Ang Lihim sa Ilalim ng Aming Bubong [COMPLETED]

blbookshelf04 · 31 chapters · 40,709 words

Ang Lihim sa Ilalim ng Aming Bubong

Sister’s Husband (Top)

Brother-in-Law (Bottom)

Proceed with Caution:

This story features explicit sexual scenes and adult themes. Intended for audiences 18+ who crave raw intensity and forbidden pleasure. Reader discretion is strongly advised.

𝓢𝔂𝓷𝓸𝓹𝓼𝓲𝓼…

Sabi nila, ang tahanan ay ang pinakaligtas na lugar sa mundo. Pero bakit sa bawat hakbang ni Juancho sa loob ng bahay na ito, pakiramdam ko ay nasa gitna ako ng isang nagngangalit na bagyo?

Tatlong taon kong pinanatiling maayos ang lahat-ang pag-aaral ng anak niyang si Nico, ang katahimikan ni Nanay Elena, at ang sarili kong pusong matagal nang nagdadalamhati sa pagkawala ng kapatid ko. Pero nang bumalik ang seaman na asawa ni Maria, ang lahat ng pader na itinayo ko ay tila gumuho sa isang kislap lang ng kanyang mga mata.

Hindi dapat. Mali ito. Siya ang asawa ng kapatid ko. Pero paano ko lalabanan ang init ng kanyang balat tuwing nagdidikit kami sa masikip naming kusina? Paano ko itatago ang panginginig ng aking boses tuwing bumubulong siya sa dilim ng aming iisang kuwarto, sinasabing ako lang ang tanging daungan na gusto niyang balikan?

Sa harap ni Nanay, kami ang perpektong pamilya. Pero sa ilalim ng aming kumot, sa gitna ng mga pagnanasang bawal at mapanganib, kami ay dalawang lalaking nagtatagpo sa isang kasalanang hindi namin kayang pagsisihan.

Ang aming relasyon ay isang sagradong lihim-isang apoy na sumisiklab sa likod ng mga nakasarang pinto. At handa akong masunog, huwag lang mawala ang init na tanging siya lang ang nakakapagbigay.

1: Ang Multo sa Pintuan

Ako si Theo. Dalawampu’t walong taong gulang, isang guro sa pampublikong paaralan, at ang tumatayong ‘ina’ at ‘ama’ sa pamangkin kong si Nico simula nang mawala ang kapatid kong si Maria tatlong taon na ang nakararaan. Ang buhay ko ay kasing ayos ng mga lesson plan na ginagawa ko gabi-gabi—predictable, tahimik, at nakatuon lang sa pagpapalaki sa bata at pag-aalaga kay Nanay Elena. Sanay na ako sa ganito. Sanay na ako na ang tanging ingay sa bahay ay ang tilaok ng manok sa madaling araw at ang mahinang hilik ni Nanay mula sa kabilang kuwarto.

Pero alam ko, ang bawat estruktura ay may kahinaan. At ang kahinaan ng tahimik kong mundo ay ang lalaking paparating ngayon.

Mainit ang hapon. Malagkit ang hangin na nanggagaling sa dagat, dala ang amoy ng asin at nabubulok na bakawan. Nakatayo ako sa kusina, hinahalo ang ginataang kalabasa na paborito ni Nico, habang ang pawis ay gumagapang mula sa aking batok hanggang sa pagitan ng aking mga balikat.

Huwag kang kabahan, Theo. Para lang siyang bisita. Isang estrangherong may dalang pasalubong.

Ngunit hindi siya estranghero. Siya si Juancho. Ang asawa ni Maria. Ang lalaking mas pinili ang lawak ng karagatan kaysa sa pananatili sa tabi ng maysakit niyang asawa.

Narinig ko ang paghinto ng isang tricycle sa tapat ng gate. Ang tunog ng bakal na kumiskis sa semento. Pagkatapos, ang boses ni Nanay Elena na tila muling nabuhayan ng dugo.

“Theo! Theo, nariyan na siya! Bilisan mo, tulungan mo kami rito!” sigaw ni Nanay mula sa sala.

Binitawan ko ang sandok. Ramdam ko ang panginginig ng aking mga daliri kaya ikinuyom ko ang aking mga palad. Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng aking puso. Paglabas ko ng kusina, tumambad sa akin ang isang bulto na tila sumakop sa buong liwanag na nanggagaling sa bukas na pinto.

Doon siya nakatayo. Si Juancho.

Mas lumaki siya kaysa sa huling pagkikita namin. Ang balat niya ay sunog sa araw, kulay tanso at tila kumikinang sa pawis. Ang suot niyang puting sando ay hapit na hapit sa kanyang malalapad na balikat at matitigas na dibdib. May bitbit siyang malaking duffel bag na tila walang bigat sa kanyang mga kamay na puno ng kalyo.

“Theo,” boses niya—mababa, paos, at tila may dalang dagundong ng alon.

Tumingin ako sa kanyang mga mata. Hindi ko mabasa ang emosyon doon. Lungkot ba? Pagod? O ang parehong pangungulila na pilit kong ibinabaon sa limot?

“Nandito ka na pala,” tanging nasabi ko. Sinubukan kong gawing pormal ang aking boses, ang boses ng isang gurong kontrolado ang sitwasyon. “Akin na ’yang gamit mo, ako na ang magdadala sa loob.”

Lumapit ako para kunin ang bag, pero bago ko pa mahawakan ang strap, naramdaman ko ang init ng kanyang balat nang aksidenteng magkadikit ang aming mga braso. Parang may kuryenteng gumapang sa balat ko. Ang bango niya. Amoy dagat, amoy tabako, at amoy… lalaki. Masyadong matapang ang presensya niya para sa maliit naming bahay.

“Huwag na, Theo. Kaya ko na ’to,” sabi niya, habang nakatitig pa rin sa akin. “Kamusta ka? Kamusta si Nico?”

“Maayos kami. Sanay na kaming kaming dalawa lang,” matigas kong sagot. Alam kong naramdaman niya ang tulis ng mga salita ko. Gusto kong ipaalala sa kanya na wala siya rito nang kailanganin siya ng anak niya.

Pumasok kami sa loob. Ang bawat hakbang ni Juancho ay nagpapayanig sa lumang sahig na kawayan. Si Nanay Elena naman ay hindi mapigilan ang pag-asikaso sa kanya, tila isang nawawalang anak ang nagbalik.

“Dito ka na muna sa kuwarto ni Theo, Juancho,” masayang sabi ni Nanay habang naglalatag ng bagong punda sa unan. “Maliit ang kabilang kuwarto at doon natutulog si Nico. Mas mainam na rito ka, para may kausap ka rin sa gabi.”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Sa kuwarto ko? Sa kama ko?

“Nay, baka masikip para sa kanya rito. Maliit lang ang kama ko,” pagtutol ko, kahit alam kong wala akong laban sa desisyon ni Nanay.

Tumingin sa akin si Juancho. Isang tipid na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi, isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata.

“Ayos lang sa akin, Theo. Hindi naman ako mapili. Sanay ako sa masisikip na bunk sa barko,” aniya habang dahan-dahang ibinababa ang kanyang bag sa tabi ng aking cabinet.

Naiwan kaming dalawa sa loob ng kuwarto nang lumabas si Nanay para tawagin si Nico mula sa kapitbahay. Ang katahimikan ay naging mabigat. Ang tanging naririnig ko ay ang pag-ikot ng lumang electric fan at ang sarili kong hininga.

Lumapit siya sa bintana, tinitingnan ang labas. Ang liwanag ng papalubog na araw ay nagbigay ng highlight sa kanyang panga at sa mga ugat na bumabakat sa kanyang braso.

“Galit ka pa rin ba?” tanong niya nang hindi lumingon.

“Hindi ako galit, Juancho. Pagod lang ako,” pagsisinungaling ko. Inayos ko ang mga libro sa aking mesa para lang may magawa ang mga kamay ko.

Humarap siya sa akin. Ang layo namin ay kulang sa isang metro. Ramdam ko ang init na nanggagaling sa kanya. “Susubukan kong bumawi, Theo. Hindi lang kay Nico, kundi pati sa inyo ni Nanay. Alam kong marami akong pagkukulang.”

Gusto ko siyang sigawan. Gusto ko siyang itaboy. Pero nang makita ko ang luhang nagbabadyang pumatak sa kanyang mga mata, may kung anong bahagi ng puso ko ang lumambot. Ang galit ay napalitan ng isang nakakalitong tensyon.

“Magpahinga ka na muna. Malapit na ang hapunan,” sabi ko bago mabilis na lumabas ng kuwarto.

Pagdating ko sa kusina, napasandal ako sa lababo. Hinawakan ko ang dibdib ko. Bakit ganito? Bakit parang kinakapos ako ng hininga? Hindi ito ang plano. Ang plano ay palakihin si Nico at mabuhay nang tahimik. Pero sa pagdating ni Juancho, tila ang hangin sa bahay na ito ay naging kasing bigat ng tubig sa ilalim ng dagat. At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, natakot ako. Natakot ako hindi dahil sa presensya niya, kundi dahil sa paraan ng pagtingin niya sa akin—na tila ba ako ang kanyang tanging daungan sa gitna ng bagyo.

Narinig ko ang takbo ni Nico sa labas, ang tuwa sa boses ng bata nang makita ang ama. Pero ang isip ko ay naiwan sa loob ng kuwartong iyon, sa amoy ng dagat na ngayon ay kumapit na sa aking mga kumot.

Paano ko siya matatagalan sa tabi ko gabi-gabi nang hindi ako nalulunod?

Ang gabi ay mahaba, at ito pa lamang ang simula. Habang inihahanda ko ang hapunan, alam kong wala nang babalik sa dati. Ang multo sa pintuan ay hindi na aalis, at ang lihim na hindi ko pa maamin sa sarili ko ay nagsisimula nang magkaroon ng pangalan.

“Theo, kain na tayo,” tawag ni Juancho mula sa sala.

Tumalikod ako at humarap sa salamin. Namumula ang aking mga pisngi. Inayos ko ang aking salamin at huminga nang malalim.

“Susunod na ako,” sagot ko.

Ngunit bago ako humakbang, tiningnan ko ang aking kama mula sa siwang ng pinto. Isang unan lang ang naroon, pero simula ngayong gabi, dalawang katawan na ang maghahati sa espasyong iyon. At doon, sa gitna ng init at dilim, alam kong magsisimula ang isang kuwentong walang sinuman ang pwedeng makaalam.

2026 by bl bookshelf

2: Hati sa Kama

Ang gabi sa probinsya ay hindi kailanman naging ganito katahimik, o ganito kaingay sa loob ng sarili kong pandinig. Nakahiga ako sa pinaka-gilid ng kutson, ramdam ang malamig na kahoy ng bed frame sa aking balikat. Pinipilit kong huwag gumalaw, pinipilit kong gawing regular ang bawat paghinga ko para isipin ni Juancho na tulog na ako. Pero paano ako makakatulog kung ang bawat hibla ng hanging nilalanghap ko ay may halong amoy ng sabon at ang natural, mainit na samyo ng balat ng isang lalaking galing sa dagat?

One bed. Isang kama lang talaga, Theo. Bakit hindi mo naisip na darating ang ganitong gabi?

Dati, ang kamang ito ay santuwaryo ko. Dito ko binabasa ang mga quiz ng mga estudyante ko, dito ako nagpaplano ng kinabukasan namin ni Nico. Ngayon, parang naging isang battleground ang bawat pulgada ng tela. Sa kabilang dulo ng kama, nararamdaman ko ang bigat ni Juancho. Ang kutson ay nakalubog sa bahagi niya, at bawat paggalaw niya—ang pag-unat ng kanyang binti, ang pagkamot sa kanyang dibdib—ay nagpapadala ng alon sa ilalim ko.

“Theo? Tulog ka na ba?” bulong niya. Ang boses niya ay parang haplos ng pelus sa dilim, mababa at galing sa ilalim ng kanyang lalamunan.

Hindi ako sumagot. Ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata. Huwag kang sasagot. Kapag sumagot ka, mababasag ang pader na itinayo mo.

Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya. Malalim. Punong-puno ng pagod na hindi kayang pawiin ng isang gabi lang na tulog. “Alam kong gising ka. Naririnig ko ang bilis ng tibok ng puso mo, Theo. Parang kabayong nagkakarera.”

Doon ako napilitang humarap sa kanya, kahit madilim. Ang tanging liwanag ay nanggagaling sa buwan na sumisilip sa pagitan ng mga dahon ng mangga sa labas ng bintana. Nakita ko ang anino ng kanyang mukha—ang matangos na ilong, ang makapal na kilay, at ang labi na tila laging may gustong sabihin pero pinipigilan.

“Ano bang gusto mong pag-usapan, Juancho? Hatinggabi na. May pasok pa ako bukas, at kailangan mo ring asikasuhin ang mga papel mo para sa susunod mong sakay,” sabi ko, pilit na ibinabalik ang distansya sa pagitan namin sa pamamagitan ng mga salita.

“Hindi na ako sasakay agad, Theo,” sagot niya, at naramdaman ko ang paglapit niya. Hindi niya ako hinawakan, pero ang init na nanggagaling sa kanya ay tila tumatagos sa suot kong manipis na sando. “Nag-ipon ako. Gusto kong makita ang paglaki ni Nico. Gusto kong… gusto kong makabawi sa inyo.”

“Bakit ngayon lang?” Hindi ko napigilan ang pait sa boses ko. “Tatlong taon, Juancho. Tatlong taon akong nagpapakapuyat kapag nilalagnat si Nico. Tatlong taon kaming nagtitiis ni Nanay sa bawat bagyong dumarating habang ikaw, nasaan ka? Nasa gitna ng dagat, malaya.”

Naramdaman ko ang paggalaw ng kamay niya sa ibabaw ng kumot. Akala ko ay hahawakan niya ako, pero itinakip niya lang iyon sa sarili niyang mga mata.

“Sa tingin mo ba madali sa akin ang malayo? Bawat gabi sa barko, iniisip ko kung kumain na ba kayo. Kung masaya ba si Maria bago siya nawala. Kung napatawad niyo na ba ako,” aniya. “Akala mo lang malaya ako, Theo. Pero ang totoo, nakakulong ako sa konsensya ko.”

Tumahimik ang paligid. Ang tanging tunog ay ang huni ng kuliglig sa labas. Nakaramdam ako ng kurot sa puso. Alam kong hindi siya masamang tao. Nakita ko kung paano niya tiningnan si Maria noon—puno ng pagsamba. Pero ang sakit na iniwan niya ay hindi basta-basta mawawala sa isang gabi.

Look at him, Theo. Nagdadalamhati din siya. Hindi lang ikaw ang nawalan.

Dahan-dahan, lumuwag ang pagkakahawak ko sa gilid ng kama. Hinayaan ko ang sarili kong mapatingin sa kanyang mga braso—malalaki, puno ng ugat, tila kayang buhatin ang buong mundo. Bigla kong naalala ang sinabi ni Nanay Elena kanina sa hapunan: ‘Kailangan ng bata ng tatay.’

Pero paano ang kailangan ko?

“Matulog na tayo, Juancho,” mahina kong sabi. “Pagod ka lang. Bukas, marami tayong dapat gawin sa bakod. Sira na ang mga poste, baka mapasok tayo ng mga asong gala.”

“Salamat, Theo,” bulong niya.

Pinihit ko ang likod ko sa kanya, sinusubukang bumalik sa pagtulog. Pero ilang minuto lang ang lumipas, naramdaman ko ang bigat ng kanyang katawan na mas lumapit pa. Sa gitna ng kanyang mahimbing na tulog, unti-unting lumipat ang pwesto ni Juancho. Ang init ng kanyang dibdib ay dumidikit na sa aking likod.

At doon, nangyari ang kinatatakutan ko.

Sa isang biglang paggalaw, dahan-dahang lumaylay ang braso ni Juancho sa aking baywang. Mabigat. Mainit. Ang kanyang palad ay sumadsad sa aking tiyan, ang kanyang daliri ay bahagyang humahaplos sa tela ng aking suot. Ang kanyang hininga ay tumatama sa aking batok, amoy mint at malinis na balat.

Huwag kang gagalaw. Huwag mo siyang gisingin.

Pero ang katawan ko ay tila may sariling isip. Ang bawat bahagi ng balat ko na nadidikit sa kanya ay tila nagliliyab. Ang puson ko ay naninigas, at ang hininga ko ay naging mababaw.

“Maria…” mahinang ungol ni Juancho sa kanyang panaginip.

Kasabay ng pagbanggit niya sa pangalan ng kapatid ko, mas hinigpitan niya ang yakap sa akin. Isiniksik niya ang kanyang mukha sa aking leeg, ang kanyang balbas ay bahagyang kumikiliti sa sensitibong bahagi ng aking balat.

Napapikit ako nang mariin. Ang sakit at ang sarap ay sabay na humampas sa akin. Ang sakit, dahil alam kong hindi ako ang hinahanap niya sa kanyang panaginip. At ang sarap, dahil sa loob ng tatlong taon, ngayon ko lang naramdaman na may nagpoprotekta sa akin, na may humahawak sa akin nang ganito kahigpit.

Mali ito. Maling-mali ito.

Sinubukan kong iusod ang kamay niya, pero bawat hawak ko sa kanyang braso ay nagpapaalala lang sa akin kung gaano siya kalakas, kung gaano siya kadiin kumapit. Sa halip na itulak siya, hinayaan ko ang sarili kong lumubog sa yakap niya. Isang gabi lang. Isang gabi lang na magpapanggap akong ako ang dahilan ng kanyang paghinga.

Hindi ako nakatulog hanggang sa magsimulang mag-asul ang langit sa labas. Pinakinggan ko ang bawat tibok ng puso niya na tumatama sa likod ko. Para kaming dalawang piraso ng puzzle na pilit pinagdidikit ng tadhana sa loob ng isang maliit at madilim na kuwarto.

Nang magliwanag na nang bahagya, dahan-dahan siyang gumalaw. Nagising na yata siya. Naramdaman kong natigil ang kanyang paghinga nang marealize niya kung nasaan ang kanyang kamay. Mabilis niyang binawi ang kanyang braso, at naramdaman ko ang mabilis na paglayo ng kanyang katawan sa akin.

Narinig ko ang mahina niyang mura sa sarili. “Tang-ina…”

Nanatili akong nakapikit, nagpapanggap pa ring tulog. Narinig ko ang pagbangon niya, ang yabag ng kanyang mga paa patungo sa banyo sa labas.

Nang masiguro kong wala na siya, doon ko lang pinayagan ang sarili kong huminga nang malalim. Hinawakan ko ang bahagi ng aking baywang kung saan naroon ang kanyang kamay kanina. Ang init ay nandoon pa rin, tila bakas na hindi na mabubura.

Bumangon ako at tumingin sa salamin. Gulo-gulo ang buhok ko, at ang mga mata ko ay pagod na pagod. Pero higit sa lahat, nakita ko ang takot sa sarili kong repleksyon.

Dahil alam ko, paglabas ko ng kuwartong ito, kailangang kong magpanggap na walang nangyari. Kailangan kong harapin si Nanay, harapin si Nico, at harapin si Juancho, na tila hindi ko naramdaman ang bawat pagtibok ng kanyang puso sa likod ko kagabi.

Pero paano ko gagawin ’yun, kung sa bawat pagpikit ko, ang tanging nararamdaman ko pa rin ay ang bigat ng braso niya sa akin?

Paglabas ko ng kusina, naroon na siya, nakaupo sa hapag habang kausap si Nico. Mukhang normal ang lahat. Mukhang walang nagbago. Pero nang magtama ang aming mga mata, nakita ko ang isang mabilis na kislap ng pagkahiya at… pagnanasa?

“Good morning, Tito Theo!” masayang bati ni Nico. “Sabi ni Papa, aayusin niyo raw ’yung bakod mamaya!”

Tiningnan ko si Juancho. Hawak niya ang tasa ng kape, ang kanyang mga muscle sa braso ay gumagalaw sa bawat paghigop niya.

“Oo, Nico. Aayusin namin,” sagot ko, habang ang boses ko ay bahagyang nangangatog.

“Theo, pasensya na pala kagabi…” simula ni Juancho nang makalingat si Nico.

Pinutol ko agad ang sasabihin niya. “Wala ’yun. Nanaginip ka lang. Kalimutan na natin.”

Tumango siya, pero ang tingin niya ay nanatiling nakapako sa aking mga labi. Sa sandaling iyon, alam kong ang “paggaling” ng sugat ng aming pamilya ay magiging mas masakit at mas mapanganib kaysa sa inaasahan ko.

Dahil sa ilalim ng mesa, habang kumakain kami, aksidenteng sumagi ang kanyang tuhod sa akin. At sa pagkakataong ito, hindi ko iniatras ang binti ko.

The fuse is lit, Theo. And you’re the one holding the match.

2026 by bl bookshelf

3: Ang Asin at ang Lupa

Ang sikat ng araw sa madaling-araw ay tumatagos sa mga siwang ng aming dingding na kawayan, tila mga daliri ng liwanag na pilit akong ginigising mula sa isang gabing puno ng ligalig. Alas-sais pa lang, pero narinig ko na ang kalansing ng mga kagamitan sa labas. Pagdungaw ko sa bintana, nakita ko si Juancho. Hubad-baro siya, ang kanyang likod ay basa na ng pawis habang hinahasa ang isang lumang itak. Ang bawat galaw ng kanyang mga braso ay nagpapakita ng puwersa—ang mga masel sa kanyang balikat ay tila humihinga, sumasabay sa ritmo ng paghasa.

Focus, Theo. May pasok ka. Huwag kang tumitig nang ganyan.

Mabilis akong nag-asikaso. Nagsuot ako ng plantsadong polo, ang uniporme ng isang kagalang-galang na guro, pilit na ibinabalik ang maskara ng disiplina. Pero paglabas ko sa bakuran, sinalubong ako ng amoy ng sariwang lupa at ang matapang na presensya ni Juancho.

“Kape, Theo? Nagtimpla ako, iniwan ko sa lamesa,” bungad niya nang hindi tumitigil sa ginagawa.

“Salamat. Akala ko ba mamaya pa nating hapon gagawin ’yung bakod?” tanong ko habang nilalagpasan siya. Sinubukan kong huwag tignan ang pawis na gumagapang sa kanyang abs, pababa sa garter ng kanyang kupas na short.

“Maaga akong nagising. Mas magandang tapusin ’to habang hindi pa masyadong mataas ang sikat ng araw. Sabi ni Nanay, may pupuntahan daw siyang misa sa kabayanan, isasama niya si Nico,” paliwanag niya. Tumigil siya sa paghasa at tumingin sa akin. “Tayong dalawa lang muna rito.”

Ang salitang tayong dalawa lang ay tila isang babala. Tumango lang ako at pumasok sa loob para uminom ng kape. Pero bago pa ako makatapos, biglang dumilim ang langit. Isang tipikal na pabigla-biglang ulan sa probinsya. Ang mahinang ambon ay mabilis na naging malakas na buhos, sinabayan ng dagundong ng kulog.

“Theo! ’Yung mga sako ng semento sa bodega, mababasa!” sigaw ni Juancho mula sa labas.

Agad akong tumakbo patungo sa maliit na shed o bodega sa dulo ng bakuran. Nakita ko siyang nagmamadaling ipasok ang mga gamit. Sumunod ako, kahit suot ko pa ang pang-alis kong sapatos. Ang lupa ay mabilis na naging putik, madulas, at malagkit.

“Dahan-dahan, Theo! Madulas—”

Hindi niya natapos ang sasabihin niya dahil nawalan ako ng balanse. Napaatras ako, ang mga braso ko ay kusang humanap ng makakapitan. Pero bago pa ako humalik sa putikan, naramdaman ko ang dalawang malalaki at mainit na palad na sumalo sa aking baywang.

Napa-angat ang tingin ko. Sobrang lapit ng mukha ni Juancho. Ramdam ko ang mabilis niyang paghinga na tumatama sa aking noo. Ang ulan ay bumubuhos sa paligid namin, lumilikha ng isang pader ng tubig na naghihiwalay sa amin sa mundo.

“Sabi ko sa’yo, dahan-dahan lang,” mahina niyang sabi. Hindi niya binitawan ang baywang ko. Ang kanyang mga daliri ay tila nabaon sa aking tagiliran, mainit, at matigas.

Bakit hindi ako lumalayo? Bakit parang gusto kong manatili sa posisyong ito?

“Salamat… bitawan mo na ako, baka marumihan ka lalo,” nauutal kong sabi. Pero ang totoo, wala akong pakialam sa dumi. Ang tanging nararamdaman ko ay ang kuryenteng nagmumula sa kanyang mga palad.

Hindi niya ako binitawan. Sa halip, itinaas niya ang isa niyang kamay. Akala ko ay may kukunin siya sa likod ko, pero dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang hinlalaki sa aking pisngi. May putik pala ako roon.

Dahan-dahan, parang sa isang panaginip, pinunasan niya ang putik. Ang kanyang hinlalaki ay lumampas sa aking pisngi at tumigil sa gilid ng aking labi. Nanatili doon ang kanyang tingin—mabigat, puno ng pagnanasa, at tila may hinihintay na permiso.

“Theo…” bulong niya. Ang boses niya ay halos malunod sa tunog ng ulan sa bubong na yero ng bodega. “Mula nang bumalik ako, hindi ako makatulog nang maayos. Hindi dahil sa barko, kundi dahil sa’yo.”

“Juancho, huwag…” pigil ko, pero ang sarili kong kamay ay dahan-dahang humawak sa kanyang matitigas na braso. I am a teacher. I am his brother-in-law. This is wrong.

“Bakit? Bakit bawal?” hamon niya, mas lalo niyang hinigpitan ang hawak sa baywang ko, pilit akong inilalapit sa kanyang mainit na katawan. “Dahil ba kay Maria? O dahil natatakot ka na baka pareho tayo ng nararamdaman?”

Gusto kong sumagot ng ‘hindi’, pero ang katawan ko ay traydor. Ipinikit ko ang aking mga mata nang maramdaman ko ang kanyang ilong na dumidikit sa aking templo, nilalanghap ang amoy ko.

“Theo, may putik pa rito…” aniya, habang ang kanyang mukha ay mas bumaba pa, malapit sa aking leeg.

Ang kintab ng kanyang basang balat, ang amoy ng ulan, at ang matapang niyang pabango ay tila lason na unti-unting pumapatay sa katinuan ko. Isang malakas na kulog ang bumasag sa katahimikan. Napatalon ako sa gulat, at sa pagkakataong iyon, nagtagpo ang aming mga mata.

May kung anong nag-spark sa pagitan namin. Hindi na ito ‘Near Miss’. Ito ay isang banggaan na matagal na naming iniiwasan.

“Kailangan nating pumasok sa loob,” sabi ko, kahit ang totoo ay ayaw kong bumitaw. “Baka bumalik na sina Nanay.”

Dahan-dahan niyang binitawan ang baywang ko, pero ang kanyang mga mata ay hindi bumitiw sa akin. Tumango siya, kinuha ang huling sako ng semento, at pumasok sa loob ng bahay.

Naiwan akong nakatayo sa ilalim ng tumutulong ulan sa bodega. Ang puso ko ay tila sasabog sa dibdib ko. Hinawakan ko ang aking labi, doon sa bahagi kung saan dumampi ang kanyang daliri.

This yearning is turning into something I can’t control.

Pagpasok ko sa bahay, nakita ko siyang nagpapatuyo ng buhok sa kusina. Tumingin siya sa akin—isang tingin na nagsasabing alam niya. Alam niya na kahit anong tago ko, kahit anong galing ko sa pagpapanggap bilang isang disenteng guro, ako ay nauuhaw din sa kanya.

“Magpalit ka na ng damit, Theo. Baka sipunin ka,” sabi niya nang may halong pang-aasar at pag-aalala.

Pumasok ako sa kuwarto namin nang hindi tumitingin sa kanya. Pero alam ko, paghiga namin mamayang gabi sa iisang kama, ang distansyang pinilit kong panatilihin ay tuluyan nang guguho sa ilalim ng ulan.

Hindi na ito tungkol sa pag-aalaga kay Nico. Ito ay tungkol sa aming dalawa.

Sa bawat patak ng ulan sa bubong, tila binibilang nito ang bawat sandali bago ako tuluyang sumuko sa init ng lalaking turing ng lahat ay kapatid ko, pero sa loob ng kuwartong ito… siya ang aking simula at katapusan.

2026 by bl bookshelf

4: Sirit ng Kuryente

Hindi ko alam kung guni-guni ko lang, pero tila naging mas malapit ang bawat pader sa loob ng bahay na ito simula noong hapon sa bodega. Ang hangin ay tila laging puno ng kuryente-iyung uri ng static na nararamdaman mo bago ang isang malakas na bagyo. Bawat kilos ko, bawat hakbang, tila laging may matang nakabantay. At alam ko kung kanino ang mga matang iyon.

Nandito kami ngayon sa hapag-kainan. Tipikal na gabi. Ang ulam ay piniritong isda at ginisang kangkong. Si Nico ay abala sa pagkukuwento tungkol sa bago niyang kalaro, habang si Nanay Elena ay mataman lang na nakikinig, nakangiti habang nilalagyan ng kanin ang plato ng apo.

“Tito Theo, bakit hindi ka kumakain? Sabi ni Papa, masarap daw ’yung luto mo,” puna ni Nico, ang kanyang maliliit na daliri ay nakaturo sa plato ko na halos hindi pa nababawasan.

Napaangat ang tingin ko. Nahuli ko si Juancho na nakatingin sa akin. Hawak niya ang kanyang baso ng tubig, at sa pag-inom niya, nakita ko ang paggalaw ng kanyang Adam’s apple . Ang kanyang mga braso, na ngayon ay nakapatong sa mesa, ay tila mas malaki kaysa sa dati. Ang balat niya ay tila mas lalong nag-uumapaw sa sigla pagkatapos ng trabaho sa bakod.

“Ah, busog pa kasi ako, Nico. Marami kaming kinain sa school kanina,” pagsisinungaling ko. Inabot ko ang pitsel ng tubig para pagtakpan ang aking kaba.

Eksakto namang inabot din ni Juancho ang pitsel.

Nagdikit ang aming mga kamay. Hindi lang isang dampi. Ang kanyang malapad at mainit na palad ay bumalot sa likod ng aking kamay. Sa halip na bumitaw agad, nanatili ang kanyang kamay doon ng ilang segundo. Naramdaman ko ang kalyo sa kanyang mga daliri-ang patunay ng hirap niya sa dagat-na kumikiskis sa aking makinis na balat.

Theo, bawiin mo ang kamay mo. Nakatingin si Nanay.

“Ay, pasensya na, Theo,” ani Juancho, pero ang boses niya ay walang bahid ng pagkahiya. Sa halip, may kakaibang tono ito, tila isang hamon. “Masyado lang akong nauuhaw.”

Binawi ko ang kamay ko na tila napaso. Ang puso ko ay nagsimulang tumambol nang mabilis. Tumingin ako kay Nanay Elena, kinakabahan na baka may napansin siya. Pero abala siya sa paghimay ng isda para kay Nico.

“Mabuti naman at nagkakasundo na kayong dalawa,” sabi ni Nanay nang hindi tumitingin sa amin. “Noong una, akala ko ay magkakailangan kayo rito sa bahay. Pero tingnan mo, para na kayong tunay na magkapatid.”

Magkapatid. Ang salitang iyon ay parang isang sampal sa akin. Tumingin ako kay Juancho, at nakita ko ang bahagyang pag-igting ng kanyang panga.

“Opo, Nay. Maayos naman po si Theo sa akin,” sagot ni Juancho. Ang kanyang tingin ay bumaba sa aking mga labi bago muling tumingin kay Nanay.

Pagkatapos kumain, nagboluntaryo akong maghugas ng pinggan. Gusto ko lang mapag-isa, gusto kong pakalmahin ang sarili ko. Ang tunog ng agos ng tubig sa gripo ay tila musika na nagpapatahimik sa magulong isip ko. Pero hindi nagtagal ang katahimikan.

Naramdaman ko ang presensya niya sa likuran ko bago ko pa man siya marinig. Ang amoy niya-iyung pamilyar na halo ng dagat at sabon-ay tila sumakop sa maliit na espasyo ng kusina.

“Tulungan na kita,” bulong niya sa tabi ng tenga ko.

Hindi siya lumayo. Nanatili siyang nakatayo sa likod ko, halos dumidikit na ang kanyang dibdib sa aking likuran. Kinuha niya ang isang basang plato mula sa rack para tuyuin. Sa bawat pag-abot niya, nararamdaman ko ang init na nanggagaling sa kanyang katawan.

“Kaya ko na ’to, Juancho. Magpahinga ka na roon,” sabi ko, habang nakatitig lang sa bula ng sabon sa aking mga kamay.

“Ayaw ko pang magpahinga. Mas gusto ko rito,” sagot niya. Ramdam ko ang kanyang hininga sa aking buhok. “Theo, tungkol doon sa bodega…”

“Huwag na nating pag-usapan ’yun,” mabilis kong putol sa kanya. Ang kamay ko ay nanginginig na sa ilalim ng tubig. “Kalimutan na natin ’yun. Aksidente lang ang lahat.”

“Aksidente ba ’yung paraan ng pagtingin mo sa akin? Aksidente ba ’yung hindi mo paglayo nung hinawakan kita?” Ang boses niya ay naging mas seryoso, mas mapang-akit.

Humarap ako sa kanya, balak ko sana siyang pagsabihan, pero nagkamali ako. Dahil sa pagharap ko, mas lalo kaming nagkalapit. Ang dulo ng aking ilong ay halos sumagi sa kanyang leeg. Nakita ko ang bawat detalye ng kanyang balat-ang maliliit na peklat, ang pawis na muling nagbubuo sa kanyang sintido.

He’s so close. Isa na lang, isang galaw na lang at matatapos na ang lahat ng pagpapanggap na ’to.

“Bakit ba ang hirap sa’yo na aminin, Theo?” mahina niyang tanong. Itinaas niya ang kanyang kamay, ang kanyang daliri ay dahan-dahang dumaan sa aking braso, mula sa siko hanggang sa pulso. Ang bawat daan ng balat niya sa balat ko ay nagpapatayo ng aking mga balahibo.

“Dahil mali ito, Juancho,” bulong ko, ang boses ko ay halos mawala na. “Nandiyan si Nanay. Nandiyan si Nico. Isipin mo naman sila.”

“Iniisip ko sila. Pero paano naman tayo?” Isang biglang kalabog mula sa sala ang nagpahiwalay sa amin. Si Nico pala, nahulog nito ang kanyang laruan.

“Tito Theo! Papa! Laro tayo!” sigaw ng bata.

Mabilis akong lumayo kay Juancho, huminga nang malalim at pinunasan ang aking mga kamay sa basahan. Ang mukha ko ay tila nagniningas sa init. Tumingin ako sa kanya sa huling pagkakataon bago lumabas ng kusina. Nakita ko siyang nakasandal sa lababo, ang kanyang mga mata ay madilim at puno ng hindi maipaliwanag na emosyon.

This static electricity is getting stronger, Theo. At balang araw, maaaring sumiklab din ito.

Nang gabi ring iyon, habang nakahiga kami sa kama, hindi ko mapigilang isipin ang sinabi niya. Paano naman tayo? Ang bawat paggalaw niya sa kabilang dulo ng kutson ay tila isang paalala na hindi na kami pwedeng bumalik sa dati. Ang pagnanasa ay tila isang malaking alon na unti-unti kaming nilalamon.

Naramdaman ko ang pagbaling niya patungo sa akin. Alam kong gising siya. Alam kong tinititigan niya ako sa dilim.

“Theo,” tawag niya, halos hindi marinig.

Hindi ako sumagot, pero hinayaan ko ang kamay ko na lumabas mula sa kumot, nakabukas sa gitna ng kama. Isang imbitasyon na hindi ko kayang sabihin nang malakas.

Naramdaman ko ang kanyang mga daliri na dahan-dahang gumapang patungo sa aking kamay, hanggang sa magkabit ang aming mga hintuturo. Maliit na hawak, pero ang bigat ng emosyong dala nito ay sapat na para hindi ako patulugin hanggang madaling araw.

2026 by bl bookshelf

5: Ang Bigat ng Katahimikan

May mga gabing ang katahimikan sa loob ng bahay ay hindi nagbibigay ng kapayapaan; sa halip, tila ito ay isang lubid na unti-unting humihigpit sa leeg ko. Sabado ng gabi. Wala si Nico dahil pinayagan ni Juancho na makitulog sa pinsan nito sa kabilang kalsada, at si Nanay Elena naman ay maagang nakatulog matapos ang maghapong paglalaba.

Naiwan kami ni Juancho sa beranda. Ang tanging liwanag ay ang malamlam na bombilya at ang upos ng sigarilyong hinihithit niya habang nakatanaw sa dilim ng niyugan. May nakapatong na dalawang bote ng serbesa sa pagitan namin.

