Ang Lihim sa Likod ng Pisara

Obsessive Student (Top)

x

Teacher (Bottom)

Proceed with Caution:

This story features explicit sexual scenes and adult themes. Intended for audiences 18+ who crave raw intensity and forbidden pleasure. Reader discretion is strongly advised.

This is the second book in the 𝚃𝚑𝚎𝚘’𝚜 𝙿𝙾𝚅 series. For the best experience, please read ”𝙰𝚗𝚐 𝙻𝚒𝚑𝚒𝚖 𝚜𝚊 𝙸𝚕𝚊𝚕𝚒𝚖 𝚗𝚐 𝙰𝚖𝚒𝚗𝚐 𝙱𝚞𝚋𝚘𝚗𝚐” first.

𝓢𝔂𝓷𝓸𝓹𝓼𝓲𝓼…

Akala ko, ang pinakamasakit na bahagi ng buhay ko ay ang makita ang asawa ng sarili kong kapatid-ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng aking puso-na inaangkin ng iba sa isang malaswang video. Akala ko, sapat na ang lamig ng pag-alis ni Juancho para manigas ang puso ko sa loob ng silid-aralan.

Pero dumating si Kael.

Isang transfereee. Isang atleta. Isang batang may dugong dayuhan na tila hindi marunong sumunod sa batas ng distansya. Sa bawat malalim na baritono ng kanyang boses at sa bawat mapangahas niyang titig, unti-unting natutunaw ang dignidad ko bilang guro.

Habang ang mundong ginagalawan namin ay puno ng mga panuntunan, sa dilim ng madidilim na hallway at sa pagitan ng mga patak ng tubig sa shower room, doon ko natuklasan ang isang init na mas matindi pa sa kataksilan ni Juancho. Si Kael ay isang apoy na hindi ko dapat nilalapitan, pero siya rin ang tanging nagpapadama sa akin na ako ay buhay-kahit na ang kapalit nito ay ang pagkawasak ng aking pangalan.

Paano ko ituturo ang tama, kung ang bawat “pagkakamali” sa piling ng aking estudyante ay ang tanging nagbibigay sa akin ng ligaya?

Copyright © 2026 by bl bookshelf

1: Ang Alingawngaw ng Kataksilan 🔴

[NOTICE:
This book has been rebranded! Since I am extending Book 1 significantly, I have reset the numbering here;
Former Chapter 11 is now Chapter 1.
This is now a standalone sequel following Theo’s next journey.

Please bear with me as
Book 1 is still incomplete and in the process of posting new chapters.
I apologize for any confusion caused by Book 2 having chapters available while the first book is still being written! Thank you for your patience and enjoy the update!]

---

Muli, ako si Theo. Isang guro, isang anak, at sa loob ng mahabang panahon—isang lihim. Ang buhay ko ay binuo sa mga pabulong na salita at sa mga sandaling ninakaw mula sa dilim. Akala ko, sapat na ang magtago basta’t ang itinatago ko ay totoo. Akala ko, ang katapatan ay nasusukat sa kung gaano mo kayang panindigan ang isang tao kahit sa harap ng panganib. Pero sa hapong ito, habang ang init ng araw ay tumatagos sa kurtina ng aming kuwarto, napagtanto ko na ang pinakamatinding panganib ay hindi ang madiskubre ng mundo—kundi ang madiskubre ang bulok na katotohanan sa loob mismo ng iyong kanlungan.

Sariwa pa ang amoy ng dagat na dala ni Juancho nang dumating siya kaninang umaga mula sa seminar sa Manila. Ang kanyang mga yakap ay mahigpit, ang kanyang mga halik ay tila nagugutom, at ang bawat
“Miss na kita, baby,”
na ibinubulong niya sa leeg ko ay sapat na sana para burahin ang lahat ng pag-aalinlangan ko. Pero may kakaiba. May bigat sa kanyang mga mata na hindi kayang itago ng kanyang mga ngiti.

Nasa banyo siya ngayon, naliligo para alisin ang lagkit ng biyahe.
Ang tunog ng bumubuhos na tubig
ay nagsisilbing background music sa katahimikan ng silid. Naiwan niya ang kanyang phone sa ibabaw ng kama, malapit sa aking kamay. Hindi ako ang tipo ng tao na nangingialam, pero tila may sariling isip ang aking mga daliri nang
mag-vibrate ito nang sunod-sunod.

Bakit ganoon? Bakit parang iba ang kutob ko?

Nang hawakan ko ang phone, bumungad sa akin ang mga notification mula sa isang pangalang hindi ko kilala. Mica.

“I can’t stop thinking about what happened at the hotel.”
 

“You were so wild that night, Juancho. Sana maulit.”

Naramdaman ko ang biglang paglamig ng aking mga kamay. Ang hangin sa kuwarto ay tila nawalan ng oxygen. Dahan-dahan, sa gitna ng panginginig, binuksan ko ang phone. Walang password. Marahil dahil sobrang kampante siya.

Pumunta ako sa messenger app. At doon, sa conversation nila,” bumungad sa akin ang isang video na may habang sampung minuto. Pinindot ko ang play.

Huwag, Theo. Huwag mong panoorin. Masasaktan ka lang.

Pero huli na. Ang screen ay napuno ng pamilyar na imahe. Isang hotel room na madilim, tanging ang asul na liwanag mula sa TV ang nagbibigay ng anino sa dalawang katawan sa ibabaw ng puting kama. Nakilala ko agad ang likod na iyon. Ang malalapad na balikat, ang mga muscle na gumagalaw sa bawat paghinga—si Juancho. At sa ilalim niya, isang babaeng maputi, nakapulupot ang mga binti sa kanyang baywang, ang buhok ay nakakalat sa unan.

Narinig ko agad ang
ungol ni Juancho sa video.
Isang ungol na akala ko ay para sa akin lang.

Sa video, nagsimula sila na si Juancho ang nasa ibabaw. Ang kanyang malalaking braso ay nakasuporta sa magkabilang gilid ng ulo ng babae. Dahan-dahan niyang ipinasok ang kanyang matigas na burat sa loob ni Mica. Ramdam ko sa video kung gaano kabagal at malalim ang unang pagbayo niya — parang sinusulit niya ang bawat sensasyon.

“Ahh… Juancho… ang laki mo talaga,”
ungol ng babae sa video, ang boses ay puno ng libog.
“Sige pa… ipasok mo pa… punuin mo ako.”

“Ang sarap mo, baby,”
bulong ni Juancho sa video habang nagsisimulang gumalaw nang steady.
“Ang higpit ng puke mo… tangina, ang sarap.”

Bawat galaw niya ay mahaba at malalim. Hinahalikan niya ang babae sa leeg, sa dibdib, sinisipsip ang utong nito habang patuloy na pumapasok at lumalabas.
Ang tunog ng basa na pagtama ng kanilang balat
ay malinaw sa recording.
Ang kama sa hotel ay umuugong nang mahina
sa bawat pagbayo.

Pagkatapos ay binago nila ang posisyon. Inihiga ni Juancho ang babae sa gilid ng kama, inangat ang isa niyang binti, at ipinasok ulit mula sa likuran. Mas malalim ang pasok niya rito. Binilisan niya ang ritmo,
ang kanyang bayag ay tumatama sa pwetan ng babae nang malakas at mabilis.

“Fuck… Juancho… ang sarap! Bayuhin mo pa… mas mabilis!”
sigaw ng babae, ang mga daliri niya ay nakabaon sa kumot.

“Gusto mo ng mabilis, baby? Ganito?”
aniya ni Juancho, ang boses ay paos na sa libog.
“Tangina, ang libog mo talaga… kakantutin kita na parang puta.”

Patuloy siyang bumayo nang malakas. Ang pawis niya ay tumutulo sa likod ng babae. Hinawakan niya ang dibdib ng babae mula sa likuran, pinisil-pisil ang utong nito habang patuloy na binabayo.

Hindi pa tapos. Binuhat ni Juancho ang babae at inupo sa ibabaw niya. Ang babae ang gumagalaw ngayon, pababa at pataas sa matigas na burat ni Juancho. Ang mukha niya ay puno ng sarap, ang mga mata ay nakapikit, ang bibig ay nakabuka sa ungol.

“Ride it harder, baby,”
utos ni Juancho habang hinahawakan ang bewang ng babae at tinutulungan siyang bumaba nang malalim.
“Ang ganda mong sumakay sa burat ko… mmm… ganon… sige pa.”

“Juancho… ang sarap ng burat mo… ang lalim… ahh! Lalabasan na ako!”
ungol ng babae habang binibilisan ang pagsakay.

Biglang binago ulit ni Juancho ang posisyon. Inihiga niya si Mica sa kama at inangat ang dalawang binti nito pataas sa dibdib niya. Sa posisyon na ito, kitang-kita kung gaano kalalim ang bawat pagbayo niya. Parang sinasagad niya hanggang sa pinakaloob ng babae.

“Look at me, baby,”
sabi ni Juancho habang mabilis ang pagkantot.
“Sabihin mo… kanino ‘tong puke na ‘to?”

“Sa’yo, Juancho… sa’yo lang… sige pa… gawin mo ‘kong puta… patayin mo ako sa sarap!”
sigaw ng babae.

Ang ritmo ay naging mabilis at marahas.
Ang kama ay umuugong nang todo.

Ang ungol nila ay naghahalo
— ang malalim na ungol ni Juancho at ang matataas na ungol ng babae. Nakita ko kung paano nanigas ang katawan ni Juancho nang malapit na siyang labasan. Sa huling ilang malakas na pagbayo, nilabasan siya sa loob ng babae, ang mukha niya ay nakapikit sa sobrang sarap. Ang babae naman ay nanginginig din, nilabasan habang ang burat ni Juancho ay nasa loob pa rin.

Bumagsak si Juancho sa ibabaw ng babae, hapung-hapo, pawisan, at tila kontento. Hinahalikan niya ang babae nang mariin bago ang video ay natapos.

Natapos ang video. Ang screen ay nagdilim, sumasalamin sa sarili kong mukha na basang-basa ng luha. Ang phone ay nanatiling mainit sa aking palad, tila buhay na saksi sa aking pagkawasak.

Ito ba ang kapalit ng lahat? Ng bawat sakripisyo ko sa bahay na ito? Ng pagtitiis ko sa na ilihim ang lahat?

Biglang tumigil ang tunog ng tubig sa banyo. Narinig ko ang
pagbukas ng pinto.
Lumabas si Juancho na tanging tuwalya lang ang nakabalot sa kanyang baywang, ang kanyang buhok ay basa pa at tumutulo sa kanyang matikas na dibdib. Nakangiti siya sa akin.

“Ang sarap maligo, baby. Parang natanggal lahat ng pagod ko sa biyahe,”
masayang sabi niya habang lumalapit.
“Bakit ganyan ang tingin mo? May problema ba?”

Hindi ako sumagot. Dahan-dahan kong itinaas ang phone niya, ang screen ay nakaharap sa kanya, nakahinto sa huling frame kung saan kitang-kita ang kanyang mukha niya habang nilalabasan sa loob ng babae.

Nakita ko ang unti-unting pagkawala ng kulay sa kanyang mukha. Ang kanyang panga ay nanigas, ang mga mata ay napalitan ng purong takot.

“Theo… baby, makinig ka. Hindi ‘yan ang iniisip mo,”
nauutal niyang simula.

