Warning

Genre : Romance

Status : On-going

Date Written : May 16, 2022

Date Finished :

P

ublished :

This story contains sensitive speech, violence, sexuality or drugs and etc. that are not appropriate for minors.

This is a work of fiction. Names, characters, business, events and incidents are the products of the author’s imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

🔞🔞🔞🔞

Prologo

This story contains sensitive speech, violence, sexuality or drugs that are not appropriate for minors.

This is a work of fiction. Names, characters,

business,

events and

incidents are the products of the author’s imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

🔞

---

Hingal. ’Yun lang ang naririnig ko. Sa bawat pag-apak ng sapatos ko sa basang semento, parang may sumasabay na kaba sa dibdib ko na hindi ko na kayang pigilan. Hindi ako pwedeng lumingon. Alam kong malapit na sila. Isang pagkakamali lang, tapos na ang lahat.

​Biglang may humablot sa braso ko. Muntik na akong mapasigaw, pero agad na tinakpan ng isang mainit at pamilyar na palad ang bibig ko. Isinandal niya ako sa malamig na pader ng eskinita. Sa sobrang lapit namin, amoy ko ang pinaghalong usok at ang pabango niyang hinding-hindi ko makakalimutan.

​Si Dylan.

​Bago ko pa siya matanong kung anong ginagawa niya rito, hinarap na niya ang tatlong lalaking humahabol sa akin. Sa harap ko, nakita ko kung paano sya magbago, hindi bilang Tobias Martinez na kilala ko kundi bilang Dyaln Martinez na minahal ko. Mabilis. Malupit. Bawat suntok niya, ramdam ko ang bigat—parang sumasabay sa bawat bagsak ng musikang naririnig ko sa utak ko.

​Hinila niya ang isa, siniko ang kabila. Wala siyang pakialam kung masaktan siya, basta hindi sila makalapit sa akin.

​Sa gitna ng gulo, lumingon siya sa akin. Pawisan, may bahid ng dugo sa labi, pero ang tingin niya… nandoon pa rin ang proteksyong akala ko ay wala na.

​Wala na akong oras mag-isip. Inabot ko ang kamay niya na nakalagad–kahit alam kong ang paghawak sa kanya ay parang pagtalon sa apoy pero handa kong panindigan.

Tumakbo kami sa ilalim ng mga kumukurap na ilaw ng lungsod, malayo sa mga humahabol. Huminto lang kami nang makarating sa isang madilim na sulok kung saan wala nang ingay.

​Dahan-dahan siyang humarap, pero hindi ang kamay niya ang nakalahad sa akin. Isang itim na baril ang dahan-dahan niyang itinapat sa pagitan ng aking mga mata. Walang emosyon ang kanyang mukha, tila isang estranghero ang nasa harap ko.

“Ako pa rin ay isang Martinez” wika nya

To be continued

I

Dala dala ko ang isang kilo ng bigas na ipinila ko sa isang bahay ng tumatakbong gobernador ng aming munisipalidad.

Sayang din ito…

Nang malaman ko na nag papamigay ng bigas sa bahay ng kandito ay pumila agad ako kahit kakagaling ko lamang sa eskwelahan. Kahit papaano ay may pang kanin na kami.

“Mano po inay” wika ko bago kinuha ang kamay ng nanay ko “Namigay po ang gobernador ng bigas kanina, sayang naman po kung kaya ay pumila ako” wika ko

“Manang” napatingin ako sa nakakabatang kapatid ko na sumalubong sa akin akin “Pasalubong po”

Umupo ako upang mag pantay kami “Nako talaga hindi mo pa nga hinahalikan ang ate” wika ko at hinawakan ako nito sa pisngi at hinalikan, ngumiti ako bago dinukot ang tsitsirya na tig pipiso bago ko ibigay sa kanya “Hati kayo ni Irene” wika ko

Tumayo ako at tinignan ang masaya na papasok kong kapatid “Nay, isa po ako sa mga mabibigyan ng iskolar sa aming paaralan” wika ng isa kong kapatid na halos kakauwi lang din

“Talaga” masayang wika ng nanay ko “Nako salamat sa dyos”

“Congrats Janna” wika ko

“Salamat Ate”

Masayang nag usap ang nanay ko at ang sumunod kong kapatid patungkol sa iskolar na nakuha nya.

Hindi na rin naman sya mahihirapan sa pag pasok.

Masasabi ko bilang isang ate nila ay maipagmamalaki ko sila dahil sa mga naabot nila habang bata pa sila.

Matalino si Janna, talentado si Joseph at ganun din si Irene.

Simpleng pamumuhay lang ang meron kami. Isang mag sasaka ang tatay ko habang ang nanay ko naman ay isang mag sasaka din at kung minsan labandera.

Kung minsan naman ay tumutulong kami ng kapatid ko sa pag sasaka.

Bata pa lang kami ay natuto na kami mag banat ng buto. Kung hindi kasi kami kumayod ay hindi kami makakakain, yun na din yung paraan para mabili namin ang iba pa namin pangangailangan dito sa bahay.

Kung tutuusin suwerte pa kami kung minsan na kahit kamote ang nakahain sa hapag, may nakakain kami.

Masaya na din kami sa mga bagay na meron kami, sa mga bagay na nakukuha namin. Maliit man iyon ay nag papasalamat kami dahil kahit papaano ay nakuha namin ang bagay na iyon.

Nga pala… Ako si Apolline Apricity Marquez o kung tawagin nila na Aey.

Wala naman ako masasabi tungkol sa akin, wala akong maipagmamalaki kundi ang pamilya ko at ang mga kapatid ko.

Hindi din naman ako katulad nila na matalino at talentado.

Panganay din ako kung kaya minsan kahit hirap na din ako sa buhay na meron kami, pinapangako ko sarili ko na bibigyan ko ng maginhawang buhay ang pamilya ko.

Yung hindi na kailangan mangutang ng magulang ko, yung hindi na kailangan mag saka ng tatay ko, yung hindi kailangan labahan ng nanay ko ang damit ng ibang tao.

Pinapangako ko sa sarili ko na mag susumikap ako para sa susunod hindi na kamote ang nakahain sa hapag.

Pinapangako ko na sa susunod hindi na namin kailangan mag siksikan sa bahay.

Pinapangako ko sa sarili ko aangat ako, ang buong pamilya ko.

Halos hating gabi na at abala ako sa pagawa ng ilang takdang aralin ko. Gamit ang gasera na syang nag silbing ilaw sa madalim naming bahay.

Pinasadahan ko ng tingin ang tatlo kong kapatid na mahimbing na natutulog sa lapag.

“Ate gusto ko ng laruan” napangiti ako ng mag salita si Joseph habang natutulog

“Sa susunod kapatid, bibilhan kita” wika ko

Napatingin ako sa likod ko ng maramdaman na may tao.

“Nay, magandang gabi po” nakangiti kong tawag “Bakit po?”

“Pwede ka ba namin makausap ng tatay mo?” Nawala ang ngiti ko ng makita na seryoso ito

Tumayo ako at sinundan sya sa labas. Halos kakabugin ng kaba ang dibdib ko. Minsan lang ganito ang magulang ko kung kaya ay halos kaba ang naramdaman ko.

“Bakit po, nay, Tay?” Tanong ko

Hinawakan ni nanay ang kamay ko “umupo ka muna anak” wika nya

“O ito tsaa” bigay ng tatay ko

“Salamat po”

“Anak” wika ng nanay ko “May gusto sana kami sabihin ng tatay mo”

“Ano po yun?”

“Itong mga nakaraang Linggo kasi humihina ang ating kita sa bukid, wala na din masyado nag papalaba sa akin dahil halos nakabili na ang ilan ng washing machine” wika ni nanay

“Anak, gusto lang namin malaman mo na mahal na mahal ka namin” wika ng tatay ko “Pero mahirap din sa amin ang mag desisyon”

“Anak, kasi… Hindi na namin kaya na pag aralin ka sa kolehiyo, siguro tama na iyang nakatungtong ka sa kolehiyo, pero hindi na namin kaya na ituloy pa” wika ng nanay ko

“Sinasabi nyo po ba na kailangan ko ng huminto?”

“Patawad anak, pero oo, si Janna may natanggap syang iskolar, halos wala na daw kami ilalabas na pera sa pag aaral nya, kung meron man hindi ganun kalaki, anak mahirap sa amin ang mag desisyon, pero sana maintindihan mo” wika ng nanay

“Sa ngayon anak, tulungan mo muna kami, kumita para sa pamilya” sagot ng tatay

“Ayos lang po, naiintindihan ko” wika ko “Tutulong na lang po ako sa bukid tay”

“Salamat anak” wika ng tatay ko

Tumayo ako at ngumiti “akyat na po ako sa kwarto, magandang gabi po ulit”

Tumalikod ako pumasok sa aming kwarto. Tinignan ko ang takdang aralin na ginagawa ko kanina.

Wala na din pala mapapala kung tatapusin ko ang takdang aralin ko na ito.

Napatingin ako kay Janna na mahimbing na natutulog, hindi dapat ganito ang nararamdaman ko dahil kapatid ko sya, pero sana meron din ako ng talino na meron sya. Alam kong malayo ang mararating nya at ang mga kapatid ko.

Umupo ako at pinatay ang gasera bago humiga sa tabi ng mga kapatid ko.

Pumikit ako at sa pag pikit ko, biglang tumulo ang luha ko.

Hindi ko alam kung ano gagawin ko, hindi ko alam kung paano na ang mga pangarap ko para sa pamilya ko, sa sarili ko.

Hindi ko alam kung paano na ang bukas, hindi ko alam kung saan na mag sisimula.

Hindi ko na alam kung paano tatakbo sa karera patungo sa pangarap na binuo ko. Ang simple lang naman nun pero bakit naiiyak ako, titigil lang naman ako sa pangarap ko e, ano ang magagawa ko kung di talaga kaya.

Sa bawat tahimik na hikbi at sa mga luha na parang gripo na hindi ko mapatay na patuloy na umaagos.

Sa pag iyak ko ay hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako. Pero hindi ito ang pahinga na gusto ko.

Hindi ko alam kung ilang oras ako nakatulog, pero ng marinig ko ang tilaok ng manok ay nagising ako at tumayo.

Pinagmasdan ko muna ang aking sarili sa salamin. Medyo mugto ang mga mata ko, pero sana hindi ito mapansin ng nanay ko.

Bumaba ako at dumiretso sa likod ng aming bahay bago ako nag hilamos at nag sepilyo.

“Oh Ang aga mo yata” napatingin ako sa nag salita sa likod ko “Sabado ngayon, May pasok ka?”

“Wala akong pasok, di na rin ako papasok at tutulong ako kay tatay sa bukid” tinapos ko ang sepilyo at nag sabon ng mukha

“Huh bakit? Sayang naman”

“Ganun talaga, kailangan ko na mag trabaho para makatulong kila nanay”

“Pero sa bukid talaga? Sa ganda mong yan sa bukid ka mag tratrabaho?”

“Alam mo Nox, malapit ko na isipin na May gusto ka sa akin” wika ko “Lagi mo akong binabati ng ganyan”

“Paano kung meron nga?”

Ngumiwi ako at tinapik ang balikat nya “Tama na ang pag huhumaling boy”

“Ay nako ang aga aga May nag lalandian” napatingin kami sa gilid ng May nag salita

“Psh manahimik ka Josefa” wika ni Nox

“Ah talaga lang a, sayang May dala pa naman akong almusal, wag ka kakain animal ka”

“Makaalis na nga, kalabaw na nga ang kasama ko kahapon, tapos makikita pa kita” wika ni Nox

Medyo natawa ako ng makita ang naasar na mukha ni Josefa “So sinasabi mo na mukha akong kalabaw?”

“Ikaw ang May sabi nyan” kabit balikat wika ni Nox “Sige na Aey una na ako”

“Sige” wika ko

Sinundan ko lang ng tingin si Nox hanggang makalayo ito. Tinignan ko si Josefa na Naka taas kilay na nakatingin sa akin.

“Bakit?” Tanong ko

“Wala lang” sagot nito “May dala akong kamote, tara mag almusal tayo” wika nito habang diretso ang pasok sa loob ng bahay

Sinundan ko ito at tinignan sya habang nangingiilam ng plato bago ito umupo.

Umupo din ako sa harap nya “May gusto ka sabihin mo” wika ko, sa ilang taon na mag kaibigan kami ni Josefa, halos kilala ko na ang galawan nya pag May mga bagay syang gusto sabihin o gawin.

Huminga ito ng malalim at kumuha ng kamote bago mag balat, kumuha din ako.

“Titigil na ako sa pag aaral” wika nito “Parang wala din naman mangyayari kung tutuloy pa ako” patuloy nito “Nag asawa na ang mga ate at kuya ko, hindi ko sila inaasahan na tutulong sa amin lalo na at May sakit si mama, naiintindihan ko na naman na hindi makakatulong ang mga kapatid ko dahil May pamilya na sila, pero wala na inaasahan sila mama e, kami kami na lang ang mag kakasama sa bahay, isa pa gusto ko na kumita hanggat bata pa”

“Kung sabagay…” Wika ko “hirap talaga ng buhay natin”

“Ikaw, akala mo hindi ko pansin ang mugto sa mga mata mo, ayos ka lang ba?”

“Ang totoo? Hindi, kailangan ko din huminto ngayon, mas madami kasing darating na oppurtunidad para kay Janna, naiintindihan ko kung kay Jana mag pokus ang atensyon nila nanay”

“Mag kaibigan nga tayo”

Natawa ako ng konti ng ngumuso si Josefa “Ayaw ko sana e, pero kailangan” wika ko

“Si Jeya” wika nya sa isa naming kapitbahay na nag trabaho sa Maynila “Kasing edad lang natin iyon, pero tignan mo ang ganda na ng buhay, ang bahay nila dati katulad lang sa atin, nakatusok sa lupa, tignan mo bato na at pintura na lang kulang”

“Kaya nga dati halos manghiram yun ng ballpen sa atin” natatawa kong wika

“Totoo, madalas mga kahati natin sa kamoteng baon natin” natatawang kwento nya

“Gusto mo din ba mag Maynila?” Tanong ko

“Oo sana… Ay alam mo ba May kaibigan ako sa Facebook na nag aalok ng trabaho sa ibang bansa, mas malaki ang sahod sa ibang bansa” kwento ni Josefa

“Mahirap mag trabaho sa ibang bansa” wika ko habang kumagat sa kapote

“Malaki naman kita, pwede natin mabili ang mga bagay na gusto natin pag nandoon na tayo”

“Hindi basta basta ang trabaho sa ibang bansa, Josefa, pag May nangyari sayo wala ka pwede takbuhan dahil wala ka kakilala doon”

“Ang advance mo naman mag isip wala pa nga. Ang alam ko 20k sa isang buwan, pag pinalit sa peso ang pera nila”

“Gastusin mo pa doon, tsaka paano ka nakakasigurado na legal ang trabaho doon. Tsaka di naman natin alam “

“Nakita ko sa mga post nya na marami na syang natulungan na makaalis ng Pinas” kwento nya “Mas maraming oportunidad sa ibang bansa, walang buhay dito sa Pinas, Aey, nasa ibang bansa ang tunay na buhay”

Huminga ako ng malalim at hindi na lang sumagot.

Tama si Josefa, walang buhay sa Pinas, pero ayaw ko iwan ang pamilya ko. Oo, May parte sa akin na gusto ko umalis, pero natatakot ako dahil sa mga napapanood ko sa telebisyon, yung mga kababayan natin na nakipag sapalaran sa ibang bansa at sa huli ay sinaktan ng amo.

Sa kabilang banda din, gusto ko subukan dahil sino ba naman gugustuhin ang mag hirap at maging mahirap, gusto ko na baguhin ang kwento ko, kwento ng pamilya ko, dahil sabi nila, ikaw, tayo ang may hawak ng lapis, tayo ang guguhit ng ating kapalaran.

To be continued

II

“Isandal mo sana ang ulo mo sa unan, katawan mo ay aking kukumutan,

Mga problema iyong malilimutan,

Habang tayo ay nag kayakap sa dilim“ sabay sa kanta ni Nox

Tanghali na at nasa bukid pa rin kami, habang nag papahinga naman sa ilalim ng puno na malaki. Tanghali pero di ganun kainit dahil medyo mapuno at mahangin.

Kakatapos lang namin kumain ng tanghalian na pinag saluhan namin kainin, habang nakikinig sa radyo at sinasabayan ang bawat kanta.

Pumikit ako at sinandal ang aking ulo sa balikat ni Nox.

Hanggang ngayon pinag iisipan ko pa rin ang sinabi ni Josefa. Nag dadalawang isip ako kung mag iibang bansa ba ako o hindi. Ayaw ko na din kasi ng ganito buhay.

“Ano nanaman ang sinabi sayo ni Josefa?” Rinig kong wika ni Nox “Simula ng dumating ka dito, parang wala kang gana”

Inangat ko ang ulo ko at tinignan si Nox “Kung ikaw ang papipiliin, pipiliin mo ba na pumunta sa ibang lugar kung saan alam mo mag bibigay sayo ng magandang buhay o sa lugar kung saan hindi maganda ang buhay mo, pero kasama mo nag pamilya mo”

“Bakit inaya ka din ba nya na mag ibang bansa?” Napa uwang ang bibig ko “Inaya nya din ako kagabi, sa totoo lang, hindi mo kailangan pumunta ng malayong lugar para kumita, nasa paligid mo lang ang sulosyon sa bawat problema, sabi nila walang buhay sa Pinas, pero para sa akin meron naman kahit papaano” tinuro ni Nox ang paligid “Yang mga yan, hindi ko kayang iwan yan, pwede tayong umangat dito pa lang” tinignan nya ako “Tutulungan kita sa bawat lakbay Aey, wag ka lang umalis”

“Tch”

“Bakit?”

“Wala lang, na appreciate ko yung sinabi mo na tutulungan ako, pero iba pa rin ang May sarili akong pera”

“Pwede tayo mag negosyo”

“Ano naman i-nenegosyo mo dito, pare-parehas tayo ng buhay”

“Kung sabagay” huminga sya ng malalim “Yung sinabi ni Josefa, sa totoo lang, iba ang kutob ko na hindi totoo iyon, oo gusto ko din subukan, pero hindi ko maiwan si nanay, alam mo namang kami na lang ang meron sya, kung buti Maynila lang pupuntahan at kung baka sakali ng May mangyari ay makakauwi agad ako dito, siempre gusto ko din umalis sa buhay na meron ako, pero kailangan ko isama ang nanay ko”

“Bakit kasi tayo pinanganak na mahirap”

“Edi wag tayong manatiling mahirap” sagot ni Nox “Kung pinanganak tayong mahirap, wag tayo manatiling mahirap. Pangako, Aey, tutulungan kita hanggang maabot mo ang pangarap mo”

“Edi mag tulungan tayo” Ngumiti ako at tinignan ang malawak na bukid “Nakikita mo yan” turo ko sa malayo “Darating ang araw na hindi na natin kailangan mag saka sa ibang sakahan, mag kakaroon din ako ng sariling kong lupa”

Ngumiti ako. Siguro hindi ito ang tamang panahon para sa akin, pag susumikapan ko ang lahat para maabot ang lahat ng pangarap ko sa pamilya ko.

Nasa kalagitnaan kami ng pag kwekwentuhan ng humahangos ng takbo papalapit si Josefa patungo sa amin.

“Aey, si U-uncle, s-si papa mo” napatayo ako “N-nabaril” nanlaki ang mata ko at agad na tumakbo kung nasaan naroroon ang magulang ko.

Malayo pa lang ako ay nakikita ko na ang tumpukan ng tao. Nang makalapit ako ay naririnig ko ang malakas na iyak ng nanay ko.

Nakisiksik ako hanggang makapunta ako sa harap at doon nakita ko ang duguang tatay ko habang yakap yakap ng nanay ko.

“Tay!” naluluha kong wika “Tatay” naiiyak kong wika

Hindi ko na alam ang sumunod na nangyari, biglang bumagal ang paligid, wala na ako marinig at malabo na ang paningin ko dahil sa luhang tumutulo mula sa aking mga mata, hindi ko alam ang gagawin ko, nablanko ako.

Napaluhod na lang ako habang umiiyak.

---

May dalawang Linggo na ng mailibing namin ang tatay ko. Naisugod pa namin sya sa ospital pero huli na ang lahat, hindi din namin alam kung sino at sa anong dahilan kung bakit nangyari iyon sa tatay ko.

Sabi nila isang tulak ng droga ang tatay ko kung kaya sya ay nabaril. Pero kilala ko ang tatay ko, kahit mahirap kami hindi kami gagawa ng bagay na masama.

Huminga ako ng malalim at tinignan ang kabuuan ng aming bahay, ang dating maingay at puno ng tawanan na bahay namin ay naging tahimik.

Alas diyes na ng gabi kung kaya ay madilim na at katulad ng dati na nag bibigay liwanag lang ay ang gasera.

Napatingin ako sa kuwarto ng aming magulang. Simula ng mangyari iyon kay tatay ay halos hindi na lumabas ng silid nila ang nanay namin.

Dinadalhan ko naman ito ng pagkain pero hindi nya ito kinakain, ang tanging nababawas lang ay ang tubig nya.

Halos doblehin ko din ang katawan ko para mag lako ng pagkain at pag saka para kumita.

Sa ngayon ako muna ang bahala.

Pero ang hirap pala ng ganito.

“Nay” wika ko habang dala ang baso ng tubig at ang kanyang gamot “Papasok na po ako” wika ko at tumuloy na pumasok sa silid.

Nilapag ko ang baso at inayos ang gamot na kanyang iinumin.

Tinignan ko ang pagkain na dala ko kanina na hanggang ngayon ay wala pang bawas.

“Nay, sana hindi nyo po parin pabayaan ng sarili nyo” wika ko “nandito pa rin po kami, hindi ho namin kaya kung pati kayo ay mawawala sa amin”

Nilingon ako ng nanay ko at nakita ko ang unti unting pag bagsak ng kanyang mga luha “Patawad anak, kung nakikita nyo ang nanay na ganito”

“Nay, ikaw na lang po ang meron kami, kaya patatag po kayo”

“Namimiss ko lang ang papa nyo”

“Kami din nanay namimiss din namin si tatay, pero nay kayo na po ang meron kami” niyakap ko ang nanay ko “Kahit wala na po si tatay kailangan pa rin natin ituloy ang buhay natin, kung nasaan man po si tatay at kung nakikita ka po nya na nahihirapan, mahihirapan din po sya na makakatawid sa pupuntahan nya, kaya nay, kayanin nyo po, kayanin natin” naramdaman ko ang pagyakap ng nanay ko at naramdaman ang pag bagsak ng kanyang luha

---

Dalawang buwan na ng mawala si tatay. Hindi agad kami nakabalik sa dati naming buhay, pero naniniwala ako na makakayanan namin ang lahat ng pag subok.

“Kamusta naman si anti?” Tanong ni Nox

“Ayun medyo maayos na” wika ko habang inaayos ang mga palay na syang binibilad namin sa arawan kanina

“Mabuti naman kung ganun” wika nito “Ikaw kumusta na?”

Napatigil ako at natulala. Ang simple ng tanong pero parang naiiyak ako.

Sya lang kasi nag tanong sa akin kung kumusta na ba ako.

Pero kumusta na ba talaga ako?

Hindi ako masaya, hindi rin naman ako malungkot. Hindi ko alam kung ano mararamdaman ko.

“Aey” napatingin ako kay Nox

“Hindi ko alam kung kamusta na ako” ang tanging naisagot ko lang

Huminga ako ng malalim at tinignan ang papalubog na araw.

Isang pahina nanaman ang matatapos sa kwento ng buhay ko.

To be continued

III

“Aba May ilang Linggo at inabot na kayo ng buwan na hindi pa rin makakabayad sa utang, ano ba talaga plano nyo!?” Nagising ako dahil sa sigawan na nanggagaling sa labas

Tumayo ako at lumabas ng kuwarto.

“Ate” tawag ni Janna

“Bakit? Ano ang nangyayari?” Tanong ko

“Si aleng Anna naniningil na ng utang” sagot Ni Janna

“Dito lang kayo” wika ko at lumabas

Pag labas ko ay halos maabutan ko si aleng Anna na dinuduro duro ang nanay ko.

“Nay” wika ko at lumapit

“O nandyan na pala ang panganay mo, ano na Aey, yung utang nyo kailan nyo babayaran? Aba hindi ako namimigay ng pera, hindi biro ang isang daan libo, Aey” wika ni aleng Anna

“Mag babayad naman po kami, sa ngayon-”

“-Sa ngayon ano? Wala pa? Kasi kakamatay lang ng tatay mo? Pinag bigyan ko na kayo, Aey, alam kong gipit kayo pero sana maintindihan nyo din ako” putol nito sa sasabihin ko “Kailan nyo ako babayaran? Pag puti na ang kalabaw? Sige kung ayaw nyo ako bayaran, kukunin ko na lang ang kalabaw nyo para naman mabawasan kahit papaano”

“Aleng Anna yun na lang po ang bumubuhay sa amin, paki usap po mag babayad po kami, gagawan po namin ng paraan”

“Sige, pero huli na ito, Aey, paki usap, isang Linggo, bayaran nyo ang utang nyo”

“Masyado po maikli ang isa-”

“Bayad o ipapakulong ko kayo! Wag ka pala desisyon, ang tagal na ng utang nyo, tapos!” wika nito bago kami talikuran at padabog na nag lakad

Napakagat ako ng labi at napayuko.

Saan naman kami kukuha ng isang daang libo?

Narinig ko ang pag hinga ng nanay ko ng malalim bago pumasok sa loob ng bahay.

Sinundan ko ito “Janna pumasok muna kayo sa loob ng kuwarto” wika ko

“Opo ate” sagot ni Janna bago inaya ang kapatid namin papasok ng kuwarto

Tinignan ko ang nanay ko na nag aayos ng mga gulay na syang ilalako nya mamaya.

“Hingi po kaya tayo ng tulong kay tita Myrna” wika ko

Napatingin ito sa akin “Aey, alam mong hindi pwede”

“Nay”

“Kahit anong mangyari hindi ako hihingi ng tulong sa kanya, hindi tayo hihingi ng tulong sa kanya, mas malupit sya maningil, Aey, alam mo yan” wika nito

“Pero wala na po tayo-”

“Kaya ko, Aey, makakabayad tayo” wika nito at binuhat ang basket ng gulay

Napaupo ako sa upuan at napahawak sa ulo ko.

Bakit kasi ipinanganak akong mahirap, bakit mahirap kami.

Tumayo ako at nag hilamos ng mukha at nag mumog.

“Janna ikaw na muna bahala dito” wika ko habang inaayos ang bag ko at nilalagay ang ilang gamit sa loob

“Saan ka pupunta ate?” Tanong nito

“Dyan lang” ngumiti ako at lumabas

Hindi ko alam kung saan ako pupunta, ang alam ko lang kailngan ko ng pera.

Kailangan namin makabayad. Kaiqlngan ko gumawa ng paraan.

“Aey” napatigil ako sa pag lalakad ng May tumawag sa akin, napaharap ako sa likod ko at nakita ko si Josefa “Sinugod daw kayo ni Aleng Anna sa bahay nyo?”

“Oo e” sagot ko

“Nako naman” wika nito “Saan ka pupunta?”

“Mag hahanap ng pwedeng pag kakitaan” napakagat ako sa labi ko

“Saan naman?”

“Di ko-” napatigil ako sa aking sasabihin ng May maalala “-Yung sinsabi mo na pwedeng mag pasok sa atin sa ibang bansa nakakausap mo pa?”

“Oo, bakit?”

“Natanggap pa kaya sya ng tao para mag trabaho sa ibang bansa”

“Nag popost pa sya-wait-mag iibang bansa ka? Akala ko ayaw mo?”

“Bahala na Josefa”

“Sige sandali lang hintayin mo ako sa kubo at kukunin ko lang ang cellphone sa bahay para makontak natin” tumalikod ito at tumakbo palayo.

Bahala na talaga, nag lakad ako papalapit sa kubo at naupo.

Hindi ko na alam ng gagawin ko.

Ang hirap ng buhay namin.

---

“Bali pag nakabayad na po kami, pwede na po kami umalis ng bansa?” Tanong ni Josefa

Kausap naman ngayon ang babae na nag rerecruit para mag trabaho sa ibang bansa.

“Ano po ang pwede naming trabaho doon?” Tanong ko

“Tungkol sa magiging trabaho nyo doon ay isa kayong waitress at oo makakaalis agad kayo ng bansa, bali kung sigurado na kayo ay maipapagawa ko na kayo ng passport at ibang requirements” sagot ng babae sa kabilang linya

“Paano po ang bayad namin, saan mapupunta iyon?” Tanong ni Josefa

“Patungkol sa bayad nyo, siempre kailangan ng pamasahe papunta sa ibang bansa, tsaka gagawan muna kayo ng requirements bago nyo ako bayaran para sigurado na hindi ko kayo tatakbuhan, sana ganun din kayo pag nagawan na kayo ng requirements”

“Kailangan pa po ba namin lumuwas ng Maynila?” Tanong ko

“Oo naman, para iabot sa akin ang bayad at para na rin maibigay ko ang ilang requirements nyo”

“Sorry po Maam, pero wala po kaming isang daan libo” wika ni Josefa “Kung pwede po sana na kalahati lang muna at bayaran po namin sa oras na makapag trabaho na kami”

“Ganun ba? Pero kasi ganun talaga kalaki ang singilan ngayon pero-” nag tinginan kami ni Josefa ng bigla itong tumigil, narinig namin ang pag hinga nito ng malalim bago mag salita ulit “-sige kahit kalahati lang muna ayos na”

“Sige po salamat po” wika ni Josefa

“So ano ang desisyon nyo mag papagawa na ba kayo ng requirements para masimulan na natin ang process?”

“Wala pa po kaming hawak na pera ma’am” wika ko

“Ganun ba? Sige sabihan nyo na lang ako pag ayos na kayo”

“Sige po salamat po” pinatay na ng kabilang linya ang tawag at sabay kami ni Josefa na napahinga ng malalim

Nag tinginan kami at nag iwas din ng tingin.

“It’s now or never, Aey”

“Saan naman tayo kukuha ng ganun kalaking pera? Problema na nga ako sa utang namin e”

“Edi manghiram ka sa tita mong mayaman, bayaran mo ng kalahati ang utang nyo kay Aleng Anna tapos ang kalahati naman ay ibayad natin kay ma’am” wika nito sa babaeng kausap namin kanina

Napahinga ako ng malalim at napakagat sa labi. Napatingin ako sa gilid ko ng tumayo si Josefa mula sa pag kakaupo nya.

“Susubok na ako” wika nito “Malaki ang buwanan na kita, walang mangyayari sa akin kung mananatili lang ako sa ganitong buhay, ayaw ko ng ganitong buhay”

“Saan ka kukuha ng pambayad mo?” Tanong ko

“Bahala na” sagot nito “O’sya mauna na muna ako, tandaan mo, Aey, kung gusto May paraan, nandyan ang anti mo, narinig mo naman kung gano kalaki ang sweldo sa isang buwan, makakabayad tayo agad.” Tinapik nito ang balikat ko at nag paalam bago umalis

Napakagat ako sa labi ko at napahawak sa sentido ko.

Sinuot ko ulit ang bag ko at nag lakad palayo.

Imbes na sumakay ay pinili ko na lang na mag lakad para makapag isip.

Sino ba naman kasi gusto ng ganitong buhay.

Napatigil ako at pinunasan ang luhang tumulo mula sa mata ko.

Napahinga ako ng malalim at nag patuloy ulit sa pag lalakad.

---

“Mga indio!” Halos magulat ako ng makita ang pag tama ng isang bagay sa mukha ng isang lalake “Ilang beses ko ba sasabihin na hindi iyon nilalagay doon!”

“Madam ka-”

Nanlaki naman ang mata ko ng may malakas na bumatok sa lalake “Sasagot ka pa!”

Muntikan naman ako mapatalon ng biglang paglingon ni Anti.

“Bumalik na kayo sa trabaho nyo, pag ang isa sa inyo nag kamali, tanggal kayo lahat!” Halos parang mga zombie ang lahat ng mag kagulo at umalis “Ano ang ginagawa ng magaling kong pamangkin dito?” Wika nito ng papalapit ito

“Ah, tita pwede ka po ba makausap” wika ko

Nakita ko ang pag tirik ng mata nya bago mag salita “Alam ko na, doon tayo sa loob” wika nito bago nag lakad

Huminga ako ng malalim bago sya sundan.

Pag pasok namin sa loob ng kanyang bahay ay nilibot ko ang aking paningin.

Maganda ang bahay ng aking tiyahin. Angat ang buhay nya kumpara sa buhay na meron kami.

Pero kung tutuusin may kaya ang buhay na meron sila nanay noon. Pero dahil hindi pabor ang mga lolo at lola ko sa relasyon ng nanay at tatay ko dahil ang tatay ko ay isang mag sasaka lang, ipinamana lahat ng ari arian sa pangalawang kapatid ng nanay ko. Sa tita ko.

Naabutan ko naman ang lola ko, strikta iyon at hanggang sa namatay sya na hindi man lang matanggap ang relasyon ng magulang ko.

“Maupo ka” wika ng tiyahin ko

“Salamat po” umupo ako sa sofa habang umupo din sya sa gilid

“Magkano ang kailangan mo?” Wika ng tita ko “Diba nandito ka para manghingi? Ngayon magkano?”

Napalunok dahil sa prangkang tanong ng tiyahin ko.

“Ano na, Aey? Marami akong ginagawa kaya sabihin mo na, balita ko din ay sinugod kayo ni Anna sa bahay nyo, isang daang libo ang utang nyo sa kanya, pero kung uutang ka ng ganun kalaki sa akin paano mo kaya ma babayaran? Alam mong hindi ako nag papautang ng walang bayad at May pursyento iyon”

Napalunok ako “Ante, ano po… May balak din po ako mag trabaho sa ibang bansa, kailangan ko din po ng pera para makapag lakad ng requirements ko”

“Ngayon? Sobra pa sa isangdaang libo ang uutangin mo?”

Napalunok ako “singkwentang mil po ang kailangan ko para sa requirements, babayaran ko naman po kayo sa oras na makapunta na ako sa Ibang bansa”

“Aey, kahit papano tiyahin mo ako, alam kong di ka tanga pero…” Tumayo ito at lumapit sa lamesa “Totoo bang trabaho ang pupuntahan mo sa Ibang bansa? Matalino ka, Aey, sigurado ka bang tunay na trabaho ang pupuntahan mo?”