The air is too thick. Parang bawat paghinga ko, nalulunod ako sa presensya niya.

“Uminom ka pa, Theo. Masyado kang seryoso,” basag ni Juancho sa katahimikan. Iniabot niya sa akin ang baso, at sa pag-abot na iyon, sadyang idiniit niya ang kanyang mga daliri sa akin. Ang init ng balat niya ay tila mas lalong tumindi dahil sa alak.

“Marami pa akong gagawing lesson plan bukas, Juancho. Hindi pwedeng masama ang gising ko,” sagot ko, pero tinanggap ko pa rin ang baso. Nilagok ko ang malamig na alak, umaasang palamigin nito ang nag-aapoy kong sistema.

“Lesson plan… Laging trabaho. Laging si Nico. Laging si Nanay,” tumayo siya at lumapit sa pasamano ng beranda, malapit sa inuupuan ko. “Kailan mo naman iisipin ang sarili mo, Theo? Kailan ka naman hihinga para sa sarili mo lang?”

Humarap ako sa kanya. Ang tama ng alak ay nagsisimula nang gumulo sa katinuan ko. “Ginagawa ko ang tungkulin ko, Juancho. Iyon ang tama. Iyon ang iniwan sa akin ni Maria.”

Nang mabanggit ko ang pangalan ng kapatid ko, nakita ko ang paglambot ng kanyang mga mata. Lumapit siya—isang hakbang na sapat na para maamoy ko ang pinaghalong amoy ng serbesa at ang pamilyar niyang scent.

“Alam ko. At habambuhay akong magpapasalamat sa’yo dahil doon,” mahina niyang sabi. Itinapon niya ang upos ng sigarilyo at humarap nang tuluyan sa akin. “Pero Theo… nakikita kita. Nakikita ko kung paano ka mapagod. Nakikita ko kung paano mo itago ang lahat sa likod ng salamin mo.”

Itinaas niya ang kanyang kamay. Akala ko ay kukunin niya ang baso ko, pero dahan-dahan niyang hinawakan ang gilid ng aking mukha. Ang kanyang palad ay malapad, magaspang, at tila nagmamay-ari na agad ng bawat pulgada ng balat ko.

Gumalaw ka, Theo. Takbo. Pero ang mga binti ko ay tila nabaon na sa semento ng beranda.

“Juancho, lasing ka na,” bulong ko, kahit alam kong mas lasing ako sa presensya niya kaysa sa alak.

“Hindi ako lasing. Ngayon lang ako naging ganito kalinaw,” tugon niya. Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin, sapat na para maramdaman ko ang init na nanggagaling sa kanyang katawan. “Pagod na akong magpanggap na kapatid lang ang tingin ko sa’yo. Pagod na akong makita kang nahihirapan habang gusto lang kitang yakapin.”

Ipinikit ko ang aking mga mata nang maramdaman ko ang kanyang noo na sumandal sa noo ko. Ang mundo ay tila huminto. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang mabilis na tibok ng aming mga puso na tila nagsasagutan sa gitna ng gabi.

“Mali ito… Alam mong mali ito,” sabi ko, pero ang mga kamay ko ay kusa nang humawak sa kanyang matitigas na braso, kumakapit sa kanyang mga masel na tila ba siya ang tanging salbabida ko sa gitna ng dagat.

“Sabihin mo sa akin na huminto ako, Theo,” bulong niya, ang kanyang mga labi ay halos sumasagi na sa dulo ng ilong ko. Ang boses niya ay gumaralgal, puno ng pagsusumamo at pagnanasa. “Sabihin mo lang ang isang salita, at lalayo ako. Magpapanggap ako uli. Pero pakiusap… maging tapat ka sa akin ngayon.”

Tumingala ako sa kanya. Ang distansya sa pagitan ng aming mga labi ay kulang sa isang sentimetro. Nakita ko ang panginginig ng kanyang panga, ang pawis sa kanyang sintido, at ang dilim sa kanyang mga mata na naghahanap ng sagot.

Tell him to stop, Theo. Isipin mo si Maria. Isipin mo si Nanay.

Binuka ko ang bibig ko para magsalita, pero walang tunog na lumabas kundi isang mahinang ungol. Sa halip na itulak siya, mas lalo kong hinigpitan ang kapit sa kanyang braso. Ipinikit ko ang aking mga mata at dahan-dahang iniling ang aking ulo.

“Hindi ko kaya,” paos kong sabi. “Hindi ko kayang sabihin ’yun.”

Sa isang iglap, nawala ang lahat ng pag-aalinlangan. Naramdaman ko ang kanyang mga labi na sumunggab sa akin—hindi isang banayad na halik, kundi isang gutom na pagsasama ng dalawang taong matagal nang nagpipigil. Amoy serbesa, amoy alat, at amoy ng lahat ng mga bagay na ipinagbabawal sa amin.

Ang kanyang kamay ay lumipat mula sa aking mukha patungo sa batok ko, hinahila ako palapit para mas lalong lumalim ang halik. Ang kabila niyang braso ay pumulupot sa baywang ko, pilit akong iniaangat mula sa upuan patungo sa kanya. Ramdam ko ang tigas ng kanyang dibdib na bumabangga sa akin, ang bawat hininga niya na punong-puno ng desperasyon.

Sandali siyang huminto. Ang aming mga hininga ay naghahalo sa hangin. Hinawakan niya ang panga ko, ang kanyang mga mata ay nagniningas.

“Theo… sa loob tayo,” aniya, ang boses ay puno ng babala.

Tumango lang ako, hindi na makapagsalita. Hinila niya ako patungo sa aming kuwarto, ang bawat hakbang namin ay tila pagtalon sa isang banging walang hangganan. Pagpasok namin, mabilis niyang isinarado ang pinto at ini-lock ito—ang tunog ng trangka ay tila huling paalam sa mundo ng katinuan.

Sa dilim ng kuwarto, tanging ang tunog ng aming mabilis na paghinga ang naririnig. Walang salita. Walang paliwanag. Tanging ang bigat ng katahimikan na ngayon ay napalitan na ng ingay ng aming pagnanasa.

“Sigurado ka ba?” tanong niya sa gitna ng dilim, ang kanyang kamay ay nasa laylayan na ng aking polo.

Humarap ako sa kanya at hinawakan ang kanyang mga kamay. Inilagay ko ang mga ito sa aking dibdib, kung saan halos tumalon na ang puso ko sa kaba at pananabik.

“Huwag ka nang magtanong, Juancho,” bulong ko. “Gawin mo na.”

The floodgates are open, and God help us, ’cause I don’t want to be saved.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/a47a67fd81cc08e92aabab5d32e915673420dd10/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f79534c48615536334e38704e67773d3d2d313631393036373939382e313861356538383935333739376361393538383539393834353730372e706e67)

6: Ang Pag-apaw 🔴

Ang tunog ng trangka ng pinto ay tila isang hatol—isang huling paalam sa Theo na kilala ng lahat bilang matino, disente, at laging sumusunod sa tama. Sa loob ng madilim naming kuwarto, ang tanging liwanag ay ang malamlam na buwan na sumisilip sa bintana, nagbibigay ng pilak na guhit sa matikas na balikat ni Juancho.

Ramdam ko ang init na bumubuga mula sa kanya. Hindi na ito static lang; ito ay isang

sunog

na hindi ko na

kayang

apulahin

“Theo…” bulong niya, ang boses ay parang gasgas ng semento sa ilalim ng dagat. “

Sigurado

ka? Kapag ginawa natin ’to, wala nang

balikan

. Hindi ko na

kayang

magpanggap

na parang wala lang kapag

tinitignan

kita.“

Hindi ako sumagot sa pamamagitan ng salita. Hinawakan ko ang laylayan ng aking polo at dahan-dahang binuksan ang mga butones. Nanginginig

ang mga

daliri

ko,

bawat

pitik

butones

ay tila isang

tibok

ng puso na

sumasabog

sa kaba. Nang mahulog ang damit ko sa sahig, tumunog ang kalansing

ng mga

butones

. At ng

tumama

ang

malamig

na hangin ng electric fan sa aking

balat

, agad itong napalitan ng titig ni Juancho.

Ang kanyang mga mata ay dumapo sa aking dibdib, pababa sa aking baywang, na tila ba sinusunog niya ang bawat pulgada ng pagkatao ko. Lumapit siya. Ang bawat hakbang niya ay may bigat, may pag-aari. Hinawakan niya ang aking mga balikat, ang kanyang mga palad ay kasing init ng bagong hiling kape, magaspang, at mapang-angkin.

“Ang ganda mo, Theo. Masyado kang

malinis

para sa akin,“ aniya habang ang kanyang mga kamay ay bumababa sa aking likuran, pilit akong inilalapit sa kanyang matigas na katawan.

Isiniksik ko ang mukha ko sa kanyang leeg. Amoy

alak

siya, amoy

pawis

, at amoy ng

panganib

na matagal ko nang

kinakatakutan

pero

lihim

hinahangad

. Naramdaman ko ang tigas ng kanyang dibdib na bumabangga sa akin, ang bawat hininga niya na punong-puno ng desperasyon. Dahan-dahan, itinaas niya ang aking baba para magtagpo ang aming mga mata.

“Gusto

kitang

tikman

, Theo. Kanina pa ako

nagtitiis

sa labas,“ bulong niya bago muling sinakop ang aking mga labi.

Ang halik niya ngayon ay hindi na nagtatanong. Ito ay gutom. Ito ay marahas. Ang

kanyang

dila

agresibong

sumalakay

sa loob ng aking

bibig

sinisipsip

ang aking

dila

kinagat

ang

ibabang

labi ko nang

mahina

pero

mapag-ari

“

Mmm

… ang sarap ng labi mo, Theo…

tangina

, ang tagal kong

hinintay

’to,“ ungol niya sa pagitan ng mga halik. Napahawak ako nang mahigpit sa kanyang mga braso, ang aking mga kuko ay nabaon sa kanyang mga masel habang ang tuhod ko ay nagsisimulang manghina.

Itinulak niya ako nang dahan-dahan patungo sa kama— ang

langitngit

lumang

kama na ilang gabi naming

pinaghatian

nang may

distansya

. Ngayon, ang distansyang iyon ay tuluyan nang gumuho.

Nang lumubog kami sa kutson, naramdaman ko ang bigat ni Juancho sa ibabaw ko. Ang kanyang malalaking hita ay nakasingit sa pagitan ng sa akin, pilit akong binubuksan. Hinubad niya ang kanyang sando sa isang mabilis na galaw, at tumambad sa akin ang kanyang katawan na tila nililok mula sa tanso—matitigas na abs, malalapad na balikat, at ang mga ugat sa kanyang braso na kumakatal sa bawat galaw.

“

Juancho

… dahan-dahan lang,“ ungol ko nang magsimulang bumaba ang kanyang mga halik sa aking leeg patungo sa aking collarbone. Ang

kanyang

balbas

kumikiliti

humahapdi

sa aking

balat

, isang masarap na sakit na

nagpapakulot

sa aking mga

daliri

paa

Pero hindi siya nagdahan-dahan. Bumaba pa lalo ang kanyang mga labi hanggang sa dumapo sa aking dibdib. Napaungol ako nang malakas nang maramdaman ko ang mainit niyang dila na dumampi sa aking utong. “

Ahh

…

Juancho

…“ daing ko.

“

Sshh

… ang sensitive mo

rito

, ah?“ bulong niya bago sinipsip nang malakas ang isa kong utong. Ang

kanyang

bibig

mainit

at basa,

sinisipsip

kinakagat-kagat

, at

hinahagod

dila

niya nang

paulit-ulit

. Habang ginagawa iyon, ang isa niyang kamay ay pinipisil at hinahagod ang kabilang dibdib ko. “Gusto kong

markahan

’to… para

maalala

mo buong gabi na akin ’tong

katawan

mo.“

Nanginginig

na ang buong

katawan

ko sa sobrang sarap. Ang

sensasyon

dumiretso

ibaba

ko,

nagpapakita

tigas

na halos

masakit

na. Hinubad niya ang aking short at brief sa isang galaw, at doon na ako lubusang nakahubad sa harap niya.

Iniharap niya ako sa kanya, ang aming mga hininga ay naghahalo. Hinawakan niya ang aking mga kamay at itinaas ito sa ibabaw ng aking ulo. Pagkatapos, ibinuka niya nang malapad ang aking mga hita. “

Tingin

sa akin, Theo.

Huwag

kang

pipikit

,“ utos niya.

Bumaba ang kanyang mukha. Naramdaman ko muna ang mainit niyang hininga sa pagitan ng aking mga hita, tapos ang basa at mainit niyang dila na dumampi sa aking butas. “Fuck…

Juancho

!“ Napasabunot ako sa kanyang buhok nang simula niya akong i-rim. Ang

dila

niya ay

naglalaro

palibot

ng aking

butas

sinisipsip

hinahagod

, at

pilit

binubuksan

. Ang

tunog

ay basa at

malaswa

—na

nagpapula

sa aking mukha sa

kahihiyan

libog

“Ang

linis

rito

… ang sarap,“ ungol niya habang patuloy na kinakain ang pwetan ko. Pagkatapos ay ipinasok niya ang daliri niya. Dahan-dahan muna ang pagpasok, pero puno ng laway. “Relax lang, baby… kailangan

kitang

ihanda

para sa’kin.“

Isa… dalawa… hanggang sa

tatlong

daliri

na ang nasa loob ko,

hinahagod

ang loob ko,

binubuksan

, at

tinatarget

ang punto na

nagpapakita

sa akin ng

puting

ilaw

“

Ahh

! Doon…

Juancho

… ang sarap…“ ungol ko nang hindi na mapigilan. Ang aking titi ay tumutulo na ng precum sa aking tiyan.

“Ang ganda mong

umungol

, Theo. Sabihin mo ulit… sino’ng may-ari ng

butas

mo?“ tanong niya habang patuloy na finifinger-fuck ako nang mabilis.

“Ikaw… ikaw lang,

Juancho

… please… kailangan na kita…“

Inalis niya ang mga daliri niya at pinalitan ng ulo ng kanyang matigas at mainit na burat. Dahan-dahan niyang ipinasok. Napakapit ako nang mahigpit sa kanyang likod, ang mga kuko ko ay nabaon sa kanyang balat.

“

Shhh

… relax lang, Theo. Nandito ako,“ bulong niya habang hinahalikan ang aking noo, pisngi, at labi. Unti-unti, ang sakit ay napalitan ng malalim na sarap. Nagsimula siyang gumalaw—mabagal muna, mahaba ang bawat bayo, parang sinisipsip niya ang buong kaluluwa ko.

Niyakap ko siya nang mahigpit, ang aming mga dibdib ay magkadikit, pawisan at mainit. “Faster,

Juancho

… please… fuck me harder,“ ungol ko sa kanyang tainga.

Tumawa siya nang mahina, mapanganib. “Gusto mo ng

mabilis

? Sabihin mo nang maayos, baby.“

“

Juancho

… please…

angkinin

mo ako nang todo…

bayuhin

mo ang

butas

ko…“

Bigla niyang binilisan. Ang

bawat

thrust ay malakas at

malalim

, ang kama ay

umuugong

, ang

aming

balat

ay tila

pumapalakpak

, at ang

tunog

kanyang

bayag na

tumatama

pwetan

ko ay

malaswa

nakakabaliw

—pak, pak, pak.

“

Tangina

, Theo… ang

higpit

mo… parang

sinisipsip

mo ’ko… ang sarap mo.“

Patuloy sa pagbayo nang mabilis habang hinahalikan ako nang mariin, ang dila niya ay nakikipaglaro sa akin. Ang mga kamay niya ay nakayakap sa akin nang mahigpit, parang ayaw akong bitawan kahit kailan. “Sa’yo lang ako,

Juancho

… sa’yo lang ’tong

katawan

ko…“ ungol ko sa bawat sagad na pasok niya.

Sa gitna ng aming pagtatalik, isang malakas na

yabag

ang

narinig

ko mula sa labas ng pinto.

Natigilan kami. Nanigas ang bawat masel sa katawan ni Juancho habang nasa loob ko pa rin siya, ang kanyang burat ay pulso-pulso sa loob ng aking butas. Ang puso ko ay tila

tumigil

pagtibok

“Theo?

Gising

ka pa ba? Parang may

narinig

akong

kalabog

kuwarto

niyo,“ boses iyon ni Nanay Elena.

Halos hindi ako

makahinga

. Nakatingin ako kay Juancho, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa kaba, ang pawis ay tumutulo mula sa kanyang baba patungo sa aking dibdib. Ang aming mga katawan ay magkadikit pa rin, mainit at basa, sa gitna ng isang bawal na gawain.

“

O-opo

, Nay!

Nahulog

lang po ’yung

tumpok

ng mga

libro

ko!

Mauna

na po kayong

matulog

!“ sigaw ko, pilit na pinapatatag ang aking boses kahit na ang buong katawan ko ay nanginginig sa takot at sa presensya ni Juancho sa loob ko.

Naghintay kami ng ilang segundo. Ang

katahimikan

sa labas ay tila isang

siglo

ang

haba

. Pagkatapos, narinig namin ang papalayong

yabag

ni Nanay.

Huminga nang malalim si Juancho. Isinandal niya ang kanyang noo sa akin, ang kanyang hininga ay mainit at mabilis. Isang mapanganib na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi sa gitna ng dilim.

“

Muntik

na ’yun,“ bulong niya, ang kanyang boses ay puno ng adrenaline.

Sa halip na huminto, mas lalo niyang idinikit ang kanyang sarili sa akin. Ang panganib ng pagkakahuli ay tila nagdagdag ng bagong apoy sa aming pagnanasa. Hinawakan niya ang aking panga at muling hinalikan nang mariin.

“Ngayon, saan na tayo

nagtapos

?“ aniya, bago muling ipinagpatuloy ang kanyang marahas na ritmo—mas mabilis, mas malalim, at mas mapang-angkin kaysa kanina. Ang bawat bayo niya ay puno ng lakas, ang kanyang burat ay paulit-ulit na sinasagad sa loob ko, hinahagod ang prostate ko nang paulit-ulit hanggang sa parang mawawalan na ako ng ulirat.

Nalunod ako sa init. Sa bawat ungol na pilit kong pinapatay sa pamamagitan ng pagkagat sa aking labi, alam kong wala nang lunas ang sakit na ito. Ang aming lihim ay selyado na ng pawis, laway, at pagnanasa.

At habang papalapit kami sa dulo, isa lang ang alam ko: kahit anong mangyari bukas, hinding-hindi ko na pagsisisihan ang gabing ito.

I am no longer just a brother-in-law. I am his.

Nang matapos kami, habang nakahiga kaming hapung-hapo at magkayakap sa ilalim ng kumot, narinig

namin ang

marahang

pagpihit

ng doorknob mula sa labas. May sumusubok magbukas ng pinto.

2026 by bl bookshelf

7: Ang Dalawahang Buhay 🔴

Ang tunog ng pagpihit ng doorknob ay tila isang putok ng baril sa gitna ng aming paghingal. Sa isang iglap, ang init na namamagitan sa amin ni Juancho ay napalitan ng nanunuot na ginaw ng takot. Ang katawan ni Juancho, na kanina lang ay malambot at mapag-angkin sa ibabaw ko, ay naging kasing tigas ng bato. Ang kanyang mga braso ay nanigas, ang kanyang mga mata ay nanlaki habang nakapako sa pinto ng aming kuwarto.

Diyos ko, Nanay. Huwag ngayon. Huwag mong bubuksan.

Pinigilan ko ang aking hininga. Ramdam ko pa rin ang malapot na pawis na nagdidikit sa aming mga balat, ang amoy ng aming pagtatalik—ang lansa at tamis na tila kumapit na sa bawat hibla ng hangin. Kung papasok si Nanay Elena ngayon, makikita niya ang kanyang anak at ang kanyang manugang na hubad, hapung-hapo, at magkayakap sa iisang kama.

Lumingon si Juancho sa akin, ang kanyang panga ay nanginginig. Dahan-dahan niyang kinuha ang kumot at itinakip sa aming dalawa, habang ang isa niyang kamay ay nananatiling nakahawak sa aking balikat— isang instinct na protektahan ako kahit sa gitna ng matinding kaba.

“Theo? Anak? Bakit naka-lock ang pinto?” muling tawag ni Nanay mula sa labas. Ang kanyang boses ay puno ng pagtataka. “Akala ko ba nahulog lang ’yung libro? Bakit parang may naririnig pa akong kalabog?”

Napalunok ako. Ang lalamunan ko ay tuyong-tuyo. Pilit kong pinatatag ang aking boses.

“Ah… Nay, pasensya na po! Nakalimutan ko pong tanggalin ang lock kanina pagkapasok ko. Nag-aayos lang po ako ng mga gamit dito sa loob. Mauna na po kayong matulog.”

Katahimikan. Isang siglo ang haba ng bawat segundo. Nang sa wakas ay lumayo ang yabag ni Nanay, sabay kaming huminga nang malalim si Juancho.

“Tang-ina, Theo. Muntik na tayo roon,” bulong niya, ang boses ay paos at puno ng adrenaline. Bumagsak ang ulo niya sa aking balikat. Ramdam ko pa rin ang tigas niya sa loob ko, pulso-pulso, ayaw pa ring lumabas.

Kinabukasan, bumalik ang bahay sa normal na takbo. Nakasuot ako ng plantsadong polo, handa na sa school. Si Juancho naman ay kasama si Nanay sa kusina, parang walang nangyari. Pero alam kong may lihim kaming dalawa.

“Theo, anak, uminom ka muna ng kape,” alok ni Nanay. “Mabuti na lang at nandito si Juancho. Napapansin ko, mas fresh ka ngayon.”

Tumingin ako kay Juancho. Ngumiti siya nang bahagya, pero ang mga mata niya ay puno ng pagnanasa. “Tutulungan ko si Theo sa lahat, Nay. Kahit anong ‘bigat’ pa ’yan.”

Pag-alis ni Nanay sa likod-bahay, mabilis akong sinandal ni Juancho sa counter.

“Mamayang gabi uli, baby,” bulong niya sa tainga ko, ang kamay niya ay mahigpit sa baywang ko. “Hihintayin kita. Huwag kang magpapalipas.”

Nang sumunod na gabi, mas maingat kami. Nagkunwari kaming maagang natulog. Sa loob ng kuwarto, iniladlad ni Juancho ang makapal na banig sa sahig para hindi umuugong ang kama.

“Dito tayo, baby,” utos niya, ang boses ay mababa at mapang-ari.

Inihiga niya ako sa banig. Hubad na hubad na kaming dalawa. Ang liwanag ng buwan ay bahagyang sumisilip sa bintana, nagbibigay liwanag sa matigas niyang katawan.

Juancho knelt in front of me, his thick cock already rock hard and standing proudly.

“Suck it, baby,” utos niya, hawak ang batuta niya at inilapit sa aking mga labi. “Kagabi pa kita gustong subukan sa bibig mo.”

Nagulat ako. Kahit nabayo niya na ako kagabi, ngayon ko lang nakita ang burat niya nang ganito kalapit. Napakalaki. Napakakapal. Ang ulo niya ay namumula at tumutulo na ng precum.

“Juancho… ang laki nito… paano ko ’to kinaya kagabi?” bulong ko, bahagyang natatakot pero libog na libog.

“Subukan mo, baby. Dahan-dahan muna,” aniya, ang kamay niya ay nakahawak sa aking buhok.

Binuka ko ang bibig ko at sinubo ang ulo niya. Ang lasa niya ay maalat at mainit. Halos hindi kasya sa bibig ko. Pero pilit kong sinubo nang mas malalim. Napaungol si Juancho.

“Fuck… ang sarap ng bibig mo, baby. Deeper… ganon… tangina.”

Habang sinusubo ko siya, basa at maingay, ang laway ko ay tumutulo sa kanyang burat, basang-basa ang aking baba, bigla niyang inilagay ang dalawang daliri niya sa bibig niya, nilawayan nang mabuti, at pagkatapos ay iniabot sa likod ko.

Naramdaman ko ang daliri niyang pumasok sa butas ko habang ang bibig ko ay puno ng titi niya. Napadaing ako. “Mmmphh!”

Ang tunog ay muffled, malaswa, dahil puno ang bibig ko.

“Ang ganda mong sumubo habang finifinger kita,” bulong niya, ang boses ay puno ng libog. Idinagdag niya ang pangalawang daliri, at pagkatapos ang pangatlo. Hinahagod niya ang loob ko nang mabilis habang ako ay patuloy na sumusubo, umuungol sa bawat sagad ng daliri niya. Ang laway ko ay tumutulo nang todo sa sahig.

“Enough, baby. Gusto na kitang kantutin,” aniya.

Inihiga niya ako nang patagilid sa banig, ang mga hita ko ay nakabuka nang malapad. Umupo siya sa harap ko, ang kanyang matigas na titi ay nakadiretso sa butas ko. Dahan-dahan niyang ipinasok.

“Ahh… fuck… Juancho… ang laki mo…” ungol ko, ang likod ko ay bumaluktot.

“Call me Daddy, baby,” utos niya, ang boses ay mababa at mapanganib. “Sabihin mo… ‘Daddy, fuck me.’”

“D-Daddy… fuck me… please…” ungol ko, nahihiya pero sobrang libog.

Nagsimula siyang gumalaw. Mabagal muna, mahaba ang bawat thrust , parang sinisipsip niya ang kaluluwa ko. Pagkatapos ay binilisan. Ang tunog ng balat namin na nagpapak ay malaswa sa tahimik na kuwarto—pak, pak, pak.

Inangat niya ang dalawang binti ko, niyakap nang mahigpit sa kanyang dibdib habang patuloy siyang pumapasok nang malalim. Nasa ganitong posisyon kami — ako nakahiga, siya nakaupo, ang mga binti ko ay nakayakap sa kanyang katawan.

“Ang higpit mo pa rin, baby… para kang virgin sa tuwing kinakantot kita,” ungol niya. “Ang sarap mo, baby…”

Patuloy siya sa pagbayo sa’kin nang malakas at malalim. Ang bawat sagad ay tumatama sa prostate ko, na nagpapaikot sa mga mata ko. Bigla niyang hinawakan ang titi ko at hinimas nang mabilis, synching sa bawat bayo niya.

“Ahh! Daddy… I’m close… fuck!” ungol ko.

“Cum with me, baby. Sabay tayo,” utos niya, ang pawis ay tumutulo sa kanyang dibdib.

Sa isang malakas na bayo, nilabasan ako nang todo sa kamay niya. Sabay naman niyang nilabasan sa loob ko — mainit, malapot, at sagad na sagad. Ramdam ko ang bawat pulso ng kanyang burat habang binubuhusan niya ako ng tamod niya.

“Fuck, baby… puno na ’yung butas mo sa tamod ni Daddy…”

Nanginginig pa rin ang katawan ko nang bumagsak siya sa ibabaw ko, magkayakap, pawisan, at puno ng pagnanasa.

Nang matapos kami, nanatili kaming magkayakap sa banig, pinapakiramdaman ang bawat paghinga. Inayos namin ang lahat — pinunasan ang sahig, inayos ang kumot, at bumalik sa kama na parang walang nangyari.

Kinabukasan, paggising ni Nanay para gisingin kami:

“Ang sarap ng tulog niyo, ah,” sabi niya habang nagbubukas ng bintana.

Tumingin ako kay Juancho. May mapanganib na ngiti siya. Naitawid namin ang isa pang gabi.

Pero nang patungo na ako sa pinto para pumasok sa school, tumigil ako nang tawagin ako ni Nanay.

“Theo… bakit parang may amoy ng cologne ni Juancho ang unan mo?”

Napatigil ako. Ang lihim ay unti-unting nagiging delikado. Pero sa kabila niyon, alam kong babalik kami sa isa’t isa mamayang gabi. Dahil sa ilalim ng bubong na ito, si Juancho — ang nagmamay-ari sa’kin. At ako ang kanyang lihim na asawa.

2026 by bl bookshelf

8: Isang Dangkal mula sa Katotohanan 🔴

Ang ulan sa labas ay walang tigil ang paghampas sa mga dahon ng saging, isang natural na musika na tumatabon sa anumang ingay sa loob ng bahay. Pero sa loob ng aming kuwarto, ang hangin ay tuyot at puno ng tensyon na halos maaari mong hawakan. Dahil sa baha sa kalsada at sa takot ni Nico sa kulog, wala kaming nagawa kundi payagan siyang matulog sa gitna namin ni Juancho sa kama.

Nakalubog ang maliit kong pamangkin sa pagitan namin, mahimbing ang tulog at yakap-yakap ang kanyang paboritong unan. Ang bawat mahinang hilik niya ay paalala sa lahat ng itinataya namin.

Theo, matulog ka na. Delikado ito.

Pero paano ako makakatulog kung nararamdaman ko ang mainit na titig ni Juancho sa kabila ng kadiliman? Ang kulambo ay nakaladlad sa paligid ng kama, parang manipis na pader na naghihiwalay sa amin sa mundo, pero lalong nagpapakipot sa aming sitwasyon.

“Theo…” halos hangin lang ang boses ni Juancho.

Naramdaman ko ang paggalaw niya. Dahan-dahan, maingat na maingat para hindi magising si Nico, bumaba siya sa sahig sa gilid ng kama. Tinapik niya ang makapal na banig na nakalatag doon at tiningnan ako nang may utos sa mga mata.

Sumunod ako. Tumayo ako nang tahimik at lumusot sa ilalim ng kulambo, diretso sa sahig kung saan siya naghihintay. Ang lamig ng tiles ay tumama sa aking balat, pero agad na napalitan ng init ng katawan niya nang hilahin niya ako pababa.

Nakahiga kami sa banig sa tabi ng kama. Si Nico ay nasa itaas pa rin, mahimbing na natutulog sa kama, habang kami ay nasa sahig — mas mababa, mas delikado, pero mas malapit sa isa’t isa.

“Juancho… masyadong risky ito,” bulong ko, nanginginig ang boses.

“Miss na kita, baby,” sagot niya, ang labi niya ay dumampi sa aking leeg. “Kailangan kitang maangkin ngayon.”

Dahan-dahan niyang isinuksok ang kamay niya sa loob ng aking manipis na short. Walang brief sa ilalim. Naramdaman ko agad ang basa niyang daliri — nilawayan niya muna ito nang mabuti — na dahan-dahang bumaba sa pagitan ng aking mga hita at dumampi sa aking butas.

“Ahh…” Napakagat ako sa aking labi nang maramdaman ko ang unang daliri niya na pumasok nang dahan-dahan.

“Shhh… walang ingay, baby,” bulong niya sa tainga ko habang unti-unti niyang inilalabas at ipinasok muli ang daliri. “Ang sikip mo pa rin… parang hindi pa rin nasanay sa burat ni Daddy.”

Binilisan niya ang galaw ng daliri — mabagal muna, pagkatapos ay mabilis at malalim. Ang basa na tunog ng kanyang daliri na pumapasok at lumalabas sa butas ko ay maliit lang pero malaswa sa tahimik na kuwarto. Napaungol ako nang mahina, pilit na pinipigilan ang sarili. “Mmm… Juancho…”

“Daddy,” utos niya, idinagdag ang pangalawang daliri. “Tawagin mo akong Daddy habang finifinger kita.”

“D-Daddy… ang sarap… pero si Nico… baka magising…”

“Kaya mo ’yan, baby. Kontrolin mo ang ungol mo,” aniya habang patuloy na finifinger-fuck ako nang mabilis. Ang daliri niya ay tumatama sa sensitibong punto ko sa loob, na nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko. Nanginginig na ang mga hita ko, basa na ang banig sa pawis at laway.

Hindi na niya hinintay. Sa kanyang boxer shorts pa rin, binuksan niya ang butones sa harap at inilabas ang kanyang matigas at napakalaking burat. Namumula ang ulo, tumutulo na ng precum. Bahagya niyang ibinaba ang aking short hanggang sa ma-expose ang pwetan ko.

Iniharap niya ako sideways , ang likod ko sa kanya. Dahan-dahan niyang ipinasok ang ulo ng titi niya.

“Fuck… Daddy… ang laki…ahhhhh…” ungol ko nang mahina, nakagat ang kamao para pigilan ang ingay.

“Ang sikip mo, baby. Kahit sa sahig, ang sarap mo pa rin,” bulong niya habang unti-unting sinasagad ang buong haba niya sa loob ko. Niyakap niya ako mula sa likuran, isang kamay sa bibig ko para pigilan ang ungol, habang ang isa ay nakahawak sa baywang ko.

Nagsimula siyang gumalaw — mabagal at malalim muna, bawat bayo ay puno ng pagpipigil. Ang tunog ng balat namin na nagdidikit ay mahina pero malinaw sa aking tainga.

“Ang init ng butas mo… para kang sinadya para sa burat ni Daddy.”

Pagkatapos ng ilang minuto, binuhat niya ako nang walang ingay. Umupo siya sa banig at inupo ako sa ibabaw niya, ang titi niya ay nananatiling nasa loob ko. Nasa riding position na kami ngayon.

“Ride me, baby. Dahan-dahan muna,” utos niya.

Sinimulan kong igalaw ang bewang ko, pababa at pataas nang mabagal. Ramdam ko ang bawat pulgada niya sa loob ko.

“Daddy… ang lalim… puno na ako…”

“Ang ganda mo kapag sumasakay sa burat ni Daddy,” ungol niya, ang mga kamay niya ay mahigpit sa bewang ko. Bigla niyang binilisan mula sa ibaba — malakas at mabilis na pagbayo habang ako ay nakaupo sa kanya. Ang bawat sagad ay tumatama sa prostate ko nang paulit-ulit. Halos mawalan ako ng ulirat sa sobrang sarap.

“Daddy… ang bilis… ahh… baka magising si Nico…”

“Tiisin mo, baby. Bubuntisin ka ni Daddy.”

Pagkatapos ay binago niya ang posisyon. Inihiga niya ako sa banig sa dog-style , ang mukha ko ay nakaharap sa kama kung saan natutulog si Nico. Ang ulo ko ay ilang dangkal lang mula sa kama. Nanginginig ang buong katawan ko sa takot at libog.

Si Juancho ay nasa likuran ko, mahigpit na hawak ang bewang ko habang mabilis na binabayo ang butas ko. “Ang sikip mo pa rin… fuck, baby… papaluwagin ka ni Daddy…”

Pilit kong kinagat ang kumot para pigilan ang ungol. Ang bawat malakas na thrust ay nagpapadala ng matinding sensasyon. Walang kamay sa titi ko, pero ramdam ko na malapit na ako.

“Daddy… I’m cumming… ahh…”

Nang hindi ko hinahawakan, nilabasan ako nang todo sa banig — malakas at walang tigil. Sabay naman niyang sinagad ang kanyang burat at nilabasan sa loob ko. Ramdam ko ang mainit na tamod niya na pumupuno sa butas ko, bawat pulso ay malakas at sagad na sagad.

“Fuck… baby… puno na ’yung butas mo sa tamod ni Daddy,” ungol niya nang mahina habang patuloy na gumagalaw nang dahan-dahan para masipsip ng butas ko ang lahat.

Nanginginig pa rin kami pareho nang humiga siya sa tabi ko sa sahig. Maingat naming inayos ang aming mga damit. Ako ay basa at puno pa rin sa loob. Ang amoy ng aming pagtatalik ay bahagyang nakakalat sa loob ng kwarto.

Nang makahinga nang maayos, bumalik kami sa kama — ako sa kaliwa, si Juancho sa kanan, at si Nico na walang kamalay-malay sa gitna.

Kinaumagahan, nagising ako sa sigaw ni Nico. “Tito Theo! Papa! Gising na!”

Si Nico ay nakaupo sa gitna, masayang naglalaro. Tumingin ako kay Juancho. Gising na rin siya, may mapanganib na ngiti sa mga labi.

“Sige, Nico. Susunod na kami,” sabi ni Juancho.

Paglabas namin sa kusina, naroon si Nanay na naghahain ng almusal. “Mukhang mahimbing ang tulog niyo ah. Mabuti naman at hindi kayo naabala ni Nico kagabi.”

“Opo, Nay,” sagot ko, pilit na ngumingiti kahit ramdam ko pa rin ang init at basa sa loob ko.

Habang kumakain, inabot ni Nico ang kamay ko. “Tito Theo, bakit po parang narinig kitang umiiyak kagabi?”

Napatigil ang lahat. Tumingin si Nanay sa akin.

2026 by bl bookshelf

9: Sa Bingit ng Pagtatapat 🔴

May mga sandaling ang amoy ng panganib ay mas matapang pa sa amoy ng lansa ng dagat na dala ni Juancho tuwing hapon. Isang linggo na ang lumipas simula noong gabi, at ang bawat pagkilos namin sa loob ng bahay ay tila isang sayaw sa ibabaw ng manipis na bubog. Alam kong wala pang nakakahalata—si Nanay Elena ay abala sa kanyang mga apo at sa krusigrama, at si Nico ay musmos pa para maintindihan ang tensyon—pero ang bigat sa dibdib ko ay hindi na maikakaila.

