dahil kahit saan ilagay ay tiyak na papakat.

Nakakalungkot man ang ginawa pag hihiwalay ng mga alyas sa compound, pero ang kanilang pagiging mag kakapatid ay mananatili kahit saan pa sila dalhin ng pag kakataon. Ang kanilang sinumpaang pag kakaibigan ay hindi matitibag at mas yayabong pa ito sa pag lipas ng panahon.

Pag katapos ng perpektong eksena at kaganapan ng buhay ng lahat. Ang susunod na hakbang sa pagitan namin ni Johan ay ang pag papatawad sa isa’t isa, dahil simula noong mag away kami ay parati na kaming nag sisinghalan na parang aso at pusa. Sa tuwing naalala ko ang pag popropose ko sa kanya ay nanliliit ako at binabalot ng matinding pag kainis.

Araw ng Sabado, kaarawan ni mama na ginanap sa resort. Habang hawak ko ang pipino at nag lalakad sa gilid ng paliguan ay bigla nakasalubong si Johan. “Ano nanaman?” masungit kong tanong pero sa halip na sumagot at biglang lumukot ang mukha nito at biglang lumuhod sa aking harapan.

“Ano naman yang binabalak mo?” tanong ko.

“Ganito yung sincere na pag hingi ng tawad ng isang super hot boyfriend sa girlfriend niya panget at malaki ang mata.” ang dahilan para mapakunot ako ng noo. “Tumigil kana nga.” ang suway ko.

“Mang hihingi lang ako ng tawad, alam kong walang kapatawaran ang mga nagawa kong kasalanan sayo. Tama naman lahat ng sinabi mo tungkol sa akin. Totoo naman talaga na dugyot ako sa loob ng banyo dahil nag kalat yung mga pinag ahitan ko. Totoo rin na lagi akong amoy pawis at parang ahas na nag huhunos kapag nag papalit ng damit. Totoo rin na malakas akong mag hilik at parating naninilaw yung puti kong brief kapag nag pprecum ako ng madami dahil naiisip kong niroromansa kita. Pero sa kabilang banda ay totoo rin naman yung mga sinabi ko tungkol sayo na para armalite yung bibig mo pag nagagalit ka. Mahirap kang suyuin, maarte ka, tapos mabaho yung natuyo mong laway at kumakapit ito sa buhok ko sa kili kili, para ka pang babaeng umungol kapag kinakantot kita. Pero hindi ko dapat ito sinabi. Kasi alam kong masakit.” ang wika niya dahilan para lalo akong mainis. “Alam mo naman palang masakit inulit mo pa. Nang hihingi ka ba ng tawad o nang aasar ka pa? Dyan kana nga!” ang sagot ko sabay hampas sa kanyang ng pipino.

Lumakad ako palayo sa kanya ng bigla niya akong tawagin. “Aldrin..”

Humarap ako sa kanya..

“Kung hindi ako patatawarin ngayon, gusto ko lang itanong kung marunong ka bang lumangoy? Kasi ako? Hindi ako marunong lumangoy.” ang wika niya sabay lundag sa swimming pool.

Nag kakawag ito, nag lulubog na parang nalulunod.

Ako naman ay naka pamewang lang sa kanyang harapan at binato ko pa ito ng pipino. “Aaahh tulong nalulunod ako!” ang sigaw nito na nag kaka kawag na parang isang bibe sa fishpond.

“Tumigil ka na nga! Hanggang dibdib mo lang yang tubig! Umahon kana nga dyan!” ang sigaw ko.

Tumayo si Johan at napakamot ito ng ulo. Halos lagpas bewang lang niya ng tubig sa pool. Dati ay tumalon siya sa ilog at naging epektibo iyon. Ngayon ay ginagawan nanaman niya pero failed na ito. “Nice try.” ang wika ko sabay lakad palayo sa kanya.

“Bakit ba ang tigas tigas mo Aldrin? Parang titi ko kapag kagigising sa umaga.” ang wika nito naka sunod sa akin, basang basa at nadudulas pa sa suot niyang tsinelas. “Parang mas gusto ko yung Aldrin na marupok, yung bibigyan lang ng kendi ay bibigay na.”

“Nakaka inis ka kasi walang filter ang bibig mo. Arrrgghhhh!” ang gigil kong sagot sabay balik sa cottage.