Natawa ako nang mapait.
“Hindi ang iniisip ko? Juancho, pinanood ko ang lahat. Mula simula hanggang dulo. Nakita ko kung paano mo siya kinantot sa iba’t ibang posisyon. Nakita ko kung paano mo siya tinawag na ‘baby’ at kung paano niya binabanggit ang pangalan mo habang sumisigaw sa sarap. Nakita ko kung gaano ka kasaya sa piling niya habang ako nandito, naghihintay.”

Lumapit siya, pilit na hinahawakan ang aking mga kamay.
“Lasing ako noon, Theo! Wala akong malay. Catch-up lang ‘yun…”

“Wala kang malay?”
sigaw ko.
“Sa video, mukha ka bang walang malay? Mukha kang gutom na gutom! ‘Sige pa, baby… ang sarap mo…’ — ganyan ang mga sinasabi mo! At siya, ‘Juancho… mas malalim… bayuhin mo pa!’ Na parang kayong dalawa lang ang tao sa mundo.”

Bumagsak ang kanyang mga balikat.
“Lalaki lang ako, Theo… sandali lang ‘yun… walang nawala sa’kin… wala ‘yung ibig sabihin.”

Nanigas ako.
“Walang nawala? Nawala ang lahat, Juancho. Nawala ang respeto ko. Nawala ang tiwala ko. At ang pinakamasakit… nawala ang dahilan kung bakit pa ako nananatili sa tabi mo.”

“Patawarin mo ako, Theo. Kahit ano gagawin ko…”

“Huwag mo akong hawakan,”
malamig kong sabi habang tinatanggal ang kanyang mga kamay.
“Huwag na huwag mo na akong tatawaging baby.”

Tumalikod ako at lumabas ng kuwarto, iniwan siyang nakaluhod sa gitna ng aming nasirang paraiso. Ang bawat hakbang ko palayo ay tila pagbaon sa aming nakaraan.
Ang alingawngaw ng video
— ang ungol ng babae na
“Juancho… sige pa,”
ang
“Ang sarap mo, baby”
ni Juancho,
ang tunog ng kanilang balat na nagtatama,
ang mga posisyon na ginawa nila — lahat iyon ay hindi na mawawala sa isip ko.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta, pero alam kong hindi na ako ang dating Theo na handang magpabulag sa pag-ibig.

Tapos na tayo, Juancho. Sa ilalim ng bubong na ito, wala nang lihim na itatago… dahil wala na ring tirang pag-ibig na dapat pang alagaan.

Copyright

©

2026 by bl bookshelf


2: Ang Dayuhan sa Harap ng Pisara

Nakalulunod ang katahimikan ng bahay pagkatapos ng bagyo. Isang linggo na ang lumipas mula noong gabing napanood ko ang videong iyon, pero ang bawat frame ay tila nakatatak pa rin sa likod ng aking mga mata sa tuwing pipikit ako. Si Juancho ay hindi tumitigil. Araw-araw, gabi-gabi, naririnig ko ang kanyang mga yabag sa labas ng pinto ng aking silid—dahil lumipat na ako ng tulugan. Naririnig ko ang kanyang boses, paos at puno ng pagsusumamo.

“Theo, kumain ka na. Ipinagluto kita ng paborito mong adobo,”
bulong niya sa kabila ng kahoy na pinto.

Hindi ako sumasagot. Nakatitig lang ako sa kisame, binibilang ang bawat pag-ikot ng electric fan.
Paano mo nagagawang magpanggap na maayos ang lahat pagkatapos mong ipamigay ang sarili mo sa iba?

“Theo, please… kausapin mo naman ako. Lalaki lang ako, nagkakamali rin. Pero ikaw ang mahal ko. Alam mo ‘yan,”
dagdag pa niya, ang diin sa salitang “lalaki lang” ay tila lason na humahalo sa hangin.

Binuksan ko ang pinto. Tumambad sa akin ang kanyang mukhang hulas, may malalim na itim sa ilalim ng mga mata. Ngumiti siya nang bahagya, akala ay lalambot na ako. Pero tiningnan ko lang siya nang diretso, walang emosyon.
“Juancho, tama na. Kung ang katwiran mo ay dahil lalaki ka kaya ka nagtaksil, ibig sabihin ba noon ay hindi mo kayang kontrolin ang sarili mo? Na hayop ka lang na sumusunod sa tawag ng laman?”

Nawala ang ngiti niya.
“Hindi naman sa ganoon—”

“Umalis ka na,”
putol ko sa kanya.
“Sumakay ka na uli ng barko. Mas bagay ka sa dagat, Juancho. Doon, kahit gaano kalalim ang sisirin mo, walang makakakita. Pero dito? Sa pamamahay na ito? Ang bawat sulok ay nagpapaalala sa akin ng dumi mo.”

Hindi siya nakakibo. Noong gabing iyon, narinig ko ang pag-iimpake niya. Sa madaling araw, bago sumikat ang araw, umalis siya. Walang paalam, tanging isang sulat lang sa lamesa na hindi ko rin binuksan at agad na itinapon sa basurahan.

Lumipas ang isang buwan. Binalot ko ang sarili ko sa trabaho. Bilang isang high school teacher, ang buhay ko ay umiikot sa pagitan ng mga lesson plan, test papers, at mga estudyanteng tila walang katapusan ang enerhiya. Nakakapagod, pero ito ang tanging paraan para hindi ko maalala ang guwang sa dibdib ko.

Lunes ng umaga. Ang init ng sikat ng araw ay nanunuot sa bintana ng aking silid-aralan. Ang amoy ng floor wax at chalk ay pamilyar na pamilyar, isang amoy na nagbibigay sa akin ng kontrol.

“Class, quiet down,”
pormal kong sabi habang inaayos ang aking salamin. Ang mga estudyante ay dahan-dahang tumahimik, maliban sa bulungan sa likod tungkol sa isang bagong mukha.

Sa pintuan, nakatayo ang isang binata.

Sandali. Estudyante ba talaga ito?

Ang taas niya ay tila hindi akma sa pintuan ng aming classroom. Halos anim na talampakan at dalawang pulgada ang kanyang tindig. Ang kanyang balat ay kulay kape, makinis ngunit may bakas ng pagiging atletiko. May dugong dayuhan—Black American ang tatay, ayon sa record na hawak ko. Ang kanyang buhok ay maikli at maayos, at ang kanyang mga balikat ay malapad, tila isang pader na kayang sumalag ng anumang bagyo.

“Good morning, Sir. I’m Kael. Kael Vance,”
boses niya ay malalim, baritono na tila nanggagaling sa pinaka-ilalim ng kanyang dibdib. Hindi ito boses ng isang normal na labing-walong taong gulang.

“Vance. You’re the transferee from Manila,”
sabi ko, pinipilit na panatilihin ang aking awtoridad kahit naramdaman ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko.
Bakit siya ganito makatingin?
Ang kanyang mga mata ay madilim, matatalas, at tila binabasa ang bawat hibla ng pagkatao ko.

“Yes, Sir. Sorry if I’m late. We just finished moving our stuff,”
aniya habang naglalakad patungo sa bakanteng upuan sa likod. Ang bawat hakbang niya ay may kasamang bigat, isang presensya na tila humihigop ng atensyon ng lahat sa loob ng silid.

Sa buong oras ng klase, nararamdaman ko ang kanyang mga mata. Hindi siya tulad ng ibang estudyante na yumuyuko o tumitingin sa labas ng bintana kapag nababagot. Nakatitig lang siya sa akin. Kapag nagsusulat ako sa pisara, nararamdaman ko ang init ng kanyang tingin sa aking likuran. Kapag bumabaling ako sa kaniya, hindi siya umiiwas.

Masyado siyang matanda para sa batch na ito. Labing-walong taon. Halos apat na taon lang ang agwat namin.

Matapos ang klase, nang mag-ring ang bell para sa recess, nanatili siya sa kanyang upuan habang nagmamadaling lumabas ang iba. Nilapitan ko siya para ibigay ang listahan ng mga librong kailangan niya.

“Kael, heto ang mga kailangan mong habulin na readings. Dahil huli ka nang pumasok, kailangan mong mag-effort para makasabay,”
paliwanag ko, pilit na hindi tumitingin sa kanyang mga labi na may bahagyang pagkakangisi.

Tumayo siya. Ang anino niya ay tuluyang bumalot sa akin. Kailangan kong tumingala nang kaunti para makita ang kanyang mukha.
“Salamat, Sir Theo. You have a very… interesting way of teaching.”

Napakunot ang noo ko.
“Anong ibig mong sabihin?”

“You look like you’re carrying the whole world on your shoulders, but you still manage to sound so calm,”
bulong niya, sapat lang para kaming dalawa ang makarinig.

Napaatras ako ng isang hakbang. Ang lamig ng aircon sa faculty room na pangarap ko ay tila nakarating dito sa init ng classroom.
“Huwag mong pag-aralan ang guro mo, Kael. Pag-aralan mo ang leksyon mo.”

Tumawa siya nang mahina, isang tunog na tila gumagasgas sa aking pandinig sa paraang hindi ko maipaliwanag.
“I prefer studying people, Sir. Specially those who are hiding something.”

Iniwan niya akong nakatayo roon, hawak ang mga papel na nanginginig ang dulo. Ang presensya ni Kael ay hindi tulad ng kay Juancho na tila isang pamilyar na kumot. Si Kael ay tila isang apoy—mapanganib, hindi mahulaan, at may kakayahang manunog kung hindi ka mag-iingat.

Bakit parang sa isang tingin niya lang, alam niya na ang lahat ng lihim ko? Na hindi ako straight na lalaki.

Pinanood ko siyang lumabas ng pinto. Sa soccer field sa labas, nakita ko siyang sinalubong ng kaniyang mga bagong coach. Siya ang bagong pambato. Ang striker na inaasahang wawasak sa depensa ng kalaban. At sa sandaling iyon, habang nakatayo ako sa loob ng tahimik na classroom, naramdaman ko ang unang bitak sa pader na itinayo ko para sa sarili ko.

Huwag, Theo. Huwag kang magpapadala sa isang bata.

Pero habang lumalakad ako patungo sa faculty room, ang tanging naiisip ko ay ang init ng boses niya at ang paraan ng pagbanggit niya sa pangalan ko.

“Sir Theo,”
bulong ko sa sarili ko, tila tinitikman ang tunog nito.

Ito na ba ang bagong kabanata ng buhay ko? Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ko alam kung ako ang guro o ako ang magiging leksyon.

Copyright

©

2026 by bl bookshelf

3: Sa Likod ng mga Libro

Lumipas ang mga araw na tila ba bawat segundo ay binibilang ko. Ang paaralan na dati ay nagsisilbing takbuhan ko mula sa gulo ng bahay ay tila nagbago ang timpla. Hindi na ito ang payapang silid-aklatan at amoy-tsisemis na faculty room na nakasanayan ko. Ngayon, sa bawat pagliko ko sa hallway, sa bawat pag-akyat ko sa hagdan, tila may isang pares ng mga mata na laging nakabuntot.

Si Kael.

Isang linggo na siya sa klase ko, at sa loob ng isang linggong iyon, hindi siya lumiban sa pagpapadama ng kanyang presensya. Hindi siya maingay tulad ng ibang mga varsity players na akala mo ay pag-aari ang buong campus. Tahimik siya, pero ang katahimikan niya ay may bigat. Isang uri ng katahimikan na sumasakop sa espasyo ng iba.

