PANIMULA

Ang samahang itinatag upang mapanatili ang kapayapaan sa pagitan ng mga tao at ng mga nilalang ng dilim.

Lola Ingrid † – Ang “Alamat ng Sitio Tinieblas.” Siya ang pinakamalakas na Bellator na nagpabagsak kay Pandora. Bagama’t pumanaw na, ang kanyang anino at mga aral ang gagabay kay Miles.

Miles Delos Reyes – Ang binatang taga-siyudad na may lihim na tadhana. Bilang miyembro ng isang paranormal group sa Maynila, akala niya ay sanay na siya sa kababalaghan—hanggang sa matuklasan niyang ang dugo ng isang Bellator ay nananalaytay sa kanyang mga ugat.

Maya – Ang magical specialist ng grupo. Siya ang nagsisilbing “liwanag” at gabay ni Miles, gamit ang kanyang kaalaman sa puting mahika upang kontrahin ang mga itim na sumpa.

🌑 Ang Lahi ng Tinieblas (The Redeemed)

Mga nilalang na piniling iwan ang dilim para sa kapayapaan.

Mayor Felipe Alejo – Ang pinuno ng Sitio. Isang aswang na tinalikuran ang gutom sa tao kapalit ng kaayusan. Ngunit bilang Alcalde, pasan niya ang bigat ng lihim ng propesiya.

Levi Alejo – Ang prinsipeng aswang. Nakatali sa tradisyon at sa kasunduang ginawa ng kanyang lahi kay Lola Ingrid. Ang kanyang pakikipagtagpo kay Miles ang magsisilbing mitsa ng pagbabago.

Sofia Hernandez – Isang Kubot . Sa kabila ng kanyang nakatatakot na lahi, pinili niyang maging bahagi ng White Dove. Ang nakatakda niyang pagpapakasal kay Levi ay hindi lang pag-iibigan, kundi isang politikal na alyansa ng mga lahi.

🌿 Ang mga Saksi at Kaalyado

Lola Esmeralda – Ang buhay na kasaysayan ng Sitio. Bilang makapangyarihang albularyo, siya ang tanging nakakaalam kung paano talaga namatay si Ingrid at kung ano ang tunay na nilalaman ng sumpa ni Pandora.

Finn Fernandez – Ang tagapagmana ng karunungan ni Esmeralda. Ang kanyang pagkakaibigan kay Miles ang magbubuklod sa modernong siyensya at sinaunang panggagamot.

Josh – Ang wildcard ng kuwento. Ang kanyang pagsama kay Miles ay tila tadhana, dahil sa Sitio Tinieblas niya matutuklasan na ang kanyang nakaraan ay hindi pala normal na tao.

💀 Ang Mga Kaaway (The Antagonists)

Pandora † – Ang reyna ng itim na mahika. Kahit patay na, ang kanyang sumpa ang nagsisilbing timer sa bomba na sasabog sa Sitio Tinieblas.

Marcella – Ang pinakakomplikadong karakter. Isang dating Bellator na naging traydor. Ang kanyang pagtalikod sa liwanag ay bunsod ng sakit at trahedya, dahilan upang maging mas mapanganib siyang kalaban dahil alam niya ang pasikot-sikot ng White Dove.

BUOD SA KWENTO

Dalawampung taon na ang nakalilipas mula nang huling humalik si Miles sa kanyang ama. Ang tanging bitbit na alaala ng kanyang ina ay ang huling destinasyon nito—ang misteryosong Sitio Tinieblas . Nagtungo roon ang kanyang ama upang asikasuhin ang burol ng kanyang lola, ngunit mula noon, tila nilamon na ito ng lupa at hindi na muling nagbalik.

Sa kanyang paghahanap sa katotohanan, lalakasan ni Miles ang loob na pasukin ang baryong kinalimutan na ng mapa. Ngunit sa kanyang pagdating, hindi lang mga sagot ang kanyang matatagpuan. Makikilala niya si Levi , ang anak ng makapangyarihang Alcalde, na magiging susi niya sa mga lihim ng lugar.

Kasabay ng pagtapak ni Miles sa lupain ng Tinieblas, magsisimulang magparamdam ang isang sinaunang sumpa. Ayon sa propesiya ng mga matatanda, ang muling pagdating ng isang “nawawalang dugo” ang maghuhudyat sa pagbabalik ng walang hanggang kadiliman.

Anong lihim ang itinatago ng mga naninirahan sa Sitio? At ano ang kinalaman ng pagkawala ng kanyang ama sa propesiyang nakatakdang magpabagsak sa langit?

Tunghayan ang isang kuwento ng paghahanap, sakripisyo, at ang nakapanindig-balahibong katotohanan sa likod ng kadiliman.

UNANG KABANATA: ANG MGA BELLATOR SA SITIO TINIEBLAS

UNANG KABANATA: ANG MGA BELLATOR SA SITIO TINIEBLAS

Ang gabi sa Sitio Tinieblas ay hindi lamang madilim; ito ay tila may sariling buhay na humihinga, bumubulong, at nagbabadya ng panganib. Sa loob ng isang lumang bahay-kubo, binalot ng mabigat na katahimikan ang pag-uusap ng dalawang tao.

“Miss Ingrid, bakit ho kayo napasugod sa aking bahay sa ganitong oras?”

Basag ang boses ni Mayor Felipe. Hawak niya ang isang gasera na bahagyang umuuga, nagpapalundag sa mga anino sa dingding. Sa kanyang harapan, nakatayo si Ingrid—balisa, pinaliligiran ng tila nag-aalalang hangin.

“Mayor Felipe…” Humakbang pabalik ang babae, seryoso ang mga mata na nakatitig sa bintana, tila may nakikitang hindi nakikita ng mortal. “Nararamdaman ko… nararamdaman kong malapit nang magising ang kadiliman dito sa ating lugar. Ramdam ko ang panginginig ng lupa. Oras na para ihanda ninyo si Levi.”

Hindi pa man nakakasagot si Felipe ay biglang nakarinig sila ng kalaswas sa may pinto. Mula sa madilim na bahagi ng bahay, dahan-dahang lumabas ang asawa ni Felipe na si Mercedes. Nanlalamig ang buong katawan nina Felipe at Ingrid sa kanilang nakita. Duguan si Mercedes, halos hindi makahakbang, ngunit mahigpit ang yakap sa umiiyak niyang sanggol na si Levi. Ang mapulang dugo ay pumatak sa sahig na kawayan, lumilikha ng nakakangilong tunog sa katahimikan.

“Anong nangyari, Mercedes?!” Puno ng gulat at takot ang sigaw ni Ingrid habang si Felipe naman ay agad na sumalo sa nanghihinang asawa upang bigyan ito ng paunang lunas. Nanginginig ang mga kamay ng alkalde habang pinupunasan ang sugat ng kabiyak.

“Sandali, may mga halamang gamot ako rito,” pag-aalala ni Ingrid, mabilis na kinakapa ang kanyang dalang supot.

Ngunit bago pa man niya mailapat ang gamot kay Mercedes, isang matalim na huni ng hanging nahati ang pumailanlang. Isang mabilis at nakamamatay na palaso ang bumaon nang malalim sa likod ni Ingrid.

“Miss Ingrid, hindi!” Sigaw ni Felipe, nanlaki ang mga mata nang makitang napaatras ang babae, bumaon ang palaso hanggang sa dulo nito.

Nanginig ang mga labi ni Ingrid, ngunit pinilit niyang tumayo nang tuwid. “Wag ninyo akong alalahanin! Iligtas ninyo si Levi at si Mercedes… Ako na… ako na ang bahala sa mga alagad ni Pandora!”

Kasabay ng kanyang huling salita, mabilis na umusal ng isang sinaunang dasal si Ingrid. Ang kanyang boses ay umalingawngaw na tila kulog. Kasabay nito, mula sa pinakamadidilim na sulok ng kagubatan, nagsilitaw ang mga nilalang na galing sa impiyerno—mga alagad ni Pandora. Ang mga ito ay may wangis ng mababangis na aso, ngunit may mahahabang tainga na tila sa paniki, at mga matutulis na ngiping tumutulo ang malapot na laway, handang pumatay at lumamon ng laman.

“Kahit kailan… hindi ka talaga lumalaban nang patas, Marcella!” Paghamon ni Ingrid, tinitiis ang hapdi sa kanyang likuran.

Mula sa makapal na usok at dilim ng gabi, dahan-dahang humakbang palabas ang isang matandang babae. Ang kanyang balat ay kasing-putla ng bangkay, at ang kanyang mga mata ay walang kabuhay-buhay kundi purong poot.

“Pagsisisihan mo ang ginawa mong pagligtas sa mag-asawang Aswang na ’yan,” banta ni Marcella, ang boses ay tila gasgas na bakal.

“Kung papatayin mo ako ngayon, handa akong mamatay para sa kanila!” Sagot ni Ingrid, hinaharangan ang pamilya ni Felipe gamit ang sariling katawan. “Inosente sila! Hindi ang mga Alejo ang pumatay sa iyong mga magulang… at lalo na kay Pandora!”

Isang multo ng nakaraan—isang matandang may maputlang balat din ang lumutang sa tabi ni Marcella at bumulong, “Wag kang maniniwala sa kanila, Marcella…”

“Wag mo nga akong lituhin!” Sigaw ni Marcella, lalong naging mabangis ang mukha dahil sa namumuong galit. “Aswang ang pumatay sa kapatid ko! Sila ang pumatay sa mga magulang ko!”

“Totoo ang aking mga tinuran sa iyo, Marcella,” malumanay ngunit may awtoridad na pakiusap ni Ingrid. “Masyado kang nagpasakop sa itim na kapangyarihan. Hayaan mong ibalik kita sa liwanag… Hindi mo ba naalala? Tayo… tayo ang nagpapalaganap ng kabutihan at kapayapaan sa Sitio na ito noon. Kaya aking kaibigan… magbalik ka na sa liwanag.”

“Ibalik sa liwanag? Anong kaibigan ang pinagsasabi mo?!” Humalakhak nang mapait si Marcella, tumaas ang kilay sa tindi ng insulto. “Ang tunay na kaibigan ay naiintindihan ang aking nararamdaman… at lalong hindi sinungaling!”

“Hangal ang babaeng iyan, Marcella,” muling gatong ng lumulutang na kaluluwa ng matanda. “Ang mga Alejo ang pumatay sa amin nina Ina at Ama. Kaya huwag kang maniniwala sa kanya!”

“Lahat ng mga aswang ay pare-pareho lang!” Galit na deklarasyon ni Marcella. Akma na siyang susugod kasama ang kanyang mga halimaw nang biglang sumigaw si Mercedes gamit ang natitira niyang lakas.

“Wag kang maniniwala sa kaluluwang kasama mo, Marcella! Hindi siya ang kapatid mo! At hindi kami masama!” Pagmamakaawa ni Mercedes, habang protektado ang sanggol sa kanyang dibdib.

Sumang-ayon si Ingrid, “Nagkakamali ka, Marcella. Naging matahimik na ang lahat. Nasa balanse na tayo. Nagkasundo na ang mortal at ang mga nilalang ng dilim sa pinapangalagaang kapayapaan. Ngunit sa ginagawa ninyo ngayon… kayo ay sumira sa pagkakasundo ng dalawang lahi!”

“Wala akong pakialam! Mangyayari ang nakatakdang mangyari!” Walang awang sigaw ni Marcella. Itinaas niya ang kanyang kamay. “Aking mga Sigbin… atakihin si Ingrid!”

“Hindi ako papayag… dadaan ka muna sa bangkay ko bago mo masaktan ang mag-asawang ito!”

Sa isang iglap, ikumpas ni Ingrid ang kanyang mga kamay. Isang dambuhalang ipo-ipo ng hangin ang umihip sa buong paligid, niyanig ang mga puno at pinapikit ang mga Sigbin. Sa gitna ng nagliliparang alikabok at dahon, tuluyang naglaho sa kagubatan ng Sitio Tinieblas sina Felipe, Mercedes, at ang sanggol.

“Hindi maaari!” Isang boses ang umalingawngaw—si Pandora, na bagamat isang sumpa o di-makitang puwersa, ay nagwala sa galit nang makitang nakatakas ang mga Aswang.

“Aking mga alagad… sundan ninyo ang mag-asawa!” Utos ni Marcella sa mga Sigbin.

Subalit bago pa man makahakbang ang mga halimaw, nagsilutangan ang mga tuyong dahon sa paligid kasabay ng pag-angat ng malalaking bato sa hangin. Isang mahiwagang puwersa ang pumigil sa kanila. Mula sa likuran ni Ingrid, lumabas ang mga pigura ng mga mandirigma—ang mga Bellator.

“Ingrid! Ayos ka lang ba?” Tanong ng isang magandang babae na may hawak na gintong busog, si Esmeralda.

“Esmeralda… mabuti at nakarating kayong lahat,” nanghihinang sabi ni Ingrid, habang ang dugo mula sa kanyang likod ay patuloy na umaagos.

“Masama ang tama mo, kailangan mong magamot ng mga babaylan,” nag-aalalang sabi ni Esmeralda nang makita ang nangingitim na sugat ng pinuno.

“Natatandaan mo ba… isa akong babaylan?” Ngumiti nang pilit si Ingrid. “Kaya wag kang mag-alala sa akin. Mamaya ay maghihilom din ang aking mga sugat.”

Narinig ito ni Marcella at humalakhak siya. “Hangal ka! Ang palasong tumama sa iyo ay may laway ng aking mga alagang Sigbin! Kahit nasa iyo pa ang anting-anting ni Raja Lakandula, kapag nakapasok na ang kamandag ng Sigbin, hindi ka na maliligtas ng kahit anong agimat!”

Sa isang mabilis na pagkumpas ng kamay ni Marcella, isang malakas na ihip ng itim na hangin ang bumalot sa kanila, at iglap silang naglaho ng kanyang mga Sigbin sa kadiliman.

“Ingrid!” Biglang sumigaw si Esmeralda nang tuluyang manghina ang kanyang kaibigan. Muntik na itong matumba kung hindi lang mabilis na nasalo ni Esmeralda.

“Kaya ko pang umuwi sa Casa…” Bulong ni Ingrid, habang malamig na ang kanyang balat. “Ngunit… hayaan mo akong mag-iwan ng isang sumpa… isang sumpa na muling maglalagay sa Sitio sa kapayapaan.”

“Pero Ingrid, may paraan pa! Muli akong sasangguni sa Libro ng Pangangaway!” Pagpipilit ni Esmeralda, umaapaw ang luha sa mga mata.

“Wala nang panahon, Esmeralda… nararamdaman ko na ang aking kamatayan.”

Sa tulong ni Esmeralda, pinilit ni Ingrid na tumayo nang tuwid sa huling pagkakataon. Mula sa kanyang mga palad, lumabas ang isang mahiwagang tungkod. Sa kanyang huling lakas, mabilis niya itong ibinaon sa lupa. Isang malakas na yanig ang yumanig sa buong Sitio Tinieblas—isang indikasyon na ang sumpa ng proteksyon ay nailatag na.

“Ingrid…” Bulong ni Esmeralda, habang dahan-dahang lumaylay ang ulo ng kaibigan. Tuluyan nang nalagutan ng hininga ang kanilang pinuno.

“Anong gagawin natin sa kanya?” Tanong ng isang matandang lalaking Bellator na kasama nila.

Pinunasan ni Esmeralda ang kanyang luha at nag-utos sa natitirang Bellator. “Ibabalik natin siya sa kanyang mansyon. At nais ko ding humingi ng isa pang pabor sa iyo, kung maaari lamang?”

“Ano po iyon, Nana Esmeralda?” Tanong ng matandang lalaki.

“Magbigay ka ng telegrama… o iyong ginagamit ng iyong anak… isang kasangkapan kung saan matatawagan mo ang mga kamag-anak mo sa malayong panig ng mundo. Nais kong ganoon ang gawin mo, upang malaman ng mga anak ni Ingrid ang sinapit ng ating butihing Lider dito sa sitio.”

Napakunot-noo ang matanda bago sumagot. “Iyon ho ay tinatawag na cellphone . Ako na po at ang aking anak ang bahalang makipag-ugnayan sa anak ni Ingrid.”

Nang makaalis na ang iba pang mga Bellator dala ang katawan ni Ingrid, naiwan si Esmeralda sa tapat ng tungkod na nakabaon. Nag-iwan siya ng sarili niyang sumpa rito bilang proteksyon sa hinaharap:

“Sa sandaling dumating ang panahon na ikaw ay mahanap ng apo ni Ingrid, ikaw ay magiging sandata niya laban kina Marcella at Pandora. Nawa’y… hindi naman dumating ang panahon na mapadpad sa kagubatang ito ang apo ni Ingrid, upang hindi na magising ang nilalang ng dilim na si Pandora…”

Isang malakas at nagngangalit na hangin ang umihip, pinasayaw ang mga tuyong dahon sa paligid ng tungkod. Tumingala si Esmeralda sa madilim na langit. “Ipaghihiganti kita, aking kaibigan!”

Samantala, sa maingay at maliwanag na siyudad, malayo sa misteryo ng Sitio Tinieblas, naninirahan ang isa sa mga anak ni Ingrid—si James Delos Reyes. Sa mga panahong iyon, ang kanyang asawa na si Jocelyn ay nagdadalantao sa kanilang magiging anak na si Miles.

Abala ang dalawa sa paghahanda ng kanilang hapunan sa kusina nang biglang bumasag sa tunog ng hiwaga ang pag-ring ng cellphone ni James. Tiningnan niya ang screen. Anino ng pagtataka ang gumuhit sa kanyang mukha.

“Sino kaya itong tumatawag? Hindi man lang nag-text, hindi ko rin naman kilala ang numero,” sabi ni James, tinititigan ang unknown number .

“Baka importante ’yan, Hon. Sagutin mo na lang,” nakangiting sabi ni Jocelyn habang naghahalo ng niluluto.

Ngunit bago pa man mapindot ni James ang buton, isang kakaibang malakas na hangin ang biglang umihip sa labas ng kanilang bahay sa siyudad—isang hanging hindi natural. Nagsipagsayawan ang mga sanga ng puno sa labas, at dahil sa lakas ng panginginig ng dingding, nahulog ang nakasabit na larawan ng kanyang inang si Ingrid. Nabasag ang salamin nito.

“Sandali, ako na ang maglilinis niyan,” sabi ni Jocelyn, dahan-dahang humakbang patungo sa nabasag na picture frame .

“Hon, wag na, ako na lang, baka masugatan ka pa sa salamin,” pag-aalala ni James. “Mabilis lang ito, sasagutin ko lang ang tawag.”

Pinindot ni James ang berdeng telepono sa kanyang screen at itinapat ito sa kanyang tainga. “Hello? Sino ito?”

“Ito po ba si Senyor James Delos Reyes?” Sagot ng isang nanginginig na boses ng babae sa kabilang linya. “Ako po si Karen, anak ni Mang Baste na malapit na kapitbahay ninyo sa mansyon. Nais ko lang pong sabihin sa inyo… wala na po ang Senyora Ingrid.”

Tila tumigil ang mundo ni James. Biglang nanginig ang kanyang mga kamay, nawalan ng lakas, naging dahilan upang mabitawan niya ang cellphone at bumagsak ito sa sahig.

“Hon? Bakit? Anong nangyari?” Tanong ni Jocelyn, kinabahan sa biglang pamumutla ng asawa.

Tumingin si James kay Jocelyn, basag at nanginginig ang boses. “Wala na… wala na si Mama.”

Mabilis na lumapit si Jocelyn upang pakalmahin ang asawa, niyakap niya ito nang mahigpit. “Sandali, kukuha ako ng tubig, umupo ka muna rito, Hon.” Mabilis siyang kumuha ng malamig na tubig mula sa refrigerator at inabot ito kay James. Matapos inumin ang tubig at medyo mahimasmasan, ikinuwento ni James ang kaunting nalaman niya.

“So, ano ang plano mo? Uuwi ba tayo sa probinsya? Ihahanda ko na ba ang mga gamit natin?” Tanong ni Jocelyn.

Umiling si James, hinawakan ang kamay ng asawa. “Hindi, Hon. Ako lang ang pwedeng umuwi. Alam mo naman ang kalagayan sa Sitio Tinieblas…”

Niyakap siya nang mahigpit ni Jocelyn. Habang magkayakap, dahan-dahang iniyuko ni James ang kanyang ulo at idiniit ang mukha sa tyan ng asawa na nasa ikasiyam na buwan na ng pagbubuntis.

“Baby… alagaan mo muna si Mommy mo ha, habang wala si Dada,” bulong ni James sa tiyan. Sa isang mahiwagang pagkakataon, naramdaman ni James ang isang malakas na sipa mula sa loob.

“Naramdaman mo ba ’un, Hon?” Nanlaki ang mga mata ni James sa tuwa sa kabila ng dusa.

“Oo, naramdaman ko,” nakangiting sagot ni Jocelyn, may luha sa mga mata.

Kinabukasan, maagang bumiyahe si James patungo sa Sitio Tinieblas. Bago umalis, iniwan niya ang huling paalala sa asawa.

“Hon, pinapunta ko na si Donna rito upang samahan ka ng ilang araw habang wala ako. At pakiusap… huwag mong kakayaning maglagay ng asin sa bawat sulok ng ating bahay. Sinabihan ko na din si Donna tungkol diyan.” Ang asin—ang matandang proteksyon laban sa mga aswang.

Habang nasa biyahe si James, sa isang nakatagong maliit na kubo sa pusod ng kagubatan ng Sitio Tinieblas, nagaganap ang isang lihim na pagpupulong ng mga natitirang Bellator.

“May inaantay ba tayong panauhin, Nana Esmeralda?” Tanong ni Mayor Felipe, habang binabantayan ang kanyang asawa.

“Oo nga, Nana. Mukhang kumpleto na naman ang mga kasapi ng ating samahan,” dagdag ni Mercedes.

“Oo… at narito na siya,” makahulugang sagot ni Esmeralda.

Eksaktong pagkatapos niyang magsalita, dahan-dahang bumukas ang pinto ng kubo at iniluwa nito ang kaisa-isang anak ni Ingrid na si James.

“James?!” Nabigla si Felipe nang muling makita ang kanyang matalik na kaibigan at kababata.

“Felipe… at magandang gabi sa inyo, Nana Esmeralda,” bati ni James, pumasok sa silid kung saan ramdam ang tensyon.

“Nasaan si Donna? Kasama mo ba siya?” Tanong ni Mercedes. Umiling si James bilang tugon.

“Mabuti at nandito ka na, James. Ngayon ay magsisimula na tayo sa ating pagpupulong,” ani Esmeralda.

Umupo si James sa isang bakanteng bangko. Sa tabi nito ay may nakalatag na lumang balabal—isang balabal na kilalang-kilala niya na pagmamay-ari ng kanyang namayapang ina. Sa kanyang kanan ay umupo ang mag-asawang Felipe at Mercedes.

Tumingin nang diretso si Esmeralda kay James. “Ngayon, James, nais kong malaman mo ang tungkol sa sumpa na iniwan ni Pandora bago siya mapaslang ng iyong ina.”

Sa pagkakataong iyon, naglakbay ang kamalayan ni Esmeralda sa nakaraan, sa huling labanan kung saan nagapi nina Ingrid si Pandora. Bago malagutan ng hininga si Pandora noon, tumawa ito nang nakakakilabot at nag-iwan ng sumpa kay Ingrid:

“Isinusumpa kita sa ngalan ng hari ng kadiliman! Ang nagmula sa iyong dugo… ang siyang muling magpapalaya sa akin sa sumpa at muling bubuhay sa akin!”

“Pandora, hindi maaari!” Sigaw ni Marcella noon nang makitang tuluyang pumanaw ang kapatid sa kamay ng mga Bellator. “Magbabayad kayo sa inyong ginawa! Hindi pa ito ang huli nating pagkikita, tandaan ninyo iyan!” At tuluyan siyang naglaho gamit ang itim na mahika.

Nagbalik sa kasalukuyan ang isip ni Esmeralda nang magsalita si James.

“Naikwento na ho ninyo ni Inay ang tungkol sa magkapatid na Pandora at Marcella. Kaya nga pinaluwas ninyo kami ni Donna sa siyudad noon upang hindi kami madamay sa sumpa… at upang hindi matupad ang sumpa na binitawan ni Pandora laban sa aking ina.”

“Iyon nga ang ikinatatakot ko,” seryosong sagot ni Esmeralda. “Ngayong nandito ka na muli sa Sitio, nais kong tapusin agad ang pagbuburol kay Ingrid. Hindi natin ipinaalam sa buong sitio na nakauwi ka, James. Tanging tayo lang ang nakakaalam. Malakas ang pakiramdam ko na nandiyan lang sa paligid si Marcella, nagmamanman. Kaya bukas na bukas, kailangang mailibing na si Ingrid upang makauwi ka agad sa Maynila.”

“Kung ganoon, tutulong kami ng aking asawa upang walang makahalata na nandito si James sa Sitio,” boluntaryo ni Felipe.

“Tama. Gagawa ako ng tagabulag para sa lahat upang hindi nila makita o mapansin ang mukha ni James,” dagdag ni Mercedes, na may sapat na kaalaman sa mga sinaunang ritwal dahil sa mga turo ni Ingrid noon.

“Kung ganoon, bukas na bukas ay kailangan nating isagawa ang ating mga plano. Nais kong kayong lahat ay tumulong,” utos ni Esmeralda na may buong awtoridad.

Kinabukasan, sa ilalim ng makulimlim na langit, idinaos ang libing ni Ingrid. Naging kalkulado ang bawat galaw ng mga Bellator. Laging nakabantay sina Mercedes at Felipe sa tabi ni James habang ginagamit ang ritwal ng tagabulag.

Ngunit sa gitna ng sementeryo, biglang lumamig ang hangin at narinig ang malalakas na tahol ng mga hayop. Nagpakita si Marcella, kasama ang kawan ng kanyang mga alagad na aswang, handang manggulo.

Mabilis na humarang si Esmeralda sa harap ng mga inosenteng tao. “Wag mong sasaktan ang mga taong nandito! Binabalaan kita, Marcella!”

Humalakhak si Marcella, ang tunog ay parang tuyong dahon. “Hindi ako natatakot sa iyo, Esmeralda! Lalo na’t patay na si Ingrid… ang bayang ito ay para lamang sa mga alagad ng dilim!”

“Ibigay mo na ang araw na ito para sa aking kaibigan,” pakiusap ni Esmeralda, pinipigilan ang galit. “Nakikiusap ako sa iyo ng mahinahon, Marcella. Hayaan mo na kaming makadaan at ihatid sa huling hantungan ang bangkay ng aking kaibigan. Pagkatapos nito… ako mismo ang haharap sa iyo.”

Naningkit ang mga mata ni Marcella, tila may inaamoy sa hangin. “Kung ganoon, pagbibigyan kita… Ngunit, naamoy ko sa mga taong nandito ang dugo ni Ingrid.”

Kinabahan ang mga Bellator, ngunit pinilit ni Felipe na maging kalmado. “Ano bang pinagsasabi mo? Kilala mo naman ang mga anak ni Ingrid. Nakikita mo ba sila rito?”

Inigla ni Marcella ang kanyang maputlang paningin sa karamihan ng mga taong nakaitim, ngunit dahil sa ritwal ng tagabulag ni Mercedes, hindi niya namukhaan si James.

Sumingit si Mercedes upang lalong ilihis ang kaaway. “Baka ang naamoy mong dugo ay ang samyo ng naglalakbay na kaluluwa ni Ingrid. Nararamdaman ko siya… nandito lang siya sa paligid natin.”

Napakunot-noo ang matandang mangkukulam. “Kung ganoon… mali pala ang nakarating sa aking balita.”

“Anong balita?” Tanong ni Esmeralda.

“Balitang nagbalik na rito ang isa sa mga anak ni Ingrid—si James,” sagot ni Marcella habang nagdududa pa rin.

“Inaaksaya mo lang ang oras mo kung maniniwala ka sa mga huwad na balita,” tugon ni Esmeralda, at biglang nagliyab ang dalawa niyang palad, nagpakita ng dalawang nagngangalit na bolang apoy. “Kung maaari, nais na naming makadaan. Ayokong makipaglaban sa iyo ngayon dahil wala ako sa tamang wisyo… at baka masunog ko lang ang mga alagad mo.”

Nakaramdam ng kaunting banta si Marcella sa lakas ng apoy ni Esmeralda. “Kung ganoon… maaari na kayong makadaan.” Dahan-dahang dumaan ang kawan ng mga aswang sa tabi upang magbigay ng daan.

Ngunit sa sandaling naglakad ang prusisyon at napadaan si James sa mismong tapat ni Marcella, biglang napatigil ang matandang babae. Isang kakaiba at pamilyar na samyo ng dugo ang pumasok sa kanyang ilong mula kay James, ngunit dahil sa mahika, hindi niya makita ang katotohanan.

Napailing si Marcella. “Tama nga si Mercedes… nandito lang ang kaluluwa ni Ingrid. Wala na siyang magagawa kundi ang magparamdam…”

Sa isang iglap, nagpalit-anyo si Marcella bilang isang itim na uwak at mabilis na lumipad palayo, habang ang kanyang mga alagad ay nagsitakbuhan sa gubat.

Ligtas at maayos nilang naihatid si Ingrid sa kanyang huling hantungan sa kabila ng pag-atake ng kaaway. Nang gabi ring iyon, bumalik sila sa kubo.

“Nais kong magbalik ka na sa siyudad ngayong gabi, James. Hindi na ligtas ang baryong ito para sa iyo,” seryosong sabi ni Esmeralda.

“Ngunit Esmeralda, hindi ba delikado ang bumiyahe sa gabi?” Pag-aalala ni Felipe. “Lalo na’t may nagbalita na kay Marcella tungkol sa pagbabalik ni James. Mas mabuting ipagpabukas na natin ang pagpapauwi sa kanya.”

“Tama si Felipe,” pagsang-ayon ni Mercedes. “Maaari namang patirahin muna ngayong gabi si James sa bahay namin upang masigurado natin ang kanyang kaligtasan.”

Bumuntong-hininga si Esmeralda. “Kung ganoon, bago pa sumikat ang araw bukas, kailangang makaalis na si James. Sana’y maintindihan mo, James, inaalala lang namin ang kaligtasan mo.”

Hindi pa man nakakasagot si James ay biglang bumukas nang marahas ang pinto ng kubo. Pumasok ang isa sa mga myembro ng Bellator, humahangos at basang-basa ng pawis.

“Nana Esmeralda! May masamang nangyari!” Ibinalita ng lalaki ang tungkol sa isang dalagang taga-siyudad na kanilang iniligtas sa kagubatan.

“Anong ginagawa nila sa kagubatan?!” Galit na tanong ni Esmeralda. “Hindi ba nila alam na hindi ligtas ang Sitio ngayon, lalo na sa mga taga-labas o dayo? At nasaan na ang babaeng iyong iniligtas?”

“May sasakyang katulad kay Sir James ang dalaga,” salaysay ng lalaki. “Ngunit inihatid na namin siya palabas ng Sitio, at sa mga oras na ito ay nakalayo na siya. Subalit… ang kanyang nobyo ay hindi namin naisalba. Dinagit ito ng mga alagad ni Marcella patungo sa kadiliman.”

Isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan ni Esmeralda, naramdaman ang bigat ng darating na digmaan. Tumingin siya sa mga natitirang Bellator at kay James.

“Masyado nang kampante si Marcella dahil wala na si Ingrid… Ngunit, darating din ang araw na malulupig siya. At ang magpapabagsak sa kanya… ay ang mga anak ng inyong dugo.”

Itutuloy…

PANGALAWANG KABANATA: ANG PAGHAHANAP SA NAWAWALANG ASAWA AT ANG TEAM PHANTOM

Mabilis at walang awang lumipas ang labingdalawang taon. Sa gitna ng mataong siyudad, ang sanggol na si Miles na sumisipa noon sa tiyan ng kanyang ina ay isa na ngayong masiglang binatang may labing-siyam na taong gulang. Lumaki siyang tanging ang pagmamahal lang ng kanyang ina ang kinamulatan, ngunit sa kabila nito, may isang malaking bakanteng espasyo sa kanyang puso na pilit niyang hinahanapan ng sagot—ang anino ng kanyang ama.

“Miles, anak… hindi ka ba muna kakain?”

Malambot ngunit may bahid ng pag-aalala ang boses ni Jocelyn habang nakatayo sa may kusina, bitbit ang platong may umuusok pang almusal. Tiningnan niya ang kanyang binatang anak na abalang nag-aayos ng kanyang mga gamit sa backpack.

“Hindi na po, Ma. Masyado na akong huli sa unang subject ko, papatayin ako ni Mrs. Reyes,” sagot ni Miles habang nagmamadaling isinasabit ang bag sa kanyang balikat.

Ngunit bago pa man siya humakbang palabas ng pinto, lumapit siya sa ina, niyakap ito nang mahigpit at naitanim ang isang mabilis na halik sa pisngi nito bilang gawi na hindi niya nakakaligtaan. Habang nagmamadaling lumabas sa tarangkahan ng kanilang bahay, halos magkabanggaan sila ng kanyang tiyahing kakadating pa lang.

“Good morning, Tita Donna!” Masiglang sambit ni Miles, sabay hila sa kamay ng matanda upang magmano.

“Teka, parang nagmamadali ka ata, ha?” Puna ni Donna, habang inaayos ang kanyang bitbit na basket ng pinamili.

“Ay opo, Tita! Huli na talaga ako. Papatayin na naman ako ni Mrs. Reyes nito kapag naunahan niya ako sa classroom!” Sabi ng binata na may kasamang pilit na ngiti.

“Ay ganoon ba? Aba, sige, humayo ka na! Mag-iingat ka sa daan!” Sabi ng kanyang tiyahin. Mabilis nitong niyakap ang pamangkin, at bago pa man makalagpas si Miles ay mabilis nitong isinuksok ang ilang lukot na papel na pera sa palad ng binata.

Napatigil si Miles at akmang ibabalik ang pera. “Tita Donna, may allowance pa naman po ako mula kay Mama.”

Ngunit pinigilan siya ng kamay ni Donna, tinapik ang kanyang balikat. “Naku, para sa iyo ’yan, huwag mo nang ibalik. Itabi mo na lang iyan o ibili mo ng mga kakailanganin mo sa eskwelahan. Sige na, umalis ka na at baka mas lalo kang mahuli. Ikamusta mo na lang din ako kina Maya, Quentin, at Joshua, ha?” Isang matamis na ngiti ang ibinigay ng matanda.

“Makakarating po, Tita! Maraming salamat po, talaga pong you’re the best! Paalam po!” Wika ni Miles habang mabilis na sumasakay sa kanyang bisekleta at mabilis na pumadyak.

“Dahan-dahan lang sa pagbibisekleta, hoy! Baka madapa ka!” Sigaw ni Donna habang nakatanaw sa papalayong pamangkin na unti-unting nawawala sa likod ng kanto.

Bumukas ang pinto at lumabas si Jocelyn upang salubungin ang kanyang ipag-asawa. “Sis, nandito ka na pala. May inihanda na akong almusal sa lamesa. Maiwan muna kita riyan, ha? Aalis din ako agad para makibalita kay Miss Angelie tungkol sa imbestigasyon.”

Napatigil si Donna sa paglalakad, ibinaba ang basket at tumingin sa kanyang hipag na may halong lungkot at bigat sa dibdib. “Sis Jocelyn… labingdalawang taon na. Maraming salamat dahil hindi mo sinukuan si Kuya James. Pero… baka oras na para huminto? Baka oras na para piliin mo naman ang sarili mo? Ang sarili mong kaligayahan?”

Napakunot-noo si Jocelyn, dahan-dahang humarap kay Donna. “Ano ang ibig mong sabihin, Sis Donna?”

“Gabi-gabi… nakikita ko ang paghihirap mo araw-araw,” prangkang sabi ni Donna, lumalabas ang emosyon sa kanyang mga mata. “Kahit sinukuan na tayo ng mga pulis sa Maynila… Minsan na silang nakipag-ugnayan sa mga pulis-bayan ng Sitio na kinalakhan ni Kuya James, ngunit ang sabi nila, hindi nagtungo si Kuya James doon. Kahit ang mga kilala natin sa Sitio, sinasabi nilang wala silang alam. Walang nakakita sa kanya.”

Matigas na umiling si Jocelyn, humigpit ang kapit sa hawakan ng kanyang bag. “Hinding-hindi ako naniniwala sa kanila. Malakas ang kutob ko na may alam sila. Lalo na si Nana Esmeralda… Kaya hindi ako susuko, Donna. Malakas ang pakiramdam ko na buhay pa si James. Hinding-hindi ko siya tatalikuran. May pangako akong pinanghahawakan para sa aking asawa bago siya umalis.”

Nakita ni Donna ang alab sa mga mata ng hipag, kaya wala siyang nagawa kundi bumuntong-hininga at ngumiti nang may paghanga. “Humahanga ako sa dedikasyon mo at sa pagmamahal mo sa aking kuya. Pasensya na kung minsan ay nakakaramdam ako ng kawalan ng pag-asa. Ngunit… hayaan mo, patuloy ko kayong ipagdarasal. Ipagdarasal ko ang ating tagumpay at sana… sana talaga ay ligtas lang si Kuya James kung nasaan man siya.”

“Naiintindihan ko, Sis. Salamat,” nakangiting tugon ni Jocelyn, bagamat may pait sa kanyang mga labi.

Matapos sumuko ng mga opisyal na otoridad sa pag-imbestiga sa mahiwagang pagkawala ni James Delos Reyes, hindi hinayaan ni Jocelyn na mamatay ang kaso. Ginamit niya ang natitirang ipon upang mag-hire ng isang pribadong investigator sa isang kilalang firm sa siyudad. Doon, ang kaso ay napunta sa kamay ng isang matapang at determinadong babae.

Sa loob ng opisina ng isang pribadong investigator firm, nakalapag sa ibabaw ng malaking lamesa ang mga lumang dokumento. Isang babae ang seryosong nakatitig sa larawan ni James Delos Reyes—si Angelie Cristobal. Sa tabi niya, ang kanyang kasamahan na si Nathan ay abala sa pag-aayos ng sarili nitong buhok.

“Alam mo, Miss Angelie, napakahiwaga talaga ng pagkawala nitong si Mr. Delos Reyes,” panimula ni Nathan, habang tinitingnan ang mga lumang larawan na nakalap ng mga naunang investigator na sumuko na rin sa kaso. “At hindi lang ’yan… Isipin mo, mahigit isang dekada na ang nakalipas pero hindi pa rin sumusuko itong si Misis Jocelyn. Grabe ang kapit.”

Hindi nag-angat ng tingin si Angelie, patuloy ang pag-obserba sa mga detalye. “Hindi mo kasi naiintindihan ang pakiramdam ng mawalan, Nathan.”

“Ouch, ang sakit naman niyon,” biro ni Nathan, sabay hawak sa kanyang dibdib. “Pero seryosong tanong, Miss Angelie. Sa dinami-rami ng mga kaso sa firm na ito, bakit mo kinuha ang kasong ito na mukha namang cold case na?”

Dito na tumingin nang diretso si Angelie kay Nathan, seryoso ang kanyang mukha at may bahid ng nakaraang pait. “Dahil minsan na rin kaming napadpad ng boyfriend ko noong High School sa Sitio Tinieblas… at sa lugar ding iyon nawala si Kevin.”

Napatakip ng bibig si Nathan. “Ah… ang iyong tanyag na The One That Got Away .”

“Kung mahahanap ko si Mr. Delos Reyes, pakiramdam ko ay parang mahahanap ko na rin si Kevin,” bulong ni Angelie, habang dahan-dahang isinusubo ang mga folder sa loob ng kanyang bag. “At kapag nangyari iyon… sa wakas, papalayain ko na ang aking sarili mula sa nakaraan.”

“Saan ka pupunta?” Tanong ni Nathan nang makitang tumayo ang kanyang kasama.

“Mabuti pa ay samahan mo ako,” utos ni Angelie. “Nahinto ang paghahanap ng mga naunang imbestigador noong makipag-ugnayan ang pulis-Maynila sa mga lokal na pulis ng Sitio Tinieblas. Doon tayo magsisimula.”

Napatigil si Nathan, biglang naging balisa. “Sandali… ’Yung ex-boyfriend kong pulis ang huling humawak sa kaso ni Mr. Delos Reyes, remember? Naghiwalay kami kasi… naku, nag-asawa na siya ng babae.”

Tumaas ang kilay ni Angelie, hinarap ang kasama nang may mapang-asar na tingin. “Nathan… sasamahan mo ba ako o sasabihin ko sa ex-boyfriend mong pulis na hindi ka pa rin nakaka-move on sa kanya hanggang ngayon?”

“Anong hindi nakaka-move on? Excuse me?!” Depensa ni Nathan, sabay irap. Subalit natigilan siya nang ituro ni Angelie ang screen ng kanyang desktop computer. Doon ay nakabalandra pa rin ang larawan ng kanyang ex bilang wallpaper.

Nahihiyang napakamot si Nathan sa kanyang ulo. “Pasensya naman… Pogi pa rin naman kasi siya at hirap kaya maka-move on sa mga lalaking malalaki ang…”

Hindi na natapos ni Nathan ang kanyang sasabihin dahil mabilis siyang hinila ni Angelie sa kanyang braso. “Magwiwika ka na naman ng kalaswaan sa loob ng opisina ko. Tara na!” Sambit ni Angelie habang hinihila ang kasama palabas.

Pagdating nila sa istasyon ng pulisya, amoy lumang papel at kape ang bumulad sa kanila. Sa isang sulok, nakaupo ang isang matipunong pulis na abala sa pag-type sa computer.

“Hi, Anthony…” Malambing ngunit may kaba ang bating panimula ni Nathan sa pulis na dati niyang nakarelasyon.

Nag-angat ng tingin ang pulis, nanlaki ang mga mata. “Nathan? Anong ginagawa mo rito—”

Hindi na hinayaan ni Angelie na humaba pa ang usapan ng dalawa at agad siyang sumabat, inilapag ang kanyang ID sa lamesa. “Ako si Angelie Cristobal, isang private investigator. Hinahawakan ko ang kaso ng isang missing person na si Mr. James Delos Reyes.” Sabay abot niya sa isang folder na medyo maaninag mo na ang pagkayumanggi ng kulay dahil sa katagalan nito.

Huminga nang malalim ang pulis, tiningnan ang folder. “Hindi pa rin pala sumusuko si Mrs. Delos Reyes sa paghahanap sa kanyang asawa.”

“I guess that’s what we call true love,” sagot ni Angelie, dahan-dahang umupo sa upuang katapat ng lamesa ng pulis. “At base sa mga records, alam kong ikaw at ang partner mo ang huling opisyal na humawak sa kasong ito labingdalawang taon na ang nakakalipas.”

Natahimik si Anthony. Tila nanariwa sa kanyang isipan ang mga alaala ng nakaraan na pilit niyang ibinabaon sa limot.

“Kung hindi mo ikagagalit na itanong ko, SPO4 Fernandez…” Seryosong tinitigan ni Angelie ang pulis sa kanyang mga mata. “Nasaan na ang partner mo noon na si Mark? Balita ko… pagkatapos ninyong magtungo sa Sitio Tinieblas upang mag-imbestiga, ay ikaw na lang mag-isa ang nakabalik at nakauwi rito sa Maynila?”

Napalunok si Anthony, umiwas ng tingin. “Nag-asawa na siya roon… sa isang taga-Sitio Tinieblas. Mahigit isang taon din kaming namalagi roon para maghanap. Kaya sigurado ako… wala talaga roon si Sir James Delos Reyes. Kahit anino niya, hindi namin nakita sa buong bayan.”

Tumingas ang sulok ng labi ni Angelie. “Wala naman akong tinatanong kung anong ginawa ninyo roon habang naghahanap. Ang alam ko… at ang alam mo rin sa sarili mo… nawawala ang kaibigan at kapwa mo pulis na si SPO1 De Jesus. May kakaiba sa lugar na iyon, Anthony… lalo na sa kagubatan ng Sitio Tinieblas.”

Nang marinig iyon ni Anthony, biglang sumakit ang kanyang ulo. Isang mabilis at malabong imahe ang lumabas sa kanyang isipan—isang madilim na gabi sa kagubatan, mga pulang mata sa dilim, at ang boses ng kanyang partner na si Mark na tila wala sa sarili, paulit-ulit na nagsasabing… “Magpapakasal ako dito… Magpapakasal ako dito…”

“SPO4 Fernandez? Are you okay?” Tanong ni Angelie nang mapansing natulala ang pulis at pinagpawisan ng malamig.

Mabilis na yinuqyug ni Nathan ang balikat ng dating kasintahan. “Anthony, gising!”

Bumalik sa kasalukuyan ang ulirat ni Anthony, pinunasan ang noo. “Basta… iyon ang huling sinabi ni Mark sa akin bago ako umuwi rito sa lungsod. At isa pa, nakipag-usap ako mismo sa Gobernador o Alkalde ng Sitio, si Mayor Felipe. Siya mismo ang nagsabi na kababata niya si Mr. Delos Reyes, at hinding-hindi napadpad doon ang biktima.”

“Hinding-hindi ako naniniwala sa kanila! Malakas ang kutob ko na may nangyaring masama sa aking asawa sa lugar na iyon!”

Isang matatag ngunit basag na boses ang umalingawngaw mula sa kanilang likuran. Nang lingunin nila ito, nakatayo roon si Jocelyn, may dalang galit at determinasyon sa mukha.

“Josie? Mabuti naman at nakasunod ka kaagad,” bati ni Angelie, tumayo upang alalayan ang kliyente.

Napakunot-noo si Nathan, tumingin sa dalawa. “Josie? Magkakilala kayo? Close kayo?”

“Hindi mo lang naitatanong, Nathan. Naging magkaklase kami ni Josie noong High School, kaya mas lalong importante sa akin ang kasong ito,” paliwanag ni Angelie bago muling hinarap ang pulis. “Kaya kagaya ni Misis Delos Reyes, hindi ako naniniwala na wala roon si Mr. Delos Reyes. At maging ang partner mo, SPO4 Fernandez… malamang ay patay na rin siya. Pinatay ng mga Aswang!”

Nagbago ang mukha ni Anthony, naging pormal at malamig ang trato. “Mabuti pa ay lumabas na kayo sa aking opisina, dahil marami pa akong opisyal na ginagawa na kailangang tapusin.” Ibinalik niya ang folder kay Angelie nang may panginginig sa kamay.

Samantala, sa unibersidad kung saan nag-aaral si Miles, malayo ang kanyang isip sa nagaganap na diskusyon sa imbestigasyon ng kanyang ina.

Sa loob ng isang bakanteng silid-aralan na nagsisilbing tambayan ng kanilang grupo na kung tawagin ay Team Phantom , nagtipon-tipon ang kanyang mga tapat na kaklase.

“May bago tayong kaso. Tingnan ninyo ito,” panimula ng isang matalinong babae na si Maya, sabay lapag ng isang sariwang dyaryo sa ibabaw ng lamesa.

Agad na lumapit ang isa pa nilang kasamahan na si Quentin upang basahin ang artikulo. “Isang lalaki… muntik nang maaksidente sa kanto ng Roxas Avenue dahil nawalan daw ng kontrol sa pagmamaneho.”

“Ano namang bago riyan?” Sabi ni Joshua, habang nakasandal sa pader at naglalaro ng kanyang ballpen. “Diba accident-prone area naman talaga ang kanto na ’yan?”

Ngumiti nang makahulugan si Maya, tila sabik na sabik. “Nagkakamali kayo. Sabi rito sa opisyal na statement ng lalaki bago siya muntikang maaksidente… may nakita raw siyang isang multo na biglang sumakay sa likod ng kanyang motorsiklo. O, ano sa tingin ninyo ang multong iyon?”

“White Lady?” Hula ni Joshua habang nagkikibit-balikat.

“Napaka-common naman niyan! May iba pa ba kayong hula?” Tanong ni Maya, tumingin kay Miles na tahimik lang sa gilid.

“Aswang…?” Bulong ni Miles, habang nakatitig sa kawalan, tila lumilipad ang kanyang isip sa mga kwentong madalas niyang marinig sa kanyang Tita Donna tungkol sa mga asasin at nilalang ng dilim.

Natawa si Maya. “Napaka-OA naman ng hula mo, Miles! Aswang sa gitna ng Roxas Avenue? Pero ang totoo… nakita raw niya ang mukha ng kanyang ex-girlfriend na kamamatay lang noong isang linggo.”

Napakunot-noo si Joshua, lumapit sa dyaryo. “Sinabi ba talaga ’yan diyan sa balita?”

Iniharap ni Maya ang dyaryo at itinuro ang maliit na talata sa ibaba. “Maliit ’yan pero hindi pa naman sira ang mata ko upang magkamali. Kaya ang plano… kakausapin natin ang biktima mamaya pagkatapos ng klase. Pinuntahan ko na siya sa ospital kaninang lunch break, at ang sabi ng nars ay makakalabas na siya mamayang hapon. Team Phantom… ito ang ating unang opisyal na paranormal quest . Kailangan nating patunayan sa kanila na hindi lang tayo basta samahan.”

“G ako riyan! Sobrang exciting!” Sabi ni Quentin na tila handang-handa na. “Kayo ba?”

“Oo naman, game ako,” sagot ni Joshua, sabay tingin sa tabi. “How about you, Miles?”

“Oo… game ako,” maikling sagot ni Miles, ngunit ramdam ng kanyang mga kaibigan na wala talaga ang kanyang presensya sa loob ng silid.

Lumapit si Quentin at tinapik ang likod ng binata. “Miles, are you okay? Parang napapansin ko kasi nitong mga nakaraang araw na palagi kang wala sa sarili mo. Kahit nga sa tanong ng ating Professor kanina, hindi mo nasagutan. May problema ka ba, bro?”

Tumingin din si Maya nang may pag-aalala. “Oo nga, Miles… Is this about your father’s disappearance again? May bago bang balita ang Mama mo?”

Mabilis na umiling si Miles, pinilit na ayusin ang kanyang upo. “No, no… I’m good. Medyo napapagod lang siguro ako dahil hindi ako makatulog nang maayos nitong mga nakaraang gabi dahil sa mga kakaibang panaginip.”

“Bro, sigurado ka ba?” Seryosong sabi ni Joshua. “Kasi kung hindi ka okay, pwede naman nating ipagpaliban muna itong quest natin at gawin sa ibang araw, diba?”

“Oo nga, Miles, magkakaibigan tayo rito kaya huwag kang mahihiyang mag-share kung may mabigat kang dinadala,” dagdag pa ni Maya.

Tumingin si Miles sa kanila at nakaramdam ng init ng pagkakaibigan. “Huwag kayong mag-alala sa akin, guys. I’m okay. Kaya… tuloy tayo mamaya, ha?” Isang malawak na ngiti ang ipinakita niya.

Mabilis siyang inakbayan ni Joshua, itinataas ang isang kamay sa hangin. “Ayan! Go, Team Phantom!”

Ginawa rin nina Maya at Quentin ang ganoon, pinagsama-sama ang kanilang mga kamay sa gitna, sabik sa darating na gabi.

Habang masaya ang Team Phantom, bumalik naman ang bigat ng gabi kay Private Investigator Angelie Cristobal. Nang gabing iyon, sa kanyang pagtulog, muli siyang dinala ng kanyang kamalayan sa isang bangungot—sa madilim at masukal na kagubatan ng Sitio Tinieblas, kasama ang kanyang dating nobyo na si Kevin noong panahon ng kanilang kabataan.

“Tingnan mo… ang ganda ng tanawin mula rito, Angelie,” nakangiting wika ni Kevin habang nakaturo sa mga maliliit na ilaw ng mga bahay sa ibaba ng burol.

Nakatitig lang si Angelie sa mukha ng kanyang nobyo, nararamdaman ang labis na pangungulila kahit sa loob ng kanyang panaginip.

Napansin ito ni Kevin at lumingon sa kanya, tumatawa. “Oh, bakit ganyan ka makatitig sa mukha ko? May dumi ba ako sa mukha?”

“Wala naman…” Mahinang sagot ni Angelie sa kanyang panaginip, habang bumibigat ang kanyang dibdib. “Napapagod lang ako… dahil alam ko na kung anong susunod na mangyayari.”

Inasahan ni Angelie na susugod ang mga mababangis na alagad ni Marcella kagaya ng dati niyang bangungot, ngunit nagkamali siya. Biglang nagbago ang mukha ni Kevin sa kanyang harapan. Ang maamo at guwapong mukha ng kanyang nobyo ay dahan-dahang naagnas, naging maputla, at ang mga mata nito ay nagliyab ng kulay pula—naging isang ganap na halimaw.

“Tulungan mo ako, Angelie…” Bulong ng halimaw, at bago pa man makasigaw ang babae ay mabilis siyang sinakmal nito sa leeg.

“WWWWAAAGGGGGGG!!”

Isang malakas na sigaw ang pinakawalan ni Angelie habang mabilis na napabangon sa kanyang kama, habang pinagpapawisan ng malamig at mabilis ang pagtibok ng puso. Hinihingal niyang hinawakan ang kanyang leeg—walang sugat, ngunit sariwa ang takot.

“Buhay ka pa ba talaga, Kevin… o patay na?” Bulong niya sa dilim ng kanyang kwarto.

Minsan na siyang lumapit sa mga kilalang manghuhula at fortune teller upang magtanong, ngunit walang sino man sa kanila ang nakapagbigay ng matinong sagot tungkol sa sinapit ng kanyang dating nobyo sa Sitio Tinieblas.

Humigpit ang kapit ni Angelie sa kanyang kumot bago tumayo at binuksan ang ilaw. Kinuha niya ang folder ng imbestigasyon mula sa kanyang bag at muling tiningnan ang mga lumang larawan ng Sitio Tinieblas, kasama ang sarili niyang ginawang ulat tungkol sa pagkawala ni Kevin.

“Babalik ako ng Sitio Tinieblas,” deklarasyon ni Angelie sa kanyang sarili, habang puno ng determinasyon ang kanyang mga mata. “Aalamin ko ang katotohanan sa pagkawala ni James Delos Reyes… at sa pagkawala mo, Kevin. Mahahanap ko rin kayong dalawa, kahit anong mangyari.”

IPAGPAPATULOY…

IKATLONG KABANATA: ANG PAGTATAGPO

Mabigat ang hangin sa loob ng pampublikong ospital. Amoy gamot, alkohol, at may kakaibang lamig na tanging si Miles lang ang nakakapansin. Nagtungo ang Team Phantom doon upang balikan ang lalaking biktima ng misteryosong aksidente sa Roxas Avenue, sa pangunguna ni Maya na mabilis maglakad habang hawak ang kanyang notebook.

Dahil sa pagmamadali, hindi napansin ni Miles ang isang matangkad at seryosong lalaki na naglalakad mula sa kabilang belis ng pasilyo.

Bogsh!

Malakas ang pagkakatama ng kanilang mga balikat. Sa lakas ng impact, natanggal ang suot na salamin ni Miles at lumagpak ito sa malamig na sahig.

“Sorry…” Agad na sambit ni Miles. Lumuhod siya, bahagyang nanlalabo ang paningin, at mabilis na kinapa sa sahig ang kanyang salamin. Subalit bago pa man niya ito mahanap, mabilis na itong pinulot at iniabot sa kanya ng tapat niyang kaibigan na si Quentin.

Habang isinusuot ni Miles ang salamin, si Joshua naman—na likas na mainit ang dugo at protektado sa mga kaibigan—ay agad na humarang sa harap ng lalaking nakabangga.

“Hindi ka ba magso-sorry sa kanya? Ikaw ’yung nakabangga sa kaibigan namin, ah. Kita mong naglalakad, e,” anang asik ni Joshua, habang matalim ang tingin sa estranghero.

Ang lalaki—na walang iba kundi si Levi—ay dahan-dahang huminto. Tumingin siya sa kanila nang walang emosyon, malamig ang mga mata na tila ba tinitingnan ang mga langgam sa daan.

“Wala akong panahon sa inyong mga mahihinang uri ng tao,” malamig na bitiw ni Levi. Ang boses niya ay may natural na awtoridad at bigat na hindi pangkaraniwan sa isang ordinaryong sibilyan.

Akmang hahakbang na si Levi paalis nang magdilim ang paningin ni Joshua. Sa sobrang pikon, mabilis na itinaas ni Joshua ang kanyang kamao at pinakawalan ang isang mabilis na suntok patungo sa panga ng lalaki. Subalit bago pa man dumikit ang kamao, sa isang kisap-mata at napakabilis na repleksyon, sinalo at sinakal ni Levi ang kamao ni Joshua gamit ang isang kamay lang.

Hindi man lang natinag si Levi sa kanyang pwesto. Bahagyang bumaon ang kanyang mga daliri sa kamao ni Joshua, sapat upang maramdaman ng huli ang tila bakal na lakas ng lalaki.

“Pasalamat ka, wala ako sa mood upang makipag-away,” banta ni Levi, bago marahas na binitiwan ang kamao ni Joshua na nag-iwan ng pulang marka.

Bago pa man gumawa ng eksena si Joshua, mabilis na pumagitna si Maya, itinulak ang balikat ng dalawa niyang kaibigan pabalik.

“Pasensya na kayo sa kaibigan ko, ako na ang humihingi ng tawad,” mabilis na sabi ni Maya kay Levi, habang hinihila si Joshua papalayo upang maiwasan ang iskandalo sa loob ng ospital.

Nang makalayo na si Levi, hinarap ni Maya si Miles na noon ay nakatulala pa rin habang inaayos ang salamin.

“Miles? Hindi totoo ang mga nasa telenovela na kapag nahulog ang kanilang salamin sa mata ay mabubulag na sila. Hindi ’yan nangyayari sa totoong buhay… at sabagay, pogi nga naman si kuya,” biglang saway at biro ni Maya sa binata.

Natauhan si Miles at napakamot sa batok, bahagyang namula. “Diba? Akala ko kasi makaka-love life na ako. Kasi kapag ganoon, nagka-love life na nga si Amelia sa ‘Wag Kang Iibig ng Iba’ na teleserye, eh.”

Napailing na lang si Maya sa tindi ng imahinasyon ng kaibigan, bago lumingon sa dalawa pa. “At kayong dalawa, Quentin at Joshua. Ang iinit ng mga ulo ninyo! Tandaan ninyo, nandito tayo upang mag-resolve ng kaso, hindi makipag-away o makipaglandian sa mga hindi natin kilala!” Wika ni Maya sabay sulyap ulit nang makahulugan kay Miles.

“Ouch naman…” Bulong ni Miles, sabay paimpit na ginaya ang boses ni Rufa Mae Quintos. “ Todo na ’to! “

“Teka, bakit ako nasali sa galit mo? Hindi naman ako nag-react, ah. Kumuha lang naman ako ng salamin ni Miles,” pagtatanggol ni Quentin sa sarili, itinataas ang dalawang kamay.

“Tayo na! Galaw-galaw!” Utos ni Maya, nagmamadali muling naglakad.

“Galit na si Manang Maya…” Bulong ni Miles kay Joshua.

“Naririnis ko kayo,” seryosong sagot ni Maya nang hindi lumingon.

Si Maya Lopez ang nagsisilbing utak at pinuno ng grupo. Dahil mas matanda siya ng dalawang taon sa tatlo, siya ang tumatayong “Ate” at boses ng katwiran, kahit na minsan ay napakasungit nito kapag sumasablay ang mga plano ng Team Phantom.

Nang marating nila ang dulo ng pasilyo, pumasok sila sa silid kung saan naabutan nilang nag-aayos na at papalabas ang biktima—si Mr. Reyes. Agad na ngumiti si Maya at ipinakilala ang kanyang mga kasama.

“Mr. Reyes, nandito na kami. At ito ang mga kaibigan ko, sina Miles, Quentin, at Joshua.”

Sabay-sabay na kumaway at ngumiti ang tatlo. Pagkatapos ayusin ang mga papeles sa paglabas ng ospital, isinalaysay ni Mr. Reyes ang buong detalye ng kanyang karanasan. Upang mas maunawaan ang sitwasyon, nagpasya ang grupo na magtungo mismo sa pinangyarihan ng aksidente sa Roxas Avenue.

Pagdating nila sa kanto, sumalubong sa kanila ang ingay ng mga sasakyan, ngunit sa isang gilid ng kalsada ay nakatayo ang isang dambuhalang puno na tila hindi nababagay sa modernong lungsod.

“Dito… dito sumalpok ang motor ko,” nanginginig ang daliri ni Mr. Reyes habang nakaturo sa malaking puno ng balete. Ang mga ugat nito ay nakabaon sa semento, at ang mga dahon ay tila sumisipsip ng liwanag ng araw.

Lumapit si Maya sa tabi ni Miles, na noon ay nakatitig sa puno, seryoso ang mukha at unti-unting nawawala ang pagiging palabiro. “May nararamdaman ka ba, Miles?”

“Meron… ngunit hindi kaluluwa,” mahinang sagot ni Miles, ang kanyang mga mata ay nakapako sa isang madilim, siksik na bahagi sa pagitan ng mga malalaking ugat ng balete. “Kanina ko pa nararamdaman ang isang kaluluwa, at alam kong kasama ito ni Mr. Reyes… ngunit itong nasa lugar na ito ngayon, hindi ito kaluluwa. Isang kakaibang entidad.”

“Anong ibig mong sabihin, Miles?” Tanong ni Quentin, dahan-dahang lumalapit sa dalawa habang sumisikip ang dibdib.

“Engkanto… Laman-lupa. Iyan ang nararamdaman ko. Matagal na sila rito, at galit sila sa ingay ng mga tao,” paliwanag ni Miles, nararamdaman ang mabigat na enerhiya na nanggagaling sa puno.

Napakunot-noo si Maya. “Kung ganoon, kailangan nating makausap ang kaluluwa ng iyong dating kasintahan, Mr. Reyes. Ano ba ang ngalan ng iyong kasintahan?”

Sa likod nila, napa-bulong si Joshua kay Quentin. “Grabe talaga mag-Tagalog si Maya, no? Lakas makasinauna. ‘Ngalan ng iyong kasintahan’ , grabe.”

Narinig ito ni Miles at mabilis na sinaway ang kaibigan. “Umayos ka nga, Joshua. Hindi ito laro.”

“Terence… Terence ang kanyang pangalan,” basag ang boses na sagot ni Mr. Reyes, naaalala ang yumaong kasintahan.

Biglang lumakas ang ihip ng hangin, naging sanhi ng pagkalampag ng mga dahon ng balete kahit walang paparating na bagyo. Ramdam ni Miles ang biglang pagsikip ng paligid.

“Wag mong tatawagin ang kaluluwa rito, Maya!” Babala ni Miles, hinawakan ang braso ng kanilang pinuno. “Nagbibigay ng babala ang ibang mga kaluluwa na nakakulong sa punong ito. Pinapaalis nila tayo. Delikado.”

“Tayo na. Maari nating gawin ang pakikipag-usap sa hideout natin,” pagpapasya ni Maya nang maramdaman ang kakaibang kilabot.

“Kung maaari, doon na lang kayo sa bahay ko magtungo,” mungkahi ni Mr. Reyes, bakas ang pakiusap sa mga mata. “Dahil pagkatapos mamatay ni Terence, madalas ko siyang maramdaman sa loob ng bahay namin. Tila hindi niya ako maiwan.”

“Tama, mas maganda doon,” sang-ayon ni Quentin. “Doon din naman nakatira ang namayapa kaya mas malakas ang koneksyon ng enerhiya.”

“Kung ganoon, tayo na,” huling sabi ni Maya, at mabilis na nilisan ng grupo ang madilim na anino ng puno ng balete.

Samantala, sa loob ng isang pribadong opisina sa ospital na iniwan nina Miles, naiwan si Levi kasama ang isang may-edad ngunit kagalang-galang na doktor.

“Levi, ijo! Sa wakas at nakabisita ka na rin dito sa Maynila. Kamusta ang biyahe mo mula sa lalawigan?” Masayang tanong ng matandang lalaki habang tinatapik ang balikat ng binata.

“Doctor Ninong, kamusta ho kayo?” Tugon ni Levi, at sa unang pagkakataon ay lumambot ang kanyang mukha, nagpakita ng respeto.

Napangiti nang malawak ang matanda. “Hindi mo pa rin talaga nakakalimutan ang tawag mo sa akin noong bata ka pa, ha?” Sabi ng doktor sabay kabig kay Levi para sa isang mahigpit na yakap.

“Oo naman, Ninong. Kayo kaya ang palaging nagliligtas sa akin mula sa mga palo ni Papa noon tuwing nagpapakasaway ako,” natatawang pag-alaala ni Levi.

“Eh, kasi naman, napakakulit mo noong bata ka. Pero maiba tayo…” Seryosong naupo ang doktor sa kanyang swivel chair at pinaupo rin si Levi sa katapat na upuan. “Nahanap mo na ba ang pamilya ng Tito James mo rito sa lungsod?”

Bumuntong-hininga nang malalim si Levi, sumandal sa upuan at tumingin sa kisame. “Hindi pa, Ninong. Pero… kung sakali mang mahanap ko sila, papaano ko naman sasabihin sa kanila ang totoong nangyari sa kanilang padre de pamilya? Makukumbinsi ko ba ang pamilya niya na huwag nang magtungo o mag-imbestiga sa Sitio Tinieblas?”

Yumuko ang matandang doktor, bakas ang lungkot. “Yan ang hindi natin tiyak, ijo. Isa pa, hindi ko rin kilala ang asawa ni James. Tanging sa kasal lang nila ako nakarating noon, at umalis din ako agad dahil may emergency dito sa ospital. Sinubukan ko na ring hanapin ang asawa ni James sa social media, pero napakaraming kapangalan ng babae at wala akong hawak na larawan. Pero kung makikita ko siyang muli, panigurado akong makikilala ko siya agad.”

“Hindi ko alam kung saan ako magsisimula,” pag-amin ni Levi. “Nagtungo ako kaninang umaga sa huling rehistradong tirahan kung saan sila nakatira pagkarating ko rito sa Maynila… ngunit iba na raw ang nakatira doon ngayon. Lumipat na sila taon na ang nakalipas.”

“Mabuti pa, ako na ang bahala sa paghahanap sa pamilya ni James,” mungkahi ng doktor upang bawasang ang isipin ng pamangkin. “Sasangguni ako sa isa kong kaibigang private investigator. Napakahusay ng babaeng iyon, si Angelie Cristobal ang pangalan.”

Namilog nang bahagya ang mga mata ni Levi, may pag-aalala. “Papano si Papa? Siguradong mapapagalitan na naman ako niyon kapag nalaman niyang wala pa akong umit na balita.”

“Ako na ang bahala sa Papa mo, kakausapin ko siya,” pag-assure ng kanyang Ninong habang nakangiti. “Sa ngayon, mabuti pang mamasyal ka muna at mag-relax. Kinausap ko na ang anak kong si Kyle, ipapasyal ka niya rito sa Maynila para naman hindi puro misyon ang iniisip mo.”

Tumango na lang si Levi, bagamat malalim pa rin ang iniisip tungkol sa kanyang tungkulin bilang isang Bellator.

Sa bahay ni Mr. Reyes, nakalatag ang isang simpleng banig sa gitna ng sala. Patay ang lahat ng ilaw maliban sa apat na kandila sa bawat sulok ng kwarto.

Handa na ang Team Phantom para sa isang ritwal ng pagsapi upang bigyan ng pagkakataon ang kaluluwa ni Terence na magsalita gamit ang katawan ni Miles.

“Handa ka na ba, Miles?” Seryosong tanong ni Maya, hawak ang isang maliit na mangkok ng langis na may halo ng mga tuyong dahon.

Huminga nang malalim si Miles, pinapakalma ang mabilis na tibok ng kanyang puso, at tumango. “Handa na, Maya.”

“Pagbilang ko ng tatlo, maaari mo nang hubarin ang iyong Habak ,” utos ni Maya.

Ang Habak ay isang mahiwagang kwintas o anting-anting sa tradisyong Bisaya. Ito ay nagsisilbing proteksyon o kalasag ng isang taong may bukas na ikatlong mata upang hindi basta-basta maparoroonan o masaniban ng mga masasamang espiritu at mga nilalang ng dilim kapag humihina ang kanilang enerhiya.

“Terence… nandito ka na ba?” Tawag ni Maya sa dilim.

Isang malamig na simoy ng hangin ang biglang pumasok sa nakasarang bintana, naging sanhi ng pagsayaw ng apoy ng mga kandila.

“Nararamdaman ko na ang kanyang presensya,” bulong ni Quentin, tumatayo ang mga balahibo sa braso.

“Kung ganoon, siguraduhin ninyong maging ligtas ang katawan ni Miles… dahil hindi lang si Terence ang nandito ngayon. Maging ang ibang mga ligaw na nilalang ay sumunod sa atin,” babala ni Maya, habang unti-unting pinagpapawisan ng malamig. Biglang bumigat ang kanyang pakiramdam. “Teka… may iba akong nararamdaman. Isang malakas at mapaminsalang espiritu…”

Sa kabilang banda, sa loob ng astral plane o sa mundo ng mga espiritu, nakikita ni Miles ang paligid. Sa likod ng kaluluwa ni Terence, may isang babaeng kaluluwa na nababalot ng purong madilim na aura ang biglang lumitaw. Nanlilisik ang mga mata nito, mahahaba ang kuko, at nakatitig nang diretso kay Miles na may gutom na anyo.

“S-Sino ka…?” Nauutal na tanong ng kaluluwa ni Miles sa loob ng pangitain.

“Isa… Dalawa… Tatlo… Ngayon na, Miles!” Ang sigaw ni Maya mula sa totoong mundo ang pumutol sa takot ni Miles.

Mabilis na hinubad ni Miles ang kanyang suot na kwintas na Habak. Sa pagkawala ng kanyang kalasag, mabilis na sumugod ang masamang babaeng kaluluwa upang agawin ang kanyang katawan, ngunit mas mabilis ang pagmamahal ni Terence—naunang pumasok ang kaluluwa nito sa katawan ng binata.

Bumagsak ang ulo ni Miles, at nang muli niyang iangat ito, iba na ang bagsak ng kanyang mga mata at ang tindig ng kanyang leeg.

“Terence…?” Niiyak na sambit ni Mr. Reyes nang makita ang pamilyar na paraan ng pagtingin ng kanyang namayapang kabiyak.

“Bakit ka humingi ng tulong sa mga batang ito, Mahal?” Tanong ni Terence gamit ang boses ni Miles, ngunit may lambing at labis na pag-aalala.

“Nais ko lang makausap ka… binabagabag ako ng aking mga panaginip araw-araw,” sagot ni Mr. Reyes, hinawakan ang mga kamay ng asawa.

“Nasa malaking panganib ang mga batang ito dahil sa ginagawa nila…” Seryosong banta ni Terence, humigpit ang kapit sa kamay ni Mr. Reyes. “Ngunit makinig ka… ang mga panaginip mo ay hindi basta panaginip. Babala iyon.”

Natahimik ang buong kwarto, maging sina Maya ay napigil ang paghinga.

“Nangananganib ang samahan ng mga Bellator dito sa siyudad. Naging mapangahas na ang kalaban… Malapit nang makumpleto ni Helga ang labingtatlong dugo na kanyang kailangan upang muling mabalot ang sanlibutan sa kadiliman. Kaya ikaw… kailangan mong magtungo sa Babaylang si Calista upang iwika ang mga ito sa kanya. Siya lang ang makakaalam kung ano ang gagawin.”

