PROLOGUE

AUTHOR’S NOTE:

This is, by far, the most EROTIC novel I’ve written since I started here on Wattpad . Hindi po ’to simpleng kilig-kilig lang. Hindi rin to wholesome. This story is wild, raw, emotional, and sexually charged.

IMPORTANT REMINDERS, MGA DRE!!

1. May mga kabanatang naka-PRIVATE.

Para ma-access ang mga ito, kailangan mo muna akong i-follow dito sa Wattpad. Simple lang po. Click Follow para ma-unlock ang mas mapangahas na bahagi ng kwento. Saka mo na ako i-unfollow kung ’di mo na kinaya. HAHAHAHAAH!

May M2M erotic scenes. May ilang kabanatang may male-to-male intimacy. Kung hindi ka komportable sa ganitong tema, feel free to skip those parts . Pero kung open ka sa kwento ng pag-ibig na hindi nakakahon sa gender… then welcome sa gulo.

3. Again, this is Rated SPG. Bawal ’to sa mga bata. May mature themes. May explicit content din. May mga eksenang hindi pangkape sa umaga.

4. Ang kwentong ’to ay orihinal po na akin. Pwede pag-initan habang binabasa. Pero BAWAL kopyahin. MALIWANAG?!

5. READ AT YOUR OWN RISK!

---

Nagkunwari akong nabarang.

As in, full-on drama, mga dre. Sapat para mabulabog at mapa-facepalm si San Pedro sa langit. Nagsisisigaw ako sa kalye, habang nagkakalat ng fake news sa barangay. At ang kwento ko? Habang tumatae ako sa sagingan kaninang umaga, lumabas na may kasamang pako sa tae ko.

Oo.

Pako.

Numero kuwatro pa!

Eh ’di ako na ang nagtatae ng bakal. Lahat posible in the name of love.

Sabi ni Manang Perlita, “Anak ng tipaklong, baka may kinain kang construction site!”

Hay naku! Di niya gets. This is not about digestion.

This is about Kuya Eli.

Ang albularyong parang hinulma ni Lord sa lumang simbahan, at pinaliguan muna sa pawis ng kabayo, tapos sinabuyan ng konting Holy Water. And then, violah! Ipinadala sa baryo namin.

Laging topless si Kuya Eli. Laging amoy langis. Higit sa lahat, laging nakadisplay yung abs niyang mas matigas pa sa pagmumukha ko.

Siya ’yung tipo ng lalaki na kahit hindi naglalandi, feeling mo nilalandi ka. As in, parang accidental foreplay ’yung buong pagkatao niya.

Kaya ’eto ako. Duma-dapa sa lupa, kunwari binugbog ng engkanto. May pa-fake seizure pa ako habang kinagat ang sariling dila para may thrill.

“Ay, Kuya Eli… tulungan mo ’ko… may lumabas na pako habang tumatae ako kanina…”

Lumabas siya ng kubo. Topless, syempre. Para siyang hindi ordinaryong tao. In fact, para siyang rebulto ng Santo sa kapilya na may abs.

Tinitigan lang niya ako, pero walang emosyon sa mata niya. Parang pader lang siya, ganun. At kung pader nga man, pero pader siya na may brownish na utong.

Shit!

“Pako?” tanong niya. Boses niya? Mababa, pero buo, parang thunderstorm na may halong Christian Grey.

“Opo, Kuya Eli. Kalawangin at medyo nakakatetano. Tapos ngayon parang may gumagapang sa tiyan ko… baka may sumanib… o baka na-offend ’yung espiritu ng saging doon sa likod bahay namin…”

Tahimik lang siya saka wala pa ring reaksyon. Ni hindi man lang kumurap. Sanay na siguro siya sa mga baliw na pasyente.

Pero inalalayan pa rin niya ako sa braso. Mainit ang palad niya. Mabigat ang grip, parang tinatanggalan ako ng karapatan maging matino.

“Hubarin mo shirt mo,” diretso at walang halong landi na sabi niya.

Walang malisya sa mukha niya, pramis. Siguro iniisip niya na pareho naman kaming may titi. Pero di niya alam, yung titi ko tigas na tigas gabi gabi dahil sa kaka-imagine sa kaniya.

Ako naman? Walang silbi. Nag-iinit na naman. Nag-iilaw ang kalandian hormones sa katawan. Nagpapanggap na may pako sa bituka pero ang totoo, may pagnanasa sa albularyo ng barangay.

Kinuha niya yung maliit na bote ng langis. Hinaplos niya ang tiyan ko.

Tangina! Ito yung exciting part!

Ang haplos niya, hindi bastos. Hindi rin sexy. Pang-albularyo lang talaga, pero potangina mga dre. Bakit ganun?

Yung daliri niya, parang may sariling buhay. Pero siya? Walang reaksyon. Trabaho lang. Ako? Kinukuryente ng kabaklaan ko sa loob.

“Relax ka lang,” aniya.

Kuya, wag.

“PUTANGINA KUYA WAG MO KO SABIHAN NG GANYAN!”

’Yung boses niya parang sinisilaban ng posporo ’yung singit ko.

Pinapahiran niya ako ng langis…. paikot. Tapos kumuha siya ng dahon, dinampi sa tiyan ko. Bumigkas siya ng orasyon, pero bakit parang may sensual playlist na tumutugtog sa utak ko? Like, Akin Ka Na Lang pero may orasyon sa background.

“Sa ngalan ng Espiritu ng Liwanag, sa lakas ng Hangin at Apoy…”

“…at sa kalibugang hindi ko na kaya, isalba mo ako Kuya please.”

“May nararamdaman ka pa ba?” tanong niya.

“Oo, Kuya. Nararamdaman ko ang future nating dalawa. Hubot hubad tayo sa ilog, pati sa sabungan kapag walang tao at sa kama ko. Nag-swimming tayo sa kasalanan.”

Pero syempre ang sagot ko lang, “Parang kailangan pa ng hilot, Kuya… kaunti pa… bandang puson… medyo masakit… baka andun ’yung espirito.”

Baka nga andun nga, sa puson ko, nagsasayaw at nagpa-party habang naghahanap ng atensyon.

Walang sinabi si Kuya Eli. Kumuha lang ulit ng langis. Pinahid pa ulit sa’kin.

Tapos… ayun.

Nangyari ang pinakamabanal at pinakamalaswang bagay sa buong buhay ko…

Hinipan niya ang tiyan ko.

PUTANGINA, MGA DRE!

Hinipan niya. Di ko inexpect yun! ’Yung mainit niyang hininga, may moist. Parang ni-blow kiss ako ng langit.

At doon ko na-realize.

Hindi ako nabarang.

Na-fall ako.

At sa susunod na magkunwari akong inatake ng maligno?

Sana may sarap.

Sana may hilot ulit.

Sana may yakap mula sa kaniya.

Sana si Kuya Eli ulit ang antidote sa kalandian kong walang lunas.

Pero habang pinapahiran niya ako, habang sinasambit niya ’yung mga orasyon…

Ako naman ’tong kinukulam ng sarili kong imahinasyon.

“Haaaaays. Nahilot mo na tiyan ko, Kuya… ang susunod, sana… titi ko naman.”

CHAPTER 1

Hindi ako manyak. May prinsipyo rin naman ako sa buhay.

Pero puta, si Kuya Eli lang talaga ang nakakalusaw ng moralidad ko.

Araw-araw, eksaktong alas-nuwebe… andito na ’ko sa ilog. Bitbit ko ang labada kuno, pero ang totoo, damit ’yon ng kapitbahay na ninakaw at nilabhan ko lang ulit para kunwari may nilalabhan ako. Wala akong dalang sabon. Higit sa lahat, wala rin akong hiya.

Bakit? Kasi si Kuya Eli, ang albularyo ng baryo, nagpapaligo ng kaniyang kalabaw na parang model sa Calvin Klien ad. Naka-white brief lang siya as usual. Basang-basa ang white brief niya. Yung tela parang tissue paper na walang panlaban sa ulan. Kita at aninag ko lahat ng dapat niyang itago.

Pikit mata niyang sinasabon ang likod ng kalabaw. Yes, sinasabon niya ng Tide Bareta, and I don’t know why. Pawisan ang kaniyang dibdib. Nangingintab sa sikat ng araw yung brusko niyang likuran. Tangina, ’yung abs niya parang sinaniban ng Holy Spirit! Bawat guhit, hallelujah.

Minsan sumisid siya sa tubig para maligo. Nawala siya bigla. Tapos, biglang lumutang sa gitna. Yung katawan niyang may butil butil ng tubig, pang-delubyo. ’Yung brief niya, sumasayaw sa alon. Parang sinasadyang sumiksik sa gitna ng nakaumbok niyang bukol para pauhawin ako nang husto.

Ako naman, tuloy ang pagkukunwaring naglalaba. Nagkuskos ako kunwari. Wala nga akong batya. Brief lang ni Mang Itong ang kunwaring sinasabon ko ng bato. Ganyan na kababa ang dignidad ko. Pero worth it. Kasi habang hinihila ni Kuya Eli ang kalabaw para lang ilipat sa kabilang bato, ako’y nilalagnat na sa libog.

Tapos, nanginig siya. Siguro giniginaw o baka nag-react sa tingin ko. Pero syempre, kunwari busy ako sa paglalaba. Kunwaring hindi ko siya binobosohan at nilalamutak sa imaginations ko.

Minsan naiisip ko, baka kabaligtaran ako ng barang. Ako ’yung na-barang… ng libog.

’Yung katawan niya? Diyos ko, parang pinaghalong EJ Falcon at Greek god. Puro power, tapos banat ang laman. Seryoso pa ang mukha niya, na parang kahit may nakahubad sa harap niya, hindi siya matitinag.

Naku! Siguro nagwalk out na yung guardian angel ko dahil sa kalandian ko.

Tulad ngayon. Gusto ko na lang mawalan ng ulirat. Nalaglag ’yung brief niya ng konti. Putangina, sumilip si Santino.

Napatingala ako. Hindi sa langit kundi sa bukol. Biglang kinabahan ’yung kaluluwa ko. Nauna pang tumaas yung libido ko kaysa dugo ko.

Pero siya? Walang pakialam. Tuloy lang siya sa pagligo. Parang wala siyang alam sa epekto ng ginagawa niya sa isang gaya kong emotional support manyak.

At sa gitna ng lahat, bigla siyang tumingala sa direksyon ko. Nagka-eye contact kami.

SHET! PARANG NAHULI AKONG NANGUNGUPIT NG PERA SA PANTALON NI TATAY PAENG!

Pero hindi ako umatras. Ngumiti pa nga ako saka bahagyang tumango, para kunwari chill lang ako. Power move.

Siya naman, kumurap lang… tapos binalik sa kalabaw ang atensyon niya. Walang siyang pake. Hanggang sa matapos siya’t umahon na pauwi.

May mga lalaking ’pag nakita mo, mararamdaman mo agad na may delikado sa kanya. Hindi dahil sa may baril siya o isa siyang kriminal, kundi dahil sa pwedeng siyang maging dahilan ng pagkasira ng disiplina mo.

’Yon si Kuya Eli.

Trenta’y dos anyos. Albularyo siya ng baryo. Wala siyang diploma, wala rin siyang Facebook, at ang pinaka-high tech sa gamit niya ay posporo at kandila pang-orasyon. Pero tangina, kahit walang credentials sa ospital, pinipilahan siya ng mga may lagnat, may buni, may dengue at may matitigas na mukha gaya ko.

Kilala siya sa baryo hindi lang dahil sa galing niya sa panggagamot, kundi dahil sa katawan niyang parang ginamitan ng latin prayer. Matipuno siya. Brown ang balat dahil sa araw. Bawat galaw niya, parang sinadya ng Diyos para pahirapan kaming mga makasalanang malilibog.

Ang sabi-sabi dito sa baryo, may agimat siya. May iba pa nga, sinasabing anak daw siya ng diwata. Pero ang totoo-anak lang siya ng magsasaka at kumadrona. Wala siyang mahiwagang lahi. Ang meron lang siya, sipag, langis, at malupit na katauhan nakakapanghina ng fukelya.

Pero ito ’yung hindi alam ng lahat… wasak na ang puso ni Kuya Eli.

Oo. Iniwan siya ng asawa.

Sakit no? Gwapo ka na, macho ka pa, may magic hands ka pa-tapos iiwan ka lang?

Sabi ng mga tropang marites dito sa baryo, dahil daw sa kahirapan. Sabi naman ng iba, dahil sa pride. Tipong hindi raw kayang tiisin ng asawa niya na lagi silang nakasandal sa donasyon. Wala raw kasiguraduhan ang buhay na puro gabi-gabi may nagpapahilot, pero walang bayad. Lahat abuloy lang, isang tray ng itlog, isang kilo ng kamote, minsan kalahating manok na may balahibo pa.

Wala raw future.

At dahil may anak silang babae na kailangang mag-aral, maggatas, at kumain ng hindi lang kanin at asin. Ayun! Isang madaling araw, iniwan siya ng asawa. Binitbit pa ang anak. Hindi na nagpaalam si Ate Elena. Iniwanan lang siya ng sulat. Mula noon, hindi ko na nakitang ngumingiti pa si kuya Eli.

Simula noon, mas naging tahimik si Kuya Eli. Hindi na siya yung tumatawa kasama ng mga lasenggo. Pero ang hindi nawala ay ’yung pagiging albularyo niya.

Ngayon, mas dumami pa nga ang nagpapagamot sa kanya. Kasi daw mas malalim na ang hila ng kamay niya. Mas epektibo. May mga nabuntis pagkatapos ng hilot. May gumaling sa dengue. May napa-anak sa ilalim ng punong mangga habang binabagyo.

At ako? Isa ako sa mga pumipila. Hindi dahil may sakit ako. Pero dahil gusto kong gawing reyalidad ’yung panaginip kong hawak niya ’yung balakang ko habang naka-haplos ang palad niya sa puson ko.

Ako si Von. Simpleng citizen lang dito sa baryo. At mula nang makita ko si Kuya Eli na walang suot pang-itaas habang nagsasalin ng langis sa bote, alam kong ito na ang misyon ng buhay ko.

Gusto kong hawakan niya ako.

At hindi lang basta hilot. Gusto kong pagtuunan niya ako ng pansin. Gusto kong maramdaman niya na kahit iniwan siya ng asawa niya, may 19 years old na lalaki na handang magpatira ng maligno sa katawan basta siya ang mag-orasyon.

Pero mahirap, mga dre. Kasi seryoso si Kuya Eli. Tahimik lang siya lagi. Dedikado pa sakaniyang pasyente. Hindi marunong maglandi. Hindi ko nga alam kung nalilibugan pa ba siya o pinatay na ng langis ang libido niya.

Pero tangina, hindi ako titigil.

Minsan, nagpanggap akong may baling tadyang. Nilagyan niya ng langis ang tagiliran ko. ’Yung kamay niya, dumikit sa tadyang ko pababa. Tangina! Halos labasan ako ng orgasm dahil sa hininga niya. Pero ako? Wala akong epekto sa kaniya. Hindi man lang siya tumingin sa mata ko. Parang bangkay lang akong nilalagyan niya ng formalin.

Lahat ng pasyente, pinapaalis niya pagkatapos ng gamutan. Walang chika. Wala ring “tara, kape muna tayo.”

Kaya ang ginagawa ko, pabalik-balik ako sa bahay niya. Minsan may bitbit na itlog. Minsan gulay. Minsan talong, pero ’yung totoo, symbolism lang talaga ’yon ng hidden desire ko para sa kaniya.

Minsan sinasadya kong malaglag ang panyo ko, para kunwari may babalikan ako sa kubo niya. Alam kong minsan hindi na talaga ako kailangan hilutin. Pero puta, gusto ko lang siyang makita habang pinipiga niya ang langis, at habang pinapahid niya sa balat ko na halos wala nang damit.

At minsan, kapag nadadaplis ng daliri niya ’yung tagiliran ko, ang utak ko nagchi-cheer,
“Sige pa, Kuya Eli! Isa pa! Pasok mo pa sa titi ko!” Kahit hilot lang talaga ang ginagawa niya.

Pero never niya akong binigyan ng kahit anong malisya. Hindi siya gaya ko. Hindi siya malandi. Hindi siya pumatol sa pantasya ko.

Hindi pa. Mwehehehe!

Pero ang bawat gabi, umiikot ang imahinasyon ko sa mga pwedeng mangyari kung sakali.

Kung sakaling umamin siyang malungkot siya.

Kung sakaling ipagpapalit niya ’yung langis sa laway. Laway ko mismo.

Kung sakaling tanggapin niya ’yung paglalandi ko, at sa wakas… mahilot din ang burat kong matagal nang naninigas sa pangarap.

At habang nakahiga ako sa banig ko tuwing gabi, nag-iisa, walang aircon, at amoy lagkit ng pawis mula sa labahing brief ko, iniisip ko lang…

“Bukas, magpapanggap akong naupoan ang mukha ko ng kapre. Baka this time… hawakan na niya ’yung hita ko.”

---

Tangina, mga dre. Ito na siguro ang pinakamasahol na acting na ginawa ko sa buong buhay ko. Umaga pa lang, nagpractice na ’ko sa harap ng salamin kung paano papaling ’yung mukha ko sa sakit, kung paano ako pipilay, at kung paano ko dadalhin ’yung “sinipa ng engkanto” look nang believable.

Planado lahat.

’Yung shorts ko, pinunit ko sa may singit ng konti para kita niya ’yung bukol ng bayag ko. Tapos nilagyan ko ng Vicks yung hita ko para may konting kintab. Syempre, kailangan realistic. Dapat may “namaga” vibe.

Naglakad akong paika-ika, parang tuta na nasagasaan. Tanging bitbit ko lang ay ang maling pagnanasa at balak na magpahilot sa lalaking alam kong never malilibogan sa lalaking tulad ko.

Paika-ika akong lumabas ng bahay. May tumawag pang “Von, lasing ka na naman?”

Ngumiti ako. “Hindi ’to kalasingan, pre. Engkanto ’to. Natadyakan ako kagabi.”

“Tangina mo,” sabi nung isa.

“Sana all natatadyakan.”

Tumawa sila. Ako rin. Pero hindi ko na pinatagal yung asaran, kasi baka may sumunod pa at magtanong kung bakit ako pawisan kahit umaga pa lang.

Pagdating ko sa kubo ni Kuya Eli, para akong contestant sa reality show na handang magpa-reject ulit. Kumatok ako.

Lumabas siya. Tangina, dre.

’Yung mata niya mapungay pero laging tulala sa kawalan. ’Yung ilong na parang pangkomiks, matulis pero proportioned. ’Yung labi, dry, konting basag sa gilid, pero sarap lamutakin. Laging nakatikom. Wala kang makitang emosyon. Para siyang strict na Chemistry teacher na nademote sa pagiging albularyo dahil sa scandal sa syudad.

“Von.” Seryosong boses na bungad niya. Walang kulang, walang sobra. “Bakit?”

“Kuya… parang natadyakan ako kagabi. Engkanto ata. Ayun, sumakit ’yung hita ko, o.” Sabay arte na paika-ika. Nilagay ko pa ’yung kamay ko sa balakang para mas may drama.

Tiningnan lang niya ’ko. As usual, wala siyang kibo. “Pasok ka.”

Bwahahaha! Success!

Pumasok ako. Amoy dahon ng sambong at langis ng niyog sa loob ng kubo. Puro bote ng pinaghalu-halong gamot, may maliit na altar, at banig sa sahig. Tipikal na set-up ng isang lalaking pinili ang kalikasan kaysa pag-ibig.

“Von,” sabi niya, seryoso. “Ano’ng nangyari sa’yo bago sumakit ang hita mo?”

Gusto ko sanang sabihin, “Nagjakol habang ini-imagine na sinasayawan mo ako habang nakahubo,” kaso baka hilutin niya ’ko gamit baseball bat.

“Kagabi, Kuya… habang umiihi ako sa likod ng sagingan… biglang may malamig na hangin… tapos… Parang may tumadyak sa akin. Sumakit bigla ang hita ko. Engkanto ata, Kuya,” sabay arte ng kapilyuhan sa mata.

Hindi siya ngumiti. Syempre. Seryoso nga siya lagi. Tumango lang siya saka tinuro ang nakalatag na banig.

“Humiga ka sa banig,” sabi niya.

Naglakad akong parang may cramp sa hita, paika-ika, pero sinisigurado kong medyo yumuyugyog ’yung pwet ko sa bawat hakbang. Baka sakaling mapatingin siya.

Pero wala. Gago talaga. Bato si Kuya, di marunong makaramdam. Parang alagad ng self-control.

“Dito sa kaliwang hita, Kuya,” sabi ko habang medyo tinutulak pataas ang garter ng short ko para makita pa ’yung skin.

Inilantad ko sa kaniya ang hita ko.

Tahimik lang siya. Kinuha ’yung bote ng langis sa gilid. Nang maramdaman ko ’yung unang dampi ng palad niya sa hita ko, napapikit ako, dre. Tangina! Parang sinaniban ako ng kasalanan.

Mainit ’yung palad niya, pero firm. Hindi gaya ng mga haplos ng jowa na nagfe-fake lang ng pag-aalaga. Iba si Kuya Eli, para siyang may diploma sa tamang pagpisil.

“May lamig. Pero hindi engkanto,” sabi niya habang hinihilot ako.

“Ahh… baka nahulog ako sa… matinding pagnanasa,” pabiro kong sagot, sabay ngisi.

Tumingin siya, pero saglit lang. Bumalik agad sa paghilot. “Baka kulang ka lang sa tulog.”

Tangina naman. Stone cold lang.

Medyo nag-lean ako paharap para sumilip sa mukha niya. Gusto kong hulihin ’yung kilig o kiliti kahit konti. Pero wala talaga akong epekto sa kaniya.

Akala niya hindi ko napansin, pero, nakita ko ’yung sandali niyang mabilis na tingin sa pagitan ng hita ko. Isang segundo lang. Pero sapat na ’yon para mag-spark sa utak ko.

“Game na ’to. Tangina, naaapektuhan siya.” O baka assuming lang talaga ako.

Pero gaya ng isang tunay na albularyo na may abs, umayos siya ng upo, tumayo, at sabing, “Okay ka na. Pwede ka nang umuwi.”

Seryoso ba ’to?

After ng lahat-ng acting kong paika-ika, ng pagkakabuyangyang ng hita ko sa banig niya, ito lang reward ko?

Isang bungkos ng tinadtad na dahon.

“Galing ’to sa bayabas at lagundi,” sabi niya habang iniaabot ’yung pinulupot na dahon sa loob ng puting panyo. “Pakuluan mo. Inumin mo tatlong beses sa isang araw.”

“’Yun lang?”

Tumingin siya sa’kin saglit. Yung tipong tingin na parang, ‘Bakit, ano pa ba gusto mong ibigay ko? Kalendaryo?’

Wala siyang sinagot. Umatras lang siya ng konti, saka inayos ’yung mga bote sa estante niya. Para bang tapos na ang session at hindi ako ’yung kausap niya kanina na paimpit ang ungol sa bawat dampi ng palad niya sa hita ko.

Para bang wala siyang naramdaman kahit konting libog o kahit ilang dangkal ng kilig.

Tangina naman ng buhay na to oh.

“Kuya,” tanong ko, pilit na pinapanatili ang tono kong cool lang, “hindi mo man lang ako tatanungin kung… kamusta na ako?”

“Buhay ka pa naman,” sagot niya. Walang ngiti. Walang tunog ng sarcasm. Statement of fact.

“Akala ko may sasabihin kang malalim eh. Tipong, ‘Magpakatino ka na Von, malapit ka nang mamatay.’ Gano’n.”

“Hindi ka pa malapit mamatay.”

’Yun lang ulit. Tatlong segundo ng sagot, tatlong minutong bitin.

Parang biglang lumiit ’yung buong kubo. Ako lang ’yung nagdadamdam, habang siya, busy sa paglalagay ng dahon sa supot na parang nagtitinda ng gulay sa palengke.

Hinawakan ko ’yung dahon. Amoy lupa at luma. “Pwede ba akong babalik kung gusto ko ulit magpahilot?”

“Dito lang ako.”

Hindi niya ako tiningnan.

“Libre ba ’to, Kuya?”

Tumango lang siya. Tipid pa. Parang ayaw pa ubusin ang lakas para magsalita.

Tangina. Bakit ganito? Bakit parang ako lang ’yung gagong may pa-fantasy sa eksenang ’to?

Tumayo na ako. Medyo matagal. Baka sakaling sabihin niyang, “Dito ka muna,” o “Gabi na, may engkanto sa sagingan.”

Pero wala. Tahimik lang siya.

Lumabas ako ng kubo.

Pagliko ko sa bakuran, saka ko lang naramdaman ’yung inis. Hindi dahil sa sakit ng hita ko, kundi sa sakit ng ego ko. Na-reject ako hindi sa harap ng tao, kundi sa harap ng isang lalaking parang hindi na marunong makaramdam.

Pero deep inside, may curiosity.

Si Kuya Eli yung klase ng lalaking hindi mo maikuwento sa tropa kasi hindi siya funny, hindi rin romantic, pero tangina, gusto mong alamin kung anong nasa loob ng utak niya.

Bakit ganun si Kuya Eli?

Tahimik at seryoso. Walang pakialam kung nilalandi mo na ba siya o hindi. Parang immune sa pang-aakit. Pero may isang tingin siya kanina, ’yung saglit na saglit lang na para bang may tinatago.

Baka… baka hindi siya manhid.

Baka lang… ayaw niya lang ipahalata.

At ako? Tangina, gusto kong malaman kung bakit.

An: Kung nagustuhan mo ang kwento, maaring mag-iwan ng comment at VOTE.

CHAPTER 2

Alas nuebe na naman.

Diyos ko, alas nuebe na naman!

Bakit ba parang laging may alarm clock ang kapalaran ko tuwing ganitong oras? Eh kasi alas nuebe rin palagi naliligo si Kuya Eli sa ilog.

At ako? Heto na naman ako, parang tanga, nakasilip sa likod ng malaking bato.

Ayan na!

Ayun na si Kuya Eli, ang dahilan kung bakit nagka-crack ang boses ko tuwing “kuya” ang tawag ko sa kanya. Naghuhubad na siya ng damit. Tangina, dre, parang audition sa Onlyfans. Una ’yung sando… huhubarin niya nang dahan-dahan, tapos saka iaangat na parang teaser ng pelikula. Yung galaw niya, makisig, parang may sariling choreography.

Ako naman dito sa likod ng bato, nanginginig at nanghihina ang tuhod. Gago, brief na lang ang natira sa katawan niya! Puti pa.

Lumublob na siya sa tubig. May kasamang pagsisid pa, parang trained marine mammal. Swabe yung galaw niya. Walang splash ng tubig. Wala ring awkward moves. Para siyang si Poseidon, pero mas pogi at may six-pack abs. Ako naman, ayan, natutuyuan na ng laway sa sobrang titig sa albularyo.

Pero paano nga ba ako lalapit sa kaniya? Paano ako makikisali sa eksenang parang music video ni Usher sa ilog? Hindi pwedeng ganito na lang lagi ang drama ko araw araw.

Tahimik.

Walang ibang tunog kundi ang malalim na mga paghinga ko. Unti-unti akong lumabas mula sa likod ng malaking bato. Parang bigla akong nawala sa sarili. Hindi ko alam kung anong nangyari, pero bigla na lang akong nasa pampang ng ilog. Ngayon, naka-face to back ako kay Kuya Eli. Kasi nakatalikod siya, nagsa-spa mode, nagkuskos ng dibdib gamit ’yung batong panghilod na parang sponsored pa ng Dove Men+Care.

At gago, parang nag slow motion ’yung kilos niya. Parang biglang may nagplay ng saxophone na background music. Smooth ang tunog. Nakakainis na nakakalibog, na nakakatawa. Hindi ko na alam.

Tapos ayun na nga. Dahil ako’y isang lalaking may mahinang paninindigan at wala nang respeto sa sarili, hinubad ko na rin ’yung mga damit ko.

Una T-shirt. Sunod shorts. Hinubad ko na lahat. Natira lang ’yung boxer brief kong may faded print na SpongeBob. Oo, SpongeBob. Yung mata ni SpongeBob nakatingin diretso sa kanya. Pero bahala na si Batman. Bahala na si San Antonio de Padua kung ipe-pray over niya yung makasalanan kong kaluluwa para makapasok pa ako sa langit pagdating ng araw.

Ayaw ko na ng titig-titig lang mula sa likod ng bato habang binobosohan siya. Kailangan kong magparamdam. Hindi puwedeng forever lurker lang ako at naglalaway mula sa malayo.

At ngayon, habang nakalublob siya sa tubig, busy sa pagkukuskos ng katawan na parang binubura niya ang kasalanan ng mundo gamit ang bato…

Bigla akong tumalon palapit sa kinaroonan ni Kuya Eli, parang kriminal na wala sa checklist ang plano, basta tira lang!

Parang may nahulog na kalabaw mula sa langit. Tumalsik ang tubig sa buong ilog, pero mas marami ang sumakto sa pagmumukha ni Kuya Eli. Napaubo siya, akala mo nalunok niya ’yung ilog.

“Tangina, Von,” sigaw ng utak ko, “Hindi ba puwedeng pa-cute muna? Pwedeng ‘hi, kuya’ muna bago ’yung tsunami-level entrance mo?”

Pag-angat ni Kuya Eli, umakyat muna siya sa bato doon sa bandang gilid habang hinahabol ang kaniyang paghinga. At doon ko nakita ang misteryong dapat sa X-Files.

Yung brief niya? Basang-basa. Bakat yung precious jewel niya. Buo sa paningin ko, saka aninag ang malaking ulo ni walang pixelation.

Parang sinampal ako ng katotohanang lalaki ako. Di dapat manghihina ang tuhod ko at hindi mag-aalburuto ng ganito ang kalandian ko. Pakiramdam ko tuloy binuhusan ako ng holy water.

“Hoy! Magdasal ka muna bago tumingin!” sita ng konsensiya ko.

Pero syempre, kunwari innocent. Kailangan believable. Dapat Oscar-worthy ang acting.

“Ayyyy, Kuya Eli? Nandito ka pala? Akala ko wala nang tao rito. Hehehe, sorry ha!”

Sabay pa-cute smile na parang plastic kontrabida sa GMA teleserye.

Tumingin siya sa akin, pero wala siyang pake. ’Yung tingin niya, parang hindi siya sure kung dapat ba akong i-report o i-rescue sa katangahan ko.

“Okay lang,” sabi niya pero walang emosyon at parang robot lang na may abs. “Mag-isa lang din naman ako dito.”

“Okay lang ba na maligo rin ako rito?” tanong ko, kahit duh, hubo’t hubad na rin ako with matching SpongeBob boxers. Pa-fade na nga yung print pero laban pa rin.

“Oo naman. Samahan mo na ako rito.” Still serious. Pucha, dre. Ang lalim ng boses, nakakaelsa ng libido.

Lumapit ako sa batong kinaroonan niya, habang nagkunwaring cool pa rin. Pero ang totoo, stiff na ’yung likod ko sa kaba at excitement. “Ang sarap pala ng tubig, Kuya Eli. Mainit-init.”

“Nga eh. Kaya araw-araw ako rito naliligo.”

Punyeta!!!!

’Yung boses niya na yun, parang bina-blow dryer ’yung tenga ko sa lambing. Walang bahid ng kalandian sa dating niya habang nakaupo siya doon sa bato, pero yung kapogian niya, di ko alam kung lalaki lang siya o Greek god na naka-pahiram ng mukha ng mekaniko.

“Sige, sisirin mo na ako… AY ESTE , maligo ka na,” sabay tawa ko ng pa-harot.

Wala siyang reaction, parang hindi niya nadinig ’yung sablay ko. O baka masyado lang siyang busy sa pagkuskos ng dead skins sa dibdib niya.

“Kumusta na ’yung hita mo? Masakit pa ba?”

Sheet!

Maliit na tanong, pero malaki ang impact. Para akong tinamaan ng R-18 flashback. Naalala ko bigla ’yung pagmasahe niya sa hita ko nung isang araw. Ilang ulit kong pinagjakolan ang senaryong yun sa utak ko.

“Ayos na, Kuya! Grabe ’yung haplos mo, pang-spa na may halong exorcism. Powerful!” Sabay tawa ko, pero deep inside, gusto ko nang sumayaw ng “Spaghetting Pababa” dahil sa tuwa.

Tumingin ulit siya sa’kin. Walang halong landi ulit, parang tinitingnan lang niya ako gaya ng kung paano niya tingnan yung alaga niyang kalabaw. Pero pucha, ’yung ganitong lalaki? Mas dangerous. Hindi ko alam kung mabait lang siya o may side hustle lang talaga siya bilang demonyo ng puso ko.

Tapos nagkuskos na naman siya ng tuhod at binti. PUTEK! Ako na lang ’yung kuskusin mo, kuya.

Akala ko tapos na ang kabaliwan, pero hindi. May twist pa pala! Habang kunwari cute ako, biglang may nararamdaman akong gumapang. Isang malamig, madulas, malagkit, at parang laway ng alien na naglayag mula singit hanggang pwet ko.

“T-Teka lang…” bulong ko. Kinapa ko. Slimy siya na parang may malagkit na laway. Kinamot ko. Waley. Pinasadahan ko ng tubig. Mas dumikit! Parang clingy na ex na may superpowers.

“PUTANGINA…” nanginginig ako. “KUYAAAA!”

Umahon ako sa tubig, daig pa ang sinaniban. Lumapit ako kay Kuya Eli na busy pa rin sa paghilod ng katawan.

“Kuya Eli, may… may… may something na dumikit sa akin!”

“Huh? Saan?”

“Sa… sa pwet ko, Kuya!”

“HAAA??”

Tumigil siya sa pagkuskos, parang naputol ang koneksyon niya sa earth.

“Seryoso kuya! As in, hindi siya natatanggal! Parang may multo sa underwear section ng buhay ko!”

Dahil siguro sa boses kong parang naaning na naexorcise, bigla siyang tumayo.

“Halika rito.”

Pinatalikod ako.

Dito na nagsimulang magwala ang moral compass ko.

“Wag kang magbaba ng boxer brief, Von. Wag!!!! Igalang mo sarili mo, please.” Pero mas malakas ang takot ko sa bagay na to kaysa sa takot ko sa kahihiyan. Mas okay pang ma-expose kesa maubos ang dugo ko dahil sa takot.

At ayun na nga. Ibinaba ko ang brief ko.

Lumantad sa harap ng mahal kong albularyo ang puwetan kong proud na proud dahil sa ilang buwang squat routine sa likod ng bahay.

“Ayyy!” Sabay takip ko sa mukha ko. Nang-init ang tainga ko sa kahihiyan.

“Kuya, huwag kang masyadong tumingin!”

Pero tangina, paano niya matatanggal ’yung bagay na to kung hindi siya titingin sa pwet ko?! Telekinesis?

Tahimik si Kuya Eli.

Tapos bigla siyang nagsalita, “Ayyy! Linta!”

“AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHH!!!”

Bumuga ako ng sigaw na parang may sumabog na bagpipe sa loob ko. Napapadyak ako in place. Nanginginig ang buong kalamnan ko.

“Kuyaaaa! Kuya please! Tanggalin moooo! KUYAAAAA!”

“Tangina, wag kang malikot! Madudulas tayo!”

Hawak na niya ang balakang ko. Akala mo may earthquake drill. Pero ang mas ikinagulantang ng kaluluwa ko?

Buong palad niya, KUYANG-KUYA ang kaliwang pisngi ng puwet ko. As in full contact. Five fingers pa! Solid grip, dre. Parang bumibili ng pandesal sa madaling araw, yung kinakapkap mo pa kung mainit.

“Kuyaaa ang linta!”

“Oo nga, Von! Kumalma ka!”

Hinila niya. Wala nangyari.

Pinisil niya ulit. Mas lalo yatang nag-clingy ang deputa.

Kumuha siya ng dahon. Kinuskos niya. Wala pa ring silbi.

“Kuya baka maging parte na siya ng katawan ko! May forever kami!” Paiyak na ako dre.

“Kung hindi ka titigil sa kakakisay mo, mamamatay tayong dalawa rito!”

At habang iniisip ko kung sino sa aming dalawa ang una kong ililigtas kung sakaling maengkanto kami dito, biglang bumulong ang utak ko.

“Hoy Von… hawak na ni Kuya Eli ang puwet mo. Achievement ba ’to o trauma?” Hindi ko alam ang sagot. Ang alam ko lang… TAKOT AKO! TAKOT NA TAKOT!

Maya-maya, huminga ng malalim si Kuya Eli. “Kailangan ko itong tanggalin nang dahan-dahan. Wag kang kikilos.”

“Kuya, kahit anong gawin mo… basta mawala ’to.”

At sa eksaktong moment na ’yon, habang parang sinasapian na kami ng tensyon ng horror movie…

May dumaan.

Si Kiray, ang paslit na anak ng kapitbahay.

Naka-panty lang na hello kitty pink. May bitbit na labahan. Napatigil siya sa saglit, saka napatitig sa amin.

Limang metro lang ang layo niya.

At anong eksena ang naabutan niya?

Ako… nakatuwad. Si Kuya Eli, nakahawak sa puwet ko. May slime galing sa linta. May hingal dahil sa kaba. May hawakan sa hindi dapat pinahahawakan.

“AYYYYYYY! BAD YAN!” Sigaw ni Kiray sabay takbo palayo ng ilog.

“MA! SI KUYA ELI MAY GINAGAWA SA PUWET NI KUYA VON!!!”

Putangina! Gusto kong malaglag sa bangin. Gusto kong maging ugat na lang ng saging at matabunan ng lupa.

“KUYAAAAA, PAHIYA NA KO SA BUONG BARYO!”

parang batang iyak ko.

Pero wala na akong pakialam. Basta matanggal lang ang lintang ’to.

At sa pinaka-climactic na moment, habang serious na serious si Kuya Eli na parang surgeon sa “Grey’s Anatomy”…

Bigla siyang bumulong, “Ayan, nakuha ko na.”

Napalingon ako. May pag-asa sa mata ko, parang nakaramdam ako ng kaluwalhatian. “Talaga, Kuya?!”

Ngumiti siya ng bahagya. Tinaas ang kamay niya, hawak ang linta. Buhay pa.

Tumingin siya sa akin at kalmado niyang sinabi, “Ay. Buhay pa.”

Sabay tapon.

At doon ko naramdaman ang isang bagay na hindi ko pa nararanasan kahit kailan.

Kalayaan.

Parang EDSA Revolution, pero ang diktador… linta. Ang puwet ko… EDSA. At ang bayani? Si Kuya Eli.

“Salamat, Kuya… sa lahat,” bulong ko.

Halo ng gratitude, trauma, at very light kilig ang damdamin ko.

Ngumiti siya ulit. Soft lang pero may spark.

Pwede kong gawing lockscreen yung mukha niya na yun, tapos lagyan ng quote na, “He touched my soul… and also my ass.”

At doon ako tuluyang bumagsak.

Hindi sa tubig.

Hindi sa linta.

Sa ngiti ni Kuya Eli.

Kahit may slime pa ng linta ang puwet ko.

CHAPTER 3

An: Wag kalimutan mag-iwan ng Vote.

Pagkauwi ko sa bahay, deretso agad ako sa kusina. Tangina, mga dre, ako mismo nagulat sa sarili ko. Kung may Olympics sa katamaran, panigurado gold medalist ako taun-taon, pero ngayong araw? Iba, mga dre, para akong sinaniban ng multo ni Boy Scout habang naka-steroids.

“Nay! Nasaan po ang walis tambo?” tanong ko, habang naka-apron na parang contestant sa MasterChef America season 6 edition.

Si Nanay Neneng, biglang napahinto sa harap ko nang magkasalubong kami sa kusina. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa, na para ba ng nakakita siya ng kabayo na marunong mag-Facebook.

“Von? Anak? Ikaw ba ’yan?”

“Opo, Nay. Ako ’to. May bago lang akong… perspective.”

“Putek, may sakit ka ba?”

Dumikit agad ang palad niya sa noo ko. Wala siyang naramdaman.

“Hindi ka sinaniban ng holy spirit, ’no?” Dagdag niya.

“Hindi po, Nay. Inspired lang talaga ako ngayon.”

“Inspired? Aba! May babae ka na?”

“Wala po!”

“Lalaki?”

Tangina naman si Nanay. Wala pa nga eh. Pero sana, sana lang…

“Wala po akong jowa, promise!”

“Eh bakit parang sinapian ka ng multo ni Jose Mari Chan na marunong maglinis ng bahay? At mukhang nakapagsaing ka na rin?”

“Wala lang, Nay… masipag lang talaga ako ngayon.”

Pero deep inside, tangina, ang gulo ng utak ko, mga dre. Hindi ko alam kung galit ako sa linta, o thankful ako sa tokneneng na yun. Kasi kung hindi dahil sa demonyong ’yon, hindi mapapadampi ni Kuya Eli ang buo, at uulitin ko, BUONG PALAD NIYA… sa kaliwang pisngi ng puwet ko.

At hindi lang basta dampi, ha. Parang ina-absorb niya ang soul ng pwet ko.

Habang naghuhugas ako ng baso, napapatigil ako paminsan-minsan. Tulala ako nang matagal. May bula ang kamay ko, pero sa utak ko may replay ng eksena kanina na parang kinuha sa indie gay film sa Cinemalaya. Ako ’yung best actor. Si Kuya Eli naman ang leading man. Yung linta? Best supporting villain.

“Von?”

“Opo, Nay?”

“Sigurado kang hindi ka nalunod sa ilog?”

“Hindi po.”

“Baka naman may sumanib sa’yo?”

“Sekreto po ng kalingatan, Nay. Bawal sabihin baka ma-evil’s eye.”

Tahimik si Nanay. Tapos malalim siyang huminga, parang sawa na sa mundong ito.

“Ay naku anak… Bahala ka nga sa buhay mo!”

At nagpatuloy ako sa paghuhugas. Mahigpit ang hawak ko sa espongha, parang hawak ko ’yung alaala ng pisngi kong minsang pinanghawakan ni Kuya Eli sa oras ng panganib.

Kuya Eli… kung mababasa mo ’to…

Balikan mo ang pwet kong minsan mong iniligtas. May espasyo pa ’to para sa pangalawang pagkakataon.

At oo, Nay Neneng. Magwawalis pa ako mamaya sa labas. Pati bubong ng kapitbahay wawalisan ko na rin. Baka sakaling… may linta uli.

This time… on purpose. Mwehhehehehe!

---

Mga alas-sais ng gabi. Habang pinapalamig ko pa lang ang tinola sa mesa, biglang nagka-giyera sa bahay namin. Literal na giyera, mga dre. Nagsimula na ang World War III courtesy of myTatay Paeng.

“TANGINA VON! ASAN ANG PANABONG KO?! SI KULAS?! SI KULAAAAAAS!!!”

Oo. Si Kulas nga, dre. Hindi ’yung batang may sipon sa kanto, kundi ’yung manok panabong ni Tatay na halos mas may SSS pa kaysa sa’min. ’Yung tinalo pa raw si Pacquiao sa footwork, pero ngayon? Deads na. Bwahahaha!

Oo na. Akin na ’to. Ako na ang salarin. Ako ang rason kung bakit wala nang laban si Kulas. Ako ang pumatay sa pangarap ni Tatay sa sabungan.

Pero teka. Wag muna kayo mag-judge. May dahilan ako. May malalim at makatas na dahilan. Hindi basta-bastang tinola kasi ’to, mga dre.

Hindi ’to manok ni Aling Nena sa kanto.

Si Kulas ay manok panabong ni Tatay. May lahi daw na rasa. May pedigree at leg warmers. May swag rin naman. May laban, siyempre. Third time defending champion pa nga sa sabungan eh.

Pero sorry na lang, kasi si Kulas ngayon? Na-tinola ko na.

Bakit kamo? Simple lang… Gusto kong mag-celebrate.

Bakit?

Dahil hinawakan ni Kuya Eli, ang albularyong crush ng buhay ko… ang buong kaliwang pisngi ng puwet ko.

With full palm coverage yun, dre. Ipaalala ko lang. Parang hinulma at minasa niya ’yung kinabukasan ko. ’Yung hawak niya, parang sabon ng Safeguard, may protection, may care at may pag-ibig.

Ang sarap!

Kaya pag-uwi ko sa bahay, damang-dama ko pa ang init ng palad niya, parang may imprint.

At bigla kong naisip kung paano mag-celebrate ang isang tunay na lalaking tinulungan ng kanyang crush habang kinukunan ng linta ang pwet niya?

Eh ’di magluto ng tinola.

Kaso walang manok.

Meron lang… si Kulas, ang future champion at pride ni Tatay Paeng.

Pero narinig ko ’yung boses ni Imaginary Kuya Eli sa utak ko.

“Von… katayin mo na. Ialay mo sa langit. Sa albularyo, at sa pag-ibig.”

Kaya ’yun. Pinatay ko si Kulas. With respect at may konting dasal, at pinatuluan ko rin ng konting luha.

Tinola with feels, mga dre.

Pero eto na nga. Habang nilalagyan ko ng repolyo at dahon ng sili ’yung kumukulong sabaw, sumisigaw na si Tatay sa buong barangay. Parang sasabog ’yung bubong ng bahay dahil sa galit niya. Ganyan niya kamahal si Kulas.

“Von! Anong nangyari kay Kulas?! Bat may mga balahibo ng manok sa sagingan?!”

Tangina, dre. Nag-panic ako bigla, pero dapat cool pa rin. Nag-loading ang utak ko mga 3 seconds.

“Nanaginip po kasi ako, Tay.”

“Ha?!”

“Opo… may boses po kagabi. Engkanto ata. Sabi, ‘Von… Von… ialay mo si Kulas… para gumaling ang hita mo…’”

Tumaas kilay ni Tatay. “Gumaling ang hita mo?”

“Opo, Tay. ’Yung bigla na lang sumakit matapos kong umihi sa sagingan. ’Yung hinilot ni Kuya Eli kahapon.”

“Eh, anong kinalaman doon kay Kulas?!”

Huminga ako ng malalim, deep acting, parang teleserye.

“Mag-alay daw ng manok sa mga diwata. Hindi daw basta manok, Tay. Panabong daw dapat. May tapang. May lakas na parang alpha. Para ’yung negative energy na gumugupo sa’kin… matalo din.”

Tinitigan ako ni Tatay. Yung titig na parang… gusto na rin akong isabong.

“At naniwala ka agad sa panginip na yun?”

“Tay… baka kung ’di ko sinunod… ako ang sunod nilang kunin. ’Yung kaluluwa ko. Baka dalhin ako sa mundo ng duwende.”

“Anak ng Shake Rattle and Roll ’to?!”

Medyo naalog ang palusot ko, pero sige lang. Budol pa more!

“Mahal niyo naman ako, Tay, di ba? Hayaan niyo nang si Kulas ang naging offering…”

Tumingin siya sa bagong hain na tinola. Inamoy niya. Naka-dahon pa yun ng sili. Umuusok sa init. Bango pa lang, alam kong masarap. Siyempre niluto ko yan with love!

“Tikman mo muna, Tay,” sabay abot ko ng sandok.

“’Yan po ang lasa ng sakripisyo. Lasa ng kagalingan.”

Tumikim siya, kumagat ng laman, saka lumunok mga dre. Tapos tumingin sa akin.

“Putcha. Ang sarap, Von.”

YES! SCORE!

“O diba Tay? Parang may healing powers?”

“Oo… parang tinolang may kapangyarihan…”

Pero bago ako makalayo, tinuro niya ako gamit ang sandok.

“Pero ’pag natalo ako sa sabong sa pista… ikaw ang isusunod kong gilitan ng leeg.”

“Noted po, Tay.”

Habang lumabas siya, dali-dali akong kumuha ng isa pang baunan. Nilagyan ko ng malalaking hiwa ng tinola.

Tinakpan ko nang maigi, saka binalot sa panyo. Pagkatapos, isinilid sa eco bag.

’Yon ang hindi alam ni Tatay Paeng.

Nagtabi ako ng isang baunan ng tinola…

Para kay Kuya Eli.

Baka sakaling habang kumakain siya, maalala niya ang malambot na pisngi ng puwet kong minsan niyang pinisil.

At baka, just baka…

Mapisil niya uli.

Pero this time… with love.

---

Alas syete ng gabi.

Madilim ang langit, kakulay ng mood ni Tatay Paeng nang malamang nawawala si Kulas. Kumukulog-kulog pa, tapos may ambon. Pero ako? Dedma mga dre. Tuloy lang ang misyon dahil determinado ako. Hindi ako nagpapaawat sa ulan, sa putik, o sa multo ng manok na kinatay ko kanina.

Bitbit ko ang eco bag na sinidlan ko ng tinola. Hindi lang ’to basta tinola, kundi tinolang may kasamang damdamin, dasal, at secret ingredient ng pagmamahal. Pinakuluan ko pa ’to sa medium heat for 45 minutes.

“Para ’to sa’yo, Kuya Eli…” bulong ko habang sumisingaw ang bango ng tinola. “Para sa paghawak mo sa puwet ko… at sa pag-alis mo sa linta na akala ko’y kampon ni Satanas. Legit, akala ko may exorcism na magaganap.”

Mabilis ang lakad ko. Minsan madulas ang daanan, madalas madulas talaga, pero never akong sumusuko. Warrior mindset.

Hanggang sa…

“KRAAAK!!!”

Nadapa ako, mga dre! Punyeta talaga!

Walang graceful landing. Diretso, pikit ang mata, buo ang katawan, at parang buong ancestral line ko ay napahiya. Ang pwet ko? Sinampal ng lupa. Left cheek, right cheek. With full surround sound.

“AY PUCHA!” sigaw ko, habang naka-planking sa putik na parang meme sa facebook. Bigla akong kinabahan. Hindi para sa sarili ko. Kundi para sa isa lang…

Ang tinola ko… buhay pa ba?!

Bilis ng balikwas ko. Kahit parang dislocated na ’yung balakang ko, lakompake mga dre. Hinanap ng mata ko ang tinola para kay Kuya Eli.

“Please Lord, huwag niyo pong kunin ang tinola ko… hindi pa po ako ready mawalan…”

At ayun siya.

Sa isang sulok ng damuhan, sa ilalim ng kunting flash ng kidlat…

Ang eco bag. Nakasalampak sa batuhan. Yung baunan na pinaglagyan ko, nakawala sa eco bag!

“NOOOOOOOOO!!!”

Sigaw ko.

“Walanghiyang gravity ’to! Tinola ko pa talaga?! Ba’t hindi na lang ako?!”

Dahan-dahan akong lumapit. Tinapik ko ang gilid ng tupperware, parang inaalo ko ’yung sugatang damdamin ng sabaw.

“Sorry… kasalanan ko ’to. Masyado akong mabilis maglakad. Masyado akong umasa… at umibig.”

Pero teka.

Mabango pa rin ang tinola ko?!

Sinilip ko ang loob. At ayun na nga, ligtas pa ang kalahati. May manok pa. Buo pa ang mga sayote! At ang sabaw? Still golden, like hope.

“YESSS! Hindi pa tapos ang laban!”

Tumayo agad ako. Kahit may putik sa noo, ilong, batok, at sa mga parte ng katawan na hindi na dapat banggitin. Mukha akong karakter sa horror movie na lumabas mula sa balon. Pero proud ako. Buhay ang tinola. Buhay ang pagmamahal.

Tinakpan ko ulit. This time, mas mahigpit. Parang sinelyohan ng feelings. Pinunasan ko gamit ang kamay ko… na mas madumi pala kaysa sa tupperware. Pero kebs. Survival mode tayo mga dre, sa ngalan ng pag-ibig.

At sa paglalakad ko patungo sa kubo ni Kuya Eli, dala ko ang misyon. Hindi lang ’to sabaw. Hindi lang ’to manok.

Ito’y sakripisyo.

Kwento ’to ng binatang handang madapa, mabasa, maputikan, lahat, para lang maihatid ang sabaw ng damdamin sa lalaking minsang humawak… ng aking puwetan.

“Kuya Eli, parating na ako…”

At ngayong gabi, hindi lang ulan ang bumubuhos.

Pati puso ko, umaapaw.

CHAPTER 4

Pagdating ko sa harap ng kubo ni Kuya Eli, para akong natatae. Hindi dahil sa pagod ha, dahil sa kaba. Sobrang lagkit pa rin ng putik sa batok ko. Mayroon pa sa balikat. Sa puwetan. Lalo na sa puwetan. Parang may nagmarka na ng ownership. Akala mo tumagos ang isang kilong tae.

Kumatok ako.

Tahimik sa loob. Parang hinihintay ko lang kung lalabas si Kuya Eli o kung biglang may lalabas na white lady na nanghihingi ng hustisya.

Biglang bumukas ang pinto.

At ayun.

My Kuya Eli in the flesh! Nakasando siya. Puting sando, actually. Medyo butas sa gilid. Medyo lukot din, pero Diyos ko, parang sinampay sa katawan niya ’yung tela, kapit na kapit. Kitang-kita ang chest na parang sinadyang i-bread roll ng langit. May hawak pa siyang tuwalya, habang pawis na pawis. Baka galing workout o baka galing manggamot ng brokenhearted.

“Von?” Boses niya, dre…husky. Pang FM radio na pang-gabi. ’Yung tipong “Next song is for you, baby.”

“Hi Kuya Eli!” Sabay abot ko ng baunan. “Tinola po. Love este thank you offering sa paghilot n’yo ng hita ko… at sa trauma ng linta sa puwet incident.”

Tumingin siya sa iniabot ko. Tapos sa akin. Tapos sa likod ko. Tapos balik ulit sa akin.

“Pasok ka na nga. Daming lamok diyan sa labas.” Sabi niya na parang wala lang, pero ako? Parang nanalo sa PBB.

Pumasok ako agad. Tapos umupo sa maliit na bangkito. At doon ko lang narealize, shit, basa puwet ko. Sana hindi sumipsip ’yung upuan. Sana walang residueng naiwan. Kakahiya naman. Baka isipin niyang dugyot akong nilalang.

Umupo siya sa harap ko, habang seryoso ang tingin niya.

“Anong nangyari sa’yo?” Tanong niya.

“Po?” Kunwari di ko gets.

“’Yung likod mo. Braso mo. Tapos ’yang… likod-baba mo. Para kang bagong bunot na kamote.”

Ay. Eto na, dre.

Gusto ko sanang sabihin totoo, nadulas ako. Pero hindi puwede. Pride ’to, men.

Kaya huminga ako, saka straight face sa kaniya. Tapos nagsimula akong magsinungaling nang may full-on acting.

“Kuya…” sabay lagok ng konting laway. “May humabol pong tikbalang sa akin.”

“…Ha?”

“Opo. Tikbalang, Kyah! Doon po sa may barangay hall. May kaluskos… Saka may anino. May amoy na parang tae ng kabayo na parang amoy rin ng panis na kangkong. Long legs, Kuya. Ahhh basta! Long legs.”

Tahimik siya. Walang reaksyon, pero parang tinatansiya niya kung anong level na tong kabaliwan ko o ipagdasal na lang.

Pero tuloy ako sa palabas. “Siyempre po, tumakbo ako nang buong lakas. Parang si Robin Padilla sa Mista, pero nadulas ako. Ayan! Lagapak pwet ko sa pwetan. Pero yung tinola, survivor!”

Umiling siya, parang gusto akong sapakin.

“Tikbalang daw…” sabay kunot ng noo, parang sinusubukan intindihin kung sinungaling ako o sinapian ng kabobohan ang utak.

“Oo kuya. Pinky swear.” Sabay taas ng pinky ko na amoy lupa, at may damo pa.

Di na siya kumibo. Tumayo lang, kinuha ang baunan sa tabi ko at binuksan, saka sininghot.

“Amoy masarap. At least ’di ka nasapian.”

Tinikman niya.

YES LORD… MISSION SUCCESS!

“Salamat, Kuya…” Medyo awkward ang voice ko pero lalaki pa rin, promise.

Tumingin siya sakin, seryoso, parang gusto pa ring i-scan ’yung ulo ko kung may turnilyo pa ba.

“Next time mag-imbento ka ng kwento, siguraduhin mong ’yung tikbalang hindi amoy kangkong. At ’di basta-basta dumadaan sa barangay hall.”

“Noted po.” Sabay tango. Pero sa isip-isip ko?

‘Walanghiyang putik, worth it ka talaga, Kuya Eli.’

Habang humihigop siya ng sabaw, tahimik ako. Hindi dahil wala akong masabi, kundi dahil…

Tahimik akong umiibig.

Papauwi na sana ako. Tumayo na at magpaalam nang biglang umulan. Hindi lang basta ulan. Ulan na parang eksena sa The House of Us nung nagka-iwanan, nagka-trust issues, tapos nagpakawala ng emosyon. Sabay buhos, walang preno.

“Salamat, Lord,” bulong ko, habang feeling dramatic sa gitna ng gubat, kasi alam ko na ang ibig sabihin nito.

Extended ang tambay ko sa kubo ng albularyong crush ko. Hindi ako puwedeng umalis. Kasi? Baka baha, pero ang totoo? Wala naman akong tatawiran na ilog. Hindi ko rin kayang sabihing…

“Kuya Eli, gusto ko pong manatili kasi simula po nung tinanggal niyo ang linta sa puwet ko, parang kayo na ang gusto kong kasama sa last chapter ng buhay ko.”

Ang corny. Ang landi! Baka murahin niya ako. Haha!

O kaya…

“Kuya, gusto ko lang pong malaman kung paano niyo po hinuhubad ’yung sando niyo nang parang slow-mo sa teleserye.”

Kaya ang ulan? Grasya, mga dre. Ulan ng pag-ibig. Blessing na may ambag sa feelings ko.

“Von, baka abutin ka ng baha. Dito ka muna hanggang tumila ang ulan.”

Bwakanangshet!

Buhos pa ulan wag ng tumigil pa!!!!

Nag-slow mo ang paligid.

“Okay lang po ba?” kunyari pakipot ako, pero sa loob-loob ko?

“YES! YES TO FOREVER! BEMBANGIN MO NA AGAD AKO KUYA ELI!”

Nanatili ako sa kubo ni Kuya Eli. Ang cozy dito, parang AirBnB ni Tarzan.

Simple lang ang kubo kahit maliit. Aside sa mga abubot panggamot niya… may banig sa isang sulok, may nakatuping kulambo, at may plantsa rin sa isang sulok. Oo, may plantsa, dre, pang-tupi ng feelings siguro ’pag nasaktan.

Bukod doon nakakakuha pansin ang may kalakihang shelf na parang altar ng albularyo, may naka-arrange na bote ng langis, may tuyong dahon, gamot, at isang basong may toothpick.

“Von,” tawag niya. “Gusto mo ng tuba?”

Tuba?

Diyos ko, never pa ako uminom niyan. Ang tanging alam ko, ’pag uminom ka niyan, kinabukasan parang ang hininga mo sinapian ng sirang imburnal.

Pero siyempre, hindi ako pwedeng umatras. Ito na ’to. Love challenge ’to, dre.

“Go, kuya! Rock and roll to the world!” Tangina men, lakas ng loob.

Binuksan niya ang bote. Binuhos sa baso. Kulay… parang tubig na pinagbabaran ng labada ni Hulk.

Tumagay siya. Tuloy tuloy yung lagok. Astig! Wala siyang reaksyon, parang tubig lang yung iniinom niya.

Ako naman.

Tinagayan niya ako. At sa unang lunok…

LORD, BAKIT MAY LUMALAKAD SA LALAMUNAN KO NA PARANG APO NG KEROSENE?!

Lasang expired na suka na may bahid ng pawis ng manok panabong. Pero dahil pogi ako at may pride, ngumiti ako na parang hindi sumisigaw ang atay ko. Ang pakla! Ang pait!

“Ang sarap, Kuya!” sabay tapik sa dibdib. Kasi parang may nanunog sa loob. Gusto kong masuka!

“Sigurado ka?” tanong niya.

Ngumiti pa rin ako. Kahit namamanhid na dila ko.

“Super! Parang milk tea… pero may trauma.”

Tinagayan niya ulit ako. At ako? Tangay na ng tadhana.

Second tagay.

Third tagay.

Hanggang sa wala na akong pake kung amoy tae ang hininga ko pagkatapos nito. Basta kasama ko si Kuya Eli.

Tuba pa more. Feelings pa more. Ganito pala ang magmahal. Gagawin mo ang lahat kahit muntik ka ng mamatay.

At habang umuulan pa rin sa labas, unti-unti kong narealize…

Hindi lang pala ako nalalasing sa tuba…

Nalalasing na rin ako sa kanya.

Lumalim na ang gabi. At ang ulan? Wala talagang balak tumigil, parang feelings ko kay Kuya Eli… makulit, malakas, at hindi mo mapigilan kahit itapon mo pa sa kanal ng denial.

Ubos na ang dalawang bote ng tuba. Tangina. Isa pa ’to sa mga milagro ngayong gabi. Akala ko one shot pa lang, e-summon na ’yung ninuno ko sa paningin ko. Pero hindi. Buhay pa ’ko. Buhay na buhay pa pati libog kong kumaway sa matipunong masels ni Kuya Eli.

Si Kuya Eli, medyo mapula na ang mukha. Tipsy na, pero ’yung pagkaka-tipsy niya, classy. Parang brief na loose thread ang garter pero ayaw mo pang itapon kasi mahal. Ako? Parang bote ng suka na nilagyan ng insecticide. Pero go lang. Laban! Baka sa kalasingan ko pa mahanap ang pag-ibig.

Feeling ko ngayin, tropa na kami. ’Yung level ng tropa na puwede ko nang sabihan ng “Bro, pahawak lang ng triceps mo,” habang nagpapanggap na may pulikat ako sa mata.

“Kuya Eli,” sabay tapik ko sa braso niya. Solid, dre. Parang bakal. “Alam mo ba, para kang superhero.”

Napatingin siya. “Ha? Anong kalokohan na naman ’yan?”

“Kasi nung tinanggal mo ’yung linta sa pwet ko… parang ikaw na rin ’yung nagtanggal ng emotional baggage ko.”

Napailing siya. “Lango ka na, Von.”

“Kuya, seryoso ’ko! Simula nung hinawakan mo ’ko doon sa parte ng katawan kong… hindi usually nahahawakan ng may respeto sa sarili, naramdaman ko na, iba ka. May something. May healing power.”

“Alin, yung sa hita?”

“…uh, pwet. Medyo south banda. Hihi!”

Tahimik si Kuya Eli. Ako naman, parang naging clingy. Dumidikit na ’ko sa kaniya. ’Yung tipong, ang balikat niya? Pillow na may protein. Kung pwede lang ikumot ang buong katawan niya, ginawa ko na.

“Von, kung inaantok ka na, doon ka sa banig. Baka mabukol ka pa kung matumba ka.”

“Kuya, safe ako dito. Parang aircon ang presensya mo. Preskong may halong init. Parang electric fan na may muscle.”

“Matulog ka na nga. Kalasingan mo na yan.”

“Kuya Eli,” bulong ko. “Kung halimbawa lang… kunyari kailangan mong hilutin ulit ang isang parte ng katawan ko… alin ang pipiliin mo?”

Tumingin siya sa baso. Tumungga ng tuba. Huminga ng malalim. “Wala. Wala akong pipiliin.”

Aray! Lagapak ang ego ko. “Akala ko pwede mo ulit hilutin ang puso ko… kahit soft massage lang.”

“Corny mo pag lasing.”

Pero tigas pa rin ako sa prinsipyo. Ibig kong sabihin, buo pa rin loob ko. Kaya dinikit ko kamay ko sa braso niyang parang poste ng basketball court. Kung babangga ’to sa jeep, ang jeep ang yuyupi.

“Kuya, pahawak lang ng muscle mo… para sa research.”

“Anong research?”

“Research kung ilang ulit pa kong masasaktan ngayong taon.”

Ngumisi siya. Ayun na. Bahagyang ngisi lang yun, pero sapat na ’yon para umandar ang imahinasyon kong magka-farm kami, nagtatanim ng sili, pawisan siya, tapos ako ’yung nag-pupunas sa kaniya ng tuwalya.

“Von, matulog ka na nga,” sabi niya habang tinutulak ako papunta sa banig na nilatag niya kanina.

“Kuya, yakap lang. Pang-last tagay ng damdamin.”