Hapon noon, matapos ang huling period. Ang sikat ng araw ay kulay kahel na, tumatama sa mga luma at maalikabok na istante ng silid-aklatan. Pinili kong mag-stay rito para tapusin ang pag-check ng mga essays. Ayaw ko pang umuwi. Ang bahay namin ni Juancho—na ngayon ay bahay ko na lang muna—ay masyadong malawak at masyadong tahimik. Ang bawat sulok doon ay tila may multo ng kanyang mga pangako.

Mas mabuting dito na lang muna ako. Mas payapa rito.

Inayos ko ang aking salamin at muling binasa ang sinulat ng isang estudyante. Pero hindi ako makapag-focus. Ang tunog ng dambuhalang sapatos na naglalakad sa wooden floor ng library ay naging dahilan para mapatigil ang ballpen ko. Papalapit ang tunog. Hindi ito ang magaan na hakbang ng librarian na si Ms. Reyes. Ito ay mabigat, sadyang mabagal, at may kumpas na pamilyar na sa akin.

Naramdaman ko ang paghinto ng mga hakbang sa mismong likuran ng upuan ko. Hindi ako lumingon. Pinatigas ko ang aking likod.

“Sir Theo. Akala ko ba bawal ang overtime sa library?”
ang baritono niyang boses ay tila dumaloy sa hangin, direkta sa batok ko.

Dahan-dahan akong lumingon. Nakatayo si Kael, suot ang kanyang puting PE shirt na bakas ang pawis mula sa training ng soccer. Ang kanyang buhok ay medyo magulo, at ang pawis sa kanyang noo ay nagniningning sa ilalim ng ilaw. Dahil sa taas niya, kailangan kong i-adjust ang leeg ko para matingnan siya sa mga mata.

“Kael. Bakit nandito ka pa? Tapos na ang training niyo, ‘di ba?”
pormal kong tanong, bagaman nararamdaman ko ang mabilis na pagtambol ng puso ko sa dibdib.

“May hinahanap lang akong reference book, Sir. Hirap kasi akong intindihin ‘yung binigay niyo nung nakaraan,”
aniya, pero hindi siya gumagalaw para maghanap ng libro. Nanatili siyang nakatayo nang napakalapit.

Masyadong malapit. Amoy niya ang init ng araw, ang bango ng sabon na humahalo sa natural na amoy ng lalaking galing sa laro, at ang kakaibang amoy ng energy drink. Isang amoy na napaka-lalaki.

“Nasa Section 300 ang mga sociology books. Doon mo hanapin,”
sagot ko habang pilit na ibinabalik ang tingin sa mga papel sa harap ko.

Imbes na umalis, naramdaman ko ang pagyuko niya. Ipinatong niya ang kanyang malalapad na kamay sa sandalan ng upuan ko at sa mismong lamesa, kaya parang nakakulong ako sa pagitan ng kanyang mga bisig. Hindi niya ako hinahawakan, pero ang init na lumalabas sa katawan niya ay tila yumayakap sa akin.

“Alin dito, Sir? Masyadong marami. Baka pwedeng tulungan niyo ako?”
bulong niya. Ang hininga niya ay tumama sa gilid ng aking tainga, na nagpadala ng kuryente na tila ba humahaplos sa bawat nerves ng katawan ko.

Theo, tumayo ka. Lumayo ka.

Pero tila ba napako ako sa upuan. Tumingala ako sa kanya, at sa isang pagkakataon, ang aming mga mukha ay magkalayo lamang ng ilang pulgada. Nakita ko ang bawat detalye ng kanyang mukha—ang matangos niyang ilong, ang makakapal niyang kilay, at ang mga labi niyang tila laging may itinatagong sikreto. Ang kanyang mga mata ay hindi nakatingin sa mga libro. Nakatingin ang mga ito sa aking mga labi.

“Kael, masyado kang malapit,”
mahina kong sabi, ang boses ko ay bahagyang nanginig na hindi ko gusto.

Ngumiti siya nang bahagya, isang ngiti na hindi pang-estudyante.
“Masyado ba, Sir? O sadyang mailap lang kayo?”

Dahan-dahan niyang iniunat ang kanyang kamay patungo sa mga istante sa likuran ko. Ang kanyang braso ay dumaan sa ibabaw ng balikat ko. Nakita ko ang pag-igting ng kanyang mga muscle, ang mga ugat sa kanyang braso na tila sumasayaw sa ilalim ng kanyang maitim na balat. Ang kanyang balat ay bahagyang dumampi sa aking balikat—isang aksidenteng pagdampi na nagpasinghap sa akin.

Mabilis akong tumayo, naging sanhi para umurong ang upuan nang maingay sa sahig.
“S-Section 300, Kael. Doon. Kung wala ka nang itatanong, mauna na ako. Marami pa akong gagawin sa bahay.”

Nakalabas ako ng library na hindi ko man lang nakuha lahat ng gamit ko. Pagdating ko sa hallway, napasandal ako sa pader at hinawakan ang aking dibdib. Ang puso ko ay parang sasabog.

Ano ‘yun, Theo? Bakit ka nagre-react ng ganoon sa isang bata?

Pilit kong kinalma ang sarili ko. Si Kael ay estudyante ko. Isa siyang hamon, oo, pero isa siyang limitasyon na hindi ko dapat tawirin. Ang sakit na iniwan ni Juancho ay sapat na para hindi na ako sumugal muli, lalo na sa isang sitwasyong alam kong ikakasira ko.

Pero habang naglalakad ako patungo sa paradahan, hindi maalis sa isip ko ang paraan ng pagtingin niya sa akin. Isang tingin na tila hindi humihingi ng permiso, kundi nag-aabang ng pagkakataon.

Nang sumunod na araw sa klase, mas naging mahirap. Tuwing maglalakad ako sa pagitan ng mga hanay ng upuan, sinasadya ni Kael na iunat ang kanyang mahahabang binti para bahagya akong matisod o mapatigil. Tuwing mag-aabot siya ng papel, ang kanyang mga daliri ay laging humahaplos sa palad ko—hindi mabilis, kundi matagal, tila ba ninanamnam ang bawat segundo ng kontak.

“Salamat, Sir,”
aniya habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata, ang kanyang boses ay tila may iba pang kahulugan.

Huwag kang bibigay, Theo. Huwag.

Pero sa gabi, habang nakahiga ako sa malamig at malawak na kama, hindi na ang kataksilan ni Juancho ang laman ng isip ko. Kundi ang imahe ng isang matangkad na binata sa ilalim ng liwanag ng library, ang init ng kanyang katawan, at ang tanong na pilit kong binabaon:

Hanggang kailan ko kayang umiwas sa isang apoy na sadyang lumalapit sa akin?

Ang huling naisip ko bago ako dalawin ng antok ay ang pagdampi ng braso niya sa balikat ko. Isang maliit na bagay, isang aksidente… pero bakit tila hanggang ngayon ay nararamdaman ko pa rin ang init nito?

Kinabukasan, nalaman ko na may special training ang soccer team sa gabi. At bilang class adviser ni Kael, kailangan kong mag-stay para sa ilang dokumentasyon. Ang paaralan sa gabi ay puno ng mga anino at bulong. At alam ko, sa dilim na ito, ang distansya na pilit kong pinapanatili ay lalong iikli.

This is dangerous,
bulong ng isip ko.
But I want to see him,
sagot ng puso ko na pilit kong pinatahimik.

Habang naglalakad ako patungo sa field, narinig ko ang pito ng coach at ang tunog ng bolang tumatama sa net. At doon, sa gitna ng field, nakita ko si Kael. Hubad-baro, nagniningning sa pawis sa ilalim ng mga floodlights, tila isang diyos ng digmaan na nag-aabang ng kanyang susunod na biktima.

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mukha. Hindi dahil sa hapon, kundi dahil sa katotohanang kahit anong pilit kong pag-iwas, ang aking mga mata ay laging bumabalik sa kanya.

Tumigil si Kael sa pagtakbo nang makita niya ako sa gilid ng field. Itinaas niya ang kanyang kamay bilang pagbati, isang mapanganib na ngiti ang nakapaskil sa kanyang mga labi.

Lumapit ang coach niya sa akin, may hawak na folder, pero ang mga mata ko ay nanatiling nakako-lock sa mga mata ni Kael. At sa sandaling iyon, alam kong wala nang atrasan ito.

Theo, you’re playing with fire.

Copyright

©

2026 by bl bookshelf

4: Ang Pawis at ang Paghanga

Ang gabi sa school field ay may ibang klase ng bigat. Hindi ito tulad ng ingay sa umaga na puno ng tawanan at takbuhan ng mga bata. Sa ilalim ng matatayog na floodlights, ang paligid ay nababalot ng amoy ng basang damo at ang matapang na singaw ng lupang nabilad sa init ng araw. Bilang class adviser, tungkulin kong tapusin ang mga sports clearance ng mga varsity players, pero habang nakaupo ako sa bench sa gilid ng field, tila nakalimutan ko ang hawak kong folder.

Ang paningin ko ay nakapako sa gitna ng field.

Doon, si Kael ay tila isang puwersa ng kalikasan. Hubad-baro siya, ang kanyang jersey shirt ay nakasabit sa kanyang balikat habang tumatakbo siya nang mabilis. Ang bawat paghakbang ng kanyang mahahabang binti ay may kasamang lakas na nagpapatalsik ng kaunting putik sa damuhan. Ang kanyang balat—ang kulay kape niyang balat—ay nagniningning sa pawis, tila pinahiran ng langis sa ilalim ng artipisyal na ilaw. Nakikita ko ang pag-igting ng bawat muscle sa kanyang likod sa tuwing sisipa siya ng bola.

Puk!

Isang malakas na sipa. Ang bola ay lumipad nang diretso sa itaas na sulok ng net. Isang perpektong goal.

Narinig ko ang pito ng coach at ang hiyawan ng kanyang mga teammates, pero si Kael ay nanatiling tahimik. Tumigil siya sa pagtakbo, ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa habang humahabol ng hininga. Inangat niya ang kanyang kamay para hawiin ang pawis na tumutulo sa kanyang mga mata, at sa hindi inaasahang pagkakataon, lumingon siya sa direksyon ko.

Nag-tama ang aming mga mata. Kahit malayo ako, naramdaman ko ang kuryenteng dulot ng titig na iyon. Hindi ako umiwas. Parang may kung anong magnet na pumipigil sa akin na lumingon sa iba.

“Break muna, boys! Fifteen minutes!”
sigaw ng coach.

Nakita kong kinuha ni Kael ang kanyang tumbler at uminom nang dire-diretso, ang tubig ay tumutulo mula sa kanyang baba tungo sa kanyang dibdib, dumadaloy sa pagitan ng kanyang abs bago mawala sa garter ng kanyang shorts. Pagkatapos, sa halip na sumama sa mga teammates niyang nagbibiruan, nagsimula siyang maglakad patungo sa kinaroroonan ko.

Theo, tumayo ka na. Sabihin mong tapos ka na at aalis ka na.

Pero nanatili akong nakaupo. Parang nakadikit ang katawan ko sa bench habang papalapit ang anino ni Kael. Ang bawat hakbang niya ay tila pag-angkin sa espasyo sa paligid ko.

“Gabi na, Sir. Bakit nandito pa kayo?”
tanong niya nang makarating siya sa harap ko. Ang boses niya ay paos dahil sa pagod, mas malalim at mas mapanganib kaysa sa classroom.