Hapon noon, at ang bahay ay balot ng antok. Nakaupo ako sa maliit na lamesa sa aming kuwarto, itinatama ang mga test paper ng aking mga estudyante. Ang electric fan ay tamad na umiikot.

Biglang bumukas ang pinto. Si Juancho, hubad-baro, pawisan, at bitbit ang tumpok ng mga bagong sibak na kahoy. Ang kanyang balat ay nagniningning sa sikat ng araw na sumisilip sa bintana.

“Theo, ilalagay ko lang ’tong mga panggatong sa ilalim ng silong,” aniya, pero sa halip na lumabas, isinara niya ang pinto at nilock ito.

Naramdaman ko agad ang init na bumubuga mula sa kanyang katawan. Tumigil siya sa likuran ko at ipinatong ang mga kamay niya sa aking balikat.

“Juancho, baka pumasok si Nanay—”

“Wala sila, baby,” putol niya sa malalim na boses. “Isinama niya si Nico sa palengke. Tayong dalawa lang sa buong bahay.”

Ipinatong niya ang kanyang dibdib sa likuran ko. Mainit, basa ng pawis, at puno ng lakas. Dahan-dahan niyang hinubad ang aking polo, at agad na bumaba ang kanyang mga kamay sa aking dibdib, hinahagod at pinipisil ang aking utong.

“Ahh… Juancho…”

“Daddy,” utos niya sa tainga ko habang hinahalikan ang aking batok. “Huwag mo na kong tawagin sa pangalan ko, baby.”

“D-Daddy…”

Hinila niya ako patayo. Nasa likuran ko pa rin siya, ang kanyang matigas na titi ay nakadikit na sa aking pwetan sa pamamagitan ng kanyang shorts. Dahan-dahan niyang ibinaba ang aking short at brief hanggang sa tuhod ko.

Nakatayo kami ngayon. Ipinatong niya ang kanyang dibdib sa likod ko, niyakap nang mahigpit, at hinagod ang aking dibdib habang hinahalikan ang aking leeg at batok.

“Ang bango mo, baby… ang lambot ng balat mo,” bulong niya habang ang isa niyang kamay ay bumaba sa aking titi at hinimas ito nang dahan-dahan. Ang isa naman ay nanatili sa aking utong, pinipisil-pisil.

Ipinasok niya ang dalawang daliri sa kanyang bibig, nilawayan nang mabuti, at pagkatapos ay ipinasok sa butas ko. Napaungol ako nang malakas.

“Ahh! Daddy… fuck…”

“Sobrang sikip mo pa rin, baby. Kahit ilang beses ko nang kinantot ’to, parang virgin pa rin,” aniya habang hinahagod ang loob ko nang mabilis. “Gusto mo bang kantutin ka ni Daddy ngayon?”

“Opo, Daddy… please… punuin niyo uli ang butas ko…”

Binuksan niya ang kanyang shorts at inilabas ang kanyang napakalaking burat. Walang pasubali, ipinasok niya ito sa akin habang nakatayo pa rin kami.

“Fuuuuck… Daddy! Ang laki… ahhhhh!” sigaw ko nang malakas. Wala na kaming kailangang pigilan. Walang Nanay. Walang Nico. Walang takot.

Nagsimula siyang gumalaw — mabagal at malalim muna, bawat thrust ay puno ng lakas. Ang kanyang dibdib ay nakadikit pa rin sa likod ko, ang mga kamay niya ay yakap-yakap ako, hinahagod ang aking dibdib at tiyan.

“Ang sarap mo, baby… ang init ng butas mo… para sinipsip ang titi ni Daddy,” ungol niya habang hinahalikan ang aking batok. “Sabihin mo… kanino ’tong butas na ’to?”

“Sa’yo lang po, Daddy… sa’yo lang!”

Bigla niyang inangat ang isa kong binti, hinawakan ito nang pataas para mas madaling ma-access. Naging mas malalim ang bawat pasok niya. Iniharap niya ang mukha ko sa kanya at sinakop ang aking mga labi. Nilamutak niya ako, habang binabayo ako nang malakas. Ang tunog ng balat namin na tila pumapalakpak ay malakas at malaswa sa buong kuwarto—pak, pak, pak.

“Mmmph… Daddy… ang sarap… sige pa… bayuhin mo ako!” ungol ko sa pagitan ng mga halik.

“Ang libog mo talaga, baby. Sumigaw ka lang habang kinakantot ka ni Daddy,” aniya habang patuloy na binibilisan. Ang pawis niya ay tumutulo sa aking likod. Ang kanyang burat ay paulit-ulit na sinasagad sa loob ko, tinatamaan ang prostate ko nang todo.

Biglang siyang nanigas. “Fuck, baby… lalabasan na si Daddy… tangina!”

Nilabasan siya sa loob ko — mainit, malapot, at sagad na sagad. Ramdam ko ang bawat pulso ng kanyang burat habang binubuhusan niya ako. Pero hindi siya tumigil. Patuloy pa rin siyang gumalaw, ang kanyang tamod ay tumutulo na sa aking hita.

“Daddy… puno na ako… ang init…”

“Hindi pa tapos, baby. Gusto pa kitang buntisin.”

Binuhat niya ako nang walang kahirap-hirap. Ang titi niya ay nananatiling nasa loob ko habang buhat-buhat niya ako. Niyakap ko siya nang mahigpit gamit ang mga binti ko. Patuloy siyang pumapasok habang naglalakad kami patungo sa mesa.

Inihiga niya ako sa mesa, ang likod ko ay nakadikit sa ibabaw nito. Hinawakan niya ang aking mga hita at binuka nang malapad. Pagkatapos ay binayo niya ako nang todo.

Puk! Puk! Puk! Puk!

Ang mesa ay umuugong nang malakas sa bawat malakas na bayo niya. Ang kuwarto ay napuno ng ingay — ang tunog ng mesa, ang aming ungol, at ang basa na tunog ng kanyang burat na pumapasok at lumalabas sa puno kong butas.

“Daddy! Ang lakas! Ahhhh! Papatayin mo ako sa sarap!” sigaw ko habang hinahawakan ko ang sarili kong titi at hinimas nang mabilis.

“I-jakol mo na ’yan, baby, para sabay tayong labasan,” utos niya, ang pawis ay tumutulo sa kanyang dibdib.

Mas binilisan niya. Ang mesa ay halos gumagalaw na sa lakas ng kanyang

pagbayo

. Sa isang malakas na sagad, nilabasan siya ulit sa loob ko. Sabay naman akong nilabasan sa aking kamay — malakas, matagal, at tumalsik hanggang sa aking tiyan at dibdib.

Nanginginig pa rin ang buong katawan ko nang bumagsak siya sa ibabaw ko sa mesa, ang titi niya ay pulso-pulso pa rin sa loob ko.

“Theo… mahal kita,” bulong niya sa pagitan ng mabibigat na paghinga. “Hindi na ako makakapagpigil nang matagal.”

Hindi pa kami nakakahinga nang maayos nang narinig namin ang tunog ng gate.

“Theo! Juancho! Nandito na kami!” sigaw ni Nanay Elena mula sa labas.

Natigilan kami. Mabilis kaming nagkatinginan. Pawisan, basa ng tamod, at hapung-hapo.

“Bihis! Bilis!” bulong ko.

Mabilis akong nagbihis habang si Juancho ay lumabas sa bintana patungo sa likod-bahay. Halos hindi ko pa naisusuot ang polo ko nang pumasok si Nanay.

“O, Theo, bakit pawis na pawis ka? At bakit nakakalat ang mga test paper mo sa sahig?” tanong niya.

“Ah… Nay, sira po yata ’yung electric fan. Tapos biglang humangin…” Tumingin siya sa akin nang matagal. “Sigurado ka? Parang namumula ka at… may amoy na kakaiba rito.”

Nang gabi ring iyon, habang nagliligpit si Nanay ng mga bagong biling kurtina, may nakita siyang isang bagay sa ilalim ng kama ko — ang panyo ni Juancho na may bahid ng aking cologne at… malinaw na bakas ng aming lihim.

“Theo, bakit nasa ilalim ng kama mo ang panyo ni Juancho? At bakit ganito ang amoy nito?” tanong niya habang itinataas ito.

Napatigil ang mundo ko.

2026 by bl bookshelf

10: Ang Sagradong Lihim 🔴

Napatigil ang mundo ko. Ang bawat hibla ng panyong hawak ni Nanay Elena ay tila isang tali na nakapulupot sa leeg ko. Ang amoy ng aking cologne na humalo sa amoy ng pawis ni Juancho ay sapat na para magkuwento ng isang libong gabi na hindi dapat malaman ng sinuman.

“Ah, ’yan po ba, Nay?” pilit kong pinatatag ang aking boses, kahit ang tuhod ko ay nanlalambot na sa panginginig. “Kinuha ko po ’yan sa kanya noong isang araw. Ginamit ko pong pamunas sa tumagas na tinta ng ballpen ko dito sa mesa, baka po nahulog lang sa ilalim ng kama noong nag-aayos ako.”

Tinitigan ako ni Nanay. Isang mahabang katahimikan ang namayani. Sa wakas ay binitawan niya ang panyo. “Ganoon ba? Sayang naman, maganda pa naman ang tela nito. Magpahinga ka naman, anak.”

Nang lumabas siya, napaupo ako sa sahig. Muntik na. Napakalapit na.

Lumipas ang mga buwan. Ang ulan ay napalitan ng tuyong init ng tag-araw, pero ang tensyon sa loob ng bahay ay naging mas malalim at mas tahimik. Natutunan naming maging dalawang mukha: sa harap ni Nanay at ni Nico, magbayaw na magkaibigan. Sa likod ng nakasarang pinto, mag-asawa na gutom na gutom sa isa’t isa.

Isang gabi, bago ang nakatakdang pag-alis ni Juancho para sa isang maikling seminar sa Manila, tahimik ang buong bahay. Si Nico ay mahimbing na natutulog sa kanyang kuwarto, at si Nanay ay maagang nakatulog pagkatapos ng pista.

Dahan-dahan akong pumasok sa aming kuwarto. Naroon si Juancho, nakaupo sa gilid ng kama, hubad-baro, at tila hinihintay ako. Ang liwanag ng buwan ay sumisilip sa bintana, nagbibigay ng pilak na kislap sa kanyang matikas na katawan.

“Aalis ka na bukas,” mahina kong sabi habang ini-lock ang pinto.

“Tatlong araw lang, baby,” sagot niya. Tumayo siya at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang aking baywang at hinila ako palapit. “Pero bago ako umalis, gusto ko muna sulitin ang gabi na ’to na kasama ka.”

Inihiga niya ako sa kama nang dahan-dahan. Walang pagmamadali ngayon. Parang gusto niyang alalahanin ang bawat pulgada ng katawan ko. Hinubad niya ang aking polo, pagkatapos ang aking short at brief. Hubad na hubad na ako sa harap niya.

“Theo… ang ganda mo talaga,” bulong niya habang hinahaplos ang aking dibdib. Bumaba ang kanyang mga labi sa aking leeg, sa collarbone, sa utong ko. Sinipsip niya nang mahina ang isa, pagkatapos ang isa pa, habang ang kanyang kamay ay gumagapang pababa sa aking tiyan.

“Juancho…” ungol ko.

“Babyyy,” bulong niya. “Sige lang. Tawagin mo akong Juancho ngayon. Gusto kong marinig at maalala ang pagsambit mo sa pangalan ko habang ginagawa natin ang bagay na para sa mag-asawa lang.”

Hinubad niya ang kanyang sariling shorts. Ang kanyang matigas at napakalaking burat ay tumambad, pulso-pulso na sa libog. Inihiwalay niya ang aking mga hita at pumuwesto sa pagitan ko.

Dahan-dahan niyang ipinasok ang ulo ng kanyang titi. Napaungol ako nang mahina nang maramdaman ko ang pag-uunat ng aking butas.

“Relax, baby… ang higpit mo pa rin,” bulong niya habang unti-unti niyang sinasagad ang buong haba niya. Ramdam ko ang bawat ugat ng kanyang burat habang pumapasok siya nang dahan-dahan. Nang tuluyan na siyang nakapasok nang buo, nanatili siyang ganon — hindi gumagalaw, puro titig sa akin.

“Ang sarap mo, Theo… ang init… ang sikip sikip,” aniya habang hinahalikan ako nang malalim. Ang kanyang dila ay nakikipaglaro sa akin, sinisipsip ang aking labi, habang ang kanyang titi ay nananatiling nakabaon sa loob ko.

Nagsimula siyang gumalaw — napakabagal. Halos isang buong segundo bago siya lumabas nang kaunti, pagkatapos ay muling sumagad nang dahan-dahan. Bawat galaw ay parang sinasamba niya ako. Ang kanyang dibdib ay nakadikit sa akin, pawisan na, mainit, at ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa aking mga kamay, fingers intertwined.

“Ahh… Juancho… ang lalim…ahhhhh” ungol ko sa bawat sagad niya.

“Ang ganda mong umungol, baby,” bulong niya sa tainga ko. “Ramdam mo ba? Ramdam mo ba kung gaano kita kamahal habang nasa loob mo ako?”

“Oo… ramdam ko… sige pa…”

Patuloy siyang gumalaw nang mabagal at mahaba. Bawat thrust ay puno ng emosyon. Paminsan-minsan ay hihinto siya nang buo, paiikutin ang bewang niya para mahagod ang loob ko, pagkatapos ay muling sasagad. Ang pawis niya ay tumutulo sa aking dibdib. Ang amoy ng pagtatalik ay bumalot sa buong kuwarto.

Unti-unti, bumilis ang ritmo niya. Hindi na mabagal. Naging steady, malalim, at mas malakas. Ang kama ay nagsimulang umugong nang mahina.

“Juancho… bilisan mo na… please…” pagsusumamo ko.

Binilisan niya. Malakas na ngayon ang bawat pagpasok. Ang tunog ng kanyang bayag na tumatama sa aking pwetan ay malaswa at malakas sa tahimik na kuwarto.

“Puta… ang sarap mo talaga… ang sikip mo… para mong sinisipsip ang burat ko,” ungol niya habang patuloy na binabayo ako. Ang kanyang mga kamay ay nakahawak nang mahigpit sa aking bewang, hihinila ako palapit sa bawat bayo.

“Ahh! Juancho! Doon… doon nga! Ang sarap!” sigaw ko na hindi na mapigilan. Ang kama ay umuugong nang malakas. Ang pawis namin ay naghalo.

Mas binilisan pa niya. Parang hayop na ngayon ang bawat galaw — malakas, mabilis, at malalim. Ang bawat sagad ay tumatama sa prostate ko nang paulit-ulit, nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko.

“Bubuntisin na kita, baby…” ungol niya, ang boses ay paos na sa libog.

“Ako rin… Juancho… ahh! Lalabasan na rin ako!”

Sa isang malakas na sagad, nilabasan siya sa loob ko — mainit, malapot, at sagad na sagad. Ramdam ko ang bawat pulso ng kanyang burat habang binubuhusan niya ako. Sabay naman akong nilabasan sa pagitan ng aming tiyan, habang ang buong katawan ko ay nanginginig sa sobrang sarap.

Nanatili siyang nasa ibabaw ko nang matagal, ang kahabaan niya ay pulso-pulso pa rin sa loob ko, ang kanyang tamod ay tumutulo na sa banig. Hinahalikan niya ako nang marahan sa noo, sa mata, sa labi.

“Theo… mahal kita,” bulong niya. “Hinding-hindi ko pagsisihan ’to.”

Nang matapos kami, nanatili kaming magkayakap sa dilim. Walang nagsasalita. Pinakinggan lang namin ang tibok ng puso ng isa’t isa.

“Theo,” tawag niya habang hinahaplos ang aking buhok. “Hinding-hindi ko pagsisihan na bumalik ako. Hinding-hindi ko pagsisihan na minahal kita.”

Napapikit ako. “Lihim lang to, Juancho. Habambuhay tayong magtatago.”

“Ayos lang sa akin. Basta’t alam kong pag-uwi ko, ikaw ang sasalubong sa akin.”

Kinaumagahan, maagang nagising ang lahat. Sa hapag-kainan, nag-aalmusal kami ng sinangag at tuyo. Si Nanay ay abala sa baon ni Juancho, si Nico naman ay nakadikit sa binti ng ama.

“Mag-iingat ka roon, Juancho,” bilin ni Nanay.

Tumingin si Juancho sa akin. Isang simpleng tingin lang, pero puno ng pangako.

“Theo, ikaw na muna ang bahala rito.”

“Makakaasa ka,” sagot ko.

Sa gate, nagbigay siya ng tapik sa aking balikat. Ramdam ko ang diin — ang mensahe namin. Magkikita uli kami sa dilim.

Sumakay siya sa tricycle at lumayo. Kumakaway si Nico. Nakangiti si Nanay.

“Napakabait talaga ni Juancho. Napaka-payapa ng bahay natin ngayon,” sabi niya habang inilalagay ang kamay sa aking balikat.

“Opo, Nay,” sagot ko, ngumingiti. “Napaka-payapa po.”

Pumasok kami sa bahay. Ang bawat sulok ay puno ng alaala ng aming lihim. Ang amoy sa unan, ang gasgas sa sahig, ang ungol na pinatay ng gabi.

Para sa buong mundo, kami ay perpektong pamilya. Pero sa ilalim ng bubong na ito, may sagradong lihim kaming dalawa — isang pag-ibig na hindi maaaring ipahayag, pero hindi rin maaaring pigilan.

At sa bawat pagpikit ko, nararamdaman ko pa rin ang init ng kanyang katawan, ang bigat niya sa ibabaw ko, at ang pangakong babalik siya.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/0e049e2fe349eaa294741f91dc1df81fdcd7a6d3/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f7251473955416b75736e687037673d3d2d313631393037343132332e313861356539303334373936373565393533343633313932353138362e706e67)

11: Guhit ng Alinlangan

[ Your comments blew me away! Since so many of you mentioned wanting more, I’ve decided to officially extend this story. We are going all the way to 30 chapters! Thank you for the support, and I hope you enjoy the rest of the journey! ]

Tatlong araw na ang nakalipas mula nang lumuwas si Juancho patungong Maynila para ayusin ang kanyang mga papeles sa agency, pero ang bawat gabi ay tila isang taon para sa akin. Ang kama na dati ay sapat na para sa akin ay biglang naging masyadong malawak, masyadong malamig. Nakakatawa, ’di ba? Dati, halos isumpa ko ang pagdating niya dahil kinuha niya ang espasyo ko. Ngayon, ang katahimikan ang siyang sumasakal sa akin.

Alas-singko pa lang ng hapon nang makauwi ako mula sa eskwelahan. Bitbit ang aking luma at mabigat na bag na puno ng mga test papers na kailangang i-check, sinalubong ako ng amoy ng masarap na ulam mula sa kusina.

“Theo, anak, nandiyan ka na pala! Tamang-tama, kadarating lang din ng bayaw mo,” masayang bati ni Nanay Elena.

Tumibok nang mabilis ang puso ko. Bahagya akong napatigil sa may hamba ng pinto. Sa gitna ng sala, nakita ko si Juancho. Nakaupo siya sa sofa, karga-karga si Nico na tuwang-tuwa sa bagong laruang robot na dala ng kanyang ama. Lumingon si Juancho sa akin. Ang kanyang mga mata — iyong mga matang nakita ang bawat sulok ng aking katawan noong nakaraang gabi — ay tila may dalang bigat na hindi ko maipaliwanag.

“Theo,” tawag niya. Mababa ang boses, pero sapat na para manginig ang tuhod ko. “May dala ako para sa iyo. Pasalubong.”

Inilapag niya si Nico at lumapit sa akin. May iniabot siyang paper bag. Pagbukas ko, isang mamahaling fountain pen at isang notebook na leather-bound ang tumambad sa akin.

“Para sa pagsusulat mo ng mga lesson plans,” sabi niya nang may tipid na ngiti. “Sabi nung tindera, matibay daw ’yan.”

“Salamat, Juancho. Nag-abala ka pa,” sagot ko, pilit na pinapatatag ang boses.

Bakit parang may mali? Bakit parang sinusuhulan niya ang konsensya ko? O baka ako lang ang nag-iisip nito dahil sa bigat ng lihim na dala naming dalawa.

Pagdating ng hapunan, masigla ang lahat maliban sa akin. Ikinukwento ni Juancho ang mga plano niya — na baka hindi na siya muling sumakay ng barko sa susunod na taon kung makakahanap siya ng maayos na trabaho rito sa lupa.

“Mainam ’yan, Juancho,” ani Nanay habang nilalagyan ng kanin ang plato ni Nico. “Para naman may katuwang na si Theo sa pagpapalaki sa bata. At para na rin may lalaking laging narito sa bahay.”

Tumingin si Nanay sa akin, pagkatapos ay kay Juancho. “Alam mo, minsan kapag tinitingnan ko kayo, naiisip ko… parang hindi naman nawala si Maria. Kasi nandito kayong dalawa, nagtutulungan.”

Halos mabulunan ako sa sinabi ni Nanay. Parang hindi nawala si Maria? Nay, kung alam niyo lang kung ano ang ginagawa namin sa loob ng kwartong iyon, baka isipin niyo na hindi lang nawala si Maria — baka isipin niyong pinapatay namin ang alaala niya gabi-gabi.

Naramdaman ko ang titig ni Juancho. Hindi siya sumagot. Ipinagpatuloy lang niya ang pagkain, pero ang kanyang mga panga ay bakas ang tensyon. Ramdam ko ang pait sa lalamunan ko. Replacement. Iyon ba ako? Isang pansamantalang lunas sa pangungulila niya? Isang katawan na pwedeng gamitin dahil wala na ang kapatid ko?

Gabi na. Pumasok ako sa kwarto para mag-check ng mga papel, pero hindi ako makapokus. Nakahiga na si Juancho, nakatalikod sa akin. Ang hangin sa loob ng kwarto ay tila puno ng kuryente — iyong uri na nakakapaso.

Ipinatong ko ang mga papel sa mesa at dahan-dahang humiga sa tabi niya. Nanatili akong nasa gilid, pilit na hindi siya madikitan. Pero ang amoy niya — iyong amoy ng dagat, ng pawis, at ng pamilyar na pabango — ay tila humihila sa akin palapit.

Gusto kong magalit. Gusto kong itanong sa kanya kung bakit niya ako binigyan ng regalo. Gusto kong itanong kung sino ba talaga ang nakikita niya kapag nakapatay ang ilaw. Pero higit sa lahat, gusto kong maramdaman siya.

Biglang gumalaw si Juancho. Humarap siya sa akin. Sa dilim, tanging ang sinag ng buwan mula sa bintana ang nagbibigay ng liwanag sa kanyang mukha.

“Theo, hindi ka pa ba natutulog?” bulong niya.

“Marami pa akong iniisip,” maikli kong sagot.

“Tungkol sa sinabi ng Nanay mo kanina?” tanong niya. Tila nababasa niya ang laman ng utak ko.

Hindi ako sumagot. Umupo ako sa kama, lalayo sana, pero mabilis niyang hinawakan ang braso ko. Ang kanyang hawak ay mahigpit, halos masakit, pero puno ng desperasyon.

“Huwag kang lumayo, Theo. Please.”

“Juancho, mali ito,” mahina kong sabi, pilit na pinipigilan ang luha. “Para tayong nagnanakaw sa patay. Kapag kasama kita, pakiramdam ko ay ninanakawan ko si Maria. At ikaw… ikaw ba, ako ba talaga ang nakikita mo?”

Hinigit niya ako palapit sa kanya. Sa isang iglap, nawala ang distansya. Niyakap niya ako nang napakahigpit, isinubsob ang kanyang mukha sa aking leeg. Naramdaman ko ang init ng hininga niya at ang panginginig ng kanyang katawan.

“Hindi kita ginagawang kapalit, Theo,” mariin niyang sabi, ang boses ay basag. “Iba ka. Iba ang nararamdaman ko sa iyo. Mas matindi… mas nakakatakot. Kaya ako lumayo rin ng ilang araw dahil sinusubukan kong kalimutan ka, pero lalo lang akong nasasakal.”

Dahil sa mga salita niyang iyon, tila gumuho ang lahat ng pader na itinayo ko sa loob ng tatlong araw. Niyakap ko siya pabalik — isang desperadong yakap ng dalawang taong nalulunod. Isiniksik ko ang sarili ko sa kanyang dibdib, hinahanap ang bawat piraso ng init na kaya niyang ibigay.

Kasalanan na kung kasalanan. Pero sa sandaling ito, ang sakit ng konsensya ko ay natatalo ng pangangailangan kong maramdamang hindi ako nag-iisa sa dilim na ito.

Madaling araw na nang magising ako dahil sa uhaw. Maingat akong bumangon para hindi magising si Juancho. Tulog na tulog siya, ang isang braso ay nakalaylay sa gilid ng kama.

Sa ilalim ng kama, nakita ko ang kanyang suot na pantalon kanina. Nahulog yata ang wallet niya mula sa bulsa nito. Yumuko ako para pulutin iyon.

Hindi ko dapat pakialaman ang gamit niya. Pero may kung anong udyok sa loob ko na hindi ko mapigilan.

Dahan-dahan kong binuksan ang wallet. Sa unang slot, nandoon ang ilang libong piso. Sa kabilang side, may isang plastic window para sa mga ID. Doon ko nakita ang isang lumang litrato ni Maria — nakangiti, masaya, kuha noong bago pa siya magkasakit.

Kumirot ang puso ko. Pero ang talagang nagpatigil sa mundo ko ay ang nakatago sa likod niyon. Isang maliit na litrato ko — iyong kinuha niya nang hindi ko alam noong nagbabasa ako sa hardin noong nakaraang linggo.

Magkatabi ang mga ito. Ang nakaraan niya, at ang kanyang kasalukuyang pagkakamali.

Binaligtad ko ang litrato ko at doon, may nakasulat sa likod gamit ang ballpen na kupas na:

“Ang paborito kong dalampasigan.”

Nanginig ang kamay ko. Ibabalik ko na sana ang wallet nang may mahulog na isa pang maliit na papel mula sa pinakaloob na tahi nito. Isang resibo mula sa isang alahas sa Maynila. Ang petsa? Kahapon lang.

At ang item? Isang gintong locket na may nakaukit na dalawang letra: T & J .

Locket? Bakit siya bibili ng ganito? Balak ba niyang ibigay ito sa akin? Paano namin ito maipaliliwanag kay Nanay?

Biglang gumalaw si Juancho sa kama.

“Theo? Anong ginagawa mo?”

Mabilis kong isinara ang wallet at napatayo, pero huli na. Nakita niya ang hawak ko. Ang mga mata niya ay agad na kumislap sa kaba at sa isang emosyong hindi ko agad mawari — pagkabisto.

“Juancho, ano ito?” tanong ko, itinaas ang resibo at ang wallet.

Hindi siya sumagot agad. Bumangon siya, ang kanyang mukha ay tila isang litrato ng taong nahuli sa gitna ng isang krimen.

“Hindi mo dapat nakita ’yan, Theo,” seryoso niyang sabi.

Lumapit siya sa akin, kinuha ang wallet mula sa kamay ko, pero nanatiling nakatitig sa aking mga mata. Ang katahimikan sa loob ng kwarto ay naging mas bingit.

“Bakit, Juancho? Bakit may picture ako sa wallet mo, at itinabi mo pa kay Maria? At para saan ang locket na ’to?”

Ngumiti siya nang mapait, isang ngiting puno ng panganib. “Dahil kailangan kong dalhin kayong dalawa. Ang isa, para sa utang ko sa nakaraan. At ang isa… para sa dahilan kung bakit gusto ko pang mabuhay sa hinaharap.”

Hinawakan niya ang pisngi ko. “Pero huwag kang mag-alala, Theo. Ang locket na ’yan… isa yan sa gusto ko pang ibigay sa’yo. ’Di ko lang nailabas kanina at nandu’n pa sina Nanay. Pede mo yang itago, o isuot sa bawat sandaling tayo lang dalawa.”

Bago pa ako makasagot, may narinig kaming yabag sa labas ng pinto. Ang tunog ng tsinelas ni Nanay Elena na patungo sa banyo.

Freeze.

Napatitig kami sa pinto. Ang hawak ni Juancho sa baywang ko ay humigpit. Kung bubuksan ni Nanay ang pinto ngayon, makikita niya kaming dalawa — magkayakap, hawak ang ebidensya ng isang ugnayang wawasak sa aming pamilya.

Ang tibok ng puso ko ay tila isang tambol na sumasabay sa bawat yabag ni Nanay sa labas.

Isang maling galaw, Theo. Isang maling hinga lang, at tapos na ang lahat.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/3085b728d9600d95c250ff1b127e290084ce11a6/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f66746143654262455a46347442673d3d2d313632313930353133372e313861356539646261373339333439363432303631343734383835382e706e67)

12: Bitag ng Tingin

Ang tunog ng martilyo ni Juancho ay sumasabay sa pintig ng puso ko habang pinapanood ko siyang magpako ng backdrop sa stage ng aming school gym. Sabado ngayon, at abala ang buong eskwelahan para sa paghahanda sa darating na Foundation Day. Dahil kulang kami sa manpower, nagboluntaryo si Juancho na tumulong.

“Theo, okay na ba itong pagkaka-align? Pantay na ba?” sigaw ni Juancho mula sa itaas ng scaffolding.

Tumingala ako. Ang suot niyang sando ay basa na ng pawis, bakas ang bawat muscle sa kanyang braso at likod habang humahawak siya sa bakal. He looks so effortlessly masculine, so grounded. At sa bawat galaw niya, ramdam ko ang init na dumarapo sa balat ko kahit malayo ako.

“Oo, Juancho. Konting pakanan lang… ayan, ayos na,” sagot ko, pilit na ibinabaling ang tingin sa hawak kong clipboard.

Focus, Theo. Huwag kang pahalata. Maraming tao rito.

Pero mahirap mag-focus kung ang lahat ng mata sa gym ay tila nakatuon din sa kanya. Hindi lang ako ang nakakapansin sa presensya ni Juancho. Napansin ko ang grupo ng mga co-teachers ko sa kabilang dulo ng stage, nagbubulungan habang pasimpleng tumitingin sa direksyon ni Juancho.

“Ay, grabe naman pala ang bayaw ni Sir Theo,” narinig kong bulong ni Ma’am Gina, ang Grade 9 coordinator na kilalang-kilala sa pagiging mahilig sa chika. “Sayang naman si Maria, ang aga niyang nawala. Ang gwapo at ang kisig pa naman ni Juancho. Parang bida sa pelikula.”

“Sinabi mo pa,” sagot naman ni Miss Reyes, ang bagong substitute teacher na mas bata sa akin. “Sa tingin niyo, balak na kaya niyang mag-asawa ulit? I mean, ilang taon na rin naman ang lumipas, ’di ba?”

Parang may humigpit na tali sa dibdib ko. Selos. Isang damdamin na wala akong karapatang maramdaman. Sino ba ako sa buhay ni Juancho sa harap ng ibang tao? Isang bayaw. Kasama sa bahay. Isang tito ng anak niya.

Hindi ko siya kayang angkinin sa ilalim ng liwanag ng araw.

“Theo, paki-abot naman nung nylon cord sa ilalim ng stage,” tawag muli ni Juancho.

Mabilis akong lumapit. Ang ilalim ng stage ay medyo madilim at puno ng mga lumang props. Pumasok ako sa pagitan ng mabibigat na velvet curtains para hanapin ang tali. Sumunod si Juancho, bumaba mula sa scaffolding at pumasok din sa loob ng masikip na espasyo.

Shhh… ang tunog ng kurtina habang sumasara ito sa likuran namin.

Biglang lumiit ang mundo. Ang amoy ng alikabok at lumang kahoy ay nahaluan ng pamilyar na amoy ni Juancho — pawis, sabon, at ang init ng kanyang balat.

“Eto na ’yung tali,” sabi ko, iniabot ang cord sa kanya.

Pero sa halip na kunin ang tali, hinawakan niya ang kamay ko. Ang kanyang mga daliri ay magaspang at mainit, isang matinding kontras sa malamig na airframe ng gym.

“Napansin ko ang tingin mo kanina, a” bulong ni Juancho, inilapit ang mukha sa akin. “Bakit parang balisa ka?”

“Wala lang ito. Mainit lang kasi sa loob,” pagsisinungaling ko, umiiwas ng tingin.

“Theo, kilala kita,” sabi niya, ang boses ay seryoso pero puno ng lambing. Inipit niya ako sa pagitan ng pader at ng kanyang katawan. “Narinig ko rin ang bulungan ng mga kasamahan mo. Huwag mo silang intindihin, please.”

“Madaling sabihin ’yan, Juancho,” sagot ko, sa wakas ay tumingin na sa kanya. “Pero sila, pwede silang humanga sa iyo nang lantaran. Pwede silang magtanong kung kailan ka mag-aasawa ulit. Ako? Kailangan kong tumayo rito at magkunwaring wala akong pakialam kahit gustong-gusto na kitang hilahin palayo sa kanila.”

Isang maikling katahimikan ang namagitan sa amin. Naririnig namin ang tawanan ng mga tao sa labas ng kurtina, ang hiyawan ng mga bata sa malayo, pero dito sa loob, tila kami lang ang nage-exist.

Dahan-dahang idinikit ni Juancho ang kanyang noo sa noo ko. Isang maikling dampi, pero para akong nakuryente.

“Ikaw lang ang tinitingnan ko, Theo. Kahit nasa itaas ako ng scaffolding, ikaw lang ang hinahanap ng mga mata ko,” aniya.

Hinawakan niya ang bewang ko, pasimpleng pinisil ang gilid ng aking bewang sa ilalim ng aking polo shirt. It was a brief, electric touch — a reminder that despite the mask we wear, I am the one he comes home to.

“Mag-ingat ka,” babala ko, kahit na ang puso ko ay gustong magmakaawa sa kanya na huwag bumitaw. “Sige na, baka may makakita sa atin.”

“Sandali lang,” sabi niya, pagkatapos ay mabilis na hinalikan ang dulo ng ilong ko bago kinuha ang tali at lumabas muli sa liwanag.

Lumabas din ako pagkaraan ng ilang segundo, pilit na inaayos ang aking salamin at ang nagulong kwelyo ng aking damit. Nagpatuloy ang trabaho. Si Juancho ay bumalik sa pagiging “helpful brother-in-law,” habang ako ay bumalik sa pagiging “dedicated teacher.”

Pero ang tensyon ay hindi nawala. Tuwing dadaan si Juancho para kumuha ng tubig, sadyang tatama ang kanyang balikat sa akin. Tuwing mag-aabot ako ng pako, hahayaan niyang magtagal ang kanyang balat sa balat ko ng ilang segundo bago bumitaw.

It was our silent game. A dangerous choreography performed in front of an audience of unsuspecting spectators.

Dumating ang merienda break. Nag-serve ang school ng pancit at tinapay sa faculty room. Inaya ko si Juancho na pumasok.

“Sir Juancho, maupo ho kayo rito,” aya ni Miss Reyes, itinuturo ang bakanteng upuan sa tabi niya. “Kayo ho ba ay matagal nang naninirahan kasama si Sir Theo? Parang ngayon lang ho namin kayo madalas makita rito.”

Umupo si Juancho, pero nanatiling nakatingin sa akin habang kumukuha ako ng plato. “Oho, doon na ako tumitira simula nang bumalik ako mula sa barko. Para na rin mabantayan ang anak ko.”

“Ay, napakabait na ama at bayaw,” singit ni Ma’am Gina habang humihigop ng juice. “Alam niyo, Sir Theo, swerte mo rin kay Juancho. Bihira ang mga lalaking ganyan na marunong sa gawaing bahay at handang tumulong sa trabaho mo.”

Ngumiti lang ako nang pilit. “Oho, malaki nga ho ang naitutulong niya sa amin ni Nanay.”

Kung alam niyo lang kung gaano kalaki ang tulong na ibinibigay niya sa akin gabi-gabi sa loob ng kwartong namin.

Naramdaman ko ang paa ni Juancho sa ilalim ng mesa, dahan-dahang sumasagi sa binti ko. Nanlaki ang mga mata ko pero hindi ako gumalaw. Nagpatuloy siya sa pagkain na tila walang nangyayari, pero ang bawat haplos ng kanyang sapatos sa binti ko ay tila isang hamon.

Juancho, stop it. This is too much.

Matapos ang merienda, bumalik kami sa gym para sa finishing touches. Halos alas-singko na ng hapon at medyo kakaunti na ang tao. Kami na lang ni Juancho at si Ma’am Gina ang natitira sa may stage area.

Inaayos ko ang mga bulaklak sa harap ng stage nang lumapit si Ma’am Gina sa amin. Pinanood niya si Juancho habang tinutulungan akong buhatin ang isang malaking paso.