Kinagabihan, sa celebration ng kaarawaan ni papa ay halos emosyonal siya habang nag papasalamat sa Diyos dahil sa dalawang milagrong naganap sa aming buhay. Una ay ang pag kawala ng sakit ni Johan at ang ikalawa ay ang pag kakaligtas ko sa aksidenteng pag talon ng sasakyan sa ilog. Ang akala ko talaga ay bulag na ako noon at mauulit nanaman ang kaparehong bangungot na naganap sa akin na ayaw ko na nang maulit pa sa alala o ni sa panaginip ay ayoko rin balikan.

Habang nasa ganoong pag sasalita si papa ay biglang tumabi sa kanya si Johan at bumulong. Maya maya ay inagaw nito ang mikropono at nag salita. “Ehem, good evening po. Ako po si Johan Escaler na naniniwala sa kasabihang love is sweeter the third time around. Isang malaking pag kakamali po na tanggihan ko ang proposal ni Aldrin noon sa akin. Wala akong puso ireject ang kanyang pag nanais na makasama ako ng pang habang buhay.” intro nito kaya nag tinginan sa akin ang lahat “Wow, si Aldrin pala ang nag propose sa kanya.” ang wika ng mga ito na parang lumalabas na atat na atat akong maging asawa ni Johan.

“Ang isang hot, super sexy at ultimate handsome na stunner na katulad ko ay talagang hindi maaaring pakawalan dahil marerealize mo ang salitang “sayang.” ang hirit pa nito kaya naman agad akong lumapit sa kanya at inagaw ang mic. “Aminin mo sa kanila na ikaw yung unang nag propose sa akin!” ang wika ko sabay hampas sa kanya.

“Arekupp, ang ulo ko! Arrrghhhh bumabalik nanaman yung cancer ko. Arrrrrghh!” ang pag arte nito.

“Wala kang cancer, itigil mo na nga iyan, para kang si Psyduck!” ang inis kong sagot sabay lahad ng aking kamay. “Mag popropose ka diba? Isuot mo na sa akin yung singsing!” ang utos ko. “Dali baka mag bago pa isip ko.”

“E, diba tinulak mo ko sa pool kanina, nahulog na don yung singsing at hindi ko na nakuha pa. Teka, pumapayag ka na ba ulit na asawahin kita?”

“Asawahin?” ang tanong ko.

“Maging asawa, ang ibig kong sabihin.”

“Kasi kapag ikaw ang nag sasalita parang ang bastos pakinggan. OO, pangatlong beses na to diba kaya pumapayag na ako. Kapag pang apat ay malas na daw iyon.”

“Ayos!” ang wika niya sabay kuha sa isang maliit tinidor na pang dessert, inikot niya ito at saka ginawang parang singsing saka isuot sa aking kamay. “Tanggapin mo ang tinidor na ito bilang simbolo ng aking wagas na pag mamahal.”

“Tinidor talaga?” tanong ko.

Tawanan ang mga tao sa paligid..

“Mag simula tayo ulit, maaari ba? Bagong buhay ko ito at gusto kong gugulin sa pag mamahal at pag aalaga sa iyo.” ang wika niya.

Ngumiti ako, wala akong salitang binitiwan. Yumakap ako sa kanya ng mahigpit at dito ay hinalikan niya ang aking labi. Binuhat niya akong bahagya at pasimpleng iniikot sa ere.

Palakpakan ang mga tao sa paligid..

MUSIC PLAYING..

How Did I Fall Inlove With You.

What can I do to make you mine? Falling so hard, so fast, this time What did I say? What did you do? How did I fall in love with you?

I hear your voice And I start to tremble Brings back the child that I resemble

I cannot pretend That we can still be friends Don’t want to be Alone tonight

What can I do to make you mine? Falling so hard, so fast, this time What did I say? What did you do? How did I fall in love with you?

MAKALIPAS ANG DALAWANG BUWAN..

“Johan you have chosen Aldrin to be your life partner. Will you love and respect him? Will you be honest with him always? Will you stand by him/her through whatever may come?

“I do father”

“Aldrin you have chosen Johan to be your life partner. Will you love and respect him? Will you be honest with him always? Will you stand by him through what ever may come?

“I will father.”

“Johan and Aldrin, we have heard your promise to share your lives in marriage. We recognize and respect the covenant you have made here this day before (God and) each one of us as witnesses. Therefore in the honesty and sincerity of what you have said and done here today and by the power vested in me by the official law, it is my honour and delight to declare you married and partners in life…for life. You may now seal you vows with kiss.”

Palakpakan ang lahat..