“Tinapos ko lang ‘yung mga papers niyo, Kael. Para hindi na kayo maabala sa laro niyo sa Sabado,”
sagot ko, pilit na pinapatatag ang aking boses habang ang paningin ko ay pilit na iniiwas sa kanyang hubad na katawan. Pero mahirap. Ang init na bumubuga mula sa kanya ay tila sumasakop sa akin.

Umupo siya sa tabi ko. Hindi malayo, kundi sadyang malapit. Ramdam ko ang init ng kanyang balat kahit hindi kami nagkadikit. Ang amoy ng pawis niya ay hindi mabaho—ito ay amoy ng adrenaline, amoy ng isang lalaking nasa rurok ng kanyang lakas.

“Salamat, Sir. Maalaga pala kayo sa mga estudyante niyo,”
aniya habang nakasandal ang mga siko sa kanyang tuhod, nakatingin sa malayo.

“Trabaho ko ito, Kael. Wala itong personal na kahulugan,”
mabilis kong depensa.

Tumawa siya nang mahina, ang tunog ay tila isang kumpas na nagpapabilis ng tibok ng puso ko.
“Lahat ba ng trabaho niyo, pinapanood niyo hanggang gabi? I saw you, Sir. Kanina pa kayo nakatingin sa akin habang nag-d-drills ako.”

Uminit ang mukha ko. Napahawak ako nang mahigpit sa folder.
“Pinapanood ko ang team. Hindi lang ikaw.”

“Talaga?”
Humarap siya sa akin. Sa lapit naming iyon, nakita ko ang butil ng pawis na nasa dulo ng kanyang ilong.
“Eh bakit parang noong nag-goal ako, nakita kong napahawak kayo sa dibdib niyo?”

Hindi ako nakasagot. Ang katahimikan sa pagitan namin ay naging maselan. Sa di-kalayuan, naririnig ang tawanan ng ibang players, pero dito sa bench, parang may pader na humihiwalay sa amin sa mundo.

Biglang inabot ni Kael ang aking kamay. Bago pa ako makaiwas, hinawakan niya ang palad ko. Ang kanyang kamay ay malaki, magaspang dahil sa laro, at napakainit. Ipinatong niya ang aking kamay sa kanyang noo.

“Ang init ko, ‘di ba, Sir?”
bulong niya habang nakatitig nang diretso sa akin.

Napa-singhap ako. Ang pakiramdam ng basang balat niya sa aking palad ay tila kuryenteng lumabas sa buong katawan ko. Gusto kong bawiin ang kamay ko, pero tila ba nawalan ako ng lakas ng loob. Ang init ng kanyang noo ay dumadaloy sa mga daliri ko, patungo sa puso ko.

“K-Kael… anong ginagawa mo?”
halos pabulong kong tanong.

“I just want you to feel me, Sir Theo. Para hindi lang sa malayo kayo nakatingin,”
aniya, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng isang uri ng pagnanasa na hindi dapat nararamdaman ng isang estudyante para sa kanyang guro.

Juancho…
Bigla kong naalala si Juancho. Pero ang alaala ni Juancho ay malamig, puno ng sakit at kataksilan. Si Kael… si Kael ay buhay. Si Kael ay mainit. Si Kael ay nandito.

Dahan-dahan niyang iginagalaw ang aking kamay mula sa kanyang noo pababa sa kanyang pisngi, hanggang sa maramdaman ko ang kanyang panga.
This is wrong. This is so wrong.
Pero bakit parang ito ang unang pagkakataon na naramdaman kong buhay ang puso ko matapos ang mahabang panahon?

“Sir! Kael! Pinapatawag na tayo ni Coach!”
sigaw ng isa sa mga players mula sa kabilang dulo ng field.

Mabilis kong binawi ang kamay kong tila napaso. Tumayo agad ako, sanhi ng pagkalaglag ng ilang papel mula sa folder ko.
“Kailangan ko nang umalis. Mag-ingat kayo sa pag-uwi.”

Mabilis akong naglakad palayo, hindi na lumingon. Ang puso ko ay parang sasabog sa dibdib ko. Ang pakiramdam ng balat ni Kael sa aking palad ay tila hindi na mawawala.

Pagdating ko sa parking lot, nanginginig ang mga kamay ko habang binubuksan ang pinto ng kotse. Napasandal ako sa manibela at huminga nang malalim.
Ano ang ginagawa mo, Theo? Masisira ang buhay mo sa ginagawa mo.

Pero habang binubuhay ko ang makina ng sasakyan, tumingin ako sa side mirror. Nakita ko si Kael na nakatayo pa rin sa tabi ng bench, nakatingin sa direksyon ko, ang kanyang kamay ay nakahawak sa sarili niyang pisngi—sa mismong pwesto kung saan dumampi ang kamay ko.

Nang gabing iyon, hindi ako makatulog. Ang amoy ni Kael—ang amoy ng pawis, damo, at hilaw na pagnanasa—ay tila sumunod sa akin hanggang sa loob ng aking kwarto. At ang mas nakakatakot? Hindi ko na nararamdaman ang galit kay Juancho. Ang tanging nararamdaman ko ay ang nag-aapoy na pagnanais na maramdaman muli ang init ng kamay ng binatang iyon.

The yearning…
Ito pala ang ibig sabihin niyon. Ang maghintay sa isang bagay na alam mong bawal, pero tila hindi mo kayang iwasan.

Kinabukasan, pagpasok ko sa klase, may nakapatong na isang maliit na box sa table ko. Walang pangalan, pero sa loob ay may isang panyo na amoy na amoy ang pabango ni Kael, at isang note na sulat-kamay:

“Sa Sabado, Sir. Manood kayo. Para sa’yo ang bawat goal ko.”

Napatingin ako sa likuran ng classroom. Nandoon si Kael, nakasandal sa kanyang upuan, may mapanganib na ngiti sa kanyang mga labi habang dahan-dahang kinakagat ang dulo ng kanyang ballpen.

Alam kong sa Sabado, hindi lang ang soccer game ang magiging mainit.

Copyright

©

2026 by bl bookshelf

5: Ang Pag-apaw ng Damdamin

Sabado. Ang araw na dapat ay pahinga ko mula sa gulo ng eskwelahan, pero heto ako, nakatayo sa gilid ng bleachers, at pilit na nagtatago sa ilalim ng suot kong cap. Ang init ng sikat ng araw ay humahaplos sa aking balat, pero mas matindi ang init na nararamdaman ko sa loob ng dibdib ko. Ang hiyawan ng mga estudyante, ang tunog ng mga tambol, at ang pito ng referee ay tila malabong ingay na lang sa aking pandinig.

Ang paningin ko ay nakapako sa numerong
07
na tumatakbo sa gitna ng field.

Si Kael. Sa bawat galaw niya, tila ba may sarili siyang orbit. Ang bilis niya ay nakakalula, ang bawat pag-iwas niya sa kalaban ay puno ng grasya na hindi mo aakalain sa isang lalaking kasing-laki niya. Nakikita ko ang pag-igting ng kanyang mga binti, ang pag-umbok ng kanyang mga muscles sa tuwing sisipa siya ng bola. At sa bawat pagkakataon na makaka-score siya, hindi ang crowd ang tinitingnan niya.

Lilingon siya sa direksyon ko. Isang mabilis na sulyap, isang tipid na ngiti, pero sapat na iyon para manlambot ang aking mga tuhod.

Theo, umuwi ka na. Tapos na ang laro. Nanalo na sila.

Pero nang matapos ang laro at magsimulang mag-alisan ang mga tao, nanatili ako sa lilim ng malaking puno ng narra malapit sa gym. Hawak ko sa bulsa ko ang panyong iniwan niya sa table ko noong isang araw. Amoy na amoy ko pa rin ang bango niya roon—isang amoy na tila naging bisyo ko na nitong mga nakaraang gabi.

“Sabi ko na nga ba, hindi mo matitiis na hindi manood.”

Napatalon ako sa gulat. Sa likuran ko, nakasandal sa puno si Kael. Basang-basa siya ng pawis, ang kanyang puting jersey ay dumidikit sa kanyang dibdib at abs, na nagpapakita ng bawat detalye ng kanyang matikas na katawan. Ang kanyang mukha ay namumula dahil sa pagod, at ang kanyang mga mata ay nagniningning sa tagumpay.

“Nanalo kayo. Congratulations,”
pormal kong sabi, pilit na iniisip ang aking dignidad bilang guro.
“Aalis na rin ako. Dumaan lang ako para tingnan ang status ng team.”

“Team? O ako?”
Humakbang siya palapit. Ang bawat paglapit niya ay tila pagbawas sa hanging hingahan ko.
“Nakita kita, Sir. Doon sa dulo. Nakita ko kung paano mo hinawakan ang panyo ko nang maka-goal ako sa second half.”

Uminit ang mukha ko.
“Kael, stop this. Estudyante kita. Labing-walong taon ka pa lang. Masyado pang malayo ang mararating mo para masangkot sa ganitong… kaguluhan.”

“Kaguluhan?”
Tumawa siya, pero walang saya sa tunog nito. Isinandal niya ang kanyang braso sa puno, sa mismong itaas ng ulo ko, kaya nakulong ako sa pagitan niya at ng matigas na balat ng narra.
“Ang tawag mo ba rito ay kaguluhan? Ang nararamdaman ko kapag nakikita kitang nagtuturo sa harap? Ang panginginig ng kamay mo tuwing magkadikit tayo?”

“Mali ito,”
bulong ko, pero ang boses ko ay walang paninindigan. Ang amoy ng kanyang pawis, ang init na bumubuga sa kanyang katawan, at ang lapit ng kanyang mukha ay tila lason na dahan-dahang pumapatay sa aking katuwiran.

“Bakit mali ang maging totoo, Sir Theo?”
Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin. Ang dulo ng kanyang ilong ay bahagyang dumampi sa akin.
“Alam ko ang nangyari sa inyo ng karelasyon mo. Nakikita ko sa mga mata mo ang sakit. Nakikita ko ang lungkot na pilit mong itinatago sa likod ng pagtatrabaho mo.”

Napa-singhap ako.
“Wala kang alam tungkol sa amin.”

“Alam ko na hindi ka niya pinapahalagahan gaya ng dapat. Kasi kung ako ang nasa pwesto niya…”
Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang kamay mula sa puno tungo sa aking pisngi. Ang kanyang hinlalaki ay humaplos sa aking ibabang labi.
“…hinding-hindi kita hahayaang matulog nang may luha sa mga mata.”

Naramdaman ko ang pag-apaw ng damdamin sa dibdib ko. Ang lahat ng sakit, ang lahat ng galit kay Juancho, at ang matinding pagkauhaw sa pagmamahal ay tila nag-collapse sa sandaling iyon. Ang pader na itinayo ko ay tuluyan nang gumuho.

Hinawakan ko ang kanyang braso—matigas, mainit, at puno ng buhay.
“Kael… please…”

“Sir,”
bulong niya, ang kanyang boses ay naging paos na parang isang panalangin.
“Kahit ngayon lang. Hayaan mong ako naman ang mag-alaga sa’yo.”

Dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang mga labi sa akin. Sa loob ng ilang segundo, ang tanging naririnig ko ay ang mabilis na pagtibok ng aming mga puso na tila nagkakarera. Ang hangin ay tila tumigil sa pag-ikot. Ang kanyang mga labi ay isang dangkal na lang mula sa akin. Amoy ko ang anghang ng kanyang hininga, ang tamis ng tagumpay, at ang pait ng bawal na pagnanasa.