“Alam niyo,” panimula ni Ma’am Gina, nakapamewang habang tinitingnan kaming dalawa. “Pinapanood ko kayo kanina pa. Ang galing niyo mag-sync sa isa’t isa. Hindi niyo na kailangan magsalita, alam niyo na kung anong gagawin ng bawat isa.”

Tumigil kami ni Juancho. Nakaramdam ako ng biglang lamig sa batok. May napansin ba siya? Sobra ba ang mga tinginan namin?

“Ah, ganun po ba, Ma’am? Siguro dahil matagal na po kaming magkasama sa bahay,” sagot ko, pinapahid ang pawis sa noo.

Tumawa nang bahagya si Ma’am Gina, pero may kakaibang kinang sa kanyang mga mata — isang obserbasyon na tila hindi ko inaasahan.

“Hindi lang ’yun, Theo. Marami na ’kong nakitang mga mag-bayaw, pero kayo… he has a different kind of care towards you. Napaka-natural ng chemistry niyo.”

Tumingin siya kay Juancho, pagkatapos ay muli sa akin.

“You two look so close, parang kayo pa ang mag-asawa, kaysa sa kapatid mo.”

Napatigil ang mundo ko sa sinabi niya. Ang hawak kong paso ay muntik ko nang mabitawan kung hindi lang mabilis na nahawakan ni Juancho ang kamay ko para suportahan ito.

Ang kanyang kamay ay nakapatong sa kamay ko, sa harap mismo ni Ma’am Gina. Ang katahimikan sa gym ay biglang naging nakakabingi, at sa sandaling iyon, ang biro ni Ma’am Gina ay parang isang hatol na hindi namin kayang takasan.

Nalaman ba niya? O ito ba ang simula ng pagguho ng aming maingat na itinayong lihim?

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/83cb447b258dc5bf5561017c022a72c87c55cddf/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6b335f2d655764792d6a723932773d3d2d313632313930353438372e313861356561393162326135363362663232303533393131353338362e706e67)

13: Sa Ilalim ng Mesa 🔴

Pat-pat-pat.

Ang tunog ng malakas na ulan sa aming bubong ay tila isang musikang hindi mapakali, parang ritmo ng pusong hindi na mapigilan. Linggo ng tanghali, at ang buong bahay ay balot ng amoy ng mainit na tinolang manok na niluto ni Nanay Elena — may sabaw na mabango, may luya at dahon ng siling na nagpapainit sa dibdib. Sa labas, kulay abo ang langit, at ang bawat patak ng ulan ay nagpapaalala sa akin ng lamig na dapat sana ay nagpapatulog sa amin. Pero dito sa loob ng aming maliit na dining area, ang tensyon ay sapat na para magliyab ang lahat, parang hangin bago sumabog ang kidlat.

“Theo, iabot mo nga ang sandok kay Juancho,” utos ni Nanay habang inaayos ang upuan ni Nico.

Agad kong kinuha ang sandok. Sa pag-abot ko, sinadya ni Juancho na haplusin ang buong palad ko bago niya kuhanin ang gamit. Isang mabilis na dampi, pero sapat na para magtayuan ang mga balahibo ko sa braso at uminit ang dugo sa aking ugat. Ang init ng kanyang kamay — magaspang mula sa trabaho sa barko, mula sa lubid at asin ng dagat — ay parang kuryente na dumiretso sa aking puson.

Huwag ngayon, Juancho. Please. Nandito sila. Nandito si Nanay, nandito si Nico. Huwag mo akong pahirapan sa harap nila.

Naupo kami. Magkatabi kami ni Juancho sa isang mahabang bench, habang si Nanay at Nico naman ay nasa tapat namin. Ang mesa namin ay maliit lang, ang aming mga hita ay halos magdikit na sa ilalim. Ang init ng kanyang hita ay tumatagos sa maong ko, parang paalala na wala kaming takas sa isa’t isa.

“Ang sarap ng ulam, Lola!” masayang sabi ni Nico habang humihigop ng sabaw.

“Siyempre, para lumakas ka. At para na rin sa Papa mo, dahil pagod ’yan sa pagtulong sa eskwelahan niyo kahapon,” sagot ni Nanay, sabay baling kay Juancho. “O, Juancho, kumusta naman ang lakad mo sa Maynila nung nakaraan? Sapat na ba ang naitabi nating budget para sa susunod na buwan? Kailangan nating maging maingat, lalo na sa tuition ni Nico at sa gamot ko.”

Nagsimulang magsalita si Juancho tungkol sa mga bayarin — ang kuryente, ang tuition ni Nico, at ang balak niyang pagpapa-renovate sa kusina. Ang boses niya ay kalmado, seryoso, at puno ng awtoridad, parang walang problema sa mundo. Pero sa ilalim ng mesa, may ibang nangyayari na mas mainit pa sa sabaw.

Naramdaman ko ang malaking kamay ni Juancho na dahan-dahang lumapag sa aking hita. Napigilan ko ang paghinga. Ang kanyang mga daliri ay nagsimulang gumapang paitaas, dahan-dahan, tila sinusukat ang bawat pulgada ng aking balat sa ibabaw ng aking maong na shorts. Ang bawat haplos ay mabigat, sinasadya, parang sinasabi niya sa katawan ko na “akin ka, kahit nandito sila.”

Anong ginagawa mo? Juancho, stop it! Gusto kong sigawan siya sa isip ko, pero ang katawan ko ay sumusunod na sa kanya. Ang init ng kanyang palad ay tumatagos sa tela, nagpapadala ng kuryente sa aking pagkalalaki na unti-unting nagiging matigas.

Sinubukan kong ituon ang atensyon ko sa pagkain. “Ah, Nay… sapat naman po ang sweldo ko para sa kuryente. Huwag na nating masyadong abalahin si Juancho,” sabi ko, kahit na ang boses ko ay bahagyang nanginig. Ang pawis ay nagsimulang tumulo sa likod ko.

“Anong abala? Pamilya tayo, Theo,” sagot ni Juancho. Kasabay ng kanyang pagsalita, ang kanyang kamay ay nakarating na sa pinakasensitibong bahagi ng aking hita. Clink. Halos mabitawan ko ang kutsara nang maramdaman ko ang mahigpit na pagpiga niya sa akin sa ilalim. Ang init ng kanyang palad ay tumatagos sa tela ng aking shorts. Hindi ko siya matingnan. Alam kong kapag tumingin ako sa kanya, mababasa ni Nanay ang lahat sa mga mata ko — ang takot, ang sarap, ang pagka-adik sa kanya.

“Siyempre, kailangang sigurado tayo sa budget,” pagpapatuloy ni Juancho, habang ang kanyang hinlalaki ay nagsimulang gumalaw sa pabilog na paraan sa gitna ng aking pundiya. “Gusto kong maging komportable kayo rito. Lalo na si Theo. Alam ko kung gaano siya kapagod sa pagtuturo… at ang sakripisyo niya nung wala ako.”

Gosh, the irony. He’s talking about my comfort while making my heart race to the point of explosion. Ang tigas na ng pagkalalaki ko sa ilalim ng kanyang kamay, parang handa nang sumabog.

“Tito Theo, bakit hindi ka po kumakain?” tanong ni Nico, ang kanyang malalaking mata ay nakatitig sa akin.

“Ah… mainit pa kasi ang sabaw, Nico. Hinihintay ko lang lumamig,” palusot ko. Pero ang totoo, mainit na ang lahat sa akin — ang dugo, ang katawan, ang pag-iisip.

Clack.

Biglang nahulog ni Nico ang kanyang kutsara sa sahig.

No. Huwag kang yuyuko, Nico. Please, Lord, huwag siyang yuyuko. Isang silip lang sa ilalim ng mesa at tapos na kami.

“Ako na, Nico,” mabilis kong sabi, balak ko sanang yumuko pero mas mabilis ang kamay ni Juancho. Pinigilan niya ang balikat ko, itinutulak ako pabalik sa upuan habang ang isa niyang kamay ay nananatiling nakabaon sa pagitan ng aking mga hita.

“Hayaan mo na, Theo. Ako na,” ani Juancho. Yumuko siya nang bahagya para kunin ang kutsara, pero sa pagyuko niyang iyon, naramdaman ko ang kanyang mukha na sumagi sa aking tuhod. Ang mainit na hininga niya ay tumama sa aking balat, sa ilalim ng shorts ko. Ang bawat segundo ay tila isang oras. Ang takot na makita kami ni Nico ay nakaparalisa sa akin. Isang maling anggulo lang, isang silip lang sa ilalim ng telang takip ng mesa, at mawawasak ang lahat — ang pamilya, ang lihim, ang buhay namin.

Nang bumalik si Juancho sa pagkakaupo, hindi na lang basta paghaplos ang ginagawa niya. Ipinasok niya ang kanyang kamay sa ilalim ng laylayan ng aking shorts. Ang direktang kontak ng kanyang mainit at magaspang na palad sa aking balat ay nagpadala ng kuryente sa buong katawan ko. Ang kanyang mga daliri ay dumulas pababa, hinaplos ang loob ng hita ko, saka hinawakan ang aking bayag na puno na ng init.

“Ah…” Halos lumabas ang ungol sa labi ko. Kagat-kagat ko ang aking ibabang labi, pilit na iniiba ang direksyon ng aking iniisip. “Theo, ayos ka lang ba?” tanong ni Nanay, bakas ang pag-aalala. “Namumutla ka yata. May sakit ka ba?”

“O-okay lang po ako, Nay. Medyo nahihilo lang yata sa ulan,” sagot ko, pero sa ilalim, lalong bumilis ang galaw ng mga daliri ni Juancho.

Ang kanyang dominance ay nakakabaliw. Alam niyang wala akong magagawa. Alam niyang kailangan kong manatiling tahimik at magkunwaring nakikinig sa kwentuhan nila habang unti-unti niyang binubuwag ang aking kontrol. Dahan-dahan niyang binuksan ang zipper ko. Ang tunog ng zipper ay tila napakalakas sa pandinig ko, kahit na natatabunan ito ng ingay ng ulan at ng usapan sa mesa.

Please, Juancho… ’wag dito. Hindi sa harap nila.

Pero parang mas lalong nag-e-enjoy si Juancho sa panganib. Inilabas niya ang aking pagkalalaki na ngayon ay matigas na matigas na, nangangalit na ang ulo, at basa na ng precum sa dulo. “Ang tigas mo na, Theo,” bulong niya sa akin habang nakatingin sa harap, kunwaring nakikinig kay Nanay. Ang boses niya ay mababa, mapang-asar, puno ng libog.

“Gusto mo ’to, ’no? Habang nandito si Nanay at si Nico, hinahawakan kita. Ang sarap ba kapag ganito? Kapag jina-jakol kita sa ilalim ng mesa?”

Sinimulan niya akong pagsilbihan gamit ang kanyang kamay. Una, mabagal ang hagod — mula sa base hanggang sa ulo, sinasadyang ipahid ang precum ko bilang lubricant. Ang kanyang hinlalaki ay umikot sa butas ng ulo ko, pinipisil nang bahagya, nagpapalabas ng higit pang precum. Pagkatapos ay binilisan niya, mahigpit na hawak, pataas-baba, parang gusto niyang ipaalala sa akin na siya ang may hawak sa lahat. Minsan ay ginagamit niya ang buong palad para hawakan ang buong haba ko, minsan naman ay pinaglalaruan ang bayag ko gamit ang kabilang kamay habang ang isa ay patuloy sa paghagod.

Ang aking kamay ay mahigpit na nakakapit sa gilid ng mesa, ang aking mga kuko ay tila ibinabaon ko na sa kahoy. Ang buong katawan ko ay naninigas. Ang init ay umaakyat sa aking mukha, sa aking leeg, hanggang sa maramdaman ko ang butil ng pawis na namumuo sa aking noo.

“Sabi ko sa iyo, Nay, kailangan ni Theo ng pahinga,” sabi ni Juancho, ang boses niya ay nananatiling kalmado habang ang kanyang kamay sa ilalim ay lalong bumibilis. “Masyado siyang seryoso sa trabaho. Minsan, kailangan niya ring mag-release ng stress… gaya nito.” Bulong ulit niya sa akin, “Cum for me, Theo. Ibuhos mo lahat sa kamay ko, baby.”

Tumingin siya sa akin. Ang kanyang mga mata ay nagniningning sa tuwa — isang mapang-asar na tingin na nagsasabing hawak niya ako sa leeg.

“O-oo… tama ka nga,” halos pabulong kong sabi.

Nararamdaman ko na ang pag-akyat ng pamilyar na sensasyon. Ang pressure sa aking puson ay hindi na makayan. Gusto kong sumigaw, gusto kong tumayo at tumakbo sa kwarto, pero hindi ko pwedeng iwan ang usapan. Ang kanyang kamay ay nagpatuloy — mabilis na hagod, pagkatapos ay mabagal na pagpisil sa ulo, pagkatapos ay muling mabilis na pataas-baba na parang gusto niyang ipaabot sa akin na siya ang may-ari ng katawan ko ngayon.

Konting-konti na lang…

Hinigpitan ni Juancho ang kanyang paghawak. Isang huling mabilis na hagod, at naramdaman ko ang pag-apaw ng lahat. Napakagat ako sa aking labi hanggang sa malasahan ko ang dugo para lang hindi makagawa ng ingay. Ang aking buong katawan ay bahagyang nanginig, isang orgasm na tahimik pero napakatindi dahil sa halong takot at sarap. Ang mainit na tamod ko ay tumalsik sa kanyang palad, paulit-ulit, basa na ang kanyang mga daliri. Parang walang katapusan ang paglabas ko, parang lahat ng pagpipigil ko sa nakaraang araw ay ibinuhos ko rito.

Dahan-dahan, naramdaman ko ang paghugot ng kanyang kamay. Narinig ko ang mahinang tunog ng zipper na isinasara niya. Pagkatapos ay kinuha niya ang tissue sa mesa at pasimpleng pinunasan ang kanyang mga daliri sa ilalim, kunwaring nagpupunas lang ng sabaw na tumalsik.

Ang ulan ay tila humihina na, pero ang kaba sa dibdib ko ay hindi pa rin kumakalma. Ang katawan ko ay nanatiling sensitibo, ang pagkalalaki ko ay bahagyang lumalambot na sa loob ng shorts ko, basa ng tamod at pawis.

Inayos ni Juancho ang kanyang upuan at uminom ng tubig, tila walang nangyari. Tumingin siya kay Nanay at ngumiti nang napakaganda — iyong ngiting nagpapakita ng isang mabuting ama at bayaw.

Bumalik ang tingin ni Nanay sa akin. Kumunot ang kanyang noo.

“Theo, anak,” panimula ni Nanay, inilapag ang kanyang baso. “Kanina ka pa ganyan. Bakit pawis na pawis ka, gayong napakalakas ng ulan at napakalamig ng panahon? Uminom ka na kaya ng gamot.”

Napatigil ako. Ang pawis sa noo ko ay nagsimulang tumulo pababa sa aking pisngi. Ang aking hininga ay kapos pa rin.

Anong isasagot ko? Anong sasabihin ko sa nanay ko, na katatapos lang ako dalhin sa sukdulan ng bayaw ko sa ilalim mismo ng mesang kinakainan namin?

Tumingin ako kay Juancho. Ang walang hiyang lalaki ay nakatingin din sa akin, naghihintay ng isasagot ko, may nakakalokong ngiti sa gilid ng kanyang mga labi.

“Oo nga po, Tito Theo,” singit ni Nico. “Bakit parang galing ka po sa marathon?”

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/a4971ce4eb184a6139e7c0cc3f1d87598f779858/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f384a69516b33385675394b756e513d3d2d313632313930393737332e313861356563353037373737613730663533303238383038313934332e706e67)

14: Latay ng Kahapon

Ang hapon ay lalong naging mapanglaw matapos ang ulan. Ang amoy ng basang lupa ay humahalo sa amoy ng kape na kakatimpla lang ni Nanay Elena. Sa sala, nakaupo kami sa banig — si Nico ay abala sa kanyang mga drawing, habang kami ni Juancho ay nakasandal sa sofa, pinapanood ang bawat pagguhit ng bata.

Nakaligtas ako sa tanong ni Nanay kanina sa hapag-kainan sa pamamagitan ng pagsasabing baka lalagnatin lang ako kaya nag-iinit ang katawan ko. Pinilit ako ni Nanay na uminom ng paracetamol at magpahinga, pero ang totoo, ang tanging gamot na kailangan ko ay ang layo — distansiya mula sa mapanuring mga mata ng pamilya at sa mapanganib na presensya ni Juancho.

Pero heto kami, magkatabi pa rin.

“Tito Theo, tingnan mo po oh,” pagmamalaki ni Nico, itinaas ang kanyang drawing.

Isa itong simpleng drawing ng isang bahay, isang malaking puno, at apat na stick figures. Isang matangkad na lalaki, isang babaeng may mahabang buhok, isang bata, at isa pang lalaking may salamin.

“Sino-sino ang mga ito, Nico?” tanong ko, kahit alam ko na ang sagot.

“Si Papa, si Mama, ako… at ikaw po, Tito Theo,” nakangiting sagot ng bata. “Kumpleto tayo rito sa picture.”

Biglang tumahimik ang paligid. Ang bawat salita ni Nico ay tila isang latay ng latigo sa likod ko. Kumpleto? Paanong magiging kumpleto ang isang pamilyang binuo sa ibabaw ng mga lihim at pagkakasala?

Napansin ko ang bahagyang paggalaw ni Juancho sa tabi ko. Kinuha niya ang drawing mula kay Nico. Ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatitig sa stick figure ni Maria.

“Papa, kamukha ko po ba si Mama?” tanong ng bata, ang boses ay puno ng kuryosidad na ngayon lang niya nailabas nang ganito kalantad. “Sabi ni Lola, maganda raw po si Mama. Sabi naman ng mga kapitbahay, iniwan daw po ako ni Mama para pumunta sa langit.”

Huminga nang malalim si Juancho. Inilapag niya ang drawing at hinila si Nico para paupuin sa kanyang kandungan.

“Maganda ang Mama mo, Nico. Sobra,” pagsisimula ni Juancho. Ang boses niya ay malalim, punong-puno ng nostalgia na tila galing sa ibang panahon. “At hindi ka niya iniwan dahil gusto niya. Kailangan lang talaga siyang hiramin ni Papa God.”

“Pero Papa… bakit hindi ka po umuwi noong may sakit siya?”

Boom.

Ang tanong na iyon ay tila isang bombang sumabog sa gitna ng sala. Maging ako ay napatigil sa pag-inom ng kape. Iyon ang tanong na matagal ko nang gustong itanong, ang dahilan ng galit ko kay Juancho noong una siyang dumating. At ngayong nanggaling ito sa bibig ng isang pitong taong gulang, lalong naging matalim ang bawat salita.

“Nico, baby, nagtatrabaho si Papa mo sa barko noon para may pampagamot si Mama,” mabilis kong singit, sinusubukang isalaba si Juancho.

Pero umiling si Juancho. “Hindi, Theo. Hayaan mo na.”

Tumingin siya nang diretso sa anak niya. “Nico, patawarin mo si Papa, ah. Akala ko kasi, sapat na ang magpadala ng pera. Akala ko, sapat na ang magtrabaho nang malayo para sa inyo. Maling-mali ako. Ang pinaka-importante pala ay ang narito ako… at hanggang ngayon, dala-dala ko ang pagsisisi na wala ako sa tabi ng Mama mo noong mga huli niyang sandali.”

Hinigpitan ni Juancho ang yakap kay Nico. Nakita ko ang pamumuo ng luha sa mga mata niya. This is the man I am sleeping with. Isang amang puno ng pagsisisi. Isang asawang naghahanap ng kapatawaran sa maling paraan — sa pamamagitan ng pagyakap sa kapatid ng kanyang asawa.

Pagkalipas ng ilang oras, nakatulog na si Nico sa kanyang sariling maliit na higaan sa kwarto ni Nanay. Nanatili kami ni Juancho sa sala, nakapatay na ang malaking ilaw at tanging ang liwanag na lang mula sa kusina ang nagbibigay ng anino sa amin.

Sumandal ako sa sofa, pagod na pagod ang isip. Naramdaman ko ang pagtabi ni Juancho sa akin. Hindi siya nagsasalita, pero ang bigat ng kanyang aura ay sapat na para malaman kong malalim din ang iniisip niya.

Dahan-dahan, isinandal ko ang ulo ko sa kanyang balikat. Isang simpleng kilos, walang malisya, walang halong pagnanasa. Isang paghingi lang ng suporta.

Naramdaman ko ang kanyang kamay na dahan-dahang gumapang sa aking likuran, hinahaplos ang aking braso nang may pag-iingat, tila ba isa akong babasaging baso.

“Theo,” bulong niya.

“Hmm?”

“Sa tingin mo ba… sinisira natin ang kinabukasan ni Nico?”

Napatingin ako sa malayo. Iyon din ang tanong na paulit-ulit na bumubulong sa akin tuwing alas-tres ng madaling araw. Sinisira ba namin ang pundasyon ng bata? Isang bata na ang tanging alam ay ang tito niya at ang tatay niya ay simpleng magkasundo lamang.

“Hindi ko alam, Juancho,” tapat kong sagot. “Ang alam ko lang, simula nang dumating ka, naging mas masaya si Nico. Naging mas buo ang pakiramdam niya dahil nandito ka.”

“Pero ang presyong binabayad natin… ang lihim na ito,” dugtong niya. “Minsan, kapag tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin habang karga ko siya, hindi ko alam kung sino ang nakikita ko. Isang ama ba na protektor niya, o isang lalaking binababoy ang alaala ng kanyang ina?”

Hinarap ko siya. Hinawakan ko ang kanyang mukha, pilit na pinatitigil ang kanyang self-loathing.

“Huwag mong sabihin ’yan. Hindi natin binababoy si Maria. We are just… humans, Juancho. Humans seeking warmth in a cold, lonely house. Siguro ito ang paraan natin para makayanan ang sakit na iniwan niya.”

O baka naman ito lang ang paraan para mapagtakpan natin ang katotohanang tayo rin ang pumatay sa alaala niya? ang bulong ng kabilang panig ng utak ko.

Bumaba ang kamay ni Juancho sa aking bewang, hinila ako palapit para maupo ako sa pagitan ng kanyang mga hita habang nakasandal pa rin kami sa sofa. It was a protective, domestic position. If a stranger looked at us, they would see a couple sharing a quiet moment after a long day.

“Build a new kind of family,” pabulong kong sabi. “Baka ’yun ang ginagawa natin. A family that doesn’t follow the rules — but a family nonetheless.”

Ipinikit ni Juancho ang kanyang mga mata at isinubsob ang kanyang mukha sa aking leeg. Huminga siya nang malalim, tila kinukuha ang lahat ng lakas na kaya kong ibigay. Ang kanyang mga haplos sa aking braso ay naging mas mapusok, pero nanatiling may halong lungkot.

This is the weight of the past. It’s not just lust anymore. It’s the history of a woman who loved us both, and the tragedy of how we ended up in each other’s arms.

Nanatili kaming ganoon sa loob ng mahabang sandali. Ang tanging maririnig ay ang pag-ugong ng electric fan at ang mahinang hilik ni Nanay mula sa kabilang kwarto.

Tumayo si Juancho at inalalayan akong tumayo rin. Magkahawak ang aming mga kamay, magkadikit ang aming mga palad na tila ayaw nang bumitaw. Pero bago kami pumasok sa aming kwarto — ang kwartong saksi sa lahat ng aming kasalanan — tumigil siya.

Humarap siya sa akin, ang kanyang mga mata ay madilim at puno ng isang tanong na tila kanina pa naglalaro sa kanyang isipan.

Inilapit niya ang kanyang labi sa aking tenga. Ang kanyang hininga ay mainit, nagpapadala ng panginginig sa buong sistema ko. Pero ang sinabi niya ay tila nagpalamig sa aking dugo.

“Theo… if she knew,” bulong niya, ang boses ay halos hindi marinig. “Kung alam ba ni Maria ang ginagawa natin sa ilalim ng bubong na ’to… would she hate us? O maiintindihan niya ba, why I can’t let you go?”

Hindi ako nakasagot. Nanatili akong nakatitig sa pinto ng aming kwarto, habang ang anino ni Maria ay tila nakatayo sa dulo ng pasilyo, nanonood, naghihintay ng sagot na kailanman ay hindi namin maibibigay.

Isang matinding katahimikan ang bumalot sa amin — isang katahimikan na mas maingay pa sa kahit anong sigaw.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/07ec0e8fefc3a2272b5f84d1876847d4cc06b3ae/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6f766c316e6d526c7445626a31773d3d2d313632313930393938342e3138613565643135333062666463653635333431383635393335302e706e67)

15: Alon sa Dilim 🔴

Tatlong araw na ang nakalipas mula nang itanong ni Juancho kung maiintindihan ba kami ni Maria. Tatlong araw na ring parang may nakabara sa lalamunan ko. Simula noon, pinilit kong umiwas. Sa eskwelahan, nagpapakalunod ako sa mga lesson plans at papeles ng mga estudyante. Sa bahay, lagi akong nagkukulong sa kusina o kaya ay nagpapanggap na tulog na bago pa man siya pumasok sa kwarto.

Kailangan kong bumalik sa dati. Kailangan kong bawiin ang sarili ko. Ako si Theo — isang guro, isang anak, isang kapatid. Hindi ako dapat maging anino lang ng isang bawal na pag-ibig. Hindi ko dapat gustuhin ang bayaw ko nang ganito kalala.

Pero mahirap layuan ang apoy kapag nakatira ka sa loob ng mismong kalan.

Gabi na, at katatapos lang ng malakas na ulan. Malagkit at mainit ang pakiramdam ko kaya nagpasya akong maligo bago matulog. Akala ko ay mahimbing na ang tulog ni Juancho dahil galing siya sa pagkakarpintero sa labas buong hapon. Pumasok ako sa banyo, isinara ang pinto, at pinihit ang shower.

Shhhhh…

Ang tunog ng tubig na bumabagsak sa semento ay tila isang tabing na naghihiwalay sa akin sa mundo. Hinubad ko ang aking damit at hinayaang dagsain ng malamig na tubig ang aking katawan. Ipinikit ko ang aking mga mata, sinusubukang burahin ang imahe ni Juancho sa isip ko — ang kanyang malalaking kamay, ang kanyang mainit na katawan, ang paraan ng pagpasok niya sa akin tuwing gabi.

“Patawarin mo ako, Maria,” bulong ko sa hangin. “Ititigil ko na ito. Pangako. Lalayuan ko na siya. Hindi na ako magiging mahina.”

Biglang bumukas ang pinto ng banyo.

Napadilat ako. Sa gitna ng usok ng malamig na tubig, nakatayo si Juancho. Hindi siya nakasuot ng pang-itaas, tanging ang maluwag na basketball shorts lang ang takip sa kanyang ibaba. Ang kanyang mga mata ay madilim, parang dagat na may paparating na bagyo. Ang dibdib niya ay basa na agad ng mga patak mula sa shower.

“Anong ginagawa mo rito? Nakalimutan ko palang i-lock…” nauutal kong sabi, pilit na tinatakpan ang katawan ko kahit huli na ang lahat.

Hindi siya sumagot. Humakbang siya papasok at isinara ang pinto sa likuran niya. Narinig ko ang pamilyar na pag-click ng lock.

“Bakit mo ako iniiwasan, Theo?” tanong niya. Mababa ang boses niya, halos malunod ng tunog ng shower pero ramdam ko ang bawat pantig.

“Hindi kita iniiwasan. Busy lang talaga ako sa school,” pagsisinungaling ko.

Lumapit siya sa akin. Hindi siya natatakot na mabasa ang kanyang suot. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko at isinandal ako sa malamig na tiles ng banyo. Napasinghap ako sa gulat at sa lamig ng pader na tumama sa likod ko.

“Tatlong araw, Theo. Tatlong araw na parang hindi mo ako kilala,” mariin niyang sabi. Inilapit niya ang kanyang mukha, sapat na para maramdaman ko ang init ng kanyang katawan na sumasalungat sa lamig ng tubig.

“Akala mo ba ganoon lang kadaling talikuran ito? Akala mo ba madali lang kalimutan kung gaano kasarap ang katawan mo?”

“Dapat lang natin ’tong talikuran, Juancho!” pabulong kong sigaw, kahit na ang puso ko ay nag-uumpisang magtaksil muli. “I am a teacher. I am a son. I am your brother-in-law! At higit sa lahat, kapatid ako ng asawa mo! I am a sinner, Juancho. Gabi-gabi akong sinusunog ng konsensya ko!”

“Sinner?” Ngumiti siya nang mapait. “Kung susunugin tayo, Theo, siguraduhin nating sulitin ang apoy.”

Bago pa ako makahuma, sinakop na niya ang labi ko. Hindi ito katulad ng mga naunang halik na may halong pag-iingat. This was hungry. This was desperate. This was an ocean wave crashing against a fragile shore. Ang dila niya ay agresibo, sinisipsip ang aking ibabang labi, saka sumalakay sa loob ng bibig ko. Ang tubig mula sa shower ay patuloy na bumubuhos sa aming dalawa, binabasa ang kanyang buhok na ngayon ay tumutulo sa aking mukha at leeg.

Naramdaman ko ang kanyang kamay na bumaba sa aking bewang, hinuhukay ang bawat kurba ng aking katawan. Ang kanyang daliri ay dumulas sa likod ko, hinaplos ang butas ng puwit ko nang walang babala. Napasinghap ako.

“Juancho… please…” ungol ko sa pagitan ng kanyang mga halik.

“Sabihin mo sa akin, Theo. Sabihin mong ayaw mo nito at lalabas ako ngayon din,” hamon niya, habang ang kanyang dalawang daliri ay unti-unting pumapasok sa loob ko, sinasamantala ang tubig bilang lubricant. “Sabihin mo na ayaw mo ng burat ko sa loob mo. Sabihin mo na ayaw mo nang maramdaman ang pagkantot ko dyan sa butas mo.”

Hindi ako nakapagsalita. Sa halip, ang aking mga kamay na kanina ay tumutulak sa kanya ay kusang pumulupot sa kanyang leeg. Hinila ko siya palapit, isinusuko ang lahat ng aking moralidad sa ilalim ng agos ng tubig.

Hinigit niya ako pataas. Isinabit ko ang aking mga binti sa kanyang bewang. Ang likod ko ay muling tumama sa malamig na tiles habang siya ay hinubad ang kanyang shorts. Ang kanyang matigas na pagkalalaki ay tumama sa aking tiyan — mainit, mabigat, at basa na ng tubig.

“Mamasa-masa ka na para sa akin, Theo,” bulong niya sa tenga ko habang ginagabay ang ulo ng kanyang burat sa butas ko. “Kahit tatlong araw mo akong iniiwasan, ang butas mo pa rin ang pinakamasikip at pinakamasarap na nalasahan ko.”

Dahan-dahan niyang itinulak ang kanyang sarili papasok. Inch by inch. Napakagat ako sa kanyang balikat para pigilan ang ungol. Ang sensasyon ng pagkapuno ay sobra — masakit sa una, pero agad na napalitan ng matinding sarap. Nang nasa loob na siya nang buo, nagsimulang gumalaw si Juancho. Mabilis at malalim ang bawat pagbaon. Ang tunog ng basa niyang balat na tumatama sa akin ay natatabunan lang ng ingay ng shower.

Ako ay nakasabit sa kanya, ang likod ko ay nakadikit sa wall tiles, ang mga binti ko ay nakabalot sa bewang niya. Bawat pag-angat niya sa akin ay sinasabayan ng malalim na pagbaon. Ang kanyang kamay ay nakahawak sa aking puwit, binubuka ito nang mas malapad para mas lalo siyang makapasok.

“Ang sarap mo, Theo… Putangina, baby… ang init at sikip ng butas mo,” ungol niya sa tenga ko. “Kahit basang-basa tayo ng tubig, ramdam ko pa rin kung ga’no ako kagusto ng butas mo.”

Pagkatapos ng ilang minuto, binago niya ang posisyon. Ibinalik niya ako sa sahig ng banyo, pero hindi niya ako pinaharap sa kanya.

Hinila niya ang bewang ko pataas, pinahawak ang mga kamay ko sa tiles ng sahig. Mula sa likuran, muli niyang ipinasok ang kanyang burat. Mas malalim ang pasok sa ganitong anggulo. Ang bawat pagbayo niya ay malakas, ang bayag niya ay tumatama sa aking puwit sa bawat galaw. Ang isang kamay niya ay nakahawak sa balikat ko, ang isa naman ay nakahawak sa aking titi at hinahagod ito nang mabilis.

“Baby, ang ganda ng likod mo… Ang puti, ang lambot,” sabi niya habang patuloy ang malakas na pagkantot. “Ramdam mo ba kung gaano ka kalibog sa akin? Tignan mo ang titi mo, basang basa na sa precum.”

Ang tubig ay patuloy na bumubuhos sa aming likod. Ang init ng katawan niya ay sumasalungat sa lamig ng tubig, nagdudulot ng kakaibang sensasyon na nakakabaliw.

Hindi niya ako pinahinga nang matagal. Inupo niya ako sa maliit na bangkito sa sulok ng banyo.

Ako ang nasa ibabaw niya ngayon. Ang mga tuhod ko ay nakadikit sa bangkito habang siya ay nakaupo. Hinawakan niya ang bewang ko at tinulungan akong umibabaw sa kanyang matigas na burat. Dahan-dahan akong bumaba hanggang sa maipasok ko na naman ito ng buo. Sa posisyon na ito, ako ang may kontrol sa bilis, pero si Juancho ang may kontrol sa lalim.

“Sakyan mo ’ko, baby. Ipakita mo kung gaano mo ako kailangan,” utos niya, ang mga mata niya ay nagniningas.

Nagsimulang gumalaw ako — pataas-baba, pabilog, minsan ay mabilis, minsan ay mabagal na parang sinasadyang pahirapan siya. Ang kanyang mga kamay ay nasa dibdib ko, pinipisil ang mga utong ko habang ako ay patuloy na sumasakay sa kanya. Ang tunog ng basa naming katawan ay malaswa at malakas, pero natatabunan ng shower.

“Ang sarap… Juancho… Ang lalim mo, mmmh…” ungol ko, hindi na makapagpigil.

Hindi pa siya nasisiyahan. Hinila niya ako patayo, hinilig ako sa lababo, at muli akong pinasok mula sa likuran. Ang salamin sa harap ko ay puno ng aming repleksyon — ako na basa, mukha na namumula, at siya sa likod ko na parang hayop na gutom. Sa posisyon na ito, mas mabilis at mas malakas ang bawat pagbayo niya. Ang isang kamay niya ay nakahawak sa aking buhok, bahagyang hinila para maarko ang likod ko, habang ang isa ay patuloy na hinahagod ang aking titi.

“Ang ganda mong tignan kapag ganito… ’Pag nasa loob mo ang burat ko,” bulong niya. “Ang sarap mo, baby… tangina ka… ahhh…”

Hindi na ako nakatiis. Sa ilalim ng patuloy na agos ng tubig, sumabog ako. Ang tamod ko ay tumalsik sa lababo at sa tiles. Ang katawan ko ay nanginginig nang malakas habang si Juancho ay patuloy na naglalabas-masok sa loob ko.

Sa huling sandali, iniangat niya ulit ako. Nakaharap kami ngayon. Ang mga binti ko ay nakabalot sa bewang niya, ang mga braso ko ay nakapulupot sa leeg niya. Sa ganitong posisyon, mas malalim ang pagkakabaon niya. Ang bawat galaw ay puno ng emosyon — galit, pagnanasa, pag-ibig, at takot.

“Juancho… fuck… lalabasan na naman ako… ahhhhh,” ungol ko.

“Sabay tayo, baby. Ibuhos mo lahat sa akin,” sagot niya, ang boses ay garalgal na sa sarap.

Sabay kaming tinangay ng alon. Naramdaman ko ang mainit na tamod niya na pumupuno sa loob ko habang ako ay muling sumabog sa tiyan niya. Napakapit ako nang mahigpit sa kanyang balikat, ibinabaon ang aking mga kuko sa kanyang balat. Ang ungol niya ay malalim at mababa, parang hayop na hindi na makapagpigil.

Nanatili kaming ganoon sa loob ng ilang minuto. Walang nagsasalita. Tanging ang patak lang ng tubig ang naririnig habang ang aming mga hininga ay unti-unting bumabagal.

Dahan-dahan akong ibinaba ni Juancho. Pinunasan niya ang aking mukha gamit ang kanyang mga hinlalaki. Ang kanyang tingin ay puno ng pagsisisi pero may kasamang matinding pag-angkin.

“Lalayo ka pa ba?” tanong niya.

Umiling ako nang mahina. “Hindi ko na alam, Juancho. Hindi ko na alam kung paano.”

Aayusin ko na sana ang sarili ko para lumabas nang biglang tumigil ang mundo namin.

Kreeeeeek…

Ang tunog ng door handle ng banyo. May nagtatangkang magbukas nito mula sa labas.