Biglang nanginginig ang buong katawan ni Miles, at ang boses ni Terence ay nagsimulang mabasag. “Nandito sa paligid ang kaluluwang mapaminsala… Nais kong ihatid mo ang mga batang ito sa kanilang mga bahay. May nangyayaring labanan ngayon sa ibang dimensyon, at—”

Hindi natapos ni Terence ang kanyang sasabihin nang biglang gumiwang ang katawan ni Miles at marahas na napaatras ang kanyang kaluluwa, tila may humila sa kanya palabas.

Sa kabilang dimensyon, sinakal ng masamang babaeng espiritu ang kaluluwa ni Miles. “Hindi ako papayag na saktan mo ang batang ito!” Sigaw ni Terence, sinusubukang harangan ang halimaw.

Sa totoong mundo, nagkagulo na ang Team Phantom.

“Miles! Gising! Miles!” Sigaw ni Quentin nang makitang hindi nagigising ang binata at nagsimulang umagos ang sariwang dugo mula sa kanyang ilong.

“Huwag kayong bibitaw sa pagkakahawak mo kay Mr. Reyes! Maging ikaw, Joshua, huwag kang bibitaw! Magtiwala tayo kay Miles! Kapag bumitaw kayo, mas hindi natin maibabalik ang kaluluwa niya sa kanyang katawan!” Sigaw ni Maya habang nakapikit, pilit na ginagamit ang kanyang sariling lakas upang magsilbing anchor o gabay kay Miles.

Sa astral plane, hirap na hirap si Miles. “Anong laban ng isang ordinaryong kaluluwa na katulad mo sa akin?” Pagmamalaki ng masamang espiritu habang lalong hinitpitan ang sakal kay Miles.

“Meron…” Sagot ni Terence. Sa isang saglit, ang buong anyo ng kaluluwa ni Terence ay nagliwanag ng purong puting enerhiya—isang sakripisyo ng kanyang natitirang lakas sa mundo. Ang nakasisilaw na liwanag ay naging sanhi upang mapabitaw ang masamang espiritu dahil sa matinding sunog sa kanyang balat.

Naramdaman ni Maya ang pagkakataon. “Ngayon na! Isuot ninyo ang Habak sa kanya!” Sigaw ni Maya mula sa totoong mundo.

Agad na lumitaw ang kaluluwa ni Miles malapit sa kanyang katawan. Sa sahig, nag-agawan pa sina Quentin at Joshua sa kwintas.

“Ako na!” Sabi ni Quentin. “Ako ang unang nakakuha, kaya ako na!” Ganti ni Joshua. “Ano ba?! Mag-aaway ba kayo?! Bilisan ninyo!” Hiyaw ni Maya na halos maubusan na ng lakas.

Mabilis na inagaw ni Joshua ang kwintas at isinuot ito sa leeg ni Miles. Sa isang iglap, pumasok ang kaluluwa ng binata at napabalwas siya nang malalim na paghinga, habang hinahawakan ang kanyang sumasakit na ulo at pinupunasan ang dugo sa kanyang ilong.

“Hanep… ang lakas ng enerhiya niya,” hingal na sabi ni Miles, sabay pulot sa kanyang salamin na muling nahulog.

“Magaling, Miles…” Mahinang sambit ni Maya, bago biglang nawalan ng lakas at tuluyang natumba mula sa kanyang pagkakaupo sa sahig.

“Miss Maya?!” Sigaw ni Mr. Reyes. “Maya! Gising!” Sabay-sabay na sigaw ng tatlo. Mabilis na kinapa ni Quentin ang pulso sa leeg ng kanilang pinuno, bago dahan-dahang napatingin kina Joshua at Miles habang umiiling.

Nanlaki ang mga mata ni Miles. “Bakit? Wala na ba siyang pulso?” “Patay na ba siya?!” Natatarantang dagdag ni Joshua.

“Mga walanghiya kayo! Diba pwedeng nawalan lang ako ng malay ng very light ?!” Biglang sigaw ni Maya habang dahan-dahang bumabangon, nakasimangot nang todo.

Nakahinga nang maluwag ang tatlo. “Kukuha lang ako ng tubig, Miss Maya,” sabi ni Mr. Reyes na napahawak sa kanyang dibdib sa kaba bago nagmamadaling pumunta sa kusina.

“Mga bastos talaga kayo, pinatay ninyo agad ako,” seryoso ngunit may halong inis na sabi ni Maya habang inaayos ang sarili.

“Si Quentin kasi, e! Kung makailing parang katapusan na!” Sisi ni Joshua. “Napapaisip talaga ako kung mga kaibigan ko ba talaga kayo,” sabi na lang ni Maya, ngunit sa huli ay hindi na rin niya napigilang mapatawa kasama ang tatlo.

Sa kabilang dako ng lungsod, dinala ni Kyle ang kanyang pinsan na si Levi sa isang sikat at maingay na bar upang magpalipas ng gabi. Isang baso ng alak ang inilapag sa harap ng binata.

“Alam mo, insan, bumisita ka nga rito sa Maynila pero parang bitbit mo pa rin ang buong mundo. Huwag kang puro trabaho,” pangaral ni Kyle habang sumusubsob sa musika.

“Alam mo naman si Papa,” seryosong sagot ni Levi, pinapaikot ang alak sa kanyang baso. “Abala kami ngayon dahil sa wakas… binuksan na ni Papa ang Sitio Tinieblas para sa mga gustong magbakasyon. May mga white sand beach din naman doon, lalo na at napapalibutan ng dagat ang probinsya natin. Maraming turista ang darating.”

“Sabagay, hindi ako aangal diyan. Maganda talaga ang Sitio,” sang-ayon ni Kyle. “Pero… papano ’yung mga kalaban ng mga Bellator ?” Tanong ni Kyle habang inilalapit ang kanyang mukha sa pinsan. “Bellator ka rin, Levi. Kahit hindi man tayo purong tao… isa ka pa ring Bellator. Tagapalaganap at tagapagtanggol ng kapayapaan sa mundo.”

“Oo nga. Hindi naman kami tumalikod ni Daddy diyan,” dagdag ni Kyle habang tinatawanan ang pinsan. “Nasa siyudad lang kami. At alam mo, marami ding magagandang Bellator dito sa lungsod. Hayaan mo, sa susunod ipakikilala kita sa kanila.”

“Naku, abala lang ’yan sa misyon,” tanggi ni Levi, pormal pa rin ang anyo. “Naghahanda ako nang husto… lalo na at baka mangyari na ang sinabing propesiya ni Nanay Esmeralda tungkol sa muling pagbangon ng dilim.”

Inakbayan siya ni Kyle at tinapik ang dibdib. “Mabuti pa, mag-enjoy ka muna ngayon, okay? Relax lang, tol. Bukas na bukas… ipakikilala kita sa mga kasapi ng White Dove .”

IPAGPAPATULOY…

IKA-APAT NA KABANATA: ANG KASUNDUAN (UNANG BAHAGI)

“Sure ka ba rito?” Tanong ng isang lalaki sa kanyang kasamang babae habang nag-aalinlangan silang nakatayo sa tapat ng isang maliit at medyo madilim na tindahan sa gilid ng eskinita.

“Oo, balita ko magaling talaga si Kuya Roger,” paninigurado ng kanyang kasama sabay tulak sa lumang pintuang kahoy.

Kring. Isang maliit na kampana ang tumunog sa itaas ng pinto. Sa loob, sinalubong sila ng amoy ng nagsasabong na insenso at mga tuyong dahon. Iginala ng dalawang magkakaibigan ang kanilang paningin at namangha sila sa mga palamuti: mga kristal na bola, mga nakasabit na anting-anting, at mga antigong kagamitan na nagbibigay ng mistikal na atmospera. Sa dulo ng silid, nakaupo ang isang lalaking nasa edad kwarenta sa harap ng mesang may nakalatag na telang may disenyo ng mga tala at buwan—si Kuya Roger.

“Ano ang maipaglilingkod ko sa inyong dalawa?” Bungad ng manghuhula, malalim ang boses na tila ba nakatitig sa kaibuturan ng kanilang pagkatao.

“Magandang umaga ho. Magpapahula ho sana kami ng kaibigan ko,” wika ng babae, ngunit agad namang umiling at umatras ang lalaking kasama nito.

“Naku! Hindi po, siya lang ho ang magpapahula,” kabado at mabilis na tanggi ng lalaki.

Tumingin nang matagal si Kuya Roger sa kanilang dalawa, bago dahan-dahang itinuro ang mga silya. “Umupo na kayo.”

Agad naman nilang ginawa ang utos at umupo sa dalawang upuan sa harap ng lamesa.

“Sino ba ang mauuna?” Tanong ng manghuhula. Mabilis namang itinuro ng lalaki ang kasama.

“Si Bella na lang ho,” sabi ng lalaki.

“Hindi. Ikaw ang mauuna, ijo. Ilahad mo sa akin ang iyong mga palad,” pormal at seryosong sambit ng manghuhula habang nakatitig nang diretso sa lalaki.

“S~Sige po,” sagot ng binata, bago dahan-dahang inilahad ang kanyang kanang kamay sa ibabaw ng tela.

Noong una, binasa ni Kuya Roger ang mga linya ng buhay nito—ang mga magagandang bagay na mangyayari sa kanyang hinaharap. Ngunit habang tumatagal, unt-unting nagbago ang mukha ng manghuhula. Kumunot ang kanyang noo, lumaki ang kanyang mga mata, at bigla niyang binitiwan ang kamay ng lalaki.

“Kailangan nating gumamit ng mga baraha. May nakikita akong kakaiba at madilim sa paligid mo,” seryosong sabi ni Kuya Roger.

“Ho? Bakit po? May problema po ba?” Kabadong tanong ni Bella, sabay tingin sa kanyang kaibigan na biglang namutla.

Mabilis ngunit maingat na binalasa ni Kuya Roger ang kanyang mga Tarot cards . Inilatag niya ito nang pabaligtad sa mesa at tumingin sa lalaki. “Pumili ka ng tatlong baraha at ilahad mo sa akin, Sam.”

Nanginginig ang kamay ni Sam habang pumipili ng mga baraha at isa-isang iniharap kay Kuya Roger. Nang tumambad ang huling baraha, tila nawalan ng kulay ang mukha ng manghuhula. Isang kalansay na may hawak na karit ang nakaguhit dito.

“ Death Card ,“ bulong ng manghuhula.

“Ho? Anong… anong ibig sabihin ng barahang iyan?” Kinakabahang tanong ni Sam.

Inangat ni Kuya Roger ang kanyang tingin, puno ng babala ang mga mata. “Ang iyong kaluluwa ay malapit nang kunin ng isang madilim na nilalang. Ito ay ang nilalang kung saan ikaw ay nakipagsundo… taon na ang nakakalipas.”

Napatanga si Bella at napatitig sa kaibigan. “Sino at ano ang kasunduang ginawa mo, Sam? May hindi ka ba sinasabi sa akin?”

Hindi nakasagot si Sam. Tila biglang binuhusan ng malamig na tubig ang kanyang buong pagkatao habang pilit na bumabalik sa kanyang isipan ang isang nakaraang pilit niyang ibinaon sa limot.

“Ngunit, hindi papayag ang Panginoon na mangyari ’yan sa iyo nang ganoon na lang,” dagdag ni Kuya Roger, hinawakan ang bibliya sa gilid ng kanyang lamesa. “Sa tingin ko, kailangan mo nang lumapit sa Kanya, ijo, bago pa mahuli ang lahat.”

Dahil sa takot at bigat ng rebelasyon, biglang tumayo si Sam at nagmamadaling lumabas ng pintuan.

“Sandali, Sam!” Sigaw ni Bella, tarantang tumayo.

“Sundan mo ang iyong kaibigan, Bella. Nasa matinding panganib ang buhay niya ngayon,” bilin ni Kuya Roger.

“Maraming salamat ho!” Mabilis na nag-iwan si Bella ng ilang daang piso sa donation box ng manghuhula at patakbong lumabas ng tindahan upang habulin ang kaibigan.

Samantala, sa kabihasnan ng Maynila, nagtungo si Angelie sa kanyang pinatatakbong private investigator firm upang pormal na magpaalam sa kanyang pinagkakatiwalaang manager.

“Angelie, hindi mo naman kailangang magpaalam pa nang ganito. Besides, sa iyo naman ang firm na ito. At tsaka, bakit ayaw mong sabihin sa mga kasama natin na aalis ka?” Sabi ng kanyang manager habang nakapamewang.

“Naku, Mars, alam mo naman ang dahilan, ’di ba? At isa pa, hindi ako feeling main character kagaya ng sinasabi mo na kailangang may grand departure,” natatawang sagot ni Angelie habang isinisiksik ang mga huling dokumento sa kanyang bag.

“Sige na nga. Pero teka… sure ka na ba talaga dyan sa desisyon mong bumalik sa Sitio Tinieblas?” May pag-aalalang tanong ng kanyang manager.

“Oo, Gilbert. Sure na sure ako,” seryosong sagot ni Angelie.

Napa-irap ang manager at hinaplos ang kanyang buhok. “Ouch naman! Hindi mo ba nakikita ang long hair at pilik-mata kong nak-curve? Gilbert pa rin?!”

Natawa si Angelie. “Gina… ’yun naman ang itinatawag ko sa iyo kapag seryoso ako, ’di ba?”

“Whatever, gurl! Pero mabuti pa, isama mo na ’yung si bakla sa misyon mo—si Nathan. Hindi talaga ako mapalagay na mag-isa ka lang doon,” mungkahi ni Gina.

“Huwag na. Mas mabuting maiwan si Nathan dito para asikasuhin ang mga kliyente. Huwag kang mag-alala, kaya ko ang sarili ko,” sabi ni Angelie habang isinusuot ang kanyang leather jacket. “Kapag nahanap ko ang asawa ni Josie, malakas ang pakiramdam ko na mahahanap ko na rin si Kevin.”

Matapos ang maikling pamamaalam, sumakay na si Angelie sa kanyang kotse. Magdamag siyang nag-drive patungo sa malayong probinsya, binabagtas ang mga madidilim at paliko-likong daan. Umaga na nang marating niya ang bukana ng bayan. Isang malaking, lumang arko na gawa sa bato ang sumalubong sa kanya, may nakaukit na malalaking letra: WELCOME TO SITIO TINIEBLAS .

Inihinto ni Angelie ang kotse sa tabi ng daan at bumaba. Hinubad niya ang kanyang shades at tinitigan ang arko na tila ba may nagmamasid sa kanya mula sa itaas nito.

“Nandito na ako sa wakas,” bulong niya sa sarili, habang sumasabay ang malamig na hangin ng probinsya sa kanyang buhok. “At malalaman ko na rin ang lihim ng Sitio Tinieblas.”

Sa unibersidad naman nina Miles, nagtitipon ang Team Phantom sa kanilang taguan habang binabasa ang isang bagong impormasyon na nakuha ni Maya.

“Pakikipagsundo sa bad entities ? Seryoso ba, pwede ba ’gong mangyari?” Tanong ni Joshua, hindi makapaniwala sa narinig.

“Pwedeng-pwede ’iyong mangyari sa tao, lalo na kung ang isang indibidwal ay frustrated, depressed, at hopeless sa buhay,” paliwanag ni Maya habang seryosong nakatingin sa kanyang laptop. “Iyon ang eksaktong nangyari sa kaibigan ng pinsan ko. Kaya niya tayo tinawagan.”

“May magagawa ba tayo riyan, Maya? Mabigat na kalaban ang mga ganyang entidad,” tanong naman ni Miles, bakas ang pag-aalala para sa kaligtasan ng grupo.

“Susubukan natin. Gagawin natin ang lahat upang mailigtas ang kaluluwa niya,” matapang na sagot ni Maya.

Inilibot ni Miles ang paningin sa silid. “Teka, nasaan ba si Quentin?”

“Susunod na ’yun, dumaan lang saglit sa canteen para bumili ng makakain,” sagot ni Maya.

Naisip ni Joshua ang tindi ng panganib kaya nagmungkahi siya. “Suggestion lang, Maya. Mukhang kailangan nating kumuha ng pari sa pagkakataong ito. Hindi sapat ang lakas natin kung demonyo o malakas na engkanto ang kaharap.”

“Handa na ’yan, huwag kang mag-alala. Kinontak ko na si Father Michael—’yung paring tumulong sa atin noong nakaraan noong nakikipag-usap tayo kay Kuya Terence at sa mga espiritu. Remember?” Sagot ni Maya na may kumpyansa.

“Sige, game ako dyan!”

Biglang sumulpot si Quentin sa likod ni Maya, may hawak na biscuit, na naging dahilan upang mapatalon ang dalaga sa gulat.

“T*TING MALAKI!” Marahas na napasigaw si Maya sa sobrang gulat, sabay takip sa kanyang bibig nang marealize ang kanyang sinabi.

Nanlaki ang mga mata ni Miles at napatawa nang mahina. “Hoy, bad words ’yun, ha! Si Manang Maya nagmumura.”

“Eh, ito kasing si Quentin, eh! Napakagulat naman kasi magsalita!” Inis na sabi ni Maya habang sapo-sapo ang kanyang dibdib na mabilis ang tibok.

“Huwag niyo nang gugulatin si Maya sa susunod, ha? Kasi baka kung ano pa ang lumabas dyan sa bibig niya, mas malala pa riyan,” biro ni Joshua na may nakakalokong ngiti.

Tumingin nang matalim si Maya, itinaas ang isang kilay. “Ah, talaga ba, Joshua Henry Medina? Gusto mo bang ihagis ko sa iyo itong laptop ko?”

“Tama na ’yan, mag-aaway na naman kayo, eh,” awat ni Miles habang natatawa. “Pero, mamaya na ba natin kikitain ang kaibigan ng pinsan mo, Maya?”

“Oo, mamaya pagkatapos ng klase natin. At huwag ka nang mag-alala, Miles, nagpaalam na rin ako kay Tita Josie para sa iyo para hindi ka mapagalitan sa pag-uwi nang gabi,” sabi ni Maya sabay kindat at nag-thumbs up pa kay Miles.

Kinagabihan, pagkatapos ng mabilis na hapunan, nagtungo ang Team Phantom sa isang tahimik na coffee shop sa lungsod kung saan nag-aantay ang kanilang bagong kliyente.

“You must be… Kuya Samuel, right?” Maarteng tanong ni Maya, biglang nagbago ang tono ng boses at naging conyo nang makaharap ang lalaki.

Sa likod niya, agad na nagbulungan ang tatlong lalaki.

“Ay, naging conyo siya bigla,” bulong ni Quentin.

“Oo nga. Panigurado, hindi na naman niya nainom ang gamot niya kaya nag-iiba ang personalidad,” bulong din ni Joshua, habang si Miles naman ay pilit na kinakagat ang kanyang labi para pigilan ang tawa.

Narinig sila ni Maya kaya bahagya niyang nilingon ang tatlo habang nananatiling nakangiti sa lalaki. “Naririnig ko kayong tatlo, ha. Mamaya kayo sa akin.” Humarap muli siya kay Sam. “So, let’s sit down?”

“Maupo na muna kayo,” anyaya ng lalaki na halatang may mabigat na dinadala. Naupo sila at isa-isang nagpakilala ang grupo.

“Matutulungan niyo ba talaga ako sa problema ko? Natatakot na ako,” pag-amin ni Sam, bakas ang panginginig sa kanyang mga daliri.

“Susubukan namin nang buong lakas, Kuya. Huwag kayong mag-alala dahil may kasama kaming pari kung sakaling… alam mo na, hindi na kayanin ng powers namin,” sagot ni Maya upang palakasin ang loob nito.

“Ngunit, ano po ba talaga ang totoong nangyari noong bata kayo?” Seryosong tanong ni Miles.

Bumuntong-hininga nang malalim si Sam, pinagdaop ang kanyang mga kamay, at dahan-dahang bumalik ang kanyang alaala sa madilim niyang kabataan…

Labinlimang taon ang nakalipas…

“Kapag hindi ka pa titino at magpapakalalaki, hindi lang gulpi ang aabutin mo sa akin sa susunod!” Sigaw ng ama ni Sam bago marahas na isinara ang pinto ng kwarto, dahilan upang mayanig ang buong dingding.

Naiwan ang batang si Sam na nakasalampak sa sahig, umiiyak habang tinitiis ang hapdi ng mga sariwang pasa sa kanyang braso at binti. Pinunasan niya ang kanyang mga luha at dahan-dahang binuklat ang isang maliit na notebook na nakatago sa ilalim ng kanyang kama. Interesado siya sa mga kwento ng mahika, pangkukulam, at mga ritwal—mga salitang pilit niyang inipon mula sa mga palabas sa telebisyon na may mga magic spells . Ang pantasyang ito ang naging takbuhan at kanlungan ng batang si Sam tuwing binubugbog siya ng ama dahil hindi matanggap ang kanyang kasarian, lalo na’t siya ang panganay at nag-iisang lalaking anak sa pamilya.

“Napapagod na ako…” Hikbi ng batang si Sam.

Tumayo siya at lumapit sa bintana na nakatapat sa isang malaking, matandang puno sa labas ng kanilang bakuran. Habang patuloy na umaagos ang luha, kumuha siya ng isang pirasong uling at gumuhit ng isang kakaibang simbolo sa dingding—isang simbolong madalas niyang makita sa mga nakakatakot na palabas.

“Wala akong silbi sa mundong ito… Kaya ano ba ang dapat mangyari sa isang walang silbing kagaya mo, Kayelan?” Sabi niya sa sarili. ‘Kayelan’ ang itinatawag niya sa sarili tuwing nais niyang may makausap, tuwing nag-iisa siya sa gitna ng sakit.

“Mawala o maglaho… Tama ba, Kayelan?” Sagot niya sa sariling tanong. “Tama. Kaya humiling ka… humiling ka sa kahit sinong nilalang o demonyo na kunin ka na para hindi mo na danasin ang impyernong ito.”

Muling humikbi ang batang si Sam, tumingala sa madilim na langit mula sa bintana, at nag-usal ng mga katagang may bigat ng sumpa:

“Ang luhang ito… ang magiging tanda ng aking kasunduan. Tinatawag ko kung sino man ang nilalang na makakarinig sa akin ngayon sa dilim. Nais kong kunin mo ang aking kaluluwa upang matapos na ang aking pagdadalamhati at paghihirap.”

Sa pagtatapos ng kanyang mga salita, biglang umihip ang isang napakalakas na hangin sa labas ng bintana, at ang gabi ay tila naging mas madilim at mas malamig.

“May nakakarinig ba sa akin? Ang aking kahilingan ay iyong dinggin. Kailangan ko nang maglaho sa mundong ito. Sa sandaling umabot ako sa edad na trenta… nais ko nang mamatay. Kunin mo na ako.”

Matapos niyang bigkasin ang huling pangungusap, biglang tumigil ang hangin at bumalik sa normal ang paligid. Akala ng batang si Sam ay naglaro lang ang kanyang imahinasyon, kaya bumalik siya sa kama at natulog na may mabigat na puso.

Balik sa kasalukuyan…

“Akala ko… akala ko talaga wala lang ang lahat ng ginawa kong iyon noong bata ako,” umiiyak na kwento ni Sam sa Team Phantom. “Ngunit habang papalapit na ako sa edad na trenta—sa taong ito—nagbabago ang pakiramdam ko. Madalas akong makakita ng anino, at lalo akong natakot noong kumpirmahin ng manghuhula kanina na may kukuha nga sa aking kaluluwa.”

Nakaramdam ng matinding awa si Miles. Hinawakan niya ang balikat ni Sam upang pakalmahin ito, pagkatapos ay may kinuha siya sa kanyang bulsa at iniabot sa lalaki.

“Sayo na po ito, Kuya. May blessing na rin po yan ni Father Michael,” sabi ni Miles habang inilalagay sa palad ni Sam ang isang pilak na medalya.

“ Saint Benedict …“ Bulong ni Sam nang makita ang pamilyar na ukit sa pendant.

“Tama. Saint Benedict will protect you from evil, at napaka-effective niyan, Kuya. Right?” Sabi naman ni Maya, bumalik sa kanyang normal na pananalita.

Sa gilid, bumulong ulit si Joshua kay Quentin. “Minsan talaga, hindi ko maintindihan kung Conyo o Jologs ba itong si Maya, eh. Pabago-bago.” “Hayaan mo na nga, baka marinig ka na naman, magalit pa,” saway naman ni Quentin.

“Anyway, Kuya Sam, kailangan mo nang sumama sa amin ngayon. Doon natin sa hideout gagawin ang pag-save sa iyo,” pagpapasya ni Maya.

“Nandoon na rin daw si Father, kaka-receive ko lang ng text niya sa phone ko,” dagdag ni Miles.

Ngunit pagkatayo pa lang ni Sam, biglang dumaing si Miles at napahawak sa kanyang ulo, tila nawalan ng balanse.

“Miles? Okay ka lang?” Mabilis na alalay ni Joshua sa kaibigan.

“Oo… vertigo lang siguro, nahilo ako bigla,” bulong ni Miles habang pikit-mata niyang pinipilit na umayos ng tayo.

Subalit iba ang nakita ni Maya. Sa kanyang paningin, isang pamilyar na maitim at makapal na usok ang biglang lumitaw sa paligid ni Miles, unt-unting pumupulupot sa binata. Ito ang parehong usok na nakita niya noong iligtas nila ang kaluluwa ni Terence sa bahay ni Mr. Reyes.

“Magmadali tayo! Ngayon na!” Seryoso at natatarantang utos ni Maya. Hinawakan niya nang mahigpit ang braso ni Miles at pinisil ito—isang paraan upang magising ang diwa ng binata at hindi tuluyang makapikit ang mga mata nito sa ilalim ng kapangyarihan ng usok.

“Tayo na! Sa kotse!” Sabi nina Joshua at Quentin habang inaalayan si Sam na natatakot na rin.

“Ako na ang magmamaneho, dahil hindi pwede si Miles sa lagay na ’yan,” boluntaryo ni Quentin habang mabilis silang lumalabas ng coffee shop.

Samantala, malayo sa lungsod, narating na rin ni Angelie ang isang lumang bahay sa loob ng Sitio Tinieblas pagkatapos magtanong-tanong sa mga lokal na residente.

“Magandang araw ho. Ako po si Angelie… Dito raw ho ba ’yung sinasabi ng mga kapitbahay ninyo na nagpapaupa kayo ng kwarto para sa mga dayo?” Tanong ni Angelie sa isang may-edad na ginang na nakatayo sa may beranda, habang nagpapakita ng isang matamis at magalang na ngiti.

Tumingin muna ang ginang sa kanya mula ulo hanggang paa, bago lumambot ang mukha nito at ngumiti nang magiliw. “Ay, oo, dito nga, ija. Sakto at may bakante kaming kwarto sa itaas. Halika, pumasok ka muna sa loob.”

ITUTULOY …

IKA-LIMANG KABANATA: ANG KASUNDUAN (PANGALAWANG BAHAGI )

“Magsimula na tayo,” seryosong utos ni Maya habang nakatayo sa gitna ng silid.

Sa sahig, si Sam ay kabadong nakaupo sa loob ng isang malaking bilog na maingat na binuo nina Miles gamit ang magaspang na asin.

“Huwag na huwag ho kayong lalabas sa bilog na iyan, Kuya Sam,” mahigpit na bilin ni Miles habang tinitiyak na walang awang puwang ang harang. “Gawa sa rock salt ang bilog na iyan. May kakayahan itong protektahan ka at harangan ang masamang entidad na nanggagaling sa labas.”

Tumango si Sam, nanginginig ang mga labi sa takot. Agad namang lumapit si Maya sa kabilang bahagi ng silid at gumawa ng isa pang katulad na bilog ng asin, bago marahas na itinuro ang sahig nito. “Miles, umupo ka rito. Ngayon na.”

Napakunot-noo si Miles, nagtataka sa kilos ng kaibigan. “Maya? Bakit pati ako?”

“Umupo ka na lang, huwag ka nang maraming tanong!” Bakas ang nerbyos sa boses ni Maya habang iginagala ang paningin sa madidilim na sulok. “May nararamdaman akong kakaiba… at napakabigat. Nandito na naman siya. At sa pagkakataong ito, pakiramdam ko hindi si Sam ang pangunahing punterya niya… kundi ikaw.”

“Sino? Sinong punterya?” Sabay na tanong nina Joshua at Quentin, dahan-dahang hinahawakan ang kanilang mga sariling anting-anting.

“Hindi ko alam kung sino… ngunit malakas ang kutob ko na may kinalaman ito sa isang ancestral curse ,” maikling sagot ni Maya.

Akmang magtatanong pa sana si Miles ngunit hindi na siya pinansin ng dalaga. Binuklat ni Maya ang lumang aklat ng mga dasal at ritwal, huminga nang malalim, at tumingin sa tatlo. “Maghawak-hawak tayo ng kamay. Ngayon na.”

Mabilis na pinagdaop nina Joshua, Quentin, at Miles ang kanilang mga palad, bumuo ng kadena ng enerhiya sa paligid ng mga bilog.

“Kung sino ka mang nakadinig sa kahilingan at sumpa ni Samuel noong bata pa siya… nais kong magpakilala ka sa akin ngayon din!” Deklarasyon ni Maya sa madilim na silid.

Wshhh!

Sa isang iglap, kusa at sabay-sabay na nagsindihan ang limang puting kandila na nakapaligid sa kanila. Kasabay nito, biglang napatirik ang mga mata ni Maya at lumaylay ang kanyang ulo—nawalan siya ng malay. Higit na hinigpitan nina Joshua at Miles ang kapit sa kanyang mga kamay upang hindi maputol ang koneksyon.

“Sino ka?! Magpakilala ka sa amin!” Sigaw ni Miles sa hangin.

Dahan-dahang umangat ang ulo ni Maya. Ngunit nang magmulat siya ng mata, hindi na ito ang pamilyar na paningin ng kanilang pinuno. Nanlilisik ang mga ito, at nang bumuka ang kanyang bibig, isang malalim, baritono, at nakakapanghilakbot na boses ng lalaki ang umalingawngaw.

“Handa ka na ba, Sam?” Tanong ng nilalang gamit ang katawan ni Maya.

“B-Babawiin ko na… babawiin ko na ang aking kasunduan sa iyo!” Umiiyak na isinigaw ni Sam mula sa loob ng kanyang bilog ng asin.

“Huwag kang magpapakita ng takot sa kanya, Kuya! Pakiusap, magpakatatag ka!” Paalala ni Miles, ramdam ang panginginig ng buong silid.

“Babawiin daw?” Umatungal ng tawa ang boses sa loob ng katawan ni Maya, isang tawang nakapanghihina ng tuhod. “Hindi mo ba naalala, Samuel? Ikaw mismo ang humiling na mamatay ka na upang matapos na ang iyong paghihirap sa mundong ito.”

Sa isang kisap-mata, ang mukha at anyo ni Maya ay tila nagbago sa paningin ni Sam. Ang maamong mukha ng dalaga ay napalitan ng pamilyar na mukha ng kanyang yumaong ama—mabalasik, galit, at may hawak na sinturon.

Blag!

Bumukas ang pinto at mabilis na pumasok si Father Michael, hawak ang kanyang bibliya at krus. “Huwag kang magpapaloko sa demonyo, Samuel! Hindi mo ’yan ama! Isang huwad na mapanlinlang ang nasa harap mo!” Sigaw ng pari.

Nalingon ang nilalang kay Father Michael at muling humalakhak nang malakas, bago dahan-dahang nagbago ang anyo nito sa isang guwapong lalaki na may mapang-akit na ngiti.

“N-Naalala mo ba ako?” Lambing ng boses nito.

Napatakip ng bibig si Sam, tuluyang nanghina. “Andrew…?” Si Andrew ang lalaking madalas magpakita sa kanyang mga panaginip, ang personipikasyon ng kanyang mga ideal na pangarap.

“Sumama ka na sa akin, mahal ko… doon sa aking mundo. Hindi mo na mararanasan ang maghirap muli rito. Hinding-hindi kita sasaktan,” pag-akit ng demonyo habang dahan-dahang itinataas ang kamay ni Maya patungo kay Sam.

“Hindi! Hindi ako sasama sa iyo!” Umiiyak na sigaw ni Sam, pilit na hinahawakan ang Saint Benedict medal na ibinigay ni Miles.

Dahil sa pagtanggi ni Sam, nagngitngit ang nilalang at muling bumalik ang anyo ng yumaong ama nito. “Wala kang kwenta! Ikaw lang ang nag-iisa kong anak na lalaki, panganay ka pa… ngunit naging bakla ka pa!” Pagmura nito sabay tawa ng napakalakas.

“Quentin, Joshua, Miles! Ihanda ninyo ang inyong mga sarili, mag-uusap tayo mamaya kasama si Maya!” Sigaw ni Father Michael habang mabilis na humahakbang pasulong at winisikan ng Holy Water ang mukha ni Maya.

Sssss! Tila napasong balat ang tumunog. Umungol sa sakit ang nilalang at pansamantalang nagbalik si Maya sa kanyang sariling malay at boses, bagamat nahihirapan siyang huminga.

“Miles… sirain mo na ang kasunduan ngayon din!” Hiyaw ni Maya habang pilit na may inaabot na pilit itinutulak ng kanyang kamay.

Para kina Joshua, Quentin, at Father Michael, wala silang nakikitang anuman sa hangin. Ngunit para kay Miles na may bukas na kamalayan—malinaw na malinaw niyang nakikita ang isang lumang papel na naninilaw na dahil sa katagalan, may mga nakasulat na hindi maintindihan at may bahid ng tuyong dugo.

“Sirain mo na!” Pag-uulit ni Maya. Subalit bago pa man ito mahawakan ni Miles, muling bumaon ang madilim na entidad sa diwa ng dalaga. Naging mabalasik muli ang kanyang anyo.

“Kayo lang ang nakakakita sa kasunduan namin ni Samuel… ngunit ni isa sa inyong dalawang Bellator ay walang karapatan na sumira sa aming kontrata!” Galit na sigaw ng nilalang.

Patuloy sa mabilis at malakas na pagdarasal ng eksorsismo si Father Michael upang pigilan ang tuluyang pagsakop ng demonyo sa katawan ng dalaga.

“Kuya Samuel! Kayo ho… kayo ho ang mismong dapat sumira sa kasunduang ito! Ikaw ang pumirma, ikaw ang magwawakas!” Sigaw ni Miles habang itinuturo ang direksyon kung nasaan ang lumang papel sa hangin.

“Wala akong nakikitang papel, Miles! Paano ko pupunitin ang kasunduan kung wala akong makita?!” Tarantang hiyaw ni Sam, pilit na tinitingnan ang ere ngunit purong hangin lang ang abot ng kanyang paningin.

“Mag-imagine ho kayo, Kuya! Isipin ninyong may hawak kayong papel sa harapan mo ngayon!” Sigaw ni Joshua sa tabi.

“Imagine talaga, Josh? Sa gitna ng eksorsismo?!” Puna naman ni Quentin.

“Eh, ano ba dapat?! ’Yun lang ang paraan para makuha ng utak niya ang konsepto!” Ganti ni Joshua.

Natigil lang ang maikling bangayan ng dalawa nang pumikit nang mariin si Sam. Huminga ito nang malalim, pinawi ang takot, at itinaas ang kanyang dalawang kamay sa hangin na tila ba may hinahawakang totoong bagay sa tapat ng nagngangalit na entidad.

“Ako si Samuel Mendez… at sinisira ko na ang kasunduan natin, demonyo!” Sigaw ni Sam sabay marahas na pagbaba ng kanyang mga kamay, umaarteng may pinupunit na papel sa ere.

Screeech!

Isang tunog ng napunit na pergamino ang umalingawngaw sa buong silid, kasabay ng isang nakabibinging tili ng sakit mula sa nilalang na nakasanib kay Maya.

“Hindi maaari! Sa akin ang kaluluwa mo!” Huling hiyaw nito bago marahas na bumagsak ang katawan ni Maya sa malamig na sahig.

“Maya!” Sigaw nina Miles, akmang tatayo mula sa kanyang bilog.

“Huwag… huwag kang tatayo riyan, Miles…” Mahinang bulong ni Maya mula sa sahig, habang pilit na itinataas ang kanyang kamay upang pigilan ang kaibigan.

Nagkatinginan sina Quentin at Joshua, habang si Father Michael naman ay napakunot-noo, napansin ang kakaibang takbo ng sitwasyon. “Bakit? Bakit pinipigilan mo si Miles, ija? Hindi ba’t si Samuel naman ang ating ginagamot?”

“Tama si Father, Maya… bakit?” Tanong din ni Joshua.

Hindi na nakasagot si Maya dahil biglang nanginginig ang kanyang buong katawan. Nang muli niyang iangat ang kanyang mukha, muling nanlisik ang kanyang mga mata, ngunit sa pagkakataong ito, isang kakaiba at pamilyar na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi habang nakatitig nang diretso kay Miles.

“Miles… hindi mo ba ako nakikilala?” Malambing ngunit nakatitindig-balahibong wika ng entidad.

“Diyos ko po, anong nangyayari kay Maya… bakit ayaw umalis ng entidad?” Kabado na ring wika ni Quentin.

Muling itinaas ni Father Michael ang kanyang krus at sinabuyan ng Holy Water si Maya, habang sina Sam at Joshua naman ay mabilis na dumapa upang hawakan ang mga braso ng dalaga para hindi ito makapanakit.

“Huwag kang lalabas sa bilog na iyan, Miles! Manatili ka riyan!” Utos ni Joshua.

Tumango lang si Miles, ngunit ang kanyang buong atensyon ay nakapako sa mukha ni Maya. Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha nang mapagtanto kung sino ang nakasanib ngayon sa kanyang kaibigan—ito ang parehong babaeng kaluluwa na may madilim na aura na sumakal sa kanya sa astral plane noong nakaraang linggo!

“Ikaw…?” Nauutal na wika ni Miles.

“Ako nga, ijo,” nakangiting sagot ng entidad gamit ang boses ni Maya. “Palagi kitang dinadalaw sa iyong mga panaginip, hindi ba? Ngunit dahil sa pakialamerang babaeng ito, binigyan ka niya ng proteksyon kaya hindi ako makalapit nang tuluyan sa iyo sa totoong buhay. Ngunit hindi na importante ’yan ngayon… Nandito ako upang bigyan ka ng premyo. May alam ako… alam ko kung nasaan ang iyong ama. Alam kong matagal mo na siyang hinahanap.”

Nang marinig ang salitang ‘ama’, tila huminto ang tibok ng puso ni Miles. “N-Nasaan? Nasaan ang Papa ko?” Tanong niya, habang unt-unting nangilid ang luha sa kanyang mga mata.

“Miles, iho! Huwag kang magpapaniwala sa mga salita ng demonyo! Amang nandaraya ang ama ng kasinungalingan!” Sigaw ni Father Michael.

Subalit lumingon ang nilalang kay Father Michael. Sa isang matalim na sulyap at isang kumpas ng kamay ng entidad, biglang tumilapon si Father Michael sa malayo, marahas na nabagok ang ulo sa gilid ng lamesa, naging dahilan upang mawalan ito ng malay habang umaagos ang kaunting dugo sa kanyang noo.

“Father Michael!” Hiyaw ni Quentin.

Humarap muli ang nilalang kay Miles. “Sino ka ba talaga at ano ang sinasabi mong alam mo kung nasaan ang aking ama?!” Galit at naiiyak na sigaw ni Miles sa loob ng bilog.

“Nagsinungaling sa iyo ang iyong ina, Miles. Wala sa ibang bansa ang iyong ama upang magtrabaho… Nandito lang siya sa ating bansa. At makikita mo siya kung pupunta ka sa Sitio Tinieblas . Kung nais mong mahanap ang totoong katotohanan tungkol sa iyong ama, tuklasin mo ang lihim ng Sitio Tinieblas,” bulong ng entidad, may halong panunuya.

“Sitio Tinieblas…?” Pag-uulit ni Miles, habang pilit na inaalala ang pangalan ng lugar. Doon nga niya biglang naalala ang mga narinig niyang seryosong kwentuhan noon ng kanyang ina na si Jocelyn at ng kanyang Tita Donna tungkol sa bayan kung saan nagmula ang kanyang ama.

“Papano ko… papano ko mahahanap ang lugar na iyan?” Tanong ni Miles.

Akmang sasagot ang nilalang nang subukan siyang dambahan nina Joshua at Sam upang pigilan. Ngunit sa isang iglap, gamit ang kanyang buong lakas, marahas na tumilapon ang dalawa sa magkabilang sulok ng silid.

“Miles… huwag kang maniniwala sa kanya! Mapanganib sa lugar na ’yan!” Pagbabala ni Joshua habang pilit na bumabangon mula sa pagkakahagis.

“Tumahimik ka, dahil wala kang alam!” Sigaw ng nilalang.

Sa isa pang mabilis na kumpas ng kamay nito, biglang nawalan ng malay sina Quentin, Sam, at Joshua, tila ba hinigpitan ang kanilang mga hininga mula sa malayo. Naiwang gising si Miles habang napapaligiran ng mga walang malay niyang kasama.

“Mahahanap mo ang Sitio Tinieblas kung bubuksan mo ang iyong sariling kamalayan… at ang matinding pagnanais na mahanap ang iyong ama,” huling pahiwatig ng entidad.

Pagkatapos ng mga salitang iyon, tuluyang gumiwang ang katawan ni Maya at bumagsak sa sahig, nawalan na rin ng malay habang ang maitim na usok ay dahan-dahang naglaho sa bintana.

Pagkalipas ng isang linggo…

Nakalipas ang pitong araw ngunit hindi pa rin nagigising si Maya mula sa kanyang pagkakatumba. Nanatili siyang comatose sa loob ng isang pribadong kwarto sa ospital.

Isang hapon, dinalaw ni Miles si Maya kasama si Father Michael na may benda pa sa kanyang ulo. Nakatitig lang si Miles sa maputlang mukha ng kanilang pinuno na may nakakabit na mga makina.

“Kaya nga mahigpit kong ipinagbilin sa inyo noon, ’di ba? Huwag na huwag kayong basta-basta makikipag-usap o magbubukas ng pinto sa mga ligaw na kaluluwa nang walang sapat na gabay,” malungkot na pangaral ni Father Michael habang nakahawak sa krus sa kanyang leeg. “Hindi na natin mababalik sa dati ang nangyari… kaya ang tanging magagawa natin sa ngayon ay ipagdasal ang aking pamangkin na si Maya, na sana ay magising na siya.”

Yumuko si Miles, bakas ang matinding pagsisisi. “Patawad ho, Father… Patawad dahil hindi kami nakinig sa inyo. Kasalanan ko kung bakit naging ganito si Maya.”

“Naiintindihan ko, iho. Huwag mo nang masyadong sisihin ang iyong sarili,” malambot na tugon ng pari bago tumingin nang seryoso kay Miles. “Ngunit… ako ay lubos na nababahala sa iyong winika sa akin kanina, Miles. Kung talagang may alam ang nilalang na sumanib kay Maya tungkol sa iyong ama… at kung totoo ngang buhay pa si James Delos Reyes… marahil, may malaking misteryo sa likod ng pagkawala niya.”

“Kaya nga po, Father Michael… nagpasya na ako. Hahanapin ko muli si Papa. At sa pagkakataong ito, sa Sitio Tinieblas na ako magtungo,” matatag na deklara ng binata.

“Kung ganoon ang iyong pasya, magpaalam ka nang maayos sa iyong ina at sa iyong tiyahin tungkol sa iyong plano upang hindi sila mag-alala nang husto,” bilin ng pari. “At palagi mong isuot ang kwintas na Habak na ibinigay sa iyo ni Maya. Magbibigay ito ng proteksyon sa iyo roon.”

“Huwag kang mag-alala, Father… sasamahan ko si Miles doon,” biglang pagsingit ni Joshua na kararating lang sa kwarto, may dalang mga prutas.

“Salamat, Josh,” nakangiting sabi ni Miles, ngunit napansin ang lungkot sa mukha ng isa pa nilang kasama na si Quentin na pumasok din sa silid. “O, Quentin, bakit parang pinalubugan ka ng araw diyan?”

Bumuntong-hininga si Quentin, sumandal sa pader. “Ako naman, mga pre… mukhang sa nangyari noong nakaraang gabi, grounded ako nang malala ng mga magulang ko. At ang pinakamalalang balita… lilipat na kami ng bahay sa lugar kung saan nagtatrabaho si Papa.”

“Saan? Sa Canada ba?” Tanong ni Miles, naalala ang lumang plano ng pamilya nito.

“Oo… actually, noong nakaraang buwan pa ’yung plano ni Mama na mag-migrate kami roon, kaso pinigilan ko lang dahil sa Team Phantom. Pero dahil sa tindi ng nangyari sa atin ngayon, mukhang mapapaaga ang pag-alis namin,” malungkot na wika ni Quentin habang nakatingin sa kanyang mga kaibigan.

Lumapit si Joshua at mabilis na inakbayan si Quentin, tinapik ang balikat nito. “Ayos lang ’yan, bro. Isa pa, may social media naman, may group chat. Pwede pa rin tayong mag-chika at mag-usap nina Maya at Miles kahit nandoon ka.”

“Tama! At tsaka, nasa Earth ka pa naman, ’di ba? Hindi ka naman pupunta sa Mars o sa ibang planeta para hindi ka na namin ma-contact,” pagpapatawa naman ni Miles upang palakasin ang loob ng kaibigan, bagamat may lungkot din siyang nararamdaman sa pagkakabuwag ng kanilang grupo.

“So, ano na ang plano mo ngayon, Miles? Hahanapin mo ba talaga ang tatay mo doon sa lugar na sinabi nung multo na sumanib kay Maya?” Tanong ni Quentin.

“Oo, Quentin. Dahil malakas ang pakiramdam ko… buhay pa si Papa at nag-aantay siya sa akin,” sagot ni Miles habang hinahawakan ang kanyang kwintas.

“Kung ganun… ikaw na ang bahala sa kanya, bro,” sabi ni Quentin sabay harap kay Joshua at nakipagkamay gamit ang kanilang tapat na brotherhood handshake.

“Ako ang bahala rito, bro. Walang iwanan,” sagot ni Joshua habang seryosong nakikipagkamay.

Naitaas naman ni Miles ang kanyang kilay, bahagyang nagtaka sa biglang pagseseryoso ng dalawa niyang kaibigan.

Samantala, sa pinakamaitim at pinakamalalim na bahagi ng kagubatan sa Sitio Tinieblas…

“May magandang balita ako sa iyo, Marcella…” Wika ng isang makapal at maitim na usok na dahan-dahang umiikot sa loob ng isang marangyang silid.

Sa harap ng isang malaking salamin, nakaupo ang isang napakagandang babae na abala sa pag-aayos ng kanyang sarili, maingat na naglalagay ng pulang kolorete sa kanyang mga labi—si Marcella.

“Ano iyon? Napapayag mo na ba ang itinakda na magtungo rito sa ating Sitio?” Tanong ni Marcella habang nakangiti sa kanyang sariling repleksyon.

“Iyan nga ang nais kong sabihin sa iyo. Ang ating mahabang pag-aantay ng maraming taon… ay malapit nang matuldokan,” sagot ng maitim na usok habang dahan-dahang nag-aanyong anino ng isang babae.

“Kung ganoon, handang-handa ko na siyang harapin,” pagmamalaki ni Marcella, bago ibinaba ang kanyang lip-balm. “Pero sa ngayon, mas gusto ko munang sumali sa gaganaping sayawan sa plaza mamayang gabi. Mabuti naman at may nagawang maganda ang mga Alejo na nagustuhan ko.”

“Gusto ko ring maranasan ang maglibang sa sayawang iyan,” sabi ng anino ng usok.

“Kung ganoon, humanap ka ng pansamantalang katawan ng isang mortal na gagamitin mo upang makadalo ka sa sayawan,” mungkahi ni Marcella habang kinikilig na sinusuklay ang kanyang mahabang buhok. “Natutuwa ako dahil balita ko, maraming mga guwapong dayo ang darating ngayon sa Sitio dahil binuksan na ito para sa turismo.”

“Ngunit… hindi ba tayo makikilala o huhulihin ng mga Alejo kung lalamon tayo ng lakas doon?” Tanong ng usok.

Natawa nang mapang-asar si Marcella. “Hindi. At isa pa, may malinaw na kasunduan kami ng mga Alejo. Hindi nila isisiwalat sa lahat ang aking tunay na katauhan at malaya tayong makagagala sa buong Sitio kapalit ng pansamantalang kapayapaan na tinatamasa nila ngayon. Ngunit… sa oras na ako ay kanilang traydorin, hindi ako magdadalawang-isip na utusan ang lahat ng kalahi nating mga itim na aswang na muling manggulo at dumanak ang dugo sa buong Sitio Tinieblas.”

“Diyan ako lalong humahanga sa katalinuhan mo, kapatid ko,” tugon ng maitim na usok, na walang iba kundi si Pandora , ang isinumpat at mapaminsalang aswang.

ITUTULOY…

IKA-ANIM NA KABANATA: SI MILES SA SITIO TINIEBLAS

Bago tuluyang nag-impake si Miles patungo sa probinsya, kinausap muna niya ang kanyang ina upang ipaalam ang plano niyang pag-uwi sa Sitio Tinieblas. Kasalukuyan silang naghahapunan sa kanilang lamesa kasama ang kanyang tiyahin.

“Total isang buwan naman ang bakasyon, Ma, siguro oras na para mag-relax muna ako doon sa lumang bahay ni Lola Ingrid,” pambubukas ni Miles sa usapan, maingat na pinapakiramdaman ang reaksyon ng dalawa.

Agad na nagkatinginan si Jocelyn at ang kapatid nitong si Donna, tila nag-uusap ang kanilang mga mata sa biglaang pagbanggit ng binata sa lugar na iyon.

“Tama nga naman si Miles, Sisteret,” pagsang-ayon ng kanyang Tita Donna upang basagin ang katahimikan. “Kaysa naman nandito lang ’yan sa bahay buong bakasyon, maboboryong lang ’yan sa kwarto.”

Bumuntong-hininga nang malalim si Jocelyn, ibinaba ang kanyang kubyertos bago muling nagsalita nang may pag-aalala. “Mangako kang hindi ka na gagawa ng ano mang kalokohan o kaguluhan doon, Miles. Lalo na… lalo na tungkol sa kakaibang kapangyarihan at mga espiritu na sinasabi mo sa amin. Ayokong may mangyari sa iyo na masama, katulad ng nangyari sa kaibigan mong si Maya na hanggang ngayon ay hindi pa rin nagigising sa ospital.”

Hindi agad sumagot si Miles. Tumingin lang siya sa kanyang ina, ramdam ang bigat ng konsensya, bago binalingan ang kanyang tiyahin.

“I’m sure hindi na gagawa ng ganoon si Miles… hindi ba, ijo?” Wika muli ng kanyang Tita Donna habang nandidilat pa ang mga mata nito sa kanya—isang senyas na sumunod na lang siya sa gusto ng kanyang ina.

“Opo,” mahinang tugon ni Miles bago mabilis na isinuat ang kanin sa kanyang kutsara upang iwasan ang mas malalim na usapan.

“Kung ganoon, mag-update ka sa akin araw-araw, lalo na’t nasa malayo ka. At huwag na huwag kang maglalabas kapag gabi doon sa probinsya, naiintindihan mo ba ako, Miles?” Sambit ni Jocelyn na may pagdiin sa boses, tanda na seryoso ito sa kanyang mga patakaran.

“Opo, Ma,” sagot muli ni Miles.

“Mag-iingat ka roon, at palagi kang makikinig sa mga tagubilin ng mga matatanda sa lugar,” paalala ni Jocelyn.

“Naku, Sisteret… Hindi na naman ganoon kaliblib ang Sitio Tinieblas ngayon. Balita ko nga, binuksan na ni Mayor Alejo ang bayan para sa mga turista at mga dayo. I’m sure safe na safe na ang Sitio ngayon,” pagpapakalma ni Donna sa kanyang kapatid.

Habang nag-uusap ang dalawa, natulala si Miles sa kanyang plato. Hahanapin kita, Papa… bulong niya sa kanyang isipan. Hindi niya namamalayang masyado nang lumalalim ang kanyang iniisip at tuluyan na siyang nawawala sa usapan.

“Miles? Nakikinig ka ba sa amin ng Tita Donna mo?” Untag ni Jocelyn sa anak.

“Po? Ah… ano po pala ’yung sinasabi niyo?” Kamot-ulong tanong ni Miles habang nakakunot ang kanyang noo.

Napa-irap nang pabiro si Donna. “Ang sabi ko, pagkadating mo roon sa Sitio Tinieblas, hanapin mo si Mayor Alejo. Matalik na kaibigan ng angkan natin ang pamilyang ’yan. At balita ko, ang nag-aalaga sa mansyon ng Lola Ingrid mo ngayon ay si Nanay Esmeralda—isa rin ’yan sa mga kabarkada ng lola mo noong araw. At teka, sino nga palang kasama mo papunta roon?”

“Sabi po ni Joshua, sasama raw siya sa akin para makapagbakasyon na rin,” mahinang sagot ni Miles.

Biglang nanlaki ang mga mata ng kanyang Tita Donna, ibinaba ang hawak na baso, at nagwika nang may panunukso. “Tapatin mo nga ako, Miles?”

“Ano po ’yun?” Seryosong tanong ng binata.

“Kayo na ba ng Josh na ’yan?” Diretsahang tanong ng kanyang tiyahin habang nakataas ang isang kilay.

Bahagyang nabilaukan si Miles at mabilis na tumingin sa kanyang ina na seryoso din palang nakatitig sa kanya, nag-aantay ng sagot. “Hindi po! Magkaibigan lang po kami nun, Ma, Tita. Isa pa, straight po ’yun, hindi ’yun magkakagusto sa isang katulad kong baliko.”

Lumambot ang mukha ni Jocelyn. Hinawakan niya nang mahigpit ang kamay ng kanyang anak sa ibabaw ng lamesa at ngumiti nang buong pagmamahal. “Anak, tandaan mo, hindi naman basehan ang kasarian ng isang tao pagdating sa pagmamahal. At isa pa, ano namang mali sa isang katulad mo? Napakabait mo at hindi ka mahirap mahalin.”

“Hindi lang ’on!” Sumabat muli ang kanyang Tita Donna sa usapan. “Napakaganda mo kaya, Miles! Kung naging babae ka lang, I’m sure walang-wala ’yung mga Reyna Elena natin dito sa barangay. Sino nga ulit ’yung nanalo noong nakaraan?”

“Si Agatha po,” sagot ni Miles na natatawa na lang.

“Ay, oo! ’Yun nga! Kung ganda lang ang labanan at hindi daan sa solicitation ng mga boto, talo ’yun sa iyo, I’m sure!” Sabi ni Donna bago humigop sa kanyang tasa ng kape.

“Grabe ka talaga sa batang ’on, Donna. Hindi porke’t naging ex mo ’yung kuya ni Agatha ay binabash mo na ’yung bata,” biro ni Jocelyn sa kapatid.

“Naku! ’Yung kuya niyang manloloko na ’on? Naku, maliit naman ang… ano nun!” Walang kagat-labing biro ni Donna.

“Donna! ’Yung bibig mo, may bata!” Saway ni Jocelyn habang nanlalaki ang mga mata.

Mabilis namang tinakpan ni Miles ang kanyang mga tainga, natatawa na rin sa tindi ng kanyang tiyahin. “Excuse me, bad words ’yun, Tita!” At tuluyan na ngang napuno ng tawanan ang kanilang hapunan.

Pagkalipas ng ilang araw, sa kabilang dako ng probinsya, pormal na ring nakauwi si Levi sa Sitio Tinieblas. Sinalubong siya ng mahigpit na yakap ng kanyang ina at ama nang makapasok siya sa loob ng kanilang malaki at modernong mansyon.

“Sa wakas, aking anak, ikaw ay nakauwi na rin,” masayang wika ng kanyang ina na si Ginang Mercedes habang hinahaplos ang kanyang balikat.

“Welcome back, ijo. Kamusta naman ang naging lakad mo? Nakausap mo ba ang iyong Ninong sa lungsod?” Agad na tanong ng kanyang ama na si Mayor Felipe Alejo.

Huminga nang malalim si Levi at umupo sa sofa. “Nagkausap na kami ni Ninong, Ama. Ngunit… hindi ko po nahanap ang pamilya ni Tito James Delos Reyes. Nagtungo ako sa huling sinasabing address ng kanilang bahay ngunit hindi na sila nakatira doon. Ang sabi ng mga kapitbahay ay matagal nang lumipat ang mag-anak sa ibang lugar. Ngunit huwag kayong mag-alala, dahil nangako si Ninong na makikipag-usap siya sa kanyang matalik na kaibigan na isang imbestigador upang patuloy na mahanap ang pamilya ni Tito James.”

Napatango si Mayor Felipe, bagamat bakas ang bigat sa kanyang mukha. “Kung ganoon, nawa’y mahanap na nila agad ang pamilya ni James… Kailangan natin silang mabalaan na huwag na huwag silang magpapakita o magpupunta rito sa Sitio, upang hindi tuluyang maganap ang huling sumpa ni Pandora.”

Ngunit bago pa man sila makapagpatuloy sa pag-uusap, biglang bumukas ang pinto ng opisina ng Mayor at pumasok ang isang binata na hinihingal.

“Mayor Felipe, Ginang Mercedes… may masamang balita ho,” bungad ng binata.

“Finn?” Pagkilala ni Levi sa kanyang kababata. Matipid at seryosong tumango lang si Finn bilang tugon.

“Anong nangyari, Finn?” Agad na tanong ni Mayor Felipe, tumayo mula sa kanyang upuan.

“Narito na ho sa Sitio ang apo ni Lola Ingrid… at pansamantala na silang nakatira ngayon sa mansyon ng yumaong ginang,” ulat ni Finn.

Napatayo si Mercedes, namutla ang mukha sa takot at pag-aalala. “Hindi ito maganda… Nanganganib ang buhay ng apo ni Ingrid kung nalaman na ito ng dilim. Kailangan may gawin tayo, Felipe!”

“Aking anak, Levi,” seryosong tawag ni Mayor Felipe sa kanyang anak, at agad namang tumuwid ng tayo ang binata. “Ama?”

“Nais kong kayong dalawa ni Finn ang magiging pangunahing proteksyon ng apo ni Ingrid habang nandito siya sa bayan. Bantayan ninyo ang bawat kilos niya. Huwag na huwag ninyo siyang papayagan na magtungo sa malalim na bahagi ng kagubatan… lalong-lalo na sa kweba kung saan ikinulong ni Ingrid ang kaluluwa at kapangyarihan ni Pandora taon na ang nakakalipas.”

“Pati po ako, Mayor?” Pagtatakang tanong ni Finn.

“Oo, Finn. Lalo na’t ikaw ang susunod na hahalili bilang pinuno ng inyong angkan. Ang kakayahan mo bilang isang puting mangkukulam at tagapangalaga ay higit nating magagamit ngayon, lalo na’t nagsisimula nang gumawa ng hakbang si Marcella laban sa kapayapaan ng ating Sitio,” paliwanag ni Mayor Felipe.

Yumuko si Finn nang may paggalang sa Alkalde. “Isang malaking karangalan, Mayor Felipe. Makakaasa kayo.”

“At may maiimungkahi din ako, Felipe,” sabat ni Mercedes, hinawakan ang kamay ng asawa. “Hanggat maaari… ilihim muna natin sa apo ni Ingrid ang tungkol sa propesiya at sa nakaraang sumpa. Gagawa tayo ng paraan upang maprotektahan siya nang hindi siya natatakot, at unt-unti natin siyang papayagang bumalik agad sa syudad bago sumapit ang gabi ng sayawan.”

Mabilis na nagsitanguan ang mag-ama bilang pagsang-ayon sa plano.

Samantala, sa lumang mansyon ng yumaong makapangyarihang babaylan na si Ingrid, pormal na nakilala nina Miles at Joshua ang tagapangalaga ng bahay na si Lola Esmeralda.

“Ikinagagalak ko kayong makilala, ijo. Ikaw nga ang kaisa-isang anak ni James… at ang apo ng aking matalik na kaibigan na si Ingrid,” magiliw at may luhang bati ni Lola Esmeralda habang hinahaplos ang pisngi ni Miles. “Tunay ngang kamukha mo ang iyong lola noong kabataan niya… at ang mga mata mo ay nakuha mo sa iyong amang si James.”

“Maraming salamat po, Lola Esmeralda, sa pagpapanatili ng kaayusan at kalinisan dito sa bahay ng lola ko. Nakakahiya nga po dahil wala man lang kaming maibigay na sapat na bayad sa inyo sa ngayon,” magalang na pasasalamat ni Miles.

“Bayad? Naku, hindi na kailangan iyon, ijo!” Natatawang pagtaboy ng matanda sa ideya. “Para ko na ding sariling anak si James, at higit pa sa kapatid si Ingrid noong nabubuhay pa siya. Kung sa sandaling kailangan ninyo ng aking tulong o may maitanong kayo, diyan lang ako nagpapahinga sa maliit na kubo sa tabi,” turo ni Lola Esmeralda sa isang simpleng kubong kawayan sa labas ng mansyon.

Napakunot-noo si Miles, nagtaka sa laki ng bahay ng kanyang lola. “Bakit hindi ho kayo rito sa loob ng bahay nakatira, Lola? Malaki naman po ito at wala namang ibang gumagamit.”

“Ayaw ko ng masyadong malaking espasyo, mas masarap ang simoy ng hangin sa kubo,” ngiti ng matanda. “At huwag kayong mag-alala, hindi kayo mahihirapan sa mga gawaing-bahay rito dahil diyan ko pansamantalang pinatira ang aking apo na si Finn upang umalalay sa inyo.”

“Nasaan po pala siya? Gusto ko rin po sanang magpasalamat sa kanya nang personal,” nakangiting tanong ni Miles.

“Sa palagay ko ay nagtungo iyon sa tahanan ng Alcalde ng Sitio upang maghatid ng ilang mga halamang-gamot. Mabuti pa ay kayo na muna ang pumili ng mga kwarto ninyo. May apat na kwarto rito sa ibaba, habang sa itaas naman ay may limang malalaking silid,” paliwanag ni Lola Esmeralda.

Napabulong si Joshua sa tabi ni Miles, namamangha ang mga mata sa lawak ng paligid. “Shit… ang laki nga ng bahay ng lola mo, Miles. Pwede tayong magtagu-taguan dito.”

“Sige ho, Lola, maraming salamat po. Magpapahinga na muna kami saglit sa mapipili naming kwarto, at mamaya po ay sabay-sabay tayong kakain ng hapunan,” sabi ni Miles.

“Ay, naku! Napakabait mong bata, kasing-buti mo talaga si Ingrid. Nakakatuwa ka naman,” papuri ng matanda. “Ngunit hayaan mo na kami ng aking apo na si Finn ang maghanda ng hapunan mamaya. Alam kong napagod kayo nang husto sa mahabang biyahe mula sa lungsod. Sige na, pumasok na kayo sa loob.”

Dahan-dahang binuklat ni Lola Esmeralda ang malaking pintuang kahoy na may mga kakaibang sinaunang ukit ng mga simbolo ng proteksyon. Nang makapasok sina Miles at Joshua, lalo silang namangha dahil ang mga antigong kasangkapan at muebles ay makintab at maayos pa rin ang kalagayan.

“Dito na lang siguro ako sa isang kwarto sa ibaba, Miles. Para hindi na ako mahirapan pang mag-akyat ng gamit,” mungkahi ni Joshua habang hila ang kanyang malaking bag.

“Bahala ka, Josh. Pero gusto ko roon sa kwarto sa itaas—iyong may veranda at nakaharap mismo sa malawak na garden,” pagpili naman ni Miles habang nakatingin sa magandang hagdanang kahoy.

Naitaas ni Lola Esmeralda ang kanyang tingin kay Miles, may dumaang kakaibang emosyon sa kanyang mga mata bago ito ngumiti. “Iyan… iyan ang mismong kwarto ng iyong Lola Ingrid noong siya ay nabubuhay pa.”

“Talaga po?” Gulat na wika ni Miles, nakaramdam ng kakaibang init sa kanyang puso.

“Oo, ijo. Sige na, magpahinga na muna kayo. Gigisingin ko na lang kayo kapag handa na ang pagkain. Kumakain ba kayo ng native na manok? Iyan lang kasi ang sariwang handa ko rito ngayon,” tanong ng matanda.

Mabilis at masiglang sumagot si Joshua sa pinto. “Naku, paborito ko ’yan! Napakasariwa at napakasariwa niyan kapag native, Lola Esmeralda!”

“Kung ganoon, sige na. Gigisingin ko na lang kayo mamaya,” nakangiting paalam ng matanda bago lumabas.

Agad namang pumasok sina Miles at Joshua sa kanilang mga napiling silid upang magpahinga, habang ang dilim sa labas ng Sitio Tinieblas ay dahan-dahang nagsisimulang magbaba ng tabing.

ITUTULOY…

IKA-PITO NA KABANATA: SI LOLA ESMERALDA

Habang abala si Lola Esmeralda sa pag-aayos ng mga gagamitin sa kusina ng mansyon, dahan-dahang pumasok si Miles upang samantalahin ang pagkakataon na makipagkwentuhan sa matanda.

“Lola…” sambit ng binata.

Nang lumingon si Lola Esmeralda at makita si Miles, agad na gumuhit ang isang magiliw na ngiti sa kanyang kulubot na mukha. “Senyorito! Bakit? Nauuhaw ka ba, ijo? Ipagtitimpla kita ng juice sandali. Dapat mo ring matikman ang kalamansi juice na paboritong paborito ng iyong Lola Ingrid noong nabubuhay pa siya.”

Akmang tatayo na sana ang matanda upang magtungo sa palamigan nang patigilin siya ni Miles gamit ang isang kumpas ng kamay. “Huwag niyo na po akong tawaging Senyorito, Lola. Hindi po ako sanay… maaari niyo naman po akong tawaging Miles na lang.”

Napatigil ang matanda, tinitigan si Miles nang may paghanga bago dahan-dahang tumango. “Kung ganoon… Miles, apo, ano ba ang iyong sadya?”

“Maaari ho ba kayong magkwento sa akin tungkol kay Lola Ingrid? Gusto ko po siyang mas makilala,” seryosong pakiusap ng binata.

Lalong lumawak ang ngiti ni Lola Esmeralda. “Ganun ba? Aba, sige! Ngunit mas masarap ang kwentuhan kung may meryenda kang kinakain. Nagluto ako ng biko at may kalamansi juice rito, sandali lamang at ihahanda ko ang mga iyon upang pagsaluhan natin.”

Nagtungo ang matanda sa lumang pridyider sa sulok ng kusina. Habang nag-aantay si Miles, nagulat siya nang may biglang pumasok na isang binata, hingal na hingal at tila may hinahanap.

“Lola Esmeralda, nandito ho ba kayo?” Tanong ng binatang kararating lang. Ngunit agad itong napatigil at nahiya nang magtagpo ang kanilang mga mata ni Miles. “S-Senyorito Miles… kayo ho pala.”

“Ay, nandito na pala ang aking apo!” Humarap si Lola Esmeralda hawak ang platito ng kakanin. “Miles, ito nga pala ang sinasabi kong apo ko na siyang nag-aasikaso rito… si Finn.”

“Nice to meet you, Finn,” nakangiting bati ni Miles sabay abot ng kanyang kanang kamay sa binata upang maging pormal ang pakikilala.

Mabilis namang pinunasan ni Finn ang kanyang palad sa nakasabit na towel sa kanyang baywang bago magalang na tinanggap ang kamay ni Miles. “Senyorito, masaya po akong makilala kayo nang personal.”

“Teka, nandito na ang biko at kalamansi juice mo, apo,” pagkausap ng matanda habang inilalapag ang meryenda sa harap ni Miles.

Lumapit naman si Finn sa tabi ng kanyang lola at bumulong nang seryoso. “Lola, may sasabihin sana akong napakahalagang bagay sa inyo galing sa bahay ng Mayor… maaari bang sa sala muna tayo mag-usap?”

Naramdaman ni Lola Esmeralda ang bigat ng tono ng kanyang apo kaya lumingon siya kay Miles. “Sige, ijo, maiwan ko muna kayo sandali.”

Napakunot-noo si Miles, bahagyang nagtaka sa binitiwang salita ng matanda. “Kayo? Eh, ako lang naman po ang mag-isa rito sa kusina ngayon…” bulong niya sa sarili habang nakakaramdam ng kaunting kilabot na dumaan sa kanyang batok. Ibinaling niya na lang ang atensyon sa pagkain. “Bakit ba kasi tulog-mantika itong si Josh? Nakakainis, iniwan ako rito.” Kumuha siya ng kutsara at isunod ang masarap na biko.

Samantala, nang marating ng maglola ang tahimik na sala, agad na inilahad ni Finn ang buong detalye ng pag-uusap nila sa pamilya ng Mayor.

“Kung ganoon… gagawin natin ang lahat ng ating makakaya upang hindi makatapak sa madilim na kagubatan ang apo ni Ingrid. At kailangan nating panatilihing lihim sa kanya ang tungkol sa propesiya,” seryosong pagpapasya ni Lola Esmeralda habang nakasandal sa lumang silya.

Ngunit kapwa nagulat ang maglola nang biglang may magsalita mula sa kanilang likuran.

“Anong propesiya po ito, Lola Esmeralda?”

Nang lingunin nina Finn at Lola Esmeralda ang pinagmulan ng boses, nanlaki ang kanilang mga mata nang makitang nakatayo roon si Joshua, nakapamulsa at seryosong nakatitig sa kanila.

Mabilis na nagkatinginan si Finn at ang kanyang lola bago sumagot ang binata upang magpalusot. “M-May sinabi ba kaming propesiya? Parang wala naman.”

“Propesiya ba ang narinig mo, ijo?” Agad na pagsalo ni Lola Esmeralda na may pilit na ngiti. “Ang sabi ko… si Aling Propesefa! Oo, kaibigan ko ’yun dito sa Sitio, may ipinabili lang kasi ako sa aking apo na si Finn para sa kanya.”

Tinitigan sila ni Joshua nang ilang sandali, halatang hindi kumbinsido, ngunit minabuti na lamang niyang huwag nang magtanong pa nang malalim sa ngayon. “Ganun po ba? Sige po. Nakita niyo ba si Miles? Wala kasi siya sa kanyang kwarto sa itaas.”

“Ay naku, nasa kusina ang senyorito, tinutulungan ako!” Sagot ng matanda. “At teka, may inihanda akong meryenda para sa inyong dalawa. Mabuti pa ay sumama ka na sa akin sa kusina upang makakain ka rin. Maging ikaw, Finn, samahan mo na kami kumain… mamaya mo na lang asikasuhin si Sefa.”

“Sige ho, Lola,” tugon ni Finn.

Sabay-sabay silang naglakad pabalik sa kusina at doon ay nadatnan nila si Miles na abala na palang naghihiwa ng mga sangkap na gagamitin para sa kanilang hapunan.

“Senyorito! Naku, huwag! Hindi mo na kailangang gawin iyan, kami na po ang bahala sa mga gawaing-kusina,” saway ni Lola Esmeralda habang lumalapit. “Bitiwan mo na ang kutsilyong iyan at kumuha ka na lang muli ng biko doon sa kaldero.”

“Sige po, Lola,” nakangiting pagsunod ni Miles. Nang lumingon siya ay nakita niya sa likod ang kanyang kaibigan at ang apo ng matanda. “O, nagising ka na pala, Josh? Nakatulog ka nang mahimbing, ah?”

