Ang Malibog na Duwende (PtR)

Kulipkip · 7 chapters · 2,702 words

𝗞𝗨𝗟𝗜𝗣𝗞𝗜𝗣 𝗗𝗜𝗥𝗧𝗬 𝗡𝗢𝗧𝗘𝗦

Ang kuwentong ito ay mula sa malikot at maduming imahinasyon ng may-akda. Ito ay bunga lamang ng libog sa katawan at ipinagbabawal sa mga minor de edad na mambabasa sapagkat may mga salita, tagpo, at gawain na hindi naaangkop para sa kanila.

Ang mga pangalan ng mga tauhan, lugar, pangyayari at iba pa ay hindi naiuugnay sa totoong buhay at kung mayroon man, ito’y nagkataon lamang.

𝗞𝗨𝗟𝗜𝗣𝗞𝗜𝗣

Ang Malibog na Duwende Teaser

Kapag

daw

nakaapak

ng bahay ng Nuno

Punso

mamaga

daw

burat

mo.

Dahil

summer break,

nakiusap

ako

magulang

ko na

magbakasyon

probinsiya

, kila Lolo Oliver.

unang

araw ko pa lang,

ramdam

kong may

nagmamasid

akin, na para bang

binabantayan

ang

bawat

galaw

ko. Hindi

nga

ako

nagkamali

nahuli

ko ito

akto

nang

ako’y

maliligo

sana

naabutan

siyang

sinisimot

ang

aking

salawal

halip

matakot

ako,

tila

manghang-mangha

ako

ginawa

niya. “

Tabi-tabi

po at ako’y

magpapasubo

“, ito ang

linyahan

kanya

ikinatutuwa

naman

nito

. Ayos lang mamaga ’tong burat ko basta subo-subo lang ng malibog na nuno sa likod-bahay ni lolo!

Mula

orihinal

na katha ni

Kulipkip

M2M

raunchy

PtR

series…

Ang Malibog na

DUWENDE

TEASER

“Tabi-tabi po, at ako’y magpapasubo.”

Ito ang madalas kong pang-asar sa kanya. Hindi naman ito nagagalit, bagkus natutuwa pa. Nasa loob ito ng toy house na nabili ko noong nakaraang araw.

Bumukas ang bintana, dumungaw siya at ngumiti. “Ako po’y magpapasubo”, ulit ko na ikinatuwa niya.

Nakahilata ako sa aking katre, walang suot, at hawak-hawak ko ang aking burat na nakatutok sa kanyang gawi.

Bigla itong naglaho at napunta sa aking harapan, sa burat kong kanina pa naninigas. Niyakap nito ang katawan ng aking burat na triple sa taba ng kanyang sarili.

Nagmumukhang higanteng mushroom ang aking burat na may taong nakasilong — Duwende pala.

Dinilaan na nito ang katawan ng aking burat. Sa liit ng dila niya, may epekto naman, pero mas nalilibugan ako kapag niyayapos na niya ito habang wala siyang suot na mga damit.

Dahil may salamangka ito, isang hampas lang ng kamay sa ere, nawala lahat ang mga suot niya — hubo’t hubad na siya habang yakap-yakap ang aking burat.

May tumulong paunang katas mula sa butas ng aking burat. Grabe ang libog ko nang ibuka na nito ang kanyang maliit na bibig, nakatingala at inaantay ang pagpatak ng butil ng matamis kong tamud.

Nang bumagsak na ito, nalunok niya agd. Dinilaan niya ang iilan hanggang sa masimot niya ito. Hindi ko na kaya, kailangan ko ng maglabas dahil sumasakit na ang aking pantog.

Umupo siya sa aking pusunan, hinawakan ko na ang aking burat, taas-babang sinalsal. Habang sinasalsal ko ang aking burat, masayang-masaya itong pumapalakpak. Na para bang sabik sa isang bagay — ang aking mga katas.

Malapit na ako, malapit na malapit na. Upang hindi magtalsikan ang aking mga tamud, ginawa kong panangga ang isa kong palad.

Isa. Dalawa. Tatlo. Parang busay ang aking burat na nagbubuhos ng tamud sa parausan kong Duwende. Basang-basa ito sa mga tamud ko. May nasalo rin ito sa kanyang mga palad na agad namang dinilaan at ininom.

Ngayon ay ang paborito kong parti ng kaligayahan namin — ang magbago siya ng laki. Bigla itong nagkumpas ng kamay at naglaho.

Nakakandong na ito sa aking pusunan at hawak-hawak na niya ang burat ko. Amoy na amoy ko na rin ang aking mga tamud. Pumaibaba siya at sinimulan na akong chupain.

Isang

Linggo

bago ang

lumipas

…

“Tumawag ka pagkarating mo dun.”

Hinalikan ko si mama sa pisngi. “Opo, tatawag ako”, tugon ko.

“Baka kulangin pa pera mo, magwithdraw ka nalang sa savings mo, okay?”, natatawa ako kay mama, ginawa ba naman akong bata.

“Ma, I’m 19 years old na, relax, apat na oras lang ang biyahe ko, hindi naman ibang bansa”, natawa rin ang isang ale na katabi ko sa upuan.

“Basta ha, tumawag ka”, hinalikan uli ako nito.

Kanina pa ito halik nang halik, hindi mapakali. “Misis, ako na bahala sa anak mo”, nagtawanan kami ng ale.

Bumaba na si mama ng bus. “Ah ate, pwede po bang makipagpalit?”, ngumiti si ate at tumayo.

Gusto ko kasing nakikita ang view ng mga nadadaanan ko. Medyo improve na rin daw dun ang bayan nila lolo kaya dapat makita ko ang bagong naitayong mga gusali.

Isang hintuan lang naman ang biyahe. Well, medyo nasa tagong parti nga lang ng siyudad ang mismong baryo nila lolo.

Kahit anim na taon na akong hindi nakapunta sa kanila, tanda ko pa naman kung saan hihinto at kung saan ang huling sakayan papunta sa mismong baryo na tinitirhan nito.

“Ah kuya, sa San Fernando po ito?”, tinitigan ako ni Kuya Driver, tumango ito at pinasakay ako sa huling seat sa front.

“Isa pa, lalarga na!”, napalingon ako.

Apat naman na ang nasa loob, tapos dalawa sa front, tapos isa pa?

“Ah ate, hindi pa ho lalarga?”, tanong ko sa’king katabi.

“Kulang pa ng isa”, tugon nito.

“Sa’n po sasakay ang isa?.”

Ang dating lubak-lubak at mabatong daan ay sementado na. Ngunit ngalay na ngalay na ang aking mga paa, dahil sa dulo ako nakaupo. Babae kasi sana ang uupo sa inuupuan ko ngayon kaya nagpakagentleman nalang ako.

Ganito na pala ang bagong patakaran nila, tatlo sa harap, tapos apat sa loob. Tang-inang pedikab na ’to!

Gusto ko sanang magreklamo kaso dayo lang ako. Hanggang 2 seats o pasahero lang kaya pwede sa harap, pero hindi ko naman masisi ang mga driver, lalo pa’t ang mamahal na ng mga bilihin ngayon.

“Sa may waiting shed lang po ako kuya”, paalam ko sa driver.

Inabot nito ang sukli. “Sala——”, hindi ko natapos ang aking sasabihin dahil humarurot na ito.

Nakapa-ungrateful naman ng driver na ’yun. Hindi marunong ngumiti, laging nakakunot ang mga kilay. Kung hindi lang ito gwapo, baka wala ng sasakay sa kanya.

Pinagtitinginan ako ng mga tao habang nilalakad ko ang daan papasok sa sityo. Ang iba’y magbubukas pa talaga ng bintana o lalabas ng bahay nila para lang tumingin at alamin kung sino ang bagong salta sa baryo nila.

“Magandang hapon ho”, panay bati ko sa kanila lalo na sa mga nakakatanda.

Nagbulungan sila, naghihiyawan ang mga kabataang babae, at may isang baklang bata na panay ang titig sa’kin.

“Magandang umaga iho, kaninong kamag-anak ka ba? Napakatisoy mo naman!”, pinisil pa nito ang aking kamay, nagmano kasi ako sa kanya.

“Apo ho ako ni Lolo Oliver”, mas lalo itong natuwa.

“Ay kaya naman pala! Naku, ang lolo mo, makisig pa rin, baka maabutan mo nasa kanyang hardin!”, nagpaalam na ako kay Lola Gab, nagpakilala kasi ito.

“Tao po! Lolo Oliver!.”

Grabe ang gaan sa dibdib na makita uli ang bahay ni lolo. Ang malaking bahay nito na yari sa kahoy, pero matibay pa rin. Sobrang payapa ng paligid, ang makukulay na mga bulaklak, ang poso, at ang bahay - kubo na madalas naglalaro ako dito noong ako’y wala pang sapat na kamalayan sa mundo.

“Roland? Ikaw na ba ’yan apo ko?”, napalingon ako sa kanya.

Nakahubad ito ng pantaas, matipuno pa rin kahit na sinasakop na ng puting uban ang kanyang mga buhok.

Imbis na magmano, napayakap agad ako sa kanya. “Aba’y ang tangkad mo na ah! Binatang-binata ka na!”, manghang-mangha ito sa aking tindig.

“Pasensya ka na ah, hindi kita nasundo, hindi pa kasi ako marunong gumamit ng bigay na cellphone ni mama mo. Ang alam ko lang ang sumagot at echarge ito.”

Napangiti ako sa kanyang sinabi. “Naku, ayos lang po, malaki naman na po ako lolo, hindi na ako mawawala”, tinapik ko ang balikat niya.

“Oh halika, pasok, pasok. Tama, magmeryenda tayo!”, inakbayan ko ito papasok sa bahay.

Naghanda si lolo ng mga prutas. “Kumakain ka pa ba nito?”, inilapag ni lolo ang puto balanghoy (puto kamoteng-kahoy).

“Syempre naman po! Ang sarap kaya niyan”, kumuha agad ako ng isa.

“Nga pala lo, wala ho kayong kasama rito?”, napangiti ito sa aking tanong.

Kumuha rin ito ng puto. “Anong ibig mong sabihin apo? Na bagong asawa? Ou buntis na ito”, nailuwa ko ang laman ng aking bibig.

“Biro lang apo. Malakas pa naman ako, kayo talaga ni mama mo oh. Hindi ko kailangan ng kasama dahil nasa paligid lang ang lola mo”, uminom ako ng tubig.

Palabiro talaga itong lolo ko. Akala ko naman totoo na ang sinabi niya lalo pa’t may tindig pa ito kahit na halata na ang mga kulubot na mga balat.

Napalingon ako sa rocking chair ni Lola Benita. Tanda ko pa, dito niya ako kinakarga, nakakatulog sa kanyang tabi, yakap-yakap ako.

“Oh sige maiwan na muna kita apo, tatapusin ko lang ginagawa ko sa likod-bahay.”

Bago ito lumabas, nagsalita uli. “Nalinis ko na kwarto mo, pwede ka na magpahinga dun”, tumango ako at niligpit na ang kalat sa mesa.

Inilapag ko sa katre ang dala kong backpack. Inilabas ang mga damit — tatlong sando, apat na t-shirt, pitong brief, tatlong shorts at dalawang pantalon. Hindi ko na dinamihan dahil nakakatamad maglaba.

Kinuha ko ang bagong tuwalyang inihanda ni lolo. Maliligo muna ako bago matulog. Naghanda ako ng maisusuot ko bago bumaba upang maligo sa poso. Namiss kong maligo dun.

Dahil nakabrief lang ako, pinagtitinginan ako ng mga taong dumadaan. Tang-ina, ang batang bading kanina, nasa tapat ng bahay ni lolo, takam na takam ata sa katawan ko lalo na itong burat kong namumutok mula sa loob ng aking brief.

Hindi naman ako nailang. Nagpatuloy lang ako sa pagbomba upang makaipon ng tubig sa planggana. Nang alam kong sapat na itong panligo, nagsimula na ako, dahil medyo dumidilim na.

“Tang-ina, dito lang ’yun ah”, sumasakit ulo ko kakaisip saan ko ba nilapag ang brief ko.

Hindi ako makakalimutin at dito sa katre ko lang talaga nilapag ’yun kasama ng sando at shorts.

Kumuha nalang ako ng isang brief upang makapagbihis na. Saka ko nalang hahanapin dahil pagod na ako, gusto ko ng matulog. Kahit medyo basa pa ang mga buhok ko, humiga na ako sa katre. Parang babagsak na ata eyeballs ko sa antok.

“Tang-ina, dito ko lang ’yun nilapag ah.”

Binilang ko ang natitira kong brief, anim nalang ito kasama ng isang labahan at itong suot ko. Tatlo nalang ang nasa aking bag, kaya maglalaba nalang ako.

“Anak ng! May magnanakaw ba ng brief sa bahay ni lolo?”, narinig ko si lolo na tumawa.

“Apo, huwag kang matatakot ha? Ou, pati ako nawawalan din ng mga brief”, natawa ako nang ipakita ni lolo na wala siyang suot.

Napakamot ako sa ulo. “Ninanakaw ho? Eh sino naman gagawa nun?”, lumapit si lolo at inakbayan ako.

“Mga lamang-loob apo”, nagsitayuan ang mga balahibo ko.

Alam ni lolo na kinabahan ako, natakot. Kahit na lumaki ako sa siyudad, naniniwala naman ako sa mga nilalang na hindi nakikita — Mga Maligno, Aswang, Engkanto, Kapre, at iba pa.

“Biro lang apo. Baka daga, maraming daga sa silong natin”, tinapik ni lolo ang aking balikat at lumabas na ng bahay.

Ngunit sunod-sunod na araw na ang mawalan ako ng brief hanggang sa dalawa nalang ang natira. Inisip ko, baka mahanap ko ito at pupwede pang magamit. Mga branded pa naman ang mga brief na ‘yun.

“Apo, huwag mong apakan ’yan, magagalit ang mga nakatira sa loob, mamaga burat mo niyan”, napatingin ako sa aking aapakan.

Gulat na gulat ako dahil may lupang nakausli na muntik ko ng maapakan. Tirahan ito ng mga Nuno sa Punso kung tawagin.

Kinilabutan ako sa nakita kaya hindi na lamang ako tumuloy na pumasok ng gubat. Nagpunta ako sa likuran ng bahay at wala akong nakitang palatandaan na maaring makatulong upang mahanap ang aking nawawalang mga brief.

Nagpasya na lamang akong bumalik na sa loob at makapagligo na para gumala sa baryo.

“Daga pala ah. Puwes humanda ka sa’kin”, bulong ko sa aking isip.

Inihanda ko ang patibong. Naglapag ako ng isang brief at nagtago sa may aparador. May hawak akong kahoy na pamalo sa dagang dudukot sa aking brief.

“Tang-ina! Bahala na ngang maubos ang mga brief ko!.”

Nabagot ako kakaantay ng dagang susulpot at kukuhanin ang aking brief. “Makaligo na nga lang!”, irita kong wika.

At dahil dalawa nalang ang brief ko, hinubad ko ang suot ko ngayon kasi basa ang isa. Ito nalang ibabalik ko, hindi ako sanay na walang brief. Inamoy ko ito bago inilapag sa katre.

“Tang-ina! Daig ko pa pulubi nito”, nabahing ako sa medyo matapang na ang amoy.

Naglabas ako ng jersey shorts at sando. Kinuha ko ang tuwalya at bumaba na.

“Puta, ang lamig naman ng tubig ngayon.”

Naghilamos na lamang ako at nagsipilyo. Naligo naman ako kahapon kaya kampanti akong hindi mangamoy pawis.

“Anak ng!”

Imbis ako ang magulat, ang nilalang na nasa harapan ko ngayon ang nataranta. Bumagsak ito sa sahig habang hawak-hawak ang aking brief.

“Ikaw pala ang magnanakaw ng brief sa bahay na ’to ah!”, dali ko itong hinuli gamit ang garapon.

“Ayan! Hinding-hindi ka na makakanakaw pa uli.”

Natawa ako sa hitsura nito. Hawak-hawak niya pa rin ang brief ko na naging maliit na. Putsa! Totoong may Duwende, at malibog pa!

Bakit ko nasabing malibog?

Naabutan ko lang naman itong inaamoy ang aking brief. Ginawang drogo, sininghot at parang naghithit. Natawa pa ako dahil maamoy na ito kaya napabahing siya. Pero kahit na maamoy, aba, nagustuhan pa nito!

“Manyak ka ba? Tang-ina, nasa’n mga brief ko?”, tanong ko sa kanya.

Na para bang sasagot ito. Pinipilit nitong makalabas, naawa ako dahil para itong nanghina. Wala ba ’tong kapangyarihan na maglaho? Nabubu ata dahil sa takot o dahil sa lula mula sa amoy ng aking brief.

“Oh ano? Sasabihin mo ba o hindi?”, hawak-hawak ko na ito.

Hindi ko naman hinigpitan ang pagsakal sa beywang niya. “Marunong ka bang magsalita? Nasaan nga kasi ang mga brief ko?”, napangiti ito.

Tang-ina! Aba’y masayang - masaya pa ito sa trip niya. Hindi ko mawari kung Babaeng Duwende ba ’to o lalaki. Mahaba kasi ang buhok, siguro babae.

“Brief ko ba talaga trip mo o itong burat ko?”, nanlaki ang mga mata nito nang itapat ko siya sa aking harapan.

“Malibog ka pala ah, ito, amuyin mo burat ko.”

“Tang-ina! Hoy bumalik ka!”, sigaw ko.

Bigla itong naglaho nang ilabas ko na ang burat ko. Natawa nalang ako dahil nataranta kasi ito, namutla ang mga labi. Mas mataba ba naman ang burat ko sa katawan niya, triple ang taba. At ang bibig nito, kasinglaki lang ng bibig ng burat ko.

Hindi naman pala daga ang parang nagmamasid sa mga galaw ko upang nakawin ang aking brief — Duwende pala, isang Malibog na Duwende!

“Oh anong nangyari sayo? Ba’t nagsisigaw ka?”, ani Lolo Oliver.

Naabutan ako nitong hawak-hawak ang aking burat na naninigas na. “Kinakausap mo burat mo apo?”, tawang - tawa ito sa nasaksihan.