“Theo? Anak? Bakit ang tagal mo yata sa loob? Ayos ka lang ba?” ang boses ni Nanay Elena, direkta sa labas ng pinto.

Napatitig kaming dalawa ni Juancho sa door handle na dahan-dahang gumagalaw, may sumusubok na buksan ang pagkaka-lock nito. Nanigas ang buong katawan ko. Si Juancho ay mabilis na tumayo sa harap ko, tila handang itago ako sa likod niya, pero wala kaming suot na kahit ano na pwedeng magpaliwanag kung bakit kami magkasama sa loob ng banyong ito.

Diyos ko, huwag po… dasal ko sa loob-loob ko habang nakatitig sa gumagalaw na handle.

“Theo?” tawag muli ni Nanay. “Bakit parang may narinig akong kausap ka sa loob?”

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/7c727ebecedef79759f4e78e9db8e04fca0d6fcf/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f554f7765514c586b764c663653673d3d2d313632313931303234322e313861356565636135643236663234323633343930363538323932332e706e67)

16: Piring ng Katotohanan

Dug-dug. Dug-dug.

Ang tibok ng puso ko ay mas malakas pa sa lagaslas ng tubig na hanggang ngayon ay umaagos mula sa shower. Nakatitig ako sa door handle na dahan-dahang bumabalik sa itaas matapos mabigong mabuksan ang lock. Sa harap ko, si Juancho ay parang isang estatwa — naninigas, ang kanyang mga mata ay nakapako sa pinto, ang kanyang basang dibdib ay mabilis na tumataas-baba.

Katapusan

na ba namin ito? Ito na ba ang

sandaling

guguho

ang lahat?

“Theo? Anak? Bakit hindi ka

sumasagot

?“ muling tawag ni Nanay Elena. Sa pagkakataong ito, may halong kaba na ang kanyang boses. “At sino ang

kinakausap

riyan

?“

Mabilis akong kinalabit ni Juancho. Ang kanyang mga mata ay nag-uutos — magsalita

ka. Linunok ko ang lahat ng takot na bumabara sa lalamunan ko. Pinihit ko ang gripo ng shower para mamatay ang ingay ng tubig. Ang biglang katahimikan sa loob ng banyo ay mas nakakatakot.

“N-Nay?

Sandali

lang po!“ pasigaw kong sagot, pilit na pinapatatag ang boses na tila galing sa ilalim ng lupa. “Ano po… ang hirap

kasing

buksan

nung lock! Stuck po yata!“

Naramdaman ko ang paggalaw ni Juancho. Mabilis niyang kinuha ang kanyang basang shorts at isinuot iyon. Itinuro niya ang cabinet sa gilid kung nasaan ang mga labada. Kinuha ko ang tuwalya ko at ibinalot sa bewang ko sa loob ng isang segundo.

“Theo? May kasama ka ba?” pag-uulit ni Nanay. Ramdam ko ang kanyang anino sa ilalim ng pinto.

Tumingin ako kay Juancho. Tumango siya, ang kanyang panga ay mahigpit na nakakuyom.

“Nay, si Juancho po!” dugtong ko, habang mabilis na binubuhusan ang sahig ng balde-balde pang tubig para magmukhang abala kami. “Nagpatulong

lang po ako… kasi… kasi

nasira

po ’yung

gripo

kanina! Biglang

sumabog

’yung valve kaya

humingi

ako ng

saklolo

!“

Mabilis na lumapit si Juancho sa pinto. Pinatunog niya ang lock nang ilang beses na tila ba talaga itong nagloko. Pagkatapos, binuksan niya ang pinto nang may kaunting pwersa.

Tumambad sa amin si Nanay Elena. Nakasuot siya ng kanyang duster, hawak ang isang baso ng tubig, at ang kanyang mga mata ay naniningkit habang palipat-lipat ang tingin sa aming dalawa.

Basang-basa si Juancho. Ganoon din ako. Ang banyo ay puno ng usok mula sa init ng aming mga katawan na humalo sa malamig na tubig.

“Iyong g

ripo ba ang may sira

?“ mahinang ulit ni Nanay. Tumingin siya sa gripo ng shower na ngayon ay tuyo at maayos naman.

“

O-opo

, Nay,“ singit ni Juancho, habang pinapahid ang kamay niya sa kanyang mukha. “Biglang

umentra

’yung tubig sa

itaas

. Akala ni Theo ay may

sasabog

tubo

kaya

sumigaw

siya.

Pumasok

na ako para hindi na

bumaha

rito

sa labas.“

Isang mahabang katahimikan ang namagitan sa amin. Ang tanging maririnig ay ang pagpatak ng tubig mula sa buhok ko patungo sa sahig. Plok

Plok

Tinitigan kami ni Nanay nang matagal. Hindi siya galit, pero may kung anong lungkot at pagdududa sa kanyang mga mata na mas masakit pa sa kahit anong sermon. She’s not stupid. She’s a mother. Alam niyang may kakaiba sa bilis ng paghinga namin at sa tensyong namamayani sa hangin.

“

Ganoon

ba?“ sa wakas ay sabi ni Nanay. Iniiwas niya ang kanyang tingin. “O sige.

Magpatuyo

na kayo. Baka pareho kayong

sipunin

. Theo,

lumabas

ka na

riyan

pagkatapos

mong

magbihis

.“

Tumalikod si Nanay at dahan-dahang naglakad pabalik sa kanyang kwarto. Ang tunog ng kanyang tsinelas sa sahig ay tila isang hatol na hindi namin matatakasan.

Nang mawala na si Nanay, hinarap ko si Juancho. Ang kaba ko ay napalitan ng panginginig ng buong katawan.

“Halos

mabisto

na tayo, Juancho,“ pabulong kong sabi, ang boses ko ay nanginginig. “Nakita mo ba ang

tingin

ni Nanay? She knows. Hindi man siya

magsalita

, alam kong

nararamdaman

niya.“

Hindi sumagot si Juancho. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang braso ko, pero mabilis ko itong binawi.

“

Huwag

muna ngayon,“ sabi ko. “Kailangan nating

lumabas

nang maayos.“

Pagdating sa loob ng kwarto, ang katahimikan ay tila isang mabigat na kumot. Nagbihis kami nang hindi nag-uusap. Bawat kaluskos ng tela, bawat buntong-hininga ay tila nagpapabigat sa atmospera.

Humiga kami sa kama. Patay ang ilaw, pero ang buwan ay sapat na para makita ko ang kisame. Nanatili akong nakatihaya, habang si Juancho ay nakatalikod sa akin.

Safe haven. Iyon ang tawag ko sa kwartong ito noong una. Dito kami malaya. Dito kami pwedeng maging kami. Pero ngayon, habang iniisip ko ang mukha ni Nanay sa labas ng pinto, pakiramdam ko ay nagbabago na ang kwartong ito. Hindi na ito taguan. Isa na itong hawla. Isang magandang kulungan kung saan unti-unti kaming nasasakal ng sarili naming mga lihim.

Naramdaman ko ang paggalaw ni Juancho. Dahan-dahan siyang lumingon at ipinasok ang kanyang kamay sa ilalim ng kumot. Hinanap niya ang kamay ko.

Nang magkadikit ang aming mga palad, naramdaman ko ang lamig ng kanyang balat. Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit — hindi mapusok, kundi puno ng pangamba.

Nanigas ako. Baka

marinig

kami ni Nanay sa

kabilang

kwarto

. Baka

nakikinig

siya sa

pader

“Theo,” pabulong niyang tawag.

“

Huwag

na muna tayong mag-usap, Juancho. Baka

gising

pa si Nanay,“ sagot ko, hindi gumagalaw.

Hinigpitan pa niya ang hawak sa kamay ko. Ang aming mga daliri ay magkabuhol sa ilalim ng makapal na kumot. Ito lang ang tanging koneksyon namin sa sandaling ito — isang tago at nakaw na hawak-kamay.

Ito na ba ang buhay natin habang-buhay?

Magtatago

dilim

matatakot

sa bawat

yabag

sa labas, at

magsisinungaling

sa mga taong

pinaka-mahal

natin?

Ang bawat segundo ay tila isang pagsubok. Pakiramdam ko ay lalong sumisikip ang kwarto. Ang amoy ng banyo na dala pa rin ng buhok namin ay nagpapaalala sa akin ng nangyari kanina — ang sarap na mabilis na napalitan ng takot.

We are building a life of shadows, Juancho. At ang

takot

ko,

balang

araw, pati ang mga

anino

natin ay

iiwan

tayo.

Hindi ako nakatulog nang maayos. Sa tuwing pipikit ako, nakikita ko ang door handle na gumagalaw. Nakikita ko ang mga mata ni Maria sa litrato sa sala, tila sumusunod sa bawat galaw ko.

Alas-singko pa lang ng umaga nang magising ako. Maingat kong inalis ang kamay ko mula sa pagkakahawak ni Juancho. Tulog pa siya, ang kanyang mukha ay payapa pero may bahid ng pagod.

Lumabas ako ng kwarto para uminom ng tubig. Madilim pa ang buong bahay, tanging ang maliit na bumbilya sa kusina ang nakasindi.

Pagdaan ko sa sala, napatigil ako.

Nandoon si Nanay Elena. Nakaluhod siya sa harap ng maliit naming altar kung nasaan ang mga imahen ng santo at ang litrato ni Maria. Walang tunog ang kanyang pag-iyak, pero ang kanyang mga balikat ay gumagalaw sa bawat hikbi.

Nakatalikod siya sa akin, pero ramdam ko ang bigat ng kanyang panalangin. Ang usok ng insenso ay humahalo sa malamig na hangin ng umaga.

“Nay?” mahina kong tawag.

Dahan-dahang lumingon si Nanay. Hindi niya pinunasan ang kanyang mga luha. Ang kanyang mukha ay tila tumanda ng sampung taon sa loob lang ng isang gabi.

Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata. Ang kanyang tingin ay hindi mapanghusga, kundi puno ng matinding sakit — ang sakit ng isang inang may alam pero gustong magbulag-bulagan para sa kapayapaan ng kanyang pamilya.

“Theo,” tawag niya, ang boses ay basag. “

Ipinagdarasal

ko lang kayo.

Ipinagdarasal

ko ang

kaluluwa

ng kapatid mo… at kayo nila

Juancho.“

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang basong hawak ko ay muntik nang mahulog.

Hindi siya nagpaliwanag. Hindi siya nagtanong. Nanatili lang siyang nakatingin sa akin habang ang mga luha ay patuloy na umaagos sa kanyang mga kulubot na pisngi. Ang kanyang mga mata ay nagsasabi ng lahat ng hindi niya kayang bigkasin.

“Alam ko, Theo. Alam ko ang lahat.”

Iyon ang sigaw ng kanyang katahimikan. At sa sandaling iyon, mas gugustuhin ko pang saktan niya ako o palayasin kaysa sa makita siyang nagdarasal nang ganoon para sa aming kasalanan.

Tumalikod si Nanay at muling humarap sa altar, ipinagpatuloy ang kanyang pabulong na dasal. Nanatili akong nakatayo sa dilim, mag-isa, habang ang katotohanan ay tila isang piring na unti-unting tinatanggal sa aking mga mata, inilalantad ang pagkawasak na idinudulot namin sa aming tahanan.

The cage didn’t just close. It just became our permanent home.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/36ef43c591319dffcae318daafcd4924484e5656/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f554a684d4b4a623649384b7470413d3d2d313632313931303531332e313861363230623936333931313738303434383432343034303738302e706e67)

17: Iwa ng Nakaraan

Ang langit ay kulay abo, tila nakikiramay sa bigat ng araw na ito. April 13. Tatlong taon na ang nakalipas simula nang huli kong makita si Maria, pero ang sugat na iniwan niya ay tila sariwa pa rin — lalo na ngayon na ang bawat patak ng kandila ay nagpapaalala sa akin ng lahat ng ninanakaw namin mula sa kanyang alaala.

Maaga kaming gumising para maghanda ng mga dadalhin sa sementeryo. Ang amoy ng nilulutong pansit ni Nanay Elena at ang bango ng mga sariwang bulaklak na puting rosas ay humahalo sa amoy ng selyadong baon.

Ito ang araw niya. Dapat ay tungkol sa kanya ang lahat. Pero bakit sa tuwing tumitingin ako sa salamin, ang nakikita ko ay isang taksil?

Iniiwasan ko ang tingin ni Juancho. Simula nang makita ko si Nanay na nagdarasal sa tapat ng altar kaninang madaling araw, tila may malaking pader na tumayo sa pagitan naming dalawa. Ang init na pinagsaluhan namin sa banyo kagabi ay tila naging yelo na humihiwa sa aking balat.

“Theo, pakidala naman itong mga kandila sa sasakyan,” utos ni Juancho. Ang boses niya ay seryoso, walang bakas ng kahit anong lambing. Alam niya. Ramdam niya ang distansyang inilalagay ko.

Tumango lang ako at kinuha ang mga gamit nang hindi man lang dumidikit ang aking mga daliri sa kanya.

Nakasakay kami sa arkiladong jeep patungong sementeryo. Katabi ko si Nico na masayang nagtatanong tungkol sa kanyang Mama, habang si Juancho ay nasa kabilang dulo, nakatingin sa labas ng bintana. Si Nanay Elena naman ay tahimik na humahawak sa kanyang rosaryo, ang kanyang mga labi ay bahagyang gumagalaw sa bawat dasal.

The silence is deafening. Every mile we travel closer to her grave feels like a countdown to a judgment I am not ready for.

Pagdating sa puntod ni Maria, agad kaming naglinis. Inalis ni Juancho ang mga tuyong dahon at damo sa paligid ng puting marmol. Sinindihan ko ang mga kandila habang si Nico naman ay inilalagay ang mga bulaklak sa plorera.

“Maria Santos-Dela Cruz.”

Ang pangalan niya sa lapida ay tila sumisigaw sa akin. Kumusta, Theo? tila bulong ng hangin. Kumusta ang asawa ko? Masarap ba ang mga halik niya? Maayos ba ang pag-aalaga niya sa iyo sa kama mo?

Napapikit ako nang mariin. God, please. Stop it.

“Nico, halika rito. Magdasal tayo para sa Mama mo,” aya ni Nanay Elena.

Lumuhod kaming lahat sa harap ng puntod. Nasa gitna si Nico, nasa kaliwa niya si Nanay, at nasa kanan naman kami ni Juancho — pero may isang dangkal na espasyo sa pagitan namin. Walang hawak-kamay. Walang pasimpleng haplos. Ang distansya ay tila isang malalim na bangin.

I feel her ghost. Not a scary one, but a watching one. Nakikita niya ang bawat dumi sa kaluluwa ko. Sa araw na ito, hindi ako karapat-dapat na tumayo sa tabi ni Juancho. I am unworthy of his warmth, unworthy of the love he tries to give me, because this love is built on the ruins of her life.

“Maria, anak…” panimula ni Nanay Elena, ang boses ay nagsisimula nang mabasag. “Sana ay masaya ka na riyan. Huwag kang mag-alala rito. Maayos ang kalagayan ni Nico. Inaalagaan siya nang mabuti ni Theo… at ni Juancho.”

Naramdaman ko ang panunuyo ng aking lalamunan. Inaalagaan? Nay, kung alam niyo lang kung paano kami mag-alaga sa isa’t isa kapag madilim na.

Umiyak si Nanay, at agad siyang inabutan ni Juancho ng panyo. Sa sandaling iyon, nagtagpo ang aming mga mata. May hihilingin sana siya — marahil ay gusto niyang hawakan ang kamay ko para kumuha ng lakas — pero mabilis kong ibinaling ang tingin ko kay Nico.

Don’t touch me, Juancho. Not today. Not here.

Ang sakit na makita siyang nasasaktan, pero mas masakit ang isiping ako ang dahilan kung bakit nagiging kumplikado ang kanyang pagluluksa. Kung wala ako, baka mas malinis ang kanyang pag-iyak para sa kanyang asawa.

Lumipas ang ilang oras. Naglatag kami ng banig sa damuhan para kumain ng tanghalian, gaya ng tradisyon. Masigla si Nico, ikinukwento ang mga paboritong pagkain ng kanyang Mama na narinig niya kay Lola.

“Papa, sabi ni Lola, mahilig daw si Mama sa maasim na mangga?” tanong ni Nico habang kumakain.

Ngumiti si Juancho, pero ang ngiting iyon ay hindi umabot sa kanyang mga mata. “Oo, Nico. Noong pinagbubuntis ka niya, halos maubos niya ang lahat ng mangga ng kapitbahay natin.”

Nagtawanan sila, pero ako ay nanatiling tahimik. Nakatingin lang ako sa malayo, sa iba pang mga puntod na nakapaligid sa amin.

This is the life we chose. Isang buhay na laging may kahati. Isang buhay na laging may anino.

Napansin ko na kanina pa nakatitig sa akin si Nanay Elena. Ang kanyang mga mata ay tila nagtatanong kung bakit hindi ako nagsasalita. Pinilit kong sumubo ng pansit kahit parang buhangin ang lasa nito sa aking dila.

“Theo, anak, ayos ka lang ba? Namumutla ka,” puna ni Nanay.

“O-opo, Nay. Medyo masakit lang po ang ulo ko, dahil ata sa init ng araw,” palusot ko.

Tumayo si Juancho para kumuha ng tubig mula sa cooler. Pagbalik niya, iniabot niya sa akin ang baso.

“Inom ka muna, Theo,” sabi niya. Ang kanyang boses ay malambot, puno ng pag-aalala na hindi niya maitago kahit sa harap ng pamilya.

Kinuha ko ang baso, mabilis na iniwas ang aking mga daliri. Ang bawat kilos namin ay pinapanood ng mga anino ng nakaraan. I felt like a criminal being watched by a jury composed of dead relatives.

Hapon na at naghahanda na kaming umuwi. Ang mga kandila ay halos maubos na, ang apoy ay kumukurap-kurap sa hangin.

Lumapit si Juancho sa puntod para magpaalam sa huling pagkakataon sa araw na iyon. Tumayo ako sa tabi niya, dala ang bag ng mga basura. Ang lahat ay nakatalikod na, naglalakad na si Nanay at Nico patungo sa gate ng sementeryo.

Kakaiba ang atmospera. Ang sikat ng araw ay nag-aagaw-dilim na, at ang katahimikan ay tila bumibigat.

Napabuntong-hininga si Juancho. Yumuko siya nang bahagya para haplusin ang pangalan ni Maria sa marmol. Bakas sa kanyang mukha ang pagod, ang pagsisisi, at ang kalituhan.

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin. Ang kanyang mga mata ay puno ng emosyon na hindi ko mapangalanan — parang gusto niyang humingi ng tawad, o kaya ay gusto niyang sabihing hindi na niya kaya ang ganitong pagpapanggap.

Sa pagod ng kanyang isip at sa bigat ng emosyon ng anibersaryo, bahagya siyang napaatras at humawak sa balikat ko.

“Juancho…” mahina kong tawag, sinusubukang bawiin ang balikat ko.

Pero hindi siya bumitaw. Tumingin siya sa akin nang diretso, pero ang mga mata niya ay tila nakakakita ng ibang tao. Ang kanyang isip ay naliligaw sa pagitan ng nakaraan at kasalukuyan, sa pagitan ng babaeng nasa ilalim ng lupa at ng lalaking nasa harap niya ngayon.

“Sige na, Maria… tara na, baka gabihin tayo,” pabulong niyang sabi, habang inaakay ako palayo sa puntod.

Napatigil ang mundo ko. Ang hangin ay tila tumigil sa pag-ihip.

Narinig ni Nanay Elena. Narinig ni Nico.

Lumingon si Nanay, ang kanyang mukha ay puno ng gulat at sakit. Si Nico naman ay kumunot ang noo, tumingin kay Juancho, pagkatapos ay sa akin.

“Papa? Bakit mo po tinawag na Maria si Tito Theo?” polos na tanong ng bata.

Nanigas si Juancho. Unti-unting bumalik ang linaw sa kanyang mga mata habang nakatitig sa akin. Ang kamay niya sa balikat ko ay tila naging kasing-init ng baga. Napagtanto niya ang kanyang sinabi. Napagtanto niya ang pagkakamaling wawasak sa huling piraso ng aming pagpapanggap.

Tumingin ako kay Nanay Elena. Ang mga luha sa kanyang mata ay muling pumatak, at sa pagkakataong ito, alam kong hindi na ito para sa namatay niyang anak.

Ito ay para sa aming mga buhay pa, pero unti-unti nang namamatay sa loob ng sarili naming kasinungalingan.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/151410b1e0c0dbc0c2d44e7ecd74ac33a4b6fc11/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f5962717158745f714b4450724a413d3d2d313632313931303839372e313861363231336336353166313662343334343535323732393238322e706e67)

18: Sugat na Bukas

Ang biyahe pauwi mula sa sementeryo ay tila ang pinakamahaba na katahimikan sa buong buhay ko. Walang nagsasalita. Maging si Nico, na karaniwan ay madaldal, ay tila nararamdaman ang bigat ng hanging nakapalibot sa amin. Nakatingin lang siya sa labas ng bintana ng jeep, hawak ang kanyang maliit na laruan, habang si Nanay Elena ay mahigpit na nakahawak sa kanyang rosaryo, ang mga daliri ay nanginginig sa bawat butil.

At si Juancho… hindi ko siya kayang tingnan.

Maria.

Ang pangalang iyon ay paulit-ulit na humahampas sa pandinig ko gaya ng alon sa dalampasigan. Hindi dahil sa galit ako sa kapatid ko, kundi dahil sa sakit na nanggaling iyon sa bibig ng lalaking akala ko ay nakikita ako bilang ako .

Am I just a ghost of her to him? Isang anino na isinusuot niya kapag nilalamig siya? Isang katawan na nagsisilbing sisidlan ng mga alaala ng babaeng tunay niyang minahal?

Pagdating sa bahay, mabilis na pumasok si Nanay sa kusina nang walang sinasabi. Ni hindi niya kami nilingon. Si Nico naman ay dinala ang kanyang mga gamit sa kwarto ni Nanay. Naiwan kaming dalawa ni Juancho sa sala, sa ilalim ng malamig at madilaw na liwanag ng bumbilya.

“Theo…” panimula ni Juancho. Ang boses niya ay basag, puno ng pagmamakaawa.

“Huwag ngayon, Juancho. Mag-aayos lang ako ng gamit,” matabang kong sagot. Hindi ko siya nilingon. Dire-diretso ako sa kwarto namin at mabilis na isinara ang pinto.

Pero hindi siya nagpaawat. Pumasok pa rin siya, isinara ang pinto, at hinarap ako.

“Theo, please… listen to me. Pagod lang ako. Ang daming emosyon sa sementeryo… naghalo-halo ang lahat sa isip ko,” paliwanag niya, lumapit sa akin.

“Naghalo-halo? O lumabas lang ang katotohanan?” Hinarap ko siya, ang mga mata ko ay nagsisimula nang manubig. “Kaya mo ba ako hinahawakan dahil ako ang nakikita mo, o dahil ako ang pinakamalapit na bagay kay Maria na pwede mong mahawakan? Tell me, Juancho! Kapag ba nakapatay ang ilaw at magkayakap tayo, pangalan ba niya ang binubulong ng puso mo?”

“Hindi ganyan ’yun! You know how much I care for you!” sigaw niya, pero agad din niyang hininaan ang boses nang maalalang nasa kabilang kwarto lang si Nanay. “Theo, mahal kita. Iba ang nararamdaman ko sa iyo.”

“Pero tinawag mo akong Maria sa harap ng puntod niya! Sa harap ni Nanay!” Tumawa ako nang mapait, isang tawang puno ng desperasyon. “You didn’t just slip, Juancho. You revealed the truth. Para sa iyo, isa lang akong kapalit. Isang proxy para sa asawa mong nawala. I am a living, breathing replacement, and it hurts — it kills me.”

Sinubukan niyang hawakan ang mga kamay ko, pero marahas ko itong binitawan. Itinulak ko siya palayo sa akin. Ang bawat haplos niya na dati ay nagbibigay sa akin ng init, ngayon ay parang pasong humihiwa sa balat ko.

“Huwag mo akong hawakan!” bulyaw ko sa kanya. “Gusto ko munang mapag-isa. Lumayo ka muna sa akin.”

Nakita ko ang sakit sa mga mata ni Juancho. Parang dinurog ang puso niya sa paraan ng pagtulak ko sa kanya, pero wala akong pakialam. Mas durog ang nararamdaman ko. Mas malalim ang sugat na iniwan ng isang pangalang hindi naman sa akin.

Gabi na, pero ang dilim ay hindi nagdala ng kapayapaan. Nakahiga kami sa iisang kama, pero ang distansya sa pagitan namin ay tila isang karagatan. Nakatalikod ako sa kanya, nakabalot ng makapal na kumot hanggang leeg, habang siya naman ay nasa kabilang dulo, nakaharap sa pader.

Cold backs. Isang gabi ng mga likod na hindi nag-uusap.

Naririnig ko ang malalalim na buntong-hininga ni Juancho. Alam kong hindi siya tulog. Alam kong gising ang kanyang konsensya, gaya ng sa akin. Pero anong magagawa ng salita kung ang sugat ay nasa kaibuturan na ng pagkatao ko?

Teacher ako, pero hindi ko maturuan ang puso ko kung paano hindi masaktan. I’m a brother, pero kinamumuhian ko ang sarili ko dahil nagseselos ako sa sarili kong kapatid na pumanaw na.

Iniisip ko si Maria. Maria, galit ka ba? O naaawa ka sa akin? Siguro ay pinagtatawanan mo ako mula diyan sa langit dahil akala ko ay may sarili akong pwesto sa buhay ni Juancho. Pero ang totoo, nakikitira lang ako sa espasyong iniwan mo.

Ang sakit ay tila isang lason na unti-unting kumakalat sa sistema ko. Ang bawat alaala ng aming pagtatalik, ng bawat “mahal kita” na binigkas niya, ay tila nabahiran ng pagdududa. Was it me he was loving? Or was he just making love to the memory of you?

Hindi ko namalayan na tumutulo na pala ang luha ko sa unan. Tahimik akong humihikbi, pinipigilan ang anumang tunog na pwedeng makarating sa kanya. Ayaw kong isipin niya na mahina ako. Ayaw kong isipin niya na sapat na ang luha ko para mapatawad siya.

Lumipas ang ilang oras. Siguro ay mag-aalas-dose na ng madaling araw. Naramdaman ko ang paggalaw ng kama. Dahan-dahang bumangon si Juancho.

Nanatili akong nakapikit, nagpapanggap na mahimbing ang tulog. Narinig ko ang pagbukas ng cabinet, ang tunog ng zipper ng kanyang jacket. May kinuha siyang ilang gamit.

Saan siya pupunta? Sa labas lang ba? Magpapahangin?

Narinig ko ang mahina niyang yabag patungo sa gilid ng kama ko. Tumigil siya. Ramdam ko ang kanyang titig sa akin kahit nakatalikod ako. Tumagal iyon ng ilang minuto — isang mabigat at mapait na titig na tila nagpapaalam.

Gusto kong lumingon. Gusto kong itanong kung saan siya pupunta sa ganitong oras. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Because of pride. Pain. A lethal combination.

Narinig ko ang marahang pagbukas at pagsara ng pinto ng kwarto. Pagkatapos, ang mahinang tunog ng pinto sa labas ng bahay.

Click.

Bigla akong napadilat. Mabilis akong bumangon at sumilip sa bintana. Sa ilalim ng malabong liwanag ng poste sa labas, nakita ko ang anino ni Juancho na naglalakad palayo, bitbit ang isang maliit na bag. Hindi siya lumingon sa bahay. Dire-diretso lang ang kanyang lakad hanggang sa nilamon na siya ng dilim sa dulo ng kalsada.

Kinabahan ako. Isang matinding kaba na tila humihigop sa hangin sa paligid ko.

“Juancho?” pabulong kong tawag, kahit alam kong hindi niya maririnig.

Lumabas ako ng kwarto. Ang tanging naiwan niya ay ang malamig na kape sa mesa at ang mabigat na pakiramdam na may nagbago na sa aming tahanan.

Pumasok ako sa kwarto ni Nanay Elena para tingnan si Nico. Mahimbing ang tulog ng bata. Pero si Nanay… nakadilat siya. Nakatingin siya sa kisame, ang mga mata ay tuyo na pero bakas ang pagod.

“Umalis siya, Theo,” mahinang sabi ni Nanay. Hindi niya ako tinanong. Hindi niya kailangang magtanong.

“Saan siya pupunta, Nay?” tanong ko, ang boses ko ay nagsisimulang manginig.

“Hindi ko alam, anak. Pero minsan, may mga taong gusto munang lumayo kapag masyado ng maingay ang paligid nila, para mahanap ang sarili niya.”

Napaupo ako sa sahig, sa tabi ng higaan ni Nanay. Ang katahimikan ng bahay ay tila naging isang malaking vacuum na sumisipsip sa huling pag-asa ko. Umalis siya nang walang paalam. Umalis siya sa gitna ng gabi, bitbit ang lihim na sumisira sa aming lahat.

Iniwan mo ba ako dahil hindi mo na kaya ang tingin ko? O iniwan mo ako dahil narealize mong hindi mo talaga ako kayang mahalin bilang si Theo?

Ang tanging sagot ko ay ang tunog ng hanging humahampas sa bintana — isang malamig na paalala na ang aming lihim sa ilalim ng bubong ay nagsisimula na ring lumabas sa pintuan, dala-dala ang sugat na baka kailanman ay hindi na maghilom.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/f93637c656d2518eb6b3f9289afacf0e5fbdc3e0/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f2d6e6656382d63744d65304e77773d3d2d313632313931313037362e313861363231633839393836343434633738323837343436313236362e706e67)

19: Pag-amin sa Kawalan

Dalawang gabi na siyang hindi umuuwi. Dalawang gabi na ang bawat kaluskos sa labas ng pinto ay nagpapatalon sa puso ko, umaasang baka siya na iyon. Pero bawat oras na lumilipas, ang tanging sumasalubong sa akin ay ang malamig na hangin at ang mapanghusgang katahimikan ni Nanay Elena. Sa eskwelahan, halos hindi ako makapagturo nang maayos. Ang mga mata ko ay nakapako sa kawalan, habang ang utak ko ay paulit-ulit na pinapalabas ang eksena sa sementeryo.

Nasaan ka na ba, Juancho? Isang pagkakamali lang ba talaga ang lahat? Isang maling salita lang ba ang kailangan para tuluyan mo akong iwan?

Mag-aalas-dose na ng gabi. Nakaupo ako sa sofa, ang tanging liwanag ay ang maliit na lampshade sa tabi ko. May hawak akong libro pero hindi ko binabasa. Naghihintay ako. Naghihintay sa aninong baka hindi na bumalik.

Biglang, narinig ko ang kalabog sa labas ng pinto.

Bog! Bog!

Kasunod nito ang tunog ng susi na pilit isinusuksok sa lock pero hindi tumatama. Mabilis akong tumayo, halos matumba ang upuan sa pagmamadali. Binuksan ko ang pinto at agad na tumambad sa akin ang amoy ng alak at sigarilyo.

Nakasandal si Juancho sa hamba ng pinto, ang kanyang buhok ay gulo-gulo, ang kanyang polo ay may mantsa ng kung ano, at ang kanyang mga mata… pagod na pagod.

“Juancho!” pabulong kong sigaw, agad siyang inalalayan bago pa siya tuluyang bumagsak sa sahig. “Sa’n ka galing? Bakit ngayon ka lang? At bakit lasing na lasing ka?”

Hindi siya sumagot agad. Humilig siya sa balikat ko, ang bigat ng kanyang katawan ay halos hindi ko kayanin. Pilit ko siyang ipinasok sa loob at isinara ang pinto. Inupo ko siya sa sofa, pero bago ko pa man makuha ang kamay ko, hinawakan niya ang aking braso nang mahigpit.

“Theo… Theo, nandito ka…” bulong niya. Ang boses niya ay malat, garalgal sa kalasingan.

“Siyempre nandito ako. Bahay natin ’to, ’di ba?” kinuha ko ang panyo sa bulsa ko. “Ano bang pumasok sa isip mo? Pinag-alala mo si Nanay. Pinag-alala mo si Nico. Pinag-alala mo… ’ko.”

Tumawa siya nang mapait, isang tawang nauwi sa ubo. “Pinag-alala kita? Akala ko ba… akala ko ba ayaw mo na akong makita? Akala ko ba… multo lang ako sa paningin mo?”

Kumuha ako ng palanggana ng maligamgam na tubig at malinis na bimpo. Pinaupo ko siya nang maayos at sinimulang punasan ang kanyang mukha. Ang bawat haplos ng bimpo sa kanyang balat ay tila isang pagkilala muli. Ang matangos niyang ilong, ang makakapal na kilay, at ang mga labi na naging sanhi ng napakaraming kasalanan.

I should be angry. I should push him away after what he said at the grave. Pero bakit sa tuwing nakikita ko siyang ganito kawasak, ang tanging nararamdaman ko ay ang kagustuhang buuin siya muli?

Habang pinupunasan ko ang kanyang pisngi, biglang hinawakan ni Juancho ang kamay ko. Itinigil niya ang paggalaw ko. Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata. Wala na ang labo ng alak; sa sandaling iyon, ang kanyang tingin ay matalas at nakakatakot sa sobrang puno ng katotohanan.

“Theo, makinig ka,” mariin niyang sabi. “Natawag kitang Maria… ’di dahil siya ang nakikita ko sa’yo. Kundi dahil sa sobrang takot ko na baka hindi na siya ang tinitibok ng puso ko.”

Napatigil ako.

“Hindi ko sinasadyang tawagin ka sa pangalan niya para saktan ka,” pagpapatuloy niya, ang luha ay nagsimulang mamuo sa kanyang mga mata. “Tinawag ko ang pangalan niya dahil sinusubukan kong paalalahanan ang sarili ko na asawa ko siya. Dahil sa bawat segundo na kasama kita, sa bawat sandali na hinahawakan mo ako… nalilimutan ko siya. Nalilimutan ko ang lahat. Ang tanging nararamdaman ko, ang tanging nakikita ko… ay ikaw. Ikaw lang, Theo.”

Naramdaman ko ang pagsikip ng dibdib ko. Hindi ko alam kung hihinga ba ako o hihinto ang mundo ko.

“Natatakot ako, Theo,” bulong niya, isinusubsob ang kanyang mukha sa aking mga palad. “Natatakot ako dahil mas mahal na kita kaysa sa kanya. Natatakot ako dahil mas gusto kong kayakap ka kaysa sa maalala ang mukha niya. That’s why I called her name. It was a desperate prayer to stay loyal to a dead woman, because the living one… the living man in front of me… is taking everything from me.”

Umiyak si Juancho sa aking mga kamay — isang iyak ng taong talo, ng taong sumuko na sa laban ng kanyang sariling konsensya. At doon, naramdaman ko ang pagbabago sa loob ko.

This isn’t just lust anymore. Hindi na ito ’yung mapusok na kuryente na nararamdaman ko tuwing nasa kama kami. This is something deeper. Something terrifyingly permanent. It’s a love that has grown in the dark, nourished by our shared pain and secrets, until it became a monster we can no longer control.

Hinawakan ko ang kanyang mukha. Sa gitna ng dilim at ng amoy ng alak, inilapit ko ang mukha ko sa kanya. Dinampi ko ang aking mga labi sa kanyang noo, sa kanyang mga mata na basa pa ng luha, at sa wakas, sa kanyang mga labi.

Ito ay isang halik na hindi mapusok. Soft. Tearful. Puno ng pagtanggap.

Ito ang aming pag-amin sa kawalan — na wala na kaming matatakbuhan. Na kahit anong layo ng lakarin namin, sa huli, ang isa’t isa pa rin ang aming destinasyon, kahit na ang destinasyong iyon ay impyerno.

Ibinaba ko ang bimpo at niyakap ko siya nang mahigpit. Isinandal niya ang kanyang ulo sa dibdib ko, tila doon lang siya nakakahanap ng kapayapaan. Ang mabilis na tibok ng puso ko ay tila isang oyayi na nagpapakalma sa kanyang panginginig.

I am a sinner, and I have never felt more sure of my sin than now. Kung ang pagmamahal na ito ang susunog sa amin, hahayaan ko na ang apoy na lamunin kami. At least, magkasama kami.

Nanatili kaming ganoon sa loob ng mahabang oras. Ang katahimikan ng gabi ay hindi na nakakatakot; tila ito ay isang saksi sa aming muling pagkakasundo.

Naramdaman kong tila medyo nahimasmasan na si Juancho. Huminga siya nang malalim, ang kanyang hininga ay mainit pa rin sa leeg ko.

“Theo?” tawag niya.

“Bakit?”

Humarap siya sa akin, ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa aking bewang. May kakaibang desisyon sa kanyang mga mata, isang bagay na matagal na yata niyang pinag-iisipan bago pa man siya malasing.