“Naka usap na po namin ang employer namin, Auntie, sa oras na meron na po kaming requirements, pwede na po kami umalis, wag po kayo mag alala kayo po ang una kong babayaran sa oras na makapag trabaho na ako”

“Paano ang utang nyo kay Anna?”

Napahinga ako ng malalim “Babayaran ko po sya ng kalahati, ngayon”

“Hindi biro ang mag trabaho sa ibang bansa, Aey”

“Alam ko po, pero kailangan ko po gawin, gusto ko po makatulong kila nanay, lalo na po na wala na si tatay”

Tinignan pa ako nito ng medyo matagal bago umiwas at May kinuhang papel at nag sulat.

To be continued

IV

Hawak hawak ang plastic na may ulam sa loob, gabi na at ngayon lang ako nakauwi dahil tumulong ako sa pag trabaho sa bahay ng ante ko.

Dala ang Plastic ng ulam at ang ngiti na alam kong magugustuhan ng mga kapatid ko ang iuuwi kong pagkain.

“Janna” tawag ko “Nay” salubong ko sa nanay ko sabay yakap, bumitaw din ako at nag mano “May uwi po akong pagkain” nilapag ko ito sa lamesa at kumuha ng plato

“Saan galing yan?” Tanong ng nanay ko

“May naghahanap po kasi akong part timer sa bayan, kaya pumasok po ako, sayang po kasi” pag sinungaling ko

“Wow manok” wika ni Joseph

“Paborito mo yan diba?” Wika ko at pinisil ang pisngi nya

“Huling kain ko nito nung nag tapos ako ng elementarya” wika ni Janna “highschool na ako at mag tatapos na ulit, ngayon lang ulit ako nakakain nito” natawa ako sa sinabi ni Janna

“Edi ito na ang advance na handa mo, o’sya kumain na kayo” wika ko

Naka ngiti ko silang tinignan habang nakain.

“Anak,” tawag ng nanay ko kaya napalingon ako

“Nay, may nahanap po akong trabaho” pangunguna ko

“Talaga, saan?” Nakangiting tanong ng nanay ko

“Sa ibang bansa po, sa japan, malaki ang sweldo at makakabayad po tayo sa mga utang natin”

Nawala ang ngiti ng nanay ko at hinawakan ako “Anak, masyado malayo doon, paano kung may mangyari sayo doon, anak mas mabuti na dito ka na lang, hayaan mo akong mag bayad ng utang natin, wag kang umalis”

“Nay, May sakit po kayo, mas maganda po na kayo rin ang nandito para bantayan sila Joseph, Nay, kaya ko na po ang sarili ko, sa oras po na di ko na kaya, uuwi po ako, nay, mag tiwala lang po kayo”

Niyakap ako ng nanay ko “May tiwala ako sayo anak,” bumitaw sya sa pag kakayakap, “Pasensya kung ikaw ang gumagawa ng responsibilidad na dapat ako”

“Nay, ginusto ko po gawin, ginusto ko po tumulong sa inyo” nakangiti kong wika

---

Nakatingin ako sa cheque kung saan nakasulat ang amount ng pera na hiniram ko sa ante ko.

Wala na talaga atrasan…

Napatingin ako sa bintana ng May narinig akong sumisipol.

Huminga ako ng malalim at nilagyan ang cheuqe sa lalagyanan ko ng damit.

Isa lang naman ang sumisipol ng ganitong oras.

Lumabas ako ng kwarto at hawak ang gasera bago lumabas ng bahay.

“Bakit?” Wika ko ng makita si Josefa

“May nahiraman ka na?” Tanong nya

“Ikaw?”

“Meron na” nangunot ang noo ko

“Saan ka kumuha ng pera?”

“Sinangla nila nanay ang kalabaw, sakto May ipon rin ako, sabi ko naman sayo noon na gusto ko kumawala dito, kaya nag ipon na din ako. Pwede na din tayo umalis bukas”

“Bukas? Ang bilis naman”

“Alam ko kasing makakahiram ka ng pera, kaya nung nasangla na ang kalabaw ay tinawagan ko agad si ma’am, ang sabi nya bukas ipapadala nya ang ticket natin para makaluwas ng Maynila at doon na lang daw tayo mag kita, ginagawa na din ang papeles natin at baka daw bukas tapos na iyon”

“Ang bilis naman matapos ang papeles?” Wika ko “Sigurado naman yan diba? Medyo nag aalangan ako kasi bakit ang bilis matapos ng papeles natin?”

“Tss, wag ka na mag alangan, atleast makaka alis agad tayo, nabayaran mo na ba yung utang nyo kay aling Anna?”

“Ang plano ko sana e bayaran muna ng kalahati, Naka hiwalay ang cheque na ibibigay ko sa kanya at yung pera na gagamitin natin”

“Bukas na bukas e, kausapin mo agad, baka bigla ipadala ang ticket natin para makaluwas”

“Sige, ako na bahala”

“Nako wag ka mag kakansel, Ora ora a, ang sabi kasi ni ma’am sa oras na mabigay nya ang ticket natin pa luwas e wag na daw tayo mag kansel kasi halos gawa na ang papel natin”

“Sige, bukas ng umaga pupuntahan ko agad si Aling Anna para mabayaran sya”

Huminga ng malalim si Josefa “This is it na talaga, naamoy ko na ang Sakura ng japan” natatawang wika nya “Excited na ako”

Ngumiti lang ako at tumingala para tignan ang mga bituin, kung si Josefa ay nagagalak ng umalis, ako kinakabahan, nag dadalawang isip at parang gusto umurong.

---

Maaga ako nagising kinabukasan para puntahan si Aling Anna at para na din mag bayad ng utang namin.

Pinakiusapan ko ito na kung pwede ay kalahati muna. Ayaw pa nito pumayag nung una, pero nakiusap ako at ipinangako na babayaran ko sya ng paunti unti.

Siabi ko din dito na mag tratrabaho din ako sa sa ibang bansa at aalis na kami baka bukas o ngayon araw.

Katulad ko at katulad ni Auntie, nag sabi ito na totoong trabaho ba daw ang papasukin namin kasi masyado mabilis ang proseso ng lahat.

Katulad ng sinabi ng babae na ibibigay muna ang papeles namin bago makaalis kung kaya ay tiwala kami ni Josefa.

Nang masigurado ko na maayos ang usapan namin ni Aling Anna ay umuwi ako at sinabi din kay nanay na kailangan namin umalis ngayon o baka bukas.

Katulad ng reaksyon ni Aling Anna at ni Auntie at ang reaksyon ko kagabi. Na nabilisan sa proseso at nag aalangan kung tunay na trabaho ba iyon, sinabi ko na lang ang sinabi ko kay Aling Anna.

Wala na din nagawa si Nanay dahil ang alam nya lang ay aalis ako at walang perang kasama, ang alam nya lang ay libre ang pag punta namin doon.

Habang inaayos ko ang gamit ko ay sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko na parang kinakabahan. Nag simula na din ako mag alangan kung tutuloy ba ako o hindi.

“Magandang hapon po, Auntie” rinig kong wika ni Josefa mula sa labas ng kwarto “Si Aey po?”

“Nasa kwarto pasok ka” wika ng nanay ko “Puntahan mo na lang sa kwarto nag aayos na din ng gamit nya iyon”

“Sige po, pasok na po ako”

Hindi ko na nilingon pa ang pintuan ng marinig ang mga yabag ng tao na papalapit sa gawi ko. Hindi ko ito pinansin dahil abala ako sa pag aayos ng gamit ko.

“Oh” tinignan ko ang papel na inabot sa akin ni Josefa “Ticket natin pagluwas ng Maynila” kinuha ko ang ticket at tinignan “Sigurado na talaga ito Aey, ano mang oras ngayong araw ay pwede tayong umalis”

“Josefa,” wika ko “Totoo namang trabaho ang pupuntahan natin diba?”

“Ulit ulit tayo te? Oo nga, ayan nga ticket totoo paluwas ng Maynila” wika nito “Teka yan ba ang mga dadalhin mo? O kasya pala ang gamit mo sa maleta e, buti na lang di pa naitapon ng mga tiyo ko ang maleta nila at May sobra pa” wika nito sa hiniram kong maleta mula sa kanya “Mamayang madaling arawtayo umalis para hindi hassle sa biyahe, traffic kasi umaga e, nasabi ko naman na kay ma’am at sa oras daw na makarating tayo ng Manila ay kontakin agad daw natin sya”

Napakagat ako sa bibig ko at napatigil sa ginagawa ko “Kinakabahan talaga ako” wika ko

“Ako din, pero kaba ng excitement yan”

“Di e”

“Tss wag kang mag isip ng kung ano-ano Jusmiyo, kasama mo ako” wika nito “Kung ano man mangyari, kasama mo ako”

Ngumiti lang ako pinagpatuloy ang pag aayos ng gamit ko. Tumulong naman si Josefa habang nag kwekwento, habang ang isip ko ay patuloy na lumilipad sa kawalan.

---

“Ito ang baon nyo niluto ko yan” wika ng nanay ni Josefa

“Salamat po auntie” wika ko

“Ito din anak” abot ni nanay sa akin ng isang bag ng prutas “Kainin nyo yan habang nasa biyahe, ito…” Inabot nya sa akin ang pera “Maliit kang yan pero bauinin mo yang pang gastos nyo” tinignan ko ang apat na libo

“Ate pasalubong a” wika ni Joseph

“Ate ako kahit cellphone lang” wika ni Janna

“Ako naman ate kahit sapatos lang” wika ni Irene

Ngumiti ako “Sige ipapadala ko agad sa inyo ang lahat ng gusto nyo” wika ko

“Tara na, Aey, paalis na ang bus” wika ni Josefa

Niyakap ko isa isa ang pamilya ko at nag paalam. Walang lingon lingon akong sumakay at umupo sa loob ng bus.

Dala pa rin ang kaba na hindi ko maintindihan at ang lungkot na iiwanan ko ang pamilya ko.

To be continued

V

Nagising ako tapik na ginawa ni Josefa sa akin.

“Nandito na tayo sa Maynila, Aey” rinig kong wika nito, binuksan ko ang mga mata ko at tumingin sa labas ng bintana

Pasilip na si haring araw, nakita ko din ang nag lalakihang mga gusali, mga sasakyan at ilang tao na nakikipag sapalaran sa umaga.

Inayos ko ang gamit ko at ang sarili ko ng huminto ang bus na sinasakyan namin ni Josefa. Hinintay namin na makababa ang ilang tao bago kami bumaba at kinuha ang aming gamit sa compartment ng bus.

Nilingon ko si Josefa na May kausap sa telepono habang hila hila ang gamit namin.

“Ano?” Wika ko

“Hintayin daw natin sila dito” wika ni Josefa “Tara upo tayo doon” turo ni Josefa sa mga upuan

Nang makaupo kami ay tinignan ko ang paligid. Ibang-iba sa lugar na nakasanayan ko. Parehas na Pilipino pero ibang buhay. Yung iba ay May hawak ng bata habang namamalimos, may mga nag titinda sa paligid, may taong tumatakbo, May mga batang nakikipag patintero sa mga sasakyan.

“Nag text si Nox” wika ni Josefa “Nakalimutan daw natin mag paalam” natatawang wika ni Josefa habang nakatingin sa telepono nya

“Oo nga hindi din natin sya nasabihan” wika ko

“Hayaan mo na sya” wika nito habang binulsa ang telepono nya

“Ay! Hala!” Napatingin ako sa kalsada ng may narinig ako

May isang magandang sasakyan ang nakahinto habang sa harap nito ay may nakaharang na babae.

“Yung babae!” Wika ng ibang tao sa terminal

Bumaba ang driver ng sasakyan at nilapitan ang babae at kinausap ito.

Hindi ko masasabi na gusgusin ang babae dahil ang kinis nito at mukhang mayaman.

Halos itulak ng babae ang lalake at pukpukin ang sasakyan nito ng bag.

Narinig ko naman ang pag sipol ni Josefa kasabay ng pag labas ng isang lalake mula sa likod ng sasakyan.

Matipuno ang katawan ng lalake. Suot ang salamin ay halata mong mayaman ito dahil sa kanyang suot, matangos ang ilong nito at masasabi ko na gwapo ito.

Napa ‘oh’ ang lahat ng biglang ibato ng lalake ang pera sa mukha ng babae, halos mag kagulo naman ang ilang tao at lumapit doon at pinulot ang ilang pera na binato ng lalake.

May sinabi ang lalake at ang tanging nabasa ko lang sa bibig nito ay ang salitang ‘slut’ bago napalingon sa gawi namin, halos parang napako ako sa aking kinauupuan ng mag tama ang tingin namin, bago ito sumakay sa sasakyan at umalis.

‘Hindi naman nya ako tinignan, diba?’ Psh pelingera

Mukhang gulat din ang babae dahil sa ginawa ng lalake.

‘Hipokrito’ wika ko sa aking isip

Walang nagawa ang babae at sumakay sa isang taxi at hinayaan ang ilang tao na nag kakagulo sa pera.

Ganun ba kadali sa mayaman na mag tapon ng pera?

Huminga ako ng malalim at nag hanap ng pwede pag aksayahan ng oras.

May parang isang oras naman ang pag hihintay namin ng dumating ang babae.

Maliit lang ito na medyo malusog, pango ang ilong at bilugan ang mukha.

Binati kami nito at inaya na sumakay sa isang sasakyan, isinakay nito ang aming gamit bago kami umalis.

Nag kwento ito patungkol sa trabaho na pwede naming gawin sa Japan. Katulad ng sabi nya isa kaming waitress, pwede pa daw tumaas ang sahod namin pag na promote kami.

Halos si Josefa lang ang nakikipag usap sa kanya dahil pinagmamasdan ko mabuti ang babae.

Nakarating kami sa isang fastfood at ang sabi doon daw ibibigay ang ang mga papeles.

Nag punta kami sa bandang dulo kung saan wala masyadong tao.

Patuloy pa rin sa pakikipag kwentuhan si Josefa at ang babae.

Hindi ko pa rin mawari kung nag sasabi ng totoo ang babae. Parang nag sisinungaling kasi sya, mas lalo ako nag alangan dahil sa mga kilos nya.

Panay ang linga nya at halos matuklap ang gilid ng kanyang kuko dahil sa pag kurot nya.

Masyado din magalaw ang mata nya habang kausap si Josefa, normal naman siguro yun dahil May ganun naman talagang mata.

Halos pag pawisan din ito kahit may aircon.

“Sandali lang a” paalam nito habang tumayo at kinuha ang kanyang telepono bago may tinawag.

“Hindi sya nag sasabi ng totoo, Josefa” wika ko

“Aish, pinairal mo nanaman yang ugali mo na ya “ wika ni Josefa

“Hindi ito about sa ugali ko, nag sisinungaling talaga sya”

“Alam mo sa ginagawa mo mapapahamak tayo, tsaka nandito na tayo kaysa ka pa uurong”

“Pero kasi-”

“Kung ayaw mo bahala ka, ang sabi nya sa oras na gawa na ang papel natin, di na tayo pwede umurong dahil mas malaki daw ang babayaran natin pag umurong tayo dahil sa placement fee” huminga ng malalim si Josefa “Nandito na tayo ano ka ba, tsaka kasama mo ako, pag palpak sya ako ang sisihin mo” wika nito

Napailing lang ako, halos triple na ang kaba ko.

Ilan pang minuto ay dumating ulit ang babae at may kasama na itong lalake.

Umupo ito sa harap namin at binigay ang kanya kanyang naming envelope.

Tinignan ko ang alam at nandoon ang passport at ilang papel.

Sinabi ng babae na nakasulat na din doon ang lugar kung saan kami pwede tumuloy at kasama na ang ticket sa eroplano.

Kinuha ko ang sinasabi nyang ticket ng eroplano pero naka print lang ito sa isang papel.

Tinignan ko ang babae na agad umiwas ng tingin.

Mamayang gabi din daw ang flight namin papunta sa Japan.

Tinignan ko pa ang ilang laman ng envelope at ang passport ko.

Hindi ko masabi kung tunay bang passport ito. Pero base sa mga nakikita ko parang totoo naman sya.

Mas lalo akong kinabahan ng mag salita ito at kunin ang pambayad namin.

Nakangiting binigay ni Josefa ang pambayad nya habang ako ay halos lumabas na ang aking puso.

Tinignan lang ng lalake ang loob ng sobre at sinigurado kung pera nga ba ito bago nya nilagay sa kanyang bag na maliit.

Kinuha ko naman ang bag ko at tinignan ang babae at ang lalake na nag hihintay ng pambayad ko.

Tinignan ko si Josefa at sinenyas nya ang ulo nya para ibigay ko na.

Kinuha ko ang sobre na kung saan nakalagay ang winithdraw kong pera bago ko binigay sa lalake.

Hindi katulad ng ginawa nya sa pera ni Josefa ay hindi na nya ito tinignan pa.

Nag usap pa ulit silang tatlo at nag tatawanan pa.

Ilang saglit pa ay nag paalam ang babae na May gagawin lang daw bago ito tumayo at umalis.

Abala naman sa pakikipag usap si Josefa sa lalake.

Inaya pa kami ng lalake na kung gusto ba daw namin kumain at libre nya, agad na um-oo si Josefa.

Tumayo ang lalake at pumunta sa counter.

“Ang pogi nya no” wika ni Josefa “Ang bait pa, pero mas gwapo pa rin ang Nox natin kahit Probinsyano”

Natawa ako ng konti sa sinabi ni Josefa, kung nandito lang si Nox baka sumang-ayon iyon sa akin at baka parehas kami ng nararamdaman.

Nang maka-order ang lalake ay hinatid nito ang pagkain namin.

Ilang minuto pa ay nag sabi ang lalake na pupuntahan lang daw ang babae sandali.

Susundan ko sana sya pero pinigilan na ako ni Josefa.

“Wag kang paranoid okay, kita mong nilibre pa nga tayo ng pagkain e”

“Bitawan mo ako, dito ka lang” May authority kong wika

“Grabe naman nakakatakot ka a, sige na nga” wika nito habang May manok ang bibig

Nag lakad ako palabas ng fastfood at hinanap ang lalake at ang babae. Nakita ko sila sa May likod bandang parking. Mukhang seryoso silang nag uusap kung kaya ay lumapit ako.

“May problema po ba?” Wika ko

“O-oh i-ikaw pala, Miss Apricity” wika ng babae

“Mukhang seryoso po kayo a” wika ko “May problema po ba?”

“Ay wala, may kailangan lang kaming asikasuhin” wika ng babae

“Aalis po kayo?” Tanong ko “Pwede po ba na makuha muna ang pera namin bago kayo umalis, ibibigay ko muna din po ang papeles ko”

“Ah hindi dyan lang kami” wika ng lalake

“So aalis nga kayo? Kukunin ko muna yung pera namin” nag tinginan ang dalawa bago humarang ang lalake sa harap ko

Sumakay naman agad ang babae sa sasakyan, naging alerto ako ng bigla sya nag labas ng kutsilyo. Napailag ako at napaupo bago ito dali-daling sumakay sa sasakyan.

“Tulong!” Wika ko tumayo agad ako at nakipag agawan ng bag sa lalake

Hinawi ko ang kamay nya na May hawak na kutsilyo dahilan para mahulog ito.

Halos mapayuko ako ng sikmuraan nya ako kaya naka sakay sya sa sasakyan, May mga dumating naman na tao para habulin ang sasakyan.

To be continued

VI

Tinignan ko si Josefa na paikot ikot sa labas habang sinusubukan na kontakin ang babae na kausap namin. Inabot na kami ng halos palubog ng buwan.

“Kung ako kasi sa inyo nanahimik na lang ako sa probinsya” napatingin ako sa nag salitang pulis “Mas maganda ang buhay sa probinsya, Iha”

“Hindi naman po kami makikipag sapalaran kung maayos ang buhay namin sa probinsya” sagot ko

“Kung sabagay, pero hindi din maayos ang buhay sa ibang lugar iha” wika muli ng pulis

“Chief!” Tawag ng isang pulis sa kausap ko “Ito na po ang report” kinuha ng cheif ang binigay na folder ng isang pulis

Binuksan nya ito at binasa “Tsk. Tsk. Tsk. Sya nanaman” tinignan ako nito “Ito sya hindi ba?”

Tinignan ko ang tinuro ng lalake sa folder “Opo” panigurado ko “Sila po yan”

“Alam nyo ba, itong babaeng ito, ay marami ng reklamo laban sa kanya? Katulad nyo ay tinakbo din nya ang pera, sa kasamaang palad ay nahuhuli sya ngunit nakakapag piyansa, pero itong mukha nya ay hindi nya talaga mukha, nag pabago na ng mukha yan” wika ng pulis “Hindi na din kami magugulat kung mag babago nanaman sya ng mukha”

“So wala na po bang pag asa na maibalik ang pera namin?” Rinig kong tanong ni Josefa

“Sa ngayon ay hinahanap na ulit sya ng mga pulis, pero hindi ko masasabi na maibabalik agad ang pera nyo” sagot ng pulis “Kung ako sa inyo bumalik na muna kayo ng probinsya at kami na muna ang bahala sa kaso na ito”

“Hindi po kami pwede bumalik ng probinsya sir, hiniram lang po namin ang pera, ako po sinanla po namin ang hanapbuhay namin para lang May pambayad kami” wika ni Josefa

“Wala ba kayong kakilala dito sa Maynila na pwede nyo pag tuluyan? Wala din naman trabaho dito sa Maynila kung tutuloy kayo dito” sagot ng pulis

“Josefa! Aey!” Napatingin ako ng May tumawag sa pangalan namin “Gosh ano nangyari?” Wika nito ng makalapit sa amin

Tinignan ko ito mula ulo hanggang Paa. Ibang iba sya sa dati.

Halos pag tinginan sya ng pulis dahil sa suot nya na kulang na lang ay mag hubad sya. Halos puro kulorete ang mukha nya, ang kapal ng lipstick, basta ibang iba sya sa kung paano namin sya nakilala noon.

“Jeya?” Wika ko “Ikaw ba yan?”

“Oo tinawagan ako ni Josefa” sagot ng kaibigan namin “Ano ba ang nangyari?” Napatingin sya sa pulis at halos bumakas dito ang gulat, napatingin ako sa chief na kausap namin kanina, halos di ito makatingin ng diretso kay Jeya, napakagat ako sa labi ko

“Na scam kami, beb” wika ni Josefa “Tinakbo ng babae ang pera namin, pupunta sana kami ng ibang bansa”

“Ano?!” Napatingin sa akin si Jeya “Gosh Aey, pati ikaw?” Huminga ito ng malalim “Ano ang plano nyo ngayon?”

“Sinabihan ko sila na umuwi muna sa probinsya, jey-miss” wika ng pulis

“Hindi nga kami pwede bumalik sa probinsya” wika ni Josefa, tumingin ito kay Jeya “Beb tulungan mo kami”

Huminga ulit ng malalim si Jeya “Sige doon muna kayo sa tinutuluyan namin”

---

Halos umikot ang mata ko ng makarating kami sa tinutuluyan ni Jeya, malaki ang bahay at halos pag pasok mo ay sasalubong sayo ang dalawang hagdan at malaking chandelier sa gitna.

Katulad ni Jeya, ay ganun din ang mga damitan ng ibang babae.

“Oh Jeya!” Tawag ng isang babae

Naka-panty lang ito at naka spaghetti strap na damit.

“Hey!” Bati ni Jeya at nag beso sila “Girls this is Rikki, sya yung friend ko dito, Rikki, sila yung mga kababata ko sa probinsya”

“Bagong babae?” Tanong ni Rikki

“Hahahaha Hindi, matino yang dalawa” natatawang wika ni Jeya “ikaw na muna nag bahala sa kanila a, May customer kasi ako, alam mo na si Kano”

“Tiba tiba ka naman, o’sya sige ako na muna bahala dito sa dalawa, basta balato a”

“Sige” tinignan kami ni Jeya “Sumama muna kayo kay Rikki, mabait yan, May trabaho pa kasi ako e”

“Sa kalagitnaan ng gabi?” Tanong ko

“Ah ehem, di ba nila alam?” Rinig kong bulong ni Rikki “O’sya umalis ka na, ako na bahala dito”

“Sige salamat, una na muna ako girls” tumungo lang kami ni Josefa

“Sunod kayo sa akin” wika ni Rikki bago mag lakad

Habang nag lalakad naman ay halos bumuka ang bunganga ni Josefa, maski ako ay sobrang namamangha sa bahay. Para kang nasa palasyo.

May pinasukan kaming isang silid at parang isang bahay din ang laki nito. May sariling sala at kusina din. May apat na upuan sa dining table.

“Okay” napatigil kami sa pag lalakad ng humarap si Rikki “Di ko alam kung hanggang kailan kayo pwede manatili dito, kasi halos lahat ng babae na makita nyo dito ay iisa lang ang trabaho, kumbaga ito na ang dorm namin, kung tutuusin bawal ang outsider dito, pero dahil kaibigan kayo ni Jeya ay dito muna kayo pansamantala” wika nito “May dalawang kwarto dito, sa isang kwarto dalawa ang kama, doon kayo sa isang kwarto mag salo”

Nag lakad ulit ito at sinundan namin “Ito ang Kusina, malamang, ang dining table and then…” Nag lakad ulit sya “Ito ang powder room… Ito naman ang magiging kwarto nyo and then ang toilet and bath” pumasok kami ni Josefa sa kwarto, sakto lang sa dalawang tao ang silid

May dalawang study table at sa bawat kama May lamp. Pinakita din sa amin ang aming palikuran.

Hinawakan ko ang kama at sobrang lambot nito. May aircon din at sobrang liwanag.

Sobrang layo sa nakasanayan kong tirahan.

“So ayun, hindi libre ang pag tira dito, lahat siempre may bayad” wika ni Rikki

“Mag hahanap kami ng trabaho” wika ni Josefa

“Psh, hindi ganun kadali mag hanap ng trabaho, tandaan nyo nasa Pinas kayo kung saan sobrang taas ng kuwalipikasyon, kung gusto mo malakihang kita, kailangan tapos o tungtong ka sa kolehiyo, pag May Pinag aralan naman kailangan ng karanasan sa trabaho na papasukin mo” wika nito sabay upo sa kama “Kung sabagay, pag kukuha ka nga ng valid id kailangan May valid id ka hahaha” tawa nito, nag tinginan kami ni Josefa “Ehem so yun nga, nasa Pilipinas tayo kung saan, pag mahirap ka imposible na mangarap ka ng malaki, imposible na makuha mo iyon, nasa pinas tayo kung saan ang pangarap ay pang mayaman lang” tumayo ito “O’sya kailangan ko na ng beauty rest, kayo na bahala sa sarili nyo at malaki na kayo” wika nito bago nag lakad palabas

Huminga ako ng malalim at tinabi ang gamit ko at umupo sa kama, sa sobrang lambot nito ay halos lumubog ako.

Napatingin ako kay Josefa na malakas at malalim na bumuntong hininga bago nito nilagay ang gamit nya sa gilid at pumasok sa palikuran.

Halos matulala naman ako sa malayo.

Tama ang sinabi ni Rikki. Pag mahirap ka, suntok sa buwan na matupad mo ang mga pangarap mo. Hindi makatarungan ang mundo, oo nasa iisa tayong mundo kung saan parehas ng hangin, parehas ng paligid, parehas ng lupa na timatapakan, pero hindi tayo pare-pareho ng landas na tinatahak.

Masyado malupit ang mundo, malupit ang buhay.

Wala e, pinanganak akong Pilipino at sa Pilipinas ako nakatira kung saan ang lahat ng bagay ay pang mayaman lang.

To be continued

VII

Halos di ako makatulog at ginawa ko na yata lahat ng posisyon sa kama pero di ko mahanap ang tamang posisyon para makatulog.

Wala na si Rikki at ang ilang babae na nakatira sa bahay. Nakakapag-taka lang dahil gabi ang trabaho nila.

Mukhang di din maganda ang naiisip kong trabaho nila, pero di din naman maganda na pag isipan ko sila ng masama.

Napalingon ako kay Josefa ng marinig ko nag hikbi nito. Umupo ako mula sa aking pakakahiga.

“Josefa” tawag ko, tumayo ako at lumapit sa kanya, hinawakan ko ang balikat nya para humarap sya sa akin.

Bigla naman ito umupo mula din sa kanyang pag kakahiga at niyakap ako.

“Patawarin mo ko, Aey” wika nito “Kasalanan ko kung bakit tayo nandito at kung bakit nakuha ang pera natin”

Niyakap ko ito pabalik “Shhh… Hindi mo kasalanan okay”

“Ako nag pumilit sayo e, patawarin mo sana ako”

“Ginusto ko din naman, isa pa walang May kasalanan sa atin, masyado din tayo padalos-dalos”

Bumitaw ito sa pagkakayakap “Sorry talaga”

“Ayos lang” huminga ako ng malalim “Nakakapang hinayang nga lang, pero May awa ang diyos” ngumiti ako para iparating na maayos ako

Kahit sa loob ko hindi.

Di ko alam kung paano ko mababayaran ang ipinangako ko sa aking tiyahin.

Pero bahala na. Sana gabayan kami ng diyos.

---

“Saan ang punta nyo?” Wika ni Jeya

“Mag hahanap kami ng trabaho” wika ko, napansin ko naman nag pasimpleng tinginan nila Jeya at Rikki

“Sige sabihan nyo lang ako kung May maitutulong ako sa inyo” wika ni Jeya

“Jeya pwede mag tanong?” Wika ni Josefa

“Nag tatanong ka na” sarkastikong sagot ni Jeya

“Ano ba trabaho nyo? Pwede ba kami dyan?” -Josefa

“Tss, hindi ito simpleng trabaho hindi din madali, kailangan mo ng lakas ng loob sa trabahong ito” wika ni Jeya habang pinapalobo ang bubble gum na nasa bibig nya

“Isa pa mukhang hindi ito para sa inyo, nakatuntong naman kayo sa kolehiyo edi mag call center kayo” wika ni Rikki

“Saan ba pwede mag apply nun?” Tanong ni Josefa

“Yun lang ang di ko alam, malay ko ba dyan” tumayo si Rikki “Una na muna ako ang sakit ng katawan ko ang dami kong customer kagabi” wika nito bago umalis at pumasok sa kwarto

“Mag dala na lang kayo ng madaming resume at mag pasa sa lahat ng hiring na makita nyo” -Jeya

“Hindi ba kami pwede sa inyo?” Tanong pa rin ni Josefa

Lumapit ng konti si Jeya “Kilala ko kayo, alam kong May ideya na kayo kung ano ang trabaho ko, pero sige kung gusto nyo, pwede naman, wag nyo lang ako sisihin pag dating ng oras” seryosong wika ni Jeya

So tama nga ang iniisip ko, paano sya napunta sa ganung trabaho?

“Tara na Josefa para makauwi din tayo ng maaga” Aya ko kay Josefa “Mauuna na muna kami, Jeya, babalik din kami”

“Sige mag iingat kayo” wika nito

Lumabas na ako ng kuwarto at katulad kahapon ay halos pinagtinginan kami ng ilang babae na nakatira sa mansion na iyon.

Huminga ako ng malalim bago nag madaling lumabas.

Hindi ko na muna pinakinggan ang pag tawag sa akin ni Josefa basta lang ay diretso akong lumabas.

Isa lang ang nasa isip ko ngayon.

Yun ay sana makahanap agad ako ng trabaho.

Kailangan ko makabayad sa tiyahin ko at sa utang namin kay Aling Anna.

Pero saan ba ako mag sisimula?

Masyado malawak ang Maynila, saan pa ako sisiksik nito, saang trabaho pa ba ang pwede ko pasukan.

“Ano ba bakit nag mamadali ka?” Wika ni Josefa ng hilahin nito ang braso ko

Ayaw ko sana sya sisihin pero May parte sa akin na sinisi ko sya sa nangyari. Alam kong May kasalan din ako kung bakit kami nandito sa Maynila at kung bakit ganito ang nangyari sa amin. May parte din sa akin na nag hahanap ng sisihin para gumaan ang loob ko, kaibigan ko si Josefa pero di ko alam kung ano ang mararamdaman ko.

“Kung papasok tayo sa trabaho ni Jeya kikita tayo ng malaki” wika ni Josefa “Nakita mo naman kung paano sya mag bilang ng kita nya kagabi diba”

“Ganun ka na ba ka desperada kumita ng pera Josefa?” Wika ko “Hindi natin masisi si Jeya kung bakit nandun sya, pero hindi ako mag tratrabaho sa ganun”

“Kailangan mo bayaran ang-”

Pinutol ko ang sasabihin nya ng mag salita ako “Tama na, Josefa, kung ikaw sige bahala ka mag trabaho ka sa trabaho ni Jeya, pero hindi ko gagawin yun, mag hahanap ako ng trabaho dito sa Maynila, bahala ka na kung ano ang gusto mo” wika ko bago hinawi ang braso ko ma hawak nya, pumara ako ng jeep na agad huminto sa harap ko bago sumakay

Nakita ko naman ang pag sunod ni Josefa at sumakay din.

Kaming dalawa pa lang ang tao sa jeep bukod sa driver.

Tumingin ako sa labas ng bintana. Saan naman ako pupunta nito?

“Saan tayo pupunta?” Tanong ni Josefa “Kung saan ka Aey, don din ako”

Tumingin ako sa kanya “Hindi mo kailangan sumunod sa akin, Josefa”

“Bukod kay Jeya, ikaw lang ang pinagkakatiwalaan ko, Aey, hindi ko alam kung saan ako pupulutin nito”

“Mag hahanap tayo ng matinong trabaho, okay” wika ko bago tumingin ulit sa labas

Sa totoo lang di ko din alam kung saan pupunta.

Halos mga nag tataasang gusali ang nasa labas. Iba ito sa probinsya na nakasanayan namin.

Di na namin alam kung saan kami nakarating ni Josefa basta lang kami nag bayad at bumaba na.

Halos pagtanungan namin ang lahat ng gusali na makita namin na kung hiring ba sila doon, puro pasa lang din kami ng Resume na xenerox namin kanina.

Sa ilang fastfood din ay nag pasa kami at nag babakasali na matanggap.

Pero halos kalahatan ng napasahan namin ay tatawagan na lang daw kami at ilan naman ay hindi na muna sila tumatanggap ng tao.

Mag tanghali na din ng maisipan na namin mag pahinga ni Josefa, bumili lang kami ng kwek kwek at ng inumin para makakain kami. Pumasok naman kami sa simbahan ng Baclaran at nag sindi ng kandila.

Nang matapos kami sa pag darasal ay umupo kami sa hagdan ng simbahan.

Hindi masyado mainit ang panahon, halos makulimlim din at parang nag babadya ang ulan.

Huminga ako ng malalim.

Kung ano man ang mangyari gabayan sana kami ng diyos.