Pero bago pa maglapat ang aming mga labi, isang boses ang bumasag sa katahimikan mula sa di-kalayuan.

“Kael! Tara na! Celebration daw sa bahay nina Coach!”
sigaw ng isa niyang teammate.

Mabilis akong kumalas. Ang adrenaline na kanina ay pagnanasa ay naging purong takot.
“Umalis ka na. Hinahanap ka na nila.”

Huminga nang malalim si Kael, halatang dismayado pero nanatiling nakatitig sa akin.
“Hindi pa tayo tapos, Sir Theo. Alam mo ‘yan. Ramdam mo ‘yan.”

Iniwan niya ako doon, nanginginig at hapung-hapo kahit wala naman akong ginawang pisikal. Napasandal ako sa puno at dahan-dahang napa-upo sa damuhan. Hawak-hawak ko ang aking labi kung saan dumampi ang kanyang daliri.

Ano ang ginagawa ko?

Nang gabing iyon, matapos ang ilang oras na pag-iisip, nakatanggap ako ng message sa phone ko mula sa isang unknown number.

“Monday. Pagkatapos ng huling klase. Mag-remedial tayo sa classroom. Tayong dalawa lang.”

Alam ko kung kanino galing iyon. At alam ko rin na sa Lunes, hindi na lang mga leksyon sa libro ang pag-uusapan namin.  Ang tensyon ay tuluyan ng umapaw. At sa pagpasok ng susunod na linggo, handa na ba akong masunog sa apoy na matagal ko nang iniiwasan?

Habang tinitingnan ko ang message, narinig ko ang pag-vibrate ng isa pang message. Mula kay Juancho.

“Theo, nakahanap ako ng signal dito sa barko. Mahal kita. Mahal na mahal kita. Sana mapatawad mo na ako pag-uwi ko.”

Itinabi ko ang phone. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Ang mga mata ko ay hindi na malungkot. Ang mga ito ay nag-aapoy na sa pananabik para sa Lunes.

Patawad, Juancho. Pero ang Theo na iniwan mo ay parang wala na rito.

Copyright

©

2026 by bl bookshelf

6: Ang Unang Pagkakasala 🔴

Lunes. Ang hapon ay tila mas mabagal kaysa sa dati. Habang pinapanood ko ang paglabas ng mga huling estudyante sa aking silid-aralan, naramdaman ko ang panunuyo ng aking lalamunan. Ang bawat
kalansing ng bag at tawanan sa hallway
ay unti-unting lumalayo, hanggang sa ang tanging natira ay ang
mahinang pag-ikot ng electric fan
at ang
mabilis na tibok ng aking puso.

Inayos ko ang aking mga gamit. Inilinya ko ang mga test papers, itinabi ang aking salamin, at pilit na huminga nang malalim.
Ano ang ginagawa mo, Theo?

Pero sa tuwing maaalala ko ang mga mensahe ni Juancho mula sa barko — ang mga hungkag na pangako mula sa taong napanood kong bumabayo sa iba — lalong tumitigas ang aking kalooban. Ang sakit ay naging gasolina. At si Kael ang naging mitsa.

Bumukas ang pinto. Dahan-dahan, halos tahimik, at may kasamang
pag-click ng lock
pagkasara.

Nakatayo si Kael sa tapat ng pinto. Suot pa rin ang kanyang uniporme, kurbatang maluwag, dalawang butones ng polo nakabukas, nagpapakita ng matigas at kulay-kapeng dibdib. Ang mga mata niya ay madilim, puno ng determinasyon.

“Salamat sa paghihintay, Sir,”
baritono niyang sabi habang lumalapit.

“Magsimula na tayo… para sa remedial mo,”
pilit kong sabi.

“Wala akong pakialam sa leksyon, Sir Theo,”
aniya.
“Alam mo kung bakit ako nandito.”

Hinawakan niya ang aking baba at inangat ang mukha ko. Ang kanyang mga labi ay sumakop sa akin nang mabagsik. Malalim at agresibo ang halik — ang dila niya ay agresibong pumasok sa bibig ko, sinisipsip ang aking dila, kinakagat ang ibabang labi ko. Habang naghahalikan kami, ipinasok niya ang kamay niya sa loob ng aking polo,
cupping and massaging my breast.
Pinisil-pisil niya ang aking utong, hinagod nang mabuti, pinaglaruan gamit ang daliri habang patuloy na sinasalakay ang bibig ko.

“Mmm… ang lambot ng dibdib mo, Sir,”
bulong niya sa pagitan ng mga halik.
“Ang sensitive mo rito… gusto kong markahan ‘to.”

Inangat niya ako at iniupo sa ibabaw ng teacher’s desk.
Tumalsik ang mga test papers.
Dahan-dahan niyang ibinaba ang aking pantalon at brief. Hubad na ang ibaba ko. Iniharap niya ang aking mga hita at lumuhod sa harap ko.

Naramdaman ko muna ang mainit niyang hininga sa pagitan ng mga hita ko, pagkatapos ang basa at mainit na dila niya na dumampi sa aking butas.

“Ahh… Kael!”
Napasabunot ako sa kanyang buhok.

Nagsimula niyang i-rim ako nang todo. Ang dila niya ay naglalaro sa palibot ng aking butas, sinisipsip, hinahagod, at pilit na binubuksan.
Basa at malaswa ang tunog.
Parang gutom na gutom siya.
“Ang linis at ang sarap ng butas mo, Sir… tangina, gusto kong kainin ‘to araw-araw.”

Matagal niya akong kinain. Ang dila niya ay pumasok nang kaunti sa loob, hinahagod ang sensitibong gilid. Nanginginig na ang mga hita ko sa sobrang sarap.

Pagkatapos ay tumayo siya, inilagay ang dalawang daliri niya sa bibig ko.
“Sipsipin mo, Sir. Basain mo.”

Sinubo ko ang mga daliri niya, nilawayan nang mabuti habang nakatitig sa kanya. Pagkatapos ay ibinaba niya ang mga ito sa aking butas. Dahan-dahan muna ang pagpasok ng isa… dalawa… hanggang naging tatlo.

“Fuck… Kael… super sagad…”
ungol ko.

Nagsimula niyang i-
finger-fuck
ako nang mabagal, pagkatapos ay mabilis at malalim. Habang ginagawa iyon, hinahalikan niya ako nang mariin, ang dila niya ay nakikipaglaro sa akin.
Ang tunog ng kanyang tatlong daliri na pumapasok at lumalabas sa basa kong butas ay sobrang lakas sa tahimik na classroom.
Hinahagod niya ang
prostate
ko nang paulit-ulit, nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko.

“Ang ganda mong umungol habang finifinger kita,”
bulong niya.
“Ang sikip mo pa… para kang virgin na ‘di pa nakakantot.”

Matagal niya akong
fininger
, hanggang sa basa na basa ang mesa sa aking
precum
at laway.

Pagkatapos ay inutusan niya akong bumaba sa sahig. Lumuhod ako sa harap niya. Dahan-dahan kong binuksan ang butones ng kanyang pantalon. Nang mahulog ang kanyang brief, halos mapaatras ako sa gulat.

Ang titi niya ay napakalaki — mahaba, makapal, at maitim na maitim, tulad ng nakikita ko lang sa porn ng mga Black-American men. Mas malaki pa ito kaysa kay Juancho. Halos hindi ko maikot ang kamay ko sa palibot nito.

“Tangina, Kael… ang laki nito… ang bata mo pa pero ganto na ang burat mo… pano ‘to nagkasya sa pantalon mo?”
bulong ko, natatakot pero libog na libog.

“Slowly, Sir. Tikman mo muna,”
aniya, hawak ang batuta niya at inilapit sa aking mukha.

Sinimulan ko sa pagdila.
Dinilaan ko mula sa baba hanggang ulo,
nilalasahan ang maalat niyang 
precum
. Pagkatapos ay sinubukan kong isubo ang ulo. Halos hindi kasya. Gamit ang dalawang kamay ko sa ibaba, hinimas ko habang sinusubo ang kaya kong isubo.

Nagulat ako ng bigla niyang
sinampal ang aking pisngi gamit ang kanyang matigas at maitim na alaga.
Paulit-ulit. Sinampal din ang dila ko.
“Ang ganda mo sa ilalim ko, Sir. Open your mouth wider, please.”

Pagkatapos ay
minouthfuck
niya ako. Hinawakan niya ang ulo ko at ipinasok nang malalim. Hindi ko masyadong masubo lahat, pero pilit niya akong pinapasok hanggang sa lalamunan ko.
Ang laway ko ay tumutulo nang todo sa baba ko, sa sahig.

Malakas at basa ang tunog ng pagba-bayo niya sa bibig ko.

“Fuck… ang init ng bibig mo… ang sarap… deeper, Sir… ganon… good boy,”
ungol niya habang binibilisan.

Habang
mina-mouthfuck
niya ako, hinimas ko ang sarili kong titi nang mabilis. Ang luha ay tumutulo sa mata ko dahil sa pagkakasagad, pero hindi ako tumigil.

“Lalabasan na ako, Sir… tangina ka… pupunuin ko yang bibig mo!”
Sa isang malakas na ungol, nilabasan siya sa loob ng bibig ko — mainit, malapot, at sagad na sagad. Nilunok ko ito. Sabay naman akong nilabasan sa sahig habang hinahimas ko ang sarili ko.

Pero hindi pa pala siya tapos. Ibinalik niya ako sa mesa, ibinaluktot, at muling
rinim
ang butas ko. Hinahalikan niya ito nang marahan.
“Next time, Sir… kailangan mong ihanda ‘tong butas mo para sa’kin. Kasi ipapasok ko na talaga ‘tong burat ko sa’yo.”

Pagkatapos ay hinila niya ako pataas at muling hinalikan nang mariin, hinihigop ang aking hininga.

“Sa susunod, kakantutin na kita faculty room niyo,”
bulong niya bago ako hinalikan nang mabilis at lumabas.

Iniwan niya akong mag-isa sa dilim ng silid, pawisan, basa ng laway at tamod, at may dalang panibagong lihim. 

Wala nang balikan. Pero sa kabila ng lahat, ang tanging nararamdaman ko ay ang pananabik para sa susunod na pagkakataon.
 

Copyright

©

2026 by bl bookshelf

7: Lihim sa Faculty Room 🔴

Ang sumunod na araw sa eskwelahan ay tila isang mahabang serye ng mga panaginip na gising. Sa bawat pagdaan ko sa hallway, sa bawat pagbati ng mga kasamahan kong guro, naramdaman ko ang bigat ng lihim na dala ko. Ang bawat titig ni Kael mula sa likuran ng classroom ay tila isang haplos sa aking balat — isang paalala ng init na pinagsaluhan namin sa ibabaw ng aking mesa noong nakaraang hapon.

Theo, mag-focus ka.

Pero paano ako magfo-focus kung ang bawat amoy ng mint o sabon ay nagpapaalala sa akin ng kanyang mga labi?

Hapon na, at ang faculty room ay halos wala nang tao. Ang karamihan sa mga guro ay umuwi na o nasa club meetings. Ang tanging naririnig ay ang
mahinang ugong ng aircon at pagtik-tak ng orasan.
Sa kabilang cubicle, naroon pa si Ms. Sanchez, abala sa pag-compute ng grades.
Manipis na partition lang ang naghihiwalay sa amin.

Biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Kael, bitbit ang soccer ball at suot ang pawisan niyang PE uniform.