“May tumawag sa akin kanina mula sa agency. Pinapapirma na ako para sa susunod na kontrata. Sa susunod na buwan na ang sakay,” aniya.

Kinabahan ako. Isang buwan? Iiwan niya kami ulit? Iiwan niya na ’ko?

Pero bago pa ako makapagsalita, umiling siya.

“Hindi ko pinirmahan,” sabi niya. Hinawakan niya ang kamay ko at inilapat ito sa kanyang puso. “Hindi na ako babalik sa barko, Theo. Ayaw ko nang mapalayo sa ’yo. Ayaw ko nang iwan ang bahay na ’to.”

Nanlaki ang mga mata ko. Ang paghinto sa barko ay nangangahulugan ng malaking sakripisyo sa pera, sa career, sa lahat ng nakasanayan niya.

Inilapit niya ang kanyang labi sa tenga ko, at ang kanyang susunod na sinabi ay tila isang pangakong nagpabago sa tadhana naming dalawa.

“I don’t want to go back to the sea, Theo,” pabulong niyang sabi, seryoso at walang halong biro. “I want to stay here… with you, baby. For good.”

Napatitig ako sa kanya. Ang saya at ang takot ay sabay na sumabog sa loob ko. Maiiwan siya rito. Makakasama ko siya araw-araw. Pero hanggang kailan namin mapapanatili ang lihim na ito kung hindi na siya aalis?

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/bddc00675230864b86ac31369c35bf0ae881b70a/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6b4f6f656c4c564159676c7839513d3d2d313632313931313237372e313861363232346234666163633731333738363536323039363232392e706e67)

20: Siklab sa Kusina 🔴

Alas-tres ng madaling araw. Ang oras kung kailan ang mundo ay nasa pinakamalalim na yugto ng pagtulog, pero ang isip ko ay tila isang kalsadang punong-puno ng ingay. Pagkatapos ng pag-amin ni Juancho na hindi na siya sasakay ng barko, hindi na ako dinalaw ng antok. Nakahiga ako sa tabi niya, pinapanood ang bawat pag-angat at pagbaba ng kanyang dibdib.

He’s staying. For good.

Dapat ay panatag na ako, pero ang totoo, mas lalo lang akong natakot. Ang pananatili niya rito ay nangangahulugan ng mas maraming gabi ng pagtatago, mas maraming pagkakataon para mabisto, at mas matinding gutom na kailangang busugin sa dilim.

Nauuhaw ako. O baka kailangan ko lang lumayo sandali sa init ng katawan niya para makahinga. Dahan-dahan akong bumangon, maingat na hindi gumawa ng kahit anong ingay, at lumabas ng kwarto.

Madilim ang pasilyo. Ang tanging liwanag ay nagmumula sa bintana ng kusina — ang maputlang sinag ng buwan na tumatama sa sahig na semento. Pagdating ko sa kusina, uminom ako ng malamig na tubig nang dire-diretso mula sa gripo.

Shhh…

Napatigil ako nang marinig ang yabag sa likuran ko. Hindi ko na kailangang lumingon. Ang amoy pa lang niya — pawis, sabon, at ang kakaibang amoy ng dagat na hindi nawawala sa balat niya — ay sapat na para kilalanin ko kung sino ang sumunod sa akin.

“Bakit gising ka pa?” bulong ni Juancho. Ang boses niya ay paos, tila may dalang pagnanasa na hindi natapos sa pagtulog.

“Nauuhaw lang ako,” sagot ko, hindi pa rin humaharap sa kanya. “Bumalik ka na sa loob, baka magising si Nanay o si Nico.”

Naramdaman ko ang pagdikit ng kanyang katawan sa likod ko. Ibinaba ko ang baso sa lababo habang ang kanyang mga kamay ay gumagapang sa aking bewang, humahawak nang mahigpit, tila sinusukat ang bawat pulgada ng aking katawan. Ang init ng kanyang dibdib ay sumasalungat sa lamig ng gabi.

“Hindi ako makatulog nang hindi ka nakayakap sa akin,” sabi niya, isinusubsob ang kanyang mukha sa aking leeg. Ang mainit na hininga niya ay nagpadala ng kuryente sa buong katawan ko.

“I meant what I said, Theo. Dito lang ako. Sa tabi mo. Sa kama mo. Sa buhay mo.”

Hinarap ko siya. Sa dilim ng kusina, ang kanyang mga mata ay parang dalawang baga na nagliliyab. May kakaibang urgency sa kanyang mga kilos — parang isang taong matagal na nagutom at ngayon lang nakakita ng pagkain na matagal niyang inaasam.

“Juancho, mapanganib dito,” pabulong kong babala. “Nandiyan lang sila sa kabilang kwarto. Manipis ang dingding. Baka marinig nila tayo.”

“I don’t care, Theo,” sagot niya, sabay halik nang malalim sa akin.

Hindi ito ang malambot na halik kanina. This was frantic. Desperate. Reclaiming. Parang gusto niyang bawiin ang bawat segundong nawala noong umalis siya ng dalawang gabi. Itinaas niya ako nang walang hirap at ipinatong sa ibabaw ng tiles ng kitchen counter. Ang lamig ng tiles sa aking hita ay nagbigay ng matinding kontras sa init ng kanyang mga palad na agad na gumagapang sa ilalim ng aking manipis na shirt.

I should stop him. We should go back to the room where the door has a lock. Pero ang gutom na nararamdaman ko ay mas malakas kaysa sa takot ko sa kapitbahay o sa pamilya ko. I want him. Right here. Right now. Sa mesang kinakainan namin tuwing umaga.

Hinubad niya ang aking suot na manipis na shirt, ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa pagmamadali. Ang bawat haplos niya sa aking balat ay tila nag-iiwan ng marka ng apoy. Napakapit ako sa kanyang malapad na balikat, ibinabaon ang aking mga kuko habang sinisimulan niyang lasapin ang bawat bahagi ng aking leeg at dibdib. Ang dila niya ay mainit, basa, at walang awa — sinisipsip ang aking utong, kinagat nang bahagya, saka hinigop ulit na parang gutom na gutom.

“Ang sarap ng katawan mo, baby… Kahit gabi-gabi ko na itong nalalasahan, hindi pa rin ako nagsasawa,” bulong niya habang ang isang kamay ay bumaba sa aking shorts at hinimas ang aking pagkalalaki na ngayon ay matigas na. “Tingnan mo ’to… Ang tigas mo na. Gusto mo bang kantutin kita dito sa kusina natin?”

“Juancho… putangina… huwag dito,” ungol ko, pero ang boses ko ay puno na ng pagnanasa, hindi ng pagtutol.

Mabilis niyang hinubad ang aking shorts at ang kanyang sariling damit. Inangat niya ang aking mga binti at ipinatong sa kanyang mga balikat. Sa ibabaw ng counter, walang takas. Inilabas niya ang kanyang malaking, matigas na burat — mainit, makapal, at basa na ng pauna niyang katas. Dahan-dahan niyang ipinasok ang ulo nito sa butas ko, saka itinulak nang buo sa isang malalim na bayo.

“Ahhh…!” Halos sumigaw ako, pero tinakpan niya agad ang bibig ko gamit ang malaking palad niya.

“Shhh… Tahimik lang, baby. Ayaw mong marinig tayo ni Nanay, ’di ba?” sabi niya habang patuloy ang malalim at mabagal na pagbaon. “Ang sikip mo pa rin… Parang nung unang beses kitang nakantot. Ang init ng butas mo, Theo… ahhh… Tangina, swak na swak ka sa burat ko, baby.”

Ang bawat galaw niya ay malalim at puno ng lakas. Ang tiles ay malamig sa likod ko, pero ang katawan niya ay parang apoy. Ang kanyang bayag ay tumatama sa aking puwit sa bawat pagbaon, naglalabas ng basa at malaswa na tunog na natatabunan lang ng aming mabilis na paghinga.

Pagkatapos ng ilang minutong malalim na pagbayo, binago niya ang posisyon. Ibinalik niya ako sa sahig, pero hinilig niya ako sa counter.

Mula sa likuran, muli niyang ipinasok ang kanyang burat. Mas malalim ang pasok sa ganitong anggulo. Ang isang kamay niya ay nakahawak sa aking bewang, ang isa naman ay hinahagod ang aking titi nang mabilis habang siya ay patuloy na bumabayo.

“Ang ganda ng puwit mo… Ang puti, ang lambot, pero ang sikip kapag pinupuno ko,” ungol niya. “Gusto mo ba ’to? Gusto mo ba na bayuhin kita sa kusina habang natutulog sila sa itaas? Sagutin mo ’ko, baby.”

“Oo… tangina… bilisan mo pa, Juancho… deeper, please…” pabulong kong sagot, hindi na makapagpigil. Ang sarap ay sobra, ang takot ay nagpapalakas pa ng sensasyon.

Muli niya akong itinaas at ipinaupo sa gilid ng counter. Ang mga binti ko ay nakabalot sa kanyang bewang. Sa posisyon na ito, magkaharap kami at mas madali niyang maabot ang lahat. Habang kumakantot siya, ang bibig niya ay nasa dibdib ko, sinisipsip at kinakagat ang aking utong. Ang kanyang kamay ay patuloy na hinahagod ang aking pagkalalaki, pinipisil ang ulo nito tuwing siya ay bumabaon nang malalim.

“Ang sarap mo, baby… ang sikip ng butas mo, puta ka,” bulong niya sa tenga ko. “Magpalabas ka na, baby. Gusto kong maramdamang pumintig ’yang butas mo.”

Hindi na ako nakatiis. Sa ilalim ng kanyang mabilis na galaw, sumabog ako. Ang tamod ko ay tumalsik sa tiyan niya at sa counter. Ang katawan ko ay nanginginig nang malakas habang siya ay patuloy na bumabayo sa loob ko.

Hindi pa siya tapos sa pagkantot. Inangat niya ako nang buo, itinapat sa pader malapit sa ref. Ang mga binti ko ay nakabalot sa kanyang baywang habang siya ay patuloy na bumabayo. Sa posisyon na ito, puro lakas at gravity ang ginagamit niya. Ang bawat pag-angat at pagbaba niya sa akin ay nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko.

“Baby, ang bigat mo sa burat ko… Pero ang sarap, ahhh…” ungol niya. “Ako lang ang may karapatan sa butas mo, a? Ako lang ang pedeng kumantot sa’yo.”

Sa huling sandali, ibinaba niya ako sa mismong lamesa kung saan kumakain kami araw-araw. Nakahiga ako ngayon, ang mga binti ko ay nakataas at nakabuka nang malapad. Muli niyang ipinasok ang kanyang burat na ngayon ay basa na ng aming pawis at precum. Ang galaw niya ay lalong bumilis, mas malalim, mas desperado.

“Lalabasan na ko… Punuin kita baby ah, buntisin ka ni daddy… ayan na, ahhhh…” ungol niya, ang boses ay garalgal na sa sarap.

Humigpit ang hawak ko sa kanyang mga braso. “Juancho… faster, faster… punuin mo na ’ko, please!”

Sabay kaming tinangay ng matinding alon. Naramdaman ko ang mainit na tamod niya na pumupuno sa loob ko habang ako ay ’di napigilang muling sumabog. Ang ungol niya ay malalim at mababa, parang hayop na hindi na makapagpigil. Ang katawan niya ay nanginginig sa ibabaw ko habang ibinubuhos niya ang lahat ng kanyang punla sa loob ko.

Nanatili kaming ganoon sa loob ng ilang segundo, ang init ng aming mga katawan ay tila naglalabas ng sarili nilang liwanag sa dilim. Unti-unti kaming bumalik sa reyalidad — sa amoy ng ulam na natira sa lamesa, sa lamig ng hangin mula sa bintana, at sa bigat ng lihim na muli naming pinagtibay.

Dahan-dahan akong ibinaba ni Juancho mula sa mesa. Inayos niya ang gulo-gulo kong buhok, ang kanyang mga mata ay puno ng isang uri ng pagmamahal na nakakatakot ang lalim.

“Magbihis na tayo. Baka magising na sila,” bulong niya, habang kinukuha ang kanyang damit sa sahig.

Susunod na sana ako sa kanya pabalik sa kwarto nang biglang…

Kreeeeeek.

Isang tunog ng lumang floorboard na natapakan mula sa itaas, direkta sa tapat ng hagdanan patungo sa kusina.

Nanigas kaming dalawa. Ang puso ko ay tila tumigil sa pagtibok. Hindi iyon tunog ng hangin. Hindi iyon tunog ng pusa. May tao sa itaas. May taong gising at baka nakarinig sa lahat ng nangyari sa kusinang ito.

Nakatitig kami sa direksyon ng hagdanan, hinihintay kung sino ang susunod na lalabas sa dilim.

Sino ang nandoon? Si Nanay ba? O si Nico?

Ang katahimikan sa bahay ay naging kasing-talim ng kutsilyo, at ang siklab ng aming pagnanasa ay biglang napalitan ng nagyeyelong takot. Walang gumagalaw. Walang humihinga.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/b9510484b54b314788584dae480d967365a1796d/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f64497333693365537432527a4a513d3d2d313632313931313436362e313861363233376433363564303833383737303332323030393036362e706e67)

21: Usok at Salamin

Lumipas ang mga linggo na tila isang panaginip na pilit naming binubuo sa gitna ng gising na mundo. Simula nang gabi sa kusina, kung saan muntik na kaming mabulaga ng isang langitngit ng sahig — na kinalaunan ay nalaman naming si Nico lang pala na kumuha ng tubig pero agad ding nakatulog sa sofa — ay naging mas maingat kami. O sabihin na nating naging mas matalino kami sa pagiging taksil.

Hindi na lang basta pagnanasa ang namamagitan sa amin ngayon. It’s a full-blown operation. Isang sistema ng “usok at salamin” para itago ang apoy na kailanman ay hindi pwedeng mamatay.

Dahil nagpasya si Juancho na huwag nang sumakay ng barko, kailangan niyang maghanap ng mapagkakakitaan sa lupa. Nagsimula siyang tumanggap ng mga construction projects sa kabilang barangay, habang ako naman ay abala pa rin sa pagtuturo sa eskwelahan. Ngunit kahit magkahiwalay kami sa araw, ang bawat sandali ay puno ng aming mga lihim na mensahe.

We created a language of our own. Isang sistema na tanging kami lang ang nakakaunawa.

Isang Martes ng hapon, habang nasa faculty room ako at nag-aayos ng aking mga lesson plan para sa susunod na araw, binuksan ko ang aking teacher’s record book. Sa pagitan ng pahina ng Class Record at ng listahan ng mga Student Grades , may nakasuksok na isang maliit na piraso ng papel.

Isang grocery list.

Nakaguhit sa dulo ang mga kailangan: Asukal, kape, gatas. Pero sa pinaka-ibaba, may nakasulat na maliit na numero na tanging ako lang ang nakakaalam ng kahulugan.

“3:15 PM – Bukid.”

Napangiti ako nang bahagya. 3:15. Iyon ang oras na matatapos ang trabaho niya ngayon. Bukid. Iyon ang tagpuan namin sa likod ng lumang sementeryo kung saan walang masyadong tao, kung saan pwedeng mag-usap ang dalawang lalaking nagpapanggap na magbayaw lang.

“Sir Theo, mukhang ang saya natin sa record book mo, ah?” biro ni Ma’am Gina habang nag-aayos ng kanyang gamit. “May maganda bang balita sa grades ng mga bata?”

Mabilis kong isinara ang libro, pilit na pinapakalma ang aking mukha.

“Wala naman po, Ma’am. Naalala ko lang po ’yung listahan ng bibilhin ko mamaya,” sagot ko, ang boses ko ay kalmado, matatag.

Nakakatakot. Nakakatakot kung gaano kadaling magsinungaling kapag nasanay ka na. It’s like breathing. Ang dating nakakabulol na kasinungalingan, ngayon ay tila isang script na kabisadong-kabisado ko na ang bawat linya. I am a teacher, a professional, a role model… and yet, I am carrying a secret that could burn this entire school down.

Pag-uwi ko ng bahay, sinalubong ako ng amoy ng nilulutong hapunan. Si Juancho ay nasa kusina, nakasuot ng shorts at puting sando, pinupunasan ang kanyang pawis habang naghihiwa ng rekado.

“Nandito na ako,” sabi ko, inilalapag ang aking bag sa lamesa.

Lumingon siya sa akin. Ang kanyang mga mata ay kumikislap sa tuwa. Lumapit siya sa akin, hindi para halikan ako nang mapusok, kundi para dampian ang noo ko ng isang mabilis na halik — isang domestic touch na tila ba matagal na kaming mag-asawa.

“Kumusta ang school?” tanong niya, habang ang kamay niya ay marahang humahaplos sa bewang ko sa ilalim ng aking polo shirt.

“Nakakapagod, pero ayos lang. Nakuha ko ’yung note mo,” bulong ko.

“Good. Kasi miss na miss na kita,” aniya, pasimpleng pinisil ang bewang ko bago lumayo nang marinig ang yabag ni Nanay Elena mula sa garden.

Ang buhay namin ngayon ay parang isang sayaw. Alam namin kung kailan lalapit, kung kailan lalayo. Kung kailan kami pwedeng maging sina “Juancho at Theo,” at kung kailan kami dapat maging magbayaw lang.

Naging married life ang pakiramdam ng bawat gabi. Nagtutulungan kami sa mga gawaing bahay. Siya ang nag-aayos ng mga sirang gripo o ilaw, ako naman ang nagtuturo kay Nico ng homework niya. Sa harap ni Nanay, kami ang perpektong katuwang. Ang dalawang lalaking nagtutulungan para sa kinabukasan ng bata.

But behind the scenes, every touch is electric. Every shared glance is a coded message. Every note left in a lunchbox or a grocery list is a reminder of the fire we are keeping alive.

Isang gabi, habang nag-aayos ako ng aking mesa sa kwarto, napansin ko ang isang maliit na notebook ni Nico sa ilalim ng aking mga libro. Binuksan ko ito para tingnan kung tapos na ba siya sa kanyang assignment.

Pero sa loob ng notebook, may nakita akong piraso ng dilaw na papel.

Kaba ang unang naramdaman ko. Iyon ay ang papel na ginamit ni Juancho kanina para bigyan ako ng direksyon kung saan kami magkikita bukas para sa isang mabilis na date sa bayan.

“Theo, 5PM sa may Terminal. Ingat. Mahal kita.”

Nanigas ako. “Mahal kita.” Iyon ang unang pagkakataon na isinulat niya iyon nang malinaw sa isang papel. Karaniwan ay gumagamit kami ng codes — mga numero o mga drawing. Pero kanina, siguro sa sobrang saya niya dahil nakakuha siya ng bagong project, naging pabaya siya.

Mabilis kong kinapa ang papel, pero bago ko pa ito makuha, pumasok si Nico sa kwarto.

“Tito Theo, nahanap mo po ba ’yung assignment ko?” tanong ng bata, ang kanyang mga mata ay inosente, walang malay sa bagyo sa loob ng dibdib ko.

“Ah, oo, Nico. Heto na,” sabi ko, pilit na itinatago ang dilaw na papel sa ilalim ng aking palad. “Pero may nakita akong papel dito… ikaw ba ang naglagay nito?”

Kinuha ni Nico ang notebook. Tumingin siya sa akin, pagkatapos ay sa dilaw na papel na bahagyang nakalabas sa ilalim ng kamay ko.

“Ay, ’yung paper po yan ni Papa?” sabi ni Nico. “Nakita ko po ’yan sa table kanina. Sabi ni Papa, importante raw po ’yan kaya nilagay ko sa notebook ko para hindi mawala. Akala ko po notes niyo sa school.”

Pakiramdam ko ay huminto ang pag-ikot ng mundo. Nakita niya. Binasa niya ba? Pitong taong gulang na si Nico. Marunong na siyang magbasa nang maayos.

“Nico… nabasa mo ba ang nakasulat dito?” tanong ko, ang boses ko ay halos pabulong na lang, puno ng takot na baka ito na ang katapusan ng aming katahimikan.

Tumingin si Nico sa papel, pagkatapos ay muling tumingin sa akin. Ang kanyang inosenteng mukha ay nagkaroon ng isang kakaibang ekspresyon — tila may sinusubukan siyang intindihin na hindi pa lubos na abot ng kanyang isip.

“Opo, Tito Theo,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan. “Sabi ni Papa, ‘Terminal, 5PM.’ At sabi niya… ‘Mahal kita.’”

Napatigil ako sa paghinga. Ang bawat salita ni Nico ay tila isang hatol na isinasalaysay sa harap ng aking mga mata.

“Tito Theo,” patuloy ni Nico, inilapit ang kanyang mukha sa akin. “Bakit sinabi po ni Papa na mahal ka niya? Akala ko po ba, ang mga papa ay mahal lang ang mga mama? Gaya ni Mama Maria ko?”

Ang katahimikan sa loob ng kwarto ay naging kasing-bigat ng isang bundok. Ang dilaw na papel na hawak ko ay tila nagliliyab sa init. Tumingin ako sa labas ng bintana, kung saan ang anino ni Juancho ay naglalakad sa hardin, hindi alam na ang kanyang maingat na itinayong mundo ng usok at salamin ay kasalukuyan nang ginigiba ng mismong anak niya.

Anong isasagot ko? Anong sasabihin ko sa bata na ang tanging alam ay ang kinuha ng langit ang kanyang ina, at ngayon ay ang tito niya ang nagmamay-ari sa puso ng kanyang ama?

“Nico… kasi…” panimula ko, pero ang dila ko ay tila naging bato.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/32b59c39a1395a51dbd72ab4fe1d475f4baf760d/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f4d517236424f66616e534a456b513d3d2d313632313932313233342e313861363234353536383563613331393130313736393931343433392e706e67)

22: Ang Pagkukunwari

Tuk-tuk. Tuk-tuk.

Ang pintig ng puso ko ay tila isang martilyo na pilit binabasag ang aking tadyang. Nakatitig ako sa inosenteng mukha ni Nico habang hawak-hawak ko ang dilaw na papel na naglalaman ng pinakamalaking pagkakamali ni Juancho. Ang dalawang salitang iyon — Mahal kita — ay tila mga uling na pumapaso sa aking palad.

God, no. Not Nico. Kahit sino, huwag lang ang batang ito.

Nakatingin si Nico sa akin, naghihintay ng paliwanag. Ang kanyang malalaking mata, na kasing-amo ng mga mata ni Maria, ay puno ng kuryosidad. Sa murang edad na pito, ang mundo niya ay binubuo pa lamang ng mga simpleng katotohanan: ang langit ay asul, ang aso ay tumatahol, at ang papa ay para sa mama lang.

“Tito Theo? Bakit po kayo natahimik? Galit po ba si Papa? Nag-away po ba kayo?” muling tanong ni Nico, bahagyang hinahawakan ang dulo ng aking polo shirt.

Pinilit kong lumunok kahit parang may nakabarang tinik sa lalamunan ko. Kailangan kong kumilos. Kailangan kong mag-isip. Bilang guro, sanay akong sumagot sa mga mahihirap na tanong ng mga estudyante ko, pero ang tanong na ito ay walang sagot sa kahit anong textbook.

I have to lie. I have to protect our secret, even if it means poisoning the trust of this child.

“Ah… naku, Nico,” panimula ko, pilit na pinatatawa ang aking boses kahit nanginginig ang aking mga daliri. Inilagay ko ang papel sa likod ko at huminga nang malalim. “Hindi kami nag-away. At hindi ’yun para sa akin… I mean, hindi ’yun ’yung iniisip mo.”

“Pero nakasulat po, ‘Theo’, Tito,” giit ng bata, ang kanyang boses ay puno ng lohika na hindi ko kayang iwasan. “And sabi po ni Papa, it’s important.”

Lumuhod ako para maging kapantay ko ang kanyang paningin. Hinawakan ko ang kanyang maliit na balikat. Ang lamig ng kamay ko. Ramdam kaya niya ang panginginig ko?

“Kasi ganito ’yun, Nico… Alam mo namang malapit na ang school foundation day, ’di ba?” pagsisinungaling ko. Ang bawat salita ay parang lasang abo sa dila ko. “Tinutulungan ko ang Papa mo na magsulat… ng isang tula. Para sa competition sa school. Draft lang ’yan.”

Kumunot ang noo ni Nico. “Tula? Bakit may pangalan niyo po dun sa paper?”

“Kasi… kasi ako ang bida sa tula!” mabilis kong dugtong. My brain is racing, weaving a web of deceit that I know will eventually trap me.

“Ang theme kasi ng tula ay tungkol sa magkakapatid… at sa pamilya. Sinusubukan lang ni Papa mo na mag-practice magsulat ng mensahe para sa isang character na ang pangalan ay Theo. Parang sa mga pinapanood niyo ni Lola na teleserye.”

I am a monster. Manipulating a child’s innocence to cover up my own sin.

“So, hindi po talaga ’yun sinasabi ni Papa sa inyo?” tanong ni Nico, tila sinusuri ang bawat facial expression ko.

“Naku, hindi! Siyempre, ang Papa mo, ang mahal niya ay si Mama Maria mo lang,” sabi ko, at sa sandaling binanggit ko ang pangalan ng kapatid ko, naramdaman ko ang isang matinding kurot sa aking puso. “At ako naman, Tito mo ako. Family tayo, ’di ba? Ang ‘mahal kita’ sa papel na ’yun, pag-acting lang ’yun ni Papa mo para sa project ko sa school.”

Nanatiling tahimik si Nico sa loob ng ilang segundo. Ang katahimikan sa kwarto ay tila bumibigat, hanggang sa marinig ko ang tawanan ng mga kapitbahay sa labas at ang huni ng mga kuliglig.

Inagaw ko ang pagkakataon para ibulsa ang papel nang tuluyan.

“Huwag mo na munang sasabihin kay Papa mo na nakita mo ’yan, ha?” bulong ko, pilit na ngumingiti. “Surprise kasi ’yun para sa school. Baka ma-spoil ang tula kapag nalaman niyang nabasa mo na.”

“Secret po natin?” tanong ni Nico.

“Oo, secret natin,” sagot ko. Another secret. Another brick in the wall we are building around this family.

Dahan-dahang tumango si Nico. Kinuha niya ang kanyang notebook at tila bumalik na sa kanyang assignment, pero bago ko pa man mailigpit ang aking mga gamit, tumingin siya muli sa akin.

“Tito Theo?”

“Yes, Nico?”

“Then it’s a very sad poem po, Tito,” malungkot niyang sabi.

Napatigil ako. “Bakit mo naman nasabi?”

“Kasi po… noong isinusulat ’yan ni Papa kanina sa kusina, nakita ko siyang nakatingin sa picture ni Mama,” kwento ng bata. “Pero pagtingin niya sa papel, parang malungkot ang mga mata niya. Parang… parang patungkol kay Mama Maria po ata ’yun”

Napayuko ako. Kahit ang pitong taong gulang na bata, nakikita ang bigat na dala-dala ni Juancho. Ang bigat ng pag-ibig na hindi dapat binibigkas, ang sakit ng pag-amin na kailangang dumaan sa usok at salamin bago makarating sa akin.

“Ganoon talaga ang mga tula, Nico. Minsan, malungkot,” mahina kong sagot.

“Sana po, sa susunod, happy na ang tula ni Papa,” huling sabi ni Nico bago siya tuluyang yumuko para magsulat.

Lumabas ako ng kwarto nang hindi man lang nakakapagpaalam nang maayos. Ang mga paa ko ay parang gawa sa tingga. Pagdating ko sa hallway, sumandal ako sa pader at hinawakan ang aking dibdib.

I am a teacher, a son, a brother… and now, a liar to the person who trusts me the most.

Ang dilim ng ginawa ko ay unti-unting lumulunod sa akin. I manipulated Nico’s reality. I used his love for his mother as a shield for my own illicit affair with his father.

Patawarin mo ako, Maria. Patawarin mo ako dahil ginagamit kita para itago ang mga bakas ng pagtataksil ko.

Pagbaba ko sa kusina, nakita ko si Juancho na naghuhugas ng mga plato. Ang kanyang likod ay malapad, ang kanyang mga galaw ay kalmado — tila walang kamalay-malay na muntik na kaming mawasak kanina sa itaas.

Lumapit ako sa kanya. Hindi ako nagsalita, pero hinawakan ko ang kanyang braso nang mahigpit. Napalingon siya sa akin, gulat sa biglaang pagpapakita ko ng emosyon.

“Theo? Anong problema?” tanong niya, pinatay ang gripo.

Ipinakita ko sa kanya ang dilaw na papel. Ang kanyang mga mata ay nanlaki, at agad siyang napatingin sa hagdanan.

“Sa’n… nasaan ’yan?” pabulong niyang tanong, ang boses ay puno ng kaba.

“Nakita ni Nico, Juancho,” sagot ko, ang boses ko ay nanginginig. “Nabasa niya. Muntik na tayong mabuko.”

Agad na namutla si Juancho. Kinuha niya ang papel mula sa kamay ko at mabilis itong nilamukos. “Diyos ko… anong sabi niya? Anong sinabi mo?”

“Nagsinungaling ako. Sinabi ko sa kanya na draft ’yan ng tula para sa school,” sabi ko, at doon na tuluyang bumagsak ang aking mga luha. “I lied to him, Juancho. I made him believe a story just to save us. I felt like a criminal.”

Hinila ako ni Juancho para yakapin, pero nanatiling matigas ang katawan ko. Ang init ng kanyang dibdib, na dati ay nagbibigay sa akin ng comfort, ngayon ay tila nagpapaalala sa akin ng bawat kasinungalingang kailangan naming panindigan.

“I’m sorry, Theo. Patawad. Naging pabaya ako,” bulong niya sa aking buhok. “Hindi ko lang mapigilan ang nararamdaman ko. I just wanted to tell you… kahit man lang sa sulat sa isang manipis na papel.”

“Pero hindi mo pwedeng gawin ’yun dito, Juancho!” pabulong kong bulyaw, pilit na kumakawala sa yakap niya. “Hindi sa bahay na ito. Hindi sa harap ni Nico. Every time we slip, a piece of his innocence dies. Hindi mo ba nakikita? We are destroying the very things we are trying to protect.”

Nanatiling nakayuko si Juancho. Ang kanyang mga kamay ay nakakuyom sa gilid ng sink.

“Anong gusto mong gawin ko, Theo? Iwan kita uli? Sumakay uli ako ng barko?” hamon niya, ang boses ay puno ng sakit.

“Hindi ko alam!” sagot ko. “Pero hindi rin pwedeng ganito.”

Tumalikod ako para umakyat muli, pero bago ako makalayo, narinig ko ang mahinang boses ni Juancho.

“Theo… Mahal kita. Sana alam mo ’yun. Ikaw ang pinaka-totoong bagay na nagawa ko sa buhay ko, kahit na ito ang pinaka-maling bagay sa paningin ng mundo.”

Hindi ko siya nilingon. Nagpatuloy ako sa pag-akyat, bitbit ang bigat ng pagkukunwari na tila isang krus na kailangan kong pasanin hanggang sa dulo.

Pagpasok ko sa kwarto, nakita ko si Nico na nakatulog na sa ibabaw ng kanyang notebook. Nilapitan ko siya at dahan-dahang binuhat para ilipat sa kanyang higaan.

Sa kanyang panaginip, baka masaya ang tula ng Papa niya. Sa kanyang panaginip, baka buo pa rin ang mundo niya.

Hinalikan ko siya sa noo, ang aking mga luha ay pumatak sa kanyang pisngi.

“Patawad, Nico,” bulong ko sa dilim.

Ang gabi ay lumalim, at ang bawat langitngit ng bahay ay tila isang babala na ang aming pagkukunwari ay may hangganan — at ang dulo nito ay papalapit na, kasing-bilis ng pag-agos ng tubig sa ilalim ng tulay na pilit naming tinatawid.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/57f8285fe2852759a636094cab1a28e3d491cba8/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f536679597a5a4950567254734b513d3d2d313632313932313636352e313861363235653963343734653932623235363234303530393433392e706e67)

23: Init ng Magdamag 🔴

Vroom. Vroom.

Ang ingay ng tricycle na papalayo sa aming tarangkahan ay tila isang hudyat ng kalayaan. Nakatayo ako sa may bintana, pinapanood ang pagkaway ni Nico habang papalayo sila ni Nanay Elena. Pupunta sila sa probinsya, sa Mindoro, para dumalo sa pista at bisitahin ang mga kamag-anak ni Nanay. Dalawang gabi. Tatlong araw.

Sa unang pagkakataon simula nang dumating si Juancho, ang bahay na ito ay hindi na isang kuta ng mga lihim. Sa loob ng apatnapu’t walong oras, hindi namin kailangang magbulungan. Hindi namin kailangang bantayan ang bawat langitngit ng sahig o ang bawat ungol na sinusubukang pigilan.

Finally. Freedom. Pero bakit may halong pait ang lasa ng kalayaang ito? Siguro dahil alam kong hiram lang ito. Isang panandaliang hininga bago kami muling malunod sa pagpapanggap.

Naramdaman ko ang mga braso ni Juancho na pumulupot sa aking bewang mula sa likuran. Ibinaba na niya ang kanyang baba sa aking balikat, ang kanyang hininga ay mainit at puno ng pananabik.

“Wala na sila, Theo,” pabulong niyang sabi. Ang boses niya ay malalim, tila isang kumpas na nagpapabilis sa tibok ng puso ko.

“Alam ko,” sagot ko, pilit na kumakawala sa huling bakas ng kaba. Hinarap ko siya, at sa maliwanag na sikat ng araw na pumapasok sa sala, nakita ko ang gutom sa kanyang mga mata. Walang piring. Walang usok. Si Juancho lang at ako.

Hinalikan niya ako — hindi sa tago, hindi sa dilim, kundi sa gitna ng sala. Isang halik na nagmamay-ari, isang halik na nagsasabing sa kanya ang bawat sulok ng bahay na ito, at sa kanya ang bawat hininga ko. Ang dila niya ay agresibo, sinisipsip ang aking ibabang labi, saka sumalakay sa loob ng bibig ko habang ang mga kamay niya ay bumaba sa aking puwit at mahigpit na hinihimas ito.

Nagsimula ang lahat sa sala. Sa sofa kung saan madalas kaming mag-usap tungkol sa mga bayarin, doon kami unang nagpaka-totoo. Wala kaming suot na kahit ano kundi ang aming pagnanasa. Ang bawat haplos niya sa aking balat ay tila isang deklarasyon ng giyera laban sa aming sariling konsensya.

“Theo… baby… gusto kong marinig ang boses mo,” ani Juancho, ang kanyang mga kamay ay gumagapang sa aking katawan nang walang pag-aalinlangan. “Huwag kang magpigil. Walang makakarinig sa atin kundi ang mga pader na ’to. Isigaw mo ang pangalan ko. Gusto kong marinig kung gaano mo ako kailangan.”

Ito ang pinaka-bittersweet na bahagi ng kalayaang ito. Ang ma-realize na kailangan pang umalis ng pamilya namin para lang maging kami.

Inihiga niya ako sa sofa. Hinubad niya ang damit niya ng mabilis, at tinulangan rin akong hubarin ang sa’kin. Ang kanyang matigas na pagkalalaki ay tumayo nang matayog, mainit at naglalaway na. Inangat niya ang aking mga binti at ipinatong sa kanyang mga balikat. Dahan-dahan niyang ipinasok ang ulo ng kanyang burat sa butas ko, saka itinulak nang buo sa isang malalim na bayo.

“Ahh… Juancho… ang lalim… mmmmh… ang taba ng burat mo,” ungol ko, hindi na pinipigilan ang boses.

“Ang sikip mo pa rin, baby… Putangina, parang virgin pa ’yang butas mo,” ungol niya habang nagsisimulang gumalaw nang mabagal pero malalim .

“Gusto mo bang buntisin ka ni daddy? Gusto mo bang kantutin kita dito sa sofa, ha? Masarap ba?”

“Opo, daddy… mas malalim pa, ahhh… Fuck… Ang sarap-sarap po…” sigaw ko. Sa unang pagkakataon, pinakawalan ko ang lahat ng ungol. Ang sala ay puno ng tunog ng basa naming katawan na nagkakabanggaan, ng mahinang yabag ng sofa, at ng aming mga hininga na nagiging ungol.

Matagal niya akong pinaglaruan sa posisyon na iyon — minsan mabagal at malalim, minsan mabilis at malakas. Ang pawis ay tumutulo na sa kanyang dibdib papunta sa akin.

Pagkatapos ng ilang minuto, binago niya ang posisyon. Hinila niya ako patayo at dinala sa dingding ng sala.

Itinaas niya ako nang walang hirap. Isinabit ko ang aking mga binti sa kanyang bewang habang ang likod ko ay nakadikit sa malamig na dingding. Muli niyang ipinasok ang kanyang burat sa loob ko. Ramdam ko ang taba nito, na lalo pang nagpapabuka ng malambot kong butas. Sa posisyon na ito, ang bawat pag-angat at pagbaba niya sa akin ay nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko.