Hindi siya sumagot. Hinila ko ’yung banig, pero sa malas, or tadhana… nawalan ako ng balanse. Bumagsak ang ulo ko sa balikat niya.

Wala siyang imik, pero hindi umiwas. Hinayaan niya ang ulo ko sa balikat niya. Tumungga lang siya ng tuba.

At doon ko narealize… Hindi lang pala ako na-fall sa braso niya. O sa gabi na maulan, at sa alak na nakakapotangina. Kundi sa kanya, ang albularyong hindi ko akalaing magpapagulo ng hormonal balance ko.

Pagkahiga ko sa banig, parang lahat ng tuba sa katawan ko nag-meeting sa utak. May fireworks sa bungo ko, tapos lahat ng paputok… mukha ni Kuya Eli. Pucha, ’yung puso ko parang may Zumba class ng mga duwende sa loob.

Papunta na si Kuya Eli sa kawayang bangko, dala ’yung unan niya. Wala man lang paalam, parang breakup lang sa text. Ewan ko kung anong demonyo ng drama ang sumapi sa’kin, pero bigla akong umupo.

“Kuyaaaa,” tawag ko, tunog teleseryeng may sakit sa baga.

Lumingon siya, kunot noo.

“Bakit?”

“Wag ka naman dun matulog, oh…”

“Ha? Bakit?”

Nilagyan ko ng konting art ang mukha ko. Nakapout pa ako. “Takot kasi ako sa mga… maligno.”

Pagka-sabi ko pa lang non, parang gusto ko ring takutin ang sarili ko para may alibi.

“Von,” sabi niya, parang natatawa. “Kahit multo, lalayuan ka pag ganyan ka magsalita.”

“Kuya naman oh,” sabay hila sa laylayan ng sando niya. “Sanay lang po talaga ako matulog na may katabi. Si Tatay Paeng nga, lagi kong katabi. Para kaming longganisa, laging dikit.”

Napakamot siya sa batok. Tumingin sa unan. Tumingin sa mesa. Tumingin sa akin na parang iniisip kung itatapon na ba ako sa labas.

“May Great Wall of China naman tayo,” sabay patong ko ng unan sa gitna ng banig. “O ayan, divided by history na tayo.”

Sa huli, humiga rin si Kuya Eli. Katabi ko. Saka ko inalis ang unan sa pagitan namin.

“Kuya Eli,” bulong ko.

“Hmm?”

“Parang sinemento ’yung dibdib mo. Ang tibay.”

“Matulog ka na nga.”

“Pero kuya, kung may multong dumaan, ikaw ’yung unang aatakehin. Ako, safe. Malapit ako sa dinding, ikaw sa pinto.”

“Von, walang multo, pero meron akong katabing istorbo.”

“Eh di ikaw na rin bantay ko, kuya. Security guard ng puso ko.”

Hindi siya sumagot, pero hindi rin siya umalis. Panalo pa rin ako.

Pumikit siya, pero ako, gising na gising. Feeling ko katawan ko tulog, pero puso ko parang may party pa rin. In-slide ko paunti-unti ’yung paa ko… parang ninja na magnanakaw ng atensyon.

Hanggang nagkadikit ang mga daliri ng paa namin.

Pumikit ako. Pero sa loob-loob ko, nagdadasal ako na sana maputol ang kuryente sa buong barangay para umabot kami ng umaga sa ganitong ayos.

At habang umuulan, habang malamig ang gabi, habang nararamdaman ko ang bigat ng katawan niya sa banig…

Hindi niya ako tinabihan kasi gusto niya ako.

Tinabihan niya ako… kasi mabait siya.

At minsan, ’yung ganung kabaitan, mas masarap pa sa kahit anong “I love you” na hindi mo alam kung totoo.

Hindi pa man ako tuluyang dinadalaw ng antok, ramdam ko na ang pagod ni Kuya Eli. Nakatalikod siya sa’kin, parang gustong umiwas sa tukso, o baka ayaw lang talaga sa kabaliwan kong lasing.

Pero ako? Hindi sumusuko ang tunay na lalaki sa gusto niyang lambing. Lalo na kung banig lang ang pagitan at malakas ang ulan.

“K-Kuya Eli…”

Tahimik pero gumalaw balikat niya. Gising pa si Manong. Hindi pa man panalo, pero naka-first base na ko.

“Kuya…” dinampi ko ang hintuturo ko sa likod niya. “Pwede po bang magpa-baby?”

Luminga siya pabalik sa’kin. ’Yung itsura niya parang gusto akong tanungin kung anong taon na ba ako nag-eighteen.

“Baby?” kunot-noong tanong niya.

“Opo…” Sabay demo ako sa sarili kong balikat, parang ewan. “Gan’to ginagawa ni Tatay Paeng tuwing gabi. Tinatapik tapik niya ako, pampatulog. Para akong batang may sipon sa tent ng Boy Scouts.”

Nagtaas siya ng kilay. “Von, ’wag mong sabihin na drama mo na naman ’to.”

“Hindi po, Kuya! Promise. Trauma ko na ’to. Isang beses lang hindi ako tinapik tapik ni Tatay, nanaginip agad ako na nagshave ako ng bolbol ni Dagul doon sa sagingan. Oo si Dagul. Yung aso ng kapitan. May bolbol siya sa panaginip ko!”

Napairap siya, pero ayun, ramdam ko, bumigay siya. ’Yung buntong-hininga niya parang resignation letter ng matinong tao sa buhay ko.

Tinapik tapik niya ang balikat ko na parang baby para makatulog. Hindi basta tapik, ah. May rhythm yung galaw niya. May groove.

“Kuya, konting diin lang. Medyo kulang sa damdamin.”

Napakamot siya sa batok, pero sineryoso ang trabaho. Medyo pinatigas ang tapik, professional grade.

“Kuya, solid ’to ah. Parang spa ng mga jeepney driver. Gusto mo bigyan kita ng 5-star review?”

Tahimik lang siya, pero ramdam ko na sa loob-loob niya, gusto na niya akong itapon sa gitna ng ulan.

Tapos napansin kong unti-unti siyang nag-e-edge sa banig. Umaatras siya.

“Kuya, wag kang lumayo! Pag malayo ka, ’yung tapik parang hangin lang ang nilalambing mo. Pangit ang delivery. Hindi pasok sa budget.”

“Von, matulog ka na.”

“Kuya, ito lang hiling ko. Hindi naman ako humihiling na i-kandong mo ’ko habang inaawitan ng ‘Baby Shark,’ diba?”

“Eh parang papunta ka na diyan.”

“Depende po sa performance mo ngayong gabi.”

Bigla niya akong tinapik. Mas malakas.

“Aray, Kuya! May buwelta ’yung tapik mo. Hindi tapik ’yon, body slam na may feelings!”

Tahimik ulit siya, pero alam kong sa loob-loob niya gusto na niya akong i-roll up sa banig at ihulog sa bangin.

Pero ako? Masaya. Kasi kahit binabarubal na ng tapik, katabi ko si Kuya Eli.

Sa banig.

Sa ulan.

Sa gitna ng kadramahan kong tinimplahan ng tuba.

At habang unti-unting hinahatak ako ng antok at ng tunog ng ulan, sabi ko sa sarili ko…

“Pucha. Eto na yata ’yung pinakamasarap na pagtulog ko… kahit wala pang yakap, may tapik naman. At Kuya Eli edition pa.”

CHAPTER 5

Nagising ako na parang pinipiga ang ulo ko. Siguro ito na ang side effect ng tuba kagabi. ’Yung hininga ko amoy ng panis na niyog, at suka ng lasing sa piyesta.

Pero kahit amoy basura ang aura ko, masaya pa rin ako, kasi pagdilat ng mata ko, nando’n pa rin si Kuya Eli sa gilid, nagkakape habang binabasa ang pangmalakasang “Gamot sa Kabag ng Kalabaw.” Printed sa likod ng dyaryo ’yung promo ng libreng bunot ng ngipin sa tapat ng palengke.

Tahimik ang umaga. Payapa at parang kay sarap mabuhay. Parang walang problema sa mundo.

Hanggang sa…

May kumatok sa labas ng pintuan. Yung katok na parang barangay tanod na galit na galit, naghahanap ng salarin kung sino ang nagvandal ng dambuhalang titi sa pader ng health center.

“Eli! Tao po!”

BOSES NI TATAY PAENG!

PUTANGINA SI TATAY?!

Parang may 1,000 volts ng kuryente sa talampakan ko. Mula sa pagkakahilata sa banig na amoy pinagpawisang kalabaw na naglakad mula Davao, napaupo ako bigla. Gulo gulo ang buhok ko, amoy bwakanangshet, habang suot ang oversized na “Pista ng Palayan 2004” shirt ni Kuya Eli na pinahiram niya sa’kin nakaraang gabi.

“Kuya Eli,” bulong ko, “’wag mong pagbuksan. Baka multo lang ’yan… o kaya tanod.”

Too late.

Binuksan na ni Kuya Eli ’yung pinto na parang hindi multo kundi Shopee delivery lang ’yung nasa labas.

Pagkabukas, pumasok agad at bumungad si Tatay Paeng na nakatalikod sa gawi ko, basang-basa ng ulan, hawak ang payong na may butas sa gitna at mukhang naglakad mula pa sa kabilang baryo, habang sinermunan ng lahat ng lolo namin sa kabilang buhay.

“Eli! Tulungan mo ’ko! Nawawala si Von! Bigla na lang hindi umuwi kagabi! Hindi nagsabi kung saan pupunta! Diba marunong kang manghula? Hulahin mo kung nasaan ang anak ko!”

Lah!

Hinahanap niya ako. Tapos nasa loob ako ng kubo ni Kuya Eli.

Ako? Napa-freeze na lang. Para akong pusang nasagi ng kuryente.

Si Kuya Eli? Kalma lang siya. Pang-MMK pa nga ang acting niya. May pa-slight taas ng kilay. Tapos tumuro lang… sa direksyon ko.

“Ah, Manong Paeng. Nandito si Von. Dito na siya natulog kagabi. Malakas ulan eh.”

Si Tatay? Natulala, mga dre. Ako? Gusto ko na lang matunaw.

“A-ANO?!”

Humarap si Tatay, tumitig sa akin. “PUTANG- VON?! ANONG GINAGAWA MO SA BAHAY NG ALBULARYO?!”

Lumapit siya sa’kin na parang action star.

“T-tay… may paliwanag ’to…”

“AY GUSTO KO NG PALIWANAG TALAGA, VON! ALBULARYONG SLEEPOVER BA ’TO?! ANONG ESPIRITU ANG SUMAPI SAYO?!”

“Hindi po sleepover ’to! May… miscommunication lang po kagabi-”

Mas lumapit pa siya. Mata nanlilisik na ngayon.

Hinila niya tenga ko.

“Aray, Tay!”

“Tangina, buong barangay halos nalibot ko kakahanap sa’yo! Pati si Aling Berta na walang malay tinanong ko! Pati mga tanod binulabog ko alas dos ng madaling araw mahanap ka lang!”

“Sorry po! Nadulas lang ako sa putikan, inulan…”

“INULAN KANG ABNORMAL KA?!”

Napatingin siya sa bote ng tuba. Walang laman. Tapos balik titig sa akin na parang gusto niya akong ibalot sa dahon ng saging at iihaw.

“At kailan ka pa natutong maglasing, ha? HA?!”

Tumingin ako kay Kuya Eli. Baka may magic line siyang makakatulong.

“Manong, nilagnat po kagabi si Von. Humingi ng gamot… tapos, inatake ng emosyon.”

EMOSYON?!

Tangina mo, Kuya Eli. Wag mo namang sabihing sobrang clingy ko kagabi. Mukha tuloy akong emo lasenggero na naghahanap ng soulmate habang umuulan.

Si Tatay? Tingin niya sa akin parang nakita niya akong sumayaw sa ibabaw ng kariton, may hawak na bote ng tuba habang may background music ng Anak ng Pasig.

“Eli… sa totoo lang… hindi ko alam kung mas dapat akong matakot sa engkanto o sa impluwensiya mo sa anak ko.”

“Tay… sorry po talaga. Wala pong masama. May ubo lang ako kagabi. At konting… feelings.”

“FEELINGS?!”

At ayun na. Piningot ulit ang tenga ko habang hinihila ako palabas ng kubo na parang batang nahuli na nag-DOTA.

“Tama na ang pantaserye mo! Sa bahay ka na! At labhan mo ’yung mga brief mong sing-amoy ng baka! Baka bukas makita kita sa bahay ni Mang Larry at sabihing inampon ka ng tiyanak!”

Si Kuya Eli? Tahimik lang, pero ’yung mata niya, lumalaban na ng tawa.

Bago kami lumabas, nagsalita siya.

“Von,” sabi niya, “kung sakaling kailangan mo ulit ng kainuman… may isa pa akong bote.”

Ako, namula. Si Tatay, nagkuyom ng kamao.

“Lord… Huwag niyo po munang i-stop ang kilig ko.

Bigyan niyo pa po ako ng konting oras bago ako ipakulam ng tatay ko.“

---

Isang hapon sa covered court…

Nagpapaka-Michael Jordan ako kahit yung bola namin, parang secondhand sa ukay, may crack, may kalmot, at amoy semento. Para tuloy akong nagda-dunk ng heartbreak, kasi ’yung bola, laspag na, gaya ng puso ko nang iwan ako ng ex girlfriend kong taga-kabilang baryo na sumama raw sa seaman.

Tapos biglang nag-freeze frame nang may pamilyar na nahagip ang paningin ko.

Napalingon ako.

Aba! Sino ’to?

Parang cinematic ang entrance niya, dre. Feeling ko, bigla na lang nagslow-mo ang paligid at may background music pa. Yung tipong umiikot yung camera habang lumalakad siya, sabay hangin sa buhok kahit wala namang electric fan sa paligid.

Putek! Si Kuya Eli. Patungo siya sa ilog. Bitbit ang pamingwit ng tilapya. Naka-sando siya na medyo dirty white na sa kalumaan, pero bakit parang designer ang dating? Pawisan siya. May butil ng pawis sa noo at pisngi. Kahit mukha siyang rugged, pero desirable.

Yung lakad niya? Parang runway model ng mga batang 90s.

Tinigil ko ang basketball. Tinawag pa ako ng mga kasamahan ko, pero wala akong pake. Kunwari, pagod na ako, pero ang totoo, nagpa-plano na ako ng bagong goal sa araw na to. I will follow that fine albularyo! Mweheheheh!

Pagdating sa ilog…

Ayun siya. Nakaupo sa bato, parang si Buddha na may six-pack. Tipong main character ng anime na laging nasa background pero pag umilaw ang mata, may mamamatay.

Nilapitan ko siya siyempre. Slowly na may konting pacute. Seductively pero demure. Sa isip ko lang ’yun. In reality, may putik sa tsinelas ko at muntik na akong madulas sa nakausling bato.

“Kuya Eliii…” tawag ko sa kaniya. Tumingin siya. Tumango lang sa’kin. Walang salita. Walang kilay movement. Walang emotion, parang di siya masayang makita ako.

Ako? Nagpakafeeling close agad.

“Anong ginagawa mo, Kuya?”

“Nangisda.”

“Para saan?”

“Para sa hapunan mamaya.”

Wow! Practical man. Husband material, dre. Sa loob-loob ko, “ sana ako rin ang hapunan mo… charot.“

“Gusto ko rin maranasan ang pangingisda… ng may kasamang damdamin.”

Tiningnan niya ko saglit, parang tinitimbang kung nagbibiro ba ako o may kulang lang talaga ako sa bakuna.

Tahimik siya. Pero ako? Maligalig at buhay na buhay. Pinilit kong umupo sa tabi niya. Literal na thigh-to-thigh contact kami. Ramdam ko init ng balat niya. Parang may SPF 69 ang pakiramdam.

“Kuya, ano mas masakit?”

“Hmm?”

“Makagat ng tilapia o mabasted ng albularyo?”

Tumingin siya sa’kin, pero walang emosyon. Nonchalant as ever.

“Mas masakit pag sinampal ka ng bangus. May tinik kasi. Parang ikaw. Puro ka tinik sa utak.”

ARAY!!! EMOTIONAL DAMAGE YUN MGA DRE!

Pero bakit ako mas lalong nahulog?!

May inabot siyang pain na nasa kabilang tagiliran ko banda. Ako, nakaamba na kunwari tutulungan ko, pero ang totoo gusto ko lang malanghap ’yung kilikili niyang nakatapat sa mukha ko.

Amoy pawis na may hint ng Safeguard at konting Vicks.

Sa isip ko, “Lord, wag mo akong subukan. Pero kung ito na ’yung pagsubok, huwag mo na ring tanggalin.”

“Kuya, turuan mo naman ako mangisda. First time ko eh.”

Tumingin siya, kapagkuway napabuntong hininga. Inabot niya sakin ang hawak na pamingwit.

“Sige. Pero ’wag kang maingay. Baka ma-trauma yung isda.”

“Von, kalma. ’Wag mong guluhin ng damdamin mo. Guluhin mo ang tubig kung kailangan.”

Habang busy siya sa pagkalkal ng pain, ako naman busy rin, naghuhuli ng signal kung may something kami. Kasi kung may sparks, eh di wow!

Biglang… sumabit ang nylon ng pamingwit. Nagpanic ako. “Kuyaaa, ayaw gumana!”

Lumapit siya. Dumikit sa likod ko. Yung braso niya nasa balikat ko. Yung pisngi niya halos sa tenga ko.

TANGINA! NAUBUSAN AKO NG BREATHING! KULANG NALANG MA-CPR AKO!

Bulong niya, “Relax lang, Von.”

“Eh kasi Kuya, first time ko nga eh.”

“Sa pangingisda o sa akin?”

Lah! Ano yun?!

“Kuya Eli naman, ’wag mo akong bigyan ng false hope. Mukhang uulan pa mamaya.”

At biglang…

Gumalaw yung batong inuupoan ko.

Nahulog ako sa ilog. Literal, mga dre.

“KUYAAAAAA!!!” Pero ang pogi ko pa rin kahit yung tili ko parang nalulunod na electric fan.

Ni hindi ko na nga dinaramdam kung bakit di niya ako hinawakan para di ako masawsaw nang tuluyan sa ilog.

Tumawa siya. Tuwang tuwa eh? “Yan kasi. Mas madaldal kaysa magpokus na lang sa paghuli ng tilapia.”

Tapos? Tumalon siya. Kasama ako. Wet scene kami sa kalalimang bahagi ng ilog. Tinulungan niya akong makaakyat muli sa pampang.

Ako basang sisiw. Siya basang Greek god na mukhang pinanganak sa Mt. Apo na binasbasan ng mga anito.

Yung sando niya kumapit sa katawan niya parang ’yung mga pangarap kong ayaw bumitaw.

“Kuya Eli… sorry ha.”

Tumingin siya habang pinipiga yung sando niya. Mainit ang araw pero mas mainit ang titig niya. Parang infrared sa kasalanan ko.

“Para saan?” tanong niya.

“Sa pagligtas sa akin lagi…” sabay ngiti ng pa-sweet. “…at sa paghulog… sa’yo.”

Shet!!! Pick-up line na may kasamang ubo kasi nilalamig na ako.

Tumingin siya sa’kin. Same as usual, walang emosyon, pero may konting ngisi. Yung tipong isang kilig na lang, mapapa-‘ayiee’ na ako.

“Saka mo na ako hulihin, Von. Mas gusto kong ako yung nangingisda,” sabi niya, habang inaayos muli yung linya ng pamingwit niya na parang wala lang. Wala lang pero bakit ako parang kinikilig dun sa sinabi niya? May chance kaya ako sa albularyo ng barangay?

“Eh kung puso ko yung pain?” Tiningnan niya ako ulit. Mas matalim pa sa tinik ng bangus.

“’Di ko trip ang bulok na pain,” sabay balik doon sa pwesto niya kanina.

Gago, dre. Pero ang hot niya pa rin. Ang sama, pero gusto ko.

Para akong nilabhan ng tadhana. Basang basa ako. Nanginginig na ako sa ginaw.

Sabi niya, “Umuwi ka na at magpalit ka na ng damit. Baka lamigin ka.”

“Gusto mo ikaw na rin magpatuyo sa’kin?” Ngumiti ako ng pa-cute, pero ang resulta? Dead stare from the heavens.

“Von. Umuwi ka na. Mukhang uulan pa, oh. Baka mas lalo kang mabasa.”

“Sa ilog o sa feelings?”

“Pareho.”

Shet! Pinasabog niya na naman ako. Kung feelings ’to, flash flood na.

Naglakad na ako pauwi, palayo sa kanya, pero habang lumalakad ako, umaambon na. Tumingin ako sa langit.

“Lord… kung delikado ’tong nararamdaman ko, send me a sign.”

Biglang dumagundong ang kidlat. Sumigaw ang kalikasan!

Pero bakit andito pa rin ako, iniisip kung pa’no mahuhuli si Kuya Eli gamit ang pinaka-pambihirang pain… ang pagiging clingy.

CHAPTER 6

Tanginang alas tres ’to.

Mainit saka malagkit ang panahon, parang relasyon na walang label. Wala akong magawa ngayon. Bored na bored na nga ako dito, mga dre. Literal na tambay lang ako ng bintana. Hindi ko alam kung ilang ulit na akong napahikab. Eto na naman ako, nakadungaw sa labas, parang manika sa horror movie, ’yung tipong mapapatingin ka tapos biglang gumalaw ’yung ulo.

Ayun si Bruno! Puting aso namin. Mukha siyang hotdog na sinawsaw sa putik pero mas maligaya pa sa’kin. At ayun si Browny pero kulay black, aso ng kapitbahay, lapit-lapit kay Bruno. Parang eksena sa Wattpad, tahulan muna bago harutan. Ang landi ng mga animal. Pero hindi basta landi ha. Kasi ayun na si Bruno birada agad! May palabas labas pa ng dila habang binabayo si Browny!

Dre. Ako nga, isang taon nang tuyo at tigang, yung titi ko kulang na lang amagin at saputan ng gagamba.

Buti pa ang aso, may jowa. Ako? Meron lang akong feelings na hindi mare-reciprocate at brief na maluwag sa garter.

Kung titingnan mo si Bruno, hindi naman pogi. Amoy burak, bunging aso pa, pero ayan oh… nagki-dog style sa ilalim ng puno ng mansanitas. Samantalang ako, may skincare routine, may konting abs na product of tuyo at kahirapan, pero wala ni halik ni Kuya Eli.

Aaminin ko naman may libog akong hindi mailabas. As in, parang dragon na nakakulong sa balon. Sigaw nang sigaw sa loob, “PAKAWALAN MO KO KUYA ELI!” Pero si Kuya Eli? Kalma lang siya lagi. Kung titingnan niya ako, parang kaldero lang ako sa lababo.

Minsan iniisip ko, baka may sumpa ’tong titi ko. Gwapo naman ’to. Tuli pa. May ipagmamalaki din. Maugat pa at matapang! Feeling ko nga kung ipakunsulta ko ’to sa albularyo, sasabihin lang sa’kin, “Anak, hindi ka kulang sa swerte… kulang ka sa lakas ng loob kay Kuya Eli.”

Lakas ng loob? Eh kahit anino ni Kuya Eli, kinikilig na ako. Paano ko siya kakausapin? Sasabihin ko ba na, “Kuya Eli, baka pwedeng hilutin mo ’ko… sa parte ng katawan kong laging nangangawit sa pangarap”? Baka sampalin ako ng itak.

Hayyyyst! Hanggang kalian ba ako puro tanong ng “Kailan kaya?” at “May pag-asa ba si Von?” Sagot? Wala. Kahirap magmahal ng albularyong iniwan ng asawa!

Tumingin ulit ako sa labas. Si Bruno? Hinahalikan na si Browny. French kiss na sila ngayon. May laway exchange. May intimacy. Ako? May libag.

Sumandal ako sa bintana. “Lord,” sabi ko, “kung hindi mo ako bibigyan ng jowa ngayong taon, at least bigyan mo naman ako ng dahilan para magsabon ng singit ng may gana.”

Napaiyak ako konti. Pero pinalabas ko lang na nahanginan mata ko. Nakakahiya sa mga kambing sa labas.

Hindi pa man tuluyang umaambon sa bintana ng bahay namin, ako na mismo ang bumaha, ng pawis, ng libog, at ng desisyong suungin ang daan papunta kay Kuya Eli.

“Von, magsaing ka muna!” huling sigaw ni Tatay bago ako tuluyang tumalilis palabas ng bahay. Pero wala akong pake. Kung puso ang niluluto ko ngayon, priority yun kaysa sa hapunan namin mamaya.

Si Kuya Eli, ang albularyong hindi ko malaman kung may tinimplang gayuma sa sarili niya kasi kahit pawis niya amoy herbal seduction. Tahimik nga lang siya palagi, pero ’pag tumingin? Shet… may halong kasalanan. Hindi ko rin maintindihan pero lagi akong nauubusan ng oxygen kapag malapit siya. Siguro side effect ng crush o baka isa siyang respiratory virus.

Pagdating ko sa kubo niya sa may dulo ng baryo, tanaw ko agad ang mga halamang nakahilera sa harap. Nadatnan ko si Kuya Eli sa likod ng bahay. Naka-sando siya, pawisan, at may hawak na bolo. Nagbubunot siya ng halaman habang nakaluhod. Parang eksena sa isang albularyo porn parody.

Lumapit ako, bitbit ang buong lakas ng loob at ang maitim na intensyon kong magpabibo.

“Uy, Kuya Eli,” pa-cute kong bati, habang pilit iniipit ang tawa ko sa kilig.

“Hmm?” sagot niya, hindi man lang tumingin, tuloy lang sa pagbungkal. Parang wala lang akong ambag sa mundo niya. Pero hindi ako susuko. May pangarap akong maging supportive future partner ng isang certified herbal daddy.

“Kuya, anong tinatanim mo?” tanong ko habang yumuko rin kahit wala naman akong balak tumulong. Gusto ko lang makisawsaw.

“Sambong,” maiksing sagot niya. Walang halong landi, pero sa tenga kong sabik, parang narinig ko ang wedding bells.

“Wow. Ang galing,” excited na sabi ko. Hindi ako makatingin sa kaniya ng direkta. Baka kasi pumasok siya sa panaginip ko nang walang paalam.

“Eh ’yung katabi nito?” tanong ko ulit, sabay turo sa kasunod na halaman.

“Lagundi.”

“Ah. Pang-ubo ’yan diba?” kunwari may pake ako, pero totoo niyan gusto ko lang i-extend ang conversation kahit puro talbos lang naman ang usapan.

Tumango lang siya. Bigla siyang tumayo. Natapat siya sa araw. May patak ng pawis sa noo na bumagsak sa dibdib niya. At ako? Parang nilagnat.

Tumingin ako sa kanya. Nilakasan ko ang loob. “Eh Kuya Eli… ’tong nararamdaman ko, anong pangalan nito?”

Ngumiti siya nang kaunti.

“Allergy siguro,” sagot niya. “Magpakulo ka ng dahon ng bayabas. Inumin tatlong beses sa isang araw.”

Aray! Basted, dre. With herbal prescription pa.

Gusto ko sanang sabihin, “Kuya Eli, hindi po sipon ’to, pangmatagalan na sintomas.” Pero baka turukan niya ako ng kung anong langis.

Habang abala si Kuya Eli sa pagtatanim ng mga halamang panggamot, ako naman ay abala rin… sa pagtatanim ng kabobohan. Sa sobrang dedikado ko sa role ko bilang “supportive future partner ng isang albularyo”, feeling ko pwede na akong maging assistant niya sa pagtatawas dito sa baryo.

“Von, pakitanim na rin ’tong ugat sa tabi,” sabi ni Kuya Eli, sabay abot ng brownish na parang tuyong carrots. Hindi ko na tiningnan. Busy ako sa pag-fantasize kung paano kami magiging mag-asawa at magtatanim ng pagmamahalan habang naka-topless siya sa ilalim ng araw.

Sumunod naman ako. Humukay ng mababaw. Sinuksok ko sa lupa.

Sa isang tabi nakita ko ang isang balot ng Super Crunch. Kinuha ko at itinanim na rin.

“Para mapa-facepalm ang kalikasan,” bulong ko sa sarili ko. Environmental comedy is real.

Kung ano man tong kabobohan ko. Bahala na si Mother Earth. Baka mamunga ng barbecue-flavored na dahon. Pang future generation din.

Habang nagpapanggap akong nagtatanim ng “ugat,” bigla akong na-injure emotionally… ay hindi, physically pala. Sumakit ang likod ko. Hindi ko alam kung dahil sa pagbubungkal o sa bigat ng nararamdaman ko kay Kuya Eli. Pareho namang hindi ko alam kung paano gamutin.

“Kuya Eli,” drama ko habang hawak ang likod ko na parang senior citizen. “May efficacent ka ba?”

Tumingin siya saglit saka tumango. “Sandali, kukunin ko.”

Pumasok siya sa loob ng kubo. Ako naman, mabilis na nag-unat ng konti, kinapa-kapa ang likod ko para ma-feel ko talaga ang character. Kasi may plano akong mas masahol pa sa simpleng pahid.

Lumabas siya hawak ang maliit na bote ng efficacent oil. Inabot sa’kin, pero hindi ko tinanggap.

“Kuya… pwede bang ikaw na lang magpahid?” sabay hawi ng t-shirt pataas, na parang ako si Maria Clara ng Barangay May Harot.

“Sumakit kasi bigla ’to, e.”

“Sigurado ka?” tanong niya, medyo alanganin, pero may kibot ng ngiti sa sulok ng labi.

“Opo,” sagot ko habang naka-turn around na ako. “Promise, likod lang po ang kailangan ng lunas. Yung puso, optional gamutin.”

Napabuntong-hininga siya. “Loko ka talaga, Von.”

Tapos dahan-dahan niyang ipinahid ang efficacent sa likod ko. Tangina. Ang init ng langis pero mas mainit ’yung kamay niya. Parang nilalanggam ako ng kilig habang nilalanggam din ng aroma ang ilong ko.

“Kuya… ang sarap,” napabulalas akong parang hindi ko sinasadya.

“Ng efficacent?” sagot niya, walang pake.

“Ng haplos mo,” sabay tingin ng pa-cute na parang batang may lagnat pero handang magka-fever pa lalo. “Pwede ba kitang iuwi sa bahay?” dagdag ko, habang medyo naka-side eye paakyat sa kanya.

Tumingin siya sa’kin. Tumawa nang mahina. “Puro ka talaga kaengotan, Von,” sabay lagay pa ng konting oil sa palad. “Lagyan na rin natin ang ulo mo. Baka may maligno na sumapi sa ’yo.”

“Kuya Eli, kung may sumapi man, baka ikaw ’yun.”

Hindi ko na sinabi. Kasi baka sa halip na efficacent, tubig ng niyog ang ipainom niya sa’kin.

Pero sa loob-loob ko, pahiran mo pa ko ng kahit anong herbal, basta ikaw ang maglalagay, okay ako. Kung si Bruno nga may kasiping, eh ’di lalo na ako dapat may kalinga!

Habang pinapahiran niya ang batok ko ng efficacent, napalapit siya ng konti. Naamoy ko ang pawis niya, medyo halo ng damo, araw, at pag-asa.

“Kuya, ’pag ako sinapian ng totoong demonyo, ikaw pa rin pipiliin ko bilang exorcist.”

Tapos sabay kaming natahimik. ’Yung tipong eksena sa pelikula na may crickets sa background, pero sa loob-loob ko, may fireworks.

“Salamat, Kuya,” sabi ko habang pinapahid pa niya ang natitirang langis.

“Wala ’yon,” sagot niya. “Wag ka lang masyado magpakasipag sa pagtatanim kung hindi mo alam tinatanim mo.”

Bigla akong napatigil.

“Ah… about that,” sabay ngiti ako habang tinuturo ang lugar kung saan ko tinanim ang Super Crunch wrapper. “Kuya, don’t be mad. Pero may tanim akong environmental art sa lupa mo.”

Nilapitan niya. Tiningnan. Nanahimik siya.

“Von.”

“Po?”

“’Pag tumubo ’yan, ikaw ang una kong gagamutin gamit ang tawa-tawa. Sa lahat ng pasyente ko, yang kabaliwan mo ang di ko magamot- gamot.”

CHAPTER 7

Kinagabihan, punong-puno ang mesa namin ng mga paborito naming ulam. May pritong tilapia sa mesa, ginisang sitaw, sinigang na buto-buto, at syempre, ang paborito ni Tatay Paeng, sarsa ng patis at siling labuyo na kaya kang ipa-hospital sa anghang. Simple lang ang handa, pero ramdam ’yung pagmamahal sa bawat sangkap.

Si Nanay Neneng, abala sa pagsalok ng sinigang sa mangkok ko habang si Tatay Paeng naman, todo sipsip sa ulo ng tilapia, parang may hinahanap na sikreto sa loob ng ng mata nito.

Tahimik lang ako. Hindi dahil gutom ako, kundi dahil may bumabagabag sa loob ko. Hindi ’yung usual na kabag o utot, kundi realisasyon. Feels like existential crisis na sinabawan ng damdamin.

Napahinto ako sa pagnguya ng tilapia.

“Nay… Tay…” seryoso kong sabi, parang magpapaalam na akong pumasok sa seminaryo. “Parang alam ko na kung ano ang misyon ko sa buhay.”

Nagkatinginan si Tatay Paeng at Nanay Neneng.

“Talaga anak?” ani Nanay, agad nagningning ang mga mata. “Ang galing naman!” sabay pahid ng basang kamay sa suot na apron, pagkatapos umupo sa pwesto niya. “Itutuloy mo na ba ang pagkokolehiyo sa bayan para abutin mo ang propesyon na gusto namin sa’yo? Mag-nurse ka, anak. Yan ang pinakakailangan dito sa ating baryo!”

Sumabat si Tatay Paeng, medyo may sabit pa sa hinihigop na sabaw. “’Tang ina, Von, kung kailangan, hihingi ako ng tulong sa kapitan para mahanapan ka ng scholarship. Titigil na rin ako sa pagsasabong. Mag-iipon na tayo para sa tuition mo.”

Wait, mga dre.

Napakamot ako ng batok.

Parang gusto ko na lang lunukin ’yung buto ng tilapia at umarte na nalunok ko ’yun, para makaiwas sa usapan.

Awkward akong ngumiti. “Ahh… Tay… Hindi po.”

Medyo nabulunan pa ako sa sariling laway. Emotional o baka dahil sa sili.

Tumigil si Nanay sa pagnguya. Kumunot ang noo. Si Tatay, ibinaba ang kutsara na parang may narinig na mas masahol pa sa malaking utang ni Mang Lando na hanggang ngayon di pa rin nababayaran.

“Hindi? Eh ano pala ang gusto mong maabot, anak?” tanong ni Nanay, bahagyang napalis ang excitement sa mukha.

Huminga ako nang malalim. Panahon na. “Isa sa dahilan kung bakit ako pabalik-balik sa bahay ni Kuya Eli ay…”

“ANO?” sigaw agad ni Tatay Paeng. Automatic, parang may sensor ang tenga.

“Gusto ko pong maging… assistant ni Kuya Eli. Gusto ko rin pong maging… albularyo.”

Mga three seconds ng katahimikan…

Isang napakalutong “POTANG INA MO, VON!” ni Tatay Paeng ang umalingawngaw sa buong bahay, mas malakas pa sa kampana ng kapilya tuwing fiesta.

Dumagundong ang mesa. Tumayo si Tatay, hawak pa rin ang kutsara pero parang gusto nang ihampas sa’kin. Si Nanay, hindi nagpahuli. Isang mabilis na batok gamit ang sandok ang dumapo sa ulo ko. Ang sakit, dre!

“Ambisyon mong maging albularyo?!” bulyaw ni Tatay habang tinuturo ako. “’Di ka nga marunong magtanim ng saging, magagamot ka pa ng tao?!”

“Eh, Tay… gusto ko talaga ’yun eh. Gusto ko tumulong sa kapwa. Gamit ang mga dahon, mga ugat… at mga bulaklak…”

“Bulaklak ng kamote ang utak mo, Von! Takte naman!” Napalakad si Tatay paikot ng mesa, parang boxer na umiinit.

“Ang niyugan natin, malawak! Ang lupain natin, ikaw ang magmamana! Ang gusto mo, maging… assistant ng taong nag-aalaga ng damo at nag-excorcise ng engkanto?!”

“Medicinal herbs po ’yun, Tay. Hindi po damo…”

“Pareho lang ’yun sa akin!”

“Tay, pakinggan n’yo muna ’ko! Hindi ’to kabobohan, passion ’to!”

“Passion mong mabugbog, gusto mo sabihin!”

Sumingit si Nanay, habang hawak pa rin ang sandok. “Anak, albularyo? Eh ’di sana binigyan ka na lang namin ng palayok at buntot ng pagi noon pa!”

“Mas noble pa nga po ’yun kesa nurse minsan, Nay!” sagot ko habang nakayuko pero alert baka mahampas na naman ako ng sandok. “At least, diretso sa tao! At may efficascent!”

“Efficascent sa mukha mo!” sabay hagis ng tinidor si Tatay. Buti na lang nakailag ako.

“Ano’ng klaseng misyon sa buhay ’yan?” sigaw ni Tatay. “Gusto mo ba ’kong atakehin sa puso sa kabobohan mo?”

“Tay, mas okay na ’tong gusto ko kesa naman sa wala akong gustong gawin! Di ba sabi n’yo dati, hahanap ako ng bagay na magpapasaya sa’kin?”

“Hindi ko sinabi na dapat ’yun ay may kinalaman sa dahon ng bayabas, Von!”

“Eh ano nga ba’ng masama kung maging albularyo ako?”

“Ang masama? Baka ako ang maging pasyente mo balang araw at hindi na ako gumaling!”

Biglang tumayo si Nanay. “Tama na! Kumain na nga kayo! Nakakahiya sa grasya! Nasa hapag tayo.”

Pero hindi pa rin tapos si Tatay.

“Von, anak kita. Mahal kita. Pero kung gusto mo talagang maging albularyo…” Lumapit siya, hinawakan ako sa balikat. “…baka dapat magsimula ka na sa paggagamot ng sarili mong katangahan.”

“Thanks po sa suporta,” sagot ko, sabay subo ng kanin kahit may luha.

Kanin pa rin talaga ang tunay na gamot sa broken dreams.

---

Hindi ko alam kung anong klaseng milagro ang bumalot sa katawan ni Tatay, pero sa paulit-ulit kong pangungulit, pagmamakaawa, at kunwaring umiiyak sa hatinggabi para kunwari emotional breakdown, napapayag ko rin siyang samahan ako kay Kuya Eli.

Assistant. ’Yun ang pagkakaalam nina Nanay at Tatay. Albularyong assistant. Tipong taga-salok ng tubig, taga-kiskis ng ugat, at taga-ayos ng dahon. Pero totoo niyan? Mas gusto ko lang talagang tumabi kay Kuya Eli. Ito na ang chance ko na mas landiin pa ang pinakamamahal kong albularyo.

Naglalakad kami ngayon sa maalikabok na daan, papunta sa bahay ni Kuya Eli. Ako, panay ang ngiti. Si Tatay Paeng? Para kaming pumunta sa burol niya. Nakakunot ang noo, nagngingitngit, at panay ang mura.

“Putang ina mo, Von,” panimula niya habang parang binibilang ang mga hakbang. “Isang linggo ka na bang hindi naliligo at hindi ko lang napansin? Umaalingasaw na yang kagaguhan mo! Subukan nga nating ipatawas ka anak, baka may kung anong maligno lang ang sumanib sa yo.”

“Hindi po, Tay,” sabay adjust ko ng backpack na puro wala namang laman kundi notebook at ball pen. Para realistic tong pagpapanggap ko, men! “Ito na ’to. Ito na talaga ang calling ko.”

“Calling ng demonyo!” sabay tadyak niya sa maliit na bato sa daan. “Ang taas ng pangarap namin para sa ’yo, ang gusto mo assistant ng taong kinakausap ang engkanto?!”

“Nagpapagaling po siya, Tay.”

“Oo, nagpapagaling! Eh baka napapaniwala lang kayo dahil mas pogi siya sa’kin. Naku sa ’yo anak! Kung di ka lang talaga lalaki. Iisipin kong inlab ka sa albularyo na yon!”

Napasinghot ako. Tangina. Bull’s eye mga dre.

“Hindi po!” sabay lakad nang mabilis. Pero sa loob-loob ko, hindi ka nagkakamali sa inaakala mo tay… mukha kasi siyang herbal prince sa TikTok eh.

“Ano ka ba talaga, Von? Hindi mo na ba talaga balak magbago ng isip?” habol ni Tatay, medyo hinihingal na.

“Hindi na po. Sigurado na ’ko. Ito na ’yung gusto ko simula pa lang.”

“Gusto mo na ’yan kahit nung grade 1 ka palang? Eh hindi mo nga mabasa ang BA BE BI BO BU noon! Naalala mo ’yun? Na-squat ka habang nakapatong ang libro sa ulo mo!”

“Eh kasi po pinilit n’yo ’kong pumasok kahit may lagnat ako no’n!”

“Lagnat-lagnatan mo mukha mo. Pinagalitan pa ko ni Teacher Tess kasi hindi mo daw ma-memorize ang 3 times table! Alam mo bang sinabi niya sa’kin, ‘Paeng, baka naman may ibang landas si Von, baka hindi sa school.’ At tangina, mukhang tama siya!”

“See! Sinabi na pala ni Teacher Tess! ’Di ba po prophetic ’yun?”

“Prophetic ka d’yan, baka pathetic lang talaga. Anak, sinasabi ko sa’yo, kaya pa kitang paaralin. Mag-nurse ka, maging engineer, o kahit dentista! At least may titulong idikit sa pangalan mo!”

“Tay… Von ‘Albularyo’. Ang astig kaya pakinggan!”

Napailing siya. “Ang astig lang kung di mamamatay ang mga gagumitin mo. Diyos ko! Para akong mahimatay iisipin pa lang na magsimula ka nang mag-orasyon at kausapin ang mga lamang lupa na di natin nakikita.”

Napatawa ako. “Malay niyo po, ako pa maka-discover ng gamot sa hika. Gamit lang dahon ng bayabas at luha ng kambing.”

Napahinto si Tatay. “Luha ng kambing? Pucha, Von, ikaw talaga ang anak kong hindi ko alam kung pinaglihi ba sa damong ligaw o sadyang nadapa lang ang nanay mo at naalog yang utak mo noong pinagbubuntis ka pa niya!”

Tahimik ako saglit. Naglakad kami sa ilalim ng araw, pareho nang pawisan. Pero sa totoo lang, kinikilig ako. Kasi kahit minumura niya ako at sinasabi niyang bobo ako, kasama ko siya. Suportado pa rin ako. Kahit pilit.

“Tay…”

“Ano na naman?”

“Salamat po. Kasi sinamahan n’yo pa rin ako.”

Hindi siya sumagot agad. Pero ilang sandali lang, narinig ko ’yung mahina niyang buntong-hininga. Pagkatapos ay sabay sabing…

“Basta ’pag tinuruan ka nang magsunog ng bigote ng pusa para sa gamot, Von, magsitigil ka na. Ako na lang ang gagamutin mo. Lalagnatin mo ’ko sa kahihiyan!”

Natawa ako. Ang ingay niya talaga, pero sa puso ko, tahimik lang akong masaya.

Maging assistant man ako ni Kuya Eli, pero una sa lahat, anak pa rin ako ni Tatay Paeng. At kahit mas pipiliin niyang mag-alaga ako ng kalabaw kaysa damo, kasama ko pa rin siya sa unang hakbang. Marahas na padyak man ng tsinelas niya ang simula ng lahat, okay lang. Dahil minsan, pagmamahal din ang pagmumura.

CHAPTER 8

Mainit ang sikat ng araw. Umuusok ng alikabok ang lupa. At ayan, nakatayo kami sa tapat ng kubo ni Kuya Eli, kunwari seryosong-seryoso.

Si Tatay Paeng, halatang wala sa mood pa rin hanggang ngayon. Sa puntong ’to parang gusto niya akong ihulog sa sapa habang nakatali sa loob ng sako ng kopra.

Nasa harap namin si Kuya Eli, may hawak na dahon ng kung-anong halaman. Hindi ko alam kung ipanghihilot ba ’yon o ipanghahampas sa likod ko. Nakatitig siya sa’kin na parang di niya ma-decide kung bibendisyunan ako o sasabuyan ng asin.

“Eli, hindi ko alam kung paano ko to sasabihin,” bungad ni Tatay habang pawis na pawis. “Itong punyetang anak ko, mas pinili ang dahon kaysa diploma. Gusto raw niya maging assistant mo.”

Ang awkward ng silence. Tiningnan ako ni Kuya Eli mula ulo hanggang tsinelas ko na may punit sa gilid. Napailing siya.

“Alam mo ba kung anong ginagawa ng assistant ng albularyo?” tanong niya sa malamig na boses.

Tumikhim ako. Inangat ko ang notebook kong may nakasulat na “Codename: Albularyong Hotdog.” Seryoso ang mukha ko kahit kinikilig ang tuhod ko.

“Opo, Kuya Eli. Maghahanda po ng pinagpakuluang ugat, magbibilad ng dahon, at excited na rin po akong makipag-meet and greet sa mga engkanto!”

Napatingin si Kuya Eli kay Tatay Paeng. Si Tatay naman, parang sasabog na ang ang bungo.

“Anak, ang engkanto hindi artista!” singhal ni Tatay. “Hindi ’yan sina DonBelle na pwede mong picturan!”

“Malay n’yo po,” sagot ko. “Baka friendly sila. Tsaka baka crush din nila si Kuya Eli. Eh, kita n’yo naman, ang kinis ng balat kahit nasa bundok!”

Napangiwi si Kuya Eli. “Ang assistant ko, dapat marunong magsaing habang nag-aalay ng itlog sa puno ng santol. Marunong ka ba n’un?”

“Hindi po… pero marunong akong magluto ng pancit canton habang umiiyak. Malapit na po siguro ’yon.”

Napapikit siya saka huminga nang malalim, pagkatapos tumingala sa langit. Parang gusto niyang magdasal ng orasyon para palayasin ako.

“Kailangan mo rin ng disiplina,” sabi niya. “Minsan, kailangan mong maghanap ng bulbol ng kambing. Gamitin sa tapal.”

“Bulbol po?” napalunok ako. “P-Pwede pong balahibo na lang?”

“Pareho lang ’yon!” sigaw ni Tatay. “Ngayon ka pa nag-iinarte, eh kagabi nag-slide show ka pa ng TikTok herbal tutorials sa akin!”

“Character study po ’yon!” depensa ko. “Research!”

Tahimik si Kuya Eli. Lumapit siya sa akin. Tinapik ako sa balikat. Medyo kinilig ako, aminin.

“Tingin mo ba, Von, kaya mong makakita ng puting babae sa alas-dos ng madaling araw, at hindi ka matatae sa salawal?”

“Depende po,” sagot ko, taas-kilay. “Maganda po ba siya?”

“PUTANG INA VON!” sigaw ni Tatay. “Ano ’to, reality show?!”

Naupo si Tatay sa bangkito, hawak-ulo sa sobrang inis. Si Kuya Eli, napailing pero napangiti.

“Alam mo, Von, wala sa itsura mo ang pagiging albularyo. Pero may kakaiba sa’yo.”

“Talaga po?” halos ma-overheat ang kilig ko.

“Hindi ko lang alam kung sira ka lang talaga.”

Napangiti siya. “Sige. Simula ngayon, assistant na kita.”

“YESSS!” sigaw ko, parang nanalo sa ‘Wowowin.’ “Makakabili na ako ng bayabas loyalty card!”

“Pero,” singit ni Kuya Eli, “unang assignment mo, manghuli ka ng palaka. Dapat buhay. Gagamitin sa gamot para sa pigsa ni Mang Rodel.”

Napalunok ako. “Saan po ako hahanap?”

“Sa ilog. Mamayang alas-siyete ng gabi. Madilim. Maraming ahas.”

Tumingin ako kay Tatay. Umirap lang siya. “Go, anak. Calling mo ’yan, ’di ba?”

Ngumiti ako, pilit. “Okay po… assistant na po talaga ako…”

Habang nakatayo ako sa tapat ng kubo ni Kuya Eli, isang bagay lang ang malinaw… magsisimula na ang training ko bilang assistant albularyo, kahit ang totoo, gusto ko lang talagang makita araw-araw si Kuya Eli.

At kung may engkanto mang magpakita ngayong gabi, sana cute.

---

Mainit pa rin ang araw, pero mas mainit ang balak ko ngayon… i-impress si Kuya Eli.

Nagsuot ako ng DIY herbal-themed apron na may naka-print na, “ Kiss Me, I’m Organic .“ Wag ka. Dinoodle ko pa yan gamit ang pentel pen with feelings. Medyo kupas ang tela, pero fierce ang mensahe. Nasa kusina ako ngayon ng kubo ni Kuya Eli. Isa-isa kong nilagay sa kalan ang sambong, luya, at bawang, sabay nilagyan ng tubig galing sa balon.

“Love potion,”

bulong ko sa sarili habang pinagmamasdan ang unti-unting pag-init ng halo sa umuusok na dapugan. “Para kay Kuya Eli. Para sa kinabukasan naming dalawa. Tadhana… sa pamamagitan ng tanglad.”

Maya-maya, bumalot sa paligid ang amoy. Parang… adobong walang respeto sa recipe. Medyo maasim, medyo mapait, at parang sinapian ng sibuyas na naghihiganti. Sa sobrang tapang ng singaw, pati aso ni Mang Kiko sa kabilang bahay, tahol nang tahol.

Dumating si Kuya Eli, may dalang balde na puno ng tubig. Napahinto siya sa bungad ng kusina, napakunot-noo.

“Ano ’yang ginagawa mo?” tanong niya, nakataas ang isang kilay.

Ngumiti ako. “Para sa’yo ’to,” sabay taas ng sandok na parang tropeo. “Para ma-in love ka sa’kin.”

Hindi ko in-expect ang susunod na mangyayari.

Tinapunan niya ako ng tubig mula sa timba, tama sa mukha, sa dibdib, at sa apron ko . Naligo ako nang wala sa oras.

“Para kang nag-adobo, tanga,” sabi niya, pero nakangiti.

Napaubo ako. Medyo literal na nalanghap ko ang sariling gawa ko. Inabot niya sa’kin ang lumang tuwalya na may pangalan niyang nakaburda sa gilid.

“Basang-basa ka na, Von,” sabi niya.

Ngumiti ako, kahit nanginginig sa lamig at kahihiyan.

“Hindi pa, Kuya…” bulong ko, sabay titig sa mata niya. “Pero pwede mo akong i-wet with feelings.”

Tumigil ang ihip ng hangin. Naging awkward ang paligid. Parang biglang nag-crash ang playlist ng universe.

Tahimik.

Seryosong tahimik.

Tumingin lang siya sa akin. Walang emosyon. Tapos…

“Gago,” sabay tapik sa noo ko.

Tumawa siya. ’Yung tawang parang hindi niya sinasadyang matawa, pero napatawa ko pa rin siya. Para sa akin, panalo na ’yon.

Umupo siya sa bangkito, pinagmasdan ang niluto kong love potion na ngayon ay naging tinolang tanglad. Nagpahid ako ng katawan saka hinubad ang suot na apron. Ipinatong ko ’yon sa lababo. Umupo rin ako sa tabi niya, hawak pa rin ang tuwalyang inabot niya.

“Wala bang chance?” tanong ko, half-joking, half-seryoso.

“Ang love potion, hindi gawa sa bawang at luya, Von,” sagot niya. “Gawa ’yan sa tiyaga.”

Napatingin ako sa kanya. “Eh… kung magtiyaga ako?”

Huminga siya nang malalim, sabay hawak sa balikat ko.

“Simulan mo sa paghugas ng kawali. Bumaho ’tong buong kubo.”

Napangiti ako.

Para sa iba, parang wala lang ’yon.

Pero sa’kin?

Mission accomplished.

Habang nakaupo kami sa bangkito, unti-unti nang nawawala ’yung amoy ng tinolang love potion ko. Pero ang epekto, solid pa rin.

Si Kuya Eli, daldal pa rin nang daldal. Ako? Kunwari chill. Pero sa loob-loob ko, parang game show contestant na pine-pressure magpindot ng tamang buzzer. “Magpa-cute na ba ’ko? Magpaka-baby boy? O bigla ko siyang hawakan sa braso habang may ‘nadulas lang ako’ moment?!”

Nag-iisip pa ako ng susunod na kilig move, nang bigla…

May malakas na lagaslas mula sa itaas. Napatigil kami at napatingin sa sahig.

TANGINA! Isang tuko. Galing sa bubong. Bumagsak malapit sa paa ko.

“AY PU-TUKO!!!” Napatalon ako paatras. Hindi dahil OA ako, ha. Trauma ’to. Naalala ko tuloy si Lalay Buwaya, ’yung buwayang nangagat ng lalaki sa hawla niya. Eh halos kamukha niya ’tong tuko, minus lang ’yung abs.

Sa sobrang gulat, automatic body response… napakandong ako kay Kuya Eli. As in full version. Yung tipong naka-cling ako sa leeg niya na parang vine na may feelings.

“Von?!” gulat niya. Pero hindi ako binitiwan. Gentleman siya dre. O baka na-paralyze din.

“Kuya! May tuko! May tuko!” sigaw ko, habang nakapulupot sa kanya na parang ‘Lastikman.’

At dahil hindi kami pang-action film ni Tom Cruise, bumagsak ang bangkito. Tuwid na tuwid. Lumagapak kami sa kawayang sahig, sabay putok ng alikabok.

Sabay kaming na ummmp!

Pero teka… si Kuya Eli… NAKAPATONG SA AKIN.

Wala nga pala siyang damit pang-itaas. Oo. Walang damit pang-itaas. Ramdam ko ang init ng katawan niya. ’Yung pawis niya? Ambango. Amoy herbal , pawis, at

alpha male na may konting daddy issues.

Nagkatinginan kami. ’Yung tingin na parang, “Anong nangyayari?” pero may halong “Bakit parang gusto ko to?”

Ako, napalunok. Siya rin. Sabay kaming nag-swallow. Tahimik. As in pinakatahimik sa buong kalawakan. Ang naririnig ko lang, heartbeat ko na nakakabingi.

Bumaba ang tingin ko sa labi niya. Tapos sa mata. Tapos balik sa labi. Medyo bumuka ang bibig ko… ’di ko sinasadya! Reflex lang. ’Yung pagkakapit ko sa leeg niya? Mas tumindi. ’Yung mukha ko, halos dumampi na sa leeg niya.

“Kuya…” bulong ko, parang line sa Wattpad na minumura ng mga silent reader na ayaw maglapag ng VOTE pero binabasa pa rin.

“Hmm?”

“Ramdam mo rin ba ’to?” tanong ko, sabay kabog ng dibdib ko.

Tahimik lang siya. Di umaalis. Di rin sumasagot. ’Yung tingin niya, parang… may gustong sabihin pero ayaw lumabas ng script. Baka… may feelings din?

Pero…

“TUKO!!!”

Nag-ingay ulit ang tunay na kontrabida ng eksena, ’yung tuko. Nakasilip mula sa dingding, parang galit na madre sa The Conjuring. ’Yung tingin niya sa amin, parang sinasabi…

“Mga immoral! Mag-ayos kayo ng posture!”

Nagulat kami pareho. Namula ang tenga ni Kuya. Bigla siyang tumayo, men-in-black style, sabay alok ng kamay. Tinanggap ko. Nanginginig pa tuhod ko, partly dahil sa tuko, mostly dahil sa accidental-landing ni Kuya sa chest kong payat pero sincere.

Pagkatayo ko, hindi ako makatingin sa kanya. Kinakagat ko ’yung ngiti ko.

Tumingin siya sa akin, medyo singkit ang mata. ’Yung parang gusto na niya akong suntukin pero parang napapaisip din kung bakit ang lambot ng sandong suot ko.

“Kuya Eli…” sabi ko, activate ang soft boy voice. “Fate na ’to.”

Tumingin siya sa dingding kung nasaan ang tuko. Tumango siya doon. Tapos bumalik ng tingin sa akin.

“Fate mong masapak.” Sabay lakad papuntang sala.

Pero bago siya tuluyang mawala, huminto siya. “Von,” tawag niya. Hindi lumilingon. Tense ang likod. Ako? Holding breath. Eto na ba ang confession moment?!

“…’Tigil tigilan mo nga yang kaadikan mo…” Tumigil siya. Parang may pinipigil. “…Kung ano man yang pinapakuluan mo, ahhh basta. ’Wag kang magluluto. Nakakatakot ka.”

Lumabas na siya.

Ako? Napangiti. Hindi dahil na-basted ako. Hindi dahil minura ako indirectly. Kundi dahil…

Feeling ko… natatakot siyang mainlove sa’kin.

CHAPTER 9

Umuulan na naman. Wala na talagang mintis ’tong ulan, araw-araw, eksaktong alas singko, parang may naka-schedule na bagyo. At guess what? Stranded na naman ako dito sa bahay ni Kuya Eli.

Kung iniisip mong bad trip ako, maling-mali ka, dre! Ang saya ko nga, eh! Dahil sa ulan, may rason akong hindi umuwi sa bahay. Hindi na naman ako hahanapin ni Tatay Paeng kasi kampanteng nasa kubo ako ni Kuya Eli, nagpapanggap na nag-aaral para maging albularyo kuno. Albularyo na may crush sa mentor. Secret lang. Hihihi!

Katatapos lang naming maghapunan. Tahimik si Kuya Eli, as usual, nagbabasa ng ancient notebook na parang galing pa sa panahon ng Kastila. Mga halaman, ugat, anek-anek lang naman laman nun kung tutuusin. Nakaupo siya malapit sa bintana, parang bida sa horror movie.

Tapos ayun na nga. BIGLANG NAG-BROWNOUT. PUNYETA!!!

Pitch black ang paligid. Tipong kung may white lady sa tapat ng bahay ni Aling Tersing, ang una mong maiisip… “Uy, sino ’yung nagsasampay ng labada sa labas?”

“Kuyaaa baka may multo…” pabebe kong tawag habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. Full performance level. Kunwari nanginginig, takot na takot, pero sa totoo lang? Gusto ko lang makasiksik sa kanya. Ambango ni Kuya Eli. Nakakabuhay talaga ng libido yung amoy pawis niyang lalaking lalaki. Ambango niya pa rin kahit obvious na parang galing siyang sabungan o nagtapyas ng niyog.

Wala pa rin siyang imik. Sanay na siguro sa kalandian ko. Tahimik lang siya, pero pag nagsalita? Walang sinabi si Piolo.

Umalis siya sa bintana saka nagtungo sa altar. Mayamaya nadinig ko ang pagkiskis niya sa posporo. Kasunod niyon, ang pagliwanag ng kandila mula sa altar.

“Wag kang matakot. Kalalaki mong tao takot ka sa multo? Mas takot ka sa may buhay.”

PUTEK. Bakit parang ang sexy nun? Literal lang naman ang sinabi niya, pero ang lakas ng dating sa puso ko. Parang gusto ko ngang akalaing multo siya. Tapos guluhin niya ’ko sa banig, sa kusina, kahit sa tabing sapa.

“Eh kung multo ka, Kuya… pabiktima na lang ako. Masarap naman siguro mamatay sa mga bisig mo,” pabirong sabi ko habang lumalapit sa kaniya sabay todo dikit sa braso niya. Nagpaka-bulilit ako. Kung pwede lang pumasok sa pores niya, ginawa ko na.

“Umayos ka nga.” Seryoso ang boses niya, pero dre, hindi niya ako itinulak. Inakbayan niya ako saka sabay kaming naupo sa kawayang bangko nang hindi inaalis ang kamay niya sa balikat ko. Coincidence? Sana hindi. Sana destiny na talaga ’to.

Tahimik lang kami pagkatapos. Staring contest sa kandila. Ang ambiance? Kuliglig, ulan, at sigaw ng lasing na hinahanap ang nawawala niyang tsinelas.

Napansin kong parang hindi mapakali si Kuya. Parang may gustong sabihin pero dinadaan sa tahimik na “intense stare.” Kita ko ko na ’yung ugat sa leeg niya.

“Kuya Eli…” bulong ko. “Okay ka lang?”

“Okay lang,” tipid niyang sagot. Pero dre, may something. Alam mo ’yung tipong “okay lang” na hindi okay lang? Ganun.

“Sigurado ka? Baka kasi natatakot ka rin.” Saka ako ngumiti ng parang demonyito. “Halika, yakap tayo. Di nakakahiya ’to, tropa naman tayo ’di ba?”

Tropa, my foot.

Tumingin siya sa akin. As in diretso, dre. Parang siniscan niya ’yung kaluluwa ko. Tapos may nangyaring… shift. Parang may init na biglang dumaan sa pagitan naming dalawa.

“Hindi mo alam ang mga pinapasok mo,” sabi niya nang madiin at may lalim. Alam kong may meaning yun.

May pa-warning ba siya?

Tapos ako, hindi nagpatalo.

“Eh ’di pasukin mo rin ako, este, sabayan mo na lang ako!”

Tumigil ang mundo. Tahimik bigla. Walang kumurap sa aming dalawa. Kahit ’yung kuliglig napahinto.

Walang nagsalita, pero may nangyari. Ako? Nangangatal. Hindi dahil sa takot, kundi sa excitement. Parang ilang segundo kaming na-freeze. Yung tipong wala nang brownout sa paligid, kami na lang talaga ang natitirang power source sa buong barangay.

Bago pa ako makapagbitaw ng isa pang kabastusang joke, namatay bigla ang upos ng kandila.

“Ay! Madilim na ulit!” sigaw ko, sabay siksik ulit sa kaniya. Para-paraan na ’to. Gustong makadikit sa lalaking may aroma ng pawis, sabon, at konting hiwaga.

Narinig ko si Kuya Eli. Tumawa siya.

Tangina! Tumawa siya

na parang nasamid sa sariling pride. Putek, nagsimula na ’tong teleserye ng puso ko, dre.

Tahimik kami pareho after, pero hindi awkward na tahimik, parang katahimikan na may palihim na kiliti.

“Brownout pa rin,” bulong ko. Acting pa rin kunwari takot, pero legit na akong nanginginig, pre. Hindi dahil sa lamig kundi sa presence ni The Great Kuya Eli of Kaluwan.

“Tulog na tayo,” sabi niya, parang utos, pero may lambing na hindi marunong lumabas sa bibig. Kinuha niya ang banig, nilatag sa papag.

Sumunod ako, dala ang kumot. Sa sobrang dilim, ang tanging gabay ko lang ay tibok ng puso ko at ang paghingang pasimpleng nilalabanan ni Kuya sa pagkatalikod.

Magkatabi kami.

Umayos ako sa higa. Konting usog. Konting siksik. Pa-baby meets pa-lalaki. Tapos nilabas ko na ultimate weapon. Yung hindi mo mabibili sa botika.

“Kuya…” bulong ko, lambing activated. “Pwede bang kumapit? Natatakot ako e.”

Walang sagot mula sa kaniya. Pero tangina, naramdaman kong parang tumayo lahat ng buhok niya, pati balahibo sa binti. Ganun katindi epekto ko, dre.

Hindi siya gumalaw. Hindi rin siya tumalikod. Pero ramdam ko, dre, na naramdaman niya ako. Pati ’yung kamay kong dahan-dahang lumalapat sa braso niya. Tapos dumulas papuntang balikat. Grabe. Matigas. Hindi gym-hardened, kundi farm-raised. Natural at very organic. Certified Fresh.

Suminghot siya nang malalim. Parang galing diaphragm.

“Pwede,” tipid niyang sagot. “Pero ’wag kang magkalat ng drama. Mainit na nga, e.”

Ayun na. Clearance to cuddle. Code Green, dre.

Kumapit ako sa braso niya. Konti lang. Pa-angel. Pero ang totoo? Sa loob-loob ko, gusto kong mag-dive sa kanya parang bampirang sabik sa pagmamahal.

Ramdam ko ang laban sa katawan niya. Hindi ’yung physical, kundi ’yung spiritual. Parang may nagwawala sa loob niyang boses na nagsasabing, “Wag kang bibigay, Eli! Pero ang bango niya, pre!”

At ako? Wala nang preno. Sumiksik pa. Sagad na to. Minsan lang to, men.