“Nakaidlip lang… namamahay lang siguro ang katawan ko,” kamot-ulong sagot ni Joshua bago tumingin kay Finn.

Binalingan din ni Miles ang binata at bahagyang nahiya. “Ah… at sino ka nga ulit, bro? Pasensya ka na.”

“Senyorito, ako po si Finn. Apo ng Lola Esmeralda,” magalang na sagot ni Finn na may kasamang ngiti.

Mabilis na humingi ng paumanhin si Miles, tinapik ang sariling noo. “Pasensya ka na talaga, Finn, nakalimutan ko kaagad… kakapakilala lang pala sa akin ni Lola kanina sa iyo, nawala sa isip ko. Anyway, umupo na kayong dalawa rito sa mesa para makapag-meryenda na.”

Tumayo si Miles mula sa kanyang silya upang asikasuhin ang dalawa. “Saan ka pupunta, Miles?” Tanong ni Joshua.

“Kukuha lang ako ng biko para sa inyong dalawa ni Finn,” sagot ni Miles habang nakangiti.

Ngunit laking gulat niya nang sabay at mabilis na tumayo mula sa kani-kanilang upuan sina Finn at Joshua upang pigilan siya.

“Ako na ang kukuha, Senyorito,” mabilis na wika ni Finn.

“Ako na ang kukuha para sa atin, Miles,” mariin namang sabi ni Joshua sabay hawak sa platito.

Napatitig si Miles sa dalawa na tila nag-aagawan sa tungkulin, habang sa isang sulok naman ay napangiti nang makahulugan si Lola Esmeralda sa kanyang nasasaksihan.

Samantala, sa malawak na bakuran ng tahanan ng Alkalde, partikular na sa loob ng isang saradong silid-ensayuhan, maririnig ang tunog ng nagkakalabog na mga sandata. Kasalukuyang nag-eensayo si Levi kasama ang isang babaeng may napakahaba at makapal na itim na buhok.

“Lumaban ka nang maayos, Levi! Hindi mo lang ako basta kababata rito… kundi guro mo rin ako pagdating sa pakikipaglaban gamit ang talim!” Wika ng babae habang marahas na itinutulak si Levi palayo gamit ang kanyang espada.

Napasandal si Levi sa pader, at bago pa man siya makakilos ay mabilis na itinatag muli ng babae ang dulo ng espada sa tapat ng kanyang leeg.

“Anong problema mo ngayon, Levi? Tila wala ka sa iyong tamang pokus,” pansin ng babae na agad namang ibinaba ang sandata at inabot ang kanyang kamay upang tulungang makatayo ang binata.

Tinanggap ni Levi ang kamay nito at bumuntong-hininga. “Tungkol ito sa pagdating ng apo ni Lola Ingrid, Sofia… Naunahan pa nila tayo bago pa man natin sila nahanap sa lungsod. Ngayong nandito na ang apo niya sa Sitio, hindi malayo na sa anong oras o araw ay mangyari na ang matagal nang ikinatatakot ng mga tao rito sa Sitio Tinieblas.”

Akmang magsasalita si Sofia nang bigla niyang sugurin muli si Levi. Mabilis na sinangga ng binata ang dulo ng bakal gamit ang hawak niyang espada.

“Malakas ka, Levi… at isa pa, buhay pa ang iyong ama at ina,” paalala ni Sofia habang naglalakad pabalik. “Alam kong hindi kayo pababayaan ng lipi ng mga aswang na pumanig na sa liwanag… katulad na lamang ng aming sariling angkan.”

Habang sinasabi iyon ni Sofia, biglang gumalaw nang kusa ang kanyang napakahabang buhok, tila may sariling buhay at unt-unting bumubuka na parang mga galamay sa hangin.

“Sofia!” Sigaw ni Levi, awtomatikong napaatras at itinaas ang kanyang depensa.

Mabilis na nag-peace sign si Sofia at nagbago ang mukha sa paghingi ng paumanhin. “Pasensya ka na! Kubot lang, reflexes ng katawan ko.”

Misteryo ng Sitio: Ang Kubot ay isang uri ng aswang na may pakpak ngunit hindi nakakalipad. Ang kanilang mga pakpak ay madalas nilang ibubuka upang lansihin at takutin ang kanilang mga kaaway o biktima. Ang mga babaeng Kubot naman ay may natatanging kakayahan na gamitin ang kanilang mahaba at matitibay na buhok upang mansilo, sumakal, at humuli ng kalaban.

“Papatayin mo ba ako sa takot?” Tanong ni Levi habang ibinababa ang kanyang depensa.

“Hindi, siyempre,” seryosong sagot ni Sofia habang dahan-dahang nagbabalik sa normal ang kanyang mahabang buhok. “Ngunit kapag naging mahina ka para sa iyong tungkulin, mawawalan ng halaga ang pagkamatay ng ating mga ninuno… at maging ang sakripisyo ng kaisa-isang Babaylan sa bayang ito na siyang nagbigay sa atin ng pangalawang pagkakataon upang piliin ang landas ng liwanag.”

“Hindi lang naman ’yan ang iniisip ko sa ngayon,” sabi ni Levi, sumandal sa kahoy na posteng ensayuhan.

“Ano pa pala?” Tanong ni Sofia.

“Ang tungkol sa seryosong usapan ng iyong ama at ng aking ama… Ang planong pagkakaisa ng ating dalawang lahi sa pamamagitan natin. Ang lahi ng Gabunan at ng Kubot ,” pag-amin ng binata.

Misteryo ng Sitio: Ang aswang na Gabunan ay isang uri ng aswang na kilala sa pagiging napakabangis, malakas, at mabilis kumilos. Madalas silang mag-anyong malalaking maskuladong lalaki na may napakahustong itim na balat at mabalahibong katawan, ngunit ang kanilang buhok ay purong puti. Ayon sa mga matatandang kwento, kumakain sila ng laman ng tao… maging ng laman ng kapwa nila aswang na nasa dilim.

Nang marinig iyon ay bahagyang nalungkot si Sofia. “Kaya nga gumawa ka ng paraan upang hindi matuloy ang kasunduang iyon ng mga magulang natin, Levi. Isa pa… alam mo namang nasa ibang bansa ang aking nobyo at siya lang ang mahal ko.”

“Anong paraan naman ang pwede nating gawin?” Tanong ni Levi.

“Sa ngayon, susubukan kong pigilan sina Ina at Ama sa planong ’yan. Maging ikaw ay ganoon din ang gawin mo sa iyong panig. Lalo na’t kailangan nating ibuhos ang buong pokus sa pagprotekta sa apo ni Lola Ingrid,” paliwanag ni Sofia habang seryosong nakatitig sa kanya. “Naniniwala ako na hindi na natin kailangang ipagkasundo o ipakasal ang isa’t isa para lang magkaisa ang ating mga lahi. Dahil sa iisang layunin pa lang natin ngayon, matagal na tayong nagkakaisa… ang layunin ng pagiging isang Bellator . Ang magdala at magpanatili ng kapayapaan sa mundong ito, tao man… o aswang.”

Balik sa mansyon nina Miles, sumapit na ang malalim na gabi. Lumabas si Joshua sa beranda upang magpahangin at doon ay nadatnan niya si Lola Esmeralda na tila may inaayos pa rin.

“Nakatulog na ba ang Senyorito?” Tanong ni Lola Esmeralda nang makita si Joshua na nakaupo sa labas.

“Opo, Lola… gabi na rin po. Bakit hindi pa din po kayo nagpapahinga riyan?” Balik na tanong ng binata.

“Matutulog na rin ako, ijo… ngunit may nais lang akong itanong sa iyo habang tulog ang iyong kaibigan,” wika ng matanda, lumapit nang bahagya at bumaba ang tono ng boses.

“Ano po iyon, Lola?” Tanong ni Joshua, nakaramdam ng seryosong atmospera.

Tinitigan siya nang malalim ni Lola Esmeralda. “May kasama kayong kaluluwa… at sa aking palagay at paningin, hindi pa siya tuluyang patay. Kilala mo ba kung sino siya?”

“Po?” Napamaang si Joshua, lubos na naguluhan sa sinabi ng matanda. Ngunit sa isang sandali ay bigla niyang naalala ang ilang mga pagkakataon noong nakaraang araw kung saan tila may napapansin siyang parang manipis na puting usok o anino sa likuran ni Miles tuwing naglalakad ito, ngunit agad ding naglalaho kapag tinitigan nang husto.

“Tinakasan niya ang kanyang sariling sundo, ngunit hindi upang tuluyang pumanaw… kundi upang humanap ng paraan na makabalik sa kanyang sariling katawang-lupa,” dagdag na paliwanag ni Lola Esmeralda.

Dahil sa mga katagang iyon, biglang nag-krus sa isipan ni Joshua ang mukha ng kanilang pinuno na kasalukuyang nakahiga sa ospital sa lungsod. “M-Maya…?”

“Iyon nga… iyon nga ang ngalang pilit niyang isinisigaw at isinasambit sa aking pandinig kanina. At narito siya ngayon, kasama natin sa loob ng mansyong ito,” pagkumpirma ni Lola Esmeralda habang nakatingin sa isang direksyon sa dilim.

“Anong… anong ginagawa ng espiritu ni Maya rito sa Sitio Tinieblas?” Kabadong tanong ni Joshua.

Tumingin si Lola Esmeralda sa isang bakanteng upuang kahoy sa tabi, tila ba may malinaw na nakikita roon, bago muling ibinaling ang paningin kay Joshua upang ipaliwanag ang nangyari…

[ THROWBACK / FLASHBACK ]

Noong mismong hapapon ng pagdating nina Miles at Joshua sa tarangkahan ng Sitio Tinieblas, hindi nila alam na may isang astral na anyo ang tahimik na nakabuntot sa kanila.

“Nasa malaking panganib si Miles… bakit ba kayo nagtungo rito sa Sitio Tinieblas? Joshua! Miles! Makinig kayo sa akin!” Pilit na isinisigaw ng kaluluwa ni Maya, ngunit ni isa sa dalawa ay walang naririnig at patuloy lang sila sa paglalakad bitbit ang kanilang mga bag.

“Manganganib nang husto ang buhay ni Miles dito…” bulong ni Maya sa hangin. Nang marating nila ang lumang mansyon ng Lola Ingrid ni Miles, agad na napansin ng espiritu ni Maya ang iba pang mga kakaiba at madidilim na kaluluwang nag-aabang sa paligid ng bakuran.

Nang lumabas si Lola Esmeralda upang salubungin ang dalawang binata, magiliw niyang binati sina Miles. “Ikinagagalak kong makilala ang kaisa-isang anak ni James…” Ngunit habang nagsasalita ang matanda, biglang nahuli ng kanyang mga mata ang nag-iisang puting enerhiya ng kaluluwa ni Maya na nakatayo sa likod ni Miles.

Nang tuluyan nang makapasok sa loob ng mansyon sina Miles at Joshua upang iayos ang kanilang mga gamit, hinarap at kinausap nang diretso ni Lola Esmeralda ang nag-iisang kaluluwa ng dalaga sa labas.

“Hindi ka pa naman kabilang sa mga hanay ng mga patay… ngunit anong ginagawa ng iyong kaluluwa rito sa aming bayan, ija?” Tanong ni Lola Esmeralda sa kanya.

Umiyak ang espiritu ni Maya, bakas ang panghihina. “Hindi na ho ako makabalik sa aking sariling katawan sa lungsod dahil sa isang sumpa at dahil sa tindi ng pinsala ng huling entidad… Tulungan ho ninyo ako, Lola.”

“Kung ganoon… kailangan mong mahanap at humingi ng tulong sa sarili mong sundo . Dahil kapag nagtagal pa ang iyong kaluluwa na hiwalay sa iyong pisikal na anyo, tuluyan nang mamamatay ang iyong katawang-lupa sa ospital,” babala ng matanda.

“Hindi ko rin po pwedeng iwanan si Miles dito nang mag-isa… dahil sa isang sumpa ng pagkawasak na narinig ko sa entidad bago ako nawalan ng malay,” giit ni Maya, pilit na nagpapakakatatag.

Napatitig si Lola Esmeralda sa dalaga, nagulat sa kanyang narinig. “Alam mo rin… alam mo rin ba ang tungkol sa lumang propesiya ng Sitio?”

Akmang sasagutin na sana ni Maya ang tanong ng matanda ngunit biglang naputol ang kanilang pag-uusap nang marinig nila ang boses ni Miles mula sa loob ng kusina na tinatawag si Lola Esmeralda.

“Nandiyan na ako, Senyorito! Sandali lamang!” Sagot ni Lola Esmeralda sa hangin, bago muling nilingon ang pwesto ni Maya ngunit dahan-dahan na itong naglaho sa dilim upang magtago.

[ BALIK SA KASALUKUYAN ]

Natulala si Joshua sa kanyang kinauupuan, hindi makapaniwala sa tindi ng sakripisyo ng kanilang kaibigan na kahit nasa kritikal na kondisyon ay piniling protektahan sila sa astral plane.

ITUTULOY …

IKA-WALO NA KABANATA: ANG MULING PAGKIKITA

PAGKALIPAS NANG ILANG LINGGO, naging magkaibigan sina Josh, Miles at Finn.

“Alam mo Miles may sayawan sa plaza mamayang gabi,” Sabi ni Finn.

“Bakit ano bang meron?” Tanong ni Miles.

“Grabe naman yung word na Sayawan, nakakatanda pakinggan.” Dagdag ni Josh.

“Ano ba, ganun talaga dito sa probinsya. Anyway, sabi ni Lola Esmeralda. Gusto akong makita ni Mayor Alejo?” Tanong ni Miles habang naghihiwa ng mga gulay.

“Tulungan na kita dyan Miles, ako na.” Akmang kukunin ni Josh ang kutsilyo ngunit sinamaan lang sya ng tingin ni Miles.

“Sabi ko nga, Ikaw na.” Wika ni Josh at tumabi ito kay Miles.

“Oo, matalik na magkaibigan si Mayor Alejo at ang papa mo,” Wika ni Finn habang hinimay-himay ang mga dahon ng Alugbati.

Pumasok naman si Lola Esmeralda habang may dala itong isda.

“Nandito na ako mga apo, at may nabili akong mga isda sa palengke, masarap ito para sa gulay.” Sabi ni Lola Esmeralda.

“Oo nga Lola, napaka fresh ng mga isda dito.” Sabi ni Josh.

“Mabuti pa tulungan mo akong linisin ang mga isda, marunong kaba Josh, Apo?” Tanong ni Lola Esmeralda.

“Oo naman po,” Sagot ni Josh at agad niyang kinuha ang dalang bayong ni Lola Esmeralda at nagtungo sa Lababo.

“Handa ka na ba, Miles Apo na makilala si Mayor Alejo?” Tanong ni Lola Esmeralda.

“Opo, nakita ko na yung picture na kanina sa Public square,” Sabi ni Miles.

Kinagabihan, kung saan ginanap ang sayawan sa Plaza nagtungo sina Miles, Josh at Finn sa Plaza at dito pinakilala ni Finn sina Miles at Josh sa mga kaedad nila.

“Andami palang dumalo ngayong gabi sa sayawan,” Sabi ni Finn.

“Hindi ba ganito karami noon?” Tanong ni Miles.

“Hindi, yung iba mga hindi taga rito. Taga ibang baryo at ibang lugar.” Sagot ni Finn at nagtungo sila sa mga upuan.

Samantala sa isang malaking entablado ay tinawag ng announcer ang Mayor ng Sitio na si Mayor Alejo. Nakita din nang lahat ang may bahay nitong si Mercedes at ang kaisa-isa nilang anak na si Levi.

“Teka parang pamilyar ang anak ng Mayor, diba Miles?” Tanong ni Josh.

“Huh,” Sambit ni Miles at nang lingunin niya ang binata na nasa stage ay agad niya itong namukhaan.

“Oo, nga siya yung preskong lalaki na nabangga natin sa ospital nang isugod natin si Maya.” Sabi ni Miles.

“Tama, naalala ko yun,” Sabi ni Josh nang maalala ang mga pangyayaring iyon.

“Nagkakilala na kayo ni Levi?” Tanong ni Finn.

“Hindi naman, nagkabangga lang ng konti ganun.” Paliwanag ni Miles.

Sa kabilang bahagi ng plaza, Tahimik na nagmamasid ang isang babae sa mga tao na masayang nagdiriwang sa kasiyahan sa Plaza.

“Mapagkunwari ang lugar na ito, sa likod ng kanilang mga ngiti ay may nagtatago na takot sa kanilang mga puso.” Sabi ng babae napalingon naman ang babae ng may isang babaeng matanda ang magsalita.

“Angie, Ija narito ka pala sa Plaza,” Wika ng matanda.

“Nana Sefa, ikaw po pala iyan. Bakit pa ho kayo lumabas? Gabi na at baka lamigin ka po.” Pag-aalalang sabi ni Angelie. Tumabi naman sakanya ang matanda.

“Wag kang mag-aalala saakin ako ay taga rito, habang ikaw naman ay bago pa lamang. Hayaan mong samahan kita dito sa plaza, ako ay nababagot sa loob ng bahay.” Sabi ni Nana Sefa.

“Maiba tayo, balita ko dumating na noong isang linggo ang apo ni Ingrid,” Wika ni Nana Sefa.

“Alam kaya ito ni Josie?” Sabi ni Angelie sa kanyag sarili.

“Alam kung hindi ka naniniwala sa propesiya, ngunit kaming may mga mamatanda dito ay saksi sa nangyaring digmaan noon. Ikaw na mismo ang nagsabi na hindi tao ang sumalakay sainyo noon, kaya too ang mga aswang sa lugar naito. Ngunit, marami nang mga aswang na pinili ang kabutihan.” Sabi ni Nana Sefa.

“Anong ginagawa ng anak ni James at Josie dito?” Tanong nya muli.

“Malakas ang kutob namin ni Esmeralda na hinahanap niya ang kanyang ama,” Sagot ni Nana Sefa.

“Pwde nyo bang gamitan nang magic yung anak ni James para makauwi na sa syudad? Pwde ba yun nana Sefa?” Tanong ni Angelie.

“Manggagaway lang ako, may limitasyon ang aming kakayahan.” Sagot ni Nana Sefa nalungkot naman si Angelie nang marinig iyon.

“Basta wag mo lang kakalimutang gamitin ang mga bala na may dasal at basbas namin, maililigtas ka nito sa mga masasamang aswang.” Sabi ni nana Sefa at tumango naman ang babae bilang tugon nito.

Balik naman kina Miles, at Josh, Dinala sila ni Finn sa likod ng stage kung saan nakilala nila ang Pamilya Alejo.

“Ikinagagalak kung makilala ka Miles,” Sabi ni Felipe, at niyakap naman sya ng ginoo.

“Maging ako rin, tunay ngang magkamukha kayo ng iyong Lola Ingrid at may halong pagka James.” Ngiting sabi ni Mercedes kay Miles.

“Yan din ang sabi ni Lola Esmeralda saakin, at masaya ko din kayong makilala.” Wika ni Miles at sabay na nagmano sa mag-asawa.

“Mayor at Mayora, ito pala ang kaibigan kung si Josh taga syudad din at sumama saakin para makapagbakasyon.” Pakilala ni Miles kay Josh at yumuko naman si Josh bilang pagbigay ng galang sa mag-asawa.

“Binabati ka namin Ijo at maraming salamat sa pagbisita saaming munting Sitio,” Wika ni Mercedes.

“Teka ito naman pala ang nag-iisa naming anak na si Levi, anak magpakilala ka sa apo ni Lola Ingrid,” Sabi ng kanyang ama. Nakasimangot namang lumapit si Levi kay Miles at Josh sabay abot ng kanyang kamay.

“Ikinagagalak kitang makilalang muli, ikaw pala ang apo ng Lola Ingrid,” Sabi ni Levi na nakilala sina Miles at Josh.

“Mayabang,” Bulong ni Josh.

“Ako nga, at hindi ka pa humihingi ng sorry saakin.” Sabi ni Miles.

“Bakit ako hihingi ng tawad, kung kayo naman ang dahilan kung bakit kayo nabangga saakin.” Sabi ni Levi at nagtaka naman ang mag-asawa sa kanilang narinig.

“Sandali, Miles, Anak. Ako ay naguguluhan? Nagkakilala na kayo ng aking unico ijo?” Tanong ni Felipe.

“Oo, ama sa syudad.” Sagot ni Levi sa kanyang ama.

“Opo Mayor, ni hindi humingi ng sorry tung anak nyo saamin. Ngunit, hindi na iyon importante.” Sabi ni Miles at binigyan ng masamang tingin si Levi at ganun din ang ginawa ni Levi.

“Tama na iyan, kung may kasalanan man ang aking unico ijo sayo, Ako na ang humihingi ng tawad sayo, Miles.” Sabi ni Mercedes.

“Nako wag na po, matagal na din po iyon.” Nahihiyang sabi ni Miles.

“Miles, Anak wag mo na kaming tawaging Mayor at Mayora, Matalik na magkaibigan ang ating mga pamilya. Maari mo akong tawaging papa at mama naman saaking asawa.” Sabi ni Felipe.

“Tapos na ba kayong mag-usap? Maari na bang makaalis?” Sabi ni Levi at naglakad ito palabas.

“Napaka walang modo talaga ng anak mo Mercedes,” Galit na sabi ni Felipe.

“Felipe, ako na ang kakausap sakanya,” Sabi ni Mercedes at nagpaalam ito kina Miles upang sundan ang kanyang anak.

“Sige na Miles, Anak. Maiwan ko muna kayo dahil babalik pa ako mamaya, may gaganapin na Binibining Marikit sa ating sitio, at kami ni Mercedes ang magiging isa sa hurado. Maiwan ko muna kayo.” Paalam ni Filepe.

“Sige po, Papa.” Sabi ni Miles at ngumiti naman si Felipe bago umalis. At nang makaalis na si Felipe ay nagsalita si Josh tungkol sa inasal ni Levi.

“Tingnan mo kung gaano ka gaspang ng ugali ng Levi na iyan, palibhasa anak ng Mayor. Kaya lumaki ang ulo.” Sabi ni Josh.

“Hindi naman ganyan si Levi noong mga bata pa kami, siguro nabibigatan na siya sa kanyang responsibilidad ngayon.” Sabi ni Finn.

“Sabagay, Lalo na talaga kapag ikaw lang ang nag-iisang anak at Mayor pa ang papa mo. May pressure factor talaga iyan.” Sabi ni Miles kung saan nakaramdam siya ng awa sa lalaki.

“Sandali mabuti pa maglibot-libot na muna tayo sa paligid,” Sabi ni Josh.

“Sang-ayon ako sa sinabi mo Josh, tayo na.” Dagdag pa ni Finn.

Samantala nagtungo sa Plaza si Marcella upang makisaya sa mga tao. Kasama ang kanyang mga alagad.

“Binibini, tayo ba ay kakain ng mga tao ngayong gabi?” Tanong ng isang lalaking may malaking katawan.

“Tumigil ka, “Saway ni Marcella.

“Pero, binibini kami ay nagsasawa na sa karne ng hayop at bangkay sa sementeryo. Hindi naman kami balbal na kumakain ng bangkay.” Sabi naman ng babaeng may patpating katawan.

“Carmen, naiintindihan ko kayo ni Fredo. Ngunit, ibigay na muna natin ang kapayapaan na hinihingi ng mga Alejo isa pa, Makakapang biktima pa naman sa ibang baryo, ang nais kung mag masid kayo sa paligid, dahil may bulong-bulongan akong narinig na nagtungo ang apo ni Ingrid dito sa Sitio, at malakas ang kutob ko na siya ang sinasabi sa propesiya.” Wika ni Marcella.

“Ngunit nasaan na ba ang binibining Pandora, bakit hindi ko pa nakikita ang kanyang dunggan?” Tanong ni Carmen.

“Nasa isang misyon ang aking kapatid, at may nahanap na siyang katawan na pansamantalang kanyang gagamitin upang isagawa ang huling delubyo hindi lang dito sa Sitio maging sa buong mundo.” Sabi ni Marcella at sa isang iglap ay naging maayus ang kanilang mga itsura.

“Ang husay mo na binibini sa mahika, nakakamangha.” Sabi ni Fredo.

“May kabuluhan din ang hinihingi nilang kapayapaan, dahil mas pinapalakas natin ang ating hukbo laban sa mga Gabunan,” Wika ni Marcella at sabay silang pumasok ng Plaza.

Balik kina Miles nang magsimula na ang sayawan. Tahimik pa din si Miles na nakaupo sa upuan habang malalim ang iniisip. Napansin naman iyon nina Josh at Finn. Kaya sabay nilang inaya si Miles na sumayaw.

“Saakin ka makipagsayaw Miles,” Sabi ni Finn.

“Hindi, saakin ka dapat makig sayaw, dahil bestfriend tayong dalawa.” Sabi naman ni Josh.

“Hindi wala akong sasamahan sainyong dalawa, dahil ang gulo ninyo. Mabuti pa kayo nalang dalawa.” Wika ni Miles at itinulak niya ang dalawa sa mga nagsasayawan.

“Sandali, hindi kita gusto makasayaw. Palagi mong tinatapakan ang paa ko.” Reklamo ni Josh.

“Hayaan mo muna si Miles, mukhang apektado siya kay Levi,” Sabi ni Finn.

“Bakit naman sya magiging affected? Close na ba sila?” Sabi ni Josh.

“Hindi baka lang naman apektado ang kaibigan natin, o sguro nalulungkot siya dahil hindi niya pa rin mahanap ang kanyang hinahanap dito.” Sabi ni Finn.

“Aray ko yung paa ko, nag rehearse pa tayo kanina ngunit wala rin,” Sabi ni Josh.

Samantala bumalik si Levi sa plaza at kasama niya si Sofia.

“Mabuti pa mag libang ka muna, tingnan mo ang mga tao. Masayang-masaya sila at nakakahawa ang kanilang mga ngiti.” Sabi ni Sofia. At nakita naman ni Levi si Miles na nakaupo at pangiti-ngiti itong nakatingin kina Finn at Josh na nagsasayaw.

“Siya na ba ang apo ng babaylang si Lola Ingrid? Kung tunay nga ang sinabi mong nagka tagpo na kayo noon sa syudad noong hinahanap mo sila. Malamang kayo ay may koneksyon.” Sabi ni Sofia.

“Anong sinasabi mong Koneksyon?” Kunot noo namang tanong ni Levi. Hindi na sya sinagot ni Sofia bagkus ay hinila niya ito papalapit kay Miles.

“Ikaw?” Sambit ni Miles nang makita nyang muli si Levi,

“Hi, ako nga pala si Sofia. You must be Miles, right?” Pakilala ni Sofia.

“Ako nga Miss. Nice to meet you.” Sabi ni Miles.

“Perfect, maari ba kaming umupo ni Levi dito?” Tanong ni Sofia at ngumiti naman si Miles sabay sagot ng.

“Oo. Ikaw lang pwdeng umupo Miss Sofia, hindi pwde yang kasama mo. Masama ang ugali nyan.” Sabi ni Miles magsasalita na sana si Levi ngunit pinigilan siya ni Sofia.

“Diba sabi ni Mayor, kelangan mong pakisamahan si Miles para sa safety, alam muna? Kayo ni Finn diba ang inatasan at maging ako ay nasama na.” Ngiting sabi ni Sofia. At naalala ni Levi ang sinabi ng kanyang ama sa sasakyan at pinagalitan din ito dahil sa kanyang inasal.

“Kung hindi sa kanyang lola, ay matagal wala na akong anak. Nagsakripisyo si Ingrid upang maligtas kayo ng mama mo. At ngayon, nanga-nganib ang apo ni Ingrid, oras na para tayo naman ang mag protekta sa kanyang apo.” Sabi ni Felipe.

“Kelan pa kasi natin matatalo yang Pandora at Marcella na iyan,” Sabi ni Levi.

“Tanging si Miles lang ang susi upang mabalik sa impyerno si Pandora at maging si Marcella, tanging ang mga malalakas na babaylan lang ang makakagawa sa muling pagtatapon sa magkapatid na tuluyang binenta ang kanilang dunggan sa diablo,” Sabi ni Felipe.

“Gagawin ko ang inuutos mo kung hindi mo itutuloy ang plano mo, na ipagisang dibdib kami ni Sofia. Dahil hindi kami tunay na nagmamahalan ni Sofia, kami ay magkaibigan lamang!” Sabi ni Levi.

“Hindi, ngunit ipapaliban muna natin ang pag-iisang dibdib ninyo ni Sofia, Pagkatapos ng kaguluhan sa Sitio Tinieblas doon natin isasagawa ang pag-iisang lahi.” Sabi ni Felipe.

Muling nagbalik sa kasalukuyan ang isip ni Levi ng itulak siya ni Sofia kay Miles.

“Inaaya ka daw ni Levi na magsayaw,” Sabi ni Sofia.

“Hindi ah,” Sabi niya habang hawak ni Sofia ang kanyang kamay at inaabot nito si Miles.

“Tandaan mo ang pinag-usapan natin, hindi kita tutulungan sa suliranin mo kapag hindi ka makikipagcooperate,” Sabi ni Sofia kaya walang nagawa si Levi kundi kunin ang kamay ni Miles ng sapilitan.

“Tara na sumayaw kana,” Sabi ni Levi. Bumalik naman sina Josh at Finn galing sa sayawan at nakita nila ang eksenang iyon.

“Sige na Miles, dapat masubukan mo din ito dahil alam kung walang ganito sa syudad.” Sabi ni Finn.

“Hindi, wag, Miles.” Saway naman ni Josh.

“Please?” Mahinang sabi ni Levi at tumayo naman si Miles. Tyempong pagtayo niya ay tumugtog ang kantang La Isla Bonita ni Madonna. Naalala naman ni Miles na isa itong paboritong kanta ng kanyang mga magulang at sinasayaw ito noon ng kanyang nanay at nakita pa niya sa video kung saan ang kanyang tatay at nanay ay sinasayaw ang kantang ito.

“Wala bang gender discrimination dito sa lugar ninyo?” Tanong ni Miles.

“Wala, malaya ang mga nilalang dito kung sino ang kanilang mamahalin,” Sabi ni Levi habang sinasayaw nilang tugtog na La Isla Bonita.

“Masyado namang nakakatanda ang mga tugtog dito,” Sabi ni Miles.

“Maganda naman ang mga kanta na pangluma dahil may mensaje sa mga nakikinig.” Sabi ni Levi. Nang matapos na ang tugtog ay hinalikan ni Levi ang kanyang kamay na agad namang nagulat si Miles sa kanyang ginawa. Habang sina Finn at Sofia ay kinilig sa kanilang nasaksihan.

“Sabi ko na nga ba may spark ang dalawang ito,” Sabi ni Sofia. Si Josh naman ay tahimik lang na nakatingin sa dalawa.

ITUTULOY…

IKA-SIYAM NA KABANATA: ANG KAGULUHAN SA PLAZA

Nagimbal ang lahat ng biglang sumalakay ang mga alagad ni Marcella sa Plaza at nagkaroon ng kaguluhan sa Plaza.

“Sofia,” Sambit ni Finn habang nakatingin kay Sofia.

“Ilabas mo ang mga tao dito sa plaza, at kami na ang bahala.” Sabi ni Sofia at lumabas naman ang apat na body guard nito.

“Si Miles,” Pag-aalalang sabi ni Josh at hinila naman siya ni Finn palabas ng Plaza.

“Wag kang mag-alalaa dahil kaya naman siyang ipagtanggol ni Levi,” Sabi ni Finn.

Samantala si Angelie ay hinila siya palabas ng Plaza ni Nana Sefa.

“Bumalik na tayo ng bahay,” Sabi ni Nana Sefa.

“Pero papano ang anak ni Josie, baka…” Hindi na natapos ang sasabihin ni Angelie ng pinalabas na sila ni Finn.

“Lumabas na ho kayo, Manang Sefa..” Sabi ni Finn at tumango naman si Nana Sefa bilang tugon at sinama na nya si Angelie paalis ng Plaza.

Balik naman kina Finn at Josh nagulat si Josh sa ginawa ni Finn.

“Papano mo nagawang paramahin ang iyong sarili? Si naruto kaba?” Tanong ni Josh.

“Hindi ako si Naruto o kung sino man yan, Isa akong dalaketnon, at isa sa mga likas na kapangyarihan naming mga Dalaketnon ay ang kakayahang paramihin ang sarili, Ngunit wala nang oras, kelangan mo nang umalis at iulat mo kay Lola Esmeralda ang pagsalakay ng mga tauhan ni Marcella.” Sabi ni Finn at umalis na upang tulungan sina Sofia at ang mga body guards nito.

“Wow! Astig!” Sabi ni Josh.

Habang sina Miles at Levi naman ay nagtago sa likuran ng stage.

“Anong nangyayari bakit tayo sinasalakay ng mga aswang? Akala ko ba may peace talk na dito,” Sabi ni Miles.

“Sa palagay ko, alam na ni Marcella na nandito ka na Sitio,” Sabi ni Levi. Dumating naman si Sofia at inabutan siya ng baril.

“Mabuti at nahanap ko kayo, ilayo mo na si Miles dito.” Sabi ni Sofia.

“Bakit biglang dumami ang alagad ni Marcella?” Tanong ni Levi.

“I am not sure, pero mukhang ginagawa niyang aswang ang mga taong kanilang nakakagat.” Sabi ni Sofia. At ilang sandali pa ay dumating si Finn.

“Miles, Levi mabuti at ligtas kayo. Nailikas ko na ang iba ngunit ang mga nasalabas ay mukhang nahawa na sa pagiging aswang.” Sabi ni Finn.

“It makes sense,” Sabi ni Sofia.

“Anong ibig mong sabihin?” Tanong ni Levi.

“Ginawang aswang ni Marcella ang mga tao sa Sitio dahil kokonti nalang sila.” Sabi ni Sofia. Bigla namang nanghina si Finn at napansandal sa pader.

“Finn okay lang?” Tanong ni Miles. At nakita ni Miles ang mga kopya ni Finn na mabilis itong bumalik sa kanyang katawan.

“Ano yun?” Gulat na sabi ni Miles.

“Isang natural na kakayahan ng mga Dalaketnon, si Finn ay anak ng tao sa Dalaketnon.” Sabi ni Levi.

“Dalaketnon? As in yung engkanto?” Sabi ni Miles.

“Oo, Ngunit hindi na yan importante kelangan na nating bumalik ng bahay at iulat ito kay papa,” Sabi ni Levi.

“Mabuti pa, kami na ang bahala dito sa plaza.” Sabi ni Sofia at matapang itong lumabas mula sa likuran ng stage at pinaputukan ang mga nilalang ng dilim.

Samantala si Marcella naman ay natuwa sa kanyang nakikita.

“Tama ka pandora, kelangan nating maging handa at paramihin ang ating mga hukbo.” Sabi ni Marcella habang nasa kanyang likuran ang kaluluwa ng kanyang namayapang kapatid na si Pandora.

“Akoy lilisan at kelangan mo pang paramihin ang ating hukbo, sa sandaling akoy makahanap ng katawan na gagamitin akoy magbabalik sa Sitio Tinieblas upang samahan ka saating paghihiganti.” Sabi ng kaluluwa ni pandora.

“Akala ko magugutom ako ngayong gabi, binibini.” Sabi ni Carmen.

“Syempre, kapag nag-isip ang ating lider tiyak na kapaki-pakinabang ito at hindi ko naisip na yayanggawin ang mga mortal.” Sabi ni Fredo.

“Mabuti pa, bumalik na tayo saating kuta at utusan ang mga bagong yanggaw na sumama saatin.” Ngiting sabi ni Marcella at nagpalit anyo sila bilang isang uwak kasama si Carmen habang si Fredo naman ay naging bayawak at mabilis na naghukay sa ilalim ng lupa. Nakita naman ni Josh ang pagpapalit anyo nina Marcella, Carmen at Fredo.

“Mga Abwak,” Sambit niya habang nagtatago siya sa isang puno.

Dumating sina Levi at Miles sa mansion ng mga Alejo at naka alerto naman ang mga body guards sa mansion.

“Seniorito, ayus lang ho ba kayo? Nasaan ho si Miss Sofia?” Tanong ng isang body guard.

“Nakasunod na sila ni Finn, nasaan si Daddy?” Tanong ni Levi.

“Nasa loob po, inaantay na nya kayo,” Sagot ng body guard at agad namang nagtungo si Levi. Nang makapasok sila sa loob ng mansyon ay agad silang pinapasok ng mag-asawang Alejo.

“Ayus lang ba kayo mga anak?” Tanong ni Mercedes sa dalawa.

“Opo, ngunit bakit po sumira si Marcella sa kasunduan?” Tanong ni Levi.

“Sandali, paguusapan natin yan mamaya. Sa ngayon, kelangan ko munang papuntahin si Manang Esmeralda. Upang pagusapan ito,” Sabi ni Mayor Alejo. Sa likuran naman nila ay pumasok sina Finn at Sofia kasama si Lola Esmeralda.

“Lola Esmeralda.” Sambit ni Miles at agad siyang lumapit sa matanda.

“Hindi ko rin batid ang mga nangyari, ngunit mukhang may alam na si Marcella na nandito na si Miles. Alam naman nating ang angkan ni Ingrid ang tanging babaylan na kumalaban sa kanila noon, at dahil nandito na ang Apo ko, batid kung gagawa pa nang kaguluhan si Marcella upang mapaalis si Miles dito sa Sitio.” Sabi ni Lola Esmeralda. Habang sina Miles, Sofia at Finn ay tahimik lang na nakikinig.

“Kung ganun, magpapadala ako ng mensahero sa bahay ni Marcella upang kausapin muli siya. Hindi ito maari, magiging bayan ng katatakutan ang bayang pinagsilbihan ko at pinalaya ni Ingrid sa kadiliman. Hindi ako papayag.” Sabi ni Mayor Alejo.

“Kung ganun, Mayor kami nalang ho ni Levi ang magtutungo sa bahay ni Marcella.” Sambit ni Sofia.

“Sasama din ako,” Sabi ni Miles.

“Hindi,” Sabay na wika nina Lola Esmeralda, Mayor Alejo at Levi.

“Nag duet pa talaga kayo? Ang gusto ko lang namang sabihin sana, makikiusap ako kay Marcella at hindi naman kaguluhan ang aking dala dito sa Sitio.” Sabi ni Miles.

“I don’t think Miles if your plan will work. Pero, masyadong risky ang gagawin mo, kilala namin si Marcella,” Sabi ni Sofia.

“Tama si Sofia, mas mabuting dito ka nalang at kami na ang makikipag usap kay Marcella.” Sabi ni Levi.

“Tama, kayo ay bisita namin dito. Mas mabuting kami na ang lulutas sa problemang ito.” Sabi ni Finn.

“Sandali kasama nyo ba ang kaibigan kung si Josh?” Tanong ni MIles. At nagkatinginan lang sila ni Sofia at Finn.

“Lola nasa bahay naba si Josh?” Tanong ni Finn.

“Hindi ko sya nakitang umuwi ng mansion,” Sagot ni Lola Esmeralda.

“Pero pinauwi ko sya noong nagkagulo,” Sabi ni Finn.

“ Josh,“ Sambit ni Miles habang nag-aalala sya sa kanyang kaibigan na hindi nila alam ay nakauwi na ito sa mansyon pagkatapos masaksihan ang pagbabagong anyo nina Marcella.

“Lola Esmeralda?” Tawag ni Josh sa matanda ngunit hindi niya mahagilap ang matanda at nandoon naman ang kaluluwa ni Maya.

“Umalis ang matanda at sinundo ng body guard na galing kay Mayor Alejo, balita ko sumalakay ang mga aswang sa plaza. Bakit ba kasi hindi sinout ni Miles ang bracelet na ibinigay ko sakanya. Hindi tuloy ako makalabas ng mansion.” Sabi ni Maya ngunit hindi pa din siya nakikita ni Josh at tanging si Lola Esmeralda lang ang may kakayahang makakita sa kanya. Sumilip sa bintana si Josh nang may makita siyang pamilyar na mukha ng isang babae.

“Mama?” Wika niya habang dahan-dahang naglalakad ang babae papunta sa kagubatan. Napatingin naman si Maya sa tinitingnan ni Josh ngunit, tanging ang likurang bahagi ng babae ang kanyang nakita bago ito naglaho sa dilim.

Hindi naman nagtagal ay dumating na sina Finn kasama ang kanyang lola lulan ng isang sasakyan. Sumunod namang bumaba sina Miles at Levi.

“Salamat pala sa paghatid saamin ni Lola Esmeralda,” Sabi ni Miles.

“Walang anuman, ngunit ikaw ba ay ayus na?” Tanong ni Levi habang nakatingin sa mga mata nito.

“Oo, maraming salamat ulit.” Ngiting sabi ni Miles at dumating naman si Josh.

“Pare, mauna kana baka hinahanap kana sainyo. Maraming salamat sa paghatid sa kaibigan ko.” Sabi ni Josh at sabay akbay kay Miles.

“Oo naman, kung kelangan ninyo ng tulong kung sakali. Pwde nyo akong tawagan sa numero na ibinigay ko sayo, Miles.” Sabi ni Levi.

“Sige mauna kana Pare, at lumalalim na ang gabi. Upang makapagpahinga na tayong lahat,” Sabi ni Josh.

“May punta ang iyung tinuran, at ako ay aalis na Miles,” Ngiting sabi ni Levi kay Miles at ngumiti naman si Miles.

“Josh, pare mauna nako. Mag iingat kayo.” Paalam naman ni Levi kay Josh at tumango naman si Josh bilang tugon niya sa binata. At nang makapasok na sa loob ng kotse si Levi sinara naman ni Josh ang gate ng mansion.

“Tayo na Miles,” Sabi ni Josh habang nakaakbay parin siya sa kanyang kaibigan.

Samantala sa loob ng kotse ay kasama ni Levi si Sofia.

“Mukhang kakaiba na ang tingin mo sa apo ni Lola Ingrid,” Ngiting sabi ni Sofia.

“Anong ibig mong sabihin?” Tanong ni Levi sa dalaga.

“ Ang mga titig mo Levi Alejo ay katulad ng titig mo sa dati mong nobyang si Lucy. Ngunit wala namang masama sa pagmamahal ng kauri mo. Ika nga ni Lola Ingrid, ang pag-ibig ay para sa lahat ng mga nilalang at walang may sinuan ang may karapatan na husgahan ang nilalang na nagmamahal.“ Sabi ni Sofia. Bumuntong hininga si Levi bago nagsalita.

“Hindi maari dahil, kapag nalaman ni Miles na aswang tayo. Malamang matatakot siya saakin at maaring kamuhian pa tayo. Isa pa, mukhang may gusto si Josh sa kanya.” Sabi ni Levi.

“Speaking about Josh, may nararamdaman akong kakaiba sa kanya.” Sabi ni Sofia.

“Kakaiba? Anong ibig mong sabihin?” Tanong ni Levi.

“Hindi ko batid, ngunit may kakaiba akong nararamdaman sa kanya. At pamilyar ang kanyang amoy saakin.” Sabi ni Sofia.

“May nararamdaman akong kakaiba sa kanya ngunit hindi ko alam kung ano,” Sabi ni Levi.

“Alam ko na kung ano,” Sabi ni Sofia. Tumingin naman si Levi kay Sofia. At muling nagsalita si Sofia.

“Selos,” Pagbibiro nito sa kanyang kaibigan.

“Selos? Bakit naman ako magseselos? Wala akong nararamdaman kay Miles, sadyang mabait lang sya at masarap kausap. Yun lang at gusto ko siyang maging kaibigan.” Sabi ni Levi.

“Ganun ba, Mr. Levi Alejo? Kaibigan o Ka-ibigan? “ tukso muli ni Sofia sa kanya.

“Nasisiraan ka nang bait, Sofia mabuti pa tumigil ka na.” Ngiting sabi ni Levi.

“Uy, ngumiti ka. Nakakatuwa naman.” Sabi ni Sofia.

“Bakit, hindi ba ako ngumingiti sayo?” Tanong ni Levi.

“Hindi! Palagi kang galit sa mundo, at alam mo natutuwa ako para sayo. Sa wakas dininig na nang mga anito ang aking hiling na muli kang maging masaya.” Sabi ni Sofia at nakangiti naman ito sa kanyang kaibigan. Habang si Levi ay ngumiting muli sa kanya at muling lumabas ang dalawang malalalim na biloy sa kanyang magkabilang pisngi.

Itutuloy…

IKA-SAMPU NA KABANATA: ANG PAGISING NG KAPANGYARIHAN NG ISANG BABAYLAN Ⅰ

Kalansing ng mga sandok at amoy ng ginigisa ang namamayani sa kusina ni Lola Esmeralda. Lalapit sana si Miles para tumulong, ngunit sa huling hakbang niya ay biglang nagdilim ang kanyang paningin. Bumigay ang kanyang mga tuhod at bumagsak siya sa sahig.

Nakarinig ng malakas na kalabog si Lola Esmeralda. Paglingon niya, nanlaki ang kanyang mga mata nang makitang nakahandusay ang binata.

“Ijo! Miles, anong nangyari sa iyo?” kumaripas ng lapit ang matanda, ang kanyang boses ay puno ng panginginig.

Sa isang iglap, lumitaw ang kaluluwa ni Maya sa tabi ng binata. “Miles! Gumising ka!” sigaw niya. Bakas ang desperasyon sa kanyang mukha, ngunit tanging si Lola Esmeralda lamang ang nakakaramdam ng malamig niyang presensya at nakakarinig sa kanyang pagsusumamo.

Nagmamadaling pumasok sa kusina sina Finn at Josh dahil sa ingay. Halos magkapanabay silang napatigil nang makita ang sitwasyon. “Miles?”

“Tulungan ninyo ako!” utos ni Lola Esmeralda habang inaalalayan ang ulo ng binata. “Buhatin ninyo siya at ihiga sa sofa. Bilisan ninyo!”

Maingat na binuhat nina Finn at Josh ang walang malay na kaibigan. Pagkalapag sa sofa, agad hinawi ni Lola Esmeralda ang laylayan ng damit ni Miles para suriin ang pulso nito, ngunit isang pamilyar na simbolo sa balat ng binata ang kumuha ng kanyang atensyon. Tila huminto ang tibok ng puso ng matanda.

“Ang marka…” bulong niya, tila bumalik sa nakaraan ang kanyang diwa. “Ang marka ng pinakamataas na Babaylan.”

Nagtaka ang mga binata. “Ano ho ang ibig ninyong sabihin, Lola?” tanong ni Josh.

“Kung hindi ako nagkakamali, nagmula ito sa dugo ni Dolores—ang sinaunang makapangyarihang babaylan bago pa man tayo sakupin ng mga dayuhan.”

“Dolores? Sino ho iyon?”

“Isang mahabang salaysay, Josh. Ngunit ang markang ito… ito ang patunay na dugong-bughaw si Miles sa mundo ng mga manggagamot. Siya ay mula sa angkan ni Ingrid.”

“Sandali, kukuha ako ng tsaa. Baka makatulong ang samyo nito para magising siya,” mabilis na singit ni Finn sabay takbo pabalik sa kusina.

Naiwan ang katahimikan sa sala. Dahan-dahang itinalumbaba ni Lola Esmeralda ang kanyang palad sa noo ni Miles. Pumikit siya nang mariin at nagsimulang bumigkas ng mga kating-bulong na dasal sa wikang tila kasing-tanda na ng lupang kanilang kinatatayuan.

Ang Misteryo sa Ospital

Habang abala ang lahat, dinalaw ni Josie si Maya. Nadatnan niya si Father Michael na tahimik na nagbabantay sa tabi ng kama.

“Father, magandang umaga ho,” bati ni Josie.

Bumuntong-hininga ang pari, bakas ang pagod sa mga mata. “Ikaw pala, Josie. Maayos naman ako, ngunit ang pamangkin ko…” hindi na naituloy ni Father Michael ang sasabihin, sapat na ang tingin niya sa walang malay na dalaga.

“Sana magising na siya,” bulong ni Josie. Lumapit siya at marahang hinawakan ang kamay ni Maya. “Maya, gumising ka na…”

Tila tumigil ang mundo nang biglang humigpit ang pagkakahawak ni Maya sa kanyang kamay. Napalingon si Josie at halos mapatalon sa gulat. Mulat na mulat ang mga mata ni Maya—ngunit wala itong bakas ng pagkalito. Sa halip, purong galit ang nag-aapoy sa kanyang mga balintataw.

“Maya?” pabulong na tawag ni Josie, ang boses ay nanginginig sa kaba.

Mabilis na lumapit si Father Michael. “Maya! Gising ka na, aking pamangkin! Isa itong himala mula sa Diyos!” sa sobrang galak ay hindi napansin ng pari ang dilim sa mukha ng dalaga. “Sandali, tatawag ako ng nurse!”

Kumaripas ng takbo ang pari palabas. Naiwang mag-isa si Josie. Ramdam niya ang kakaibang enerhiyang bumabalot sa silid.

“Maya, naririnig mo ba ako?” tanong ni Josie. Sa halip na sumagot, lalo pang bumaon ang mga kuko ni Maya sa balat ni Josie.

Ang Konseho ng mga Lipi

Samantala sa Sitio Tinieblas, dala ni Sofia ang balitang tila isang hatol ng kamatayan.

“Tito, Tita… pinapatawag kayo ng konseho ng mga lipi ng mga aswang,” matamlay na wika ni Sofia, hindi magawang itingin ang kanyang mga mata sa mag-asawa.

“Mukhang alam ko na kung bakit,” seryosong tugon ni Mayor Alejo.

Hindi naman napigilan ni Mercedes ang kanyang poot. “Tungkol ito sa pagsalakay ni Marcela! Kahit kailan, sakit sa ulo talaga ang babaeng iyan.”

“Alam na ni Marcela na narito ang apo ni Ingrid,” dagdag ni Alejo habang naglalakad pabalik-balik. “Ang panggugulo nila sa plaza noong isang gabi ay pain lamang. Gusto nilang ilantad natin si Miles mula sa ating pangangalaga.”

“Hindi rin natin masisisi ang bata,” depensa ni Mercedes. “Lumaki siyang nangungulila sa ama. Kung ako man ang nasa kalagayan niya, gagawin ko ang lahat para mahanap ang katotohanan.”

Tumigil si Alejo at tiningnan si Sofia. “Sofia, kumusta ang pagsasanay ni Levi? Handa na ba ang aking tagapagmana?”

“Bihasa na siya sa anumang sandata, Tito. Sa bilis at liksi, nalampasan na niya ang kanyang guro. Ngunit…” nag-alangan ang dalaga. “Nawawala siya sa focus. Minsan, tila lumilipad ang kanyang isip.”

“Alam ko ang nais mong sabihin,” putol ni Alejo. “Ngunit napakatagal na panahon na ang lumipas para magluksa siya sa pagkamatay ng kanyang unang nobya.”

Ngumisi nang mapait si Mercedes. “Felipe, hindi ganoon kadaling makalimot ang pusong nagmamahal. Alam mo ’yan… dahil hanggang ngayon, may pagtatangi ka pa rin sa bruhang si Marcela.”

Agad na tumayo si Alejo, pilit na iniiwasan ang paksa. “Walang saysay ang usapang ito! Ang pag-ibig ay sagabal lamang sa misyon ni Levi.”

“Tito, Tita, may solusyon na kami sa problema ni Levi,” muling sumingit si Sofia nang may tipid na ngiti. “Ito ang magiging dahilan upang tuluyan niyang yakapin ang kanyang tadhana. Siya ay si—”

Hindi natapos ang sasabihin ni Sofia nang bumukas ang malaking pinto ng mansyon. Isang babaeng balot ng itim na robang may gintong burda ng Baybayin ang pumasok. Sa likod ng kanyang kasuotan, nagniningning ang puting selyo ng kalapati.

Sabay-sabay na lumuhod sina Sofia, Felipe, at Mercedes.

“Pagbati mula sa aking minamahal na kauri,” wika ng misteryosong babae.

“Kataas-taasang Pinuno, kami sana ay gagayak na,” wika ni Alejo habang nakayuko.

“Hindi ako ang nagpatawag sa inyo, kundi ang mga nakatataas,” malamig na sabi ng babae. “At sa tingin ko, hindi kayo pupunta roon para sa isang pagtitipon, kundi para parusahan.”

“Meriam…” bulong ni Mercedes.

Tumingin si Meriam sa kanyang kapatid. “Hindi sila natutuwa sa gulo rito sa Sitio Tinieblas. Huwag kayong umasa sa mga Anak-Liwanag; nasa ibang misyon sila. Maging ako ay pinagbabawalang makialam… ayokong masabihang may pinapanigan.”

“Ngunit aking kapatid,” pagsusumamo ni Mercedes. “Maaari ba kaming humingi ng tulong?”

“Anong klaseng tulong, Mercedes?”

Sa loob ng Mansion ng mga Delos Reyes, bumasag sa katahimikan ang pag-vibrate ng isang smartphone.

“Tumatawag si Tita Josie,” kaba sa boses na sabi ni Josh habang nakatingin sa screen.

“Iyan ba ang tinatawag nilang cellphone ? Kamangha-mangha,” bulong ni Finn, manghang-mangha sa kumikinang na gadget habang si Josh naman ay halos liparin ang bait dahil hindi pa rin nagigising si Miles.

“Lola Esme, anong sasabihin ko? Malalagot ako nito!” tarandahang tanong ni Josh.

Hindi sumagot ang matanda. Sa halip, kinuha ni Lola Esmeralda ang telepono at mabilis na pinindot ang berdeng icon. Bago pa makapagsalita si Josh, nanlaki ang kanyang mga mata—maging si Finn ay napaatras.

“Hello, Ma?”

Ang boses na lumabas sa bibig ni Lola Esmeralda ay hindi boses ng isang matanda. Iyon ay ang boses ni Miles—eksaktong-eksakto ang tono at lamig nito.

“Paano nagawa ni Lola ’yun? Ang astig, bro!” siko ni Josh kay Finn.

“Hindi ko rin batid ang sining na iyan,” seryosong sagot ni Finn, bagaman bakas ang paghanga sa kanyang mga mata.

Matapos ang maikling kumustahan kung saan matagumpay na nalinlang ng matanda ang nanay ni Miles, ibinaba na ang tawag. Doon ay nagbago ang timpla ng mukha ni Lola Esmeralda. Tumingin siya sa isang bakanteng sulok—kung saan nakatayo ang naguguluhang kaluluwa ni Maya.

“Maya, kailangan mo nang hanapin si Kamatayan,” seryosong utos ng matanda. “Hindi ka pa patay, ngunit may gumagamit ng iyong katawan. Isang espiritung hindi mabuti ang hangarin. Oras na para harapin mo siya upang makabalik ka sa iyong pisikal na anyo.”

Malungkot na tiningnan ni Maya ang kanyang mga kaibigan.

“Sino ho ang kinakausap ninyo, Lola?” tanong ni Finn na naguguluhan.

Mabilis na nagbago ang ekspresyon ni Lola Esmeralda. “Wala, ijo. Ang sabi ko… kaarawan pala ni Miles bukas. Sa tingin ko, oras na para magising ang kanyang likas na kakayahan bilang isang Baylan.”

Habang abala ang dalawa, narinig ni Josh ang bulong ng matanda sa hangin. Tiningnan niya ang suot na bracelet ni Miles at huminga nang malalim. “Kailangan mong bumalik para sa atin, Maya,” mahina niyang sambit. “Ako na ang bahala rito kay Miles. Bilisan mo.”

Isang biglaang lamig ang gumapang sa kanyang batok bago ito tuluyang maglaho.

 Ang “Mirthday” ni Miles

Nagising si Miles sa gitna ng ingay nina Finn at Josh na kasalukuyang nagkakabit ng mga dekorasyon.

“Hindi Mertday ! Birthday ’yan, bro! B-I-R-T-H-D-A-Y!” naiinis na sabi ni Josh habang itinuturo ang mga letrang baligtad na naikabit ni Finn.

“Wala bang handang ‘Maligayang Kaarawan’ sa tindahang pinuntahan natin kanina?” mahinahong tanong ni Finn, bakas ang pagkalito sa kanyang mukha.

“Wala nga, ’di ba? Nagtanong na tayo kay Ale kanina!” singhal ni Josh.

Bumaba si Finn mula sa bangko para tingnan ang kanilang gawa. Nanlumo si Josh nang mabasa ang resulta: “HAPPY MIRTHDAY, BILES!”

“Ayan, naging Biles na! Nagkabaligtad na ang lahat!” napakamot sa ulo si Josh habang si Lola Esmeralda naman ay tahimik na humahagikhik sa gilid.

“Sino ba kasi si Biles?” tanong ni Finn habang tinitingnan ang karatula.

“Ewan ko sa’yo! Binaligtad mo, eh!”

Hindi na napigilan ni Miles ang tumawa mula sa sofa. “Mukhang magkasundong-magkasundo kayong dalawa, ah?”

Sabay na napalingon ang dalawa. “Miles!”

“Kumusta ang pakiramdam mo? May masakit ba sa iyo?” sunod-sunod na tanong ni Finn at Josh.

“Ayos lang ako,” ngiti ni Miles. “Teka, paano ninyo nalamang birthday ko bukas?”

Nagkatinginan ang dalawang binata, hindi alam kung paano ipaliliwanag ang “voice acting” ni Lola Esmeralda. Ang matanda na ang sumagot.

“Tumawag ang nanay mo kanina. Pupunta raw sila rito sa Sitio bukas.”

Biglang nabura ang ngiti ni Miles. “Ano? Hindi maaari, Lola. Delikado rito, lalo na pagkatapos ng nangyari sa plaza!”

Hinawakan ni Lola Esmeralda ang balikat ng apo. “Huwag kang mag-alala, Miles. Ako na ang bahala.”

ITUTULOY…

IKA-LABING-ISANG KABANATA: ANG PAGGISING NG KAPANGYARIHAN NG ISANG BABAYLAN II

Matingkad na sikat ng araw ang sumalubong kina Josie at Donna pagdating nila sa Sitio Tinieblas. Sa kabila ng paglipas ng panahon, tila hindi natitinag ang karangyaan ng mansyon ng mga Reyes; nakatayo pa rin itong saksi sa mga lihim ng kanilang nayon. Alam ng buong sitio ang katotohanang pilit ikinukubli ng pader niyon: na sa mga ugat ni Donna ay hindi dumadaloy ang dugo ni Ingrid.

“Ang bahay ni Mama,” bulong ni Donna. Bakas sa kanyang tinig ang pangungulila sa tahanang naging kanlungan ng kanyang kamusmusan.

Sa tabi niya, tila nilalakbay naman ni Josie ang pasilyo ng nakaraan. Bawat sulok ng mansyon ay nagpapaalala sa kanya ng mga araw na suot pa niya ang puting belo sa piling ni James. “James…” usal niya, isang mahinang tawag sa pangalang nakaukit na sa kanyang gunita.

Hindi nagtagal, bumukas ang malaking pinto at iniluwa sina Lola Esmeralda at Finn.

“Maligayang pagbabalik sa Sitio Tinieblas, Jocelyn… Donna,” bungad ng matanda na may maamong ngiti. Agad siyang dinaluhan ng dalawang babae at sinalubong ng isang mahigpit na yakap.

“Lola Esmeralda, kaybuti’t nagkita tayong muli,” ani Jocelyn. Hindi pa man humuhupa ang emosyon ay masayang lumabas mula sa loob sina Josh at Miles.

“Mama!” Halos patakbong lumapit si Miles, ang kanyang tinig ay parang sa isang batang muling nakakita ng kayamanan. Hindi napigilang mapangiti nina Josh at Finn habang pinagmamasdan ang mag-ina.

“Hindi ba naging pasaway itong si Miles dito, Lola Esmeralda?” biro ni Josie habang hinahaplos ang buhok ng anak.

Tumawa nang mahina ang matanda. “Sa katunayan, ang batang ito ang nagbigay ng buhay sa bahay na ito. Napakabait niya.”

Baling naman ni Donna kay Finn na tahimik lang na nagmamasid sa isang tabi. “Ay teka, ito na ba ang apo ninyong si Finn?”

“Oo, ang batang noon ay inuutusan mong manghuli ng tutubi,” pag-alala ni Lola Esmeralda. “At kapag nabigo ka, isang buong araw ka niyang hindi kibo.”

“Aba, oo nga pala! Kaylaki na ng batang ito,” manghang sabi ni Donna. Pinasadahan niya ng tingin ang binata. “Bagay kayo ng pamangkin ko. Parehong mapuputi, parehong maganda ang rehistro ng mukha.”

Isang matinding pamumula ang gumapang sa pisngi ni Finn. Napansin ito ni Josh kaya’t bahagya siyang umubo upang agawin ang atensyon ni Donna.

“Josh, nariyan ka pala,” pansin ni Donna. Lumapit siya at bumulong sa binata na may halong panunukso, “Huwag kang mag-alala, sa iyo pa rin ang boto ko, noon pa man.”

“Mabuti pa’y pumasok na tayo sa loob. Nakahanda na ang hapag upang makapahinga kayo nang maayos,” paanyaya ni Lola Esmeralda.

Pagpasok nila, tumambad kina Josie ang isang mahabang lamesang halos mabali sa dami ng putahe. “Sino pang darating? Mukhang may malaking piging,” tanong ni Josie.

“Tayo-tayo lang, at ang anak ng Alkalde,” sagot ni Lola Esmeralda. Nagkatinginan sina Josie at Donna, ang kanilang mga kilay ay tila nagtatanong.

“Bakit siya darating?” mahinang usal ni Donna.

Eksaktong pagtapos niyon ay isang katok ang umalingawngaw.

“Magandang araw po,” bati ng isang pamilyar na boses. Sa pintuan ay nakatayo si Levi. Halos hindi siya makilala; ang dati’y mahabang buhok ay maayos nang nakagupit sa istilong

dandy cut

. Suot niya ang isang puting t-shirt na pinatungan ng maong na jacket at lapat na lapat na

trousers

. May dala rin siyang isang kumpol ng sariwang bulaklak.

Bigla siyang itinulak papasok ni Sofia na kanina pa tila excited. “Hello, Miles! Happy birthday!” masayang bati ng dalaga habang kumakaway.

Ngunit sandaling natigilan si Sofia nang mapansin ang mga bagong dating. “I’m sorry… magandang umaga po. Ako po pala si Sofia,” magalang niyang pakilala.

“Tuloy kayo, halina’t sumalo sa amin,” wika ni Lola Esmeralda.

“Sino iyon?” bulong ni Donna kay Finn.

“Anak po ni Mayor Alejo,” tipid na sagot ni Finn.

“Ang guwapo, ha?

In fairness

,“ puna ni Donna.

Muling lumapit si Levi at yumukod nang bahagya bilang paggalang. “Ikinagagalak ko po kayong makitang muli, Miss Donna, Miss Josie.”

“Kumusta na ang iyong inang si Mercedes?” tanong ni Donna.

“Nasa bahay po siya, susunod na lamang daw po sila ni Papa mamaya,” tugon ni Levi.

Tumingin si Josie nang diretso sa binata, ang kanyang mga mata ay tila may malalim na sinisiyasat. “Mabuti… dahil may mahalaga akong itatanong sa kanilang dalawa.”

Nang sumapit ang gabi, isang marangyang sasakyan ang huminto sa tapat ng mansyon. Iniluwa nito ang mag-asawang Alejo, bitbit ang isang kahon na binalot sa kumikinang na gintong papel—isang regalong tila sumasalamin sa kanilang katayuan sa lipunan.

“Maligayang kaarawan, Miles,” nakangiting bati ni Mercedes sa binata. Agad namang lumapit si Miles at magalang na nagmano sa mag-asawa bilang pagpapakita ng respeto.

“Sana’y magustuhan mo ang munti naming handog sa iyong espesyal na araw,” dagdag ni Felipe, ang Alkalde ng Sitio Tinieblas. Ngunit ang kislap sa mga mata ng mag-asawa ay biglang napalitan ng gulat nang dapo ang kanilang tingin sa dalawang pamilyar na mukha.

“Jocelyn…” mahinang usal ni Mercedes, tila hindi makapaniwala.

“Kailan pa kayo dumating? Bakit hindi man lang kayo nagpasabi na bibisita kayo rito?” tanong ng Alkalde, pilit ibinabalik ang ngiti sa kanyang labi ngunit bakas ang pagtataka sa kanyang tinig.

Hindi natinag si Donna. Sa halip na sumagot sa bati, diretso ang kanyang tingin. “Masyado nang pormal ang usapang ito, Mayor. Maaari ba naming hingin ang kaunti ninyong oras? May mga bagay na dapat linawin.”

Nagkatinginan ang mag-asawang Alejo. “Maaari naman,” tugon ni Mercedes habang pasulyap-sulyap sa paligid. “Halina kayo sa kotse, doon tayo mag-usap nang masinsinan.”

Ngunit bago pa sila makahakbang, namagitan si Lola Esmeralda. Ang kanyang boses ay mahinahon ngunit may awtoridad na hindi matatanggihan.

“Doon na kayo sa kubo ko sa likuran ng mansyon,” mungkahi ng matanda. Lumapit siya nang bahagya at bumaba ang tono ng boses. “Naglatag ako roon ng isang mahikang pananggalang. Sisiguraduhin niyon na walang anumang tinig ang makakalabas sa apat na sulok ng dingding—lalo na sa pandinig ng binatang si Miles.”

Tumindig ang balahibo ng mga naroon sa banggit ng “pananggalang.” Batid nilang sa Sitio Tinieblas, ang bawat salita ni Lola Esmeralda ay may kalakip na katotohanan.

“Kung gayon, tayo na,” seryosong saad ni Felipe.

Sa ilalim ng malamlam na liwanag ng buwan, tinahak nila ang landas patungo sa kubo sa likuran, bitbit ang mga lihim na tila kaytagal nang naghihintay na mabunyag.

Habang nagbubulong ang mga matatanda, naiwang nagtataka ang mga kabataan sa bakuran. Ang katahimikan ng gabi ay tila may dalang babala.

“Hindi ko akalaing may ganitong hidwaan ang ating mga pamilya,” basag ni Levi sa katahimikan.

“Hindi ito basta alitan,” seryosong tugon ni Finn habang nakatingin sa malayo. “Sa pagkakaalam ko, ang lahat ng ito ay tungkol sa ama ni Miles.”

Napatigagal si Miles. Sa sandaling iyon, tila sampal sa kanyang mukha ang paalala ng kanyang tunay na pakay. Simula nang tumapak siya sa Sitio Tinieblas, tila nalunod siya sa kagandahan ng paligid at nakalimutan ang misyong hanapin ang kanyang ama.

“Kailangan ko nang kumilos,”

determinadong wika niya sa kanyang sarili.

“Dito na rin ako magsisimulang mag-aral sa darating na pasukan upang mas mapalapit sa katotohanan.”

Sa loob ng kubo, ang hangin ay mabigat at puno ng sikreto. Nakaupo sina Donna at Josie kaharap ang mag-asawang Alejo, habang si Lola Esmeralda ang nagsisilbing tagapamagitan sa gitna ng mesa.

“Nasaan si Kuya James?” Hindi na nakatiis si Donna. Ang kanyang boses ay nanginginig sa pag-aalala.

Nagkatinginan sina Mercedes at Felipe. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ng Alkalde bago sumagot. “Buhay si James, Donna. Nasa pangangalaga namin siya sa loob ng aming mansyon… ngunit hindi na siya ang James na nakilala ninyo.”

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Donna, habang si Josie ay nananatiling tahimik, bagaman bakas ang pait sa kanyang mga mata.

“Sa huling sulat na ipinadala namin, hindi namin tiyak kung lubos ninyong naunawaan,” salaysay ni Felipe. “Nilahian si James ng pagka-aswang. Ginawa namin ni Mercedes ang lahat upang puksain ang sumpang iyon, ngunit bigo kami. Hindi kami mga Babaylan. Tanging ang isang purong Babaylan lamang ang may kapangyarihang ibalik ang dati niyang pagkatao.”

“Sinubukan kong laslasin ang sumpa ni Marcela,” dagdag ni Lola Esmeralda, ang kanyang boses ay puno ng pait. “Ngunit sadyang napakalakas ng itim na magikang nakabalot sa kanyang kaluluwa.”

“Ngunit bakit ngayon niyo lang ipinaalam sa amin?” bulyaw ni Josie, ang kanyang tinig ay puno ng hinagpis. “Nais kong makita ang aking asawa!”

“Jocelyn, mapanganib,” babala ni Mercedes. “Maaari kang saktan ni James sa kanyang kasalukuyang anyo. Batid din namin na narito si Miles para hanapin siya, kaya’t gumawa kami ng paraan ni Lola Esmeralda upang ilihis ang kanyang atensyon. Ayaw naming malagay sa panganib ang bata.”

“Kung gayon, humanap tayo ng ibang Babaylan!” mungkahi ni Donna, tinutukoy ang mga

Bellator

na may dugong Babaylan.

“Sinubukan na namin,” iling ni Felipe. “Ngunit ang tanging makakatanggal sa sumpa ni James ay ang kapangyarihang nagmumula sa kanyang sariling dugo at laman.”

Napatigil ang lahat nang isang maliit na paru-paro ang pumasok sa kubo at dumapo sa balikat ni Lola Esmeralda. Sa isang saglit, nagbago ang anyo ng matanda.

“Nasa panganib ang mga bata!” bulalas ni Lola Esmeralda. “Sinasalakay sila ng mga kampon ni Marcela!”

Mabilis pa sa kidlat na lumabas ang lahat. Sa bakuran, bumungad ang apat na dambuhalang asong itim, ang kanilang mga mata ay nagniningas sa galit habang nakatitig sa mga kabataan. Sa harap ng kanilang mga mata, ang isa sa mga aso ay dahan-dahang nagbago ng anyo—naging isang babaeng may nakakapangilabot na ngiti.

“Sino sa inyo ang apo ni Ingrid?” tanong ng babae, ang kanyang boses ay tila kinakalitkad na bakal. Agad na humarang sina Levi, Josh, Finn, at Sofia upang itago si Miles sa kanilang likuran.

“Aswang ka nga, ngunit tila mapurol ang iyong pang-amoy,” pang-iinsulto ni Sofia, matapang na hinarap ang nilalang.

“Tumahimik ka,

Kubot

! Huwag kang makialam kung ayaw mong matulad sa iyong mga magulang!“ banta ng babae.

“Ano ba ang kailangan niyo?” sigaw ni Josh, humahakbang pasulong kasama si Sofia.

“Napakahambog ng mga batang ito,” tawa ng aswang. “Ngunit titingnan natin kung ikaw nga ba ang aming hinahanap.”

Hahakbang na sana si Miles ngunit mabilis siyang pinigilan ni Levi. Sa sandaling iyon, dumating ang mga matatanda.

“Umalis kayo sa bakurang ito!” sigaw ni Lola Esmeralda, itinaas ang kanyang tungkod. “Hindi niyo ba alam na sagrado ang lugar na ito?”

“Ibigay ninyo sa amin ang anak ng Babaylan!” giit ng aswang.

Napansin ni Felipe ang kakaiba sa mga ito. “Hindi kayo galing sa hanay ni Marcela. Sino kayo at bakit niyo binabastos ang aking teritoryo?” Sa isang iglap, namula ang mga mata ni Mayor Alejo, isang babala ng kanyang sariling kapangyarihan.

“Ibigay ninyo ang batang may dugo ng Babaylan!” muling sigaw ng aswang, hindi natitinag sa banta ng Alkalde.

“Mukhang malalakas ang loob ninyong pumasok sa aking teritoryo,” seryosong wika ni Mayor Alejo, habang ang hangin sa paligid ay nagsisimulang uminit.

ANG LABANAN SA BAKURAN NG MANSYON

Hindi na nagpaligoy-ligoy pa ang mga aswang. Sa isang hudyat ng kanilang pinuno, ang tatlong natitirang aso ay sumugod nang may bilis na tila itim na kidlat. Umalingawngaw ang kanilang mga ungol na nagpapatindig-balahibo sa sinumang makakarinig.

“Protektahan si Miles!” sigaw ni Mayor Felipe. Sa isang iglap, ang hangin sa paligid ng Alkalde ay nagmistulang pader ng enerhiya. Sa bawat kumpas ng kanyang kamay, tila may invisible na pwersang humahampas sa mga sumusugod na nilalang.

Si Josh at Sofia naman ay hindi nagpauli-uli. Bilang mga

Kubot

, mabilis ang kanilang bawat galaw. Si Sofia ay bumunot ng isang maliit na balisong na kumikinang sa ilalim ng buwan, habang si Josh ay gumamit ng kanyang liksi upang iwasan ang mga matatalim na kuko ng mga aso.

“Miles, huwag kang aalis sa likuran ko!” banta ni Levi. Bagaman wala pa siyang ipinapakitang kakaibang lakas, ang kanyang tindig ay tila isang sanay na mandirigma na handang mamatay para sa kaibigan.

Ngunit ang babaeng aswang ay hindi sa mga matatanda nakatingin. Ang kanyang mga mata, na kulay dilaw at dilat na dilat, ay nakatitig nang diretso kay Miles. “Ang dugo ni Ingrid… naamoy ko na,” uyam nito. Sa isang mabilis na pag-atake, lumusot siya sa depensa nina Josh at diretsong dinaluhong ang pwesto ni Miles.

“Huwag!” sigaw ni Josie, ngunit huli na para humarang siya.

Sa sandaling malapit nang dumapo ang matatalim na kuko ng aswang sa dibdib ni Miles, tila tumigil ang takbo ng mundo para sa binata. Narinig niya ang mabilis na tibok ng kanyang sariling puso—isang pintig na hindi ordinaryo. May kung anong init ang dumaloy mula sa kanyang sikmura, umakyat sa kanyang dibdib, hanggang sa dulo ng kanyang mga daliri.

“Layuan mo kami!” sigaw ni Miles.

Isang nakakasilaw na liwanag na kulay asul at ginto ang biglang sumabog mula sa katawan ni Miles. Ang pwersa ay napakalakas kaya’t tumalsik ang babaeng aswang hanggang sa bumangga ito sa matandang puno ng mangga sa gilid ng bakuran. Maging sina Levi at Finn ay napaatras dahil sa init na ibinuga ng enerhiya.

Natahimik ang lahat. Ang mga asong itim ay napaatras, bumubuntong-hininga ng takot habang nakayuko ang kanilang mga ulo.

“Ang liwanag na iyon…” bulong ni Lola Esmeralda, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa pagkamangha. “Iyon ang selyo ng mga dakilang Babaylan.”

Hingal na hingal si Miles, nakatitig sa kanyang sariling mga kamay na tila ba hindi niya pagmamay-ari ang mga ito. Ang kanyang mga mata ay hindi na kulay kayumanggi; sa isang sandali, nagningning ang mga ito sa kulay ng ginto.

“Sino… sino ba talaga ako?” tanong ni Miles sa gitna ng katahimikan, habang ang babaeng aswang ay dahan-dahang bumabangon, sugatan at puno ng poot.

“Ikaw ang mitsa ng aming pagkapanalo… o ng aming katapusan,” sagot ng aswang bago muling nagbagong-anyo bilang isang dambuhalang aso at mabilis na tumakas patungo sa kadiliman ng gubat, kasunod ang kanyang mga kampon.

Iniwan ng mga ito ang bakuran na puno ng katanungan. Lumapit si Josie sa kanyang anak at niyakap ito nang mahigpit, ngunit ang tingin ni Mayor Felipe ay nanatiling seryoso. Alam niyang sa paggising ng kapangyarihan ni Miles, wala nang atrasan ang digmaang matagal nang natutulog sa Sitio Tinieblas.

ITUTULOY…

IKA-LABING-DALAWANG KABANATA: ANG PAGGISING NG KADILIMAN SA SITIO TINIEBLAS

Ang Pagpili

Sa wakas, ang kapangyarihang dantaon nang nahihimbing sa kailaliman ng

Sitio Tinieblas

ay tuluyan nang nagising. Sa gitna ng namumuong sigwa, ang binatang si Miles ang tila magiging mitsa ng nalalapit na digmaan sa pagitan ng liwanag at kadiliman.

“Sasama ka sa akin pabalik ng Maynila!” bulyaw ni Josie. Bakas sa kaniyang tinig ang halong galit at pangamba habang marahas na kinuha ang mga gamit nina Miles at Josh upang isakay sa kotse.

“Pero, Mama… hayaan niyo muna akong manatili. Gusto kong makilala ang lugar kung saan lumaki si Papa,” pakiusap ni Miles, habang mahigpit na humahawak sa braso ng kaniyang ina, tila naghahanap ng pang-unawa.

“Huwag ka nang matigas ang ulo!” sansala ni Josie. Ibinaling niya ang kaniyang matalim na tingin kay Josh na nakatayo lang sa gilid. “Pati ikaw, Josh, sasama ka sa amin. Ngayon din.”

Hindi nakaimik si Josh; agad siyang yumuko at tumango bilang tanda ng pagsuko sa awtoridad ng ginang.

Desperado, bumaling si Miles sa matanda. “Lola Esme, please… kumbinsihin niyo si Mama.” Ngunit tanging malungkot na iling lang ang isinagot ni Lola Esmeralda. Kasama si Finn, tahimik silang nagmamasid—batid na walang sinuman ang makababali sa pasya ng isang inang nagpoprotekta sa kaniyang anak.

“Tita Donna?” huling hirit ni Miles sa tiyahing madalas niyang takbuhan.

“Miles, intindihin mo ang iyong ina. Para din naman ito sa kaligtasan mo,” malumanay ngunit seryosong tugon ni Donna.

“Pumasok na kayo sa kotse. Uuwi na tayo,” utos ni Josie, ang boses ay puno ng pinalidad.

“Hindi.”

Napahinto ang lahat. Tumaas ang kilay ni Josie sa hindi inaasahang pagsuway. “Miles, huwag ngayon. Huwag mo akong subukan.”

“Hindi niyo kasi ako naiintindihan! Alam kong buhay si Papa at narito lang siya sa Sitio Tinieblas!” Puno ng pait ang boses ng binata, ang mga mata’y nagsisimulang mangilid ang luha. “Nangungulila ako sa kalinga ng isang ama. Hindi sapat sa akin ang mga kwento niyo lang. Hahanapin ko siya.”

“Anak, mapanganib ang lugar na ito para sa iyo. Inilayo tayo ng papa mo rito noon upang iligtas ka, kaya iyon din ang gagawin ko,” paliwanag ni Josie habang unti-unting lumalapit sa anak.

“Hindi niyo talaga ako nauunawaan…” Humihikbi na si Miles habang dahan-dahang umaatras.

“Anak, pakiusap…”

Ngunit bago pa man mahawakan ni Josie ang kaniyang anak, isang nakasisilaw na liwanag ang bumalot kay Miles. Sa isang iglap, nagbago ang kaniyang anyo—isang busilak na kalapati ang pumagaspas paitaas at mabilis na naglaho sa papawirin.

“Miles!” sabay-sabay na sigaw nina Josh, Finn, at Levi.

“Paano… paano niya nagawa iyon?” gulantang na tanong ni Josie, ang paningin ay nakapako sa langit.

“Matalino ang anak mo, Josie. Namana niya ang iyong galing,” mahinahong paliwanag ni Lola Esmeralda. “At ang kakayahang iyon… nananalaytay iyon sa dugo ng isang purong

Babaylan

.“

“Susundan ko siya!” hindi nag-atubiling sigaw ni Josh sabay takbo palabas ng bakuran.

“Levi, tulungan mo si Josh! Ibalik niyo rito si Miles!” utos ni Mercedes. Gamit ang kaniyang liksi, mabilis na sumunod si Levi sa kagubatan.

“Sige na, apo. Sundan mo sila. Hindi maaaring mapahamak si Miles sa labas,” wika ni Lola Esmeralda kay Finn. Bilang tugon, lumikha si Finn ng anim na kopya ng kaniyang sarili at mabilis na naghiwa-hiwalay patungo sa iba’t ibang dako ng sitio.

Nilapitan ni Mercedes ang nanginginig na kaibigan. “Josie, kumalma ka…”

“Mercedes… mali ba ang ginawa ko?” nanghihinang tanong ni Josie.

“Mabuti pa’y pumasok muna tayo. Ipaghahanda kita ng tsaa upang gumaan ang iyong pakiramdam,” anyaya ni Lola Esmeralda. Inakay nina Mercedes at Donna ang balisang si Josie papasok sa mansyon.

Lingid sa kanilang kaalaman, may isang pares ng mga mata ang matamang nagmamasid mula sa kadiliman ng mga puno. Isang misteryosong matanda ang nakangisi habang pinapanood ang bawat galaw nila.

“Handa na ang Itinakda,” bulong nito. Sa isang kisapmata, ang matanda ay nag-anyong isang puting pusa.

Ang Diwata sa Silangan

Sinalubong si Miles ng malamig na simoy ng hangin at ang unti-unting paghalik ng gintong sikat ng araw sa mga dahon. Napadpad siya sa tuktok ng isang luntiang burol kung saan tanaw ang buong

Sitio Tinieblas

. Sa ilalim ng liwanag ng umaga, ang mga bubong ng mga bahay sa ibaba ay tila mga tuldok sa gitna ng naglalakihang puno.

Nang lumapag ang kaniyang mga paa sa mahalumigmig pang damuhan, ang kaniyang mapuputing pakpak ay unti-unting naging mga braso hanggang sa bumalik siya sa kaniyang anyong tao.

“Sorry, Ma…” bulong niya, habang hinihingal pa mula sa paglipad.

“Isang banyaga sa gitna ng aking burol. Tama ba ang aking nakikita?”

Isang tinig na kasing-linaw ng agos ng batis ang narinig ni Miles. Mula sa likod ng isang dambuhalang puno ng Balete, lumabas ang isang babaeng nakasuot ng purong puti. Sa ilalim ng sikat ng araw, tila kumikinang ang kaniyang kulay-kayumangging balat at ang kaniyang maalong itim na buhok ay may tila sariling buhay.

“Sino ka?” gulat na tanong ni Miles. Agad siyang napaatras, ngunit mabilis na itinaas ng babae ang kaniyang kamay.

“Huwag kang matakot, hindi kita sasaktan,” wika ng misteryosang babae habang ngumingiti nang napakatamis. Ang kaniyang mga mata ay tila naglalaman ng karunungan ng kalikasan. “Huwag kang masyadong lumayo, baka mahulog ka sa matarik na bangin na iyan.”

Napako ang tingin ni Miles sa kaniya. Hindi niya maipaliwanag, pero may kung anong gaan ng loob siyang naramdaman.

“Ako si

Maria

,“ pakilala nito. “Ang diwata at tagapagbantay ng kagubatan at ng burol na ito sa tuwing sumisikat ang araw.”

Nanlaki ang mga mata ni Miles. Hindi siya makapaniwala na sa gitna ng tirik na araw ay makakakita siya ng ganitong nilalang. “Diwata? Sure na ba ’yan? Hindi mo ba ako ini-etchus?”

Napakunot ang noo ni Maria, tila ito ang unang pagkakataon na nakarinig siya ng ganoong salita sa loob ng maraming dekada. “Ini-etchus? Anong klaseng wika ang dala mo mula sa lungsod?”

Sasagot na sana si Miles nang mabasag ang katahimikan ng isang pamilyar na tinig.

“Miles! Salamat sa Diyos, nandito ka lang pala!”

Humahangos na dumating si Levi. Ang kaniyang pawis ay kumikinang sa ilalim ng araw habang mabilis na nilalapitan ang kaibigan. “Ayos ka lang ba? May masakit ba sa iyo?” alalang-alalang tanong ni Levi.

“Oo, ayos lang ako,” sagot ni Miles, sabay sulyap sa likuran ni Levi upang ipakilala ang diwata.

Ngunit laking gulat niya nang makitang tanging ang mga ligaw na bulaklak at ang sumasayaw na damo na lamang ang nandoon. Wala na ang babaeng puti. Wala na si Maria.

“Sino ang tinitingnan mo riyan?” tanong ni Levi, habang sinusundan ang tingin ni Miles sa bakanteng espasyo.

“Wala…” matipid na tugon ni Miles sabay iling. Lumingon siyang muli sa huling pwesto ni Maria, nagtataka kung panaginip lang ba ang lahat dahil sa tindi ng liwanag ng umaga.

Ang Kasunduan at ang mga Anino ng Nakaraan

Sa loob ng mansyon ng mga Delos Reyes, ang hangin ay mabigat sa desisyong binuo ni Josie.

“Nandito na pala si Miles, kasama sina Levi, Finn, at Josh,” anunsyo ni Lola Esmeralda habang nakatanaw sa bakuran.

“Ate, hindi naman sa nangingialam ako,” pagsisimula ni Donna habang matamang nakatingin kay Josie. “Kung gusto talaga ni Miles na mahanap si Kuya, hayaan mo siya. Basta’t hindi siya lalapit sa timog na bahagi ng Sitio—alam nating lahat ang sumpang iniwan ng bruhang si Pandora roon. Isa pa, ligtas siya rito. Ang mga nakatira sa sitiong ito ay mga

Bellator

. Kung may mangyari man, mabilis silang makasasaklolo.“

“Pangako, hindi namin pababayaan ang bata,” pagsegunda ni Mercedes sabay hawak sa kamay ni Donna upang magbigay ng katiyakan.

Nang makapasok ang mga binata sa loob ng mansyon, agad na dinaluhong ni Josie si Miles ng isang mahigpit na yakap. Ang galit kanina ay napalitan ng gulantang at pagsisisi.

“Ma… sorry po,” hikbi ni Miles, ang kaniyang mukha ay basa ng luha.

“Toni G yarn?” biro ni Donna sa mahinang tinig na ikinangiti naman ni Josh sa gilid.

“Anak, ako ang dapat humingi ng tawad,” tugon ni Josie bago humiwalay sa yakap at tinitigan ang anak nang seryoso. “Papayag akong manatili ka rito, ngunit may mga kondisyon.”

Nabura ang lungkot sa mukha ni Miles at napalitan ng pag-asa. “Ano po iyon?”

“Ipagpapatuloy mo ang pag-aaral mo rito sa Sitio. Susundin mo sina Lola Esmeralda, Mayor Felipe, at Mercedes. Sila lang ang pakikinggan mo, wala nang iba,” mariing sabi ni Josie.

“Opo, Ma. Palagi naman akong nakikinig kay Lola Esme. ’Di ba, Lola?” baling ni Miles sa matanda na tinugon lamang siya ng isang makahulugang ngiti.

“Isa pa,” dagdag ni Josie, ang kaniyang boses ay naging malamig. “Huwag na huwag kang magtutungo sa timog na bahagi ng sitio… lalo na sa Itim na Kagubatan.”

Magtatanong pa sana si Miles, ngunit pinigilan siya ng kaniyang ina. “Huwag ka nang mag-usisa, kung ayaw mong magbago ang isip ko.”

Ang Paglisan

Kinabukasan, handa na ang sasakyan nina Josie at Donna.

“Ako na ang bahala sa mga magulang mo sa Maynila, Josh. Mag-ingat kayong dalawa rito,” bilin ni Josie.

“Pangako po, babantayan ko si Miles,” sagot ni Josh. Kindat naman ang isinagot ni Donna bago bumulong, “Ito talaga ang manok ko para sa pamangkin ko.”

Humarap si Josie kay Mayor Felipe at Mercedes. “Mga dalawang linggo pa bago ko maipadala ang school records nina Miles at Josh. Baka maaari ninyong gawan ng paraan para makapasok na sila sa Academy bukas?”

“Jocelyn, huwag kang mag-alala. Kami na ang bahala,” sagot ni Mayor Felipe sabay yuko bilang paggalang.

Bago tuluyang umalis, lumapit si Lola Esmeralda sa bintana ng kotse at iniabot ang dalawang pulseras. “Isuot ninyo ito. Proteksyon ninyo… kung sakali.”

Tahimik na nilisan nina Josie ang kalsada ng Sitio. Ngunit habang dumadaan sila sa mga kabahayan, nahagip ng mga mata ni Angelie ang pamilyar na mukha sa loob ng kotse.

“Josie!” sigaw niya, ngunit nilamon lamang ng ingay ng makina ang kaniyang boses. “Nandito nga sa Sitio ang anak niya… nahanap na kaya nila si James?”

Isang puting pusa ang biglang lumitaw sa kaniyang paanan. “Nana Sefa?” mabilis niyang sinundan ang pusa sa loob ng bahay. Doon, nagbalik ang matanda sa kaniyang tunay na anyo.

“Nasa Sitio pa rin ang apo ni Ingrid,” anang matanda. “Gising na ang kaniyang kapangyarihan… ngunit maging ang kadiliman ay nagising na rin.”

“Pumasok ako sa mansyon ng mga Alejo,” pag-amin ni Angelie. “Nahanap ko si James sa isang silid, maging si Kevin ay nandoon. Ngunit… kakaiba na ang kanilang itsura. Nana Sefa, paano sila maibabalik sa dati?”

“Ang apo lang ni Ingrid ang tanging makagagawa niyon,” makahulugang tugon ng matanda.

Ang Itim na Kagubatan

Samantala, sa kailaliman ng Itim na Kagubatan kung saan hindi umaabot ang liwanag ng araw, isang malakas na tawa ang umalingawngaw.

“Oras na para bumalik sa eskwela,” wika ni Marcella habang pinagmamasdan ang kaniyang sarili sa salamin.

“Napakaganda niyo po sa kasuotang iyan,” papuri ni Carmen. “Para kayong isang tunay na dalaga.”

“Alam niyo na ang gagawin,” malamig na utos ni Marcella. “Ilalapit ko ang aking sarili sa

Itinakda

.“

ITUTULOY…

IKA-LABING-TATLONG KABANATA: PAGBABALIK-ESKWELA SA SITIO TINIEBLAS

Nagising si Miles sa mapang-akit na samyo ng niluluto ni Lola Esmeralda. Bahagya pa siyang napapikit bago mabilis na nagtungo sa kusina ng mansyon. Doon, bumungad sa kaniya si Finn na prenteng nakaupo sa hapag, katabi si Josh na bihis na bihis na sa kaniyang uniporme.

“Saan ang punta niyo?” natatawang tanong ni Miles habang kinakamot ang ulo.

Dahil sa kaniyang tinuran, tinaasan siya ng kilay ni Josh. “Baka nakakalimutan mong ipinag-enrol na tayo ni Mayor Alejo sa Tinieblas Academy noong isang araw? Alas-otso ang pasok natin,” paliwanag nito na may halong pangaral.

Natigilan si Miles. Biglang nagbalik sa kaniyang gunita ang huling habilin ng kaniyang ina bago ito lumuwas pabalik ng Maynila. “Sandali! Maliligo lang ako nang mabilis!” nagmamadaling sambit niya.

Hindi napigilan ni Lola Esmeralda ang mapatawa sa inasal ng apo. “Huwag kang magmadali, apo. Maaga pa naman. Maupo muna kayo at mag-almusal nang maigi,” malambing na wika ng matanda habang maingat na inililipat ang mga itlog sa plato.

Napangiti rin si Finn habang pinagmamasdan ang nagkakagulong si Miles. “Nakakatawa talaga ang isang ’to,” usal niya bago tuluyang isubo ang pagkaing inihanda ni Lola.

Samantala, sa loob ng marangyang mansyon ng mga Alejo, tila nakakita ng multo si Levi nang bumaba si Sofia na suot ang uniporme ng Academy.

“Bakit suot mo ang dati mong uniporme?” takhang tanong ni Levi.

Uminog si Sofia, tila ipinapakita ang ayos ng kaniyang damit. “Dahil papasok ako sa Academy bilang isang

undercover student

,“ makahulugang sagot ng dalaga.

Kumunot ang noo ni Levi. “Bakit, inutusan ka na naman ba ni Papa na bantayan ako?”

Agad na humalakhak si Sofia. “Hindi, no! Masyado ka namang bilib sa sarili mo. Babantayan natin si Miles,” wika niya sabay kindat sa binata.

Isang matipid na ngiti ang isinagot ni Levi. Ngunit bago pa sila makapaglustay ng oras, dumating si Mayor Felipe. Agad na nagbago ang atmospera sa silid; naging seryoso at mabigat.

“Maging handa kayong dalawa. Hindi ko lang kayo mga anak at estudyante—kayo ay aking mga sundalo,” mariing wika ni Mayor Felipe. “Tandaan ninyong mabuti ang lahat ng ibinilin ko sa inyo.”

Nanatiling nakayuko ang dalawa, tahimik na tinatanggap ang bigat ng tungkuling nakaatang sa kanilang mga balikat.

SA PAARALAN (MILES’ POV)

Dapat ko bang aminin na halos gumuho ang dibdib ko sa kaba dahil wala na ako sa pamilyar na ingay ng siyudad? Pero kailangan kong maging matatag. Narito ako para sa isang layunin: ang alamin ang katotohanan sa likod ng nangyari kay Papa. Ramdam ko sa bawat ihip ng hangin at sa bawat tingin ng mga tao na may malalim na sikretong itinatago ang Sitio Tinieblas sa akin.

Nabalik lamang ako sa reyalidad nang maramdaman ko ang bigat ng kamay ni Josh sa aking balikat.

“Ready ka na ba?” nakangiting tanong niya.

“Sigurado akong magugustuhan mo rito, Miles,” masayang dagdag ni Finn habang iginagala ang paningin sa paligid.

Pilit akong ngumiti bilang tugon. “Siyempre naman. Pero hindi ko maiwasang mamiss sina Quentin at Maya. Sana talaga ay maayos na ang kalagayan ni Maya ngayon.”

Mula sa malaking gate ng Academy, natanaw ko sina Levi at Sofia na masayang kumakaway sa amin. Nang makalapit kami, agad akong inakbayan ni Sofia at bumulong na tila may malaking sikretong ibubunyag.

“Maraming guwapo rito, Miles. Ako ang bahala sa’yo, ipapakilala kita sa kanila,” biro niya sabay kindat.

Nang magsimula ang unang klase, isang ginoo ang tumayo sa harap para sa aming

History subject

.

“Magandang umaga sa inyong lahat. Ako ang inyong magiging guro sa kasaysayan. Maaari ninyo akong tawaging Mr. Liao,” pakilala ng matandang lalaki.

Tantya ko ay nasa edad singkwenta na siya. Lantad na ang kaputian ng kaniyang buhok at balbas, ngunit sa likod ng mga salaming suot niya ay bakas ang matatalas na matang tila kayraming nakaimbak na kaalaman. Mukhang hindi basta-basta ang memorya ng matandang ito.

ANG MADILIM NA BALAK NI MARCELLA

Samantala, sa pinakamalalim at pinakamadilim na bahagi ng kagubatan, nakatayo ang isang istrukturang tila nilimot na ng panahon. Ang arkitektura nito ay bakas pa ang bakas ng pananakop ng mga Hapon—marupok, madilim, at puno ng mga lihim. Dito nagkukuta ang mga alagad ni Marcella, at dito rin nila dinala ang tatlong dalagang estudyante na kanilang dinukot para sa isang maitim na layunin.

“Pakawalan ninyo kami… maawa na kayo,” pagsusumamo ng isa sa mga biktima. Nakagapos ang kaniyang mga kamay at paa, katulad ng dalawa pa niyang kasamang luhaan at nanginginig sa takot.

Hindi natinag si Marcella. Sa halip, isang mapanganib na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. “Gagamitin namin ang inyong mga pagkakakilanlan upang makapasok sa Academy nang walang naghihinala,” malamig niyang wika habang isa-isang kinukuhanan ng dugo ang mga dalaga.

Inabot niya ang maliliit na sisidlan sa kaniyang mga alagad. “Inumin ninyo ang kanilang dugo. Damhin ninyo ang bawat patak upang lubos nating magaya ang kanilang anyo at pagkatao.”

Bahagyang nag-alinlangan si Fredo habang tinititigan ang hawak na bote. “Bakit babae ang kailangan kong gayahin? Wala bang lalaking estudyante riyan?” reklamo niya.

“Wala na tayong panahon, kaya pagtiyagaan mo na ’yan,” pagtapos ni Marcella sa usapan sabay lagok sa malapot na likidong nasa loob ng kristal na lalagyan.

Hindi nagtagal, isang nakapangingilabot na pagbabago ang naganap sa harap ng salamin. Ang mga buto ay tila gumagalaw at ang balat ay muling nahuhubog. Ang dating anyo ni Marcella ay naging si

Audrey

; si Carmen ay naging si

Anastasia

; habang si Fredo naman ay tuluyang nag-anyong si

Kelly

.

“OMG!” bulalas ni Fredo. Maging siya ay nagulat nang marinig ang sariling boses na naging kasing-nipis at kasing-lambot na ng sa isang tunay na dalaga.

“Maghanda kayo. Muli tayong papasok sa Academy,” utos ni Marcella, habang tinititigan ang kaniyang bagong mukha sa salamin. “Tiyakin ninyong walang lilihis sa plano.”

ANG PAGTATAGPO SA CAFETERIA

Sa gitna ng ingay at halakhakan sa cafeteria, tila may sariling mundo ang hapag nina Josh.

“Bro, dito ka na sa tabi namin,” pag-anyaya ni Josh kay Levi. Kasama nila sina Finn at Sofia, na abala sa kani-kanilang pagkain.

Bumaling si Levi kay Miles, pilit na itinatago ang kaba sa kaniyang tinig. “Kumusta ang unang araw mo, Miles?” Ngunit bago pa makasagot ang binata, isang kamay na may mahahabang kuko ang biglang pumatong sa balikat ni Levi.

“Hi,

babe

.“

Isang matamis ngunit nakapanindig-balahibong bati ang umalingawngaw. Agad na yumakap ang babae kay Levi—isang yakap na tila ba pag-aari niya ang binata. Nanigas sa kinalalagyan sina Josh at Miles, hindi makapaniwala sa nakikita. Sa likuran ng babae, dalawa pang estudyante ang dahan-dahang lumapit, may mga ngiting hindi umaabot sa kanilang mga mata.

“Hey, Finn! Long time no see,” bati ng babaeng kulot ang gintong buhok.

Hindi pa man nakaka-react si Finn, binalingan na ng isa pang babae si Sofia. “Sofia Hernandez, tama? Balita ko’y galing ka sa ibang bansa. Anong ginagawa ng isang tulad mo rito sa hamak nating Academy?”

“Tinapos ko lang ang isang

subject

na dito ko lang matatagpuan,“ matalim na sagot ni Sofia. Hindi niya nagustuhan ang mapanghusgang tingin ng babae. “At sa susunod, siguraduhin mong tama ang apelyidong babanggitin mo.”

Hindi pinansin ni Audrey ang tensyon sa pagitan ng dalawa. Mas lalo pa siyang pumulupot kay Levi, tila isang ahas na nananakop ng biktima. “Anyway,

babe

, naalala mo pa ba sina Anastasia at Kelly? Ang mga paborito kong kaibigan.“

“Bitawan mo nga ako, Audrey!” asik ni Levi. Buong lakas niyang iwinaksi ang mga kamay ng babae mula sa kaniyang braso.

Tumingin si Audrey kay Finn, tila hindi nasaktan sa pagtaboy ni Levi. “Finn, huwag ka namang madamot. Ipakilala mo naman kami sa mga bagong mukha.”

“Ah… sina Josh at Miles pala. Mga pamangkin ni Mayor Alejo,” tipid na pakilala ni Finn.

Isang mapanuring tingin ang ipinukol ng tatlong babae kina Miles at Josh. “Talaga? Mukhang magiging masaya ang

semester

na ito. Napakaguwapo niyo naman,“ bulong ni Anastasia habang nakatitig nang diretso sa mga mata ni Miles.

“Nice to meet you both,” wika ni Audrey habang inilalabas ang kaniyang pinakamatamis na ngiti. “Ako si Audrey, ang

girlfriend

ni Levi. At ito naman ang mga

sisters

ko sa sorority—sina Anastasia at Kelly.“

“Umalis na kayo rito. Ngayon na,” malamig at mariing utos ni Levi. Bakas sa kaniyang mukha ang matinding pagkapahiya.

“Aalis kami,

babe

… pero huwag kang mag-alala, mag-uusap tayo mamaya. Mr. Levi Wesley Alejo,“ banta ni Audrey bago sila tuluyang tumalikod, ang kanilang mga tawa ay tila isang masamang pangitain.

Katahimikan ang namayani sa mesa. Tatangkain sana ni Levi na tumabi kay Miles upang magpaliwanag, ngunit mabilis na tumayo ang huli. Ang mukha nito ay blangko, walang mababasang emosyon.

“Sa palikuran lang ako,” maikling paalam ni Miles. Hindi na niya hinintay ang sagot ng sinuman at mabilis na lumakad palayo.

“LQ yata ang mga lolo niyo,” basag ni Sofia sa katahimikan.

“LQ? Ano ’yun?” takhang tanong ni Finn.

“Hahabulin ko lang si Miles,” seryosong sabi ni Josh, bakas ang pag-aalala sa kaniyang kaibigan.

Nang maiwan ang tatlo, hinarap ni Sofia si Levi. Ang kaniyang mga mata ay tila naging mga kutsilyo sa talas. “Ngayon, Levi Wesley Alejo… mag-bestfriend tayo, ’di ba? Bakit ngayon ko lang nalaman na may ‘Audrey’ ka palang itinatago?”

Umiwas ng tingin si Levi at lumingon kay Finn, ngunit tanging iling lang ang isinagot ng huli—isang senyas na sa pagkakataong ito, wala siyang kakampi.

ANG SINULID NG MANIPULASYON

Sa loob ng palikuran, tila huminto ang mundo para kay Miles. Ang tanging naririnig niya ay ang sarili niyang hininga at ang pagpatak ng tubig mula sa gripo. Hinarap niya ang salamin, pilit na hinahanap ang sagot sa kaba na tila humahalukay sa kaniyang dibdib.

“Bakit ganito ang nararamdaman ko?” tanong niya sa sarili, ang kaniyang tinig ay naging isang pabulong na dasal.

“Dahil nahuhulog na ang loob mo kay Levi.”

Halos mapatalon si Miles sa gulat. Paglingon niya, nakasandal si Josh sa pinto, may nakakalokong ngiti sa mga labi.

“Paano ka nakapasok dito?!” mabilis na takpan ni Miles ang kaniyang dibdib, umaaktong parang isang biktima sa isang

telenovela

.

Isang malutong na pitik sa noo ang isinagot ni Josh. “Huwag kang OA, Miles. Unang-una, panlalaking banyo ito. Pangalawa, balot na balot ka ng uniporme, kaya itigil mo ang pag-iinarte na parang hinuhubaran kita.”

Sabay silang humalakhak, isang saglit na kapayapaan sa gitna ng gulo. “Kung nandito lang si Maya, malamang ay namimilipit na ang singit mo sa kurot n’un,” biro ni Josh.

Nawala ang ngiti ni Miles at napalitan ng seryosong tingin. “Josh… salamat. Salamat dahil hindi mo ako iniwan.” Hindi na niya hinintay ang sagot ng kaibigan at mabilis itong niyakap. Isang yakap na puno ng pasasalamat, ngunit sapat na para magpabilis sa tibok ng puso ni Josh.

SAMANTALA, SA KABILANG PANIG NG ACADEMY…

Hindi pa man natatapos ang asaran nina Sofia at Finn sa cafeteria, isang nakatutulig na hiyawan ang bumasag sa katahimikan.

“Anong nangyayari?!” bulalas ni Levi habang pinapanood ang agos ng mga estudyanteng nagkakagulo sa labas.

“Miss Sofia! May sinaniban sa Section 4! Hawak niya ang guro!” sigaw ng isang estudyanteng madali ring nilamon ng karamihan.

Walang pag-aalinlangang tumakbo sina Levi, Sofia, at Finn patungo sa nasabing silid. Pagdating nila, bumungad ang isang nakapanindig-balahibong tagpo. Isang babaeng estudyante—si Mia—ang may hawak na matalim na gunting, ang dulo nito ay nakabaon na nang bahagya sa leeg ng kanilang matandang guro.

“Lalapit kayo, o papatayin ko siya?!” bulyaw ni Mia. Ang kaniyang mga mata ay nanlilisik, tila hindi na siya ang may-ari ng kaniyang sariling katawan.

“Mia, please! Ako ’to, ang best friend mo!” pagmamakaawa ng isang kaklase, ngunit tila bingi si Mia sa anumang pakiusap.

Sa eksaktong sandaling iyon, dumating sina Miles at Josh. Ang lahat ay nakatuon ang pansin sa gunting, ngunit si Miles ay may ibang nakikita.

“Sinaniban ba siya?” tanong ni Josh, habang nanginginig ang boses.

“Hindi,” malamig na sagot ni Miles. Ang kaniyang mga balintataw ay tila nagliwanag sa talas ng titig. “Hindi siya sanib.”

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Levi na nasa likuran na pala nila.

“May komokontrol sa kaniya,” ani Miles, ang kaniyang daliri ay itinuro ang bakanteng hangin sa paligid ni Mia. “Nakikita ko ang isang maputlang sinulid na nakakabit sa kaniyang mga kasu-kasuan. Para siyang isang manika… isang

marionette

na pinaglalaruan ng kung sino.“

Napatingin ang lahat sa itinuro ni Miles, ngunit wala silang makita kundi ang anino ng takot. Tanging si Miles lang ang nakakakita sa invisible na kadenang nagpapakilos sa kanilang kaibigan.

ITUTULOY…

IKA-LABING APAT KABANATA: ANG PARAAN NANG MANGKUKULAM (UNANG BAHAGI)

Sa isang maliit at liblib na kubo, tanging ang mag-lolang sina Agnes at Sela ang magkasama sa buhay. Subalit nang pumanaw ang matanda, tila iniwan nito ang isang sumpang naging mitsa ng mga usap-usapan sa kanilang nayon-na ang kaniyang apo ang nagmana ng kaniyang itim na kapangyarihan. Bagaman walang sapat na patunay, ang mga bulong-bulungan ay nananatiling lason na unti-unting sumisira sa katahimikan ni Agnes.

“Sobra na sila…” bulong ni Agnes sa sarili habang nakatitig sa kaniyang repleksyon sa salamin. Malayo ang kaniyang tingin, nilalakbay ang mga mapapait na alaalang naganap sa loob ng paaralan.

Sa loob ng Academy,

“Agnes, magkaliwanagan nga tayo?” Mariin ang boses ni Mia. Nakahalukipkip ito at mataas ang kilay, puno ng panghahamak ang tingin.

“Mia, bakit-?” Hindi na natapos ni Agnes ang kaniyang sasabihin nang biglang masabunutan ng dalaga. Agad siyang dinaluhong at hinawakan sa magkabilang braso ng dalawa pang kasamahan ni Mia upang hindi siya makapalag.

“Sige, Mia! Turuan mo ng leksyon ang babaeng ’yan. Napakalandi!” sulsol ng isa sa kanilang mga kaklase na nanonood lamang sa gilid.

“Nasasaktan ako! Tama na!” hiyaw ni Agnes, namimilipit sa hapdi ng pagkakasabunot sa kaniya.

“Nasasaktan ka? Kulang pa ’yan sa katulad mong malandi!” bulyaw ni Mia habang lalong hinihigpitan ang pagkakahawak sa buhok ni Agnes.

“Aray ko, Mia… pakiusap, tama na…” Sa isang malakas na tulak, halos mapasubsob si Agnes sa malamig na sahig ng silid-aralan. Agad siyang dinaluhan ng kaisa-isa niyang kaibigan na si Jenny.

“Ano ba’ng kasalanan ni Agnes? Bakit niyo siya sinasaktan nang ganito?” banta ni Jenny, handang ipagtanggol ang kaibigan. “Hindi pa ba kayo nakokontento sa-”

Naputol ang sasabihin ni Jenny nang maramdaman niya ang mahigpit na pagkakahawak ni Agnes sa kaniyang kamay. May kung anong kakaiba sa aura ni Agnes; malamig, mabigat, at nanlilisik ang mga matang nakatuon kina Mia.

“Ano, lalaban ka?” hamon ni Mia na may kasamang pang-iinis.

“Mukhang lalaban nga yata sa’yo, Mia,” dugtong pa ng isa sa mga alipores nito habang nagtatawanan.

Ngunit sa halip na umiyak o magmakaawa, isang tipid na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Agnes. Ang kaniyang mga mata ay tila nag-aapoy sa tindi ng galit na pilit niyang ikinukubli.

“Gustong-gusto mo talagang maging bahagi ng kadiliman?” malamig na sambit ni Agnes. “Kung ganoon… pagbibigyan kita.”

“Baliw!” pilit na tumawa si Mia, ngunit sa kaibuturan ng kaniyang puso ay nakaramdam siya ng hindi maipaliwanag na kilabot habang nakatitig sa nagbabagong anyo ng mga mata ni Agnes.

Kinabukasan, sa pag-uumpisa pa lamang ng klase, isang kakaibang ligalig na ang nararamdaman ni Mia. Tila may namumuong apoy sa loob ng kaniyang mga ugat na hindi maapula ng kahit anong lamig.

“Pinagpapawisan ka yata nang malapot, Mia? Ayos ka lang ba?” tanong ng kaibigang nasa kaniyang kaliwa, bakas ang pagtataka sa mukha.

“Oo nga, girl. Ang lakas kaya ng aircon. Naka-jacket pa ako kasi alam kong kapag si Prof. Albert ang nagturo, gagawin tayong parang relief goods sa loob ng ref sa sobrang ginaw,” dagdag naman ng isa pang kaibigan sa kaniyang kanan.

“Hindi… mainit talaga,” maikling tugon ni Mia. Kinuha niya ang kaniyang kuwaderno at marahas itong ipinamaypay sa sarili, ngunit ang bawat bugso ng hangin ay tila lalong nagpapasiklab sa kaniyang pakiramdam.

“Miss San Jose, what’s wrong with you?” pukaw ni Prof. Albert nang mapansin ang hindi mapakaling estudyante.

“Naiinitan lang po ako, Sir,” sagot niya, bagaman ang kaniyang boses ay tila galing sa malalim na hukay.

“Anyway, nasaan si Agnes? Bakit bakante ang kaniyang upuan?” tanong ng guro, ngunit tanging katahimikan ang sumagot sa kaniya.

Natapos ang oras ni Prof. Albert na puno ng tensyon. Nang pumasok ang kanilang guro sa Matematika na si Prof. April, doon na nagsimulang magbago ang kilos ni Mia. Tila isang sunud-sunurang manika, tumayo siya nang dahan-dahan at naglakad patungo sa unahan.

“Mia, saan ka pupunta?” bulong ng kaniyang kaibigan, ngunit hindi ito narinig ni Mia. Ang kaniyang mga mata ay nakapako lamang sa matandang guro.

“Yes, Mia? May kailangan ka?” tanong ni Prof. April.

“Ikaw ay dadalhin ko sa impiyerno… sa dagat-dagatang apoy,” malamig na sambit ni Mia. Ang kaniyang tinig ay hindi na sa isang dalaga; ito ay naging paos at puno ng poot.

“Mia! Anong pinagsasabi mo?” gulat na sagot ng guro.

Bago pa man makakilos ang sinuman, mabilis na dinampot ni Mia ang gunting sa ibabaw ng mesa. Sa isang kisapmata, sinakal niya ang matandang guro at itinutok ang matalas na dulo ng gunting sa leeg nito. Nanlilisik ang kaniyang mga mata-ang kaniyang mga balintataw ay tila nilalamon na ng purong kadiliman.

“Mia, what are you doing, girl?!” sigaw ng kaniyang mga kaibigan, hindi makapaniwala sa nakikita.

“Huwag kayong lalapit!” bulyaw ni Mia, habang mas lalong diniinan ang gunting sa balat ng guro. “Huwag kayong lalapit kung ayaw ninyong mamatay ang matandang ito!”

Ang hindi nila batid, ang katawan ni Mia ay isa na lamang sisidlan. Sa mga oras na iyon, may ibang kamay ang gumagalaw para sa kaniya-isang mangkukulam na may taglay na karunungang matagal nang ipinagbabawal ng mga Alejo sa madilim na sulok ng

Sitio Tinieblas

.

“Sige, Mia… tapusin mo ang matandang iyan,” isang nakapanindig-balahibong halakhak ang umalingawngaw sa loob ng isang madilim na silid.

Tanging ang aandap-andap na liwanag mula sa mga itim na kandila ang nagsisilbing tanglaw sa paligid. Doon, nakalutang sa hangin ang isang manikang basahan. Sa mukha ng manika ay nakadikit ang larawan ni Mia.

“Gustong-gusto mo palang maging bahagi ng kadiliman, ’di ba? Ngayon, heto na…” wika ng babaeng natatakpan ng mahabang buhok ang mukha. Sa bawat kumpas at pilipit ng kaniyang mga daliri, sumasabay ang bawat galaw ng mga braso, paa, at ulo ni Mia sa loob ng silid-aralan. Ang bawat hibla ng sinulid ay tila kadenang humahawak sa kaluluwa ng dalaga.

Sa loob ng Academy, mabilis na kumilos ang magkakaibigan. Sa gitna ng kaguluhan, maingat na umikot sina

Josh

at

Levi

sa likuran ng silid. Sa isang iglap, sinunggaban nila ang nagwawalang si Mia habang mabilis namang hinila ni Josh si Professor April papalayo sa panganib.

“Prof, dito lang kayo sa likod ko,” hingal na sabi ni Josh. Napahawak ang matandang guro sa kaniyang dibdib, putla at nanginginig sa matinding sindak.

Tinangka ni Levi na agawin ang gunting, ngunit isang hindi maipaliwanag na puwersa ang nagpatalsik sa kaniya. Tumama ang kaniyang likod sa pader.

“Levi… Alejo?” nakangising sambit ni Mia, ang boses ay tila may kasamang kakaibang ugong.

Samantala, abala sina

Sofia

at

Finn

sa pagpapalikas sa ibang mga estudyante. “Umalis na kayo! Kami na ang bahala rito. Ipaalam niyo agad kay Dean Naya ang nangyayari!” utos ni Sofia.

Akmang gagamitin na ni Finn ang kaniyang kakayahan upang hanapin ang pinagmumulan ng itim na mahika nang pigilan siya ni

Miles

.

“Bakit, Miles? Mas mapapabilis tayo kung gagamit ako ng kapangyarihan,” reklamo ni Finn.

“Wala siya rito sa paaralan,” seryosong tugon ni Miles. Ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa hangin-sa isang manipis at kumikinang na sinulid na siya lamang ang nakakakita. “Kung susundan natin ang sinulid na ito, ituturo nito sa atin ang kuta ng mangkukulam.”

“Sasamahan kita,” mabilis na tugon nina Finn at Sofia. Nagmamadali silang lumabas ng Academy, iniwan ang dalawa nilang kasama upang bantayan ang panganib.

Sa loob ng silid, nahihirapan na sina Josh at Levi.

“Sobrang lakas niya. Hindi ito normal na lakas ng tao,” ani Levi. Ang kaniyang mga mata ay dahan-dahang nagbago ang kulay-naging matingkad na pula, isang hudyat na ang kaniyang dugong

Aswang

ay nag-uumpisa nang dumaloy sa kaniyang mga ugat.

“Oo nga, mabuti na lang at nakalabas na si Professor,” sagot ni Josh, habang iniinda ang hapdi ng sugat sa kaniyang braso matapos siyang madaplisan ng gunting ni Mia.

“Mga pakialamero!” bulyaw ng babaeng kumokontrol kay Mia. “Hindi niyo ba alam na nais kong umanib sa kadiliman? Iyon naman talaga ang nakatadhana sa akin!”

Sumugod muli si Mia, bitbit ang talim ng gunting. Walang nagawa sina Josh at Levi kundi sundan ang bawat galaw nito habang papalabas ito ng silid, pilit na hinahanap ang pagkakataong mapatigil ang sumpa.

Sa kabilang dako, narating nina Miles ang isang maliit na kubo sa dulo ng kakahuyan.

“Kilala mo ba ang lugar na ito, Finn?” tanong ni Miles. Umiling lang ang binata, bakas ang kaba sa mukha.

“Sigurado ka ba, Miles? Dito ba talaga ang dulo ng sinulid?” tanong naman ni Sofia. Ngunit bago pa makasagot si Miles, biglang namutla si Sofia at napahawak sa kaniyang ulo. “Nahihilo ako…”

Sa isang iglap, tuluyang nawalan ng malay ang dalaga. Mabuti na lamang at maagap siyang naalalayan ni Finn. “Sofie! Dito muna siya sa lilim ng puno,” mabilis na pasya ni Finn.

Dahan-dahang lumapit si Miles sa pinto ng kubo. Sa isang malakas na langitngit, bumukas ang pinto at iniluwa nito ang isang dalaga.

“Ano ang kailangan ninyo?” nakangiting tanong ni Agnes, ngunit ang kaniyang mga mata ay walang buhay.

“Itigil mo na ito, pakiusap,” pagsusumamo ni Miles.

“Umatras ka, Miles. May nararamdaman akong hindi tama sa kaniya,” harang ni Finn, pilit na itinatago ang kaibigan sa kaniyang likuran.

“Nandito pala ang apo ni Nana Esmeralda,” pansin ni Agnes. “Hindi mo ba ako natatandaan, Finn?”

“Kilala kita, Agnes. Pero hindi na ikaw ang Agnes na naging kaibigan ko. Anong ginawa mo sa sarili mo?” tanong ni Finn.

“Ayaw kong manakit, Finn. Mabuti pang umalis na kayo rito bago pa huli ang lahat,” babala ni Agnes.

“Pero hindi niyo naiintindihan, Miss Agnes-” bago pa matapos ni Miles ang sasabihin, biglang may mga hibla ng buhok na tila mga galamay na kumulupot sa kanilang mga katawan. Nagulat sila nang makitang si Sofia-na parang isang robot na walang sariling bait-ay dahan-dahang tumayo at lumapit kay Agnes.

“Hindi ako umanib sa kadiliman, Finn. Pinili ko ito!” sigaw ni Agnes, ang boses ay puno ng pait. “Pinili ko ito upang bigyan ng leksyon ang mga taong nanakit sa akin at sa lola ko. Isa-isa ko silang uubusin gamit ang kapangyarihang ito!”

“Agnes, huwag! Sisirain mo lang ang alaala ni Lola Sela. Pinili niyang mamuhay sa liwanag!” giit ni Finn.

Ngunit tawa lamang ang isinagot ni Agnes. Inutusan niya ang kontroladong si Sofia na paalisin ang kaniyang mga kaibigan.

“Tutulungan ka namin, Agnes,” singit ni Miles. “Hindi kailangang dumanak ang dugo.”

“Tutulungan? Isusumbong niyo lang ako sa Dean!” muling tumawa si Agnes. “Sinubukan ko na ’yan! Pero dahil mayaman ang pamilya ni Mia rito sa Sitio Tinieblas at protektado sila ng mga Alejo, walang nakinig sa akin!”

“Hindi ganun si Mayor Alejo. Hayaan mong kami ang magparating sa kaniya ng katotohanan,” pangako ni Finn.

“Huli na ang lahat,” malamig na tugon ni Agnes. “Pagod na ako. Oras na para tapusin ang buhay ni Mia.”

ITUTULOY….

IKA-LABING LIMANG KABANATA: ANG PARAAN NG MANGKUKULAM (PANGALAWANG BAHAGI)

“Huli na ang lahat,” malamig na tugon ni Agnes. Ang kanyang tinig ay walang bahid ng pag-aalinlangan, tila isang hatol na hindi na mababawi. “Pagod na ako. Oras na para tuldukan ang buhay ni Mia.”

Kasabay ng kanyang mga salita ay ang mabilis at marahas na pagkumpas ng kanyang mga kamay sa hangin. Nanlaki ang mga mata ni Miles nang masaksihan ang isang sumpa: ang puting sinulid na nag-uugnay sa kapalaran ng biktima ay unti-unting naging kasing-pula ng sariwang dugo. Ang dating purong liwanag ay nilamon ng kadiliman.

Samantala, sa loob ng Academy, binalot ng matinding sindak sina Josh at Levi. Isang marahas na kalabog ang yumanig sa paligid nang biglang tumalon-o tila itinulak ng isang hindi nakikitang puwersa-sina Mia at si Prof. April mula sa pinakamataas na bahagi ng gusali.

“Tinapos na ng mangkukulam ang buhay ng kanyang biktima,” seryosong wika ni Levi. Bakas sa kanyang mukha ang pait habang nakatingin sa ibaba.

Doon, sa malamig na semento, nakahandusay ang walang buhay na katawan ng dalawang babae. Marahang dumaloy ang malapot at pulang likido mula sa kanilang mga sugat, tila isang mantsang hindi na mabubura sa kasaysayan ng Academy.

“Kung gayon, lalong lalakas ang kapangyarihan ng itim na mangkukulam, hindi ba?” nangangatal ang tinig na tanong ni Josh.

Tanging isang mabigat na tango ang naging tugon ni Levi. Sa katahimikang namayani, ramdam nila ang paglamig ng hangin-isang hudyat na ang kadilimang kanilang kinatatakutan ay ganap na nang naghari.

ANG SUMPA NG SITIO TINIEBLAS

Sa bawat pag-agos ng dugo nina Mia at Prof. April, isang banyaga at madilim na enerhiya ang tila humahalukay sa kaibuturan ni Agnes. Ramdam niya ang bawat tibok ng kapangyarihang dulot ng kamatayan.

“Anong ginawa mo, Agnes?” nangangatal ang tinig ni Finn habang nakatitig sa kaibigang hindi na niya makilala.

“Kinuha ko lamang ang hustisyang matagal nang ipinagkait sa akin,” malamig na tugon ng dalaga. Mula sa di-kalayuan, isang itim na uwak ang nakatitig sa kanila-ang mga mata nito ay tila saksi sa nagbabadyang trahedya.

“Maaari na kayong umalis. Ayokong madamay kayo dahil wala kayong kasalanan sa akin,” pagpapatuloy ni Agnes. Sa isang kumpas ng kanyang kamay, tuluyan nang kumawala si Sofia mula sa tanikala ng sumpa.

“Anong… anong nangyari?” nalilitong tanong ni Sofia habang sapo ang kanyang sumasakit na ulo.

“Umalis na kayo! Hindi kayo bahagi ng aking paghihiganti!” mariing utos ni Agnes. Ngunit nang akma na siyang papasok sa kanyang kubo, isang itim na usok ang biglang sumalubong sa kanya at pilit na sumuot sa kanyang balat. Napahinto ang dalaga; nanigas ang kanyang katawan habang ang kanyang mga ugat ay tila nagniningas sa itim na apoy.

“Agnes, ayos ka lang?” nag-aalalang tanong ni Miles. Akma niyang lalapitan ang dalaga nang biglang magsilitawan ang mga basahang manika mula sa loob ng kubo-tila mga sundalong handang pumatay.

“Mamatay ka!” Isang nakakangilong sigaw ang kumawala kay Agnes. Ang kanyang mukha ay nilamon na ng purong poot. Sa isang kisapmata, mabilis niyang sinakal si Miles, ang kanyang mga kuko ay bumaon sa leeg ng binata.

“Miles!” sigaw ni Sofia. Mabilis siyang nag-anyong kubot upang sumaklolo, ngunit sa isang marahas na kumpas ni Agnes, isang dambuhalang hanging-itiman ang humampas sa kanila. Tumilapon sila nang malayo, tila mga dahong tinangay ng unos.

Mula sa matatayog na damo sa paligid, isang pigura ang nakangisi habang pinapanood ang kaguluhan. “Isang malaking pagkakamali ang pagtapak ninyo rito sa Sitio Tinieblas,” bulong ng anino.

Saktong pagdating nina Levi at Josh ay ang nakapanlulumong eksenang iyon ang bumungad sa kanila. “Miles!” sabay nilang hiyaw.

“Huwag kayong magkakamaling lumapit kung ayaw ninyong wakasan ko ang buhay ng kaibigan ninyo!” banta ni Agnes. Wala na siya sa sariling huwisyo; ang kanyang mga mata ay blangko, tila may bumubulong sa kanyang kaluluwa na hindi niya malabanan.

“Patayin mo siya… sige na, tapusin mo siya para sa akin…”

udyok ng isang tinig sa kanyang isipan.

“Tama na!” buong lakas na sigaw ni Agnes sa gitna ng pagkalito. Dahil sa gulo ng kanyang isip, naluwagan niya ang pagkakasakal kay Miles. Mabilis na ginamit ni Sofia ang kanyang mahahabang buhok upang hatakin ang binata palayo sa panganib.

“S-salamat,” habol-hiningang bulong ni Miles.

“Ayos ka lang ba?” sabay na tanong nina Josh at Levi, bakas ang takot sa kanilang mga mata.

“Ayos lang ako… huwag ninyong sasaktan si Agnes. Biktima lang din siya,” pakiusap ni Miles habang sapo ang kanyang dibdib na tila kinakapos ng hangin.

“Ito, gamitin mo ang inhaler mo,” mabilis na iniabot ni Josh ang gamot. “Ibinilin ito ni Tita Josie sa akin bago sila umalis.”

“May hika ka?” gulat na tanong ni Levi.

“Oo, bro… pero kaya niyang kontrolin ’yan,” tugon ni Josh habang nakamasid kay Miles na unti-unting kumakalma.

Nakita nilang nagmamadaling pumasok si Agnes sa loob ng kubo, tila tinatakasan ang sariling kadiliman. “Tulungan natin siya,” pilit na tumayo si Miles.

“Dito ka lang muna. Kami na ang bahalang kumausap sa kanya,” pigil ni Finn na agad sumunod sa loob kasama si Sofia.

“Sasama kami!” giit ni Levi.

“Huwag! Bantayan ninyo si Miles!” utos ni Sofia sa boses na puno ng awtoridad at hindi matatanggihan.

Sa loob ng madilim na kubo, nagtatalo ang katinuan at ang boses na nananahan sa isipan ni Agnes.

“Tama na! Pakiusap, itigil niyo na!” sigaw ng dalaga habang nakahawak sa kanyang sentido. Ang kanyang boses ay puno ng pagdurusa, tila ba may kung anong nilalang na pilit bumibiyak sa kanyang bungo.

“Bakit hindi mo pa pinaslang ang apo ni Ingrid?”

udyok ng isang paos at nakakangilong boses.

“Mahina ka… isang hamak at mahinang mangkukulam.”

“Hindi ako mamatay-tao! Hindi ako masama!” hikbi ni Agnes. Nang pumasok sina Finn at Sofia, bumungad sa kanila ang dalagang basang-basa ng luha at nanginginig sa takot.

“Finn… Miss Sofia… patawad!” pagsusumamo niya.

“Agnes, sumama ka sa amin,” mahinahong pakiusap ni Finn. “Magagamot ka ni Lola Esmeralda. Tutulungan ka naming palayasin kung sino man ang gumagambala sa iyo.”

“Tama si Finn. Poprotektahan ka namin… pangako,” dagdag ni Sofia. Tatayo na sana si Agnes nang biglang manigas ang kanyang buong katawan. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang mga hindi nakikitang sinulid na nakatali sa kanyang mga biyas-tila isa siyang manika na pinapakilos ng isang malupit na

puppeteer

.

“Hindi maaari…” usal niya habang ang kanyang mga paa ay kusang humahakbang patungo sa lababo. Doon ay nakapatong ang isang matalim na kutsilyo.

“Huwag, Agnes!” sigaw ni Finn, ngunit huli na. Hawak na ng dalaga ang sandata.

“Miss Sofia, may kumokontrol sa katawan ko!” pagmamakaawa ni Agnes habang pilit na nilalabanan ng kanyang sariling kamay ang kutsilyong unt-unting idinidiit sa kanyang leeg.

“Tulong!” Isang huling sigaw ang kumawala bago ang malalim na paghiwa. Sa isang iglap, dumanak ang pula at mainit na dugo sa sahig ng kubo. Napapikit na lamang si Sofia, hindi makayanang masaksihan ang kalunos-lunos na sinapit ng dalaga.

Nang makabawi ng lakas, mabilis na pumasok si Miles kasunod si Josh. Bumungad sa kanila ang duguang katawan ni Agnes.

“Agnes!” agad siyang nanalumpat sa tabi ng dalaga. “Josh, kumuha ka ng malinis na tela! Ngayon na!”

Mabilis na nakakuha ng damit si Josh mula sa silid. Samantala, iginala ni Miles ang kanyang paningin sa paligid hanggang sa huminto ito sa isang lalagyan ng tsaa. “Iabot mo sa akin ’yang lalagyan ng tsaa!”

“Anong gagawin mo riyan, Miles?” tanong ni Finn na puno ng pagtataka.

“Susubukan kong patigilin ang pag-agos ng dugo,” sagot ni Miles. Kinuha niya ang mga dahon ng tsaa, dinurog ito nang bahagya, at mabilis na itinapal sa malalim na hiwa sa leeg ni Agnes.

“Agnes, kumapit ka lang!” bulong ni Miles. Itinapat niya ang kanyang palad sa noo ng dalaga at pumikit nang mariin. Isang kakaibang dasal sa wikang tila mula pa sa sinaunang panahon ang lumabas sa kanyang mga labi.

“Dasal ng Paghilom…” bulong ni Finn, gulat na naalala ang itinuro ng kanilang lola. Sa harap ng kanilang mga mata, ang tila gripo na agos ng dugo ay unt-unting tumigil at humupa.

“Kailangan natin siyang dalhin sa ospital!” utos ni Miles. Sa tulong nina Josh, Levi, at Finn, mabilis nilang isinakay si Agnes sa kotse ni Levi patungo sa pinakamalapit na klinika sa Sitio.

ANG MGA BULONG SA DILIM

Kinabukasan, sa Dean’s Office, nadatnan nina Miles at Finn ang mag-asawang Mayor Alejo at Mercedes. Naroon sila upang pag-usapan ang trahedyang sinapit nina Mia at Prof. April.

“Magandang umaga po, Ma’am, Sir,” bati nina Finn at Miles.

“Kamusta na po si Agnes?” agad na tanong ni Miles, bakas pa rin ang pag-aalala.

“Ligtas na siya, ijo,” nakangiting tugon ni Mercedes. “Salamat sa iyo.”

“Nakaka-proud ang ginawa mo, Miles!” dagdag ni Mayor Alejo. “Tunay kang apo ni Ingrid.”

“Salamat po. Ginawa ko lang ang sa tingin ko ay tama,” simpleng sagot ng binata.

Eksakto namang dumaan ang grupo nina Audrey, Anastasia, at Kelly-ang mga kilalang “it girls” ng paaralan.

“Good morning, Mayor! Good morning, Miss Mercedes!” bati ni Audrey na may kasamang tamis ng ngiti.

“Audrey, ija! Kumusta ang daddy at mommy mo?” tanong ni Mercedes.

Habang nag-uusap sila, hindi maalis ang tingin ng tatlo kay Miles. “Sino siya?” tanong ni Anastasia, halatang interesado.

“Si Miles, pamangkin ko. Galing siyang Maynila,” pakilala ni Mayor Alejo.

“Nice to meet you,” magalang na bati ni Miles.

“In fairness, ang cute niya, ha?” bulong ni Kelly na narinig din ng lahat.

Nang magpaalam ang mag-asawang Alejo, naiwan ang mga kabataan. Bago tuluyang lumayo, lumingon si Audrey at kinindatan si Miles. “Bye, cutie,” anito habang may nakakalokong ngiti.

Ngumiti lang si Miles, ngunit sa likod ng kanyang mga mata, nananatili ang katanungang bumabagabag sa kanya:

Paano niya narinig ang boses sa isip ni Agnes? At sino ang susunod na biktima ng Sitio Tinieblas?

IKA-LABING ANIM NA KABANATA: ANG SIGBIN AT ANG KAGULUHAN SA SYUDAD

Sa gitna ng ingay at abalang takbo ng buhay sa Tinieblas Campus, tila may sariling mundo sina Carol Legaspi at ang matalik niyang kaibigang si Francis. Kapwa kumukuha ng Nursing, sanay na sila sa pagod, ngunit ang hanging umiihip sa pasilyo ng Academy sa araw na iyon ay tila may dalang ibang klaseng bigat.

“Carol!”

Isang pamilyar na boses ang bumasag sa malalim na pag-iisip ng dalaga. Agad siyang lumingon at sumilay ang isang matamis na ngiti nang makita ang humahangos na si Francis.

“Ikaw pala, Francis,” bati niya, habang inaayos ang bitbit na mga libro.

“Teka, may kwento ako sa’yo,” bungad agad ng binata, hindi mapakali at tila may kung anong nakatago sa kanyang lalamunan. “Bakit ba kasi absent ka nung araw na iyon?”

Napatigil si Carol. Nanliit ang kanyang mga mata, unti-unting lumalapit ang mukha sa kaibigan habang tila sinusuri ang bawat hibla ng ekspresyon nito. “Alam mo… nagdududa na ako sa’yo,” seryoso niyang sabi, bawat salita ay may halong panunukso ngunit puno ng pag-uusisa.

Napahawak si Francis sa kanyang dibdib, kunwari ay nasaktan. “Grabe ka naman makatingin! Hindi ako bakla, ’no? Sadyang trending lang talaga ang nangyari sa campus, mahirap nang mapag-iwanan.”

Bahagyang lumapit si Carol, ang kanyang boses ay naging isang mahinang bulong-sapat lang para silang dalawa ang makarinig. “Iyon nga ang narinig kong bulong-bulungan hanggang sa labas, pati kay Manong Guard. Ang sabi… pinaghihigantihan daw sila ni Agnes.”

“Kitams? Ikaw talaga ang tunay na Marites sa ating dalawa!” biro ni Francis, bago muling naging seryoso ang tono. “Alam mo pala ang back story. Pero ayun nga, nagtangkang magpakamatay si Agnes. Mabuti na lang at pinuntahan siya ng apo ni Lola Esmeralda dahil may hihiraming libro sa History. Kung hindi, baka wala na ang dalaga.”

Bakas ang awa sa mga mata ni Carol, ngunit may bahid din ng paninindigan ang kanyang boses. “Kawawa naman… pero kung si Agnes man ang may gawa nun, marahil ay nararapat lang sa kanila. Ngunit mali pa rin na ilagay niya sa sariling kamay ang pagpaparusa sa mga tampalasang iyon.”

Sa gitna ng kanilang pag-uusap, biglang napatitig si Carol sa pintuan. Bahagyang kumibot ang kanyang ilong at tumalas ang kanyang pandinig. “Nandito na si Miss Isidro,” aniya sa isang kalmadong tono.

Napakunot ang noo ni Francis, nililingon ang bakanteng pinto. “Paano mo nalaman?”

Hindi pa man natatapos ni Francis ang kanyang tanong, ang tunog ng matitigas na takong ay daling narinig sa labas, at ilang sandali pa ay pumasok na nga ang kanilang guro.

“Galing mo, nahulaan mong papasok na si Miss Isidro,” bulong ni Francis na tila hindi makapaniwala.

Isang makahulugang ngiti ang ibinigay ni Carol. “Amoy na amoy ko kaya ang baby cologne niya. At isa pa, rinig na rinig ko ang yabag ng kanyang sapatos bago pa man siya makaliko sa kanto.”

Napansin ni Miss Isidro ang dalawa na nagbubulungan kaya napatitig ito sa kanila. Agad na nag-angat ng mukha si Carol at nagpakita ng isang inosenteng ngiti.

“Wala po, Miss Isidro,” magalang na sabi ni Carol. Ngumiti lang ang guro bilang tugon, at nagsimula na ang katahimikan ng klase.

Sa gitna ng masukal at tila humihingang itim na kagubatan, nakatayo ang isang lumang mansiyon-isang kalansay ng nakaraan na ngayo’y saksi sa isang madilim na balak. Sa loob nito, nagpupulong sina Marcella, Fredo, at Carmen.

“Sa ngayon, nananatiling bulag ang mga pamilya ng tatlong babaeng ito,” panimula ni Marcella, ang boses ay malamig at puno ng kumpiyansa. “Isang malaking bentahe ito upang mas mapalapit tayo sa apo ni Ingrid.”

Tumanaw si Fredo sa tatlong babaeng nakatayo sa isang sulok. Sila ay tila mga estatwa-walang buhay ang mga mata, tulala, at walang sariling bait. Sila ang mga inosenteng ginamit nila ang anyo upang makalusot sa Academy.

“Napakagaling ng iyong pagkaka-maniobra sa kanila,” papuri ni Fredo, bakas ang paghanga sa kanyang tono habang pinagmamasdan ang mga biktima. “Ganap na silang napapasunod sa iyong mga kamay.”

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Marcella. “Taglay ko ang katalinuhan at ang kapangyarihang inagaw ko kay Agnes. Sa ngayon, sila ay mga laruan lamang na sumasayaw sa bawat kumpas ko.”

Ngunit sa gitna ng kanilang tagumpay, isang tanong ang bumasag sa hangin mula kay Carmen. “Tanong ko lang, Pinuno… nasaan na nga ba ang kaluluwa ng iyong kapatid?”

Natigilan si Marcella. Ang kanyang matatalas na mata ay panandaliang nawalan ng tuon. “Iyan ang hiwagang hindi ko pa rin matalos,” pag-amin niya, bakas ang bahagyang pagkabahala. “Nabanggit niya sa akin na nakahanap na siya ng katawang gagamitin upang muling makatuntong sa Sitio Tinieblas, ngunit hanggang sa sandaling ito, wala pa rin siya.”

Hindi alam ni Marcella na ang hinahanap niyang si Pandora ay kasalukuyan nang naglalakad sa mundo ng mga buhay-gamit ang katawan ni Maya.

Sa Lungsod: Ang Paghahanap at Pagtatagpo

Sa loob ng tahimik na silid, hindi mapakali si Josie. “Father, may balita na ba tungkol kay Maya?” tanong niya sa matandang pari.

Isang malungkot na pag-iling lamang ang itinugon ni Father Michael. Hindi na nagulat si Josie; alam niya ang panganib ng kanilang kinakaharap simula nang masaksihan niya ang mga kababalaghan sa Sitio Tinieblas, lalo na ang mga kakaibang pagbabago sa kanyang sariling anak na si Miles.

“Baka matulungan tayo ni Angelie,” bulong ni Josie, tila kinakausap ang sarili. “Oras na rin para sabihin ko sa kanya na itigil na ang paghahanap sa aking asawa.”

Sinubukan niyang tawagan ang cellphone ni Angelie, ngunit tila ito ay nilamon na rin ng katahimikan. “Unattended.” Sa kaba, tinawagan niya ang opisina nito. Sana naman ay hindi siya nagtungo sa Sitio Tinieblas. Pagpapatiwakal ang ginawa niya kung ganoon, wika niya sa kanyang isipan hanggang sa may sumagot.

“Hello? Si Josie Reyes ito, kaibigan ni Angelie. Nais ko lang malaman kung nariyan siya?”

“Miss Reyes, ako ho ito, si Amihan Flores. Hindi pa rin po siya nakakabalik,” sagot ng isang pinalambot na tinig sa kabilang linya.

“Amihan?”

“Ako ho ito, Ate. Ang nakababatang kapatid ni Angelie… si Windy Valdez ang tawag ninyo sa akin noon.”

Napasinghap si Josie. “Windy? Totoo ba… ikaw na ba talaga iyan?”

“Opo. Magkita tayo sa Café Lava sa Ignacio Street, malapit lang sa opisina,” anyaya ng dalaga.

Nagmamadaling nagpaalam si Josie kay Father Michael. Nang hawakan niya ang balikat ng pari, ramdam niya ang bigat ng dinadala nito. “Father, huwag tayong mawawalan ng pananalig. Mahahanap natin si Maya.”

Café Lava: Ang Katotohanan

Sa loob ng café, tumambad kay Josie ang isang dalagang may mahabang buhok na nakasuot ng uniporme ng pulis. Si Amihan-o Windy-ay mabilis na tumayo at ngumiti nang makita siya, bakas pa rin sa kanyang mukha ang kabataan sa kabila ng kanyang propesyon.

“Windy? Ang laki na ng ipinagbago mo,” manghang sabi ni Josie habang nauupo.

Naging seryoso ang paligid nang hawakan ni Amihan ang kanyang kamay. “Ate, alam kong si Ate Angie ang inatasan ninyong maghanap sa inyong asawa. Ngunit may isa pang dahilan kung bakit niya kinuha ang kasong iyon.”

Nanatiling nakatingin si Josie, hindi magawang kumurap.

“Bago siya umalis patungo sa sitio, tinawagan niya ako upang pangasiwaan ang kanyang P.I. office. Ginagawa niya ito hindi lang para sa inyong pagkakaibigan… kundi dahil umaasa siyang mahahanap din niya ang kanyang nobyo doon,” paliwanag ni Amihan, ang boses ay nangangatal sa pag-aalala para sa kanyang ate.

Tila tumigil ang mundo ni Josie. Ramdam niya ang mabilis na pintig ng kanyang puso at ang paninikip ng kanyang dibdib. “Diyos ko…”

“Mahigit tatlong buwan na siyang wala sa opisina,” patuloy ni Amihan. “Gusto ko siyang sundan sa Sitio Tinieblas, ngunit hindi ako pinahintulutan ng aking mga superior na ma-assign sa lugar na iyon.”

“Patawad… kung ako ang naging dahilan kung bakit siya nagtungo sa sitio tinieblas,” nalulumbay na sabi ni Josie.

“Ate Josie, huwag ninyong sisihin ang inyong sarili. Matagal na niyang planong magtungo roon.”

Doon na nagbukas si Josie tungkol sa madidilim na lihim ng Sitio Tinieblas. Nang mabanggit niya ang tungkol kay Miles, nagulat si Amihan. “Pumayag kayong maiwan si Miles doon?”

“Gaya ng ate mo, hinahanap din ni Miles ang kanyang ama… ngunit hindi na niya ito matatagpuan,” naiiyak na wika ni Josie.

“Anong ibig mong sabihin? Patay na ba ang tatay ni Miles?” tanong ni Amihan.

Sa halip na sumagot, muling humingi ng tawad si Josie. Ang kanyang mga mata ay puno ng pighati at pagsisisi. “Kung alam ko lang na nasa Sitio Tinieblas ang kaibigan ko, sana ay hinanap ko na siya noong nasa Sitio Tinieblas pa kami ni Donna.”

Nauunawaan ni Amihan ang katahimikan ng ginang, kaya binaling na lamang nila ang usapan sa bagong misyon. “Windy, may hihingin sana akong tulong sa iyo. Baka may mairerekomenda kang P.I. para mahanap si Maya.”

“Bakit, ano po ba ang tunay na nangyari sa kanya?” Tanong ni Amihan. At ipinaliwanag naman ni Josie mula sa simula ang nangyari kay Maya upang mas maintindihan nang dalagang police ang nangyari.