Isang simpleng halik na punong puno ng pag mamahal ang ginawad namin ni Johan sa isa’t isa tanda ng aming wagas at walang hanggang pag mamahal. Ang bawat pangakong aming binitiwan sa isa’t isa ay ang mag sisilbing bigkis sa pag tahak namin sa panibagong hamon ng buhay bilang mag asawa.

Lumakad kami pababa sa altar na may ngiti sa aming mga labi..

Muli niya akong niyakap at hinalikan sa labi habang bumabagsak ang kulay pulang talulot ng bulaklak mula sa itaas.

I don’t want to live this life I don’t want to say goodbye With you I want to spend The rest of my life

What can I do to make you mine? Falling so hard, so fast, this time What did I say? What did you do? How did I fall in love with you?

Maaaring nag kamali tayo kahapon, sinabi mo ang mga maling salita, lumiko sa maling daan, nag mahal ng maling tao at nag bigay ng mga maling puna. Nag salita ka sa mga pag kakataon na dapat kang makinig, lumakad palayo kung kailan dapat kang mag hintay, nang husga sa mga oras na dapat ay nag titiwala ka. Nag kamali ka kahapon, pero mas lalo ka pang mag kakamali kapag hinayaan mong guluhin nito ang iyong pag katao. Ngayon ay bagong araw, mabuhay ka ng masaya, ngumiti at maging mas matino kaysa kahapon. Isang hakbang pasulong, pero sa pag kakataong ito ay magiging tama na ang pag kakamaling iyon.

Maraming beses kaming nag kamali ni Johan, paulit ulit kaming sinubok ng mga problema. Pero sa huli ay natagpuan namin ang aming sarili sa harap ng altar at nag susumpaan ng aming wagas na pag mamahal. Ngayon ko lang napag tanto na ang aming love story ay mas magiging makabuluhan kung mag kasama naming haharapin ang mga pag subok na daraan sa amin dahil batid namin na ang pag lalayag ay hindi parating smooth sailing.

Ngayon, ang bagong kabanata sa buhay namin ni Johan ay mag sisimula na. Mahigpit ang hawak namin sa kamay ng bawat isa bilang simbolo na mag bibikis sa aming walang katapusang pag mamahalan..

Ikaw?

Natagpuan mo na ba ang Gwapong Gago ng buhay mo?

WAKAS

---

Ending Credits.

“Grabe, dati gusto kong mag lakad sa snow ngayon ay ayoko na. Nakakasawa ang malamig na klima dito Japan. Gusto ko na bumalik sa Pilipinas.” ang reklamo ni Johan habang hinuhubad ang kanyang damit pang lamig. Siya ay nag ttrabaho ngayon sa hotel bilang concierge at ako naman ay sa isang web developer na kumpanya.

Ang totoo ay sinubukan lang namin ni Johan mag trabaho at mamuhay sa ibang bansa bilang mag asawa..

“Namimiss mo na ba doon? Namimiss mo na ba ang compound?” tanong ko

“Oo naman, sobra. Ang daming memories doon at hanggang ngayon ay napapangiti pa rin ako sa tuwing naalala ko ang mga kalokohan namin ni Raul at Shan Dave. Halos dalawang taon na rin pala buhat noong mag hiwa-hiwalay kami.”

“May kanya kanyang buhay na kayo ngayon, katulad ni Raul na nasa Amerika. Si Shan Dave at si Julian ay pinalalago ang kanilang Restaurant. Sina Bogs at Gomer ay abala na rin sa kanilang mga karera.”

“Kaya nga minsan ay nalulungkot ako lalo na kapag aalala ko sila doon.” ang wika ni Johan.

Tumabi ako sa kanya at hinalikan siya sa labi. “Next month ay uuwi na tayo.” ang naka ngiti kong sagot.

“Ha? Bakit naman?” tanong niya na may halong pag tataka.

“Dahil dito.” ang naka ngiti ko tugon sabay abot sa kanya ng kulay silver na sobre.

“Ano naman ito?” tanong niya

“Buksan mo.” tugon ko at iyon nga ang kanyang ginawa.

Noong nakita niya ang laman nito ay napatayo siya sa sofa at natuwa ng husto. “O, ready kana ba?” tanong ko.

Tumangon siya at yumakap sa akin. “Handa na ako! Excited na ako!” ang sagot niya.

Habang nakayakap siya sa akin ay nahulog ang papel na kanyang hawak.

Napatingin ako dito at muli kong binasa ang naka sulat..

You are invited!

“ALYAS: THE REUNION”

EndOf Credits