Tahimik pa rin pero pareho naming alam, hindi na ’to normal cuddling lang.

Nagkukunwaring tulog siya. Pero, naramdaman ko yung eyeballs niya kumikilos sa ilalim ng eyelids niya. Di ako tanga.

Sa gitna ng banig, sa ilalim ng kumot, may tahimik na giyera ng emosyon. Ako? Tropang pasabog. Siya? Tropang pigil, pero pareho kaming patibong ng isa’t isa.

Tapos… may naalala ako.

“’Tangina, nasaan ba ’yung unan?” bulong ko, gumagapang ako sa dilim parang uod na nawawala sa daan. In fairness, smooth ’yung galaw ko. Ninja level.

Kapa dito. Kapa doon. May tela akong nahipo. Medyo malambot.

Hindi unan.

Paa ni Kuya.

“Ay- ano ’to, chicken leg?” bulong ko, tapos natawa ako ng mahina. “Sorry, Kuya, hindi ko sinasadya.”

Umatras ako ng konti. Baka isipin niyang sinadya ko talaga. Baka isipin niyang may fetish ako sa talampakan.

Pero teka, baka nga may bagong chapter ng feelings ko na di ko pa na-unlock?

Gumapang ulit ako, dahan-dahan. Ayun, may nahipo akong malambot. Medyo rectangular. Unan na ’to. Sure na.

Hinila ko.

Sabay kaming gumalaw.

Pareho kaming may misyon. Pareho kaming…

Bwakanangshet!

Isang malambot na tunog. Hindi sampal. Hindi suntok. Kundi… Labi. Sa labi.

Putangina. Nagdikit ang mga labi namin! Thank you, Lord!!!!

’Yung utak ko nag-freeze. Hindi ko na alam kung sa kanya bang mukha ako nakadikit o sa bituin sa langit. Pero ang sigurado ako, labi ’yon. Mainit… Makinis… Medyo basa. Labi na hindi sa’kin.

At ang mas masama?

Hindi kami gumalaw.

Wala. Freeze frame, parang pelikula na may dramatic pause habang umiikot ang camera. Ang tanging gumagalaw lang ay ’yung kilabot na umaakyat sa batok ko pababa sa spine. May mainit na sensasyong parang kuryente, pero slow burn, hindi kuryente ng kuryente kundi kuryente ng temptation.

’Tangina. Walang umaatras. Walang umaamin. Pero naramdaman ko. Naramdaman ko ’yung biglang paninigas ng buong katawan niya. Hindi ’yung bastos na paninigas, ’yung literal na nanigas, parang buong muscle system niya nag-default sa defense mode.

Si Kuya Eli, naging bato. Hindi gumalaw. Pero ramdam ko ang tensyon niya. ’Yung hawak niya sa banig? Parang hinahawakan niya ang dangal niya.

Ako? Wala na. Utak ko, nag-shutdown. Parang nawala lahat ng dapat kong sabihin. At kung may nagsasalita man sa utak ko, sigaw lang ’yon ng…

“Tangina mo, VON, UMATRAS KA NA BAKA MABUNTIS KA D’YAN!”

Pero ayun. Wala pa rin. Hindi kami huminga. Parang ’yung buong mundo, nag-pause.

Ang meron lang, kami.

’Yung ilong ko, dikit sa kanya. ’Yung labi ko, nanlalamig pero nagbabaga. ’Yung balat ko, parang sinabuyan ng chili flakes habang nag-a-ice bath.

At ’yung hininga niya? Amoy Vicks. Pero ’yung tipong Vicks na ipapahid sa dibdib mo… gamit ang dila. Kahit hindi niya ginagalaw ’yung labi niya, ramdam ko ’yung presence.

Gusto kong magsalita. Pero baka ang unang lumabas sa bibig ko ay…

“PAKISS ULIT, PLEASE.”

So nanahimik ako. Napakagat sa sariling labi, na hanggang ngayon ay parang may imprint pa ng kanya.

“Von…” Bulong niya. Hindi galit. Hindi din bastos. Pero pa-misteryoso at pa-panganib. Pa-hulog sa bangin. Boses niya parang may laman. Parang… sinasadyang ipaasa.

“Hmm?” Sagot kong halos pabulong, habang ’yung puso ko, nagpa-practice ng drum and lyre dahil sa kaba.

“Matulog ka na.”

Matulog ka na. ’Yon lang. Walang “sorry.” Walang “aksidente lang ’yon ha.” Walang paglilinaw. Pero ang pinaka malala?

Wala ring paglayo.

Hindi niya inatras ang mukha niya. Hindi siya umurong. Ako? Hindi rin. Para kaming nakabitin sa gitna ng isang bangin, pero parehong ayaw umakyat. Masarap pala sa bingit.

Unti-unti akong umatras. Dahan-dahan lang. Pero hindi yung tipong “ayoko na.” Yung tipong “next time ulit ha, pero let’s pretend wala ’to para may thrill.”

Hindi ko na hinawakan ’yung braso niya. Pero nilapit ko konti ’yung kamay ko sa braso niya. Para lang may contact. Para lang malaman kong hindi ko ’yon inimbento.

Tahimik.

May kuliglig na ulit. Dinig ko na naman yung tahulan ng mga aso. Pero ang pinakamaingay ay ’yung sarili kong hininga, paikli, mababaw, para lang hindi mabasag ’yung moment.

At sa pagitan naming dalawa, may tension. Mainit… Matingkad… Higit sa lahat malagkit. Parang may apoy na gustong sumiklab pero pinipigil ng basang kumot. Hindi pa sinisindihan… pero naghihintay lang ng sutsot.

Alam ko. Hindi na ’to simpleng trip. Hindi na ’to kilig lang.

May sinimulan kami.

At kahit walang nagsalita, pareho naming alam. Pareho rin kaming takot. Pero putangina… pareho rin kaming curious.

At sa gabing ’yon, kahit sinabihan akong matulog…

Tangina, paano? E kung panaginip man ’to, ayoko na gumising.

CHAPTER 10

Author’s Note: WARNING! Explicit content below. Read at your own risk!

Alas dos ng madaling araw. Tahimik.

May mahinang tik-tik ng orasan. May kuliglig sa labas, pero ang pinaka-maingay? ’Yung putanginang tibok ng dibdib ko.

Hindi ako inaantok. Kahit pikit ang mata, gising ang katawan. Para akong nilalagnat, pero ang init, hindi sa balat. Nasa loob. Nagsisimula sa sikmura, paakyat sa dibdib, paakyat sa leeg… Umaabot sa tenga. Sa dulo ng daliri at sa gitna ng hita.

Nagmulat ako ng mata nang lumiwanag ang paligid. Bumalik ang ilaw mula sa mahinang bombilya.

At ayun Si Kuya Eli sa tabi ko. Nakahiga sa banig. Walang suot kundi brief na puting-puti at halatang hindi na kayang ihawla ang malaking kargada niya. Nakabukaka nang bahagya, parang walang kamuwang-muwang kung gaano siya ka-demonyo sa itsura.

Punyeta! Ramdam ko ang pagbabaga ng katawan ko. Kailangan kong huminga. Kailangan kong tumingin sa kisame para iiwas ang tingin, pero kahit gawin ko ’yon, kita ko pa rin sa utak ko ’yung itsura niya. ’Yung balat niyang kayumangging ’di ko alam kung araw o ulan ang nagpakinis. ’Yung dibdib niyang bahagyang umaangat-bumababa sa bawat hinga. ’Yung adams apple niyang galaw nang galaw kahit tulog. At lalo na…

’Yung pagkalalaki niyang bakat na bakat sa suot na brief.

Putangina talaga, dre. Hindi ’to biro. Hindi rin ’to ilusyon. Yung pinakatago tago niya. Malaki… Matigas… Halos punitin na nga ang manipis na tela na parang naghahanap ng makakawalaan. Parang hayop na gustong kumawala sa hawla. May konting dampi ng pawis sa garter, at ilang hiblang buhok na parang nagsasabi ng, “O, dito ang daan. Lapit ka.”

Hindi ko alam kung sa libog ba ’to o sa hiya o sa excitement na ewan, pero literal akong napalunok.

Tulog siya, pero ’yung katawan niya.., gising na gising. At ako? Ako ’tong gago na hindi makatingin nang diretsahan pero ayaw namang tumigil.

Sabi ng utak ko… T umingin ka na sa iba. Magdasal ka. Maghugas ka ng kasalanan.

Pero sabi ng ibang parte ng utak ko, ’yung mas matigas, mas makulit, at mas malandi… “Tingnan mo pa. Wala namang nakakakita. Pasayahin mo naman sarili mo kahit sa tingin lang.”

Kaya ayun. Tinitigan ko talaga. Wala akong hiya, eh. Wala rin naman akong balak hawakan yun, pero every inch ng katawan niya, nilakbay ng mata ko. Mula sa leeg, sa brownish na utong, sa tiyan na may kaunting linya, hanggang sa bandang ilalim. Kung puwede lang i-save sa utak ’yung imahe, ginawa ko na.

Hindi na ito tungkol sa crush. Hindi ito innocent admiration lang. Alam kong nalilibogan na ako, mga dre. Tapat at malinaw na libog. At kahit alam kong mali, kahit alam kong bawal… Tangina, ang sarap niyang tignan.

Hindi ko na kaya.

Tinitigan ko na naman siya. ’Yung katawan niyang putanginang nilikha para lunurin ako sa kasalanan.

Tulog na tulog pa rin siya. Yung puting brief niya mukhang ilang kislot na lang eh bibigay na sa tigas ng ari niya.

Mali, oo. Alam ko naman ’yon. Pero dre, may mga gabing hindi sapat ang dasal. May mga gabing hindi ko kayang magtimpi. At eto na ’yon.

Umusog ako palapit sa kaniya, dahan-dahan lang, pero ramdam ko na agad ang init ng katawan niya kahit di pa kami magkadikit. Para siyang kalan na hayok sa apoy, at ako ’yung putang kahoy na handang masunog.

’Tinignan ko siya nang buo. ’Yung leeg niya kaysarap dilaan. ’Yung dibdib niyang hinog sa bigat ng trabaho at init ng araw. ’Yung tiyan niyang may linya, hindi sobrang defined, pero sapat para sabihing lalaki ’to. Lalaking lalaki talaga. At ’yung bakat sa brief?

Hayop, dre.

Mukhang galit. Tindig na tindig. Halatang matagal nang hindi pinansin. Tatlong taon na siya’ng iniwan ni Ate Elena. Hindi ko alam kung anong klaseng panaginip ang pinapasok niya, pero gusto kong sumingit. Gusto kong maging dahilan kung bakit siya napapapikit at umuungol kahit tulog.

Napalunok ako. Libog na libog na ako. At parang may sariling utak ang kamay ko, umangat, dahan-dahang dumapo sa dibdib niya. Mainit ang kaniyang balat. Matigas ang masels saka buhay na buhay.

Walang galaw mula sa kaniya. Tahimik siya, pero ’yung hinga niya, ’yung mahinang hinga na biglang naging mabigat, naglikha ng kung anong kiliti sa pagitan naming dalawa.

Hinimas ko siya. Paikot… Banayad… Parang tinitimpla ko ’yung sarili ko kung hanggang saan ko kayang umabot bago ako masiraan ng bait.

Bumaba ang kamay ko. Sa tiyan… Sa pusod… May kaunting buhok doon, pino at kulot. Parang trail papunta sa impyerno.

At finally… doon sa brief. Sa mismong sentro. Sa pinakabawal hawakan pero laman ng panaginip ko gabi gabi.

Hinawakan ko ang pinakatago tago niyang sandata. Tangina, ang bigat mga dre. Ramdam ko ang init at tigas.

Hindi ko siya tinaas baba. Hindi ko rin siya nilaro. Simpleng patong lang sa bukol, pero hawak ko siya, dahilap para maramdaman ko ang tibok, at sa hawak kong ’yon, parang buong mundo tumigil.

Si Kuya Eli, hindi man gumalaw, pero ’yung hininga niya? Putol-putol na. Ramdam ko ’yung tensyon. Parang hindi na siya tulog, pero parang di rin gising. Hindi rin siya nagsalita. Hindi siya umatras. Hindi rin siya umalma.

At ako? Wala na akong ibang inisip kundi ’to… “Gusto rin niya.”

Hindi ko na tinimbang kung mali. Hindi ko na nilabanan. Gusto ko siya. Gusto ko ’tong katawan na ’to. Gusto ko ’tong gabing ’to. Kung bukas may pagsisisi, bahala na, pero ngayong madaling-araw? Magpakalunod ako sa kasalanan.

Isang mahinang ungol ang sumingaw sa labi ni Kuya Eli.

Tangina, dre.

’Di ko alam kung guni-guni lang ’yon o totoong narinig ko, pero sapat na. Parang sinaksakan ng kuryente ang katawan ko. Parang binigyan ako ng go signal, kahit walang salita, kahit tulog siya. ’Yung tunog na ’yon, parang pabulong na “sige…”

Doon ako binitawan ng konsensiya ko.

Wala nang “tama ba ’to.” Wala nang “paano kung…?” Putangina, basta ngayon, bahala na. At matagal na akong naglalakad sa bangin. Ngayon lang ako tumalon.

Humigpit ang hawak ko sa kumot. Isa pa. Isa pa’t tuluyan akong nawalan ng takot.

Nilapit ko ang katawan ko sa kanya. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa leeg ko. Kahit tulog siya, ’yung katawan niya, mainit, parang may sariling sinasabi. Nangangatog ang kamay ko pero, hindi ako umatras.

Ipinasok ko ang kamay ko sa brief niya.

’Di ako huminga. Parang tumigil lahat. Pati mundo. Pati konsensya ko. Wala. Tahimik.

’Yung garter, parang may sariling pulso. Sumasabay sa pintig ng puso ko. At nung sumayad na ’yung daliri ko sa pagkalalaki niya, puta. Ang tigas. Hindi ’yung basta galit na laman, kundi ’yung tipo ng katigasan na parang ilang taon nang binabaklas, pinipigilan, at kinukulong. Mabigat… Buo at lalaking lalaki. Ramdam ko agad na walang biro dito.

Hindi ’to basta ari. Para siyang granada… ready sumabog. Isa siyang lihim na sandata. Masama, bawal, at nakakatakot, pero ngayon, hawak ko na siya.

Hawak ko na ’yung pinaka-pinagpapantasyahan ko tuwing gabi. ’Yung laman na ilang ulit ko nang pinintahan sa utak ko habang nagsasarili mag-isa.

Pumikit ako. Nanginginig ’yung palad ko pero hindi ako tumigil. Hinagod ko siya. Mabagal na hagod lang. Mabigat ang kamay ko, parang sinasalat ko ’yung mismong kaluluwa niya. Parang ako’y naglalakad sa bubog, pero imbes na masaktan, libog ang nararamdaman ko.

’Yung mismong laman niya, mainit, mahaba, at matigas, may ugat na parang gumagapang sa palad ko. At bawat hagod ko, parang sinasagot ng katawan niya kahit tulog siya. ’Yung balakang niya, bahagyang gumalaw. ’Yung hininga niya, bumigat. Parang pinipigilan niyang magising pero ’di rin niya kayang hindi maramdaman ang ginagawa ko.

Tinitigan ko siya. Tulog pa rin. Pero, ’yung katawan niya gising na gising. ’Yung titi niya, galit na galit. Ramdam ko ang uhaw. Tagal niyang pinipigil ’to. Ramdam ko ’yon. Sobrang tagal na. Siguro gabi-gabi niyang nilalabanan ’to. Tatlong taon siyang mag-isa. Walang nagpapaligaya sa kaniya. Siguro minsan, iniisip din niya ako. Siguro pareho kami, nagmamatigas. Pero ako, sumuko na.

At ngayon, hawak ko siya.

Hinaplos ko ulit. Dulo hanggang puno. Mabagal ang galaw ng himas ko pero may diin at bigat. Para akong umiinom ng alak na matagal nang nakaimbak, makasalanan, pero lasang totoo.

Sinundan ko ’yung ugat niya gamit ang gitnang daliri. Tangina, dre. Nakakabaliw ang init at tigas. Pintig na pintig, parang may sariling buhay. Pinisil ko. Bahagya lang, pero sapat para mapalunok ako sa biglaang pagpitik ng balakang niya.

Parang sagot ’yon. Parang sinasabi ng katawan niya, “Ganyan. Sige. Huwag kang titigil.”

Itinaas-baba ko ang kamay ko. Dahan-dahan. Parang gusto ko munang damhin bawat pulgada niya gamit ang palad ko. Ramdam na ramdam ko ’yung bigat.. ’Yung init… ’Yung banat ng balat. ’Yung bawat ugat na tila nagmamakaawang haplusin ulit.

At doon na siya umungol. Mahina lang at impit, pero sapat para tumayo lahat ng balahibo ko. Lasing sa libog ’yung tunog. Parang hiningang sinabayan ng panaginip. Hindi sigaw, hindi pa gising…pero gising na ang laman. Parang nasarapan siya kahit tulog pa. Parang katawan niya ’yung nagdedesisyon para sa kanya.

Hindi na ’ko tumigil.

Mas diniinan ko. Mas mabagal… Tinitimpla ko… Sinasalat ko ’yung bawat reaksyon niya. Gusto ko marinig ulit ’yung ungol. Gusto kong magising siya sa gitna ng ganito, ’yung hawak-hawak ko siya habang ’di pa niya alam kung nananaginip ba siya o ginaganapan na ’yung pinaka-kasalanang ayaw niyang aminin.

Bawat taas-baba ng kamay ko, may kasamang galit at pananabik. Galit kasi tagal niyang tinago ’to. Pananabik kasi tangina, ngayon lang ’to nangyari.

Ramdam ko ’yung pre-cum. Dumulas… saka kumapit sa palad ko. Malapot yun. Mainit… Ang burat niya pumipintig pa lalo.

Lalo kong piniga.

Parang hawak ko ’yung buong pagkatao niya. At sa bawat galaw ko, parang unti-unti siyang binabasag. Yung balakang niya, napapakadyot. ’Yung hita niya, nanginginig. Tapos napasinghap siya ulit nang mas malalim, parang nasasaktan sa sarap.

Lunod na ako.

’Di na ’ko nag-iisip kung mali ’to. Wala na ’kong pake kung gising siya o tulog. Ang alam ko lang, hawak ko si Kuya Eli. ’Yung katawan niya, nagpaparaya kahit pilit lumalaban.

At ako?

Para akong sinaniban ng taon ng libog. Hindi na ’to simpleng paghawak. Para na ’kong sinasapian. Titi niya ’yung hawak ko, pero pakiramdam ko, buong buhay niya ’yung hinihila ko palabas.

Noon, hanggang tanaw lang ako habang naliligo siya sa ilog. Sulyap dito, sulyap doon. Pagsilip ng patak ng tubig sa dibdib niya, ’yung tagal niyang banlaw. Pero ngayon, eto na ’to. Hindi na to pangarap o pantasya. Hindi na malayo. Hindi na tahimik.

Ako na ang humahawak sa kanya. Eto na ’yung matagal ko nang gustong gawin pero ’di ko makuha. Ngayon, nandito na siya. Buhay na buhay sa palad ko.

Dahan-dahan kong ibinaba ang brief ni Kuya Eli. Ramdam ko pa ’yung pwersa ng garter sa mga daliri ko. Nang tuluyan kong ibinaba, parang may lumaya. Bumungad sa ’kin ang kabuuan niya, galit na galit, na parang gustong manakot.

Napamura ako. Hindi lang siya basta pag-aari. Para siyang diyos ng pagnanasa na nabuhay mula sa lahat ng pantasya kong binura ko na sana noon pa.

Kinuha ko agad ’yon sa palad ko. Hinawakan ko ng buo. Hinagod ko mula ulo pababa. Parang gusto kong tandaan bawat guhit, bawat ugat, bawat pulso ng laman na ’to na hindi ko akalaing mahahawakan ko sa totoong buhay.

At ’di na siya tahimik.

Mas malakas ’yung ungol ni Kuya Eli ngayon. ’Yung paghinga niya, putol-putol. ’Yung balakang niya, kumikibot. ’Yung mga daliri niya, gumalaw.

Hanggang sa bigla siyang magising.

“Von-?!”

Gulat siya. Nanlaki ’yung mata. Nakakunot ang noo. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig at sabay sinabugan ng dinamita, pero bago pa siya makasigaw o makapalag…

Siniil ko siya ng halik.

Hindi ’yung banayad at maamo, kundi puno ng gutom, at puno ng taon ng pagpipigil, puno ng “hindi ko na kaya, Kuya.”

Habang sinasakop ko ’yung bibig niya, sinabayan ng kamay ko ang init sa pagitan naming dalawa. Hindi na ako nag-alinlangan. Piniga ko ang pagkalalaki niya… taas-baba, mabilis, madiin, parang gusto kong pigain mula sa katawan niya lahat ng taon ng pagpipigil, lahat ng libog na itinago sa dasal.

’Yung galaw ng kamay ko, hindi na utos ng utak ko. Para na akong sinasaniban ng lahat ng uhaw at panaginip ko sa kanya. Gusto kong iparamdam sa kanya kung gaano katagal ko siyang pinagnasaan sa dilim, kung ilang beses ko siyang binalot ng tingin habang wala siyang kamuwang muwang na siya ang laman ng aking mga pantasya.

Ngayon, yung mga mata niyang dati laging nakayuko, hindi ako nakikita, ngayon pikit. Napapasinghap siya, gumagapang sa akin ang ungol na yun.

Gusto ko siyang angkinin, hindi lang bilang katawan, kundi bilang lihim. Bilang kasalanan na hindi ko pagsisisihan.

Nagpupumiglas siya noong una. Parang itutulak ako. ’Yung mga kamay niya, nasa balikat ko. Pero walang lakas at hindi buo. Hanggang sa unti-unti, ’yung pagpigil niya… naging kapit. ’Yung dibdib niyang umaalon, ngayon ay halos sumabog sa pagitan naming dalawa.

Hindi siya kumalas. Hindi na siya lumaban.

At nang sinabayan niya ang halik ko, alam kong tapos na. Lalo kong binigyan ng diin ’yung taas-baba ng kamay ko. Ramdam ko ang pagdami ng kaniyang pre-cum. Mas madulat at mas mainit. Lalong nagpabaliw yun sa ’kin. Halos magkaingay na ’yung hininga namin sa tindi ng halikan, sa init ng katawan naming nag-uumpugang parang mga batang hindi marunong maghintay.

Ang kamay ko, mas madiin pa. Tinaas baba ko siya nang walang habas. Halos papiga na ang kapit. Kinakain ng palad ko ang bawat pulso niya. Para akong nagdarasal gamit ang libog. Paulit-ulit. Walang awa.

Ang katawan niya, bumigay na.

Kumakadyot siya sa palad ko. Walang pakialam kung umaga na ba. Wala na siyang “Kuya Eli” na tahimik. Ang natira na lang, ’yung lalaking binabayo ng sariling libog at hindi na makatakas sa kung anong sinimulan namin.

At kahit hindi bumibitaw ang mga labi namin, naramdaman ko.

’Yung pagbuwelo ng katawan niya. ’Yung panginginig ng mga hita. ’Yung mahabang ungol na tinakpan ng bibig ko. Putangina, dre.

Nilabasan siya.

Diretso sa palad ko. Mainit saka malapot. Higit sa lahat marami ang pumulandit palabas. Parang taon ng pigil na sabay-sabay sumabog.

Pero hindi ako kumalas.

Habang nanginginig pa siya, habang humihingal, habang nanlalambot, magkadikit pa rin ang labi namin. Hinalikan ko pa siya, mas malalim. Parang panata na akin to. Akin lang ang lalaking to.

CHAPTER 11

Bakit parang ako lang ang may naaalala sa lahat ng nangyari kagabi?

Pagdilat ko, nakita ko agad ang likod niya. Nakatalikod si Kuya Eli sa’kin. Naka-upo siya sa dulo ng banig, nagsusuot ng t-shirt, parang wala lang at hindi niya ako halos lunurin kagabi sa libog.

Ako? Nakatakip pa rin ng kumot, pero hindi dahil sa lamig, dahil sa hiya. At konting trauma. Emotional trauma to mga dre.

Akala ko kasi… akala ko kasi may koneksyon kami kagabi. May pa-soul tie vibes pa nga kami diba? May kissing scene. Tapos hinayaan niya akong babuyin siya nang ganun kasabik at kapusok. Tapos pagising ko, ayan. Hindi man lang niya ako tinapik o sinabihang, “Ayos ka lang?”

Ngayon, magkaharap kami sa mesa. Nagkape siya sa harap ko nang hindi ako tinitingnan.

Tangina, multo ba ako?

Ako na nga ang gumawa ng lahat ng effort kagabi… mula simula hanggang climax, literal at metaphorical, tapos ngayong umaga, parang ako lang ang nanaginip?

Tumikhim ako saka nagtangkang ngumiti. “Ano pala ang gagawin natin ngayong araw, Kuya,” sabi ko, kunwari chill. Gusto ko lang malaman kung galit siya sa’kin o ano.

Wala. Hindi siya tumingin sa’kin. Naghalukay lang ng asukal. Isa, dalawa, tatlong kutsara. Puro tamis pero wala ni kaunting lambing.

“Ang lamig ng umaga noh?” dagdag ko pa, baka sakaling lumambot ang yelo sa pagitan namin.

“Umulan nga kagabi,” walang emosyong sagot niya. Dati sanay ako sa ganun pakikitungo niya, pero ngayon nakakasakit sa feelings.

Tangina, gusto ko siyang sabunutan. Pero may abs siya, at ayoko pang mamatay.

Lumunok ako ng laway. Malamig ang paligid pero mas malamig ang pakikitungo niya. Parang ako ’yung umorder ng one-night stand sa Shopee tapos wala palang kasamang manual.

Naalala ko tuloy ’yung mga nangyari kagabi. Yung dahan-dahang paggapang ng kamay ko sa dibdib niya. Yung sandaling huminto ako, tinimbang ang konsensya ko, pero tinalo ako ng libog.

At nung tuluyan na siyang nagising? Hindi siya nagalit. At nung tumugon siya sa halik ko? Akala ko totoo na. Ang lakas pa nga ng ungol niya eh. Akala ko may ibig sabihin yung ginawa namin. Hinayaan niya ako di ba? Ibig sabihin, nagustuhan niya rin yun.

Pero eto kami ngayon, parang wala lang sa kaniya ang lahat. Walang kahit ano.

“Uuwi muna ako ngayon sa bahay, Kuya,” sabi ko habang pilit tinatago ang bitak sa boses ko.

Tumango lang siya. Tangina, pati tango niya parang hindi sigurado.

“Saka na lang ako babalik. Tutulungan ko muna sa pagtatanim ng mais si Tatay Paeng,” dagdag ko, pero kasinungalingan lang ’yon. Kailangan ko munang lumayo sa kaniya. Mukhang kailangan niyang makapag-isip.

“Sige,” maikli niyang sagot.

Ang sakit pala no’n? Yung kay sarap ng gabing pinagsaluhan ninyo, tapos kinaumagahan hindi ka na kilala.

Gusto ko sanang ibagsak yung tasa ng kape niya para may drama. Pero naisip ko, baka sa susunod ako pa ’yung i-exorcise niya. Albularyo pa naman. Baka palayasin ako habang may latigo ng walis tingting.

Tumayo ako. “Salamat kagabi, Kuya.” Joke. Hindi ko sinabi yun. Sa isip ko lang. Kasi kung sinabi ko ’yon aloud, baka matawa siya.

Pero habang papalayo ako, ramdam ko ’yung titig niya. Hindi ako lumingon. Baka kasi magbago isip ko. Baka lumuhod ako doon mismo sa kusina’t sabihing, “Gusto mo ulitin natin?”

Pero hindi eh. Ako na ang lalayo. Ako na ang magbibigay ng space.

Kahit ang totoo, gusto ko siyang yakapin. Gusto ko siyang tanungin kung wala bang kahit konting totoo sa nangyari kagabi?

Pero ang nakuha ko lang ay isang tango na walang laman, at isang umagang ako lang ang nagising na umiibig.

Umuwi ako nang hindi nagpapaalam nang maayos.

Wala man lang “Kuya, alis na ako,” o kahit ’yung generic na “Ingat ka.” Tumayo lang ako, nag-empake ng ilang gamit, tapos lumakad palabas na parang magnanakaw ng moment.

Kasi paano nga ba ako magpapaalam?

“Bye po, Kuya Eli. Salamat sa one-night stand. Sana makarecover ka sa pagkawasak ng moral compass mo?”

Ang sakit sa pride. At masakit din sa puso.

Ang ironic, no? Ako ’yung unang sumira ng boundaries. Ako ’yung gumapang. Ako ’yung unang humawak. Ako ang unang bumigay. Pero bakit parang ako rin ang naiwan?

Putanginang yan. Ako na nga ’tong malibog, ako pa ’tong heartbroken.

Kasi kahit ako ang nag-umpisa, kahit ako ang unang nagpakasama… hindi ko naman in-expect na lalayo siya. Hindi ko akalaing pagkatapos ng gabing ’yon, parang na-CTRL+Z niya ang lahat. As in lahat. Pati ako.

Technically, oo. Kasalanan ko naman, dahil malandi ako at nagpadala sa bugso ng damdamin ko. Kung hindi ko siya hinawakan nung natutulog siya, kung hindi ako nagpadala sa uhaw, kung hindi ko naramdaman ’yung init na ilang taon ko nang tinatago… edi sana ngayon, assistant niya pa rin ako. Kasama pa rin niya ako tuwing umaga. Puwede ko pa rin siyang asarin habang nagpapakulo ng dahon ng kung-anong halamang may healing power.

Pero hindi eh. Ginusto ko ’yung isang gabi. Pinaglaban ko pa nga sa sarili ko. Kasi akala ko mutual. Akala ko pareho kami ng gusto.

Pero baka nga libog lang ’yon.

Baka kasi tinamaan lang siya ng init ng katawan. Baka ako lang ang baliw na inakala kong may halong emosyon yun sa parte niya. Kasi siya, ayun, tahimik. Ni hindi makatingin sa’kin. Ni hindi makapagbiro.

Si Kuya Eli na dati kong kakampi sa kulitan, ngayon parang estranghero.

Kaya binigyan ko siya ng space. Hindi dahil martyr ako. Hindi rin dahil ayaw ko na.

Kundi dahil alam kong sa paningin niya, kasalanan pa rin ’to. Baka nga pinagdadasal na niya ngayon na burahin ang lahat. Na hindi sana ’yon nangyari. Na sana hindi niya ako pinatulan.

At ang pinakamasakit?

Sana rin… hindi ko siya ginapang.

Sana nakuntento na lang akong tumitig sa kanya tuwing nagpapawis siya sa trabaho. Sana masaya na ako sa mga simpleng bagay, tulad ng pag-abot niya ng mga dahon, o ’yung bigla niyang pagtawa kapag nadudulas ako sa putik. Sana hinayaan ko na lang siyang maging banal.

Pero hindi eh. Ako ’yung demonyo. Ako ’yung sumira nang kung ano mang konting koneksyon sa pagitan naming dalawa. Bwisit! Sana nakuntento na lang akong naging katabi ko siya sa pagtulog sa gabi na yun.

At ngayon, tuwing naiisip ko ’yung katahimikan ng umagang ’yon, ’yung para akong multong umiikot sa loob ng kubo, habang siya naman walang imik, parang gusto kong mag-exorcism ng sarili ko.

Hindi ako sigurado kung babalik pa ako sa kubo niya. Hindi ko rin alam kung may lugar pa ba ako sa mundo niya. Hindi ko alam kung gusto pa niya akong makita.

Pero ang alam ko?

Namimiss ko na siya.

’Yung pagkakakunot ng noo niya kapag hindi tama ang pagkahiwa ko ng lamang ugat. ’Yung paraan niyang pagtapik sa balikat ko kapag nakikita niyang pawisan na ako sa paghugas ng mga halamang gamot. ’Yung tahimik naming sabayan sa paghahanda ng almusal habang tumatalsik ang mantika sa kawali.

Minsan kasi, hindi mo marerealize kung gaano kahalaga ang isang tao… hanggang sa titigan ka na niya na parang wala siyang maalala.

Pagkapasok ko ng bakuran namin, ang unang bumungad… kalabaw na may kasamang mas masungit pang nilalang. Si Tatay Paeng, suot ang paborito niyang outfit pangsakahan. Bitbit niya ’yung araro, parang sasabak sa giyera ng maisan. Ako naman, bitbit ang backpack ko, isang basang tuwalya ng kahapon, at ang puso kong binabayo ng konsensya.

“Uy! Kumusta ang anak kong… manghihilot ng kapre?” bungad niya, sabay irap. “Ba’t dala mo na ’yang backpack mo? Pinalayas ka na ba ni Eli? Mabuti naman!”

Napakamot ako ng batok. “Good morning din po, Tay. Ang saya ng bati niyo, ha.”

“Good morning? Alas-nwebe na, boy. Kung sa ospital ka nagtatrabaho, patay na pasyente mo niyan.”

Naglakad siya papunta sa kalabaw, tapos sinilip ’yung harness. Ako naman, sumunod sa kanya, parang pulubing napalayas sa bahay ni Kuya Eli, well, kasi technically, ’yun na nga.

“Hindi po ako pinalayas. Umuwi lang ako… sandali.”

“Haay naku! Wag ka na nga bumalik sa mangkukulam na ’yon anak. Kinilabutan pa rin ako sayo hanggang ngayon.”

Umiling ako. “Tay, hindi naman mangkukulam si Kuya Eli. Hilot lang ang powers niya. Albularyo lang. Iba po ’yun.”

“Ay, pasensya na! Akala ko kasi pare-pareho lang ’yan…’yung may hawak na dahon, nagpapainom ng mapait na tubig, tapos magpe-pray over. Tapos ikaw pa ang naging apprentice? Anak pa talaga kita? Anak, wag mo naman sirain ang buhay mo. Hindi kita pinalaki para makipag-bonding sa mga engkanto.”

“Hindi po ako nagpapaapprentice sa kulam. Nakakatulong po ’yun sa tao. May mga natulungan kami, Tay. ’Yung may binat, ’yung may pilay.”

Ngumisi siya, parang sabik sa kasunod niyang insulto. “Von, anak. Hindi ko talaga maintindihan. Bakit di ka nalang nagbenta ng yelo sa kanto?”

Hindi ko alam kung matatawa ako o mapapailing. Pero sa gitna ng biro, nandoon ’yung totoo… ayaw niya ako maging albularyo.

“Hindi na po muna ako babalik doon,” bulong ko.

Napatigil siya sa pagkakabit ng araro sa kalabaw. “Ha?”

“May kailangan lang pong ayusin. Magpapahinga muna ako. Baka… hindi rin po talaga ’yon para sa’kin.”

Tahimik si Tatay. Hindi ko alam kung natuwa siya o lalo lang akong binaba sa listahan ng paboritong anak eh only child naman ako.

“’Yan ang tamang desisyon,” sabi niya sa wakas. “Baka sakali, matauhan ka. Baka ma-realize mong hindi mo kailangan ng anting-anting at langis ng niyog para makahanap ng direksyon sa buhay.”

Ngumiti ako, pero sa loob-loob ko…
Kung alam mo lang, Tay… kahit ilang bote pa ng langis ang ipahid ko, di pa rin matanggal ’tong bigat sa dibdib ko.

Pero dahil ayaw kong umiyak sa harap ng kalabaw, binato ko siya ng biro.

“Pwede bang magpahid pa rin ako ng langis? Sakit na ng likod ko sa dami ng panglalait mo, eh.”

Ngumiti rin siya. Kalahating biro, kalahating pagod. “Pahiran mo na rin yang utak mo, baka gumaling.”

Sabay lakad papunta sa maisan, bitbit ang araro.

Ako naman, naiwan sa bakuran, bitbit ’yung hindi ko masabing dahilan ng pag-uwi. Ang alam lang nila, umalis ako sa bahay ng albularyo.

Ang hindi nila alam, naiwan ko ’yung puso ko roon.

CHAPTER 12

Dalawang araw na akong hindi lumalabas ng bahay.

As in, hindi ako nagpapakita kahit sa kusina. Tinitiis ko ang amoy ng walang laba kong mga brief, ang tunog ng tsismis sa bakuran, pati si Tatay Paeng na paulit-ulit na sumisigaw ng, “Von, may laing sa mesa! Kung hindi ka kakain, kami ng langgam ang uubos niyan!”

’Wag kang mag-alala, Tay. Ang langgam may gana pa. Ako, wala na.

Nakahiga lang ako sa kama. Wala naman akong sakit, pero bakit parang may lagnat ang puso ko? Hindi ako umiiyak, ha. O sige na nga, konti lang.

Sinasabi ko sa sarili ko, okay lang ’to. Normal lang ’to. Ganitong-ganito rin ’yung feeling ko noong hindi ako nakasali sa field demo noong Grade 4 dahil nagka-LBM ako bigla. Sayang. Star dancer pa naman ako ’nun. Ang pagkakaiba lang, ngayon, may kasamang guilt, libog, at trauma.

Tangina mga dre.

Ang hirap pala ng tinatawag nilang “emotional hangover.” ’Yung parang minartilyo ’yung utak mo, hindi dahil sa alak, kundi dahil sa sarili mong desisyon.

Hindi ko kasi siya tinanong kung pwede. Nagpadala ako sa agos ng damdamin ko para sa kaniya.

At siya?

Bumigay rin naman siya, di ba?

Biglang dumaan na naman sa utak ko ’yung eksaktong eksena.

’Yung katawan niyang mainit, pati ang mga ungol niyang pilit niyang pinipigil, pero lumulusot pa rin. ’Yung mata rin niyang nagbukas sandali… bakas doon ang gulat, gutom, at sabik, bago muling pumikit para itago ang kasalanan.

Arrrgh!

Tumagilid ako ng higa, saka niyakap ang lumang unan. Amoy pawis at downy. Walang kuwentang kombinasyon, pero at least hindi siya.

Hindi ko alam kung mas masakit na ako lang ang umiiwas… o ’yung siya mismo, ni “ha” ni “ho”, walang paramdam.

Hindi ba siya curious? Hindi ba siya nagtataka kung bakit di na ako bumalik doon bigla? O baka mas gusto niyang gano’n. Baka nagpapasalamat siya na hindi ko na siya ginagambala.

Baka pinagdadasal niyang hindi kami magkita ulit.

Pero tangina, ako hindi.

Kahit pilitin kong manahimik, kahit anong gawin kong “self-care” na ang ibig sabihin lang ay hindi pagligo at pagtitig sa kisame habang may tugtog na OPM heartbreak song… kulang pa rin.

Minsan naiisip ko, lumabas kaya ako? Bumalik sa kubo niya, kunwari manghihiram lang ng langis? Tapos titingnan ko kung paano siya titingin sa’kin. Kung may galit. O kung… may natira pa.

Pero hindi. Bawal dahil ako yung may kasalanan.

’Yung pangako ko sa sarili ko, malinaw… hindi na ako lalapit. Hindi ko na siya lalapitan.

Hindi dahil ayoko, kundi dahil, baka pag nakita ko ulit siya… hindi ko na kayaning lumayo. At tangina, alam kong mas kasalanan na ’yon. Kaya eto ako ngayon, mag-isa. Tulog ang buong baryo. Gising naman ako. Hindi sa tuwa, kundi sa pangungulila sa isang taong baka… hindi na ako muling hanapin.

---

Sabado ng umaga. Sa tabuan ng baryo. Mainit, maalikabok, at umaalingasaw ang amoy ng tilapia sa paligid.

Dahil hindi ako makatanggi kay Nanay Neneng at dahil gusto kong may silbi kahit konti, pumunta ako dito para bumili ng pangsahog sa sinigang. Ang sadya ko rito? Kamatis, labanos, sitaw, at kung may sale, baka makapamili pa ng konting dignity.

Habang namimili ako ng sexy at magandang kamatis sa gilid, may biglang sumigaw sa likod ko.

“Von?”

Pagharap ko, tangina, si Jom?!

Si Jom, kababata ko, bestfriend ko noong elementary. Siya yung tipo ng tropa na lagi kang isinasama sa laro, binibigyan ng extra turon, at minsan nagpapahawak ng panyo kahit punong-puno ng sipon. As in, BFF level kami ni Jom nung Elementary. Tapos ngayon, bigla na lang sumulpot na parang plot twist.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko, parang hindi halata na tuwang-tuwa ako.

“Gago, taga-rito rin ako, ’di ba?” sabay akbay sa’kin. “Ikaw ang dapat tanungin. Anong ginagawa ng isang kagwapuhan tulad mo sa ganitong lugar? Ginagawa mong model ang tabuan, ’tangina ka.”

Napangiti ako. Si Jom pa rin siya, ni walang nabago sa kaniya kahit konti. ’Yung banat niya, parang luma pero laging swak. ’Yung hawak niya sa balikat ko, ’yung kakulitan niya, walang pinagbago. Pero mas matangkad na siya ngayon, at may kaunting balbas.

“Teka nga,” usisa niya habang nakatitig pa rin sa akin. “May jowa ka na ba?”

“Wala,” sagot ko, sabay kurot sa tagiliran niya. “Ikaw ba? May na-buntis ka na ba diyan?”

“Wala pa, ’no! Di pa ako ready. Pero kung ikaw gusto mo akong i-consider-”

“Tumigil ka diyan,” natawa ako, sabay suntok ng mahina sa braso niya. “Manahimik ka, baka marinig ka ng mga taga-Simbahan.”

“Oo nga, baka ma-scandal tayo,” sabay kindat pa niya. Hayop. Ang lambot ng tawa niya. Ang gaan kasama. At oo na, ang pogi niya. Pero iba kasi ’yung kilig na dala niya, ’yung tropa kilig, hindi ’yung karnal kasalanan kilig na kay Kuya Eli.

Nagtatawanan kami habang pumipili ng sitaw, hanggang may naramdaman akong kakaibang lamig sa batok ko.

Paglingon ko, ayun na siya.

Anong ginagawa ni Kuya Eli dito? Tila may dalang bagyo, naka-itim siya, nakakunot ang noo, at diretsong lumapit sa amin. Wala man lang bati at tanong. Bigla na lang niya akong inakbayan.

Naputol ang tawa ko. Naputol pati hangin sa paligid.

“Ah…Kuya Eli,” bati ko, medyo pilit. “Si Jom pala, kababata ko.”

Hindi man lang siya tumango. Hindi siya ngumiti. Hinila niya ako palayo. Hindi marahas, pero may diin, para akong batang nadampot sa gitna ng larong habulan.

“Hoy! Saan mo ako-” hindi ko na natapos. Nararamdaman ko na lang ang braso niyang mahigpit sa balikat ko, at ’yung mainit niyang katawan sa tabi ko.

At tangina, kahit parang nadukot ako sa gitna ng palengke, ngumingiti pa rin ako. Sana lang hindi niya marinig ang tawa ko o ang bilis ng tibok ng puso ko. Kasi sa totoo lang, habang hawak niya ako nang gano’n sa gitna ng tabuan…

Masarap pala ’yung pakiramdam na agawin ka.

Habang nakaakbay si Kuya Eli sa’kin at binabaybay namin ’yung daan pauwi, halos di ako makalakad ng maayos. Kasi una, mainit ’yung palad niya sa balikat ko. Pangalawa, eh tangina, nakaakbay siya. Sa harap ni Jom. Sa harap ng mga manang na nagbebenta ng talbos ng kamote.

“Ba’t di ka na bumabalik sa kubo?” tanong niya, habang nakatingin sa daan, parang wala lang. Pero ’yung daliri niya, medyo humihigpit ang kapit sa’kin. Hindi naman masakit, pero ramdam ko.

“Akala ko kasi… ayaw mo na,” sabi ko, sabay iwas ng tingin. Parang ako na ngayon ang may kasalanan. Kahit technically… oo nga pala. Ako nga pala talaga.

Tahimik siya. Matagal siyang di umimik. Para kaming eksena sa teleserye, ’yung tahimik pero mabigat ang background music.

Hindi niya ako matingnan. Parang siya naman ngayon ang may multo.

Kaya tinanong ko, medyo pabiro, “Selos ka ba?”

“Sino’ng nagselos?” sabay pisil sa balikat ko.

Tangina, Kuya Eli, konting control naman sa muscles mo.

“Ikaw,” sagot ko.

“Hindi ako nagseselos.”

“Weh?”

“Nainis lang ako sa’yo. Ba’t di ka na nagpakita sa’kin. Mag-iisang linggo na. Hindi mo ba ako na-miss?”

“Ha?”

Ewan ko kung matatawa ba ako o matutunaw. Kasi si Kuya Eli, nagsalita ng “na-miss.” At sa pagkakabigkas niya, parang ordinaryo lang. Walang landi, pero ang effect sa’kin? Parang tinamaan ng kidlat ’yung puso ko. Tinigasan pati kaluluwa ko.

“Matapos mo akong gapangin, ganon lang yon?” dagdag niya. Walang emosyong masyado. Para lang siyang nagrereklamo na nilagyan ko ng suka ’yung tinola niya.

“Ku-Kuya Eli-”

“Di mo ko panindigan?”

Ayan na. Tumigil ako sa paglalakad. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o magtatago sa ilalim ng maisan. ’Yung tipong gusto kong manapak ng damo sa hiya at kilig.

“Eh… akala ko galit ka.”

“Hindi ako galit,” sabay tingin niya sa’kin, diretso. “Naguguluhan lang siguro. Pero hindi ako galit. Lalo na kung ikaw naman ’yung gumawa non.”

“Kuya Eli, hindi ko naman talaga intensyong-”

“Di ba gusto mong maging assistant ko?”

Tumigil siya. Hinawi ’yung dahon ng saging sa daan. Humarap sa’kin. TANGINA. ANG GWAPO NIYA. Pawisan. Naka-sando. May pawis sa pisngi. Pero hindi ko alam kung gusto ko siyang halikan o luhuran na agad.

“Bumalik ka na, Von,” sabi niya. “Namiss ko ’yung mga tanong mo. Kahit puro kalokohan.”

“Eh baka ayaw mo na ako sa paligid mo.”

“Gusto ko.”

Bigla, hindi ko alam kung saan ako titingin. Parang ako ’yung sinabihan ng “I love you” kahit technically wala namang gano’n.

Nagpatuloy kami sa paglalakad. Nakaakbay pa rin siya, pero ngayon, hindi na ako kinakabahan.

“Kailangan mo pa ba ng assistant?” tanong ko, pilit binabalik ’yung dating tono ko.

“Oo.”

“May sahod na ba ’yan ngayon?”

“Wala.”

“May meal allowance?”

“May kanin pero gulay lang ang ulam.”

“Tangina. Slave labor ’to.”

“Pero may bonus.”

“Anong bonus?”

“P’wede kitang pisilin ulit.”

TANGINA!!!!

Muntik akong madapa sa tae ng kalabaw. At ang demonyo? Tumawa lang. ’Yung tawa niyang mahina, parang konting hinga lang, pero alam kong masama ang balak.

Aba. Gago rin pala ’tong si Kuya Eli.

CHAPTER 13

AUTHOR’S NOTE:

Warning! Explicit content below. Read at your own risk.

Pagkatapos ng hapunan, kumakalansing pa ang pinggan sa lababo habang si Nanay Neneng, as usual, naghuhugas ng mga pinagkainan. Si Tatay Paeng naman, nakaupo sa lumang kawayang sofa na parang upuang minana pa niya kay Andres Bonifacio, todo emote habang nakikinig ng Budots Remix ng “Malaya Ka Na” ni Moira.

“Malaya ka naaaa… bubububu-tsk-tsk-tsk-tsk “

Tangina, ni hindi ko na maramdaman ’yung sakit ng kanta kasi dinurog na ng beat drop. Pero si Tatay? Nakapikit pa, parang ramdam na ramdam niya ’yung freedom ni Moira kahit tinatambol ng DJ Loonyo beat na nasaniban ng demonyo.

Binuksan ko ’yung pinto ng kwarto ko habang bitbit ang backpack kong mukhang laging may dalang pang-undas. Dahan-dahan akong lumakad, tiptoe pa, parang magnanakaw sa sarili naming bahay.

“Uy, Von!” sigaw ni Nanay mula sa lababo. “Gabi na! Saan ka pupunta?”

Muntik na akong madulas sa basahan. “Ah! Nay! Punta lang ako saglit kay Kuya Eli!”

Si Tatay Paeng, hindi pa man ako nililingon, huminto agad sa pag-indak ng balikat. Huminto ang budots remix. Tiningnan ako, mata sa mata, parang kinalkula niya kung nabaliw na ba ako.

“Kay Kuya Eli? Sa ganitong oras? Anong oras na, alas nuwebe ng gabi! May binyag ba ng demonyo ngayon?”

“Hindi, Tay. May orasyon lang siyang ituturo sa’kin. Pampataboy daw sa espirito ng aswang.”

“ASWANG? ANONG ORASYON?” halos isigaw niya habang tinitingnan ako na parang ako na ang susunod na alay ng baryo. “Anak, kanina lang eh kalderetang kambing pinagtalunan natin, ngayon aswang na?!”

“Ano ba ’yan, ’Tay,” sabay tawa ko. “Hindi naman literal. Albularyo stuff lang. Training, kumbaga.”

“Training sa ganitong oras? Sa kalaliman ng gabi at bilog ang buwan? Anak, wala bang morning schedule ’yang orasyon niyo? Hindi ba p’wede i-Google?”

“Eh mas effective daw ’pag gabi. Mas receptive ang universe o ang ano… aura.”

“Aura uroy! Gusto mong maduraan ng tikbalang?”

Napatingin si Nanay mula sa lababo. “Paeng, hayaan mo na! Baka naman may project lang sila… experiment…’yung mga kabataan ngayon, mahilig sa ganyan.”

“Science experiment daw,” bulong ni Tatay. “Ano na naman? Magte-tiktok kayo ng dahon ng bayabas? O maghahabulan ng manok sa ilalim ng buwan?”

Naglakad na ako papunta sa pintuan. Si Tatay, sinundan ako hanggang sa may pintuan, parang sasakalin ako.

“Tay, educational po ito. Spiritual guidance. Hindi ’to basta-basta. Para ’tong… 1st Quarter Exam!”

“Exam? Ano yan, Albularyo 101? Final exam niyo ba ’to… ‘Paanong Magtanggal ng Duwende sa Batok’?”

“May written and practical po. Practical part… secret po muna.”

“Von, pumasok ka na sa kwarto mo bago pa kita sabuyan ng mainit na tubig diyan.”

“Di po ako aswang, Tay. Di ako matatakot sa tubig. Unless holy water po ’yan?”

“Put-”

Bago pa niya ako mahambalos ng pinto, bumunghalit ako ng tawa at tumakbo palabas ng bahay.

“Ano bang meron sa Kuya Eli na ’yan at gabi-gabi mo nalang gustong puntahan!” sigaw ni Tatay mula sa loob.

“Sikreto po ng kalangitan!” sigaw ko pabalik habang tumatalon-talon pababa ng hagdan, parang batang nakatakas sa grounding.

Narinig ko pa ang malakas na “BAM!” ng pintong sinarado ni Tatay Paeng, sabay balik ng Budots-Moira. “Malaya ka na…un-tz un-tz–malaya ka na–”

---

Pagbukas pa lang ng pinto, binunggo agad ako ng init, galing sa loob ng bahay, at galing sa kaniya.

Putangina.

Nakahubad si Kuya Eli. Basang-basa ng pawis ang katawan niya. Pawisan ang dibdib, may butil pa ng pawis sa tagiliran ng leeg. Shet! Sobrang hot niya talaga mga dre!

Kinislap ang balat niya sa ilaw ng dilaw na bombilya. Mukha siyang demonyong bagong hulma… mainit, makintab, amoy langis at libog. At habang pinagmamasdan ko siya, amoy ko rin ang isa pang bagay na mas matagal ko nang gustong malanghap… siya.

Wala siyang sinabing kahit ano. Tinitigan lang ako. ’Tangina, ’yong titig na parang alam niyang kaya niyang sirain buong pagkatao ko gamit lang ang mga mata niya.

Parang may bagyong kinukulong sa dibdib niya, at ako ’yong trigger para sumabog lahat.

Bago pa ako makapagsalita, hinila niya ako papasok.

Bumagsak ang pinto sa likod ko. Sumabay ang lamig ng hangin sa batok ko, pero ’di ’yon ang tumama sa’kin, kundi ’yong katawan niyang parang apoy na biglang dumikit sa akin.

“Ito ba ang gusto mo?” bulong niya sa tenga ko. Mababa ang kaniyang boses. Gasgas parang may bahid ng pananakot. Para ring panunukso. Parang tanong na hindi ko pwedeng sagutin ng “hindi” kasi pareho na kaming tinupok.

Wala akong naisagot. Wala kasi akong boses. Naiwan yata sa may hagdanan.

Hawak niya ang batok ko. Hinila ako palapit. At bago pa ako makahinga nang maayos, hinalikan niya ako.

Hindi ’yon halik na sweet. Walang landi. Walang lambing. Halik ’yon ng lalaking galit. Galit na hindi niya maipaliwanag. Galit na hindi alam kung kanino ibabato, kaya sa bibig ko na lang.

Pero hinayaan ko siya. Hinayaan kong sakupin niya ako. Magulo ’yong naramdaman ko, pero ’di kumilos ang katawan ko.

Niyakap niya ako nang mahigpit. Sobrang higpit, parang gusto niyang durugin ako o baka gusto niya akong itago sa mundo. Mainit ang palad niya. Parang apoy na lumalapat sa balat.

Dinidiin niya ang katawan niya sa’kin. Mabigat siya. Mabigat ’yong galit. Mabigat ’yong tanong sa pagitan naming dalawa. Ano ang ibig sabihin nito? Mahal niya rin ba ako o ito na ang tamang pagkakataon niya para saktan at gantihan ako?

Ayos na naman kami hindi ba?

Gusto kong sumigaw. Gusto kong itulak siya. Gusto kong itanong kung bakit ang bigat ng tingin niya sa’kin.

Pero ang lumabas lang sa bibig ko… ungol.

Hinalikan niya ulit ako. Mas marahas ngayon. Mas gutom. Parang nilulunod ako sa init niya. Pumikit ako. Baka sakaling sa dilim, mas maintindihan ko kung mahal nga ba niya ako, o pinaparusahan lang?

Hinawakan niya ang kamay ko. Pinatong sa dibdib niya.

Ramdam ko ang pawis. Ramdam ko ’yong tibok, parang tambol sa loob ng dibdib niya. Pumikit siya habang nakapatong ’yong kamay ko ro’n. Parang sandali siyang natahimik saka may parte sa kaniya na gustong huminga muna.

Sa ilang segundo, nawala ’yong galit. Napalitan ng panginginig, ng lungkot, at pagod. Pero ’di siya nagsalita. At ’di ko na hinanap ang sagot.

Kasi sa gabing ’to, malinaw na sa’kin. Hindi ko alam kung minahal niya ako sa sandaling ito o sinaktan. Pero alam kong ’di na ako lalaya sa kaniya.

At kung parusa man ’to, putangina, handa akong ulitin. Gabi-gabi o kahit anong oras.

At bago ko pa ma-process ’yung nangyayari, bigla niyang hinila pababa ’yung maong shorts niya. Tinitigan niya lang ako nang diretso, habang ginagawa ’yon, walang kurap ang mata. Puting brief na lang ang natira sa kaniya. Fit iyon sa kaniya. Basang-basa ng pawis. At puta mga dre, bakat na bakat.

Halos wala nang natira sa imahinasyon.

“Tangina, Von…” bulong niya sa mababang boses, parang hayok. “Wala kang ideya kung anong ginawa mo sa’kin.”

Wala akong nasagot. Nakatingin lang ako sa kanya, para akong na-freeze.

“Tangina mo,” ulit niya, sabay mapait na tawa. “Dapat galit ako sa’yo. Dapat sinabunutan kita, sinipa, o pinalayas. Pero anong ginagawa ko ngayon, ha? Nakahubad. Sa harap mo.”

Lumapit siya. Mabagal ang kilos. Mabigat ang bawat hakbang niya. Parang hayop na pinakawalan pero pilit pa ring humihinga nang malalim para hindi ako lapain agad.

“Hinahanap kita gabi-gabi. Hinahanap ng palad ko ’yung balat mo. Hinahanap ng bibig ko ’yung leeg mo. Putangina, hindi kita makalimutan.”

Hinawakan niya ang batok ko.

Bago pa ako makareact, hinila niya ako.

Siniil agad ng halik. Walang ka-sweet-sweet ang galaw. Labi sa labi, ngipin sa ngipin, parang gusto niya akong kagatin. Wala akong ibang magawa kundi ang tumugon. Naghalo ang mainit na hininga naming dalawa.

Isinandal niya ako sa dingding. Sapat para masaktan ako pero hindi ako umangal. Kasi tangina, mas gusto kong maramdaman siya kaysa makaiwas.

Balat namin, dikit na dikit. Pawis sa pawis. Tigas sa tigas.

Gumalaw siya sa harap ko, dumikit nang todo. Parang kinikiskis niya kung anong meron siya sa tiyan ko. “’Tangina, eto ’yung namiss ko,” bulong niya.

Gumapang ang kamay niya mula balikat ko pababa. Ramdam ko yung galit at sabik sa palad niya . “Ikaw lang ang gusto kong hawakan ngayon. Ikaw lang ang gusto kong yakapin. Gago ka, pinahirapan mo ’ko. Pero gusto ko ’to.”

Hininga niya nasa leeg ko na. Dinidilaan niya ako habang umuungol. Parang uhaw na uhaw siya. At hindi ko alam kung nasasarapan ako o kinakabahan.

Pero wala na kong pake.

Hinawakan ko siya sa bewang. Hinila ko palapit. Gumanti ako ng mas marahas na halik. Para kaming mga hayop na tinapon sa kulungan, walang ibang alam kundi magbanggaan.

Tumigil siya saglit. Tinitigan ako. Mata niya nag-aapoy. “Bumalik ka sa’kin, Von. Kahit anong dahilan. Assistant, alila, wala akong pake. Basta bumalik ka.”

Di ako nakapagsalita agad, pero magkadikit pa rin kami. Ramdam ko ang tigas niya. Ramdam ko ’yung tulin ng tibok ng puso niya.

“Kuya Eli…” bulong ko, hingal na.

Napapikit siya nang alalim.

Wala nang drama at ligoy ligoy. Ngayon, ayos na kami ulit. Hindi dahil napatawad niya ako. Hindi dahil okay na kami. Pero dahil kailangan naming magpakasira sa isa’t isa.

Kasi kung ito ang kasalanan, sinong may pakialam? At hindi ako pabebe girl. Walang makakapigil sa’kin.

Hinawakan niya ang baba ko. Hindi para alalayan, kundi para ipakita kung sino’ng may hawak ng sitwasyon.

“Lumuhod ka,” utos niya sa mababa na boses.

At walang tanong-tanong, sumunod ako. Hindi dahil alipin ako, kundi dahil gusto ko. Gusto kong andun ako. Gusto kong makita siya sa pinaka-hayok na anyo niya.

Sa harap ko, tayung-tayo ang katawan niya. Kayumanggi. Mabango ang pawis. Mainit ang singaw ng balat. Makintab ang mga masels na kaysarap paliguan ng laway. Naghuhumindig ang burat niya sa suot na brief. Halos pumutok na nga.

Lumapit ako sa pusod niya. Dinilaan ko. Malagkit ang pawis na nalasahan ko agad, maalat, pero lalaking-lalaki ang lasa.

Napasinghap siya. Gumalaw ang puson niya.

Hinawakan ko ang garter ng brief niya na gawa sa puting cotton. Basa na sa harap. Dahan-dahan ko ’yung binaba. Tumambad isa-isang pulgada. Hanggang sa makawala nang tuluyan ang ari niya.

Tumambad sa’kin ang kabuuan niya, walong pulgadang haba na hindi ko pwedeng balewalain.

Mataba, mahaba, at ang tigas. Umiigting ang mga ugat, para bang handang sumabog sa sobrang tensyon. Mabigat sa itsura, parang sinampal ako ng realidad… eto na ’yon. Eto na siya.

At ang amoy, lalaki. Amoy pawis, amoy libog, amoy tamod na kakalabas lang. Kahit hindi Ko amuyin, kusa siyang lumalapit sa ilong Ko. Nakakabaliw… Nakakakuryente… Napasinghap ako, hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa gutom.

Wala na kong sinabi.

Dinilaan ko muna ang paligid, dahan-dahan, parang hayop na nilalawayan ang huling kagat. Mainit ang hininga ko sa balat niya. Ramdam kong kinikilabutan siya. Napahigpit ang hawak sa buhok ko.

Pababa ang hagod ng dila ko, mabagal, parang sinisiyasat bawat pulgada. Paikot… Pataas… Lalong nanigas habang dinadaanan ko ’yung ugat na parang galit na galit. Hindi ko minadali. Sinasadya ko, gusto ko siyang mabaliw.

Pinaikot-ikot ko ang dila ko sa puno, sa ilalim, at sa gilid. Pinatagal ko sa singit. Doon sa balat na manipis at sensitibo, ’yung tipong konting dampi lang, napapa-ungol ka na. Narinig ko siyang huminga nang malalim… pigil, at desperado.

Pero hindi ko pa rin sinubo. Hindi pa. Gusto ko muna siyang umaray sa sarap ng antisipasyon. Gusto kong makita siya mapamura.

“‘Tangina mo,’” ungol niya, pa-ungol na galit.

Natawa lang ako. Dinilaan ko ulit nang mas madiin, basa, at mas marumi.

Gusto kong pahirapan siya gamit ang dila ko. Gusto kong wasakin ’yung kontrol niya, habang ako ang may hawak sa lahat.

At nang isinubo ko na siya nang buo at sagad agad. Wala akong sinayang na segundo.

Sumagad hanggang lalamunan ko. Naramdaman ko agad ang bigat, parang bakal na pilit kong nilulunok. Napadiin ang hawak niya sa batok ko. Napakadyot siya, hindi sinasadya. Nadulas ’yung ulo ng burat niya sa lalamunan ko. Naduwal ako ng konti, pero putangina, mas lalo akong nalibugan.

Mainit ang titi niya sa loob ng bibig ko. Basang-basa ng laway. Mabigat sa panga ko. Ramdam ko ’yung pulso sa bawat ugat. Nanginginig ’yung dila ko pero hindi ako tumigil. Mas lalo kong sinagad. Mas lalo kong diniin.

“Tangina,” narinig kong sabi niya, paungol, parang nababaliw.

Gusto ko ’yung tunog na ’yon… ’yung halong sarap at desperasyon. Gusto ko ’yung paungol niyang napapamura. Kaya hindi lang basta subo ang ginawa ko, kinantot ko ng bibig ko. Sinabayan ko ng sipsip, ng dila, at ng konting kagat sa ilalim habang bumabalik ako.

Naglalaway na ako. May tumulo na sa baba ko. Pero wala akong pake. Wala akong ibang gusto kundi maramdaman kung paano siya manginig sa loob ng bibig ko, kung paano siya bibigay habang ako ang humahawak sa lahat ng kontrol.

“Putangina…” bulong niya ulit, mahina, sabay kapit sa buhok ko.

Pero hindi para idiin ako. Hindi para kontrolin. Hinawakan niya lang ako para masigurong totoo ’to. Na ako ’to. Naka-luhod sa paanan niya. Naka-buka ang bibig. Nasa kanya.

At siya naman, naka-buka, hayok, tigas na tigas sa harap ko.

Ginagalaw ko ang ulo ko… paakyat, at pababa. Paulit-ulit. Padulas nang padulas. Palalim nang palalim.

Basang-basa ng laway ang paligid ng pagkalalaki niya. Dinig ko ang tunog ng pagsundot ng burat niya sa lalamunan ko… ’yung lagkit, at ’yung parang wala nang hangin sa pagitan. Tumutulo na ’yung malapot na laway ko, pababa sa hita niya.

Umaalog ang bayag niya sa baba ko, sumasampal, at sumusunod sa bawat galaw ng ulo ko. Ramdam ko ang bigat, ang pagkatas, ang tensyon na para bang sasabog anumang segundo.

Umungol siya ulit, mas malakas at mas magaspang. Parang may laman ’yung boses. Parang may kinikimkim pero wala na siyang lakas para itago.