Samantala sa Sitio Tinieblas…

Ang hapon ay nababalot ng kakaibang katahimikan, tila ang mismong hangin sa Sitio Tinieblas ay nagpipigil ng hininga. Sa gitna ng malawak na bakuran, nakatayo si Mayor Felipe, ang kanyang mukha ay tila inukit sa bato dahil sa seryosong ekspresyon habang nakaharap kina Miles, Josh, Levi, Finn, at Sofia.

“Naipaliwanag ko na sa Dean ng Academy kung bakit kayo liliban sa paaralan ngayong araw,” basag ni Mayor Felipe sa katahimikan. Ang kanyang boses ay malalim at puno ng awtoridad.

“Si Sofia ang magiging guro ninyo sa pakikipaglaban,” pagpapatuloy niya, habang ang kanyang mga mata ay naglalakbay sa bawat isa sa kanila. “Kailangang maging handa kayo. Tungkulin nating protektahan ang mga inosente sa sityong ito, lalo na ang mga walang kakayahang ipagtanggol ang sarili. Ang Sitio Tinieblas ay binuo bilang kanlungan-hindi lamang para sa mga tulad nating may kakaibang kapangyarihan, kundi para din sa mga normal na tao. Ayaw kong may mangyaring masama sa inyo.”

Ramdam nina Levi, Finn, at Sofia ang bigat ng bawat salita ng Mayor. Alam nilang hindi lang ito basta pagsasanay; ito ay paghahanda para sa isang bagyong paparating.

“Ang pagsasanay na ito ay para kay Miles,” pag-amin ni Mayor Alejo, ang tinig ay may bahid ng pag-aalala. “Lumalakas na ang kanyang kapangyarihan, at kailangan nating masigurong handa siya bago pa sumalakay ang hukbo nina Marcella at Pandora. Hindi maganda ang kutob ko sa muling pagtahimik ni Marcella. Ang katahimikang ito… ito ang hudyat ng mas malaking panganib.”

Lumingon si Sofia kay Miles. Ang kanyang mga mata, na dati ay puno ng pagkakaibigan, ay biglang nag-iba ng kislap-naging matalim at mapanganib. “Handa ka na ba, Miles?”

Sa isang kisapmata, ang anyo ni Sofia ay nagsimulang magbago. Ang kanyang balat ay tila naging kasing-putla ng buwan, at ang kanyang mahabang buhok ay nagsimulang gumalaw na parang mga buhay na galamay. Siya ay isa nang Kubot -ang aswang na may nakamamatay na kontrol sa sariling buhok.

“Ako na ba agad?” Nauutal na tanong ni Miles, ang gulat ay rumehistro sa kanyang mukha.

Ngunit walang sagot na dumating. Agad siyang sinalakay ni Sofia. Ang mga hibla ng buhok ng dalaga ay humaba at humagupit sa hangin, tila mga latigo na nagnanais siyang igapos. Sa gitna ng gulat, mabilis na kumilos ang instinto ni Miles. Sa isang iglap, naglaho ang kanyang anyo bilang tao at isang maliksi na ibon ang pumalit dito, mabilis na lumipad paitaas upang iwasan ang mga gapos ni Sofia.

Mula sa gilid, tahimik na nanonood sina Levi, Josh, at Finn. Ang kanilang mga kamao ay nakakuyom, dama ang tensyon sa bawat galaw ng dalawa.

“Miles…” mahinang sambit ni Levi, ang mga mata ay nakapako sa nagaganap na bakbakan.

Sa isang pagkakamali, nahuli ni Sofia ang paa ng ibon. Napilitang bumalik sa anyong tao si Miles, at bago pa siya makakilos, ang buong katawan niya ay balot na ng mahahaba at mahigpit na buhok ng Kubot.

“Miles, huwag mong kakalimutan ang itinuro ko sa iyo!” sigaw ni Finn.

Ang paalalang iyon ay tila isang kislap ng liwanag sa isip ng binata. Sa gitna ng pagkakagapos, muling nagbago ang kanyang anyo. Sa pagkakataong ito, naging isang madulas na ahas si Miles. Dahil sa kanyang bagong anyo, madali siyang nakalusot at nakahulagpos sa mga buhok na parang dumulas lang sa tubig.

“Magaling, Miles!” bulalas ni Mayor Alejo, may bahid ng paghanga sa boses.

“Maghanda ka, hindi pa tayo tapos!” babala ni Sofia. Sa isang iglap, ang malalambot na hibla ng kanyang buhok ay tumigas at naging kasing-talim ng mga espadang asero.

Bumalik sa anyong tao si Miles. Bawat saksak at hagupit ng matatalim na buhok ay kanyang inilagan sa pamamagitan ng mabilis na pag-ikot.

“Gumamit ka ng espada, Miles!” sigaw ni Josh, ngunit hindi siya pinakinggan ng binata. Sa halip, tumigil si Miles at kumuha ng isang pamilyar na postura-ang tindig na itinuro ni Lola Esmeralda.

“Ang pagtawag sa elemento ng hangin,” bulong nina Levi at Mayor Felipe, kapwa namangha sa nakikita.

Nasa harapan ang kanang paa ni Miles habang ang kaliwa ay nasa likuran, matatag ang pagkakatayo. Ang kanyang mga kamay ay nagsimulang gumalaw nang pabilog, tila hinahaplos ang mismong kaluluwa ng hangin.

“Ngayon na!” sigaw ni Mayor Felipe.

Sumugod si Sofia gamit ang kanyang buong lakas, ngunit tila naging anino si Miles. Ang kanyang bawat hakbang ay tila isang indayog ng sayaw sa gitna ng unos. Ang matatalim na buhok ni Sofia ay dumadaan lamang sa hangin, hindi man lang dumidikit sa damit ng binata.

“Ang galing… nakukuha na niya ang turo ni Lola Esme,” manghang sambit ni Josh.

Hindi nila namalayan na nakatayo na pala sa may pintuan si Lola Esmeralda. Ang kanyang mga matang may edad na ay nagniningning habang pinapanood ang binata. “Ang galaw na iyan ay kami lang ni Ingrid ang nakakagawa noong kami ay kabataan pa,” bulong ng matanda, ang tinig ay puno ng pangungulila para sa yumaong kaibigan. “Ang Sayaw sa Hangin.”

“Naalala ko rin iyon, Lola Esme,” tugon ni Mayor Felipe. “Iyon ang nagligtas sa atin laban sa mga masasamang aswang noon. Maraming salamat sa inyong dalawa ni Lola Ingrid.”

Biglang nagbago ang enerhiya sa paligid. Mula sa katawan ni Miles ay bumulwak ang isang nakakasilaw at malakas na puwersa. Sa isang malakas na pasabog ng hangin, ang matatalim na buhok ni Sofia ay sabay-sabay na naputol.

“Sofia!” sigaw ni Miles, ang galit sa kanyang mukha ay agad napalitan ng matinding pag-aalala nang makita ang mga putol na buhok ng dalaga.

Agad siyang tumakbo patungo kay Sofia. “Ayos ka lang ba? Patawad…”

Ngunit bago pa siya makalapit, itinaas ni Sofia ang kanyang kamay upang pigilan siya. “Hindi ka dapat lumapit sa akin, Miles. Nasa gitna tayo ng pagsasanay!” Saway ng dalaga, bagaman may bakas ng pagod sa kanyang mukha. “Paano kung masamang nilalang ang iyong kalaban? Ang iyong awa ay magiging bentahe niya upang paslangin ka!”

Tinulungan ni Miles na makatayo ang dalaga. Ang buhok ni Sofia ay naging maikli na lamang hanggang balikat, tila nawala ang kanyang korona.

“Alam ko, ngunit ang buhok mo… naputol ko,” malungkot na sabi ni Miles.

Ngumiti lang si Sofia-isang ngiting nagsasabing bahagi lamang ito ng proseso. Dahan-dahan, ang kanyang buhok ay muling humaba at bumalik sa dating anyo, tila walang nangyari.

Lumapit sina Lola Esmeralda at Mayor Felipe sa dalawa.

“Tama ang sinabi ni Sofia, Miles. Sa totoong labanan, ang puso mo ay maaaring maging iyong kahinaan,” payo ni Mayor Felipe, habang itinatapik ang kamay sa balikat ng binata. “Kailangang maging tuso ka, dahil ang mga kalaban ay walang awa. Maari nilang gamitin ang iyong kabaitan upang pabagsakin ka.”

Tumango si Miles, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng bagong determinasyon. Ngayong araw, hindi lang siya natutong makipaglaban; natutunan niyang sa gitna ng digmaan, ang bilis ng isip ay kasing-halaga ng lakas ng kapangyarihan.

ITUTULOY…

IKA-LABING PITO NA KABANATA: ANG KAGULUHAN SA SYUDAD

ANG KAGULUHAN SA SYUDAD

Nangangatal ang mga daliri ni Amihan habang hinahaplos ang mukha ng kapatid sa hawak na larawan. Sa gitna ng maingay at magulong siyudad, kung saan nakatakda nang magsimula ang kanyang misyon, tila huminto ang mundo para sa kanya. Ang bawat sulok ng silid ay binalot ng pangungulila.

“Ate Angie… kung nasaan ka man ngayon, o kung naroon ka nga ba talaga sa Sitio Tinieblas… sana’y ligtas ka,” bulong niya. Ang kanyang tinig ay basag, may pakiusap na tanging ang dingding ng silid ang nakakarinig.

Sa bigat ng emosyong pasan, dinalaw si Amihan ng antok. Ngunit ang kapayapaan ng pagtulog ay mabilis na napalitan ng isang kakaiba at mistikong pangyayari.

Hindi niya namalayan kung paano, ngunit bigla siyang napadpad sa isang banyagang lugar. Huminto ang kanyang paningin sa isang lumang bahay na tila nilamon na ng panahon—marupok ang mga kahoy, at mabigat ang hanging nakapaligid dito. Sa loob niyon, nabihag ang kanyang atensyon ng isang anino: isang babaeng nababalot ng mahaba at purong puting kasuotan.

“Nasaan ako?” tanong ni Amihan.

Ang kanyang boses ay tila nawalan ng direksyon, umalingawngaw at nagpabalik-balik sa bawat sulok ng mistulang walang katapusang paligid, dahilan upang kilabutan siya.

Dahan-dahang humarap sa kanya ang misteryosong babae. Sa kabila ng kakaibang aura nito, may lungkot at seryosong awtoridad sa kanyang mga mata. “Dito sa bahay na ito… mahahanap mo ang nilalang na mapanlinlang—ang nilalang na gumagamit ng aking wangis,” wika nito, ang boses ay tila nagmumula sa kailaliman ng lupa. “Huwag na huwag mo siyang hahayaang makatapak sa Sitio Tinieblas.”

“Anong ibig mong sabihin? Sino ka ba?” Sunod-sunod na tanong ni Amihan. Kumabog nang mabilis ang kanyang dibdib, habang ang kanyang isip ay nagbuhol-buhol sa matinding kaguluhan.

Ngunit bago pa man makasagot ang babae, nagbago ang ihip ng hangin. Lumamig ang paligid. Nakita na lamang ni Amihan ang dahan-dahang pagbalon ng malapot at pulang likido mula sa mga mata ng babae—dugo, na mabilis na umagos sa maputla nitong pisngi. Kasabay nito ang biglaang paglipat ng babae sa kanyang harapan.

Bago pa man makailag si Amihan, marahas siyang sinakal nito gamit ang malamig at tila bakal na mga kamay.

“A-anong ginagawa mo…?” nanginginig at halos walang boses na usal ni Amihan. Pilit niyang pinaluluwag ang pagkakasakal sa kanya, ngunit lalong nanlisik ang mga mata ng babae—mga matang wala nang buhay, kundi purong poot na lamang.

“Magbabalik ang kadiliman sa Sitio Tinieblas… at wala kayong magagawa para pigilan ito!” Ang huling hiyaw na iyon ng babae ay umalingawngaw na parang kulog.

“Hah!”

Mabilis na napabalikwas si Amihan sa kanyang hinihigaan. Malakas ang kabog ng kanyang dibdib, basa ng malamig na pawis ang kanyang noo, at habol-habol niya ang kanyang bawat hininga habang nakakapit sa kanyang leeg.

Tumingin siya sa paligid upang tiyaking nasa ligtas siyang silid. Nang sulyapan niya ang maliit na orasan sa kanyang side table , ang mga kamay nito ay nakaturo sa ganap na alas-tres ng madaling araw—ang oras kung kailan gising ang mga elemento, at ang oras kung kailan opisyal nang nagsimula ang kanyang bangungot.

Samantala, sa loob ng malawak at tila mayayamaning bahay ng Alcalde sa Sitio Tinieblas, binalot ng tensyon at seryosong usapan ang magkakaibigan.

“Sure ka ba talaga, Josh?” bakas ang pag-aalala sa boses ni Miles habang nakatingin sa kaibigan.

Hindi sumagot agad si Josh. Sa halip, hinawakan niya ang magkabilang balikat ni Miles at tinitigan ito nang diretso sa mga mata, pilit na pinapakalma ang binata. “Oo naman. Malakas kaya ’tong biceps ko,” pagbibiro niya sabay flex ng kanyang braso upang magpatawa sa gitna ng seryosong sitwasyon.

“Hindi mo naman kailangang gawin ’to, Pare,” seryosong sabat ni Levi, na tila hindi makasabay sa biro ni Josh dahil sa bigat ng kakaharapin.

Seryosong lumingon si Josh kay Levi. “Hindi naman ako napipilitan, bro. Gusto ko ring ipagtanggol si Miles… sa abot ng aking makakaya.” May paninindigan sa kanyang boses.

“Kung ganun, maghanda ka na, Josh!” pagbasag ni Finn sa seryosong usapan sabay abot ng dalawang pirasong matitigas na kahoy sa binata.

Napakunot ang noo ni Sofia nang makita ang dala ni Finn. “Anong laban ng dalawang piraso ng kahoy na yan sa totoong panganib?” sarkastiko at nag-aalalang tanong niya.

“Arnis ang tawag dyan,” nakangiting paliwanag ni Finn. “Ngunit hayaan mo, Josh… para maging patas, hindi ako gagamit ng anumang Mahika. Tanging purong lakas lang ang gagamitin ko.”

Tinitigan nang matalim ni Sofia si Finn, tila ba sinisiyasat at binabasa ang totoong iniisip ng binata. Napansin naman iyon ni Finn kaya napalingon siya rito. “Bakit?” tanong niya.

Hindi na sumagot si Sofia. Sa halip, nag-iwan na lamang ito ng isang makahulugang ngiti—isang ngiting mabilis na naintindihan ni Finn kung ano ang ibig ipahiwatig.

“Marunong ka bang gumamit niyan?” untag naman ni Miles kay Josh, habang nakatingin sa mga hawak nitong kahoy.

“Oo naman, ako pa ba?” sagot ni Josh sabay kindat sa kanyang kaibigan para maibsan ang takot nito.

Lumapit naman si Levi at tinapik ang balikat ni Josh. “Good luck, bro.”

“Salamat, bro,” sagot ni Josh, habang dahan-dahang hinahawakan nang mahigpit ang mga arnis.

Pumosisyon ang dalawa sa malawak na bakuran ng bahay ng Alcalde. Ang tanging liwanag na nagmumula sa sulo at sa bintana ng mansyon ang nagbibigay-buhay sa kanilang mga anino. Hawak ni Josh nang mahigpit ang dalawang pirasong arnis, mararamdaman ang panginginig ng kanyang mga kamay—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa nag-aalab na pagnanais na mapatunayan ang kanyang lakas upang maipagtanggol si Miles.

Sa kabilang banda, si Finn ay nakatayo lang nang diretso, kalmado ang tindig ngunit matalim ang mga mata. Itinaas niya ang kanyang dalawang kamay, walang hawak na anuman, na tila nag-aanyaya.

“Sigurado ka ba rito, Finn? Walang mahika?” hamon ni Josh, pilit na ibinabalik ang kanyang mapagbirong tono, ngunit seryoso na ang kanyang mga mata.

“Walang mahika, Josh. Purong lakas,” malamig ngunit may paggalang na sagot ni Finn. “Ipakita mo sa akin ang kaya ng mga biceps mo.”

Sa isang iglap, sumugod si Josh. Sa bilis ng kanyang hakbang, iwinasiwas niya ang kanang arnis pababa, tila hahatiin ang hangin. Isang malakas na whack! ang umalingawngaw nang saluhin ni Finn ang hampas gamit ang kanyang braso—ngunit hindi ito ordinaryong pagsalo. Ginamit ni Finn ang momentum ni Josh upang iikot ang kanyang katawan at umiwas sa susunod na banat ng kaliwang arnis.

“Mabilis,” bati ni Finn, sabay sipa sa sikmura ni Josh.

Napaatras si Josh, napa-aray nang bahagya, ngunit mabilis na nakabawi ng balanse. Sumigaw siya ng may panggigil at muling sumugod. Sa pagkakataong ito, mas sunod-sunod at mas mabibigat ang kanyang mga hampas. Taktak-tak! Ang bawat bitaw ng arnis ni Josh ay may kasamang bigat ng kanyang emosyon—ang takot para sa kaligtasan ng mga kaibigan, ang galit sa mga aswang, at ang paninindigan para kay Miles.

Sinalo, sinangga, at iniwasan ni Finn ang bawat galaw. Ramdam ni Finn ang tindi ng puwersa ni Josh. Sa isang pagkakataon, nahuli ni Finn ang magkabilang pulso ni Josh. Nagkatitigan ang dalawa, magkadikit ang mga mukha, habang nagbubuno sa purong lakas ng katawan. Dumaloy ang pawis sa kanilang mga mukha.

“Para kay Miles!” angal ni Josh, habang pilit na itinutulak pababa si Finn. Sa puntong ito, kitang-kita ang pamamaltik ng mga ugat sa leeg at braso ni Josh.

Nanlaki ang mga mata ni Finn sa nasabing determinasyon ng kaibigan. Gamit ang kanyang natatanging liksi, binuhat ni Finn ang sariling timbang at sinipa ang dibdib ni Josh gamit ang dalawang paa, dahilan upang mabitawan niya ang mga pulso nito at kapwa sila tumalsik pabalik.

Hingal na hingal si Josh, nakaluhod ang isang tuhod sa lupa ngunit mahigpit pa ring nakakapit sa kanyang mga arnis. Si Finn naman ay napahawak sa kanyang braso na nagsisimula nang mamula dahil sa mga hampas ng kahoy.

Mula sa balkonahe, tahimik na nakatitig sina Miles, Levi, at Sofia. Bakas sa mukha ni Miles ang labis na kaba, habang si Sofia ay dahan-dahang tumango—nakikita niya ang apoy sa puso ni Josh.

Dahan-dahang tumayo si Josh, pinunasan ang dugo sa gilid ng kanyang labi, at ngumiti kay Finn. “Hindi pa tayo tapos, Pare.”

Hingal na hingal si Josh habang dahan-dahang tumatayo, nanginginig ang kanyang mga binti ngunit pilit na pinatitigas ang hawak sa dalawang arnis. Pinunasan niya ang pawis na pumapatak sa kanyang mga mata at muling sumulyap kay Finn, handa nang sumugod para sa susunod na banat.

Ngunit bago pa man siya makahakbang, ibinaba ni Finn ang kanyang mga kamay at umatras nang bahagya. Huminga ito nang malalim at tinaas ang isang palad upang patigilin ang kaibigan.

“Tama na, Josh,” seryosong wika ni Finn, habang hinahabol din ang sariling hininga.

Napakunot ang noo ni Josh, halatang bitin at may panggigil pa sa kanyang mga kamao. “Anong tama na? Kaya ko pa, Finn. Hindi pa ako bagsak.”

Lumapit nang kaunti si Finn at tinapik nang mahigpit ang balikat ni Josh. Tinitigan niya ito nang diretso sa mga mata—wala nang bakas ng pagsubok, kundi purong pagkilala na lamang.

“Hindi mo na kailangang magpatuloy, dahil napatunayan mo na ang sarili mo,” malumanay ngunit mariing sabi ni Finn. “Kahit wala kang kapangyarihan… hindi katulad namin, nakita ko kung gaano katapang ang puso mo. At sapat na iyon para pagkatiwalaan kita sa laban na ito.”

Narinig ng lahat ang binitawang salita ni Finn. Sa balkonahe, nakita ni Josh ang dahan-dahang pagpapakawala ng malalim na hininga ni Miles, na tila nabunutan ng tinik sa dibdib habang nakatingin sa kanya nang may pagmamalaki. Si Levi naman ay tipid na ngumiti, habang si Sofia ay nanatiling tahimik ngunit may pag-sang-ayon sa kanyang mga mata.

Dahan-dahang ibinaba ni Josh ang mga hawak na arnis. Ang panginginig ng kanyang katawan ay napalitan ng magaan na pakiramdam. Ngumiti siya nang bahagya, sabay sulyap kay Miles bago binalingan muli si Finn.

“Salamat, Pare,” Sabi ni Josh at ngumiti naman si Finn bilang tugon.

Samantala, sa kailaliman ng gabi sa Sitio Tinieblas, nababalot ng mabigat na katahimikan ang tahanan ng mga Legaspi. Ang tanging sumisira sa katahimikan ay ang marahas na kalatis ng pinto na akma nang bubuksan ni Audrey.

“Ate Audrey, saan ka naman pupunta? Gabing-gabi na!” bakas ang nag-aalalang tinig ni Carol, ang kanyang mga kamay ay bahagyang nakakuyom sa takot habang nakatitig sa kapatid.

Hindi man lang lumingon si Audrey. Hinawakan niya ang hawakan ng pinto nang may determinasyon. “May gala kami nina Anastasia at Kelly. Huwag kang praning, babalik din kami kaagad.”

Humakbang pautos si Carol, sinusubukang pigilan ang kapatid sa pamamagitan ng matitinding salita. “Ate, pakinggan mo naman ako! Delikado na sa labas ngayon, lalo na’t may ipinanukalang curfew si Mayor Ninong dahil sa mga aswang na nanalasa noong nakaraang linggo sa kabilang bayan. Hindi ito biro!”

Isang mapait at mapagwalang-bahalang tawa ang pinakawalan ni Audrey. “Whatever,” bulong niya, sabay talikod at tuloy-tuloy na humakbang palabas sa madilim na bakuran.

“Ate, sandali!” Habulan man ni Carol ng sigaw, huli na.

Mabilis niyang hinila ang pinto upang sundan ito ng tingin, ngunit ang sumalubong sa kanya ay ang malamig na hangin ng gabi at ang walang laman na daan. Napahawak si Carol sa kanyang dibdib, habang ang kanyang puso ay nanginginig sa kaba.

“Bakit ang bilis niyang mawala…?” pagtataka niya sa sarili. Ang kakaibang bilis ng paglaho ng kanyang kapatid ay nag-iwan ng malalim at malamig na balisa sa kanyang sistema.

Habang nangyayari iyon, malayo sa payapang sitio, gulo at kilabot naman ang naghahari sa gilid ng siyudad.

Wala sa sarili si Maya. Tumatakbo siya sa gitna ng madilim at basang kalsada, habang ang suot niyang puting damit ay dumidikit na sa kanyang balat dahil sa walang-awang buhos ng ulan. Humihingal siya, ang bawat singhap ay may kasamang takot at lito.

“Kailangan kong makabalik sa Sitio Tinieblas… kailangan ko…” paulit-ulit na usal niya, na tila ito na lamang ang natitirang batingaw ng kanyang katinuan.

Napatigil siya nang mapadaan sa isang saradong tindahan. Ang pader nito ay gawa sa malalaking salamin. Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng kalsada, tinitigan niya ang sariling repleksyon. Ngunit ang kanyang dugo ay tila nagbago ng agos nang makita na sa likod ng kanyang anino, may isa pang babaeng nakatayo—isang pigura na may nanlilisik, nagpupuyos, at mapanuring mga mata.

“Sino ka?!” nanginginig ngunit may halong tapang na hamon ni Maya sa salamin.

“Ibalik mo sa akin ang katawan ko!” Ang boses ng babae sa salamin ay tila kulog na umalingawngaw sa kanyang isipan, puno ng poot at paghihiganti.

Sa halip na matakot, isang nakapanindig-balahibong ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Maya. Humalakhak siya nang mahina, isang tawang hindi makatao. “Anong pinagsasabi mo? Sa akin ang katawang ito. Hinding-hindi ka magtatagumpay na bawiin ito sa akin.”

Ngunit ang marahas nilang pagtatalo sa isip ay naputol nang isang mainit na kamay ang biglang pumatong sa kanyang balikat.

“Miss? Ayos ka lang ba?” tanong ng isang nagmamalasakit na babaeng dumaan, na may hawak na payong.

Dahan-dahang lumingon si Maya. Subalit ang pagmamalasakit ng estranghero ay agad napalitan ng wagas na sindak. Napasandal ang babae sa pader, nawalan ng lakas, nang masilayan ang mukha ni Maya: ang mga mata nitong kasing-pula ng sariwang dugo, at ang naglalakihang matatalas na pangil na tila handang pumatay.

“Oo…” bulong ni Maya, ang boses ay naging malalim at puno ng gutom. “Dahil kailangan ko ang dugo mo.”

Walang sinayang na sandali. Sa isang kurap ng mata, itinaas ni Maya ang kanyang kamay na armado ng mahahaba at matatalas na kuko. Bumaon ito sa dibdib ng babae, at sa isang mabilis na kumpas ay duguang nailabas ang pumipitlag pang puso nito. Walang kaawa-awa niya itong nilantakan, nilunok ang bawat patak ng buhay.

Sumabog ang isang matalim na kidlat sa kalangitan, na sinundan ng marahas na kulog. Sa salaming nabahiran ng tilamsik ng dugo, nakita ni Maya ang kanyang sarili—isang halimaw sa ilalim ng umiiyak na langit, handa nang maghasik ng dilim sa Sitio Tinieblas.

ITUTULOY…

IKA-LABING WALO NA KABANATA: ANG AMALANHIG AT ANG KAPANGYARIHAN NG NECROMANSYA

“Inay! Bakit mo kami iniwan!”

Isang matinding hagulhol ang pumunit sa nakabibinging katahimikan ng sementeryo. Humihigpit ang hawak ng dalaga sa gilid ng kabaong, tila gustong pigilan ang unti-unting pagbaba nito sa madilim na hukay. Ang kanyang mga luha ay walang humpay na pumatak sa salamin ng kabaong, lumalabo ang anyo ng mukha ng kanyang butihing ina na ngayon ay payapa at wala nang buhay. Gumagaralgal ang boses ni Nora, punong-puno ng pangungulila at hindi matanggap na katotohanan.

“Tama na, Nora… pakiusap, magpakatatag ka. Hindi matatahimik ang kaluluwa ng nanay mo kung makikita ka niyang ganyan,” bulong ng isang ginang na balot ng itim na belo. Marahan nitong inaalalayan ang nanghihinang balikat ng dalaga, sinusubukang ibahagi ang sariling lakas.

“Tama si Mare,” pag-ayon ng isa pang ginang na may kaparehong luksang kasuotan, habang pinapahid ang sariling luha. “Isipin mo na lang, Nora, na hindi na magtitiis ang Mama mo sa matagal na sakit na nagpahirap sa kanya. Sa wakas, malaya na siya sa mundong ito. Sapat na iyon upang hayaan natin siyang mamahinga nang payapa.”

Habang dahan-dahang tinatakpan ng malamig na lupa ang kabaong, naiwan kay Nora ang sugat ng kahapon—isang sugat na hindi basta-basta hihilom ng panahon.

Tinieblas Academy: Ang Misteryo sa Likod ng mga Mata

Ilang linggo ang lumipas, ngunit ang multo ng nakaraan ay nananatili. Sa loob ng Tinieblas Academy, nangingibabaw ang ingay ng mga sapatos na nagpapadulas sa makintab na sahig at ang dayandang ng bolang tumatalbog. Hila-hila nina Sofia at Finn ang naguguluhang si Miles papasok sa malawak na basketball court ng unibersidad.

“Ano ba talaga ang nangyayari? Bakit ba gustong-gusto ninyo akong kaladkarin dito?” reklamo ni Miles, habang inaayos ang kanyang dalang gamit at sinusubukang bawiin ang kanyang braso.

“Miles, tingnan mo kasi nang mabuti!” seryosong bulong ni Sofia, sabay turo sa direksyon nina Josh at Levi na kasalukuyang nasa gitna ng mainit na laro.

“Nagba-basketball lang naman pala sila, ano namang kakaiba roon? Bakit kailangan niyo pa akong dalhin dito para lang manood?” untag muli ni Miles, hindi pa rin makuha ang punto ng mga kaibigan.

“Hindi sina Levi at Josh ang pakay natin dito, Miles. Kundi ang babaeng iyon,” giit ni Finn. Maingat nitong itinuro ang isang sulok ng bleachers kung saan nakaupo ang isang natatanging pigura na nababalot ng tila madilim na aura. Isang babaeng nakasuot ng luksang itim.

“Sino naman siya?” tanong ni Miles, unti-unting nagigising ang kuryosidad.

“Siya si Nora,” simula ni Sofia, na hininaan pa lalo ang boses upang walang makarinig sa kanila. “Isang Business Administration student dito sa academy. Simula nang mamatay ang nanay niya ilang linggo na ang nakararaan, may nagbago sa kanya. May kakaiba at nakatatakot na kay Nora. Ayon sa mga kapitbahay nila, gabi-gabi raw nilang naririnig si Nora na may kausap sa loob ng kanyang kwarto… at tinatawag niya ang pangalan ng yumaong ina.”

“Baka naman nakararanas lang siya ng matinding depresyon,” tugon ni Miles, habang ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatitig sa maputlang mukha ni Nora. “Hindi madaling mag-move on kapag ang pinakamahalagang tao sa buhay mo ang nawala, ’di ba?”

Ngunit habang pinagmamasdan ni Miles si Nora, napansin niyang ang mga mata ng dalaga ay hindi gumagalaw sa isang partikular na manlalaro—isang lalaking may matikas na tindig, at sa likod ng jersey nito ay nakasulat ang apelyidong Legaspi .

Tensyon sa Gitna ng Laro

Sa kabilang dako, napansin nina Josh at Levi ang kakaibang kilos ng tatlo nilang kaibigan sa gilid. Kahit malayo ang distansya at maingay ang buong court, kakaibang talas ng pandinig ang nagpatingkad sa mga pandama ni Levi. Naririnig niya ang bawat bulong ng mga ito.

“Bakit, bro?” tanong ni Josh nang mapansing natigilan si Levi sa pagtakbo.

“May pinag-uusapan silang tungkol sa depresyon…” bulong ni Levi, ang kanyang pansin ay bahagyang lumihis sa laro.

Dahil sa panandaliang pagkaantala ng kanilang atensyon, hindi namalayan nina Levi at Josh ang mabilis na pagpasa ng bola ng kalaban. Lumagpas ito sa kanila, naging hudyat upang makapuntos ang kabilang koponan at tuluyang manalo sa naturang round.

“Ano ba, Mr. Alejo at Lewis! Focus, guys!” galit na sigaw ng kanilang coach mula sa gilid, habang namumula ang mukha nito sa inis.

“Yes, coach! Pasensya na po!” mabilis na tugon ni Levi, habang pinapahid ang pawis sa kanyang noo.

Sa sandaling iyon, lumapit sa kanila ang isa sa mga MVP ng kabilang koponan—si Winston. May dala itong mapang-asar na ngisi habang hawak ang bola sa kanyang baywang.

“Nice game, Bros. Not bad para sa mga freshman,” wika ni Winston, ngunit bakas ang uyam sa bawat salita.

“Anong ibig mong sabihin?” Malamig at may bahid ng angas ang naging tugon ni Levi, hindi nagustuhan ang tono ng kaharap.

“Ang ibig kong sabihin, bilib ako sa kasama mo,” patuloy ni Winston, sabay sulyap kay Josh. “Kahit bagong lipat lang siya rito, at sa pagkakaalam ko… kapag nasa Nursing course, kadalasang mahihina ang physical strength ng mga ’yan. Ngunit nagulat ako sa lakas na ipinakita niya. Mukhang may itinatago ka.”

“Ayusin mo ang pananalita mo sa kaibigan ko,” madiin at may pagbabanta ang boses ni Levi. Ang kanyang mga kamao ay unti-unting nagngangalit, ngunit bago pa man lumala ang sitwasyon ay mabilis siyang tinapik ni Josh sa likod.

“Okay lang, bro. Hayaan mo na siya,” nakangiting sabi ni Josh, kalmado ngunit may lalim ang mga mata.

Bago pa man sumabog ang tensyon sa pagitan ng dalawa, muling umalingawngaw ang pito at sigaw ng coach. “That’s enough, Mr. Legaspi! Men, let’s do the last match na! Go! Go!”

Mabilis na naghiwalay ang dalawang grupo upang bumalik sa kanilang mga pwesto.

Ang Amoy ng Kamatayan

Samantala, sinamantala nina Miles, Sofia, at Finn ang pagkakataon upang lapitan ang nag-iisang si Nora sa bleachers.

“Hello,” bati ni Finn upang makuha ang pansin ng dalaga.

Dahan-dahang lumingon si Nora, walang buhay ang mga mata at tila pagod na pagod ang kaluluwa habang nakatingin sa kanilang tatlo. “Anong kailangan ninyo sa akin?”

“Hi, ako nga pala si Miles, mula sa Medical course,” malumanay na pakilala ni Miles, sinusubukang maging magaan ang kanyang diskarte. “Mukhang hindi ka okay, Miss.”

Tinitigan siya ni Nora nang matagal bago sumagot. “Ako si Nora. At kilala kita… Ikaw ang apo ng bantog na si Lola Ingrid.” Pilit na ngumiti ang dalaga, ngunit hindi umabot ang saya sa kanyang mga mata. “Salamat sa pag-aalala ninyo, ngunit hindi ko kailangan ang inyong tulong. Ayos lang ako.”

Mabilis na kinolekta ni Nora ang kanyang mga libro, tila gustong takasan ang pagsisiyasat ng tatlo. Sa kanyang pagmamadali at paglingon sa likod, hindi niya napansin ang paparating na si Carol na kasapi ng cheerleading team. Malakas silang nagkabanggaan, dahilan upang halos mabitawan ni Nora ang kanyang mga hawak.

“Ate Nora! Are you okay?” Alalang tanong ni Carol, habang inaalayan ang nadatuhang dalaga.

Ngunit hindi na sumagot si Nora. Blangko ang mukha nitong ipinagpatuloy ang mabilis na paglakad palabas ng court, iniwan silang nagtataka.

Naiwang tulala si Carol, napahawak sa kanyang ilong habang sinusundan ng tingin ang papalayong pigura ni Nora. ‘Bakit… bakit may naamoy akong bangkay sa kanya?’ bulong ni Carol sa kanyang sarili, kinilabutan sa tindi ng umaalingasaw na amoy ng nabubulok na laman na nanggaling sa dalaga.

Hindi kalayuan sa kanila, lihim na nagmamasid sina Marcella, Carmen, at Fredo—na sa kasalukuyan ay nagtatago pa rin sa anyo at katauhan ng mga magagandang dalagang sina Audrey, Anastasia, at Kelly. Ang kanilang mga mata ay kumikinang sa kakaibang misteryo, saksi sa bawat tagpong unti-unting naglalapit sa kanila sa katotohanan.

Ang Kasunduan sa Ilalim ng Bilog na Buwan

Lumalutong ang bawat hakbang ni Nora sa lumang sahig ng kanilang bahay, sumasabay sa mabigat at sunod-sunod na tibok ng kanyang dibdib. Pikit-mata niyang nilagpasan ang mga nakakalat na alaala sa sala bago dinala ng kanyang mga paa ang sarili sa pinakamadilim na sulok ng tahanan.

“Nandito na po ako, Nanay…” bulong niya. Isang gumaralgal na boses ang bumasag sa nakapanatag ngunit mapanghing kuwarto.

Sa sulok na iyon, nababanaagan sa pagitan ng mga anino ang isang kakila-kilabot na tanawin. Ang kanyang ina—o ang natitirang anyo nito—ay mahigpit na nakatali sa isang lumang upuang kahoy. Ang balat nito ay nangingitim na, naagnas at kinakain na ng uod sa ilang bahagi, habang ang mga tuyong kalamnan ay pilit na pumipiglas, lumilikha ng kakaibang tunog ng mga nababali at nagkakatampuhang buto. Pilit nitong kinakawalan ang sarili sa pagkakatali, naglalabas ng gurgur at ungol na hindi makatao.

Walang takot na lumapit si Nora. Ang pagmamahal sa ina ay mas matimbang kaysa sa tindi ng umaalingasaw na amoy ng kamatayan. Dahan-dahan niyang inabot ang mukha nito, ngunit sa sandaling lumapat ang kanyang mga daliri sa pisngi ng ina, mabilis na natuklap ang tuyong balat nito, inilalantad ang nangingitim na laman sa ilalim.

Napahikbi si Nora, ngunit agad niyang pinunasan ang kanyang mga luha. “Nay… hindi sana kayo naging ganyan kung sumunod lang ako sa inyo noon. Ngunit huwag kayong mag-alala. Dahil sa tulong ni Marcella, maibabalik ko ang buhay ninyo. Kailangan ko na lang kumpletuhin ang huling sangkap para muli kayong makasama… para muli kayong mabuhay.”

Kinagabihan, ang buong uniberso ay tila nakikiramay sa kadilimang nakabalot sa puso ng dalaga. Malamig at nanunuot sa buto ang simoy ng hangin, habang ang maputla at dambuhalang bilog na buwan ang nagsisilbing tanging tanglaw ni Nora. Ang pilak nitong liwanag ang gumagabay sa kanyang bawat hakbang patungo sa kailaliman ng madilim at tila natutulog na kagubatan.

Sa paanan ng isang dambuhala at matandang puno, nag-aabang ang dalawang pigurang tila bahagi na ng mga anino ng gabi—sina Marcella at Carmen.

“Narito na ako, Marcella,” matapang at walang pag-aalinlangang saad ni Nora, habang itinataas ang kanyang paningin upang salubungin ang mga mata ng matanda. “Nais ko nang malaman ang huling sangkap na kakailanganin ko. Gagawin ko ang lahat upang magbalik si Nanay sa dati, upang maging ganap at tuloy-tuloy ang kanyang pagkabuhay.”

Isang nakahihiwang ngiti ang sumilay sa labi ni Marcella. Dahan-dahan siyang humakbang lapit sa dalaga, inikutan ito nang dahan-dahan tulad ng isang mandaragit na sinusuri ang kanyang huli, habang ang kanyang boses ay tila bulong ng hangin.

“Ang huling sangkap ay madaling mahanap… ngunit napakahirap kunin, ija,” banayad ngunit makahulugang wika ng matanda.

“Anong ibig mong sabihin?” salubong na kilay na tanong ni Nora, habang ang determinasyon ay nag-aalab sa kanyang mga mata. “Isa ba itong pambihirang halamang-gamot? Hayaan mo, kakayanin ko. Kung nagawa kong akyatin at dumaan sa mga matatarik na bangin para lang sa mga naunang sangkap na ipinakuha mo, wala akong uurungan ngayon.”

Huminto si Marcella sa likuran ni Nora, at isang mahinang tawa ang kumawala sa kanyang lalamunan. “Hindi isang halamang-gamot ang huling sangkap, ija.”

“Ano ho?” Bahagyang napaatras ang dalaga, napalingon kay Marcella dahil sa kakaibang tono nito.

“Ang huling sangkap… ay ang katas ng pagnanasa mo sa lalaking minsan nang lumapastangan sa iyong pagkatao,” mariing bulong ni Marcella.

Tila sinaksak ang puso ni Nora sa narinig. Agad sumagi at naglaro sa kanyang isipan ang isang mukha—si Winston. Ang hambog na manlalaro ng basketball, ang kapatid nina Audrey at Carol Legaspi. Ang lalaking nag-iwan ng permanenteng sugat sa kanyang dangal.

Bago pa man makapagsalita si Nora, muling bumasag ang boses ni Marcella upang dugtungan ang kilabot. “Kapag nakuha mo na ang huling sangkap na sinasabi ko, basahin mo ang mahiwagang dasal na ito upang ipagkaloob sa iyo ng Panginoon ng Kadiliman ang iyong kahilingan. Hindi sapat na maging Amalanhig lang ang iyong ina para makabawi ka sa mundong ito, Nora… Buhayin mo siya nang lubos, at manirahan kayo nang payapa.”

Isang malakas at nakatatakot na tawa ang pinakawalan ni Marcella, isang halakhak na umalingawngaw at bumasag sa katahimikan ng buong kagubatan, tila nagpatindig sa mga balahibo ng mga hayop sa paligid.

Kasabay nito, dahan-dahang iniabot ni Carmen ang isang piraso ng lumang papel. Nakasulat doon, gamit ang tila kulay-dugong tinta, ang mga mahiwaga at Sinaunang Salita na kailangang bigkasin ni Nora sa sandaling mapasakamay na niya ang huling nakaririmarim na sangkap.

ITUTULOY…

IKA-LABING SIYAM NA KABANATA: ANG BANGON NG AMALANHIG AT ANG HANGIN NG KAMATAYAN

“Bro, nice game!” bulyaw ng isa sa mga kasamahan nila sa team, sabay tapik sa balikat ni Winston habang umaalingawngaw ang kalampagan ng mga locker door.

“Oo nga, bro. Maiwan na muna namin kayo,” dugtong naman ng isa pang manlalaro, na halatang nagmamadali habang isinusuksok ang basang sapatos sa bag. “Badtrip ang erpat ko ngayon, e. Sa susunod na lang ako sasali sa galaan. Baka mapalayas ako nang de-oras.”

Nilingon ni Winston si Dexter na nasa kanyang tabi, abala sa pag-aayos ng kanyang mga gamit. “Ikaw, Dexter? Sasama ka ba mamaya?”

“Hindi ako pwede, bro. Family night namin mamaya, dadating si Mama galing Manila,” sagot ni Dexter. Sandali itong sumulyap kay Winston, isang sulyap na may pahiwatig na sila lang dalawa ang nakatatalos. “Kaya kailangang maging magiting na ‘good boy’ muna ako tonight.”

“I guess reschedule na muna natin ang gala,” wika ng nagmamadaling kasamahan nila, sabay bitbit ng kanyang duffel bag. “Maiwan ko na kayong dalawa riyan.”

“Sige na, lakad na,” biro ni Dexter habang umiiling. “Baka paluin ka na naman ni Mang Ponso.” Napatawa na lang nang mahina si Winston habang pinapanood ang pagmamadali ng kaibigan.

Ngunit bago tuluyang makalabas, lumingon muli ang isa nilang katropa na may nakasungkit na nakakalokong ngiti. “Mabuti pa, bilisan n ninyo ang pagbibihis diyan. Balita ko, nagmumulto raw ngayon sa campus si Prof April. Baka mapag-trip-an kayo.”

“Hoy, pambihira naman ’to! Tantanan mo nga kami!” saway ni Dexter, bagaman may bahagyang kilabot na dumaan sa kanyang boses. Sa isang kurap, mabilis na nag-unahan palabas ng locker room ang mga natitirang miyembro ng basketball team, hanggang sa maiwan ang tunog ng papalayong mga hakbang at ang marahang pagpikit ng mabigat na pinto.

“Hayaan mo ’yang si Jose, mahilig talaga manggulat ang gago,” ani Winston upang basagin ang biglang katahimikan.

Bahagyang lumapit si Dexter, tila binabawasan ang espasyo sa pagitan nilang dalawa. “Pero sa tingin mo, totoo kaya ’yung mga bali-balita tungkol sa pagmumulto ni Prof April?”

Imbes na sumagot sa kababalaghan, mas pinili ni Winston na ibahin ang direksyon ng usapan—isang paraan upang itago ang lumalalim na tensyon sa silid. “Maiba tayo, bro. Alam mo, magaling pala talaga itong si Lewis. Kailangan natin ang galing niya, lalo na sa summer league sa susunod na buwan.”

Habang nagsasalita, dahan-dahang hinubad ni Winston ang kanyang jersey. Ang telang basa ng pawis ay dulas na humiwalay sa kanyang balat, na naglantad sa hubog ng kanyang dibdib at matitigas na balikat. Sa bawat galaw niya, tila huminto ang mundo para kay Dexter. Hindi napigilan ng binata ang kanyang mga mata na bumaba, nakatitig sa bawat linya ng katawan ni Winston, humahanga at naghahangad sa paraang matagal na niyang itinatago.

Napansin ni Winston ang biglang pagtahimik ng kausap. “Bro? Dex? Ayos ka lang ba?”

Nakangiting lumapit si Winston at marahang tinapik ang pisngi ni Dexter. Ang init ng palad nito ang tuluyang nagpabalik kay Dexter sa kasalukuyan. Bahagyang naghabol ng hininga si Dexter, ang kanyang puso ay nagsisimula nang sumabay sa mabilis na ritmo ng pagnanasa.

“Wala na bang tao?” bulong ni Winston, ang kanyang boses ay naging mas malalim, may halong mapang-akit na ngiti.

Mabilis na inilibot ni Dexter ang kanyang paningin sa malawak at tila abandonadong locker room. Ang tanging naririnig na lamang ay ang sarili nilang paghinga at ang mahinang ugong ng ventilation fan sa itaas. “Wala na…” sagot niya.

Hindi na hinintay ni Winston na matapos ang sandali. Sa isang mabilis ngunit nag-aalab na galaw, hinila niya si Dexter sa batok at siniil ito ng isang mainit at marahas na halik. Linalaman ng halik na iyon ang lahat ng pagpipigil na tiniis nila sa harap ng kanilang mga katropa.

“Winston… sandali, huwag dito!” pagmamakaawa ni Dexter nang bahagya niyang maitulak ang dibdib ng binata, bagaman ang kanyang sariling mga kamay ay tila ayaw bumitaw. “Baka may makakita…”

“Bakit ba? Wala namang ibang tao rito, Dex. Tayong dalawa lang,” sagot ni Winston, habang ang kanyang mga labi ay bumababa na sa panga at leeg ng kasama.

Isang mapang-akit na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Dexter. Hinawakan niya nang mas mahigpit ang matipunong katawan ni Winston, bago mariing kinagat ang sarili niyang labi upang pigilan ang isang ungol. “Eh… gusto ko sa shower.”

“Gusto ko ’yan,” tugon ni Winston.

Walang sinayang na segundo. Mabilis na hinila ni Winston si Dexter patungo sa shower room. Doon, sa ilalim ng malamig na liwanag, mabilis nilang hinubad ang mga natitirang saplot hanggang sa magtagpo ang kanilang mga hubad na katawan. Pinihit ni Winston ang gripo, at agad na umalingawngaw ang malakas na lagaslas ng tubig.

Ngunit sa gitna ng kanilang pagmamadali, wala sa kanilang nakapansin na sa pinakamadilim at pinakasulok na bahagi ng locker room—mula sa awang ng isang lumang locker—may isang pares ng mga mata na hindi kumukurap. Malamig, matalas, at tahimik na nakatitig sa bawat galaw nila.

Sa loob ng shower, ang malamig na tubig na dumadampi sa kanilang mga balat ay naging kabaligtaran ng nag-aalab na apoy sa pagitan nilang dalawa. Ang bawat haplos ay may kasamang tindi; ang bawat dampi ay may dalang pangako.

Ipinasandal ni Winston si Dexter sa basang pader, ngunit sa isang iglap ng laro ng kapangyarihan, lumuhod si Dexter sa kanyang harapan. Doon, sa gitna ng basang semento at umaasong init ng kanilang mga katawan, sinimulan ni Dexter na pagsilbihan ang matigas at nag-aabang na pagkalalaki ni Winston.

Napa danyos ang ulo ni Winston paitaas, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na napatangan sa basang buhok ni Dexter habang ang bawat pagsipsip at pagsubo ng binata ay nagpapakawala ng mga ungol na pilit nilang itinatago sa lagaslas ng tubig.

Habang nalulunod sina Winston at Dexter sa sarili nilang mundo ng pagnanasa, isang anino ang dahan-dahang humiwalay sa kadiliman. Gumapang ang pigura papalapit sa nakabukas na shower stall, ang bawat hakbang ay walang tunog, tila isang hanging may dalang amoy ng lupa at kamatayan.

“Makukuha ko na rin ang huling sangkap… upang mabuhay ko nang muli si inay,” bulong ng nilalang. Ang boses nito ay parang gasgas na kalawang, nanginginig sa sabik at matagal nang paghihintay.

Eksaktong sa sandaling iyon, ang ungal ng pagnanasa ni Winston ay umabot sa sukdulan. “Ayan na ako, malapit na ako!!” ang kapos-hiningang sambit ng binata, habang ang kanyang pagkalalaki ay malalim pa ring nakabaon sa bibig ni Dexter.

Ilang saglit pa, naramdaman ni Dexter ang marahas na tibok at ang pagsabog ng mainit na katas ni Winston sa loob ng kanyang bibig. Napapikit si Winston, ninanamnam ang rurok ng ligaya—ngunit ang ligayang iyon ay biglang naputol.

Snap.

Sabay ng isang malakas at nakabibinging lagabog , biglang namatay ang ilaw sa buong silid. Nilamon sila ng madilim at tila mayelong katahimikan. Ang tanging natira ay ang tunog ng umaagos na tubig sa shower.

“Dex? Dex, ayos ka lang ba?” tanong ni Winston, habang kinakapa ang dingding. Walang sumagot. Ang maririnig lang ay ang sarili niyang mabilis na paghinga.

Humakbang pasulong si Winston upang hanapin ang kasama, ngunit sa unang hakbang pa lang ay may nasagi na ang kanyang paa—isang mabigat at malambot na bagay sa sahig. Nawalan siya ng balanse at marahas na natumba sa basang semento.

Buzz.

Biglang gumaralgal ang kuryente at muling nagbukas ang mga ilaw sa buong gusali. Nang mag-adjust ang paningin ni Winston, isang mapanira-buhay na hiyaw ang kumawala sa kanyang lalamunan.

Sa kanyang harapan, nakahandusay si Dexter—wala nang buhay, dilat ang mga mata na nakatitig sa kawalan. Mula sa isang malalim at malinis na gilit sa leeg nito, umaagos ang malapot at pulang likido. Ang dugo ay sumasabay sa agos ng tubig mula sa shower, nagpapadilim sa sahig, at bumabalot sa buong silid ng amoy ng bakal at kamatayan.

Samantala, sa labas ng malawak at marangyang mansiyon ng mga Alejo at Delos Reyes, bumasag sa katahimikan ng gabi ang sunod-sunod na tunog ng telepono. Isang importanteng tawag mula sa Academy ang nagpataob sa kanilang gabi, dahilan upang agad na magtungo ang pamilya sa paaralan.

“Nandito pala si Mr. Alejo,” bulong ng isang pulis sa kanyang kasamahan nang mamataan ang pagdating ng isang mamahaling itim na kotse. Iyon lang ang sasakyan sa buong sitio na may natatanging single-digit plate number—isang permanenteng paalala kung gaano kaimpluwensya at katakot-takot ang kapangyarihan ng pamilyang Alejo sa lugar.

Bumukas ang mga pinto ng kotse at iniluwa nito sina Levi, Miles, Josh, Finn, at Sofia. Mabigat ang bawat hakbang ni Levi habang papalapit sa hepe ng mga pulis upang alamin ang sitwasyon.

Sa tabi ng kotse, nanatili sina Miles at Sofia, nakamasid sa paligid na napapaligiran ng dilaw na police line.

“Ano kaya ang nangyari?” tanong ni Miles, na tila nakakaramdam ng kakaibang enerhiya sa hangin.

“Bakit nandito ang kapitan ng basketball team?” dagdag naman ni Josh, sabay turo kay Winston na nakaupo sa gilid ng emergency vehicle, basang-basa ang buhok at nakabalot lamang ng puting tuwalya, habang nanginginig ang buong katawan.

Inayos ni Sofia ang pagkakasabit ng kanyang baril sa kanyang OWB ( Outside the Waistband ) holster sa kanyang baywang. “Sandali, pupuntahan ko si Levi. Huwag kayong mag-alala. Kating-kati na rin akong malaman kung ano talaga ang nangyari.”

Napaatras at napailing na lang si Josh. “Ito talagang si Sofia, hindi halatang may pagka-tsismosa, eh.”

Sa loob ng crime scene, pinaliligiran na ng mga awtoridad si Winston na halos mawala na sa sarili habang ikinukuwento ang naganap. Lumapit si Levi sa kanya, ang kanyang mukha ay seryoso at walang emosyon. “Winston, ano ba talaga ang nangyari?”

“Hindi ko alam, bro! Hindi ko talaga alam!” umiiyak na sagot ni Winston, hawak ang kanyang ulo. “Basta… naisipan lang namin ni Dexter na mag-shower nang sabay pagkatapos ng laro. Tapos biglang nag-blackout. Ilang segundo lang ’yon! Pero nang bumalik ang ilaw… nakita ko na lang siyang nakahandusay sa sahig, naliligo sa sarili niyang dugo…”

Sa gitna ng kaguluhan, dumating ang naghihiyawang ina ni Dexter, kaladkad ang dalawang babaeng kapatid nito na sina Audrey at Carol. Halos gumuho ang mundo ni Carol, makikita ang tindi ng pag-aalala at pighati sa kanyang mga mata para sa kapatid. Ngunit sa kabilang banda, si Audrey ay nananatiling tahimik—at kung tititigan nang maigi, may multo ng isang nakangingilabot na ngiti sa kanyang mga labi, tila natutuwa pa sa malupit na sinapit ng sariling dugo.

Nang makita ni Winston na lalapitan na siya ng mga pulis upang gawan ng posas, lalong naging histerikal ang binata. Hinawakan niya ang braso ni Levi. “Bro, huwag ka namang pumayag na ikulong ako! Please! Alam mo namang inosente ako at hindi ko magagawa iyon kay Dexter! Alam mo ’yan, Levi!”

Tinitigan siya nang diretso ni Levi, may lalim ang boses. “Nangangako ako na hahanapin namin ang salarin.”

“Pakibilisan naman, bro… please…” pagsusumamo ni Winston habang dahan-dahan na siyang inaakay palayo ng mga pulis.

Nang makaalis ang suspek, sumulpot si Sofia sa tabi ni Levi, nakapamewang at nakatingin sa duguang shower room. “So, ano ang plano?”

Bumuntong-hininga si Levi. “Hahanapin ang salarin. Ngunit wala rito si Mama upang makita ang nangyari sa nakaraan…”

“Oo nga pala, sa susunod na buwan pa ang balik nila,” pag-alala ni Sofia. “Pagkatapos ng pulong nila sa lipi ng mga mabubuting aswang, diretso muna sila sa Maynila. So, paano ka mag-iimbestiga ngayon? In the old-fashioned way ba?”

“Wala tayong magagawa. Kung kailangang dumanak muna ng pawis at magtanong-tanong, iyon ang gagawin natin,” tugon ni Levi.

Isang pilyong ngiti ang sumilay sa mukha ni Sofia sa gitna ng seryosong tagpo. “Bakit hindi ka humingi ng tulong sa mahal mo…?”

Napakunot ang noo ni Levi, tila nabigla sa hirit ng kasama. “Anong ibig mong sabihin?”

“Ang ibig kong sabihin, humingi tayo ng tulong sa mahal na babaylan ng Sitio,” panunukso ni Sofia.

Agad na napalingon si Levi sa direksyon ng kotse, partikular kay Miles. Sa pagkakataong iyon, tila may magnetong humila sa kanilang mga paningin, dahil si Miles ay nakatingin din pala nang diretso sa kanya—isang tinging puno ng mga lihim at hindi masabing pangako.

Sa isang madilim at kubling bahagi ng Sitio Tinieblas, malayo sa ingay ng mga sirena ng pulis, nakatayo sina Marcella at Fredo. Isang mapanganib at mapanuring ngiti ang sumilay sa kanilang mga labi habang pinapanood mula sa malayo ang kaguluhan sa Academy.

“Ano kaya ang gagawin ng batang Alejo kung gayong wala ang kanyang mga magulang upang tulungan siya sa suliranin dito sa Sitio Tinieblas?” nakalolokong sambit ni Marcella, ang kanyang boses ay may halong pananabik sa nalalapit na pagbagsak ng mga naghahari-harian sa lugar.

Humakbang pabalik si Fredo, tila ninanamnam ang tagumpay ng kanilang mga lihim na orchestration. “At sa pagkakataong ito… naisagawa na ni Nora ang sumpa sa Necromansya upang mabuhay ang kanyang ina.”

“Mabubuhay muli ang sinaunang halimaw na inilibing ni Ingrid sa lupa…” bulong ni Marcella, habang unti-unting nanlilisik ang kanyang sariling mga mata sa dilim. “…Ang Amalanhig!”

Sa loob ng isang mabuway at luma nilang bahay, natapos na nga ni Nora ang huling ritwal. Ang duguang sangkap na nakuha mula sa locker room ay nakahain sa altar ng kadiliman. Umalingawngaw ang kanyang mga huling bulong, at sa isang iglap, marahas na pinalakpakan ng kulog ang langit.

Isang mabigat at gumaralgal na paghinga ang bumasag sa sementadong sahig. Dahan-dahang bumangon ang isang pigura mula sa banig ng kamatayan.

“Inay… buhay ka nga!” bulalas ni Nora, umaapaw ang luha ng kagalakan sa kanyang mga mata habang sumusulong upang yakapin ang muling nabuhay na magulang.

Ngunit imbes na malambot na tinig ng isang ina, isang marahas, malalim, at nakapangingilabot na angil ang sumalubong sa kanya. Nang iangat ni Nora ang kanyang tingin, binalot siya ng purong kilabot. Ang mga mata ng kanyang ina ay hindi na ang mga matang nag-aruga sa kanya—ang mga ito ay nanlilisik, kulay dugo, at puno ng walang hanggang gutom.

“Inay… anong nangyayari?” nanginginig na tanong ni Nora, umaatras ang kanyang mga paa.

Hindi sumagot ang nilalang. Sa isang iglap ng hindi makataong lakas, marahas nitong itinulak si Nora. Humampas ang katawan ng dalaga sa lupa, nagdulot ng matinding hiningang kapos. Bago pa man siya makatayo, nakita na lamang niya ang kanyang ina—na ngayon ay isa nang ganap na Amalanhig—na mabilis at parang hanging tumakbo palabas ng kanilang bahay, taglay ang bilis na hindi kayang gawin ng sinumang mortal.

“Inay!! Sandali, saan kayo pupunta?!” histerikal na sigaw ni Nora sa kadiliman ng gabi, ngunit ang tanging sumagot sa kanya ay ang huni ng mga kulisap at ang papalapit na bagyo.

Balik naman sa labas ng Academy, kung saan naghihintay ang mga kabataan sa tabi ng kotse ng pamilyang Alejo.

Biglang umihip ang isang kakaiba at napakalamig na hangin. Dumampi ito sa balat ni Miles, dahilan upang kilabutan ang binata mula ulo hanggang paa. Kasabay ng hanging iyon ang isang samyo na nagpabaligtad sa kanyang sikmura. Napaubo si Miles at tinakpan ang kanyang ilong.

“Bakit, Miles? May problema ba?” takang tanong ni Josh nang mapansin ang biglang pagbabago sa mukha ng kasama.

“Bakit ang baho…?” bulong ni Miles, habang pilit na inilalayo ang mukha sa direksyon ng hangin. “Parang amoy ng nabubulok na patay na ewan. Napakatapang ng amoy.”

Napakunot-noo si Finn at luminga-linga sa paligid. “Wala naman akong naamoy, Miles. Malinis naman ang hangin dito ah.”

“Ako rin, wala,” dagdag naman ni Josh, sabay amoy sa sarili niyang braso at jersey. “Baka guni-guni mo lang ’yan, bro.”

Ngunit alam ni Miles na hindi iyon guni-guni. Ang kanyang kakayahan bilang babaylan ay hindi nagsisinungaling—ang hangin ay may dalang mensahe ng muling pagkabuhay at kamatayan.

Hindi pa man sila nakakapag-usap nang matagal ay nakita na nilang nagmamadaling nagbabalik sina Sofia at Levi mula sa crime scene. Seryoso ang kanilang mga mukha, at hawak-hawak pa ni Sofia ang kanyang walkie-talkie na kasalukuyang gumaralgal sa mga boses ng mga natatarantang pulis.

“Anong nangyayari?” mabilis na tanong ni Miles kina Levi at Sofia nang makalapit ang dalawa.

“May malaking kaguluhan sa Plaza,” mariing sambit ni Levi, habang hinahawakan na ang hawakan ng pinto ng kotse. “May umatake… isang halimaw, ngunit hindi pa namin batid kung anong klaseng nilalang ito.”

“Bilis! Balik na sa loob ng kotse!” dagdag naman ni Sofia, ang kanyang boses ay binalot ng awtoridad at babala na hindi pwedeng baliwalain.

Agad na nagsipasukan ang mga kabataan sa loob ng sasakyan, habang ang makina ng kotse ay umungol nang malakas, handang harapin ang kadilimang muling sumisipsip sa Sitio Tinieblas.

ITUTULOY…

IKA-DALAWAMPUNG KABANATA: ANG PANANALASA NG AMALANHIG

Sumalubong ang malamig at madilim na silid kay Angelie pagkapasok na pagkapasok niya sa pinto. Ngunit mas mabilis na nagpabilis sa tibok ng kanyang puso ang isang boses na pumunit sa katahimikan—isang boses na puno ng nag-uusisang awtoridad.

“Saan ka galing?”

Matalim ang tanong ni Aling Sefa, tila ba bawat pantig ay may bigat ng isang babala. Napahinto si Angelie. Dahan-dahan, iniangat niya ang kanyang nanginginig na mga kamay upang hubarin ang makapal na hood na nagtatakip sa kanyang mukha. Sa pagbagsak ng tela sa kanyang balikat, nalantad ang kanyang mukhang basang-basa ng pawis at puno ng pagkabahala.

“Aling Sefa…” salubong na sambit ni Angelie nang tuluyang magtama ang kanilang paningin ng matanda. Humigpit ang kapit niya sa gilid ng kanyang kasuotan, pilit na itinatago ang kaba.

Hakbang-hakbang na lumapit ang matanda, ang mga mata nito ay tila nakatitig sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa. “Alam mo namang delikado sa labas, Angelie. Lalo na’t hindi pa nahuhuli ang amalanhig. Ang kadiliman sa labas ay hindi basta-basta gabi—ito ay oras ng pangangaso.”

Hindi agad nakasagot si Angelie. Parang may bumara sa kanyang lalamunan nang maalala ang panganib na nag-aabang sa bawat sulok ng kanilang bayan. Bumuntong-hininga siya nang malalim, pilit na nilalabanan ang bigat sa kanyang dibdib bago muling tiningnan ang matanda. Sa pagkakataong ito, hinaluan niya ng lakas ng loob ang kanyang tinig.

“Ano ba kasing plano ng mga Alejo sa mga naging Aswang na sina Kevin at James?” Ang tanong niya, na may halong pakiusap at matinding pag-aalala. “Hanggang ngayon, nakakulong pa rin sila sa madilim na piitang iyon. Parang mga hayop na unti-unting kinakain ng sarili nilang bangis.”

Tinitigan siya ni Aling Sefa na may halong lumbay at bagsik. Lumapit ang matanda sa bintana, pinagmamasdan ang kawalan ng gabi.

“Hindi ganoon kadali ang lahat, Angelie,” mabagal ngunit mariing sagot ng matanda. “Hindi makakawala sa sumpa ng pagiging Aswang ang nobyo mong si Kevin, maging ang asawa ng iyong matalik na kaibigan at ama ni Miles na si James. Lalo na’t hindi pa hinog, hindi pa handa ang kakayahan ng batang babaylan upang kalabanin ang ganoong katinding itim na kapangyarihan. Sa ngayon, para na rin sa kaligtasan ng lahat… mas mabuting nakakulong muna sila sa kanilang kulungan.”

Naramdaman ni Angelie ang init ng luhang nagbabadya sa kanyang mga mata. Ang isiping nagdurusa si Kevin ay tila patalim na sumasaksak sa kanya araw-araw. Lumapit siya kay Aling Sefa, desperado na ang bawat galaw.

“Bakit ayaw n’yo ho akong turuan ng magic? Nais kong makatulong sa inyo! Ayaw ko nang maging pabigat lang at manood habang nagkakagulo ang lahat!” Ang tinig niya ay bumasag sa sunod-sunod na hikbi, puno ng determinasyon at sakit.

Sa pagkakataong ito, mabilis na lumingon si Aling Sefa at biglang tumaas ang makakapal nitong kilay. Ang mukha nito ay napuno ng striktong awtoridad na tila nagpatahimik maging sa hangin sa loob ng silid.

“Hindi mo pa napapatunayan sa akin ang iyong sarili, Angelie,” ang seryosong sagot ng matanda, bawat salita ay may talim. “At isa pa, hindi ligtas ang mag-aral ng Mahika sa panahong ito. Ang bawat spell, ang bawat ritwal ay parang apoy na umaakit sa mga masasamang espiritu.”

Bahagyang humakbang paatras si Aling Sefa, pinalaki ang kanyang mga mata habang pilit na inaamoy ang hangin sa paligid. Tila may kung anong enerhiya siyang nararamdaman na nagpatayo sa mga balahibo niya.

“Lalo na ngayon…” bulong ng matanda, ang boses ay naging mas mababa at puno ng kilabot. “…nararamdaman kong nakikipaghalo-bilo na sa mga mortal ang kapatid ni Pandora na si Marcella. Hindi ko siya makita gamit ang aking mga mata, ngunit ang kanyang amoy… ang mapanghe at malansang amoy ng kanyang kapangyarihan, naamoy ko. Narito siya, Angelie. At naghihintay lang siya ng pagkakataon.”

Samantala, sa kabilang dako ng bayan, muling nagbalik sina Miles, Levi, Josh, Finn, at Sofia sa mismong lugar kung saan naganap ang krimen—ang abandonado at malamig na locker room kung saan sinasabing brutal na pinatay ni Winston si Dexter. Ang amoy ng amag at kalawang ay humahalo sa natitirang bigat ng kamatayan sa paligid.

“Kung kailan wala sina Mama at Papa, saka pa nangyari ang lahat ng ito…” bulong ni Levi. Bakas sa kanyang boses ang pagod habang inililibot ang kanyang mga mata sa buong paligid, pilit na naghahanap ng anumang senyales ng naiwang ebidensya.

Niyakap ni Sofia ang kanyang sarili, nakakaramdam ng kilabot sa bawat sulok ng silid. “Mukhang mali din itong ginagawa natin… Parang nilalagay natin ang mga sarili natin sa panganib.”

“Anong ibig mong sabihin?” mabilis na tanong ni Levi, sabay baling sa kanya.

“Hindi pa nahahanap ang Amalanhig, at baka nag-aabang lang ito sa labas. What if hatiin natin ang grupo sa dalawa?” suhestiyon ni Sofia, habang nagpapalipat-lipat ang tingin sa kanila. “Mas mabilis nating matatapos ito.”

Agad namang sumang-ayon si Josh, sabay porma na tila handang sumabak sa imbestigasyon. “Magandang ideya, Miss Sofia! Kami ni Miles dito sa murder scene, at kayo naman ang bahala doon sa paghahanap sa Amalanhig.”

Ngunit bago pa man makakilos si Josh, humakbang sa harap niya si Sofia na may mapaglarong ngiti sa mga labi. “Hindi. Kayong dalawa ni Finn ang maghahanap sa Amalanhig. At ako naman ay babalik sa mansyon ng mga Delos Reyes upang humingi ng tulong kay Lola Esmeralda kung papaano natin tuluyang matatalo ang halimaw na iyon.” Tumingin siya kay Josh na tila nanunukso.

“Pero bakit ako?” reklamo ni Josh, biglang napaatras habang nakatitig sa seryosong mukha ni Finn.

“Huwag kang mag-alala, hindi ka naman masasaktan ng Amalanhig,” biro ni Sofia na may halong panunurot. “Mapoprotektahan ka ni Finn. At ang best friend mo naman na si Miles ay mapoprotektahan naman ni Levi… Di ba, Levi? Finn?”

Sabay na tumango ang dalawa bilang tugon. Si Levi ay tipid ang naging reaksyon, samantalang si Finn ay nanatiling tahimik ngunit alerto ang mga mata.

Humakbang si Miles palapit kay Josh at tinapik ito sa balikat, may mapaglarong ngiti ngunit may halong pambubuwisit. “Mag-iingat ka, Josh. Kung sakali mang ito na ang huli… masaya ako dahil naging kaibigan kita.” Isang biro na tila ba huling pamamaalam na.

“Hoy! Hindi pa ako mamamatay, no!” asik ni Josh, ngunit hindi na siya nakapalag nang mabilis silang hinila ni Sofia paalis ng locker room.

Bago tuluyang makalabas sa pinto, lumingon muna si Sofia at nag-iwan ng huling paalala, ang mukha ay seryoso na ngayon. “Pipilitin kong makabalik nang maaga. Mag-iingat kayo rito.” Sa isang iglap, binalot muli ng katahimikan ang silid, tanging sina Miles at Levi na lamang ang naiwan.

“So, maaari na ba tayong magsimula?” tanong ni Levi habang pinapanood si Miles.

Inilibot ni Miles ang kanyang paningin sa buong silid, hinahanap ang tamang pwesto. Mula sa kanyang bulsa, dahan-dahan niyang inilabas ang isang maliit na kapirasong papel na may mga lumang sulat-kamay.

“Ano iyan?” tanong ni Levi, lumapit nang bahagya upang tingnan ang papel.

“Binasa ko kanina ang sinaunang libro ni Lola Ingrid,” paliwanag ni Miles, habang sumiseryoso ang kanyang mukha. “Humanap ako ng isang spell na makakatulong sa atin upang makita ang katotohanan.”

Huminga nang malalim si Miles, itinaas ang papel, at mabilis ngunit malinaw na binigkas ang mga kataga:

“Ikot ng oras, pabaligtad na agos,

Ibalik ang gabi na lumipas at nagtapos.

Punitin ang tabing ng linyang nagdaan,

Ihatid ang diwa sa lumang nakaraan!“

Sa isang iglap, tila umugong ang hangin sa loob ng saradong silid. Nagbago ang kulay ng paligid—ang mga kalawang at amag ay biglang napalitan ng malinis at maliwanag na locker room. Ang oras ay bumaligtad, at muli silang dinala sa sandaling buhay pa si Dexter.

Nanlaki ang mga mata ni Miles at napasinghap nang makita ang dalawang pamilyar na pigura. Sa unahan nila, marahas at puno ng pagnanasa na naghahalikan nina Winston at Dexter habang dahan-dahang nagtutungo sa direksyon ng shower room.

“May…” nauutal at hindi makapaniwalang sambit ni Miles, habang nakatitig sa dalawa. Ang kanyang buong mukha at pisngi ay nagsimulang mamula sa matinding hiyang nasasaksihan niya ang ganoong pribadong tagpo.

“Oo, alam ko na may lihim silang relasyon,” mahinahong sagot ni Levi. Ngunit hindi ang magkasintahan ang kumuha ng kanyang atensyon—agad niyang napansin ang isang kakaibang anino, isang maitim na pigura na nagtatago sa pinakamadilim na bahagi ng silid.

Nang mapansin ni Levi na halos matunaw na sa hiya si Miles at hindi na makatingin nang maayos, agad niyang itinaas ang kanyang kamay at banayad na tinakpan ang mga mata nito. “Huwag ka nang tumingin diyan,” bulong niya, sabay pinihit ang balikat ni Miles panderiksyon sa madilim na sulok.