“Aey” tawag ni Josefa “Nag text si mama, kinakamusta tayo ni mama mo” wika nito “Ano ang sasabihin ko?”

“Wag ka muna mag reply” sagot ko “Ibang numero ang gamit sa ibang bansa, baka malaman nila na hindi tayo natuloy”

“Kung sabagay” narinig ko ang pag hinga nito ng malalim “Saan tayo ngayon?”

Napatingin ako sa relo ko, alas dos na ng hapon.

“May mall dito, try natin mag pasa ng resume” wika ko bago nag lakad

Sumakay kami sa yellow cab papunta sa mall. Nag antay pa ito ng ilang tao bago kami nag bayad at umalis na.

Hindi naman naging matagal ang biyahe at ilang minuto lang ay nakarating na kami sa aming paroroonan.

Nang makarating kami sa mall ay nag tanong kami sa guard kung saan pwede mag pasa ng resume at tinuro kami nito sa building kung saan kami pwede mag pasa.

Nang makapag pasa kami katulad ng sinabi ng ilang napasahan namin ng resume ay tatawagan na lang daw kami.

“Ubos na ang resume ko Aey” wika ni Josefa

“Sakin din e” sagot ko “Uwi na ba tayo?”

“Wala din naman tayo gagawin sa bahay, mag window shopping tayo, malay mo May makita tayong gamit na pwede natin bilhin pag May pera na tayo” masayang wika nito

Napailing lang ako at napangiti ng konti.

Pumasok kami sa loob at sa ilang pagkakataon ay namangha kami sa aming mga nakita.

Pinasok namin ang ilang boutique ng damit at nag tingin tingin lang.

May nakita din naman kami bentahan ng iba’t-ibang lahi ng aso at pusa at ilang hayop na pwede alagaan.

Wala kaming nilabas na pera ni Josefa pero masaya kaming nag lilibot sa loob ng mall.

Napahinto naman kami ni Josefa ng may nakita kaming ilang instrumento na naka display lang sa labas mismo.

May ilang tao naman na sumubok na tumugtog.

May ilan din naman na sumabay sa kanta na tinutugtog ng iba’t-ibang tao na-nandoon din habang hawak ang iba’t-ibang instrumento na pwede gamitin ng lahat.

Umalis ang ilang tumutugtog kanina kasama na din ang lalaking kumanta.

“Ikaw naman ang kumanta, Aey” wika ni Josefa

“Manahimik ka Josefa”

“Ito po kakanta po sya!” Sigaw ni Josefa at tinulak ako sa gitna

“Ano ka ba?” Wika ko

“Dali na”

Napakagat ako sa labi ko habang hinahatak ako ni Josefa sa gitna, nakangiti naman nag ilang taong di pamilyar sa akin habang nakaupo at hawak nag ilang instrumento.

Halos para kaming isang banda ng mag usap kami ng iba’t-ibang tao tungkol sa aking kakantahin. Sa huli ay nag kasundo kami na kantahin nag the one that got away ni Katty Perry, pero this time daw ay mag sisimula kami sa mabagal na kanta.

To be continued

VIII

Nag tagal pa kami sa mall at nag pasya kami ni Josefa na mag hiwalay muna at magkaroon ng self time.

Bumili lang kami ni Josefa ng aming chichirya bago kami mag hiwalay kaya May nakakakain kami.

Napatingin ako sa ilang mga bata na nag tatakbuhan at nag hahabulan.

Nung bata ako, gusto ko na lumaki at magawa ang mga bagay na nagagawa ng matatanda na hindi pwede gawin ng bata.

Nung bata ako gusto ko na tumanda para mag trabaho at mabili ang gusto ko.

Nung bata ako halos eskwela, laro bahay ako, kung tumulong man kami sa bukid ay masasabi ko naman na masaya pa rin kami.

Nung bata ako ang tanging problema ko lang ay kung paano tumakas ng hapon para makipag laro, kung paano mag tulug-tulugan at hinihintay na makatulog o makaalis ang magulang namin para kami ay makapag laro.

Pero ngayon…

Ngayong matanda na ako parang gusto ko bumalik sa pagkabata kung saan simple lang ang problema ko.

Pero hindi natin kontrolado ang lahat ng bagay, tatanda at tatanda tayo kung saan magiging mulat tayo sa realidad na hindi laro ang buhay.

Sa sobrang lalim ng iniisip ko ay nakarating ako sa dulo ng seaside ng mall kung saan maraming nakaparadang yate.

Papalubog na ang haring araw, isang pahina nanaman ng istorya ko ang matatapos.

Umupo ako sa parang bench na nandoon.

Napapikit ako ng umihip ang malakas na hangin.

Napatingala ako habang nakapikit at ninanam ang malamig na hangin.

Hindi ko alam kung ilang segundo o minuto ako nakapikit dumilat na lang ako ng maramdaman na parang may nakatingin sa akin.

Napatingin ako sa gilid ko at hinanap ang nag mamayari ng mga matang iyon.

Bukod sa ilang mga yate na nakatambay ay wala na akong napansing ilang tao.

“Oy” napatingin ako sa gilid ko ng marinig ko ang boses ni Josefa “Wow ang ganda naman dito”

“Kaya nga e” sagot ko “Saan ka galing?”

“Nag libot libot lang, windows shopping ganun ikaw?” -Josefa

“Same” -Ako

“Grabe ganyan pala kalaki ang yate no, ay mali iba iba lang ang size nila” wika ni Josefa habang binubuksan ang chichirya

“Kaya nga” sagot ko na lang at kumuha ng chichirya na inalok nya

“Sa tingin mo kailan tayo makakasakay dyan?”-Josefa

“Malay natin maka sakay tayo balang araw”-Ako

“Psh sana nga”-Josefa

Tinignan ko ulit  yateng nakatigil sa di kalayuan. Nakita ko naman ang ilang mga kalalakihan na bumaba mula doon.

Men in black.

“Ang gwugwapo, animal” rinig kong pigil na tili ni Josefa

Napailing ako habang pasimple nang tinitignan ang ilang mga lalake na nag lalakad palayo ng yate.

Sa dinami ng lalake na bumaba sa yate isa lang ang nakatawag ng pansin ko.

Ang isang lalake na nasa gitna habang pinalilibutan sya ng ilang mga lalake din.

Parang pamilyar sya sa akin pero di ko tanda kung saan at kailan ko sya nakita.

Nakasuot ito ng purong itim habang may salamin sa mata.

Lumingon ito sandali sa gawi namin bago tumingin ulit sa harap.

May sinabi pa ito sa ilang lalake bago May tumigil na ilang sasakyan sa harap nila at sumakay ito sa isang sasakyan.

“Ang hot papi” wika ni Josefa sa gilid ko

Hindi ko ito pinansin at tumingin na lang sa papalubog nang araw.

Nag tagal pa kami ng ilang minuto ni Josefa bago kami nag pasya ng umalis at umuwi na.

May sa ilang oras din ang biyahe namin bago kami nakarating sa bahay na syang tinutuluyan namin kasama ni Jeya.

“Oh kamusta ang pag apply nyong dalawa?” Wika ni Jeya habang nag lalagay ng ilang kolorete sa kaniyang mukha

“Nag pasa lang kami ng resume” wika ni Josefa

“May tira pang lasagna dyan kumain na kayo” wika ni Rikki habang prenteng nakaupo sa sofa at katulad ni Jeya ay nag lalagay din ng iba’t-ibang palamuti sa kanyang katawan at ilang kolorete sa kanyang mukha

“Pasok na muna ako sa kuwarto” wika ko bago iniwan silang tatlo

Masyado naging mahaba ang araw ko ngayon. Nakakapagod din.

Di na ako nag abalang buksan ang ilaw at ibinagsak na lang ang aking katawan sa kama.

Di ko na alam ang gagawin ko.

Ipinikit ko ang mata ko bago ako makatulog.

---

Hindi ko alam kung ilang oras ako nakatulog basta na lamang ako nagising na maramdaman ko ang pag tapik.

Idinilat ko ang mata ko “Bakit?” Tanong ko

“Tumawag si tita” wika ni Josefa habang nakaupo sa gilid ko

“Sinagot mo?” Tanong ko pa rin

“Hindi” sagot ni Josefa “ang alam nya nasa ibang bansa tayo, paano ko sasagutin ang tawag nya, edi nag tanong sya, ayaw ko naman mag sinungaling kay tita at malamang kasama nito ang magulang ko, kaya imbis na mag sinungaling di na lang ako sumagot”

Umupo ako mula sa aking pag kakahiga at tinignan sa mata si Josefa.

“Bukod sa pag tawag ni nanay sayo ano pa ang gusto mo sabihin?” Wika ko

“H-huh? Ako m-may gustong sabihin? Ano naman ang sasabihin ko sayo?” Umiiwas ito ng tingin kaya pinasingkitan ko sya ng mata “Aish, oo na nga” huminga ito ng malalim “Susubukan daw ako ipasok ni Jeya sa bar”

“Huh?” Gulat kong tanong “Josefa…”

“Hindi yan katulad ng iniisip mo a, papasok ako dun bilang taga hugas ng plato o isang singer o kahit anong trabaho ang pupwede, basta marangal” hinawakan ni Josefa ang kamay ko “Hindi na ako aasa na may magandang mangyari kung papasok man ako dun, kailangan ko ng pera girl, gusto ko yumaman, kailangan ko umangat, hindi na ako aasa sa suwerte na darating”

Napaiwas ako ng tingin kay Josefa. Katulad ni Josefa ay gusto ko din umangat, gusto ko iangat ang pamilya ko, gusto ko mabigay ang pangangailangan ng pamilya ko.

“Matino naman ang gagawin natin diba?” Tanong ko

“Ang sabi ni Jeya, nasa atin ang desisyon”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Kung pipiliin natin ang trabaho na malaki ang kita pero nagagamit tayo? o ang trabahong maliit ang kita pero marangal, nasa atin nag desisyon kung anong landas ang ating tatahakin”

Huminga ako ng malalim at nag dadalawang isip.

“Hindi na kita pipilitin Aey, ako sigurado na ako, kaya naman siguro mag ipon kahit maliit lang ang sahod diba? Sa ngayon… Sa ngayon di ko muna papasukin ang trabaho na malaki ang kita, kung hindi talaga kaya, bahala na”

“Psh… Oo na umalis ka muna dyan at matutulog muna ulit ako” wika ko bago humiga at tinakpan ang aking mukha gamit ang unan

“Sa sala lang ako a, May almusal na din kausapin na lang daw natin si Jeya mamaya kung buo na ang ating desisyon”

Ilang segundo pa ay narinig ko ang ilang yapak palabas ng kuwarto at pag bukas sara ng pinto.

To be continued

IX

Natuloy si Josefa at si Jeya sa kanilang pupuntahan, buo na ang loob ni Josefa na mag trabaho kung saan nag tratrabaho si Jeya, habang ako ay hindi naman natuloy.

Mas gusto ko pa rin kumita sa malinis na paraan.

Ang sabi naman ni Josefa ay hindi sya papayag na may humawak sa kanya, ang sabi nya lang ay isa syang taga hugas ng plato.

Sa pag alis naman nila Josefa at Jeya, umalis din ako para mag hanap ng trabaho, sakto naman na hiring na taga benta ng condo o taga alok ng condo sa isang mall sa May malapit sa aming tinutuluyan.

Bumabase ang kita mo sa isang condo na maibebenta mo.

“Freelancer lang tayo dito, ang ibig sabihin ay kung gaano kadami o kung gaano kalaki ang kita mo sa kada mabebentahan mo ng condo, 2% doon ang sayo” wika ng pinaka manager daw namin

“Naiintindihan ko po” sagot ko

“Ito…” Inabot nya sa akin ang ilang papel “… tutal nandito ka rin naman, mag simula ka na, alukin mo ang kada taong madaraan dito”

“Sige po” nakangiti kong wika

“O’sya sige, Amanda ikaw na bahala dito” wika ng manager bago ito mag paalam sa amin

Ngumiti naman sa akin ang babae at lumapit.

“Ano pangalan mo?” Tanong ng babae “Ako pala si Amanda” wika nito habang nakangiting nag bibigay ng papel sa mga taong nadaan sa harap namin

“Aey na lang” wika ko “Condo po” alak ko sa babaeng dumaan sa gilid ko, umiling naman ito

“Probinsyana?” -Amanda

“Huh?” -Ako

“Wala… May isang buwan na ako dito, kaso wala pa rin akong nabebenta na condo, yung iba halos tanong lang, yung iba halos gusto lang makita ang kabuuan ng condo, May isang muntikan na pero naagaw pa”

“Bakit di ka mag hanap ng iba?” Tanong ko

“E Ikaw bakit nandito ka?”

“Hangga’t wala pa akong mahanap na trabaho, mag babakasakali muna ako dito”

“Parehas tayo, jusko ang hirap mag hanap ng trabaho, sumubok ako sa isang fastfood, pero sa requirements pa lang di ko na kaya ang gastos, kaya nga kayo nag hahanap ng trabaho kasi wala akong pera tapos pag gagastusin nila ako… Condo po ser…”

“Ikaw probinsyana ka din?”

“Oo, sa probinsya ako pinanganak at lumaki, pero nung mag hayskul ako, lumipat na kami dito” tumingin sya sa akin “Ikaw sa itsura mo pa lang mahahalata ng probinsyana ka, mainit sa Maynila pero Naka mahaba kang damit, hindi din pwede na masyado kang mahinhin o malambot pag nandito ka sa Maynila, madaming masasamang tao dito… Kita mo yang mga taong yan? Hindi mo alam kung sino ang asal tao o asal hayop, pero madalas ang ibang tao na nandito ay nag bibihis tao lang, pero hayop pala”

“Hindi natin pwede husgahan ang tao pag hindi talaga natin sila kilala” wika ko “Para malaman mo kung tunay talaga ang pakay nila sayo, kausapin mo, kaibiganin, sa pananalita, sa galaw, malalaman mo ang tunay na kulay nila… Condo po Miss”

“Tama nga naman, pero may tao na magaling mag salita, magaling mag tago… Bakit ka ba napunta dito sa Maynila?”

“Kailangan ko ng trabaho, hindi ako aahon sa hirap pag nanatili ako sa probinsya”

“Pudpod na ang ganyang rason, halos ganyan din ang naririnig ko sa ibang kakilala ko na galing probinsya, pero kahit saan ka naman pumunta dito sa Pilipinas, kahit gaano ka mag sumikap walang mangyayari sa mga sakripisyo mo, nasa Pilipinas ka kung saan, baliwala ang sakripisyo at pag susumikap pag mahirap ka” napatingin sya sa akin “Lumuwas kami ng pamilya ko dito kasi katulad ng rason mo ang rason namin, gusto namin umangat, jeepney driver ang tatay ko habang ang nanay ko ay labandera, nakapag tapos naman ako ng hayskul, pero hindi na tumuloy sa kolehiyo, average student lang ako, hindi ako matalino kaya hindi ako nakakuha ng scholarship, kaya nag trabaho na lang ako…Condo Mrs…” Tumingin si Amanda mula sa malayo “Isang araw naman, inatake si mama sa puso, kailangan operahan, ang pera namin ay sakto lang palagi sa isang araw, pero di kalaunan ay naoperahan ang nanay ko, pero pinatay naman ang kapatid ko ng isang sindikato, hindi nya daw kasi binalik ang pinagbentahan nya ng droga.

Sa sobrang stress ng tatay ko hindi na sya nakakapasada hanggang sa natanggal sya sa trabaho. Pero alam mo ang malupit dun, nung makalabas si mama ng ospital, isang linggo naman nun nung makulong si papa, alam mo ang kaso? Nag nakaw ng mangga, kita mo nga naman, para sa mangga nawawalan ng kalayaan ang mahirap, yung mga pulitiko nga dyan mahigit pa sa mangga ang ninakaw pero ano ang nangyari? Yumayaman pa, jusko kaya mahirap piliin ang pilipinas dahil sa bulok na sistema“

Huminga ako ng malalim “Bakit?… Ahm… Bakit mo sinasabi sa akin yan?”

Tumingin sya sa akin “Di ko din alam. O’sya mag benta na tayo” wika nito bago humiwalay sa akin

Nag simula na din ako mag alok sa ibang tao. May mga kumukuha ng papel meron naman na kinukuha at tinatapon lang, May iba naman na puro tanong lang.

Lumipas ang araw na iyon na pagod lang ang aking nakuha, kung kaya ay paguwi ko ay halos alas nuwebe na ng gabi, wala ng tao sa kuwarto na aming tinutuluyan maski si Josefa, May isang sulat naman ang nandoon na nag lalaman na umalis nga sila at sinama si Josefa sa kanilang trabaho.

Hindi ko masisisi si Josefa kung pinili nya ang ganung buhay, hindi ko masisisi sila Jeya at Rikki kung bakit sila napunta sa ganung trabaho.

Hindi ko lang maintindihan na kung bakit hanggang ngayon nandoon sila. Hindi ko lang maintindihan…

Hindi na ako nag abalang buksan ang mga ilaw at pumasok ako mismo sa aming kuwarto.

Binagsak ko ang katawan ko sa higaan ko. Sobrang nakakapagod…

Hindi ko alam kung ilang oras ako nakatulog.

“Buhay pa ba yan?” Rinig ko

“Ewan ko kanina ko pa ginising yan” wika naman ng isa

“Dalhin na kaya natin sa ospital?” Patanong na wika ng isa

Dinilat ko ang mata ko at nakita sila Rikki, Jeya at Josefa.

“Tss” umupo ako mula sa pagkakahiga ko

“Ah buhay pa” sabay na wika nila

“Ano ba kasi yun?” Tanong ko

“Alas otso na baka lang maaga ang pasok mo” wika ni Josefa “Ginigising din kita kasi tumawag si Janna kanina, nag kita daw sila ni anti mo, naniningil na”

“Psh buhay naman pala, Josefa, mauuna na ako at matutulog” wika ni Rikki

“Tulog na din ako, you know beauty rest na” -Jeya

Tumungo lang ako sa kanila. Tinignan ko din si Josefa.

“Nakuha ko na ang paunang sahod ko para kagabi, maliit pero ayos lang” kwento ni Josefa “Hugas plato lang naman ang ginagawa ko” huminga ako ng malalim “Ano ang gagawin ko, Aey?”

“Bakit?” Tanong mo

“Masyado ako nasisilaw sa pera na kinita nila Jeya kagabi, gusto ko din ng kalaking kita, pero ang kalaban ko, dignidad ko”

“Ikaw lang ang makakasagot dyan”

“E Ikaw? Kung ikaw ako, Aey? Ano gagawin mo?”

“Hindi ko alam… Siguro… Siguro sasabay na lang ako sa agos”

Konting katahimikan ang nanaig sa aming dalawa ni Josefa.

“Pero gusto ko na mabili ang mga bagay na gusto ko, mapuntahan ang mga lugar na gusto ko, di ko alam kung paano mag sisimula sa lahat ng pangarap ko, Aey, bakit parang tila’y ang hirap-hirap abutin ang pangarap kahit maliit lang”

Napatingin ako kay Josefa na nasa harap ko na nakaupo.

“Wala e, naalala ko, Aey, mahirap nga lang pala tayo kung saan, ang pangarap ay isang bituin at tayo ay lupa”

To be continued

X

May isang buwan na nang mag simula ako sa aking trabaho bilang freelancer, sobrang hina at wala akong benta kahit isa. Paubos na din halos ang aking pera na natitira.

“Josefa” tawag ko ng makita si Josefa na ayos na ayos, di ko din kasi sya nakita kagabi na umuwi “Bago yan a, nag mamake up ka na?” Tanong ko habang kumukuha ng maiinom sa loob ng ref

“Wala kang pake” wika nito bago nag patuloy sa pag lalakad papasok sa kwarto

Napatingin ako sa sa entrance ng aming tinutuluyan ng sabay na pumasok si Jeya at Rikki.

“Ano ang nangyari kay Josefa?” Tanong ko

Huminga ng malalim si Rikki “Sya na lang ang tanungin mo” sagot ni Rikki “Mauna na ako sa kwarto”

Pinagmasdan ko si Rikki na nag lakad palayo bago ako tumingin kay Jeya na nag lakad papalapit sa akin.

“Tumawag kagabi si Janna kay Josefa, sumugod daw ulit si Aling Anna sa inyo, tinatanong kung kailan ka mag babayad ng utang”

Huminga ako ng malalim at umupo sa upuan.

“Di ko alam kung saan pa ako kukuha ng pera” wika ko

“Gusto sana kita pahiramin, pero may pinag kakagastusan din kasi ako” tinap ni Jeya ang balikat ko

“Ayos lang, makakahanap din ako ng paraan”

“As of now, Aey, Josefa needs you”

Napatingin ako kay Jeya “Bakit?” Tanong ko

“You better ask her” narinig ko ang paghinga ng malalim ni Jeya “Mag papahinga muna ako” wika nito bago nag lakad papasok sa kwarto nila ni Rikki

Napakagat ako sa labi ko at tumayo bago pumasok kaa loob ng aming kwarto.

Pagbukas ko pa lang ng pintuan ay narinig ko ang mahinang hikbi ni Josefa habang nakakulong ito sa kanyang kumot.

Dahan dahan akong lumapit at umupo sa gilid ng kanyang kama.

“Josefa” tawag ko “Ano ang problema?”

“Wag mo muna ako kausapin, Aey” wika nito na may garalgal sa boses

“Sige, pero kung need mo ng makakausap nandito lang ako” wika ko “Hindi kita pipilitin na mag open ng prob…” Di natapos ang aking sasabihin ng bigla syang umupo sa mula sa pag kakahiga at humarap sa akin

“Maiintindihan mo ba ako kung sasabihin ko sayo na nag pagamit ako dahil sa pera? Maiintindihan mo ba ako kung malalaman mo na ako sila Jeya at Rikki ay iisa na?”

“Josefa…”

“Ayaw ko ng ganitong buhay Aey, alam mo yan, gusto ko mabili yung mga bagay na gusto ko at kailangan ko na hindi iniisip kung may matitira pa ba sa aking pera, kung sa tingin mo ginawa ko ito para sa luho ko, nag kakamali ka, sinakripisyo ng magulang ko ang kalabaw namin na natitirang hanap buhay nila para sa akin, para suportahan ako sa pag alis ko at nadamay ka pa”

Napayuko lang ako at hindi mahanap ang tunay na salita na kailangan ko sabihin para kay Josefa.

“Magaling kang mag tago Aey, pero yung nararamdaman mo, alam kong di mo matatago alam kong galit ka at sinisisi ako, patawarin mo ako, ako ang dahilan kung bakit ka nandito”

“Josefa…”

“Makinig ka at intindihin ako, Aey, huwag mo sana ako husgahan kung ako man ay isang naging puta, malaki ang pangarap ko at kung ito man ang sulosyon para umangat ako kasabay ng pamilya ko, pasensya na kung magiging bingi ako sa mga magiging payo mo”

Niyakap ko si Josefa “Oo nagalit at nainis ako sayo, pero may pagkakamali din naman ako, patawarin mo din sana ako” naramdaman ko ang pag ganti ni Josefa ng yakap sabay hagulgol ng iyak. Kinalas ko sya sa pagkakayakap bago huminga ng malalim “May sakripisyo tayo na kailangan gawin para sa ating pamilya”

“Hindi ko alam, Aey, alam kong mali ang landas na tinatahak ko, kinse mil ang pera ko ngayon, ang kinita ko kagabi, gusto ko maging masaya kasi ngayon lang ako nakahawak ng ganito, pero Aey, ang dumi-dumi ko na, hinalikan ako ng lalake dito…” Turo nya sa kanyang labi “Dito… Pababa hanggang sa… Hanggan sa…” Lalong lumakas ang hagulgol ni Josefa “Naramdaman ko ang kanyang bibig sa baba ko, naramdaman ko ang mainit nyang mga hawak naramdaman ko pag pasok ng kanyang mga daliri sa loob ko, naramdaman ko ang kanyang dila, pinilit nyang ipasok sa bibig ko ang kanyang ari, Aey, pumapalag ako, gusto ko tumakbo, pero pinipigilan nya ako, sinaktan nya ako hanggang sa manghina ako, maniwala ka, gustong gusto ko tumakbo palayo, hanggang sa pinasok nya ang kanya sa akin, gumalaw sya, pabilis ng pabilis…”

Bigla ko na lang niyakap si Josefa ng di ko na masikmura ang kanyang sinasabi. Di ko alam kung ano ang gagawin ko, wala ako sa sitwasyon nya.

“Aey, ang dumi-dumi ko, Aey” iyak nito

“Shh… Shh…” Di ko alam kung paano patahanin si Josefa di ko alam kung paano sya papakalmahin.

---

Nasa trabaho na ako at halos lumipad ang isip ko. Awang awa ako kay Josefa, pero kahit ganun ang naranansan nya mukhang wala syang balak umatras at itutuloy kung ano ang nasimulan.

“Ano, Aey, kanina pa tumatakbo ang isip mo a, boyfriend ba yan?” Wika ng kasamahan ko sa trabaho

Nasa food court kami at kumakain ng tanghalian.

“Nako kung ano man yang iniisip mo bakla, baka ikabaliw mo hahahaha”

“Nagagawa nyo din ba ang extra service?” Biglang tanong ko

“Ano ang ibig mong sabihin?” Wika ni Amanda “kung nag papatake home kami?”

“Parang ganun na nga” sagot ko

“Kung kailangan talaga, oo, bakit?” Tanong ng isa kong kasamahan

“Ano ang naramdaman nyo nung una nyo yun ginawa?” Tanong ko pa

“Paano mo pala nalaman?” Tanong ni Amanda

“Basta” wika ko at sinubo ang natitirang pagkain sa aking harap

“Siempre, nandiri pero sa una lang yun, sa mga susunod… Siguro ganun pa rin, mandidiri ka, pero pag tumagal mag eenjoy ka na, kasi kumita ka na din doon e” sagot ni Amanda“Bakit mo natanong? Hoy ikaw a, malayo pa ang lalakbayin mo, kung maaari na wag mo pasukin ang ganung mundo, wag, kasi sa oras na makapasok ka, mahirap na makalabas pa”

Tumayo ako “Maiwan ko na muna kayo, May dadaanan lang ako” wika ko bago nag lakad palayo.

Sa totoo lang nasilaw ako sa perang binanggit ni Josefa na kinita nya sa loob ng isang gabi. Malaki na iyon, pero hindi iyon sapat para mawala ang pagkababae mo.

Pumasok ako sa elevator at pinindot ang huling palapag sa itaas. Doon pwede tumambay ang ilang empleyado ng mall. Laking gulat ko na lang din ng bigla itong bumaba sa basement, medyo nag panic ako dahil ang tagal mag bukas ng pinto at halos makahinga ng malalim ng bumukas ito.

May ilang lalake ang nandoon pero isang lalake lang ang tumawag ng aking pansin, yun ang lalakeng nasa gitna habang ito ay pinalilibutan din ng mga kalalakihan, mababakas mo sa lalakeng iyon ang pagiging ma-otoridad nya, walang ekspresyon ang kanyang mukha.

Tumingin ito ng diretso sa aking mata kaya napayuko ako ng tingin.

“Miss…” Tawag ng kung sino man sa akin dahilan para maiangat ko ang aking tingin

“It’s okay” wika ng lalakeng nasa gitna, nag bigay galang ang lalaking nakapalibot at pumasok ito sa loob ng elevator kung kaya ay gumilid ako, sumunod naman dito ang isang lalake habang ang ilan ay naiwan

Mga pormal ang pananamit nila at mababakas mo na may maibubuga ito sa buhay.

Pumuwesto sila banda sa likod ko kaya medyo naiilang ako dahil di ako sanay sa presensya lalo na ng isang lalake.

Huminga ako ng malalim at tumingin sa taas kung saan nakikita ang numero ng palapag.

Halos parang makaramdam ako ng hilo ng biglang itong tumigil at dumilim.

“Hala ano ang nangyari?” Wika ko, kinapa ko ang telepono ko pero wala akong makapa sa bulsa ko.

“Señor” wika ng di ko kilalang boses

Nag labas ang isa ng flashlight dahilan para kahit papaano ay lumiwanag.

“I’m going to call the security” wika ng isa gumilid ako ng mag lakad ito paharap at May pinindot

Tahimik lang ako sa gilid pero halos atakihin na ako ng kaba dahil ito ang unang pag kakataon na nangyari sa akin ito, ang ma trap sa elevator, isabay mo pa ang di kilalang mga tao na pakiramdam ko ay May maitim na aura.

Nang makausap ng isang lalake ang sino mang kausap nya ng pindutin nya ang isang button ay kaysa ito nangalikot ng kung ano ano sa loob ng elevator.

Hindi ko alam kung anong pwedeng maitulong ko sa isang lalake dahil nag sisimula na itong mangalikot ng ilang mga wire.

“Gusto mo ba ako ang humawak ng flashlight habang inaayos mo ang wire” wika ko na lang, tumingin ito sa akin “I mean do you…”

“It’s okay miss, I can handle it” wika nito bago binalik ang atensyon sa kanyang ginagawa

Napakagat ako sa labi ko at napalunok. Halos maramdaman ko na yung puso ko na parang gusto lumabas dahil sa kaba na di ko alam kung ano ang dahilan.

Muntikan naman na akong matumba ng biglang umalog ulit ang elevator at buti na lang nasalo ako ng isang lalake.

Halos makaramdam naman ako ng isang enerhiya at maramdaman ko ang mainit at malaking kamay na naka hawak sa aking braso mula sa likuran. Napatingin ako sa likod at saktong bumukas ang mga ilaw para maaninag ko ng tuluyan ang kanyang mukha.

Ang ilong nyang matangos, ang mga labi, ang mga mapupungay nyang mata. Napansin ko din ang kilay nya na may peklat dahilan para magkaroon ng hiwa sa gitna.

“I… Ahm… I’m sorry” wika ko at gumawa ng distansya mula sa kanya at sabay iwas ng tingin.

Napahawak ako sa aking dibdib ng halos triple na ang lakas at kabog ng aking dibdib.

To be continued

XI

May isang buwan na akong walang kinikita dahil sa pagiging freelancer ko. Paubos na din ang perang naitatabi ko, nahihiya na din ako kila Jeya at Rikki dahil halos wala na ako maiambag sa kanilang tinutuluyan.

Halos nag bago na din ang kinikilos ni Josefa matapos ng pangyayaring iyon, naging mailang at hindi na kami masyado nag uusap. Mag usap man kami, di na katulad ng dati.

“Oh Aey, kamusta?” Bungad na tanong ni Jeya ng makapasok na ako sa kwartong tinutuluyan, katulad ng dati nyang pustura ay ganun pa rin sya ngayon

“Ayos lang, kayo ba?” Tanong ko bago dumaretso sa ref at kumuha ng tubig

“Tumawag si tita” napatingin ako sa gilid ko ng mag salita si Josefa, halos pasadahan ko sya ng tingin mula ulo hanggang baba

Ibang ibang na sya sa dati kong kaibigan, ang damit nyang kumikinang at halos makita na ang kanyang kaluluwa, ang mga palamuti sa kanyang mukha na ngayon ko lamang nakita.

“Ehem ano sabi ni nanay?” Tanong ko

“Sumugod si aling Anna, naniningil na daw” wika ni Josefa at umupo

“Tss di na nag bago yan si aling Anna, eskandalosa pa rin” wika ni Jeya

“Di ko masisisi si Aling Anna, pera nya yun e” wika ko at umupo din sa upuan

“May utang ka pa din sa tiya mo” wika ni Josefa

Oo nga pala… Muntikan ko na makalimutan ang bagay na iyon. Di ko na alam kung saan pa ako huhugot ng lakas ng loob para mag pa tuloy.

Huminga ako ng malalim at napayuko… Ano na lang ba gagawin ko?

Napatingin ako ng tumunog ang telepono na pag may-ari ni Josefa.

“Oh baka customer mo yan” wika ni Jeya, agad na nag lakad si Josefa at kinuha ang kanyang telepono sa loob ng kanyang bag

“Yes hello?” Wika ni Josefa nang masagot ang tawag sa telepono “Oh Janna bakit? Si tita?” Napatingin si Josefa sa akin, agad ako tumayo at lumapit sa kanya, halos atakihin din ako ng kaba ng banggitin nya ang nanay ko “Oo, nandito, kausapin mo” binigay sa akin ni Josefa ang telepono

“Janna” wika ko

“Ate” tumatangis nyang wika “Si nanay”

“Bakit anong nangyari kay nanay?” Kabado kong tanong

“Inatake sa puso si nanay… Ate, ano gagawin ko? Di ko alam ang gagawin ko”

Halos manginig ako at halos gusto ko umalis, tumakbo at umuwi para puntahan ang nanay ko “Nasaan sila Joseph? Si Irene?” Tanong ko

“Nandoon muna sa nanay ni manang Josefa, doon ko muna sila iniwan, nasa ospital kami” sagot ni Janna

“Anong sabi ng doctor? Kamusta na daw si nanay?”

“Sa ngayon binigyan muna si nanay ng ilang gamot, pero ate di ko alam kung saan ako kukuha ng pera, gustuhin ko man tumawag kila tiya para humingi ng tulong, pero di ko alam paano bukod sa gamot, ate, ang sabi ng doctor kailangan maoperahan si nanay”

Halos mapaupo ako sa upuan ng marinig ko ang lahat ng sinabi ni Janna. Ano na lang ang gagawin ko?

“Sige, Janna, ikaw na muna bahala kila nanay, gagawa ako ng paraan ah” pilit na salita ko kahit gusto na kumawala ang luhang pinipigilan ko “Mag ingat kayo, gagawa muna si ate ng paraan”

“Sige po ate, mag ingat din po kayo ni manang Josefa dyan”

Halos manlumo ako sa sarili ko dahil maski ako di ko alam kung anong paraan pa ang gagawin ko.

“Aey” tawag ni Josefa dahilan para kumawala na ang luhang pinipigilan ko

Niyakap ako nito at halos parang gripo ang mga mata ko dahil sa luha.

Iniyak ko lahat ng sakit sa dibdib ko habang nakayakap si Josefa at hinihimas ang likod ko.

Nang mahimasmasan na ako ay nag pasya akong mapag isa at pumasok sa loob ng aming kwarto at sinubsob ang aking mukha sa unan.

Narinig ko pa ang paalam nila Josefa sa akin bago sila umalis at pumasok sa kanilang trabaho.

Ngayon mag isa ako sa bahay, madilim at di alam ang gagawin.

Gusto ko na sumuko dahil sa problemang ito pero di ko alam kung paano.

Gusto ko nang pahinga pero pati sa aking pag pikit at pag higa sa kama ay di ko magawang mag pahinga.