’‘Von…’’ bulong niya, parang reklamo pero nanlilimos.

Hindi ako tumigil. Mas binilisan ko pa. Mas diniinan pa. Hinigop ko hanggang puno, nilasahan bawat ugat, at bawat pintig. Umuungol na siya sa bawat galaw, hindi na niya kayang magpigil. Habol-hininga. Halos masakal ako pero wala akong pake. Gusto kong maramdaman kung paano siya tuluyang bumigay.

At nang naramdaman kong kinadyot na niya ’yung lalamunan ko nang sunod-sunod, at mabibilis, alam kong malapit na. At ’yon ang gusto ko. ’Yon ang inaabangan ko.

Walang salita.

Ito kami, hubad. Hayok sa iast isa. At sa gabing ’to, wala kaming pakialam kung mali o tama.

Basta ngayon, gusto namin ang isa’t isa.

At kahit gaano kabangis, tinanggap namin.

Kasi sa gabi ng kasalanan…minsan, ’yon ang pinakamasarap na dasal.

Hinawakan niya ang buhok ko nang mariin para maramdaman niya lahat. Lahat ng init, lahat ng kiliti, lahat ng panginginig ng kalamnan habang binabaon ko siya sa lalamunan ko.

“Von… putangina… tangina ka talaga…”

Lumalalim na ang hininga niya. Kumakadyot na siya nang mas marahas. Tinatantsa kung hanggang saan niya ’ko kayang pasukin. Pero puta mga dre, hindi ako umatras. Hindi ako umurong. Gusto kong maramdaman niyang walang limitasyon sa’kin. Wala. Kahit ano. Kahit gaano siya kabangis ngayon, tangina, akin siya.

Dinilaan ko siya habang binabate ko ’yung puno niya. Hinahagod ko ng palad ko, sabay sipsip sa ulo niya. Nangisay siya. Napamura. Napahawak siya sa dingding sa likod ko, parang nawalan ng balanse.

“Puta, Von… tangina, ’wag mong tigilan,” ungol niya, halos garalgal na sa tindi ng libog. Pumikit siya, kumapit ng mahigpit sa buhok ko habang patuloy akong dumidila, sumisipsip, at dinadarang siya sa init ng bibig ko.

Lumalalim na ang tunog ng hininga niya, parang hayop na nasasakal sa sarap. Tinitigan ko siya mula sa ibaba, habang patuloy kong sinasagad ang bawat pag-subo sa kanya. Minsan napapaubo ako, pero ’di ko siya binitiwan. Nilulon ko ang lahat. Hinigop. Parang uhaw na hayok.

“Shit, Von…”

Sinapo ko ang bayag niya…mainit, matigas, mabigat na parang bawat pintig ay nagmamakaawang pakawalan na. Pinisil ko, dahan-dahan sa una, tapos biglang madiin, sabay binabate ko siya sa puno. Gamit ang laway, palad, at init ng balat ko, sinabayan ko ng sipsip sa ilalim ng ulo ng burat niya, ’yung parte na alam kong magpapabaliw sa kanya.

Umangat ang tuhod niya, napaliyad. Parang gusto nang tumakbo ang katawan niya pero hindi makaalis.

“Tangina, Von…ayan na–ayan na ’ko–”

Pero hindi ko siya tinigilan. Mas lalo kong diniinan, mas binilisan pa. Halos magkalasog ang ritmo ng katawan naming. Bibig ko, kamay ko, at ungol niya. Patuloy ns tumutulo na ang laway ko sa dibdib ko, umaagos pababa. Mabigat ang hininga ko, pero mas mabigat ’yung laman sa loob ng bibig ko na sinasagad ko pa lalo.

Nilamon ko ang buong kahabaan niya, isang sagarang lunod, isang huling mapusok na sipsip, at saka siya sumabog.

“Von-”

Nanginginig siya nang buo.

Umungol siya, malalim, parang hinila mula sa bituka. Kumislot-kislot pa siya habang nakabaon pa rin sa’kin, parang gustong kumawala pero wala na siyang lakas. Ramdam ko ang init. Ramdam ko kung gaano karami ang tamod na inilabas niya sa bibig ko.

Nilunok ko ang lahat. Walang tinira.

Piniga ko pa ang puno habang kumakadyot siya ng mahina, hindi dahil sa sarap, kundi dahil wala na siyang kontrol. Tumagal ng ilang segundo ang pagputok niya, bawat kislot halatang desperado, tagilid, at sabog.

Pawisan siya, saka nangangatog. Napasandal sa dingding, habol ang hininga. ’Yung hawak niya sa ulo ko, hindi na madiin, malambot na. Hindi na para idiin, kundi parang takot siyang mawala ako. O baka natatakot siya sa kung anong ginawa ko sa kanya.

Pagkatapos ng lahat, dahan-dahan ko siyang iniluwa. Basa pa rin siya, hindi lang ng sarili niya, kundi ng akin din. Dinilaan ko pa ng mabagal ang ulo niya, sinadyang bitinin ang bawat dampi ng dila.

Saka ako tumayo, walang sinabing kahit ano. Pinunasan ko lang ang bibig ko gamit ang likod ng kamay ko, habang nakatingin sa kanya, habang siya, nakatulala pa rin, hindi alam kung lalapit o lalayo.

Nagkatinginan kami. Pareho kaming walang imik.

Mabigat ang hangin sa pagitan naming dalawa.

Saka siya ngumiti, nang mahina, pagod, pero totoo.

“Von,” bulong niya. “Wala ka na talagang preno, no?”

Ngumiti rin ako. “Ikaw ang nagsimula ngayon, ’di ba?”

Humakbang siya palapit. Hinila niya ako sa braso, yinakap agad. Pareho kaming malagkit, pawisan, pero solid. Parang may tapos na giyera, pero ayaw pa naming matapos ang laban.

“Von…”

“Hmm?”

“Tangina. Isa pa mamaya, ha?”

Tumawa ako. “Sira. Pahinga muna.”

Pero sa loob-loob ko, kung ganito ang kasalanan, ayoko na talagang tumino.

CHAPTER 14

Alas dos ng hapon. Pawis na pawis ako. Pinaglilinis ako ni Tatay sa kulungan niya ng mga manok panabong.

“Para tumino ka,” sabi niya.

Tangina, kung ang daan pa-langit e dumadaan sa pagtanggal ng tae sa paa ng manok, e ’di ako na ang bagong patron saint ng sabungan.

Biglang may kumatok sa kawayang bakod.

Pagtingin ko, Si Kuya Eli. Naka-itim na sando. Basa siya ng kaniyang pawis dahil siguro sa kainitan ng araw. May bitbit rin siya ng bote ng lambanog.

“Uy,” bati ko. “Anong ginagawa mo dito, Kuya Eli?”

Ngumiti siya. Pamatay talaga mga dre. “Aakyat na ako ng ligaw sa’yo, Von.” Sabay kindat.

Shet! Tanghaling tapat ’to, hindi MMFF. “Bakit may dalang lambanog?!” tanong ko.

“Paborito ’to ng tatay mo, ’di ba?” sagot niya, kalmado pa rin.

At speaking of… lumitaw si Tatay Paeng. “Uy, Eli!” bungad agad. “Totoo ba ’yang lambanog?!”

“Opo, Manong. Yung malakas. Masarap to. Ako mismo nagtimpla nito.”

“Ay, pasok ka!” Kinidnap ni Tatay si Kuya Eli papasok. Ako naiwan sa labas, amoy tae saka may tabo pa sa kamay.

---

Nasa sala na kami. Kanina pa nag-umpisa ang inuman. Halos mangalahati na kami sa lambanog na dala ni Kuya Eli.

Siyempre, naglilitanya na si Tatay. “Eli, kumusta naman ’tong anak kong assistant mo sa tambalan niyo ng aswang? Marunong na bang manggamot ng ubo ng tiyanak?”

Ngumiti si Kuya Eli. Kahit ngumiti lang, parang gusto ko nang umamin sa mga kasalanan ko. “Magaling po si Von, Manong. Marunong nang dumampi.”

Tumingin siya sa’kin. “Lambot ng kamay.”

Tangina, mga dre. Napaloading ako. Literal na napatingin ako sa palad ko.

Tumawa si Tatay. “Lambot ng kamay? E dito sa bahay nga ’yan, ang hinahawakan lang, cellphone saka… titi niya!”

“TAY PAENG!” angal ko. Namula ang mukha ko sa kahihiyan. Siyempre, ikaw ba naman gaganunin sa harap ng lalaking future husband mo.

Hindi makatingin si Kuya Eli sa’kin. Tumawa siya pero ’yung tahimik na klase.

Inabot sa’kin ni tatay ’yung tagay. “Von, inumin mo ’yan. Para matuto ka nang humawak ng baso. Hindi puro-”

“TAMA NA TAY!”

Ngiti-ngiti lang si Kuya Eli na parang may tinatago. O baka ako lang ’to. Nagpapantasya na naman ng kalibugan. Kasi kahit wala siyang sinasabi, parang naririnig ko ’yung boses niya sa utak ko…

“Von, tara na sa kubo. Palamigin natin ang lambanog… gamit laway mo.”

Pero sa gitna ng tawanan at lambanog, isang titig lang ni Kuya Eli… ramdam kong gusto ko na siyang halikan. Kahit amoy alak pa yung hininga niya.

Umikot ulit ang tagay. Si Tatay Paeng at si Kuya Eli, nagsimula nang magpaligsahan sa kwentong kababalaghan. May white lady raw sa sapa, may tikbalang daw na nagla-livestream, may manananggal na nag-o-OT sa BIR.

Ako? Tahimik lang na nakikinig. Umiinom rin paminsan minsan. Pero, pawis na pawis na ko. Hindi ko alam kung dahil sa lambanog o dahil kay Kuya Eli na parang walang sense of personal space na ngayon ay panay dikit, panay siko sakin na parang wala kaming Tatay Paeng sa harap namin.

At ’pag nagkakadikit balat namin? Parang may nagpa-playback sa utak ko ng mga naganap sa kubo. ’Yung palad niya nung gabi. ’Yung dila niya sa leeg ko. ’Yung…

“Uy, Von!” sigaw ni Tatay. “Natutulog ka ba?!”

“Ha?! Hindi po.”

“Putek. Eli, baka multo na ’tong anak ko. O baka kinakain na ng tikbalang. Dati pa ’yan mahilig sa mga kabayo!” patawang sabi ni Tatay.

Pero si Kuya Eli, ngumiti lang. ’Yung tipong “oo ako ’yung kabayong ’yon.”

“Hindi ’yan multo, Manong,” sabi niya. Tapos kumindat sa akin. “’Yan po ang paborito kong assistant tuwing gabi.”

AY GAGO. Tatay ko lang ang humagalpak. Ako, napaubo. Si Kuya Eli, naka-smirk. Ako naman, kunyari okay lang pilit itago ang lihim namin ni Kuya Eli.

Pero habang busy sa kakatawa si Tatay na halatang natatamaan ng isipirito ng alak, bigla, yung kamay ni Kuya Eli dumantay sa hita ko. Sandali lang, pero sapat na ’yun para matawag ko si San Pedro sa isip ko.

Kahit alas-dos ng hapon, kahit may audience kami, ang dialect naming dalawa ni Kuya Eli… physical touch. Wala mang salita. Wala ring usap. Puro dikit, puro siko, at makahulugang titig lang.

Tapos sumabat si Tatay.

“Alam mo ba, Eli,” panimula ni Tatay, habang nilalapag ang baso sa mesa, “itong anak ko, ayaw na raw mag-aral. Ayaw magtrabaho. Aba, nagpaka-albularyo! Eh baka nga gusto nang magpakasal sa white lady sa CR ng barangay hall!”

“TA-TAY NAMAN!” Pero wala. Deadma niya ako. Mas matapang pa sa lambanog ang hiya ko.

“Pati ’yung albularyo mong kubo, ginawa nang love nest! Araw-araw nandun! Hindi na nga tumutulong dito sa bahay, palamunin pa! Kung hindi lang ’yan lalaki, baka nabuntis mo na ’yan, Eli!”

LAH?? Pumotok ang alak sa ilong ni Kuya Eli. Muntik na siyang mamatay sa katatawa.

“Kuya?! Okay ka lang?!”

Si Tatay, nagpanic mode. “Ay, ’wag ka mamamatay, Eli! Hindi ko pa naisa-sign ’yung titulo ng kalabaw sa pangalan mo!”

Pero si Kuya Eli, literal na hinihika na sa tawa.

“Putek, Manong Paeng,” hingal niya, “grabe kayo. ‘Mabuntis?!’ Tangina, saan mo naman nahagilap ang isiping yun?”

Ako? Gusto ko nang mag-layas papuntang ibang timeline. Pero syempre, hindi pa tapos si Tatay. Kasi bakit titigil, ’di ba? Kung puwede naman akong ilibing ng buhay gamit lang ang kwento.

“Totoo naman, eh!” sigaw ni Tatay habang nilalapa ’yung pulutan. “Hanggang ngayon, wala pang nobya ’yang anak ko! Gwapo naman ’yan, mana sa’kin. Pero ni minsan, walang babaeng pinakilala sa’min. Baka sayo na ’yan may gusto, Eli!”

Sabay turo sa’kin gamit ang tinidor na may nakatusok pang adobong palaka… as in nakanganga pa siya. Ako? Nilamig ang batok. Si Kuya Eli? Tahimik na, pero naglabas ng ngisi.

“Hindi po ako ang dahilan,” sabi niya, kalmado lang. “Siguro po… mataas lang talaga ang standard ni Von.”

Tangina dre. Nasamid ako sa sariling laway. Lumingon ako sa kanya. At ayun na naman ’yung titig niya na malalim.

’Yung titig na parang silent repost… “Ako ’yung standard mo, gago.”

Pero si Tatay? Walang pake.

“Standard? Baka standard ng lalaki ang gusto niyan! Ay Von! Baka hindi babae ang hinahanap mo! Tatadyakan kita sa sikmura!”

“Ta-Tay, please.” Hinay ko, sabay lubog sa upuan.

Pero si Kuya Eli? Umiling saglit pero ngumiti ulit.

At doon ko na-realize… Hindi lang ako nalalasing sa lambanog. Nalalasing rin ako sa titig ni Kuya Eli. At sa katotohanang sa unang pagkakataon nakikita kong

tumatawa siya.

’Yung legit ha. ’Di “haha” lang. Tawang may hininga at buwelo. Parang bumulwak mula sa puso niyang tatlong taon nang nasa silent mode.

Tatlong taon, dre. Tatlong taon mula nung iniwan siya ni Ate Elena. Pero ngayong pinahiya ako ni Tatay?

Tumawa siya.

At alam mo kung bakit? Dahil kay Tatay kong parang lasing na version ni Vice Ganda at FPJ in one.

May gumuhit sa dibdib ko. Parang may humaplos sa puso ko gamit Vicks Vaporub at yakap ng nanay ko nung bata ako.

Doon ko na-confirm.

Hindi lang katawan ang gusto ko kay Kuya Eli. ’Yung ngiti niya? Gusto ko ako ang dahilan. Gusto ko siya. Hindi lang sa ilalim ng banig. Gusto ko pati sa ilalim ng araw. Sa ilalim ng kisame. At sa ilalim ng mapanghusgang kilay ni Tatay Paeng.

“Eli,” sabay tagay si Tatay. “Di mo naman siguro bubuntisin tong anak ko, ’no? Ayoko ng apo na kamukha mong parang pinaglihi sa dahon ng lagundi!”

Tumawa ulit si Kuya Eli. Parang sumikip shorts ko sa kilig. Tapos nilagay niya kamay niya sa balikat ko. Mahina lang. Parang pampalubag loob, pero dre, ’yung init? Parang massage chair sa City Mall.

At doon ko na-realize ulit…

Si Kuya Eli, hindi na siya tahimik. At hindi na rin ako nag-iisa.

Sa gitna ng lahat, naramdaman ko… Ito na yata ’yung pag-ibig na walang halamang gamot.

---

Tapos, matapos ang lahat? Bigla akong niyaya ni Kuya Eli maligo sa ilog.

As in literal. Walang dahilan. Hapong tapat. Araw na araw at init na init.

Pero ayun kami, naglalakad papuntang ilog, parang mga batang nag-cutting ng klase. Sino bang normal na lalaki ang nagyayayang mag-swimming sa alas-tres ng hapon?

Brief lang ang suot namin. Wala ng hiya hiya. Basang-basa pa.

“Tangina, Kuya! Ang lamig ng tubig kahit mainit naman ang panahon!” sigaw ko habang tumatalon palayo sa tubig na parang may pumasok na yelo sa butt crack ko.

Pero narinig ko ’yung tawa niya.

’Tanginang tawa ’yun. Hindi bastang tawa. Halakhak na parang binasbasan ng tatlong pari, dalawang albularyo, at isang baklang manghuhula.

“Habulin mo ’ko kung gusto mong uminit!”

At ayun na nga. Takbuhan kami sa ilog. Para kaming basang sisiw, hingal pero nagsisigawan at nagtatawanan. Para kaming nasa commercial ng sabon na walang sense pero may abs lahat ng model.

Hanggang hingal na kami pareho. Hanggang tuhod na lang ang tubig.

Hanggang sa…

Tahimik.

Tapos hinarap niya ’ko. Hinawakan niya ang pisngi ko. At hinalikan niya ako. Hindi bastang halik ha. Halik na hindi malibog, kundi malalim. Walang dila. Wala ring ungol.

Parang biglang huminto ang buong barangay. Walang tumitilaok. Walang humahatsing. Walang sumisigaw ng “potangina mo!” sa kabilang kubo.

Kami lang. Ako. Siya. At ’yung halik na lasang tanong na hindi ko alam kung kaya ko pang sagutin.

Tapos…

Bigla siyang umatras.

Tangina.

“Von…” mahina niyang sabi. Hawak pa rin pisngi ko. “Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko. Mali ’to.”

MALI.

Bakit ganun? Kinikilig pa puso ko tapos mali agad?

Tumingin siya sa ilog. Sa agos. Parang may hinahanap siyang sagot sa tubig. Or baka pinapatay niya lang ’yung kilig. Kasi kung ako lang, ready na ’ko magpa-swimming lesson sa kama basta siya ang kasama ko sa ibabaw nito.

“Dahil… lalaki ka. At lalaki rin ako.”

Anong ibig niyang sabihin?

“May anak ako, Von. Hindi ko alam kung nasaan na siya. Hindi ko rin alam kung nasaan na si Elena.”

Ayun na. Si Ate Elena.

Parang may bumugbog sa dibdib ko gamit ang tsinelas ni Tatay. Hindi ako nagselos, promise. Pero ang sakit pakinggan. Parang sinabi niyang may asawa siyang hindi niya mai-let go, at ako, extra rice lang.

Pero…

“Dahil sa’yo, Von…” bulong niya. “Muli kong natutunang sumaya.”

Putek.

Wala namang ulan. Wala ring background music. Pero parang may pumasok na liquid sa mata ko.

Di ako prepared. Gusto ko sanang sabihin…
“Ako rin, Kuya.” O kaya…
“Wala na si Ate Elena. Ako na lang. Ako na lang ang halikan mo habang buhay.”

Pero wala. Nadry ’yung lalamunan ko. Nagka-desert sa bibig ko. Ang tapang ng feelings pero ang hina ng voice ko.

Kaya ang nasabi ko lang?

“Di pa naman to goodbye, Kuya Eli, diba?”

Pakshet.

Wala na. Hero arc failed. Pero ngumiti siya.

“Sige,” sabi niya. “Basta ikaw kasama ko, Von… walang paalam, walang iwanan kahit saan.”

Tangina mga dre. Sana ’yung “kahit saan” na ’yun, ako pa rin kasama niya sa dulo.

Kahit sa sabungan.

Kahit sa palayan.

Kahit sa pila ng ayuda.

Tumingala ako. Papalubog na pala ang araw. May init pa rin at maliwanag pa ang araw. Pero sa loob ko? Ang gulo.

Pano kung ’yung halik na pinaka-matamis sa’yo… ’Yun na pala ’yung paalam niya?

At paano kung ’yung “kahit saan” niya… Wala ka pala sa dulo?

CHAPTER 15

Hindi ko alam kung paano nagsimula o talagang dininig lang ng langit yung mga hiling kung puro kalibugan tuwing makikita ko si Kuya Eli.

Tangina mga dre. Sinong mag-aakalang papatol si Kuya Eli sa tulad kong may titi rin gaya nung kaniya? Gabi-gabi akong niluluto sa init ni Kuya Eli, pero bukod doon, ramdam kong di lang puro kalibugan ang namamagitan sa aming dalawa.

Ewan. Iba na ’to. May kung anong kilig sa pagitan ng mga kalabit at haplos. Hindi na lang siya bastang mainit. Parang may kasamang lambing na pasimple. Kahit wala pa kaming label, kilig na kilig na ako, na parang gusto ko na siyang i-post sa Facebook na may caption na “mine.”

Araw-araw na ako sa kubo niya. Hindi na ako assistant. Hindi na siya albularyo lang sa paningin ko. Ang meron lang, kami. Kung anong klaseng kami, malabo pa sa sabaw ng tinolang walang manok, pero andun siya. Andito ako. At tangina, ayoko nang umalis pa.

Minsang umaga, habang nagmamagaling akong magtimpla ng salabat kahit wala akong alam sa tamang ratio ng luya tsaka asukal, basta may anghang, may tamis, parang relasyon naming marupok pero masarap… ayun, bigla niya akong hinalikan sa batok.

Shet naman talaga!

Napapitlag ako. Halos mahulog ’yung tasa. Hindi dahil natakot ako, kundi dahil nabuhay bigla ’yung kaluluwa kong inaantok pa. Tangina, sweet ’yon. Wala siyang pasabi. Walang “can I kiss you?”. Shit! Bigla na lang niya ginawa yun dahilan para ma-heart attack ako bigla.

“Hoy!” sigaw ko, kunwari galit, pero ’yung puso ko, parang tanga, nagcha-cha-cha.

“Anong ‘hoy’? Eh pampagising ’yon.”

“Batok ko ba ’yung tinimpla ko? Ba’t mo dinilaan?”

“Tinatansya ko lang kung luto na ’yung assistant ko,” sabay kindat. Jusko! Talaga naman parang gusto kong lumubog sa sahig tapos magpakasal sa kanya sa ilalim ng lupa.

“Tangina, Kuya Eli.”

Napahawak ako sa dibdib ko. Hindi dahil sa kaba. Inisip ko lang kung andun pa ’yung puso ko, baka kasi ninakaw na niya, inihalo sa salabat, tapos ininom habang naka-topless siya.

“Next time, sa leeg mo na lang ako magtitimpla ng salabat, ha? Mas masarap dun e. Maanghang na, malambot pa.”

“Gago ka talaga,” sabi ko, pero ngiti ko parang commercial ng toothpaste. Lutang na parang kaluluwa ko nung una ko siyang binosohan sa ilog habang naka-brief lang.

At akala ko tapos na. Pero hindi.

Binigyan pa ako ng panapos na banat na ikinalusaw ng tuhod ko.

“Alam mo, Von…” sabay hawak sa baywang ko, “’pag salabat ka, hindi na ’ko iinom ng tubig buong buhay ko. Araw-araw kitang lalagukin. Mainit, malalim, tuloy-tuloy. Wala nang lamig sa katawan ko, ikaw na lang.”

“Mweheheh Kuya Eli. Pwedeng umupo muna ’ko? nahihilo na ko sa mga banat mong yan.”

“Sige, pero sa kandungan ko.”

Shet! Patay na ako. Ilibing niyo ’ko sa ilalim ng papag.

Napapikit ako, nagdasal ng konti sa mga ninuno. Hindi ko alam kung kinikilig ako, nalilibugan, o gusto kong sabunutan sarili ko sa harap niya habang sinisigawan ng “Tangina mo! Bakit ka ganyan!?”

Ganun siya e. Tahimik lagi. Walang arte sa katawan. Pero pag nagsalita? Tuhod ko ang magco-collapse.

At kahit anong tanggi ko, kahit magpumiglas pa ako kunwari. Gusto ko ’yon. Gusto ko siya. Gusto kong lagi akong nilalambing niya.

At kung assistant niya pa rin ako sa lagay namin na ’to…

Sige. Ako na. Ako na ang assistant ng puso ni , Kuya Eli. 24/7. Walang sweldo, basta may kiss sa batok.

---

Minsang hapon, sabay kaming naghuhugas ng paa sa poso. Galing kami sa pagtatanim ng mga halamang gamot sa likod bahay. Pareho kaming amoy araw, puno ng pawis at pagod.

Akala ko walang kung ano. Hanggang sa… ayun na. Tangina mga dre. Tapos bigla… hinalikan niya ’ko sa pisngi.

Isang kintal na halik lang. Ako ’yung natigilan. Bakit ba to ginagawa ni Kuya Eli. Ayaw ko rin namang mag-assume na gusto niya ako, pero nagsimula na akong maguluhan sa mga ginagawa niya.

Ngumiti siya pagkatapos. Napatingin ako sa kanya, napatigil sa pagkuskos ng talampakan.

“Teka lang,” sabi ko. “’Yon na ’yon?”

“Anong ‘yon’?” tanong niya, walang bahid ng kahihiyan. Walang remorse. Pure gigil lang siguro sa dignidad ko.

“Yung halik mo. Akala ko may kasunod. Dialogue man lang. Music cue. Konting ulan? Wala man lang pa-drama?”

“Eh gusto ko lang. Parang… gusto ko lang malaman mong gusto kitang halikan. Di ba puwede?”

“PUWEDE!” sigaw ng kaluluwa ko. Pero ang bibig ko, kunwari chill lang.

“Pero kilig na kilig ako, gago ka. Paano na ’to?”

“Ay sorry, sir. Di na po mauulit. Unless gusto mo. May feedback form ka ba?”

“Tangina, form ka diyan.”

Napatawa ako. Tapos napatawa rin siya. ’Yung tawa niyang pa-simple, pa-yuko, may kasamang hawak pa sa bewang ko. Parang mag-asawa na kami sa setup na ’to.

Hanggang sa pareho na kaming humahalakhak na parang mga sira. Wala namang joke. Wala namang punchline, Pero ang saya naming pareho.

“Ano bang nakakatawa?” tanong niya habang hawak pa rin ’yung hose ng poso na parang stand mic sa amateur night ng feelings.

“Malalaman mo ’pag nire-replay mo ’tong eksena mamaya habang nakahiga ka.”

“Putcha, para kang telenovela.”

“At least masaya ’yung season natin, ’no?”

“Limited series ba ’to?”

“Bahala ka kung kailan mo gustong i-cancel.”

Ngumiti siya ulit. Mas genuine at mas totoo. Tapos, hinugasan niya ang paa ko. Akala ko joke. As in prank lang. Pero hindi. Binuhusan ng tubig, tapos pinunasan gamit ang kamay niya. Lah! I’m not his wife! Di niya naman kailangang gawin yun.

“Pagsisilbihan kita ngayon,” sabi niya, seryoso pa rin. Kala mo hindi niya lang ako hinahalikan five minutes ago.

“Wag mo kong sanayin sa ganyan, kuya,” sabi ko.

“Wala, trip ko lang alagaan ka minsan.”

“Bakit para na akong Disney Princess nito?”

“Premium quality service ’to. May free breakfast pa.”

Tawa ako nang tawa. Hindi ko na alam kung basa paa ko o puso ko.

Sinabuyan ko siya ng tubig. Umarte siyang naasar, tapos binuhusan din ako. Naghabulan kami sa damuhan habang tumitilamsik ’yung tubig sa kung saan-saang parte ng katawan.

Para kaming mga bata. Pero mas bastos ang iniisip. At doon ko narealize, habang pareho kaming naghahabol ng hininga at halakhak…

Hindi lahat ng kilig kailangan ng label. Minsan sapat na ’yung sabay kayong naghuhugas ng paa. Tapos unti-unti na ring naghuhugas ng lungkot sa puso.

Ganito kami.

Wala na ’yung tensyon na parang may kasalanan kaming ginagawa. Though, meron pa rin ’yung “hala baka may makakita” vibe o ’yung pa-demonyong halikan habang may nagrorosaryo sa kabilang kanto ng baryo. Pero wala na ring guilt trip. Wala nang “parang mali ’to” moments.

Parang kami na nga. Pero, syempre, dahil mga lalaki kami, walang umaamin. Wala ring nagsasalita. Wala kaming label. Kumbaga, soft launch lang relationship namin. Parang fastfood na walang resibo, pero alam mong nabusog ka pero wala kang ebidensya.

Gabi-gabi niya akong niyayakap sa likod. Minsan, pag tulog na ko, nararamdaman kong hinahalikan niya likod ng tenga ko. Subtle touch lang yun. Hindi bastos. Pero, effort yun ha. Hindi basta-bastang kilig ’yon, kilig ’yon na may konting libog sa gilid.

Kinaumagahn, sabay kami mag-almusal ng lugaw at itlog na maalat. ’Yung parang matagal na kaming nagsasama. May routine na. May timetable. Ako taga-init ng tubig, siya taga-salok ng bigas.

At oo. Wala nang “uwian.” Katabi ko na siya natutulog. Sabay na kami gumigising. Mas madalas pa akong tambay sa kubo niya kay sa mismong bahay namin. Pero never niyang sinabing mahal niya ako. At ako? Never ko ring tinanong. Kasi nga duwag ako. Hindi ako marunong mag-“feelings talk” nang hindi parang may bara sa lalamunan.

Hanggang isang gabi, ayun na naman kami. Pinapahiran ko siya ng langis sa likod. Sabi niya, may pilay daw. Mabigat daw kasi ’yung palay na kinarga niya paibaba galing sa bukid.

Na kung iisipin mo, 3-kilo lang ’yun. Pero sige. Palusot niya lang. Halatang gusto niya lang ma-massage by yours truly.

Tahimik siya. Tahimik din ako. Pero sa loob-loob ko, literal rave party. Pati utot ko parang may bass.

’Wag kang tumingin sa batok, Von. ’Wag kang hihinga malalim. Hindi ’to first time. Hindi ’to dapat big deal.

Pero, natitigasan pa rin ako sa amoy niyang Efficascent na may konting pawis. Bakit ganito. Bakit parang gusto ko na siyang sabuyan ng langis sa buong katawan habang may background music ng “Hopelessly Devoted To you.”

Tahimik lang. Himay-himay lang ng balikat. Pero ramdam ko ’yung init niya. ’Yung ugat niya. ’Yung laman niya sa ilalim ng palad ko. At ayun. Syempre sumablay ako. Nagkaroon ako ng brain-to-mouth malfunction.

“Ano ba tayo ngayon, Kuya Eli?” tanong ko sa kaniya. Tunog kaswal pero kinakabahan ako mga dre.

Tahimik siya. Walang sagot.

Isang minuto. Dalawa. Tangina. Baka napikon? Baka naunahan ko siya ng tanong? Baka naguluhan siya sa feelings niya? Baka… narealize niyang lalaki ako. Shocking twist!

O baka narealize niyang iniwan siya ng asawa niya. At hindi ako pwedeng maging kapalit nun. Hindi ako pwedeng maging rebound ng lalaking may sugat sa puso at may pilay sa balikat.

Tapos. Hinawakan niya kamay ko. Yung hawak niya may bigat. Parang may ibig sabihin… pero mas piniling hindi sabihin.

“Sa ngayon…” bulong niya. “…akin ka, Von.”

Ganun lang. Walang kasunod. Walang tanong kung “ikaw ba, sa’kin?” Walang “puwede bang tayo?” Wala. Ang naiwan lang sa akin ay ’yung dalawang salitang nagpaparamdam na hindi ako pangmatagalan.

“Sa ngayon.”

At ang tanga ko, okay lang sa’kin.

Kasi minsan, mas pipiliin mong kumapit sa sandaling masakit kaysa sa habangbuhay na wala siya.

Pinili kong manatili. Kahit ilang segundo pa. Kahit walang kasiguruhan. Kahit hindi ko alam kung hanggang kailan tong “sa ngayon.” Kasi paano kung bukas, paggising ko… hindi na ako para sa kanya? Paano kung bumalik si Ate Elena? Paano kung may kumatok sa kubo’t sabihing, “Eli, tara na. Ako ang tunay mong asawa! May anak tayo, Eli. Tapos na ’yung kahibangan mo!”

Eh ako? Naiwan. Walang nasagot. Walang naipaglaban. Hawak pa rin ’yung bote ng langis. Hawak pa rin ’yung kamay niya sa alaala ko. Pero wala na siya.

At oo, hindi ako nagtanong. Hindi ako nagpilit. Kasi minsan, kahit gustong-gusto mo na… hindi mo kayang hanapan ng direksyon ’yung bagay na alam mong maliligaw din sa dulo.

Pinikit ko mata ko habang minamasahe pa rin ang likod niya. Unti-unti kong binuka ang aking mga mata. Tinitigan ko ’yung batok niya.

Ang dami nang halik na tumama diyan. Ang dami nang gabing nabasa ng pawis at ungol. Pero ngayong gabi? Tahimik lang. Tahimik na parang… huling beses.

Ang bigat ng hangin. Para bang kapag nagsalita ako, kapag bumulong ako ng “mahal kita,” matatapos ang lahat.

Kaya nanahimik ako. Nagpaiwan ako sa katahimikan niya. Kasi baka doon, sa pagitan ng mga salitang hindi nasabi… baka doon pa niya ako pinili. Kahit sandali lang.

Pagkatapos no’n, humiga kami sa papag nang magkatabi. Walang yakap, pero magkadikit ’yung mga daliri namin sa paa, konting galaw lang, may alon na sa dibdib.

“Walang makakaalam nito,” bulong niya.

“Wala,” sagot ko.

“Hindi ’to totoo. Sa labas.”

“Alam ko.”

“Pero ayokong mawala ka.”

“Hindi ako mawawala, Kuya Eli. Hangga’t hindi mo ako pinapaalis.”

“Von…”

“Hm?”

“Salamat.”

“Para saan?”

“Sa pagpapasaya sa’kin. Kahit walang kasiguruhan lahat ng ’to.”

Tumawa ako, ’yung tawang walang tunog, parang hinga lang.

“Walang anuman,” sabi ko.

“Masarap naman dito, ’di ba?”

“Parang mantika,” sagot ko.

“Tangina,” sabi niya. “’Wag mong sirain ang moment.”

Pero alam naming pareho, wasak na ’to mula pa sa simula. Tinatakpan lang ng katawan. Tinatakpan lang ng katahimikan.

Kasi minsan, ang pinakamalungkot na klase ng “mahal kita”… ’yung hindi kailanman puwedeng sabihin. At hindi dahil ayaw mong sabihin. Kundi dahil baka sa oras na sabihin mo, biglang matapos ang lahat.

-Baloy

Author’s Note: May completed po ako na may ganitong genre din. Baka gusto mong basahin ang…

MY DEAREST SAKRISTAN

…while waiting sa next update nito.

CHAPTER 16

AUTHOR’S NOTE: EXPLICIT CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

---

“Von…”

Mahina at diretso, ngunit buo ang pangalan ko sa bibig niya. Tinawag niya ’ko dahil gusto niya ’ko. Kailangan niya ’ko. Alam ko na kung ano ang kasunod ng eksenang to.

Ramdam ko agad ang pagbabago sa hangin. Boses pa lang niya, may laman ng halong libog, antok at gutom. At ang putangina mga dre, ako ang gusto niyang kainin.

Nasa gano’n pa rin kaming posisyon. Magkatabi kami sa papag habang magkalapat ang mga braso namin, parang lasing sa init. Pero mas totoo kaysa kahit anong tama. Ang dumikit siyang gano’n, para akong binuhusan ng gasolina. Isa lang na spark, masusunog kaming dalawa.

Gumalaw siya. Mabagal lang nung una. Ang kamay niya, gumapang papasok sa sando ko. Malamig sa simula, pero parang sinasadyang paikutan ng init ang balat ko. Dumaan sa pusod ko saka tumigil, tapos umakyat.

Hanggang sa dibdib ko.

Doon siya nagtagal.

Nilalaro niya ang utong ’ko. Hindi soft. Hindi rin bastos. Sakto lang para mapamura ako nang mahina, at para mapakagat sa labi. Para mapasabi ng…

“Kuya…”

Ungol ko. Gusto kong pigilan pero, hindi kaya. Tapos bigla, di ko namalayan, ang labi niya, nasa leeg ko na. Parang pa-dampi lang sa una, pero sa sunod na segundo, dinidilaan na niya ’ko. Hinahalikan… Kinakagat parang hayok.

Napapikit ako. Hindi ko na alam kung saan kakapit. Sa papag? Sa palad niya? Sa sarili kong hiya?

Pero wala nang hiya rito. Ako na ang gumalaw.

Hinawakan ko siya sa baywang. Pinihit ko siya pahiga sa papag. Hinubad ko ang sando niya nang dahan-dahan. Hindi dahil romantic, pero dahil gusto kong makita lahat. Lahat ng balat. Lahat ng bakas. Lahat ng pwedeng dilaan.

Pumatong ako sa ibabaw ni Kuya Eli. Hinalikan ko siya, diretso sa labi. Mainit ang dampi ng labi ko sa kaniya. Mabigat ang labi sa labi. Mabagal ang ritmo na parang panunukso, pero may halong diin na parang galit. May dila, umaangkin sa isat isa. Uhaw parang gutom na hayop.

Sa panga, kagat-halik. Sa ilalim ng tenga, doon siya napakapit. Ang mga kuko niya halos bumaon sa balikat ko, parang gusto niya akong itulak pero sabay hatak. Mas lalong ibinaon ang sarili sa katawan ko.

Sa leeg, dinilaan ko siya sabay kagat. Doon siya umungol. Sa dibdib, doon siya napasinghap, ang hangin parang nabaon sa lalamunan. Sa utong, doon siya napaliyad, parang kinuryente ang katawan. Napamura siya, hindi na niya kaya pigilan.

Naglakbay ang labi ko pababa. Wala akong nilaktawan. Dinilaan ko lahat. Hinigop ko lahat. Gusto kong kabisaduhin bawat parte ng katawan niya gamit ang bibig ko.

Ito si Kuya Eli.

Hindi ko masabing akin, pero gusto ko pa rin. Hindi ko alam kung mahal niya rin ako. Wala kaming label, pero ngayong gabi, akin siya.

“Von,” bulong ni Kuya Eli, habang nakatitig sa akin na parang gusto akong kainin ng buo. “Paliligayahin kita.”

Bigla siyang bumangon. Bago pa ako makapagsalita, itinulak na niya ako pababa. Ako na ngayon ang nakahiga. Ako na ang pinapatungan ng tingin niyang parang sinisilip ang loob ko.

Hinila niya ang shirt ko pataas. Hindi mahinay. Hindi rin marahas, pero sapat para hindi ako makapigil. Tapos sunod ang shorts. Kasama sa hinila niya ang brief ko. Tinanggal niya nang tuluyan.

Ako, hubo’t hubad. Tirik ang burat. Ramdam na ramdam ko ang lamig ng hangin, pero mas ramdam ko ang init niya.

Tapos siya naman. Hinubad niya ang suot na boxers, tinanggal habang nakatingin pa rin sa akin. Parang sinasadyang ipakita na wala na kaming dapat itago.

Pareho na kaming walang saplot. Pareho rin kaming nagngingitngit sa init.

Pumatong siya sa katawan ko. Naglapat ang aming dibdib. Ramdam ko agad bigat niya.

“Akin ka muna ngayon, Von,” bulong niya.

Nagkikiskisan ang mga pagkalalaki naming parehong matigas, parehong galit, at parehong pulang-pula sa libog na parang sasabog kahit walang bumabayo. Mainit… Madulas… Nanginginig sa bawat saglit ng pagkakadikit. Dumudunggol, dumudulas, at dumidiin sa isat isa ang aming kargada, parang gustong mag-uunahan kung sino ang unang puputok. Sumasabit sa balat, humahagod sa singit, habang ang mga labi namin naglalabanan sa halikang magaspang, mapusok, parang sabay na nalalason at nililigtas sa iisang tikim. Hanggang sa mawalan ng paghinga, puro ungol na lang at gapang ng katawan ang maririnig.

Napasinghap ako, dahil sa sarap na parang suntok sa sikmura.

Napakapit ako sa tagiliran niya. Hinila ko siya palapit at kinuyumos. Ang init. Para akong binubuhusan ng kumukulong tubig habang pinapaliguan ng halik niya nang paulit-ulit at walang awa.

Hinawakan niya ’ko sa pisngi, tapos sinunggaban ulit ang labi ko.

Sinalubong ko. Sinuklian ko. Halikan kami. Labanan ng dila. Sipsipan… Basaan… Umuungol kaming pareho habang nagkakabanggaan ang mga katawan namin. Gumagala na ang kamay ko sa likod niya. Sa baywang. Sa puwet. Nilalamas ko. Sinasabayan ko ang galaw niya.

“Putangina, Von…” ungol niya, habang gigil na gigil siyang kumakadyot, parang hayok na hayok sa laman. Bawat ulos niya ay may bigat, mabilis, at kiskis padiin sa pag-aari ko. Basang-basa na ’ko, pero hindi siya tumitigil, lalo pa siyang bumibilis, parang wala nang bukas.

Ako naman, hindi na makapagsalita. Umiinit na ang katawan ko. Hindi lang basta libog. Hayok na. Gutom na gutom. Gusto ko siyang pasukin, lasahan saka ikulong sa katawan ko.

Hindi niya tinigilan ang pagkiskis ng burat niya sa’kin. Nakakabaliw ang kiliti. Ramdam ko ang init… ang tigas… at ang masarap na sensasyon. Paulit-ulit yun. Dahan-dahan sa simula, pero unti-unting bumibilis. Paikot, padiin, parang sinasadyang ipamukha sa’kin kung gaano niya ’ko kayang paikutin.

Hanggang sa tinutok niya sa lagusan ko. Ikiniskis sa mismong butas, binibitin ako, parang gusto niyang mabaliw muna ako bago siya pumasok. Nakakabaliw sa pakiramdam. Nakakainis pero nakakalibog.

“Gusto mo ’to, Von?” tanong niya, habol-hininga.

“Gusto kita, Kuya…” sagot ko, halos pabulong, pero puno ng pagnanasa.

“Wag kang magpigil,” sabi niya, tapos kinagat ako sa leeg. “’Di na tayo pwede umatras.”

Tama siya. Wala nang dapat atrasan. Lalo na’t pareho na kaming basang-basa sa pawis, sa laway, sa libog.

At sa gabing ’to, kahit mali kami sa lahat ng posibleng paraan, tangina, tama ang pakiramdam.

Minsan naiisip kong baka ito na ang pinaka-masarap at pinaka-makahayop na parte ng buhay ko.

Kasi habang nakapatong si Kuya Eli sa’kin, habang dinidikdik niya ’ko nang walang awa, habang pinipiga niya ang bawat saglit sa pagitan ng mga katawan namin, alam kong may hangganan ’to. Pero hindi pa ngayon.

Ngayon, wala siya kay Ate Elena. Wala siya sa pagiging asawa at ama. Ngayon, akin siya.

Walang santo-santo sa paraan ng pagtingin niya sa’kin. Sa bawat pagdiin ng balakang niya, sinisigaw ng katawan niya na gusto niya ’ko. Kahit wala siyang masabi, kahit hindi niya kayang bigkasin, ramdam na ramdam ko sa pagkiskis ng mga pagkalalaki namin.

Wala mang “mahal kita,” pero baka ito na ’yon. Sa bawat ungol, bawat sabunot, at bawat kadyot. Sa tunog ng basang mga katawan naming nagbabanggaan sa ilalim ng dilim.

At kahit ngayong gabi lang ’to?

Lalaspagin ko ang sarili ko para sa kanya.

Hindi ko na alam kung ilang minuto na kaming magkayakap, magkapatong, at magkaipit. Wala nang pakialam kung anong oras na. Ang alam ko lang, parang sinisilaban ang buo kong katawan sa bawat ulos ni Kuya Eli padiin ng burat niya sa titi ko.

Ngayon bumilis na ang bayo niya, parang gusto niyang durugin lahat ng lakas ko gamit lang ang pagdiin niyang sumasalpok, at sumasagasa sa’kin. ’Di ko alam kung saan ako kakapit. Sa likod niya? Sa puwet niya? Sa papag? Sa sarili kong ulirat?

“Kuya…” halos hindi ko maibulalas. Nanginginig na ’ko kahit nakahiga. Napapa-arko katawan ko sa tindi ng binibigay niya sa’kin.

Patuloy pa rin ang pagkiskisan ng mga burat namin, habang mas rumahas ang pagkadyot niya. Parang ayaw na niyang huminto. Puro tunog ng mga pawis at balat ang naririnig ko. May katas na tumutulo, may mga ungol na hindi na pino, pero wala na kaming pakialam.

“Von…” paos niyang bulong habang kinakagat ang leeg ko, “’Wag kang bibitaw.”

Paano ko bibitawan ’to?

Sa bawat sagad ng balakang niya, parang kinakaladkad niya ’ko sa kasalanan.

Ang lakas ng mga matutunog na ulos niya. Parang gusto niyang ikiskis sa burat ko lahat ng galit niya sa mundo, lahat ng pananabik, lahat ng pagkakait. Lahat, ibinubuhos niya sa katawan ko. At tinatanggap ko. Lahat. Gusto ko pa. Gusto ko hanggang mawalan ako ng boses. Hanggang mawalan ako ng pangalan.

Hanggang ang alam ko lang ay siya. Si Kuya Eli. At ang katawan naming magkakabit habang walang batas, at walang bukas.

At ako? Wala na rin talaga akong nagawa kundi umungol. Para akong hayop sa ilalim niya. Hindi ko na alam kung umiiyak ba ako sa sarap o sa pagkaubos ng lakas ko. Napaliyad ako nang mas malakas ang bayo niya, literal na parang may humahampas sa loob ko. Ramdam ko na ang pumulandit na init sa puson ko. Malapit na ako. Malapit na kami.

Ang higpit ng kapit ko sa braso niya. Parang gusto kong lamasin ang laman niya. Binaon ko ang mga kuko ko sa balat niya, pero mas lalo pa niyang diniin ang sarili niya sa akin.

Ang boses namin. Paos. Namamaos sa ungol, sa singhap, at sa libog. Pero hindi kami huminto. Ni hindi kami nag-isip kung anong kasalanan ’to. Masyado nang masarap para matakot pa.

Hanggang sa…

“Von–”

“Kuya–”

Sabay. Parehong putol ang boses. Parehong basag. Parehong halu-halo ang ungol at daing. Parehong nanginginig.

At sabay naming nilabas lahat. Lahat ng tiniis. Lahat ng inipon. Lahat ng hinanakit, at lahat ng pantasyang hindi masabi. Basta lumalabas. Umaagos.

Pawis, tamod, at laway… naghalo lahat. Basa ang balat namin. Basa ang banig. Basa ang hangin. Pareho kaming nanginginig, pero hindi pa rin humihinto. Kahit nilabasan na, nagkadikit pa rin ang mga katawan namin. Ang burat niya, matigas pa rin, dumudulas sa pinaghalong tamod at katas ko. Kumakaskas pa rin, parang ayaw akong tigilan. Hanggang wala na ’kong maramdaman kundi ang bigat niya sa’kin. Ang init. ’Yung lagkit. ’Yung katotohanan na walang atrasan ’to.

Putangina, kahit tapos na… gusto ko pa rin. Kahit masakit na, kahit nanginginig na mga hita ko, hindi pa rin ako umaayaw.

Wala na akong lakas. Nakahinga lang ako ng malalim. Hindi ako makagalaw. Si Kuya Eli, nakadagan pa rin sa’kin, parang binagsakan ng langit. Humihingal siya. Parang kapwa kami ginahasa ng sarap.

Tahimik kami. Pero ang tahimik na ’yon? Tangina, parang may pumutok. May nabiyak. May nabura.

Hindi ko alam kung may nabuo ba o may sinira kami. Kung pagmamahal ba ’to, o libog lang na may kasamang guilt trip.

Pero habang nakadikit pa ang puso niya sa dibdib ko, habang nakasubsob siya sa leeg ko na parang ayaw bumitaw, ramdam ko, kahit bawal kami, kahit walang label, kahit walang tiyak…

Kami pa rin ang pinili naming sa gabing to.

Akala ko ’yun na ang sukdulan, pero si Kuya Eli pala? Wala pa siya sa kalahati.

Habang nanginginig pa ang hita ko sa sarap, naramdaman ko ang mainit niyang daliri gumapang sa pagitan ng hita ko. Isa lang. Maingat, pero may dalang pananakop at kinakalabit ang pinaka-sikretong parte ng pagkatao ko.

Napasinghap at napapitlag ako, parang kinuryente ang buong katawan ko.

“Kuya Eli…” mahina kong ungol.

Pero wala siyang sinagot. Hindi siya nagsalita. Ang sagot niya, daliri. Dila… Hininga… Init… Pinaglaruan niya ang gilid ng butas ko na parang kabisado niya na agad. Paikot-ikot ang daliri niya, pa-slide, pa-tease, parang sinasadya akong paibigin, at pasabugin. Malambing pero may gigil. Wala siyang tanong. Wala rin akong sagot. Ang meron lang… ’tong katawan naming magkadikit, magkalapat, at magkatapat.

Hindi ko na alam kung saan ako kakapit. Sa banig na nalulukot sa ilalim namin? Sa unan na halos mapunit na kakakalmot ko? Sa buhok ko, na parang gusto ko nang bunutin? Gusto kong sumigaw pero walang lumabas kundi ungol.

Gumapang siya paatras pababa sa ibabaw ko, mabigat ang katawan niya sa balat ko, parang sinasadya niyang iparamdam kung gaano siya kasolid, at kasigurado. Huminto ang gwapo niyang mukha sa tapat ng balakang ko. Ang tingin niya hindi na nangungusap. Tapos ipinasok niya ang daliri niya sa’kin. Hindi lang isa, kundi dalawa.

Dalawang daliri. May lalim. May diin. Mas totoo. Hindi ito pantasya. Totoo to. Ramdam na ramdam ko buong-buo. Mas totoo sa kahit anong dasal na nasambit ko sa buong buhay ko. Wala nang hiling. Nangyayari na ’to.

May kirot. Oo. Parang napunit. Parang may tinulak na hindi pa dapat. Pero mas malakas ang sarap . Mas malakas ang init. Parang may pintuang binubuksan sa loob ko na matagal nang nilock. Matagal ko nang gustong buksan, pero walang nakakapasok. At ngayon, binuksan niya na. Pinapasok niya na lahat, ang liwanag, ang dilim… ang siya.

Napasinghap ako. Napapikit. Akala ko tapos na.

Pero hindi pa pala.

Hinawakan niya nang may diin ang hita ko parang pagmamay-ari niya ako. Wala siyang paki kung nanginginig ako. Walang paki kung nilalamig na ang mga palad ko sa kaba. Binuka niya ’yon. Wala siyang alinlangan. Parang pinapamukha sa’kin na wala akong takas at walang karapatang tumanggi.

Hindi pa man ako nakakabawi sa gulat, naramdaman ko ang hininga niya, gumagapang pababa. Kasunod ng dila niyang malikot at basang-basa.

Pababa.

Pababa pa.

Hanggang sa…

Dumapo ang dila niya sa butas ko.

“Kuya Eli,” napabulong ako, pero parang sigaw ’yon sa utak ko. Namilipit ako, hindi ko na kinaya. Parang biglang may kuryente sa gulugod ko. Napakapit ako sa kumot, sa katawan niya, kung saan-saan, para lang may kapitan habang nilulunod niya ako sa sarap.

At hindi siya tumigil. Parang sinisid ang kaluluwa ko gamit ang dila niya.

Putangina, kung ito ang kasalanan, gusto kong paulit-ulit gawin.

Para na akong mababaliw. Nakapikit, napasabunot ako sa buhok niya habang kinakain niya ’ko na parang wala nang bukas. Napaliyad ako sa papag, halos tumukod ang batok ko sa pader.

“Putangina, Kuya…”

Ramdam ko ang dila niya sa pagitan ng hita ko. Parang alam niya lahat ng spot na ikakabaliw ko. Wala siyang sinayang na segundo. Gusto niyang tirahin ako hanggang mabali ang kaluluwa ko.

At ako? Wala na akong nagawa kundi umungol. Nanginginig na ’ko sa sarap, nangingintab sa pawis, kinakagat ang labi para hindi mapasigaw sa bawat pagdila niya.

Lalo pa siyang ginanahan. Lalo niyang binuka ang hita ko gamit ang braso niya. Parang gusto niyang lamunin lahat. Parang sabik na sabik siyang burahin ang buong araw ko gamit lang ang dila niya.

“Kuya, tangina… tama na… ’di ko na kaya…”

Pero hindi siya tumigil. Hinawakan niya ang balakang ko, pinuwersa pababa. Parang gusto niyang sakmalin lahat ng lakas ko.

At nang akala ko tapos na, bigla siyang umangat, dumagan sa’kin.

Wala siyang sinabi. Pero ramdam ko ang burat niyang matigas, mainit, parang bakal na tumutulak sa gitna ng puwet ko. Mabigat ang paghinga niya sa batok ko, parang hayop na naghahabol ng huli. Dinidiin niya. Diniin pa. Hindi pa man siya tuluyang nakapasok, parang kinakalabit na ang buong kaluluwa ko.

Ang katawan ko, parang sinisilaban. Parang wala akong magawa kundi tanggapin ang bigat niya. Ang init. ’Yung lakas.

“Ngayong gabi… akin ka,” bulong niya, paos, at puno ng pagnanasa. Hindi ’yon pakiusap. Utos ’yon.

Hindi ko na siya sinagot. Hinayaan ko siya. Binuka ko pa hita ko nang kusa. Gusto ko rin eh. Gusto ko siyang pasukin ako. Gusto kong maramdaman lahat, kahit masakit, kahit bawal.

Naramdaman ko ang unang pasok niya. Mabagal, pero madiin. Parang tinutulak ang buong katawan ko na bumigay, kahit alam niyang matagal na akong handa.

Napakapit ako sa likod niya, sa balat niya, sa kung saan man ako makakapit para ’di ako mabuwal. Napasinghap ako, hindi ko alam kung dahil sa sakit o sa sarap. Siguro pareho.

Mainit… Mahapdi… Parang pinupunit ako pero hindi ko gustong tumigil siya. Putangina, ang sakit pero ang sarap. Ang tipong gusto kong umiyak, pero mas gusto kong mapuno ulit.

Bawat dulas niya sa loob ko, pakiramdam ko nilalasing ako. Pakiramdam ko binabali ako mula sa loob. Pero gago, hindi ko siya pinigilan. Lalo pa nga akong bumukaka.

“Kuya,” hingal ko, halos hindi na boses ang lumalabas. “Sakit.”

Hindi siya nagmadali. Pinakiramdaman niya ’ko. Pero kahit anong dahan dahan niya, masakit pa rin. Masakit sa katawan. Mas masakit sa dibdib.

Kasi alam kong hindi ako kanya. Alam kong hindi kami pwede. Pero ngayong gabi, wala akong pakialam.

Bawat ulos niya, mabagal sa una, parang nanunukso. Tapos biglang madiin, sagad, walang preno. Parang gusto niya akong gibain sa loob. Wala na siyang pakialam kung mabali ako, kung mapunit ako. Parang hayop ang galaw niya… mapusok, at gahaman. Ang lakas ng tunog ng balat namin na nagsasalpukan, parang sinasampal ang puwet ko sa bawat pasok. Basa na ako, sobrang dulas, pero ang sakit pa rin kasi malalim talaga siya kumadyot, parang gusto niya akong wasakin.

“Kuya Eli,” bulong ko, hindi ko na kaya. Pinipigilan ko ang sigaw pero wala na, lumalabas na lang puro ungol, at puro mura.

Tapos hinawakan niya ang leeg ko, hindi mahigpit pero sapat para manigas ako. “Akin ka ngayon, ’di ba?” bulong niya sa tenga ko habang patuloy sa pagkantot. Hindi ako makasagot. Ang kaya ko lang isagot ay ungol, puro oo, puro pakiusap na ’wag siyang tumigil. Tangina, gusto ko pa. Gusto ko pang laspagin niya ako.

“Kuya… putangina… ang sarap…”

Wala na akong pakialam kung naririnig kami. Wala akong pakialam kung may makakita. Gusto ko lang siya. Gusto ko lang ’to. Kahit ngayon lang.

Humawak siya sa mukha ko. Hinagod niya ang pisngi ko na parang hindi niya alam kung minamahal niya ’ko o sinasaktan. Ramdam ko ang panginginig niya. Ramdam ko ang bigat ng hininga niya sa leeg ko.

Hanggang sa… sabay kaming nanginig.

Parang sumabog lahat.

Pawis… Ungol… Halik… Laway. Lahat ng libog at lungkot, lumabas sa gabing ’yon.

At kahit hindi ko alam kung anong meron bukas, ngayong gabi, alam kong sa’kin siya.

Tangina mga dre. Hindi ako makahinga.

Hindi dahil mabigat si Kuya Eli sa ibabaw ko, pero kasi, puta, parang may kung anong sumabog sa loob ko na hindi ko alam kung saan galing.

Ang lagkit ng katawan namin. Ang lagkit ng hangin sa pagitan namin. Punong-puno ng libog na matagal naming hindi pinansin. Pero ngayong pinakawalan na namin, wala nang atrasan.

Ramdam na ramdam ko pa ang paggalaw ng burat niya sa loob ko. Ngayon, wala na siyang preno. Buo, madiin, walang paligoy. Parang gusto niya akong baliin mula sa gitna. At putangina, oo, gusto ko rin.

Hindi na ako umuungol. Humahalinghing na ako. Ang tipo ng tunog na hindi ko mapipigilan kahit anong kagat ko sa labi ko. Ang tipo ng tunog na lalong nagpapaulol sa kaniya.

Bigla siyang sumagad, walang abiso. Napamura ako sa lakas ng kadyot niya, parang may gustong punitin sa loob ko. Sunod-sunod. Walang pahinga. Para akong sinasagasaan. Hindi na siya kumakantot para pasarapan ako, kinakantot na niya ako para angkinin. Parang gusto niyang ibaon sarili niya hanggang wala nang matira sa akin kundi siya.

Tangina, kung paano siya gumalaw, ang diin, ’yung bilis, ’yung gigil, parang hayok, parang sabik, parang gutom na gutom. Hinawakan niya Ang bewang ko, saka ako binanatan nang buo. Plok! Plok! Plok! Plok! Malalakas, mararahas. Wala nang pakialam kung may marinig. Wala na ring pake kung parang nilindol na ang kubo niya.

“Kuya Eli..,” ungol ko, nanginginig na. “Sige pa. Sige pa. Huwag kang titigil.”

Hinila niya ako palapit, tapos sinampal ako sa puwet habang bumabaon pa lalo. Madiin. Nakakabaliw. Hindi na ’to sex, parang possession. Parang gusto niya akong laspagin hanggang hindi na ako makakilala. At putangina, oo, gusto ko. Gusto kong gamitin niya ako hanggang wala nang matira sa akin kundi ungol at tamod.

“Kuya… tangina…” bulong ko, sabay sabunot sa buhok niya. Wala na akong pake. Wala na akong hiya. Hinayaan ko siyang gawin kung anong gusto niyang gawin sa’kin.

Gumapang ang kamay niya pababa. Hinawakan niya ang burat ko. Itinaas baba nang marahas. Sabay sa pag-ulos niya. Halos mapasigaw ako sa sarap. Hindi ko na alam kung anong parte ng katawan ko ang nanginginig. Basta gusto ko lang ’wag siyang tumigil.

“Putangina, Von…” ungol niya sa leeg ko. “Ang sikip mo. Ang sarap mo.”

Wala akong nasagot. Nanginginig lang ako. Nakabuka, nakabuyangyang, at buong-buo kong tinatanggap lahat ng lakas niyang ibinubuhos sa’kin.

Bawat ulos niya, parang may kasamang galit. Pati ang haplos niya sa pisngi ko, may halo. Hindi lang init. May sakit. May lungkot. May halong desperasyon.

Nanginig ako. Buong katawan ko. Parang may sumabog sa tiyan ko, sa dibdib ko, sa utak ko. Hanggang sa di ko na mapigilan ang pagbaha ang maraming tamod na pumulandit mula sa titi ko. Sinalo niya iyon sa magaspang niyang kamay. Halos mawalan ako ng malay sa sobrang sarap.

Bigla siyang napakadyot nang mas malalim pa, malalim, sagad, parang gusto niyang durugin ang kaluluwa ko sa loob. At doon ko naramdaman. Ang sirit ng tamod niya sa kailaliman ko. Ang mainit, malapot, mabigat na pulandit sa loob ko, hindi lang isa, hindi lang dalawa. Sunod-sunod. Parang putok ng baril sa kalamnan ko.

Umungol siya, halos pasigaw. Madiin pero gutom. Nakaangkla ang mga kuko niya sa balikat ko, halos bumaon. Nanginginig ang katawan niya habang ibinubuga lahat, parang sinasagad, pinipiga ang sarili niya hanggang huling patak.

Ramdam ko bawat sirit, kung gaano kabigat, kung gaano kainit. Punong-puno. Mabigat sa loob. Para siyang nilalabasan ng buong pagkatao niya, parang gusto niya akong punuin hanggang wala nang espasyo para kahit ano pa, kahit ako.

At putangina, hindi ako makagalaw. Hinahabol ko ang hininga ko habang sinasalo lahat. Lahat-lahat. Nanginginig pa rin. Nangingisay. Basang-basa at lunod. Halos mawasak. Pero gusto ko pa. Gusto ko pa kahit ubusin niya ako.

Hanggang sa wala na.

Tahimik.

Pareho kaming lupaypay, pawis na pawis, at basang-basa ng sarili namin. Wala na kaming lakas magsalita. Parang pareho kaming binugbog ng lindol at tinapon sa papag.

Pero hindi siya umalis.

Nakahiga lang siya sa ibabaw ko, nakabaon pa rin. Parang ayaw niyang bitawan, ayaw niyang putulin ang koneksyon. At sa totoo lang? Ayaw ko rin.

Kahit wala pa rin siyang salitang binitawan. Kahit wala pa rin siyang sinabing “mahal kita.” Kahit sa pagtatapos ng gabing to ay wala kaming label.

Ramdam ko.

Ramdam ko sa yakap niya, sa bawat ungol niya kanina, sa paraan ng paghawak niya sa’kin, na kahit ngayon lang, kahit ngayong gabi lang, ako lang ang mundo niya.

At putangina mga dre, kung ganito naman kasarap ang kasalanan… sana ay hindi na babalik pa ang dati niyang asawa.

CHAPTER 17

Hindi ko na kayang maglakad nang maayos. Paika-ika akong pumasok sa bakuran namin, halatang may nangyaring pang-Maalala Mo Kaya kagabi na kahit si Charo Santos mapapamura.

At teka lang, hindi ko pa rin matanggap kung paanong nagkasya sa katawan kong pang-XS ang pagkalalaki ni Kuya Eli na pang- Mythical God Tier

. Para siyang albularyong may dalang Excalibur.

Pero ’wag ka, masaya ako. Kuntento ako. Kung yun na ang katapusan ng mundo ko, edi sana all natapos sa sarap.

Dumaan ako sa kulungan ng manok, may ngiti sa labi at trauma sa balakang. Iniisip ko pa rin ’yung nangyari sa nagdaang gabi.

Kaninang umaga, sabay kaming gumising ni Kuya Eli. Hindi siya nagsalita, pero ramdam ko, may ibig sabihin ’yung yakap niya o baka ako lang ’yung assuming. Baka after ng intimate healing session namin, narealize niyang hindi ko kayang punan ang espasyong iniwan ng dati niyang asawa.

Bigla akong napatalon nang may nagsalita mula sa likod ng bahay.

“Uy! Napaano ka, Von? Para kang ginulpi ng kalabaw na may feelings!”

Putangina mga dre! Si Tatay Paeng, my worst nightmare! May hawak siyang manok panabong na mukhang mas malinis pa sa’kin. Nakatitig siya sa akin na parang may multong dumaan, o baka naamoy lang talaga niya ’yung kasalanang hindi ko na nahugasan.

“Tay!” Napakapit ako sa kawayang bakod, trying to look chill kahit yung mga hita ko parang gusto ng mag-retire.

“Bakit paika-ika ka? Para kang na-exorcise pero kulang sa dasal.”

“Ahhh… nadapa lang po ako, Tay.” Tangina. Convincing ba ’yun?

“Nadapa?” Taas kilay siya. Pinakawalan ang manok sa lupa. “Ang tanga mo naman. Ano bang ginawa mo kagabi?”

“Nag-ano lang po. Naglaba.” Muntik ko na masabi “nagpakalunod sa init ng katawan.”

“Maligo ka nga. Nawawala ang aura ng bahay. Para kang birhen na ginahasa ng sampung tikbalang.”

’Tangina. SAMPONG TIKBALANG, TAY?!

“Tay naman oh!” Natawa akong parang sira, sabay takbo papasok sa bahay. Hindi ko talaga pwedeng i-maintain ang dignity sa harap ng tatay kong may one-liner pang Netflix special.

“Ikaw talaga, Von,” pahabol niya habang pinapakain ang manok. “Ingat ka sa nadadapaan mo ha. Baka next time, di ka na makatayo.”

Late na po ’yan, Tay. Tinaya ko na ang tuhod ko kagabi.

“Ayos ka lang ba talaga?” tanong pahabol ulit ni Tatay.

Shet. Hindi ko alam kung matatawa ako o magpa-confession na lang.

“Medyo nadapa lang. Pero worth it.”

Gago na kung gago. Pero masaya ang gago. At ngayong umaga, kahit para akong nabalian ng kaluluwa, lalaban pa rin ako.

Pagpasok ko sa kwarto, binagsak ko ang sarili sa papag. Tinakpan ang mukha ng unan na parang makakatulong ’yon sa emotional damage ko.

Hindi ko alam kung dapat ba akong mahiya, matuwa, o magbalot ng tuwalya at bumalik kay Kuya Eli para sa healing session part 2. Pero isang bagay ang sure… nagbago ang axis ng mundo ko kagabi.

At kung may Diyos man sa langit, sana pagbigyan niya muna ako, huwag niya agad kunin ang kaligayahan kong may kasamang muscle pain.

---

Akala ko tapos na ang audition ko sa MMK kagabi. May konting hulog ng langit, may konting hulog ng shorts. Kuntento na sana ako sa mga titig ni Kuya Eli na tahimik pero may dampi. Kahit hindi kami magka-level sa spiritual maturity, at least sa kama… este, sa damdamin… nagkakaintindihan kami.

Hanggang sa dumating si Jinny. Jinny. With a J.

At JINNING-JINNY talaga siya kung umasta. Parang Miss Barangay Universe 2006 na hindi pa rin nananalo, pero never sumusuko. Laging naka-spaghetti strap kahit malamig. Laging naka-pout kahit walang audience. At ang pinaka-grabe? Laging nasa kubo ni Kuya Eli. Tapos may dala pa siyang puto. PUTANGINA, PUTONG INANG PUTO YAN.

“Kuya Eli… masakit na naman ’yung likod ko,” malandi niyang sambit, sabay himas sa braso ni Kuya na parang may laman yung haplos.

Sis, likod lang ba talaga ang masakit o buong pagkatao mo?

At hindi lang basta puto ang dala niya, may topping pang cheese. Parang love life ko, may third party na palaman.

“Von,” sabi niya habang ako’y tagaktak ang pawis sa gilid ng kubo, nagdikdik ng halamang gamot na parang puso kong unti-unting nadudurog. “Gusto mo rin ba ng puto? Kuha ka riyan. Marami ’yang dala ko.”

Gusto ko ng peace of mind at restraining order, girl.

Ngumiti ako pero peke at plastic. “Salamat Jinny,” sabay tingin sa kanya na may kasamang warning… subukan mong hawakan si Kuya Elisa hita, at lulubog sa saging ang kilay mong microbladed.

At si Kuya Eli? Walang pakialam. Dead inside pero hot. Pinapahid lang ang langis kay Jinny na parang walang nangyayaring hilot ng kapalaran sa pagitan naming tatlo.

---

Siyempre ayaw ko rin magpatalo sa demonyita na yun.

Isang araw, nagdala ako ng saging kay Kuya Eli. Pagdating ko sa kubo, si Jinny nasa banig na naman. Nakahiga. Pawisan siya mga dre, habang hinihilot ni Kuya Eli. Parang may naganap na ritwal.

TANGINA. MAY BANIG BANIGAN NA SILA?!

“Dinalhan kita ng saging,” sabi ko kay Kuya Eli, na cool as ever. “Pampalakas.” Sabay tingin kay Jinny.

Mukha mo ang kailangang palakasin, te.

“Ay, ang bait mo naman, Von,” sagot ni Jinny, plastic din pero mas branded. “Sayo ba galing ’yung itlog kahapon?”

“Oo. Galing sa itlog ko.”

Nagkatinginan silang dalawa. Si Jinny, nanginginig sa kakatawa. Si Kuya Eli, still walang pake. Walang emosyon, pero parang may konting ngiti? O baka ilusyon ko lang?

At ako? Gusto ko na lang magpa-exorcise.

Pero ’di ako susuko. Kahit ilang puto pa ang ibigay niya. Kahit ilang hilot pa ang ipagawa niya. Ako ang tunay na spiritual warfare ni Kuya Eli. Ako ang humagulgol sa dilim, ako ang hinilot gamit ang mga palad na may langis ng langit… at kung totoo mang may Diyos, siya na lang ang bahala sa puso kong pinapanday ng kalandian at kasinungalingan.

At oo, Lord, naririnig mo naman siguro ako ngayon. Kung sinusubok mo ko gamit ang babaitang ito, fine. Pero huwag naman sa anyo ng babaeng may cleavage at puto.

---

Kinaumagahan, napilitan akong umakyat sa puno ng bayabas sa likod bahay. Wala namang may-utos. Wala ring CCTV para mapanood ’yung kabaliwan ko later.

Gusto ko lang magpakitang-gilas. Effort at sacrifice ’to dre. Parang ako si Moses, pero imbes na Ten Commandments, bayabas ang dala kong mensahe ng pagmamahal.

Hindi ako papayag na si Jinny lang ang may dalang puto. Ako? May bayabas. Malaki at matigas pa. At natural, hindi gawa ng Goldilocks. Organic dahil galing likod bahay. Galing sa puso ko. Galing sa desperasyon.

May isang maliit na problema lang.

Tangina, hindi ako marunong umakyat ng puno.

Takot ako sa heights, sa langgam, at sa sarili kong pride na baka iwan ako habang naka-dangle ako sa sanga ng bayabas. Pero ngayong umaga, ibang Von ’to. Isang Von na handang magpakalunod sa lupa basta may prutas akong hawak habang bumabagsak.

Sinipat ko ang puno. Napamura ako sa taas. At mukhang may attitude. Parang si Kuya Eli. Minsan pa-hard to get. Pero andun ang nag-iisang bunga ng bayabas, malaki, makinis, berde-berde, parang kakatapos lang magpa-facial. Literal na fruit of temptation.

Goods na goods ialay sa albularyo kong mahal.

Hinubad ko ang tsinelas. Tumingala ako sa langit saka nagdasal.

“Lord, wala ’to sa Bible, pero paki-escort ako sa pag-akyat ha. Amen.”

Akyat… Dulas… Kagat ng langgam… Lahat ng yun tiniis ko. Mas matindi pa to sa breakup scene sa teleserye. May langgam sa hita ko. May langgam pati sa kili-kili. May langgam sa… TANGINA. SA SINGIT. BAKIT DOON!?

“AAAY P–PUTAAAA!”

Akala ko yun na ’yung ending ko, pero hindi pa pala. Kasi dumating si Tatay Paeng. May tabo na nakaipit sa kilikili, bagong gising, mukhang hindi pa nagmumumog, at ready na magbanlaw ng kasalanan ko.

“VON?! Anong ginagawa mo d’yan sa taas?!”

“’Tay! BAYABAS!”

“E hindi ka nga umaakyat kahit ng hagdan, bakit ngayon puno na?!”

“Tay, iba na ’to! May purpose ’tong bayabas na ’to! Love-driven ’to!”

“Love?! Para kanino?!”

“Basta, Tay! May bibigyan ako!”

“PAMBIIHIRANG BATANG ’TO! BABA KA DIYAN! PARANG KANG NAKASABIT NA MANOK DIYAN!”

Pero hindi ako bumitaw. Lumalapit na ako sa bayabas. Pawisan na ang batok ko. Umiingit na ang sanga. At bago ko siya maabot…

CRRRAAACCKKK!!!

“AAAAY SHETTT!”

Nalaglag ako. Pero parang eksena sa Spider-Man, napakapit ako sa isa pang sanga, nakalaylay, parang prusisyon ng kahihiyan. Sumasayad na ang brief ko sa kasaysayan ng kahangalang ’to.

“VON! ANAK NG KALABAW, BUMABA KA NA DIYAAAN! DI KA BA TAKOT MABALIAN NG BAYAG!”

Pero teka lang, Tatay. Hindi pa ’ko tapos. Kasi, NAKUHA KO ’YUNG BAYABAS. Sa wakas. Victory, mga dre! Glory! Langgam bites all over my soul.

Pagbaba ko, pawisan ako. Amoy damo pa. May putik sa puwet rin. Pero may bayabas akong hawak.

Tumingin si Tatay sa’kin. Tahimik niya akong pinasadahan ng tingin.

“Anak… anong plano mo d’yan sa bayabas?”

“Bigay ko lang po. Sa isang tao. Special siya, Tay.”

Tumango si Tatay. “Ah. Babae.”

Napangiti ako ng pilit. “Hmm… babae nga po. Char.”

“Sana lang hindi sayangin ng bibigyan mo ’yan. Mukha kang action star na walang budget.”

“Tay, hindi ako desperado.”

“Talaga? E bakit parang boss level ’yung effort mo para sa isang prutas?”

Ngumiti ako. Napakamot ng batok saka tumingin sa langit.

Pero sa loob-loob ko?

Kuya Eli, kung hindi ka pa rin matunaw sa effort na ’to… susunugin ko ’tong puno. At ’yung Jinny. Sabay sabay sila. With matching holy water.

Pumunta agad ako sa kubo ni Kuya Eli. Bitbit ang bayabas at dignidad ko. Pero bago pa man ako makalapit, may narinig na akong mga tawa sa loob. May boses ng babae.

Tangina. Hindi na naman ako first customer ng albularyong ’to. May walk-in appointment na naman ang puta–este, si Jinny pala.

Sumilip ako sa bintana. Maliit lang ang awang, pero sapat na para makita ko ang lahat ng kasalanan ng mundo.

Si Jinny, naka-tube na naman. Alas nuebe ng umaga, naka-tube na siya. Para siyang nagising at nagdesisyong, “Hmm… feeling ko today, kailangan makita ni San Pedro ang boobs ko.”

Nakahiga siya sa banig na parang may photoshoot, balingkinitan ang katawan, habang si Kuya Eli naman, walang kaemo-emosyon–hinihilot siya. Ang seryoso ng mukha niya, parang gumagamot ng dengue, pero yung kamay niya? Lumalakbay sa katawan ni Jinny.

Balikat… Likod… BEWANG…

“Ayyy Kuya Eli… dyan po sa bandang ibaba… masakit din po d’yan eh,” sabi ni Jinny, sabay kagat-labi.

PUTANGINA. ’DI NA TO HILOT EH.

Hindi ko alam kung ano ang mas masakit… ’Yung slow-mo pag-giling ni Jinny habang sinasabi niyang “masakit,” o ’yung mukha ni Kuya Eli na parang nagtatahi lang ng brief. Clueless? O kunwari lang? Either way, gusto ko na siyang suntukin gamit ang bayabas na dala ko.

Sa isip-isip ko, kung ito ang kompetensiya ko, kailangan ko nang mag-level up. Kung magdadala siya ng puto, edi ako sasabihan ko si Tatay Paeng na kay Kuya Eli ipapamana ang palayan namin. Kung nagpapahilot siya, edi ako magpapa-exorcism kay Kuya Eli… “Kuya tanggalin mo ’yung demonyong umiibig sa ’yo.”

Dahan-dahan akong bumaba. Ayoko na mga dre. Hindi ko kayang manood ng LIVE softcore hilot porn nang walang popcorn. Baka mapasigaw ako ng “MGA TAKSIL! WALANG SAYO, JINNY! AKIN LANG ANG ALBULARYO KO!” habang binabato ko ng bayabas ang bintana.

Pagdating ko sa bahay, bagsak ako sa banig. Harap sa kisame. Existential crisis starter pack.

“Gago ba ko? Bakit ba ako naaapektuhan? Eh wala naman kaming label. Walang kami. WALA KAMI!”

Pero pabulong ko ring sinabi, “Pero ako ’yung hinalikan niya sa dilim, ’di ba? Ako yung binembang niya nang walang awa… ako ’yung–PUTA VON TAMA NA, MAGNOBENA KA.”

Nagkulong ako buong tanghali. Emotional damage to. Tapos bago mag-alas tres, may kumatok.

“Von,” boses ni Kuya Eli.

Tangina. Ang timing mo Kuya. Ganyan ka ba palagi? Parang inaalat ako araw-araw tapos lalapitan mo akong may asin sa sugat.

Binuksan ko ang pinto. Ayun siya. Parang hindi siya ang lalaking kaninang hinihipuan habang ako’y naka-ghost mode sa bintana.

“May dala akong dinikdik na katas ng ampalaya,” sabi niya, sabay abot ng tasa.

Tangina naman. Hindi ka man lang nagdala ng yakap, puro bitterness agad?

“Para saan ’to?” tanong ko, pilit kinukubli ang pride ko, selos ko, at ’yung murder plan na nasa utak ko.

“Akala ko may sakit ka. Hindi ka nagpakita buong araw,” sagot niya. Wala man lang guilt. Wala ring “sorry nakita mo akong hinihilot ng isang walking temptation in tube dress.”

Kinuha ko ’yung tasa. “Salamat,” bulong ko, kahit gusto ko na siyang hambalusin gamit ’yung banig.

Nagkatinginan kami. Saglit lang, pero sapat na para bumalik sa utak ko lahat ng… bayo. Halik niya… Lamig ng sahig ng kubo. At ’yung feeling na ako ang pinili, kahit wala naman siyang sinabing kahit ano.

Tahimik kami. Tapos siya pa ’yung nagtanong.

“Von? Okay ka lang ba?”

Tumango ako. “Oo naman. Sobrang okay. Okay na okay.” Mas okay pa ako kesa sa immune system ni Jinny.

Nilagok ko ang espirito santo na nasa tasa. Mapait potangina. Pero mas mabango ’to kaysa sa pabango ni demonyita.

Nang umalis na si Kuya Eli, balik ako sa banig. Walang buhay. Walang gana. Parang nilanggam na champorado.

Sa isip ko…

Kuya Eli, kung hindi ka talaga para sa’kin… sana man lang sabihin mo. Para naman hindi ako mukhang extra sa sariling love story ko. O kung hindi mo kayang piliin ako… sana hindi mo ako pinakitaan ng mundo. Kasi ngayon, gusto ko nang agawin ang isang bagay na hindi naman talaga akin.

CHAPTER 18

Alas nueve ng umaga. Ang araw, tirik. Ako naman, nakaluhod sa may ilog, naglalaba ng mga brief kong pagod na sa buhay. As in, yung isang pares, mukhang gusto nang mag-resign.

Hindi pa man ako nakapagbanlaw, ayun na. Narinig ko na ang maingay at malutong na tawa ni Jinny.

Ano naman ang ginagawa ng gaga dito sa ilog?

Tangina naman, oo. Bakit parang araw-araw may bagong side quest si ate kay Kuya Eli?

Napalingon ako. Mali. Maling mali talaga. Sana nag-stay na lang ako sa spin cycle ng heartbreak ko. Kasi nga dumating si Jinny. Nakasakay pa sa kalabaw. Oo kalabaw, mga dre. At sino ang naghihila ng lubid? Aba, walang iba kundi si Kuya Eli. Na parang hayok din sa probinsyang OnlyFans collab.

Putangina, anong klaseng Wattpad plot ’to? “Ang Babae sa Kalabaw at ang Albularyong May Hidden Abs”?

At si Jinny? Naka-tube top na naman. Isang hatsing lang ng kalabaw, bye na sa moralidad. Umaalog-alog yung boobs kada hakbang ng kalabaw. Parang may sariling storyline at may kontrata sa GMA 7.

Nagtago ako sa likod ng bato. Hindi dahil duwag ako, pero dahil wala akong health insurance para sa emotional damage.

Pagdating nila sa ilog, pabebeng bumaba si Jinny sa kalabaw. Biglang parang may filter ang paligid. Ang ilog, kumikinang. Ang hangin, may cherry blossom. At si Kuya Eli? Tinali lang ang kalabaw saglit, tapos biglang…

NALIGO. POTANGINA NAMAN!!!

Puting brief lang ang suot niya. Sa harap mismo ni Jinny. Na para bang wala siyang Von sa likod ng bato na halos mabaliw sa selos.

At si Jinny? Aba, sobrang tigas ng pagmumukha at walang kahihiyan. Wala siyang bra. Panty na lang ang natira sa katawan. Proud na proud pa siya sa kalandian niya, parang sinasadyang ipakita kay Kuya Eli.

Yung boobs niya? Nangunguna sa usapan. Sinasagi-sagi pa sa braso ni Kuya Eli . At ang masakit? Si Kuya Eli? Hindi umiwas. Hindi rin tumalikod at nag-self bless.

Ang ginawa niya? Ngumiti pa!!

Aray mo!

PUTANGINA ANG NGITING YUN!

Yung lalaki na akala ko panggagamot lang ang alam, biglang marunong nang tumawa sa iba? Yung dati kong Kuya Eli na parang tauhan sa horror movie, ngayon ay marunong nang magside smile nang hindi ako ang dahilan?

Tangina, anong meron, Jinny? Pinaliguan mo ba ng gayuma yung tubig? O nilagay mo yung boobs mo sa coffee ng albularyo at sinabing, “Sige Kuya, tikman mo ’yan.”

Habang ako, nandito, nagtatago. Amoy Zonrox pa ang kamay. Amoy broken dreams ang dibdib. Nakatingin habang ang lalaki na una kong hinalikan sa dilim, ay ngayo’y masaya. Naliligo pa sa tabi ng babaeng wala nang natira kundi panty at kapal ng mukha.

Hindi ko alam kung ano bang mas masakit?

Yung makita siyang ngumiti sa iba.

Yung hindi ko man lang naramdaman na may puwang ako.

O yung literal na umaalon ang boobs sa harap niya at mukhang okay lang sa kanya.

Gusto kong sumigaw. Gusto kong batuhin sila ng basang brief k. Gusto kong isumbong sa baranggay ang visual assault na ito.

Pero ang ginawa ko?

Tahimik lang ako. Nakatago pa rin sa bato. Para akong extra sa sariling kwento na naka-witness sa kasalanang hindi ko maimbestigahan dahil ayokong amining nasasaktan ako.

“Gago ka, Von,” bulong ko sa sarili. “Bakit ba kasi umaasa ka pa rin? Eh simula’t sapul, hindi naman ikaw ang bida sa puso niya. Siyempre, lalaki siya. Babae pa rin ang uuwian niya.”

Pero kahit anong mura ko sa sarili ko, kahit ilang beses kong pigain ang brief ko sa galit, hindi ko maalis ’yung sakit. Kasi kahit hindi ako pinili, kahit ako lang ang tagamasid, kahit ako lang ang nagtatago sa likod ng bato…

Gusto at mahal ko pa rin si Kuya Eli.

At sa t’wing tatawa siya kay Jinny, sa t’wing dumikit ang braso niya sa boobs ng iba, at sa t’wing ngumiti siya sa babaeng hindi ako… parang gusto ko siyang agawin sa isang bagay na hindi ko naman kailanman nakuha.

---

Tangina naman, mga dre. Ganito na lang ba talaga ako habang buhay?

Nakaboxers lang ako ngayon habang nakaupo sa harap ng mesa. Pawisan, magulo ang buhok, parang sinaniban ng multo ng kawalang-dangal. Sa harap ko, isang platong ginisang ampalaya.

Isang subo.

PAK!

“Ang pait mo, pero sakto sa pait ng buhay ko, gaga kang ulam ka!”

As in, seryoso. Bakit ba lahat ng ampalaya parang may unresolved childhood trauma? Ba’t parang kada subo ko may kasamang character development arc?

“Hindi ikaw ang pinili.”

“May boobs si Jinny.”

“Ikaw wala.”

Paulit ulit na bulong ng utak ko habang kumakain ako.

Pati tsinelas ko, feeling ko ayaw na rin sa’kin.

Another subo.

Tapos biglang napasigaw ako ng:

“PUTANGINA KA TALAGA JINNY! ANONG GINAWA MO, HA?! MAY MAGNET BA SA UTONG MO AT NADIKIT SI KUYA ELI SAYO?!”

As in, sino bang naliligo sa ilog ng alas nuwebe ng umaga habang nakahubad ang moralidad?! Anong konsepto ’yon, Cleanse me, daddy, for I have tits?!

Gusto ko silang i-ambush habang naliligo. Bitbit ang tabo, diretso sa noo ni Kuya Eli, sabay sigaw ng…

“PAALALA LANG PO! ANG ILOG AY HINDI PO PARA SA PAGLIGO NG MGA NAKAKASAKIT NG DAMDAMIN!”

Uminom ako ng tubig.

Mali.

Ampalaya pa rin ang aftertaste.

Selos pa rin ang aftershock.

Shame pa rin ang undercurrent.

Alam mo… ’yung ginisang ampalaya na may itlog?

Dapat may balance. May pait, may sarap.

Eto?

PAIT LANG.

Walang itlog.

Parang si Kuya Eli. May katawan, pero walang balls. Di makapili at makasagot. Deadma kung deadma. Pero pag may babaeng naka-panty, biglang may spring break energy.

“Anong say mo dun, Kuya? Ha?!”

Isang subo pa.

Dinurog durog ko na ’yung ampalaya na parang sinasaksak ko ang expectations ko sa relasyon.

“BAKIT KA NAKANGITI SA IBA, KUYA?! AKO ’TO! AKO ’YUNG TINIGASAN MO NOONG GABI NA ’YON, DI BA?!”

“AKO ANG LALAKING MAY DALANG BAYABAS! HINAYAAN KITANG BEMBANGIN MO ’KO! INALAY KO ANG TANGKAY NG PAG-ASA KO!”

Napaisip ako tuloy. Baka ako talaga ang kontrabida sa life story niya.

Yung lalaking obsessed, naka-hubad sa kusina habang kumakain ng ulam na panay bitterness at mental illness.

Last subo. Kinuha ko pa ’yung kanin na medyo sunog, ’yung parte na tinusta ng kalan at kasalanan.

Nilunok ko. Kasabay ng pride ko. Diretso sa bituka.

Pak!!! Internal damage na naman.

Tangina. Ang pait nga, pero sige lang. Ganyan talaga ’pag gutom ka sa pansin. Uulamin mo kahit lason. Kahit ang sakit.

Tangina mo Kuya Eli.

Napahinga ako nang sobrang bigat. Tapos, tinitigan ko ’yung kisame. Feeling ko may sagot doon. Feeling ko maririnig ko si Lord, or kahit si Mama Mary.

“Lord,” bulong ko, “Kung hindi siya para sa’kin… paki-unfollow naman siya sa puso ko.”

Pero wala.

Typing… typing… pero walang reply si Lord. Kaya heto ako. Lulunok ulit ng ampalaya bukas. Kasi kahit lasang pagkabigo, ampalaya pa rin ang choice ko. Dahil ganyan ang pag-ibig, hindi mo talaga gusto, pero adik ka pa rin. Kahit bitter. Kahit walang happy ending.

“ Okay lang ’yan, Von. At least nasubo mo na titi ni Kuya Eli mo.“

Lah! Saan galing yon?

---

Hindi ako makatulog.

Alas diyes na ng gabi siguro. Tahimik ang paligid, pero ang puso ko, parang may banda ng suntok sa loob. Kanina pa ako nakahiga sa sulok ng papag, malapit sa bintana. Nasa kabilang dulo si Kuya Eli, nakatalikod sa gawi ko. Pareho kaming walang imik. Yung ganitong mga gabi na masaya at magaan sa puso ko?

Ngayon, wala.

Para akong multo sa tabi niya. Buhay ako pero hindi na ramdam.

Ayoko sanang pumunta rito. Inis pa rin ako sa kaniya, pero mas malakas ang pangungulila ng puso ko sa kaniya.

Tinignan ko ang likod niya. Steady ang kaniyang paghinga. Tahimik siya, gaya ng dati. Pero iba ’to. Ibang klaseng katahimikan niya. Dati, kahit walang salita, pero may bigat, may dulas, at may kasinungalingan sa katawan naming magkadikit.

Naalala ko tuloy ’yung mga huling gabi namin. Mainit yung tagpo. Hindi dahil sa panahon, kundi dahil sa paraan ng paghawak niya sa’kin. Sinasalubong niya ang halik ko, parang ’yun lang ang totoo sa mundo. Minsan, hindi na kami nakakapagdamit buong gabi. Lumulubog at lumilitaw lang kami sa pagitan ng mga ungol at halakhak. Nakakatulog akong nakaunan sa dibdib niya, habang sinasabi niyang “’Wag kang mawawala, Von.”

Pero ngayon… parang ako na lang ang naiwang hawak ang mga salitang ’yon. Hindi na siya nakatingin sa’kin. Hindi na siya humahawak pa. Hindi na siya humihiling.

Napakagat ako sa labi. Tangina. Ano’ng ginawa ko? Ano’ng meron si Jinny na wala ako?

May boobs siya, oo. Pero ako ’yung umakyat sa bayabas. Ako yung nagtanim ng balat ng Super Crunch sa garden niya. Ako ’yung tinutulungan siyang maghilot ng mga maysakit. Ako ’yung nagmahal sa kaniya nung iwan siya ng kaniyang asawa, kahit hindi ko alam kung totoo ’yung nararamdaman niya sa akin.

Pumikit ako. Sininghot ko ’yung amoy ng banig. Luma na, medyo amoy pawis. Pero ito rin ’yung amoy na naamoy ko noong una ko siyang hinalikan. Dito mismo. Dito sa papag na ’to. Dito nagsimula lahat.

At ngayon, dito rin yata matatapos.

Gusto kong gumapang palapit sa kanya. Ilagay ang palad ko sa likod niya. Kumapit kahit konti. Kahit saglit. Pero parang may pader. Hindi lang sa pagitan naming dalawa, kundi sa loob ko rin. May tanong kasi akong hindi ko kayang itanong…

Mahal niya ba ako?

O

Ginusto niya lang ako kasi ako ’yung nariyan?

Umiling ako. Ayokong umiyak. Pero may luhang hindi na napigil. Tumulo sa pisngi. Tinakpan ko ng unan. Tahimik pa rin si Kuya Eli. Hindi niya man lang narinig ang hikbi ko. O baka narinig niya. At pinili niyang huwag pansinin.

Doon na ako bumigay.

Pabulong kong sinabi, “Kuya…”

Walang sagot. Isa pa. “Kuya, okay ka lang?”

Tahimik pa rin. Tulog na siguro.

At doon ko na-realize… Hindi naman niya kailangang sumagot para masaktan ako. Kasi minsan, ’yung katahimikan, mas malakas pa sa kahit anong salita. Mas matalim at mas totoo.

At kung dati, siya ’yung tahanan ko… Ngayon, para akong bisitang pilit natutulog sa tahanang ayaw na sa akin.

“Kung ayaw mo na sa’kin” bulong ko, kahit parang pumuputok na ’yung lalamunan ko, “sabihin mo na lang. Para makaalis na ’ko.”

Hindi ko siya tiningnan habang sinasabi ko ’yon. Ayoko. Dahil alam kong pag tinignan ko si Kuya Eli, baka hindi ko kayanin. Baka mapaluhod ako. Baka umiyak akong parang bata. Baka sumigaw ako ng “ ba’t mo ko iniwan, ha?“

Pero wala. Tahimik lang siya. Hanggang sa marinig ko ang sagot niya.

“Hindi.”

Isang salita lang, pero parang napalakas ang pintig ng puso ko.

Pero sinundan niya. “Pero kung gusto mong umalis… hindi kita pipigilan.”

Hindi na kailangang sumigaw. Hindi na kailangang itulak ako palabas. ’Yung sinabi niyang hindi niya ako pipigilan , ’yon na ’yon.

’Yon na ’yung wakas.

Parang tinapalan niya ako ng paalam na wala namang halatang galit. Pero masakit at mas matalim. Parang pinipilit niyang maging mabait habang sinasaksak ako dahan-dahan.

Napailing ako. Napakapit ako sa sarili kong braso, para pigilan ang panginginig ko.

“Okay,” sabi ko, halos pabulong. “Sige.”

Hindi ako tumingin sa kanya. Hindi ko rin siya tinanong kung ayaw na ba niya talaga. Kasi alam ko na ang sagot. Hindi na niya kailangang sabihin. Sa paraang hindi niya ako pinigilan, doon ko naintindihan na tapos na kami, kahit hindi pa nagsisimula nang buo.

Tumayo ako nang dahan-dahan. Kinuha ko lang ’yung tsinelas ko sa gilid ng papag. Hindi ko na inayos ang banig. Hindi ko na inayos ang sarili ko. Gusto ko lang makalayo. Gusto ko lang huminga.

Paglabas ko ng kubo, sinalubong ako ng dilim. Walang buwan. Walang bituin. Tila pati langit, nakikiusap sa akin na magdalamhati.

Nilakad ko ang daan pauwi. Hindi ako sigurado kung may ahas, kung may bangin, kung may kung ano. Pero ang alam ko, mas nakakatakot ’yung iniwan ko sa loob ng kubo kaysa sa dilim sa labas.

Bawat hakbang ko, parang may kasamang piraso ng puso kong nahuhulog. Hindi ako umiyak. Hindi ako umiyak habang nasa harap niya ako.

Pero ngayon?

Pumutok na lang bigla ’yung luha nang tuluy-tuloy. Wala nang pakialam kung makita ako ng engkanto. Wala nang pakialam kung marinig ako ng buong gubat. Ang mahalaga, mailabas ko ’to.

Kasi ang hirap pala… Ang hirap palang hawakan ang isang taong ayaw na palang hawakan ka.

Akala ko ako ’yung pipili kung kailan lalayo. Akala ko ako ’yung malakas. Akala ko, sa dulo, kami pa rin.

Pero hindi. Ako lang pala ’to. Ako lang ’to, sa ilalim ng dilim, luhaan, bitbit ang pusong basag na.

Hindi ako bumulong ng dasal. Wala akong hiningi. Ang tanging dasal ko na lang ay sana… sana kahit sa isang sandali, maramdaman niya kung gaano ko siya minahal.

At kung wala man ’yon… Sana hindi niya agad makalimutan kung paano ko siya sinubukang mahalin.

CHAPTER 19

AUTHOR’S NOTE: EXPLICIT CONTENT BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.

Tatlong araw na. Tatlong araw na hindi ko siya nakikita. Tatlong araw na hindi ako bumalik sa kubo niya. Kasi kung babalik ako, baka bumigay lang ako. Baka mapaiyak ako sa harap niya, at ayoko na.

Nakakahiya na.

Nakakahiya kasi ako ’yung nauna. Ako ’yung unang nagmahal sa kaniya. Ako ’yung unang natisod sa ngiti niya, sa boses niyang paos kapag bagong gising. Ako ’yung unang gustong pasayahin siya nung iniwan siya ni Ate Elena. Gusto ko lang ibalik ’yung sigla sa mata niya. ’Yung dating tapang ng mga kilos niya. Hindi ko akalaing doon pala ako tuluyang malulunod. At ang masakit, hindi niya ako pinulot.

Nandito ako ngayon sa tabing-ilog. Dito ko siya laging pinagmamasdan dati. Tuwing naliligo siya, kahit mula sa malayo.

Masaya na ako noon sa tingin. Kahit pa parang ang dumi ko. Kahit pa alam kong bawal. Isang sulyap. Isang patak ng tubig mula sa balikat niya. Walang ngiti habang sinasabon ang sarili. Tahimik lang siya, pero para sa ’kin, ’yon na ang pinakamagandang tanawin.

Tapos ngayon? Ang dami ko nang alam.

Alam ko kung paano siya huminga habang nilalabanan ang konsensya niya. Alam ko kung paano niya sambitin ang pangalan ko habang nanginginig ang kamay niya sa balikat ko.

Pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam, mahal ba niya ako? O ginusto lang niya? O napilitan lang siya dahil ako na ’yung nandyan? O wala lang talaga akong ibang halaga kundi katawan?

Hindi ko alam kung kanino ko dapat ibuhos ’tong galit ko. Sa kanya ba, na may asawa’t anak pero hinayaang angkinin ko siya sa gabi? O sa sarili ko, na alam ko namang bawal pero sumugod pa rin ako na parang gago?

Alam ko. Ako ’yung unang lumapit. Ako ’yung unang nagsindi ng init niya. Ako ’yung unang humawak. Pero hindi niya ako itinulak. Siya ’yung unang nagparamdam na ayos lang. Siya ’yung unang nagbukas ng pintuan. Siya ’yung unang nagsabing, “Akin ka ngayong gabi.” Pero ako ’yung iniwan.

Minsan iniisip ko, baka ito talaga ang karma ko. Sinadya ko ’tong mahulog. Kahit alam kong may anak siyang binubuhat sa likod niya noon.

Ako naman, buong buo kong inalay ang sarili ko sa kama. Naniwala akong baka… baka ako ’yung bagong simula niya.

Ang kapal lang talaga ng mukha ko. Umasa akong ako ’yung pipiliin. Na baka kaya niyang mahalin ang isang katulad kong walang wala, tambay, makulit, at bastos. Na baka makita niya ako bilang pamilya.

Pero nang dumating si Jinny, para akong sinampal. Babae pa rin pala ang hahanap-hanapin niya. Siguro kasi kay Jinny, may paalala siya ng dating asawa. Kay Jinny, may mundong kayang ipakita sa anak niya. Sa ’kin? Gabi. Sa ’kin? Lihim. Sa ’kin? Katawan.

At nang umalis ako, wala man lang habol. Walang tanong kung okay lang ba ako. Walang “Von, usap tayo.” Walang kahit ano. Pinipilit kong intindihin siya. Lalaki siya. May pinagdadaanan. Pero kung kahit isang beses lang, kinumusta niya ako, baka lumambot ako. Pero wala eh.

Kung alam lang niya kung ilang beses ko nang pinuntahan ang kubo niya, pero hindi ako makatuloy. Kung ilang ulit kong pinikit ang mata ko sa tapat ng pintuan niya. Kung ilang ulit kong sinabi sa sarili ko, “Sapat na ’yung gabi. Tama na ’yung sandali.” Pero ang totoo, umaasa pa rin ako.

Kasi ang hirap tanggapin na ako lang pala ang nagmahal. Na ako lang ang sumugal. Na ako lang ang nasaktan.

Pumikit ako habang papalubog ang araw. Parang ang bigat huminga. Parang may pasan ako sa balikat. Hanggang dito na lang ba talaga ako? Sa gilid ng ilog kung saan ako unang nahulog. Sa mga alaala ng lalaking hindi kailanman tatawag sa ’kin ng mahal.

“Von…”

Isang boses mula kay Kuya Eli ang nagpalingon sa ’kin.

“Kuya Eli…” Hindi pa man siya nakakahakbang, ang katawan ko, para bang may sariling isip, tumayo na’t humakbang palapit sa kanya.

Niyakap ko siya.

Sa tatlong araw ng pagtitiis ko, tatlong araw na hindi ko siya nakita. Habang hindi ko siya nakausap, hindi ako bumalik sa kubo niya, hindi ko rin maikaila sa sarili ko na sobrang miss ko siya.

Si Kuya Eli ang pinakaunang lalaki na minahal ko. Siguro nababaliw na nga ako. Pero kahit may sama ako ng loob, kahit ilang beses ko nang sinabing ayoko na, hindi ko magawang kamuhian siya. Hindi ko magawang mapalayo sa lalaking mahal ko.

At doon, sa likod ng malaking bato. Wala akong nakuhang paliwanag mula kay Kuya Eli. Pero bago pa namin namalayan, parehong wala na kaming suot. Hubot-hubad kaming dalawa. Nandoon lang kami. Sa tagong likod ng batong saksi sa lahat ng tahimik kong pagmamahal sa kaniya. Wala akong nasabi. Wala rin siyang sinabi.

Pero alam ko… ito ang dulo ng tatlong araw na pagtitimpi. Tatlong araw ng galit, tanong, at pag-asang pilit kong kinakalma.

Sa halip na sagot, katawan niya ang humingi ng tawad. Sa halip na paliwanag, yakap niya ang bumulong ng na-miss rin niya ako. At kahit wala sa ’ming nagsalita, kahit hindi niya binanggit kung anong ibig sabihin nito, ni hindi niya kailangang sabihin. Ramdam ko.

Ramdam ko, dahil kahit sandali lang, pinili niya akong yakapin.

At kahit hubad kami pareho, mas ramdam kong hubad ako sa harap niya hindi dahil sa balat, kundi dahil alam niyang ako unang lumapit, at unang umasa. At kahit ilang beses ko na ’tong pinilit burahin sa isip ko, totoo pa rin… ako ’yung naunang natisod at nag-alay ng pagmamahal sa kaniya.

Noong una, gusto ko lang siyang pangitiin. Pero hindi ko namalayang ’yon na pala ang simula ng pagkahulog ko sa kaniya.

At sa lahat ng ’yon… hindi man niya ako pinulot… pero ngayong yakap ko siya, hindi ko alam kung ito ba ang simula ng bago, o ang huling paalam na walang salita. Basta sa sandaling ’to, narito siya. Narito ako. At kahit kasalanan naming pareho, kahit walang malinaw na rason, kahit may asawa’t anak siya, wala akong lakas tumanggi.

Kasi siya pa rin ang mahal ko.

Ang hangin sa tabi ng ilog, malamig. Pero sa yakap ni Kuya Eli, sa bawat galaw ng palad niya sa likod ko, sa leeg ko, sa tagiliran ko, parang may apoy sa ilalim ng balat ko na matagal nang kinikimkim.

Hinalikan niya ako nang mapusok.

At siguro gano’n din ako. Gutom at uhaw, hindi lang sa kaniya, kundi sa pakiramdam ng pagiging pinili, kahit isang sandali lang ulit.

Pinatalikod niya ako, pero hindi napuputol ang halik. Ramdam ko ang hininga niya sa batok ko. Parang nagsusumamo.

Hanggang sa maramdaman ko ang matigas na bukol sa harapan niya, bumubundol sa puwetan ko. Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang tuhod ko. Takot ba ’to? Excitement? O dahil ba sa sobrang pangungulila ko sa kaniya? Hindi ko alam. Ang alam ko lang, gusto ko siyang maramdaman. Gusto kong malaman kung totoo pa rin ’to… na kahit wala kaming sinasabi, pareho pa rin kaming nauuhaw sa isa’t isa.

Napapikit ako habang dahan-dahan niyang hinahaplos ang tiyan ko, pababa. Napakapit ako sa bato sa harapan ko, humugot ng lakas mula ro’n. Para akong mabubuwal.

“Kuya Eli…” bulong ko, pero lumabas na ungol. Hindi ko na kayang pigilan. Hindi ko na kayang magpigil.

Alam ko kung anong susunod. Alam ko kung saan papunta ’to. Ramdam ko ang pagdiin ng katawan niya sa likod ko, ang gigil sa paghawak niya sa baywang ko, ang tahimik niyang paghinga habang parang kinokontrol ang sarili. Pero wala na rin siyang kontrol.

Ramdam ko na ’yung burat niya sa likod ko, mainit, matigas, at handang manira. Hindi na siya nagtatago. Gusto niyang ibaon, at alam kong wala na ’kong kawala.

Huminga ako nang malalim, pikit ang mata. Putangina. Eto na. Wala nang atrasan. Kung may natitira pa kong takot, nilamon na ’yun ng libog at ng hayok. Higit sa lahat ang pagkasabik na hindi ko na matago.

Sumiksik ang katawan niya sa akin. Balikat sa balikat. Mainit at mabigat ang hininga niya nasa batok ko. Tapos ayun na, unti-unti siyang pumasok. Wala siyang pake kung masakit. Wala siyang pake kung mapunit ako. Gusto lang niya ’kong angkinin.

Napasinghap ako. Napakagat sa labi. Ramdam kong dumugo yun. Pero hindi ako umurong. Hindi ako umangal. Kasi tangina, gusto ko ’to.

Hinawakan niya ang bewang ko, parang gustong durugin. Pinasok niya ako nang buo. Walang banayad, puro ulos agad nang madiin. Parang bitin ng pagpipigil.

“Ahhh–Kuya Eli…” Napaungol ako, pilit pinipigilan ang sarili kong boses.

Ramdam ko ang bawat kadyot niya, at ang bawat salpok ng balakang niya sa puwet ko nang walang sinasayang na sandali. Parang gusto niyang ibaon ako sa bato, at gawing pag-aari. At handa akong ibigay lahat.

Tumama ’yung bayag niya sa akin sa bawat pasok. Nakakabuwang ang kiliti. Basang-basa na ako sa pawis, sa laway, at sa libog. Umuuga ang tuhod ko, nanginginig pati ang binti ko. Pero tangina, ayokong tumigil. Gusto ko pa. Kahit wasakin niya ’ko.

“Von.. ang sikip mo pa rin,” bulong niya, boses niyang garalgal, halatang pigil ang sabog.

Hinawakan niya ’yung kamay ko. Pinagdikit niya ’yung palad namin habang kinakantot niya ko. Tapos hinalikan niya ’ko sa batok nang sunod-sunod. Para siyang sabik na sabik. Hindi lang sa katawan ko, kundi pati sa kaluluwa ko.

“Na-miss kita,” bulong niya.

At doon ako napaluha. Hindi dahil sa sakit. Kundi dahil sa katotohanan. Na kahit ilang araw, ilang gabi, ilang babae o Jinny ang dumaan sa pagitan namin, eto pa rin kami. Ganito pa rin kami.

Gusto kong humarap. Gusto kong isigaw, “Hanggang kailan ’to?” Pero, hindi ngayon. Hindi ngayong kinakantot niya ’ko na parang wala nang bukas.

Ngayong gabi, siya lang ang mundo ko. Wala na kong pake sa tama o mali. Sa totoo o kasinungalingan. Kasi kahit basag na ’ko, mahal ko pa rin siya. At kahit masakit, kahit mali, gusto ko pa rin siyang maramdaman.

Hanggang sa dulo.

Kahit wasakin pa niya ako nang buo.

Hindi na mabitawan ni Kuya Eli ang katawan ko. Ramdam ko ang bigat niya sa likod ko, ang bawat pagbayo niya, sunod-sunod at walang kapatawaran. Parang gusto niyang burahin ang lahat ng distansyang namagitan sa amin nitong mga nakaraang araw. Parang gusto niyang itanim sa katawan ko ang lahat ng hindi niya masabi.

At ako? Wala akong ibang nagawa kundi ang sumabay sa bugso. Lunod ako sa sarap, sa kiliti, at sa init ng balat niya sa likod ko. Sa bawat ulos, parang nawawala ako sa sarili. Napapikit ako at napakagat sa labi, habang pilit sinasalo ang bawat galaw niyang walang preno.

Naramdaman ko ang magaspang niyang kamay, gumagapang mula sa baywang ko, diretso sa burat ko.

“Kuya Eli…” napasinghap ako. Napaliyad. Halos matumba sa lakas ng pagkuryente sa katawan ko. Ramdam ko agad ang init ng palad niya, dumidiin sa harapan ko. Hinawakan niya ’ko nang madiin, parang siya na may-ari nito.

Binabayo niya ako mula sa likod, sunod-sunod, at sa bawat kadyot, sabay ang taas-baba ng kamay niya sa burat ko. Parang sinasadya niyang sabay-sabayin ang lahat ng sensasyon, para mawalan ako ng kontrol. At tangina, nangyayari nga.

“Kuya… puta–kuya!” Napaungol ako nang malakas, wala na akong pakialam kung may makarinig. Hindi ko na alam kung saan ako kakapit… sa bato, sa hangin, o sa mga labi niya na ngayon ay sinisipsip ang batok ko na parang hayok sa dugo.

Wala na akong ibang maramdaman kundi siya. Lahat ng parte ng katawan ko, nasa ilalim ng kapangyarihan niya. Lahat ng iniisip ko, naglaho. Siya lang ang natira.

Bawat ulos niya may diin. Matunog ang salpukan ng mga balat namin. Walang kahihiyan, puro katawan, at puro init lang. Bawat galaw ng kamay niya sa burat ko, parang gusto akong paabutin sa sukdulan, at sabay niyong pagwasakin lahat ng pinipigilan ko.

Parang sinasalubong niya ang tibok ng puso ko. Parang may hinahabol kami pareho. Libog? Galit? Pagmamahal? Hindi ko alam. Basta gusto ko pa. Gusto ko siyang kainin pabalik. Gusto ko siyang kagatin. Gusto ko siyang wasakin sa sobrang gigil.

“Von…” bulong niya. Isa lang. Pero parang piniga ang puso ko. Bakit ganon?

Hinawakan niya ang dibdib ko habang binabayo pa rin ako, pinipisil ang utong ko habang mabilis ang galaw ng balakang niya sa likod ko. Parang ayaw niya akong tigilan hanggang mawala ako sa sarili ko. Hanggang mabaliw na lang ako sa kanya.

Humihingal siya sa leeg ko, pawis naming pareho kumakapit sa balat ko. Ramdam ko ang panginginig ng mga binti niya, at ng mga kamay niya. Kahit siya, nilalamon na ng tindi ng pagnanasa. Pero hindi siya humihinto. Lalo pa siyang bumilis. Lalo pa siyang lumalim.

“ Von… ang sarap mo.“

Napamura ako. Napakapit ako sa bato. Binuka ko pa ang mga hita ko. Sinabayan ko ang bawat bayo. Gusto ko siyang lasapin. Gusto ko siyang wasakin din.

At nang maramdaman kong malapit na akong sumabog, hinigpitan niya ang hawak sa burat ko. Binilisan niya lalo ang taas-baba ng kamay niya. Tangina…wala na akong nagawa.

“Ahhh–shit! Shit! Kuyaaaa!” Namilipit ako. Sumirit ang tamod ko sa kamay niya, sa tiyan ko, at sa bato. Napapikit ako, habang nanginginig. Nilabasan ako nang sunod-sunod. Parang may pumulandit na lahat ng init sa loob ko.

At sabay ’nun, naramdaman ko ang mas matinding pagdiin niya sa loob ko… isang malalim, sagad na ulos. At doon siya bumitaw.

“Von…” mababang ungol niya, habang nilalabasan siya sa loob ko. Ramdam ko ang pag-init sa kaloob-looban ko. Ramdam ko rin ang panginginig ng mga binti niya habang yakap ako mula sa likod.

Huminto siya. Humigpit ang yakap. Basang-basa kami sa pawis, sa tamod, at sa lahat ng inipon naming init. Walang salita at paliwanag, pero sa sandaling ’yon, sabay kaming huminga. Sabay kaming bumigay.

Sabay kaming bumulusok sa impiyerno na kami mismo ang lumikha.

CHAPTER 20

Tahimik kami pareho.

Naupo lang kami sa malapad na bato. Nakabihis na ulit, pero parang wala pa ring saplot ang damdamin ko. Pinipilit kong itikom ang bibig ko, pero ang puso ko parang basag-basag sa loob ng dibdib.

Hindi ako makatingin sa kanya, pero ramdam kong andun lang siya, habang tahimik at malamig sa tabi ko, parang hindi kami galing sa mainit na tagpong halos ikawala ko ng ulirat.

Parang tropa lang kami na naupo sa gilid ng ilog matapos ang sabong. Pero hindi ’to ganun eh. Hindi na lang ’to katawan. Hindi lang ’to kabaliwan.

Ginawa niya lahat, hinalikan ako kung saan-saan. Pinaliligaya niya ako ngayong gabi. Pero hindi niya ako tinitingnan sa mata. Bakit ganon, masarap pero masakit?

“Kuya Eli…” bulong ko, pilit pinapakalma ang boses ko kahit gusto ko nang sumigaw.

“Von.”

Sagot niya, pero wala pa ring emosyon. Palagi na lang siyang ganyan. Sapat lang ang sagot para hindi ko masabing wala siyang pake, pero kulang para mapanatag ako.

Humugot ako ng lakas. Ang lakas ng loob na alam kong wala ako palagi pag kaharap siya. Pero ngayon, kailangan kong masabi. Kahit masira lahat.

“Makailang ulit na nating ’tong ginagawa. Alam kong kahibangan itong tanong ko. Pero kuya Eli… gusto ko lang malaman… ano ang nararamdaman mo para sa akin?”

Tahimik. Wala siyang sagot.

Napasapo ako sa noo ko. Tangina, mga dre. Ang tanga ko. Bakit ko pa ba tinanong?

“Ano ang ibig mong sabihin?” sagot niya sa huli, pero ramdam kong hindi dahil hindi niya gets, ramdam kong ayaw lang niyang sagutin.

“Alam mo naman eh,” sagot ko. “Wala naman akong inaasahan noon, Kuya Eli. Hindi ko naman ’to sinadya. Pero araw-araw tayong magkasama. Tapos tuwing hinahaplos mo ’ko, at tuwing hinahalikan mo ’ko… hindi na lang katawan ’yung naaapektuhan, Kuya. Pati puso ko, eh.”

Natahimik ulit kami.

Walang ihip ng hangin. Wala ring kibo si Kuya Eli. Yung mga matang dati kong tinititigan tuwing nadudulas ako sa sarap, ngayon, hindi na ako kayang silipin kahit saglit.

Pinilit kong ngumiti. Gusto kong magbiro sana, para mapagaan yung bigat. Pero walang lumabas. Parang natuyo ang pilyong parte ng sarili ko.

“Mahal kita, Kuya Eli.”

’Yon na ’yon. Wala na akong itatago. Wala na akong pwedeng ikaila.

Pero wala siyang sagot. Ang narinig ko lang ay ang mabibigat niyang paghinga. Parang pinipigil niyang may masabi. O baka naman wala lang talaga siyang gustong sabihin.

Naramdaman kong may mainit na bagay na dumaloy sa pisngi ko. Umiiyak na pala ako.

Tahimik lang. Wala siyang napansin. Ayoko ring ipaalam. Ayoko rin namang humikbi. Gusto ko lang ibuhos, kahit hindi niya marinig, kahit hindi niya pansinin. Hindi ko alam kung luha ’to ng sarap o luha ng sakit.

O baka pareho.

Baka kasi sa likod ng bawat haplos niya sa’kin, sa likod ng bawat pag-angkin niya sa katawan ko, ay hindi niya ako nakikitang si Von, kundi anino lang ng dati niyang asawa. Na baka tuwing sinasayawan niya ako sa dilim ng gabi, katawan lang ang gusto niya. At kahit anong pilit kong magpatawa, manukso, at ibigay ang lahat-lahat ko, hindi pa rin sapat.

Baka parausan lang talaga ako.

Hindi ko alam kung ilang minuto kaming walang kibo. Pero sa bawat segundo ng katahimikan niya, parang tinutusok yung dibdib ko. Parang sinasampal ako ng dami ng beses na pinaniwala ko ang sarili kong baka, baka lang naman… may konting totoo sa pagitan naming dalawa.

Sabay kong pinunasan ang luha ko gamit ang palad. Ayokong makita niya. Ayokong isipin niyang mahina ako.

Pero totoo eh.

Mahina ako pagdating sa kanya.

Nilingon ko siya. Nakatingin lang siya sa malayo, parang wala ako sa tabi niya. Parang ’di ko siya binuksan. Parang hindi ko siya minahal.

Tumayo ako.

“Kailangan ko nang umuwi,” sabi ko.

Wala pa ring sagot si Kuya Eli.

Tangina.

Masakit ’pag hindi ka sinaktan nang harapan. Mas masakit kapag hindi ka na nga pinili, hindi ka pa rin pinansin.

Umalis akong bitbit lahat ng hindi nasabi. Lahat ng sakit. Lahat ng tanong na siguro, ’di ko na maririnig ang sagot.

“Von.”

Tawag ni Kuya Eli.

Madilim na ang paligid pero sapat ang liwanag ng buwan para makita ko siyang nakatingin sa akin, parang may gustong sabihin pero hirap ilabas.

Napahinto ako. Tumalikod ako pabalik, hinarap siya. Tahimik ang gabi. Pati ang mga palaka sa ilog, parang nahimik bigla.

“Von…” ulit niya, mas mababa na ang boses. Parang basag.

“Kuya Eli,” sagot ko. “Sabihin mo na.”

Napatitig siya sa lupa. Dinampot ang maliit na bato at pinasa-pasa sa daliri, parang para may ibang gawin ang kamay niya kaysa hawakan ako.

“Hindi ko alam kung ano talaga ang nararamdaman ko para sa ’yo. O kung dapat ba talaga akong may maramdaman.”

Umirap ako ng bahagya. Alam ko na ’yon eh. Pero tangina, sakit pa rin marinig.

“Aaminin ko,” tuloy niya. “Masaya ako kapag nandiyan ka. Kapag wala ka, hinahanap kita. ’Yung boses mong makulit, ’yung mga banat mong ang galing mong ipasok kahit seryoso ako. Lahat ’yon, namimiss ko.”

Napakagat ako sa labi. Hinigpitan ko ang hawak sa laylayan ng t-shirt ko. Umihip ang hangin. Parang tinutulak akong lumayo. Pero di pa ako tapos.

“Ikaw mismo… hinahanap-hanap ko, Von.”

Tumigil siya. Napapikit saglit. Saka unti-unting tumingala sa akin.

“Pero lalaki ka. Lalaki rin ako. May asawa ako, Von. May anak. Hindi kita pwedeng mahalin.”

Parang may sumabog na tahimik sa dibdib ko. Walang ingay pero ramdam kong may nadurog.

“Kuya Eli,” paos at mahinang mahina na sabi ko.

“Hindi ko tinatanong kung pwede. O kung kaya mo. Ang gusto ko lang malaman… kung meron kang nararamdaman. Kahit kaunti. Kahit hindi buo. Kahit hindi sigurado. Kahit isang tuldok lang ng pagmamahal para sa akin, meron ba?”

Tahimik.

Wala akong marinig kundi tibok ng puso ko. Mabilis pero mas lamang ang sakit.

“Von…” bulong niya.

“Sagutin mo ako, Kuya Eli,” giit ko. Hindi na ako makangiti. Hindi ko na kaya magpatawa.

“Sabihin mo. Kasi nasasaktan na ako sa sitwasyon natin. Paulit-ulit mo akong hinahalik-halikan, niyayakap, sinasalo tuwing gabi, pero pag tapos na… parang wala lang. Wala akong alam. Wala akong kasiguruhan.”

Nag-angat siya ng tingin. Basang-basa ang mata pero pinipigil. Walang emosyon pa rin ang mukha pero bakas sa bawat linya ang bigat.

“Von, may anak ako. May asawa. Oo, umalis sila. Oo, iniwan nila ako. Pero alam kong babalik sila. Umaasa akong babalik sila.”

Tumulo ang luha ko, pero walang hikbi. Tahimik lang.

“At kapag bumalik sila,” tuloy niya, “wala ka na dapat sa tabi ko. Hindi mo na ako dapat minamahal.”

“Kuya Eli…”

“Von…” Tumigil siya. Hinawakan ang batong kanina pa niya pinaglalaruan. Saka ibinagsak sa lupa. “Hindi mo ako pwedeng mahalin. Pakiusap… wag mo kong mahalin.”

Parang sinuntok ako ng mga salitang ’yon.

Hindi ko alam kung nasaan ang hangin. Hindi ko alam kung paano tatayo.

“Masama ba kung minahal kita?” tanong ko. Wala na ’kong pakialam kung narinig niya ang panginginig sa boses ko.

Wala siyang sagot.

“Kuya Eli, masama ba ’ko dahil nagmahal ako ng totoo?”

“Von-”

“Kung ako ’yung anak mo, kaya mo ba kong itapon ng ganito? Kung ako ’yung asawa mong hinihintay, kaya mo bang sabihing ’wag mo ‘kong mahalin?’ Tangina, Kuya Eli… Tao rin ako.”

Tumalikod na ako. Hindi na ako naghintay ng sagot.

Bawat hakbang palayo, pakiramdam ko may hinuhugot sa bituka ko. Akala ko dati, masakit ang maiwan. Pero mas masakit palang manatili sa tabi ng taong gusto mo, kung bawat saglit ay pinapaalala niyang hindi ka dapat umasa.

Akala ko kaya ko. Akala ko okay lang basta’t nasa tabi niya ako.

Pero ngayon, alam ko na.

Hindi sapat na mahal mo ang isang tao, kung paulit-ulit ka naman niyang tinutulak palayo.

At sa gabing ’yon, sa ilalim ng buwan, sa tabi ng ilog na minsang naging saksi sa mga halik namin… doon ko piniling bitawan siya.

Dahil hindi lahat ng masarap, dapat pang ipaglaban.

Tahimik ang paligid. Puno ng kuliglig ang gabi pero para sa akin, parang wala nang tunog ang mundo.

Naglakad ako palayo. Isa. Dalawa. Tatlong hakbang.

Tila ba bawat yabag ay hinihila ako pabalik sa kanya, pero pinipilit ko na lang ang sarili kong huwag lumingon.

Ang sakit.

Pakiramdam ko, bawat buhangin na tinatapakan ko, binabaon sa talampakan ko ang mga salitang binitawan niya.

“Von!”

Napahinto ako.

Yung boses na ’yon… kahit kailan, hindi ko kayang balewalain.

“Von, sandali lang…”

Dahan-dahan akong lumingon.

Hinahabol niya ako. Hingal na hingal siya. Nanginginig ang balikat. Tila ba masyadong mabigat ang bawat hakbang para sa kanya. Pero andun siya, lumapit.

“Kuya Eli…”

Hindi ko alam kung bakit, pero tumulo ulit ang luha ko.

Nagkalapit kami. Pero hindi kami magkadikit. Parang may manipis na pader sa pagitan namin na mas matibay pa sa kahit anong konkretong pader sa mundo.

“Von…”

Huminga ako ng malalim. Ayoko nang umasa, pero ayoko ring hindi magsalita.

“Kung ito lang ’yung kaya mong ibigay…” Umiling ako. “Tatanggapin ko.”

Natahimik siya.

“Tanggap ko, Kuya Eli,” bulong ko. “Tanggap kong hindi ako ’yung pipiliin mo sa dulo. Tanggap kong may ibang buhay kang kailangan balikan.”

Napapikit siya. Humigpit ang panga.

“Pero huwag mo akong mahalin sa gitna ng init,” dugtong ko. “Mahalin mo ako sa tahimik na umaga. ’Yung paggising mo, ako ang unang naaalala mo… hindi dahil sa libog, hindi dahil sa lungkot, kundi dahil mahal mo talaga ako.”

Bigla siyang lumapit. Hinawakan ang braso ko. Mainit ang palad niya. Parang sinindihan ako.

“Mahal kita, Von!”

Tumigil ang lahat. Pati hangin.

Parang naputol ang oras. Parang sa wakas, narinig ko rin ang matagal ko nang gustong marinig.

Pero wala akong naramdamang saya.

Kundi sakit lang.

“Mahal kita,” ulit niya. “Pero hindi pwede.”

Umiling ako, kahit nanginginig na ang labi ko. “Ayos lang, Kuya Eli.”

Mas tumulo ang luha ko, pero pinilit kong ngumiti kahit kaunti.

“Yan lang ang gusto kong marinig mula sa’yo. Ayos na ako.”

Napayuko siya. Mahigpit pa rin ang hawak niya sa braso ko, pero hindi niya ako tinitingnan sa mata.

“Babalik man ang mag-ina mo… masakit man para sa akin…” Huminga ako ng malalim. “Hindi ako lalayo sa’yo.”

Lumingon siya. Parang hindi makapaniwala.

“Von…”

“Nandito lang ako. Hindi ako mangangako na hindi ako masasaktan. Pero kung ito lang ’yung paraan para manatili ka sa buhay ko, kahit sa anino lang ng gabi… tatanggapin ko.”

Tumigil siya. Saka dahan-dahang niyakap ako.

Yakap na hindi mainit. Hindi libog. Hindi galit.

Yakap na puno ng takot.

Yakap na hindi sigurado kung dapat ba.

Pero yakap na kailangan naming pareho sa gabing ’yon.

“Tangina,” bulong niya sa balikat ko. “Sorry, Von…”

Hinagod ko ang likod niya. “Hindi mo kailangang magsorry.”

Tahimik kami. Tanging kuliglig lang at ihip ng hangin sa talahiban ang naririnig.

“Kung ibang mundo ’to… kung ibang buhay ’to…” sabi niya.

“Eh kaso hindi, ’di ba?” sabat ko. “Kaya okay na ’ko. Baka bukas, hindi na. Pero ngayong gabi, okay na ’ko.”

Naghiwalay kami ng yakap. Nakatingin siya sa akin na parang gusto pa niyang sabihin kung gaano niya ako minahal o minamahal pa rin. Pero wala siyang sinabing iba.

At sa gabing ’yon, sa ilog na naging saksi sa kasalanan naming dalawa, ako na ang bumitaw.

Pero hindi pa ako lumalayo.

Hindi pa ngayon.

CHAPTER 21

Isang linggo na akong hindi nagpapakita sa kubo ni Kuya Eli. Isang linggo ng tahimik na sakitan. Isang linggo ng passive-aggressive glow up na ang totoo’y mas mukha lang akong malungkot na nagpulbo.

Akala ko, kaya ko. Akala ko sapat na ’yung pag-iwas sa daan para di kami magkasalubong, at yung paglalagay ng konting pamada sa buhok kahit wala namang lakad, para lang masabing okay ako. Pero hindi. Sa totoo lang, bawat araw na lumilipas, pakiramdam ko may hinahatak mula sa dibdib ko. Parang may tinatanggal na hindi naman talaga inalis, kasi never ko naman siyang naging akin.

Mahal niya ako pero hindi pwede. Tanginang yan! Mahal ko siya, pero sige na nga. Try ko munang lumayo sa kaniya baka sakaling matauhan ako. Baka sakaling masampal ako ng sariling pride at mahanap ang worth ko bilang gago.

Sabi nila, kung gusto mong gumanda ang buhay mo, iwasan mo raw ’yung nagpapagulo sa mental health mo. Madali lang sabihin, no? Pero paano mo iiwasan ’yung taong hindi ka naman sinasaktan nang direkta, pero ramdam mong unti-unti ka niyang pinapatay sa katahimikan niya?

Eh ’yung nagpapagulo sa akin? Tahimik lang. Seryoso… at may anak.

Tangina naman mga dre. Hindi ko nga alam kung saan ako mas nasaktan… sa katahimikan niyang punung-puno ng hindi sinasabi, o sa katotohanang wala akong karapatan kahit masaktan.

Hindi ako prepared na ma-fall sa lalaking ang hobby ay magtanim ng halamang gamot habang nakatitig sa kawalan na para bang may binabalikan siyang sakit na hindi ko kayang lunasan.

At ako? Ako ’tong tangang umaasang baka sa isang iglap, ako ’yung mapili niyang taniman.

Pero oo. Kaya ko ’to. Kaya kong umiwas.

Day 1.

Nagising akong parang may hangover kahit tubig lang iniinom ko kagabi. Wala akong gana kumain. Pero sabi ni Tatay Paeng, “Kung gutom ka sa atensyon, magluto ka ng kanin.”

Kaya nagsaing ako. Dalawang takal. Wala akong kasabay kumain dahil maaga sila Tatay Paeng at Nanay Neneng sa maisan, pero at least ’di ko na kailangan umasa sa tira sa kubo ni Kuya Eli. Independence is sexy.

Day 2.

Nilinis ko ’yung bakuran namin. As in, walis-tambo to the max. Na parang kung gaano ko nililinis ’tong damuhan, gano’n ko gustong alisin si Kuya Eli sa utak ko.

Day 3.

Naging water-type Pokemon ako. Maghapon akong nag-iigib ng tubig para sa banyo. Pawis na pawis, pero hindi na ako naiiyak. Character development, dre.

Napadaan si Bogs, tropa naming palaging amoy yosi. “Von, ba’t parang… mas may abs ka ngayon?”

“Heartache ’yan, tol. Pinapawisan ang puso ko,” sagot ko.

Nag-high five kami. Bro moment. Pero sa likod ng ngiti ko, naiisip ko pa rin kung anong ginagawa ni Kuya Eli sa kubo. Naglalaba? Natutulog? Nagi-guilty ba siya kahit wala siyang ginawa? Sana naman kahit konti.

Day 4.

Sumama na ’ko kay Tatay Paeng sa maisan. Yes, gising sa alas-kuwatro ng umaga, tapos manggagapas buong araw. Literal na nagpapakapagod para lang hindi isipin ’yung lalaking nagbigay sa’kin ng HOPE na may tingin na parang masarap ako pero bawal.

“Nakakapayat pala’tong paggapas sa maisan,” reklamo ko kay Tatay Paeng habang nagbubuhat ng sako.

“Panay ka reklamo! Ngayon ka nga lang tumulong dito sa sakahan! Kung gusto mong wala kang makain, hala umuwi ka! Pero kapag mas lalong mapasma yang utak mo dahil sa gutom, wag kang hihingi ng perang pangpa-ospital sa ’kin,” sagot niya.

Day 5.

Nagpunta ako sa ilog. Solo swimming. No Kuya Eli in sight. Kumakain ako ng turon habang nakababad sa tubig. Sabi ng langgam na nadikit sa saging, “deserve mo ’to, bitch.”

Oo na! Oo na! Nag-fall ako sa lalaking halos ’di nagsasalita pero kaya akong tunawin sa isang tingin!

Day 6.

May sabong sa sabungan. Nandoon si Bogs, si Kiko, pati ’yung laging lasing na si Mang Bebot.

“Von, asan na ’yung albularyong boyfriend mo?” tukso ni Bogs.

“Wala akong jowa, gago,” sagot ko, pero ’yung mata ko lumingon sa paligid.

Wala siya. ’Tangina. Namimiss ko ’yung boses niyang mababa, parang… sermon na may kiliti.

Day 7.

Nakaupo ako sa kanto. Naka-sando, pawisan, kagagaling sa maisan. May dumaan na naglalako ng tilapya, naalala ko agad ’yung isang beses na pinagluto ako ni Kuya Eli ng sweet and sour. Simple lang, pero parang mahal ako.

Naisip ko, kumusta na kaya siya? Kumakain ba ng maayos? Okay lang ba siya? Napansin niya na bang isang linggo na akong wala? O baka naman… hindi?

Isang dapit hapon, may kumatok sa gate.

Lumabas ako ng bahay, hawak pa ang tabo kasi kakalinis ko lang ng banyo. Tapos ayun siya. Putek! Anong ginagawa ni Kuya Eli dito?

Nakatayo siya sa tapat ng kawayang bakod namin, pawisan, naka-sando at maong, may bitbit na itak sa isang kamay at balde na walang lamang tubig sa kabila. Para siyang bagong labas sa folk horror movie, pero imbes na patayin ako, mukhang… papaliguan?

Lumapit ako saka binuksan ang bakod.

“Von,” sabi niya, walang ka-kurap-kurap. “Aakyat ako ng ligaw sa’yo.”

Napakahinayupak na linya!!!!

Gusto ko na sanang tumalon pabalik sa banyo at sumigaw ng “PUTANGINA! ANONG KAHANGALAN ITO! OO NA! YES NA YES!”

Pero hindi. Hindi pwede. Isang linggo akong nagpa-hard to get, nagsaing, naggapas ng mais, at nag-glow up emotionally. Hindi ko masisira ’yon ng ganun-ganun lang.

Kaya ang sinagot ko, kunwari walang pake:… “Anong ginagawa mo rito? Walang dalaga dito, tsaka hindi ako nauuto sa itak at balde.”

“Hindi ka man dalaga,” sagot niya. “Ang totoo barumbado ka pa nga kesa sa akin. Pero aakyat pa rin ako ng ligaw sa yo.”

Naglakad siya papasok. Sa loob ng bakuran namin. Sa puso ko. Sa buhay ko.

Bwakanangshet, mga dre! Anong klaseng milagro is this?

Pinanood ko siyang inilapag ’yung balde sa gilid. Wala siyang imik. Tapos nagsimula siyang magsibak ng kahoy na nakasalansan sa silong ng bahay. Wala siyang sinasabi na kahit ano. Wala ring ngiti. Nagsisibak agad mga dre.

Napaawang ang bibig ko habang pinagmasdan siya. Bawat hataw ng itak niya, parang sinisibak din niya ’yung pride ko.

“Kuya Eli, ano ’tong ginagawa mo, ha?” tanong ko habang lumapit. Pero parang di niya ako narinig. Patuloy niyang sinibak ang malalaking panggatong. Pawisan agad ang noo niya.

“Hindi ba ito ginagawa ng manliligaw?” tanong niya, di man lang tumitingin sa’kin pabalik.

“Ang ano? Maglambas ng kahoy?”

“Ang magsibak ng panggatong. Ang tumulong sa bahay. Ang… sungkitin ang puso mo sa barubal na paraan. Magpasikat kay Manong Paeng.”

Putaena mga dre. Ano ’to, love story ni Lolo’t Lola?

Pero ang tanga ko rin eh. Kasi imbes na paalisin ko siya, naupo ako sa harap niya. Pinanood ko siya. Sa bawat hataw ng atsa, parang may tinatapyas din siyang pader sa dibdib ko. Yung pader na one week ko nang itinayo para subukang wag na lang siyang mahalin dahil mas mahal ko ang sarili ko. I know my worth! Pero tangina! Bakit ang gwapo niya mga dre?

Isang saglit humito siya sa pagsibak saka, ngumisi. Kinindatan niya ako.

“’Wag ka ngang pa-cute diyan,” sabi ko, umirap pa ng 360 degree. “Akala mo ba maaapektuhan ako sa mga ganyan?”

Pero hindi siya tumigil sa katangahan niya. Hindi na rin tumingin sa akin. Nagsibak lang. Parang sinadyang tumama ’yung pawis niya sa balikat niya, tapos dumulas pa-slide pababa, dumaan sa ugat sa braso.

’Tangina, talaga ng karisma nitong albularyo na ’to, oh!

Nagtaas ako ng kilay. Kunwari di ako impressed. Kunwari hindi ako nangangatog sa posisyon ko.

“Mas okay pa ’yung multo sa banyo kesa sa’yo. At least ’yon, hindi nagpapanggap.”

“Hindi ako nagpapanggap,” sagot niya, malamig pero diretso. “Gusto na talaga kita.”

Bigla akong natigilan.

Gusto talaga kita?

Napaatras ako ng bahagya, saka tumayo hindi dahil takot ako… takot akong matunaw. Kaya ang sabi ko na lang, kunwari tuloy ang sungit, “Gusto mo ba ng juice? Para sa pawis mo. Baka magka-dehydration ka diyan habang nagsisibak ka ng feelings.”

“Tubig lang okay na.”

“Tsss. Mas gusto mo tubig lang? Pati sa inumin boring ka.”

“Dahil ikaw ang mas gusto ko.”

Lah!

Gusto ko siyang sabunutan gamit ang mga tanim na rosas ni Nanay Neneng. Gusto ko siyang sampalin ng bouquet. Pero mas gusto kong sabay kaming mahulog sa banig ngayon din.

Pero hindi. Hindi pa pwede. Sa one week ng pagmuni muni ko sa buhay, habang hinahanap ko ang worth ko, which is wala naman, kailangan kong hindi magmukhang marupok sa harap ng lalaking ’to.

Bigla na lang may sumulpot sa gilid.

“TANGINA!” Naitapon ko ang hawak na tabo. Akala ko multo. Yun pala, si Tatay Paeng at si Nanay Neneng. Nakatitig sa amin ni Kuya Eli na parang nanalo sila sa barangay raffle pero ang premyo e kabaliwan ng anak nila.

“Ano’ng ginagawa ng albularyo sa silong natin?” tanong ni Tatay Paeng, habang si Nanay ay halatang naka-zoom-in ang mata sa flexing ni Kuya Eli habang pinupukpok ang pangatlong troso.

Napaurong ako ng bahagya, pawisan na rin pero sa kaba. “Ahh… Tay, sinuhulan ko po.”

“Ha?” si Nanay Neneng, kalmado pero may banta ng chanelas sa likod ng tono.

“Sinuhulan ko,” ulit ko. “’Di ba inutusan mo ako kanina na magsibak ng kahoy? Napilay ’yung braso ko, Tay, nung nag-igib ako ng tubig. Kaya ayun! Siya na muna!”

“Putangina ka talagang bata ka,” sabog ni Tatay. “Bakit mo pinagsibak ng kahoy ang albularyo? Anong kabobohan na naman to, Von?”

“Manong Paeng,” sabad ni Kuya Eli, hindi man lang nagpatinag, “ayos lang. Tropa ko naman ’to si Von.”

Tangina. Tropa raw kami.

Biglang ngumiti si Nanay, ’yung ngiting pang-imbitang parang hindi siya galit five seconds ago. “Ay, Eli! Pasensya ka na sa anak kong ’to ha? Kulang kasi ’to ng dalawang buwan sa sinapupunan ko. Gusto mong kumain dito mamaya para sa hapunan?”

“Oo po,” sagot ni Kuya Eli, sabay pahid ng pawis sa noo, habang ’yung braso niya ay parang may sariling character arc. “Marami akong nabingwit na tilapya kanina. Ako na pong bahala sa sinigang.”

Napatitig ako kay Nanay, umaasang may kaunting pag-aalinlangan man lang sa mga salitang narinig.

“Nay, hindi ’yan marunong magluto!”

“Edi turuan mo,” sagot niya, sabay hampas ng tuwalya sa balikat ko. “Para naman may silbi kang talipandas ka. Kahit kailan, binibigyan mo kami ng kahihiyan.”

Talipandas? Saan galing ’to, Noli Me Tangere?

Sa sobrang hiya ko, gusto ko na lang isubo ’yung tabo na natapon ko. Pero hindi pwede. Nandito na siya. At mukhang… hindi siya aalis.

---

Doon nagsimula ang literal na akyat-ligaw ni Kuya Eli.

Ayan na naman siya.

Si Kuya Eli, from freshly sibak ng kahoy. Pawisan, naka-sando, parang pinadala ng langit para sirain ang focus ko sa buhay. Tapos ngayon? Balon challenge na naman ang drama niya. Pero hindi lang basta igib ang eksenang to.

Para raw sa pangsaing, sa banyo, at sa hinaharap naming… maligo nang sabay?

“Kuya Eli,” sabi ko habang naka-squat siya sa may balon, kitang-kita ko ’yung braso niyang parang gumawa ng kasalanan sa langit, “hindi mo naman kailangang gawin ’to. Kung nagpapakitang-gilas ka lang, please lang. Medyo effective ka na. Nakakainis ka na.”

“Hindi ako nagpapakitang-gilas.” Walang emosyon niyang sabi.

“Eh bakit kailangan pa nating mag-igib? Nasa 2025 na tayo. May gripo na. May GCash na. Pero ikaw? Manual labor pa rin?” Sabay hawak ko sa balde na parang ito ’yung pride kong unti-unting bumibigat.

“Hindi lang ’to basta pag-iigib ng tubig, Von.” Lumingon siya, seryoso. “Magbuhat tayo ng balde… na may kasamang feelings.”

Parang gusto ko na lang pasukin ’tong balon at mag-stay doon.

“Tangina mo,” sabi ko. “Seryoso ba ’yan?”

“Oo,” sagot niya. Walang kurap at walang galaw. “Handa na akong aasawahin ka, Von.”

Nagpigil ako ng ngiti. Kasi kung ngumiti ako, baka mapikon siya. O mas Malala, baka tutuwad na lang ako dito at magpatira sa kaniya. Ayaw kong ma trauma yung mga palaka sa gilid.

Tahimik kaming naglakad pauwi. Pareho kaming may bitbit na balde.

Pero ang totoong mabigat?

Hindi ’yung tubig.

Kundi ’yung katawan kong pinapainit niya gamit lang ang mga linya niyang hindi niya alam ay pang-Wattpad na, pang-MMK pa, tapos pang-PornHub sa dulo.

Sa hapunan, si Kuya Eli ang nagluto.

At ’di lang basta luto. May pa-plating kahit sinigang lang naman ang ulam. May garnish sa mangkok. May pasibuyas na mukhang sinabuyan niya ng feelings.

Akala mo may barangay-wide food styling contest. Baka nga mamaya i-Tiktok niya pa ’tong “Day in the Life of a Hot Provincial Husband.”

“Ang sarap, Eli,” sabi ni Tatay Paeng habang abot-tenga ang ngiti. “Kung ikaw ang manugang ko, araw-araw akong busog.”

Nagkatinginan kami ni Kuya Eli.

Ako… natigilan.

Siya… kalmado. Habang nilalagyan pa niya ang mangkok ni Tatay ng sabaw. Kulang nalang paliguan na rin niya si Tatay. May pabonus pang masahe. Grabeng pasikat ito.

Pagkatapos kumain, bigla siyang tumayo. “Ako na maghuhugas,” aniya, parang hindi sapat na pinahina na niya ang tuhod ko sa sinigang niya.

“Ako na,” sabi ko agad. Kasi siyempre, pride to mga dre. At para makita niya kung gaano kagaling magbanlaw ang future asawa niya.

Sa lababo… Ako sa kanan, tagabanlaw. Siya sa kaliwa, tagasabon. Set-up pa lang, alam mo nang delikado. Parang eksena sa sitcom na mauuwi sa pagkabuntis.

Tahimik siya. Tahimik din ako. Pero sa utak ko may background music na “

Kailangan Kita

“ habang binabanlawan ko ang baso na hindi ko na makita kung may sabon pa o kung luha ko na lang ’yon.

Bigla nagkabanggaan ang kamay namin. Daliri sa daliri. May dulas… may init… may kiliti rin kahit saglit lang yun.

“Sorry,” bulong ko.

“Okay lang,” sagot niya. Tapos nagsabon ulit. Cool as fuck. “Ngayon ka pa mailang? Nasubo mo na nga ng ilang beses burat ko.”

HA??

Nalaglag ’yung kutsara ko. Parang sinampal ako ng multo ng kahapon at tinadyakan ng alaala ng mga posisyong ayaw ko nang pangalanan.

Bakit siya gan’to magsalita?!

“Bukas bumalik ka na sa kubo,” dagdag niya. “Namimiss ko nang yakapin ang… asawa ko.”

Napalingon ako sa kaniya. Putangina, may bahid ng lungkot sa boses ko.

“Sinong asawa?”

Kasi pwedeng si Ate Elena ’yan, di ba? Pwede ’yung legal. ’Yung may birth certificate. Hindi ’yung tago sa dilim.

Pero tumingin siya sa’kin. Walang kurap.

“Sino pa bang ibang binahay ko sa kubo ko nitong mga nakaraang araw?” Tumigil siya saglit tapos ngumiti ng matamis. “Di ba ikaw lang? Ikaw na ang asawa ko, Von.”

PUTANGINANG YAN!!!! Parang nilublob ’yung tenga ko sa mantikang pinaglutoan ng chicharon. Biglang parang gusto kong umakyat ng bundok para sumigaw…

“PUTANGINAAAAAA!!”

Pero cool ako. Kunwari lang. “Kung ikaw marinig ni Tatay Paeng,” sabi ko, halos pabulong, “uuwi kang walang ulo.”

Ngumisi siya. Hindi bastos. Pero threateningly sexy. Tumingin siya sa’kin. Pero ’yung tingin niya?

Parang X-ray na may laser focus. Parang sinusuri kung may laman pa ’yung kaluluwa ko.

Tahimik kami ulit. Patuloy ang pagsabon at pagbanlaw. Pero ’yung tension? Tahimik, pero umiinit. At mamaya, puputok.

Bigla siyang nagsalita. “Von.”

“Hmm?”

“Kung ako ang manugang ni Tatay Paeng…” Dumikit ng konti ang braso niya. Parang sinadyang di sinasadya. “…araw-araw ka rin bang busog?”

Tumigil ang oras. Basa na ’yung kamay ko. Basa na ’yung paang-ibabang parte ng teeshirt ko. Pero ang pinakabasa dito?

’Wag na. Baka ireport na naman tayo at ma-ban sa Facebook.

CHAPTER 22

Naglalaba ako sa ilog. Mga basahan, brief ko, at ’yung brief ni Tatay Paeng na mukhang pinagtripan ng pitong zombie tapos tinahi ulit gamit ang dasal.

Halu-halo sa planggana ang mga gamit na sana hindi na lang nasama pero eto nga ako… piga-piga ang mga labadang may kanya-kanyang kasaysayan.

“Ano ba ’yan, Von? World War Laundry?”

Paglingon ko, ayun na si Kuya Eli. Nakaputing sando na naman, saka pantalon niya nakatupi, bitbit ang isang balde na hindi ko alam kung ano ang laman. Wala siyang reaksyon. Nonchalant as always pero barubal kung kumadyot.

“Ba’t ka nandito?” tanong ko, kunwari hindi namatay ang kaluluwa ko sa isang ngiti lang niya.

“Baka may dumi kang hindi natatanggal. Tutulungan kita.”

’Di ako sure kung ’yung maduming brief ni Tatay Paeng ang tinutukoy o ’yung iniwang peklat sa puso ko nung bigla siyang nag-ice cold mode after nung mabembang ako sa kubo.

Tahimik kaming naglalaba. Pero syempre, sa kapalarang punong-puno ng ka-badtripan, napunta sa kanya ’yung brief ko.

Hindi basta brief, ha. ’Yun ang paborito ko. Dati kulay gray. Ngayon? Kulay tuyong regla na ng aswang. May butas sa pwet, parang hinigop ng multong malibog.

“Tangina, Von…” bulong niya, hawak-hawak ang brief ko na parang treasure map ni Dora. “Ano ’to? Relic ng unang kasalanan?”

“Bitiwan mo nga ’yan!” Inagaw ko, pero umatras siya.

“May sentimental value ba ’to? Suot mo ba ’to nung first heartbreak mo?”

“Hindi ah! Suot ko ’yan nung una kitang binosohan habang naliligo. Respect that. Comfort brief ko ’yan.”

“Comfort? Kahit may drive-thru sa pwet?”

“Kuya Eli, putang ina, isa pa… bitaw.”

Tumawa siya. Tapos tinusok niya ang butas gamit ang daliri niya sabay pinaikot-ikot sa ere.

Nakakahiya!

“’Pag sinira mo ’yan, isusumpa ka ng mga ninuno ko. Sa bulbol mo tatama ang karma!”

“Baka nga sinumpa na ako… pero hindi dahil sa brief mo. Dahil sa ’yo.”

Parang binuhusan ng Clorox ang puso ko. Pero hindi ako nagpadaig. Kumuha ako ng tabo, pinuno ng sabong tubig, sabay sabog sa mukha niya.

“’Yan ang bagay sa ’yo! Bula sa pagmumukha!”

Hindi siya natinag. Nagpunas lang ng mukha, tapos ngumiti.

Delikado na ’to.

“Ah ganon ha?” Sumalok siya ng tubig mula sa planggana, sabay saboy din niya ng tubig sa akin. Hindi ako handa. Nakanganga pa ako ng konti. Tangina, mga dre, nalunok ko ’yung tubig na pinigaan ng brief ni Tatay Paeng.

“Puta… Kuya Eli! Lasang trauma!”

Hindi pa siya tapos. Bumuwelo pa ulit.

Ako? Hindi nagpatalo. Nag-scoop din ako ng sabong tubig sabay tapon sa dibdib niya. At doon na nagsimula ang World War Sabon. Habulan, sabuyan, at tawanan. Para kaming mga batang walang utang, walang bayarin, at walang… dignity.

Hanggang sa sabog-sabog na ang sabon sa mukha namin, at ayun na nga, magkaharap na kami. Lapit na lapit. Hawak namin pareho ang tabo. Pareho kaming bumubula. Pareho kaming… natahimik.

Tinitigan niya ako.

“Von…”

Napalunok ako. Hindi dahil sa kilig. Okay, baka kaunti. Pero mostly dahil sa sabon. Pangatlong lunok ko na ng Tide ’to.

“Ang lakas mong mang-asar. Pero ’di mo alam… kung gaano kita gustong ligawan nang totoo.”

Tangina. May sumabog sa dibdib ko. At hindi bula yun, okay. Pero bago pa ako maka-reply, napansin ko, wala na ang mga labada ko. Naanod na lahat.

PUNYETAAAAAAA!

“Kuya Eli!” sigaw ko habang hinabol isa-isa ang mga labada kong inanod ng ilog. Kaltos ang abot ko nito kay Tatay Paeng!

---

Mainit na hapon. Kahit wala kang ginagawa, pawisan ka pa rin sa batok, sa leeg, sa singit, pati singhot ng puwet mo, parang may amoy ng pancit canton na hindi maalat.

Kaya heto kami ni Kuya Eli, tambay sa tabing-ilog. May baong hilaw na mangga, parang hindi kami natatakot sa hyperacidity. Sabi niya, date daw namin ’to.

“Init ’no?” sabi ko, habang pinupunasan ng bimpo ang leeg ko.

Tumango si Kuya Eli, pawisan pero chill na chill. Parang patron saint ng mga lalaking hindi marunong mag-reply pero biglang magpapadala ng nude photo.

“O baka ako lang ’to.” Sabi niya.

“Kapal,” sabi ng utak ko. Pero legit. Crush ko eh.

May dala siyang tupperware ng bagoong. Homemade daw niya. Gawa niya nung mga araw na ghost mode ako. May sili. May luya. May halong sama ng loob.

“Tikman mo ’to,” aniya. Kumuha siya ng mangga, sinawsaw sa bagoong, tapos inangat sa harap ko na parang pakulo sa amateur porn.

Napakurap ako. “Sa akin?”

“May iba pa ba tayong bisita rito? Multo?”

“Wait lang, susubuan mo ’ko?”

Tumango lang siya. Walang reaction. Parang normal lang ’to. Pero sa utak ko may putok ng fireworks, may voice-over ng narrator sa hentai, at background music ng BTS.

“Wow! Arte! Parang di mo pa nasubo burat ko.”

“GAGO!” Namula ako. “Sige na nga.”

Nilapit ko bibig ko. Medyo nanginginig. Baka sa kilig. Baka sa gulat. Baka sa anticipation na baka kakantotin niya na rin ako mamaya.

Isinubo niya ’yung mangga. Nagkasalubong ang tingin namin habang ngumunguya ako.

Tangina, ang asim. Pero ang sarap. Parang first heartbreak, masakit sa puso pero gusto mong ulitin.

“Masarap ’di ba?” tanong niya.

“Oo. Pero ikaw pa rin ang favorite kong… maasim.”

Sabay kindat. Sabay subtle internal orgasm.

Ngumiti siya. Kaunti lang, pero sapat na para magpanting tenga ko at sumabog ang confetti sa utak ko.

“Kung ako ang mangga,” sabi ko habang dumadampot ulit, “ikaw ’yung bagoong.”

Napalingon siya. “Bakit, maalat ba burat ko?”

“Hoy kasira ka ng moment!” kunwari naasar ako. Pero to be honest, nilagnat ang pepe ng kaluluwa ko.

Ngumisi siya. “Seryoso na nga. Bakit?”

Sabay tingin ako sa bibig niya. “Bagay tayo, maalat at masarap. Kahit bawal, pilit pa rin sinasawsaw.”

Tumigil siya saka nag-blink. Tapos natawa. Legit na tawa ’yon . May tunog pa nga eh. May bahid ng kalibugan at pag-ibig.

“Ang landi mo,” aniya. Ngumisi siya, sabay flex ng kaonting dimples. Kinuha niya yung bote ng tubig, inabot sa’kin. “Inumin mo na nga ’yan. Baka mabilaukan ka sa sarili mong landi.”

“Baka sa’yo ako mabilaukan eh,” sabi ko, sabay inom.

“Ha?”

“Wala. Sabi ko ang sarap ng bagoong mo.”

Tahimik.

Nagkatitigan kami.

Medyo matagal. Parang slow-mo. May theme song. May ambon kahit summer.

Tapos…

“AAAY PUTA ANGHANG!” napasigaw ako. Pumasok sa ilong ko yung bagoong. Feeling ko na-finger ako spiritually.

“Eto na nga ba sinasabi ko,” sabay abot niya ulit ng tubig. “Lalandi-landi, ’di marunong lumunok ng tama.”

“’Tangina mo Kuya!” tawa ko habang umuubo. “Sa’yo pa talaga ako mamamatay!”

“Sarap nga ng ungol mo tuwing niri-rim ko pwet mo.”

Napatingin ako sa kaniya. Putek. Sineryoso niya?

Tumingin din siya. Tahimik. Tapos sabay kaming natawa. Sobrang sabog. Sobrang bastos. Pero sobrang sakto. Parang mangga’t bagoong. Walang nutritional value, pero punong-puno ng lasa at kasalanan. Hindi ko alam kung lalandiin ko pa siya bukas. O kakain na lang ulit kami rito. Pero sigurado akong babalik ako.

Lagi.

Matapos ang ilang sabog na banat, bagoong sa ilong, at pagtatawanang muntik nang magkahalikan, tumahimik din kami ni Kuya Eli. Nakaupo pa rin kami sa gilid ng ilog. Basa ang pwet ko kasi may ambag ang damo. Pero go lang. Sacrifice para sa love life.

Pinagmamasdan lang namin ’yung agos ng tubig habang namumula ang langit. Parang cheeks ko tuwing binabayo niya ako nang walang habas.

Tahimik kami. Gusto ko lang talaga marinig boses niya ulit. Kahit sabihin niyang uminom na ako ng tubig kasi dehydrated na ’ko sa kabobohan.

“Kuya… Eli,” tawag ko, kunwari seryoso. “Baka pwede mo na ulit akong bembangin?”

Nag-side-eye siya. Tipid na tipid ang galaw ng mukha, parang ’di gumamit ng emotions sa buong taon. Pero kita ko sa gilid ng labi niya… sumasayaw ang mga impit na kalandian.

“Hindi pa,” sagot niya. “Hanggat di mo sinasabing asawa mo na ako, wala munang bembang na magaganap.”

Asawa daw?

Tinitigan ko siya. Potaena mga dre. Wala siyang ka-kurap-kurap.

“Ay, ang weak mo na pala ngayon?” asar ko, habang pinipigilang mapula ang mukha ko like isang first year freshie na unang beses makahawak ng crush sa Intrams.

Ngumiti siya. Nakaka-demolish ng katinuan.

Tahimik ulit.

Tapos siya pa ang unang bumasag.

“Von.”

Ayan na!

“Alam kong mahal mo naman ako,” dagdag niya. “Inamin mo ’yon. Kung sakaling magpatayo ako ng bahay para tirhan natin sa dulo ng palayan…”

Tirahan namin! Shet! Pumintig tenga ko. Ready na for signal.

“…okay lang ba sa’yo na may tanim tayong ampalaya?”

Napakunot ako. “Ampalaya?”

Tumango siya. Parang may moral lesson sa kilay niya. “Para kahit mapait, alam nating tinanim natin. Pinili natin.”

W T F mga dre.

Nag-confess siya gamit ang gulay. Anong klaseng emotional guerilla warfare ’to?

Napatawa ako, pero hindi ’yung peke. “Poetic ka pala minsan. Akala ko sa hilot ka lang magaling.”

“Hindi lang ampalaya,” dagdag niya. “Gusto ko rin ng kambing. ’Yung may pangalan. Para hindi natin katayin kahit gipit na tayo.”

“Anong pangalan ng kambing natin?”

“Isa Von. Isa Eli.”

“TANGINA,” sabay tawa ko. “Partners in goat farming pala tayo ngayon? From bed scenes to barn scenes agad-agad?”

Ngumiti siya. Pero ’yung sunod niyang sinabi, wala nang comedy filter.

“Pwede naman, ’di ba?” tanong niya. “Maliit lang na pangarap. Pero kasama ka sana. ’Yung tipong tayo lang dalawa. Ikaw… ako. Masaya… tapos kantot asawa kita, pagkatapos natin magpakain ng mga manok.”

BWAKANANGSHET. Puso ko, tinatambol ng drum ng Santacruzan sa loob. May kasamang majorette pa.

Biglang tahimik ang mundo. Parang may director na sumigaw ng “QUIET ON SET!” Tapos in-on ’yung emotional reverb.

Hindi ko alam kung matatawa ako, iiyak, o tatakbo sa bahay tapos, hahakutin ko na ang mga gamit ko at dalhin sa kubo niya.

Napatingin ako sa kamay niyang nakapatong sa hita niya. ’Di ko alam kung ako ba ang unang gagalaw, pero bago pa ako magpaka-drama, siya na ang umabot ng kamay ko.

Hawak.

Tahimik.

Wala nang punchline.

Wala nang kalokohan.

Pero ang lakas ng tibok ng puso ko.

At sa higpit ng hawak niya, sa paraan ng pagkaka-angkla ng mga daliri niya sa kamay ko…

Alam ko na.

Hindi na ako mag-isa.

At baka… baka handa na rin akong hindi lang kiligin.

Kundi maisakatuparan ang mga dalangin kong mahalin rin niya ako pabalik.

CHAPTER 23

WARNING! Explicit content below. Read at your own risk!

Nagising ako sa mabangong amoy ni Kuya Eli.

’Di ko alam kung anong oras na. Wala akong suot kundi ang tanging kumot na nakabalot sa aking katawan. Hubad ang katawan ko pero hindi sa kaisipang malaswa. ’Yung tipong… hubad na payapa. Mainit ang katawan ko, pero hindi dahil sa libog. Hindi dahil sa kung anong kabaliwan. May kakaibang init lang na parang galing sa loob ng puso ko.

Tahimik.

Walang ingay ng tricycle, walang sigaw ng bata, at walang chismis ng kapitbahay. Ang naririnig ko lang ay mahinang huni ng ibon, ’tsaka ’yung kaluskos ng damo sa labas.

Tapos naramdaman ko si Kuya Eli Nasa likod ko siya. Nakaunan ako sa braso niya. Maingat ang kilos niya, parang takot akong magising. Pero gising na ako. Gising ang katawan, ang puso, pati ’yung mga parte ng pagkatao kong matagal nang tulog.

Ramdam ko ang hininga niya sa batok ko.

Tapos… hinalikan niya ’ko. Hindi bastos. Hindi mapusok. ’Yung halik niya… dahan-dahan. Napalunok ako. Hindi ko alam kung paano i-process ’yung ganitong klaseng lambing.

Sanay kasi ang katawan ko para mang-akit sa kaniya, at makaraos sa kalibugan tuwing kasama ko siya. Pero sa yakap niya, sa halik niyang ’yon, parang sinasabi niyang buo akong tao. Buo akong mahal niya.

Kahit lalaki ako.

Kahit may asawa at anak siyang posibleng babalik pa.

Wala siyang sinasabi, pero parang ang lakas ng sigaw ng mga kilos niya. Na mahal niya ako. Hindi dahil sa galing ko sa banat, sa ganda ng ngiti ko, o sa kung ano mang ginagawa namin sa ilalim ng kumot. Kundi dahil ako ’to. Si Von.

At sa loob ng kubo niya, sa ilalim ng pawid, sa pagitan ng mga unan na amoy langis at damo, mas totoo pa ’to sa lahat ng panaginip kong inakala kong imposible.

Minsan pala… may mga lalaking hindi lang katawan ang hinahanap. Minsan pala… may mga lalaking marunong magmahal sa kapwa lalaki.

Tahimik kaming ganito . Wala mang salita, pero ang lakas ng sinasabi ng puso ko. Mahal nga ako ni Kuya Eli.

Naramdaman ko na naman ang paghalik ni Kuya Eli sa batok ko. Ngayon mas mainit. Nakakabaliw.

Pagharap ko sa kanya, wala nang intro-intro. Nagdikit agad ’yung labi naming, walang kaarte-arte, walang pino-pino. Labanan agad ng dila. Laglaban ng laway na parang wala nang bukas.

Hinawakan niya batok ko, kinuyumos ’yung bibig ko. Halos sabunutan ko rin siya sa sobrang gigil. Ang sarap niyang halikan, ’yung halik na may ilang taon na ’di naiputok na damdamin.

Gumapang ’yung kamay niya sa likod ko, pababa, paikot, tapos biglang bumaba sa gitna ng hita ko. Ayun na. Napasinghap ako. Walang pasabi, hawak niya na ang burat ko. Banayad sa umpisa… Pa-tease… Pa-inosente. Pero nang maramdaman niyang tumitigas na, ayun na, hinatak na ako sa dulo ng pasensya ko.

Pataas-baba.

Mabagal.

Sobrang bagal. Parang gusto niya akong i-drive sa pagkabaliw. Kinagat ko labi ko, pero, lumabas pa rin ’yung impit na ungol. Wala na, dre. Wala na akong kontrol.

Hanggang sa hinubad na namin lahat. Balat sa balat. Sipsipan ng labi, hawakan ng kung anu-ano, kalmotan ng likod, at galawan ng mga palad na para bang gusto nang punitin bawat parte ng katawan.

Parang sinasamba niya ako gamit ’yung bibig niya. Tapos nung ako naman ’yung bumaba, siya na ’yung napaungol nang malalim, parang ayaw na niya akong paalisin.

Nagpalit kami ng puwesto, ako sa ibabaw, siya sa ilalim. Diretsong 69. Para kaming dalawang gutom na hayop na sabay bumulusok sa laman ng isa’t isa.

Mainit ’yung singaw ng bibig niya sa bayag ko. Malagkit ang hininga niya. Tapos bigla niyang sinupsop na parang uhaw na uhaw. Basang tunog agad ang sumunod. Hindi malinis, hindi maingat, walang pakialam kung nabubulunan, basta tuloy-tuloy ang pagsupsop niya sa mga bola ko. Napaigtad ako, napamura.

“Tangina, putaaa…”

Sabay nun, isinagad ko rin ang dila ko pababa sa tarugo niya. Mainit, at maalat ang lasa na medyo mapait. Hindi ito pantasaya. Totoong katawan niya ’to. Totoo ang lasa.

Malagkit ang balat niya. May halo ng pawis at precum. Tinikman ko lahat. Dila ko gumapang sa ilalim ng bayag niya, sininghot ko pa ang singaw mula sa pagitan ng hita niya. Amoy lalaki, amoy pinaghalong sabon at pawis na natuyo. Lasing na lasing ako sa kanya.

Nanginginig ang mga hita ko habang dinidilaan niya ’ko. Ramdam ko ’yung basang-basa niyang bibig. ’Yung dila niyang paikot-ikot. ’Yung malalim na higop tuwing sinusubukan niyang isagad lahat sa lalamunan niya. Minsan, nabibilaukan siya pero hindi siya humihinto. Lalo akong nauulol.

Puro tunog ng bibig, puro basang tsupang walang hiya. May tumutulo nang laway sa singit ko, sa pisngi niya, pati sa banig. Wala kaming pakialam. Hinayaan na lang namin. Parang masarap pag marumi, pag malagkit, at pag totoo.

Ako rin, walang awa. Binuka ko ang hita niya. Sinubsob ko ang bibig ko sa kanya. Dinilaan ko ’yung pinaka-ilalim, sinungkit ng dila ko, saka sinupsop nang buo. Napasigaw siya sabay nangisay. Umangat ang balakang niya, parang gusto akong ipasok sa loob ng katawan niya.

Nagkakantutan ang bibig namin. ’Yung akin sa kanya, ’yung kanya sa’kin. Pabilis nang pabilis. Walang pakialam kung mabulunan, at kung mawala sa ulirat. Pawis na pawis na kami. Dumidikit ang katawan ko sa balat niya. Wala na talagang pakialam. Ginagalit namin ang isa’t isa sa sarap. Sinusubukan naming sabay mawala, sabay labasan, sabay manginig, at sabay mawala ang ulirat habang nasa bibig ng isa’t isa.

At puta mga dre, malapit na kaming sabay masaid. Ramdam naming pareho. Para kaming sasabog. Para kaming mamamatay sa libog, pero wala kaming balak tumigil.

Pabilis nang pabilis. Parang wala na kaming iniisip kundi ilabas lahat sa bibig ng isa’t isa. ’Yung tunog ng kantutang ’to, basang-basa at magaspang. Puro kalas ng katawan, at puro ungol na parang hinahabol ang hininga. Hindi ko na marinig ang sarili kong ungol dahil natatakpan na ng marahas niyang pagsupsop. At ako? Halos masubsob na rin sa kanya. Piga ko ang pisngi ng puwet niya. Sinasagad ko ang dila ko sa pinaka-ilalim.

Tumitigas na ’yung mga binti namin. Parang humihigpit ang buong katawan. Ako, nanginginig na ang mga hita ko habang pinipilit kong ’wag pa, pero ’di ko na kaya. Ramdam ko na. Umaakyat na.

At siya rin.

Nararamdaman kong pumipintig na ’yung burat niya sa bibig ko. Bumibilis ang pag-ulos, tapos bigla siyang nangisay. Napadiin ’yung balakang niya sa mukha ko. Halos mabulunan ako, pero hinayaan ko. Tinanggap ko lahat. Sumabog siya.

Mainit.

Malapot.

Matamis-alat.

Diretso sa lalamunan ko. Muntik na akong masamid pero kinaya ko. Nilunok ko. Wala akong tinapon.

At sabay nun, ako rin.

Napakapit ako sa banig. Tumirik ang mata ko. Parang may kuryente sa gulugod ko. S umabog ako sa bibig niya. Ramdam ko rin kung paano niya sinakmal, sinupsop, at sinimot. Kahit halatang nabulunan siya, dahil sa panginginig ng panga niya habang pilit niyang sinasalo lahat. Umagos sa gilid ng labi niya ’yung hindi niya makaya. Pero wala siyang binitiwan.

Nanginginig kami pareho saka nangingisay. Luha na ’yung nasa mata ko. Hindi na libog lang. Sobrang intense nun, mga dre. Hindi ko na alam kung nasasaktan ako o sobra lang talaga ang sarap. Parang namanhid buong katawan ko. Parang may sumabog sa loob ko.

Siya rin. Nakapikit, may luha sa gilid ng mata. Nanginginig ang mga kamay habang yakap ang baywang ko. Puno ng laway ’yung pagitan namin, puro lagkit, at puro singaw ng katawan na parang hindi na dapat pang amuyin pero nakakaadik.

Saglit kaming di gumalaw. Nakahawak pa rin kami sa isa’t isa. May tamod sa pisngi niya. May laway sa hita ko. Parehong hiningal. Parehong tuyot. Pero pareho ring ngumiti, kahit pahabol lang at pagod.

Ang sarap ng pakiramdam na sabay kaming nawala. At sabay din kaming bumalik.

Ramdam ko ang saya sa sandaling ’to. Sa bawat galaw ng katawan niya, sa bawat buo kong pagtanggap sa init niya, alam kong hindi lang ako ginagalaw.

Minamahal ako.

At sa gitna ng gabing iyon, habang nilulunod kami ng sarap na sabay naming nilikha, mas lalo kong naintindihan. Ang katawan ay kayang magmahal. Ang bibig ay kayang magsalita kahit walang salita.

At kami ni Kuya Eli, sa gabing ’to, parehong marunong makinig.

Magkadikit pa rin kami. Magkayakap sa ibabaw ng banig. Dinig ko ang tibok ng puso niya. Sobrang gaan ng pakiramdam ko.

Akala ko tapos na. Akala ko lalambot kami pareho’t matutulog nang magkayakap. Pero naramdaman ko ’yung kamay niyang dumakma ulit sa balakang ko. At ’yung burat niya? Matigas na ulit. Wala pang limang minuto.

“Gusto mo pa?” bulong niya sa’kin, paos, at basag ang boses, parang hayok na hayok pa rin.

Di ako sumagot. Hinalikan ko lang siya. At habang magkahalik kami, dahan dahang itinulak niya ako pailalim. Hanggang sa pumatong siya sa ibabaw ko. Patihaya ako sa ilalim niya, nakabukaka, nakaangkla ang hita ko sa baywang niya.

“Kuya Eli,” bulong ko, halos parang ungol, “…ipasok mo na.”

At hindi na siya naghintay. Ramdam ko agad ang dulo ng mainit at matigas na burat niya sa lagusan ko na dumudulas sa sariling tamod. Naramdaman ko ’yung dahan-dahang pagpasok. Mabagal ang galaw. Maingat pero mariin. Ramdam ko ang pinaghalong kirot at sabik. Napa-arko ang likod ko sa banig, kumapit ako sa balikat niya saka napamura.

“Shit, tangina, Kuya…”

Pumasok siya ng buo. Walang tinira. Ramdam ko ang buong bigat niya sa ibabaw ko. ’Yung mga ungol niya sa leeg ko. ’Yung titi niyang nakalubog sa’kin habang pumipintig-pintig sa loob.

At nagsimula na siyang gumalaw.

Una, mabagal. Parang kinikilala ulit ang katawan ko. Parang sinasamba. Pero unti-unti, naging marahas. Tumutunog ang balat sa bawat salpukan. Kumakalabog ang papag. At ako? Wala akong ginawa kundi magpaubaya. Nakatingala, nakabuka, at nakatingin sa kanya habang kinakantot niya ’ko na parang siya lang ang may-ari ng katawan ko.

“Ang sarap mo, Von,” bulong niya habang hinihigpitan ang hawak sa bewang ko.

“Kuya…” nanginginig na sagot ko, habang inuuntog ng burat niya ang loob ko sa bawat kadyot. “Kantot pa…”

At doon niya lalo akong piniga.

Hawak niya ang balakang ko nang mahigpit. Para bang gusto niyang ipulupot ang laman ko sa burat niya. Lumangitngit ang papag nang sabayan ng bigat ng katawan niya ang biglaang pagkadyot ng malalim at sagad. Bawat bayo niya sa’kin, yung ulo ng titi niya diretsong tumama sa kinatatagong lugar sa loob ko na parang sinindihan ng apoy.

“’Yan ba ’yung gusto mo, Von?” bulong niya, paos, puno ng libog, habang nakatitig sa’kin na para bang kaya niyang basahin ’yung hininga ko.

At hindi pa man ako sumasagot, pinasadahan niya ulit ng ulos, nagyon mas madiin, at mas mabigat.

Buong katawan ko napaliyad. Hindi na ako makapagsalita. Ungol na lang sabay habol-hininga. Nakanganga ang bibig ko, at nanginginig ang hita. ’Yung mga paa ko hindi na alam kung saan ibubuka pa, para lang mas maipasok pa niya ng buo.

“Tangina, Kuya… wag kang titigil-”

Hindi nga siya tumigil. Binilisan niya pa. Ulos na parang pinapalo ang kaluluwa ko sa loob. Isa, dalawa, tatlong sunod-sunod na mabilis, tapos isang malalim na sagad na sagad.

Ramdam kong tumama ’yung ulo ng burat niya sa pinakaloob. Doon mismo. ’Yung parte ng katawan kong hindi pa nabubuksan ng kahit sino, ngayon, kanya lang.

Napamura ako. Napaluha. Hindi dahil masakit. Pero dahil sobrang sarap. Parang may umuusbong na kung anong emosyon sa gitna ng bawat ulos. Parang may sumisigaw sa loob ko na, sa kaniya lang ako.

Sinapo niya ang batok ko, sabay diin ng katawan niya sa’kin. Nakasubsob siya ngayon sa leeg ko, kinakagat-kagat ako habang isinusubsob niya ’ko sa papag. Tuluy-tuloy ang ulos. Walang pahinga. Basang-basa ang pagitan naming dalawa, may tunog ang bawat salpukan, maselan, at marumi, pero masarap.

“Saan mo mas gusto, ha?” ungol niya habang dinidiin. “Dito? Dito?” bawat kadyot, may kasamang tanong. Pero hindi ko na alam kung paano sumagot. Ang alam ko lang, eto ’yung parte ng katawan kong gustong mapasakanya habang-buhay.

“Diyan… dy-dyan na… Kuya, tangina…”

At parang sinadya niya, inulit-ulit niya ’yon… ’yung pag-sagad nang mas madiin, mas siksik, at mas malalim. Ramdam ko na ’ko ’yung panibagong putok sa loob niya, sabay ng muscle spasms ng katawan naming dalawa. Pero hindi pa siya tumigil.

“Tangina, Von… ang sikip mo pa rin kahit ilang beses na akong nilabasan sa loob mo…”

Sinalubong ko na ’yung bawat ulos niya. Hindi na lang ako basta tumatanggap ng mga bayo niya. Ako na rin ’yung humihiling. Hinahabol ’yung climax na mas malalim pa. Yung gigil na putok ng kaluluwa, hindi lang ng katawan.

At sa huling ulos, ’yung pinakasagad, ’yung parang nilamon na niya ’ko ng buo, doon ako napasigaw.

“KUYA!!”

Hindi ko na alam kung saan kakapit. Sa unan? Sa buhok niya? Sa likod niya na puro gasgas ng kuko ko? Basang-basa na ’yung pagitan naming dalawa. Tumutulo ang pawis niya sa dibdib ko. Humahalo ang amoy naming dalawa sa hangin, singaw ng kantot, at amoy ng lalaking walang takas sa isa’t isa.

Sa bawat ulos niya, parang nawawala ako. Hindi na lang to katawan. Ito yung klase ng pagmamahal na gustong gusto naming iparamdam sa isat isa.

“Kuya, malapit na ko,” daing ko, halos pa-iyak.

At doon niya lalo akong piniga. Sinalo ng buong katawan niya ang katawan ko, isinagad niya ang bawat ulos, at hinanap niya ’yung pinakamasarap. Yung mas matigas, mas malalim, at mas sagad na sagad.

Hanggang sa sabay kaming sumabog ulit.

Ako, tumilamsik sa pagitan naming dalawa. Sa tiyan niya, sa dibdib ko, at sa banig.

Siya, sa loob ko. Mainit, malapot, at sabog na sabog sa kaibuturan ko.

At pareho kaming nanigas. Parehong nakapikit. Parehong nanginginig sa init at sarap.

Niyakap niya ’ko ng buo. Dumikit siya. Hindi siya lumabas. Hinayaan lang niyang lumubog siya sa loob ko habang ang hininga naming dalawa ay hindi pa rin humuhupa.

Sa gabing ’yon, hindi lang katawan ang pinagsaluhan namin. Pati ang lahat ng tanong ko, tinugon ng init niya. Ng paggalaw niya.

Ng pagmamahal niya.

Para siyang dasal na paulit-ulit kong inuusal sa gabi, pabulong, palihim, at puno ng pag-asang maririnig ng langit. Ngayon, heto siya, hindi na lang dasal kundi kasagutan.

Mainit pa rin ang balat namin. Humuhulas ang pawis sa pagitan naming dalawa, pero payapa na ang tibok ng puso ko. Wala na ’yung dati kong kaba. Wala na ’yung tanong kung sapat ba ’ko.

Kasi sa bawat halik niya sa leeg ko, sa balikat, sa gilid ng tenga, parang sinasabi niyang buo akong minamahal. Walang labis. Walang kulang.

Nakapikit ako habang niyayakap niya ako mula sa ilalim. Magkapatong pa rin kami, pero wala nang pagmamadali. Wala nang paghabol. Nandito na kami sa dulo ng panalangin.

Para siyang ulan, dumadaloy sa’kin nang hindi ko na kayang pigilan. Hindi na lang init ng katawan ang dumadapo sa akin, kundi init ng pagkalinga.

At doon ko naramdaman, hindi lang pala laman ang minahal niya sa’kin.

Buong pagkatao ko. Kahit ang mga bahaging tago. Kahit ang mga sugat kong hindi ko pa rin kayang ipakita sa iba.

Dahan-dahan niya akong inalalayan na humiga sa tabi niya. Nakatalikod ako, pero niyakap niya ako mula sa likod, mahigpit, parang ayaw na niya akong pakawalan kahit kailan.

Huminga ako nang malalim, ninanamnam ang bigat ng bisig niyang nakapatong sa dibdib ko. Hindi ’yon bigat ng kontrol, kundi bigat ng seguridad. Ng pangakong hindi ako iiwan.

Hinalikan niya nang banayad ang batok ko, parang lihim lang naming dalawa. Tapos, pabulong niyang sinabi.

“Di mo na kailangang hanapin ang halaga mo, Von. Kasi kahit saan ka magpunta… ako na ang susunod sa’yo.”

Hindi ko na napigilan. Napangiti ako, kahit may luha sa mata.

Kasi sa buong buhay ko, ngayon lang may nagsabi n’un.

At ngayon lang ako naniwalang totoo.

CHAPTER 24

Tanghaling tapat, pero ang init? Hindi galing sa araw. Galing sa likod ni Kuya Eli.

Sakay kaming dalawa sa kalabaw niya papuntang palayan. Ako? Nakaangkas sa likod niya. As in yakap-higpit-hawak-sa-baywang na parang ako ’yung misis na may appointment sa health center. First time kong sumakay ng kalabaw, tapos ganito agad ang level ng intimacy?

“’Kuya Eli,” bulong ko, dikit na dikit ’yung baba ko sa balikat niya. “Bakit parang ang sarap mo gawing unan?”

Tumawa siya. Punyeta, mga dre. Yung tawa niya na yun may unting gigil. Parang nasasanay na siyang nilalandi ko pero hindi umaalma, baka nga nag-enjoy pa.

“Eh ’di gawin mo na lang akong unan gabi-gabi,” sabi niya, sabay kuha ng kamay ko para ipatong sa tiyan niya. “Dito ka humawak, hindi sa titi ko. Baka mabuntis ka ng wala sa oras.”

“Loko,” sagot ko, pero hindi ko rin binawi ang kamay ko. Mas lalo ko pang diniinan. “Eh kung mabuntis ako, pananagutan mo?”

“Pananagutan?” sabay lingon niya, may ngiting nakakabwakanangshet. “Eh ikaw ’tong lumapit. Ako lang naman ’tong albularyo na crush na crush mo. Ikaw ang sumampa sa ’kin.”

Gusto ko siyang sabunutan at halikan ng sabay. Pero ang inuna ko, banat.

“Tingin mo talaga mabubuntis ako?” tanong ko, may tono ng landi, sabay hilig pa lalo sa likod niya.

“Base sa ingay mo kagabi, parang may chance.” Walang emosyon sa delivery niya pero ang init ng tama. Parang di siya yung albularyo na kinantot asawa ako nung nakaraang gabi.

“Hayop ka,” bulong ko, pero lalo ko siyang niyakap. “’Di mo ba ako pagsasawaan?”

Huminto siya sa paghila ng tali ng kalabaw. “Von,” mababang sabi niya. “Kung katawan lang ang habol ko, matagal na akong nawala.”

“Eh bakit ’di ka umalis?” tanong ko. Pero totoo niyan, gusto ko lang marinig sa kanya.

“Dahil mahal kita. Hindi lang ’pag magaling ka sa kama. Hindi lang ’pag malandi ka. Kahit ’pag tahimik ka. Kahit ’pag sabog ka. Kahit ’pag ikaw lang si Von na maingay, makulit, at hindi marunong sumakay ng kalabaw.”

Napatawa ako pero parang may kunting luha akong nalunok.

“Kuya Eli naman,” mahinang sabi ko. “Ang sakit mo sa puso kapag malambing ka.”

“Eh ’di lambingin kita palagi. Araw-araw. Gabi-gabi. Hanggang mabuntis ka sa init ng tingin ko.”

“Pucha, baka magkaanak tayo ng twins pero tae pala,” sabay kurot ko sa tagiliran niya.

“Eh ’di doble ang alaga ko sa’yo.”

Tangina mga dre. Gusto kong tumalon sa palayan sa kilig. Pero mas gusto ko siyang yakapin pa.

Kaya ginawa ko, tahimik lang ako. Nakapikit ako habang ang pisngi nasa likod niyang amoy araw, amoy sabon, at amoy lalaking hindi na palaban kundi lalaking marunong magmahal pabalik.

At sa lahat ng pawis naming pinawalan sa kama, ngayon lang ako pinagpawisan sa dibdib.

Tahimik. Pero patuloy akong nakayakap-tiyan, habang papunta kami sa palayan niya. Pero sa utak ko? Nasa ospital na ako. Naka-labor. Kinakabahan si Kuya Eli habang hinihintay ang panganay naming anak.

“Kuya,” bulong ko sa likod niya, “kung mabuntis nga ako… anong ipapangalan natin sa anak natin?”

“Depende,” sagot niya parang seryoso talaga siya kawalanghiyaan na to. “Ilang buwan ka na bang di dinudugo? Tingin mo ilang linggo na nung unang binarurot kita. Nakabuo kaya tayo nun?”

“Mga… tatlong linggo. Pero parang two months na sa puso ko,” sabi ko, sabay hilig pa lalo sa balikat niya.

“Ah. So delusional trimester na pala,” sagot niya na parang seryoso lang. Parang wala lang sa kanya ’yung ideya ng buntis na ako. Nakakaloka!

“Gusto ko ’yung unique. ’Yung may meaning,” dagdag ko. “Tipong… Vonie.”

Humagikhik siya sa kabobohan ko. “Vonie? Katunog ng buni.”

“Exactly,” sabi ko agad. “Kasi masarap kamutin.”

“’Tang ina,” bulong niyang natatawa pero hindi umaamin na kinikilig.

Nagpatuloy ako sa pantasya. “Tapos kung kambal sila, Vonie at Elvie. Parang vitamins na katunog ng Growee. Pampalakas ng relasyon.”

“Kung kambal man ’yan, tiyak ang isa sa’kin, ang isa sa’yo ang ugali.”

“Ay oo, tapos ’yung kamukha ko laging galit, tapos ’yung kamukha mo, tahimik lang pero may hawak nang sinturon.”

“Anong course kukunin nila pah magcollege na?” tanong niya bigla.

“’Yung isa, BS Agricultural Drama, para sa mga anak ng palayan na marunong umiyak habang nagtatanim. ’Yung isa, BA Emotional Engineering. Kasi ako ’yung prototype nila.”

“Kung ako masusunod,” sabat niya, “welding na lang. At least may trabaho agad.”

“Supportive ka pala sa anak natin, no?” tanong ko, kunwari touched.

“Supportive ako sa kahit anong hindi mo naiisip. Kasi kung sayo lang, baka sa showbiz mauwi ’yan.”

“Huy, gusto ko rin ng biblical name. Para holy. Tipong Voniel. Archangel ng Landian.”

“Kung may Archangel of Landian, ikaw na ’yon.”

“Hoy,” singit ko ulit, “gender reveal natin sa gitna ng palayan ha? Sabay sabog ng tubig-tabang na may food coloring. Kulay pink ’pag clingy, kulay blue ’pag torpe, kulay green ’pag sa’yo ang ugali.”

“Kulay brown ’yan,” sagot niya agad. “Kasi parehong madumi isip natin.”

Tumawa ako, hindi ko na rin alam kung saan na ako kumakapit. “Tapos birthday party niya sa sabungan. Theme: ‘Anak ng Kalabaw, Apo ng Landian.’ May palaro…‘Hulihin ang Tingin ni Papa.’”

“May loot bag?”

“Meron. May mini tabo, Vicks, at test kit.”

“Test kit para saan?” tanong niya, kunwari seryoso.

“Para sure tayong hindi lang UTI ’yung nararamdaman ko sa puson. Baka nga buntis na talaga ako, Kuya.”

“Kung ikaw nga mabuntis, saan mo ipapanganak?”

“Sa ilog. Tub birth. May hilot. May manok sa gilid para masaya. May nagbibidyo, pero low quality para mukhang cinematic.”

Tahimik siya sandali, tapos huminga nang malalim. “Kung lalaki ’yan, gusto ko maging tahimik din siya. ’Yung tipong konting salita lang, pero ramdam mo agad.”

“Gusto mo ’yung titigan ka lang ng anak natin, tapos mararamdaman mong mali ka sa lahat ng ginawa mo sa buhay mo?”

“Parang ikaw lang. Pero mas maliit.”

“Hoy,” sabi ko, biglang seryoso. “Kung maging tatay ka nga talaga… anong klaseng ama ka?”

Tahimik ulit. Tapos dahan-dahan siyang ngumiti. ’Yung ngiting konti lang, pero buo ang epekto.

“’Yung tipong hindi madaldal, pero laging nandiyan. Tahimik lang. Pero unang magtatayo ng bahay bago ka pa humiling.”

Naghalo ang tawa at kirot sa dibdib ko. “Gago ka, ba’t parang naiiyak ako?”

“Kasi alam mong kahit biro lang ’to,” bulong niya, “gusto mo siyang totoo.”

“Oo, gago ka. Gusto ko talaga.”

“Eh ’di halika,” sabi niya, sabay kabig ulit ng kamay ko papunta sa tiyan niya. “Mag-practice pa tayo. Malay mo mabuo na ’yang delusyon mo.”

Hindi ko alam kung ilang metro pa bago ang palayan. Pero sa utak ko, nasa pictorial na kami. Kasama si Baby Vonie, suot ang matching overalls na may print ng kalabaw, may iisang kulot sa gitna ng noo, at nakangiti sa camera na parang walang idea na ang mga magulang niya ay dalawang lalaki at isang malaking biro ng universe.

“Kuya,” bulong ko habang nakasiksik ang mukha ko sa balikat niya. “Sa family portrait natin, saan mo gustong lokasyon? Sa palayan o sa sabungan?”

“Depende,” sagot niya. “Anong theme? Casual poverty o celebratory delulu?”

“Celebratory delulu, syempre. Tapos may pa-banner sa likod. ‘Welcome Baby Vonie: Blessing from Beyond Logic.’ “

“Gusto ko sa palayan. Natural lighting. May kalabaw sa likod, tapos ako naka-barong pero naka-tsinelas. Ikaw naka-crop top.”

“Crop top na may print ng baby feet. Tapos may hawak akong palaspas kahit hindi Semana Santa. Para holy.”

“Yung anak natin dapat naka-bonnet na may burdang ‘Champions ng Landian 2025’,” dagdag niya, kalmado pero may ngiting pumatay sa last two brain cells ko.

“Gusto ko may godparents,” sabi ko bigla. “Yung tipong maaasahan sa oras ng tagtuyot, literal at emotional.”

“Sino nasa listahan mo?”

“Si Mang Isko sa kanto. Dahil marunong siyang magtahi ng trapal at may tricycle. Si Aling Bebang rin, kasi may tindahan siya at laging may extra diaper sa plastic bag niya. Tapos si Tita Ofel, kasi marunong siyang manggamot at magbasa ng horoscope. Astrological guidance ’pag nagka-breakdown si Vonie sa puberty.”

“Eh ako,” sagot niya, “si Father Uly. Para may moral compass.Gusto ko rin ’yung may ninong na nagbebenta ng taho. Para pag may achievements si Vonie, may pa-free taho sa barangay. ‘Perfect Attendance Award? O siya, 3 kutsarang arnibal!’”

“Tapos,” dagdag ni Kuya Eli, “kung matalino ’yung bata, sa public school natin siya ipapasok. Para humble beginnings. Pero kung medyo… mana sa’yo…”

“Hoy?” sita ko.

“Kung medyo mana sa’yo sa kaartehan, ’di sa private na may aircon. Pero wag ’yung may mascot, baka matakot.”

“Wala naman masama kung maarte ’yung bata,” prangka kong sagot. “At least marunong siyang pumili ng tamang tao. Halimbawa… ako. Pinili ka.”

Napangiti siya.

“Kapag may assignment siya,” tuloy ko, “ako magta-type sa cellphone, ikaw magtuturo ng facts. Kapag may crush siya, ikaw yung ‘cool dad’ na kunwari chill lang pero may pamalo sa likod ng pinto.”

“Kapag umuwi siyang umiiyak galing eskwela, ikaw magyakap, ako magluto. Kapag hindi siya tanggap sa mundo, tayo ’yung mundong tatanggap sa kanya.”

Putang ina.

Hindi ko alam kung joke pa ba ’to. O kung seryoso na ’yung tibok ng puso ko habang nakasandal sa lalaking sinasabi lang ang lahat nang parang biro… pero parang totoo.

“Tapos,” bulong ko, “kapag natuto na siyang maglakad… sabihan natin siya na hindi niya kailangang sumunod sa yapak natin.”

“Kundi gumawa ng sarili niyang daan.”

Tahimik.

Ramdam ko lang ang kalabaw naming humahakbang, ang pawis sa batok niya, at ang braso kong hindi na kumakapit para sumuporta kundi kumakapit kasi ayoko nang bumitaw.

“Von…”

“O?”

“Pag nagka-second baby tayo, anong gusto mong pangalan?”

Napaisip ako. Pangarap kong international ang future ng anak ko, pero dapat Pinoy pa rin sa amoy. “Kung babae, Bunelia. Kung lalaki, Kalvin Klein.”

“Gawin na nating Bunelia Vonie at Kalvin Klein Eli? Parang pang–Miss Universe at pang-Bench model na sabay bininyagan sa tubig ng poso.”

“Bongga. Parang imported pero may libag sa talampakan.”

Ngumiti si Kuya Eli. Yung tipong kinikilig sa loob kahit walang karapatan. Kinuha niya kamay ko, pinisil. “Ang gusto ko lang naman, buo tayong pamilya, kahit hindi buo ang lohika ng pagbubuntis mo.”

Tumawa ako. “Sobrang kabobohan yung pinagsasabi natin no?”

Pinisil niya ulit ang kamay ko. This time may diin. May pagmamahal. “Kahit hindi man tayo magkaanak. Ikaw… ako… Tayong dalawa lang. Sa ibabaw man ng kalabaw. Sa kubo. Sa gitna ng palayan. Basta magkasama tayo… sapat na yun para maging buo tayo.”

At doon ko na-realize…

Hindi ko na kailangan ng scientific explanation. Kasi minsan sapat na ’yung may nagmamahal sa’yo kahit lutang ka. Kahit weird. Kahit wala sa tamang timeline. Basta totoo ’yung feelings. Kahit hindi totoo ’yung sperm journey.

Kasi minsan, hindi mo kailangang maging normal para mahalin. Minsan, kailangan mo lang ng isang taong titingin sa’yo na para bang hindi ka mistake, kundi miracle.

At kapag may ganun kang kasama sa buhay mo? Pakiramdam mo… hindi mo kailangang ma-validate ng science. Kasi validated ka na ng pagmamahal.

Author’s Note: I’m so in love with this chapter. Kyaaah!!! Kayo, anong favorite niyong chapter sa story na ’to?

CHAPTER 25

Hindi ko alam kung mas nakakapagod magbunot ng damo o pigilan ’yung sarili kong huwag manilip sa pwet ni Kuya Eli habang nakayuko siya sa palayan.

Naka-lumang t-shirt lang siya, medyo butas sa kwelyo pero fit pa rin, tapos shorts na halos di na shorts sa sikip. At dahil nakatuwad siya habang binubunot ’yung mga damong may matinding attachment issues sa lupa, ayun, kita ko lahat ng dapat makita.

“Namboboso ka na naman. Gusto mo ng siko sa tadyang?” sabi niya, hindi man lang lumingon. Nonchalant siya palagi. Pero tangina, kahit hindi siya tumitingin, alam kong nabuking na naman niya ’ko.

“Pwede rin,” sagot ko, sabay tawa. “Basta galing sa’yo. Kahit siko o sapak, tinatanggap ko. Kasi ikaw ’yan, eh.”

“Ikaw talagang lalaki ka. Kung di lang talaga kita mahal,” bulong niya, pero alam kong ngumingisi siya. Kita sa panga niya habang ngatngat ang isang tangkay ng dayami, kunwari pang rustic vibes, pero deep inside feeling ko natatawa na rin.

Umupo ako sa tabi niya. Kunwari tutulong, pero halatang mas sinisira ko lang ’yung tanim kaysa nakakatulong.

Tumingin siya sa ginagawa ko. “Tama na. Baka pati palay mabunot mo. ’Di lahat ng green damo, Von.”

“Sige ka, pag pinagod mo ’ko masyado rito, baka manganak na ’ko sa gitna ng putikan.”

Napatawa siya. ’Yung tipo ng tawa na ’di niya sinasadya, pero lumabas pa rin. Gano’n kasi si Kuya Eli, parang laging may filter ang emosyon. Pero pag lumusot, solid.

Nilapitan niya ’ko. Hawak ’yung kamay ko na medyo marumi, at may konting sugat. Tiningnan niya ’to na parang checklist ng pasyente.

“Di para sa bukid ’tong kamay mo,” sabi niya, seryoso at mababa ang boses.

“Para saan, ha?” ngisi ko, habang pilit iniipit ang kilig. “Para hawakan mo habang naka-angkas tayo sa kalabaw?”

Hindi siya ngumiti. Hindi rin nagbiro. Kinuha lang niya ’yung kamay ko, hinawakan nang mariin, tapos pinatong sa dibdib niya.

“Nararamdaman mo?” tanong niya.

Ramdam ko. Malakas, tuloy-tuloy, at mabilis ang tibok.

“Oo… Bakit?”

“Para sa’yo ’yan. Kaya ’wag mong sayangin ’yang mga kamay mo sa kung saan-saan. Mas kailangan ko ’yan sa ibang bagay.”

“Gaya ng?”

“Panghawak sa titi ko.”

“Kuya Eli naman.” Kunwari nagtatampo ako.

“Biro lang.” Tumawa siya nang totoo. “Panghawak mo yan sa akin. Pag ako na ’yung pagod. O pag ikaw na ’yung sugatan. O ’pag walang-wala na tayo sa mundo, pero ayaw mong bumitaw.”

Nagkatinginan kami. Walang nagsasalita.

“Pucha, Kuya Eli,” bulong ko. “Ganyan ka ba talaga ka-intense kahit paghawak lang ng kamay?”

“Bakit, nasanay kang lahat ng hawak mo may kasunod agad na bembangan?”

“Hindi naman,” ngisi ko, kahit totoo. “Pero ’pag ikaw ’yung humawak, parang gusto ko nang… maniwala sa lifetime warranty.”

Tahimik siya ulit. Tapos tinapik niya ’yung kamay kong nasa dibdib niya. Pinisil ng konti.

“’Wag kang maniwala agad. Subukan mo muna kung tatagal.”

“Hindi naman tayo motor ng Skygo.”

Natawa siya. Tapos naglakad paalis habang nangingiti. “Baka mamaya, ako ’yung mabuntis sa kakalandi mo.”

“Huy! ’Wag kang aalis diyan!” sigaw ko habang sumusunod. “Maglabing labing muna tayo dito sa gitna ng palayan.”

Tumingin siya pabalik. “Tangina mo talaga, Von.”

Pero ’yung ngiti niya, yun ang pinaka nilalasap ko sa araw na ’to.

At sa gitna ng palayan, ng mga damong mabigat bunutin, at mga harot na likas na sa kalandian ko kapag siya ang kasama ko, doon ako tuluyang nalunod. Hindi sa putik. Hindi sa pawis. Kundi sa paraan niyang hawakan ang kamay ko na parang wala na siyang balak bumitaw.

Sa bawat hakbang ko papunta sa ilog, ramdam ko ’yung putik sa talampakan ko. Malamig sa balat saka madulas, kaya konting semplang lang tiyak bagsak agad. Pero, mas ramdam ko pa rin ’yung pagkakahawak ni Kuya Eli sa kamay ko kanina. Para akong ginamot nang walang hilot.

“Kuya, ’yung shorts ko parang diaper,” reklamo ko habang hinahatak pababa ’yung kumapit na putik sa laylayan. “Parang ako ’yung palay na binunot, eh.”

“Huwag ka kasing maarte. Marunong ka naman maligo ’di ba?” sabi ni Kuya Eli, habang nauunang tumapak sa mga batong basa.

Nauna na siya sa ilog. Kita ko agad ’yung tubig na umaagos sa paligid ng hita niya. Basa na ang laylayan ng shorts niya. Nakatiklop na ’yung t-shirt niya sa balikat niya.

Ako? Nagpupumilit pa ring hindi madulas.

“Lika na,” tawag niya. “Bago ka pa abutin ng dapithapon diyan sa kakaismid sa mga damo sa binti mo.”

“’Wag ka kasing sexy, eh ’di madali akong maka-move on,” sabi ko habang dahan-dahang naupo sa gilid ng ilog. Ibinabad ko na ’yung mga paa ko, sabay buntong-hininga.

Si Kuya Eli bumalik sa kinaroroonan ko saka umupo rin sa tabi ko. Doon sa parte ng ilog na mababaw pero sapat para lumubog ang mga binti namin. Kinuha niya ’yung kamay ko, ’yung madumi pa rin sa damo at putik, at sinimulang kuskusin gamit ang tubig.

Walang keme. Hinayaan ko siya. Tinitingnan ko ’yung pagkuskos niya na malambot pero matigas ang hawak. Parang sanay maglinis ng sugat o magbura ng trauma.

“Di ka ba nandidiri?” tanong ko. “Kadiri ’to oh,” sabay taas ng kamay kong parang pang-zombie.

“’Yun nga gusto ko sa’yo eh,” sagot niya. “Madumi pero totoo.”

Pumikit ako sandali. ’Pag si Kuya Eli talaga ang nag-compliment, parang hindi bola. Parang inukit sa bao ng niyog.

“Ang lalim mo talaga. Baka malunod na ’ko.”

“Malapit ka na ngang lumubog. Tingnan mo ’yang upo mo, parang manganak ka na naman.”

Napatawa ako. “Aba, consistent ka ah. Kanina buntis ako sa palayan, ngayon sa ilog na. Gusto mo ’ko talaga bigyan ng anak, ’no?”

Di siya sumagot. Pero ’yung tingin niya sa akin… yung half ngisi, half titig na may dalang kasalanan, mas malala pa sa sagot.

Kinuha niya ’yung paa ko. Nilublob sa tubig. Hinugasan niya pati ito. Parang hindi siya nadudumihan. Pati ’yung likod ng tuhod ko, sinabuyan pa niya ng tubig gamit ang kamay.

“Hoy,” sabi ko, medyo nauutal. “Sensitive ako riyan. Baka ma-tickle ako tapos bigla kitang matadyakan sa mukha.”

“Eh ’di tadyakan mo,” sagot niya, seryoso. “Para makuha mo na lahat ng gusto mong gawin sa akin.”

Sino ba kasi nagsabing deadpan lang ’to? Ba’t biglang may double meaning?

“Lilinisin lang kita,” dagdag niya. “’Di porket binibigyan kita ng lambing, may kapalit agad. Relax lang.”

Pero habang sinasabi niya ’yon, hinuhugasan niya ’yung binti ko pataas. Konting taas pa, konting kibot pa talaga, at ibang eksena na ’to.

“Kuya Eli,” sabi ko, ’di ko na kaya. “Seryoso ka bang albularyo o nagpapainit ka lang sa pasyente mo bago gamutin?”

Ngumiti siya. Tapos tumingin siya sa mata ko, diretso.

“Von,” bulong niya. “Kung pwede lang, gusto kong gamutin lahat ng sakit mo… kahit ’yung hindi mo pa alam na meron ka.”

---

Nagbibihis kami sa likod ng bahay ni Kuya Eli. Oo, sabay. Hindi ko rin alam kung bakit. Siguro dahil hindi na kami marunong mahiya sa isa’t isa. O baka dahil gusto niyang makita kung paano ako magpalit ng brief gamit lang ang isang tuwalya at dasal.

“Bilis, baka sipunin ka,” sabi niya habang nagsusuklay ng buhok gamit ang mga daliri.

“Wag ka ngang atat,” sabi ko, sabay irap. “Tsaka ikaw nga itong may sando lang pero mukhang lalaban sa pageant.”

Lumapit siya. Hinawakan ’yung tuwalya ko.

“Hoy, wag mo tanggalin ’to, gago ka!” sabay atras ko, hawak sa tuwalya kong parang buhay ko na.

“Akala ko magpapalit ka,” aniya, nakangiti. “Tutulungan lang kita.”

“Tulungan mo muna sarili mong huwag akong gapangin.”

Umupo siya sa bangkito. Tumitig sa’kin nang tahimik. ’Pag ganito siya katahimik, mas nakakakaba.

“Tapos na ba ang asaran?” tanong ko, pa-cute ang tono pero medyo nanginginig ang tuhod ko.

Tumango siya. “Von…”

Ayun na naman. Boses niya, parang tubig ulan na dahan-dahang bumabagsak sa bubong. Hindi marahas. Pero tiyak na mababasa ka.

“Kanina sa ilog… akala ko kaya kong pigilan. Pero habang hinuhugasan kita, naisip ko… hindi lang pala kita mahal.”

Napakurap ako.

“H-Ha?”

“Mahal kita, Von,” ulit niya. “Pero hindi lang gano’n. Mahal kita sa paraang gusto kitang makasama sa mga pang-araw-araw na ganito. ’Yung sabay tayong magbanlaw. Magbihis. Magtimpla ng kape. Magtalo sa kung anong ulam. ’Yung tipong kahit tumaba ka, kahit pumuti ’yung buhok mo, ako pa rin ’yung gusto mong tabihan.”

Shit! Tuwa ba ’to? Takot? O… tae lang talaga ’yung kinain ko kahapon?

Napaupo ako sa tabi niya, habang nakatuwalya pa rin. Basa pa ang buhok ko pero mas basa ’yung mata ko. Hindi dahil nalungkot ako. Kundi dahil tangina mga dre. Gusto ko rin siya. Gano’n din. Sobrang gano’n din ako sa kaniya.

“Seryoso ka ba d’yan?” tanong ko, mahina ang boses. “Kasi ’pag biniro mo ako ngayon, iiyak talaga ako, tas mag-aamok ako ng away sa barangay hall.”

Hinawakan niya ’yung pisngi ko. Pinunasan ng daliri ’yung luha kong di ko namalayan bumutil na pala.

“Bakit kita bibiruin, eh ikaw na nga ’yung panalo.”

“Panalo saan?” tanong ko, umarte pa rin kunwari.

“Panalo sa puso ko,” bulong niya.

Napahagikgik ako. “Corny mo. Pero gusto ko ’yan. Ulitin mo.”

Lumapit siya. Inamoy ’yung buhok ko.

“Panalo ka sa puso ko, Von. Tapos ikaw rin ’yung premyo. Kaya kahit mawalan ako ng swerte sa sabong… basta ikaw ang kasama ko, okay na ako.”

Dito na ’ko nadulas, hindi sa ilog, kundi sa kilig. Niyakap ko siya nang madiin. Basang buhok, at tuwalya lang sa pagitan. Pero sobra. Sobrang saya ko.

Tumingala siya.

“At sa susunod, ako na maglalaba ng briefs mo.”

“Kahit may butas sa puwet?”

“Kahit may bahid pang tae at kasalanan.”

“Pucha,” sabay tawa ko, “ayan na nga ba’t gusto kong pakasalan ko na ’to, eh.”

---

Tahimik sa loob ng kubo. Wala nang ingay ng mga manok. Wala nang biruan. Tanging mabagal at mahinang hininga lang namin ni Kuya Eli ang naririnig.

Nakahiga kami sa banig. Magkaharap. ’Yung buhok niya medyo kulot na sa pagkakatuyo. ’Yung mga mata niya, pagod pero nananabik.

Hinawakan niya ’yung pisngi ko. ’Yung dulo ng hinlalaki niya, gumuhit sa ilalim ng mata ko na parang sinusulat niya pangalan niya sa balat ko.

Hinalikan niya ako nang mabagal, parang sinusubukang tandaan ang bawat guhit ng labi ko gamit ang kanya.

Ito yung kinakakatakutan ko. Na baka itong sandali na ’to ay hiram lang. Baka sa sobrang saya ko ngayon, bukas panaginip lang pala ang lahat. Mahal niya ako. Ramdam ko na totoo yun. Pero mas takot ako sa katotohanan na minahal niya ako, pero di siya buo para sa akin.

Unti-unting may gumapang na mabigat sa dibdib ko. Lungkot? Pag-alala? Ewan. Nagsalita ako. Mahina. Halos ayaw ko na ngang sirain ’yung sandali, pero mas ayaw kong masaktan na lang bigla sa dulo, na hindi ko alam kung bakit.

“Kuya Eli,” bulong ko. “Paano kung… bumalik si Ate Elena?”

Tahimik siya. Napansin kong tumigil ang daliri niya sa paghaplos sa gilid ng tagiliran ko. Tumingin siya sa akin. Tapos, tumingin sa kisame ng kubo, parang may binibilang na bituin na wala naman.

“Wag na muna natin pag-usapan ’yan, Von,” sabi niya, mahinahon pero matatag. “Ang mahalaga… ang atin ngayon.”

Pumikit ako.

Gusto kong sabihing hindi sapat ang ngayon. Gusto kong sabihin na natatakot ako sa bukas. Pero hindi ko magawa. Dahil ngayon lang kami malaya. Ngayon lang kami totoo. Ngayon lang ako ang pinili niya.

Kaya tumango ako. Pinilit ngumiti. At hinalikan ko siya ulit, para kahit sandali, maniwala akong ako ang tahanan niya.

Hindi ko alam kung ilang ngayon pa ang meron kami. Ilang gabing ganito… tahimik, at mainit, parang walang ibang mundo kundi ’tong maliit na kubo’t ang dalawang katawang pagod sa pag-ibig at sa takot.

Pero ngayong gabi… Ako muna ang mundo niya. Ngayong gabi, ako muna ang kay Kuya Eli. Hindi si Ate Elena na asawa niya. Hindi ang nakaraan. Hindi ang anak niyang hindi ko kayang tapatan ng lugar sa puso niya.

Ako muna.

Hindi ko alam kung may maraming bukas pa kaming ganito. Hindi ko alam kung may susunod pa bang halik na ganito kahaba, o yakap na ganito kaayos sa puso ko. Pero habang hinihila ko siya pabalik sa mga labi ko, habang pinipikit ko ’yung mga matang maiiyak na pero ayokong ipahalata… Pilit kong kinukulong ang alaala ng bawat sandali.

’Yung init ng palad niya sa batok ko. ’Yung langhap ng amoy niya, pawis, sabon, at langis panggamot niya. ’Yung parang dasal na ungol niya habang hinahalikan ako.

Gusto kong tumigil ang mundo.

Gusto kong ’wag muna siya bawiin sa akin. Gusto kong ako muna. Ako lang muna.

Kahit sandali lang.

Pero kahit paulit-ulit kong hilingin ’yon sa mga bituin sa labas ng kubo… Alam kong hindi sapat ang ngayon para sa habangbuhay na hindi sa akin.

Kaya habang nakahiga ako sa tabi niya, habang mahina siyang humihinga, habang nararamdaman kong dahan-dahan na ring tumitigil sa pagiging buo ang puso ko…

Bumulong ako, sa sarili ko.

Mamimiss ko ’to. Mamimiss ko ’yung hindi siya natatakot humawak sa’kin. Mamimiss ko ’yung mga halik niya na hindi nagmamadali. Mamimiss ko ’yung mga gabing hindi ko kailangang ipaglaban ang sarili ko, dahil kusa niyang pinili.

Mamimiss ko ang sarili kong masaya.

Hindi ko alam kung kailan niya ako bibitawan. Hindi ko alam kung kailan niya ako titigilang mahalin, o kung kailan niya aaminin na hindi pala ako ang para sa kanya. Pero ngayong gabi… Tanggap ko na. Kahit hindi ko pa kayang isuko.

Kaya hinalikan ko siya muli. Hindi para sa kilig. Hindi para sa init. Kundi para may alaala akong halik na buo, bago ako muling masira.

Dahil dumating nga ang bagay na inaasahan ko.

Bumalik ang dating multo ni Kuya Eli.

Isang araw. Dumating siya.

Si Ate Elena.

Ang dati niyang asawa. Kasama ang anak nila para buuin muli ang nasirang pamilya.

CHAPTER 26

Umaga.

May sinag na ng araw na sumusundot-sundot sa dingding. Pero wala pa rin akong balak gumalaw. Nananatili pa rin akong nakasiksik sa dibdib ni Kuya Eli.

Ramdam ko pa ang init ng katawan niya. Mabagal ang hinga niya.

Sana ganito na lang palagi.

Hinaplos niya ’yung buhok ko nang dahan-dahan. Hindi ko alam kung gising siya o nanaginip pa, pero naramdaman ko ’yung bigat na parang hinahawakan niya ako na parang mawawala rin ako.

Tapos may kumatok sa labas.

Una, mahina.

Pangalawa, mas madiin.

Pangatlo… sabay may tumawag.

“Eli?”

Parang may sumaksak sa spinal cord ko gamit kutsilyo. Si Kuya Eli, biglang napatayo. Ako, biglang wala. Yung yakap na kanina lang ay mundo ko, ngayon parang hinubaran ako ng kasaysayan.

Nagmadali siya magsuot ng sando. Ako naman, mabilis ko ring hinagilap ang mga damit ko, hindi lang para sa hiya. Kundi para itago ’yung parte ng sarili kong napahiya. Na umasa. Na naniwalang pwede sa’kin lang si Kuya Eli.

Pagbukas ng pinto… pucha.

May sumalubong agad kay Kuya Eli na bata. Babaeng mga anim na taon. Kulot ang buhok. Maputi ang balat. Bitbit ang laruan. Diretso siyang tumakbo papasok at…

“Papa!”

Sabay yakap kay Kuya Eli nang mahigpit.

Kita ko. Yung yakap na yun, hindi ko kayang tapatan kahit ilang gabi kaming magkatabi ni Kuya.

Si Kuya Eli? Tulala saglit pero napaluhod din agad. Tapos napayakap pabalik. Tapos parang na-reboot ’yung buong pagkatao niya. Para bang ngayon lang ulit nabuo ’yung puso niya, at hindi ako ’yung dahilan.

“Anak ko…” Bulong niya. Umiiyak siya nang hindi humahagulgol, tahimik, pero masakit. Masarap sabayan, kung hindi lang ako ’yung third wheel sa reunion.

At bago pa ako makapagtanong kung guni-guni lang ba lahat ng ’to, pumasok na si Ate Elena.

Tahimik siya. Suot ang puting bestida, parang multong may dala dalang closure. Bitbit sa kamay ang bag. Mukha niya may bakas ng pagod, pero may dala rin siyang bagay na hindi ko kayang tapatan.

Pamilya.

Tatlong taon siyang nawala. Iniwan si Kuya Eli sa baryo, kasama lang ang albularyong damdamin at mga gabing ako na lang ang narito para sa kaniya.

Pero ngayon? Ayan na siya. Nakatayo sa pinto. Humihingi ng part two.

“Eli… kung puwede pa. Kung puwede pang buuin. Babalik na sana kami, kung papayagan mo.”

Parang ako ’yung dingding ng bahay na binagsakan ng banga. Parang ako ’yung kinulob ng amoy ng huling yakap namin. ’Yung banig, ’yung unan, at ’yung hininga niya sa batok ko kagabi… lahat naging multo na lang bigla.

Tumingin si Kuya Eli sa akin.

Ang mata niya, naghahanap ng tamang salita. Pero kahit anong ilabas niya, kutsilyo pa rin ’yun sa puso ko. Kahit sabihin niyang, “Von, sorry,” o “Von, hintayin mo ko,” o kahit simpleng “Von…”.

Lahat ’yun, sugat.

Gusto kong magsalita. Pero anong sasabihin ko?

“Okay lang, Kuya. Gets ko.”

“Sige lang. Ayusin mo ’yan.”

“Ako na lang ang aalis.”

Tangina, mga dre. Ang hirap palang maging background character sa sarili mong love story.

Ako ’yung hindi dapat nando’n. Ako ’yung hindi ipinakilala. Ako ’yung hindi kasama sa plano.

Hindi ako anak. Hindi ako asawa. Hindi ako pamilya niya.

Ako lang ’yung kwarto kung saan siya tumuloy nung wala siyang matulugan. Ako lang ’yung pansamantalang kaligayahan. Ako lang ’yung “ngayon” na kailangang iwan… para bumalik sa “dati.”

Pero alam mo ’yung mas masakit pa sa sakit?

Minahal ko siya nang buo. Kahit alam kong hindi ako kabuuan niya.

At ngayong nakikita ko siyang yakap ang anak niya… habang si Ate Elena ay parang salamin ng buhay na kailangang ayusin.

Ako? Nakaupo sa isang sulok ng banig. Hawak ’yung tuwalyang amoy pa ng gabi. Pero wala nang silbi ngayon.

At oo. Naiintindihan ko na.

Hindi lahat ng minamahal, sa’yo uuwi. Minsan, maswerte ka na kung minahal ka rin kahit sandali.

Nagpupumiglas ang lalamunan ko. Gusto ko nang umiyak pero hindi puwede. Hindi dito. Hindi ngayon. Kaya ngumiti ako.

Ngumiti ako habang pinipilit kong huwag tignan kung paano mag-landing ang kamay ni Kuya Eli sa balikat ni Ate Elena. Kung paanong tila natural sa katawan niya ang hawakan siya ulit.

Kahit ang bigat-bigat na.

“Ay, Kuya Eli. Uwi na ako,” sabi ko, kunwari pagod. Kunwari ok lang. Kunwari wala akong namumuo sa dibdib na gustong sumabog. “Salamat sa paghilot, ha. Ayos na pakiramdam ko. Tsaka iinumin ko rin ’yung bayabas na nireseta mo. Tatlong beses isang araw, ’di ba?”

Napatingin si Ate Elena sa akin. Medyo nakakunot ang noo niya. Ewan ko kung dahil curious siya kung sino ako o dahil alam niyang mali ’tong eksenang ’to.

Ngumiti ako. Matamis pero peke. Pang-Miss Universe pero nasusunog ang loob.

“Welcome back, Ate Elena.”

Tumango lang siya. Walang sinabi. Wala ring kailangang sabihin.

Ang sakit ng hindi ko alam kung ako ba ang kontrabida sa kwento nila, pero isa lang ang sigurado, ngayon na bumalik na ang asawa, hindi na ako parte pa ng eksena.

Pagkalabas ko ng kubo, doon na ako bumigay.

Parang may pumutok na bubble sa mata ko. Naunahan na ng luha ’yung pride ko.

Putangina mga dre.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Kung saan ako lulugar. Pero ang sigurado ko, hindi doon. Hindi sa piling nila. Hindi sa gitna ng reunion na kailanman, hindi ako kasali.

Ako lang ’yung pahilot. Ako lang ’yung pampaginhawa. Ako lang ’yung sandaling tulak ng katawan, hindi ng puso.

Sobrang sakit. At habang binibilang ko ang hakbang ko palayo, pinipilit kong maniwala na tama lang ’to. Na kahit konting oras lang, minahal din niya ako. Na kahit saglit lang, naramdaman ko ring pinili niya ako.

Pero ’yun nga lang, parang hindi ako ’yung pipiliin ngayon. At hindi rin ako ’yung uuwian niya.

Dire-diretso lang ako sa paglalakad. Wala man lang lingon. Baka kasi pag lumingon ako, bumalik pa ako. Baka lumuhod pa ako.

Ayoko sanang umalis sa kubo na yun na parang talunan. Pero wala naman talaga akong laban, ’di ba?

Habang binabagtas ko ’yung daan pauwi, habang kumakagat ang sikat ng araw sa balat ko, parang sinasadyang sunugin ang lahat ng alaala ko, bigla akong natigilan.

Dito kami dumaan ni Kuya Eli noon. No’ng sakay kami ng kalabaw niya, papunta sa palayan. No’ng hinawakan niya ang kamay ko payakap sa kaniyang tiyan kasi natatakot daw siyang malaglag ako. No’ng tinawanan niya ako dahil nagtanong ako kung puwede ba akong mabuntis, kahit alam naming pareho na lalaki ako.

Dito rin ako dumaan no’ng gabing basang-basa ako sa ulan habang buhat-buhat ang baunan na may tinolang panabong ni Tatay si Kulas. Niluto ko pa yun kahit takot akong mataga ni Tatay Paeng. Gabi ’yon. Madulas ang lupa. Nadapa pa ako. Pero pinili kong hawakan ’yung baunan kaysa ang sarili ko. Kasi gusto ko siyang mapasaya. Kahit sa tinola lang.

Maraming alaala ang nagbalik. Pero ang pinakamalinaw sa lahat, ’yung hapon sa may ilog. Hinimay niya ’yung mangga, sinawsaw sa bagoong, tapos isinubo sa’kin. Nakatitig siya sa’kin. Parang ako lang. Parang ako talaga. Sabi niya, magtatayo raw siya ng bahay sa dulo ng palayan. Tirhan naming dalawa. Mainit no’n. Hindi lang dahil sa araw, kundi dahil sa kanya. Sa titig niya. Sa halik sa labi. Sa mga pangakong binulong pero hindi ko alam kung matutupad pa.

Tapos ngayon? Ito na lang natira. Isang daan na hindi ko na puwedeng tahakin. Isang tanawing puno ng alaala, pero wala nang patutunguhan.

Mga alaala sa lalaking kailanman… hindi naging akin. Pero tinuring kong tahanan. Pinaniwalaan kong puwede. Pinangarap kong piliin ako. Pinangarap kong ako sana.

Napaupo ako sa batuhan. Tahimik pero hindi ang puso ko. Walang hangin. Walang tunog. Parang kahit ang paligid, nagluluksa kasama ko. Hindi ako umiyak nang malakas. Pero ’yung luha… bumagsak nang sunod-sunod. Parang ulan sa tag-init, biglaan, walang pasabi, at walang awa.

Hinaplos ko ’yung leeg ko. Dito niya ako hinalikan no’ng huli. Dito niya idinikit ’yung labi niya habang sinasabi sa ’kin.

“Mahal kita…”

Mahal niya ako kahit bawal. Pero gaano ba kabigat ang salitang “bawal” kung may dumating na asawang legal?

Ako ang daan. Pero si Ate Elena ang destinasyon. Ako ang bagyo. Pero sila ang tahanan pagkatapos ng unos. Ako ang bago. Pero sila ’yung nauna. May anak silang may hawak ng apelyido niya. May batang sumalubong ng…

“Papa!”

At sa salitang ’yon, para bang pinunit lahat ng pinanghawakan ko.

Doon ko na-realize… Hindi lahat ng mahal mo, dapat ipaglaban. Minsan… kailangan mong matutong lumakad palayo kahit habang unti-unting nababasag ’yung puso mo sa bawat hakbang.

Dahil may mga pag-ibig na kahit buo sa puso mo, hindi kailanman magiging buo sa mundo ng mahal mo.

At ako? Ako na lang ang kailangang bumitaw. Dahil minsan, ’yung pinakamasakit na klase ng pagmamahal… ’yung wala ka nang ibang puwedeng gawin kundi umalis.

Naglakad ako pauwi nang parang wala sa sarili. Mabigat ’yung katawan ko. Parang nilamog sa pagkakahiga, parang hindi ako natulog, at parang hindi ko na kilala kung sino ’ko.

Nakaapak ako sa damuhan pero parang hindi ko nararamdaman. Para akong multo. Uuwi sa bahay na walang pinanggalingan.

Biglang sumigaw sa di kalayuan si Aling Mirang, “PUTANGINA KA ROMY! UMAGA PA LANG LASING KA NA NAMAN!”

May itak siyang hawak. Yung mister niya, naka-basketball shorts lang at may hawak pang Red Horse na kalahati na lang ang laman. Hinabol siya ni Aling Mirang palibot ng puno ng bayabas.

Kung ibang araw ’to, baka napatigil ako para manuod. Baka tumawa ako habang sumisigaw si Romy ng, “SORRY NA, MIRA! MAHAL KITA! HUHU!”

Pero ngayon, hindi ko kayang tumawa.

Tuloy lang ako sa paglakad. Hinihigop ng araw ang pawis sa batok ko, pero mas masakit ’yung hinigop ng umagang ’to, yung pangarap kong hindi man lang nabuo.

Pagdating ko sa tapat ng barangay hall, nakita ko si Bruno. Aso namin. Putik-putik na naman, nakatali pa dapat ’yun sa likod bahay. Pero ayan siya, nakikipaglandian na naman kay Browny, ’yung may pagkachihuahua na askal ng kapitbahay. Nagkakape pa si Kap sa may gilid, tapos tinatawag si Bruno na parang tao.

“O, Von! Pogi ng aso mo, o! Maangas!” Sabay kindat pa si Kap sa akin.

Ngumiti ako pabalik pero pilit. “Malakas po sa babae ’yan eh,” sagot ko, pero halos hindi lumabas ang boses ko.

Tumango si Kap, hindi na nagtanong pa. Mabuti na lang. Dahil pag tinanong pa niya ako kung bakit namumugto ’yung mata ko, baka hindi ko na mapigil ’to.

Tuloy lang ako sa paglalakad. Tuloy lang ’yung mundo, parang walang nangyari.

Wala bang magtatanong kung bakit ang bigat ng bawat hakbang ko? Wala bang makakaamoy ng puso kong parang sinunog?

Wala.

Dahil sa baryo, laging may mas nakakatawa, mas chismis-worthy, at mas malaking balita. At ang sakit ko? Hindi headline. Hindi breaking news.

Tuloy lang sila. Tuloy ang halakhakan. Tuloy ang buhay. Ako lang ang parang naiwan sa gabi. Ako lang ’yung hindi gumising.

Pagbukas ko ng pinto ng bahay, deritso agad ako sa aking kwarto. Doon humagolgol ako, habang nakatakip sa aking bibig ang unan. Ayokong marinig nila ang kahinaan ko. Tahimik kong minahal si Kuya Eli, kaya ngayong nasasaktan ako, palihim rin dapat akong iiyak.

Hindi ko na alam kung saan ako lulugar. Hindi ko na rin alam kung saan ako tatayo, o kung may puwesto pa ba talaga akong dapat balikan.

Alam kong mahal niya ako. Hindi ko ’yon iniimbento. Hindi ko ’yon pinilit. Ramdam ko, sa bawat gabing binubulong niya sa akin ang mga salitang hindi niya masabi sa araw. Ramdam ko, sa bawat haplos, sa bawat yakap, at sa bawat sulyap na parang ako lang ang tao sa mundo niya. Ramdam ko, mahal ako ni Kuya Eli. Pero minsan, kahit anong ramdam mo… hindi sapat.

Kasi ngayon? Nandito na ulit si Ate Elena. Ang asawa niyang may apelyido niya. Ang babaeng minsan niyang pinakasalan at ngayong bumalik para ayusin ang dapat ayusin. May anak sila. May kasaysayan sila. May mga pangakong minsan nilang binitawan sa harap ng altar.

At ako?

Sino ba ako? Ako lang ’yung lihim. Ako ’yung sinisilip sa dilim, tinatago sa anino, at itinatanggi sa araw. Ako ’yung pahinang isiniksik sa gitna ng librong matagal nang naisulat. Walang titulo. Walang kabanata. Walang wakas. Ako lang ang panandaliang kaligayahan habang sirang-sira ang mundo niya.

Mahal niya ako. Alam ko ’yon. Pero kung mahal ka ng isang tao, hindi ba dapat ikaw ang pipiliin? Kung mahal mo rin siya, hindi ba dapat sapat na ’yon?

Pero hindi ako ang pinili niya ngayong umaga. Hindi ako ang kasama niyang kumain. Hindi ako ang tinimplahan ng kape. Hindi ako ang niyakap niya sa pag-uwi. Hindi ako ang may hawak ng apelyido niya. Hindi ako ang legal. Hindi ako ang pamilya. Hindi ako ang una.

Ako ’yung lumabas ng bahay habang nagpipigil ng hikbi, pilit na ngumiti sa babaeng may tunay na karapatan sa kanya. Ako ’yung nagsara ng pinto habang naiwan ang puso ko sa loob. At hindi ko alam kung kailan, o kung kaya ko pang bumalik.

Ang sakit. Diyos ko, ang sakit-sakit. Dahil totoo ang lahat ng halik. Totoo ang bawat “mahal kita.” Totoo ako. Totoo kami. Pero bakit parang ako pa rin ang kailangang lumayo?

Paano mo ipaglalaban ang isang relasyong hindi mo naman kayang ipakita? Paano mo ilalaban ang pag-ibig na alam mong talo ka na sa simula pa lang? Kaya pa ba ng puso kong sumiksik sa puwang na iniwan ng isang babaeng hindi niya kailanman iniwan sa puso niya?

Hindi lahat ng mahal natin, atin din. At minsan, kahit mahal ka… hindi ka pipiliin. Kasi hindi ikaw ang tahanan. Hindi ikaw ang kasaysayan. Hindi ikaw ang altar.

Ako ang pahinga niya, pero hindi ako ang buhay niya. Ako ang naging lunas sa sugat na iniwan ni Ate Elena… pero hindi ako ang paggaling. Ako ’yung gabi… pero si Ate Elena ang araw. At ngayong maliwanag na ulit ang mundo niya…

Baka oras na para ako ang maglaho.

CHAPTER 27

WARNING! Explicit content below. Read at your own risk.

Dalawang araw na akong mukmok king. As in certified talo, tulala sa kisame, at may pa-background music pa ng Pusong Bato.

Parang ako yung iniwan sa gilid ng highway na walang pamasahe pa-uwi. Pero syempre, pa-cool ako sa bahay. Pa-smile smile sa harap ni Tatay Paeng at Nanay Neneng. Pa-sipol-sipol pa habang naglalaba kuno, kahit ang totoo eh sinasabon ko lang ang pangungulila ko sa kaniya.

’Tangina, miss na miss ko na si Kuya Eli.

Pero gago ako, kaya ayokong umamin. Ayokong ipakitang apektado ako. Ayokong ipakitang mahal ko talaga siya, dahil mali. Mali ’to.

Kaya nang mabalitaang may paliga sa may covered court, sabi ko, “sige, Von. Labas ka na diyan. Wag kang ampalaya forever.”

Dun ako napadpad, dala ang softdrinks at isang litrong pride na manipis na. Naisip ko, baka may choy na maglalaro. Baka makalimot kahit konti.

Pero hindi ako inihanda ng Diyos o ng tadhana sa makikita ko.

Si Kuya Eli. Nandoon din siya. Nakaupo sa bench. Naka-tshirt na puti, pawisan, mukhang pagod pero tangina, ang gwapo pa rin. Tapos? Kandong niya ang anak niya.

At katabi niya si Ate Elena.

Shet! Combo meal na may extra rice ng reality check.

Hindi sila sweet. Walang holding hands, at kibuan. Ramdam kong may kwarto ng katahimikan sa pagitan nila. Parang kahit magkatabi sila, magkalayo pa rin.

Pero kahit pa ganoon, kahit pa halatang may bitin sa pagitan nila, hindi ko mabubura ang katotohanan.

Mag-asawa sila.

At ako?

Ako lang ang side quest.

Habang tinititigan ko silang tatlo, si Kuya Eli, si Ate Elena, at ang anak nila, hindi ko mapigilang isipin…

Yan talaga ang pamilya niya at ang buhay na dapat sa kanya. Ako, anino lang. Tagong lihim.

Pero heto ako. Sira ulo na tinanggap lahat. Kasi mahal ko siya.

Bago pa ako lamunin ng lungkot, naglakad ako palapit sa kanila. Wala sa plano at matinong desisyon. Pero sa totoo lang, ilang araw na akong nilamon ng katahimikan. Gusto ko lang maramdaman na totoo siya. Kahit isang saglit.

Umupo ako sa kabilang dulo ng bench nila. Malayo-layo. Hindi naman ako gago para umepal sa gitna.

Nagulat si Kuya Eli nang makita ako. Pero tinanguan niya ako. Kahit tango lang, naglulundag na sa tuwa ang puso ko.

Ngumiti ako. Ang ngiting may lungkot, may pag-ibig, at may kaunting bahala na si Batman energy.

“Ang ganda ng anak mo, Kuya Eli,” kaswal na sabi ko.

Umakto akong okay lang. Pero sa loob-loob ko, may umuukit sa dibdib ko gamit ang kutsilyong kalawangin. Hindi lang sumasakit… kundi nagnanaknak.

Ngumiti siya, pero tipid. Ngiti na may distansya. Hindi na ang ngiting dati kong tahanan at sa’kin lang nakalaan. Hindi na ako ang kaharap ng puso niya.

At doon ako tuluyang nadurog.

Ang sakit pala ng wala ka sa lugar. Ang sakit pala ng tinitingnan mo ang taong mahal mo, pero ’di ka na niya matitigan ng buo. Ngayon, ako na ang hangin. Ako na ang kailangang umiwas.

Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin, “ Kuya, tingnan mo naman ako.“

“Ako ang sumalo sa’yo nung wala kang masandalan. Ako ang nagsindi ng kandila sa altar na hindi para sa Diyos, kundi para sa’yo. Ako ang nag-alay ng sarili ko, kahit walang kasiguraduhan kung matatanggap mo”

Pero wala akong nasabi. Kasi sino ba naman ako?

Ako lang si Von. Si Von na pinili niyang itago at hindi niya pinakilala kahit minsan. Si Von na tinanggap na maging pangalawa… habang umaasang baka sakaling maging una.

At kahit gustuhin kong maniwala na may pag-asa pa kami… Ngayon, habang nakikita ko siyang katabi si Ate Elena, ang babaeng pinakasalan niya, at kandong ang batang may mata niyang kopya…

Doon ko naalala. Hindi ako kabilang sa eksenang ’to. Hindi ako karakter o bida. Hindi ako pwedeng mahalin.

Extra lang ako sa kwento ng buhay ni Kuya Eli. Tagapuno ng eksena. At ang masakit? Wala akong script at ending.

Ako lang si Von. At kahit anong tibok ng puso ko, kahit gano ko siya kamahal… Hindi na ako sapat para mapasama sa pamilya ng mahal ko.

Pero mahal na mahal ko pa rin siya. At siguro, yun ang pinakamasakit. Yung alam mong wala nang babalik, pero nandun ka pa rin, nakapila sa pintuan ng isang bahay na hindi kailanman magiging sa’yo.

---

Bilog ang buwan.

Tumambay ako sa paborito kong bato sa ilog. Maingay ang tubig, pero mas maingay ang puso ko. Tahimik ang paligid, pero ang dami kong gustong isigaw.

Tumingala ako. At gaya ng lahat ng marurupok sa kasaysayan, kinausap ko ang buwan.

“Kung may pakialam ka man sa ’min, pakinggan mo naman ako kahit minsan.”

“Alam kong hindi ako dasal na karapat-dapat pakinggan… pero heto ako. Nagmamakaawa kahit walang karapatang humiling.”

Lumunok ako. “Sana… akin na lang si Kuya Eli.”

Selfish. Ang kapal ng mukha ko. Pero totoo mga dre.

“Sana kahit minsan… ako naman ang piliing buo. Ako naman ang ipaglaban. Ako naman ang hahawakan nang buong tapang. Hindi ang kailangang magtago sa dilim, parang kahihiyan.”

Napangiti ako. Walang saya. “Ang labo, ’no? Hiling ko siya… pero alam kong hindi ako ang tahanan niya.”

Kinapa ko ang dibdib ko saka pinisil. “Dito, siya lang ang laman. Pero ako? Hindi ko nga alam kung parte pa ba ako ng araw niya… o alaala na lang na pilit niyang binubura.”

Kumirot ang mata ko. Naiiyak na naman ako.

“Buwan… kung totoo ka ngang tagapakinig, sana kahit isang beses lang… ibigay mo siya sa akin. Kahit isang gabi lang. Kahit isang yakap lang na hindi ako kailangang itago.”

Huminga ako nang malalim. Puno ng sakit. Puno ng wala. “Alam kong hindi kami pwede. May pamilya siya. May anak. May habangbuhay na hindi ako kasama.”

Pero hindi ko mapigilan. Hindi ko kayang hindi siya mahalin. Kahit ako lang ang nakakaalam. Kahit ako lang ang umaasa.

Hinaplos ko ang malamig na bato.

“Hindi ko na alam kung hanggang kailan ko ’to kakayanin. ’Yung ngumiti habang pinapanood siyang yakapin ang anak nila. ’Yung dati, ako ang una niyang nilalapitan, pero ngayon, parang wala na akong silbi.”

At doon, sa ilalim ng bilog na buwan, lumuha ako nang tahimik. Kahit anong pilit kong nilulunok… pero umaagos pa rin.

“Kung hindi mo siya kayang ibigay sa’kin… Sana matulungan mo akong makalimot.”

Kasi hindi ko na kaya.

Tahimik pa rin ang gabi. Hanggang sa biglang may mainit, at pamilyar na braso’ng yumakap sa’kin mula sa likod. Parang kinuryente ang buong katawan ko. Napapikit ako.

“Von,” paos na bulong niya. “Patawarin mo ’ko.”

Gumuho ako sa yakap na ’yon. Nanghina ang tuhod ko kahit nakaupo ako. Kasi kahit hindi ko siya nilingon, alam kong si Kuya Eli ’yon. Amoy niya pa lang, ’tangina, gusto ko nang sumuko.

“Bakit ka nandito?” garalgal kong tanong, halos hindi lumalabas sa lalamunan.

“Kanina pa kita pinapanood,” sagot niya, nakasubsob ang mukha sa leeg ko. “Kanina pa kita gustong yakapin.”

“Bakit ngayon ka lang?” boses ko’y pigtas. “Bakit mo ko hinayaang masaktan nang ganito?”

Humigpit ang yakap niya. Parang takot na takot siyang mawala ako.

“Kasi duwag ako,” bulong niya. “Kasi araw-araw akong napapatay sa pagitan ng dalawang mundo na hindi ko alam kung paano pagsasabayin. Mahal na mahal ko ang anak ko… pero ikaw, ikaw ang hanap ng puso ko.”

Pumatak ang luha ko.

“Hindi mo alam kung gaano kasakit na sa tuwing tinitingnan ko kayong mag-ama, pinapaalala sa’kin na hindi ako parte ng mundong ’yon,” sabi ko. “Na kahit kailan, hindi mo ’ko maipapaglaban.”

Hinawakan niya ang pisngi ko, pinaharap ako sa kaniya.

May luha rin sa mga mata niya.

“Kung puwede lang kitang ilagay sa harap ng simbahan, ipagsisigawan ko kung gaano kita kamahal.”

“Pero hindi mo magawa, ’di ba?”

“Tangina naman, Von…” lumuhod siya sa harap ko. “Akala mo ba hindi rin ako naghihirap? Araw-araw kitang gustong puntahan. Araw-araw ko ring kinakalaban ang sarili ko para lang itulak ka palayo. Pero hindi ko na kaya. Miss na miss na kita.”

Bago pa ako makasagot, hinalikan niya ako.

Walang pag-aalinlangan.

Walang tinira sa pagitan namin.

Gutom na gutom ang pag-angkin niya sa labi ko. Para bang lahat ng sakit, kinain ng halik na ’yon, at sa dami ng salitang hindi masabi, ’yon lang ang tanging paraan para marinig namin ang isa’t isa.

“Gusto lang kitang mahalin, Von,” bulong niya habang magkalapat pa ang labi namin. “Kahit dito lang. Kahit ngayong gabi lang.”

“Hindi ako laruan, Kuya Eli…” Nanginginig ang boses ko, pero hindi ko siya tinutulak. “Pero puta, mahal kita.”

Muli niya akong hinalikan.

Sa ilalim ng buwan, hinubad namin ang lahat ng takot, pati lahat ng tanong. Isa-isa naming hinubad ang bawat damit na sagabal sa pagitan ng init naming dalawa. Walang nagsalita habang unti-unting naglaplap ang katawan namin sa lamig ng gabi. Sa ibabaw ng batong malamig, mainit kaming dalawa.

Hinalikan niya ang batok ko, dahan-dahan, habang ang mga palad niya, gumapang sa dibdib ko, na hindi minamadali. Pinaglaruan niya ang utong ko, nilaro ng hintuturo at hinlalaki, habang ang isa pang kamay niya, dumadapo sa tiyan ko pababa.

“Sabihin mong ’di mo ’ko mamimiss,” bulong niya habang dinidilaan ang gilid ng tainga ko.

Hindi ako sumagot. Ang sagot ko, ang pagpikit ng mata ko, ang mahinang ungol na lumabas sa bibig ko nang sabayan niya ng pagpisil sa utong ko at pagdampi ng dila sa leeg ko.

“Sabihin mong hindi mo gusto ’to.”

Ang sagot ko, ang pag-arko ng likod ko. Nilalabanan ko ang sariling umungol habang ang kamay niya, gumapang na pababa, sa ibabaw ng pantalon ko. Pinisil niya ang burat ko. Dinama niya ang pagpintig. Pinaglaruan ng dila niya ang balikat ko habang kinakalas niya ang butones, habang hinihimas ang katigasan ko.

“Sabihin mong hindi mo ’ko kailangan…”

Garalgal ang boses niya. Nadudurog ako sa katotohanang pareho kaming nasasaktan.

“Sabihin mong kaya mo akong bitawan.”

At doon, hinalikan ko siya.

Hindi ’yon halik ng sabik at libog lang.

Halik ’yon ng taong gustong sirain ang sarili para lang maalala siya.

Nagtama ang mga dibdib naming pawisan at nanginginig, habang ang dila ko, sumayaw sa bibig niya, sinasamsam ko ang lasa niya, parang ito na ang huling gabi sa mundo.

Ang mga kamay niya, ngayon nasa magkabilang pisngi ko. Para bang gusto niyang itatak sa alaala ang bawat guhit ng mukha ko.

“Gawin mo,” bulong ko sa pagitan ng halik. “Hindi ko alam kung akin ka pa bukas, kaya ibigay mo na lahat ngayon.”

Hindi siya sumagot. Pero dahan-dahan niya nang ibinaba ang pantalon ko, hanggang tuhod, hanggang sa tuluyang tanggalin. Lumuhod siya sa harap ko, at hinalikan ang singit ko. Dinilaan ang gilid ng hita ko. Kinagat-kagat niya ang laman habang himas himas niya ang pagkalalaki ko.

Sa malamig na batong ’yon, sa ilalim ng buwan, sa gitna ng gabing walang ibang saksi kundi ang kuliglig at mga alon, lumuhod si Kuya Eli para sa ’kin.

At ang mga mata niya habang tinititigan ako, habang binababa niya ang brief ko gamit ang mga ngipin, gusto kong wasakin ’yon. Gusto kong kalmutin. Kasi ang lalim. Ang init. Parang sinasamba niya ako. Sinasamba niya ako, pero di niya mapili na buo.

“Wala akong ibang gusto,” bulong niya. Saka niya sinubo agad ang burat ko na parang gutom na hayop. “Ikaw lang.”

Wala na akong nagawa. Wala na akong nasabi. Ang katawan ko na lang ang gumalaw.

Ang unang dampi, putangina, ang lambot, ang init. Pero hindi ’yon sweet. Hayop ang galaw niya. Basang-basa agad ang paligid ng ulo ng burat ko. Dinidilaan niya ang gilid, ang ilalim… paikot, paikot. Sinasabayan pa ng sipsip. Tapos titigil saglit, parang tinutukso lang ako. Tapos biglang lalaplapin na parang huling burat na matitikman niya sa mundo.

“Kuya…” ungol ko. Nanginginig na ’ko.

Hindi siya tumigil. Sinubo niya ako nang mas malalim. Mainit, ang dila niya at madulas, parang sinusundot ng apoy yung pagkakalalaki ko. Sinasakal ako ng bibig niya, pero putangina, ang sarap. Ramdam ko ang dila niya, humahagod sa ilalim habang nakasagad. Tapos may kasunod pang higop.

Napaliyad ako saka napasandal sa bato. Hindi ko na alam kung nasaan ang langit. O kung nasaan ako. Basta ang alam ko lang, ginigiba ako.

Hinawakan niya ang bewang ko nanng mahigpit. Bawat pagtaas-baba ng ulo niya, bawat higop, bawat sipsip, parang sinasalubong ng buong kaluluwa ko. At ’nung bigla niyang sinagad nang walang pasabi, dun ako napamura.

“PUTANGINA-KUYA!”

Napakapit ako sa buhok niya. Ang hawak ko, hindi na malambing. Gusto ko na siyang itulak, o baka gusto ko siyang ibaon pa lalo. Hindi ko alam. Basta gusto ko siyang saktan sa sarap. Gusto kong sumabog sa loob ng lalamunan niya.

Pero hindi siya nagbigay. Hindi siya umatras. Nilunok niya ’ko ng buo. Ang ilong niya, nakadikit na sa puson ko. Ang laway niya, tumutulo pababa sa bayag ko, sa hita ko, at sa bato. Basang-basa kami pareho.

“Tangina… teka lang, saglit lang…”

Pero hindi niya ako pinakinggan. Lalo siyang sumubsob. Mas lalong sinagad. At habang ang bibig niya, gigil na gigil, ang kamay niya, gumapang.

Ang isang daliri niya, nilawayan lang tapos diretso sa butas ko. Dinulas lang niya. Dahan-dahan sa una, parang nilulubid ang sarili ko. Ramdam ko ang dulas, ang bigat, at ang pagtulak. Muntik na akong labasan sa sarap.

Tapos sabay-sabay. Yung bibig niya, sinasagad. Yung dila niya, humahagod sa titi ko. Yung daliri niya, pumasok sa lagusan ko.

Doon na ako bumigay.

“KUYA-KUYA, PUTA, AYAN NA-”

Tinanggap niya lahat.

Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ko. Ang tuloy-tuloy na spasms sa binti ko. Ang pakiramdam na para akong nilunod habang nilalabasan, hindi lang ng tamod, kundi ng galit, lungkot, libog, at pagmamahal na hindi ko masabi.

At ’nung natapos ako, nanghina ako. Literal na nanghina. Napaupo ako pabalik sa bato, habol-hininga, nanginginig, habang nakapikit.

Pero naramdaman ko pa rin siya. Ang init ng bibig niya. Ang bigat ng hininga niya. Ang dila niyang humahagod pa rin, para lang masimot lahat.

“Kuya Eli,” hingal ko. “Gusto mo talaga akong patayin, ano?”

Ngumiti siya. Basang-basa ang labi niya. Mainit ang tingin.

“Hindi. Gusto lang kitang buhayin ulit.”

Pagkatapos niya akong linisin gamit ang bibig niya, oo, linisin, kasi parang tinikman niya lahat ng patak, hinila niya ako patayo.

“Hindi pa ’ko tapos,” sabi niya, habang pinipilit isandal ang likod ko sa bato.

Putangina mga dre, ang lakas niya. Para akong bata na sinusunod lang siya. At nang tumapat kami, magkadikit na ang katawan namin, naramdaman ko agad ang tigas ng burat niya, tumutusok sa hita ko.

Wala na siyang suot. Kailan niya tinanggal? Hindi ko alam. Basta eto na kami ngayon, hubad, basa, at wala nang arte.

Hinalikan niya ako, pero hindi malambing. Hindi halik ng landi. Halik ng gutom. Kinagat niya ang labi ko, sinipsip, kinurot ng dila niya ang bibig ko. Ramdam ko ang laway niya, ang init ng hininga niya. Parang sinisilaban ako mula loob.

Ganito ba talaga dapat? Ganito ba kasarap ang isang bagay na alam mong hindi mo pagmamay-ari? Bakit sa bawat halik niya, parang mas lalo akong lumulubog? Hindi ’to first kiss namin, pero bawat dampi ng labi niya ngayon, parang paalam. At wala akong lakas para tumanggi sa isang paalam na ganito kasarap.

Sinandal niya ako sa bato, magaspang sa balat, malamig ang gabi, pero katawan niya ang pinaka-nakakabaliw. Sinasadya niyang ikiskis ang burat niya sa baywang ko, sa puson ko, at sa hita ko. Yung labi niya bumaba sa leeg ko. Nakakabuwang!

Hinahalikan niya ako parang mahal niya ako… Pero hindi ba’t ganito rin siya humalik sa asawa niya dati? Ganito rin ba siya huminga sa leeg niya? Ilang beses ko na itong pinangarap na maramdaman ang init ng labi niya sa balat ko, pero bakit ngayong totoo na, parang ang bigat? Parang sa bawat halik niya, may tinatakpan kaming kasinungalingan.

“Tigas na tigas ka pa rin,” bulong niya, habang sinasalsal niya ’ko nang marahas. “Gusto mo pa, ’di ba?”

Napasinghap ako. Hindi ako makasagot. Oo na oo na oo, pero wala akong boses. Ang meron lang sa ’kin ay hingal at pagkapunit.

Lumuhod ulit siya. Akala ko susubo ulit. Pero hindi, hinawakan niya lang ang magkabilang hita ko, ibinuka saka pinisil. Tapos pinatong ang isa kong binti sa balikat niya.

“Relax,” sabi niya, habang nilalawayan ang daliri niya ulit. “Kailangan nating paghandaan ’to.”

Dinuraan niya ang butas ko, ngayon basang-basa.

Tapos ang daliri niya, pumasok ulit. Mas mabilis ngayon. Mas malalim. Tangina, dalawang daliri agad. Ramdam ko ang stretch, ang init, at ang dulas. Binayo niya ako ng walang humpay gamit lang ang daliri.

Napahawak ako sa ulo niya. “Kuya…”

Pero ngumisi lang siya. “Bakit? Masarap ba?”

“Uggh.”

Hawak niya ako. Lahat ng pantasya ko, binigay niya sa akin ngayon. Pero kahit akin siya ngayon, hindi ko pa rin siya pag-aari. Wala akong karapatang magselos. Wala akong karapatang manakit. Kailan pa naging ganito kasakit ang magmahal ng totoo?

Sinagad niya ang daliri niya. Tapos pinihit. Napaangat ang baywang ko. Akala ko lalabasan na naman ako.

Pero hindi pa doon natapos.

Tumayo siya. Pinatalikod ako. Kiniskis ang burat niya sa butas ko. Pinaparamdam niya sa’kin. Pinapaalala kung gaano siya katigas, kataba at kahaba.

Pero hindi niya pinasok.

“Gusto mo?” tanong niya. Nakatingin siya sa ’kin habang dinidikit ang ulo sa butas ko. “Sabihin mo.”

“Kuya, putangina, ipasok mo na…”

Pero ngumiti lang siya. Tapos hinila niya ako palapit sa katawan niya. At habang magkadikit kami, habang bumubundol-bundol lang ang burat niya sa butas ko, na parang sinasadyang i-bitin ako, hinawakan niya ang panga ko.

Tiningnan niya ako sa mata.

“Saka na,” bulong niya. “Gusto ko muna makita kung gaano kita kayang bitinin.”

“Ipasok mo na.”

Hindi na siya ngumiti. Wala nang biro. Ang titig niya, hayok. At ang katawan niya, gumalaw na parang hayop na nauulol sa gutom. Kinabig niya ang baywang ko, sabay tusok ng burat niya sa butas ko.

Isang madiin. Isang malalim. Parang binutas niya ’ko.

“UGHH–K-Kuya…”

Hindi ako makahinga. Ang sakit. Ang sarap. Puta, hindi ko maipaliwanag. Gusto kong umiyak. Gusto kong tumili. Pero ang lumalabas sa bibig ko, puro ungol lang. Ungol na malagkit, malalim, at walang direksyon.

Hinawakan niya ang leeg ko. Hindi mariin, pero ramdam ko ang kontrol.

At nagsimula siyang gumalaw.

Dahan-dahan sa una. Ulos na parang tinatantiya kung hanggang saan ako kakapit. Tapos, unti-unting bumibilis. Sumasagad. Umaangat ang baywang ko bawat salubong niya.

Sobrang sakit… pero hindi lang katawan ko ang napunit. Pati puso ko. Kasi sa bawat ulos niya, alam kong hindi ito tahanan. Gamit niya ngayon ang katawan ko, pero para sa kaniya, ito’y pansamantala. Para bang sinusulat namin ang kwento ng pagmamahalan sa bato, pero gamit ang lapis lang, buburahin din pagkatapos.

“Putangina, ang sikip mo,” bulong niya. Tapos sinagad niya ulit.

“AHH–shit–Kuya, dahan–”

Hindi na siya nakinig. Hindi niya na kailangan ng permiso. Binayo niya ako nang mas mabilis at mas malalim. Para bang gusto niyang hukayin ang kaluluwa ko gamit lang ang burat niya.

Tumatalbog ang katawan ko sa bato. Naririnig ko ang lagaslas ng balat namin sa isa’t isa. Walang pakialam kung may makarinig.

Tapos hinawakan niya ang burat ko. Sinasalsal habang kinakantot ako. Sobrang dulas. Sobrang init. Ramdam ko na, paakyat na. Umaakyat na ang kiliti mula sa spine ko paakyat sa batok. Gumagapang, at bumibilis.

Tapos pinatuwad niya ako. Binuka ko ang mga hita ko para pagbigyan siya. Ginagawa ko ’to kasi gusto ko siyang mapasaya. Gusto ko siyang pakawalan kahit sandali. Pero habang pinapaalab ko siya, habang nilulunod ko ang sarili ko sa bawat ungol niya, iniisip ko, ako lang ba? Ako lang ba ang iniisip niya? O may anino pa rin ng isang babaeng legal sa buhay niya na hindi ko kailanman kayang palitan?

At sa gano’ng posisyon habang nakatuwad, doon niya ako binayo nang todo.

“Putangina mo, ang sarap mo, Von…”

“Kuya–”

“Ako lang ang puwedeng kumantot sa’yo ng ganito.”

“OO. Oo, Kuya. Ikaw lang. Akin ka. Kantutin mo ’ko. Kantutin mo ’ko hanggang sa mawala ’ko sa sarili ko-”

Tapos…

Biglang pumulandit ang tamod ko sa palad niya. Tumilamsik sa bato. Sa binti ko. Sabay ng bawat kadyot niya. Sabay ng bawat ungol ko.

Pero ’di siya tumigil.

“Shit-Kuya, lalabasan ka na rin?”

“Ughh-TANGINA-”

Isang kadyot pa. Isang malakas. Isang sagad na sagad.

At naramdaman ko ang mainit na pagsabog sa loob ko. Sunod-sunod na pagpulandit. Ramdam na ramdam ko lahat. Ang tipo ng putok na punong-puno ng ilang linggong libog at pagpipigil.

Nakapikit siya. Nakaangat ang leeg. Nakakagat-labi.

Ako, luhaan sa sobrang sarap.

Pareho kaming hingal.

Hindi pa rin kami bumibitaw.

Nilabasan siya sa loob ko. Hinawakan niya ako nang parang ayaw na niya akong pakawalan. At habang nanginginig pa ang katawan ko sa sarap, naramdaman ko rin ang panginginig ng puso kong hindi sigurado kung anong mangyayari bukas. Parang gusto kong huminto sa sandaling ’to. I-freeze. Kasi pagkatapos nito, baka ulit akong maging wala. Baka hindi na naman ako mahalin sa liwanag.

Wala mang kasiguraduhan sa umaga…

Pero sa gabing ’to, totoo ang lahat.

Ako at siya. Hubad. Walang lihim. Walang asawa. Walang anak. Walang mundo.

Tanging ang buwan lang ang saksi sa isang pag-ibig na ipinagbabawal, pero hindi kailanman naging kasinungalingan.

At nung gabing ’yon, hindi ako si Von na tago.

Nung gabing ’yon, mahal niya ako.

At kahit bukas muli akong mawala sa kaniya…

Noong gabing yun, akin siya.

CHAPTER 28

Sino ba naman ako para humiling ng buong-buo, eh ang tagal ko nang sanay sa tira-tira?

Dumaan ang maraming araw. Gabi-gabi kaming nagkikita sa batong ’yon. Ang saksi sa lahat, sa init ng katawan, at sa lamig ng katotohanan. Sa bawat halik, at sa bawat salitang hindi pwedeng isigaw. Doon, kami… si Kuya Eli at ako. Walang Elena at anak. Walang pangakong sinira at mundong humuhusga.

Langya, sa gabi lang pala ako pwedeng maging totoo.

Pero okay lang.

“Basta ba kasama kita, kahit sa impyerno sasamahan kita, Kuya Eli.” minsang sabi ko sa kaniya.

Napapapikit siya tuwing sinasabi ko ’yon. Hindi ko alam kung dahil naiintindihan niya ako, o dahil nasasaktan siya. Siguro pareho.

“Von…”

Mahina niyang sabi. Palaging ganun. Parang may bigat sa lalamunan niya tuwing binabanggit ang pangalan ko. Para bang may gusto siyang sabihin pero binabawi rin agad.

Papasimple siyang hahalik sa leeg ko, tapos yayakapin ako ng mahigpit.

May mga gabing tatawa kami nang tahimik. Hahampas ako sa balikat niya habang pabulong akong nagku-kwento ng kung anong kabobohan.

“Kupal talaga ng aso naming si Bruno. Binuntis na nga niya si Browny, may tinitira na namang ibang aso! Daig pa ako sa kalandian.”

Tatawa siya. Kahit patago man ang mga sandali, sapat na sa’kin ’yon. Sa mundong ’to, kahit tawa lang niya, masaya na ako.

Pero sa bawat saya, may kirot.

Sa tuwing tapos na. Sa tuwing kailangan na naming bumalik sa kanya-kanyang mundo. Ako sa kwarto kong amoy sardinas. Siya sa kubo na hindi na niya mahal.

Isang gabi, habang nakasandal siya sa dibdib ko, ako ang naunang magsalita.

“Hindi man ako ang inuuwian mo sa pagsapit ng araw, pero sapat na sa akin na akin ka kahit sandali lang sa gabi.”

Tahimik lang siya. Ang lakas ng kabog ng dibdib niya. Ramdam ko sa likod ng palad ko habang hawak ko siya.

“Sorry, Von,” bulong niya. “Kung gabi lang ang kaya kong ibigay.”

Ngumiti ako. Alam kong hindi ko to deserve pero pinipilit kong i-enjoy.

“Okay lang. Kasi sa dilim lang din naman kita unang minahal.”

Gago, ang sakit. Pero totoo.

Kasi minsan, kahit panandalian lang, basta totoo, lalaban ka. Kahit alam kong sa umaga, si Ate Elena pa rin ang kaniyang asawa. At ako, ako yung alaala niyang pinipilit kalimutan pero hindi talaga mawawala.

At sa tuwing hahalik siya sa’kin na parang kasalanan. Pero ’pag nagtititigan kami, pakiramdam ko, sa’kin siya tumatakas para lang maging totoo, kahit sandali lang.

---

Tangina, mga dre. Akala ko may multo. Nanginig ang kaluluwa ko nang biglang may kaluskos sa damuhan.

Kakawala ko lang sa halik ni Kuya Eli. Nakapikit pa’ko nang konti. Tapos…

“Eli?!”

Boses ng nanay ng anak niya at legal na asawa.

Halos matapilok ako sa pagmamadaling magtago sa likod ng bato. Muntik pa ko mapasigaw kasi natisod ako. Pero tiniis ko. Para akong naglalaro ng patintero sa impyerno.

Narinig ko ang paglapit at pagtigil ng mga hakbang ni Ate Elena.

Tahimik si Kuya Eli. Walang nagsasalita. Sumasakal ang katahimikan. Ramdam ko, kahit hindi ko sila nakikita, kahit nakatago lang ako sa likod ng malaking batong ’to, ramdam ko ang bigat ng bawat hindi nila masabi.

“Eli…” mahina, halos pakiusap ang boses ni Ate Elena.

“Ramdam ko sa puso ko na hindi mo na ako mahal.”

At doon ako napalunok.

“Pero pakiusap…” Nag-crack ang boses niya. “Alang-alang na lang sa anak natin… puwede ba? Subukan natin ulit?”

Walang response.

’Yung ilang segundo na ’yon na hindi agad sumagot si Kuya Eli, parang suntok sa sikmura. Para akong binugbog ng sagot na kahit wala pa akong narinig ni isang salita.

Gusto kong sumigaw. Gusto kong sumugod palabas, at isigaw kay Kuya… “Sabihin mong hindi! Sabihin mong ako ang mahal mo! Sabihin mong ’di mo kayang mawala ako!”

Pero hindi ako makagalaw. Hubad ang dibdib ko, pawisan, at nanginginig. Takot na takot sa totoo.

“Elena…” Sa wakas, narinig ko siyang magsalita. Mahina at pilit. “Ayokong lokohin ka. Hindi ko kayang pilitin ang sarili ko.”

Tumigil si Ate Elena. Tila huminto rin ang mundo. Hindi ko siya nakikita pero alam kong pumikit siya. Alam kong kinain niya ’yung sakit bago muling huminga.

“Alam ko na. Noon pa. Simula pa nang bumalik ako at hindi mo na ’ko halos matingnan.”

Napakagat ako sa labi.

“Hindi ko man alam kung sino siya, pero alam kong may mahal ka ng iba.”

Tangina.

Ako ba ’yun?

O gusto ko lang isipin na ako ’yun?