“Nakikita mo ba ’yung itim na pigura sa sulok na iyon?” wika ni Levi habang dahan-dahang tinatanggal ang kanyang kamay at itinuturo ang misteryosong anino gamit ang kanyang daliri.

Nawala ang pamumula ng pisngi ni Miles at napalitan ito ng matinding determinasyon. “Malalaman natin kung sino ’yan,” deklarasyon niya.

Itinapat ni Miles ang kanyang kanang palad sa direksyon ng maitim na pigura. Nang magsimula siyang magsalita, ang kanyang boses ay tila nagbago—ito ay naging malalim, may kapangyarihan, at umaalingawngaw sa buong shower room tulad ng isang tunay na babaylan:

“Balatkayong sapot, mapunit, mapigtas,

Anumang itinago ng huwad na landas.

Sa ngalan ng sulyap na tapat at wagas,

Tunay na anyo, sa dilim ay lumabas!“

Isang liwanag ang sumabog mula sa palad ni Miles, at sa isang iglap, napunit ang anino. Tumambang sa kanila ang tunay na anyo ng nilalang! Kasabay nito, biglang nag-blurt out at nawalan ng kuryente ang paligid sa kanilang pangitain. Sa gitna ng kadiliman, nakita nila kung paano mabilis at walang awang sinunggaban at pinatay ng nilalang si Dexter sa loob ng shower room. Marahas ang bawat galaw, walang kakayahan si Dexter na lumaban.

“Sinasabi ko na nga ba…” mariing sabi ni Levi, habang humihigpit ang kamao sa galit at pagkasuklam.

“Baka… baka may mabigat siyang dahilan kung bakit niya nagawa ’yon,” bulong ni Miles, nakakaramdam ng halo-halong takot at habag sa nakikita.

“Kung anong dahilan man ’yan, hindi pa rin tama ang kanyang ginawa. Ang pumatay ay pumatay,” sagot ni Levi.

Ngunit sandali silang dalawa na natigilan at napipi sa kilabot sa sumunod na nasaksihan. Mula sa pangitain, nakita nilang may inilabas na isang maliit na mahiwagang lalagyan ang nilalang. Lumapit ito sa duguang bangkay ni Dexter, at mula sa nakabukas na bibig nito, may kinuha itong kumikinang na puting likido—ang likidong kamakailan lang ay nagmula kay Winston sa pamamagitan ng kanilang halik.

“Anong gagawin niya sa…”

Hindi na natapos ni Miles ang kanyang sasabihin dahil sa matinding dumi at takot na nararamdaman. Bago pa man sila tuluyang makita o maapektuhan ng enerhiya ng nakaraan, mabilis na hinawakan ni Levi ang braso ni Miles at marahas siyang hinila patakbo palabas ng shower room.

“Sandali, Levi! Bitawan mo ako, may kailangan pa tayong makita!” pakiusap ni Miles habang nagpapapatianod sa hila nito, ngunit hindi siya pakinggan ng binata dahil sa nagbabadyang panganib sa kanilang paligid.

Samantala, sa kabilang bahagi ng masukal na gubat, nahanap na nina Josh at Finn ang nagtatagong amalanhig. Ngunit ang bumungad sa kanila ay isang tagpong tila hango sa isang bangungot—may bago na naman itong duguang biktima.

“Yuck! Kadiri!” bulalas ni Josh, hindi napigilan ang mapasuya at mapahawak sa kanyang tiyan nang makita ang amalanhig na gutom na gutom na nilalamon ang sariwang laman ng kanyang biktima. Tumulo ang malapot na dugo sa mga kuko nitong matutulis.

Dahil sa lakas ng boses ni Josh, biglang huminto ang nilalang. Dahan-dahan nitong ipinaling ang leeg na lumilikha ng tunog ng nababasag na buto, at itinuon ang nanlilisik at walang-buhay na mga mata sa kanila.

“Ang ingay mo kasi, ayan nakita niya tayo!” asik ni Finn, habang dahan-dahang umaatras.

Mabigat at pasuray-suray ngunit mabilis na lumapit ang amalanhig sa kanilang direksyon, ang mabahong amoy ng nabubulok na bangkay ay biglang humampas sa hangin.

“Anong gagawin natin?!” natatarantang tanong ni Josh, habang hawak ang kanyang dibdib na halos sumabog sa kaba.

“Edi labanan natin!” matapang na sambit ni Finn. Itinaas niya ang kanyang kamay sa ere, pumikit nang mariin, at buong lakas na inusal ang isang mahiwagang salita:

“Lupa at gubat, dugong dumadaloy,

Mag-gawad ng lakas, magbago ang kahoy!

Sa aking kamao, sandata’y sumibol!“

Sa isang iglap, binalot ng luntiang liwanag ang kanyang palad at mula roon ay sumibol ang dalawang pirasong kahoy. Mabilis niya itong iniabot kay Josh.

“Ang olisi na ito ay nanggaling pa sa pinakamatigas na puno sa sagradong gubat. Gamitin mo ito para maipagtanggol mo ang sarili mo!” hingal na sabi ni Finn.

Agad namang hinawakan ni Josh ang olisi, naramdaman ang kakaibang bigat at enerhiya nito. “Pwede na! Kakayanin ko ’to!” aniya, at sabay nilang hinarap ang papalapit na halimaw.

Habang nagaganap ang labanan sa gubat, mabilis namang sumangguni si Sofia kay Lola Esmeralda sa loob ng lumang kubo nito upang alamin ang misteryo ng kalaban.

“Para matalo o matakasan ang isang amalanhig, kailangan mong samantalahin ang kanilang mga kahinaan tulad ng tubig, ang biglaang paninigas ng kanilang katawan, at ang kanilang kawalan ng kakayahang umakyat sa matataas na lugar,” seryosong salaysay ni Lola Esmeralda, habang nakatitig sa umaasong tsaa sa kanyang harap. “Ayon sa mga kuwentong-bayan, hindi gumagana ang karaniwang armas o bala sa kanila. Sila ay mga bangkay na muling nabuhay matapos mabigong ipasa ang kanilang kapangyarihan bilang aswang bago sila mamatay.”

Nanlaki ang mga mata ni Sofia sa narinig. “So… ibig sabihin, aswang ang nanay ni Nora?”

Bumuntong-hininga nang malalim si Lola Esmeralda, mababakas ang lungkot at bigat sa kanyang mga kulubot na mukha bago muling magsalita. “Oo, Sofia. Ngunit katulad ninyo, pinili nilang talikuran ang dilim at umanib sa kabutihan. Kaya lamang, ang sumpa ay nananatiling sumpa.”

“Maraming salamat, Lola Esmeralda! Kailangan ko nang umalis upang sabihin ito kina Miles at Levi!” nagmamadaling paalam ni Sofia habang patakbong lumabas ng pinto.

“Mag-iingat kayo!” humabol na sigaw ng matanda, ang boses ay puno ng pangamba. “Dahil gumagalaw na ang tunay na kampon ng kadiliman! Muling malalagay sa matinding kaguluhan ang Sitio Tinieblas!”

Sa muling pagtatagpo sa kakahuyan, sa wakas ay dumating sina Miles at Levi. Ngunit ang nadatnan nila ay isang kritikal na sitwasyon. Si Finn ay nakahiga na sa lupa, maputla at walang malay-tao, habang si Josh naman ay buong-lakas na ginagamit ang kanyang olisi upang pigilan ang amalanhig na tuluyang saktan ang kasama.

“Ginamit ni Finn ang buong kapangyarihan niya tapos bigla na lang siyang nag-collapse!” sigaw ni Josh, habang nanginginig ang mga bisig sa pagpigil sa halimaw.

Mabilis na kumilos si Levi. Binuhat niya ang walang malay na si Finn at maingat na ipinahiga sa may malaking puno. “Finn, gising! Finn!” pilit niyang tinapik ang pisngi ng kaibigan, ngunit nanatili itong walang malay.

Eksakto namang dumating si Sofia, humaharurot ang kanyang motor bago biglang nag-preno sa tapat nila. “Matatalo ang amalanhig sa pamamagitan ng tubig!” pasigaw niyang impormasyon habang pababa ng motor. “Kapag nabasa o nadikit sila sa tubig, ang kanilang katawan ay agad na matutunaw at magiging isang bunton ng mga uod o higad! At habang sila ay nasa anyong uod, kailangan mo silang sunugin, basagin, o tuluyang lunurin agad. Kung hindi, muli silang magdidikit-dikit at mabubuo bilang amalanhig!”

Narinig ito ni Miles. Walang aksayang oras, humakbang siya pasulong, itinapat ang kanyang dalawang palad sa halimaw at buong kapangyarihang umusal ng isang spell ng babaylan:

“Dugo ng lupa, luhang naglalakbay,

Ipagkaloob sa akin ang iyong buhay.

Dinggin ang tawag ng nagmamay-ari ng agos!“

Mula sa mga palad ni Miles, isang naglalakihang agos ng kristal na tubig ang biglang sumabog. Parang isang malakas na baha na tumama nang direkta sa katawan ng amalanhig. Basang-basa ang nilalang.

“Huwag!!!”

Isang matinding sigaw ng pagka-desperado ang pumunit sa kagubatan mula sa likuran ng isang malaking puno. Napalingon silang lahat kung sino ang sumigaw.

Nalaglag ang panga ni Levi. “Nora?”

Tumambang si Nora, umiiyak, basang-basa ng luha ang pisngi, at nakalahad ang mga kamay bilang pakiusap. “Huwag ninyong papatayin ang nanay ko…”

Ngunit huli na ang lahat. Ang tubig ay dumikit na sa balat ng halimaw. Nagsimulang umusok ang katawan ng amalanhig habang ito ay umaatungal sa sakit. Ang balat at karne nito ay unti-unting natunaw, hanggang sa bumagsak ito sa lupa at naging isang malaking bunton ng libo-libong nangingisay at gumagapang na mga uod.

“Miles, ngayon na! Huwag mong hahayaang mabuo muli!” biglang sigaw ni Finn mula sa likuran, na sa wakas ay nagkamalay na ngunit mahina pa rin.

Mabilis na pinigilan ni Miles ang kanyang emosyon. Itinaas niya ang kanyang kamay, hinarap ang bunton ng mga uod, at mabilis na umusal ng dasal upang magpalabas ng naglalagablab na bolang apoy:

“Siklab ng galit, baga sa dilim,

Mula sa mitsa, tupukin ang lihim!

Sumunod sa utos, lumiyab, sumabog,

Gawing abo ang sa aki’y uusig!“

Isang naglalakihang bola ng apoy ang lumipad mula sa kanyang mga kamay at tuluyang tumupok sa bunton ng mga uod. Ang gabi ay naliwanagan ng apoy, kasabay ng amoy ng nasusunog na laman.

“HINDIIIII!!!” Isang nakakabinging sigaw ng pagdadalamhati ang pinakawalan ni Nora, bago siya napaluhod sa lupa, habang pinapanood ang kanyang ina na tuluyang maging abo.

Samantala, mula sa isang mataas na burol sa madilim na bahagi ng gubat, tahimik na nakatunghay ang tatlong pigura sa buong pangyayari. Nanlilisik ang kanilang mga mata sa gabi.

“Nakakamangha… Apo nga talaga siya ni Ingrid,” bulong ni Marcella, habang may mapait ngunit nakakakilabot na ngiti sa kanyang mga labi.

“Anong plano mo, Marcella?” malamig na tanong ni Carmen, habang nakatiklop ang mga kamay sa dibdib.

Tumingin si Marcella sa direksyon nina Miles, at isang mala-demonyong halakhak ang kumawala sa kanyang lalamunan na nagpatindig ng balahibo maging sa mga hayop sa gubat.

“Mag-antay kayo… Dahil darating ang takdang panahon na siya na mismo ang bubunot sa espadang nakabaon sa libingan ng aking kapatid. At sa pamamagitan ng kanyang sagradong dugo, muling mabubuhay ang rurok ng kadiliman sa Sitio Tinieblas!”

Kasabay ng huling salita ni Marcella, binalot sila ng isang maitim na usok. Nang mawala ang usok, ang kanilang mga nakakatakot na anyo ay biglang napalitan. Ang kanilang kasuotan ay naging modernong damit, ang kanilang mukha ay naging maamo at maganda—muli silang nagbalik sa anyo ng mga kilalang dalaga sa bayan na sina Audrey, Kelly, at Anastasia. Isang huling nakakalokong ngiti ang kanilang iniwan bago tuluyang naglakad pabalik sa sibilisasyon.

ITUTULOY …

IKA-DALAWAMPU’T ISANG KABANATA: ANG INLABLABBOUT (UNANG BAHAGI)

“Sulit talaga ang bakasyon na ’to, ang gaganda ng tanawin!”

Malakas na sambit ni Jessica habang nakadunghay sa malawak na lambak. Nilubos niya ang pagbira ng hangin sa kaniyang baga, pilit na itinatapon ang polusyon ng siyudad na matagal ding sumakal sa kaniya. Sa kaniyang likuran, dahan-dahang naglalakad ang dalawa pa niyang kasamahang lalaki, pasan ang mabibigat na backpack.

“Bakit ba kasi hindi mo sinama si Gareth sa hiking natin?” untag ng isa sa mga lalaki habang pinupunasan ang pawis sa noo. “Alam mo, napapaisip ako minsan na may pagka-inggitera ka rin, e. Ayaw mong may kapareha?”

Napatigil si Jessica sa paghakbang. Yumuko siya upang ayusin ang sintas ng kaniyang sapatos, ngunit ang totoo ay nagtagis ang kaniyang bagang sa pagkabanggit ng pangalang iyon.

“Basta, ayoko muna ng asungot ngayon,” sagot niya, pilit na ibinabalik ang kaswal na tono sa kaniyang boses. “Kaya nga ako sumama sa inyo kahit mukha akong chaperone dito sa hiking ninyong dalawang mag-jowa.”

Natawa ang binatang nagsalita, bago lumapit kay Jessica at tinapik ito sa balikat. “Jessica, mahal kita… I mean, mahal ka namin ni Jorge, ’di ba, Jorge? At parang kapatid ka na rin naman namin kaya hindi pupwedeng wala ka rito sa bawat akyat.”

Tumingala si Jessica, sinalubong ang mapaglarong tingin ng kaibigan. “Mahal ko din kayong dalawa. Pero seryoso, pwede bang ako na lang ang i-adopt ninyo kung sakaling wala na kayong batang ma-adopt sa ampunan sa hinaharap?”

Isang malutong na tawa ang pinakawalan ng magkasintahan sa hirit ng dalaga. Akala nila ay bahagi lang iyon ng kaniyang walang-humpay na biro.

“Seryoso ako, promise…” paggigiit ni Jessica, bagaman may pait na nakatago sa gilid ng kaniyang mga labi.

“Hindi pwede! Isa pa, ang lakas mo kayang kumain! Mauubos ang ipon namin sa grocery pa lang,” panunukso ni Marion habang humahagikhik.

“Marion naman… huwag mo namang ganunin,” saway ni Jorge nang mapansing biglang natahimik at umiwas ng tingin si Jessica.

Para mabasag ang biglang nailang na atmospera, mabilis na tumayo si Jessica at itinuro ang unahan ng daan. “Loko! Mabuti pa magsimula na tayo kasi nandun na si Manong guide. Mukhang kanina pa siya nag-aantay sa atin sa may jump-off point.”

Magkasintahan sina Marion at Jorge habang si Jessica naman ay ang matalik nilang kaibigan na tila naging anino na nila simula pa noong kolehiyo. Napagpasyahan nilang magpunta sa Sitio Tinieblas dahil na rin sa isang kakaibang rekomendasyon sa internet, at napili nilang akyatin ang isa sa mga hindi pa masyadong nadidiskubreng bundok sa lugar na iyon.

Habang nagsisimula na silang maglakad sa ilalim ng mayayabong na puno, kasama ang kanilang tour guide na si Manong Igme, unti-unting napalitan ng kilabot ang mainit na sikat ng araw. Nilamon sila ng lilim ng kagubatan. Doon ay pinauulanan sila ng matanda ng mga kakaibang paalala—mga paalalang tila mas mabigat pa sa sikat ng araw.

“Mga Sir at Miss, hanggang dito na lamang ako,” pabulong na wika ni Mang Igme nang marating nila ang gitnang bahagi ng trail. Ang kaniyang boses ay tila gasgas na plaka na sumasabay sa kaluskos ng mga tuyong dahon. “Hindi na ako pwedeng sumama sa pinaka-summit ng bundok. Kung sabagay, dalawang peak lang naman ang dadaanan ninyo mula rito. Doon sa summit, makikita ninyo ang buong Sitio Tinieblas—ang mga bubong ng mga taga-rito, maging ang pagtago ng araw sa kaharap na bundok. At kinabukasan, masasaksihan ninyo ang paggising ng umaga.”

Napatigil ang matanda, tumingin sa paligid na tila may pinakikinggan, bago muling humarap sa tatlo na may mas seryosong mukha.

“Ngunit, pakiusap ko lang… huwag kayong mag-iingay nang masyado sa bundok. Irespeto ninyo ang mga nilalang na nauna pa sa atin dito. Ang bundok na ito ay may sariling mga mata at tenga.”

“Opo, Manong, hindi namin ’yan kakalimutan,” sagot ni Jorge, bagaman may bahagyang ngiti sa kaniyang mukha na tila itinuturing na lumang pamahiin lamang ang sinabi ng matanda.

Nagpaalam na si Mang Igme at bumaba pabalik. Ang tatlo naman ay nagpatuloy sa paglakad sa mababatong daanan. Dumaan sila sa mga mapuputik at madulas na dalisdis, hinihingal ngunit kapit-bisig, hanggang sa matagumpay nilang nalampasan ang dalawang peak ng bundok.

“Ang ganda!” bulalas ni Jorge nang sa wakas ay tumapak ang kanilang mga sapatos sa patag na lupa ng summit.

Sumalubong sa kanila ang isang tanawin na tila iginuhit ng maestro. Ang Sitio Tinieblas sa ibaba ay unti-unti nang nilalamon ng anino ng dambuhalang bundok, habang ang langit ay nagdidilig ng kulay kahel at lila. Ang pag-iwan sa kanila ni Mang Igme ay bahagi rin ng polisiya ng sitio upang mabigyan ng buong privacy ang mga bisita, kaya naman solo nila ang buong tuktok.

“Ang bilis lang natin nakarating sa summit,” ani Jorge habang ibinababa ang kaniyang bag. “Tama nga ang suggestion ni Morisette tungkol sa bundok na ito. Challenging kapag paakyat, pero hindi mo namamalayan na ang bilis lang palang marating ng tuktok.”

Sa gitna ng pagkamangha, humakbang si Marion papalapit kay Jorge. Niyakap niya ito nang mahigpit mula sa likod at dahan-dahang hinalikan ang noo ng kasintahan. Isang eksena ng dalisay na pagmamahalan.

Ngunit sa hindi kalayuan, nakatayo si Jessica. Biglang kumunot ang kaniyang noo. Ang kaniyang mga mata, na kanina lang ay masayahin, ay panandaliang nag-alab sa isang emosyong mahirap ipaliwanag—isang pinaghalong inggit, sakit, at lihim na paghahangad habang nakatitig sa labi ni Marion na dumampi sa balat ni Jorge.

Agad na lumingon si Jorge kaya mabilis na binura ni Jessica ang talim sa kaniyang mukha at pinalitan ito ng pilit na ngiti.

“Isali natin ’yung adopted child natin sa group hug!” Masayang aya ni Jorge habang nakabuka ang mga braso.

Agad namang lumapit si Jessica, pilit na winawaksi ang mabigat na nararamdaman sa kaniyang dibdib, at nakiyakap sa dalawa. Doon, sa pagitan ng init ng kanilang mga katawan, naramdaman niya ang tibok ng puso ng dalawang taong pinakamahalaga sa kaniya.

“From now on… I am officially the adopted child of Jorge Chua and Marion De Guzman,” sabi ni Jessica habang tumatawa, ngunit ang kaniyang mga kamay ay nakakapit nang mas mahigpit kaysa sa normal.

Napangiti na lamang ang dalawang magkasintahan, kampante sa katahimikan ng gabi na unti-unting bumabalot sa kanila. Ang hindi nila alam, ang kagubatan ng Sitio Tinieblas ay hindi lamang sumasaksi—ang kalikasan ay may sariling paraan upang pilitin ang mga tao na isuka ang kanilang pinakatatagong lihim.

Samantala, balik tayo sa ating mga bida.

“Kamusta ang inyong pamamasyal?”

Isang banayad ngunit gumaralgal na boses ang sumalubong kina Levi at Miles pagkababa na pagkababa nila sa kotse. Nakatayo sa may beranda ng lumang mansyon si Lola Esmeralda, nakasampay ang kaniyang tradisyunal na alampay sa balikat, at may bakas ng init ng kusina sa kaniyang mukha.

“Magandang umaga, Lola Esmeralda…” magalang na bati ni Levi sabay lapit upang magmano. Isang tipid ngunit mapagmahal na ngiti ang isinukli ng matanda bilang tugon.

Bago pa man makahakbang papasok, napansin na ni Levi ang isang pamilyar na motorsiklong nakaparada sa ilalim ng mayabong na puno ng mangga. “Nandito ho ba si Sofia?” tanong niya, bahagyang sumisipat sa bintana ng malaking bahay.

“Opo, nandito siya. Kasalukuyan siyang tumutulong sa kusina,” sagot ni Lola Esmeralda habang hinahaplos ang braso ni Levi. Tumitig ang matanda sa kaniya, puno ng karunungan at pagmamalaki ang mga mata. “At binabati ko kayo sa inyong ginawa sa huli ninyong misyon. Nakakaproud… nakikita ko na may magandang kinabukasan ang Sitio Tinieblas dahil sa mga bagong usbong na kabataang tulad ninyo.”

Naramdaman ni Levi ang kaunting pawi ng pagod sa kaniyang dibdib. “Maraming salamat po, Lola.”

“Sigurado akong ipinagmamalaki ka ng mga magulang mo kung nasaan man sila ngayon,” dugtong ng matanda na may kasamang malambot na ngiti. “Hayaan mo, Levi apo, ako na ang bahalang magkwento sa kanila ng mga kabayanihan mo.”

Yumuko si Levi, pigil ang emosyon, at ngumiti bilang pasasalamat.

“Mabuti pa, pumasok na kayo sa loob ni Miles,” pag-aaya ng matanda upang maiba ang seryosong usapan. “Baka naluto na ang Biko na paborito mo, Miles apo.”

“Talaga po, Lola? Wow!” tila batang bulalas ni Miles. Agad na nakita ni Levi ang biglang pagkinang at pagsayaw ng ilaw sa mga mata ni Miles—ang kaniyang paboritong kakanin ay sapat na upang malimutan ang bigat ng kanilang mga pinagdaanan.

“Sandali, tatawagin ko lang si Finn. Baka luto na nga ’yon at nang dito na tayo sa labas kumain sa may hardin, habang humihigop ng mainit at malapot na tsokolateng gawa sa purong cacao,” ani Lola Esmeralda bago humarap sa pinto ng mansyon. “Ijo… Finn!”

Narinig ang mabilis na mga yabag mula sa loob ng mansyon kung saan abala si Finn at Sofia sa pag-aayos ng mga plato para ipagdiwang ang kanilang tagumpay laban sa huling banta ng kadiliman.

“Narito na ho, Lola!” sagot ni Finn habang lumalabas sa pinto. May suot pa itong makapal na gloves sa kaniyang mga kamay na ginagamit sa paghawak ng maiinit na kaldero.

“Ay, mabuti pa tulungan na kita riyan,” presinta ni Miles habang naglalakad palapit, ngunit lumingon muna siya sa paligid na tila may hinahanap. “Nasaan ba kasi si Josh? Bakit hindi ka tinutulungan nun?”

“Nasa likod-bahay, nagsisibak ng kahoy para sa panggatong,” sagot ni Finn sabay punas ng pawis sa kaniyang peluka gamit ang braso.

Natawa nang bahagya si Miles. “Sige, mabuti pa maiwan ko muna kayo rito ni Levi. Baka kung ano pang mangyari kay Josh doon sa likod, baka masibak niya ang sarili niyang paa!” biro ni Miles bago mabilis na sumunod kay Finn papasok sa loob ng malaking mansyon.

Nang tuluyan nang maisara ang pinto at maiwan ang katahimikan sa beranda, dahan-dahang nawala ang ngiti sa mukha ni Lola Esmeralda. Humarap siya kay Levi, at ang hangin sa paligid ay tila biglang bumigat. Panis na ang kulitan; oras na para sa katotohanan.

“Levi, apo…” pabulong na tanong ng matanda, ang mga mata ay puno ng kabalisahan. “Kamusta na ang tatay ni Miles?”

Isang mahaba at mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan ni Levi bago siya sumandal sa pasamano ng beranda. Lumingon siya sa malayo, kung saan naroon ang lihim na bahagi ng kanilang tahanan.

“Nasa sekretong silid pa rin sila, Lola… kasama ng iba pang mga kaluluwa at biktima na nailigtas nina Mama at Papa,” panimula ni Levi, nanginginig ang kaniyang boses sa tindi ng pait. “Ngunit… wala pa ring pagbabago sa kanila. Talagang hindi lang simpleng pangyayanggaw (pangkukulam o pag-atake ng aswang) ang ginawa nila kay Tito James at sa iba pang mga survivor. May kasamang napakaitim at sinaunang mahika… kaya nahihirapan maging sina Mama na tanggalin ang sumpa.”

Napatango ang matanda, pumatak ang lungkot sa kaniyang mga kulubot na pisngi. Alam niya ang bigat ng sinasabi ng binata.

“Hindi pa hinog ang kapangyarihan ni Miles upang iligtas sila,” pag-amin ni Lola Esmeralda, ang kaniyang tinig ay puno ng panghihinayang. “Kahit gabi-gabi ko siyang tinututulan sa mga mahihiwagang salita, orasyon, at tamang paghawak ng mahika… nasa kalahati pa lang kami ng kaniyang pagsasanay, ayon sa aking obserbasyon. Kulang pa ang kaniyang lakas.”

“Nangangamba ako, Lola,” pag-amin ni Levi, tuluyan nang lumabas ang takot sa kaniyang mga mata. “Paano kung… paano kung mangyari ang inihula ng sinaunang masamang aswang at babaylan na si Pandora? Ang tungkol sa apo ni Lola Ingrid…”

“Gagawin natin ang lahat…” mariing pinutol ni Lola Esmeralda ang kaniyang sasabihin, hinawakan nang mahigpit ang kamay ni Levi habang nagliliyab ang determinasyon sa kaniyang paningin. “…upang hindi mapadpad sa Itim na Kagubatan ang apo ni Ingrid. Hinding-hindi natin hahayaang makuha nila si Miles.”

Samantala, malayo sa init ng mansyon, doon sa kailaliman ng Itim na Kagubatan —isang lugar na hindi sinisikatan ng araw at binabalot ng amoy ng nabubulok na laman at lumang sumpa—nagtatago ang malupit na kampon ni Marcella.

Sa loob ng isang gibang lumang bahay na gawa sa nagnanaknak na kahoy, nagtitipon ang mga aswang. Ang kanilang mga mata ay naglalagablab sa gutom, ang mga kuko ay mahahaba, at ang kanilang mga laway ay tila lason na pumapatak sa sahig.

“Mahal na pinuno… kailan ba kasi tayo muling susugod?” tanong ng isa sa mga gutom na aswang, habang nakatitig kay Marcella na nakaupo sa isang trono ng mga bungo. “Nangangati na ang aming mga kuko, at sabik na sabik na kaming makatikim muli ng sariwang laman at dugo mula sa mga taga-sitio!”

Isang nakakakilabot at mapaglarong tawa ang pinakawalan ni Marcella. Tumayo siya, ang kaniyang mahabang itim na kasuotan ay tila gumagalaw na parang usok.

“Malapit na… antayin ninyo,” wika ni Marcella, ang kaniyang boses ay umalingawngaw na parang kulog sa loob ng silid. “Tiyak na magigimbal ang mga taga-Sitio sa ating muling pagbangon at panggugulo.”

Dahan-dahan niyang ibinukas ang kaniyang palad. Mula sa kaniyang balat, isang kakaibang nilalang ang sumulpot—isang maitim na paru-paro na ang mga pakpak ay may mga disenyo ng umiiyak na mukha ng tao. Pinakawalan niya ito sa hangin.

“Para saan ang maitim na paru-parong iyan?” tanong ni Carmen, isa sa kaniyang pinakatiwalang kampon, habang sinusundan ng tingin ang insekto.

“Malalaman mo din…” makahulugang sagot ni Marcella, kasabay ng isang ngising abot-tainga na nagpakita ng kaniyang matatalas na ngipin.

Pinanood nila kung paano lumipad palabas ng lumang bahay ang itim na paru-paro. Tinahak nito ang kadiliman, lumusot sa pagitan ng mga patay na sanga ng Itim na Kagubatan, hanggang sa unti-unti itong lumabas sa hangganan ng proteksyon ng sitio.

Lumipad ito paitaas… patungo sa mataas at malamig na bundok. Doon, kung saan ang malamig na hangin ng gabi ay yumayakap sa katahimikan, dahan-dahan itong bumaba sa tapat ng mga tent kung saan sina Jorge, Marion, at ang natutulog na si Jessica ay walang kamalay-malay sa dumarating na bangungot.

ITUTULOY…

IKA-DALAWAMPU’T DALAWA KABANATA: ANG INLABLABBOUT (PANGALAWANG BAHAGI)

Nagising si Jorge sa banayad at pamilyar na amoy ng bagong timplang kape. Kusang ngumiti ang kanyang mga labi habang nakapikit pa, umaasang mararamdaman ang init ng katawan ng kanyang nobyo. Subalit nang kapain niya ang kabilang bahagi ng higaan, malamig na kumot lamang ang sumalubong sa kanyang mga palad. Wala si Marion.

Kasunod niyon ay ang marahas at pasinghal na boses na nanggagaling sa labas ng kanilang tent. Nakikipag-talo ito kay Jessica.

“Hindi mo kasi sinabi na lalagyan pala nang paminta!” singhal ni Jessica, halatang nababanas ang tono.

Bumangon si Jorge, kinukuskos ang namumungay na mga mata habang lumalabas. “Ano na namang kaguluhan iyan? Bakit ang aga-aga nag-aaway na naman kayong dalawa? Pati ba naman dito sa bundok, hindi pa rin kayo magkasundo?”

Nang marinig ang kanyang boses, agad na nagbago ang ekspresyon sa mukha ni Marion. Lumambot ang matitigas nitong tingin. “Good morning, love. Gising ka na pala,” bati nito. Mabilis itong lumapit kay Jorge, ipinuwesto ang mga bisig sa baywang ng binata bago iginawad ang isang marahang halik sa noo nito na tila ba walang nangyaring pagtatalo kanina.

“Alam mo yung asawa mo, Jorge? Kung ako sa’yo, hindi na ako magpapa-adopt sa lalaking ’yan!” talak ni Jessica. Ipinatong niya ang isang kamay sa kanyang baywang habang ang kabila ay iwinawasiwas ang sandok. “Kasi alam mo kung bakit? Naku, paniguradong bubugbugin lang ako niyan araw-araw! Nakikita ko na ang future ko, jusko! Ang beautiful face at flawless skin ko, magkakapasa lang. Kaya hindi ko bet magpa-adopt sa inyo, mag-single parent ka na lang!”

Napatawa si Jorge sa kabaliwan ng kaibigan, pilit na pinapawi ang antok sa kanyang sistema. Subalit sa tabi niya, naramdaman niya ang biglang pagtigas ng katawan ni Marion. Tumingin ito nang napakatalim kay Jessica—isang tingin na may kakaibang bigat na hindi mawari ni Jorge. Inarapan lang siya ni Jessica bago nag-iwas ng tingin.

“Mabuti pa, love, ito na ang coffee mo. Hayaan mo na yang si Manang Jessica na magtatalak diyan,” malambing na sabi ni Marion. Ibinaba nito sa maliit nilang folding table ang isang ceramic na tasa. Nakaukit doon ang isang litrato: silang dalawa ni Jorge, magkayakap, masayang nakangiti sa camera.

Tinitigan ni Jorge ang tasa, nilalasap ang init ng kape. Ang hindi niya alam, sa likod ng magandang tanawin ng kanilang bakasyon, may isang madilim na panganib na nag-aabang sa kanila—isang patibong na nakalaan para sa kanyang buhay.

Kinagabihan, binalot ng kakaibang katahimikan ang kagubatan. Habang naghahanda ng hapunan ang magkasintahan sa ilalim ng malamlam na ilaw ng bonfire, biglang naputol ang kalansing ng mga kubyertos. Isang matinis at puno ng takot na tili ang pumunit sa katahimikan ng gabi.

Boses iyon ni Jessica.

“Jes!” mabilis na sambit ni Jorge. Biglang tumayo ang balahibo niya sa braso. Napatayo siya mula sa kanyang upuan, ganoon din si Marion na tila nabigla rin.

“Sandali, ako na ang bahala sa kanya. Dito ka lang,” pigil ni Marion, ngunit hindi na nakinig si Jorge. Nilamon siya ng pag-aalala para sa kaibigan. Mabilis na humakbang ang kanyang mga paa patungo sa direksyon kung saan nanggaling ang sigaw, habang sumusunod si Marion sa kanyang likuran.

Pumasok sila sa mas madidilim na bahagi ng kagubatan. Subalit nang marating ni Jorge ang gilid ng isang dambuhalang puno ng balete, biglang tumahimik ang paligid. Ang kaninang hiyaw ay napalitan ng nakabibinging katahimikan. Humihip ang isang napakalamig na hangin na tila humahaplos sa kanyang batok, nagdala ng matinding kilabot.

“Jessica? Naririnig mo ba ako? Nasaan ka?” nanginginig ang boses na tawag ni Jorge.

Kaluskos.

May gumalaw sa makakapal na damuhan sa kanyang likuran. Mabilis na ibinaling ni Jorge ang kanyang paningin doon, ngunit bago pa man niya maaninag ang anino, isang matigas at napakabigat na bagay ang buong lakas na humampas sa likod ng kanyang ulo. Lumabo ang kanyang paningin, umikot ang paligid, at tuluyan siyang nilamon ng kadiliman.

Dahan-dahang idinilat ni Jorge ang kanyang mga mata, sinalubong ng matinding kirot sa kanyang bungo. Amoy ng basang lupa at lumot ang pumasok sa kanyang ilong. Gusto niyang hawakan ang kanyang ulo ngunit hindi niya maigalaw ang kanyang mga kamay. Nakagapos siya nang mahigpit gamit ang makapal na lubid sa katawan ng isang malaking puno.

Sa kanyang harapan, sa ilalim ng liwanag ng buwan, nakita niya ang dalawang anino na seryosong nag-uusap. Si Marion at si Jessica.

“Jes… Marion… Tulungan niyo ako…” nanghihinang pakiusap ni Jorge, halos pabulong dahil sa tuyong lalamunan at sa kirot na pumipintig sa kanyang ulo.

“Gising na siya,” malamig na saad ni Jessica. Walang bakas ng takot o pag-aalala sa mukha nito. Humakbang silang dalawa ni Marion patungo sa kinaroroonan ng nakagapos na binata.

“Anong… anong ibig sabihin nito, Marion? Jessica? Bakit niyo ako tinatali?” naguguluhang tanong ni Jorge, pilit na kumakawala ngunit lalo lang bumaon ang lubid sa kanyang balat.

“Oras na para bawiin ko ang dapat na para sa akin,” seryosong sagot ni Jessica. Ang boses na madalas niyang gamitin sa pagbibiro ay napalitan ng isang mapanganib na tono.

“Anong pinagsasabi mo? Pakawalan niyo ako dito! Anong klaseng drama na naman ba ito?” sigaw ni Jorge, nagsisimula nang kabahan.

“Oras na ng paniningil, Jorge,” ani Jessica, habang ang mukha ni Jorge ay puno pa rin ng pagtataka at sakit. Lumapit pa lalo si Jessica, at sa pagkakataong ito, nanlilisik na ang kanyang mga mata sa poot. “Ang tunay kong pangalan ay Jessica Andrea Chua. At ang aking ina… naging katulong lang dahil sa pananamantala ng iyong hayop na ama!”

Bawat salita ay parang sampal kay Jorge. “Hindi ko alam ang tungkol dito, Jes! Maniwala ka, wala akong alam!” umiiyak na depensa ng binata.

“Wala ka nang magagawa dahil sa pagiging mahina mo! Ang buong Chua Enterprise ay mapupunta na sa amin. Isang malaking kahangalan ang lahat ng ginawa mo!” singhal ni Jessica.

Nangangatog ang buong katawan ni Jorge. Binalingan niya ang lalaking pinagkatiwalaan niya ng kanyang puso. “Marion… alam mo ’to? Sabihin mo sa akin, alam mo ba ang lahat ng ito?”

Tumingin si Marion sa kanya, ngunit walang kaemo-emosyon ang mga mata nito. “Oo, alam ko. Dahil siya naman talaga ang asawa ko, Jorge. Ginamit ko lang ang kahinaan mo para mapasaamin ang lahat ng pera ng mga Chua. Oras na para danasin mo ang impyerno na pinagdaanan namin noon.” “Tama na, ano ba!” biglang saway ni Marion kay Jessica, tila naiirita sa haba ng salitaan.

“Mukhang hindi na mangyayari ang pagdurusa mo sa piling namin, dahil palalabasin naming totoo ang mga sabi-sabi tungkol sa Sitio Tinieblas,” may demonyong ngiti sa mga labi ni Jessica. “Mamatay ka… hindi dahil kakainin ka ng aswang. Kundi mamatay ka dahil mahuhulog ka sa bangin.”

Nanlamig ang buong pagkatao ni Jorge.

“Ngayon na, Marion. Pakawalan mo na yang peke mong boyfriend para maisagawa na natin ang kaparusahan na tiyak na magugulo sa mundo ni Senyor Julio Chua!” utos ni Jessica.

Agad na lumapit si Marion. Gamit ang isang patalim, mabilis nitong tinabas ang lubid na nakatali kay Jorge. Sa kabilang banda, bumunot ng isang makintab na baril si Jessica mula sa kanyang jacket at mabilis na itinutok ang nguso nito sa kanyang half-brother.

“Please… huwag mong gawin sa akin ’to…” pagsusumamo ni Jorge, tuluyan nang bumuhos ang mga luha habang marahang hinahaplos ng malalayang kamay ang nagpapang-abot niyang dibdib.

“Patawad,” tanging naisambit ni Marion. Iniwas nito ang kanyang tingin, hindi kayang salubungin ang mga mata ng lalaking minahal at niloko niya.

Bago pa man makakilos si Marion, mabilis siyang hinila ni Jessica palayo kay Jorge. “Tabi ka nga diyan! Masyadong mabagal ang mga dramang ito!” singhal ni Jessica. Muli nitong iniangat ang baril at itinutok nang diretso sa noo ni Jorge.

Mabilis na itinaas ni Jorge ang kanyang dalawang kamay, umaasang may natitira pang piraso ng puso ang kanyang kapatid. “Jes, pag-usapan natin ’to. Kung malalaman lang ni Daddy na buhay ka, tiyak akong matutuwa siya!”

“Matutuwa?” Humalakhak si Jessica, isang tunog na puno ng pait. “Sabi ng ina ko bago siya pumanaw… nais pa niya akong ipapatay ng ama mo! Kaya tama ka, matutuwa siyang ipapatay ako. At ngayon, ako ang mauuna.”

“Jes… Please… hindi mo kailangang gawin ’to…” pakiusap ni Jorge habang dahan-dahang umaatras. Ramdam niya sa kanyang likod ang gilid ng matarik na bangin.

“Tama na, hindi mo na mababago ang isipan ko, Jorge! Maglakad ka na papuntang bangin, bilis! Kung hindi, papatayin ko ’tong si Marion!” banta ni Jessica.

Nanlaki ang mga mata ni Marion sa narinig. Hindi niya inaasahan ang pagbaliktad ng kanyang asawa. Bago pa man siya makapagsalita, isang nakabibinging putok ng baril ang umalingawngaw. Binaril ni Jessica si Marion sa braso!

“Huwag!” sigaw ni Jorge, napasapo sa kanyang mukha.

“Nababaliw ka na ba, Jessica?!” sigaw ni Marion, napaluhod sa damuhan habang mahigpit na hinahawakan ang kanyang braso na umaagos ang sariwang dugo.

Ngunit bago pa makapagpaputok muli si Jessica, isang malambing at pamilyar na tinig ang tumawag sa kanyang pangalan mula sa kadiliman ng gubat.

“Jessica… anak…”

Natigilan si Jessica. Parang binuhusan ng malamig na tubig ang kanyang buong katawan. Kilalang-kilala niya ang boses na iyon. Dahan-dahan niyang nilingon ang direksyon ng isang dambuhalang puno ng balete.

“Inay?” bulong ni Jessica. Biglang lumuwag ang hawak niya sa baril hanggang sa malaglag ito sa damuhan. Parang hipnotisadong naglakad ang dalaga patungo sa puno.

“Anong ginagawa mo? Saan ka pupunta?” takot na tanong ni Jorge. Susundan niya sana si Jessica upang pigilan ito, ngunit mabilis siyang nahawakan ni Marion sa paa gamit ang natitira nitong lakas.

“Huwag!” pigil ni Marion sa kanya.

Mula sa likod ng malaking puno, dahan-dahang lumabas ang pigura ng isang babae. Suot nito ang puting baro, may maamong mukha, at nakangiti nang buong lambing. Agad na naluha si Jessica nang makilala ang mukha.

“Nay… ikaw nga… buhay ka!” patakbong lumapit si Jessica.

“Ako nga, anak… Halika sa piling ko…” bukas-palad na saad ng babae. Agad na sumubsob si Jessica sa isang mahigpit na yakap sa kanyang ina.

Ngunit mula sa malayo, nakaramdam si Jorge ng isang kakaibang lamig. Ang anino ng babae sa ilalim ng buwan ay hindi tugma sa kanyang katawan—ito ay mahaba, may matutulis na galamay, at ang amoy ng nabubulok na karne ay biglang humalo sa hangin.

“Jes! Umalis ka diyan! Hindi maganda ang nararamdaman ko sa babaeng iyan!” sigaw ni Jorge, pilit na hinihila si Marion upang tumayo.

“Ano ba kasing pakialam mo—” Haharap sana si Jessica upang singhalan si Jorge, ngunit hindi na niya natapos ang kanyang sasabihin.

Ang maamong mukha ng kanyang ina ay biglang nayari, nabanat ang balat, at bumuka ang isang dambuhalang bibig na puno ng naglalakihang matutulis na ngipin. Ang mga mata nito ay naging pulang apoy, at ang mga kamay na yumakap sa kanya ay naging matutulis na kuko ng isang mabagsik na halimaw.

Napaatras sina Jorge at Marion sa matinding sindak. Huli na nang mapagtanto ni Jessica na ang nilalang na kumopya sa anyo ng kanyang namayapang ina ay hindi tao.

“Isang… Inlablabbuot…” nangangatog na sambit ni Marion habang sumasabog ang takot sa kanyang mukha.

“Ano? Anong klaseng nilalang iyan?!” tanong ni Jorge, habang maririnig ang hiyaw ng takot ni Jessica na ngayon ay nasa ilalim na ng kapangyarihan ng halimaw.

“Ang Inlablabbuot ay isang masamang espiritu ng pagbabago ng hugis mula sa alamat ng mga Ifugao,” paliwanag ni Marion, mabilis na hinila si Jorge paatras habang hawak ang dumurugong braso. “Kilala ito sa pagbabagong-anyo bilang isang makapigil-hiningang guwapong kabataan o isang taong malapit sa’yo upang akitin ang mga manlalakbay, mangangaso, o yaong mga walang galang sa kalikasan sa kalaliman ng ilang. Kapag nakuha na ang tiwala mo, babalik ito sa kanyang napakalaking anyo upang sirain at kainin ka. Kaya nilang kopyahin ang sinumang kilala natin… kahit hindi pa nila ito nakikita gamit ang ating sariling takot at alaala…”

At sa gitna ng kadiliman ng gabi, ang Sitio Tinieblas ay tuluyan nang naging isang buhay na impiyerno para sa kanilang tatlo.

sang matinis at nakabibinging sigaw ng purong takot ang umalingawngaw sa buong kabundukan, pinalipad ang mga natutulog na ibon sa mga sanga. Kitang-kita ng dalawang nangangatog na lalaki kung paano marahas at walang awang nilapa ng dambuhalang halimaw si Jessica. Bawat kalampag ng buto at tilamsik ng dugo ay sumaksak sa kanilang pandinig. Naging tuod ang mga paa nina Jorge at Marion; napako sila sa kanilang kinatatayuan, tila ba sementadong idikit sa basang lupa dahil sa matinding shock sa nasaksihan.

Nang matapos ang halimaw sa paglasog sa katawan ni Jessica, dahan-dahan nitong ibinaling ang nagniningas nitong pulang mga mata kina Jorge at Marion. Umungal ito nang malakas, handa na silang salakayin para isunod sa kanyang hapunan.

Subalit bago pa man makasunggab ang Inlablabbuot, biglang nabasag ang kadiliman. Dumating sina Miles, Josh, Levi, Finn, at Sofia.

Bang! Bang!

Mabilis na pinaputukan ni Sofia ang halimaw gamit ang kanyang baril. Tumama ang mga bala sa makapal na balat ng nilalang, dahilan upang mapaatras ito at umungol sa galit.

“Finn at Josh… iligtas niyo sila! Kami na ang bahala sa halimaw!” maawtoridad na utos ni Sofia, habang nananatiling nakatutok nang diretso ang kanyang baril sa nagpupuyos na nilalang.

Humalakhak ang Inlablabbuot, isang tunog na parang galing sa ilalim ng lupa. “Hindi mo ako basta mapapatay sa ordinaryong bala lang… hangal ka, babae!” asik ng halimaw, ipinapakita ang matutulis nitong kuko.

“Alam ko…” Isang malamig na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Sofia.

Kasabay niyon, dahan-dahang humaba ang kanyang madilim na buhok na tila may sariling buhay—gumagalaw ito sa hangin na parang mga nagngangalit na galamay. Sa tabi niya, hinugot naman ni Levi ang kanyang matalim na espada na kumislap sa ilalim ng liwanag ng buwan. Sa likuran naman nila ay si Miles, alerto ang buong katawan at nag-aabang kung sakaling biglang susugod ang halimaw.

Habang nagpapatayan ang dalawang panig sa itaas, mabilis na binuhat nina Finn at Josh sina Jorge at Marion upang ilayo sa panganib. Nang marating nila ang ligtas at patag na bahagi ng kapatagan, agad na liningon nina Finn at Josh ang dalawang dayo. Hiningal silang nagtanong kung bakit sila sinusugod ng ganoong klaseng nilalang.

Sa pagitan ng hikbi at panginginig, ikinuwento nina Marion at Jorge ang buong katotohanan—ang tungkol sa paghihiganti ni Jessica, ang kataksilan, at ang tangkang pagpatay sa kanila sa bangin.

“Kung ganun… magmadali tayo para masabihan natin sila…” seryosong sabi ni Josh, batid ang bigat ng sitwasyon sa itaas ng bundok.

Subalit bago sila makahakbang, lumapit si Finn sa nanghihinang sina Marion at Jorge. Banayad ngunit may awtoridad niyang inilapat ang kanyang mga palad sa noo ng dalawang magkasintahan.

“Kayo ay walang maalala tungkol sa halimaw. Pinatay ang inyong kasama ng isang mabangis na hayop sa kagubatan. At wala kayong maalala tungkol sa amin…” Ang boses ni Finn ay tila naging kakaibang musika na umalingawngaw sa buong paligid, pumasok sa kaibuturan ng utak nina Jorge at Marion. Kasabay ng isang nakasisilaw na puting liwanag na bumalot sa kanilang paningin, tuluyang naglaho sina Finn at Josh na parang bula.

Samantala, balik sa itaas ng bundok, nagpapatuloy ang marahas na labanan. Sukat-sukat ang bawat galaw, nagawang gupitin ng buhok ni Sofia at sugatan ng espada ni Levi ang halimaw. Sa sandaling itatarak na sana ni Levi ang kanyang espada para sa huling saksak, biglang napaatras ang nilalang. Humiyaw ito at sa isang kisapmata ay nagpalit-anyo.

Nawala ang halimaw, at ang pumalit ay ang anyo ng isang pamilyar at matandang lalaki. Agad itong nakilala ni Levi, dahilan upang mapatigil siya sa pagbaba ng kanyang armas.

“Mang Igme?” gulat na wika ni Levi, nanlalaki ang mga mata.

“Sir Levi…” nangangatog ang boses na sambit ng matandang tour guide, habang nakaluhod sa lupa at tila may sugat din sa katawan.

Bumalik na sa normal ang mahabang buhok ni Sofia at nagbalik siya sa kanyang dating anyo. Lumapit siya nang may pagtataka at lungkot sa kanyang mga mata. “Mang Igme… bakit mo ginawa iyon?” tanong niya.

“Masamang tao ang pinatay ko, sir, ma’am…” umiiyak na sagot ni Mang Igme, habang nakatingin sa duguang direksyon kung nasaan si Jessica kanina. “Papatayin niya ang sarili niyang kapatid dahil sa pera.”

“Tama ang kanyang sinabi…” Biglang sumulpot si Finn mula sa kadiliman, kasunod si Josh. “Ang mga survivors na mismo ang nagsabi na papatayin sila ng biktima ni Mang Igme.”

Lumingon naman si Miles kay Josh upang kumpirmahin ang balita. Agad namang tumango si Josh bilang pagsang-ayon sa mga sinabi ni Finn.

Binalot ng mabigat na katahimikan ang grupo. Tiningnan ni Levi ang matanda, mabigat ang kanyang loob dahil sa tungkuling nakaatang sa kanyang mga balikat bilang pinuno. “Kung ganun… kailangan mong malitis, Mang Igme. Alam mo naman na mahirap ang ginawa mo. Pumatay ka pa rin ng tao, kahit ano pa ang dahilan.”

Yumuko si Mang Igme, tinanggap ang kanyang kapalaran. “Kung ganun… hindi ako lalaban, Senyor…” bulong niya.

Kinabukasan, mabilis na kumalat ang balita sa buong baryo. Nakarating kay Angelie ang ulat tungkol sa diumano’y “pag-atake ng mabangis na hayop” sa kabundukan na ikinasawi ng isang turista. Alam niyang may tinatago ang mga namumuno.

Humarap siya sa matanda na may galit at pagkadismaya. “Anong klase silang pinuno kung kanilang pinagtatakpan ang totoong nangyari?” mariing sabi ni Angelie.

Ngumiti lang nang tipid si Nana Sefa, isang ngiting puno ng karunungan at pait ng nakaraan. Hinawakan niya ang kamay ng dalaga bago dahan-dahang nagsalita.

“Kailangan, ija… para na rin ito sa katahimikan ng buong baryo,” paliwanag ni Nana Sefa, nakatingin sa labas ng bintana kung saan naglalakad ang mga tao. “Dahil hindi lang ang mga nilalang na may kakaibang katangian ang nakatira dito. Maging ang mga ordinaryong tao na katulad mo ay narito rin. Ang katotohanan ay maaaring magdala ng mas malaking kaguluhan.”

Binalot ng malalim na pag-iisip si Angelie habang nakatitig sa kawalan. Ang katahimikan ng Sitio Tinieblas ay may napakalaking kabayaran.

ITUTULOY….

IKA-DALAWAMPU’T TATLONG KABANATA: ANG BANGKILAN

Binalot ng nakabibinging katahimikan at ng malamig na hangin ang buong bulwagan nang magtungo ang mag-asawang Alejo sa sagradong konseho ng mga liping aswang. Bawat hakbang nina Felipe at Mercedes ay tila may kasamang bigat, batid ang panganib at ang kahalagahan ng gabing ito. Sa harap ng naglalakihang mga sulo na nagbibigay ng nagmamatyag na anino sa dingding, hinarap nila ang konseho ng mga mabubuting aswang—mga nilalang na piniling mamuhay sa kapayapaan ngunit nagtataglay ng hindi matatawarang lakas.

“Narito na sila, mga pinuno,” basag ni Meriam sa katahimikan. Ang kapatid ni Mercedes ay nakatayo sa gilid, may pag-aalala sa kanyang mga mata ngunit nananatiling tuwid ang tindig bilang paggalang sa mga nakatataas.

Mula sa kadiliman, marahang humakbang pasulong ang isang pigura. “Sa wakas ay nandito na ang mga Alejo,” wika ng isang babaeng may napakagandang mukha, tila hindi tinatamaan ng katandaan. Balot na balot ang kanyang katawan ng isang puting balabal na tila kumikinang sa ilalim ng liwanag ng buwan, sumisimbolo sa kanyang mataas na katungkulan at malinis na hangarin para sa kanilang lahi.

Napasinghap si Mercedes, hindi napigilang mangibabaw ang emosyon sa kanyang dibdib. “Marianne…” bulong niya, ang pangalan ng matalik na kaibigan na matagal nang nawalay sa kanya ay tila may kasamang tamis at pait.

“Masaya akong makita kang muli aking kaibigan…” tugon ni Marianne. Bagaman may ngiti sa kanyang mga labi, bakas sa kanyang malalim na tingin ang seryosong sitwasyon na kanilang kinakaharap. Kasabay ng kanyang mga salita, marahan ding lumabas mula sa kanyang likuran, sa pagitan ng mga anino, ang iba pang mga pinuno ng konseho. Lahat sila ay may suot na ganoon ding puting balabal, naglalakad nang walang kaluskos na tila mga multo na nagdadala ng naglalakihang awra ng kapangyarihan.

Huminga nang malalim si Felipe upang pakalmahin ang nagwawwalang kaba sa kanyang dibdib. Humakbang siya nang bahagya sa harap ng kanyang asawa, tila handa itong protektahan sa anumang hatol ng gabi.

“Mga mahal naming pinuno, narito kami upang magpaliwanag sa nangyari sa Sitio Tinieblas,” buong-giting na sabi ni Felipe. Ang kanyang boses, bagaman may paggalang, ay matatag at umahon sa buong bulwagan.

Isang matandang lalaki sa gitna ng mga pinuno ang dahan-dahang tumingala. Ang kanyang mga mata, na nakasaksi na sa daan-daang taon ng digmaan at kapayapaan, ay direktang tumitig sa mag-asawa. Sa isang malamig at makapangyarihang tinig, iniutos niya, “Sige, magsalita na kayo…”

SAMANTALA SA SITIO TINIEBLAS…

Habang mapayapa ang gabi sa iba, isang gumagapang na kasamaan naman ang muling naghahasik ng binhi ng pagkawasak sa Sitio Tinieblas. Doon, sa pagitan ng mga nagtataasang puno na tila mga kalansay sa dilim, muling nagpapakita si Marcella bitbit ang kanyang masamang balak.

“Anong ginagawa mo dito sa amin, Marcella?”

Isang matatag ngunit may kabog sa dibdib na tinig ang bumasag sa katahimikan ng gabi. Ang nagsalita ay si Allison, ang dalagang may maamong mukha. Nakatayo siya sa tapat ng kanyang kubo, hawak ang isang lampara na bahagyang nagbibigay-liwanag sa kanyang nag-aalalang mga mata.

“Kamusta ka, Allison?” isang nakatataas-balahibong ngiti ang sumilay sa mga labi ni Marcella habang dahan-dahang humahakbang palapit, tila isang ahas na nambibiktima ng walang kalaban-labang kalapati.

“Matagal nang wala kaming kaugnayan sa inyong mga Abwak! Umalis na kayo dito!” asik ni Allison, sinusubukang itago ang takot sa likod ng matatalim na salita. Alam niya ang reputasyon ng mga Abwak—mga aswang na uhaw sa dugo at kaguluhan.

Sa halip na matakot, napangisi lang si Marcella sa naging reaksyon ng dalaga habang prenteng nilalaro ang mga hibla ng kanyang mahabang buhok, na tila ba kontrolado niya ang bawat segundong lumilipas.

“Hindi ka ba maghihigante sa mga Alejo? Oras na, Allison… oras na upang ipaglaban mo ang iyong karapatan sa pamilya Alejo.”

Nanlaki ang mga mata ni Allison. Ang lihim ng kanyang pagkatao na kaytagal niyang iningatan ay binitawan lang ni Marcella na parang walang kwentang tsismis.

“Paano?” nakalolokong tanong ni Marcella nang hindi naghihintay ng sagot. “Eh kung sabihin ko sa iyo na wala ang ama mong si Felipe rito sa Sitio Tinieblas? Nasa konseho siya ngayon… Ito na ang perpektong oras para agawin mo ang trono bilang panganay na anak ni Felipe Alejo!”

Sariwa pa rin ang sugat sa pagkatao ni Allison bilang anak sa labas, ngunit pinatigas niya ang kanyang puso at buong-tapang na umiling sa mapanuksong kontrabida.

“Tapos sasaktan ko ang kapatid ko? Huwag na! Masaya na ako rito…” pigil-hiningang sagot ng dalaga, may luha ng galit sa kanyang mga mata. “At isa pa, mabait si Tita Mercedes sa akin. Ako ang pumili ng katahimikang ito, Marcella. Hindi niyo ako matutukso.”

“Bilib ako sa iyo, Allison. At alam ko namang tatanggihan mo ako…” bulong ni Marcella. Lumalim ang boses nito at nagbago ang anyo ng kanyang mga paningin. “Ngunit handa ako sa magiging sagot mo.”

Napakunot ang noo ni Allison, naramdaman ang biglang pagbigat ng atmospera sa paligid. Bahagyang umurong ang dalaga, naguguluhan sa kakaibang kumpyansa ng kalaban. “Anong… anong ibig mong sabihin?”

Hindi na nakasagot si Allison. Ang kanyang pagtatanong ay napalitan ng isang impit na hiyaw nang biglang may makapal at maitim na usok—amoy nabubulok na laman at sunog na asupre—ang marahas na pumasok sa kanyang bumukas na bibig. Nasamid siya, pilit na umubo, ngunit ang usok ay tila may sariling buhay na lumalagos sa kanyang lalamunan patungo sa kanyang puso.

Kasabay nito, isang misteryoso at maitim na paru-paro na may pulang mga marka sa pakpak ang biglang dumapo sa kanyang balikat. Sa isang saglit, ang liwanag ng kanyang lampara ay namatay. Tuluyang dumilim ang buong paligid ni Allison, at ang kanyang maamong mukha ay nagsimulang mangisay at magbago ng anyo dahil sa lakas ng kulam.

“Bangon, aking kaibigang Bangkilan… maghasik ka ng lagim sa Sitio Tinieblas!” buong-giliw na sambit ni Marcella, ang kanyang boses ay umawit sa tuwa sa harap ng nagaganap na sumpa.

Sa likuran niya, sumabog sa malulupit at nakatitindig-balahibong tawa ang kanyang mga kasamang sina Carmen at Fredo. Nasiyahan sila sa unti-unting pagkawala ng katinuan ng dalaga.

Kasabay ng marahas at nakatatakot na pagbangon ng nilalang na nasa loob na ngayon ng katawan ni Allison, ang malalakas na hangin ay humihip, at sa isang kisapmata—sa pagpikit at pagdilat ng mga mata ng bagong gising na si Bangkilan—ay tuluyan nang naglaho na parang bula sina Marcella, Carmen, at Fredo sa kadiliman ng gabi.

SA KONSENHO NG MGA MABUBUTING ASWANG

Humakbang pasulong si Felipe Alejo, ramdam ang bawat mata ng konseho na nakatitig sa kanya, naghihintay ng mga sagot na maaaring magtakda ng tadhana ng kanilang buong lahi. Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ng kanyang asawang si Mercedes bago bumasag sa katahimikan.

“Mga kagalang-galang na pinuno,” panimula ni Felipe, ang kanyang boses ay umahon nang may buong paggalang ngunit may kaunting panginginig dala ng bigat ng kanyang mga pinapasan. “Ang Sitio Tinieblas, na kaytagal nating iningatan bilang kanlungan ng kapayapaan, ay naging pugad ng isang madilim na trahedya. Nilusob kami ng mga rebeldeng Abwak.”

Isang bulung-bulungan ang agad na kumalat sa pagiyan ng mga pinunong nakaputi ang balabal. Si Marianne, na nakatayo sa unahan, ay napahawak sa kanyang dibdib, bakas ang labis na pag-aalala para sa kanyang kaibigang si Mercedes.

“Paano nangyari iyon, Felipe?” tanong ng matandang pinuno na siyang nag-utos sa kanila na magsalita. Ang kanyang boses ay malalim, parang kulog na nagbabadya sa kalayuan. “Hindi ba’t may kasunduan kayo? Ang kasunduan na nagpapanatili ng kapayapaan sa pagitan ninyo at ng pangkat ni Marcella?”

Huminga nang malalim si Felipe, at sa pagkakataong ito, ang lungkot at seryosong katotohanan ay tuluyan nang dinala ng kanyang tinig. “Ang kasunduang iyon… ay tuluyan nang winasak ni Marcella. Wala na ang kapayapaan, mga pinuno. At ang dahilan ng kanilang pag-atake ay ang pagdating ng isang tao sa ating sitio.”

Natahimik ang buong bulwagan. Maging si Marianne ay napatitig nang mariin kay Felipe.

“Isang tao?” tanong ng matandang pinuno, nakakunot ang noo. “Isang mortal ang naging dahilan upang sirain ni Marcella ang matagal nating kapayapaan?”

“Hindi siya ordinaryong mortal, pinuno,” sumabat si Mercedes, hindi na napigilang magsalita dahil sa tindi ng emosyon. Humakbang siya sa tabi ng kanyang asawa, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa namumuong takot at pag-aalala. “Siya si Miles… ang nag-iisang natitirang dugo ng pinakamalakas na babaylan sa Sitio Tinieblas. Siya ang apo … ni Ingrid.”

Sa pagkabanggit ng pangalang Ingrid , tila ba dumaan ang isang napakalakas na hangin sa loob ng saradong bulwagan. Ang ilang mga pinuno ay napasinghap, at ang matandang pinuno ay napahawak sa kanyang tungkod nang napakahigpit.

“Si Ingrid…” bulong ng matandang pinuno, ang kanyang tinig ay napalitan ng labis na paggalang at pangungulila. “Ang babaylan na nagbuwis ng kanyang sariling buhay at kapangyarihan upang lagyan ng hangganan ang kasamaan at bigyan tayo ng kapayapaan.”

“Opo, pinuno,” patuloy ni Felipe, habang ramdam ang bigat ng bawat salita. “Dahil sa pagbabalik ng dugo ni Ingrid sa pamamagitan ng kanyang apo na si Miles, naramdaman ng mga Abwak ang muling pagkabuhay ng kapangyarihang babaylan na kumukontra sa kanilang itim na kulam. Natatakot si Marcella. Natatakot silang tuluyang mawakasan ang kanilang lahi kaya naman bago pa mangyari iyon, pinili nilang unahan kami at maghasik ng lagim.”

Habang nagaganap ang pagtitipon sa konseho, sa kabilang bahagi naman ng kwento ay abala si Miles sa pagsasanay ng kanyang mahika. Pinatitigas niya ang kanyang kalooban, pilit na pinatadaloy ang kapangyarihang babaylan sa kanyang mga ugat nang biglang gisingin ng tunog ng cellphone ang kanyang konsentrasyon. Mula ito kay Father Michael.

“Hello, Father? Napatawag ho kayo? May update na po ba sa kalagayan ng kaibigan kong si Maya?” sunod-sunod na tanong ni Miles, ramdam agad ang kaba.

Sa kabilang linya, hindi maitago ang matinding panginginig at pagkabahala sa boses ng tiyuhin ni Maya na si Father Michael. “Nawawala pa rin si Maya, ijo… at ayon sa huling update sa kanya, nakita siya sa CCTV. Sumakay siya ng bus papuntang Sitio Tinieblas.”

Nanlamig ang buong katawan ni Miles sa narinig. “Pero paano nangyari ’yun? Akala ko ba wala sa sarili si Maya? Paano niya nagawang bumiyahe mag-isa?”

“Hindi ko rin alam, ijo. Ngunit…” Sagot ni Father Michael, ngunit bago pa man niya matapos ang kanyang sasabihin ay biglang naputol ang kanilang pag-uusap. Humina ang signal sa hawak na cellphone ni Miles hanggang sa tuluyang mamatay ang linya.

“Mag-iingat ka, Miles… Hello? Miles?!” sambit pa ni Father Michael sa kabilang panig, ngunit puro static na lang ang sumasagot sa kanya. Tuluyan nang nawala sa linya ang binata.

Napabuntong-hininga ang pari, napahawak sa kanyang krus. Sa tabi niya, dahan-dahang lumapit ang pulis na si Amihan, ang kanyang mga mata ay seryoso at puno ng dedikasyon.

“Ako na ang bahala kay Maya, Father Michael…” seryosong sabi ni Amihan, na kilala sa kanyang tunay na pangalang Windy Cristobal. Matatag ang kanyang tindig habang inaayos ang kanyang armas. “Pangako, gagawin ko ang lahat at sisiguraduhin kong makakabalik nang ligtas ang pamangkin mo.”

Balik naman sa Sitio Tinieblas…

Nilalapitan ni Josh si Miles nang mapansin nitong tila pinagpapawisan ng malamig at lubhang balisa ang mukha ng kaibigan pagkatapos ng tawag.

“Miles, anong nangyayari?” pag-aalalang tanong ni Josh.

Humawak si Miles sa kanyang ulo, pilit na iniaayos ang magulong takbo ng kanyang isip. “Hindi pa rin mahanap ang ating kaibigan na si Maya… Sabi pa sa akin noon nina Mama at Tita Donna, mukhang wala sa sarili si Maya nang mawala siya.”

Napakunot ang noo ni Josh, tila may napagtatanto. “Kung ganoon, maaaring napakalakas ng mahika na kanyang ginamit… Ano ba talaga ang nangyari, Miles, nung nasa Astral State ka pa?”

Sa tanong na iyon ni Josh, tila ba huminto ang pag-ikot ng mundo para kay Miles. Ang hanging umihihip sa Sitio Tinieblas ay biglang lumamig, at unti-unting nagbalik sa kanyang alaala ang mga madidilim na tagpo sa nakaraan…

ANG ALAALA (ASTRAL STATE)

Sa mundo ng mga espiritu—isang dimensyong binalot ng mistulang abong hamog at walang katapusang anino—magkasamang naglalakad sina Samuel at Miles. Patungo sila sa isang malaking puno, isang dambuhalang punong kahoy na tila may nakatagong malalim at madilim na bahagi ng nakaraan ni Samuel.

“Bakit wala dito ’yung kontrata?” sambit ni Miles, hinihingal habang pilit na naghahanap.

“Kontrata?” tanong naman ni Samuel, naguguluhan.

“Oo, dahil bawat kasunduan sa mundong ito ay may kontrata…” sabi ni Miles habang inililibot nila ang kanilang paningin sa buong paligid, nagbabakasakaling may makitang piraso ng katotohanan.

Habang naghahanap, nahagip ng paningin ni Miles ang nakaraan: nakita niya ang batang si Samuel nang mag-usal ito ng mga mahiwagang salita para sa kanyang kahilingan sa mga espiritu. Ngunit bago pa man niya masiyasat iyon, nakaramdam si Miles ng matinding kilabot. Sa unahan nila, dahan-dahang lumulutang ang isang babaeng kaluluwa—ang parehong babaeng multo na palagi niyang napapaginipan at nagpapabangungot sa kanya.

“Ang dugo ng babaylan… sa wakas…” wika ng babaeng multo. Nanlilisik ang mga mata nito, puno ng gutom at poot na nakatitig nang diretso kay Miles.

“Hindi ito pwede, kailangan niyo nang bumalik!” sigaw ni Miles. Sa takot na madamay si Samuel, buong lakas niyang itinulak si Samuel pabalik sa katawang lupa nito.

Ngunit huli na para iligtas ang kanyang sarili. Ang babaeng multo ay mabilis na kumilos, iginapos niya si Miles gamit ang kanyang maiitim at naglalagablab na enerhiya upang hindi makawala ang binata.

“Akin na ang katawan mo…” sambit ng babaeng multo habang dahan-dahang lumalapit sa mukha ni Miles.

Ngunit bago pa man tuluyang masakop ng dilim si Miles, biglang dumating si Maya. Hawak ang kanyang sariling lakas, pinalayas niya ang masamang espiritu gamit ang kanyang mahiwagang salita.

“Iwanan ang katawang ito, bumalik sa dilim mo!” matatag na bigkas ni Maya. Dahil sa lakas ng kanyang mga salita, unti-unting umatungal sa sakit ang nilalang ng dilim hanggang sa tuluyan itong naglaho.

“Miles, bumalik ka na…” sambit ni Maya, bakas ang pagod sa mukha. Itinulak niya pabalik ang kaluluwa ni Miles sa katawang lupa nito.

Ngunit nang babalik na sana si Maya sa kanyang sariling katawan, isang nakagigimbal na eksena ang naganap. Isang panibago at mas matinding maitim na aura ang biglang gumapos sa katawan ni Maya, pinipigilan siyang magising.

“Hindi na ito ang kaluluwang gumagambala kay Samuel… marahil ito na ang nilalang na nasa…” hindi natapos ni Maya ang kanyang sinasabi dahil ang kanyang sariling mga labi ay nagsimula nang ngumiti nang nakaloloko.

“Miles, hindi mo ba ako nakikilala?” natatawang sabi ng nilalang na lubusan nang nakapasok at nakasapi sa katawan ni Maya.

Sa totoong mundo, nagkakagulo ang lahat sa paligid ng walang malay na katawan ni Maya.

“Diyos ko po, anong nangyayari kay Maya?!” wika ni Quentin na tila maiiyak na sa takot.

Si Father Michael naman ay mabilis na humakbang palapit, muli niyang sinabuyan ng holy water ang nangingisay na si Maya habang sina Sam at Joshua naman ay buong-lakas at mahigpit na hinahawakan ang mga kamay at balikat ng dalaga upang hindi ito makapanakit.

“Huwag kang lalabas sa bilog na iyan!” utos ni Joshua kay Miles, na noon ay bagong gising pa lang sa loob ng isang protektadong bilog.

Tumango lang si Miles bilang sagot, gulat at natatakot. Ngunit ang mas nagpayanig sa kanyang buong pagkatao ay nang magbago ang itsura ng mukha ni Maya—pansamantalang lumitaw ang tunay na mukha ng nilalang na sumanib dito, isang mukhang hinding-hindi niya malilimutan.

“Ikaw?!” wika niya nang tuluyan niyang makilala kung sinong demonyo o halimaw ang nasa loob ng kanyang kaibigan.

Biglang nagbalik sa kasalukuyan ang diwa ni Miles nang marahas na tapikin ni Josh ang kanyang balikat. Napasinghap ang binata, pabalik sa realidad ng Sitio Tinieblas.

“Ayos lang ’yan kung wala kang maalala sa ngayon,” comforting na sabi ni Josh, sinusubukang pakalmahin ang kaibigan. “Hayaan mo, pagkatapos natin dito sa Sitio Tinieblas… sabay nating hahanapin at ililigtas si Maya.”

Tumango si Miles, bagaman alam niya sa kanyang sarili ang katotohanan. Habang nag-uusap ang dalawa, sa kanilang likuran naman ay sina Finn at Levi—tahimik lang na nagmamasid, tila ba may mga sariling hinala at binabantayan ang bawat galaw nina Miles at Josh.

SA PAMAYANAN NG SITIO TINIEBLAS…

Sa ilalim ng sikat ng araw, tila walang bakas ng nagbabadyang panganib sa pamayanan. Naglalakad si Allison sa gitna ng daan, dala-dala ang isang katutubong palanggana na puno ng mga sariwang gulay. Ngunit iba ang awra niya ngayong araw. Hindi magkamayaw ang mga kalalakihan sa buong sitio; bawat madaanan niya ay napapahinto, napapanganga, at hindi maiwasang masundan siya ng tingin.

Nagniningning ang kanyang kagandahan na tila ba may kakaibang gayuma. Lalo pa itong naging kapansin-pansin dahil sa suot niyang puting mahabang bestida na sumasabay sa indayog ng hangin, na nagmumukha siyang isang inosenteng anghel—isang kabaligtaran sa madilim na nilalang na dahan-dahang gumagapang sa kanyang pagkatao.

“Magandang araw sa iyo, Allison,” bati ng isang binata. Si Marco. Hindi nito napigilan ang sarili na humakbang patungo sa dalaga, subalit bakas sa mukha ng binata ang paghanga na may halong kaba.

Dahan-dahang huminto si Allison. Tiningnan niya si Marco mula ulo hanggang paa, bago sumilay ang isang mapanuring ngiti sa kanyang mga labi. Ang kanyang maamong mukha ay napalitan ng isang mapang-akit at mapanganib na ekspresyon.

“Ikaw pala, Marco…” malambing na wika ni Allison. Humakbang siya nang mas malapit, sapat upang maamoy ng binata ang kakaiba at mabangong halimuyak na dala niya. Iniangat niya ang tingin, diretso sa mga mata ng lalaki habang dahan-dahang hinahaplos ang gilid ng palanggana. “Gusto mo bang bumili ng gulay ko… o ako mismo?”

Nalaglag ang panga ni Marco, saglit na natigilan sa lantarang pang-aakit ng dalagang dati ay kilala sa pagiging mahinhin at mailap. Isang malawak at tila nahihibang na ngiti ang sumulay sa mga labi ng binata. “Pwede ba?”

Isang mahinang tawa na may halong misteryo ang pinakawalan ni Allison, sapat para tuluyang mabihag ang natitirang katinuan ng lalaki.

“Kung ganoon… sumunod ka sa akin…” sambit ng dalaga.

Tumalikod si Allison at nagsimulang maglakad patungo sa mas madilim at liblib na bahagi ng kagubatan, hindi nililingon ang kanyang biktima. Agad namang sumunod si Marco, walang pag-aalinlangan, mabigat ang mga hakbang na tila ba isang robot na ganap nang nahihipnotismo at nawalan ng sariling pag-iisip dahil sa taglay na ganda at sumpa ng dalaga.

ITUTULOY…

IKA-DALAWAMPU’T APAT KABANATA: ANG LIHIM NA KWARTO

Sa pinakamalalim na bahagi ng mansyon ng mga Alejo, tila nakalibing ang isang mundong pilit itinatago sa sikat ng araw. Doon, sa piitang gawa sa matitigas at makakapal na rehas na bakal, nakakulong ang mga aswang na nailigtas ng mag-asawang Alejo mula sa lupit ng mundo. Ang hangin sa ibaba ay may kaunting amoy ng kalawang at basang semento, binalot ng nakabibinging katahimikan.

Mula sa mataas at madilim na hagdanan, dahan-dahang humakbang pababa si Angelie. Maingat ang bawat lapag ng kanyang mga paa upang hindi lumikha ng anumang kaluskos. Nakasuot siya ng isang mistikal na itim na balabal na may mahikang nagtatakip sa kanyang buong pigura at mukha—isang perpektong kagamitan upang maging mistulang anino at tuluyang hindi mapansin ng mga armadong nagbabantay sa loob ng mansyon.

Sa dulo ng silid, nahagip ng kanyang mga mata ang pigurang matagal nang nagpapabangungot sa kanyang mga gabi. Ang kanyang nobyo na si Kevin. Naroon ito sa loob ng selda, nanginginig, at kasalukuyan pang nasa nakatatakot na anyo ng isang halimaw. Sa kabila ng pangamba, nanaig ang pag-ibig sa puso ng dalaga. Lumapit si Angelie sa malamig na rehas at sa isang mahinang bulong ay tinawag niya ang ngalan nito.

“Wag kang mag-aalala… hahanap ako nang paraan para makabalik ka sa dati…” nangangatal na sambit ni Angelie, pilit itinatago ang hikbi.

Ngunit ang marahas na pag-asa ay naputol. Mula sa itaas, bumasag sa katahimikan ang tunog ng mga yapak na pababa sa hagdanan. Mabibigat at pamilyar.

“May paparating…” gulantang na wika niya sa sarili.

Agad na lumingon si Angelie sa paligid at mabilis na nagtago sa isang madilim na sulok kung saan hindi siya maabot ng liwanag, ngunit sapat ang posisyon upang makita niya ang mga pigurang pababa. Mula sa kanyang pinagtataguan, naaninag niya sina Sofia at Levi. Seryoso ang kanilang mga mukha habang nag-uusap tungkol sa natatanging pag-asa ng mga naroroon—ang apo ni Ingrid.

“Kelan ba magiging handa si Miles? Sa palagay ko handa na sya upang mapakawalan sa sumpa ang kanyang ama,” wika ni Levi, ang boses ay may bahid ng pagmamadali at pag-aalala.

Nang marinig iyon ni Sofia, biglang napatigil ang dalaga. Unti-unti nitong itinaas ang kanyang kilay, may mapanuring tingin na ipinatama sa binata.

“Ang ama lang ba talaga ni Miles ang gusto mong makawala sa Sumpa ni Marcella?” makahulugang tanong ni Sofia, tila may hinuhukay na lihim sa puso ng kausap.

Hindi agad sumagot si Levi. Humakbang siya palapit sa isang partikular na kulungan kung saan may isang babaeng mahimbing na natutulog sa ibabaw ng manipis na sapin. Tinitigan niya ito nang may lalim na lungkot.

“Kasama na din si Mary Jane doon. Ang kapatid mo…” mahinang sabi ni Levi, halos ayaw gisingin ang natutulog.

Bumagsak ang balikat ni Sofia, at ang matapang niyang anyo ay napalitan ng pait. “Kung matatanggal ang sumpa ni Marcella sa kanya ay magiging masaya ako… dahil si MJ nalang ang nagbibigay rason sa akin para maging tao,” malungkot at may panginginig sa boses na sabi ni Sofia.

Bumuntong-hininga si Levi, tila nilulunod ng mga alaala ng nakaraan. “Malapit na din kaming ikasal nun, ngunit…”

Hindi na natapos ni Levi ang kanyang sasabihin nang maramdaman niya ang marahang paglapat ng kamay ni Sofia sa kanyang balikat, isang kilos ng pag-unawa ngunit may kasamang paalala.

“Alam ko namang mahal na mahal mo ang kapatid ko,” panimula ni Sofia, bago itinuon ang mga mata sa binata. “Ngunit… papaano si Miles?”

Napatigagal si Levi. Bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata, halatang nagulat sa bigat at direksyon ng tanong ni Sofia.

“Hindi pwedeng dalawa ang mahal mo, Levi…” seryosong dagdag ni Sofia na bumasag sa depensa ng binata.

Mabilis na umiwas ng tingin si Levi, pilit na itinatago ang pagkailang. “Ano bang pinagsasabi mo… magkaibigan lang kami ni Miles. At isa pa, parang gusto din naman ni Miles si Josh.”

Napahawak naman sa kanyang ulo si Sofia, hindi makapaniwala sa pagiging manhid o pagtanggi ng binata. “Nakakaloka… love triangle ito?” bulalas niya, kalahating naiinis at kalahating nahihiwagaan.

“Anong ibig mong sabihin?” kunot-noong tanong ni Levi.

Lumapit pa nang bahagya si Sofia at humina ang boses. “Gusto din kasi ni Finn si Josh…” sabi ni Sofia sabay kagat sa kanyang labi, tila may ibinubunyag na malaking tsismis sa loob ng mansyon.

Umiling si Levi at bahagyang natawa, pilit na pinapawi ang tensyon. “Hindi yun. Napaka-friendly lang talaga ni Finn kay Josh, baka namisinterpret mo lang iyon.”

“HOY! Hindi ninyo ako maloloko!” Pabirong dinuro ni Sofia si Levi, bagamat seryoso ang kanyang mga mata. “Ikaw, may nararamdaman ka kay Miles habang si Miles naman ay naguguluhan sa’yo at kay Josh… tapos si Finn ay may lihim na pagtingin kay Josh. Ay nako, nakakaloka kayo! Daig niyo pa ang teleserye!”

Hindi napigilan ni Levi ang mapatawa nang mahina sa tinuran ng dalaga. “Trust me… we’re just good friends with Josh and Miles,” nakangiting sabi ni Levi upang tapusin ang usapan.

Sa gitna ng kanilang kuwentuhan, hindi nila namalayan na nakatayo na pala sila sa mismong harapan ng kulungan ng ama ni Miles. Isang dambuhalang anino ang nakadapa roon.

“Sir James…” tawag ni Levi sa halimaw.

Nang marinig ng nilalang ang pamilyar na boses ng binata, dahan-dahan itong nag-angat ng mukha. Sa isang iglap, tila may mahiwagang enerhiyang dumaloy sa hangin. Ang mga balahibo at matatalas na kuko ng halimaw ay unt-unting umurong; ang natitira pang mga aswang sa ibang selda ay ganoon din ang sinapit. Sa harap nina Levi, muling nagbalik ang anyo ni James bilang isang tao—isang lalaking may bakas ng labis na kapaguran ngunit may dignidad pa rin.

“Levi, ijo…” nanghihinang sambit ni James nang makita ang binata sa labas ng mga rehas.

Lumapit pa nang husto si Levi, hawak ang pag-asa sa kanyang mga balita. “Sir James… narito ako para ibalita sa inyong lahat: Malapit nang maging handa si Miles ayon kay Lola Esmeralda. Kaya kaunting tiis na lang, makakalaya na kayo sa sumpa.”

Nagliwanag ang mukha ni James, at maging ang mga bulong ng kagalakan ay narinig mula sa ibang mga nakakulong. “Talaga ba? Kung ganun… pakiusap, wag mong pababayaan ang aking anak… kahit gusto ko na siyang makita, at ang iba sa amin ay sabik nang makaalis sa madilim na silid na ito. Ngunit alam naming magiging delikado ang buhay namin sa labas dahil sa sumpa ni Marcella.”

Tumatango ang ibang mga bilanggo. Sumang-ayon ang isa sa kanila, “Tama… ayaw naming maging abo dahil lang sa sinag ng araw at buwan.”

“Hayaan ninyo, dadalhin ko mismo dito si Miles upang gamutin kayo…” paninigurado ni Levi, na nagbigay ng kapanatagan sa lahat.

Mula sa kalapit na selda, sumilip ang anyong-tao na si Kevin. Yumuko ito nang malalim bilang tanda ng labis na paggalang. “Maraming salamat, Senior Alejo…”

“Sige, mabuti pa ay magpahinga na kayo. Bibisita muli kami sa inyo sa mga susunod na araw. At kung kailangan ninyo ng kung ano… alam na ninyo kung ano ang gagawin ninyo,” pagpapatapos ni Levi sa kanilang pagbisita.

“Naiintindihan namin, ijo,” sagot ni James habang pabalik sa kanyang sulok.

Bago tuluyang tumalikod, muling napatingin si Levi sa dalagang si Mary Jane. Subalit nanatili itong nakahiga, nakatalikod sa kanila, at tila walang pakialam sa mundo.

“Mary Jane…” mahinang tawag ni Levi, umaasang lilingon ito.

“Lapitan mo na…” udyok naman ni Sofia, ramdam ang bigat sa puso ng binata.

Umiling lang si Levi nang may pait, inayos ang kanyang kasuotan bilang paghahanda sa pag-alis. “Aalis na kami, Sir James…” paalam nito.

Pagkalipas ng ilang sandali, narinig ang muling pagbaksak ng mabigat na pinto sa itaas. Tuluyan nang nakaalis sina Levi at Sofia. Nang masiguro ng mga nakakulong na ligtas na ang paligid, muli silang nag-usap-usap gamit ang kanilang mga boses-tao.

Lumingon si James sa direksyon ng dalagang si Mary Jane. “Bakit hindi ka nakipag-usap sa inaanak ko, ija?” tanong ng matanda, batid ang nakaraang ugnayan ng dalawa.

Dahan-dahang umupo si Mary Jane, may pilit na ngiti sa kanyang mga labi na hindi umabot sa kanyang mga mata. “Hindi ko po napansin at narinig sila ng aking kapatid… huli na nang makita ko sila, nang paalis na sila.”

“Ganun ba?” ani James. Kitang-kita niya ang malalim na kalungkutan at pangungulila na nakaukit sa mga mata ng dalaga.

Ngunit ang katahimikan ng silid ay muling nabasag nang may isang boses ng babae ang narinig mula sa pinakamadilim na bahagi ng piitan.

“Kevin…” nanginginig, paos, at puno ng emosyong wika ng isang babae.

Dahan-dahang lumabas si Angelie sa anino, tinanggal ang bahagi ng kanyang hood upang ipakita ang kanyang mukha. Nanlaki ang mga mata ni Kevin sa labis na pagkagulat.

“Angie… anong ginagawa mo dito?” bulalas ni Kevin, tila hindi makapaniwala na ang babaeng mahal niya ay nasa mapanganib na lugar na ito.

Hindi na sumagot si Angelie. Patakbo siyang lumapit sa rehas ng selda at doon, sa pagitan ng mga malamig na bakal, ay marahas silang nagyakapan. Ang init ng kanilang mga katawan ay sumalungat sa lamig ng piitan.

“Kevin… kamusta ka na? Mabuti at… mabuti at nakikilala mo pa ako…” hikbi ni Angelie, habang ang mga luha ay malayang dumadaloy sa kanyang mga pisngi.

Hinawakan ni Kevin ang mukha ng dalaga sa pagitan ng mga rehas. “Oo naman… ngunit anong ginagawa mo dito sa mansyon ng mga Alejo? O mas dapat kong itanong, anong ginagawa mo dito sa Sitio Tinieblas?” nag-aalalang tanong ng Lalaki.

“Narito ako para iligtas ka…” determinadong sagot ni Angelie habang pinapahid ang kanyang luha.

Mula sa kabilang selda, sumabat sa usapan si James, ang boses ay puno ng babala. “Miss… hindi mo ba alam na delikado ang buhay mo dito?”

Humarap si Angelie sa matanda, hinila ang kanyang propesyonal na anyo sa kabila ng takot. “Sir James… ako po si Angelie Cristobal. Ako po ang kinuhang Private Investigator ni Miss Jocelyn para hanapin kayo…”

Nagulat si James. “Ikaw pala yung sinasabi niyang nag-hire siya ng P.I para hanapin ako. Ngunit, alam na niya ang kalagayan namin… Kaya ikinalulungkot ko, miss, ngunit hindi pa pwedeng—”

Hindi na natapos ni James ang kanyang sasabihin nang bigla siyang mapakapit sa kanyang dibdib. Isang marahas na puwersa ang tila gumisi sa kanyang kalamnan. Ang kanyang mga ugat ay nagsimulang magkulay-itim at lumaki.

“Miss, umatras ka! Magbabalik na sila sa anyong halimaw!” Matinis na sigaw ni Mary Jane habang mabilis na lumalayo sa rehas.

“Ha? Anong ibig mong sabihin?” Litong-lito at natatarantang tanong ni Angelie.

“Umatras ka muna! Magbabago na kami ng anyo! Umalis ka na!” Sigaw din ni Kevin, habang ang kanyang boses ay unti-unti nang humahalo sa isang mabangis na ungol.

Dahil sa takot at walang magawa, napilitang dahan-dahang dumaosdos paatras si Angelie palayo sa mga kulungan. Doon, sa ilalim ng malamlam na liwanag, nasaksihan niya ang nakakakilabot na transpormasyon nina James at Kevin. Ang kanilang mga balat ay binalot ng makapal na balahibo, humaba ang mga kuko, at ang kanilang mga mata ay nag-apoy sa kulay ng gabi. Ang buong silid ay napuno ng mga ungol ng mga nagbagong-anyong aswang.

“Umalis ka na, miss… paparating na ang mga tauhan ni Mayor Alejo!” Babala ng nagbago na ring anyong si Mary Jane mula sa loob.

Narinig ni Angelie ang papalapit na ingay ng mga sapatos mula sa labas ng silid. Agad niyang isinuot at hinila ang kanyang itim na balabal. Sa tulong ng mahika nito, ang kanyang buong katawan ay tila natunaw sa dilim. Hawak ang kanyang nagreresang puso, nagmamadali siyang umakyat sa hagdanan patungo sa pintuan ng lihim na silid upang lisanin ang impiyernong iyon.

SAMANTALA SA TINIEBLAS ACADEMY…

Ang hangin sa loob ng unibersidad ay may dalang kakaibang lamig, ngunit tila napawi iyon sa isang saglit para sa magkakaibigan. Sa gitna ng malawak na pasilyo, bumasag sa ingay ng mga estudyante ang isang pamilyar na boses.

“Miles…” tawag ni Josh. Ang kanyang boses ay may halong pananabik at gulat habang mabilis na lumalapit sa kaibigan.

Agad namang lumingon si Miles sa pinanggalingan ng tinig. Ngunit bago pa man siya makapagsalita kay Josh, tila huminto ang ikot ng mundo para sa kanya. Sa tabi ng binata, nakatayo ang isang pamilyar na mukha na matagal na niyang hinahanap-hanap. Ang dalaga ay masayang nakangiti sa kanya, tila walang anumang mabigat na pinagdaanan.

“Maya?” bulalas ni Miles. Halos hindi siya makapaniwala sa kanyang nakikita.

Dahil sa labis na emosyon at nag-uumapaw na saya na matagal nang nakakubli sa kanyang dibdib, hindi na nag-atubili ang dalaga. Agad na dinala ng kanyang mga paa si Miles papalapit dito. Sa isang iglap, sinalubong niya si Maya ng isang mahigpit at madamdaming yakap—isang yakap na naglalaman ng lahat ng takot, pangungulila, at pag-asang dinala niya nitong mga nakaraang araw.

“Sandali… nakakaloka, hindi ako makahinga…” natatawang biro ni Maya habang tinatapik ang balikat ng kaibigan, bagamat nanatiling matigas ang kanyang katawan sa loob ng yakap.

Sa sobrang kagalakan ni Miles, habang nakasubsob ang kanyang mukha sa balikat ng dalaga, hindi niya napansin ang unt-unting pagbabago sa ekspresyon nito. Nawala ang tamis ng ngiti sa mga labi ni Maya, at sa likod ng kanyang likuran, unt-unting binalot ng purong kadiliman ang kanyang mga balintataw. Ang dati’y maningning na mga mata ni Maya ay naging kasing-itim ng gabi—isang tanda ng panganib na tuluyan nang nakapasok sa loob ng akademya.

ITUTULOY…

IKA-DALAWAMPU’T LIMA KABANATA: ANG MISTERYOSONG SALARIN

Binasag ng isang matinis na tili ang katahimikan ng madaling-araw. Nagulantang ang buong bayan ng Ingrid dahil sa isang kamarim-marim na pangyayari na tila gumising maging sa mga natutulog na kaluluwa ng kagubatan.

“Mga kapitbahay! Diyos ko, tulong!” humahangos at nanginginig ang boses ng isang ginang habang patakbong lumalabas mula sa makipot na daan patungong bukid. Bitaw-bitaw niya ang kanyang bakol na may mga gulay, nakaturo ang nangangatog na daliri sa dulo ng pilapil. “May patay… may bangkay ng batang lalaki sa pilapil!”

Parang mabilis na apoy na kumalat ang takot. Agad na sumugod ang mga bantay-bayan, bitbit ang kanilang mga flashlight at pamalo, upang siyasatin ang pinangyarihan. Sumunod ang dagsa ng mga mambabarangay na nagbubulungan, bawat isa ay may dalang pangamba sa kanilang mga mukha.

“Umatake na naman ang mga aswang…” bulong ng isang matandang ginang habang mahigpit na humahawak sa kanyang krusipiho, nanginginig ang mga labi sa takot.

“Kailangang malaman ito agad ni Mayor Alejo. Hindi na ligtas ang bayan natin,” dugtong ng isa pang babae, habang pilit sumisilip sa gitna ng kumpol ng mga tao upang makita ang duguang biktima na nakahandusay sa basang lupa.

Sa kalagitnaan ng kaguluhan, isang malalim at nagngangalit na ugong ng makina ang pumunit sa hangin. Mabilis na huminto ang isang makintab na kotseng itim sa gilid ng kalsada, nag-iiwan ng usok at talsik ng putik.

Bumukas ang pinto nito at unang bumaba ang binatang si Levi . Seryoso ang kanyang mukha, bakas ang bigat ng responsibilidad sa kanyang mga mata. Kasunod niya si Sofia , ang kanyang tapat na bodyguard at matalik na kaibigan. Alerto ang bawat kilos ni Sofia; ang kanyang mga mata ay parang lawin na sumusuri sa paligid, habang ang kamay ay natural na nakapatong malapit sa kanyang holster.

“Narito na ako,” de-deklarang sambit ni Levi. Ang kanyang boses, bagaman mahinahon, ay nagtataglay ng awtoridad na agad na nagpatahimik sa nag-uumpukang mga tao. Kusang tumabi ang mga residente upang bigyan sila ng daan patungo sa bangkay.

Lumuhod si Levi sa basang damuhan, hindi inintindi ang putik na dumidikit sa kanyang mamahaling sapatos. Tiningnan niyang maigi ang mukha ng biktima, ang posisyon ng mga sugat nito, at ang natuyong dugo sa leeg nito.

“Sandali… hindi ito taga-rito sa Ingrid,” bulong ni Levi, salubong ang mga kilay habang pinagmamasdan ang bawat detalye ng mukha ng binata.

“Paano mo nasabi?” tanong ni Sofia. Humakbang siya palapit, sumisilip sa ibabaw ng balikat ni Levi habang sinusuri rin ang kakaibang uri ng tela ng damit ng biktima at ang sapatos nito na hindi karaniwang suot ng mga magsasaka sa Ingrid.

Bago pa makasagot si Levi, narinig ang tunog ng papalapit na mabibigat na hakbang. Isang lalaking naka-unipormeng pang-asul ang lumapit mula sa hanay ng mga pulis-Sitio.

“Sir Levi, ako po si Police Officer Luke Jimenez. Naimbestigahan na namin ang bangkay na iyan,” pakilala ng pulis habang sumasaludo nang bahagya. May hawak siyang maliit na plastic bag na naglalaman ng mga ebidensya. “At tama ho kayo. Hindi nga taga-rito ang lalaking iyan. Nalaman namin sa ID na nasa loob ng kanyang pitaka na siya ay mula sa kanlurang bahagi ng Sitio Tinieblas—sa Barangay San Nicholas.”

Habang nagpapaliwanag, hindi mapigilan ni Officer Luke na mapatingin nang matagal kay Sofia. May kakaibang kislap sa mga mata ng pulis habang pinagmamasdan ang matikas at magandang tindig ng bodyguard ni Levi.

Napansin ni Sofia ang titig nito kaya’t bahagya niyang tinaasan ng kilay ang pulis upang ibalik ang seryosong usapan. “Kung ganoon… anong ginagawa niya rito sa lugar natin? Napakalayo ng San Nicholas para lang mapadpad siya rito bilang bangkay.”

Bahagyang napa-ubo si Luke upang bawiin ang kanyang pokus. “Hindi lang ’yan ang kaso ng pagpatay, Miss… Sofia,” sambit ni Luke, na tila sinadyang dahan-dahanan ang pagbanggit sa pangalan ng dalaga upang lasapin ang tunog nito.

Mula sa kanyang folder, may inilabas siyang ilang piraso ng larawan na nagpapakita ng mga naunang biktima na may katulad na brutal na sugat sa leeg at katawan.

Agad na lumapit si Sofia at mabilis na kinuha ang mga larawan mula sa kamay ni Luke. Tinitigan niya ang mga litrato, pilit na hinahanapan ng koneksyon ang mga pattern ng krimen.

“Maaari ko bang kunin muna ang mga ito?” tanong ni Sofia, ang kanyang boses ay malamig ngunit may halong pakiusap habang nakatitig nang diretso sa mga mata ng pulis.

Hindi agad nakasagot si Luke, tila sandaling natulala sa tapang na ipinapakita ng babae bago mabilis na tumango. “Oo naman… walang problema,” nakangiting sagot ng pulis. Sa kanyang pagngiti, lumabas ang dalawang malalalim na biloy sa kanyang magkabilang pisngi, na nagbigay ng biglaang init at gaan sa gitna ng madilim at nakakapangilabot na eksenang iyon.

Samantala, sa malawak at tila laging nababalot ng hamog na mansyon ng mga Delos Reyes, tahimik ang paligid sa unang bahagi ng umagang iyon. Ang tanging naririnig ay ang marahang pagaspas ng hangin sa mga dahon.

“Apo…”

Nabasag ang katahimikan nang tawagin ni Lola Esmeralda si Miles. Ang matanda ay nakatayo sa gilid ng hardin, nakatitig sa mga makukulay ngunit tila nalalantang mga halaman at bulaklak na nasisinagan ng araw, na tila may malalim na iniisip.

“Lola Esmeralda, kayo pala…” Lingon ni Miles sabay silay ng isang matamis na ngiti sa kanyang mga labi. Lumapit siya sa matanda, hinawakan ang malamig nitong kamay.

“Kamusta na ang kaibigan mo?” tanong ni Lola Esmeralda, ang kanyang tinig ay may bahid ng pag-aalala habang nakatingin sa direksyon ng mansyon.

“Ayun, nakatulog na ho sa kabilang kwarto. Mukhang napagod po sa biyahe,” sagot ni Miles, sinusubukang gumaan ang pakiramdam ng lola.

Subalit hindi ngumiti ang matanda. Sa halip, lalong nagsalubong ang mga kulubot nitong kilay. “Apo, may sasabihin ako sa iyo…” pabulong at seryosong wika ni Lola Esmeralda.

Dahil sa kakaibang tono ng matanda, naramdaman ni Miles ang biglaang pagtaas ng kanyang balahibo. Inilapit niya ang kanyang tainga sa bibig ng lola upang mas marinig ang mahinang boses nito.

“Mag-iingat ka sa kaibigan mo…” babala ng matanda, ang mga mata ay tila nakatanaw sa isang bagay na hindi nakikita ng ordinaryong tao. “May nararamdaman akong isang pamilyar at kakaibang aura sa kanya. Hindi ko pa mabatid kung kanino o saan nagmumula ang enerhiyang nakapalibot sa kanyang pagkatao. Ngunit nakikiusap ako… mag-iingat ka.”

Kinabahan si Miles. Naramdaman niya ang lamig na dumaloy sa kanyang likod. “Ano po ang ibig ninyong sabihin, Lola? May panganib ba kay—”

Hindi na natapos ni Miles ang kanyang itatanong nang biglang maputol ang kanilang usapan. Narinig niya ang mabilis na hakbang ng mga sapatos sa semento.

“Miles! Pinapatawag tayo ni Levi,” hingal na sigaw ni Josh, habang mabilis na naglalakad palapit sa hardin, kasunod si Finn na seryoso rin ang mukha. “May natagpuan na namang bangkay… doon sa pilapil.”

Nagkatinginan sina Miles at Lola Esmeralda. Alam ng binata na hindi na makakapaghintay ang tungkulin.

“Mag-uusap tayong muli, Lola,” paalam ni Miles, habang hinahawakan nang mahigpit ang balikat ng matanda. “At kayo na po ang bahala kay Maya habang wala ako.”

Tumango si Lola Esmeralda, pilit na ngumiti upang mapalagay ang loob ng apo, ngunit ang kanyang mga mata ay nanatiling puno ng pangamba habang pinapanood ang pag-alis ng tatlong binata.

Agad na nagtungo sa sinasabing pilapil sina Miles, Josh, at Finn. Pagsapit nila sa masukal at maputik na lugar, bumadya sa kanila ang lansa ng dugo at ang umpisa ng mga taong pilit pinalalayo ng mga awtoridad. Doon, nakita nila si Levi na nakatayo malapit sa bangkay, katabi si Sofia na tila isang estatwang nagbabantay sa ilalim ng maliwanag na umaga.

“Levi! Narito na kami,” tawag ni Miles habang humahangos palapit. “Bakit mo kami pinatawag nang ganitong oras?”

Nang marinig ni Levi ang boses ni Miles, tila napawi ang mabigat na awra sa kanyang mukha. Agad na sumilay ang isang malawak na ngiti sa kanyang mga labi. Sa harap ng marami, hindi niya napigilan ang sarili na hakbangin ang distansya sa pagitan nila at salubungin si Miles ng isang mahigpit na yakap. “Salamat at dumating ka,” bulong ni Levi.

“Ay… may payakap pa siya,” mahinang biro ni Sofia, sabay irap na may kasamang lihim na ngiti. Maging si Finn na laging seryoso ay napangiti na rin sa nakikitang lambingan ng dalawa.

Subalit, kabaligtaran ang nangyari kay Josh. Sa isang kurap, biglang nagdilim ang kanyang mukha at nagbago ang ekspresyon ng kanyang mga mata. Walang sabi-sabi niyang hinawakan ang braso ni Miles at marahas ngunit maingat itong hinila palayo sa pagkakayakap ni Levi, sabay harang ng kanyang sariling katawan sa pagitan ng dalawa.

“Pare, nandito na kami,” malamig at matigas ang boses ni Josh habang nakatitig nang diretso sa mga mata ni Levi. “At tulad ng sinasabi ni Miles… anong maitutulong namin sa kasong ito?”

Naramdaman ng lahat ang biglang pagbigat ng atmospera dahil sa selos na bumalot kay Josh. Bumuntong-hininga nang malalim si Levi, pilit na isinasantabi ang tensyon upang magpokus sa mas malaking problema.

“Ang bangkay na ito… hindi siya taga-Centro De Ingrid,” simula ni Levi, sabay turo sa duguang lalaki sa lupa. “Siya ay taga-San Nicholas.”

“San Nicholas? Sa ibang Sitio ba ’yon?” takang tanong ni Miles, na pilit sumisilip sa likod ni Josh.

“Hindi,” iling ni Levi. “Sakop pa rin ng Sitio Tinieblas ang San Nicholas. Malaki ang lugar na nasasakupan ng Sitio Tinieblas, Miles. Hindi lang ang San Nicholas ang narito. Ang lugar kung nasaan tayo ngayon ay ang sentro—ang Centro De Ingrid. Kung saan ipinangalan ng aking ama ang lugar na ito sa yumaong magiting na babaylan na si Lola Ingrid… na lola mo.”

Natigilan si Miles nang marinig ang pangalan ng kanyang lola. Ang bigat ng kanyang pinagmulan ay muling nagpagising sa kanyang diwa bilang tagapagmana ng kapangyarihan nito.

“Kung ganoon, kung taga-San Nicholas ang lalaking ito… anong ginagawa niya rito sa Centro De Ingrid? Napakalayo ng nilakbay ng kanyang bangkay,” pagtataka at tanong ni Finn habang sinusuri ang distansya ng mapa sa kanyang isip.

Lumapit naman si Sofia, hawak ang isang piraso ng may lukot na papel kung saan nakasulat ang paunang salaysay ng mga nakasaksi. “Dinala ang biktima rito sa Centro dahil sa isang babae… ngunit ayon sa mga nakakita, mabilis itong naglaho sa dilim at hindi nila nakilala kung sino.”

Tumingin si Levi nang diretso sa mga mata ni Miles, ang kanyang boses ay puno ng pagsusumamo. “Kaya nais ko ang tulong mo, Miles. Gamitin mo ang kakayahan mo… katulad ng ginawa natin sa pagpaslang kay Dexter.”

Huminga nang malalim si Josh, halatang ayaw niyang pasubukin si Miles ngunit alam niyang ito lang ang tanging paraan.

“Naiintindihan ko…” seryosong sagot ni Miles.

Humakbang siya palapit sa bangkay. Dahan-dahan niyang ipinikit ang kanyang mga mata habang pinakikinggan ang pintig ng kanyang sariling puso. Humugot siya ng malalim na hininga upang pakalmahin ang kanyang diwa, at sinimulang palabasin ang kanyang kapangyarihan upang maglakbay ang kanyang kaluluwa patungo sa nakaraan—upang makita kung paano namatay ang binata.

Ngunit sa pagkakataong ito, walang imaheng lumitaw.

Walang liwanag. Walang alaala ng biktima.

Sa halip na makita ang nakaraan, bumagsak si Miles sa isang napakalamig at nagngangalit na madilim na kawalan. Isang itim na mist ang biglang sumalubong sa kanyang espirituwal na paningin, at mula sa kadilimang iyon, isang dambuhalang puwersa ang marahas na humampas sa kanya!

¡BOOM!

Isang kakaiba at napakalakas na enerhiya ang sumabog sa kanyang isipan, na tila isang pader na itinapon ang kanyang kamalayan pabalik sa kasalukuyan.

“Ah!” napasinghap si Miles at biglang napaatras, muntik nang matumba kung hindi siya sinalo ng mga nag-aalalang bisig ni Josh.

Nang imulat ni Miles ang kanyang mga mata, umiikot ang paligid at parang pinupukpok ang kanyang ulo sa matinding sakit. Nanginginig ang buong katawan niya habang nakasandal sa dibdib ni Josh.

“Miles! Diyos ko, ayos ka lang ba?!” natatarantang tanong ni Josh, habang mahigpit na nakahawak sa kanyang mga balikat.

“Miles… dumudugo ang ilong mo!” gulat at nag-aalalang sigaw ni Sofia.

Agad namang kinapkap ni Finn ang kanyang bulsa at mabilis na iniabot ang kanyang malinis na panyo upang ipahid sa dugong dumadaloy sa labi ni Miles.

Maging si Levi ay napaluhod sa tabi nila, bakas ang matinding takot sa kanyang mukha. “May nakita ka ba? Anong nangyari doon sa nakaraan?” tanong ng binata, umaasang may nakuhang impormasyon.

Ngunit mahina at hirap na umiling lang si Miles bilang sagot. Hindi niya kayang sabihin sa kanila na may isang madilim at makapangyarihang nilalang ang sadyang humarang sa kanyang paningin—isang puwersa na mas malakas pa sa anumang hinarap nila noon.

ITUTULOY…

IKA-DALAWAMPU’T ANIM KABANATA: ANG HINALA NG MGA TAGA SITIO

Ang gabi ay tila isang dambuhalang kumot na bumalot sa buong sitio. Napakatahimik ng paligid—walang huni ng mga kuliglig, walang tahol ng aso, at tanging ang banayad ngunit malamig na ihip ng hangin ang naglalakbay sa kadiliman habang ang lahat ay himbing na sa kanilang kani-kanilang mga panaginip.

Ngunit sa loob ng kanyang maliit na kubo, si Lola Esmeralda ay balisa. Kanina pa siya gulong-gulo sa kanyang higaan, nakatitig sa kisameng kawayan habang ang kanyang dibdib ay pinupuno ng isang kakaiba at mabigat na nararamdaman. Ang bigat na ito ay may iisang pinagmulan: ang misteryosong kaibigan ni Miles na si Maya.

Kahit anong pilit ni Lola Esmeralda na paniwalaan ang mga inilahad ni Maya tungkol sa kanyang tunay na pinagmulan, may bahagi ng kanyang pagkatao ang mariing tumatanggi rito. Hindi pa rin kumbinsido ang ginang sa kanyang mga nalaman. Paano nga ba siya maniniwala nang buo, lalo na’t sariwa pa sa kanyang alaala ang gabi kung kailan niya nakita ang kaluluwa ng dalaga—isang nanginginig at lumulutang na anyo na hiwalay sa pisikal nitong katawan? Ang tagpong iyon ay sapat na upang mag-iwan ng malalim na pagdududa sa kanyang puso.

Sa gitna ng kanyang malalim na pag-iisip, biglang naging alerto ang kanyang mga pandama. Isang marahang kaluskos at ang mahinang langitngit ng bakal ang bumasag sa katahimikan. Naramdaman niya ang isang kakaibang enerhiya—may lumabas sa malaking gate ng mansyon.

Agad na napatayo si Lola Esmeralda mula sa kanyang higaan, binalewala ang kirot sa kanyang mga lumang kasukasuan. Sa takot na may masamang mangyari, dahan-dahan siyang lumapit at sumilip sa bintana ng kanyang kubo na nakatayo lang sa tabi ng marangyang mansyon.

Doon, sa ilalim ng malamlam na liwanag ng buwan, nakita niya ang isang pamilyar na anino. Lumabas ng gate si Maya. Hawak ng dalaga ang kanyang sariling braso, ang kanyang ulo ay palingon-lingon sa paligid, sinisiguro kung may nakakita ba sa kanyang pag-alis sa oras na hindi na dapat ginagalawan ng mga buhay. Ang bawat kilos ni Maya ay puno ng kaba at pag-iingat.

Napakapit nang mahigpit si Lola Esmeralda sa pasamano ng bintana. Ang kanyang boses, nang magsalita, ay isang mahinang bulong na halos tangayin ng hangin:

“Anong gagawin niya sa oras na ito? At isa pa… saan naman siya pupunta?”

Sinundan niya ng matang puno ng pag-aalala at pagdududa ang papalayong pigura ng dalaga, hanggang sa tuluyan na itong lamunin ng dilim sa dulo ng kalsada.

Kinaumagahan, hindi pa man lubusang sumisikat ang araw ay nagulantang na naman ang buong bayan dahil sa isang malagim na balita. Mabilis na kumalat ang bulong-bulungan sa mga eskinita, na parang apoy na tumupok sa natitirang kapayapaan ng mga mamamayan.

Sa loob ng mansyon, habang nag-aalmusal, mabigat ang atmospera sa hapag-kainan.

“May isa nanamang naging biktima at sa pagkakataong ito ay dito sa Centro De Ingrid ang binatang namatay,” sambit ni Lola Esmeralda. Ang kanyang boses ay malamig, at ang kanyang mga mata ay matalim at mariing nakatingin kay Maya, na tila ba binabasa ang bawat lihim nito.

Nabitawan ni Maya ang kanyang tinidor, naramdaman ang tindi ng titig ng matanda. Tumingin siya kay Miles, bakas ang pangamba sa kanyang mukha. “Miles, natatakot ako sa inyong dalawa ni Josh… Mabuti pa bumalik na tayo ng Maynila.” Kahit naiilang sa talim ng tingin ni Lola Esmeralda ay pinilit pa rin ni Maya na makisama at panatilihin ang kalmado niyang tono.

“Hindi pwede… alam mo naman kung bakit ako nandito, ’di ba?” seryosong sagot ni Miles sabay subo ng kanyang almusal na itlog at kanin. Matigas ang kanyang paninindigan; may layunin siya sa bayang ito na hindi niya basta-basta matatalikuran.

“Tama si Miles, at isa pa may mission din ako dito…” sambit ni Josh.

Agad na napatingin silang lahat sa kanya. Napatigil maging ang pagnguya ni Miles habang hinihintay ang susunod na sasabihin ng kaibigan.

“Josh, apo?” nagtatakang tanong ni Lola Esmeralda, salubong ang mga kilay.

Isang banayad na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Josh bago tumingin kay Miles. “Misyon kong protektahan si Miles habang nandito, ito kaya ’yung pangako ko kay Tita Josie…”

Nakahinga nang maluwag ang matanda, ngunit hindi pa rin nawawala ang hinala sa kanyang puso. Ibinalik niya ang kanyang atensyon sa dalagang katabi ng kanyang apo. “Ikaw, Ija… may itatanong ako…” panimula ni Lola Esmeralda, ang boses ay puno ng awtoridad.

“Ano ho iyon?” kabado ngunit pinilit pa ring ngumiti ni Maya sa matanda. Hinanda niya ang kanyang sarili sa kung anuman ang ibabato ng ginang.

“Anong ginagawa mo sa labas ng mansyon kapag gabi? At saan ka nagpupunta?”

Bumagsak ang katahimikan sa buong silid-kainan. “Ho?” gulat at nanginginig na sabi ni Maya. Napapikit siya, napagtantong nakita siya kagabi.

Magtatanong pa sana nang mas malalim si Lola Esmeralda nang biglang bumukas ang pinto. Dumating si Sofia na humahangos at halos malagutan ng hininga habang mabilis na nagtungo sa kanilang kinaroroonan. Puno ng takot ang kanyang mga mata.

“May larawan na ng salarin sa pagpatay…” nauutal na sabi ni Sofia. Napailing siya habang hawak ang kanyang dibdib, dahil alam niyang ang impormasyong dala niya ay hindi magugustuhan nina Miles.

“Sandali apo, Sofia… umupo ka na muna… para ma-detalye mo ang lahat,” pagpapakalma ni Lola Esmeralda, bagaman pabilis na rin nang pabilis ang tibok ng kanyang puso.

“Oo nga…” dagdag naman ni Finn, na seryoso ring nakikinig mula sa dulo ng lamesa.

Nang makaupo si Sofia at medyo kumalma ang kanyang paghinga, agad niyang sinabi ang kanyang nalaman. “Si Miss Maya ang kanilang nakita sa kagubatan noong isang gabi at nakita ito ng CCTV na ikinabit ni Levi sa buong bayan. Hindi man nakunan ang mismong pagpatay ngunit, ilang sandali pagkatapos mamatay ang biktima ay lumabas mula sa kagubatan si Maya kung saan konektado ang pilapil. Ibinigay ito ni Luke sa amin.”

Nanginginig ang mga kamay ni Sofia habang inilalapag sa lamesa ang mga larawan. Ipinakita niya ang mga kuha ng mga nauna pang biktima, at ang pinakahuling larawan—ang malinaw na pagpasok at paglabas ni Maya sa kagubatan na konektado sa pilapil kung saan ang pangalawang biktima ay natagpuan.

Namilog ang mga mata ni Maya. Tumingin siya kay Miles, lumuluha ang mga mata, nagmamakaawa. “Miles… alam ninyong hindi ako mamatay-tao. Wala akong ginagawa… maniwala ka.”

Ngunit hindi nagpatinag ang matanda. “Ngunit anong ginagawa mo sa labas ng mansyon, at dalawang gabi na kitang nakikita na lumalabas ng mansyon…” tanong ni Lola Esmeralda, mariin at mapanghusga.

“Lola?” saway ni Sofia, tila nagulat sa ibinunyag ng kanyang lola.

“Oo, Apo… dalawang gabi ko na palagi siyang nakikitang lumabas ng mansyon. Ang hindi ko alam kung saan siya nagtutungo,” giit ni Lola Esmeralda.

Tumingin si Miles kay Maya, at pagkatapos ay sa kanyang lola. Mapait siyang bumuntong-hininga. “Kung ganun… nakikiusap ako Lola Esmeralda, maaari bang sa atin na lang ang nalalaman mo…”

“Pero Apo?” kontra ng matanda, hindi makapaniwalang pinagtatakpan pa rin ni Miles ang dalaga.

Sumingit si Sofia sa usapan upang tapusin ang tensyon. “Tama si Miles, Lola Esmeralda… wala pa naman silang konkretong ebidensya kung si Maya talaga ang pumapatay… Pansamantalang dadalhin ka muna namin sa police station at huwag kang mag-aalala Miles… sisiguraduhin naming ligtas si Maya mula sa mga kalaban natin. Nandoon naman si Luke para magbantay sa kanya.”

“Pero… inosente ako…” mahinang hikbi ni Maya, ramdam ang kawalan ng magagawa habang ang lahat ng daliri ay nakaturo sa kanya.

Ilang sandali pa ay dumating na nga ang mga pulis. Ang sirena ng kanilang sasakyan ay umalingawngaw sa buong paligid, at ang iilan sa mga kapitbahay ay agad na naglabasan at nakiusyoso kung sino ang sinundo ng mga pulis sa marangyang mansyon ng mga Delos Reyes. Bulungan dito, usisero doon.

“Sandali lang…” sabay na sambit nina Miles at Josh, humarang sila sa pagitan ng mga pulis at kay Maya.

“Miles…. Josh,” usal ni Maya, nakatingin sa kanyang mga kaibigan, humihingi ng saklolo.

Agad na inilabas ni Luke ang kanyang posas at akmang ipapaloob ito sa mga kamay ni Maya, ngunit mabilis na humakbang si Finn at hinawakan ang bisig ni Luke upang pigilan ito.

“Sandali, hindi ninyo ’yan pwedeng gawin sa kanya…” pagpipigil ni Finn.

Nagulat naman silang lahat sa marahas at matapang na reaksyon ni Finn, lalo na si Lola Esmeralda na hindi inaasahang makikialam ito.

“Finn?” sambit ni Sofia, napatayo sa kanyang upuan.

Humarap si Finn sa mga otoridad, diretso ang tindig at walang bakas ng takot. “Sa 1987 Constitution, Article III, Section 2—ang Karapatan laban sa Ilegal na Pag-aresto at Paghahanap: ‘The right of the people to be secure in their persons, houses, papers, and effects against unreasonable searches and seizures of whatever nature and for any purpose shall be inviolable, and no search warrant or warrant of arrest shall issue except upon probable cause to be determined personally by the judge…’ “ Seryoso at mariin itong nakatingin sa mga pulis.

Lumingon naman si Miles sa mga ito. “May mga warrant of arrest ba kayo?” tanong niya.

Hindi makasagot ang mga pulis. Nagkatinginan sila, halatang hindi handa sa isang taong maalam sa batas. Nagbaba ng hawak na posas si Luke, humakbang pasulong, at nagwika. “Iimbitahan lang naman namin sa presinto si Miss Maya Medrano…”

“Hindi rin ninyo siya maaaring imbestigahan kung ayaw niya… Ayon sa Republic Act No. 7438 o ang Rights of Persons Arrested, Detained or Under Custodial Investigation …”

Hindi na natapos ang sasabihin ni Finn nang hawakan ni Maya ang kanyang balikat. Tumingin ang dalaga sa kanila, tuyo na ang luha ngunit may determinasyon sa mga mata.

“Salamat Finn… ngunit sasama na ako upang linisin ang aking pangalan.”

Napaigtad si Miles. “Maya, sure ka ba?” tanong niya, puno ng pag-aalala.

“Oo nga, sasamahan ka namin…” dagdag ni Josh, hinawakan ang kamao bilang suporta.

Ngumiti lang si Maya bilang tugon—isang ngiting may halong pait at tapang, handang harapin ang anumang naghihintay sa kanya sa presinto upang patunayang wala siyang kasalanan.

At mula sa kumpulan ng mga tao na nakikiusyoso sa labas ng tarangkahan ng mansyon, tatlong pigura ang tahimik na nakatayo. Nandoon sina Audrey, Anastasia, at Kelly, lihim na nagmamasid sa bawat galaw ng mga pulis at nina Miles. Nakasubaybay ang kanilang mga mata sa gulu-gulong eksena, tila ba mga buwitreng naghihintay ng tamang pagkakataon.

“Mukhang may mapagbabalingan nang sisi…” bulong ni Kelly, may mapait na ngisi sa kanyang mga labi habang pinapanood si Maya na inaalalayan palabas.

“Napakagandang pagkakataon nito…” nakangiting tugon naman ni Audrey. Kumislap ang kanyang mga mata sa tuwa, batid na ang sitwasyong ito ang perpektong tabing para sa kanilang sariling mga plano. Si Anastasia naman ay nanatiling tahimik, ngunit ang lamig ng kanyang titig ay sapat na upang maghatid ng kilabot sa sinumang titingin sa kanya.

Habang abala ang lahat sa panonood kina Audrey, sa kabilang bahagi naman ng kalsada—nakakubli sa ilalim ng lilim ng isang malaking puno—ay nakatayo si Allison. Walang kaimik-imik siyang nakatingin sa mga nangyayari, blanko ang ekspresyon ngunit may talim ang mga mata.

Hindi niya alam, sa gitna ng ingay ng mga sirena at bulungan ng mga tao, biglang napatigil si Lola Esmeralda. Tila niyanig ang matanda nang isang pamilyar at mapanganib na enerhiya ang biglang sumagi sa kanyang mga pandama. Naramdaman ni Lola Esmeralda ang aura ni Allison mula sa malayo—isang madilim at mabigat na puwersa na hindi maaaring magkamali.

Dahan-dahang ipinaling ng ginang ang kanyang ulo at mariing tinitigan ang dalaga sa kabila ng karamihan. Nagtagpo ang kanilang mga mata sa hangin, at sa sandaling iyon, tila huminto ang mundo.

“Ang Bangkilan…” mahinang sambit ni Lola Esmeralda, halos malagutan ng hininga sa kanyang napagtanto. Ang kanyang boses ay nanginginig sa takot at galit.

“Lola?” nagtatakang tanong ni Finn, napansin ang biglang pagbabago sa mukha at pagkilos ng kanyang lola.

“Tama… bakit hindi ko naisip ang pattern sa pagpatay…” sambit pa ni Lola Esmeralda, tila kinakausap na lang ang kanyang sarili habang ang kanyang mga kamay ay napahawak sa kanyang dibdib.

Bakas ang matinding pagkalito sa mukha nina Miles, Finn, Josh, at Sofia habang nakatingin lang silang lahat sa matanda. Nagpalipat-lipat ang kanilang tingin kay Lola Esmeralda at sa direksyon kung saan ito nakatitig, ngunit bago pa man nila mahingan ng paliwanag ang ginang, tuluyan nang isinara ng mga pulis ang pinto ng patrol car.

ITUTULOY…

IKA-DALAWAMPU’T PITO KABANATA: ANG MAGKAPATID

Mabigat ang hakbang ni Allison sa tuyong lupa ng kalsada, ngunit mas mabigat ang kabog sa kanyang dibdib. Sa bawat metrong kanyang nilalapitan patungo sa labas ng baryo, hindi niya mapigilang lumingon sa kanyang likuran. May kung anong malamig na hangin ang sumasabay sa kanyang paglalakad—isang pamilyar na presensya na tila humihila sa kanyang buhok.

Agad niyang nakilala ang enerhiyang iyon. Hindi ito sa tao. Kaya naman sa halip na tumakbo patungo sa kabahayan, hinayaan niya ang kanyang mga paa na dalhin siya sa kailaliman ng kagubatan. Doon sa kung saan ang mga puno ay nagtataasan at ang sikat ng araw ay hindi makatagos—isang lugar na ligtas sa mapanghusgang mata ng mga tao.

Nang makasiguro na silang dalawa na lamang, huminto si Allison at binigkas ang pangalan ng nilalang na kanina pa nakabuntot.

“Marcella…”

Ang kanyang boses ay may panginginig ngunit puno ng awtoridad. Mula sa likod ng isang dambuhalang puno ng balete, marahang humiwalay ang isang anino hanggang sa mabuo ang pigura ni Marcella. Nakaukit sa mukha nito ang isang nakakakilabot na ngiti, ang mga mata ay nagniningning sa tuwa.

“Magandang araw, Allison,” bati ni Marcella, ang boses ay parang kaluskos ng mga tuyong dahon. “Nakakamangha. Napakalakas ng iyong pakiramdam kahit gumamit na ako ng tagabulag upang itago ang aking presensya.”

Bahagyang ngumisi si Allison, bagaman nanatiling matalim ang kanyang paningin habang tuluyang humarap sa nilalang. “Hindi mo maitatago sa akin ang bulok mong amoy, Marcella. At ang enerhiya mong… walang kasing dilim.”

Sa halip na mainsulto, humalakhak nang mahina si Marcella. “Magaling! At natutuwa ako sa iyong ginawang pagpatay sa mga kalalakihan dito sa baryo.” Kasabay ng kanyang mga salita, itinaas niya ang kanyang kanang kamay at mula sa kanyang mga daliri ay humiwalay ang isang alagang paru-paro—maitim gaya ng gabi, may mga pakpak na tila gawa sa abo.

“Gumaganti lang ako sa mga lalaking lumapastangan sa akin…” Seryosong sabi ni Allison. Ang bawat bitaw ng kanyang mga salita ay may bigat ng isang libong hagupit. Tumingin siya sa malayo, naaalala ang gabi ng kanyang pagdurusa. “Ginawa ko lang ang nararapat.”

“Hindi ka ba magpapasalamat sa akin?” Tanong ni Marcella, mas lumawak ang ngiti sa kanyang labi habang pinapanood ang pag-ikot ng maitim na paru-paro sa hangin.

“Hindi ako hipokrita kung hindi ako magpapasalamat sa iyo,” sagot ni Allison, diretso ang tingin sa mga mata ng mangkukulam. “Dahil sa kapangyarihang ibinigay mo, nagkaroon ako ng kakaibang lakas upang panagutin ang mga hayop na iyon. Ang mga hayop na ilang beses akong pinagsamantalahan habang ako ay umiiyak at nagmamakaawa.”

Lumapit si Marcella, nagsimulang umikot sa natitigilang si Allison na parang isang buwitre na nag-aabang sa kanyang biktima. “Kung gayon… tandaan mo, Allison, ang kapangyarihang iyan ay hindi isang sumpa kahit may kapangitan ang mukha nito sa paningin ng iba. Kundi isa itong biyaya. Isang banal na biyaya upang pagbayarin ang mga may sala.”

Nanatiling tahimik si Allison, hinahayaang pumasok ang mga salita ni Marcella sa kanyang sistema. Ramdam niya ang lamig ng hangin na umiikot sa kanila.

“May tatlo ka nang pinatay…” Bulong ni Marcella malapit sa tenga ni Allison, ang boses ay puno ng lason. “At sa pagkakatanda ko, may isa na lang na natitira. Ang hepe ng pulisya sa bayan… si Luke Jimenez. Oras na, Allison. Ipaghigante mo ang iyong sarili. Ipaghigante mo ang lahat ng mga babaeng kanyang sinaktan at dinungisan.”

Tila nawalan ng sariling pag-iisip si Allison, ang kanyang puso ay tuluyang binalot ng poot. “Masusunod, panginoon…” Sagot niya.

Sa isang kurap, ang mapupungay niyang mga mata ay tuluyang naging itim—walang puti, walang natitirang emosyon ng tao, kundi purong kadiliman lamang. Kasabay ng isang malakas na ihip ng hangin na nagpalipad sa mga tuyong dahon sa paligid, biglang naglaho ang pigura ni Marcella.

Naiwang mag-isa si Allison, ang kanyang labi ay nakangiti nang matalim habang iniisip ang nalalapit na katapusan ni Luke Jimenez. Ngunit ang kanyang pagmumuni-muni ay nabulabog nang may isang pamilyar at basag na boses ang tumawag sa kanya mula sa likuran.

“Ate…”

Isang tinig ng isang lalaki. Ang boses na iyon ay agad na bumasag sa mahikang bumabalot sa kanya. Ang maitim na kulay ng kanyang mga mata ay biglang naglaho at nagbalik sa dati. Lumingon si Allison at nang makita kung sino ang nakatayo doon, nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat.

“Levi… Kapatid ko.” Sambit ni Allison. Nawala ang lahat ng galit at poot, napalitan ng labis na pananabik. Agad siyang tumakbo at mahigpit na yumakap sa kanyang kapatid.

“Ate Allison…” Sabi ni Levi, ramdam ang panginginig sa katawan ng kapatid kaya naman niyakap din niya ito nang mahigpit, tila natatakot na baka bigla itong maglaho.

Ngunit ang emosyonal na sandali ng magkapatid ay agad na naputol ng isang seryosong boses mula sa likod ni Levi.

“Allison… may dapat kang sabihin sa amin.”

Lumabas si Lola Esmeralda mula sa mga anino ng puno. Ang kanyang mukha ay seryoso, walang bahid ng biro, at may hawak na rosaryo o proteksyon sa kanyang kamay.

Dahan-dahan silang naghiwalay ng yakap ni Levi. “Anong ibig ninyong sabihin?” Tanong ni Allison. Bagaman pinipilit niyang maging kalmado, ang kanyang boses ay nanginginig sa kaba.

“Ate, huwag ka sanang magsisinungaling sa amin…” Pakiusap ni Levi, ang mga mata ng kanyang kapatid ay puno ng pag-aalala at takot.

“Tungkol… tungkol saan ba ito?” Kinakabahang ulit ni Allison, ang kanyang mga kamay ay nagsisimula nang mamasa sa pawis.

Bumuntong-hininga nang malalim si Levi, tila tinitimbang kung paano bibitawan ang mga salita bago tuluyang nagsalita, “Sa mga namatay na mga kalalakihan sa baryo…”

Natigilan si Allison, ngunit agad na nagsuot ng maskara ng pagkukunwari. Medyo nakahinga siya nang kaunti dahil akala niya ay nahuli na siya sa kanyang pakikipag-ugnayan sa mangkukulam na si Marcella. “Ah, tungkol ba riyan? Narinig ko rin ang balitang iyan. Ngunit… akala ko ba ay nahuli na ng mga kapulisan ang may sala?”

Umiling si Lola Esmeralda, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa kaibuturan ng kaluluwa ni Allison. “Hindi kami naniniwala na si Maya ang may kagagawan… Ano naman ang magiging motibo ng batang iyon sa pagpatay sa mga kalalakihan, lalo na’t bago pa lang ang babaeng iyon dito sa Sitio Tinieblas?”

Naramdaman ni Allison ang pagsikip ng kanyang dibdib. Ang pagtatanggol ng matanda kay Maya ay tila direktang pag-akusa sa kanya. “Ibig sabihin ba nito… ako ang pinagbibintangan ninyo? Sarili ninyo akong kadugo ngunit sa akin kayo nagdududa?” Galit at sakit ang humalo sa kanyang boses.

“Ate, hindi naman sa ganoon… ngunit alam naman natin kung ano ang ginawa nila sa iyo, at alam nating may kakayahan kang—”

Hindi na natapos ni Levi ang kanyang sasabihin. Ang emosyon ni Allison ay tuluyang sumabog. Ang kanyang mukha ay nag-iba ng anyo, at sa isang iglap, humaba at naging matatalim ang kanyang mga kuko. Sumugod siya upang atakehin ang sariling kapatid!

“Levi, ilag!” Sigaw ni Lola Esmeralda.

Sa kabutihang palad, mabilis ang repleksyon ng matanda. Buong lakas niyang hinila si Levi pabalik, dahilan upang ang matatalim na kuko ni Allison ay sumablay nang ilang pulgada lang sa mukha ng kapatid.

“Allison, anong ginagawa mo?!” Pasigaw na tanong ni Lola Esmeralda, habang pinoprotektahan si Levi sa kanyang likuran.

Tumayo nang tuwid si Allison. Ang kanyang mukha ay wala nang bakas ng pagiging kapatid, kundi purong poot na lamang na nanggaling sa impiyerno. “Hindi kayo… kahit sino sa inyo, ang makakapigil sa aking mga balak.”

Kasabay ng mga salitang iyon, bago pa man sila makakilos, ang katawan ni Allison ay binalot ng itim na usok at mabilis na naglaho gamit ang kakaiba at madilim na kapangyarihang nanggaling kay Marcella.

“Ate…” Bulong ni Levi, napaluhod sa lupa habang nakatingin sa kawalan kung saan huling nakatayo ang kapatid. Puno ng pighati ang kanyang boses.

Lumapit si Lola Esmeralda at hinawakan ang balikat ng binata. “Ijo, mukhang nasa ilalim na ng kapangyarihang itim si Allison… at mukhang alam ko na kung sino ang may kagagawan nito.”

Tumingala si Levi kay Lola Esmeralda, ang kanyang mukha ay namumutla habang binibigkas ang pangalan ng pinakakinatatakutang nilalang sa kanilang lugar.

“Marcella…”

Samantala, sa loob ng malamig at medyo madilim na presinto ng Sitio Tinieblas, binalot ng mabigat na katahimikan ang selda kung saan pansamantalang nakakulong si Maya. Ngunit nabasag ang katahimikang iyon nang dumating sina Miles, Finn, at Josh upang bisitahin ang dalaga. Nakaabang sila sa labas ng rehas, bakas sa mga mukha ang labis na pag-aalala.

“This is illegal detention…” mariing sambit ni Finn, ang kanyang mga panga ay nagtatagisan sa galit habang nakatingin sa mga bakal na rehas. Handa na sana itong gumawa ng eksena at ireklamo ang mga pulis, ngunit muling hinawakan ni Maya ang rehas at hinawakan ang kamay ng binata upang pigilan ito. Umiling si Maya, senyas na kumalma lang siya.

“Bes, kumusta ka na rito?” Sumingit si Miles, lumapit nang husto sa rehas at sinuri ang mukha ng kaibigan, naghahanap ng anumang bakas ng hirap.

“Ayos lang ako dito, huwag kayong mag-aalala,” mahinahong sagot ni Maya, pinipilit na maging matatag ang boses upang hindi sila mataranta. “Ako rin naman ang nag-request na idetain nila ako rito. Sa ganitong paraan, mapapatunayan ko sa kanila na wala akong kasalanan at wala akong balak takasan ang mga paratang na ito.”

Nakahinga nang maluwag si Josh at hindi napigilang mapangiti. “In fairness, ang talino mo roon, Manang…” biro niya upang bawasan ang tensyon sa hangin.

Tiningnan siya nang masama ni Maya, bagaman may halong biro rin ang banta sa kanyang boses. “Humanda ka talaga sa akin, Joshua, kapag nakalabas ako rito… makakatikim ka sa akin.”

Natawa nang bahagya si Miles, ngunit agad ding seryosong humarap kay Maya. “Bes… tulad ng sinabi mo, wala akong tinawagan sa Maynila, lalo na si Father Michael. Pero… sigurado ka ba talaga na hindi natin ito ipapaalam sa kanya? Baka mas matulungan niya tayo.”

“Oo naman, sigurado ako,” pinal na sabi ni Maya. Upang ipadama ang kanyang tiwala, hinawakan niya ang kamay ni Miles.

Ngunit sa sandaling iyon, aksidenteng dumapo ang paningin ni Maya sa maliit na salamin na hawak o nakasabit sa bag ni Miles. Sa isang iglap, tila huminto ang pagtibok ng kanyang puso. Ang repleksyon sa salamin ay hindi ang kanyang mukha—kundi isang kakaiba, madilim, at kakila-kilabot na halimaw na nakatitig sa kanya mula sa kabilang panig ng bubog.

Sa matinding gulat at kilabot, biglang napabitaw si Maya sa kamay ng kaibigan at napaatras nang ilang hakbang, habol ang kanyang hininga.

“Bes, bakit? Anong nangyari?” Nag-aalalang tanong ni Miles, napansin ang biglang pamumutla ng kaibigan.

“Ayos ka lang ba, Miss Maya?” tanong din ni Finn, ang kanyang kamay ay nakahawak na sa rehas, gustong pumasok sa loob upang alalayan ang dalaga.

Pinilit ni Maya na ibalik ang kontrol sa kanyang katawan. Pinilit niyang ngumiti nang normal bilang tugon sa kanila, bagaman malamig na ang kanyang pawis. “Ayos lang ako… may naalala lang.”

Tumingin si Miles sa kanyang relo. “Bes, kailangan na naming umalis para pumasok sa academy. Pero huwag kang mag-alala, babalik kami mamayang hapon, okay?”

Muling ngumiti si Maya at tumango bilang tugon upang hindi na sila maghinala.

“Sige na, Maya, magpahinga ka na muna. Mukhang hindi ka pa natutulog semula kagabi,” bilin naman ni Josh. Isang pilit na ngiti na naman ang isinagot ng dalaga habang pinapanood silang tumalikod at maglakad palabas ng presinto.

Nang tuluyan nang makalabas sina Miles, Finn, at Josh, biglang nagbago ang aura sa loob ng selda. Nawala ang mahinhing si Maya. Dahan-dahan siyang tumayo mula sa kanyang kama at hinarap ang malaking salamin na nakadikit sa pader ng selda.

Doon, ang kanyang anyo ay tuluyang nabaluktot. Ang kanyang mukha sa repleksyon ay nagbago—isang babaeng may nakakatakot na mukha, punong-puno ng galit at kadiliman, ngunit nakangiti sa kanya nang napakatatalim.

“Hindi mo mababawi ang katawang ito, Pandora…” mariin at may malalim na boses na sambit ni Maya, tila nakikipag-usap sa mismong nilalang na nasa loob ng salamin—o sa loob ng kanyang sarili.

Kasabay ng mga salitang iyon, itinaas niya ang kanyang kanang kamay, ibinaba ang kanyang kamao, at buong lakas na sinuntok ang salamin!

Crash!

Nabasag ang salamin sa libo-libong piraso. Kasabay ng pagkalat ng mga bubog sa sahig ay ang pagdaloy ng sariwang dugo mula sa kanyang nasugatang kamao, ngunit hindi man lang siya kumurap o nagpakita ng sakit.

Sa labas naman ng rehas, sa mismong lobby ng presinto, dumaan ang isang pamilyar na pigura. Si Marcella—na gamit na naman ang katauhan at mukha ng inosenteng si Audrey. Sa pagdaan niya, nagkasalubong ang kanilang mga mata ni Maya sa pagitan ng mga rehas. Walang nagsalita, ngunit nagpalitan sila ng matatalim na tingin bago biglang inirapan ni Audrey si Maya na tila isang ordinaryong brat na galit sa kanya.

Naglakad si Audrey patungo sa front desk ng presinto. “Sir Police, may hihingin sana akong update tungkol sa kaso…” malambing na sabi ni Audrey sa pulis na nakaduty.

Mula sa loob ng kanyang madilim na kulangan, nanatiling nakatitig si Maya sa nakatalikod na dalaga. Habang pinapanood niya si Audrey, naramdaman niya ang isang kakaiba, gumagapang, at mabigat na koneksyon sa pagitan nilang dalawa—isang ugnayan ng kadiliman na tila nakatakdang magsalpukan.

ITUTULOY…

IKA-DALAWAMPU’T WALONG KABANATA: ANG HULING BIKTIMA NANG BANGKILAN

Nagsimulang magdilim ang kalangitan, binabalot ng makakapal na ulap at malamig na simoy ng hangin ang buong kabahayan sa Sitio. Sa gitna ng katahimikan ng gabi, unti-unting ikinumpas ng Bangkilan ang kanyang maitim at tuso na plano. Walang kamalay-malay ang pagod na si Police Officer Luke Jimenez sa nakaabang na panganib. Kagagaling lamang niya sa maghapong pag-iikot at pagroronda sa bawat sulok ng Sitio upang hanapin ang tunay na salarin sa naganap na karumal-dumal na krimen. Sa kaibuturan ng kanyang puso, kahit pilitin man niyang itago ito, inaamin niyang hindi kailanman pumasok sa isip niya na si Maya, ang misteryosong estranghera, ang may gawa ng karumal-dumal na pagpatay. Para sa kanya, may mas malalim na misteryong nakatago sa likod ng trahedyang iyon.

Habang naglalakad papasok, mabigat ang mga yabag ni Luke; ramdam na ramdam niya ang sakit sa bawat kalamnan dahil sa maghapong pagod. Pinihit niya ang seradura ng pinto ng kanyang munting apartment upang makapagpahinga na sana sa wakas, ngunit nang abutin niya ang switch at sindihan ang mga ilaw, napatigil siya sa kanyang kinatatayuan. Nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat nang makita ang isang pamilyar na pigura sa loob.

“Allison?” sambit niya, bakas ang pagtataka at pagka-alarma sa kanyang boses nang makitang mahinahong nakaupo ang dalaga sa kanyang lumang couch, tila ba matagal na itong naghihintay.

Lumingon si Allison sa kanyang direksyon, dahan-dahang ngumiti nang may kakaibang lambing na nagpataas ng mga balahibo sa batok ni Luke, isang ngiting malayo sa karaniwan.

“Paano ka nakapasok dito? Sarado ang pinto ko,” sunod-sunod na tanong ni Luke habang nakakunot ang noo, pilit na pinoproseso kung paano nakalipat ang dalaga sa loob nang walang ingay.

Ngunit bago pa man siya makasagap ng sapat na paliwanag, mabilis pa sa kidlat na lumapit sa kanya ang dalaga. Hindi na nito hinintay na makagalaw pa ang pulis; sinalo nito ang kanyang mukha at siniil siya ng isang mainit, nagbabagang halik na tila may taglay na mahika. Sa unang sandali ay nais sanang pumalag ni Luke dahil sa gulat, ngunit sa hindi maipaliwanag na dahilan, ang kakaibang init na nagmula sa labi ni Allison ay mabilis na kumalat sa kanyang mga ugat—isang mapang-akit at mapanganib na init na pilit kumikitil sa kanyang katinuan, hanggang sa tuluyan na siyang nawalan ng lakas na tumanggi at nagpadaig sa mapanlinlang na haplos ng dalaga.

Samantala, sa loob ng marangya ngunit tahimik at tila nababalot ng mabigat na simoy ng hangin na Mansion ng mga Delos Reyes, tahimik na nagtipon ang magkakapatid.

“Mga apo, lumapit kayo sa akin,” basag ni Lola Esmeralda sa katahimikan habang ang kanyang mga nanginginig na matatandang kamay ay mahigpit na nakahawak sa isang makapal, lumang kwaderno na puno ng mga sinaunang tala at itim na tinta.

Napakunot ang noo ni Finn habang dahan-dahang lumalapit sa tabi ng matanda. “Bakit po, Lola?” tanong nito, bakas ang pag-aalinlangan sa kanyang boses.

Bumuntong-hininga nang malalim si Lola Esmeralda, mabigat ang dibdib na nag-angat ng tingin sa kanyang mga apo. “Naniniwala na ako na walang kasalanan si Maya sa pagpatay,” panimula ng matanda, matatag ngunit nanginginig ang boses. “At ngayon, alam ko na kung anong klaseng nilalang ang tunay na pumapatay.”

Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa silid. Agad na lumapit si Miles, ang kanyang mga matang nag-uusisa ay diretsong tumingin sa mga matinik at may edad nang mga mata ng matanda. “Ano po, Lola? Anong klaseng nilalang?” tanong niya.

“Ito ay ang Bangkilan…” sambit ni Lola Esmeralda, at sa pagbanggit pa lamang niya sa pangalan na iyon ay tila lumamig ang hangin sa buong paligid. “…isa silang napakataas at pinakatusong uri ng aswang. Ang kanilang pinakaunang sandata ay ang kanilang mapagbalatkayong mukha at mapang-akit na kagandahan upang painin ang kanilang mga biktima.”

“Siniseduce nila?” gulat na tanong ni Josh, nanlalaki ang mga mata sa kanyang narinig.

“Tama ka, apo,” pagpapatuloy ni Lola Esmeralda habang mahigpit na hinawakan ang kwaderno. “Sa umaga, nag-aanyao silang mga normal at kaakit-akit na tao upang makihalubilo sa atin. Ngunit nagiging mga dambuhalang mababangis na baboy-ramo sila, o kaya ay nagtataglay ng malalapad na pakpak ng paniki, kapag gusto na nilang kitilin ang buhay ng kanilang biktima sa dilim. Gabi ang kanilang kaharian dahil mahina ang kanilang kapangyarihan kapag sumisikat ang araw.”

“Ngunit paano naman namin ito matatalo, Lola?” tanong ni Miles, ramdam ang bigat ng panganib na nagbabanta hindi lamang sa kanila kundi sa buong Sitio.

“May paraan upang malupig ang mga Bangkilan,” seryosong sagot ni Lola Esmeralda. “Kailangang iwasan ng lalaking biktima ang kanyang halik upang mapahina ang kakayahang humipnotismo ng halimaw. At ang pinakamahalaga—kailangan nating sirain ang kanilang agimat o ang itim na batong pinagkukunan nila ng lakas habang nasa anyong tao pa sila.”

Sa gitna ng seryosong pag-uusap, biglang lumitaw ang matinding pag-aalala sa mukha ni Miles. Siya ay lumingon kay Finn. “Ngunit kilala ba namin ang Bangkilan na sinasabi mo, Lola?” tanong niya, mas lalong nababalisa para sa kaligtasan ng mga taong malapit sa kanila, lalo na si Allison.

“Oo,” malamig at walang pag-aalinlangang sagot ni Finn.

Napalingon si Lola Esmeralda nang may gulat at pagbabanta sa tono. “Finn…” sambit ng matanda.

“Sino?” tanong ni Josh, hindi na mapakali sa kinatatayuan.

“Hindi ninyo pwedeng takpan ang kabulugang ginagawa ni Allison, Lola—kahit anak pa siya ng mayor!” mariing sigaw ni Finn, ang kanyang mga kama ay mahigpit na nakakompromiso sa sobrang galit.

Napasinghap si Miles sa narinig. “May kapatid si Levi? Si Allison?” gulat na sambit niya.

“Kailangang maging patas ang batas sa lahat, walang kinikilingan…” giit ni Finn, ang bawat salitang binibitawan niya ay may talim at malalim na kahulugan na tila handang pumatay.

“Apo… maghunos-dili ka muna,” pakiusap ni Lola Esmeralda habang dahan-dahang tumatayo. “Papakiusapan natin si Allison nang maayos.”

“Papakiusapan?” asik ni Finn, mapait na natawa sa kawalan ng paniniwala. “Lola… may napatay na si Allison! Isang inosente ang pinaslang niya!”

“Sandali, huwag naman kayong mag-away,” pag-aawat ni Miles habang sinasalo ang tensyon sa pagitan ng dalawa. “Lola Esmeralda… Finn… Maaari nating litisin myang si Allison katulad ng mga nauna nating naging problema. Sila Agnes…”

“Hindi ako papayag!” putol ni Finn kay Miles. “May malaking utang na dugo ang pamilya ni Allison sa akin, at ngayon ko siningil ang kabayaran!”

“Sandali, apo… makinig ka naman sa akin!” pagmamakaawa ni Lola Esmeralda habang lumalapit sa nagngingitngit na apo.

“Utang?” gigil na sambit ni Josh. Ngunit huli na ang lahat para sa pakiusap; sa isang iglap ay nagmamadaling lumabas ng marangyang mansion si Finn, ang kanyang mga hakbang ay mabibigat at puno ng poot, habang taranta siyang sinundan ni Lola Esmeralda upang pigilan ang nakaabang na trahedya.

Bumalik ang katahimikan sa loob ng silid, ngunit mabigat at puno ng delubyo ang hangin. Habang mahimbing na natutulog si Luke, pagod at tila sinipsipan ng lahat ng lakas matapos ang gabing iyon, dahan-dahang nag-inat si Allison. Marahan siyang bumangon mula sa kama, maingat na inalis ang mga kumot upang hindi magising ang lalaking mahimbing na nakahiga sa kanyang tabi—hubot-hubad at walang kaalam-alam sa bitag na sumukol sa kanya.

Tumigil si Allison sa gilid ng higaan. Tinitigan niya si Luke mula ulo hanggang paa, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa dilim ng kakaibang gutom at panghihinayang.

“Oras na para magbayad ka sa mga kasalanan mo… sayang ka sana,” pabulong na wika ni Allison, may kasamang malamig na ngiti habang ang kanyang mga mata ay lumipat sa alaga ng binata. Dahan-dahang humaba ang kanyang mga pangil, matutulis at nagbabantang bumaon sa laman. Itinaas niya ang kanyang mga braso, handang ibaon ang kanyang mga pangil sa leeg ng walang malay na pulis.

Ngunit sa mismong sandaling ibababa na niya ang kanyang kagat, natigilan siya. Napatitig siya sa nakabitin na kwintas sa leeg ni Luke na sumasalamin sa kakaibang liwanag mula sa labas.

“Ang kwintas ng mga Delos Reyes… anong ibig sabihin nito?” nanginginig at naguguluhang sambit niya, ang kanyang mga kamay ay bahagyang umatras habang lumalaki ang takot sa kanyang dibdib dahil sa pamilyar na simbolo ng makapangyarihang angkan.

Ilang saglit pa, bago pa man makaporma si Allison, sumabog ang hangin sa loob ng silid. Gamit ang bilis at kapangyarihan ng isang kalahating-engkanto, lumitaw si Finn mula sa kawalan. Mabilis siyang kumumpas, at sa isang marahas na bugso ng hangin, tumilapon si Allison palayo sa kama, bumangga sa pader bago tuluyang bumagsak sa sahig.

Ang malakas na lagablab at kalampag ay nag-alerto kay Luke. Nagising siya nang may matinding gulat, napabalikwas habang hawak ang ulo, pilit na pinoproseso ang kaguluhan sa kanyang sariling kwarto.

“Teka… anong ginagawa ninyong dalawa dito sa bahay ko? Dumaan ba kayo sa pintuan?!” sigaw ni Luke, nanlalaki ang mga mata sa pagkalito habang nakatingin sa sirang pinto at kina Finn at Allison.

“Sir Luke, huwag kang mangialam dito; oras na para maningil sa mga nagkautang sa akin,” malamig na tugon ni Finn, ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa galit at matagal nang paghihiganti.

“Utang?” naguguluhang sambit ni Luke, hindi alam kung matatakot sa nangyayari o sa kanyang sariling sitwasyon.

Natawa si Allison nang marinig iyon, ang dugo sa kanyang labi ay pinunasan niya gamit ang likod ng kanyang kamay habang dahan-dahang tumatayo. “Ang anak ng engkantong si Maria… narito ka ba upang patayin ako?” mapang-uyam na tanong niya, nakangiti pa rin kahit ramdam ang kapangyarihan ng kaharap.

“Ate Allison, matagal ko nang alam na may kasalanan kayo kung bakit namatay si Mama at si Papa… ngunit matagal akong nag-antay na kayo mismo ang sumuko at magsabi sa akin ng katotohanan!” sigaw ni Finn, basag ang boses ngunit puno ng determinasyon.

Bumuntong-hininga si Allison, ang kanyang mukha ay naging seryoso at madilim. “Finn… napakaraming lihim ang Sitio Tinieblas na hindi mo pa alam,” sambit niya, at bago pa man makagalaw si Finn, mabilis siyang nagbago ng anyo. Sa gitna ng liwanag ng buwan na tumatagos sa bintana, naging isang dambuhalang paniki si Allison at lumipad papalabas ng sirang bintana ng bahay ni Luke.

“Ate Allison… sandali!” pagpapatigil ni Finn habang iniamba ang kanyang kamay, ngunit huli na ang lahat.

Napahilamos sa mukha si Luke, nanginginig ang buong katawan habang nakatingin sa kawalan kung saan lumipad ang halimaw. “Diyos ko po… halimaw pala talaga si Allison, at tama ang babala ni Lola Esmeralda sa akin…” bulalas niya, halata ang takot sa bawat butil ng pawis sa kanyang noo.

Napatingin sa kanya si Finn, tiningnan ang ayos ng pulis mula ulo hanggang paa, bago bahagyang ngumisi sa gitna ng tensyon. “Sir Luke, mag-boxer shorts ka muna sana bago ka mag-reaksyon… at isa pa, hindi naman pala ganun kalaki,” sarkastikong sabit ni Finn, sabay sulyap sa alaga ng binata at napailing pa bago tuluyang naglaho sa isang iglap.

Namumula sa hiya at galit, nanlaki ang mga mata ni Luke at agad tinakpan ang kanyang harap gamit ang dalawang kamay. “Bastos na bata ka… grower ako, hoy!” sigaw niya sa hangin, ngunit wala na si Finn para sumagot.

Samantala, sa labas ng munting apartment, mabilis na tinunton nina Josh at Miles ang direksyon ng dambuhalang paniki na lumipad palayo mula sa bahay ni Luke.

“Tayo na at baka makatakas pa siya!” mabilis na utos ni Miles, ang kanyang mga mata ay nakapako sa dilim ng kalangitan.

“Sandali, huwag kang mag-transform…” pag-aawat ni Josh nang mapansin ang kakaibang kislap sa paligid ni Miles, ngunit huli na ang lahat. Sumigaw si Miles habang ang kanyang katawan ay binalot ng maningning na liwanag at nag-ibang anyo bilang isang marangyang puting ibon, mabilis na lumipad upang habulin ang tumatakas na paniki.

Napabuntong-hininga si Josh nang malalim, napasabunot sa sariling buhok habang nakatingin sa bilog at mapulang buwan sa itaas. “Lagot na… hindi nakinig,” bulong niya sa sarili, bakas ang matinding pagkabahala sa maaaring mangyari.

Hindi nila alam, sa madilim at liblib na bahagi ng kagubatan sa likod ng malaking puno, tahimik na nakatayo si Audrey. Pinanood niya ang paglipad ng puting ibon at ng paniki. Sa isang iglap, nagbago ang anyo nito—lumitaw ang tunay at nakakatakot na mukha ni Marcella, ang kanyang labi ay nakakurba sa isang demonyong ngiti.

“Tingnan natin kung hanggang saan ang kaya at hanggang saan ang hangganan ng apo ni Ingrid,” bulong niya sa hangin, habang ang kadiliman ay mas lalong kumapal sa paligid ng Sitio Tinieblas.

ITUTULOY…

IKA-DALAWAMPU’T SIYAM KABANATA: ANG PANLILINLANG NANG KADILIMAN

Humahangos at walang lunas ang kaba sa dibdib na nagtungo si Allison patungo sa madilim at masukal na gubat—ang huling lugar na nanaisin niyang tunguhin, ang ipinagbabawal na kagubutan ng angkang Alejo sa kaibuturan ng Sitio Tinieblas. Walang nang natira para sa kanya kundi ang magsugal sa panganib na ito.

“Kailangan ko ng tulong mo, Marcella… Pakiusap, alam kong naririnig mo ako,” mahinang sambit ni Allison, basag ang boses habang tuluyang nilalamon ng makapal na kadiliman ng gubat ang kanyang mga yabag. Mula sa malalagong damo at mga nagsisitayugang punong tila yumuyuko sa takot, isang itim na pusa ang tahimik lang na nakamasid, ang mga matang nagniningning sa dilim habang sinusundan ang bawat galaw niya.

Sa bukana naman ng gubat, hiningal na napatigil si Josh habang si Miles ay patuloy pa ding lumilipad, sinusundan si Allison sa kanyang anyo bilang isang puting ibon.

“Sandali, Miles!” sigaw ni Josh, kasabay ng biglang pagdating nina Levi at Finn. Ngunit nang sabihin ni Josh kung saan nagtungo si Miles, nanlaki ang mga mata ng dalawang binata, tila nawalan ng kulay ang kanilang mga mukha.

“Hindi maaari…” bulalas ni Levi, sabay baling ng nag-aalalang tingin kay Finn.

“Ako na ang bahala. Kailangan nating ilabas ng itim na gubat si Miles bago pa mahuli ang lahat,” seryosong wika ni Finn, ang kanyang tinig ay may halong matinding pagmamadali.

“Ako na ang gagawa nito,” mabilis na sabi ni Levi. Sa isang iglap, nag-ibang anyo siya—lumitaw ang kanyang tunay na pagkatao bilang isang aswang—at mabilis na sumuong sa madilim na kagubutan.

“Sandali, anong ibig mong sabihin na bago pa mahuli ang lahat? Gaano ba kadelikado ang itim na gubat na ito?” tanong ni Josh kay Finn, bakas ang pagkalito at takot sa kanyang mukha habang pinipigilan ang paghinga.

Bumuntong-hininga muna nang malalim si Finn, tila tinatantsa ang bigat ng katotohanang ibubunyag. “Dahil dito nakasalalay ang sinasabi sa sinaunang propesiya… na ang dugong nagmula sa bantog na babaylan na si Lola Ingrid ang siyang magiging mitsa para muling magising ang itim na kapangyarihang matagal nang natutulog sa ilalim ng lupa.” Pagkatapos ay hinila na niya si Josh papasok sa mapanganib na kagubutan.

“Sandali, paano si Miss Sofia?” tanong ulit ni Josh, nag-aalala sa kasamahan.

“Wala na tayong oras para riyan! Kailangan nating iligtas si Miles, dahil dito rin nagpupugad ang masamang aswang na si Marcella,” mariing sabi ni Finn.

At sa mismong sandaling tuluyang silang pumasok sa loob, isang malakas at matinding enerhiya ang biglang kumalat at sumabog sa buong Sitio Tinieblas. Parang hanging may dalang yelo, naramdaman ito ng mga matatandang taga-sitio—isang pamilyar at bangungot na senyales kung saan muling dumaloy ang matagal nang nawalang takot. Tila natupad na ang sumpa na minsan nang binitiwan ni Pandora para sa buong Sitio Tinieblas.

Maging si Maya, na nakakulong sa madilim na selda, ay naramdaman ang kakaiba at mabigat na enerhiyang dumampi sa kanyang balat, na para bang may humahaplos na malamig na kamay sa kanyang leeg.

“Miles…” bulong niya, at dahan-dahan siyang lumingon sa basag na salamin sa sulok ng selda. Doon, sa pagitan ng mga bitak, malinaw niyang nakita ang kaluluwa ni Pandora na nakangiti sa kanya nang may kasamaan.

“Mukhang mangyayari na ang sumpang iniwan ko sa buong Sitio… Sa wakas, muli na akong mabubuhay,” malamig at umalingawngaw na boses ni Pandora mula sa kawalan.

“Hindi maaari!” sigaw ni Maya, sabay malakas na kinalampag ang mga rehas ng selda. Ngunit sa kabila ng ingay, hindi man lamang siya pinansin ng mga pulis sa labas.

“Chief, nais kong makausap si Sir Jimenez!” sigaw ulit ni Maya, desperadong humihingi ng atensyon.

“Wala dito si Jimenez, naka-off duty na. Bukas na siya babalik,” malamig na tugon ng pulis na nakapuwesto sa front desk.

Nang marinig ito, mabilis siyang tumakbo sa maliit na bintana ng selda na may makakapal na rehas na bakal.

Sana… sana gumagana pa, usal niya sa sarili. Agad siyang bumigkas ng isang mahiwagang salita. Isang mahiwagang tinig ang umeecho sa buong paligid, mababa ngunit puno ng kapangyarihan—at sa isang kisap-mata, nagbago ang kanyang anyo. Naging isang puting kalapati si Maya, na sa pamamagitan ng mabilis na galaw ay lumipad at tuluyang nakalabas sa makipot na rehas ng bintana.

Samantala, sa malalim na bahagi ng itim na gubat, nagwakas ang kanilang habulan sa harap ng isang dambuhala at sinaunang balete, ang mga ugat nito ay tila mga kamay na nakasabit sa dilim.

“Miss Allison, sumuko ka na sa ngalan ng White Dove,” mariin at pakiusap ang tonong wika ni Miles, ang kanyang mga mata ay naghahanap ng katinuan sa mukha ng babae.

Isang mapait na ngiti ang sumilip sa labi ni Allison, halong hinagpis at galit ang tumakas sa kanyang dibdib. “Hindi mo ako naiintindihan, Delos Reyes. Katulad ka lang din ng lola mong si Ingrid. Ni minsan, hindi niya pinakinggan ang lahi namin. Bagkus, inutusan niyang ikulong at hayaang mamatay sa kulungan ang aking lola at lolo, sampu ng aking kalahi…” sigaw ni Allison, basag ang boses ngunit may talim ng matagal nang kinikimkim na poot.

“Miss Allison, wala man ako sa panahong iyon, ngunit alam kong may mabigat na dahilan si Lola kung bakit niya ginawa iyon,” depensa ni Miles, subalit bakas ang pag-aatubili sa kanyang mukha.

“Meron nga…” isang malamig na tinig ang sumingit sa gitna ng dilim.

Sabaling lumingon sila at nakita si Levi na nasa anyong aswang pa. Dahan-dahan itong nagbago hanggang sa magbalik sa kanyang anyo bilang tao habang papalapit kay Miles.

“Levi….” bulalas ni Allison, nanlilisik ang mga mata.

“Ate Allison… alam ko at alam mo ang tunay na dahilan ni Lola Ingrid kung bakit niya pinahuli sina Tita Novelita noon,” mahinahong sambit ni Levi, ngunit may diin sa bawat salita. Agad namang napatingin si Miles kay Levi, naguguluhan sa mga rebelasyong binabagsak sa ere.

Isang matunog at sarkastikong tawa ang pinakawalan ni Allison na umalingawngaw sa katahimikan ng gubat. “Pakikiapid? Salang pakikiapid! Kasalanan ba ng lahing Bangkilan kung may magandang mukha kami at nahulog si Mayor Alejo sa nanay ko?!” galit na sigaw niya, pilit na ipinagtatanggol ang dangal ng kanyang dugo.

Sa mismong sandaling iyon, dumating sina Finn at Josh na hingal na hingal sa pagtakbo.

“Ate Allison, hindi naman iyan ang punto ko. Pakiusap, makinig ka naman sa akin… Kailangan mong pagbayaran ang ginawa mong pagpatay sa mga kalalakihan. Magiging patas ang Konseho ng mga Aswang,” pakiusap ni Levi, umaasang titigil pa ang huli.

Ngunit muling ngumisi si Allison, isang ngising puno ng panlilibak. “Patas? Nagpapatawa ka ba, Levi?” wika ni Allison. Natahimik si Levi, napayuko, at hindi na nakaimik sa bigat ng katotohanan.

“Naging patas ba sila sa akin? Nung sumangguni ako sa kanila, noong pinagsamantalahan ako ng mga hayop na iyon… may ginawa ba sila? O ang iyong ama, meron ba siyang ginawa para sa akin?!” tanong ni Allison, habang mababakas sa kanyang nanginginig na boses ang matinding pait, poot, at kawalan ng hustisyang natamo sa kamay ng lipunang kumandili sa kasamaan.

“Miss Allison—” pag-aalo sana ni Miles, subalit naging kasing-bilis ng kidlat ang pagkilos ni Allison. Muntik na siyang makalmot ni Allison gamit ang kanyang mahahaba at matatalas na kuko kung hindi lamang mabilis na nahila ni Levi si Miles palayo sa bingit ng kamatayan.

“Bakit ang bilis niya? Paano nangyaring lumakas siya nang ganito?” gulat na tanong ni Finn habang nakatitig sa direksyon ni Allison.

“Nararamdaman ko ang maitim na kapangyarihan ni Marcella sa loob niya… Kilala ko ang Ate Allison, huli na ang lahat para pakiusapan siya,” seryosong wika ni Levi, matigas ang panga.

“Kung ganoon, kailangan nating mailabas si Miles dito ngayon na. Tandaan mo ang bilin nina Mayor at Lola Esmeralda,” paalala ni Finn.

“Naiintindihan ko…” sagot ni Levi. Sa isang mabilis na iglap, gamit ang kanyang di-kapani-paniwalang lakas at liksi bilang aswang, bigla niyang niyakap at sinunggaban si Allison upang pigilan ito, bago mabilis na lumabas ng mapanganib na itim na gubat.

“Saan dadalhin ni Levi si Miss Allison?” baling na tanong ni Miles kina Finn, bakas ang labis na pag-aalala.

“Wala na tayong oras para mag-isip pa, kumapit na kayo sa akin!” sigaw ni Finn. Mabilis namang hinawakan ni Josh ang balikat ni Finn habang mahigpit ding nakahawak si Josh kay Miles, na hanggang ngayo’y nalilito pa rin sa magulong takbo ng mga pangyayari sa kanilang paligid.

Pagkalipas ng ilang segundo, sa isang iglap ng mahika, natagpuan nila ang kanilang mga sarili sa isa pang gubat—isang ligtas na dako, milya-milya ang layo sa nakatatakot at sumusukang kadiliman ng itim na gubat.

Subalit ang paghinga nila ay napuno agad ng bagong pangamba nang masaksihan ang isang malagim na tagpo. Hawak na ni Allison sa leeg si Levi, mahigpit at walang awang nakasakal habang ang mga mata ni Allison ay naglalagangning sa kulay ng dugo—pula na tila nagliliyab sa galit at kawalan ng katinuan.

“Ate Allison, gumising ka na, pakiusap… Si Levi ito…” hirap na hirap at putol-putol na sambit ni Levi, habang ang hininga nito ay unti-unting nauubusan ng hangin sa higpit ng pagkakaipit. Si Allison naman ay tila lumipad na ang diwa, kontrolado na ng kadiliman.

Sa gitna ng kaguluhan, dumating si Sofia. Agad nitong inasinta ang baril at pinaputukan si Allison. Ngunit sa laking gulat ng lahat, ang mga balang dumadampi sa katawan ni Allison ay parang manipis na papel lamang—walang talab, walang sugat, tila bumabalik sa kawalan ang mga ito.

“Umatras ka na, Josh… Hindi mo kakayanin ang labanang ito,” mariin at nanginginig sa tensiyong sigaw ni Finn.

“Tama! At iuwi mo na si Miles, bilis!” sigaw din ni Sofia, habang hawak nang mahigpit ang kanyang baril na nagbabagang handang pumalag sa anumang banta.

“Hindi ko iiwan ang mga kaibigan ko!” matatag na wika ni Miles, ayaw patinag sa takot.

Nang marinig iyon ni Allison, parang kidlat siyang lumingon. Agad niyang binitawan si Levi at sa isang kisap-mata ay sinunggab at sinakal si Miles. Sinubukan ni Josh na pilit na alisin ang kamay ni Allison sa leeg ng kaibigan, ngunit isang marahas na itulak lamang ang iginawad sa kanya ng babae—at sa pagkakataong ito, tuluyan nang inilabas ni Allison ang kanyang matutulis na pangil.

“Ano kaya ang mangyarari kung gagawin kitang aswang katulad namin ni Levi? Total, may pagtatangi si Levi sa iyo… Kaya mas matamis na kauri na rin niya ang kanyang magiging katipan,” malamig, mapang-uyam, at nakakakilabot na bulong ni Allison habang dahan-dahang inilalapit ang kanyang mukha kay Miles, handang ibigay ang nakamamatay na sumpa.

“Ang halik ng Bangkilan! Kailangang hindi mahalikan si Miles, kundi mahahawahan siya ng pagka-aswang!” desperadong sigaw ni Levi, ang boses ay puno ng matinding sindak.

“Kaya pala hanggang ngayon ay hindi pa kayo nagkikiss…” pabulong na gulat na wika ni Sofia habang nakatutok ang baril. Akmang babarilin na ni Sofia si Allison nang biglang gamitin ni Allison si Miles bilang panangga.

“Huwag!” sabay na sigaw nina Josh at Levi, halos madurog ang mga puso sa kaba.

Ngunit bago pa man umabot ang sakuna, isang napakalakas at nagniningning na enerhiya ang biglang sumabog sa hangin, dahilan para kusang tumilapon si Allison palayo kay Miles. At sa gitna ng liwanag na iyon, dumating sina Maya at Audrey. Sabay-sabay nilang binigkas ang isang sinauna at mahiwagang salita na umalingawngaw sa buong kagubutan—isang tinig na nagpabagsak sa lakas at nagpatahimik sa buong paligid, dahilan upang manghina at mapaluhod si Allison.

Nagkatinginan sina Maya at Audrey, may kakaibang pagkakaintindihan sa kanilang mga mata. Nang makita ni Maya na wala na si Allison kay Miles, mabilis niya itong sinaklolohan.

“Miles… Salamat sa Diyos at ligtas ka na,” mangiyak-ngiyak na sabi ni Maya. Agad siyang niyakap nang mahigpit ni Miles, at doon na tuluyang bumigay ang binata, umiyak ito nang tahimik sa kanyang balikat.

“Palagi mo na lang akong nililigtas…” basag ang boses na sambit ni Miles. Napatungo naman sina Josh at Finn, napaluhod ang mga emosyon sa nasaksihang tagpo ng katatagan at pagmamahal sa gitna ng panganib.

“Itali ninyo na ang babaeng iyan bago pa siya makatakas at makapaminsala ulit,” utos ni Audrey. Agad namang kumilos si Sofia, dinukot ang dalang posas na biniyayaan ng dasal at bendisyon ni Lola Esmeralda upang maging matibay laban sa mga nilalang ng dilim, at iginapos nang mahigpit si Allison.

“Maraming salamat, Audrey,” taos-pusong pasasalamat ni Levi.

“Walang anuman iyon. Napag-isipan ko nang tumulong… para sa wakas ay mapanagot ko ang kriminal na umudyok upang patayin ang kapatid kong si Dexter,” madamdaming tugon ni Audrey, ang mga mata ay nag-aapoy sa tapat na layunin.

“Ngunit… saan galing ang kapangyarihang ipinakita mo?” nagtatakang tanong ni Levi, bakas ang pagtataka sa mukha.

Ngumiti lang nang mahiwaga si Audrey bilang tugon, at sa isang kisap-mata, nag-ibang anyo ito at naging isang marikit na ibon na lumipad sa himpapawid.

“Kapangyarihan ng isang tunay na babaylan?” gulat na wika ni Finn.

“Ngunit… hindi naman lahing babaylan sina Audrey. Sa pagkakaalam ko, isa silang pamilya ng mga sigbinan,” nagugulit na tutol ni Sofia.

“Oo nga…” dagdag na sang-ayon ni Levi, habang ang mga tanong ay nananatiling nakabitin sa hangin.

ITUTULOY…

IKA-TATLUMPUNG KABANATA: ANG PAMILYA LEGASPI

Matapos ang ilang linggong pag-iwas sa gulo at pagpapakalayo nina Felipe at Mercedes upang magbakasyon sa kabayanan, sa wakas ay tumapak na rin muli ang kanilang mga paa sa lupain ng Sitio Tinieblas . Subalit ang katahimikan na kanilang inaasam ay sinalubong ng isang mabigat at malamig na hangin—isang senyales na may malaking trahedyang naganap habang wala sila. Doon na nalaman ni Felipe ang nakagigimbal na balita: ang madugong krimen na kinasangkutan ni Allison—ang anak niya sa labas—at ang brutal na pagpatay nito sa mga kalalakihan.

Nanginginig ang mga kamay ni Mercedes habang mahigpit na hinawakan ang braso ng kanyang asawa, ramdam na ramdam ang mabilis na pagtibok ng dibdib nito sa tindi ng galit, gulat, at maging ng hiya sa sikretong matagal nang nakatago.

“Ipapangako mong maging kalmado ka. Maawa ka sa bata,” pakiusap ni Mercedes, basag ang tinig at may halong pagmamakaawa sa kanyang mga mata habang nakatitig kay Felipe.

Mariing ipinikit ni Felipe ang kanyang mga mata, pilit na kinokontrol ang nag-aapoy na damdamin bago tumango nang mabagal, bagamat nanginginig ang panga sa tindi ng emosyon. “Pangako… magtatanong lang ako sa kanya.”

Hindi na sila nagaksaya ng panahon. Agad nilang tinungo ang madilim at sementadong kulungan kung saan pansamantalang ibinilanggo si Allison. Pagbukas pa lamang ng mabigat na bakal na rehas, dahan-dahang tumayo ang dalaga. Nanginginig ang kanyang mga labi at agad na yumuko nang malalim bilang pagbibigay-galang sa alkalde na siya ring nagmamay-ari ng dugong nananaltay sa kanyang mga ugat—isang katotohanang pilit nilang itinatago sa publiko.

“Anong ginawa mo, Allison?” basag ni Felipe sa katahimikan. Ang kanyang boses ay mababa, may halong galit ngunit mayroon ding nakasuksok na takot at sakit bilang tunay na ama na nagluwal sa labas ng kasalanan.

Umangat ang ulo ni Allison. Maputla ang kanyang mukha, at ang mga mata nito ay blangko, tila ba lumulutang pa rin sa isang bangungot. “Hindi ko alam, Ama… pero sa pagkakaalala ko, nagpakita sa akin si Marcella.”

“Si Marcella?!” gulat na sambit ni Felipe, nanlalaki ang mga mata at napaatras pa nang bahagya sa pangalan ng multo ng nakaraan.

Nagkatinginan sina Felipe at Mercedes. Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng kulungan, malinaw na mababakas sa mukha ng mag-asawa ang matinding pagkabahala—isang pangambang matagal na nilang ibinaon ngunit ngayon ay muling nabuhay.

“Hindi na maganda ang nangyayari, Felipe,” nanginginig ang labing bulong ni Mercedes, lumalapit kay Felipe habang panay ang linga sa paligid. “Kumikilos na si Marcella laban sa atin. At ngayon, gumagalaw na siya nang patago para hindi rin mamalayan ng mga konseho ng mga aswang.”

Sumingit si Felipe, habang mahigpit na nakakuyom ang kanyang mga kamao at naaalala ang isang mahalagang detalye. “Kung ganoon… tama ang sinabi ni Mia! Na binisita siya ng isang maitim na nilalang, at ang maitim na nilalang na iyon ay walang iba kundi si Marcella.”

Yumuko si Allison, ang kanyang mga luha ay nagsimulang pumatak sa malamig na semento, basag ang dibdib sa nagawa. “Tay… handa akong pagbayaran ang aking mga ginawa sa konseho…”

Bago pa man makasagot si Felipe, mabilis na kumilos si Mercedes at hinawakan nang mahigpit ang braso ng asawa, pinipigilan itong magsalita ng anupaman sa gitna ng matinding emosyon.

“Huwag! Baka ano ang gawin ng konseho sa bata,” pigil ni Mercedes kay Felipe, bakas ang labis na takot hindi lamang para sa kaligtasan kundi pati na rin sa sikreto ng kanilang pamilya. Tumingin siya sa dalaga. “Ako na ang makikiusap muli sa kanila, Allison.”

“Miss Mercedes, hindi nyo po kailangang ipagtanggol ako,” pag-amin ni Allison, basag ang boses habang pinipigilan ang sariling humagulgol. “May kasalanan ho ako… pumatay ako.”

“Alam ko, Allison,” mahinahon ngunit seryosong sagot ni Mercedes, sabay iling. “Ngunit may mali… may mali sa buong pangyayaring ito.”

Napakunot ang noo ni Felipe, litong-lito sa mga pinagsasabi ng asawa habang tinititigan ang anak sa labas na ngayo’y nasa bingit ng kamatayan. “Anong ibig mong sabihin, mahal?” tanong niya, habang ang hangin sa loob ng kulungan ay tila lalong lumamig.

Tumitig si Mercedes sa madilim na sulok ng silid, ang kanyang mga mata ay naglalaman ng isang katotohanang ngayon lamang niya napagtanto. “Hindi ko pa alam kung tama ang aking kutob… ngunit sa palagay ko, may malalim itong kinalaman sa muling pagbabalik ng dugo ni Ingrid sa Sitio Tinieblas.”

Samantala, sa tahimik ngunit tila may kakaibang tensyong bumabalot sa malaking bahay ng mga Legaspi, magkasamang nag-uusap ang magkapatid sa loob ng silid.

“I am so proud of you, ate… tinulungan mo sila Kuya Levi,” masayang sambit ni Carol sa kanyang kapatid habang mabilis na lumapit at niyakap ito nang mahigpit.

Ngunit sa gitna ng yakap na iyon, nasilayan ni Carol ang reaksiyon ng nakatatanda—isang pilit at malamig na ngiti na walang buhay, sinamahan ng marahang pagtapik sa kanyang braso. Sa likod ng mga matang iyon, ang mukha ni Audrey ay hindi nagpapakita ng tunay na pagmamahal kundi ng isang malalim na pagpapanggap. Siya ay si Marcella—ang makapangyarihang nilalang ng dilim na nagbalatkayo gamit ang katawan at mukha ni Audrey upang isagawa ang kanyang masidhing paghihiganti.

“Salamat, Carol,” mahinang tugon ni Audrey, o mas tamang tawaging Marcella. Ang kanyang tinig ay kontrolado, may malamig na undertone na pilit niyang itinatago sa mapagkukunwaring boses ng isang nakatatandang kapatid.

Hindi napigilan ni Carol na usisain ang nararamdaman ng kapatid. Lumayo siya nang kaunti upang matingnan ito sa mga mata. “So, ibig sabihin ba, ate… na hindi ka na umaasa na magkakabalikan pa kayo ni Kuya Levi?”

Bahagyang natigilan si Marcella. Ang simpleng tanong na iyon ay pumukaw sa kanyang galit—isang paalala ng mga taong umapi sa kanya noon. May kung anong maitim na kislap ang lumitaw sa kanyang mga mata, mabilis na napalitan ng isang mapagbalatkayong ekspresyon bago pa man ito mapansin ng nakababatang kapatid.

“Ay nako, napakabata mo pa, tsismosa ka rin… iwan mo na muna ako dito sa silid ko, Carol,” matigas na saway ni Audrey (Marcella), sabay hawak sa braso ng kapatid at marahas itong hinila patungo sa pintuan. Ang lakas ng kanyang pagkakahawak ay higit pa sa normal na tao—isang bakas ng tunay niyang kapangyarihan.

“Pero ate, hindi… sandali…” naguguluhang daing ni Carol, pilit kumakawala habang nakakaramdam ng kakaibang lamig mula sa kamay ng kapatid.

Ngunit huli na ang lahat. Wala nang nagawa ang dalaga dahil tuluyan na siyang naitulak palabas ng kwarto, at kasunod nito ay ang nakabibinging tunog ng pag-untog ng mabigat na kahoy nang malakas itong isara ni Audrey. BLAG!

Naiwan si Carol sa madilim na pasilyo, nanginginig at nakakunot ang noo dahil sa kakaibang pakiramdam. “Malalaman ko rin ang sekreto mo, Ate,” bulong niya sa hangin, seryoso at puno ng determinasyon.

Unti-unti siyang umaatras mula sa pintuan, at sa isang nakapangingilabot na pangyayari—habang lumalalim ang anino sa madilim na bahagi ng kanilang tahanan—parang bula na naglaho si Carol, gamit ang sarili nitong natatagong kakayahan, na nag-iwan lamang ng malamig na simoy ng hangin sa tahimik na pasilyo.

Sa marangya ngunit nababalot ng tensyong bulwagan ng Mansion ng mga Delos Reyes, ang hangin ay tila napuno ng pag-asa nang sa wakas ay makalaya na si Maya mula sa madilim na bangungot ng pagkakakulong. Malaki ang naging tulong ng tapat na pulis na si Jimenez upang tuluyang mapawalang-sala si Maya sa mga bintang sa kanya.

“Masaya ako dahil nakasama ko na kayong muli…” basag ni Maya sa katahimikan habang nanginginig ang mga labi sa halo-halong emosyon ng saya at trauma. Mahigpit niyang hinawakan ang mga kamay nina Josh at Miles, na para bang natatakot siyang baka mawala pa silang muli sa kanyang tabi.

“Dapat din tayong magpasalamat kay Police Officer Jimenez…” paalala ni Josh, habang tinatapik nang maraya ang balikat ng kaibigan.

Bumaling si Maya sa pulis, iginawad dito ang isang matapat at mapagpalayang ngiti na sinalubong naman ni Jimenez ng isang payapang pagtango at ngiti. Subalit mabilis ding napawi ang gaan sa pakiramdam ni Maya. Muli niyang ibinaling ang kanyang tingin sa matalik na kaibigang si Miles, ang mga mata ay nagmamakaawa.

“Miles… bumalik na tayo ng Maynila. Pakiusap, pakiramdam ko hindi na magiging ligtas ang Sitio para sa atin,” pakiusap ni Maya, ang boses ay may bahid ng matinding pangamba sa mga sunud-sunod na kababalaghang nagaganap.

“Hindi pa pwede…” mariing sambit ni Miles, sabay tayong bigla mula sa kinauupuan. Ang kanyang tindig ay matigas, walang balak magpatinag.

Nanlaki ang mga mata ni Maya. “Pero bakit? Anong pinaglalaban mo pa rito?”

“Alam mo naman kung bakit ako nandito, Maya. Kailangan kong mahanap si Papa,” sagot ni Miles, ang boses ay puno ng determinasyon at sugat ng nakaraan.

Nang marinig ang binanggit na pangalan, nagkatinginan sina Lola Esmeralda, Levi, at Sofia. Sa kanilang mga mukha ay mababakas ang isang lihim na pangamba—mga matang may alam sa isang madilim na katotohanang pilit nilang itinatago.

“Para saan pa, Miles? Paano kung patay na talaga si Mr. Delos Reyes? Paano si Miss Josie? May nanay at tiyahin ka pa, Miles, na nagmamahal sa iyo nang buong-buo… sa palagay ko, iyon ang mas importante ngayon,” pagtatangka ni Maya na pukawin ang katinuan ng kaibigan, habang nangingislap ang mga luha sa kanyang mga mata.

Umiling si Miles, ang kanyang panga ay mahigpit na nakakuyom habang pinipigilan ang sariling pumalahaw ng iyak. “Mahal ko rin sina Mama at Tita Donna. Ngunit… hindi malinaw sa akin kung bakit niya kami iniwan ni Mama. Gusto ko siyang makausap—kung buhay man siya, o kung patay man… gusto kong makausap ang kanyang kaluluwa.”

“Miles…” tawag ni Josh na may halong awa. Agad itong lumapit at hinawakan nang mahigpit ang kamay ng kaibigan, pilit itong pinapakalma sa gitna ng nag-aapoy nitong emosyon at nagbabadyang unos sa buong Sitio Tinieblas.

Samantala, sa kabilang dako ng Sitio—sa malaki at marangyang tahanan ng mga Legaspi—isang mabigat na hangin ang sumalubong sa pagdating ng mag-asawang Alejo. Agad silang sinundo sa malaking pintuan ng ginang ng tahanan, si Mrs. Eleanor Legaspi, na may nakaguhit na ngiti sa mga labi habang nakatayo nang tuwid.

“Mercedes… Felipe… Anong dahilan kung bakit kayo napadalaw dito sa aming munting bahay?” masayang bati ng ginang, ang tinig ay puno ng peke at pilit na galang.

Sinuri ni Mercedes ang mukha ng matanda, bahagyang kumunot ang noo bago nagpakawala ng isang makahulugang ngiti. “Eleanor, mukhang bumabata ka yata ngayon, tingnan mo?”

Napahawak agad si Mrs. Legaspi sa kanyang pisngi, kumikinang ang mga mata sa tuwa habang buong-gandang ipinagmalaki ang mukha. “Effective ba ang ginawang botox at surgery sa akin? Alam mo, ang doktor na gumawa sa akin ay siya raw ang nagreretoke sa mga sikat na artista sa Korea! Tapos, nakilala ko pa ang brand ambassador nila doon na si Baekhyun Choi… I’m sure kilala mo iyon.”

“Oo naman, sino ba naman ang hindi makakakilala sa batang iyon? Kasapi din siya ng samahan natin,” seryosong sagot ni Mercedes, bahagyang umiling bago ibinalik ang pokus sa tunay na sadya. “Ngunit… hindi kami narito para riyan, Eleanor.”

Nabura ang ngiti sa labi ng ginang ngunit mabilis ding nakabawi. “Sige, mabuti pa ay pumasok na muna kayo sa aking bahay,” paanyaya ni Eleanor, sabay tulak nang buong lakas sa mabigat na pintuan upang makapasok ang Alkalde ng Sitio at ang maybahay nito.

Pagpasok pa lamang nila sa malawak na sala, naglibot ang paningin ni Mercedes. “Carol… Audrey… magbigay-galang kayo sa ninong at ninang ninyo. Narito sila…” tawag ni Eleanor sa mga anak, subalit ni anino ng dalawa ay walang sumagot mula sa itaas.

“Hayaan mo na muna, Eleanor. Baka nag-aaral sina Carol at Audrey,” pagpapakalma ni Felipe sa ginang.

“Sige na, maupo na kayo. Inutusan ko na si Marsing para ipag-timpla tayo ng tsaa. Mas magiging masaya at makabuluhan ang ating usapan kapag may tsaa tayong iniinom habang nag-uusap,” pag-aanyaya ni Mrs. Legaspi habang pinaupo ang mga bisita.

Subalit hindi na nagpaligoy-ligoy pa si Mercedes. Humugot siya ng malalim na hininga, tila nag-iipon ng lakas ng loob bago tuluyang binitiwan ang mga salitang babasag sa mapayapang katahimikan ng bulwagan.

“Paano nagkaroon ng karunungang katulad ng sa mga babaylan ang anak mong si Audrey?” seryosong tanong ni Mercedes.

Sasagot na sana si Eleanor nang biglang bumukas ang kusina at lumitaw ang kanilang kasambahay na si Marsing, dala-dala ang isang eleganteng tray na naglalaman ng mga umuusok na tasa ng tsaa.

“Maraming salamat, Marsing,” wika ni Eleanor habang maingat na nagsasalin ng tsaa sa mga tasa ng kanyang mga bisita, sabay baling kina Mercedes upang magpaliwanag. “Hindi ko rin alam… Ngunit, marahil ay nasa father’s side blood line? Alam mo namang may lahing babaylan ang mga ninuno ni Freddie.”

Umiling si Felipe, mahigpit na nakakuyom ang mga panga habang inaalala ang mga nakaraang pagsusuri. “Ngunit paano iyon? Nakita natin na may kapangyarihang katulad ng isang sigbin si Audrey. Sinubok natin siya at sinuri ng konseho ang iyong panganay na anak kung may dugo bang babaylan ang nanalaytay sa kanya upang mabigyan siya ng proteksyon mula kay Pandora at Marcella. Ngunit alam nating wala…”

Natigilan si Mrs. Legaspi. Unti-unting nawalan ng kulay ang kanyang mukha. “Hindi ko rin alam…” mahinang bulong ng Ginang, napaisip sa bigat ng mga sinabi ng Alkalde.

Ngunit bago pa man sila makapag-isip ng iba pang hakbang, isang malamig na simoy ng hangin ang pumasok sa loob ng bahay. Kasunod nito ang mabibigat at mararahas na yabag mula sa hagdanan. Sabay-sabay silang lumingon—at nanlaki ang mga mata ng mag-asawang Alejo nang masaksihan ang pagbaba ni Audrey.

Ang mukha nito ay hindi na nagtataglay ng kabaitan; ito ay balot ng dilim, nanlilisik, at puno ng mapanganib na galit.

“Kailangan hindi masira ang aking mga plano…” mariing sambit ni Audrey, ang boses ay kakaiba—mababa, matinis, at binabalutan ng malignong kapangyarihan.

“Audrey!” gulat at nag-aalalang sigaw ni Ginang Legaspi sa anak.

Ngunit nanigas sa kinatatayuan sina Felipe at Mercedes nang lumitaw sa kanilang paningin ang katotohanan. “Kilala ko ang wangis at amoy na yan…” nanginginig na sambit ni Mercedes.

“Si Marcella!” sigaw ni Felipe. Akmang susugurin na sana nila ang dalaga upang pigilan ito, subalit huli na ang lahat. Isang napakalakas at nakabibinging alon ng itim na enerhiya ang sumabog mula kay Audrey, dahilan upang ang mag-asawang Alejo at si Mrs. Legaspi ay biglang mapako sa kinatatayuan—tuluyang naging mga buhay na estatwang walang kakayahang gumalaw o sumigaw man lang.

“Hindi pwedeng masira ang aking mga plano… sa ngayon, hindi ako pwedeng gumawa ng malaking iskandalo dahil mabubunyag ako. Sa ngayon… ang sumpa ng pagkalimot ang igagawad ko sa inyo,” malamig na sambit ni Audrey habang sa mismong harapan nila ay dahan-dahang nagbago ang anyo nito—at lumitaw ang tunay at kinatatakutang mukha ni Marcella.

“Makakalimutan ninyo ang pangyayaring ito, at hindi ninyo ako nakita…” wika ni Marcella, ang kanyang boses ay umuugong at paulit-ulit na umuusal sa loob ng buong kabahayan, lumalagos sa isip ng mga nakatali nitong biktima.

Subalit sa gitna ng kadilimang iyon—sa isang madilim na sulok ng sala na hindi kailanman naabot ng liwanag ng mga lampara—nakatago si Carol. Nakakuyom ang mga kamao at nanginginig ang buong katawan, nasaksihan ng kanyang mga mata ang buong kababalaghan.

“Sinasabi ko na nga ba…” mahinang bulong niya sa sarili, habang ang takot at galit ay sabay na sumasabog sa kanyang dibdib.

ITUTULOY…

IKA-TATLUMPU’T ISA KABANATA: ANG PAGDATING NI AMIHAN SA SITIO TINIEBLAS

Tahimik ang pagaspas ng malamig na hangin sa kahabaan ng kalsada habang ang kotse ng pulis ay tuluy-tuloy na bumabagtas sa madilim at masukal na daan. Ang mga matatayog na puno sa gilid ay tila mga higanteng nagbabantay na may dalang kakaibang pangamba, habang ang makakapal na damo sa gilid ng bangketa ay sumasayaw sa saliw ng ihip ng hangin.

“Masusunod po… Maraming salamat po…”

Ang tinig ni Police Officer Windy Cristobal ay bumasag sa katahimikan ng sasakyan. Nakasulat nang malinaw sa itim na name tag na nakakabit sa kanyang uniporme ang apelyidong CRISTOBAL . Habang nakatutok ang kanyang mga mata sa daan, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa manibela. Sa bakanteng upuan sa kanyang tabi, isang kulay-kape na folder ang tahimik na nakalatag—sa ibabaw nito ay nakalimbag ang mga pangalang James, Kevin, at Angelie na may markang Missing Report . Ang bawat kilometrong binabagtas niya papalapit sa kanilang destinasyon ay tila nagdadala ng mas mabigat na misteryo.

“Sitio Tinieblas…” mahinang bulong ni Amihan sa kanyang sarili, ang pangalan ng lugar ay tila may kakaibang bigat na dumampi sa kanyang balat.

Sa kabilang dako, sa loob ng malawak at marangyang kampus ng Tinieblas Academy, ang paligid ay tila isang payapang hardin na may itinatagong dilim. Si Miles ay nakaupo sa isang tahimik na sulok, malayo ang narating ng isip habang naglalakbay ang kamalayan sa mga alaalang hindi pa maayos sa kanyang sistema.

“Hi, Miles… Can I sit here?”

Ang biglang paglitaw ng boses ay nagpabalik sa kanya sa reyalidad. Paglingon niya, nakita niya ang mukha ng isang babaeng pamilyar ang anyo. Agad siyang ngumiti nang mamukhaan kung sino ito.

“Sure,” tipid niyang sagot habang iginagalaw ang upuan upang magbigay-puwang.

“Hi, I’m Audrey Legaspi,” pakilala ng dalaga habang naupo ito sa kanyang tabi, ang mga mata ay may taglay na sigla.

“Nice to meet you,” tugon ni Miles, kasabay ng pag-ukit ng isang magiliw na ngiti sa kanyang labi.

“Where’s Levi or your boyfriend Josh?” tanong ni Audrey, ang tinig ay bahagyang mausisa habang inilalagay ang bag sa tabi.

“Hindi ko naman siya jowa, o kahit si Levi… at isa pa, nasa Sport gymnasium sila ngayon,” sagot ni Miles, may bahagyang pagtawa sa kanyang tinig upang itago ang bigat na nararamdaman.

“Ah, ganun ba. You seem not okay. Ayos ka lang ba, Miles?” diretsong tanong ni Audrey, napansin ang bahagyang pangingilay at pamumutla sa mukha ng kausap.

“Oo, medyo inaantok lang ako nang konte…” pagdadahilan ni Miles habang sapilitang ngumiti.

“Nako, kapag nasa klase na tayo ni Prof Mariela, talagang nakakaantok… at hindi ka nagiisa sa pagod na iyan,” biro ni Audrey upang gumaan ang hangin sa pagitan nila.

“Uy, by the way, thank you pala sa pagtulong mo sa amin last time. Hindi pa ako nakakapagpasalamat sayo nang maayos,” pag-alala ni Miles, ang kanyang mga mata ay sinsero.

“Wala yun. Kahit naman sino, kapag nakitang may pangangailangan at may kakayahang tumulong, ay tutulong talaga,” nakangiting sagot ni Audrey.

Samantala, sa labas ng mataas na gate ng Mansion ng mga Delos Reyes, isang pulang kotse ang marahang huminto. Mula sa ikalawang palapag na bintana, nakatunghay si Maya. Nanlalaki ang mga mata niya nang makitang bumaba ang isang pamilyar na lalaki mula sa sasakyan—si Luke Jimenez, ang pulis na madalas makisalamuha sa kanila.

“Anong ginagawa ng babaeng iyan dito?” mahinang bulong ni Maya sa kanyang sarili, ang kanyang mga daliri ay mahigpit na humawak sa gilid ng kurtina nang masdan ang kasama ni Luke.

“Maraming salamat, Luke,” ang tinig ng babaeng pulis na sumunod na lumabas ay umalingawngaw sa tahimik na hardin ng mansiyon.

“Para sa iyo, Miss Ganda,” nakangiting wika ni Luke sabay banayad na hinawakan ang pisngi ni Amihan habang kumindat pa ito nang may halong biro.

“Kahit kailan, hindi ka pa rin nagbabago,” sagot ni Amihan na naiiling habang pinasadahan ng tingin ang paligid. “At dito na ba talaga ang mansion ng mga Delos Reyes?”

“Oo, dito nga. Nandyan sa loob si Lola Esmeralda. Wala rito ang apo nitong sina Miles at Finn dahil nasa eskwelahan sila ngayon,” paliwanag ni Luke habang isinasaayos ang sarili.

Habang nag-uusap ang dalawa, si Amihan ay napatingin sa itaas na bintana ng mansiyon. Sandali siyang natigilan nang may makita siyang anino—ang silhouette ng isang babae na nakatunghay sa kanila, ngunit sa isang kisap-mata ay agad itong naglaho na parang bula.

“Sino yun?” takang tanong ni Amihan, ang kilay ay salubong na tumingin sa itaas.

Agad namang lumingon si Luke sa tinuro nito, ngunit tanging ang tahimik na bintana at ang mahinahong paggalaw ng mga dahon ang kanyang nakita. “Wala naman. Baka pagod ka lang sa biyahe kaya ganyan ang paningin mo,” pagtatapos ni Luke.

“Baka nga,” ani Amihan habang humihinga nang malalim. Lumapit siya sa pintuan ng bakod at mariing pinindot ang doorbell.

Makalipas ang ilang sandali, narinig ang kaluskos ng mga yapak mula sa loob. Isang matanda ang nagmamadaling nagtungo sa gate—si Lola Esmeralda, suot ang kanyang simpleng kasuotan at may bakas ng pagtataka sa mukha.

“Sino ho sila?” tanong ni Lola Esmeralda, sinisikap mamukaan ang dalagang nakatayo sa labas ng tarangkahan dahil hindi niya ito kilala.

“Lola Esme… Good morning po,” bati ni Luke sa matanda upang maibsan ang pagtataka nito.

“Ikaw pala iyan, Sir Luke. Good morning din po,” magalang na sagot ng matanda habang binubuksan ang maliit na pinto ng gate.

“Ito ho pala si Police Officer Windy Cristobal, o mas kilala sa tawag na Amihan… May hinahanap ho siyang tao,” pagpapakilala ni Luke.

“Tao? Sino naman ho?” tanong ni Lola Esmeralda, ang mga mata ay lumipat kay Amihan.

“Good morning po, Lola Esmeralda. Ako po si Windy, galing po ako sa Maynila, at may mahalaga po akong hinahanap,” magalang na wika ni Amihan.

“Sino ho, Ma’am?”

“Si Maya Medrano ho. Sabi kasi ni Luke, nandito raw si Maya…” sagot ni Amihan nang may pag-asa sa kanyang boses.

Napatigil si Lola Esmeralda. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ng matanda bago dahan-dahang tumango. “Si Maya… nasa loob nga po siya,” mahinang wika nito. Sa sandaling iyon, nagkatinginan sina Amihan at Luke—isang sulyap na puno ng lihim na pangamba, sapagkat pareho nilang batid ang masalimuot at sensitibong estado ng pag-iisip ni Maya.

Samantala, sa tahimik at tila may kakaibang simoy na bumabalot sa malawak na hardin malapit sa Tinieblas Academy, mabigat ang naging paglipat ng hangin nang muling magtagpo ang mga landas nila.

“Kamusta ang basketball practice?” tanong ni Miles habang may bahagyang pag-aalala sa kanyang tinig. Agad nitong inabot ang isang malinis at tuyong tuwalya kay Josh, ang mga mata ay bakas ang sinseridad sa pag-aalaga.

“Ayos lang naman… teka, nag-lunch ka na ba? Sabay na tayo?” balik na tanong ni Josh, habang pinapagpagan ang sarili mula sa alikabok ng court.

Bago pa man makasagot si Miles, biglang sumulpot sa kanilang likuran sina Finn at Levi, pawisan pa ang mga noo at humihingal mula sa mabigat na ensayo.

“Miles…” tawag ni Levi, ang boses nito ay may kakaibang lambing na para sa kanya lamang nakalaan.

Agad na napalingon si Miles, at isang matamis at kusang ngiti ang sumilaw sa kanyang labi nang makita sina Finn at Levi. “Nasaan na si Miss Sofia?” tanong niya, nagtataka kung bakit hindi nito kasama ang guro.

“Bumalik siya nang mansiyon dahil may inutos si Daddy,” sagot ni Levi habang pinupunasan ang tumutulong pawis sa kanyang mukha gamit ang gilid ng kanyang damit, habang pasimpleng tinitingnan si Miles upang makuha ang buong atensyon nito.

“Ah, ganun ba? Mabuti pa, sabay-sabay na tayong mag-lunch dahil may pasok pa ako mamayang 3:30 sa subject naming History,” paanyaya ni Miles.

“Ako rin, sabay na ako,” sang-ayon agad ni Finn.

Ngunit bago pa sila makalayo, biglang lumapit si Levi, ang mukha ay biglang sumeryoso at naging malamig. “Hindi mo man lang ba ako bibigyan ng tuwalya?” tanong nito. Ang titig niya ay tila matalim, animo’y anong oras ay sasakmalin ang sinumang hahadlang sa gusto niya.

Natigilan si Miles. “Ay, oo nga pala…” aniya sabay kuha sa ekstrang tuwalya at dahan-dahang inabot ito. Ngunit bago pa man madikit ang tela sa mga kamay ni Levi, isang mabilis na anino ang humarang—si Audrey. Marahas nitong kinuha ang tuwalya mula kay Miles.

“Seriously?” wika ni Audrey, sabay taas ng kanyang kilay at pagpapakawalan ng isang malamig na ngiti na puno ng panunuya.

Napakunot-noo si Levi, ang panga ay tumigas. “What?” malamig nitong ganti.

“Hindi mo ba kayang kumuha ng tuwalya nang sa iyo? Bakit mo pa uutusan si Miles? Kailan ka pa naging lumpo?” sunod-sunod na tanong ni Audrey, na agad namang sinundan ng pagdating ng kanyang mga malalapit na kaibigang sina Anastasia at Kelly.

“Right. Hindi mo naman siguro alipin ang kaibigan namin na si Miles, di ba?” dagdag ni Kelly, nakapamaywang at nagtatagis ang mga bagang.

“Ano bang paki ninyong tatlo sa ginagawa ko?” bulyaw ni Levi, ang boses ay bahagyang tumaas dahil sa inis.

“Wala akong pakialam sa iyo, Levi! Ngunit kay Miles… marami! Let me remind you: anak ka lang ng Mayor dito sa Sitio Tinieblas, hindi ikaw ang—”

Hindi na natapos ni Audrey ang kanyang babala nang bigla siyang hablutin ni Levi sa braso. Marahas at mahigpit ang pagkakahawak nito, sapat para mamilipit sa sakit ang dalaga.

“Ano ba talagang kailangan mo, Audrey? Nangugulo ka nanaman ba?” galit na tanong ni Levi, ang mga mata ay naglalagablab sa muhi. Ang bawat litid sa kanyang leeg ay namumukadkad sa sobrang diin ng pagtitimpi.

Subalit bago pa man sumabog ang isang mainit na komprontasyon, narinig ang matinis at pamilyar na boses mula sa malayo.

“Tama na ’yan, ex-lovers… At ikaw naman, Mr. Alejo, pinapunta ka sa mansiyon ng iyong daddy at mommy. Ay, hindi pala, teka—tayo pala,” sablang biro ni Sofia na kakarating lamang, sinusubukang pagaanin ang tensyon sa hangin.

“Sofiieee…” tawag ni Audrey, may bahid ng pagbabala sa boses.

“Ay, close ba tayo?” sarkastikong tanong ni Sofia habang pilit ang ngiti, sapat para mabalot ng katahimikan ang paligid.

Biglang namutla si Audrey sa hihiya. Napilitan siyang ngumiti nang alanganin habang mabilis siyang hinila palayo nina Anastasia at Kelly upang iligtas ang natitira nilang dignidad. Nang masigurong malayo na sila kina Miles at sa iba pa, agad silang nagtago sa isang madilim na sulok ng hardin.

“Ano ba talagang tumatakbo sa isip mo, Marcella?” bulalas ni Kelly, halata ang kaba sa dibdib habang panay ang lingon sa paligid.

Mabilis namang tiningnan ni Anastasia ang bawat sulok. “Walang tao rito, trust me.,” pagpapakalma nito.

Isang nakakapangilabot na ngiti ang sumilaw sa mga labi ni Marcella—na kasalukuyang nagpapanggap at nasa katauhan ngayon ni Audrey.

“Kinaibigan ko lamang ang apo ni Ingrid, at bahagi lamang ito ng mas malaki kong plano…” bulong niya, ang mga mata ay may kakaibang ningning ng ambisyon at misteryo.

“Mukha namang mahihirapan ka lalo na’t palaging nakabuntot ang anak ni Felipe at Mercedes…” paalala ni Anastasia, bakas ang pag-aalinlangan sa mukha.

“Huwag kayong mag-alala,” sagot ni Marcella habang dahan-dahang lumalayo ang tingin sa kawalan. “May mga nakahanda na akong hakbang… at sisiguraduhin kong walang makakatakas sa laro ko.”

ITUTULOY…

IKA-TATLUMPU’T DALAWANG KABANATA: ANG NILALANG SA LOOB NI MAYA

Mabigat at tila may nagbabadyang panganib ang hangin habang mabilis ang mga hakbang nina Josh at Miles pabalik sa mansiyon. Ngunit bago pa man nila marating ang pintuan, biglang lumitaw mula sa kadiliman si Lola Esmeralda—bakas sa mukha nito ang matinding takot habang halos kapusin ng hininga sa pagmamadali.

“Lola Esmeralda! Bakit po?” alalang tanong ni Miles habang mabilis na inalalayan ang matanda.

“N-nawawala si Maya…” humahangos na sagot ni Lola Esmeralda.

Napahiwalay ng tingin si Josh at napansin ang isang kulay pulang sasakyang nakaparada sa mismong harapan ng mansiyon. Kumislap ang kaba sa kaniyang dibdib.

“Bakit, anong nangyari, Lola? At kanino po ang sasakyang iyan?” tanong ni Josh habang nakatitig sa sasakyan.

Puno ng pag-aalala ang mga mata ni Lola Esmeralda nang tignan sila. “Mabuti pa, mga apo, ay sumama na kayo sa akin sa loob. May gusto ding kumausap sa inyo.”

Agad na sumunod ang dalawa. Ngunit paghakbang pa lamang nila sa loob ng bulwagan ng mansiyon, halos huminto ang ikot ng kanilang mundo. Sa gitna ng silid, nakatutok sa mismong leeg ng isang babaeng pulis ang sarili nitong baril. Sa kabilang panig naman ay pilit na pinapakalma ang nanginginig na suspek ni Police Officer Jimenez.

“’Wag, Maya! Mas lalong madadagdagan ang kasalanan mo…” pakiusap ni Luke na may halong matinding kaba sa boses.

Napatigil si Josh sa nakita at napa-iling. “Nandito naman pala si Maya…” mahina ngunit bakas ang pagtatakang bulong niya.

“Maya, anong nangyayari?!” napasigaw si Miles, pilit na inaabot ang kaibigan habang nangangatog ang sariling mga tuhod.

“Miles…” garalgal ang boses ni Maya habang mas lalong ibinaon ang dulo ng baril sa leeg ng babaeng pulis. Nanginginig ang kaniyang mga kamay at punong-puno ng takot ang kaniyang mga mata. “H-hindi ako… hindi ako ang may gawa sa mga iyon…”

Lumapit nang kaunti si Josh, nakahanda sa anumang pwedeng mangyari. “Anong ibig mong sabihin?”

Nagsimulang gumala ang balisa at ligalig na tingin ni Maya sa bawat sulok ng mansiyon, tila may iniiwasang anino na siya lang ang nakakakita. “May… may nilalang sa loob ko…”

Kahit nangangatal ang buong katawan at pigil ang hininga, pilit na nagsalita ang hostage na pulis na si Police Officer Cristobal. “Miss Medrano, p-pakiusap… kumalma ka lang, pwede…”

“Ilang beses ko na bang sinasabi sa inyo na hindi ako ang may sala?!” sigaw ni Maya na halos yumanig sa buong mansiyon.

Subalit sa gitna ng kaniyang pagwawala, biglang natigil si Maya. Napalingon siya sa malaking salamin sa gilid ng silid. Doon, dahan-dahang nagbago ang kaniyang sariling repleksyon. Ang kaniyang mukha ay napalitan ng isang madilim at nakatatakot na anyo—isang kawangis na nakangisi at may mga matang puno ng poot.

“Ako ay ikaw… at ikaw ay ako…” bulong ng boses mula sa loob ng salamin na umalingawngaw sa kaniyang isip.

“Hindi! Hindi! Huwag!” hysteria na sigaw ni Maya. Mabilis niyang itinutok ang baril sa salamin at ibinaba ang kalabit— BANG!

Cram! Nabasag ang salamin at kumalat ang libu-libong piraso nito sa sahig.

“Miles!” mabilis na umagapay at humarang si Josh sa tapat ni Miles upang protektahan ito sa mga tumalsik na bubog.

“Maya, ano ba kasing nangyayari?” nanginginig at umiiyak na tanong ni Miles.

Napaluhod si Maya sa sahig, hawak pa rin ang baril habang patuloy na dumadaloy ang mga luha sa kaniyang pisngi. “Hindi ko pwedeng sabihin ang kaniyang pangalan… dahil kapag nangyari iyon, magiging kaniya nang tuluyan ang katawan ko. Ito… ito ang kasunduan ni Kamatayan sa kaniya. Malakas siya, Miles… napakalakas niya…”

Habang nakatuon ang pansin ng lahat sa nagwawalang si Maya, lihim na nagkatinginan sina Lola Esmeralda at Finn. Sa isang mabilis at tahimik na kumpas ng mga kamay, gumawa sila ng isang malakas na ilusyon upang agawin ang pansin ni Maya at mailigtas ang babaeng pulis.

Sa isang kurap, mabilis na naisabit ni Finn ang kamay sa pulis at naisama ito patungo sa ligtas na sulok.

“Maraming salamat po, Lola…” hingal at nanginginig na sabi ng babaeng pulis pagkatapos mailigtas.

“Walang anuman, iha… basta magtago ka na lang muna dito,” mahinang pakiusap ni Lola Esmeralda.

Napakunot ang noo ni Finn habang nakatingin sa nag-iisang si Maya mula sa pinagtataguan. “Lola, sino kaya ang nilalang na gumagambala kay Miss Maya?”

Iling lang ang naisagot ng matanda, mabigat ang dibdib. “Hindi ko rin batid, apo ko. Ngunit kailangan nating tulungan si Maya.”

Sa gitna ng matinding tensyon, biglang pumasok sina Levi at Sofia at dinatnan ang ganoong gulo at kalagayan.

Pumaitaas ang boses ni Miles sa pag-aalala. “Maya… please , bitawan mo na ang pulis na iyan…”

“Hindi! Baka ikulong nila ako ulit!” pabalang at takot na sigaw ni Maya.

Mula sa likuran, mabilis na humakbang paitaas si Levi. Ang kaniyang tindig ay puno ng awtoridad, at ang kaniyang boses ay kalmado ngunit makapangyarihan.

“Hindi… kami ang bahala sa ’yo. Nasa teritoryo ka ng mga Alejo. Papakiusapan ko si Daddy na hindi ka dadalhin sa Maynila. Bagkus, dito ka na lang para makasama mo pa rin sina Miles at Josh.”

Napalingon sina Miles at Josh, at maging si Police Officer Luke Jimenez sa matapang na pahayag ni Levi.

Bahagyang lumapit si Sofia at nag-alalang nagtanong, “Sure ka ba diyan, Levi?”

Tumingin si Levi nang seryoso at matatag. “Kilala mo na ako. Ako ang anak ng Alkalde ng Sitio Tinieblas, at dahil kaibigan ka ng mga kaibigan ko, kaya kitang bigyan ng proteksyon sa loob ng Sitio Tinieblas…” sabi ni Levi na ang boses ay tunay na mautoridad.

Dahil sa mga salita ni Levi, dahan-dahang pinakawalan ni Maya ang huwad na hostage. Pagkabagsak nito sa sahig, unti-unting lumabas ang tunay nitong anyo.

“Katawan ng saging?!” gulat na naibulalas ni Miles habang nakatitig sa sahig.

“Isang mahika ng panlilinlang…” sabi ni Finn habang umakbay ito kay Josh upang iparamdam ang kaligtasan. Lihim namang napangiti si Miles nang makita niya ang gesturang iyon.

Lumapit naman si Levi at tumabi kay Miles. Tumingin siya nang seryoso kay Maya na ngayon ay nakaluhod na sa sahig at patuloy na umiiyak.

“Sabihin mo sa amin ang lahat…” sabi ni Levi.

Samantala, sa kaibuturan ng Itim na Gubat—kung saan halos hindi sumisikat ang araw at tanging lagutok ng mga tuyong sanga ang naririnig—isang malaking suliranin ang kinakaharap ni Fredo.

“Anong ginawa mo sa pamilya ko?!” umiiyak at halos mapatid ang boses na sigaw ng tunay na Kelly.

Nakatayo sa kaniyang harapan si Fredo habang nakataglay pa rin ang anyo ni Kelly. Sa kaniyang mga kamay ay hawak-hawak niya ang mga duguang damit ng mga magulang ni Kelly—mga basahang nag-iiwan ng bakas ng sariwang dugo sa lupa.

“Magbabayad ka! Kapag nakawala ako rito, ako mismo ang papatay sa ’yo, hayop ka!” galit na galit na banta ni Kelly habang nanginginig ang buong katawan sa poot at pagdadalamhati.

Bahagyang napatawa nang mahina si Fredo. Dahan-dahang nagbago ang kaniyang mukha at balat—unti-unting lumabas ang kaniyang tunay at nakakatakot na anyo.

“Talaga ba? Sige, subukan mo…” pabalang at nang-uuyam na sambit ni Fredo.

Ilang sandali pa, narinig ang kaluskos ng mga dahon sa kadiliman. Lumabas mula sa mga puno si Carmen, na sa mga sandaling iyon ay gamit ang mukha at anyo ni Anastasia. Sa di-kalayuan, nakagapos at nakabusal ang mga bibig nina Audrey at ng tunay na Anastasia—mga matang puno ng takot habang nakatitig sa walang kaawa-awang kalagayan ni Kelly na patuloy sa pag-iyak at pagsigaw.

“Ikinalulungkot ko, Hija… ngunit walang makakarinig sa ’yo rito,” malamig at may pang-aasar na sabi ni Carmen na nasa anyo ni Anastasia.

Hindi pa man nakakasagot si Kelly, dumating naman si Marcella—gamit ang anyo ni Audrey. Kaladkad niya ang nakababatang kapatid ni Kelly. Ngunit kakaiba ang bata; tila wala ito sa sariling pag-iisip, tulala ang mga matang nakatitig sa kalawakan, at walang kaimik-imik na naglakad hanggang sa kusa itong umupo sa isang sirang silya sa gilid.

“Anong… anong ginawa mo sa kapatid ko?!” humahagulhol na tanong ni Kelly.

Humarap si Marcella kay Fredo, bakas sa kaniyang mukha ang matinding galit at pagkadismaya. “Hindi ka nag-iingat, Fredo! Muntik nang makapagsumbong ang batang ito sa mansiyon ng mga Alejo. Mabuti na lang at dumating ako para magmatyag!”

Napaatras nang kaunti si Fredo at napakamot sa kaniyang ulo. “Nakatakas kasi iyan kanina… ngunit mabilis na naglaho ang bubwit na iyan.”

Ibinato ni Marcella ang isang matalim na tingin kay Fredo bago bumaling kay Kelly. “At sino ba ang nagbigay sa ’yo ng utos na patayin ang mga magulang ng babaeng ito?!”

“Eh, nahuli na ako ng mag-asawa!” depensa ni Fredo habang idinidikit ang kaniyang daliri sa duguang damit. “Kaya bago pa makarating ang balita sa mga Alejo at Delos Reyes… ayun, pinatay ko na sila. Nakatakas lang ang bubwit na ’yan!”

“Tonto!” sigaw ni Marcella na halos yumanig sa mga puno. “Hindi kayo nag-iingat! Hindi lang ang mga Alejo ang dapat nating iwasan—lalo na’t nandito si Miles Delos Reyes. Malakas ang binatang iyon… mas malakas pa siya kaysa sa kaniyang Lola Ingrid!”

Napatigil si Carmen sa narinig, napakunot ang kaniyang noo habang nakatitig kay Marcella.

“Paano mo naman nasabi?” tanong ni Carmen na may halong pagtataka at kaba sa boses.

Tahimik at tila walang sinumang nangangahas na huminga nang malakas sa loob ng malaking bulwagan ng mansiyon ng mga Delos Reyes. Ang tanging naririnig lamang ay ang garalgal na boses ni Maya at ang paminsan-minsan niyang paghikbi habang ikinukuwento ang bawat detalye kung paano nagsimula ang kaniyang paghihirap at ang pagpasok ng masamang nilalang sa kaniyang katawan.

Nakatitig lamang sina Miles, Josh, Levi, Sofia, at Officer Luke sa kaniya—bawat isa ay bakas ang matinding awa at takot sa kanilang mga mukha habang tahimik na nakikinig sa hindi pani-paniwalang katotohanan.

Nang matapos magsalita si Maya, lumapit nang kaunti si Lola Esmeralda. Mabigat ang kaniyang buntong-hininga at bakas ang lalim ng pag-iisip sa kaniyang mga mata.

“Kung ganoon… may isa lang akong alam na paraan kung paano natin matutulungan si Maya,” seryoso at malamig na sambit ni Lola Esmeralda.

Napaangat ang tingin ni Miles sa kaniyang lola, puno ng pag-asa ngunit may halong kaba ang boses. “Ano po iyon, Lola?”

Bahagyang gumalaw ang matanda at muling humarap sa kanila. Sa halip na sumagot agad, ibinaling ni Lola Esmeralda ang kaniyang makahulugang tingin kay Finn—na ngayon ay tahimik na nakatayo sa gilid.

Isang matinding katahimikan ang muling bumalot sa buong silid bago dahan-dahang binigkas ni Lola Esmeralda ang mga salitang nagpataas ng balahibo ng lahat:

“Kailangan nating pumunta… sa mundo ng mga Engkanto.”

ITUTULOY…