Bakit ganito na lang ang nangyayari sa akin? Pinanganak ba ako na ang kakambal ko ay sumpa kung kaya ganito ang napagdaanan ko?

Simula ng mawala ang tatay ko nag kada letse letse na ang buhay namin. Ni pati ang pang hustisya sa aking ama ay di ko mahanap dahil mahirap lang kami.

Mahirap maging mahirap. Limitado ang galaw, ang pangarap at limitado lang din kung kailan ka magiging masaya.

Mahirap maging mahirap.

Hindi ko alam kung saan na nakarating ang aking isip. Ang alam ko lang lumilipad ito sa alapaap.

Pinikit ko ang aking mga mata kasabay ng pag tulo ng aking luha.

Panginoon, kung ano man ang aking magiging desisyon, gabayan mo sana ako.

Hindi ko alam kung ilang segundo o minuto akong nakaidlip. Nang naalimpungatan ako.

Tumayo ako sa aking pag kakahiga at lumabas ng kwarto, madilim sa buong paligid. Lumapit ako sa switch at binuksan nag ilaw

“Jeya?” Wikang patanong ko “Ang aga mo naman yata umuwi?”

“Sumama ang pakiramdam ko, girl” sagot nito “Ikaw? Natulog ka ba? Ala sais pa lang ng umaga”

“Nakaidlip, oo” lumapit ako dito at umupo sa sofa, sa tabi nya “Jeya, may hihingiin sana akong pabor sayo?”

Ngumiti ito “Magkano ba?” Nagulat ako sa tanong nito “I mean, pahiramin kita, pero di ganun kalaki ang mapapahiram ko sayo, alam mo namang May sinusuportahan din ako sa probinsya”

Huminga ako ng malalim “Kailangan ko lang talaga”

Tinapik ako nito sa balikat “Alam ko, tsaka di na bago sa akin sila tiya, para ko na ding nanay iyon”

“May isa pa akong pabor” napayuko ako nag hahanap ng magandang salita para sabihin sa kanya “Di ko alam kung paano ko sasabihin sayo”

“Kahit ano pa yan, handa akong tumulong sayo, ano pa at naging mag kaibigan tayo diba” nakangiting wika nito

“Ipasok mo ako sa trabaho nyo”

“Huh?!” Gulat na patanong nito “Aey… Seryoso ka ba? I mean, marami dyang magandang trabaho na marangal”

“Aanuhin ko ang marangal na trabaho kung kailangan na ng pamilya ko nang pera, Jeya… Gagawin ko ang lahat para sa pamilya”

“Pero di ito ang babagay na trabaho para sayo, Aey, sa oras na pinasok mo ito, hindi madaling lumabas, Aey may pinag aralan ka, kung tutuusin, sa ating tatlo ako ang kulelat, Ae-”

“Pakiusap, Jeya gusto ko na umalis sa ganito”

“Mahirap mapunta sa sitwasyon ng pagiging puta, Aey, katulad ni Josefa, alam kong di nya gusto kung kaya, sa tuwing naririnig ko syang humahagulgol, di ko maiwasan na sisihin ang sarili ko, Aey”

Hinawakan ko ang kamay nya at tinignan sya sa mata “Pakiusap, alam ko na mahirap mapunta sa ganyang sitwasyon, pero para sa pamilya ko, handa ko isakripisyo ang lahat” hinigpitan ko ang hawak sa kanyang kamay at binigyan sya ng nakikiusap na mga mata “Hindi ako hahantong sa punto na sisihin kita, pangako, tulungan mo ako makapasok”

Huminga si Jeya “Kaibigan kita, hindi ko hahayaan na mapunta ka dito”

“Kung kaibigan kita, tutulungan mo ako… Pakiusap”

To be continued

A/N : Sorry sa mga wrong grammar o spelling, di ko ma-edit dahil busy sa work ang lola nyo, for more announcement din, follow nyo naman ako hahahaha

XII

Nakatayo ako sa harap ng salamin at kanina pa pinapasadahan ng tingin ang aking sarili.

Pinahiram ako ni Jeya ng iba nyang damit na pwede kong suotin para daw pag humarap ako sa kanyang boss ay maayos ako tignan.

Hindi na ako mag dadalawang isip. Sigurado na ako, kung nasa huli ang pagsisisi, sa huli na lamang ako mag iisip kung tama pa ba na ituloy ko ito.

Sa ngayon, kailangan ako ng pamilya ko.

“Aey” mula sa salamin ay nakita ko ang pag pasok ni Josefa sa aming kuwarto “Sigurado ka na ba dito?”

“Oo, Josefa” sagot ko “Kailangan ko ng pera para masustentuhan ang pamilya ko”

“Aey, marami namang trabaho na maganda, sa ating tatlo, ikaw ang alam kong makakapag isip ng kung ano ang tama sa mali, alam kong alam mo na mali ito”

“Eh ikaw?” Wika ko at humarap sa kanya “Matalino ka din, bakit pinili mo ang ganyang trabaho?”

Huminga sya ng malalim at lumapit sa akin “Dahil sa pangarap ko?” Sagot na patanong nya “Marami at malaki ang pangarap ko, sa sarili ko, ito lang ang alam kong trabaho na pwede kong pasukin na alam kong kikita ako ng malaki”

“Pero alam mong mali”

“Alam ko” tinignan ako ni Josefa sa mata “Alam kong mali, pero nandito na ako” ngumiti sya at hinawakan ang kamay ko “Kung ito lang ang paraan para umahon ako sa hirap, handa akong lunurin ang sarili ko sa malalim na dagat, pero mag kaiba tayo, Aey, ako ginagawa ko ito para sa sarili ko, dahil gusto ko umangat”

“Tama ka” humiwalay ako sa pag kakahawak ni Josefa at nag lakad at umupo “Parehas tayo gusto umahon sa buhay na meron tayo ngayon at ito lang ang paraan na pwede natin gawin, parehas tayo ng sitwasyon, pero di tayo parehas ng pinagdaanan, parehas tayo gusto umangat, kung ito man ang natitirang sulosyon para maabot ang buhay na natatangi natin, sabay tayo tumahak nito, kaibigan mo ako, kaibigan kita, sabay tayo umahon”

Ngumiti si Josefa at lumapit sa akin bago nya ako yakapin. Kaibigan ko si Josefa, kababata, may pag kakataon na nag aaway kami, nag sisisihan at kung ano ano, pero ang isa’t isa ang pwede naming sandalan sa ganitong situwasyon.

“Ang lalim nyo namang dalawa” napahiwalay kaming dalawa ni Josefa at sabay na napatingin sa pintuan, na lakad si Jeya at tumayo sa aming harap “Kayong dalawa, ilang taon ko kayo di nakausap at nakita, parang di nyo na ako kaibigan, kayo a, wag sana dumating sa panahon na sisihin nyo ako sa kung bakit kayo nandyan ngayon, kayo ang humingi ng pabor, di ko kayo inaya, ang tanging nagawa ko lang, ay tulungan kayo at sa huling pagkakataon, Aey, uulitin ko, sa oras na pumasok ka, di kasiguraduhan kung kailan ka maaring lumabas, hawak ka na sa leeg ng ibang tao, sigurado ka na ba?”

“Sigurado na ako” walang alinlangang kong sagot

Umiling lang si Jeya at huminga ng malalim. Kita mo sa kanya ang alinlangan.

“Mag handa ka na, aalis na tayo maya maya” wika nito sabay nag lakad palabas

Nag tinginan lang kami ni Josefa, ngumiti ng tipid si Josefa at tinap ang balikat ko bago ito tumayo at dumaretso sa kanyang drawer.

Ito na talaga ito, wala nang atrasan, bahala na ang tadhana kung saan nya ako dadalhin. Bahala na kung anong mangyari, ang importante sa akin ngayon ay ang pamilya ko, gagawin ko ito para sa pamilya ko.

May ilang oras pa akong nag ayos ng sarili bago ako ayain ni Jeya na mag ayos pa ng sarili.

Pinahiram ako nito ng ilang maiikling kasuotan na di ko karaniwang sinusuot. Kinulot naman ni Rikki ang mahaba at itim kong buhok.

Nang maayos na ang lahat ay nag pasya kaming sabay-sabay na umalis dala ang kaba.

Ito na talaga, wala nang atrasan pa.

Habang nasa biyahe kami papunta kung saan ay nasa labas lang ang aking tingin habang ang aking isipan naman ay lumulutang sa alapaap.

“Nandito na tayo” napatingin ako sa harap kung nasaan si Jeya

Bumaba ito at sumunod sila Rikki at Josefa, huminga ako ng malalim at bumaba na din.

Madilim na at marami na din ang mga lumalabas at pumapasok sa loob ng isang gusali.

Nag simula ng mag lakad sila Jeya habang ako ay nakasunod lang at nag mamasid sa paligid.

May mga iba’t-ibang uri ng sasakyan ang dumadating at pumaparada sa gilid, may iba’t-ibang lahi din ng mga kalalakihan ang aking nakikita, may iba’t-ibang babae din na iba’t-iba ang suot na damit.

Napatigil kami sa aming paglalakad papasok ng may humarang na lalake na malaki ang katawan.

May sinabi lang si Rikki at Jeya ganun din si Josefa, tumingin naman sa akin ang isang lalake bago nag salita si Jeya.

“She is with us” wika ni Rikki

Nag tinginan lang ang dalawang lalake bago ito nag bigay daan upang kami ay makapasok.

Sumalubong sa akin ang iba’t-ibang kulay ng mga ilaw, mga usok na nang gagaling sa kung saan, ang malakas na musika, mga tawanan at kwentuhan ng mga taong nandoon.

“Mama!” Tawag ni Josefa

Hinanap ko ang taong tinawag ni Josefa hanggan sa ito na ang lumapit sa amin. Isang lalake? Babae? O mas mabuti nang sabihin na isang bakla.

“Nako mga hija, kanina pa kayo hinahanap ng mga customer nyo” maarte wika ng tinawag na mama ni Josefa

“Ang aga pa jusko naman” wika ni Rikki

“Nako walang maaga o gabi sa mga yan” napatingin ito sa akin at tinignan ako nito mula ulo hanggang paa “At sino naman sya?”

“Siya ang tinutukoy ko sayo, mama” wika ni Jeya “Si Aey, mama, Aey this is Rainbow, one of the mother of this bar”

“Bagong recruit?” Bulong na parang di pabulong ng mamang tinutukoy nila “Maganda, sya, makinis at… Sariwa” napatungo lang ako “Hello Aey”

Napaangat ako ng tingin “Hi po”

“Don’t be shy, anak” lumapit ito at hinawakan ako sa balikat “I know you will like it here, cheer up like a beauty queen” gamit ang kanyang mga kamay ay pinaikot nya ako “You have sexy body, a slim body, big butt, not big or not small boobs” tinignan nya ako sa mata at lumapit pa ng konti “Gentle eye, sisikat ka iha, pero mag ingat ka sa bawat daan na tatahakin mo, mag ingat ka sa bawat galaw na gagawin mo, baka ang galaw at daan ang syang mag dadala sayo sa lugar na di mo gusto”  napalunok ako sa kanyang sinabi, lumayo ito at ngumiti “O’sya, mag simula ka na ngayon upang makarami ka, pero, sigurado ka na ba sa lugar na ito?”

“Nako, ma, tanungin mo ng ilang beses, kasi nagawa na namin yan” wika ni Jeya

Hindi pa rin nito inaalis ang tingin sa akin habang ito ay nakangiti “Iha” tawag nito “Bukas ang pintuan, maari kang tumakbo at umalis sa lugar na ito, tatanungin kita at gusto ko ng diretsahang sagot mula sa iyo”

Huminga ako ng malalim, ilang beses ko na ito tinanong sa sarili ko, kanina pa sa bahay, pero bahala na kung saan ako tatahakin ng aking mga Paa.

“Opo” ang tanging lumabas mula sa aking bibig

“O’sya, pwede ka umuwi at mag isip pa pwede din naman na mag simula ka na ngayon” wika nito at gumilid at buong palad nya tinuro ang daan “Nandoon ang magiging dressing room nyong apat, sakto ang isang bakante para sa iyo”

Tinignan ko sila Rikki, Jeya at Josefa at umiwas lang sila ng tingin sa akin bago ito nag lakad. Sumunod ako sa kanila at sa huling pagkakataon ay tinignan ko ang mama na tinawag nila.

Medyo malayo na kami at di ko na masilayan ang kanyang muka, pero isa ang sigurado ko, nakangiti ito nang nakakaloko habang nakatingin sa akin.

To be continued

WARNING!!!

Genre : Romance Status : On-going Date Written : May 16, 2022 Date Finished : Published :

This story contains sensitive speech, violence, sexuality or drugs that are not appropriate for minors.

This is a work of fiction. Names, characters, business, events and incidents are the products of the author’s imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

VOTE, FOLLOW, AND COMMENT FOR REVIEW AND SUGGESTIONS NYO BALAK KO DIN LAGYAN NG MEDYO TWIST, ANYWAY BIGAY KAYO NG MALE NAME YUNG MAANGAS HAHAHAHA. FOLLOW NYO DIN AKI MGA ACCLA.

🔞🔞🔞🔞

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

Under 🔞 keep out!

XIII

Warning This story contains sensitive speech, violence, sexuality or drugs and etc. that are not appropriate for minors.

---

Hindi ko alam kung paano ako mag sisimula. Ngayon lang ako nakaramdam ng kaba habang sinisilayan ang aking sarili sa isang malaking salamin.

Hindi ako ito.

Isang makintab na itim na bestida na hindi man lang umabot hanggang tuhod. Ang aking dibdib ay halos sumilay na, ang itim ko na buhok na lalong pinakulot at ang aking mapupulang labi

“Handa ka na?” Wika ni Josefa, hindi kutalad ko, halos makita na talaga ang kanyang kaluluwa sa kanyang suot habang May mataas na takong “Nakakapanibago, lalo ka gumanda Aey”

Napayuko at di ko alam kung matutuwa ako sa kanyang sinabi.

“Handa na ba kayo?” Wika ni Rikki

Katulad ko at kutalad ng tatlong babae na kasama ko ay pare-parehas kaming Naka bestida na hindi umabot sa tuhod at isang takong na sobrang taas.

“Just follow what we do” wika ni Jeya

“Tara na at mag trabaho mga puta” wika ni Rikki at nag lalakad palabas.

Buong lakas ako sumunod sa kanila at hindi na iniinda ang pwedeng mangyari ngayong gabi.

Basta’t kailangan ko ng pera…

“Sumabay ka lang sa amin, sumabay ka lang sa tugtog” wika ni Josefa

Hindi na ako umimik at sinunod na lang sila.

Sa madilim na entablado ay doon sinabayan ko sila, sumunod na lang ako sa agos ng musika.

Puno ng hiyawan tawanan ng mga lalake ang umingay habang kami ay pinapanood.

Sumunod lang ako sa agos ng kanta…

---

“Ngayon lang ulit ako nakakita ng madaming lalake” masayang wika ni Rikki habang nag aayos ng kanyang buhok sa tapat ng kanyang salamin

“Nandyan sya a” wika ni Jeya na tinutukoy kung sino

“Nakita ko nga” sagot ni Rikki “Pero ayaw ko na sa kanya, mababa sya mag bigay”

“Mga anak…” mula sa salamin sa harap ko ay nakita ko ang pag pasok ng manager “Jusko ang daming papa sa labas” napatingin ang manager sa akin “…at may gusto agad na sumubok sa iyo”

Napayuko ako at nag simulang kumabog ng mabilis ang aking puso.

“Pero ikaw… Ikaw bahala… Kung tatable ka or take home” malanding wika ng manager “Pero kung ako malaki ang kikitain ko pag nag pa take home ako, tutal birhen naman ako mas malaki ang kikitain ko… Pero katulad nga ng sabi ko ikaw ang bahala”

“Mama, nandyan na ba si Franco” pag iiba ni Josefa ng usapan

“Ay yeah yeah he’s looking for you too, kaya puntahan mo na sayang din” wika ng manager habang inaayos ang buhok ni Josefa nang lumapit ito sa kanya

“Pupuntahan na din namin yung mga boyfriend namin” wika naman ni Rikki “Tara na Jeya” aya nito

Tumayo si Jeya at lumapit sa akin “Nasayo ang lahat ng desisyon Aey” ngumiti ito at niyakap ako bago lumabas

“Ano hija? Doon ka din kikita ng mas malaki” pag kumbinsi ng manager

Tumayo ako at nag lakad

Magugustuhan ko din naman sya, hindi lang ngayon pero magugustuhan ko din ang trabahong ito.

“Sige po, nasaan po ba?” Wika ko

Lumapit ang manager sa akin at hinimas nito ang mahaba at maitim king buhok “Magugustuhan mo din pag nasimulan mo” wika nito “Tara at dadalhin kita sa kanya”

Hinawakan ng manager ang kamay ko at sabay kaming nag lakad palabas

Sa ikaraming pag kakataon ay narinig ko nanaman ang ingay ng mga lalake at iba’t-ibang klase ng amoy.

May ilang lalake na nakikipag halikan sa babae, mga lalake na labas pasok sa bar, mga lalake na sinasaboy ng pera ang babae na sumasayaw sa entablado na parang nag tatapon lang.

Gustuhin ko umurong pero ang Paa ko ay humahakbang papalapit at sumusunod.

“Boys” wika ng manager ng huminto kami sa grupo ng mga lalake “Let me introduce you… black” napatingin ako sa manager na tumingin sa akin at lumapit sa tenga ko “From now on you are black not Aey” ngumiti ito “Sir this is your request, the new puta and the highlights of this night”

Tumayo ang lalake at lumapit sa akin “She’s beautiful, the most beautiful woman I have ever met”

“She’s all yours, just this night” wika ng manager

“You’ve changed, Rainbow, it’s like you used to let your putas last with me, why now, just for one night?” Wika pa rin ng lalake

“Everything change, Primo, so, still the same as before?”

“Yeah yeah, Rainbow” tinignan ako ng lalake mula ulo hanggang Paa “I will make you happy and take you to heaven”

“Ella es virgen” wika pa rin ng manager “Be careful…” Tumingin sa akin ang manager “Smile dear, you will like it… I need to go, señor”

“Sí”

Nang makaalis ang manager ay halos nag taasan ang balahibo ko ng biglang hinapit ng lalake ang bewang ko papalapit sa kanya at hinalikan ang aking leeg, hindi ako nakagalaw dahil sa ginawa nya.

“Let’s start this night my girl” bulong nito sa aking tenga

Hindi ko alam kung ano gagawin ko at para akong puppet na may tali sa katawan, hindi ako makakilos.

“Good bye my amigos, I already have the girl” wika ng lalake, bago kami makaalis ay narinig ko pa ang hiyawan ng mga lalake habang May mga babaeng sumasayaw sa kanilang harap

Sa di kalayuan ay nakita ko din si Josefa na nakatingin sa akin at ngumiti.

Hindi ko alam kung saan kami patungo at sinakay na lang ako nito sa kanyang mamahaling sasakyan.

Nag maneho ito sa kung saan habang hawak at hinihimas ang aking hita.

“You are quiet, my black” wika nito habang nakangiting nag mamaneho “don’t worry it hurts at first but you will like it”

Tumawa ito ng malakas at binilisan ang pag maneho ng kanyang sasakyan hanggang sa nakarating kami sa isang gusali, bumaba ito at nag lakad patungo sa pintuan sa gilid ko, inalok nito ang kanya kamay sa akin.

Huminga ako ng malalim at tinanggap ito, masyadong maingay na ang puso ko dahil sa sobrang bilis ng kabog nito.

Walang ano ano ay sumakay kami sa elevator at pinindot nya ang floor 20.

“Do you know who own this hotel?” Wika nito, hindi ako sumagot “We’re here” wika nito at hinalikan ako nito sa aking labi habang kami ay papalabas ng elevator

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Gusto ko syang itulak palayo, pero hindi gumagana ang mga kamay ko.

Mapusok akong hinahalikan ng lalake sa labi pababa ng aking leeg.

Hindi ko alam kung paano kami nakapasok sa kanyang unit pero patuloy lang ito sa pag halik.

Binuhat ako nito “Kiss me back, my black, I’ll pay for you and do whatever I want” wika nito bago ako halikan muli

Katulad ng sinabi nya kahit gusto ko umayaw, pero nandito na ako, sya lang ang gumagawa sa amin habang ay parang nabuhusan ng yelo na hindi na makagalaw.

Pabagsak ako nito hiniga sa kama at pumaibabaw sa akin habang patuloy ang kanyang pag halik pababa.

Hindi ko alam kung paano nya natanggal ang itim kong bestida kung kaya ay nakita nito ang aking hinaharap gamit ang kamay ay tinakpan ko ito at pinag cross ko ang aking mga Paa para matakpan ang aking pagka babae.

“Don’t be too shy, my black” wika nito at tinanggal ang aking mga kamay sa aking dibdib at nag simula itong halikan at sinipsip ito.

Walang ano-ano ay biglang tumulo ang aking luha habang ako ay pinag lalaruan ng kung sinong lalake.

Naramdaman ko ang pag halik nito pababa sa aking pagka babae.

Naramdaman ko ang pag baba nya ng aking underwear.

Naramdaman ko ang pag halik nya sa aking babae.

“Do everything I say, my black” wika nito “Moan, por favor”

Hindi na nya kailangan sabihin na umungol ako dahil halos mapasigaw ako ng maramdaman ko ang kanyang daliri sa aking loob at paulit ulit itong nilalabas pasok habang pinag lalaruan ng kanyang dila ang akin hiyas.

Hindi ko alam kung saan ako babaling, hindi ko alam kung saan ako hahawak, habang tumutulo ang aking mga luha na hindi ko mapunasan, pinag darasal ko na lang na matapos na ang gabing ito.

Hindi ko alam kung ano ang naramdaman ko pero pumaibabaw ito sa akin at nag simula ulit akong halikan.

Sa tanang buhay ko, ngayon lang ako nakakita ng ari ng isang lalake.

Napatingala ako ng maramdaman ko ang pag pasok nito.

Masakit… Sobrang sakit…

Sinubukan kong itulak sya dahil hindi ko makayanan ang sakit pero hinawakan lang nito ang aking kamay at tinaas.

“Dios mio, puta, estas sangrando” wika nito sa ibang lenggwahe

Lalong sumakit ang aking gitna ng bumilis ang kanyang galaw sa ibabaw ko.

“Oh… Ahh…” Ungol ng lalake “Omy mama Mia”

Halos tawagin ko ang lahat ng santo at pinag darasal ko na tapusin na ang gabi na ito.

To be continued

PLEASE

VOTE, FOLLOW AND COMMENT, TY

XIV

🔞

SPG🔞

---

Lumipas ang ilang araw at ilang linggo, na parang di ako nasasanay sa trabaho na meron ako.

Nakapag padala ako ng pera sa pamilya ko, pero alam kong hindi pa iyon sasapat para sa kanila.

Matapos ang ilang gabi na pang gagamit sa akin ng iba’t-ibang tao, naniniwala ako na masasanay na lang din ako sa ganitong trabaho katulad ng iba.

“Mukhang may paborito na si mama rainbow natin HAHAHAHAHA” natatawang wika ni Rikki habang nakaupo sa sofa at kumakain ng popcorn

“True paano ba naman kasi itong mga nakaraang araw madaming customer ang isa dyan tapos di nang libre, apaka daya” wika naman ni Jeya

“Ay di ba yan si Aey, A. K. A Black HAHAHAHA” Sabat naman ni Josefa sa gilid ko

Umiling lang ako sa kanila “Hayaan nyo sa susunod manlilibre ako, wag lang muna ngayon”

“Nako kailan kaya yun?” Tanong ni Rikki “Sana lang wag pumuti ang uwak bago mo kami malibre”

“Maiba nga tayo, bakit pala rainbow pangalan ni mama” pag iiba ni Josefa

“Siguro dahil bakla sya?” Patanong na sagot ni Rikki “Yung flag ng LGBTQ diba?”

“Sa sobrang hilig nga nya sa rainbow yung mga nicknames natin galing sa rainbow” sagot ni Jeya “Ako si Blue, si Josefa Red, ikaw naman Rikki Violet”

“O e bakit si Aey black?” Tanong ni Josefa

“Ewan ko, oo nga no?” Tanong ni Rikki habang nginunguya ang kinakain nya

“Wala nang kakwenta kwenta yung pinag uusapan nyo” sagot ko at tumayo “Ano ba gusto nyong kainin at mag luluto na ako, mag aalas siyete na May pasok pa tayo”

“Ay wow ngayon ikaw na nag kukusa kumilos para mag handa sa pagpasok natin” wika ni Rikki

Hindi ko ito pinansin at nag simula na mag hanap ng lulutuin sa loob ng refrigerator.

Simula nang mag trabaho ako doon bilang puta ay halos bantayan na din ni Miss Rainbow ang aming timbang, halos araw araw din kami nito sinasabihan na mag ingat at wag papabuo at mag ingat sa iba’t-ibang sakit na pwede namin makuha.

Aaminin ko, may parte sa akin na nandidiri sa aking sarili at sa aking trabaho, pero kung ito lang ang alam ko kung saan matutulungan ko ang pamilya ko, gagawin ko.

Simula ng mangyari ang unang araw ko, aaminin ko, nakakaipon ako dahil sobra sobra pa ang aking kinikita sa isang araw. May sa ilang Linggo pa lang ako pero nakakapag padala na ako sa pamilya ko sa probinsya, gusto ko alisin sila sa buhay na mahirap.

“Omy goodness, black, kanina pa nag hihintay ang papa mo” wika ni miss Rainbow ng pumasok ito sa aming dressing room sa loob ng bar

“Si Primo?” Wika ko ng masanay ako sa isang matandang lalake na nag hihintay sa akin ilang araw na din

Ito ang kustomer ko na hindi ako binibigo sa pag bibigay ng malaking tip sa tuwing sya ay nakakaraos sa akin.

“Aba eh, sino pa ba? Oo pag dating nga dito ikaw agad ang hanap” wika nito at tumabi sa gilid ko “Nako mga girls, sabi ko na nga ba itong si Black ang swerte sa team ko, ilang linggo pa lang sya pero grabe na makahatak ng kustomer, paano full package na e”

“Nako mama, yan din ang sabi mo sakin nung bago pa lang ako” wika ni Rikki sa gilid habang ako ay abala sa pag aayos ng aking buhok

“Iba naman yun, Nak, iba din itong si Black” wika ni Ms. Rainbow at tumayo sa likod ko at hinimas ang aking buhok “Galingan mo, baka dito mo na mahanap ang aahon sayo sa hirap”

“Nako madami nga nakaahon sa hirap sa team natin pero tignan mo, binubugbog ng mga asawa nila” wika ni Jeya “O’sya mag tratrabaho na kami at para may maibigay na kaming kita sayo, ready na ba girls?”

Tumayo ako at humarap kay Jeya at Josefa, tumungo lang si Josefa at ngumiti.

Nag lakad sila palabas at sumunod na din ako, May ilang beses pa ako lumunok dahil mag sisimula nanaman ako sa trabaho ko na ito.

Katulad ng dati ay pumunta ako sa isang VVIP kung saan nandoon si Primo na nag hihintay, pero hindi katulad nitong mga nakaraang araw, malayo pa lang ay rinig ko na ang ingay mula sa silid kung saan alam kong nag hihintay si Primo.

“Oh there is she” wika ni Primo ng pumasok ako sa loob “Everyone this is Black, my baby” tumayo si Primo at lumapit sa akin

“Oh, Primo she’s so beautiful” wika ng isang lalake “Where is my Girl, by the way?”

Napatingin ako sa likod ko ng pumasok si Josefa at ngumiti sa isang matanda at lumapit bago nya ito halikan sa labi.

Hindi ako sanay sa ginawa ni Josefa.

“Why do you all have girls, I don’t have one yet?” wika ng isang lalake na

“You can choose any girl, believe me my friend they are all good and expert in any task, they can take you even outside the world” wika ni Primo “This way baby girl” alalay sa akin ni Mr. Yu at pinaupo ako sa kanyang tabi

Nag usap sila at gumawa na ng sariling mundo may mga dumating na din na babae at tumabi sa mga lalakeng nasa loob ng kwarto.

Hindi ko alam kung ano ang pinag uusapan nila basta ay nakaupo lang ako sa tabi ni Primo. Napatingin ako kay Josefa na nakikipag tawanan sa matandang lalakeng nasa tabi nya, ngumiti ako at tinungo ng lumingon sya sa akin, ganun din nag ginawa nya sa akin bago bumalik sa pakikipag tawanan sa isang lalake sa loob.

Umikot ng umikot ang usapan nila kasabay ng malalakas na tawanan nila, kung saan saan napupunta ang usapan na hindi ko alam kung ano-ano, May usapan na minsan May binabanggit na pangalan ng tao, May usapan tungkol sa negosyo.

“Bata pa nga sya” wika ng isang matandang lalake na katabi ni Josefa “Pero masasabi mo na marunong sya humawak ng negosyo”

“Tama ka dyan, may isang araw na kami ay nag uusap, masasabi ko na katulad sya ng kanyang ama na magaling sa mga negosyo” wika ni Primo

“Pero kahit anong galing mo sa negosyo kung hindi ka marunong humawak ng organisasyon wala din” wika ng katabi ni Josefa “Namatay ang kanyang ina, May nagawa ba sya? Namatay ang kanyang ama May nagawa sya?”

“May punto ka, amigo, pero anong magagawa ng isang musmos” wika ng lalake

“Nako Yu wag mo na ipagtanggol ang batang iyon” wika ni Primo “Isa pa huwag na natin sya pag usapan, maiisip ko pa lang kung gaano sya mag salita patungkol sa akin, gusto ko na agad sya patayin, oo matalino sya kausap pero masyadong mataas ang kanyang lipad, gusto ko putulin ang kanyang pakpak”

“Hindi kaya naiinggit ka lang amigo dahil nakuha nya ang isang lupain na matagal mo nang pinaplano na kuhain?” Wika ng isa “Hindi ba’t halos makipag patayan ka makuha lamang iyon”

“Tapos na iyon, amigo, isa pa madami pa syang bigas na kakainin bago nya marating ang aking kinakatayuan” tumayo ito “O’sya dumito na kayo at mag paparaos lang ako” tumingin Primo sa akin at nag simulang mag lakad na agad kong sinundan

Alam ko na ang gagawin ko sa tuwing sya ay titingin sa akin.

Nang makalabas kami sa bar na aming pinanggalingan ay kasabay namin nag lakad ang ilan nyang body guards na agad kami pinag buksan ng pinto ng matapat kami sa mamahaling sasakyan ng lalakeng ito.

Nag bigay sya ng espasyo para makadaan ako papasok sa loob bago sya umikot at pumasok sa kabilang pinto.

Alam ko na ang ibig sabihin ng ganito. Simula nanaman ng tunay na trabaho.

Hindi ako masasanay sa byahe papunta sa kanyang tinutuluyan.

Nang makarating kami sa kanyang tinutuluyan ay agad kami bumaba at pumasok sa gusali bago sa elevator papunta sa kanyang tinutuluyan.

Nang makalabas kami at makapasok sa kanyang unit ay dumaretso ito sa hilera ng kanyang mga alak at nag salin ng baso.

“Nako hanggang ngayon talaga marinig o mapag usapan lang ang lalakeng iyon, kumukulo na ang dugo ko sa kanya” panimula nya habang nag sasalin ng alak sa kanyang mamahaling baso “Mantakin mo, matagal ko hinihintay ang pagkakataon na makuha ang lupa na iyon, halos makipag patayan ako para lang mahanap ang tintulo ng lupain, nung kukunin ko na, kaysa naman sya nakipag agawan, sinasabi ko na nga ba na dapat hindi sya pinag kakatiwalaan sa mga bagay bagay”

Lumapit ako kay Primo “Hindi madaling mag tiwala sa isang tao” wika ko “Pero nasa saatin ang desisyon kung mag titiwala tayo”

“Masyado ako naging kampante sa bagay na iyon, nakalimutan ko, hindi ka nga dapat gumawa ng kaibigan sa mundong ito dahil lahat sila ay gagaguhin ka lang”

“Sino nga ba ang lalakeng iyong tinutukoy Primo”

Tumingin ito sa akin “Si Martinez”

“Martinez” mahinang wika ko habang tumutungo-tungo

“At bakit mukhang interesado ka sa pangalan nya?” Wika ni Primo

“Wala naman gusto ko lang malaman kung ano ang pangalan nya” wika ko, nagulat na lang ako ng bigla nya akong hawakan sa braso “Primo” tawag ko “Nasasaktan po ako”

“Sinasabi ko saiyo babae, sa oras na malaman ko na nakikipag kita ka sa kanya..” wika nito at hindi tinuloy ang kanyang sasabi at hinagis ang braso, tumalikod ito

“Primo” tawag ko, humarap ito at mariin akong hinalikan at isinandal sa bar counter

Mga halik na akala mong uhaw na uhaw.

Hindi ako makapalag pa at nabuhat ako nito at naipatong sa taas ng bar counter.

Katulad ng dati, hindi ko magawang gumanti sa kanyang halik.

Naramdaman ko ang pag himas ni Primo sa aking dibdib habang hinahalikan ako nito pababa sa aking leeg.

Napatingala ako ng maramdaman ko ang mainit nyang mga kamay sa aking baba na, ibinuka nya ang aking binti at doon nya hinimas ang aking pagka babae.

Napatingala ako ng bigla nyang pinasok ang kanyang daliri sa aking loob.

Sinusubukan ko syang itulak pero katulad ng sinabi ko, malakas sya.

Nilalabas pasok nya ang kanyang daliri sa aking loob habang pinipilit ko na itulak sya dahil halos masaktan ako sa kanyang ginagawa.

To be continued

XV

“30… 31… 32… 33… 34… 35” bilang ni Jeya sa pera “35 thousand grabe ang pasok ng pera sayo Aey”

“Tama, nako pwede na yan panimula ng negosyo, pero katulad nga nang unang banta, sa oras na makapasok, di kasiguraduhan ang labas” wika ni Rikki sa gilid “Pero grabe pa rin mag bigay ng tip si Primo, alam mo yung parang nag tatapon lang sya ng pera”

“What do you expect, isa lang naman sya sa milyonaryong tao di lang dito sa Pilipinas pati na din sa Asya” singit ni Josefa sa usapan

“Wag ka, Josefa, alam naming malaki din ang kinikita mo, isa pa alam naming kustomer mo si Mr. Yu” wika ni Rikki habang nag lalakad at umupo sa tabi ko “Imagine ang mismong may-ari ng bar kung saan tayo nag tratrabaho ay naharvat ng isang Josefa”

“Mag ingat ka lang at may asawa yang si Mr. Yu… pero ano nga ba status nyo ng matanda” -Jeya

“Kung ano man ang narinig nyo, hindi yun totoo, alam ko ang lugar ko bilang puta” -Josefa

“Aba dapat lang, mahirap mahuli ng asawa” -Jeya

“Libre ang pag pasok natin, pero sa oras na aalis tayo o sasama sa kustomer, kailangan natin mag bigay ng piyansa, para tayong mga kriminal” -Rikki

“O sa iba pang salita, hindi lang parang, isa tayong produkto na kailangan bilhin ng kustomer” -Jeya

Tumayo ako “Masyado na maraming nangyari kanina, mag papahinga na ako” wika ko habang nag lalakad at ramdam pa rin nag hapdi ng aking ibaba

Tumungo ako sa aking kuwarto at naligo lang sandali at nag palit ng pang tulog.