“Ang sarap mong kantutin, baby… habang binubuhat ka ni daddy,” bulong niya sa tenga ko habang patuloy ang malakas na pagpiston. “Ang init ng butas mo… ang init ng loob mo. Gusto mo ba ’tong kinakantot ka habang nakatayo ka? Gusto mo ba ang paggiling ko sa likod mo, baby?”

“Juancho… daddy… tangina… opo… punuin mo po ako…” ungol ko, ang mga kuko ko ay nakabaon na sa kanyang likod.

Mula sa sala, dinala niya ako sa hagdanan. Sa bawat baitang, hinahalikan niya ako, hinahaplos ang aking titi, at minsan ay binubuhat ako para makapasok ulit siya sa loob ko.

Pagdating namin sa kwarto, hindi ko na isinara ang pinto. Hinayaan ko itong nakabukas nang malapad — isang simbolo na wala na kaming kailangang itago.

Itinulak niya ako sa kama nang nakadapa. Hinila niya ang aking bewang pataas para maarko ang likod ko. Mula sa likuran, muli niyang ipinasok ang kanyang malaki at matabang burat. Sa posisyon na ito, mas malalim at mas malakas ang bawat bayo. Ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa aking bewang, hinila ako palapit sa bawat pagbaon.

“Ang ganda ng likod mo… Ang kinis kinis mo… Ang tambok ng puwit mo… Tingnan mo kung gaano kagusto ng butas mo ang burat ni daddy,” sabi niya habang patuloy ang mabilis na pagbayo. Ang tunog ng balat na tumatama sa balat ay malakas na ngayon, walang takot.

“Sigaw mo ang pangalan ko, baby. Gusto kong marinig na pangalan ko ang sinasabi mo habang nilalabasan ka.”

“Fuck… Fuck… Juancho… ahhh… lalabasan na ako…” sigaw ko. Ang kama ay yumayanig na nang malakas.

Hindi pa siya tapos. Hindi pa siya napapagod. Inihiga niya ako sa likod at inangat ang aking mga binti.

Nakahiga ako ngayon, ang mga tuhod ko ay halos nakadikit na sa aking dibdib. Sa posisyon na ito, sobrang lalim ng pasok niya. Ang kanyang mukha ay malapit sa akin, ang mga mata niya ay nakatitig sa akin habang siya ay patuloy na bumabayo nang mabilis at malalim.

“Ang sikip… ang init… baby, mahal kita… pero gusto ko ring pamagain ’tong butas mo,” ungol niya. Ang kanyang kamay ay hinahagod ang aking utong nang sabay sa kanyang galaw. “Iputok ko sa loob mo, ha? Ibuhos ko lahat sa butas mo. Punuin ka ni daddy, ha?”

Hindi na siya nakatiis. Sa ilalim ng kanyang walang-awang pagbayo, sumabog siya ng pagka-lakas lakas sa loob ko. Ang katawan ko ay nanginginig nang malakas habang si Juancho ay patuloy na bumabayo, tila pinapasok pa ng husto ang tamod niya.

Lumipas ang hapon na tila isang mabilis na montage ng balat sa balat, ng pawis na humahalo sa pawis. Pagdating ng gabi, dinala ako ni Juancho sa kusina. Hindi para kumain, kundi para muling angkinin ang bawat alaala ng aming siklab doon noong madaling araw.

Ipinatong niya ako sa dining table — ang lamesang pinagsasaluhan namin nina Nanay at Nico.

“Juancho, dito talaga?” pabulong kong tanong, kahit na ang katawan ko ay kusang sumasama sa bawat kilos niya.

“Dito. Sa bawat sulok, baby. Gusto kong mapuno ang bahay na ’to ng amoy mo, ng boses mo.” mariin niyang sagot.

Muli kaming nagtalik sa mesa — mabilis, malakas, at puno ng ungol. Ang lamesa ay yumayanig sa bawat pag-alon ng aming mga katawan. Ang bawat hiyaw ko ng kanyang pangalan ay tila isang panalangin at isang sumpa nang magkasabay.

I am floating. For the first time, I am not thinking about the class record, or the lesson plans, or the neighbors. I am just Theo. The man who loves his brother-in-law. The man who is finding heaven in the middle of a moral wasteland.

Habang nasa gitna kami ng aming pagtatalik, dinala niya ako sa banyo, pagkatapos ay pabalik sa sala, hanggang sa muli kaming bumagsak sa aming kama, hingal na hingal, pagod, pero hindi pa rin sapat. Ang gutom namin sa isa’t isa ay tila isang balon na sobrang lalim.

“Mahal kita, Theo. Mahal na mahal kita,” bulong ni Juancho, habang nakapatong siya sa akin, ang kanyang pawis ay tumutulo sa aking pisngi.

“Mahal din kita, Juancho,” sagot ko, ang mga mata ko ay basa ng luha ng saya at pait.

Hinalikan niya ako nang matagal, isang halik na tila gustong ihinto ang oras. Pero sa gitna ng katahimikan ng gabi, habang ang aming mga hininga ay dahan-dahan na kumakalma, isang tunog ang bumasag sa aming mundo.

Tok! Tok! Tok!

Napatigil kaming dalawa. Nanigas ang aming mga katawan. Ang pintuan ng sala sa ibaba ay nakasara, pero ang tunog ng kumakatok ay napakalinaw sa gitna ng tahimik na bahay.

“Tao po? Theo? Juancho?”

Boses ni Aling Nena. Ang aming tsismosang kapitbahay na laging may kailangan.

Mabilis kaming nagsuot ng kahit anong damit na nakuha namin sa sahig. Ang puso ko ay tila sasabog sa kaba. Did she hear us? Gaano kalakas ang mga ungol namin?

“Theo! Juancho! Alam kong gising pa kayo, may ilaw pa sa loob!” muling sigaw ni Aling Nena.

Sumilip ako sa bintana habang inaayos ni Juancho ang kanyang shorts. Nandoon si Aling Nena, may hawak na mangkok, nakatingin sa aming pintuan.

“Sandali lang po, Aling Nena!” pasigaw kong sagot, pilit na pinapatatag ang boses na kanina lang ay punong-puno ng pagnanasa.

Bumaba ako nang mabilis, habang si Juancho ay nanatili sa itaas para mag-ayos ng mga kalat. Pagbukas ko ng pinto, sumalubong sa akin ang mapanuring tingin ni Aling Nena.

“Ay, pasensya na, Theo. Manghihiram lang sana ako ng asukal, naubusan kasi ako para sa kape ni Mang Isko mo,” sabi niya, pero ang kanyang mga mata ay patingin-tingin sa loob ng bahay. “Naku, Theo, bakit parang pawis na pawis ka? At bakit parang… nag-party ba kayo rito?”

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/dd870b223225639dd0b9ffe4d06fe40a72c36809/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f637461766d3976664b4865666c413d3d2d313632313932313838392e313861363237373430363731616563353935353230313332353839352e706e67)

24: Marka ng Pag-aari 🔴

Ang huling gabi ng aming kalayaan ay hindi nagtapos sa pag-alis ni Aling Nena. Sa halip na matakot, tila lalong nag-alab ang pagnanasa ni Juancho. Ang presensya ng panganib sa labas ng aming pinto ay naging mitsa para mas lalo niyang angkinin ang bawat bahagi ng pagkatao ko. Habang ang buwan ay nagtatago sa likod ng mga ulap, ang loob ng aming kwarto ay muling naging saksi sa isang pagtatalik na hindi lang basta pisikal — ito ay naging markado ng pagmamay-ari.

I am his. At sa gabing ito, gusto niyang siguraduhin na kahit sa pagmulat ng mga mata ko bukas, hindi ko makakalimutan kung kanino lang ako.

Nakahiga kami sa gitna ng kama, ang mga kumot ay gulo-gulo sa sahig. Ang pawis ay nanunuyo na sa aming mga balat, pero ang init ay hindi pa rito humuhupa. Inilapit ni Juancho ang kanyang mukha sa aking leeg. Naramdaman ko ang kanyang mga labi na dahan-dahang humahalik sa aking balat, mula sa panga hanggang sa ibaba ng aking tenga. Ang dila niya ay mainit, basa, at sinasadyang mag-iwan ng bakas.

“Theo… akin ka lang, ’di ba?” bulong niya. Ang boses niya ay galing sa ilalim ng kanyang lalamunan — possessive, dominant, at puno ng authority.

“Alam mo namang oo, Juancho,” sagot ko, ang aking mga daliri ay nakabaon sa kanyang gulo-gulong buhok.

Hindi siya sumagot. Sa halip, naramdaman ko ang matinding pressure sa aking leeg. Kinagat niya ang aking balat nang sapat para mapadaing ako, bago niya ito sinipsip nang matagal at malalim. Napatingala ako, ang aking mga binti ay kusang kumapit sa kanyang bewang habang ang sensasyon ay gumagapang sa buong sistema ko — sakit na may halong matinding sarap.

“Juancho… may pasok ako bukas…” pabulong kong pigil, pero ang totoo ay wala akong lakas na itulak siya. Ang katawan ko ay sumusuko na.

“Hayaan mo silang makita,” aniya, habang lumilipat sa kabilang bahagi ng aking leeg at muling sumipsip nang malakas. “Gusto kong malaman nila na may nagmamay-ari na sa’yo. Na hindi ka pwedeng hawakan ng kahit sino dahil nakatatak na ang pangalan ko sa balat mo. Akin ka lang, Theo. Tandaan mo ’yan habang nagtuturo ka bukas.”

Itinulak niya ako nang mabilisan sa kama. Inangat niya ang aking mga binti, ibinuka, at isinabit sa kanyang mga balikat. Dahan-dahan niyang ipinasok ang kanyang matigas na pagkalalaki sa loob ko — mainit at ramdam ko ang kakaibang katabaan nito. Ang bawat bayo ay malalim at mabagal sa una, parang sinasadyang iparamdam sa akin ang bawat pulgada niya.

“Ahh… Juancho… ang sarap…” ungol ko, hindi na pinipigilan ang boses.

“Ang sikip mo pa rin… Puta ka, ang init ng butas mo,” ungol niya habang patuloy na bumabayo. “Gusto kitang markahan. Gusto kong malaman ng iba na may kumakantot na sa’yo.” Habang naglalabas-masok siya, muli niyang kinagat at sinipsip ang leeg ko, ang balikat ko, at ang parte malapit sa collarbone. Ang bawat kagat ay sinasabayan ng malalim na pagbaon, parang gusto niyang iugnay ang sakit sa sarap.

Ang pawis niya ay tumutulo sa aking dibdib. Ang tunog ng aming basa na katawan na nagkakabanggaan ay sobrang lakas sa tahimik na kwarto.

Hindi niya ako pinahinga nang matagal. Ibinalik niya ako sa posisyon na nakadapa, parang aso ang posisyon. Hinila niya ang aking bewang pataas, pinahawak ang mga kamay ko sa headboard ng kama. Mula sa likuran, muli niyang ipinasok ang kanyang burat nang malalim sa isang matinding bayo.

“Ang ganda ng puwit mo kapag ganito… ibuka mo pa baby, para sa akin… ganyan nga, ang sarap mo, tangina…” sabi niya habang ang isang kamay ay hinahaplos ang aking likod pababa sa butas ko. “Sabihin mo na akin ka lang. Sabihin mo habang binabayo kita, baby.”

“Sa’yo lang ako… Juancho… ahhh… sayong sayo lang ’to na butas ko… mmmph… Tangina… bilisan mo pa…” sigaw ko. Ang bawat malakas na pagtama ng kanyang balakang sa aking puwit ay nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko. Sa posisyon na ito, mas malalim ang pasok niya at mas madali niyang maabot ang leeg ko para muling sumipsip at kumagat.

Pagkatapos, hinila niya ako pataas at pinatong sa ibabaw niya. Ako na ang gumagalaw ngayon, nakasakay sa kanyang matigas na burat habang siya ay nakahiga. Ang mga kamay niya ay nakahawak sa aking bewang, tinutulungan akong magtaas-baba nang malalim.

“Sakyan mo ’ko, baby… Ipakita mo kung gaano mo kailangan ’tong burat ko,” utos niya. Habang gumagalaw ako at gumigiling sa taas niya, siya ay patuloy na sumisipsip sa aking dibdib at leeg. “Ang sarap mong magmaneho… Ramdam mo ba sa loob mo kung gaano kalibog ’tong burat ko dahil sa’yo? Gusto kitang markahan, baby, dahil sa’kin ka lang.” Kinagat niya ang parte malapit sa utong ko, saka sinipsip nang matagal hanggang sa mag-iwan ng isa pang pulang marka.

Ang pawis ay tumutulo na sa aming mga katawan. Ang ungol ko ay malakas na, walang takot na marinig ng kahit sino.

Sa huling bahagi, umupo siya sa gilid ng kama at hinila ako palapit. Nakaharap ako sa kanya, ang mga binti ko ay nakabalot sa kanyang bewang. Sa posisyon na ito, sobrang lapit namin. Ang burat niya ay nasa loob ko nang buo habang gumagalaw kami nang magkasabay.

“Ang ganda mo kapag ganito… ’pag nasa loob mo ang burat ko,” bulong niya sa labi ko habang patuloy ang mabagal pero malalim na galaw. “Mahal kita, Theo… mahal kita, baby… ahhh…” Muli niyang kinagat at sinipsip ang leeg ko, ang isa pang side, hanggang sa maramdaman ko ang init ng bagong marka.

Hindi na ako nakatiis. “Juancho… ’di ko na kaya… lalabasan na ako… ahhh…”

“Sabay tayo, baby ko… Iputok ko rin sa loob mo lahat ng tamod ko,” sagot niya.

Sabay kaming sumabog. Naramdaman ko ang mainit na tamod niya na pumupuno sa loob ko, habang ang tamod ko naman ay tumalsik sa aming tiyan. Ang katawan ko ay nanginginig nang malakas sa ibabaw niya. Nanatili kaming magkayakap, hingal na hingal, hanggang sa pareho kaming naubusan ng lakas at nakatulog sa gitna ng madaling araw, magkayakap at magkabuhol ang mga binti.

Umaga na. Ang sikat ng araw ay tila isang malupit na paalala na ang aming weekend paradise ay tapos na. Pagtingin ko sa salamin ng banyo habang naghahanda para sa eskwelahan, halos mabitawan ko ang aking toothbrush.

Sa gilid ng aking leeg, malapit sa collarbone, ay isang matingkad na kulay ube at pulang marka. Isang hickey. Hindi lang ito basta maliit na pantal; ito ay isang malinaw na marka ng pag-aari na iniwan ni Juancho — malaki, sariwa, at imposibleng maitago nang husto.

Diyos ko. Juancho, anong ginawa mo?

Tiningnan ko ang orasan. Seven-thirty. Darating na sina Nanay at Nico mamayang hapon mula sa Mindoro, at kailangan ko nang pumasok sa school sa loob ng tatlumpung minuto. Nagmamadali akong naghanap sa aking cabinet. Kadalasan ay polo shirt lang ang suot ko, pero sa sitwasyong ito, imposibleng hindi iyon makita.

Pumasok ako sa aking Grade 10 class para sa Filipino subject. Ang mga bata ay maingay, gaya ng dati. Sinimulan ko ang discussion tungkol sa El Filibusterismo, pilit na itinatago ang aking discomfort. Bawat galaw ko ay kalkulado. Kapag nagsusulat ako sa blackboard, tinitiyak kong ang likod ko ay tuwid na tuwid.

“Class, buksan ang inyong mga aklat sa Kabanata 7,” utos ko, ang boses ko ay matatag.

Pero sa kalagitnaan ng klase, habang nag-iikot ako para i-check ang mga gawa nila, lumapit sa akin ang isa sa aking mga paboritong estudyante, si Mark. Isa siyang matalas na bata, laging nakakapansin sa mga detalye.

“Sir Theo?” tawag niya.

“Yes, Mark? May tanong ka ba tungkol kay Simoun?”

Tumayo si Mark at tinitigan ang leeg ko. Sa sandaling iyon, bahagya akong lumingon para tingnan ang notebook ng katabi niya. Ang kwelyo ng polo shirt ko ay bahagyang bumukas.

“Sir, ano pong nagyari sa leeg niyo?” polos niyang tanong. Napakalakas ng boses niya sa gitna ng tahimik na klase.

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo. Naramdaman ko ang lahat ng estudyante ko na napatingin sa direksyon ko. Ang mga co-teachers na dumadaan sa hallway ay tila napahinto rin.

Diyos ko, huwag po.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/cec8735e6ad05c5a970ff36b39bb0981571269f5/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f307642374f5953753569515868513d3d2d313632313932323034392e313861363264613465633534326464363236363333303037363030342e706e67)

25: Uwian na sa Dilim

Ang bawat hakbang ko pauwi galing sa eskwelahan ay parang paglalakad sa ibabaw ng mga bubog. Ang insidente sa classroom kanina — ang pagpuna ni Mark sa marka sa aking leeg — ay kumalat na parang apoy sa tuyong damo. Hindi man nila sabihin nang direkta, ramdam ko ang mga mapanuring tingin ng mga kapwa ko guro sa faculty room bago ako umuwi. Ang mga bulungan sa hallway na biglang tumitigil kapag dumadaan ako.

They suspect something. Pero ang mas nakakatakot, hindi nila iniisip na si Juancho ang may gawa nito. Iniiisip nila na may babae ako. Na ang seryoso at kagalang-galang na si Sir Theo ay may itinatagong kalandian sa labas.

Gusto kong matawa nang mapait. Kung alam lang nila na ang kalandian na iyon ay nasa loob mismo ng bahay ko. Na ang markang ito ay hindi galing sa kung sinong estranghero, kundi sa lalaking asawa ng namayapa kong kapatid.

Pagdating ko sa tapat ng aming gate, napatigil ako. Nakaparada na ang tricycle na sinakyan nina Nanay at Nico. Nakauwi na sila. Ang weekend paradise namin ni Juancho ay opisyal nang tapos. Oras na para isuot muli ang maskara. Oras na para bumalik sa dilim.

Pagpasok ko, sinalubong ako ng ingay ni Nico na nagkukuwento tungkol sa mga pinsan niya sa Mindoro. Si Nanay Elena naman ay abala sa pag-aayos ng mga pasalubong sa lamesa.

“Nandito na ang Tito Theo mo, Nico,” sabi ni Nanay, hindi tumitingin sa akin. “Theo, magbihis ka na at nang makakain na tayo. Marami kaming dalang suman at mangga.”

“Opo, Nay,” sagot ko. Inayos ko ang kwelyo ng polo shirt ko, tinitiyak na hindi sumilip ang marka.

Nakalabas na rin si Juancho mula sa kwarto, bagong ligo at amoy sabon. Nagtagpo ang aming mga mata. May halong pag-aalala sa kanyang tingin, tila tinatanong kung kumusta ang naging araw ko sa eskwelahan. Tipid lang akong tumango.

I want to run to him. I want to tell him how much my hands trembled in front of my students today. Pero hindi pwede. We have to be brothers-in-law again.

Habang naghahapunan, naging matimbang ang usapan. Nagsimulang magkuwento si Nanay tungkol sa mga nakita niya sa probinsya, hanggang sa mapunta ang usapan sa mga tsismis sa aming barangay.

“Alam niyo ba, kinausap ako ni Aling Nena kanina habang bumababa kami sa tricycle,” panimula ni Nanay, ang boses niya ay kalmado pero may talim. “Sabi niya, mukha raw masyado nang nahihirapan si Juancho sa pag-aalaga kay Nico at sa pagtatrabaho rito sa lupa.”

Napatigil sa pagsubo si Juancho. “Bakit naman po niya nasabi ’yun? Kaya ko naman po, Nay.”

“Sinabi rin niya…” pagpapatuloy ni Nanay, sa pagkakataong ito ay tumingin siya nang diretso kay Juancho, “…na baka raw oras na para maghanap ka ng bagong makakasama. Isang asawa na magsisilbing ina kay Nico. Sabi pa ng mga tao sa palengke, sayang daw ang pagkalalaki mo kung mabubuhay kang mag-isa habambuhay.”

Parang may bumarang malaking bato sa dibdib ko. Ang sakit ay hindi nanggaling sa galit, kundi sa reyalidad. Remarry. Siyempre. Iyon ang lohikal na hakbang sa mata ng lahat. Bakit nga naman mananatiling mag-isa ang isang gwapo, masipag, at responsableng lalaki na tulad ni Juancho?

Sila ang better matches para sa kanya. Isang tunay na babae. Isang babaeng pwedeng ipakilala sa simbahan nang walang kahihiyan. Isang babaeng kayang bigyan siya ng anak — ng buong pamilya.

“Nay, hindi ko na po iniisip ’yan,” matigas na sabi ni Juancho. “Sapat na sa akin na nandito si Theo at kayo, para kay Nico.”

“Pero hindi habambuhay ay nandiyan si Theo, Juancho,” sagot ni Nanay, at sa bawat salita niya, tila tinutusok ang puso ko. “Magkakaroon din ng sariling pamilya si Theo. Mag-aasawa rin ang anak ko. At ikaw? Maiiwan kang mag-isa rito?”

Yumuko ako, pilit na itinatago ang sakit sa aking mga mata. No, Nay. I will never have a separate family because my heart is already here. Pero hindi ko pwedeng sabihin ’yun.

Pagkatapos kumain, nagpresinta akong maghugas ng pinggan para lang makatakas sa bigat ng atmospera. Pero hindi nagtagal, pumasok si Juancho sa kusina. Kinuha niya ang basahan para punasan ang mga nahugasan ko.

“Theo,” bulong niya.

“Huwag muna, Juancho,” sabi ko, hindi tumitingin sa kanya. Ang mga kamay ko ay lubog sa bula, nanginginig.

“Naririnig mo rin ba ang sinasabi nila? Na gusto nilang mag-asawa na ’ko ng panibago? Pero hindi nila alam na wala nang pwedeng ipalit, na hindi na ’ko maghahanap ng kapalit sa pwesto mo sa puso ko,” aniya, sinusubukang abutin ang kamay ko sa ilalim ng tubig.

Mabilis kong binawi ang kamay ko. “Natatakot ako, Juancho. Ang gulo na. Sa school, pinupuna na ang leeg ko. Dito, gusto nilang mag-asawa ka uli. We are being squeezed from all sides. Baka kailangan nating lumayo muna sa isa’t isa.”

Naramdaman ko ang biglang paghigpit ng hawak ni Juancho sa basahan. Hinila niya ako palapit, isinandig ako sa sink, kahit na basang-basa ang mga kamay ko.

“Lalayo?Matapos ang lahat?” mariin niyang tanong. May halong galit at takot sa kanyang boses. “Huwag mo akong itulak palayo dahil lang sa takot, Theo. I stayed here for you. Isinuko ko ang trabaho ko para sa’yo.”

“And that’s the problem!” sagot ko, pabulong pero mariin. “You gave up everything, and now we are trapped. Hanggang kelan tayo magtatago? Tignan mo nga, na kahit sa sarili nating kusina, kailangan nating magbulungan!”

Hinila niya ako para yakapin — isang yakap na tila isang bilanggo na ayaw pakawalan ang kanyang tanging pag-asa. Pilit akong kumakawala, pero mas lalo niyang hiningpitan ang hawak.

“I won’t let them take this away,” bulong niya sa tenga ko. “Kahit anong sabihin nila, ikaw ang pipiliin ko.”

Pero hanggang kailan mo ako mapipili kung ang buong mundo ay nakaturo sa ibang direksyon?

Narinig namin ang pagpasok ni Nanay Elena sa kusina. Mabilis kaming lumayo sa isa’t isa. Nagkunwari akong abala sa pagsasabon, habang si Juancho naman ay mabilis na nagpunas ng lamesa. Ang bilis ng shift mula sa pagiging intimate tungo sa pagkukunwari.

“Nga pala,” sabi ni Nanay, may dala siyang isang maliit na card. “Nakausap ko si Mareng Sol kanina. Ang anak niyang si Clara, ’yung guro rin sa kabilang bayan, ay nakauwi na pala galing sa abroad. Pinapunta ko siya rito bukas para mag-hapunan.”

Napatigil si Juancho. “Bakit po, Nay?”

Ngumiti si Nanay, isang ngiti na hindi umabot sa kanyang mga mata. “Wala lang. Para makilala mo siya. Mabait na bata si Clara. At sabi ni Sol, matagal na raw itong nagtatanong tungkol sa’yo, Juancho.”

Tumingin si Nanay sa akin, pagkatapos ay kay Juancho. Ang katahimikan ay tila isang hatol na bitay.

Naiwan kaming dalawa sa kusina. Tumingin ako kay Juancho. Ang kanyang mukha ay parang semento sa tigas, pero sa loob ng aking dibdib, nararamdaman ko na ang pagguho. Ang aming lihim ay hindi na lang basta lihim — isa na itong laro ng buhay at kamatayan, at ang kalaban namin ay ang mismong pamilyang pilit naming pinoprotektahan.

Clara.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/db2d8c2546015b2cf3a20b13209f5e7e969fbf4a/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f4e5f7a376e433536594a745832673d3d2d313632313932323239302e313861363265613633636162373030613238333435343832343930332e706e67)

26: Agaw-Dilim 🔴

Ang bawat tawa ni Clara ay tila isang matalim na aspile na tumutusok sa aking pandinig. Nakaupo ako sa dulo ng hapag-kainan, pinapanood ang bawat galaw niya — kung paano siya humawak ng kutsara, kung paano siya tumingin kay Juancho nang may lambing, at kung paano niya haplusin ang balikat ni Nico na tila ba nag-e-ensayo na siyang maging bagong ina nito.

Maganda si Clara. Maputi, edukada, at gaya ng sabi ni Nanay, isang mabait na bata. Siya ang perpektong imahe ng isang babaeng dapat ay nasa tabi ni Juancho. Siya ang liwanag na pilit na inilalapit ni Nanay sa amin para lunurin ang dilim na kinalulubugan naming dalawa.

“Naku, Juancho, balita ko ay napakahusay mo raw mag-alaga kay Nico,” wika ni Clara, ang kanyang boses ay malambing, puno ng paghanga. “Sabi ni Nanay Elena, napaka-responsable mo raw na ama.”

“Sinisikap ko lang naman, Clara,” tipid na sagot ni Juancho. Ang boses niya ay seryoso, pero nakikita ko ang pag-iwas niya sa aking tingin.

Bakit hindi ka makatingin sa akin, Juancho? Natatakot ka ba na makita ang selos na halos sumunog na sa bituka ko? O natatakot ka na makita mo sa mga mata ko ang katotohanang mas bagay kayo?

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga mata. Ang sakit na makitang may ibang babaeng pwedeng humawak sa kanya nang legal, nang walang takot, nang may basbas ng simbahan at ng lipunan. Samantalang ako… ako ay nananatiling “Tito Theo” lang. Isang anino sa gilid ng kanilang perpektong litrato.

Pagkatapos ng hapunan, nagsimulang bumuhos ang malakas na ulan. Isang biglaang bagyo ang sumapit, tila nakikiramay sa nagngangalit na damdamin sa loob ng dibdib ko. Nagpaalam na si Clara, inihatid siya ni Juancho sa tricycle sa labas at pinayungan.

Napanood ko sila mula sa bintana. Ang pagdikit ng kanilang mga balikat sa ilalim ng iisang payong ay sapat na para gumuho ang huling pader ng kontrol ko.

Pumasok si Juancho sa loob, basang-basa ang kanyang t-shirt. Dumiretso siya sa kusina para kumuha ng basahan. Sinundan ko siya. Ang bawat hakbang ko ay puno ng galit na hindi ko na kayang itago.

“Theo, ayos ka lang?” tanong niya nang mapansin ang aking presensya.

“Ayos lang? Mukha ba akong ayos lang, Juancho?” pabulong kong bulyaw. Ang aking boses ay nanginginig sa poot.

“Ang galing niyo kanina, ah. Bagay na bagay kayo. Siguro ay masaya si Nanay dahil sa wakas, may mama na uli si Nico.”

“Theo, alam mong wala akong pakialam kay Clara,” mariin niyang sagot, lumalapit sa akin.

“Pero may pakialam ang mundo sa kanya!” itinulak ko siya sa dibdib. “Siya ang pwedeng humawak sa iyo sa tapat ng altar! Siya ang pwedeng tumawag sa iyo na ‘asawa’ nang hindi kinakabahan! At ako? Ano ako sa iyo kapag nandiyan siya? Isang lihim? Isang pagkakamali?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, hinila niya ako palabas ng pinto sa likod. Ang ulan ay humahampas sa aming mga balat, malamig at marahas. Dinala niya ako sa lumang shed o bodega sa likod ng bahay, kung nasaan ang mga kagamitan sa construction at mga sako ng semento.

Sa loob ng bodega, ang tunog ng ulan sa bubong na yari sa yero ay tila isang libong drum na nagwawala. Madilim, tanging ang kidlat lang ang nagbibigay ng panandaliang liwanag sa loob.

Isinandal ako ni Juancho sa mga sako ng semento. Ang kanyang mga mata ay nag-aapoy — hindi sa galit, kundi sa isang matinding pagnanasa na hinaluan ng desperasyon na patunayan ang kanyang sarili sa akin.

“Sayo lang ako, Theo. Sayong sayo,” ungol niya, ang kanyang mga kamay ay marahas na humahawak sa aking panga. “Kahit isipin pa ng buong mundo na mas bagay si Clara para sa’kin, o kahit na sino pa… alam mo sa kaibuturan ng puso mo kung sino ang nagmamay-ari sa bawat hininga ko.”

Hindi na ako nakasagot dahil nilamon na ng kanyang mga labi ang anumang reklamo ko. Ang halik na ito ay hindi mapagmahal; ito ay mapanakop. Puno ng angry passion. Kinagat ko ang kanyang labi — lasang dugo, lasang ulan, lasang kasalanan. Ang dila niya ay sumalakay sa bibig ko nang walang awa, parang gusto niyang lunukin ang lahat ng selos ko.

Hinubad niya ang aking basang damit nang may panggigigil. Ang lamig ng hangin na pumapasok sa mga siwang ng bodega ay nagbigay ng matinding kaba, pero ang init ng kanyang katawan ang tanging reyalidad na gusto kong yakapin.

I want to feel you. I want to feel the pain and the pleasure until I forget that girl ever existed. Hanggang sa mawala ang pangalan ng kapatid ko sa isip ko. I want you to mark me again, Juancho. Mark me so deep that no one else can ever claim me.

Ipinatong niya ang isang kamay sa aking bewang at hinila pababa ang aking shorts. Walang pasintabi, ipinasok niya ang kanyang matigas na burat sa loob ko nang mabilis at malalim. Napasigaw ako sa sakit at sarap na sabay na dumating.

“Mas masikip ka pala kapag galit ka,” ungol niya habang nagsisimulang bumayo nang malakas. “Gusto mo ba ’to? Gusto mo ba na bayuhin kita nang ganito kapag nagseselos ka? Sabihin mo, baby… sabihin mong dapat kitang kantutin para mawala ang selos mo.”

“Ahhh… Oo, Juancho… tangina… ahhh… kantutin mo lagi ang butas ko para mawala ang selos ko!” sigaw ko. Ang bawat malakas na pagtama ng kanyang balakang sa aking puwit ay nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko. Ang ulan ay patuloy na humahampas sa bubong, parang sumasabay sa ritmo ng aming galaw.

Hinila niya ako patungo sa lumang kahoy na lamesa. Itinulak niya ako nang nakadapa, ang dibdib ko ay nakadikit sa magaspang na kahoy. Mula sa likuran, muli niyang ipinasok ang kanyang burat nang buo sa isang matinding bayo. Sa posisyon na ito, mas malalim ang pasok niya.

“Ang ganda ng hugis ng katawan mo, baby, kapag ganito… Ibuka mo lang yan na hita mo para maisagad ko sa’yo ’tong burat ko,” sabi niya habang ang isang kamay ay hinahawakan ang aking buhok at bahagyang hinila. “Masarap ba, ha? ’Di ka na ba nagseselos? Ramdam mo na ba kung gaano kita kamahal, ha?”

“Oo… lakasan mo pa, Juancho… Barurutin mo ’ko… Tanggalin mo ang sakit ng nakita ko kanina!” ungol ko. Ang lamesa ay yumayanig sa bawat malakas na pagbayo niya. Ang kanyang mga daliri ay nakabaon sa aking bewang, na siguradong mag-iiwan ng marka.

Ibinalik niya ako sa pagkakaupo sa gilid ng lamesa, nakaharap sa kanya. Inangat niya ang aking mga binti at ipinatong sa kanyang mga balikat. Sa posisyon na ito, sobrang lapit namin at ramdam ko ang buong katawan niya. Nakikita ko kung ano ang ekspresyon ng mukha niya. Ang burat niya ay pinasok niya nang malalim habang ang mukha niya ay sarap na sarap..

“Dapat magselos ka lang lagi, baby. Para kantot lagi ang abot mo sa’kin. Ang sarap sarap mo, alam mo ba?” bulong niya sa labi ko habang patuloy ang mabilis na pagbaon. “Si Clara? Wala siya. Walang wala siya sa’yo. Ikaw lang ang nakakapagpa-tigas sa burat ko nang ganito.”

“Juancho… fuck… ahhh… ahhh… ah… ang lalim mo… ang bilis mo kumantot, Juancho… Buntisin mo na ’ko…” pabulong kong pagmamakaawa. Ang pawis at ulan ay humahalo sa aming mga katawan.

Nagpalit kami ng pwesto. Inangat niya ako nang buo, itinapat sa pader ng bodega. Ang mga binti ko ay nakabalot sa kanyang bewang habang siya ay patuloy na bumabayo mula sa ibaba. Ang bigat ko ang nagpapalakas pa sa bawat pasok niya.

“Ramdam mo ba ang burat ko, baby? Bubuntisin na kita, ha?” ungol niya. “Sabihin mo ulit… kanino ka lang magpapabuntis?”

“Sa’yo! Sa’yo lang ako, Juancho! Punuin mo na ’ko ng tamod mo para mabuntis mo na ’ko, ahhh!” sigaw ko. Ang likod ko ay gasgas na sa magaspang na pader, pero ang sakit ay nagiging bahagi na ng sarap.

Sa huling sandali, ibinaba niya ako sa sahig na puno ng alikabok at semento. Nakahiga ako ngayon, ang mga binti ko ay nakabuka nang malapad habang siya ay nakapatong sa akin. Sa posisyon na ito, direktang nagtitigan kami. Ang bawat galaw niya ay mabigat, malalim, at puno ng emosyon. Para kaming mag-asawa na nagkakantutan.

“Mahal kita, Theo… Kahit mali ito para sa iba, mahal kita. Sana alam mo,” sabi niya habang patuloy ang pagbayo. “Huwag kang mag-alala sa iba. Ikaw lang ang gusto ko. Ikaw ang kailangan ko.”

“Juancho… mmmph… lalabasan na ako… bilisan mo pa… ahhhh…” ungol ko.

Hinigpitan niya ang hawak sa aking bewang. “Sige… ilabas mo na yan, baby. Pupunuin ko na rin ’yang butas mo ng tamod ko.”

Sabay kaming sumabog nang malakas. Naramdaman ko ang mainit na tamod niya na pumupuno sa loob ko, paulit-ulit, ang sarap sa ginhawa. Habang ang tamod ko naman ay tumalsik sa aking tiyan at may nakaabot din sa dibdib niya. Ang katawan ko ay nanginginig nang malakas sa ilalim niya, habang yakap yakap ko siya, nangunguha ng lakas mula sa kanya. Ang ungol niya ay malalim at garalgal, parang hayop na hindi na makapagpigil.

Isang matinding bugso ng hangin ang humampas sa bodega. Dahil sa pagmamadali namin kanina, hindi namin napansin na hindi pala maayos ang lock ng pinto.

Kreeeeeek!

Sa isang iglap, ang pintuan ng bodega ay bumukas nang malapad. Ang ulan ay pumasok sa loob, kasabay ng malamig na hangin. Pero hindi ang ulan ang nagpatigil sa aming mundo.

Napahinto kami sa gitna ng aming pinaka-intimate na posisyon. Ang aming mga katawan ay magkadikit, hapo, at hubad.

Sa labas ng pinto, sa gitna ng dilim at ulan, may isang aninong nakatayo.

Ang liwanag mula sa kusina ng bahay ay tumatama sa mukha ng taong iyon.

Nanigas ako. Ang puso ko ay tila tumigil sa pagtibok.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/1ff051f814090e33b1cc92391064b7ee2ace3020/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f34746c6768566d5257782d6f48413d3d2d313632313932323532342e313861363361373332383838306433623936393438303639313530302e706e67)

27: Bulong ng Konsensya

Ang tunog ng ulan sa bubong ng bodega ay tila naging tunog ng mga hatol sa aking pandinig. Nang gabing iyon, nang bumukas ang pinto at tumambad sa amin ang anino, akala ko ay doon na matatapos ang lahat. Akala ko ay iyon na ang huling hininga ng aming mga lihim. Pero sa gitna ng kidlat at dagundong ng kulog, isang milagro — o marahil ay isang mas matinding sumpa — ang nangyari.