“Sir Theo, may itatanong lang po sana ako tungkol sa clearance ko,”
malakas niyang sabi para marinig ni Ms. Sanchez. Pero ang mga mata niya ay nagniningning sa pagnanasa.

“Ah, sige Kael. Maupo ka muna rito,”
sagot ko, pilit na pinatatatag ang boses ko.

Lumapit siya at pumasok sa loob ng maliit kong cubicle. Masikip.
Isinara niya nang bahagya ang kurtina.

“Kael, nandiyan si Ms. Sanchez—”
pabulong kong saway.

“Hayaan mo siya, Sir,”
bulong niya. Dahan-dahan siyang lumuhod sa harap ko habang nakaupo ako sa swivel chair.

Napa-singhap ako nang maramdaman ko ang kanyang mga kamay na
gumagapang sa aking hita, papasok sa ilalim ng slacks ko.

Ibaba niya ang zipper ko.
Lumabas ang aking titi na medyo matigas na.

Walang salita, sinubo niya agad ako. Mainit, basa, at masikip ang bibig niya.

“Ahh…”
Napakagat ako sa aking labi para pigilan ang ungol. ‘Di ko akalain na ang isang straight na lalaki ay kayang isubo ang aking alaga, mapalasap lang sa’kin ang sarap.

Patuloy siyang sumubo nang malalim, ang ulo niya ay gumagalaw pataas-baba sa ilalim ng mesa.
Ang tunog nito ay basa at malaswa.
Habang sinusubo niya ako, hinimas niya ang bayag ko at hinagod ang loob ng hita ko.

“Sir Theo? May kausap ka ba riyan?”
tanong bigla ni Ms. Sanchez mula sa kabila.

Nanigas ako. Tumigil si Kael sandali, ang titi ko ay nasa loob pa rin ng bibig niya.

“O-opo, Ms. Sanchez. Estudyante ko lang po… tungkol sa grades niya,”
sagot ko, ang boses ko ay nanginig.

“Ah, sige.”

Nang makalayo ang atensyon niya, mas binilisan ni Kael. Sinubo niya ako nang todo, ang lalamunan niya ay sumisipsip sa ulo ng titi ko.
Ang laway niya ay tumutulo sa hita ko.

Pagkatapos ay inutusan niya akong ibuka ang mga hita ko nang mas malapad. Ginawa ko ito. Inalis niya sandali ang bibig niya sa titi ko at lumipat sa pwetan ko.

Napaungol ako nang mahina nang maramdaman ko ang matigas niyang dila na dumampi sa aking butas. Kinain niya ako nang todo — sinipsip, hinagod, at ipinasok ang dila niya sa loob, inikot-ikot ito sa loob ng butas ko. Basa at mainit.
Parang sinisipsip niya ang kaluluwa ko.

“Kael… tangina… ang sarap… ahhh…”
bulong ko, halos hindi na mapigilan.

Idinagdag niya ang daliri. Isa… dalawa… hanggang pinilit ang pangatlo. Hinagod niya ang loob ko nang mabilis habang patuloy na nilalaro ng dila niya ang palibot.
“Ahh! Kael… huwag masyadong malakas… baka marinig tayo…”
pabulong kong daing, ang mga daliri ko ay nakabaon sa armrest ng upuan. Nanginginig na ang buong katawan ko.
Ang takot na mahuli ay lalong nagpapasarap sa aming pagtatagpo.

“Ang sikip mo, Sir Theo… ang sarap pang kainin nitong butas mo,”
bulong niya mula sa ilalim habang
finifinger-fuck
niya ako nang mabilis. Ang tatlong daliri niya ay paulit-ulit na tumatama sa g-spot ko. Halos sumigaw na ako pero pinipigilan ko sa pamamagitan ng pagkagat sa sarili kong kamay.

Matagal niya akong hinanda. Hanggang sa basang basa at handa na ang butas ko.

Pagkatapos ay hinila niya ako pababa sa ilalim ng mesa kasama siya. Masikip. Madilim. Pawisan. Umupo siya sa sahig, ang likod niya sa dingding ng cubicle, ang kanyang napakalaking burat ay nakatayo nang tuwid at basa ng precum.

“Sumakay ka sa’kin, Sir,”
utos niya nang mahina.

Nanginginig ang mga tuhod ko pero sumunod ako. Tinalikuran ko siya at dahan-dahan na ibinaba ang sarili ko sa ibabaw ng kanyang burat.

Ang ulo niya ay dumampi sa butas ko. Dahan-dahan akong bumaba.

“Ahh… ang laki… Kael… nangangalahati pa lang ako… pero ang sakit na…”
ungol ko nang mahina.

Bigla niyang hinawakan ang bewang ko at pababa na hinila ako nang todo.

“Ahhh!”
Napaungol ako nang malakas pero napigilan ko agad. Buo na siya sa loob ko. Sobrang lalim. Sobra akong puno.
Parang sasabog ang tiyan ko.

Tumulo ang luha sa mata ko sa sobrang sensasyon.

“Shhh… relax, baby,”
bulong niya. Hinahalikan niya ang mga luha ko, pagkatapos ay sinakop ang bibig ko. Matagal kaming naghalikan, ang dila niya ay nakikipaglaro sa akin habang nananatiling buo siya sa loob ko.
Ang mga kamay niya ay bumaba sa aking polo, hinubad ito, at sinipsip ang aking utong nang malakas
habang hinihintay akong masanay sa laki niya.

“Isang minuto pa… kaya mo ‘yan,”
bulong niya habang patuloy na sinisipsip ang dibdib ko.

Pagkatapos ng mahabang paghihintay, nagsimula siyang umangat mula sa ibaba. Mabilis. Malakas. Malalim.

Puk! Puk! Puk! Puk!

Ang tunog ng kanyang bayag na tumatama sa pwetan ko ay mahina pero malinaw sa ilalim ng mesa.
Binayo niya ako nang todo habang nakaupo siya at ako sa ibabaw niya. Ang bawat bayo ay sagad na sagad.

“Ahh! Kael… it’s too deep… papatayin mo ako…”
ungol ko, ang mata ko ay pumapanhik sa sobrang sarap.
Parang mawawalan na ako ng ulirat.

“Ang sarap mo sumakay, Sir… ang higpit… ang sikip… tangina, para kang sinadya para sa malaking burat ko na ‘to,”
ungol niya habang patuloy na binabayo ako nang mabilis.

Hindi ko na matiis. Sa sobrang bilis at lalim, nilabasan ako nang todo sa tiyan niya nang walang hindi hinahawakan ang sarili. Nanginginig ang buong katawan ko, ang butas ko ay sumisipsip sa burat niya.

Hindi siya tumigil. Mas binilisan pa niya ang pag-angat ng bewang. Hanggang sa nanigas siya.

“Lalabasan na ako… punuin kita, Sir… ahhh…”

Sa isang malakas na sagad, nilabasan siya sa loob ko — mainit, malapot, at sagad na sagad. Ramdam ko ang bawat pulso, ang bawat putok ng tamod niya na pumupuno sa butas ko. Sobrang dami.
Tumulo na ito sa hita ko.

Hindi pa niya ako binibitawan nang biglang may tumawag sa labas.

“Kael? Nandyan po ba si Kael? Tara na, may practice pa tayo!”

Mabilis na kumalas si Kael.
Inayos niya ang pantalon niya at lumabas sa ilalim ng mesa
na parang walang nangyari. Hinalikan niya ako nang mabilis bago umalis.

“Later ulit, Sir,”
bulong niya bago nawala sa faculty room.

Naiwan akong nakaupo sa ilalim ng mesa, hapung-hapo, ang butas ko ay namamaga, puno at tumutulo pa rin ng tamod niya. Basa. Mainit. Nanginginig.

Tumingin ako sa salamin sa mesa. Ang mga mata ko ay nagniningning sa adrenaline at pagnanasa.

Ang lihim namin ay unti-unting nagiging delikado. Pero sa halip na matakot… mas lalong sumisiklab ang apoy sa loob ko.

Copyright

©

2026 by bl bookshelf

8: Ang Teritoryo ng Atleta 🔴

Ang hapon ng Sabado ay laging may dalang kakaibang bigat. Tapos na ang laban ng soccer team—isang panalo na naman para sa paaralan, at siyempre, para kay Kael. Habang naglalakad ako patungo sa sports complex, naririnig ko pa ang
huling hiyawan ng mga estudyanteng palabas na ng gate.
Ang sikat ng araw ay unti-unting naglalaho, nag-iiwan ng kulay ube at kahel na langit na tila nagbabadya ng isang gabi ng mga lihim.

Dala-dala ko ang aking bag, pilit na naglalakad nang normal. Pero sa loob-loob ko, ang puso ko ay parang tambol na hindi tumitigil sa pagpalo. Gusto kong makita si Kael. Gusto kong maramdaman ulit siya. Kahit isang saglit lang.

Pagdating ko sa locker room, hindi naka-lock ang pinto.
Dahan-dahan kong binuksan ito.
Madilim ang loob, tanging maliit na ilaw mula sa bintana sa itaas ang nagbibigay liwanag.

At doon, sa dulo ng hilera ng mga locker, nakita ko sila.

Si Kael ay nakaluhod sa harap ni Chelsea — ang campus crush, ang IT girl na kilalang may matagal nang crush sa kanya. Nakaupo si Chelsea sa bench, ang kanyang pleated skirt ay nakaangat hanggang baywang, ang puting panties niya ay nasa sahig. Ang binti niya ay nakapatong sa balikat ni Kael.

Si Kael ay masiglang kinakain ang puke ni Chelsea.

“Ahh! Kael… tangina, ang galing mo… sige pa, kainin mo ‘yang puke ko!”
ungol ni Chelsea nang malakas. Hawak niya ang buhok ni Kael at mariin na itinutulak ang mukha nito sa pagitan ng kanyang mga hita.
“Ganyan… isubo mo ‘yung clit ko… ahh! Fuck, ang sarap ng dila mo, ahhh!”

Nakatayo ako sa likod ng isang locker, paralisado. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makahinga. Ang luha ay unti-unting tumulo sa aking mga mata habang pinanonood ko sila.

Ang dila ni Kael ay lumalabas-masok sa basa na pekpek ni Chelsea.
Malakas at malaswa ang tunog ng kanyang pagkain.
Paminsan-minsan ay sinisipsip niya ang mani nito nang malakas, dahilan para mapadaing nang malakas si Chelsea at umarko ang likod nito.

“Ang sarap mo, Chelsea… ang linis at ang tamis ng puke mo,”
ungol ni Kael habang patuloy na kinakain ito.
“Gusto kong kainin ‘to araw-araw.”

Bigla niyang binuksan ang butas ng kanyang soccer shorts at inilabas ang kanyang napakalaking itim na burat. Matigas na matigas, ugat-ugat, at
tumutulo ng precum.
Dahan-dahan niyang ipinasok ito kay Chelsea.

“Aaahhh! Kael! Ang laki! Ang sakit… pero ang sarap!”
sigaw ni Chelsea, halos umiyak sa sobrang lalim.
“Dahan-dahan muna… fuck… kalahati lang!”

Nagsimula si Kael sa mabagal na galaw, pero unti-unting binilisan. Sinagad. 
Ang tunog ng kanilang balat na nagtatama ay umalingawngaw sa locker room — pak! pak! pak!
Malakas at mabilis. Hinawakan niya ang bewang ni Chelsea at binayo nang todo.

“Gusto mo ng mabilis, ‘di ba? Tangina, ang higpit ng puke mo… sinisipsip ang burat ko,”
ungol ni Kael.

“Bayuhin mo pa ako, Kael! Faster! Fuck me harder! Akin lang ‘yan na malaking mong burat!”
sigaw ni Chelsea, ang mga kuko niya ay nakabaon sa balikat ni Kael.

Pagkatapos ay binuhat ni Kael si Chelsea at inihiga sa malamig na tiles ng sahig. Umupo siya at ibinaon ulit ang higanteng alaga niya sa loob nito. Sa ganitong posisyon, kitang-kita ko kung gaano kalalim ang bawat pagbayo niya. Hinawakan niya ang malalaking dibdib ni Chelsea, pinisil-pisil, sinipsip ang utong nito habang mabilis na binabayo mula sa ibaba.

“Ahh! Kael! Lalabasan na ako… bilisan mo pa ang pagkantot!”
sigaw ni Chelsea. Bigla siyang umigting, ang buong katawan niya ay nanginginig, at
sumabog — basa na tumalsik sa tiyan ni Kael at sa sahig.

Hindi tumigil si Kael. Mas binilisan pa niya ang pagbayo hanggang sa nanigas siya.
“Fuck… lalabasan na rin ako… punuin kita, Chelsea, ahhh!”

Sa huling malakas na sagad, nilabasan siya sa loob ni Chelsea — mainit at sagad na sagad. Ramdam ko sa kanyang ungol kung gaano karami ang inilabas niya.

Nakatayo lang ako sa likod ng locker, tahimik na umiiyak. Ang luha ay walang tigil sa pag-agos.

Diyos ko, nauli na naman. Una si Juancho, ngayon si Kael din?

Akala ko espesyal ako sa kanya. Akala ko may gusto talaga siya sa akin. Pero ngayon, kitang-kita ko — straight siya. Bata, mainit ang dugo, at gustong subukan ang lahat. Curious lang. Ako lang siguro ang naging experiment niya.

Nang matapos sila, tahimik akong lumabas sa locker room. Ang dibdib ko ay parang dinurog. Hindi ko na kaya. Hindi ko na kayang maging pangalawa lang, o gamitin na pang-eksperimento.

“Theo!”

Naririnig ko ang boses ni Kael na tumatawag sa likuran ko. Pero hindi ako lumingon. Hindi ako huminto. Patuloy lang akong naglakad nang mabilis, papalayo sa sports complex, papalayo sa kanya, papalayo sa lahat ng sakit na iniwan niya sa akin.

Copyright

©

2026 by bl bookshelf

9: Sa Pagitan ng mga Patak 🔴

Isang linggo na akong hindi nakikipag-usap kay Kael. Isang linggo na rin akong nagdadala ng sakit na parang kutsilyo na paulit-ulit na sumasaksak sa dibdib ko. Nang nakita ko sila—siya at si Chelsea—sa likod ng gymnasium noong gabing iyon. Ang katawan niya na nakadagan sa katawan nito, ang mga ungol na puno ng libog, ang paraan ng pag-angkin niya sa katawan ng babae na parang walang bukas.
Hindi ko na mabura sa isip ko ang imahe na iyon.
Kahit ilang beses niyang sinubukang lumapit sa akin sa corridor, sa canteen, kahit sa parking lot, ni isang salita ay hindi ko siya binigyan. Tinitigan ko lang siya ng malamig, puno ng galit at sakit, bago ko siya tinalikuran. Ang tanging sagot ko na lamang ay ang pag-iwas.

Kaya nang tawagin ako ng Principal kanina para sa isang dokumento tungkol kay Kael—may kailangan daw siyang i-clear sa records bago ang susunod na liga—halos magwalk out na ako. Galit pa rin ako. Galit na galit. Pero propesyonal ako. Ako ay isang teacher. Kaya kahit nanlalamig ang katawan ko sa galit, pumunta ako sa gymnasium para hanapin siya. Tinanong ko ang isa sa mga varsity player sa labas.
“Si Kael? Nasa shower room pa, Sir Theo. Kakatapos lang ng training.”

Malalim ang hininga ko bago pumasok sa shower area. Ang lamig ng gabi sa campus ay tila hindi tumatagos sa balat ko, pero ang init ng galit sa dibdib ko ay mas matindi. Ang paligid ay balot ng puting tiles na nagniningning sa ilalim ng malamig na ilaw ng fluorescent.
Amoy na amoy ang halumigmig at ang singaw ng tubig.
Sa dulo, narinig ko ang
mahinang pag-agos ng tubig
mula sa isang shower head.

Nakatayo roon si Kael.

Hubad. Ang tubig na dumadaloy sa kanyang matikas na katawan, sa mga muscle ng balikat at dibdib niya na tila lalong binibigyang-diin ng bawat patak. Ang kanyang higanteng itim na burat ay nakalaylay pa rin, basa at makapal, parang naghihintay sa’kin. Nang makita niya ako, isang mapanuksong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Hindi siya kumilos agad, tila hinihintay niya akong lumapit sa kanyang teritoryo.

“Ano’ng ginagawa mo rito, Sir Theo?”
tanong niya, ang boses ay mababa at baritono,
humahalo sa tunog ng bumubuhos na tubig.

“Akala ko galit ka pa rin sa akin.”

Hindi ako sumagot agad. Tinitigan ko siya, ang galit ko ay halo ng sakit.
“Pinapatawag ka ng Principal. May dokumento na kailangan i-process. This is for pure professional reasons, Kael. Huwag mong gawing personal.”

Pero bago ko pa makumpleto ang salita, lumapit siya nang mabilis. Basang-basa na ang katawan niya, ang init nito ay parang apoy na tumama sa akin. Hinila niya ako papasok sa ilalim ng shower. Napadaing ako nang
tumama ang malamig na tubig sa polo ko, sa pantalon ko, sa buong katawan ko.

“Kael! Ano ba—”

Hindi niya ako pinatapos.
Isinara niya muna ang pinto ng shower stall, nilock ito nang mabilis
bago tumakbo pabalik sa akin. Ang mga kamay niya ay agad na pumunta sa baywang ko, hinila ako palapit sa kanyang basang katawan.
“Sir Theo… fuck, Sir…”
bulong niya sa pagitan ng mga halik na mapusok, ang dila niya ay agad na pumasok sa bibig ko, naglalaro, nag-aangkin, parang gustong ubusin ang lahat ng galit ko.

Nanghihina ako.
Ang tuhod ko ay parang jelly.
Hindi ko na maigalaw ang mga kamay ko. Ang halik niya ay lasang tubig, lasang pagsisisi, lasang libog na sobra-sobra.
“Sorry… sorry, baby,”
sabi niya sa pagitan ng mga halik, ang labi niya ay dumulas sa leeg ko, sa tainga ko.
“Ikaw lang ang gusto ko. Ikaw lang talaga. Bet lang yung nakita mo. Bet lang ng teammates ko… puro kalokohan lang ‘yun. Gusto ko lang patunayan na kaya ko. Ginamit ko lang si Chelsea. Pero ikaw… ikaw ang mas gusto ko. Mas masarap ang masikip mong butas kaysa sa puke niya. Ikaw lang ang may kayang isagad ang burat ko.”

Ang mga salita niya ay parang apoy na tumutunaw sa galit ko. Gusto kong itulak siya, pero ang katawan ko ay sumusuko na. Hinubad niya ang polo ko nang mabilis,
ang basang tela ay dumulas sa balat ko.
Pagkatapos ay ang pantalon ko, ang brief ko—lahat, walang pasintabi. Basang-basa na ang lahat, at sa moment na ‘yun, hindi ko na naisip na wala akong spare clothes. Wala akong dala. Pero wala na akong pakialam.
Ang tanging iniisip ko ay ang pagka-miss sa init ng katawan niya.

Dinala niya ang bibig niya sa dibdib ko. Sinipsip niya ang isang utong ko nang malakas, ang dila niya ay umikot-ikot, parang gutom na gutom.
“Ang sarap ng dede mo, Sir… mas masarap pa kaysa kay Chelsea. Mas malambot. Mas matamis.”
Habang sinisipsip niya, ang mga daliri niya ay bumaba, tumuloy sa pagitan ng hita ko. Hinaplos niya ang butas ko, dahan-dahan, saka ipinasok ang isa niyang daliri. Napaungol ako, ang likod ko ay umarko.
“Kael… ahh… fuck…”

“Gusto mo ‘to, ‘di ba, Sir ? Gusto mong maramdaman ulit ako sa loob mo,”
bulong niya habang patuloy na sinisipsip ang dibdib ko, ang daliri niya ay umiikot sa loob ko, naghahanda, pinapaluwag. Idinagdag niya ang pangalawa, pagkatapos, ito ay ginawang tatlo. Basang-basa na ako sa tubig at sa sarili kong paunang katas. Nang maramdaman niyang handa na ako, inikot niya ako, idinikit ang dibdib ko sa basang pader ng shower.
Ang malamig na tiles ay tumama sa aking mainit na balat.

Hinawakan niya ang kanyang nangangalit na itim na burat — matigas, ugat-ugat, at sobrang laki—saka dahan-dahan na ipinasok sa butas ko mula sa likuran.
“Fuuuck… ang sikip mo pa rin, Sir. Mas masikip pa kaysa sa puke ni Chelsea, ahhh…”
ungol niya habang yakap ako mula sa likuran, ang mga braso niya ay nakapalibot sa katawan ko.
Mabilis ang tibok ng puso niya sa likod ko.
Nagsimula siyang gumalaw—mabagal muna, malalim, parang gusto niyang maramdaman ang bawat pulgada sa loob ko.
“Ikaw lang, Sir… ikaw lang ang kailangan ko. Hindi siya. Hindi kahit sino.”

Ang bawat pagkantot niya ay parang alon na nagdadala ng sarap na sobra-sobra. Ang init ng kanyang burat sa loob ko, ang paraan ng paghaplos ng ulo nito sa prostate ko — lahat ay nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko.
“Kael… ahh… sige pa… please, isagad mo pa…”

Bigla niyang binilisan. Mabilis, malakas, walang awa.
Splap! Splap! Splap! Ang tunog ng basang balat na naglalapat ay umalingawngaw sa shower room.
Ang tubig ay patuloy na bumubuhos sa amin, naghahalo sa pawis at sa katas namin.
“Ang sarap mo, Sir… ang sarap mong kantutin… bubuntisin na kita,”
sabi niya habang patuloy na binibilisan.

Bigla niyang binunot ang kanyang burat. Napaungol ako sa kawalan. Pero bago ko pa maiproseso, yumuko siya, at ang bibig niya ay dumampi sa butas ko. Ang dila niya ay ipinasok sa loob, sinipsip, nilalasahan.
“Mmm… ang sarap ng lasa mo… ang sarap ng butas mo,”
ungol niya. Paulit-ulit.
Bunot ng burat, halik at dila sa butas ko, sipsipin ito, pagkatapos ay ipasok ulit ang alaga niya nang malalim. Paulit-ulit.
Hanggang sa manginig ang buong katawan ko sa sobrang sensasyon.

Habang nakatayo pa rin, inangat niya ang isa kong binti, ipinulupot sa kanyang baywang para mas buksan ang butas ko. Mula pa rin sa likuran, ipinasok ulit niya ang kanyang burat. Ang isang kamay niya ay pumunta sa harap, hinawakan ang titi ko, at hinimas nang mabilis habang patuloy na binibilisan ang pagkantot.
“Lalabasan ka ba, baby? Gusto kitang labasan habang kinakantot kita… habang pinupuno kita ng tamod ko… bubuntisin na kita, ah? Handa akong maging batang ama para sa’yo, ahhh…”

“Kael… ahh! Lalabasan na ako… sige pa… kantutin mo pa ako!”
pagsusumamo ko, ang boses ko ay basag na sa sarap.

Sa isang huling malakas na pagbayo, naramdaman ko ang init ng tamod niya na sumabog sa loob ko—mainit, sagad, puno. Sabay kaming nilabasan.
Ang tamod ko ay tumalsik sa basang pader ng shower
habang patuloy niyang hinimas ang titi ko. Ang butas ko ay patuloy na sinisipsip ang kanyang burat, parang ayaw pakawalan.

Nanghihina kaming dalawa. Nanatili siya sa loob ko nang ilang segundo, yakap yakap ako. Pagkatapos ay dahan-dahan niyang binunot. Kinuha niya ang towel niya, pinatuyo ang aking buong katawan — mabagal, mahinahon, parang alagang-alaga.
“Sorry talaga, Sir… pero ikaw lang ang nasa puso ko. Palagi.”

Inabot niya sa akin ang spare clothes niya—maluwang, malaki, amoy niya.
Way bigger than my size.
 Pero wala akong choice. Isinuot ko ito, basa pa rin ang buhok, at ang butas ko ay masakit pa rin, puno pa rin ng tamod niya na tumutulo-tulo sa loob ng suot kong brief.

Paglabas ko sa gym, diretso ako sa parking lot. Ang lamig ng hangin ay tumama sa basa kong buhok. Nakita ko agad ang kotse ni Juancho na nakaparada sa tabi ng sasakyan ko. Nasa loob siya,
ang headlight ay bumukas,
at ang mga mata niya ay nakatitig sa akin nang diretso—puno ng pagtataka.

Ramdam ko pa rin ang sakit sa butas ko. Ramdam ko pa rin ang mainit na tamod ni Kael na tumutulo sa loob ng brief ko, habang papalapit ako sa aking sasakyan.
 

Copyright

©

2026 by bl bookshelf

10: Ang Pagbabalik sa Kanlungan 🔴

Pagod. Iyan ang tanging nararamdaman ko habang minamaneho ko ang sasakyan pauwi. Ang bawat galaw ko sa upuan ay nagpapaalala sa akin ng ginawa namin ni Kael sa shower room — ang hapdi sa aking butas, at ang lagkit ng kanyang tamod na tuyo na sa loob ng aking suot na brief. Pagdaong ko sa tapat ng aming gate, nakita ko ang pamilyar na SUV ni Juancho. Nauna na siya. Huminga ako nang malalim, pilit na inaayos ang aking sarili bago bumaba.

Pagpasok ko sa pinto, hindi ang katahimikan na nakasanayan ko ang sumalubong sa akin. Isang masayang hiyawan ang narinig ko mula sa sala.

“Tito! Look! Ang ganda ng robot ko!”
tumatakbong lumapit sa akin si Nico, bitbit ang isang makintab at malaking action figure. Ang kanyang mga mata ay nagniningning sa tuwa, isang ekspresyon na matagal ko nang hindi nakikita sa kanya nang ganoon katingkad.

Sa sofa, nakaupo si Juancho. Mukhang bagong ligo siya, suot ang kanyang pambahay na shirt. Nakapaligid sa kanya ang mga paper bags at kahon ng mga laruan. Naroon din si Nanay Elena, na abala sa pagtupi ng isang bagong mamahaling kumot na mukhang pasalubong din ata ni Juancho.

“Theo, anak, buti dumating ka na. Tignan mo itong si Juancho, halos ubusin na ang laman ng mall para sa atin,”
nakangiting sabi ni Nanay Elena. Halatang malambot ang loob niya sa kanyang manugang.

Napako ang tingin ko kay Juancho. Tumayo siya at lumapit sa akin, may dalang banayad na ngiti — ang ngiting dati ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko.
“Late ka na yata, Theo? Sabi ni Nanay may tinapos ka lang sa school. Eto nga pala, may dala rin ako… yung paborito mong kape at bagong relo para sa’yo.”

Sa sandaling iyon, tila natunaw ang yelo sa puso ko. Nakita ko sa harap ko ang imahe ng isang perpektong pamilya. Juancho, ang mabuting ama; Juancho, ang mapagmahal na manugang; Juancho, ang maaasahang provider ng pamilya.
Bigla akong nakaramdam ng matinding guilt.
 Habang siya ay nag-iisip ng paraan kung paano makakabawi sa’min, kung pa’no ko siya mapapatawad — ako naman ay nasa ilalim ng shower, tinatanggap ang bawat ragasa ng init mula sa isang estudyante.

“Tito, laro tayo! Sabi ni Daddy, tuturuan niya raw ako mag-assemble nito bukas!”
hila-hila ni Nico ang laylayan ng hiram kong maluwag na shirt.

Niyakap ko si Nico nang mahigpit.
“Sige po. Pagkatapos mong buksan lahat ng regalo mo, iligpit mo ah?”
Lumingon ako kay Juancho at ngumiti nang bahagya, isang senyales ng pagbaba ng aking mga depensa. Kumain kaming lahat ng hapunan na parang walang nangyaring gulo nitong mga nakaraang linggo. Ang tawanan nila ay tila musika na nagpapatulog sa aking konsensya.

Nang matapos ang gabi at oras na para matulog, pumasok ako sa aming silid. Susunod sana si Juancho pero nag-alinlangan siya sa pinto.
“Theo… pwede ba akong tumabi sa’yo ngayong gabi?”

Dahil sa sayang naidulot niya kay Nico, hindi ko na siya nagawang tanggihan.
“Sige, Juancho. Pumasok ka na lang.”

Hatinggabi na nang maramdaman ko ang bigat ng isang braso sa aking baywang. Mahimbing sana ang tulog ko pero ang init ng hininga ni Juancho sa aking batok ay nagpasinghap sa akin. Naramdaman ko ang kanyang mga labi — mabagal, madiin — na humahalik sa aking batok patungo sa aking balikat.

“Juancho… gabi na… matulog ka na,”
pabulong kong protesta, sinusubukang iusog ang kanyang kamay.

Pero hindi siya nakinig. Sa isang mabilis at puwersadong galaw, naramdaman ko ang paghila niya sa aking shorts at brief, pababa hanggang sa aking mga tuhod. Sa isang iglap, ang aking likuran ay lantad na sa malamig na hangin ng gabi, at ang aking butas ay nasapo na ng kanyang kamay.

Naramdaman ko ang kanyang palad na humaplos sa aking pwetan bago ang kanyang mga daliri ay dumiretso sa aking butas. Ang unang daliri ay pumasok nang walang kahirap-hirap.

Narinig ko ang mahinang pag-ungol ni Juancho, pero hindi ito ungol ng sarap — ito ay ungol ng pagtataka.
“Bakit ganito ito, Theo? Bakit parang… bukas na bukas na ang butas mo? Bakit sobrang lambot na nito at ang luwag?”

Tangina.
Ang puso ko ay parang gustong tumalon sa lalamunan ko. Ang butas ko ay hindi pa tuluyang nagsasara dahil sa marahas na pakikipagtalik ko kay Kael kanina lang sa shower room.

Dinilaan ni Juancho ang kanyang mga daliri, binasa ng kanyang laway, bago biglang ibinaon ang tatlong daliri sa loob ko.

“Ahh! Juancho! H-huwag!”
napaigtad ako sa sakit at gulat, ang aking likod ay umarko. Pero kahit masakit, naipasok niya pa rin ang kanyang mga daliri, dahil sadyang maluwag pa rin ang aking butas.

“Sino siya, Theo? Sino ang gumamit sa’yo sa eskwelahan niyo?”
bulong ni Juancho, ang boses ay puno ng mapanganib na selos habang marahas na nilalaro ng kanyang mga daliri ang loob ko.
“Akala mo ba hindi ko malalaman? Na nagpapakantot ka sa iba? Pero papatunayan ko sa’yo… na mas magaling ako kaysa dyan sa lalaki mo.”

Hindi na niya hinintay ang sagot ko. Inilabas niya ang kanyang matigas na burat at ipinasok sa akin mula sa likuran. Dahil sa dulas ng tamod ni Kael na nasa loob ko pa at sa luwag ng aking butas, dumulas ang kanyang pagkalalaki nang napakabilis — 
effortlessly
.

Narinig ko ang mahinang tawa ni Juancho sa aking tainga.
“Look at that, ahhh… Swak na swak ang burat ko sa butas mo. Pamilyar na ‘tong puke mo sa alaga ko.”

Nagsimula siyang bumayo mula sa likuran habang pareho kaming nakahiga sa gilid. Ang bawat bayo niya ay swabe, may halong paggiling, pero may kasamang bigat.

“Sabihin mo sa akin, Theo… mas masarap ba siya kaysa sa asawa mo? Mas kaya ka ba niyang paligayahin?”
bawat salita niya ay sinasabayan ng malalim na baon.
“Papatunayan ko sa’yo na ako lang ang makakagawa nito sa’yo. Baka gusto mong mabuntis na lang para hindi ka na lumalabas ng bahay at nakikipagkita sa kung sino mang lalaki iyan.”

Hindi ako makasagot.
Ang dila ko ay tila naputol.
Sa totoo, mas masakit ang bayo ni Kael—mas marahas, mas hilaw. Maaaring dahil siya ay bata pa lamang. Pero si Juancho… ang kanyang mga balakang ay tila sumasayaw sa loob ko. Mas
smooth
, mas bihasa ang bawat galaw. Bawat sadsad ng kanyang ari sa aking
g-spot
ay nagpapadala ng kakaibang ginhawa sa laman ko.

Inabot niya ang aking titi at sinimulang i-jakol nang mabilis habang patuloy ang kanyang pag bayo sa likod ko. Ang kombinasyon ng kanyang haplos sa harap at ang malalim na pasok sa likod ay nagdala sa akin sa aking rurok.

“Ahh! Juancho… s-sige pa… isagad mo pa… ahhh…”
hindi ko na napigilan ang aking ungol.

Sabay kaming nilabasan. Naramdaman ko ang init ng kanyang tamod na sumabog sa pinaka-loob ng aking butas, humahalo sa natitirang katas ni Kael. Napasandal ako sa kanyang dibdib, nanginginig ang buong katawan.

Nanatili siyang nakayakap sa akin mula sa likuran, ang kanyang paghinga ay bumibigat na tanda ng pagtulog.
Gusto kong tumayo, gusto kong maghugas.
Pero ang higpit ng yakap ni Juancho ay tila isang hawla na ayaw akong pakawalan.

Sa gitna ng kadiliman, habang nararamdaman ko ang init ng kanyang katawan, mas lalo lamang akong nalito.
Sino ba talaga ang dapat kong panindigan? Ang lalaking pwedeng magbigay sa’kin ng buong pamilya, o ang batang nagbigay sa akin ng apoy noong ako ay nagluluksa?

Ipinikit ko na lamang ang aking mga mata at hinayaan ang sarili na lamunin ng antok, habang ang aking loob ay puno pa rin ng semilya ng dalawang lalaking sabay na umangkin sa akin ngayong gabi.

ITUTULOY.

Copyright

©

2026 by bl bookshelf