Masyado na mababa ang aking lipad ko sa sobrang daming nangyari, sadya ito na ang kapalaran ko.

JOSEFA’S POV

Sinundan ko lang si Aey ng tingin habang nag lalakad papasok ng kuwarto. Katulad ng sabi nila Rikki at Jeya, para kaming produkto na kailangan bilhin para lang makalaya.

Hindi na naman siguro mag babago ang kapalaran namin, ganito na lang siguro kami.

Nag paalam lang ako kila Rikki at Jeya na lalabas para bumili ng ibang kailangan sa bahay.

Habang ako ay nag lalakad patungo sa terminal ng mga Jeep ay may isang tao na pamilyar sa akin, ngunit bigla na lamang ito nawala sa aking paningin ng may biglang mahabang truck na dumaan.

Nox?

Sana namalik-mata lang ako kung sya nga iyon, hindi pwede na makita nya kami kahit saang sulok ng Maynila. Pero hindi, malawak ang Maynila kaya imposible ngang mag kita kami.

Hindi na ako nag abala na hanapin pa ulit si Nox at nag lakad na lang patungo sa terminal ng Jeep at sumakay.

Malaki ang Maynila at talagang iba ang buhay dito.

Sabi nila mas madali ang buhay sa probinsya kung saan daw na magutom man kami ay may mga gulay na pwedeng kainin.

May punto naman sila doon, yun ay kung May sarili kang sakahan na ikaw mismo ang May ari, pero hindi naman kami luluwas ng Maynila kung maayos ang buhay namin sa probinsya.

Mahirap din naman ang buhay sa Maynila kung saan pag di ka nag sumikap talagang mamamalimos ka.

Pero wala naman yatang madaling buhay pag mahirap ka, kailang mo gumawa ng paraan para ikaw ay di tapakan ng iba, kailangan mo magkaroon din ng pera para maging mabango ka, para din na hindi ka magamit ng iba.

Araw araw paulit ulit na lang ang aking gawain, uuwi ng umaga gigising ng gabi, papasok at mag papaligaya ng lalake.

Nang makababa ako sa isang mall ay agad akong kumuha ng basket para lalagyan ng aking mga ipamili.

Kumuha lang ako ng pwede naming makakain at mailalaman sa aming pridyider.

Hindi na naman ako nag tagal sa loob at alam ko na naman ang aking ipapamili kung kaya ay pumila na ako at nag bayad.

Habang nag lalakad naman ako papunta sa sakayan ay biglang May humila sa aking braso.

AEY’S POV

“Asan na si Josefa?” Tanong ni Rikki habang nag aayos sa gilid ko

“Baka nasa Jowa nya, alam mo na susulitin nya siguro ang bakasyon” sagot ni Jeya

Binigyan kami ni Ms. Rainbow ng tatlong araw para daw mag pahinga dahil sa darating na Linggo daw ay May malaki kaming bisita.

“Sino dun ang jowa nya?” Natatawang tanong ni Rikki “Yung matandang afam o yung Pilipinong lider ng sindikato”

“Hindi natin alam” sagot pa rin ni Jeya

“Nag text ako sa kanya pero hindi pa rin sya nag rereply” sagot ko

“Nako busy nga yan” inabot sa akin ni Jeya ang isang box na maliit “May nag padala pala sayo nito kanina”

“Kanino daw galing?” Tanong ko

“Ewan ko lang, wala naman sinabi ang delivery rider” umupo si Jeya sa tabi ko “Nga pala si Primo” tukoy nya sa kustomer ko “Mag ingat ka sa kanya”

Napatingin ako kay Jeya bago ibalik ang tingin sa box “Anong klaseng ingat? Mag ingat ako sa kanya na wag m akabuo ganun ba? Alam mong imposible”

“Gaga alam mo ding rule yan, rule number 1, iwasan ang mag pabuo sa kustomer kung ayaw mo maging single mom” huminga si Jeya ng malalim “Ang ibig kong sabihin na mag ingat ka, e yung… Paano ba ipaliwanag to? Si Primo kasi isang syang… Parte ng isang notorious syndicate dito sa Pilipinas”

“Omcm” napatingin ako kay Rikki “Madaming kaaway yan, well actually, hindi mo maiiwasan yung ganyang uri ng kustomer, pero teh sa susunod mamili ka ng itatable o itatake home, kasi di natin alam kung ano ba talaga ang tunay nilang pakay”

“Alam ko naman yun, gustuhin ko man tapusin ang ugnayan ko sa kanya pero di ko maputol” wika ko

“Hanggat maaga tapusin mo na, pag tumagal pa yan, sige ka mas lalo ka mahihirapan na pakawalan sya, mas malaki o mas madami syang mabibigay sayo sa susunod at pag pinatagal mo pa yun, pati sya hinding-hindi ka nya papakawalan” -Jeya

“Hindi ikaw ang unang babae nya sa bar, May ilan doon na tumagal, oo at nung sila na ang aayaw, bigla na lang sila nawala, ang asawa dati nyang asawa, hanggang ngayon misteryo parin ang pag kawala nya, hanggang sa hindi na sya tuluyan makita” -Rikki

“Kaya teh, alam mo na” tumayo si Jeya “Nako hindi ka namin tinatakot a, tsaka nasa bar tayo di natin maiiwasan ang iba’t-ibang klase ng kustomer, May adik, May lider ng sindikato, May tauhan ng sindikato, May pulis, May pulitiko at marami pang iba, nasa atin ang pasya palagi”

Sasagot pa sana ako ng biglang bumukas ang pinto.

“O buti at dumating ka na akala namin nilamon ka na ng lupa” wika ni Rikki

“May kinausap lang” wika ni Josefa at nilagay sa mesa ang plastic

“Nako sino naman yan” -Rikki

“Basta” umupo si Josefa sa tabi ni Rikki

“Ano ba mga pinamili mo?” Tanong ni Jeya “Ayun o, lulutuin ko na itong mushroom mo” wika ni Jeya at kinuha ang ilang pinamili ni Josefa

“Turuan mo ako mag luto, balak ko na mag asawa HAHAAHA” tumayo din si Rikki at sinundan si Jeya sa kusina

“Josefa” tawag ko

“Naalala mo si Martin” wika ni Josefa “Yung lalakeng kaibigan ni Mr. Yu, yung lalake na kasama ko noong isang araw”

Martin pala ang pangalan nya “Bakit ano meron sa kanya?”

“May babaeng lumapit sa akin kanina, tinanong kung nasaan ang kanyang ama, di ko alam kung sino ang tinutukoy nya, pero nang sabihin nya ang pangalan ni Martin, nagulat ako, kasing edad lang natin ang babae” huminga sya ng malalim “Ang sabi ng babae, nag hiwalayan ang kanyang nanay at tatay dahil sa akin. Hindi ko maisip na hahantong ako sa ganito, ang maging kabit”

“Ano pa ang sinabi ng babae?” Tanong ko

“Sa susunod daw makita nya ako masaktuhan na kasama ko ang kanyang ama, mapapatay nya ako, Aey alam mong di ako nakikipag away lalo na at mali ko yun, tss. Edi patayin nya, hindi ko naman kasalan na babaero ang kanyang ama”

“Sana lang hindi ako humantong sa ganyang sitwasyon”

“Ang alin? Ang maging kabit o mahuli ng anak ng kustomer natin?”

“Parehas” natatawa kong sagot “Nako, bahala na talaga ang buong Avengers sa buhay natin”

“Mukhang habang tumatagal ay mapapasabak tayo sa ibat-iba gawain, ano masasanay na ba tayo?” Natatawang wika ni Josefa

“Wala tayong choice” sagot ko “O’sya mag handa na lang tayo para sa pagkain na lang mamaya”

To be continued

XVI

RIKKI’S POV

Nakatingin ako kay Aey habang kausap ang kanyang kustomer.

Maganda si Aey, aaminin ko na medyo naiingit na ako dito, simula nang pumasok kasi sya halos di na ganun kalaki ang kinikita ko.

Ano pa nga magagawa ko, hindi ko na panahon.

“Balik bisyo?” Napatingin ako sa gilid ko nang May mag salita “Ano ang iniisip mo?”

“Wala lang” tumingin ulit ako sa malayo “Wala ka bang kustomer” tanong ko kay Jeya

“Yung suki ko? Hindi nag pupunta, sayo ba?”

“Yung akin? Ayun, lumipat kay Aey, hindi ko na panahon e” sagot ko

“Naiingit ka ba?” Tanong ni Jeya sa gilid ko sabay pitik sa kanyang lighter

“Oo” diretsa kong sagot “May kailangan akong buhayin, May kailangan akong patunayan, isa lang ang sulosyon doon, ang magkaroon ako ng pera, para magawa ko ang lahat ng plano ko”

“Tungkol pa rin ba sa anak mo ito?”

Huminga ako ng malalim “Lahat ng ginagawa ko, para sa anak ko, kaya ako nandito, para sa anak ko”

“Pero mahirap makaalis, kahit makaipon ka na”

Tumingin ako kay Jeya “Alam ko, hinahanda ko ang lahat para sa kinabukasan ng anak ko, May plano na ako para makaalis ako dito nang sa ganun ay hindi ko na kailangan mag pa loko at man loko ng tao”

“Ano ang plano mo?”

“Sa akin na yun” wika ko bago tinapon at tinapakan ang sigarilyo ko

Iniwan ko na si Jeya kung nasaan ako kanina.

Simula sa simula pa lang, ginagawa ko ito para sa anak ko. Kinuha sya ng aking dati kong asawa dahil sya ang May maayos na trabaho sa amin noon, ayaw ko man, kailangan ko gawin, bilang isang ina, kinabukasan ng aking anak ang iniisip ko, kung kaya din napapad din ako sa ganitong trabaho kung saan madali at malaki ang kita, gusto ko din mapatunayan sa aking pamilya na may mararating ako.

May mga plano na naman din ako para makaalis sa lugar na ito, konti na lang, kailangan ko pa makaipon.

JEYA’S

POV

Sinundan ko lang ng tingin si Rikki na nag lalakad palayo.

Mag uumaga na din at wala na naman ako gagawin kung kaya ay nag pasya akong umuwi na lang.

Nasa iisa kaming sitwasyon lahat, pero masasabi ko na na iba’t-iba ang aming pinagdadaanan.

Kung si Josefa nandito sa sitwasyon na ito dahil sa kanyang pangarap, si Aey sa pamilya, si Rikki sa kanyang anak.

Ako nandito ako para lang hanapin ang pagmamahal na di ko nakuha mula sa aking pamilya.

Ni isang beses wala akong maalala na kinamusta ako ng magulang ko na hindi humihingi ng pera.

Tama nga sila, walang pamilya pag dating sa pera, walang magulang, walang anak, walang kapatid, pag pera na ang usapan.

Napapaaral ko ang nag iisa kong kapatid, pero ni maski sya sya, hindi ko narinig na kinamusta ako.

“Ang aga mo naman” wika ni Josefa ng makapasok ako sa loob ng aming tinutuluyan

“Ang aga mo din” sagot ko

Nag salin sya ng tubig at inabot sa akin na agad ko kinuha bago umupo sa sofa.

“Wala naman na magagawa doon, sentro ng atraksyon si Aey ngayon, maganda, May maamong muka, o May matapang na mukha kung minsan, maganda ang mukha, ang katawan maganda ang lahat ng sa kanya”

“Naiingit ka din?”

“Din? Bakit ganun ka din ba?”

“May pagkakataon, pero kaibigan ko sya, kaibigan natin sya”

Konting katahimikan ang umingay sa aming dalawa.

Alam kong madaming gusto itanong si Josefa, pero mas pinili na lang nito ang manahimik.

Tumingin lang ako sa malayo habang pinoproblema ang wala.

Ang galing no, wala naman dapat ako problemahin, pero parang ang laki ng problema ko.

Narinig ko ang malalim na pag hinga ni Josefa.

“Ang lalim nyan, Josefa”

Narinig ko ang mahina nyang pag tawa “When you die, who do you think will sit at your grave the longest?” Out of nowhere nyang tanong

“Nananadya ka ba?” Natatawa kong tanong “Alam mo kung ano ang katayuan ko sa pamilya ko, utang na loob ko nga daw ang buhay ko sa kanila” malungkot kong tugon “Kung di daw dahil sa kanila ay baka ginawa na akong pataba sa lupa, ampon nila ako remember?”

“Ikaw nga lang ang ampon na umalis sa kanila, at kahit di naging maganda nag trato nila sayo, pinagawa mo pa rin ang bahay nila, pinapaaral ang tinuring mong kapatid”

“Wala e, yun yata talaga ang purpose ko sa tanginang mundo na ito” mapait akong ngumiti “Patungkol sa tanong mo, pag namatay ako? Sino kaya ang dadalaw sa aking puntod? Sino kaya ang iiyak? Sino kaya ang makakamiss sa akin, kasi alam mo, kahit kayo kaibigan ko, alam kong maalala nyo ako, pero lilipas din yun, May isa dalawa o kahit apat na araw Linggo o buwan, alam ko makakalimutan nyo din ako, sa mundong ito Josefa, ang swerte mo na lang pag May taong umiyak at maalala kang bisitahin kahit paminsan minsan”

AEY’S

POV

“Estudyante sa Malabon namatay matapos tumalon mula sa ikalimang palapag ng kanilang eskwelahan”

“Estudyante sa Pasay namatay matapos araruhin ng rumaragasang sasakyan”

Napahinga ako ng malalim matapos marinig ang balita mula sa telebisyon.

May dalawang klase ng tao, una ang taong gusto mabuhay ng matagal, pinipilit lumaban sa hamon na buhay. Pangalawa, ang taong nag bigay lang ng pabor sa kanilang sarili na mag pahinga na lang kaysa ituloy pa ang buhay.

Hawak natin ang panulat ng istorya ng ating buhay, hawak natin ang susi sa bawat pinto na ating papasukin, hawak natin ang ating kapalaran.

Tayo ang sumusulat ng ating kinabukasan, ang buhay natin ay isang nobela na kung saan tayo ang bida, bawat araw ay bawat pahina, ang bawat Linggo o buwan ay bagong kabanata ang bawat taon ay nag rerepresenta na bagong libro na maisusulat ulit natin.

Hawak natin ang bawat daloy ng ating istorya, kung susulatin natin ang maging masaya o maging malungkot, ang daloy ng kwento ay ganun.

Ang bawat pinto ay May kanya kanyang susi sa kinabukasan. Bawat pinto na syang mag sasara ay pag bukas ng bagong pinto. Tayo mismo ang mag bubukas ng pinto na pipiliin natin.

Sa madaling salita, ang mga nangyayari sa ating buhay ay sadyang naisulat na ng panahon.

Isa lang ang masasabi ko, ang bawat hamon ng buhay ay isang malaking halimbawa, ang hamon na maaari nating gawing sandata upang maging mas malakas tayo para sa susunod na hamon na darating.

Kung pagod ka na lumaban, maaring mag pahinga sandali, pagkatapos nun,  laban muli, hindi matatapos ang hamon ng ating buhay, kung kaya ay enjoyin na lang natin.

Tayo din kasi ang talo pag sumuko tayo.

Pag puro saya lang ang buhay mo, hindi ka magiging matatag, habang wala pang happy ending, hindi pa doon nag tatapos ang kwento.

Our life is full of ups and down, but remember there is Rainbow after the rain.

For those people out there, I don’t know what are you going through, but I just want to say that you can do it, keep fighting, for your self, for your family, never give up, because giving up is not a choice, if you are tired, just rest, after that fight, give yourself a hug if you feel no one is free to be with you.

It is okay if you have a contact person, yung taong pwede kang samahan kahit saan, pwede mong tawagan, makausap o pag nangangailangan ka. Sa taong walang contacts person, talk to your self, it doesn’t mean na baliw ka, it will help to relax yourself.

Hindi madali ang buhay, hindi masama ang mag pahinga pag pagod ka, ang masama yung sumuko ka na hindi mo man lang sinusubukan lumaban.

To be continued

I dedicate this chapter to my daddy, and cheers to all ppl, keep fighting every1, you deserve the world the universe. If you need someone who can talk, u can dm me, I’ll listen to u w/out judging u. If u r afraid to talk with some1 u can call this helpline, u can talk to them.

National Hopeline Network: 1-800-442-4673 Helpline : (02) 8804 4673

If u need a contact person, don’t hesitate to approach. I love you guys.

XVII

Nilapag ko ang isang baso ng kape sa harap ni Rikki.

“Salamat” wika nito, ngumiti lang ako at umupo sa harap nya

“Malayo ang tingin mo a” wika ko

“May iniisip lang ako” sagot nito bago tumingin sa akin “Gusto mo pa ba ang trabaho mo?” Tanong nito

“Ano ang ibig mong sabihin?” Tanong ko

“Alam mo Aey, maganda ka pero ang slow mo” natatawang wika nito bago naging seryoso ulit “Ano ba sa tingin mo ang ibig kong sabihin?”

Huminga ako ng malalim “Ilang buwan na ba simula ng mag simula ako sa trabaho kong ito?” Tanong ko “Sa totoo lang, sa kinikita ko, masaya na ako, pero sa uri ng trabaho na meron tayo?” Huminga ako ng malalim at umiling bago sumagot “Hindi ko alam”

“Ang tinataga ko na nga lang sa isip ko na wala talagang madaling trabaho” natatawa nyang wika “Alam mo, nung bago ako, limpak limpak din ang kinikita ko, ang kaso, namatay ang tatay ko nagkautang hanggang sa ako na ang umako ng bayarin” nakita ko ang pag galaw nya bago nya nilapag ay isang litrato ng bata “Ang pogi ng anak ko no”

Napatingin ako sa kanya at sa litrato“May anak ka?” Nag tataka kong tanong

“Kakasabi ko lang teh” natatawa nyang wika, natawa din ako “Oo, 17 years old ako nung nagka anak ako” nakangiti nyang wika “Una masaya kasi May isang anghel sa buhay ko, nabuntis ako ng boyfriend ko, nag sama kami nang halos isa’t kalahating taon, masasabi ko na… Hindi ganun kasaya ang pag sasama namin, pero di ko din naman masasabi na ganun kasama ang pag sasama namin, kumbaga sa normal na couple, nag aaway, nag bati.

Mas matanda sya sa akin ng sampung taon, 17 ako 27 sya, hanggang isang araw, nalaman ko na May babae sya, mas maganda at kasing edad nya. Umalis sya ng bahay at sumama sa babae nya, nakiusap ako na wag nya kaming iwan, lumaki kasi akong hiwalay ang magulang, ayaw ko maranasan ng anak ko ang naranasan ko. Pero ganun talaga ang kapalaran.

Isang araw din, kinuha ang anak ko ng kanyang tatay, wala akong nagawa, ang tanging trabaho ko lang noon ay sa palengke, ang trabaho ng tatay nya ay isang engineer, so sino nga ba naman ako diba, kaya pinaubaya ko na muna sya sa kanyang tatay, hanggang sa May nag alok sa akin sa trabahong ito, 18 ako nung pinasok ko ito, limang taon na ako dito at heto ako, nandito pa rin, hindi umaabante, hindi nakakakilos“

Habang nag kwekwento sya ay nakatingin lang ako sa kanya habang sya ay nakatingin sa kawalan.

Hindi mo talaga malalaman ang pinagdaanan ng isang tao, hindi tayo pare-pareho ng daan na nilalakbay, hindi natin alam kung paanong laban ang ginagawa nila, hindi natin alam ang kwento ng bawat isa.

Sa ilang araw na kasama ko si Rikki, nakikita ko na masayahin syang tao, pero sa likod ng kanyang mga ngiti ay May ganun pala syang kwento.

Sa totoo lang, lagi ako napapatanong kung bakit ganito ang kailangan natin pagdaanan, pwede naman na mag shortcut tayo, diba.

Pero kung ganun ang mangyayari, hindi tayo magiging matibay.

Ang sabi nila, ang nag papatibay sa isang tao ay karanasan.

Karanasan din ang nagiging sandata natin sa hamon ng buhay.

Sabi pa nila na you are nothing but experience.

Tama ba ako?

Haha

Basta yun.

Hindi ko alam, hindi natin alam kung hanggang kailan tayo lalaban. Pero bawat sikat ng araw ay bagong pagasa ang pag lubog ng araw ay bawat pahinga natin sa hamon nang ating kinaharap.

Saksi ang bawat ulap sa lahat ng ating pag lalakbay.

Hindi man natin makita ang mga sakripisyo natin ngayon, pero sa takdang panahon.

Kaya lumaban ka lang, wag kang susuko, ang pagsuko ay hindi rason, maaring mag pahinga ka lang muna, pero wag kang susuko.

---

Nasa club at balik trabaho nanaman kami. Habang nag lalagay ng Ibat-ibang palamuti sa mukha at katawan, kami ay nag kwekwentuhan.

“Nitong mga nakaraang araw parang di ko napapansin si Mr. Yu” wika ni Rikki

“Baka naman nag retired na sya, alam mo na matanda na” sagot ni Jeya

“Haynako, ang masamang damo ay hindi basta bastang namamatay” sagot naman din ni Josefa

“Mas mabuti nga yun na wag na sya mag pakita” dugtong ni Josefa “Masyado na sya makunat”

“Wow gumaganyan ka na ah” natatawang wika ni Rikki

Tumingin ako sa kanila “Malaki sya mag bigay, pero malakas sya gumamit, pag gusto nya, gusto nya, tama ako no Josefa”

“Kung sabagay, proven and tested ko na yan sya, jusko, akala mo masarap makunat naman, May amoy pa” sagot naman ni Jeya “Mas okay na akong walang amo, atleast lahat sila nasusubukan ko”

Napatingin kami sa pintuan ng bigla itong bukas, niluwa naman nito si Ms. Rainbow, ang manager namin.

“Ano na mga anak, ang dami nang papabols sa labas” wika nito “O’sya, humayo na kayo at mag paligaya”

“Okay buhay puta naman ang mga dukha” wika ni Rikki

Tumayo ako at pinasadahan pa ulit ng tingin ang aking sarili sa harap ng salamin.

Umakyat kami sa entablado at doon nag simula sumabay sa malanding tugtugin.

Habang kami ay sumasayaw, nahagip ng mata ko ang isang pares ng mata sa di kalayuan. Hindi ako nag patinag kung kaya ay hindi ko inalis ang aking mata sa kanya.

Habang pumapatay sindi ang mga ilaw, at ang malanding kanta na aking sinasabay sa indak ng aking katawan.

May minuto din ang tinagal namin sa entablado hanggang sa natapos na kami at bumaba bago bumalik sa aming kuwarto.

Sino kaya yun?

Hindi ako pamilyar sa mga mata nya. Hindi ako pamilyar sa tao.

“Black” napatingin ako sa pinto ng May tumawag sa akin “Bagong kustomer, gusto ka ma-itable”

Huminga ako ng malalim at pinag masdan muli ang aking sarili sa repleksyon ng salamin bago lumabas at sumunod.

Madaming mga kalalakihan sa bar May iba na masyado malikot ang nga kamay kung saan saan na nakakarating ang kamay sa babae.

Hindi ito maiiwasan sa trabahong ganito.

“Good evening, Mr. Tob” wika ni Ms. Rainbow “This is Black, Black meet Mr. Tob Martinez, our big time client”

Hindi ko alam kung anong emosyon ang ipapakita ko sa kanya ng mamukhaan ko sya.

Sya yung lalake na nakasabay ko sa elevator.

“Hi beautiful lady, black, nice to see you again” hindi ko alam kung napansin din iyon ni Ms. Rainbow, pero parang may pag diin ang salitang again

“It’s all yours, Mr. Tob” wika ni Ms. Rainbow bago tumingin sa akin at binigyan ako ng malaki at nakakalokang tingin

Huminga ako ng malalim at ngumiti, hindi ako gumalaw sa aking kinakatayuan at hinintay sya na paupuin ako o utusan ako at gawin ang nais nya.

“You can sit if you want” malalim na boses na salita nito

Umupo ako tabi nya na di ganun kalayo at di rin naman ganun kalapit.

Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko. Para akong kinakabahan na ewan, hindi ko maipaliwanag.

Nakatingin lang ako sa malayo habang hinihintay sya na gumawa ng kahit anong galaw.

Abala lang sya sa pag-inom at paninigarilyo.

Halos di ako humihinga sa tuwing binubuga nya ang usok mula sa sigarilyo.

Hindi ko talaga gusto ang kahit anong klase ng usok ng sigarilyo.

Ito na yata ang pangatlong pinaka matagal na gabi para sa akin.

Hindi ko alam kung mag papasalamat ako dahil di nya ako ginagalaw, hindi pa, pero mahaba ang gabi, baka mamaya mag take home sya.

Hindi ko alam kung may sa oras na ba akong nakaupo at hinihintay syang magsalita.

Tumayo ito “Follow me” wika nito

Nag lakad ito palayo at dahil nga sinabi nya na sundan ko sya, tumayo na din ako at sinundan na nga sya. Hindi naman ako pwede umayaw dahil bayad na ang gabi ko sa kanya.

Nag lakad ito palabas ng bar patungo sa parking lot.

Lumapit ito sa Mustang at Binuksan nya lang ang pinto ng sasakyan bago ito umikot at sumakay sa loob.

Tinignan ko lang ito bago pumasok at sinara. Kinabit ko ang sit belt, kaysa sya nag paandar.

Hindi ganun kalayo ang minaneho at nakarating kami sa mamahalin at kilalang condominium sa Pilipinas.

Bumaba ito at ganun din ako, sinundan ko lang sya.

Gusto ko sana libutin ang tingin ko pero hindi ko na ginawa. Nakatingin lang ako sa likod nito habang sya ay sinundan ko.

Maganda ang likod nito, sa tingin 6 feet ang kanyang taas. Itim na itim ang kanyang buhok at masasabi ko na may lahi it9 base sa kanyang mga mata.

Pumasok kami sa loob ng elevator at pinindot nya ang pinaka huling palapag sa taas.

Naalala ko nanaman yung nangyari sa elevator. Nung nangyari iyon medyo May alanganin na ako sa elevator, wag lang sana mangyari iyon pag si Primo ang kasama ko.

Sa totoo lang mas magaan ang loob ko sa taong ito kumpara kay Primo na akala mo palaging uhaw at sabik na sabik. Siempre May kaba pa rin sa akin kahit papano.

Nang huminto ito ay kaysa ito lumabas at sumunod lang ako, pumasok kami sa isang unit at automatic naman na bumukas ang mga ilaw.

Hindi ganun kaliwanag at di ganun kadilim.

Halos mamangha ako dahil sa malaking bintana na akala mo tanaw ang buong syudad, pero tanaw naman talaga, parang mga bituin ang mga ilaw sa baba.

Automatic naman na umikot ang paningin ko sa paligid ng kuwarto or bahay, o madaling sabihin na para syang isang penthouse Ang ganda, wala ka ding makikitang ano mang kulay bukod sa itim at puti.

Umagaw din naman ng aking pansin ang isang malaking logo ng eclipse. Parang nakita ko na sya, hindi ko lang matandaan kung saan. Hindi sya simpleng eclipse lang.

Nawala sa pokus ko sa logo ng marinig ko ang pag bukas ng isang bote. Napatingin ako sa lalake.

Umiinom ulit ito. Para tuloy ako nangangapa sa trabaho na ito.

Napakagat ako sa labi at tinuon na lang ang sarili ko sa ibang bagay, pero hindi na ako umaalis sa pwesto na baka maisip nya na galawin na ako. Para din matapos na ang gabing ito.

“How old are you?” Halos mapatalon ako sa gulat ng bigla ito nag salita

“Huh? Ahm 20” sagot ko

Sa tingin ko din sa kanya nasa mid 26 na sya.

“20?” Patanong na wika nito habang di nakatingin sa akin

“Yes, 20 na ako, bata pa, pero nandito na ako sa lugar na ito, actually galing ako sa probinsya, lumawas ako dito para makapag trabaho sa ibang bansa, hanggang sa naloko kami, then ayun napunta na ako sa ganitong trabaho” wika ko na agad ko pinag sisihan, napatingin ulit ako sa kanya at na pa smirk lang ito

“Talkative” Naka smirk na wika nito habang nakatingin sa kanyang baso.

Halos malambot ako ng tumingin ito sa akin. Tinungga nya ang natitirang alak sa kanyang baso bago ito nag lakad papalapit.

“I wonder…” Wika nito na hindi tinuloy ang kanyang sasabihin hindi ko alam ang gagawin ko nang tuluyan na sya nakalapit sa akin

Hindi ito ang unang pag kakataon, na May gumawa nito sa akin, pero nagulat na lang ako ng bigla ako nito hinalikan sa labi.

To be continued

XVIII

WARNING!

Katulad ng emosyon na binibigay ko sa tuwing nag tratrabaho ako, ganun ang emosyon na binigay ko ng halikan nya ako.

Hindi matagal na halik, hindi din ganun ka bilis.

Narinig ko ang mahinang pag tawa nya “Non sei così bravo al lavoro, ma posso dire che hanno ragione, sei bello come un angel, ma so che sei pericoloso” nangunot ang noo ko sa mga salitang sinambit nya

Bumalik ito sa kung saan sya naroroon kanina.

“I don’t understand” wika ko “Well you can own me this night, you already pay for me”

“You are emotionless, have you feel anything?” Wika nito, hindi ako sumagot “I’m sorry darling not this night” wika nito bago nag lakad at pumasok sa loob ng isang silid

So ano gagawin ko dito? Uuwi na ba ako?

Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko, pero sa di ko alam na pagkakataon, nakaramdam ako ng tuwa.

Huminga ako ng malalim at tinignan ang paligid ko bago lapitan muli ang logo.

Sigurado akong nakita ko ito, hindi ko lang alam kung saan.

JOSEFA’S

POV

Habang nakatingin sa ilang kalalakihan ay hindi ko maiwasan na mag alala para sa sarili ko.

Habang tumatagal ay lalo akong namumulat sa aking trabaho.

Napatingin ako sa kinaroroonan ni Aey. Nakatingin lang ito mula sa kung saan habang ang lalake sa gilid nito ay umiinom ng alak.

Halos napatuwid ako ng upo ng maramdaman ko ang kamay ng lalake sa tabi ko na gumagapang paloob sa aking dibdib.

Agad naman nya tinggal ang kanyang mapaglarong mga palad sa aking dibdib ng may inabot sa kanya ang lalakeng kausap nya. Hindi ako tanga at hindi ganun ka sara ang isip ko. Isang pulbos na puti na nakalagay sa maliit na plastik.

Isang droga.

Nakita ko na ito sa isang kustomer ko na si Mr. Yu na may ilang araw ko nang di nakikita kasama ang kustomer ni Aey.

“Do you want to try, baby?” Alok ng lalake sa gilid ko

“No thanks” nakangiti kong wika

“Just try it” pag pumilit nito “it will be fun, beside I already paid for it” tinignan ako nito

Hindi ko alam kung ano gagawin ko, alam kong hindi maganda ang kutob ko ngayon sa kustomer na ito. Mas gugustuhin ko na lamang yata na makasama si Martin kaysa sa kustomer na ito, si Martin hindi nya ako masyado pinipilit sa mga bagay bagay.

Masasabi ko na komportable na ako sa tabi ni Mr.Yu kahit alam kong na ganun sya katanda, masasabi ko na pakiramdam ko na ligtas ako pag sya ang kasama ko.

Pero sa hindi inaasahang pagkakataon, bigla na lang silang nawala na parang bula.

Sa tingin ng lalake na hindi ko mabasa. Tinanggap ko ang droga na syang inaalok nya.

JEYA’S

POV

Nakatingin lang ako kay Josefa habang inaalok sya ng isang pulbos. Isang droga. Hindi din nag tagal ay tinanggap ito ni Josefa.

Tumayo ako at lalapitan sana si Josefa ng May isang kamay ang pumigil sa akin.

“Kasama sa trabaho yan, iha” wika ni Ms. Rainbow “Hayaan mo sya”

Tinignan ko ng masama si Ms. Rainbow.

Alam kong madaming illegal na bagay ang nangyayari gabi-gabi sa loob ng club dahil sa extra service ni Mr. Yu na kahit anong droga ay meron sya. Pero hindi ko matatanggap na mapapasama ang mga kaibigan ko doon.

“Dumaan ka din sa ganyan, hindi ba? Hayaan mo na sya, alam na naman nya kung paano tanggihan ang kustomer” wika ni Ms. Rainbow

“Sa tingin mo ba matatanggihan namin sila sa mga bagay na pinapagawa nila?” Wika ko “Sorry a, pero…”

“Walang pero, kustomer yan, puntahan mo na yung sayo” wika nito bago umalis

Tinignan ko ulit si Josefa. Sadyang wala na talaga kami magagawa, nakatali na ang mga kamay, Paa na parang isang papet na sumusunod na lang sa utos ng amo.

RIKKI’S

POV

Nagising ako mula sa sakit ng katawan.

Nilakbay ko ang paningin sa kuwarto na hindi ko alam kung kanino.

Sinubukan ko igalaw ang mga kamay ko pero pag tingin ko ay nakatali ito, pati na rin ang aking Paa.

Sa lamig din ng kuwarto ay para akong paralisado. Wala akong suot na kahit na anong saplot.

“Sa wakas gising ka na magandang binibini” wika ng isang lalake

Lumapit ito sa akin at sinimulan ilakbay ang kanyang mainit na palad sa aking katawan.

“You are always beautiful” wika nito at hinalikan ako sa aking leeg

“Hindi mo ako kailangan itali” malandi kong wika, pero kahit ganun ay halos sumigaw ang aking dibdib sa kaba

“Bakit? Hindi ba mas maganda kung ganito”

“Paano kita napapaligaya nyan” wika ko “kung nakatali ako dito”

“Wag ka mag alala, ako ang mag papaligaya sayo” wika nito

Halos mapapikit ako nang lumakbay ang kanyang mga palad pababa sa aking hiyas.

Napahinga ako ng malalim ng maramdaman ang kanyang mainit na mga daliri sa loob ko bago nya nilabas pasok ito.

Hindi ko alam kung saan ako lilingon, hindi ko alam kung saan ako titingin, halos napuno ng ungol ko ang buong silid.

“Babe” wika ng lalake “look at me for a while” katulad ng kanyang sinabi ay tinignan ko sya “You will love it” wika nito bago maramdaman ang isang malamig na bagay na pinasok nya sa loob ko

“Argh, what is that” wika ko sa tono na nasasaktan

“Shh…”

Halos mapakapit ako sa tali na nakatali sa mga kamay ko.

Napapikit ako di dahil sa sarap kundi sa sakit.

Naramdaman ko ang pag tayo nito dahil gumalaw ang kamay at lumubog ang aking paanan.

Tinignan ko ang bagay na nasa aking loob ay laking gulat ko ng makita ang isang metal na hindi ko alam kung ano nag tawag.

“Remove it” wika ko “Please re-agh pl- remove it” naiiyak kong wika

“You will love it babe”

Halos maluha ako sa sakit dahil sa labas pasok ng metal sa loob ko, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko, dahil sa tuwing igagalaw ko ang mga Paa ko ay syang pag hapdi ng aking gitna.

“Please no, please” pag mamakaawa ko

AEY’S

POV

Alas dies na ng umaga at nasa bahay na ako, tinignan ko lang si Josefa sa gilid ko na mahimbing na natutulog.

Tumayo ako at lumabas ng kuwarto, nakita ko naman doon si Jeya.

“Morning” wika ni Jeya

“Morning” wika ko at kumuha ng tubig sa loob ng refrigerator

“Kamusta na ang gabi?” Tanong nito

Nag salin lang ako ng tubig sa baso at umupo sa harap nya “Ayos pa rin naman”

“Nakita ko ang kustomer mo kagabi, ang gwapo, well isa lang naman ang gwapong kustomer na kung minsan lang dumalaw, pero pag sya ay dumalaw ikaw at ikaw ang kukuhanin.” wika nito “Sya si Mr. Tob diba? Nagulat ako na ikaw ang babaeng napili nya ngayon, kamusta ang bagay na kasama sya”

“Walang nangyari” wika ko

“Huh? Ang ganun kagwapo, mahina pag dating sa kama?” Natatawang wika nito “Kung ganun din ang nangyari baka gentledog sya”

Umiling lang ako at uminom ng tubig “Si Rikki kamusta?”

“Hindi pa nauwi, pero…” Naputol ang aming pag uusap ng bumukas ang pinto at niluwa si Rikki

“Morning” sabay naming wika ni Jeya

Para lang itong lutang sa kung saan na hindi kami pinansin at dumaretso sa kuwarto.

“Anong nangyari?” Wika ko

“Hindi natin alam, pero baka pagod lang” wika ni Jeya “Mag luluto muna ako ng pananghalian natin, para mamaya matutulog na lang ako”

“Sige mag linis lang muna din ako”

To be continued

XIX

Naunang pumasok sila Jeya papasok ng bar, habang ako ay nasa labas at nag papakundisyon pa ulit ng sarili.

Masyado na kaming napapalayo ni Josefa sa isa’t-isa, hindi na kami ganun nag uusap kung kaya ay nangangamba ako kung kamusta na ba sya.

Huminga ako ng malalim at pumasok sa loob ng bar.

Lahat ng empleyado ay sa likod pumapasok, hindi lang din kami ang grupo ng mga babae dito, malaki ang bar, May iba’t-ibang entablado kung saan May mga babaeng sumasayaw.

“Sorry” wika ko ng makabungguan ang isang babae

“Tss di kasi natingin sa dinadaanan” masungit na wika nito

Napa rolyo ang mata ko, wala ako sa mood makipag away ngayon.

“Teka…” Hawak nito sa braso ko ng akma akong mag lalakad “Taga mansyon ka din diba? Ikaw ang baguhan at dahilan kung bakit wala na sa akin ang kustomer ko” pag mamataray nito

Huminga ako ng malalim “Hindi ko alam ang sinasabi mo” wika ko

“Wag ka mag maang-maangan pa, kung sabagay, darating din ang araw na malalaos ka” lumapit ito sa akin “Pero mag ingat ka sa mga lalakeng sasamahan mo, lalo na sa dalawang yun”

“Sinong dalawa?” Tanong ko

“Aba bakit ko sasabihin sayo” tinignan ako nito mula ulo hanggang Paa “Kung ako sayo, mamimili ako ng lalakeng sasamahan, masyado ka kasing uhaw sa lalake at kung sino-sino na lang ang sinasamahan mo” inikot nito ang mata nya bago ako lagpasan muntikan pa ako matumba ng banggain nito ang braso ko

Umiling lang ako bago tumungo sa kwarto namin.

Aaminin ko na hindi ako namimili sa kustomer na sinasamahan ko, dahil may pag pipilian pa ba ako?

“Oh ang tagal mo” wika ni Jeya

Kinuha ko lang ang aking susuotin bago nag palit.

“May kinausap lang” wika ko

“Sino si Marites? Jusko literal na Marites yun, diba Rikki” wika ni Jeya, nilagay ko ang buhok ko sa likod ng aking mga tenga bago umupo at nag simula mag lagay ng palamuti sa mukha at katawan “Ang tahimik mo bakla Rikki”

Mula sa salamin ay nakita ko ang pag tapik ni Jeya sa balikat ni Rikki.

“Ano ba!” Halos nagulat kami sa pag sigaw ni Rikki

“Rikki” tawag ko “Anong nangyayari sayo?”

Napapikit ito at napakagat sa labi nya “Sorry, wala”

“May problema ba?” Tanong ko

“Ang sensitive mo naman tinapik ka lang e” wika ni Jeya, napatingin lang si Rikki kay Jeya “Tsaka kung may problema naman yan si Rikki for sure, wala lang yun, diba Rikki”

“Oh ayos na kayo?” Napatingin ako sa gilid nang mag salita si Ms. Rainbow “Bakit nakabusangot ka Rikki?”

“Pwede muna ba ako umuwi?” Tanong ni Rikki kay Ms. Rainbow “Masama ang pakiramdam ko ngayon”

Lumapit naman si Ms. Rainbow at hinawakan ang noo at leeg ni Rikki “Hindi ka naman mainit, mag pahinga ka lang muna dito, bibigyan kita ng 30 Minutos, hindi ka pwede umuwi nak, bayad na yung isa mong kustomer, malaki din ang binigay nya” tinignan ako ni Ms. Rainbow “Ikaw pumunta ka sa table VVIP 1 nandoon si Mr. Tob, mukha magiging regular kustomer mo yun” tumingin naman sya kila Josefa na tahimik lang sa gilid at si Jeya na nakatayo habang iniikot ang iilang hibla ng buhok “kayong dalawa, balik pa rin sa dati, sasayaw at mag hihintay ng reservation, wala pa mga amo nyo. O’sya, humayo na kayo at wag mag parami” natatawang wika nito sa huling salita bago lumabas

Nag paalam lang ako sa mga kasama ko na parang hangin lang ako kila Josefa at Rikki, nag paalam pabalik si Jeya.

Nang lumabas ako ay nag tungo ako sa VVIP room na sinabi ni Ms. Rainbow. Nang makarating ako sa pintuan ay kumatok ako bago pumasok.

Katulad nga ng sabi ni Ms. Rainbow ay nandoon si Mr. Tob.

“Goodevening Mr. Tob” wika ko

Hindi ito sumagot at lumalagok lang ng alak. Mag isa lang ulit ito sa kwarto.

Wala ba syang mga kaibigan?

Tumayo lang ako sa gilid nito at hinihintay ang permiso nito para makaupo ako.

“You always like that” halos lumabas ang puso ko sa dibdib ko ng bigla itong tumingin sa akin gamit ang walang emosyon, binigyan ko lang din ito ng walang emosyon “Tss, you can sit”

Umupo ako sa tabi nito at tulad kahapon, hindi ganun kalayo at di rin ganun kalapit sa kanya.

“What should I call you?” Wika nito habang umiinom ng alak “Black? Or can I call you Apolline or Apricity?” Wika nya sa tunay na pangalan ko, paano nya nalaman ang pangalan ko? “Pour my drink, darling” kahit nag sisimula na mag hukay ang puso ko palabas sa aking dibdib ay nilagyan ko pa rin ang baso nya ng alak “I have a offer, Ms. Marquez” wika nito bago nilapag ang isang folder sa lamesa at nilapit sa akin

“What’s that?” Wika ko

“Open it and you’ll see” wika nito

Katulad ng sabi nya ay binuksan ko ang folder at papel doon, tinignan ko si Mr. Tob habang nilalabas ang papel at binasa.

Marunong ako mag English pero parang hindi ko maintindihan ang nakasulat, pero isa lang ang pagkakaintindi ko, mag papanggap ako bilang fiancé nya sa ilang buwan?

“What do you mean about this?” Wika ko

“You already read it”

“And why would I do that?”

“I already paid for you” Wika nito habang nakatingin diretso sa aking mga mata na agad nya iniwas

Tinungga nya ang alak na nasa baso nya

“You do whatever I said”

Hindi ako sumagot, kustomer sya at ganun naman talaga ang ginagawa namin, kung ano ang kanyang gusto ipagawa ay syang susundin namin.

Sa ganitong paraan, kinakabahan ako, paano kung may gusto sya ipagawa na di ko kayang gawin, ano ang maaari nyang gawin sa akin.

“Name your prize, Ms. Marquez” rinig kong wika nya “How much is your time”

Tinignan ko lang ito habang sya ay pinag lalaruan ang baso nyang May laman na alak.

Hindi ako makapag isip ng maayos dahil sa presensya nya.

Parang umiikot ang paligid ko, hindi ma proseso sa utak ko ang bagay na may hahawak sa akin sa leeg.

Nag dadalawang isip ako, May parte sa akin na gusto ko dahil malaking tulong ito sa pamilya ko, May parte sa akin na ayaw ko dahil natatakot ako sa bagay na pwede nya ipagawa.

Kailangan ko mag isip ng mabuti. Kailangan ko doblehin ang pag iisip ko.

“It’s okay, take your time to think” wika nito bago tumayo at akmang lalabas na ng tumigil ito sa pintuan “See you tomorrow, Black”

Jusko, ano ang gagawin ko? Kailangan ko pag isipan ng mabuti pero wala na yata ako pag pipilian pa.

Hindi ko sya kilala kung kaya natatakot din ako sa seguridad ko, lalo na at mukhang ma impluwensya syang tao, nalaman nya ang pangalan ko ganung isang araw pa lang ang lumipas, hindi, oras pa lang ang lumipas simula kagabi, alam kong hindi lumalabas ang tunay naming pangalan kahit na sinong kustomer ang mag tanong.

Pero kung sa katulad nya, posible nga na ibigay ni Ms. Rainbow ang pangalan namin.

Bumalik ako sa kwarto at sabi ni Ms. Rainbow na pwede na Ko umuwi dahil bayad na ang buo kong gabi. Pag isipan ko na lang muna daw ang offer ni Mr. Tob sa akin.

Kahit na buwan na ang lumipas simula na mag trabaho ako, parang di ako sanay na ganito, wala nang mawawala sa akin dahil nakuha na ang bagay na iniingatan ko, pero paano na lang ang gagawin ko.

Nag linis lang ako ng katawan at nag palit ng damit bago ako sumalampak sa kama ko.

Papikit na sana ako ng tumunog ang telepono ko. Agad ko ito sinagot

“Ate, kamusta?” Wika ni Janna, pangalawa kong kapatid, sa kabilang linya

“Ayos lang, kayo kamusta? Si nanay nakakainom ba ng gamot?” Tanong ko

“Oo ate, salamat”

“Saan?”

“Sa tulong mo, ate, kundi dahil sayo baka hanggang ngayon nag titinda pa ako ng kamote”

“Nako, mag pokus ka na lang sa pagaaral mo, wag ka na mag tinda, ako na ang bahala”

“Ate, May gusto sana ako sabihin sayo”

“Ano yun? Bakit gising ka pa din”

“Ate, hindi naman sa ano, pero kailangan ko kasi ng laptop para sa school, malapit na ako mag tapos kung kaya madami akong gastusin, pero ate kung di naman kaya ayos lang sa akin”

Huminga ako ng malalim “Kaya naman, sige bibilhan kita, basta mag aral ka ng mabuti, ikaw na muna bahala kila nanay at Irene”

“Wag ka mag alala ate, pag nag tapos ako ng pag aaral, ako naman ang tutulong sa inyo, sa ngayon ate, sorry kung wala pa ako magawa, susubukan ko din mamasukan o mag trabaho sa fast food”

“Makakasagabal lang sayo ang pag tratrabaho, mag pokus ka sa pag aaral mo, diba May scholarship ka, maintain mo yun para makapag aral ka kahit saan mo gusto”

“Isa pa yun ate, gusto ko sana sa Maynila mag aral, mas madami kasing oportunidad sa Maynila pag nag tapos ka doon”

Halos di ako makahinga ng marinig ko iyon “Sa-sa M-maynila? Maraming masamang tao sa Maynila, hindi pwede”

“Ate, mag iingat naman ako, isa pa pumayag si nanay na sa Maynila ako”

“Isa pa yan, walang mag babantay kay nanay”

“Oo nga pala” wika nya

Nakonsensya ako dahil parang pinagkait ko sa kanya ang kalayaan nya, pakiramdam ko tinanggal ko sya ng kalayaan at dinikit sa responsibilidad ng pamilya.

“Kung gusto mo mag aral sa manila, sige”

“Pero oo nga paano sila nanay, ate? Bata pa sila Irene, kung si nanay lang ang maiiwan dito, paano kung May mangyaring masama na wag naman sana”

“Sige sa Maynila ka mag aral, mag babayad na lang tayo ng pwede makakasama nila nanay dyan” wika ko

“Hayaan mo ate, pinag iisipan ko pa lang naman, tsaka malayo pa yun” wika ni Janna “O’sya ate nag papahinga ka yata, mag pahinga ka na, gabi dito e, kaya mag papahinga na din ako, mag ingat ka dyan ate a”

“Mag ingat din kayo”

Bukod sa gastusin na pwede ko gastusin sa pag aaral ni Janna, natatakot din ako na baka makita ako ni Janna, pero malaki naman siguro ang Maynila.

Bahala na…

To be continued

XX

Hindi ko alam kung saan patungo itong daan na tinatahak namin, ang sabi lang ni Ms. Rainbow, na sa oras na May sagot na ako, pumunta lang ako sa kanya at may mag hihintay sa akin para ako ay sunduin.

Nang bumaba ang driver ay bumaba na din ako.

Nasa isang gusali kami sa isang lugar na di ko alam.

Sumunod lang ako sa lalake habang ito ay nag lalakad.

Sya din yung lalake na kasama namin ma trap sa elevator.

“Ano pala pangalan mo?” Tanong ko sa kanya

Tumingin ito sa akin “Rohan”

“Ang ganda ng pangalan mo a” nakangiti kong wika “Nga pala, matanong ko lang, ilang taon ka na nag tratrabaho kay Mr. Tob?”

“Kababata ko si Mr. Martinez” wika nito “Bata pa lang ako sa kanya na ako nag tratrabaho”

“Edi kilalang-kilala mo na sya”

“Higit pa sa inaakala mo, ma’am”

“Paano sya maging amo?”

Ngumiti lang ito bago nag simulang mag lakad muli.

Tumapat kami sa isang malaking pintuan bago tumingin sa akin.

“Malalaman mo din, Ms. Black”

Binuksan nya ang pintuan bago nya ako inaya pumasok.

Pumasok ako at sumalubong sa akin ang mahabang lamesa at maraming upuan.

Ito yung nakikita ko sa mga telebisyon na parang conference room or meeting room.

Lumapit ako sa malaking salamin.

Nasa mataas na palapag pala kami. Kita dito ang malawak na syudad.

Gusto ko yung mga tanawin na ganito, nakaka gaan ng damdamin.

“So you are here?”

Tumingin ako sa likod ko at nakita ko sya na prenteng nakaupo.

Huminga ako ng malalim “May I know about the contract?”

Hindi ito nag salita at pinagulong lang sa lamesa ang folder papunta sa akin na agad ko nahawakan.

Kinuha ko ito at binasa ulit.

Naka saad dito na magiging babae ako nito sa tatlong buwan, sagot na nito ang lahat ng gastusin ko maski sa pamilya ko.

Nagulat din ako nang mabasa ang pangalan ng magulang at mga kapatid ko maski kung saan eksakto kami nakatira, mula dito sa Maynila pati na rin sa probinsya.

Hindi na ako magugulat sa koneksyon ng estranghero na ito.

Ang hindi lang nakasaad dito ay kung ano ang dahilan kung bakit May Kontrata ganun na pwede naman nya ako tawagan mula sa club.

“It’s too hassle to do that” napatingin ako sa kanya “You should be here by 8 in the morning and I will introduce you as my fiancé”

“Fiancé?” Nag tatanong kong wika “Akala ko ba babae lang?”

“Do you have any objection with that?”

“For 3 months, just for 3 months”

Tumayo ito at nag salin ng alak na nasa lamesa “12 weeks and 92 days”

3 months nga, jusko, mema sabi lang itong lalakeng ito.

“So kailan ako mag sisimula” tumingin ito sa akin, oo nga pala English dapat “When c-”

“Today” wika nito

So marunong sya mag Tagalog?

Wala na naman ako magagawa dito, nandito na ako, bahala na lang talaga kung ano ang mangyari, sana gabayan pa rin ako ng diyos sa aking mga kagagahan sa buhay.

Napahawak ako sa tyan ko ng kumulo ito.

Hindi pa pala ako nag aalmusal.

“Rohan” tawag nito

“Mr. Martinez”

“Comprale qualcosa da mangiare”

“Si signore”

Napakunot ako sa lengwahe na binanggit nya, si signore, ano yun Spanish? Italian?

Tss as if maintindihan ko sila.

JEYA’S

POV

“Saan naman kaya tutungo yun” wika ko habang nakain ng almusal “Maaga din sya umuwi kagabi e”

Napatingin ako kay Josefa na tahimik lang na kumakain. Wala din si Rikki at hindi pa nauwi.

“Wala pa din si Rik- oh speaking” ngumiti lang ako ng makita si Rikki na niluwa ng pinto “Kain ka na Rikki”

Ngumiti si Rikki at nag lakad patungo sa amin at umupo, napansin ko ang pangunot ng noo nya ng makaupo sya.

“Hindi mo ba gusto ang almusal, jusko wag mo sabihin nag iinarte ka na” wika ko

“Hindi naman, mukhang masasarap nga e” nilagyan ko si Rikki ng pagkain “Nasaan si Aey?” Tanong nya

“Ewan ko nga e, pag gising ko wala na sya” sagot ko “Hoy, Josefa, galaw galaw, ayos ka lang ba?”

Tumayo si Josefa “Oo pagod lang ako, sige na mag papahinga lang ako”

Tinignan ko lang si Josefa na nag lalakad papasok sa kanilang kwarto.

“Hindi sya okay” wika ko “Nung nakaraan nakita ko sya na inabutan ng kustomer ng droga”

“Hindi naman maiiwasan yun sa trabaho”

“Seryoso ka ba Rikki? Maiiwasan yun kung tatanggi ka”

“Makakatanggi ka pa ba kung nandyan na?” Wika ni Rikki “Tsaka ipagdasal na lang natin na maging maayos sya”

“Kung sabagay, sa uri ng trabaho natin, masasabi ko na papasok ang kasabihan na customer is always right” huminga ng malalim si Rikki “Ikaw ayos ka lang ba?” Tanong ko

“Oo naman, ayos lang ako” wika nito at ngumiti “Kilala mo yung babae sa kabilang kwarto, mestisa na medyo brown ang buhok?”

“O e ano tungkol sa kanya”

“Buntis daw”

“Ay weh? Nako po sino ang ama?”

“Sa dami ng lalake na nakakasama nya sa kama, sino ang nakakaalam?”

“Laking tulong din talaga ang pills sa atin”

“Buti na lang naisipan na natin ang implant pills”

“Ay korek, jusko, ayaw ko mag alaga ng bata, mas ayos pa sa akin na lumunok”

“Kawawa din kasi ang bata pag nag kataon”

“True ka dyan, like yeah, gift ni bro ang mga bata, pero deserve ba natin ang anghel” tumingin ako sa kay Rikki

“Hindi nga talaga natin deserve ang magandang anghel” malungkot nyang tugon “Sa tingin mo, deserve ko makuha ang anak ko?” Tumingin ito sa akin

“Sa totoo lang, oo hindi natin deserve ang anghel, pero pag dumating ito, gagawin natin ang lahat mabigyan lang ito ng magandang buhay, kahit gaano kaliit ang butas ng karayom ay papasukin natin.

Wala ina na gusto ilagay ang anak nila sa impyerno, walang ina na gusto masaktan ang anak nila, lahat ng nanay ay gagawin ang lahat para sa anak nila. Kung pwede lang nila ibigay ang bawat planeta ibibigay ng ina.

Rikki hindi ka masamang ina, hanggad mo lang ay magandang kinabukasan sa anak mo, sa tanong mo, ikaw lang makakasagot nyan, nanay ka nya, baliktarin mo man ang mundo, nanay ka nya“

Ngumiti lang si Rikki at lumapit sa akin at niyakap.

“Salamat” wika nito

Humiwalay ako dito at tinignan sya “Ano ka ba wag kang umiyak, naiiyak din ako e”

Pinahid nito ang kanyang luha “Salamat kasi lagi kang nandyan”

“Malamang nandito lang ako, saan pa ba ako pupunta e dito din ako nakatira”

Natawa sya sa sinabi ko “Loko”

Hinawakan ko ang pisngi nya “Tiwala lang, makaka-usad din tayo”

“Baka bukas di na tayo ang puta”

“Baka bukas” sabay kami nag tawanan “Lintek ang drama natin, kumain na nga tayo”

JOSEFA’S

POV

Nakatingin ako sa punting pulbos na nasa maliit ng plastic. Ganito pala talaga ang itsura nya.

Nilagay ko ito sa bag at tinignan ang ibang droga. Ibat-iba ang klase nila, merong pa pulbos, meron ding tableta.

Kahit iba-iba ang katangian nila, pare-parehas lang silang droga.

Hindi ko naisip na hahantong ako sa ganito, hindi ko maisip na makakahawak ako ng tunay na droga.

Ang sabi lang sa akin sa oras na maubos ko ito, pwede nya ako maalis dito sa club at mabigyan ng maganda buhay.

Pinanghahawakan ko iyon. Ang dahilan lang naman kung bakit ako nananatili bilang puta, ay ang pera, nabibili ko ang mga bagay na gusto ko, napapadalhan ko ng maayos na pera ang pamilya ko.

Pero hindi sasapat iyon e, kailan man hindi sasapat ang kinikita ko. Mataas pa masyado ang mga pangarap ko. Marami pa ako gusto marating.

Kung ang pagiging puta at sa paraan na mag bebenta ako ng droga para ako ay mas umangat pa, gagawin ko, gagawin ko ang lahat para lumipad ng mas mataas, handa akong banggain kahit ang pinaka matigas na bato, gagawin ko.

To be continued

XXI

AEY’S POV

Ewan ko kung ilang oras na ako nandito sa company kuno. Nasa loob ako ng office ni Mr. Tob habang  may mga papel sya na binabasa. Napatingin ako sa oras, halos pasado alas-tres na ng hapon. Na kontak ko din sila Jeya na halos walang tigil ang tawag sa akin kanina.

Nilibot ko na lang ang paningin ko sa buong kwarto ng opisina.

Malaki ang opisina na parang kasing laki ng isang bahay.

Pero kahit malaki konti lang ang gamit.

May mahabang couch at sofa na apat na piraso, dalawang couch na magkaharap at dalawa ding sofa na mag kaharap, sa gitna nito ay May coffee table. Sa gilid naman ay isang coffee maker at ilang mga prutas.

Sa kabilang gilid ay parang isang kusina naman, paano ba sabihin ito, para syang May dalawang doorway papasok at pag pasok mo ay isang kusina na parang di kusina.

Basta…

Nag lakad ako patungo sa book shelf nag tingin ako ng ilang libro. Wala akong na gustuhan sa mga libro kung kaya ay nag lakad lakad pa ako.

Kumuha ako ng mansanas sa lalagyanan at kumagat. Mukhang malinis naman ito dahil mas makintab pa sa mukha ko kung kaya di na ako nag abalang hugasan.

Umupo ako sa sofa na kaharap nya.

“Hanggang anong oras ako dito?” Wika ko

Tumingin ito sa akin “Noisy”

Noisy ngayon nga lang ako nag salita. Hindi na ulit ako nito pinansin at binalik ang atensyon sa kanyang ginagawa.

Bumukas ang pintuan at niluwa nito ang isang babae habang hawak ang ilang folder at papel.

“Good afternoon, Mr. Martinez” wika nito at ngumiti “These are the papers you are looking for” nilapag nito ang mga papel sa lamesa “and we need your signature here”

Kinuha ni Mr. Tob ang papel at isa-isang pinirmahan.

Napatingin sa akin ang babae na syang nginitian ko. Tinignan ako nito mula ulo hanggang Paa at tinarayan.

Aba ang sungit naman nito.

Mukha lang din naman syang nag lalakad na kangkong.

Tumayo ako at lumapit sa lamesa. Doon ko lang din napansin ang buong pangalan ng lalake Eng. Dylan Tobias Martinez.

Ang ganda pala ang pangalan nya. Nang matapos nya pirmahan ang mga papel ay binigay nya ito sa babae.

“You can leave now” wika nito nang hindi tinitignan ang babae

Tumingin naman ang babae sa akin at isang pasado pa ng tingin mula ulo hanggang Paa ko sabay irap at lumabas na.

Ano problema nang baklang yun.

“Pwede na din ba ako umalis?” Wika ko

“Not yet” ani nito na hindi man lang din ako tinapunan ng tingin

Tumayo lang ako sa harap sa gilid ng lamesa at sinubukan basahin ang mga papel na nasa lamesa.

“Alam mo ba ang pangalan na Dylan ay ibig sabihin nun ay born from the ocean, ang Tobias naman ay god is good” wika ko, umupo ako sa upuan sa harap “Ang meaning sa akin, Apolline mean, gift from Apollo, which is yung tatay ko, Apollo name ng tatay ko” natatawa kong wika “While ang apricity ay warmed by the sun” tumingin ako sa kanya na patuloy pa rin sa pag babasa

Masyado siguro ako naging madaldal.

Hindi na lang ulit ako nag salita at pinanood sya sa ginagawa nya.

Napatingin ako sa kanya. Grabe siguro ang swerte ng babae pag ganito kagwapo ang magiging boyfriend mo.

Makapal na magulo ang kilay nya, yung mga kulay brown nyang mata, matangos na ilong, mga labi nya na mapula, ang mapungay nyang mata.

“Are you done staring at me?” Wika nito na hindi man lang ako sinusulyapan

“Hindi pa” sagot ko “Yang mukha yan ang hindi nakakasawang tignan”

Medyo natauhan ako sa sinabi ko ng tumingin ito sa akin, shocks nag mukha tuloy akong malandi.

“Ano oras ako pwede umuwi?” Pag iiba ko ng usapan

Napatingin ito sa kanyang relo “You can go home now”

“Sige” ani ko at tumayo bago mag lakad palabas

Hinihintay ko syang pigilan ako umalis o kaya ayain akong ihatid nya, pero hanggang makalabas na ako ng opesina ay ni kahit konting salita wala akong narinig.

Psh kaya ko naman umuwi mag isa.

JEYA’S POV

Ano kaya magandang bilhin?

Nasa supermarket ako at nag titingin ng pwede mailalaman sa refrigerator namin.

Busy busyhan kasi ang mga puta sa bahay, wala din naman ako magawa kaya naisip ko na mamili.

Kinuha ko ang isang gatas at tinignan ang likod nito at binasa.

“Jeya?” Napatingin ako sa gilid ko ng May tumawag sa akin “Jeya” nakangiting wika nito

Napangiti din ako “Nox” masayang wika ko at niyakap ito “Gosh kamusta ka na? Grabe ang tagal na natin di nag kita”

“Kaya nga e” napatingin ito mula ulo hanggang Paa ko

Nahiya naman ako sa suot ko dahil simula ng dumating ako sa maynila at maging puta ay hindi na mawawala sa akin ang suot na hapit at aaminin ko na medyo labas ang ilang parte ng kaluluwa.

“Nag bago ka na” wika nito

“People change” sagot ko “Ano pala ginagawa mo dito sa Maynila?”

“Sinamahan ko ang kapatid ko na mag hanap ng pwede pasukan dito sa Maynila” sagot nito “Ikaw ano ginagawa ko dito sa Maynila”

“Nag tratrabaho”

“Ano ang trabaho mo?”

Kinagat ko ang dila ko at nag hahanap ng maaring sagot.

“Kuya” napatingin ako sa gilid “Ate J” tumakbo sa akin ito at niyakap ako “Ate J, hala ang tagal natin di nag kita”

“Nako dalagang dalaga ka na” sagot ko “Parang dati lang ang liit liit mo pa”

“Maliit pa rin naman sya ngayon” pang aasar ni Nox sa kanyang kapatid

“Kuya” nakangusong wika nito

“Nga pala gusto mo kumakain?” Aya ni Nox “Kain tayo libre ko”

“Nako yan ang hindi ko tatanggihan” natatawa kong wika

Sabay kaming nag lakad patungo sa counter at biyaran namin ang aming mga pinamili

Masaya kaming nag kwekwentuhan habang patungo sa isang fastfood.

Halos sumakit na din ang dila ko kakakagat sa tuwing sila ay nag tatanong. Buti na lang ang nalilihis ko ang aming pag kwekwentuhan.

Halos masamid din ako sa sarili kong laway ng malaman na dito din gusto mag aral ng kapatid ni Aey na si Janna. Hindi lang ito nakasama ngayon dahil May importanteng inaasikaso daw.

Ang alam din pala nila Nox ay nasa ibang bansa sila Aey at Josefa na nandoon sana sila kung hindi lang sila naloko.

Kaming apat talaga ang mag kababata, ako, si Josefa, si nox at Aey, kahit kababata namin si Nox, May mga bagay pa rin talaga syang di nya nalalaman.

Gusto ko man sabihin ang totoo pero hindi ko magawa. Para na din syang nakakatanda naming kapatid na lalake.

“Hatid ka na namin” wika ni Nox

“Nako hindi na, anong oras na din mag gagabi na” sagot ko

“Yun nga e mag gagabi na kaya ihahatid ka na namin, kasama ko naman itong kapatid ko, pangit din kung hahayaan kita bumayahe mag isa at… Ganyan pa ang suot mo”

“Jusme sanay ako bumayahe mag isa, takot lang nila sa akin”

“Nako ate overprotective talaga yan si kuya, tignan mo kaya ko naman bumayahe patungo dito sa maynila sinamahan pa ako”

“Hindi na mag babago yang si Nox” natatawa kong wika “Ngayon din ang uwi nyo diba, tumungo na kayo sa bus station at baka mahuli pa kayo”

“Oo nga pala kuya, uuwi ba agad tayo?”

“Sa Sabado” sagot ni Nox

Kinuha ko ang telepono ko sa bulsa.

“Oh hello…” pag kunwari ko “Dyan ka na?… Sige papunta na ako” pumara ako ng taxi na padaan sa kinaroroonan namin “Una na ako guys May kailangan pa pala ako puntahan”

Nang huminto ang taxi ay agad akong nag paalam sa kanila at sumakay.

Baka humaba pa ang usapan namin at pilitin pa ako ni Nox na ihatid nya, kilala ko yun si Nox alam ko naman na nakakaramdam sya sa mga ginagawa at sa mga sinasabi ko.

Medyo naging matagal at naging malayo ang byahe ko pauwi sa bahay, sinadya ko talaga na ituro sa kanila ang malayo na fastfood para hindi nila kami makita.

Sana maisipan na nila Nox na umuwi na.

Pag pasok ko ng kuwarto ay agad ko nakita si Aey na nag luluto habang si Josefa ay nag aayos ng lamesa.

“Nandito si Nox” wika ko napatingin sila sa akin “Kasama si Niela. Aey mukhang dito din balak mag aral nila Niela at ni Janna” tumalikod si Aey at pinag patuloy ang ginagawa nyang pag luluto “Naririnig nyo ba ako?”

“Malaki ang Maynila, hindi naman siguro nila tayo makikita” wika ni Aey

“Nag kita nga kami e” sagot ko

“Hindi natin sila mapipigilan kung saan ang gusto nila pumunta. Siguro mag ingat na lang tayo at ipagdasal na wag na ulit natin sila makita dito sa Maynila” sagot ni Josefa

“Jusme paano na? Paano kung malaman nila na ganito tayo? Lalo kayong dalawa, ang alam pala ni Nox ay nasa ibang bansa kayo” napaupo ako sa upuan at napainom ng tubig

“Wag ka nga masyado hysterical dyan” napatingin ako kay Josefa “Kinakabahan ako lalo sayo e, mag ingat na lang tayo”

“Ano ba yang kaguluhan na yan mga bakla kayo” tinignan ko si Rikki na papaupo sa tabi ko “Sino si Nox?”

“Kababata namin sa probinsya” sagot ko

“Ay oh” reaksyon ni Rikki

“Yan lang ang reaksyon mo?” Wika ko

“Alangan naman na mag hysterical ako katulad mo, e hindi ko naman kilala yun” aniya “Kung makita nya sila Josefa dito sa Maynila, edi mag alibi na lang kung ayaw nyo sabihin ang totoo, as if din na pupunta yun sa bar kung saan tayo nag tratrabaho” umiling lang ako dahil parang ako lang yata ang kinakabahan sa kanila

“Aey balita ko ginawa ka nang regular na babae ni Mr. Tob” ano ni Rikki

Nilapag ni Aey ang niluluto nya sa lamesa.

“Mr. Tob, yung lalake na customer din sa club at yung medyo bata?” Wika ko

“Oo yung sabi ko sayo na maswerte ang magiging babae nya, kasi mantakin mo hindi sya ganun katanda at ganun kabata, gwapo na parang isang anghel na galing sa langit at founder daw ng iba’t-ibang negosyo, hindi lang dito sa Pilipinas pati na din sa parteng Europa” kwento ni Rikki “Kung ako ang naging babae nya, nako baka ako na din gumawa ng paraan madiligan at matikman ko lang sya”

“Tch” umiling lang si Aey

“Bakit Aey, wag mong sabihin na hindi ka nya nadiligan” -Rikki

“Paano naman kasi madidilagan yan, kung tumingin ay walang emosyon ang mukha” -Josefa

“Baka nga pag May nangyayari wala pa rin emosyon yan” natatawa kong wika

“Tama na nga yang usapan na yan, kumain na lang kayo” wika ni Aey

“Ay pa virgin hahahaha”

“HAHAHHAHAHA” tawa namin habang si Aey ay nailing lang na nakangiti

                                                              To be continued

XXII

Alas otso ng umaga ay sinundo ako ni Rohan, ang driver nya, halos nagulat din ako ng makita ito sa harap mismo ng bahay na tinutuluyan namin.