Hindi si Nanay Elena ang nakatayo roon.

Nang dahan-dahan kaming humiwalay ni Juancho, nanginginig sa takot at lamig, napagtanto naming ang aninong iyon ay ang lumang kapote lang na isinabit ni Nanay sa labas ng pinto, na nilipad ng malakas na hangin kaya tila may taong nakatayo sa dilim.

The relief was temporary, but the damage in our souls was permanent. Ang takot na naramdaman ko sa sandaling iyon ay hindi kayang bayaran ng kahit anong sarap. It was a warning. Isang pasilip sa impyernong naghihintay sa amin kung hindi kami titigil.

Bumalik kami sa loob ng bahay nang basang-basa, nagpapanggap na inabutan lang ng ulan sa labas habang tinitingnan ang mga materyales sa bodega. Si Nanay Elena ay mahimbing nang natutulog sa kanyang kwarto kasama si Nico. Ang katahimikan ng bahay ay tila nanunumbat.

Pumasok ako sa banyo para maligo, pero kahit anong kuskos ko sa aking balat, hindi ko maalis ang pakiramdam na marumi ako. Ang bawat haplos ni Juancho kanina ay tila nakaukit na sa aking sistema, isang markang hindi kayang burahin ng sabon o tubig.

Paglabas ko, nakita ko si Juancho sa kusina, nakatitig sa kawalan habang may hawak na baso ng tubig. Ang kanyang mukha ay bakas ang pagod — isang uri ng pagod na hindi nakukuha sa construction.

“Theo…” tawag niya, hindi tumitingin sa akin.

Naupo ako sa tapat niya. Ang distansya sa pagitan namin sa lamesa ay tila naging isang malalim na bangin muli. “Muntik na tayo, Juancho. Muntik na tayong mamatay sa hiya kanina, kung si Nanay pala talaga ’yun.”

“Alam ko,” sagot niya, ang boses ay paos. “Nang makita ko ang pinto na bumukas… ang tanging naisip ko ay ikaw. Na mawawala sa iyo ang lahat — ang trabaho mo, ang respeto ng tao, ang pamilya mo. At lahat ng ’yun, dahil sa akin. Pasensiya na, Theo.”

Tumingin ako sa kanya, ang mga mata ko ay nagsisimulang manubig. “Siguro ay kailangan na nating tumigil. Baka ito na talaga ang sign na hinihintay natin. Before we destroy everything, before we hurt Nico and Nanay even more.”

Napatigil si Juancho. Tumingin siya sa akin, at sa kanyang mga mata, nakita ko ang parehong takot at sakit na nararamdaman ko. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking mga kamay. Ang init ng kanyang palad ay tila isang sumpa na humihila sa akin pabalik.

“Kaya mo ba?” tanong niya. “Kaya mo bang maging ‘Tito Theo’ na lang uli? Kaya mo bang makita akong kasama si Clara o ang ibang babae? Because I can’t, Theo. I’ve tried to stop. Sa Mindoro, noong mag-isa ako, sinubukan kong kalimutan ka. Pero sa bawat alon na nakikita ko, mukha mo ang naaalala ko.”

Napayuko ako. I can’t. I know I can’t. Ang pag-ibig na ito ay tila isang sakit na wala pang gamot. Gusto naming gumaling, pero ayaw naming bitawan ang dahilan ng aming pagdurusa.

“Hindi ko rin kaya,” bulong ko. “Pero natatakot ako sa dulo nito, Juancho.”

Hinila niya ako palapit para sa isang halik. Pero hindi ito gaya ng kanina sa bodega. It was a chaste, lingering kiss. Isang halik na puno ng lungkot, tila isang pamamaalam na hindi namin kayang bigkasin. It felt like a goodbye to our innocence, a final acceptance of our damnation.

I have accepted it. Kung ang impyerno ang kabayaran para sa bawat sandaling kasama ko siya, handa na akong masunog. My conscience is no longer a guide; it’s just a whisper in the wind that I’ve learned to ignore.

Lumipas ang ilang araw na tila kami ay naglalakad sa alapaap. Naging mas maingat kami — walang haplos sa kusina, walang coded notes sa schoolbooks. Ang bawat “I love you” ay idinadaan na lang sa tingin. Naging “business as usual” ang lahat para kay Nanay Elena, o iyon ang akala namin.

Hanggang sa isang umaga, hindi lumabas si Nanay sa kanyang kwarto para magluto ng almusal.

“Nay? Gising na po ba kayo?” tawag ko habang kumakatok sa pinto niya.

Walang sumasagot. Binuksan ko ang pinto at nakita ko si Nanay na nakahiga pa rin, ang kanyang mukha ay maputlang-maputla at pawis na pawis.

“Juancho! Halika rito dali!” pasigaw kong tawag.

Mabilis na pumasok si Juancho sa kwarto. Hinawakan niya ang noo ni Nanay. “Ang taas ng lagnat niya, Theo. Nanlalamig din ang mga kamay niya.”

Nagising si Nico at nagsimulang umiyak nang makitang hindi gumagalaw ang kanyang Lola. Ang kaba sa dibdib ko ay tila isang malaking dagok. Sa gitna ng aming pagiging makasarili, sa gitna ng aming pagtutuon ng pansin sa aming sariling pagnanasa, hindi namin napansin na humihina na pala ang tanging taong nagpapanatili ng pundasyon ng bahay na ito.

“Dalhin natin siya sa ospital,” desisyon ni Juancho. “Theo, makikuha mo na ang mga gamit ni Nanay. Nico, dyan ka lang sa tabi ni Lola, huwag kang iiyak, ha?”

Sa buong biyahe patungong ospital, nakatitig lang ako kay Nanay. Ang kanyang mga labi ay nanginginig, tila may ibinubulong na hindi namin marinig.

Is this a punishment? Is God taking her away because of what we’ve done?

Ang takot na mawala si Nanay ay mas matindi kaysa sa takot na mabuko kami. Dahil kung wala si Nanay, wala nang matitirang moral compass sa bahay na ito. Wala nang magsisilbing liwanag, kahit na ito ay pilit naming iniiwasan.

Dinala si Nanay sa emergency room. Ang sabi ng doktor, kailangang obserbahan ang kanyang puso at ang kanyang paghinga. Stress, pagod, at edad — iyon ang mga dahilan. Pero sa loob-loob ko, alam ko ang tunay na dahilan.

She knows. Maybe not everything, but she feels the change in the air. Ang bigat ng lihim namin ang unt-unting pumapatay sa kanya.

Napaupo kami ni Juancho sa waiting area. Hindi kami magkahawak-kamay. Hindi kami nag-uusap. Nakatingin lang kami sa puting pader ng ospital. Ang aming affair, ang aming pagnanasa, ang lahat ng aming pinaglalaban ay tila naging walang saysay sa harap ng sakit ni Nanay.

“Kailangan na muna ata nating mag-focus sa kanya, Theo,” mahinang sabi ni Juancho. “Para kay Nico. Para kay Nanay.”

The whispers of my conscience have finally become a scream.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/04c65898b7413c081a6b50e245a7a81f9186544c/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f2d4448444569554c4961695738513d3d2d313632313932323639362e313861363362306138343734376665623239303335373833353934302e706e67)

28: Hubad na Kaluluwa 🔴

Ang amoy ng disinfectant at rubbing alcohol ay tila kumapit na sa aking balat, hindi na maalis-alis kahit ilang beses akong maligo. Tatlong araw na kaming pabalik-balik sa ospital. Si Nanay Elena ay nakauwi na, pero hindi na siya ang dating Nanay na malakas at laging abala sa kusina. Nakahiga lang siya sa kanyang kwarto, nakatitig sa bintana, at tila bawat paghinga niya ay isang pakikipagbuno sa tadhana.

Pagod na pagod na ako. Bilang guro, kailangan kong pumasok sa umaga, magpanggap na maayos ang lahat sa harap ng aking mga estudyante, at pag-uwi ay magsisilbing caregiver ni Nanay at magulang kay Nico. Ang bigat ng responsibilidad ay tila isang dambuhalang alon na unti-unti akong nilulunod.

I feel like I’m breaking. Bawat ngiti ko kay Nico ay pilit. Bawat pag-asikaso ko sa gamot ni Nanay ay may kasamang panunumbat ng konsensya. Am I doing this because I love her, or because I’m trying to pay for my sins?

Gabi na, at sa wakas ay nakatulog na si Nico sa tabi ni Nanay. Pumasok ako sa kwarto namin ni Juancho, ang mga balikat ko ay bagsak, ang aking espirito ay tila isang upos ng sigarilyo. Pagpasok ko, nakita ko si Juancho na nakaupo sa gilid ng higaan, nakayuko, ang kanyang mga kamay ay nakasabunot sa kanyang sariling buhok.

Nang marinig niya ang pagsara ng pinto, nag-angat siya ng tingin. Ang kanyang mga mata ay mapula, bakas ang puyat at ang bigat ng dinadala niya. Sa sandaling iyon, hindi ko nakita ang matapang na mananagat o isang dominanteng lalaki. Ang nakita ko ay isang taong kasing-wasak ko.

“Theo…” ang tawag niya sa akin ay parang isang pagsuko.

Hindi ako nakapagsalita. Lumapit ako sa kanya at doon, sa gitna ng silid, ay tuluyan na akong bumigay. Napaluhod ako sa sahig sa tapat niya, at isinubsob ko ang mukha ko sa kanyang mga tuhod. Humagulgol ako — isang iyak na matagal kong pinigilan sa harap nina Nanay at ng mga katrabaho ko.

“Hindi ko na kaya, Juancho. Ang sakit makita si Nanay na ganyan. Ang hirap magpanggap na okay lang ang lahat habang unti-unti tayong kinakain ng sarili nating mga sikreto,” hikbi ko.

Naramdaman ko ang kanyang mga kamay na humahawak sa aking mukha, pilit akong pinatitingin sa kanya. Binuhat niya ako paupo sa sahig, sa pagitan ng kanyang mga hita, at naramdaman ko ang init ng kanyang katawan.

“Nandito lang ako, Theo. Nandito lang ako,” bulong niya, ang kanyang sariling mga luha ay pumapatak na rin sa aking noo.

Sa gitna ng pighati at pagod, may isang uri ng gutom na biglang sumulpot. Hindi ito ang gutom ng laman na dulot ng libog; ito ay isang desperadong pangangailangan para sa koneksyon. Isang pangangailangan na maramdamang buhay pa kami sa gitna ng amoy ng sakit at kamatayan.

Nagsimula ang lahat sa isang halik na lasang luha. Isang halik na puno ng desperasyon. Sa sahig ng aming kwarto, sa gitna ng dilim, sinimulan naming hubarin hindi lang ang aming mga damit, kundi ang aming mga kaluluwa.

He is my only support system. Kung wala si Juancho, baka matagal na akong bumigay. Siya lang ang nakakaintindi sa bawat panginginig ng kamay ko. Siya lang ang nakakaalam kung gaano kasakit ang maging taksil at mapagmahal nang magkasabay.

Hinubad niya ang aking suot na t-shirt, ang kanyang mga haplos ay marahas pero puno ng pag-iingat. Inihiga niya ako sa malamig na sahig, pero hindi ko naramdaman ang lamig. Ang tanging naramdaman ko ay ang nagliliyab na init ng kanyang balat sa tapat ng sa akin. Dahan-dahan niyang hinubad ang kanyang sarili at ipinasok ang kanyang matigas na pagkalalaki sa loob ko nang mabagal, inch by inch , parang ayaw niyang madagdagan ang sakit na nararamdaman ko.

“Theo… kailangan kita. Alam kong kailangan mo rin ako. Ngayon lang… hayaan mong kalimutan natin ang dinadala natin,” pabulong niyang pakiusap, ang kanyang boses ay nanginginig habang nagsisimulang gumalaw nang malalim at mabagal. “Ang sikip mo… ang init mo… ang sarap sa pakiramdam ’pag nasa loob mo ako.”

“Juancho… please… Tanggalin mo ang bigat sa dibdib ko, ahhh… mas malalim pa… Punuin mo ako ng pagmamahal mo…” ungol ko, ang mga kuko ko ay nakabaon sa kanyang likuran. Ang bawat pagbaon niya ay puno ng emosyon — mabigat, desperado, parang gusto niyang ibuhos sa akin ang lahat ng takot niya sa lahat ng mga nagyayari. Ang aming mga mata ay nakatitig sa isa’t isa, walang takas, habang ang pawis ay unti-unting tumutulo sa aming mga katawan.

Pagkatapos ng ilang minutong malalim na pagbayo, hinila niya ako pataas at pinatong sa ibabaw niya. Ako na ang gumagalaw ngayon, nakasakay sa kanyang burat habang nakaharap sa kanya. Ang mga kamay niya ay nakahawak sa aking bewang, tinutulungan akong gumiling at magtaas-baba sa kahabaan niya.

“Gumiling ka pa, Theo. Isagad mo ang burat ko sa butas mo… sarap… ahhh…” sabi niya, ang boses ay garalgal sa luha at pagnanasa. “Sakyan mo lang ako. Kalimutan muna natin ang lahat at magpakasarap muna gamit ang mga katawan natin.”

Mas mabagal ang galaw ko sa una, pabilog at malalim, parang sinasadyang pahabain ang sandaling ito. Ang dibdib niya ay tumataas-baba nang mabilis, ang kanyang mga daliri ay hinahaplos ang aking likod pababa sa matambok kong puwit. “Ang init ng loob mo… ahhh… ang sarap sarap mo, Theo.”

Binago niya ang aming posisyon. Inihiga niya ako sa tagiliran, nakayakap siya sa likod ko. Sa ganitong paraan, mas malapit ang katawan niya sa akin — ang dibdib niya ay nakadikit sa aking likod, ang mga braso niya ay nakapulupot sa aking dibdib. Dahan-dahan niyang ipinasok ulit ang kanyang burat mula sa likuran, malalim at mainit.

“Shhh… nandito lang ako,” bulong niya sa tenga ko habang nagsisimulang gumalaw nang mabagal at ritmiko. “Hawakan mo ang kamay ko… Huwag mo akong bitawan. Gusto kong maramdaman mo na hindi ka nag-iisa sa lahat ng ’to.” Ang isang kamay niya ay hinahagod ang aking titi nang sabay sa kanyang pagbaon, ang bawat haplos ay puno ng pagmamahal at paghingi ng tawad.

“Ang sarap… ahhh… isagad mo pa… ’Wag mo ’kong iiwan, please… Gusto kong maramdaman palagi ang init mo ’pag nalulungkot ako,” hikbi ko habang ang luha ay patuloy na tumutulo sa aking pisngi.

Umupo siya at hinila ako palapit. Nakaharap ako sa kanya, ang mga binti ko ay nakabalot nang mahigpit sa kanyang bewang. Sa posisyon na ito, magkadikit ang aming mga mukha, magkadikit ang aming mga dibdib. Ang burat niya ay nasa loob ko nang buo habang gumagalaw kami nang magkasabay, mabagal pero malalim.

“Huwag ka ng umiyak, baby… Nandito lang ako… palagi sa tabi mo… Ipaparamdam ko palagi na puno yang butas mo… Mahal kita, Theo. Mahal na mahal kita,” ungol niya sa labi ko bago niya ako halikan nang malalim. Ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa aking puwit, binubuhat ako nang bahagya para mas lalong makapasok siya. “Ah.. Lalabasan na ’ko, Theo, baby… Pupunuin kita ng katas ko, para ’di ka na malungkot.”

Hindi na rin ako nakatiis sa sobrang sarap na nadarama. “Juancho… lalabasan na rin ako… bilisan mo pa… sabay tayo… ahhh…”

Mas bumilis ang galaw namin, mas desperado, hanggang sa sabay kaming sumabog. Naramdaman ko ang mainit na tamod niya na pumupuno sa loob ko, mga katas na nagpabusog sa’kin. Ang katawan ko ay nanginginig nang malakas sa kanyang yakap. Ang ungol niya ay malalim at puno ng emosyon, parang lahat ng bigat niya ay ibinuhos din niya sa akin.

Ang intimacy namin ay raw and emotional . Walang laro. Walang pag-aalinlangan. Ang bawat pagtama ng aming mga balat ay tila isang paraan para ilabas ang lahat ng stress, lahat ng lungkot, at lahat ng takot na kinikimkim namin nitong mga nakaraang araw.

We are seeking solace in each other’s bodies. This isn’t just sex. This is a ritual of survival. Kami ang magkatuwang sa kasalanan, at kami rin ang magkatuwang sa pagpapasan ng krus na ito.

Nanatili kaming nakahiga sa sahig sa loob ng ilang minuto. Ang katahimikan ay bumalik sa kwarto, pero hindi na ito kasing-bigat ng kanina. Ang aming mga hininga ay dahan-dahang kumakalma.

This is our reality. In the middle of tragedy, we find each other.

Inabot ni Juancho ang aking kamay at pinisil ito nang mahigpit. “Hinding-hindi kita iiwan, Theo. Kahit anong mangyari kay Nanay… kahit anong mangyari sa atin.”

Ngumiti ako nang tipid, bagaman ang lungkot sa aking puso ay hindi pa rin tuluyang nawawala. “Alam ko, Juancho. Alam ko.”

Aayusin ko na sana ang aking sarili para bumangon at magbihis nang biglang…

“Theo…”

Isang mahina, paos, at nanginginig na boses ang nanggaling sa kabilang kwarto. Ang kwarto ni Nanay Elena.

Nanigas kaming dalawa. Ang puso ko ay tila lumaktaw ng isang pintig. Iyon ang boses ni Nanay. At hindi ito ang boses ng isang taong nananaginip. Iyon ay boses ng isang taong gising at tumatawag sa akin.

“Theo… anak… pumarito ka…” muling tawag ni Nanay, mas malinaw na sa pagkakataong ito.

Tumingin ako kay Juancho. Ang kanyang mga mata ay nanlaki sa takot. Mabilis kaming nagsuot ng damit, nanginginig ang aking mga kamay sa pag-aayos ng butones ng aking shorts.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/c4d5139acaacb3b65262de8937e29f354bd682da/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6c533075494768514d36754973673d3d2d313632313932323838342e313861363363353162326634643864313936343134353932353630332e706e67)

29: Selyado ng Pangako 🔴

Lumipas ang mga araw na tila isang mabagal na pag-usad mula sa bingit ng kamatayan. Ang kaba na naramdaman namin noong gabing tinawag ako ni Nanay Elena ay unti-unting napalitan ng relief, bagaman may kasama itong matinding babala. Noong gabing iyon, hindi kami biniyak ng katotohanan; sa halip, hiningi lang ni Nanay na mangako kami — mangako na hindi namin pababayaan si Nico, anuman ang mangyari. Isang pangako na tinanggap namin nang may nakayukong ulo, alam ang bigat ng bawat salitang binitawan namin sa harap ng kanyang maysakit na katawan.

Milagrong bumuti ang pakiramdam ni Nanay. Ang kanyang lagnat ay humupa, at ang dati niyang sigla ay unti-unti nang bumabalik. Nakakapagluto na siya uli, bagaman kailangan niyang magdahan-dahan. Pero sa kabila ng paggaling niya, may isang bagong pagsubok na dumating — isang pagsubok na susukat kung gaano ba talaga namin kayang panindigan ang isa’t isa.

Nakatanggap si Juancho ng tawag mula sa dati niyang agency. Isang high-paying job sa isang luxury cruise ship. Malaking pera. Isang pagkakataon na maibigay kay Nico ang lahat ng karangyaan sa mundo at makuha ang respeto ng buong barangay bilang isang matagumpay na seaman.

Ito na ang pagkakataon niya para maging normal uli. Para takasan ang komplikadong buhay na ito. Para layuan ako at ang kasalanang sabay naming pinagsaluhan.

Nakaharap kami sa isa’t isa sa loob ng aming kwarto. Hawak ni Juancho ang kontrata na ipinadala sa kanya sa pamamagitan ng email.

“Malaking halaga ito, Juancho,” mahina kong sabi. Ang puso ko ay tila pinipiga.

“Kayang-kaya mo nang pag-aralin si Nico sa kahit anong private school. Mapapagawa mo na ang bahay ni Nanay.”

Tiningnan ni Juancho ang papel, pagkatapos ay tumingin siya sa akin. Ang kanyang mga mata ay walang pag-aalinlangan. Nilukot niya ang kontrata sa harap ko.

“Hindi ako aalis, Theo,” mariin niyang sabi. “Sabi ko naman sa’yo, ayaw ko nang bumalik sa dagat. Ang dagat ay walang hangganang lungkot at mga alaala ni Maria. Dito, sa lupa, kasama kita… kasama ko ang mahal ko.”

“Pero ang pera… ang career mo…”

“Aanhin ko ang pera kung sa tuwing matutulog ako sa barko, hindi ikaw ang katabi ko?” Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking mukha. “I choose you, Theo. And I will choose you every single day. Hindi kita iiwan para sa kahit anong halaga.”

Ang pagsasakripisyo niyang iyon ay tila isang huling piraso ng puzzle na nakumpleto sa loob ko. Hindi na ito laro. Hindi na ito libog lang. Ito ay isang paninindigan na selyado na ng aming mga desisyon.

Nang gabing iyon, matapos naming masiguro na mahimbing na ang tulog nina Nanay at Nico, muling naging amin na naman ang silid. Pero ang gabing ito ay iba sa lahat ng mga naunang gabi. Isa itong vow na gamit ang aming mga katawan, sa halip na mga salita.

Dahan-dahan niya akong inihiga sa kama. Ang bawat kilos niya ay may kasamang matinding respeto at pagmamahal. Hinubad namin ang aming mga damit nang may katahimikang tila isang banal na seremonya.

This is our marriage. No priest, no papers, no witnesses. Just this room, the scent of the night air, and the beating of our hearts. In the eyes of the law, we are brothers-in-law. In the eyes of God, perhaps we are sinners. But in this bed, we are simply two people who belong to each other.

Sinimulan niyang halikan ang bawat bahagi ng aking katawan — mula sa aking mga daliri hanggang sa aking mga balikat, tila binabasa ang bawat linya ng aking pagkatao. Ang bawat haplos niya ay slow and deeply intimate. Dahan-dahan niyang ipinasok ang kanyang matigas na pagkalalaki sa loob ko, hanggang sa mayakap ko siya nang buo sa loob ng butas ko. Ang sensasyon ay puno ng init at pagmamahal.

“Theo… asawa ko…” bulong niya sa aking tenga habang nagsisimulang gumalaw nang mabagal at malalim. “Ang sarap talaga ng puke mo… ang sikip… ang init… ’Di na ’ko aalis para aaraw-arawin kitang kantutin. Dito lang ako, sa loob mo, sa buhay mo.”

“Juancho… ahhh… ahhh.. isagad mo lang… ’wag kang hihinto… punuin mo ’ko… busugin mo ’ko…” ungol ko, ang mga luha ko ay dahan-dahang gumulong. Ang bawat bayo niya ay parang pirma — malalim, sinadya, puno ng emosyon. Ang aming mga mata ay nakatitig sa isa’t isa, walang takas.

Hinila niya ako sa posisyon na nakadapa. Hinila niya ang aking bewang pataas at mula sa likuran, muli niyang ipinasok ang kanyang burat nang malakas at malalim. Ang galaw niya ay naging mas mabilis at mas rough, parang gusto niyang tatakan nang husto ang pangako niya sa’kin.

“Ang ganda ng hugis ng katawan mo, Theo… Para kang babae… Ibuka mo pa ’yang puwit mo… Ibukaka mo lang, para sa asawa mo… mmmmh,” ungol niya habang ang bawat bayo ay malakas at puno ng lakas.

“Asawa ko… asawa ko… Juancho… Punuin mo ako ng tamod mo… Buntisin mo na ’ko, ahhh!” sigaw ko, ang mga kuko ko ay nakabaon sa kumot.

Hinila niya ako pataas at pinatong sa ibabaw niya. Nakasakay ako sa kanya. Ako na ang gumagalaw ngayon, gumigiling sa burat niya habang nakaharap. Inaalalayan ng kamay niya ang balakang ko sa aking pagtaas-baba sa pag-aari niya.

“Bilisan mo pa, Theo… Magtaas-baba ka lang sa burat ko… Ipakita mo kung ga’no mo kailangan ’tong burat ko,” sabi niya, ang boses ay malambing pero puno ng pagnanasa. “Ang ganda mo kapag ganito… Sumakay ka lang lagi sa’kin, ha? Sakyan mo lang lagi ’tong burat ko, ha?

Mas mabagal ang galaw ko, sinasadyang pahabain ang bawat segundo. Ang dibdib niya ay tumataas-baba, ang kanyang mga dila ay sinisipsip ang utong ko, habang ang isang daliri niya ay hinahaplos ang aking dibdib, pinipisil nang mahina. “Ang init talaga sa loob mo… ang sikip sikip mo, Theo… Gusto ko ng ganito tayo araw-araw… Kantutin kita araw-araw, ha? Pamagain ko ’yang puke mo.”

Binago niya uli ang posisyon. Inihiga niya ako sa tagiliran, at siya naman ay nakayakap sa likod ko. Ang dibdib niya ay nakadikit sa aking likod, ang mga braso niya ay nakapulupot sa aking dibdib. Dahan-dahan niyang ipinasok ulit ang kanyang burat mula sa likuran, malalim at mainit.

“Theo… ahhh… nandito lang ako,” bulong niya sa tenga ko habang nagsisimulang gumalaw nang mabagal at ritmiko. “Hawakan mo lang ang kamay ko… Huwag mo akong bibitawan, Theo.”

“Juanchooo… ang sarappp… ang lalim mo… ahhh… sagad mo lang, please… bilisan mo pa…” ungol ko, ang aking kamay ay nakahawak nang mahigpit sa kanyang braso.

Umupo siya sa gitna ng kama at hinila ako palapit. Nakaharap ako sa kanya, ang mga binti ko ay ibinalot niya sa kanyang bewang. Magkadikit ang aming mga mukha, magkadikit ang aming mga dibdib. Ang burat niya ay nasa loob ko nang buo habang gumagalaw kami nang magkasabay, mabagal pero sobrang lalim.

“Asawa ko… puta ka… ang sarap mo… ang sikip mo…” bulong niya sa labi ko bago niya ako halikan nang malalim at matagal. “Asawa ko… Mahal kita. Kahit walang papel, kahit walang pari, ikaw ang asawa ko, Theo.”

Muli niya akong inihiga at inangat ang aking mga binti hanggang sa halos nakadikit na sa aking dibdib. Sa posisyon na ito, sobrang lalim ng pasok niya. Ang galaw niya ay lalong bumilis, mas mapusok, pero puno pa rin ng pagmamahal.

“Ang sikip mo, Theo… Gusto mo na bang magka-anak na tayo? Buntisin na ba kita? Gusto mo bang gawin kitang puta, ha?” ungol niya habang patuloy ang malalim na pagbaon. “Gusto kong ganito tayo kada gabi.. Babarurutin kita… Kakantutin kita palagi na parang asawa kita…”

Hindi na ako nakatiis. Sumabog na ang tamod ko at tumalsik sa kumot. Sumabay din siya sa pagsabog ng malakas sa loob ko. Naramdaman ko ang mainit na tamod niya na pumupuno sa loob ko, paulit-ulit, sobra-sobra. Ang katawan ko ay nanginginig nang malakas sa ilalim niya. Napapaungol siya sa bawat pintig ng burat niya sa loob ko, na tila ’di natatapos sa pagpasa sa’kin ng kanyang punla.

Ang init ng aming mga katawan ay naglakbay sa bawat sulok ng kama. Ninamnam namin ang bawat sandali, ang bawat hininga. Isang tahimik na pagsabog ng sensasyon na nag-iwan sa amin na kapwa pagod pero puno ng kagalakan.

Nanatili kaming magkayakap sa ilalim ng kumot habang lumalamig ang gabi. Hinahaplos ni Juancho ang aking buhok habang ako naman ay nakasandal sa kanyang dibdib, nakikinig sa regular na tibok ng kanyang puso.

“Juancho?” bulong ko.

“Mmm?”

“Alam mo na ang ibig sabihin nito, ’di ba? If you stay… if we do this… kailanman ay hindi tayo pwedeng magpahalata,” sabi ko, ang tono ko ay seryoso. “Sa harap ni Nico, sa harap ng barangay, sa harap ni Nanay… magiging magbayaw lang tayo habambuhay.”

Hinarap ako ni Juancho at hinalikan ako sa dulo ng aking ilong. “Ayos lang sa akin, Theo. Mas gusto ko pang maging bayaw mo sa harap nila, kaysa maging asawa ng iba sa harap ng mundo. Handa akong maging sikreto, makasama ka lang.”

Nagkasundo kaming dalawa. Isang desisyon na binuo sa gitna ng dilim pero may kalinawan ng sikat ng araw. Mula sa araw na ito, ang aming pag-ibig ay magiging isang selyadong pangako. Walang makakaalam. Walang makakahalata. Gagawa kami ng sarili naming mundo sa loob ng bahay na ito, isang mundong sapat na para sa aming dalawa.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/1121d462b5ff27bfb1096c869bdb280bed6160dd/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f424a3638614e467348346a5158513d3d2d313632313932333034392e313861363365396164316232323763343836323634333934313336392e706e67)

30: Ang Pintuan sa Ilalim

Lumipas ang mga buwan na tila isang kalmadong agos ng ilog pagkatapos ng isang dambuhalang bagyo. Ang bahay na dati ay puno ng kaba at tensyon ay unti-unting nabalot ng isang “new normal.” Isang katahimikang hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pagtanggap. Naging eksperto na kami sa sining ng pagkukunwari. Ang bawat kilos, bawat salita, at bawat sulyap ay dumaan na sa isang masusing pagsasala bago ito pakawalan sa harap ng ibang tao.

We have perfected the mask. Ang maskara ng isang kagalang-galang na guro at ng isang masipag na amang nagpasyang manatili sa lupa para sa kanyang anak. Sa mata ng barangay, kami ang ehemplo ng isang matatag na pamilyang Pilipino — nagdadamayan sa hirap at ginhawa, magkasama sa ilalim ng iisang bubong para sa kinabukasan ng isang bata.

Ngayon ang ikawalong kaarawan ni Nico. Ang bakuran ay puno ng mga banderitas, at ang amoy ng nilulutong pansit at litson manok ay humahalimuyak sa hangin. Naroon si Nanay Elena, masigla na uli, suot ang kanyang pinakamagandang duster, habang inaasikaso ang mga bisitang kalaro ni Nico. Si Juancho naman ay abala sa pag-aayos ng mahabang lamesa sa ilalim ng puno ng mangga.

“Tito Theo! Papa! Tingnan niyo po ’yung regalo sa akin ni Lola!” sigaw ni Nico, suot ang kanyang bagong sapatos habang tumatalon sa tuwa.

Lumapit ako sa kanya at ginulo ang kanyang buhok. “Ang ganda naman niyan, Nico. O, magpasalamat ka nang maayos kay Lola, ha?”

“Opo, Tito! Salamat po, Lola!” ani Nico bago muling tumakbo patungo sa kanyang mga kalaro.

Napatingin ako kay Juancho. Nagtama ang aming mga mata sa gitna ng ingay at tawanan. Walang halong pagnanasa ang tingin na iyon, kundi isang malalim na pagkilala. Isang pasasalamat na ngiti.

Habang kumakain kami sa ilalim ng sikat ng araw, katabi ko si Juancho at sa kabila naman ay si Nanay Elena. Ang lamesa ay puno ng pagkain, at ang tawanan ng aming mga kamag-anak ay tila isang musika ng tagumpay.

“Swerte talaga nitong si Nico,” wika ni Aling Nena, na siyempre ay hindi nawawala sa handaan. “Kahit wala na ang Nanay niya, dalawa naman ang tumatayong tatay niya. Kita niyo naman, si Juancho at si Theo, parang hindi na mapaghiwalay.”

“Ganoon talaga, mare,” sagot ni Nanay Elena, habang nilalagyan ng pagkain ang plato ko. “Magkadikit ang bituka ng dalawang iyan. At hangga’t nandito sila, alam kong hindi mapapabayaan ang apo ko.”

Naramdaman ko ang isang bahagyang paggalaw sa ilalim ng lamesa. Ang malapad at magaspang na palad ni Juancho ay dahan-dahang humawak sa aking kamay. Isang sikretong paghawak na mabilis at banayad, pero sapat na para magpadala ng init sa buong katawan ko.

This lie… this secret… it’s the foundation of their peace. Kung nalaman ni Nanay ang totoo noong gabing ’yun, baka hindi na siya gumaling. Kung malalaman ni Nico ang totoo, baka gumuho ang mundo niya. Ang kasalanan namin ni Juancho ang nagsisilbing pandikit na nagpapanatili sa pamilyang ito na buo.

Tinanggap ko na ang bigat na ito. Ang pagsisinungaling ay hindi na isang pabigat para sa akin, kundi isang sakripisyo. Gawa ng pag-ibig.

Kung ang kailangan para maging masaya ang pamilyang ito ay ang itago namin ang aming hubad na katotohanan hanggang sa huling hantungan, handa akong maging sinungaling habambuhay. I have accepted my damnation, because in this hell, I am with the man I love, and the family I treasure is safe.

Natapos ang party. Pagod na pagod kaming lahat sa pagliligpit ng mga pinagkainan. Pagkatapos mapatulog ni Juancho si Nico, at matapos kong masigurong nakainom na ng gamot si Nanay, nagkita kaming dalawa sa pasilyo.

Madilim na ang bahay. Ang tanging liwanag ay ang sikat ng buwan na tumatama sa sahig na semento — ang mismong lugar kung saan kami nagsimulang mag-usap noong mga unang gabi ng kanyang pagdating.

“Tulog na sila,” bulong ni Juancho. Ang kanyang boses ay puno ng kapayapaan.

“Happy Birthday pala sa anak mo,” bulong ko, lumapit sa kanya.

“Happy Birthday sa anak natin, Theo. ’Di ko kayang magabayan siya ng mag-isa, kaya salamat at nandyan ka para tulungan ako at umalalay kay Nico — sa anak natin,” aniya, habang inilalagay ang kanyang braso sa aking balikat.

Naglakad kami patungo sa aming kwarto. Ang kwartong saksi sa lahat ng aming luha, pagnanasa, at mga selyadong pangako. Bago kami pumasok, lumingon ako sa kwarto ni Nanay at sa kwarto ni Nico.

Everything is in its place. The world thinks we are just two brothers-in-law sharing a room to save space, or out of convenience. They will never know about the fire that burns between these walls. They will never know what we whisper every night in the dark.

Pumasok kami sa loob. Ang pintuan ng aming kwarto ay dahan-dahang isinarado ni Juancho.

Klick.

Ang tunog ng lock. Ang huling selyo ng aming lihim.

Sa loob ng kwartong ito, wala nang magbayaw. Sa loob ng kwartong ito, wala nang maskara. Hinubad namin ang aming mga t-shirt, ang mga balat namin ay nagtagpo nang may pamilyar na init. Inihiga niya ako sa kama, ang aming mga hininga ay naghahalo sa katahimikan ng gabi.

“Mahal na mahal kita, Theo,” bulong niya, bago niya idampi ang kanyang mga labi sa akin.

“Mahal din kita, Juancho,” sagot ko.

Hinaplos ko ang kanyang mukha, dinaramdam ang bawat linya ng kanyang pagkatao. Alam kong bukas, paggising namin, kailangan naming bumalik sa dati, maging normal. Kailangan naming magpanggap uli. Pero sa sandaling ito, sa ilalim ng aming bubong, malaya kaming ilabas ang pinaka-totoong bersyon ng aming mga sarili.

Ang aming pag-ibig ay parang isang pintuan sa ilalim ng bahay — nakatago, hindi nakikita, pero doon nakabaon ang pinakamahalagang kayamanan namin. Isang lihim na hindi kailanman lalabas sa liwanag, pero sapat na para bigyang-liwanag ang aming mga buhay.

Dahan-dahan naming pinatay ang lampara sa tabi ng higaan.

Zzzzt.

Ang liwanag ay nawala. Ang dilim ay bumalot sa amin. Pero sa loob ng dilim na iyon, kami ay malaya. Ang aming lihim ay ligtas. At ang aming kwento, bagaman hindi kailanman isusulat sa mga libro o ipagsisigawan sa kalsada, ay mananatiling buhay sa bawat tibok ng aming mga puso, selyado ng gabing ito, at ng lahat ng mga gabing darating.

WAKAS.

2026 by bl bookshelf

  ![](https://img.wattpad.com/89fb96e2a9bf8c3622f3401f9f89ffa17a328098/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f4e5477335a6e41396c5257446a413d3d2d313632313932333231362e313861363366363063656130336565373430373934323335353834372e706e67)

Share this story: