Ang Malibog na Multo (PtR)

Kulipkip · 7 chapters · 1,575 words

KULIPKIP DIRTY NOTES

Ang kuwentong ito ay mula sa malikot at maduming imahinasyon ng may-akda. Ito ay bunga lamang ng libog sa katawan at ipinagbabawal sa mga minor de edad na mambabasa sapagkat may mga salita, tagpo, at gawain na hindi naaangkop para sa kanila.

Ang mga pangalan ng mga tauhan, lugar, pangyayari at iba pa ay hindi naiuugnay sa totoong buhay at kung mayroon man, ito’y nagkataon lamang.

KULIPKIP

Ang Malibog na Multo Teaser

Kailangan na

munang

tanggapin

ni Ron ang

katotohanan

na wala na siya

upang

magkatawang

tao

muli

makapasok

lagusan

ng mga

tanggap

kaluluwa

. Dahil sa

karumal-dumal

pagkasawi

nito,

nangingibabaw

ang

kagustuhan

makapaghiganti

ngunit

hindi niya

iyon

kaya,

sapagkat

siya’y isang multo.

Ngunit

kabila

maliwanag

anyong

tumatagos

lamang sa mga

bagay-bagay

lalo na sa mga tao,

nahahawakan

pa rin nito ang

sariling

ari at

nakapagpaparaos

pa.

Makikilala

niya

Kimmy, na may

kabaliktaran

kanyang

kagustuhan

. Kung siya ay

gustong

mabuhay

, ito naman ay gusto ng

mamatay

Mula sa

orihinal

na katha ni

Kulipkip

M2M

raunchy ghost series…

Ang Malibog na Multo Teaser

“Kamangha-mangha! Ngayon lamang ako nakakita ng isang Karua na nakakahawak sa sarili!.”

( AN: Karua means spirit/kaluluwa in Filipino language)

“Ngunit bakit nga ba hindi ka makapasok sa iyong banal na katawan?.”

Nilapitan ako ni Primo, isa sa mga Manggarapas o Tagasundo ng mga Tanggap na Kaluluwa.

“Bakit nga ba?.”

(

Napahawak

ito sa

kanyang

baba at

nag-isip

“Aha! Marahil ay hindi mo pa natatanggap na ika’y lumisan na sa iyong mortal na katawan!.”

Napatitig ako sa aking katawang-tao (Ang sinasabi nitong banal na katawan) na nakatayo sa tapat ko. Para itong manika, dilat ang mga mata. Nakakatakot pala na makita ang iyong sarili ngunit nakakamangha rin.

Bukod sa akin, may mga kaluluwa ring nakapila, inaantay ang pag-apruba ni Primo upang makapasok sa lagusan na umiilaw. Ang lagusang iyon na tinatawag niyang Lagusan ng mga Tanggap na Kaluluwa.

Pero ano nga ba ang mayroon sa loob ng malaking umiilaw na lagusan na iyon?

Paraiso? Marahil.

Langit? Maari.

Ngunit ang paligid ng lugar na ito ay langit na kung tignan lalo pa’t ang nagsilbing sahig namin ay ang mga hamog at mga ulap. Nakikita rin namin ang wangis ng mundong - ibaba.

Kung gayun, hindi pa pala ito ang langit? Na totoong langit na pinaniniwalaan ng mga tao at nababanggit sa banal na aklat?

“Ronald Pagaspas Natividad, ikaw ay pababalikin ko na muna sa ibaba upang hanapin ang pagtanggap sa iyong puso.”

(

Kinumpas

nito ang

kanyang

kanang

palad.)

May lumabas na parang gintong buhangin na umiilaw at lumulutang ito paikot sa kanyang mga daliri.

“Ang misyong ito ay dapat maisagawa mo sa loob lamang ng labing-apat na araw. At kapag ito’y iyong nagawa, makakaakyat ka uli rito at makakapasok na sa lagusan ng mga tanggap na kaluluwa.”

Ang mga umiilaw na gintong buhangin ay lumapit at pumalibot sa akin at bigla akong nag-ilaw. Ang katawan ko ngayon ay nagliwanag ng kulay asul at ako’y biglang naglaho.

“AAAHHHHHHH!!! MULTOOOOO!!!!”

Isang malutong na sigaw ang umalingawngaw sa buong paligid.

“Huwag kang maingay, ngayon ka lang ba nakakita ng isang multo?”, banas kong sita sa isang lalaking nasa tabi ko na tatalon sana sa ibaba.

“Kapag ginawa mo ’yan, hindi mo alam kong mamamatay ka talaga. Paano kung hindi? Magiging baldado ka?”, dagdag ko pa.

Hindi ko naman ito pinigilan. Mas nauna naman ako sa kanya rito. Lumapit ako sa kanya dahil akala ko kasi hindi ako makikita nito ngunit nang batukan ko na, aba’y tang-ina, hindi tumagos sa kanya ang aking palad. Kaya ayun, grabe ang sigaw nang mapagtantong hindi tao ang bumatok sa kanya kundi multo.

Napatingala ako sa bilugang-buwan na nagsasaboy ng mga liwanag sa buong siyudad. Ang matatayog na mga istraktura at kabahayan, mga sasakyang nilalagpasan ang bawat kanto, at mga taong abala sa kani-kanilang ginagawa.

“Tang-ina, panaginip ba ’to?”, niyugyog nito ang kanyang sarili.

Sinubukan kong batukan siya uli at gumana pa rin. Putang-ina, nalakasan ko pa kaya galit na galit na ito.

“Isa pa at——”, pinutol ko ang sasabihin nito. “Papatayin mo ako? Gago ka ba? Look, I’m already as dead as fucked!”, bulyaw ko sa kanya.

“How come nahahawakan mo ako? Di’ba sa pelikula lamang nangyayari ’yun?”, bumaba na siya at sinundan ako sa aking pwesto.

Umupo ito sa tabi ko, sa may pader malapit sa malaking pilak na tangki. “Are you really a ghost?”, tanong nito.

“Bakit? Ngayon ka lang ba nakakita ng guwapong multo?”, nag-iba ang templa ng mukha nito.

“Yuck! Ew!”, parang diring-diri ito sa aking tinuran.

“But seriously, how come you’re here? Di’ba kapag patay ka na, kung hindi ka mapupunta either sa heaven, ay sa hell?”, alam niyang hindi ko nagustuhan ang sama ng dila nito.

Ayoko namang magpaliwanag sa kanya kung paano ako nakababa uli sa lupa at may pamisyon-misyon pa si Primo sa akin. Eh ano naman kung hindi ako makapasok sa putang-inang lagusan na ’yun? Ayos lang naman sa akin kahit na hindi na nga ako makaakyat uli sa langit kuno.

“What I mean is, fuck! I am dreaming right?”, sinampal nito ang sarili.

“Oucchhh! What the fuck bro!”, reklamo nito.

Binatukan ko ito uli. “Ano, babatukan pa ba kita para mapatunayan mong gising ka?”, umiling na ito at nagsmirk sa akin.

“Paano ka namatay?.”

Sandali akong napaisip. Paano nga ba ako namatay? Hindi ko maalala ang naging dahilan ng aking pagkasawi.

“What? Hindi mo alam?!”, gulat nitong wika.

Bakit ba ang hilig nitong sumigaw. “Lower your voice idiot”, naningkit ang mga mata nito sa aking tinuran.

Ngumuso ako sa unahan, sa tapat na building. May isang babaeng nakatingin sa amin at nagtaka kung bakit kami nagsisigawan. At lingid sa kaalaman ng kasama ko ngayon, siya lang ang nakaririnig ng boses ko at nakakakita sa guwapo kong pagmumukha.

Sa lahat ng mga taong nalalagpasan ko, itong mukong na ’to ang tanging nakakakita sa akin at nahahawakan ko pa.

Nakita kong nagwave ng pagbati ang babae sa kanya at gumanti naman ang tanga. What happened of killing himself? Gusto kong batukan uli itong taong ’to dahil sa katangahan. Kung siya gustong mamatay, ako naman, gusto pang mabuhay. Like fuck! Nakakamiss kayang magjakol.

Sandali, nahahawakan ko pala ang sarili ko. Dinukot ko ang burat ko mula sa loob ng aking pantalon. Ang cute, dahil kulay asul rin ito na umiilaw at…

Woooaaaahhhh?!

Nahahawakan ko nga!

Ibig sabihin ba nito, makapagjajakol ako?

At malalabasan?

Hinimas-himas ko ang sarili kong burat and yes, success! Tumigas ito pero natigilan ako agad nang may tumagos na palad sa akin.

“What the hell! Hindi ka lang pala mahangin, manyak ka rin!”, nakakairitang boses nito.

“Wait, what? Bakit hindi kita mahawakan?.”

Inulit nitong sampalin ako sa mukha ngunit tumagos lang. Napatingin ako sa babaeng nasa tapat namin, natakot ito sa kadahilanang mag-isang nakikipag-usap itong kasama ko ngayon. Kumaripas ito ng takbo at pumasok na sa loob ng unit nito.

“Pwede mo ba akong hawakan?.”

Dahil sa utos niya, hinawakan ko ang kanyang kanang pulso at pinadakma ko sa kanyang palad ang burat kong tigas na tigas na.

Isang malakas na sigaw na naman ang pinakawalan nito na halos sumabog na mga eardrums ko. Kung makatili ito, daig pa ang isang babae!

What the fuck! Ngayon lang ba ito nakahawak ng burat na mataba at mahaba?!

Tuwang-tuwa ako nang hindi nito magawang maalis ang palad niyang nakahawak na sa katawan ng aking burat.

Ibig bang sabihin nito, ako lamang ang may kakayahang humawak sa kanya at para itong nasa ilalim ng aking lakas?

Para mas magalit ito, pinangsalsal ko ang palad niya — taas-babang ginagalaw. Tuwang - tuwa ako sa kanya dahil sobrang pula na ng mukha nito.

“Putang-ina bro! Bitawan mo palad ko, fuck!”, bulyaw nito.

Wala itong nagawa kundi ang magtiis. Ayos lang naman kahit na magalit ito sa akin dahil hindi naman ako nito magagalaw. Gusto ko ring makita ang mga tamud ko kung maiilaw ba ito hindi.