“Anong klaseng amo si Mr. Tob?” Ewan ko kung naitanong o naisagot na nya ang tanong ko na ito, pero gusto ko lang malaman kung anong klaseng tao ang pag tratrabahuan ko

Mula rear mirror ay nakita ko ang pag tingin nito bago nya binalik ang tingin nya uli sa daan.

“Strict” wika nya, hinihintay ko ang susunod nyang sasabihin pero wala nang sumunod na sagot mula sa kanya

Nakatingin lang ako sa labas habang binabaybay namin ang daan patungo sa kinaroroonan ng amo namin.

Nag tataasan ang mga gusali at mga nag gagandahang sasakyan, mga tao din na nakikipag patintero sa mga sasakyan na dumaraan.

Ilang minuto pa ay nakaratingin na din kami sa aming pupuntahan.

Katulad kahapon ay nasa opisina lang ako ni Mr. Tob, minuto lang din ang lumipas at dumating na din ito. Kasabay pa nito pumasok sa loob ng opisina ang kanyang sekretaryang babae. Tinignan lang ulit ako ng babae habang si Mr. Tob ay ni hindi man lang ako tinapunan ng tingin.

Konting diskasyon lang ang dalawa habang kung ano ano ang kanyang pinipirmahan.

Si Rohan naman ay tahimik lang sa gilid na nakatayo.

“Rohan” tawag ni Mr. Tob ng paalis na ang kanyang sekretarya

“Sí senior?” Sagot ni Rohan

Nag salita nanaman ito gamit sa ibang lenggwahe, tumungo naman si Rohan bago tumingin sa akin at tumungo din at nag lakad palabas.

Okay susunod ba ako?

“Ms. Apricity” napatayo ako ng tuwid ng tumingin ito sa gawi ko, lumapit ako sa kanya.

Inabot nya sa akin ang black card “buy a ring”

“Huh?” Tanong ko, tinignan lang ako nito “Bumili ako ng singsing? Para saan?”

“We are engaged right? So you supposed to have a ring”

“Oo nga naman”

“I’m busy person, so you can buy your own” inabot nya ulit sa akin ang black card “You can buy anything you want using that card, now you can leave”

Binalik nito ang kanyang atensyon sa isang babasahin, inirapan ko lang ito at nag simulang mag lakad palabas, hindi pa man din ako tuluyan nakakalabas ng mag salita muli ito.

“Also buy a clothes, we have a dinner later” nagkibit balikat lang ako at lumabas na

Katulad kahapon at kaninang pagdating ko, halos ulanan ako ng tingin ng mga taong nakasalubong ko.

Ayos naman ang suot ko, mukha pa rin naman siguro akong desente.

Pinasadahan ko ng tingin ang sarili ko sa salamin sa loob ng elevator.

Naka short ako at Naka spaghetti strap na pang itaas at digaano kataas na heels ang suot ko, ang buhok ko naman ay nakaladlad lang. Disente pa rin naman.

Paglabas ko ng gusali ay pumara lang ako ng taxi.

Hindi naman nag tagal ang byahe at nakarating ako sa isang mall at doon ako nag hanap ng jewelry shop.

“Goodmorning, Miss” bati ng isang babae tinignan ako nito mula ulo hanggang Paa “Sorry we are not hiring” napakunot ang noo ko sa sinabi nya, sa itsura kong ito mukha ba akong mag apply

“Hindi ako mag apply” sagot ko

“Sorry?” Napakunot ang noo nya sa sinabi ko

Nag Tagalog sya at mukha namang naiintindihan nya ako

“I’m here to buy” wika ko, pumasok ako ng tuluyan at nilibot ang tingin sa buong paligid, mukhang mamahalin ang mga singsing na narito “Patingin ako ng engagement ring nyo” wika ko

“For you miss?” Wika ng babaeng nasa harap ko, hindi naman na ito umangal at isa isa nilabas ang mga singsing

“Ito” turo ko bago nya mailapat ang isang grupo ng sing-sing

“Ang bilis mo naman pumili” ano ba itong tindera na ito parang umangal pa

“Hindi din naman ito mag tatagal” wika ko

“Huh?”

“Wala, bibilhin ko na sya ngayon, ito ang card” abot ko sa card na binigay sa akin ni Mr. Tob

Nang mabayaran ko na ito at mailagay nya sa lalagyan ay umalis na din ako pag kakuha ko ng card.

Hindi na ako nag tagal sa mall at bumalik na din sa office.

Ayaw ko na masyado mag aksaya ng oras, gusto ko lang matapos na itong araw na ito.

Pag dating ko ulit sa kanyang opisina ay nilapag ko sa lamesa nya ang maliit na paper bag kung saan nakalagay ang singsing at ang card nya.

Tinignan ako nito at tumingin sa kanyang relo.

“Hindi na ako nag tagal dahil wala din naman sense kung tatagalan ko pa ang pag pili ng singsing” wika ko

“You can leave now and go back here before 5” binalik nya muli ang kanyang atensyon sa kanyang binabasa

Ilang oras ba sya mag babasa?

Tumalikod na ako at nag lakad palabas.

Uuwi na muna siguro ako.

JEYA’S POV

“Agh shit” wika ko dahil sa aming pinapanood

“Kung ganyan ka gwapo at ka maskulado ang sasakay sa akin baka ako na ang umaaraw araw sa kanya” wika ni Rikki sa tabi ko

Nanonood kami ng 365 dni at talagang nakatutok lang kami sa aming pinapanood hanggang sa napatingin kami sa pintuan ng bumukas ito at niluwa si Aey.

“Oh ang aga mo yata” wika ni Josefa

Nakatutok lang ako sa aming pinapanood dahil nasa scene na kami ng yate kung saan nag make love na ang dalawang bida.

“Ano ba naman yang pinapanood nyo” wika ni Aey.

“Wag kang pa virgin, te” ani ni Rikki na kapwang nakatutok sa aming pinapanood

“Tss” dumaan lang ito sa harap namin

Shocks sana ako na lang si baby girl.

“HALA!” sabay naming wika na tatlo ng bigla itong nag loading at hindi na maiplay

“Tangina talaga Rikki pirated yata yan e” wika ni Josefa “Ang ganda na e”

“Ba yan” napatingin ako kay Aey na umupo sa isang single sofa sa tabi ko

“Akala ko mag tratrabaho ka?” Tanong ko

“Bumalik na lang daw ako mamaya at mukhang madami syang ginagawa” sagot nya

“Wala pa rin nangyayari?” Wika ni Rikki “Jusko kilala yan si Mr. Tob na matinik sa babae tapos mahina pala talaga, ni hindi ka man lang nya magalaw?”

“Akala ko din ba malakas ang lalake sa umaga” natatawang singit ni Josefa

“Fake news yan hahahah”

“Itapon mo naman ang tsaa sa amin” wika ko

Tumingin lang ito sa amin “Engaged na kami”

“Huh” sabay naming tatlo

“Engaged na kami, at parte yun ng kontratang pinirmahan ko” sagot ni Aey

“Bakit daw?” Tanong ni Josefa

“Anong bakit?” Sagot na patanong ni Aey

“Ano ang dahilan kung bakit May Kontrata at kung bakit engaged na agad kayo” -Josefa

“Baka May pinapaselos ang Papi?” -Rikki

“Kung sabagay, pero kung ganun nga na May pinapaselos, kung ako ang babae aba hindi ko na inaalis maski ang titig ko sa kanya” sagot ni Josefa habang kumakain ng popcorn na niluto namin kanina

“Hindi ko na tinanong pa ulit kung bakit May ganun, basta bayad nya ako ayos lang” sagot ni Aey

Hanggang ngayon nagugulat pa rin ako sa mga sagutan ni Aey na hindi ko inaasahan na manggagaling mismo sa kanya.

Mukha nakain na talaga sya ng pera habang di alintana ang pagiging babae nya.

“Bayaran nya lang ako ayon sa napag kasunduan namin, ayos na sa akin, mag college na si Janna kaya kailangan ko makaipon” tumayo ito “O’sya mag papahinga na muna ako” nag lakad ito papasok sa kanilang kwarto

Hindi ko masisisi si Aey, panganay sya at sya na lang ang pagasa ng mga kapatid nya, oo May nanay pa naman sila pero sa katayuan ng nanay nya na May sakit na, hindi ko lang alam kung makakaya pa ng kanyang nanay na pag tapusin sila mag kakapatid.

Bilib din ako kay Aey dahil hanggang ngayon ay pinapasan nya ang pamilya nya kahit alam nyang ikakapahamak sya.

Sana lang gabayan pa rin sya sa mga daan na tinatahak nya.

To be continued

XXIII

“Ang perfect naman” wika ng baklang nag aayos sa akin “ang cute ng fox eye mo akla” napatingin lang ako sa repleksyon ko sa salamin

Suot ang itim na gown na May hati sa gilid ng hita ko habang ang mahaba at kulot kong buhok ay Naka messy bun.

Hindi lang pala isang dinner ang pupunta namin ni Mr. Tob, kundi isang malaking Party.

Pag dating ko naman kanina sa office nya ay sumundo din sa akin na mga bakla at sabi aayusan ako nito.

Pumunta naman kami sa isang salon at doon ako inayusan.

“Ang swerte ni Papa Tobi sayo, ang ganda ganda mo ang fresh fresh, anong gayuma ba ang ginamit mo bakla” ngumiti lang ako

“Maswerte din naman sya kay Mr. Tob, manatakin mo, ang isa sa pinaka mayaman, matalino at gwapong lalake ay nakakasama nya” wika ng isang bakla

“Swerte nila sa isa’t isa dahil parehas silang maganda at gwapo, nako hihintayin ko ang magiging anak nyo” nag tawanan ang dalawang bakla, ngumiti lang din ako

“O’sya kanina ka pa hinihintay ni papi sa labas” inalalayan ako ng dalawang bakla na makatayo at hanggang sa makalabas kami

“Hola, Mr. Martinez” bati ng isang bakla

Tumayo naman ito at tinignan ako mula ulo hanggang Paa “Better” ang tanging wika lang nya suot ang patay na emosyon “Follow me” nag lakad ito at katulad ng sinabi nya na sundan ko sya ay sinundan ko sya

Pumasok kami sa isang kwarto at pag pasok namin doon may isang lalake.

“Hola, Mr. Martinez” bati ng lalake “Hola, Madam”

Ngumiti ako “Hola” bati ko pabalik

Umupo si Mr. Tob sa couch at umupo din ako sa tabi nya.

“Here is the set of engagement ring, senior”

Napatingin ako sa lamesa at ilang box ng grupo ng mga singsing ang nandoon, mga nag lalakihan din ang mga diamond nito.

“Pick” napatingin ako kay Mr. Tob

“Diba bumili na ako kanina” bulong ko tinignan nya lang ako “Ahm… Okay…” Hindi na ako umangal pa at tinignan ang mga singsing

Sa itsura pa lang alam mong mamahalin na sila.

“Ahm wala ba yung medyo maliit lang ang bato, yung simple”

“Ow… A simple ring for a simple girl, just a moment madam, I’m gonna get y…”

“Here” naputol sa sasabihin ang lalake ng mag salita si Mr. Tob

Napatingin ako sa singsing, malaki ang bato nito sa gitna habang May mga maliliit din sa gilid. Ang ganda nya.

“Good choice, Mr. Tob, just a moment I’m gonna get you a box, Madam” ngumiti lang ako

Sinundot ko ang braso nya para maagaw ang pansin nya “Hindi kita mababayaran kung gaano man kamahal ang singsing na yan”

“I never ask you to pay for it” wika nito

“Okay, ibabalik ko na lang sa oras na matapos na tayo”

Hindi ito sumagot kaya nag kibit balikat lang ako.

Hindi naman nag tagal ay nakarating ang lalake dala ang box, Naka white gloves pa itong kinuha ang singsing at maingat na nilagay sa lalagyanan.

Pagkatapos namin doon ay may mga sinabi lang si Rohan, ang naintindihan ko lang ay May sampung grupo ang nandoon.

Hindi ko naman alam kung ano ang ibig sabihin nya.

Ilang sandali pa ay lumabas na kami at sumakay sa isang limousine.

Halos umikot ang paningin ko pag sakay ko sa sasakyan.

Ganito pala talaga sya kaganda. Halos di ko din maramdaman na umaandar na kami habang ang katabi ko ay nakatutok sa iPad at kung ano ano ang mga binabasa. Hindi ba sya nag sasawa kakabasa?

“Wear the ring?” Out of nowhere nyang wika

“Huh?” Tinignan nya ako

“Are you deaf?”

“Ito na susuotin na” wika ko

Kinuha ko ang paper bag kung saan nakalagay ang singsing at sinuot ito. Ang ganda.

Ilang sandali pa ay nakarating kami at halos magulat pa ako ng bumukas ang katabi kong pinto.

Pag labas ko halos mamangha muli ako dahil nasa isang sikat na hotel kami. Isang hotel na pinaka sikat at kilala sa buong Pilipinas.

Napatingin ako sa tabi ko ng nalahad ni Mr. Tob ang kanyang braso na parang sinasabi na kumapit ako sa kanya. Napatingin lang ako dito ng ilang segundo bago nya ako tignan kaya napakapit na ako sa kanya.

Halos masilaw pa ako sa ilaw ng mga camera na pumipitik sa harap namin.

Kung maganda ang labas halos mahulog naman ang panga ko sa ganda sa loob.

“Welcome Mr. Tob Martinez” wika ng isang lalake “This way please”

Dinala kami nito sa isang lamesa.

“Mio figlio” wika ng isang lalake “Come stai?”

Kumustae?

“Sto bene” sagot ni Mr. Tob

Napatingin sa akin ang lalake “Chi è la bella ragazza con cui stai?”

Ako ang tinutukoy nya “This is my Fiancé, Apricity Gaboy” hindi na ako nagulat ng alam nya pati ang apelyido ng nanay ko, pero pwede naman nya ako ipakilala gamit ang totoo kong apelyido na Marquez

“Apricity Gaboy? Beautiful name” nalahad nito ang kamay nya kaya tinanggap ko at nagulat na lang ako ng halikan nya ang likod ng palad ko “Nice to meet you Ms. Apricity”

“Nice to meet you too, Sir…” nag loading pa ako kung ano ang itatawag ko sa kanya

“Call me Arturo” natatawa nitong wika “I am his father’s friend” wika nito tumingin ito kay Mr. Tob “I didn’t know you were engaged”

“There are things that I don’t need to tell you”

“Well yeah, you already grown up, I understand” ngumiti lang ito, halata mo dito na parang nasaktan sya sa sinabi ni Mr. Tob

Ang bastos pala ng lalakeng ito.

“By the way Ms. Gaboy, what do you do?” Tanong nito

“Excuse me?”

“Do you have business? What is your family business? Gaboy?” Hindi ko alam ang isasagot ko, dapat pala tinanong ko sa kanya ang mga pwede itanong sa akin

“We have a small farm in province and we have a small jewelry business” wika ko, totoo naman na yun ang negosyo ng pamilya ng nanay ko, hindi nga lang kami mayaman kasi nga hindi boto ang magulang ng nanay ko sa tatay ko kaya nung pinagbubuntis ako ay pinalayas ang nanay ko, basta mahabang kwento

“Oh the Gaboy, I heard a lot about Gaboy, so can I asked what happened about the Gaboy? I mean about organization?” Napakunot ang noo ko

“The event is about to start” halos nabunutan ako ng tinik ng mag salita si Mr. Tob “We have to go Apricity”

“Ah yeah, my son” tumingin ulit si Sir Arturo sa akin “Till we met again, Ms. Gaboy”

“Thank you” wika ko

Nag lakad naman ito at hanggang sa May nakasalubong ulit syang kakilala at nakipag usap muli.

“Nakahinga ako doon ah” wika ko tinignan ko si Mr. Tob “Grabe alam mo ba 1st time ko makapunta sa ganitong party… Ang ganda pala no” hindi ito umimik “Alam mo bang may negosyo talaga ang pamilya ng nanay ko? Jewelry business, ang kaso ayaw ng pamilya ng nanay ko ang tatay ko dahil isa lang syang mag sasaka, nung nalaman ng pamilya ng nanay ko na buntis ang nanay ko sa akin doon sila umalis, nakita ko naman ang lola at lolo ko, pero hindi ganun kaganda ang bonding namin dahil namatay din sila sa aksidente noong bata ako”

Kwento ko tinignan ko sya, alam kong hindi sya interesado sa kwento ko kaya nanahimik na lang ako.

Pero kung hindi kaya nagkatuluyan ang nanay at tatay ko, maganda kaya ang buhay namin? Malamang at wala din kami ngayon dito sa mundo.

Kung mayaman din kaya ang tatay ko? Malamang maganda din ang buhay namin.

Pero kahit ganun isang bagay lang naman ang pinagsisisihan ko ngayon, yun ay maging isang laruan ng kung sino-sinong lalake.

Kung hindi namatay ang tatay ko, kahit mahirap kami, natataguyod namin ang aming pamilya. Pero nung nawala sya, mas lalo kaming nag hirap.

Pagkatapos talaga nitong trabaho ko na ito, hahanapan ko ng hustisya ang pagkamatay ng tatay ko.

Kinurap ko ng ilang beses ang mata ko para pigilan ang mahuhulog nang luha. Grabe sana lang waterproof ang makeup na pinasuot sa akin.

“Any problem” napatingin ako sa katabi ko, halos lumabas ang puso dahil bigla itong bumilis sa pag tibok para akong kinabahan na ewan, para ding bumilis ang bawat galaw ng tao sa paligid pakiramdam ko lalo dumami ang tao

“Ahm…” Napaiwas kami ng tingin sa isa’t-isa “Ayos lang, May… Ahm… Naalala lang”

Naging tahimik na ulit kaming dalawa habang. Ilang sandali ay biglang dumilim ang paligid hudyat na mag sisimula na ang party.

Isang auction pala ang pinuntahan namin, halos ipakita din ang ibat-iba painting sa harap. May mga painting pa ng ibat-iba kilalang pintor.

“Mr. Martinez” napatingin ako sa babaeng lumapit

“Stay here” wika ni Mr. Tob bago umalis at naiwan ang babae

Ngumiti lang ito kaya nginitian ko din sya “Good evening Ms. Apolline” bati nito gamit ang 1st name ko, napakunot ang noo ko

“I’m Jara” nilahad nito ang kamay nya

Tinanggap ko ang kamay nya “Nice to meet you Jara”

Ngumiti ito ng malaki “Very nice to meet you, Ms. Apolline”

Ngumiti lang din ako

Nag sasalita na ang emcee sa harap habang nag kwekwentuhan kami ni Jara. Sobrang gaan ng loob ko sa kanya, sya daw ang babaeng bodyguard ni Mr. Tob.

Bukod pala kay Rohan at kay Jara May lima pang bodyguard na laging kasama si Mr. Tob. Hindi naman nakakapagtaka dahil sa estado ng buhay na meron si Mr. tob baka nga kulang pa ang limang bodyguards.

Halos mapa ‘Ow’ din ako ng sabihin ni Jara na halos kalahatan ng painting sa harap ay orihinal na gawa mula sa mga sikat din na pintor noon.

Hanggang sa mag bidding na sila at pinag agawan ang iisang painting lang.

Umabot na din sa million ang mga presyo na sinasabi nila.

Nag taas ng isang card na puti si Jara “50million” nanlaki ang mata ko ng mag bigay sya ng presyo

Sa di kalayuan naman ay May nag taas ng card “60 million”

Napatingin ako sa likod ko ng tinuro ng emcee ang bandang likod ko, si Rohan “100 million”

“550 million” halos lumuwa ang mata ko ng May sumigaw sa gilid isang matandang lalake

Nag hintay pa kami ng ilang segundo para tapatan ang nag presyo na ibalik ng isa pero wala ng lumaban pa “Close to 550 million, congratulations” nag palakpakan ang lahat

“Let’s go, Ms. Apolline”

“Teka si Dylan, I mean si Mr. Tob”

“Nauna na sya, ihahatid na kita” hindi na ako nakaangal pa ng hilain na nya ako palabas at sumakay kami sa kotse

Hindi ko alam kung saan kami pupunta at bakit nauna na si Mr. Tob sa akin, akala ko makikipag agawan din sya para sa painting. Pero di pa din pala kami kumakain.

“Ano yun?” Wika ko ng marinig ang putukan, napatingin ako sa likod kung saan papalayo kami sa hotel

“Ang alin?” Wika ni Jara habang nag drive sa tabi ko

Pinakinggan ko mabuti at putok ng mga nang kung ano, di ko alam kung anong putok ng mga baril ba o ano “Hindi mo ba naririnig yung mga putok ng baril?” Wika ko na hindi nya pinansin.

To be continued

Ring reference https://www.pinterest.ph/pin/447404544244245210/

XXIV

Nakaupo lang ako sa sulok at tinitigan silang anim na nag uusap, actually silang lima lang ang nag uusap dahil tahimik lang si Mr. Tob sa tabi ko.

Nakakapag taka na nandito ang painting na Pinag-aagawan kanina. Siguro nabili na nila yun.

Hindi ako masyado maalam sa painting, pero parang abstract lang ito, hindi lang pala parang, abstract lang talaga sya. Ano naman ang gagawin nila dito.

Bukod pala kila Rohan at Jara, nandito din ang ilan pang sinasabi ni Jara na bodyguards kuno ni Mr. Tob, si Roave na halos lumabas ang panga kakangiti, si Brixx mukhang maloko katulad ni Roave at si Kean na nakikipag talo kay Jara gamit sa ibang lenggwahe.

Ang ingay ng buong penthouse ni Mr. Tob.

Napatingin ako kay Mr. Tob na hinihilot ang kanyang noo.

“Masakit ang ulo mo?” Tanong ko, tinignan nya ako sa mata “Gusto mo hilutin ko?”

“Woh” napatingin ako sa kung sino man ang nag salita “Fist time sa una yun HAHAHAHA” tawa ni Roave

“Tss” napatingin ulit ako kay Mr. Tob na tinignan ng masama si Roave

“Ito na nga aalis na” natatawang wika ni Roave “Sibat na kami Ms. Apolline” ngumiti lang ako

Ang kaninang maingay na kwarto ay tumahimik.

“Nakipag bidding ka din ba kanina?” Tanong ko “Ano ba meron sa painting na yan at mukhang interesado ang lahat?” Tinignan ko sya, nakapikit lang ito habang nakasandal ang ulo

Tumayo ako at pumunta sa kusina bago sya pinagtimplahan ng kape. Nang makapag timpla ako ay nilagay ko ito sa harap nya.

“Uminom ka ng kape para kahit paano mawala ang sakit ng ulo mo”

Tinignan nya ulit ako ng diretso. Halos manlambot ako sa tuwing tinitignan nya ako diretso sa mata.

“I don’t drink coffee” napakunot ang noo ko

“Hindi ka nainom ng kape? Sa workaholic mong yan, di ka nag kakape?” Wika ko

“I don’t like coffee” umiwas ito ng tingin

“You don’t like coffee pero May coffee maker ka sa kusina mo” dahilan ko

Huminga sya ng malalim “I’m going to throw it tomorrow”

“Hoy anong you gonna throw it?, ang mahal kaya nyan” napatingin ako sa gilid kung saan nakalagay ang cellphone ko ng tumunog ito “Sandali lang” wika ko

Nag lakad ako patungo sa cellphone ko at sinagot ang tawag.

“Hello” wika ko habang nag lalakad papasok sa kusina

“Wala kaming pasok, sabi ni Ms. Rainbow, deserve natin ang pahinga, aba totoo naman” tanong ni Jeya

“Nasa trabaho ako” wika ko

“Ay kasama mo si Mr. Tob? Sorry sorry sige, uuwi ka ba ngayon para ipagtatabi kita ng pagkain”

“Wag na, hindi ko din alam kung makakauwi ako o kung ano oras ang uwi ko” bulong ko

“Sige sige ingat ka at mag text ka pag pauwi ka na, I love you”

“I love you too” pinatay ko ang tawag at nag lakad palabas ng kusina

Nakita ko naman si Mr. Tob na nakatayo sa malaking bintana habang nakaharap sa syudad na parang bituin ang liwanag.

Napatingin ako sa kape na halos wala nang laman.

Ayaw ng kape pero naubos, e mainit pa yun e.

“Ayaw ayaw pa ng kape” bulong ko

“Walang lasa” napatingin ako sa kanya, nag Tagalog sya?

Nag lakad ako at tumabi sa tabi nya. Ang ganda ng view, pero iba pa rin ang view ng syudad sa probinsya, doon langhap mo ang sobrang sariwang hangin sa ganitong oras.

Napatingin ulit ako sa kanya. Kahit anong angulo, ang gwapo pa rin nya.

Tumingin sya sa akin, bigla nanaman bumilis ang bawat galaw sa paligid ko, ang tahimik na lugar ay parang umingay sa akin, rinig mo ang patak ng tubig mula sa gripo, at ang ugong ng aircon.

Hindi ko alam ang gagawin ko lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Gusto nya kumawala, sobrang kabado ko, hindi na yata ako normal.

Matangkad sya at hanggang balikat nya lang ako kung kaya ay nakatingala ako habang nakatingin sa kanya, pero parang sya lang ang tanawin na mataas na hindi ako mangangalay na tingalain.

Hindi ko alam ang sumunod na nangyari hanggang sa maramdaman ko ang kanyang labi sa labi ko.

Hindi ko alam ang gagawin ko pero ang kanyang halik lang ang tanging nasuklian ko. Napapikit ako habang gumaganti sa kanyang mga halik.

Tumigil sya kaya dahan-dahan ako napadilat at halos manghabol ng hininga.

Hanggang sa naramdaman ko ulit ang kanyang pag halik, naramdaman ko ang pagbuhat nya sa akin at pag upo nya sa akin sa isang lamesa para kami ay mag pantay, sya ang lalakeng nagantihan ko ng halik at para akong puppet na sumusunod sa bawat nyang galaw.

Hanggang sa bumaba ang halik nya sa akin pababa ng labi papunta sa aking leeg bago nya ako halikan muli sa aking labi, naramdaman ko ulit ang pag angat ko at pag lakad nya.

Hindi ko alam kung paano kami nakarating sa kwarto ng maihiga nya ako sa kama.

Katulad kanina ay pababa na muli ang kanyang halik. Hindi ko alam, pero itong ang unang pagkakataon na nagustuhan ko ito, ito ang unang pagkakataon na gusto ko mapunta kami sa bagay na iyon.

Ang init nyang mga palad na humahaplos sa aking balat, hindi ko na din namalayan na halos wala na akong pang-itaas.

Halos bawat parte ng taas ng katawan ko ay halikan nya, ang bawat parte ko ay nasakop na nya.

Gustong-gusto ko ang mga bagay na ginagawa nya sa akin ngayon na hindi ko naman gusto noon. Ang kuryente na dumadaloy sa aking katawan ay lumalakas sa tuwing dumidikit ang kanyang mga labi sa katawan ko.

Naramdaman ko na din sya sa aking baba. Naramdaman ko na din ang kanyang mga labi sa aking kayamanan.

Halos mapatingala ako sa ginawang paghalik nya sa akin hiyas, nasasabunutan ko na din ang kanyang buhok habang napapatingala ako. Gusto ko umabot doon.

Halos maramdaman ko ang kanyang dila sa loob.

Gusto ko ang bagay na kanyang ginagawa.

Bumilis na ang aking paghinga ng maramdaman ko na ang sukdulan.

Nang tumigil sya ay hinalikan nya ang tyan ko pataas, dumilat ako at inabot ang kanyang labi para sya ay halikan, nanginginig ang aking kamay na tinatanggal ang bawat butones na kanyang suot. Hanggang sa makita ko ang kanyang malaking katawan.

Hinawakan nya ang aking kamay ng tatanggalin ko ang kanyang sinturon, hiniga nya ulit ako at sya na ang nag tanggal ng pang-ibaba nya hanggang sa nakita ko ang galit nyang sandata.

Hinalikan nya ako sa aking mga labi habang sya ay nakapatong sa akin. Hinawakan nya ang aking dalawang hita at nilagay nya sa likod nya hanggang sa maramdaman ko sya sa loob ko.

Gumaganti ako sa bawat ginagawa nya, halos gusto ko makarating sa langit kasama sya, mabagal lang ang pag galaw nya at halos naisasagad na lalong nag papasarap sa akin.

“Ugh…” Ungol ko

“Moan” utos nya na hindi nya kailangan sabihin dahil sa bawat pag labas pasok nya ay napapaungol ako.

Ang kaninang mabagal na pag galaw ay halos bumibilis, ang tahimik na kwarto ay umiingay dahil sa aming ginagawa.

Napapakapit ako sa kanyang likod at halos makalmot ko sya dahil sa sarap na ginagawa nya, kinuha nya ang aking mga palad at nilagay sa aking ulunan. Dalawang magkabilang pulso ang hawak nya habang nasa ulunan ko.

Hindi ko alam kung saan ako lilingon, halos nakapikit ako at hindi kayang maidilat ang aking mga mata.

Mabilis syang gumagalaw sa ibabaw ko, ito yung gabi na ayaw ko matapos.

Ito yung gabi na gusto ko. Ito yun trabaho na gusto trabahuin na kasama sya at hindi ko alam kung tama ba itong pakiramdam ko.

To be continued

XXV

“Oh inumaga ka” salubong ko kay Rikki habang nag lalakad din patungo sa aming kwarto, ngumiti lang ako sa kanya “Mukhang maganda ang araw natin ah”

“Maganda naman talaga ang araw” wika ko at sumalampak sa upuan

Binuksan ni Rikki ang tv at umupo sa tabi ko.

“May nangyari kagabi, no?” Nakangiting wika ni Rikki

Halos bumalik tuloy ang nangyari kagabi, yung bawat haplos nya sa balat ko, yung mga labi nya na gumagala sa buong katawan ko.

“Sus” napakagat ako sa aking labi ng di ko namalayan na hawak ko na ang aking labi habang nakangiti “Oh e bakit ikaw lang mag isa ang umuwi? Ni ihatid ka, di nya ginawa, hoy babae, sa ganitong trabaho di uso ang love love na yan, imposible yan para sa atin”

Ang ngiti ko kanina ay biglang natunaw ng sabihin nya iyon.

“Masakit pero iyon ang katotohanan” pahabol nya pa

Kanina ng magising ako ay hindi ko sya nakita sa tabi ko, pag labas ko ng kwarto ay wala na sya sa buong paligid. Hindi na siguro ako aasa pa na mangyayari ang bagay na May mag mamahal sayo ng tunay pag ganito ka, pag isa kang puta.

Tss, bakit yun naman ang iniisip ko, hindi pa naman kami nag tatagal at halos araw pa lang ang lumipas simula ng mag trabaho ako sa kanya.

JOSEFA’S

POV

Nasa isa akong coffee shop, nakaupo habang nag babasa ng libro. Halos dito ko na sinayang ang natitira kong oras.

“Ewan ko ba sobrang d ami ngang Badjao kanina sa daan, actually araw araw silang nasa daan” kwento ng isa sa kabilang lamesa “Jusko bakit kasi hindi na lang sila manahimik sa probinsya, nag papagulo lang sila dito sa Maynila, mas madali pa nga ang buhay sa probinsya”

“Yeah true ka dyan, may person pa nga na nangunguha ng cellphone, like hello, madali lang naman makahanap ng trabaho, wala lang talaga silang tyaga para maghanap” wika naman ng isa

Ang iingay naman ng mga Marites na ito.

“Mga wala kasing pinag-aralan, mga tamad din kasi” wika naman ng isa “ Paano sila aangat kung ganyan, umaasa sila sa tulong ng iba, kung ako ang isa gobyerno papabalikin ko sila kung saan sila nararapat, May probinsya din naman kami, at kung minsan nandoon kami, masasabi ko na madali lang ang buhay doon“ gusto ko sumingit sa usapan nila pero May sumita na sa kanilang kaingayan

Medyo nag pantig ang tenga ko sa mga bagay na kanilang sinasabi.

Kung madali lang a ng b uhay ng isang tao hindi naman ito aalis sa kung saan sila nandoon. Hindi porke’t madali ang naging buhay natin ay madali na din sa iba, maaring parehas tayo ng buhay pero di tayo parehas ng pinagdaanan.

May mga tao na kahit anong sumikap nila ay parang walang nangyayari, oo nasa pag susumikap at pag tyatyaga ang lahat, pero para sa amin hindi palagi sigurado ang kinabukasan, mahirap ang buhay namin at lalo pang naghihirap dahil sa mga sakim.

Noong nasa probinsya ako, halos makiani kami sa lupain ng iba, halos mas malaki pa ang kinikita ng May ari ng lupain na paupo-upo lang kaysa sa aming nag tratrabaho at nag hihirap.

Kulang ang tyaga at paghihirap. Kulang ang pawis sa bawat araw na nag tratrabaho kami.

Hindi totoo na tamad kami, kasi kung tamad kami at kung hindi namin gusto umangat ang buhay, malamang nanahimik na lang talaga kami sa kung saan kami nararapat.

Kasi sa panahon ngayon, wala nang makakatulong sa amin kung mananatili lang kami sa lugar kung nasaan kami, hindi kami makaka-usad kung hindi kami gagalaw. Pero sige kung ikaw ay isa sa mga nakaupo, pabalikin mo kami, pero bigayan mo kami ng magandang kikitain, hindi yung sakto sa isa, dalawa, tatlo o sakto sa isang linggong kita, dahil kulang iyon, ayaw naman mamatay na mahirap dahil pinanganak na kaming mahirap.

Sa panahon ngayon mas lalo humihirap ang mahirap, ang mayaman ay lalong yumayaman, kung sino pa ang mayaman sila pa ang ganid sa kayamanan. Kaya kung hindi ka mag sisipag mamatay kang dilat ang mga mata.

Inubos ko ang natitirang kape at pagkain sa harap ko bago ako tumayo at lumabas.

Maaring maganda ang araw para sa iba, pero para sa akin, isang araw nanaman ang matatapos na isa pa rin akong puta.