“Gusto ko lang maniwala na kahit konti… kahit kaunti lang… may natira pa sa’tin,” dagdag niya. Boses niya, puno ng pagod, lungkot, at desperasyon.

“Pero alam ko rin kung kailan ako dapat lumaban… at kung kailan ako dapat umatras.”

At doon siya umiyak.

Hindi ’yung hysterical na iyak at may sigaw o pagkabaliw. Umiiyak siya na parang taon niya itong kinimkim. Lahat ng bigat niya, ngayon na lang tuluyang bumigay. Pero di ba siya ang umalis at nang-iwan kay Kuya Eli?

Ako ang nagpuno ng kakulangan niya.

At doon ako nasaktan.

Kahit gusto ko siyang kamuhian. Kahit gusto ko siyang sisihin sa lahat. Siya ’yung bumalik, ’di ba? Siya ’yung nanggulo, ’di ba?

Pero ngayon… ngayon gusto ko siyang yakapin.

Kasi totoo, eh. May anak sila. May kasaysayan at pangakong iniwan.

At ako?

Ako ’yung lihim lang, saka walang pangalan sa kwento nila. Ako ’yung panandalian at kailangang magtago.

“Eli…” muli niyang tawag, halos wala nang lakas. “Kung hindi na talaga puwede… sana lang, huwag mong kalimutan na may batang umaasa sayo. Kailangan ka ni Elleana. Kailangan niya ng buong pamilya.”

Walang sagot si Kuya Eli.

Akala ko, kapag tinatago mo ang relasyon ninyo, ang kalaban mo lang ay oras, selos at distansya.

Pero hindi pala.

Minsan, ang kalaban mo… ay mga pangakong binitiwan sa altar. Mga larawang hindi pa nabubura. Mga batang walang muwang sa mga gulo ng puso ng matatanda.

At paano ko lalabanan ’yon?

Paano ka lalaban sa mundong hindi ka kayang ipaglaban at pipilitin ang pagmamahal kung ikaw mismo, hindi mo alam kung may karapatan kang umasa?

“Pakiusap…”

Mahina ang boses ni Ate Elena. Pilit niyang nilulunok ang panginginig sa lalamunan.

“Eli… alam kong hindi ako perpektong asawa.” Isang di mapigil na hikbi ang lumabas sa bibig ni Ate Elena. “Oo, iniwan kita. Hindi ako kokontra sa katotohanan na ’yun.”

Tinanggap niya. Walang palusot at pagmamakaawa. Pero damang-dama ko ang bigat.

Tahimik si Kuya Eli pero di galit at hindi alam ang sasabihin.

“Tatlong taon, Elena.” Mahinang bulong ni Kuya Eli. Halos hindi ko marinig mula sa likod ng batong pinagtataguan ko. “Tatlong taon akong naghintay na magising at may sagot na sa tanong ko kung bakit.”

Hindi agad sumagot si Ate Elena agad.

“Sinubukan kong bumalik,” sabi niya. “Nang ilang beses. Pero natakot ako. Nahihiya ako. Kasi ang hirap palang maging nanay kapag may dala kang kasalanan. Akala ko kaya ko. Akala ko sapat ako. Pero mali ako, Eli. Mali talaga ako.”

At doon na siya bumigay.

Sunod sunod ang paghikbi ni Ate Elena. “Ngayon, nandito ako… hindi para kunin ka. Nandito ako kasi may batang nangangailangan sayo.”

Tangina.

Sa likod ng bato, parang may sumuntok sa sikmura ko.

Para akong batang nahuling nakikikain sa handaan ng pamilyang hindi ako kabahagi. Ako ’yung extra sa eksena ng dalawang taong minsang nagmahalan, minsang nag-try, at minsang nabigo.

Ako lang ’yung sumingit.

“Alam ko na,” dagdag ni Ate Elena. “May mahal ka na. Hindi ko alam kung sino, pero ramdam ko.”

Sumilip ako konti. Napahawak si Ate Elena sa dibdib niya. “Ramdam ng babae kapag wala na siya sa puso ng lalaking minahal niya. At kung siya man ang nagpapangiti sayo ngayon… sana lang, huwag mong kalimutan. May batang hindi naiintindihan ang puso ng matatanda. At kung dumating ang araw na kailangan mong mamili…”

Dahan-dahan siyang huminga. Huling lakas.

“…pakiusap lang, piliin mo ’yung batang walang kamalay-malay na sa gitna ng pagmamahalan at pagkakamali, siya ang naiwan.”

Wala akong nakita. Pero narinig ko ang paghugot ng hininga ni Kuya Eli, at pilit niyang pagpigil sa luha na ayaw ipakita kahit kanino.

“Hindi ko siya pinili para saktan ka, Elena,” sabi niya. “Hindi ko pinili ang pagmamahal na ’to para lang masaktan ang anak natin.”

Doon ako nadurog.

Doon ko unang tinanong ang sarili ko. Ako ba ’yung dahilan? Ako ba ’yung kasalanan na ni hindi niya kayang ikwento? Ako ba ’yung dahilan kung bakit may batang kailangang mamuhay sa tahimik na pagkalito?

Dati, ang dali sabihin… “Basta mahal kita, sapat na.” Pero ngayon… parang gusto kong humarap sa kanya at sabihing, “Sorry. Ako na lang ang mawawala.”

Tahimik na tumalikod si Ate Elena. Hindi niya ako nakita. Pero bago siya lumayo, lumingon siya kay Kuya Eli. Walang hinanakit ni hiling.

“Salamat, Eli. Kahit umalis ako, pero alam kong ramdam mo kung paano kita minahal rin noon. Kung huling beses man kitang makita bilang asawa… sana, pag tinitingnan mo si Elleana, maalala mo kung paanong nagsimula ang lahat.”

Wala nang sumunod na salita.

Tahimik na lumakad si Ate Elena palayo, dala ang lahat ng luha na hindi niya kayang ipakita sa harap ng lalaking dati niyang tahanan.

Tahimik si Kuya Eli.

Tahimik ako.

Hindi dahil tapos na akong umiyak. Hindi dahil wala nang sakit.

Tahimik ako kasi may mga desisyong hindi kailangang isigaw para maintindihan mo. May mga sagot na hindi binibigkas, kasi ramdam mo na agad, kahit hindi niya sabihin.

At may mga luha palang mas mabigat pa sa hikbi. ’Yung hindi na kailangan ng tunog para sumakit. Yung kahit wala ka nang ginagawa, kahit nakatigil ka lang… Ramdam mong tapos ka na sa kwento. Ramdam mong kahit anong gawin mo, kahit gaano ka pa naghintay…

Hindi ka na pipiliin.

---

Lumipas ang maraming gabi.

At gaya ng lamig na unti-unting gumagapang sa balat tuwing alas diyes ng gabi, gan’on din pala dumadapo ang paglimot. Hindi biglaan. Hindi sabay. Tahimik lang. Malamig saka paunti-unti.

Dati, bawat gabi ay may dalang liwanag. Kahit walang salita at pangako, basta magkasama kami sa ilalim ng bituin, sapat na. Sapat na ’yung sulyap niyang parang lihim. ’Yung hawak niyang may bigat pero puno ng pag-aalaga. ’Yung halik sa noo na parang ako lang ang pinakamahalagang bagay na nangyari sa buhay niya.

Pero ngayon, parang lahat ng ’yon panaginip na lang.

Nagsimula sa isang gabing hindi siya dumating.

“Siguro may emergency lang,” bulong ko sa sarili, habang ginuguhit ng mga daliri ko ang pangalan niya sa lupa. “Bukas babawi siya.”

Pero walang “bukas” na dumating.

Isang gabi. Dalawa. Hanggang sa naging tatlo.

Isang linggo. Dalawang linggo.

At ako? Ako pa rin ’yung tanga na naghihintay doon sa parehong bato. Ako pa rin ’yung umaasang maririnig ko ’yung tunog ng tsinelas niya. O kahit langitngit ng damo sa bawat hakbang niya. O boses niyang pabulong… “Sorry, ngayon lang ulit ako nakapunta.”

Pero wala.

Walang tunog ni anino o dahilan.

Tahimik siyang nawala. Walang paalam saka paliwanag. Walang kahit anong iniwang bakas kundi katahimikang kumakain sa akin gabi-gabi.

Pero naghintay ako. Sa bawat pintig ng pusong hindi na buo. Sa bawat gabing mas malamig kaysa sa batong inuupuan ko. Naghintay ako, kahit alam kong baka wala na talaga akong hinihintay.

Dala ko pa rin ang tasa ng kape. Yung eksaktong timpla na paulit-ulit niyang hinihigop habang nakangiti.

Pero ngayon? Nasa tabi ko lang ’yung tasa. Nanlalamig. Gaya ng kamay kong pagod na sa kahihintay. Gaya ng damdamin kong hindi na sigurado kung mahal pa rin siya o sinusubukan ko na lang alalahanin kung paano magmahal.

At habang pinagmamasdan ko ’yung usok na hindi na umaakyat mula sa tasa, na-realize ko.

Hindi lahat ng nawawala, babalik pa. At hindi lahat ng naghintay, may darating pa.

Mapapangiti pa ako sa alaala. Saglit lang.

Tapos mapapahinto.

Kasi kahit hawak ko pa ang tasa, wala na akong inaabutan.

At doon ko rin na-realize…

Hindi na ito paghihintay.

Ito na ’yung pagtanggap.

Na minsan, hindi ka iiwan gamit ang salita. Iiwan ka gamit ang katahimikan. Iiwan ka gamit ang kawalan. Iiwan ka gamit ang pagkalimot… Sa mga bagay na dati’y buong puso niyang ginugusto. Sa mga gabing ikaw ang pahinga niya. Sa mga yakap na parang tahanan. Sa mga halik na parang pangakong hindi matatapos.

At habang ikaw, pinanghahawakan pa rin ang bawat alaala na para sa kanya, simpleng nakaraan na lang… Doon mo mararamdaman kung gaano kalupit ang paglimot. Hindi siya malakas at magulo. Tahimik siya, pero marahas.

Kasi walang mas masakit kaysa sa taong hindi mo narinig na nagpaalam… Pero ramdam mong hindi ka na niya naaalala. Ramdam mong hindi ka na mahal.

At kahit anong pakiusap ang itago mo sa dibdib mo… huli na. Wala na. Ikaw na lang ang nandito.

At siya? Matagal ka na niyang iniwan. Hindi lang dahil wala na siya. Kundi dahil hindi ka na niya gustong balikan.

Dati, pangarap kong maging gabi niya. Yung pahinga niya. Pero ngayon, siya na ang natutulog sa gabi nang wala ako sa tabi.

Ako na lang ’yung gising. Ako na lang ’yung may dalang alaala at umaasa sa “baka” at “siguro.” Ako na lang ’yung nagmamahal nang buo sa taong unti-unti na akong kinakalimutan.

At sa lahat ng tanong na hindi niya sinagot, at sa dami ng “sana tayo pa” na kinain ng katahimikan… ito ang pinakamalupit.

Mahal niya pa ba ako, o ako na lang ang kumakapit sa isang pagmamahal na matagal na niyang iniwan?

Ako na lang ba ’yung nagpapagalit sa sarili ko gabi-gabi, habang siya, tahimik nang bumalik sa mundong wala na akong bahagi?

Ako na lang ba ’yung paulit-ulit na nagpapakawala ng “mahal kita,” kahit wala nang sino mang sasalo. O ako na lang talaga ’yung hindi pa tapos magmahal sa isang taong matagal na akong kinalimutan.

Author’s Note: Three years ago, bago ako huminto sa pagsusulat, itong Ang Machong Albularyo at My Dearest Sakristan ang natatanging DRAFT na hindi ko dinelete sa notepad ko. Sa lahat ng mga characters ko, si Jio at Von ang pinakamamahal ko. While rereading and polishing this chapter, grabe tulo ang luha ko. Usually di naman ako nasasaktan sa mga hinagpis ng mga karakter ko. Pero this chapter, abot buto ang sakit! Hindi naman ako broken hearted wala rin akong lovelife pero RAMDAM ko ang bigat.

Sana kayo din.

CHAPTER 29

Hindi ko naman balak pumunta para masaktan ulit at buksan na naman ’tong sugat na ilang linggo ko nang pilit tinatahi. Pero heto pa rin ako.

Ilang linggo mula noong huli niya akong halikan sa noo, sabay sabing, “Sandali lang ’to.”

Akala ko talaga… babalik pa siya. Pero hindi na siya sumipot.

Hindi ko na kaya. Sobrang miss ko na siya. Sobrang miss ko na ang boses, lambing, at mata niyang parang laging naghahanap ng lugar kung saan siya puwedeng mahalin nang buo.

Kaya heto ako ngayon.

Nakatayo sa lilim ng puno katapat ng kubo niya. Nakatago na para akong magnanakaw. Pero hindi ng gamit… kundi ng alaala. Ninakaw ko itong tanaw mula sa malayo at itong huling pagkakataong makita siyang masaya. Kahit hindi ako ang dahilan.

At sa harap ko, heto siya, si Kuya Eli.

Hawak niya ang anak niya. Umiikot-ikot sila sa bakuran ng kubo habang naghahabulan, at nagtatawanan. Ang tawa niya na yun na minsang sa akin lang niya binibigay.

May mga bulaklak sa buhok ng bata. Hawak-hawak ang laylayan ng palda habang tumatakbo. Parang tanaw mula sa pelikula. Sobrang ganda at payapa.

At sa isang gilid ng eksenang ’yon, nandoon ang asawa.

Si Ate Elena. Nakaupo sa bangko. May hawak na basket ng nilabhan. Pero hindi siya naglalaba. Hindi siya kumikilos. Pinapanood lang niya ’yung dalawa. Halatang masaya.

May ngiti sa labi niya. Ngiting tahimik lang pero buo. Hindi kailangang patunayan sa kahit sino, kasi siya na ang pinili. Siya na ang kasama sa tuwing uuwi si Kuya Eli.

At ako?

Ako itong nasa dilim. Nakatayo sa tabi ng punong saksi sa lahat ng mga “sana” ko. Hawak ang sarili kong mga alaala. Wala akong dalang kahit ano, kundi mga pangakong hindi tinupad. Mga halik na hindi pinanindigan at mga gabi sa ilalim ng bituin na akala ko noon ay para sa bukas naming dalawa.

Pero mali pala ako.

Si Ate Elena ang bukas niya.

At ako, lang ang naiwan sa kahapon.

Naalala ko pa. Sabi niya noon… Magtatayo siya ng kubo sa dulo ng palayan. Doon kami tatanda. Kahit kaming dalawa lang. Nilagay ko ’yon sa puso ko at inukit ’yon sa kaluluwa. Inisip kong ako ang tahanan niya.

Akala ko ako ’yung tatawa sa mga anak naming pinangarap. Kahit simpleng dalawang kambing lang ang mga ’yon.

Pero eto ako ngayon, ako ’yung nanonood sa kaniya.

Wala akong karapatang magreklamo. Alam ko naman sa umpisa pa lang, ’yung pagmamahal na ’to… hindi kailanman magiging akin. Sa lahat ng ipinangako niya sa akin, alam kong kahit gusto niyang panindigan ngunit kailangan niyang piliin ang nararapat. Hindi ako yun.

Tumakbo ulit ang bata. Bumunggo sa dibdib ni Kuya Eli. Napayakap siya ro’n. Napatawa si Kuya Eli. ’Yung tawang ’yon, Diyos ko, minsan ’yon ang daigdig ko.

At sa mismong gitna ng tawanan nila, doon ko na-realize.

Wala na akong bahagi sa kanya.

Isang alaala ng panahong may sinubukan kami. Panahong halos naniwala kaming kaya namin ipaglaban ’to. Pero sa huli, kung sino ’yung kaya niyang hawakan sa harap ng lahat, hindi ako ’yon.

Ako ’yung kailangang itago at bitawan para mapili niya ang buhay na kayang isigaw. Hindi ang pagmamahal na kailangang itikom.

At habang lumalakad akong palayo, pinipigilang umiyak, pinipigilang humagulgol, at pinipigilang bumalik, narinig ko ang tawa ng anak niya.

Malakas at may saya.

At ang sakit pala nu’n, ’yung matawa silang lahat, habang ako, tinuturuan ang sarili kong ngumiti kahit wala nang dahilan.

---

Sa huling pagkakataon, bumalik ako sa batong ’to na naging pahingahan ko sa bawat gabing nagmakaawa akong piliin niya ako, kahit alam kong hindi na siya babalik. Para sa iba, ordinaryo lang, pero para sa akin, dambana ’to ng pag-asang unti-unti niyang tinanggal sa dibdib ko.

Ngayon, nandito ulit ako.

Pero hindi na para maghintay.

Nandito ako para mamatay nang kaunti, para sa kanya, para sa amin, at para sa lahat ng dapat kong kalimutan.

Tahimik ang paligid.

Pero sa loob ko, may sigawan, iyakan at pagmamakaawang halos hindi ko na kayang pigilan.

Kalmado ang mukha ko… oo. Pero sa dibdib ko, may giyerang matagal nang talo ang panig ko. Laban ng baka bumalik pa siya, kontra sa tama na, Von.

Dahan-dahan akong naupo. Huminga ako nang malalim. Huling hinga ng isang pusong pagod na, pero pilit pa ring umaasa.

“Hindi mo man naririnig…” bulong ko, habang nanginginig ang boses. “…gusto kong malaman mong ito na ’yung huling gabi.”

Ito na ’yung pinakahuli.

Hindi ko na siya hihintayin. Hindi ko na siya ipaglalaban sa katahimikang para bang sinadya niyang hindi punan, para mas madali siyang makalimot. Hindi ko na aayusin ang mga puwang na siya mismo ang gumawa.

Pinikit ko ang mga mata ko. At sa loob ng katahimikan, nagpaalam ako hindi sa kanya, kundi sa lahat ng ako na naging kanya.

Sa bawat gabing inakala kong mahalaga ako. Sa bawat hawak na palihim, pero totoo, ramdam ko, mahal ako kahit sandali lang. Sa bawat ‘mahal kita’ na nanatili lang sa tingin, sa haplos, at sa katahimikan.

Pilit akong ngumiti, kahit punit-punit na ’yung puso ko.

“Sana masaya ka na kung nasaan ka man, Kuya Eli.” Sabay lunok sa luhang ayaw na ngang tumigil.

“Sana pinili mo ’yung kapayapaang hindi ko kayang ibigay. Sana ’yung mundong kasama nila, hindi mo na kailangang itago.”

Sana sila na nga ang sagot sa lahat.

“At sana, balang araw… matutunan ko ring palayain ang sarili ko sa’yo.”

Tumayo ako.

Sa huling pagkakataon, tiningnan ko ang batong naging altar ng pagmamahal naming hindi kailanman binigyang pangalan.

Pagtalikod ko, hindi na ako lumingon. Hindi dahil gusto kong kalimutan, kundi dahil alam kong kahit lumingon ako, wala nang sasalubong. Wala nang sulyap at ngiting para sa akin.

Doon ko tuluyang naintindihan.

May mga paalam na hindi kailangang sambitin.

May mga paalam na hindi isinisigaw, isinusulat, at binibigkas.

Kailangan lang ng lakas ng loob, na bitbitin ang sarili, kahit ang puso mo, naiwan pa rin sa likod. Sa batong ’yon. Sa lalaking ’yon. Sa pagmamahal na ’di kailanman itinanggi, pero ’di rin kailanman pinaglaban.

Sa bawat hakbang kong palayo, ramdam ko ang bigat ng lahat ng hindi ko nasabi. Pero marahil, sapat na rin ’to.

Ang huling regalo ko sa kanya ang kalayaang hindi ko nakuha sa kanya, pero ako mismo, ako na lang, ang magbibigay sa sarili ko.

Di pa man ako nakadalawang hakbang, dumating siya.

Wala siyang dalang bulaklak. Wala ring paliwanag. Maliban sa sarili niyang lungkot na sinubukang ngumiti nang magtagpo kami ng tingin.

“Uy,” bati niya. Paos, para bang ilang ulit muna niyang nilunok ’yung pride bago makapagsalita.

“Uy din,” sagot ko. Hindi ko alam kung dapat pa ’kong ngumiti. Pero ngumiti pa rin ako. Reflex na lang siguro.

Ngayon, magkatabi kaming nakaupo. Sa pamilyar na bato. Sa pagitan namin, walang galit. Pero ang layo, parang isang buong taon ng hindi pagkakaintindihan.

Tahimik kami saglit. Hanggang sa natawa ako na may kasamang buntong-hininga at pilit.

“Dito pa rin pala tayo nagtatapos,” sabi ko. “Sa batong ’to. Dito ako araw-araw magtatago noon habang binobosohan ka sa pagligo.”

Tumawa rin siya nang mahina. “Kung may final attendance sa tagpuan natin, perfect score ka. Ako bagsak.”

“Eh ikaw?” lingon ko sa kanya. “Late pa rin. Tulad ng dati.”

Ngumiti siya, pero hindi umabot sa mata.

“Alam mo naman na kung pwede lang-”

“Kuya,” putol ko. Hindi na ako galit. Pagod na lang. “Oo. Gets ko. Pero hindi puwedeng ‘pwede lang’ kapag puso na ’yung nakataya.”

Tahimik ulit.

Narinig ko lang ’yung buntong-hininga niyang mabigat. Parang may mga salitang hindi masabi, o baka ayaw sabihin para hindi mas masakit.

“Baka balang araw…” mahinang sabi niya. “Pag hindi na ako duwag. Pag kaya na kitang ipaglaban.”

Tumango ako. “Sige. Balang araw. Kapag hindi na ako kailangan itago.”

Tumingala ako sa langit. Walang bituin. Ulap lang. Tamang backdrop para sa ganitong ending. Malamig at malungkot pero malinaw.

“Pero hindi na bukas,” dagdag ko. “Hindi na ngayon. Hindi na habang hindi pa ako puwedeng piliin nang buo.”

Napatingin siya sa akin. Parang may gustong sabihin. Nakita ko ’yung takot at panghihinayang. Pero walang lumabas sa bibig niya. Wala siyang sinabi, at doon ako tuluyang nasaktan.

Ngumiti ako.

“Okay lang,” sabi ko. “Wala tayong dapat pagsisihan. Kahit papaano, naging masaya rin ako. Masaya akong naging ‘tayo’ kahit hiram lang, kahit tago, at kahit sandali lang.”

Pinipilit ko pa ring ngumiti. Minsan, ’yung pinakamasakit, hindi mo na kailangan iyakan. Kahit gusto mong magwala, alam mong hindi na dapat. Kasi paulit-ulit mo nang pinatawad ’yung taong paulit-ulit ding pinipiling hindi ka piliin.

“Von…” bulong niya.

“Wala ka nang kailangang sabihin,” sagot ko. “Alam ko na. Alam ko na matagal na akong hindi sapat para sa mundo mo. Alam ko na hindi mo ko kayang ipagmalaki. Alam ko na ako lang ang umaasa.”

Tahimik ulit.

At doon ko naramdaman… ’yung katahimikan palang ’yon, ’yun na ’yung wakas. Walang sigawan, yakapan at pangako. Walang closure, pero sobra ang sakit.

Pero sapat na ’yung presensya niya rito, ngayong gabi lang, para marinig ko ang sariling loob na nagsasabing… “ Pwede ka nang magpaalam, Von. Hindi mo na kailangan ipaglaban ’yung taong hindi naman kailanman lumaban para sa’yo.“

Tumayo ako. Pinagpag ang shorts. Tumingin sa kanya.

“Salamat,” sabi ko. “Sa lahat. Sa mga sandaling tinanggap mo akong totoo kahit pa sa dilim lang. Sa mga gabi na akala ko, pwede. Sa mga alaala… na ako lang pala ang kumakapit.”

Ngumiti siya. Ngiti ng pagkukulang. Pero huli na. Lagi namang huli ’pag ako na ’yung nagsasabing tama na.

“Von…”

Hindi ko na siya hinintay matapos. Ayoko na. Paulit-ulit na lang kasi.

“Kita kits na lang, Kuya. Sa ibang buhay. Sa panahong hindi na kailangan ng paalam. Sa panahong ’di na ako tanong.”

At lumakad ako palayo. Ngayon, buo na ’yung desisyon.

Hindi na ako maghihintay.

Hindi na ako umaasa… sa kanya.

Lumakad na sana ako. Nakatalikod na. Paalis na. Pero tinawag niya ulit ako nang paos.

“Von…”

Napahinto ako. Hindi ako lumingon. Kasi alam ko, isang tingin lang… babalik ako. At hindi na pwede.

“Alam kong hindi sapat ’to,” sabi niya mula sa likod ko. Para bang bawat salita’y binunot sa lalamunan niya gamit ang pangakong hindi natupad. “Pero… kung sakaling pwede pa, kahit sa panaginip lang, pwede bang yakapin kita?”

Napapikit ako. Tangina. Paniginip na lang talaga?

Hindi ko siya nilingon. Hindi ko na kaya. Kasi alam kong sa sandaling makita ko ’yung mukha niya, malulusaw lahat ng tapang kong inipon para sabihing “tama na.”

“Pwede bang… kahit sa isip ko na lang, ikaw pa rin ’yung pinipili ko tuwing alas-syete ng gabi?”

Alas-syete. ’Yung oras ng mga tagpuan namin. ’Yung oras ng mga “saglit lang” niyang umaabot ng gabi. ’Yung oras ng mga paasa niyang “pupunta ako” na hindi dumating. Higit sa lahat, ang oras ng paghihintay ko, araw-araw, walang palya, at walang reklamo.

Tumawa ako. Pero hindi ’yon tawa, parang hikbi na nasamid sa sariling luha. ’Yung tunog ng puso kong sumuko pero ayaw pa ring magpaalam.

“Anong gusto mo, Kuya?” sabi ko. “Yakap na walang label? Halik na may disclaimer? O ’yung love na pang-credits lang sa end scene, tapos biglang may “this was never real” sa dulo?“

Tahimik siya.

Siyempre. Laging ganyan. Kapag oras na ng totoo, ng desisyon, at ng tapatan, tahimik siya. At ako na naman ’yung nauunang masaktan.

Ako na ’yung bumawi. Kasi ako na naman ang kailangang maging matapang para sa aming dalawa.

“Hindi kita hihilingin na mahalin ako,” sabi ko. “Alam kong hindi ako ’yun. Hindi ako ’yung pinipili mo tuwing kailangan mong mamili. Hindi ako ’yung iniisip mo kapag kailangan mong ipaglaban ang isang tao. Hindi ako ’yung karapat-dapat sa mundong pinoprotektahan mo.”

Lumunok ako ng sakit.

“Pero sana, sa mga panahong tinatamad kang maniwala sa pag-ibig… maalala mong may isang Von na naghintay sa’yo. Sa batong ’to. Araw-araw. Walang overtime pay. Walang kontrata. Walang benepisyo. Puro pagod. Puro dasal.”

Narinig ko siyang tumawa pero may bahid ng pait.

“Sorry,” bulong niya. “Sa lahat ng beses na hindi ako sumipot. Sa mga paasa kong ‘baka bukas.’ Sa mga tanong mong hindi ko sinagot kasi natatakot akong amining ‘oo.’”

“Sorry din,” sagot ko. Pero hindi na ako nakangiti. “Sa pagmamahal kong parang kape, mapait, mainit, at hindi mo naman talaga hiningi. Pero araw-araw ko pa ring iniabot, umaasang isang araw… baka sipatin mo rin.”

Tahimik ulit.

At sa katahimikan na ’yon, doon ko mas lalong naramdaman… hindi niya talaga ako minahal. Hindi dahil masama siya. Kundi dahil hindi ako sapat para sa tapang niya. Hindi ako sapat… para tawaging ‘sa kanya.’

Lumingon ako. Saglit lang. Para makita siya. Para ipako sa alaala ’yung durog pero buo na itsura niya ngayong gabi.

“Kuya,” sabi ko, “next time na may iwan kang tao, siguraduhin mong hindi ’yung tipong kaya kang mahalin kahit hindi mo siya kayang ipaglaban.”

Ngumiti siya. Pero naroon pa rin ang lungkot.

At tuluyan na akong lumakad palayo, ngayon, hindi na mabigat ang hakbang. Kasi minsan, ang tunay na closure, hindi ’yung ‘pinaliwanag.’ Kundi ’yung tinawanan mo na lang para hindi mo mapamurahan.

At kung sakaling magkita ulit kami balang araw?

Ngiti lang.

At isang simpleng “Uy,” na hindi na kailangang sagutin pa.

Nakatalikod na ako. Hindi na ako umiiyak.

Wala nang drama sa mata ko, pero hindi ibig sabihin wala nang sakit. Ang totoo, ubos na ako. Ubus na ubos.

Si Kuya Eli, naiwan sa bato. Parang estatwa ng mga salitang huli niyang nasabi pero hindi ko na narinig. O baka hindi ko na talaga pinakinggan. Kasi alam ko na rin. Lahat ng paliwanag, huli na rin.

Sa likod ng pilit niyang ngiti, durog siya. Pareho lang kami. Wala mang sigawan, wala mang yakapan, at eksenang pang-MMK, pero pareho kaming nawalan.

Author’s Note: Ni-tone down ko nang kaunti ang sakit dahil ayoko maging malungkot ngayon… because IT’S MY BIRTHDAY!!!!!

CHAPTER 30

Alam mo ’yung feeling na akala mo naka-move on ka na, tapos biglang isang chismis lang, wasak ka na ulit?

Ayun na nga ako n’un.

Bumalik ako sa dati kong lifestyle na tambay mode, nagbasketball na walang tsinelas, may yosi sa tenga kahit di ako nagyoyosi, at syempre, certified bobong anak pa rin ni Tatay Paeng.

Sabi nga ni Tatay, “Von, mag-apply ka naman ng trabaho. Lakas mo kumain, puro ka naman higa.” Sabi ko, “Nag-apply na po ako… sa heartbreak.”

Tapos nagtago ako sa likod ng kurtina para umiwas sa sermon.

Pero kahit gaano ako kaangas sa tropa, kahit ilang beses kong sabihin na “okay na ’ko,” nung lumipad ang balita na buntis daw si Ate Elena, hindi ako okay. Tangina mga dre. Parang may umikot na chismis, tapos ako ’yung giniling.

Kaya ayun. Nasa ilog ako para maglaba.

Oo, literal. Nilabhan ko pati ’yung malinis na damit. Wala akong pake. May amoy Ariel pa nga ’yung iba pero nilubog ko pa rin kasi kailangan kong may pagpukpukan.

Hindi man kita nakuha, Kuya Eli, at least malinis ’tong sando ko na sinuot nung una mo ’kong tinawag na “Von, pakikuha nga ’yung dahon ng sambong.”

Habang binabanat ko ’yung mga brief ko sa bato, heto ako… hugot mode on. Parang biglang naging spoken word poet ang kaluluwa ko.

Mabuti pa ’tong ilog… malalim. Ako? Hanggang ngayon, mababaw pa rin pala pagdating sa’yo.

Pak! Hambalos ng brief ko sa bato.

Napatingin ako kay Bruno.

Mabuti pa si Bruno, ’yung aso naming… nakadiwalwal ang dila paharap sa’kin. At least siya, tuwang-tuwa makita ako. Si Kuya Eli? Wala. Binuntis pa asawa niya.

Pero habang binabanat ko ang labada ko, may naramdaman akong kakaiba.

Hindi ulan.

Luha ko, mga dre. Nangyayari pala talaga ’yon sa totoong buhay, ’yung naglalaba ka tapos bigla kang iiyak. Parang nasa commercial ng sabon na walang happy ending.

Pero hindi na ako nag-walkout. Hindi na ako nagpakalasing. Hindi na ako sumigaw ng “BAKIT HINDI NA LANG AKO?!”

Ngayon, tinatawanan ko na lang.

Hindi dahil hindi na masakit. Masakit pa rin, mga dre. Pero kasi, tangina naman, kung iiyak pa ’ko nang todo, baka bumaha na ang ilog. At least ngayon, natututo na akong sabayan ’yung sakit ng tawa. Hindi para itago, kundi para hindi na siya lamunin ng lungkot.

Gusto ko nang makita si Kuya Eli hindi bilang lalaking muntik ko nang mahalin ng buo.

Gusto ko na lang siyang makita bilang y ung albularyong minsan, muntik na ring maging dahilan ng pagkalunod ko sa sarili kong damdamin.

At kung sakaling magkita pa kami, ayos lang. Wala na akong dalang tanong. Wala na ring “sana.” Bitbit ko na lang ay ang sarili ko na basang-basa, amoy Downy, pero buo na ulit kahit papano.

Minsan kasi, kailangan mo lang talagang maglaba sa ilog para malabhan din ’yung kaluluwa mong dumaan sa putik.

O ’di kaya… para mapiga ang feelings mong basang-basa sa kahibangan.

Napangiti ako habang may luha na namang tumulo. Kasi minsan, ganun talaga, masarap ang sakit kung sinabayan mo ng konting asin at acting na parang bida ka sa pelikula.

Umupo ako sa batong basa. Pinagmasdan ko si Bruno, nakatingin lang sa akin, nakadiwalwal pa rin ang dila.

“Sana all, Bruno,” sabi ko. “Sana all, marunong magpahalaga.” Hinabol niya buntot niya, tapos tinumba ang balde ko. Ayun, lumutang lahat ng bula ng pag-ibig na ayaw na akong tantanan.

Pero alam mo, habang humahapdi ang palad ko sa kakakuskos, may kaunting gaan sa dibdib. Hindi dahil wala na ang sakit, pero dahil may ginagawa na ’kong paraan para mailabas ’to. Kahit ganito man ang ending ng kwento namin ni Kuya Eli, at least malinis na ang mga damit ko.

At siguro, bukas… o sa makalawa… Kaya ko nang tawagin si Kuya Eli na “albularyo” lang. Hindi na “almost o di kaya… the one that got away”.

Pero for now… Hampas pa more. Kusot pa! Pokpok pa sa mga labada kong walang malay sa kabobohan ko. Kasi kahit basang-basa na ’ko, at least malinis na rin ang puso kong pilit na nilabhan ko sa bato.

Habang binabanat ko ’yung pinakamatigas na brief sa buong barangay, ’yung feeling ko last line of defense sa heartbreak ko, may narinig akong kaluskos. Hindi lang basta kaluskos. May… klok-klok-klok na tunog.

Paglingon ko, ayun na. Paparating si Kuya Eli… na may hinihilang kalabaw.

Putangina! Sa lahat ng pwedeng entrance, bakit may livestock?!

Tumingin ako sa kalabaw. Tumingin siya pabalik. Parang sinasabi… “Kuya, ’wag mo kong idamay sa love life drama n’yo please.”

Si Kuya Eli, seryoso ang mukha. Ako? Nanginginig ang tuhod. Hindi ko alam kung dahil sa lamig ng ilog o dahil…

AYAN NA NAMAN TAYO, VON. MARUPOK KANG PUTANGINA KA!

“Von,” sabi niya, habang humihinto sa tapat ko. Ako naman, binilisan ang pagbanlaw.

Wag kang umiyak, gago. May audience ka. At may kalabaw.

’Yung kamay kong kanina galit na galit sa mga kinukusot, ngayon, nanginginig. Hindi ko alam kung lalabhan ko pa ba ’tong brief o dapat na ring isampay ang dignidad ko.

“Congrats, Kuya Eli,” sabi ko, medyo pa-deep para mukhang chill ako. “Balita ko… buntis si Ate Elena.”

Ayan na naman. Bigwas ng chismis sa dibdib ko. Parang suntok na may kasamang kurot at panghihina ng tuhod. Pero tinigasan ko ang mukha ko.

Ngumiti siya ng konti. “Von, hindi mo pa alam ang totoo.”

“Alin pa?! Na may alien invasion din pala?”

“Hindi ako ang ama,” sabi niya.

“Ha?”

“Hindi ako ang ama.”

At doon. Parang nawala ’yung hangin sa paligid. Napatigil ang mundo. Teka, ano raw? Hindi siya ang ama?

Pero teka, anong klaseng plot twist ’to?!

Pero sabay-sabay din ang saksak ng mga tanong…

“Sino?”

“Bakit?”

“Paano nangyari ’to?”

“Anong klaseng teleserye ’to?”

Gusto kong sumigaw. Gusto kong magtatalon. Gusto kong manuntok ng pader. Gusto kong umiyak. Gusto kong kumanta ng love song. Pero kung hindi siya ang ama… ibig bang sabihin… may chance pa kaming hindi matapos?

Pero ang katawan ko, nakaupo lang doon, natulala, habang ang utak ko ay parang sinindihang Christmas lights, blink-blink, on and off, walang kasiguraduhan.

Kirot. Saya. Gulat. Galit. Lito. Lahat na. Parang mixed emotions na isinakay sa rollercoaster na walang harness. Pero sa labas? Chill pa rin ako kuno.

“Ku-kuya Eli…”

“Hindi ko siya ginagalaw. Walang nangyari sa’min kahit ni isang beses,” sabi niya. “Nung bumalik siya, pinakisamahan ko lang siya nang maayos para sa anak naming dalawa. Pero kahit ganun, wala na akong pagmamahal pa para sa kaniya.”

Ang kalabaw niya, suminghot. Parang naiyak din. O baka nainip na lang siya sa eksena.

“Buntis na pala siya nung bumalik. Hindi niya masabi dahil gusto niyang akuin ko ang bata. Nung ramdam niyang hindi na siya welcome sa buhay ko… umalis na rin siya. Nahihiya siguro. O natakot. Di ko alam. Pero iniwan si Elleana sa’kin. Kasi ako raw ang ama ni Elleana. Kung may makapagbibigay ng magandang kinabukasan sa anak namin, ako daw ’yon.”

Napahawak ako sa bato.

So… hindi siya ang ama? Si Ate Elena ay…??? Bakit parang teleserye ang buhay ko, pero walang budget sa hair and makeup?

Tahimik ako.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako, o magagalit dahil pagkatapos ng lahat, ng pang-iwan niya, ng mga gabing ako lang mag-isa, ng lahat ng tanong na hindi niya sinagot, babalik na naman siya?

May parte sa’kin na gustong tumakbo. Gusto ko siyang layuan bago pa niya ulit madurog ’tong puso ko na ilang beses ko nang sinubukang buuin.

Pero may parte sa’kin… Yung parte na hindi natutong magalit sa kaniya. Yung parte na nangungulila pa rin. Na kahit anong pigil ko, gusto siyang yakapin. Hugutin siya mula sa alaala at gawing totoo ulit.

Pero mas malakas ’yung boses sa utak ko na nagsasabing…

“Sigurado ka ba, Von?”

Sigurado ka ba… na kaya mong tanggapin ulit ’tong taong iniwan ka? Na hindi siya aalis ulit kapag naging mahirap? Na hindi ka niya pipiliin lang kapag madali, tapos lalayuan kapag di ikaw ang kailangan niya?

Paano kung masaktan na naman ako sa huli?

Paano kung aasa na naman ako, pero sa dulo… hindi pa rin pala niya ako kayang ipaglaban?

Paano kung bibigay ako ngayon? Paano kung ibigay ko ulit ’tong buong puso ko, eh baka sa susunod, hindi ko na talaga kayang buuin pa sarili ko?

Kasi sa totoo lang… pagod na akong masaktan. Pagod na akong maghintay. At kahit mahal ko siya… hindi ko alam kung sapat pa ’yon para muli siyang tanggapin.

“Von,” tuloy ni Kuya Eli. “Gusto ko sanang itanong kung… pwede pa ba?”

Napatingin ako sa kanya. May kaba sa dibdib ko.

Tumingin siya sa brief kong nakabilad sa bato. Tumingin ulit sa’kin. “Pwede pa ba akong umasa?” bulong niya. “…Kahit konti? Pwede pa ba akong bumalik? Pwede bang… ako na lang ulit ang mahal mo?”

Tangina naman mga dre.

Gusto ko siyang sapakin sa dibdib. Yung light lang. Yung parang “gago ka, bakit ngayon lang?”

Yung suntok na hindi para manakit, kundi para maramdaman niya kung gaano kasakit ang iniwan niya.

Pero di ko magawa.

Kasi ang tagal kong inintay marinig ’yon. Mga gabing pinilit kong matulog nang walang sagot. Mga tanong na paulit-ulit kong sinisigaw sa unan. Mga panahong tiniis ko ang katahimikan niya habang ako, putok ang ingay sa loob.

Ngayon andito siya. At ang dali-daling ibalik ’yung kilig. Yung sakit. Yung lahat.

“Sure ka ba, Kuya?” tanong ko, medyo garalgal. Medyo butas na ’yung boses ko dahil sa dami ng beses na ’tong puso ko tinahi.

“Kasi… hindi ako waterproof.” Napangiti ako, pilit. Pero mas ramdam ko ’yung panginginig sa gilid ng labi ko. “Kahit mukha akong resilient… madali akong ma-damage. Limited edition lang ’to, Kuya. Pero madalas, madalas out of stock. Lalo na ’pag binabalikan lang ako kapag convenient na.”

Ngumiti siya.

“Von, ikaw lang ang gusto kong mahalin, at mamahalin. Wala na akong pakialam sa sasabihin ng mundo. Basta’t kasama kita, sapat na ’yon sa’kin. Mahal na mahal kita, Von… kahit minsan, gusto na kitang batukan sa mga ka-gaguhan mo. Hindi ko alam kung paano ko mababawi ang sakit ng pagtalikod ko noon. Alam kong nasaktan kita, dahil pinili kong buuin ang pamilya ko alang alang sa anak ko. Pinili kong ayusin ang nasira kong pamilya, kahit ang kapalit… ay ikaw. Pero araw-araw, dala ko ’yung bigat ng desisyon na ’yon. Hindi mo alam kung gaano kasakit na talikuran ang taong mahal mo, dahil sa paninindigan. Ikaw ang laman ng puso ko, Von. Ikaw pa rin hanggang ngayon.”

Napangiti ako pero sabay hikbi, parang pumutok emosyon ko na kay tagal kong pinipigilan. Pinakiramdaman ko ang pintig ng puso ko. Mabilis ang tibok nito. Parang sinasakal ako sa dami ng ’di nasabi.

Ayokong umasa. Ayokong masaktan. Pero mas ayoko ring palampasin ang pagkakataon na maging masaya sa piling niya. Pangarap ko ’to eh! Simula pa lang alam ko sa sarili ko na sa kaniya lang ako sasaya.

Sige na. Marupok ako! Tangina! Oo! Pero bahala na!

Huminga ako nang malalim. Kumakabog pa rin ang dibdib ko. At sa wakas… bumigay na rin ako.

“Kung lalapit ka…” bulong ko, halos pakiusap, “…ikaw na rin magbanlaw nitong labada ko. Pero pakiusap lang… huwag mong banlawan ang puso ko tapos iiwan mong basa. Kasi kahit anong pilit kong itago… ikaw pa rin ang gusto kong mahalin. At ngayong andito ka, ayoko na ulit magpigil.”

Naglakad siya palapit. Binitawan niya ang tali ng kaniyang kalabaw. Dahan-dahan ang kaniyang galaw. Parang bawat hakbang, hinihintay kung aatras ako. Pero di na ako umatras. Sige lang, Kuya. Tuloy mo na ’to.

Tumabi siya sa’kin. Sabay hawak sa isang piraso ng labadang nakalublob sa planggana.

“Simula ulit?” tanong niya.

“Simula ulit,” sagot ko.

“Tapos next week, maglaba tayo ulit dito. Ako na magdadala ng Downy. Para kahit pagod ka atleast mabango ka pa rin.”

Tumawa ako. ’Yung tawang pilit kong pinipigilan kasi baka akala niya kinikilig ako. Kahit totoo naman.

“Hindi ako marunong maglaba,” sabi ko, kunyari pa-cool habang pinipiga ’yung t-shirt na parang kalaban sa buhay.

“Okay lang,” sabi niya. “Turuan mo ko magmahal, ako na bahala sa labada.”

“Sus,” singhot ko, kunwari walang epekto. “Lakas mo sa linya, ’no?”

“Hindi linya ’yun,” sabi niya, sabay kuha ng sabon sa kamay ko. “Baka kasi ikaw na talaga ’yung gusto kong kuskusin buong buhay ko.”

“Yuck. Kadiri ka,” sabi ko, sabay tawa. ’Yung tawa na may halong kilig at kaba.

“Pero di ba,” bulong niya, “kahit madumi, pinaglalaban?”

Napatingin ako sa kanya. Ang lapit na ng mukha niya. Amoy ko na ’yung… ’yung kakaibang amoy na hindi ko maipaliwanag, hindi Downy, hindi Tide. Parang… siya.

“Lalapit pa ba ’ko?” tanong niya.

“Tingin mo?”

“Baka kasi ikaw na ’yung tinadhana kong kusutin at mahalin.”

“Loko ka talaga,” sabi ko, at bago pa ako makatanggi, lumapat na ’yung labi niya sa labi ko.

Pero hindi lang ’yon basta halik. Hindi lang siya kilig o kapusukan. Hinalikan niya ko na parang… humihingi ng tawad.

Hinalikan niya ko na parang isinusuko na niya ’yung lahat, ’yung hiya, at ’yung lahat ng dahilan kung bakit hindi kami puwedeng magmahalan.

At ako? Wala na akong nasabi. Wala na akong lakas para tumanggi. Kasi sa bawat pagdampi ng labi niya sa akin, sa bawat segundong ’di kami humihiwalay, ramdam ko, totoo. Walang halong alinlangan.

Parang sa wakas, may pumawi sa bagyo. Parang ako rin, na ilang beses nang binasa ng luha at iniwang malamig, ngayon lang tuluyang natuyo. Ngayon lang gumaan. Ngayon lang ako piniling mahalin, hindi dahil kailangan, kundi dahil gusto.

At sa lahat ng sugat na tiniis ko, siya pa rin pala ang lunas. Siya pala ’yung dulo ng lahat ng tanong. At kahit akala ko wala nang natira, eto ako… muli, nagpapatiwala. Dahil sa kanya, handa ulit akong maniwala sa pag-ibig.

’Yung taong minsang iniwan akong gusot, ngayo’y bumalik para dahan-dahang ayusin ang lukot na siya rin ang gumawa. At sa bawat dampi ng kamay niyang dati ring naging dahilan ng luha ko, naroon ang lambing, hindi pilit, hindi huli, kundi totoo.

At sa dami ng gabing tinanong ko ang sarili ko, “May babalik pa ba? May magmamahal pa ba sa’kin kahit ako’y iniwan, sinaktan, nakalimutan?” Ngayon, hindi ko na kailangang itanong. Kasi narito siya, hindi lang basta bumalik, kundi piniling manatili. Kasama ko sa hirap, sa pawis, sa labada ng buhay. Basa man ang kamay, pero ngayo’y marunong nang humawak ng puso.

Akala ko, kapag nasira na, tapos na. Pero heto kami, magkaharap, magkasama, at magkabiyak. Puwede pala talaga… Puwede palang may happy ending, kahit hindi perpekto ang simula. Kahit na akala mo wala na. Kahit may mga luha, kahit may lamat, at kahit minsang iniwan. Kasi sa dulo, ang mahalaga, bumalik si Kuya Eli. At pinili niya pa rin ako.

EPILOGUE

Author’s Note: Kung binasa mo ang kwento na to hanggang dito. Maaring magparamdam at mag-iwan ng bakas. Kahit isang VOTE o comment lang dre… Para malaman kong isa ka sa bumasa ng kwento na to.

Tanghaling tapat.

Mainit ang araw, pero mas mainit si Kuya Eli habang nakatuwad, walang saplot sa itaas, at busy magpanday ng sahig.

Wala siyang pakialam sa pawis na dumudulas mula batok niya pa-baba sa likod, habang hawak ang martilyo.

Ako? Nakatungtong sa medyo alanganing kahoy na bangko. Walang ambag, pero may hawak na pamaypay para kunyari may silbi ako, kahit ang totoo, mas busy akong titigan siya.

Bakat ang litid sa braso. Pintig ang muscle sa likod. Pawisan siya at tahimik lang. At tangina, ang hot talaga ng albularyo na ’to.

“Pagod ka na, bebe ko?” biro ko, kunwaring concern. “Baka gusto mong tigil-tigilan na ’yan. Halika, break time na. Bembang muna tayo, Kuya.”

Hindi siya lumingon. Hindi rin natawa, pero kita ko, mas madiin ’yung pagpokpok sa martilyo niya.

Pinagmasdan ko siya ng seryoso.

Ang tagal kong inuwi sa iyak ’tong lalaking ’to. Ilang beses kong binigkas ang pangalan niya sa loob ng unan at tinulak sa isip, pero sa puso, lagi siyang bumabalik.

Ngayon, ayan siya. Sa harap ko. Pinapanday ang kubo sa dulo ng palayan. Yung bahay na sabi niya, para sa’min daw.

“Von.” Lumingon siya bigla. Basang-basa ang buhok, may pawis sa kilay. Seryoso ’yung tingin, pero chill.

“Ha?”

“Pakikuha ’yung palakol.”

“Para saan?”

“Para putulin ’yung ilusyon mong may silbi ka rito.”

Napangisi ako. Tangina, galing.

“Gago ka talaga.”

Pero totoo rin naman. Wala akong ambag. Wala rin akong hinakot ni kahit isang kahoy. Higit sa lahat wala akong tinapyas na kawayan. Pero ako ’yung saksi. Ako ’yung nakakita kung pa’no niya itinayo bawat poste. Ako rin ’yung humuli ng bawat titig niya habang pinipigilan niyang mapangiti tuwing nahuhuli niya akong nakatitig.

“Alam mo,” bulong ko habang tinatanggap niya ’yung palakol, “di ko man hawak ’yung martilyo, pero hawak ko ’yung pangarap.”

Tumingin siya sa’kin ng diretso.

Inabot niya ’yung kamay kong makalyo, pero nung pinisil niya, solid.

“Von,” sabi niya sa mababang boses. “Walang silbi ’tong kubo kung wala ka rito.”

Doon ko na naramdaman ’yung pamilyar na kirot sa dibdib.

“Kuya Eli,” pabulong na sabi ko. “Ang pangit mo talaga pag seryoso ka.”

“Eh mahal mo naman ’tong pangit na ’to, ’di ba?”

“Ewan ko nga, eh.”

Umupo ako sa tabi niya. Nakasandal ako sa kanya habang pareho kaming amoy pawis. Tahimik lang kami, pero parang ’yung mga pako sa sahig, isa-isa ring lumalalim ’yung damdamin.

“Kuya,” tanong ko, “sigurado ka na ba sa’tin?”

“Kita mo ’tong kubo?”

Tumango ako.

“Bawat pako, para sa’yo. Bawat kahoy, pinili ko. Ang kubo na ’to hindi man marangya, hanggat nandito ka kasama ako… sapat. Gaya mo.”

At doon. Doon na ko bumigay. Umiyak ako. Hindi ’yung arte-arte, kundi ’yung tahimik na iyak ng isang taong alam nang siya ang pinili.

Ako na ’yung uuwian. Ako na ’yung tatawaging tahanan. Ako na rin ’yung kasama niyang bubuo ng sahig, dingding, at buhay. Hindi na ko tago. Hindi na ko tanong. Hindi na ko ’yung “baka pwede.”

Ako na. Ako na talaga. Ako na ang delulu… na naging totoo.

Noong una, hindi madali ang lahat. Lalo na kung may Tatay kang parang Cardo Dalisay na may trauma sa BL series.

Fresh pa rin sa utak ko ’yung gabing hiningi ni Kuya Eli ang kamay ko sa magulang ko. Hawak-kamay pa kami. Parang magla-launch ng love team. Kung may red carpet lang, baka nagpa-mic pa si Nanay Neneng.

Si Kuya Eli? Kalma lang. Tulad ng dati. Tahimik siya. Parang wala lang. Pero tangina, ’yung hawak niya sa kamay ko? Matibay. Parang sinasadyang iparamdam sa’kin na safe ako.

Pagpasok namin sa bahay, si Nanay Neneng nakaupo sa kawayang sofa, may hawak na chicharon. Si Tatay Paeng naman, gulantang at dilat na dilat ang mga mata.

“Ano na naman ’to?” tanong ni Tatay Paeng, kunot-noo. “Ba’t nakaholding hands kayo? Ito ba ang epekto ng pag-aalbularyo mo anak?”

Tumikhim si Kuya Eli.

“Manong Paeng,” sabi niya, monotone pero sincere. “Gusto ko pong ipaalam na mahal ko si Von. At… hindi na po siya uuwi rito. Sa kubo ko na po siya matutulog at uuwi.”

Tapos biglang tahimik.

At… sumabog nga si Tatay Paeng.

“TANGINA MO VON!”

Nalaglag ang kaniyang sigarilyo. Nasuntok niya ang dingding. Tapos napahawak siya sa dibdib. Parang eksena sa action movie ni Robin Padilla. “Hindi ko talaga alam kung anong kabobohan na naman’tong pinasok mo! Sabi mong mag-aalbularyo ka, yun pala nagpapagamot ka ng damdamin?!”

Sumilip ako kay Nanay. Kumakain pa rin ng chicharon. Wala man lang bahid ng takot. Parang nanonood lang ng Lolong.

“Tay-”

“Huwag mo akong ‘Tay Tay-an’! Akala ko lalaki ka! Paano na ako magkakaapo niyan?! Sayang yung genes natin anak! Ikalat mo ang kapogian ko!” Tapos humarap siya kay Kuya Eli. Mapula ang mukha. ’Yung tipong feeling ko either iiyak o papalag.

“Hoy Eli! Baka tinawas mo lang ’tong anak ko! Gusto mo tagain kita ngayon din?! Bawiin mo kung ano mang sumpa ang dinasal mo para maaning ang utak nitong anak kong napakabobo. May itak ako sa lababo!”

Pero si Kuya? Steady lang.

“Manong Paeng,” kalmado pa rin siya. “Wala pong tawas. Wala pong gayuma. Mahal ko po si Von. Ginamot niya ako gamit ang puso. Libre. Walang hilot. Kaya ihanda mo na ang sarili mo dahil simula ngayon, Tatay na rin ang itatawag ko sa ’yo.”

At doon. Doon na nga hinimatay si Tatay Paeng.

Hindi siya inatake. Hindi rin siya na-possess. Na-overwhelm lang siya sa sobrang dramatic

moment. Parang nalunod siya sa ABS-CBN teleserye realness.

Si Nanay Neneng? Biglang tumayo. Pumalakpak pa!

“AYAN NA! AHHHHH! GO VON! GO ELI!”

Napatingin kami sa kanya. Ako, halos mahulog ang panga sa pagkagulat.

“Nay??”

“Ano? Support ako sa inyo anak. Modernong panahon na. Open minded na ako sa M2M relationship. Ako nga, nagwa-Wattpad!” Sabay kuha ng cellphone, binuksan ang app. “Sinusubaybayan ko si Dom at Jio sa My Dearest Sakristan ! Saka follower ako sa FB page ni Author Pyhurrehunk. Tapos ’yung Tatay mo minsan… shiniship ko sa kainuman niyang si Teteng.”

NAPASIGAW AKO. “AY NAY! HUY! MAY LIMIT ANG PAGKAKALAT!”

Ngumiti si Nanay. Kumindat pa. “Basta ikaw, anak… kahit malandi ka, okay lang. Isa lang tanong ko.”

“Ano po ’yon?”

“Kailan ang binyag ng apo ko?”

Sabay tingin ko kay Kuya Eli. Tahimik siya, pero may konting ngisi. Yung tipong… alam kong may balak.

Sabay sabing, “Magsimula na kaming magdasal ng milagro ngayon, Nay.”

Hindi man tanggap ni Tatay Paeng nung una, pero alam kong maintindihan niya. Mahal ako nun. Matatanggap niya gaya nung paano niya ako sinuportahan, noong sinabi ko sa kaniya na mag-aalbularyo ako sa halip na sundin ang gusto niyang magnurse ako.

---

Sa wakas, tapos na.

Nakatayo na sa harap namin ang kubo. Totoong kubo, hindi drawing, hindi plano, at hindi chika sa ilalim ng buwan. May bubong, dingding at sahig. Higit sa lahat…

May kami.

At oo. May future rin. ’Yung future na di ko na kailangang i-fantasize sa CR habang naliligo.

Nakatayo si Kuya Eli sa tabi ko. Tahimik lang. Kamay niya, nakasuksok sa bulsa ng shorts. Pawisan siya. Medyo sunog sa araw. Pero puta mga dre, mas sexy pa rin ngayon kaysa nung una ko siyang makita sa ilog na parang porn star sa PornHub.

Ako? Wala pa ring ambag. Pero present. Present na nakadikit sa braso niya, parang sticker na di na matanggal. Tinatandaan ko lahat, ’yung tunog ng hangin, ’yung pawis sa batok niya, ’yung titig niya sa kubo na ngayon ay buong buo na sa harap naming dalawa.

“Kuya,” sabi ko, mahina pero may landi. “’Pag sinira ’tong bubong sa bagyo, ayusin mo ba?”

“Tanginang tanong ’yan,” sagot niya. “Syempre. Bubong mo na ’yan.”

“Hindi ’yung bubong ang tinatanong ko.” Tinignan ko siya, sabay ngisi. “Ako.”

Tumingin siya sa ’kin. Parang sniper na loaded ang mata. “Oo, Von. Ikaw man ang masira… aayusin kita.”

May dumaan bang tricycle sa dibdib ko? Bakit parang may sumalpok?

Napangiti ako. Napaluha rin, konti lang, huwag judgmental. Kasi andito na ’ko. Sa dulo ng palayan. Sa tabi ng taong minsang parang panaginip lang. Pero ngayon, literal katabi ko. Amoy araw man pero akin.

Wala man kaming mansion. Wala ring aircon. Pero may bubong kaming pinanday gamit ang halakhak, asar, at pawis. May dingding kaming tinayo sa gitna ng tiwala at tampuhan. At sahig na saksi sa bawat “tangina mo” na may halong “mahal kita.”

“Kuya,” sabay bitin ko sa damit niya. “’San mo gusto ilagay ’yung kama natin?”

“Sa parteng may bintana. Para ’pag gumising ka, mukha ko agad makikita mo.”

“Lah! Nightmare ’yan.”

Ngumiti siya. ’Yung paborito kong ngiti, half lang, parang teaser ng masama. Parang may kasunod na kabastusan.

“Nightmare… pero matigas.”

“Ay!” sigaw ko, sabay sapak sa balikat niya. “Huwag kang manyak, may kalabaw dito!”

Tahimik siya ulit. Tapos bigla niyang hinawakan ’yung kamay ko. Pinatong sa dibdib niya. Gawi niya ’to eh, ’pag gusto niyang sabihin na “Totoo ’to, Von.”

“Von,” sabi niya, mababa ang boses, pero buo. “Wala na akong ibang gusto kundi ikaw ang uuwian ko. Araw-araw. Kahit maingay ka. Kahit magulo. Kahit malandi. Basta ikaw.”

Wala na kong sinabi. Wala na ring tanong. Hinila ko na siya papasok sa loob ng kubo.

Dito na kami. Sa kubong nagsimula sa “Wala lang.” Sa mga landian na may kasamang tilamsik ng tubig at gasgas sa siko. Sa mga sulyap na matagal pero mabilis tumama.

Ngayon, tahanan na.

Wala nang “baka.” Wala nang “lihim.” Wala nang tago-tago sa likod ng “wala ’to.”

Ako na ang uuwian niya.

Siya na ang tatabi sa ’kin habang umuulan.

At ’tong kubo?

Kahit maliit.

Basta may Von at Eli sa loob…

Tama ang sukat.

---

Nakadungaw kami ni Kuya Eli sa bintana ng kubo. Tanghaling tapat. Mainit pero masarap sa balat. ’Sa background? Dalawang kambing na parang may ginagawang krimen.

“Tangina, ayan na naman si Elleana,” sabay turo ko. “Tumakbo na naman. Ba’t kasi tinuruan mong hawakan sa sungay ’yung kambing?”

“Ikaw nagsabi sa kanyang kapatid sila,” sagot ni Kuya Eli habang ngumunguya ng kendi. “Sabi mo, ’anak natin ‘yan.’”

“Oo, pero ’di ko sinabing kambal sila ng sungay!”

Ayun na nga. Si Elleana, Elsa ang palda pero MMA fighter ang lakad, tumitili habang hinahabol ng kambing. Kambing na pinangalanan naming Vonie at Eliot. Oo. Kambal. Isang puti, isang brown. Parehong may sungay. Parehong may attitude.

“TITO VON!!! TATAY ELI!!! TULOOOONG!!! KAKAGATIN AKO NG MGA ’TOOO!!!”

“Hoy! Wag mong hampasin gamit ’yang palaspas, holy ’yan!” sigaw ko habang nanginginig sa tawa.

“Eh parang mga demonyo! May rabies ba to sila?”

Tumakbo siya parang hinahabol ng multo. Si Vonie, may takbo na parang, “Gusto mo ng roleplay? Elsa ka? Sige, ako ’yung avalanche.”

Sinalubong siya ni Kuya Eli saka binuhat at sinalo.

“Okay ka lang?” tanong niya habang bitbit siya sa isang braso.

“OOOPOOO!” sagot ni Elleana, hingal kabayo. “Pero ’yung kambing… feeling ko in love din siya kay Tatay Eli!”

“Pareho kami ng taste,” sagot ko, sabay kindat.

Lumapit si Elleana sa ’kin, yakap agad ng mahigpit. “Tito Von… ’yung kambing ba… mahal ako o galit sa ’kin?”

“Depende,” sagot ko. “Minahal mo ba siya tapos iniwan mo? Kasi kung oo, baka ikaw ’yung Eli sa trauma arc niya.”

“Ha?”

“Wala, mahaba ’yung kwento.”

Tumingin si Kuya Eli sa ’min. ’Yung ngiti niya tipid, pero may spark. Parang sinasabi… “Putangina mo, Von. Ginawa mong kambing ’yung love story natin.”

Pinaupo ko si Elleana sa lap ko. Pinunasan ang pawis niya. Kumapit siya sa leeg ko. ’Yung pisngi ko, nilaro gamit ang palad niya. Seryoso siya. Tapos sabing…

“Tito Von… sana kahit lumaki na ako… dito pa rin ako uuwi. Sa kubo. Sa kambing. Sa inyo.”

Shet.

Pinatong ni Kuya Eli yung kamay niya sa balikat ko.

“Oo, anak. Ako. ikaw at si Tito Von mo… Pamilya na tayo.”

Hindi ko pinagsisihan na binobosohan ko siya tuwing maliligo siya sa ilog noon. Hindi ko pinagsisihan na nagpapanggap akong nabarang, o natae ng pako, para lang mahilot niya ako gamit ’yung mga palad niyang parang laging bagong hugas sa sapa. Hindi ko pinagsisihan ’yung unang beses na ako ang gumapang papalapit sa kanya, laseng o hindi, buo ’yung loob ko. Hindi ko pinagsisihan na ako ’yung unang lumandi, unang nagbiro, at unang sumubok. At higit sa lahat, hindi ko pinagsisihan na minahal ko siya muli, kahit ang dami ko pang sugat, kahit ang dami ko pang hindi kayang buuin sa sarili ko.

Dahil ngayon… masaya na ako.

Masaya na ako sa katahimikan. Masaya na ako sa mga umagang sabay kaming nagkakape, kahit di kami laging nag-uusap. Masaya na ako sa bawat dampi ng kamay niya sa balikat ko kapag napapagod ako. Sa bawat paghilot niya sa parte kong hindi ko alam na may sakit. Masaya na ako… kasi kahit simpleng buhay lang ’to, nandito siya. Kasama ko siya.

At kung babalikan ko lahat ng kalokohang ginawa ko para lang mapansin niya… uulitin ko. Buong-buo. Paulit-ulit. Kasi sa huli, ’di man ako ang unang Elena na dumaan sa buhay niya, ako ’yung piniling tambayan ngayon. Ako ’yung piniling gamutin.

At sa puso kong dati wasak-wasak, siya ’yung naging pahinga. Siya ’yung tahanan.

Si Kuya Eli. Ang MACHONG ALBULARYO.

Author’s Note: Kung nagustuhan mo ang kwentong ’to, I’m sure magustuhan mo rin ang MY DEAREST SAKRISTAN(completed) at ANG GAGONG BARUMBADO(COMPLETED) na kwento ko.

MARAMING SALAMAT SA PAGBABASA!