Habang hawak ang bag ng puno ng pulbura ay May huminto sa aking harap. Isang pulang kotse, katulad ng sabi sa akin, May hihinto sa harap ko ng pulang kotse at sa oras na bumaba ang bintana at sabihan ang isang salita ay pumasok ako.

“Dala mo ba ang pinapadala ni boss” wika ng lalake habang nag dridrive

“Pwede ko bang kalimutan yun?” Wika ko tumigil ang sasakyan sa lugar na hindi matao

Nilabas ko ang isang bagay.

“Good item yan a” kukunin nya sana ang hawak ko ng ilayo ko ito

“At ang pera?” Nilahad ko ang palad ko

“Talaga nga naman ang higpit mo” wika nya habang kinukuha ang pera sa likod “kinse mil para sa item na yan”

Binigay nya sa akin ang pera at binigay ko din sa kanya ang droga. Nakangiti itong tinignan ang droga na nasa harap nya.

Ngumiti lang ako habang pinapanood itong tinitikman ang droga.

JEYA’S POV

Lutang akong nag lalakad habang hawak ang brown envelope na results ng test na ginawa sa akin sa ospital. Di ko alam ang gagawin ko sa sarili ko, para akong lutang na ewan.

Napatigil ako sa paglalakad at napayuko at di alintana kung sino ang makakakita sa akin, bigla na lang tumulo ang luha ko.

Tangina.

Positive ako sa HIV

Sinubukan ko naman mag ingat, pero bakit ganun pa rin ang nangyari.

Wla na akong pakelam kung sino ang mga taong nakakakita sa akin. Hindi alam ng lahat ang pinagdadaanan ko.

Alam kong lahat tayo May pinagdadaanan, alam kong lahat ng tao ay may problema, pero hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pa natin pagdaanan ang lahat ng ito. Hindi pa ba sapat ang napagdaanan ko noon para maging masaya?

Hindi ko na alam ang gagawin ko sa buhay ko, hindi ko na maayos ang sarili ko, hindi ko na alam kung paano mag pahinga sa araw-araw, hindi ko na alam kung paano pa punasan ang mga luhang tumutulo sa akin.

Kailan ba magiging sapat ang lahat ng sakit? Kailan pa ba magiging sapat ang lahat ng hirap para maging masaya?

Totoo ba ang D’yos? Kung totoo bakit hinahayaan nya tayo pagdaanan ang lahat ng hirap? Bakit hinahayaan nya tayo na masaktan? Bakit hindi na lang nya tayo hayaan na maging masaya.

Siguro kailangan ko na lang tanggapin ang lahat ng mangyayari sa akin, wala naman akong choice.

Tanggapin ko na lang na dito na lang ako, tanggapin ko na lang na di ko mabibili ang gusto ko, tanggapin ko na lang na di na ako makakabili ng gusto kong sasakyan, makapunta sa lugar na gusto ko, tanggapin ko na lang na hanggang dito na lang ako, nakasulat na ang kwento ko, nakasulat na ang mangyayari sa araw-araw, tanggapin ko na lang na dito lang ako, tanggapin ko na lang ang sakit ko, tanggapin ko na lang na isa akong punta at deserve ko ang sakit na ito.

To be continued

XXVI

RIKKI’S

POV

Sabay-sabay kaming kumakain ngayong hapunan.

Tahimik lang silang tatlo at ni isa walang nag sasalita, napatingin si Aey sa akin bago sya nag kibit balikat.

Pag mga ganitong salo-salo namin, madalas nangunguna sa ingay si Jeya o kaya si Josefa.

Hindi ako manhid, ramdam kong May problema, hindi ko lang maitanong kung ano, gusto ko din sila bigyan ng personal space hanggang ready na sila na buksan ang problema na meron sila.

Sa aming apat si Jeya ang halos bumubuhat sa amin, si Jeya ang may malawak na isip, positibo sya sa lahat. Sa tuwing ako ay nag bubuksan ng problema ko sa kanya ang lagi nyang sinasabi ay lahat ng bagay na pinagdaanan natin ay worth it. Isuko na lang ang lahat sa diyos.

Hindi magbibigay ng pagsubok ang D’yos na alam nyang di natin makakaya, alam ng diyos na bawat pagsubok ay makakaya natin.

Kung ano man ang problema ng bawat isa sa amin, Lord tulungan mo kami, Lord ikaw na po bahala, susubukan namin lumaban, gabayan mo sana kami sa lahat.

Tumayo si Jeya at walang buhay na nag lakad at pumasok sa aming kwarto.

“Pagod na ako, matutulog na muna ako, gisingin nyo na lang ako girls pag alas siyete na” wika ni Josefa ng tumayo sya at nag lakad din papasok sa kanilang kwarto ni Aey

Hindi ako tanga para malaman ang ginagawa ni Josefa, alam ko, ramdam ko, kita ko ang bawat galaw nya, gustuhin ko man sya pagsabihan, pero natatakot ako na baka magalit sya sa akin, wala pa kaming isang taon na magkasama at mag kakilala kung kaya hindi ko alam ang tunay nyang istorya.

Narinig ko ang paghinga ni Aey ng malalim.

“Kumusta na si Jeya?” Tanong nito

“Kumusta na si Josefa?” Balik na tanong ko

Umiling sya “Nitong mga nakaraang araw hindi ko na sya masyado nakikita at nakakausap kaya hindi ko alam kung kumusta na sya” sagot ni Aey

“Si Jeya…” Panimula ko “Ayos sya kahapon, nag kwekwentuhan pa kami tungkol sa plano nyang pag alis at pag sama sa isa nyang kustomer” sagot ko “Kumusta ka na?”

Ngumiti si Aey at nagkibit balikat, napatingin ako sa kanyang isang daliri ng makita ang singsing.

“Galing sa kustomer mo?” Tanong ko, kumunot ang noo nya, ngumuso akong tinuro ang singsing

“Oo” tanging sagot nya

“Kumusta na ang kustomer mo na iyon?” Tanong ko ulit

“Ayos naman, mapapakisamahan” sagot nya

Sa ilang buwan ko na kasama si Aey, hindi ko pa alam kung ano ang kwento nya, hindi sya masyado nag bubukas ng kwento tungkol sa buhay nya o maski sa mga bagay na nangyayari sa kanya, sa aming apat, si Aey ang may saradong kwento.

“Ikaw kumusta na?” Tanong nya

Huminga ako ng malalim. Kumusta na nga ba ako?

Hindi ko masabi na maayos ako o hindi ako maayos, dahil halos lahat ng nangyayari sa akin ay normal na lang, nasanay na lang ako na ganito ang buhay ko.

“Ewan ko” ang tanging nasagot ko lang

AEY’S POV

Binalik ko ang atensyon ko sa pagkain nang mag salita si Rikki sa harap ko.

“Mukha di ko na makukuha ang anak ko” wika nito, tinignan ko sya na nakangiti ngunit May malungkot na mga mata “Sa buhay na meron ako, mukha di ko na sya makukuha pa”

“Bakit?” Ang tanging natanong ko lang

Ngumiti sya ng malawak “Ayaw ko din sya kunin” sagot nya habang nakatingin sa akin “Maayos na ang buhay nya sa kanyang ama, nabibili, nabibigay ng kanyang ama ang pangangailangan nya, maski nga ang bagay na hindi nya kailangan, nabibigay ng kanyang ama, kaya maayos na yun na doon sya”

Tinignan ko si Rikki, may bahid ng lungkot ang kanyang mga mata kahit sya ay nakangiti. Oo, hindi ako sanay na si Rikki ang nag bubukas ng problema sa amin, bukod kay Jeya, sanay ako na sya din ang nakikinig sa mga problema namin, kahit hindi ako nag kwekwento sa kanya, ang lagi nya lang sinasabi na, kung ano man ang bagay na pinagdadaanan namin ay alam nyang kaya namin lagpasan iyon. Palangiti si Rikki, pero kung madalas, hindi maitatago sa labi ang kalungkutang nararamdaman.

Alam kong bawat isa sa amin ay May kanya-kanyang paraan kung paano lumaban sa bawat hamon ng buhay, alam kong May iba’t-iba tayo ng pamamaraan kung paano lumaban, kung paano malampasan ang bawat hamon.

Pero maganda pa rin, na kahit papaano ay mailabas mo ang hinaing mo, maganda pa rin, na kahit papaano ay may taong makikinig sa bawat problema mo. Maganda pa rin kung may tao kang matatawag na tahanan kung saan tatahan ka.

Walang madali sa mundong ito, lahat tayo ay kailangan pagdaanan ang maliit na butas ng karayom, hindi matatapos ang hamon, pero bawat hamon ay may kapalit na saya, bawat sakripisyo ay hindi mababaliwala, nasa pagsisikap natin ang ating kinabukasan.

Nang matapos ako maglinis ng aking katawan ay humiga na ulit ako sa kama ko, hindi ako ngayon pumunta kay Mr. Tob dahil sabi ni Rohan, ang isang tauhan ni Mr. Tob, na wag na daw ako pumunta ngayong araw dahil May gagawin silang importante.

Napatingin ako sa gilid ng kama ko. Sanay na naman ako na hindi naabutang gising si Josefa o kung madalas di na kami masyado nag kikita. Di na katulad dati na halos alam namin ang nangyayari sa bawat isa sa araw-araw.

Humiga ako sa kama at tumulala sa kisame ng kwarto. Sana bukas ayos na ang lahat.

---

Kinabukasan ng maaga ay nakatanggap ulit ako ng text mula kay Rohan na di ulit ako pinapapunta sa opisina ni Mr. Tob. Kung kaya ay inabala ko ang sarili ko sa paglilinis ng aming tinutuluyan.

“Aalis ka ulit?” Wika ko ng makita si Josefa na bihis na bihis ulit

“Huh?” Patanong nya “ahm.. oo.. May kailangan akong… Puntahan”

“Ganun ba?” Tinignan ko sya na halos di makatingin sa akin “Sige ingat ka” ang tanging wika ko na lang

Hindi maganda ang kutob ko sa ginagawa ni Josefa ngayon, pero hindi naman siguro sya gagawa ng ikakapahamak nya.

“Oh, di ka pupunta kay Mr. Tob?” Wika ni Rikki ng makapasok sya sa aming tinutuluyan, kakauwi nya lang

“Oo e, baka May ginagawang importante” wika nya

“Ganun ba?” Tumingin si Rikki sa paligid “Nandyan na ba si Jeya?”

“Hindi ko pa sya nasisilip” sagot ko

“Ganun ba?” Napakagat sa kanyang labi

“May problema ba?” Tanong ko

“Ha? Wala… Wala” sagot nya “Sige na mag papahinga muna ako” wika nya bago nag lakad patungo sa kanilang kwarto

Okay ako ulit mag-isa…

Huminga ako ng malalim at nag linis ulit ng buong bahay.

JEYA’S POV

Hindi ko alam kung saan ako pupunta, ayaw ko na muna umuwi.

Dinala din ako ng aking paglalakbay sa isang dagat sa Cavite. Hindi masyado mainit at hindi masyado malamig ang panahon kung kaya ay malaya akong tumambay sa tapat ng dagat.

Hindi ko na alam ang gagawin ko sa sarili ko, sobrang bigat na talaga ng pakiramdam ko, gusto ko tanggapin ang sakit na nakuha ko pero hindi talaga nag proproseso sa aking sarili.

Bigla na lang tumulo ang aking luha kung kaya ay napayakap ako sa aking sarili at pinipilit na patahanin ang aking sarili.

Hindi ko na talaga mahanap ang tunay na tahanan kung saan ako pwede tumahan.

“Jeya” napaangat ako ng tingin at isang tao ang aking nakita.

“Nox” wika ko

Inabutan nya ako ng panyo at halos mag dalawang isip akong tanggapin ito. Kalaunan ay tinanggap ko din ang panyong inaalok nya.

Umupo sya sa tabi ko.

“Hindi man makakatulong yang panyong yan para mapawi ang lahat ng problema mo, pero gamitin mo yan para mapunasan ang mga luha na tumutulo mula sa iyong mga mata, kung sa pagluha lang gagaan ang iyong pakiramdam, umiyak ka lang ng umiyak hanggang maging maayos ka, pagkatapos nun wag mo kalimutan lumaban ulit”

To be continued

AUTHOR’S NOTE

Hello guys, kumusta? Sorry kung sofer tagal ng update ko, pero susubukan ko talaga uto tapusin.

Anyways, follow nyo ako sa socmed ko kwentuhan tayo kung minsan or kung May masusugest kayo tungkol sa story na ito, hirap na ako humanap ng inspiration di katulad ng dati, HAHAHAHAHAAH upload ako bukas guys

Tiktok : @isay_wen20 IG : deleonriza_

XXVII : Gonna be okay

JEYA’S POV

Nitong mga nakaraang araw, hindi ko alam ang gagawin ko, maraming bulong mula sa aking isip at sinasabi na sumuko na ako. Sa isip ko, may plano na ako tapusin ang buhay ko.

Minsan nasa isip ko, gamitin kutsilyo upang matapos na ako, perokaya gusto ko na mawala kasi nasasaktan ako sa araw-araw, ang sakit sakit na ng pang-araw-araw ko, tapos sasaktan ko pa ang sarili ko.

Minsan, sa tuwing tatawid ako, mula sa overpass, gusto ko tumalon, kung sa baba ako tatawid, gusto ko mag pagsagasa, pero ayaw ko makita ako sa kabaong ko na iba na ang itsura.

Gusto ko uminom ng kahit na anong gamot, i-overdose ang sarili, pero hassle, di ko naman kasi alam kung anong gamot ang pwede kong gamitin.

Gusto ko uminom ng Zonrox, pero pangit ang lasa.

Gusto ko isabit ang sarili ko, pero natatakot ako na baka may makakita sa akin at ma-trauma sila sa aking itsura.

Sa isip ko, gusto ko mamatay, pero ayaw ng katawan ko, ayaw ng katawan ko gawin.

Sadyang mapaglaro ang ating isip.

Alam ko ang iba hindi ako maiintindihan, ang iba ay huhusgahan ako sa bagay na nangyari sa akin ngayon, pero hindi mo maiintindihan ang pinagdadaanan ng tao, kung wala ka sa kanilang kinakatayuan.

Huminga ako ng malalim at pinagmasdan ang malawak na dagat.

“Kung ano man ang pinagdadaanan mo ngayon, hindi ko man alam kung ano iyon, pero wag mong susukuan ang sarili mo, magiging maayos din ang lahat” wika ni Nox

Tumingin ako sa kanya “Taray nag mature ka na talaga, kung dati puro kalokohan ang sinasabi mo, ngayon may paganyan na” pabiro kong wika

Natawa ito ng tipid at tumingin sa akin “Para na kitang kapatid, Jeya, wag kang mahihiyang magsabi sa akin ng problema” tumingin ulit sya sa dagat “Kung nandito sila Aey at Josefa, malamang ganun din naman ang sasabihin nila”

Napayuko ako at tumingin ulit sa dagat. Hindi pa pala nya alam ang tungkol sa amin at sa aming ginagawa.

“Alam kong makakaya mo yan, alam kong magiging maayos ka din” wika ni Nox sa tabi ko

Gusto ko mag kwento kay Nox tungkol sa nangyayari sa akin, pero natatakot ako na baka mag iba ang tingin nya sa akin.

Hindi ko alam kung ilang minuto o oras kaming nakatingin lang sa dagat. Nag dadalawang isip ako na sabihin sa kanya ang totoo.

RIKKI’S POV

Nasa balkonahe lang ako ng aming bahay. Tanghali na, kumakain si Aey mag-isa habang si Josefa ay wala pa ganun din si Jeya.

Kinuha ko ang cellphone ko at nag aalangan na tawagan ang tatay ng anak ko para makausap ang anak namin.

Hindi kalaunan ay tinawagan ko na ito.

May ilang segundo pa ang tinagal bago ito sumagot.

“At bakit ka tumawag?” Wika ng boses babae sa kabilang linya

Napapikit ako, hanggang ngayon masakit pa rin para sa akin na May iba nang kasama ang aking kinakasama, mas masakit din na imbis ako ang kasama ng anak ko, ibang nanay.

“Gusto ko lang kamustahin ang anak ko” wika ko

Narinig ko ang paghinga nya ng malalim.

“Jon” tawag nya “It’s Rikki, your mother” rinig kong wika nya sa kabilang linya

“Nanay?” Pinigilan ko ang pagiyak ko ng marinig kong ang maliit nyang boses “Nanay?”

“Jon” wika ko “How are you na anak?”

“Nanay, I want to be with you na po, I miss you po”

Gusto din kita makasama anak . Gusto ko sabihin ang katagang iyon, pero hindi lumabas sa aking bibig.

“Not now anak, stay ka lang muna dyan a, if my problem, tell mo kay nanay ah”

“Tatay is okay, tita mommy is okay, but I’m not okay nanay, Tatay is always busy, tita mommy is busy, I want to play with them but busy sila, I want to play with you na lang” pinunasan ko ang ang aking luha at di maiwasan na humikbi “Nanay are you crying po ba?”

“No anak, I’m not”

“Nanay, you know tears is the best medicine, you can cry nanay, tell me if you have a problem too, promise mo sa akin na tell mo ang problem sa akin a, nanay, everything will be okay soon, I love you nanay”

“I love you too anak”

Medyo nag tagal ang aming kwentuhan, kahit ilang beses nya sabihin na gusto nya ako makasama, maririnig mo sa kanya na maganda ang nagiging buhay nya. Gustohin ko man din sya makasama, wala naman akong magandang buhay na maibibigay, iba ang mundo ko, ayaw ko na sirain ang mundo nya.

AEY’S POV

Nag lalakad ako sa isang mall, wala akong balak bilhin at nag titingin lang ng kung ano ano.

Napahinto ako sa isang studio, wala pala kaming family picture.

Kung meron man siguro, mga bata pa kami. Gusto ko magkaroon ng family picture noon pa man, pero wala na si tatay ngayon. Pag ako nagkapamilya, pupunuin ko ng mga litrato namin ang buong bahay.

Naglakad lakad pa ako at nakita ang kumpulan ng tao, malayo pa lang din ako ay naririnig ko na ang kantahan, lumapit ako at nakinood.

“I dedicate this song to all person who’s suffering anxiety or depression, this song is title ‘Gonna be okay’”

Nag simula ang kanta sa isang maikling intro bato sya kumanta.

Don’t listen to the voice inside your head, You’re doing just fine, you’re trying your best, If no one ever told, it’s all gonna be okay.

Nakatingin lang ako habang kumakanta ang lalake, hindi ko alam ang kanta pero ang ganda ng mensahe nito.

Kung May isang bagay man na kailangan natin gawin sa ating buhay, yun ay wag natin sukuan ang ating sarili, hindi madali ang buhay, walang madali sa buhay, kung walang naniniwala at kung walang maniniwala sa atin, maniwala tayo sa sarili natin.

Natapos ang kanta kung kaya ay nag lakad lakad ulit ako.

“Sorry” wika ko ng mabunggo ang isang babae

“Sorry din…” Kapwa kaming napatigil “Ms. Apolline” napakunot ang noo ko dahil hindi ko maalala ang pangalan nya “What are you doing here Ms. Apolline?”

“Ahm…” Napatingin ako sa paligid ko “Nag gagala lang” sagot ko “Sorry pero, ikaw si…”

Natawa ito ng konti “Si Jara”

“Oo nga pala” tinignan nya ako mula ulo hanggang Paa “Kahit anong suot mo ang ganda mo”

Napahimas ako sa aking batok sa hiya “Salamat” bumulong sya na hindi ko din narinig “Sorry?” Wika ko

“Ah nothing, hmmm… Are you alone ba?”

“Oo”

“Kung ganun, can I come with you?”

Nakakahiya man syang tanggihan kaya napa “Sige, walang problema”

Habang nag lalakad kami ay panay din ang linga nya sa likod, kung ano ano din ang kwento nya na hindi ko naman din maintindihan. Nag sasabi pa ito ng ilang branded na mga damit, pabango, gamit na hindi ko naman din alam.

Mag gagabi na din at pinilit ako nito kumain sa steak house at sya daw ang mag babayad, pumasok kami sa isang restaurant na sa unang tingin mo pa lang ay mamahalin na, May binigay sya sa waiter at dinala kami ng waiter sa balkonahe ng restaurant kung saan kami pwede kumain, at dahil alas-sais pasado ay madilim na.

Nag paalam naman ito na pupunta lang ng CR kung kaya hinintay ko na din sya. Halos ma boring ako dahil ilang minuto pa sya wala.

Halos nahihiya na din ako kasi May ilang beses pa ako pinuntahan ng waiter at tinatanong kung ready na ba daw ako na serve nila ang pagkain, bayad nanaman daw yun sabi pa ng waiter.

Pero alangan naman na kumain ako habang ang nanlibre ay wala pa.

“Sorry at ang tagal ko” napatingin ako kay Jara ng umupo ito sa harap ko “May dinaanan din kasi akong importante” wika nito “Bakit di ka pa kumakain?”

“Hinihintay kita” sagot ko

“Hindi naman kailangan, pero tara kain na tayo… Waiter” tinawag nya ang waiter at sya ang kumausap

Napansin ko ang medyo mantsa sa kanyang damit, kulay pula ito, hindi ito maliit at di rin malaki, pero napansin ko ito ng nilagay nya ang kanyang kamay sa lamesa, nakaputi din syang polo na long sleeve.

Napatingin ako sa kanya.

Mukha may ginawa syang di maganda.

Alam kong hindi lang iyon basta pula, o kahit ano pa man, alam ko ang pinagkaiba ng dugo sa mantsa na kulay pula. At mukang sariwa pa ito.

“Are you okay, Ms. Apolline” nawala sa atensyon ko kanyang kamay ng ibaba nya ito

“Bodyguard ka ni Mr. Tob diba?”

Nangunot ang noo nya at pasimpleng ngumiti ng gilid “Yes, I’m one of his people”

Unang kilala ko pa lang sa kanya nag tataka na ako kung bakit nakikisabay sya, hindi lang sya, pati na din ang ilang tauhan ni Mr. Tob, sa bidding.

Tapos itong steak house, masyadong mahal dito, halata mo na hindi basta basta ang mga presyo ng pagkain dito.

Nakita ko din ang sasakyan nya, mamahalin.

“Sembra che tu abbia già un’idea” wika nya, Napakunot ulit ang noo ko. Nilapag ang aming pagkain bago nag salita ulit si Jara “I mean, aside sa pagiging tauhan ni Mr. Tob, May negosyo din ang magulang ko, mag tratrabaho lang ako kay Mr. Tob dahil si Mr. Tob din tumulong sa amin” kwento nya habang hinihiwa ang karne “And it’s a long long story, kung bakit din ako maging tauhan ni Mr. Tob, and you’ll die if I tell you” tinignan nya ako diretso sa mata

Hindi ako nagpatinag sa kanyang tingin at nilabanan ito

To be continued

XXVIII

Naka upo ako sa couch sa loob ng opisina ni Mr. Tob.

Habang si Mr. Tob. Ayun nag babasa.

Normal lang ang araw na ito para sa akin.

“Goodmorning Mr. Martinez” napatingin ako sa pumasok “Goodmorning, Ms. Apolline”

“Morning” bati ko kay Rohan, nag lakad ito patungo kay Mr. Tob at binigay ang isang Folder

“Il signor Yu è dietro tutto questo” nakatingin lang ako sa kanila na nag uusap

Tumingin sa akin si Mr. Tob “Dove sono roave e jara? portala fuori di qui prima”

Tumayo ako “Importante ba ang pag uusapan nyo?” Wika ko mukhang importante kasi at di kailangan ang presensya ko

“Lei non capisce l’italiano, vero?” Wika ni Rohan

“Cosa ne pensi?” Tumayo si Mr. Tob at lumapit sa akin

Tinignan nya ako diretso sa mata “Do you want to eat?”

Napaiwas ako ng tingin sa kanya ng makaramdam ako ng kaba. Ewan ko kung kaba ba ang nararamdaman ko.

ROHAN’S

POV

Sinundan ko ng tingin si Mr. Tob na papalapit kay Ms. Apolline.

Ngayon ko lang nakita na ganyang ang tingin ni Mr. Tob sa isang babae. Madami na syang babae na nakasama pero ngayon lang talaga sya tumingin ng ganyan.

Matinik sa babae ang kababata ko na ito, sana laro lang din sana kanya si Ms. Apolline.

“Do you want to eat?”

Napaiwas ako ng tingin. Patay na. Ilang araw o Linggo pa lang sila magkasama, pero hindi naman, kilala ko si Mr. Martinez, walang seryosong bagay o tao sa kanya.

Napansin ko ang pag-iwas ni Ms. Apolline ng tingin kay Mr. Martinez.

Una kong makita si Ms. Apolline, alam kong hindi lang din sya simpleng tao, mas una ko syang nakilala bago pa man makilala ni Mr. Martinez si Ms. Apolline.

“Rohan, buy us any food” utos ni Mr. Martinez habang di inaalis ang tingin kay Ms. Apolline

“Copy” wika ko mababaw akong tumungo bago nag lakad palabas

“Goodmorning, Mr. Fermin” bati sa akin ng sekretarya

“Goodmorning” ngumiti ako nang batiin ko sya, bigla naman ito namula

Umiling lang ako at nag lakad na nang tuluyan palabas.

“Oh, Jara, you are here” bati ko ng makasalubong ko si Jara

“So you are here too” wika nya habang Naka taas ang isa nyang kilay magkapatid nga kayo nga tayo- para syang babaeng version ko sabi nila.

“Nasaan si Brixx?” tanong ko

“Don’t ask me about that trash” wika nito bago nag lakad palayo sa akin

AEY’S POV

Nang makaalis si Rohan ay may inaasahan akong mangyayari sa amin ni Mr. Tob, pero kasabay ng pag-alis ni Rohan ay pag balik ni Mr. Tob sa kanyang lamesa.

“So tell me about yourself?” Wika nya

Nangunot ang noo ko, bakit bigla syang naging interesado sa akin.

Lumapit ako at umupo sa upuan sa harap ng kanyang lamesa.

“Give and take” wika ko “I tell my story, you tell yours”

Syempre gusto ko din sya makilala kahit papaano.

“I’m the eldest among the four, and you?” Tanong ko “Where do you fall in the birth order of your family?”

“Only son” sagot nya“About your mother?”

“What about my mother?” Tanong ko

“Tell me about your parents”

Tinignan ko sya ng ilang segundo bago ko sya sagutin “Simpleng magsasaka lang ang magulang ko sa probinsya, May maliit kaming sakahan” hinimas nya ang ulo ng baso, may salita ba syang hinahanap? “Hindi boto ang magulang nang nanay ko sa tatay ko, dahil isa lang magsasaka ang pamilya ng tatay ko, nabuo ako, dahilan para palayasin ng mga lola at lolo ko ang nanay ko, may sariling pabrika ang pamilya nang nanay ko, dahil nga asawa sya ng tatay ko, walang nakuha ang nanay ko kahit piso sa kanila” kwento ko “ikaw?”

“They are both dead”

“Patay na din ang tatay ko—sa sakit” wika ko, alam kong napa background check na nya ako, pero sa dahilan nang pagkamatay ng tatay ko di ko sinabi, ano pa ang saysay sa pagkwento ko sa kanya tungkol sa buhay ko, kung alam na nya ang totoo

Unless “May gusto ka pa bang malaman tungkol sa akin?”

“Nothing” wika nya at bumalik sa atensyon ng mga folder

Kinuha ko ang isang folder at binasa. Tungkol ito sa isang property sa Tagaytay. Isa syang architecture design ng property sa Tagaytay.

Maganda sya malaki. Naalala ko nga pala na engineer din si Mr. Tob.

More on architecture design ang laman ng folder, iisa ang lugar, sa Tagaytay pa rin. Sa ilang araw akong nandito nalaman ko din sya ang halos mayari ng mga 5-star hotel sa buong Pilipinas at buong Asya at ang pinaka malaking shipping and logistic sa buong bansa. Siempre nag search din naman ako sa Google kung sino ba talaga ang isang Dylan Tobias Martinez.

Ang nakalagay pa na most youngest billionaire in Asia, wala nga lang picture na nakalagay, may ari ng Martinez o ang Martinez Logistic & Shipping, ang dambuhalang kumpanya ng mga barko p cargo ships, sila din ang may ari ng Martinez International Security, isang elite private security agency at Global Infrastructure & Port Management. Pero matatawag ko bang swerte ang sarili ko dahil kasama ko sya at May nangyari sa amin.

“Maganda ang view nito kung maitatayo sya” wika ko “Ito yung design number 5, maganda ang design nya, more on glass, mas ma appreciate ang ganda ng Mayon volcano pag ganito, alam mo yun, people nowadays, mahilig sila mag picture, like kahit simpleng bagay, nagandahan lang sila, click, picture na agad.

Isa pa, isa ang Tagaytay sa May magandang tanawin, hindi masyado mainit at di rin masyado malamig, puntahan din ng ilang tao, kaya papatok yang building na yan. Di ka naman na din mahihirapan i-promote yan, kasi nga, konting click, upload sa social media–then boom promote na yang hotel na yan“ nag tingin pa ako ng ilang design

“You are interested to architecture design huh?” Wika nya

“Oo, kung naituloy ko ang college, dalawa lang yan sa gusto ko, ang maging architecture o maging psychiatrist”

“Psychiatrist?”

“Hmm… Gusto ko maging architecture para maitayo ang dream house ko, gusto ko maging psychiatrist kasi…” Napatigili ako, bakit nga ba gusto ko yun? “I want to know, why do people need to experience anxiety or depression? Totoo bang nasaisip lang natin sila? Totoo bang gawa gawa lang ng isip ang ang depresyon? Siguro yun yun ang dahilan”

“You can go back to school”

“Tss, sa susunod na lang, kailangan ko muna tulungan ang kapatid ko”

“I’ll help your siblings, and you, to go back in school”

“Huh?” na pa pause sya habang nakatingin sa akin “I mean tutulungan mo ako makapag aral ulit?”

“Ill never repeat what I said” wika nito at binalik ang atensyon sa kanyang binabasa

“Pero kung totoo man yung narinig ko, sige, kahit maging katulong mo ako, taga luto, taga linis ng bahay, o kahit maging secretary mo, o kahit taga punas ng bintana ng building na ito, gagawin ko” halos di mawala ang ngiti ko sa labi ng marinig ko iyon

Gustong gusto ko talaga makapag tapos ng pag-aaral. Yun ang gusto nila nanay at tatay sa amin.

“Gagawin ko ang lahat ng gusto mo, thank you” nakangiti kong wika

Tumingin sya diretso sa mata ko “Really? Will you do anything I want?”

Napalunok ako dahil sa tingin nya at mukhang alam ko na ang gusto nya din mangyari sa amin.

To be continued

XXIX

“Ano yan, bakla?” Napatingin ako kay Josefa na nakadungaw sa gilid ko

“Wala akong magawa kaya gumawa ako ng bucket list”

Kinuha nya ang notebook na sinusulatan ko “My bucket list… Taray pang highschool”

Kakauwi ko lang galing sa opisina at katulad ng inaasahan ko ay umuwi ako mag isa, sino ba naman ako para ihatid ng isang Dylan Tobias Martinez, diba.

“No. 1 road trip” basa ni Josefa “Papuntang saan?”

“Basta road trip” wika ko at inagaw ang notebook sa kanya

Bumukas ang pintuan at nilabas nito ang ulo ni Jeya “Ano Josefa sasabay ka ba sa amin pumasok?”

“Oo nga pala” tumayo si Josefa “Pasok na kami, bakla, mag tratrabaho na ang mga dakilang puta” humalik si Josefa sa pisngi ko bago ito lumabas dala ang kanyang ilang gamit

Mag isa nanaman ako sa bahay, jusko ilang araw ako nagiging mag isa dito.

Tinuon ko ulit yung atensyon ko sa aking sinusulat.

Hindi pa rin mawala sa aking isip ang sinabi ni Mr. Tob na tutulungan nya ako at ang mga kapatid ko na mag aral. Sobrang laking tulong nun sa akin. Makakapag aral ako, at hindi lang ako pati na rin na kapatid ko, hindi ko na kailangan problemahin ang pag aaral nila, May tiwala ako kay Mr. Tob na hindi nya babaliin ang pangako nya.

Sinuot ko ang jacket ko at kinuha ang wallet at cellphone bago ako tumungo palabas.

Parang gusto ko ng lasagna at garlic bread. Pero walang malapit na kainan ng ganun dito, kung meron man sarado na kaya tumungo na lang ako sa conviniece store.

Bumili ako ng makakain at ng isang inumin bago ako pumuwesto sa labas upang kainin ito.

Malakas na ang hangin sa labas at kukuonti na lang ang tao sa labas.

Napatingin ako sa likod ko ng maramdaman na parang May isang pares ng mata ang nakatingin sa akin na parang binabantayan ako.

Habang tumatagal parang nagiging paranoid ako, hindi ko alam kung kailan nag simula, pero sa tuwing ako ay mag isa, kahit sa bahay, kahit saang sulok parang palaging May nakatingin.

Binalik ko ang atensyon ko sa aking kinakain. Nang matapos ko ang aking kinakain ay binuksan ko ang gps ng cellphone ko at sinigurado ko na naka link sa cellphone ni Josefa.

Halos kaming apat ay naka link ang mga cellphone sa isa’t-isa, kaya kung minsan ay alam namin kung nasaan ang bawat isa.

Nilagay ko sa bulsa ng jacket ang cellphone ko at sa kabila naman ang wallet ko, buti na lang ang bulsa ng Jacket ko ay May zipper.

Nang maubos ko ang kinakain ko ay nanatili pa ako ng konti bago nag pasyang umalis.

Paranoid na talaga ako dahil pati ang yabag ng Paa ng kung sino ay naririnig ko.

Pero maririnig naman talaga sya, kasi para syang kaskas ng mga Paa habang nag lalakad.

Medyo binilisan ko ang lakad ko pauwi. Wrong timing yata ang paglabas ko ng bahay ng dis oras ng gabi. Pero sanay naman na kasi ako na gising sa gabi dahil nga sa trabaho na meron kami.

Naging alerto ako ng maramdaman ko na may humawak sa aking balikat at pwersahang hinarap sa kanya. Hindi ko alam ang sumunod na nangyari dahil bigla na lang nya akong inatake na agad ko naiwasan.

Naka maskara itong itim kaya di ko din alam o kilala kung sino sya.

Nang aatakihin nya ulit ako ay sinangga ko ang kamay nya at pwersahang syang binagsak sa sahig. Kinuha ko iyong pagkakataon na iyon para tumakbo ng mabilis sa aking makakaya.

Halos di ko na alam kung saan ako patungo, pero hindi ko na namalayan na hindi pala ito ang patungo sa aming tinutuluyan. Lumiko ako sa eskinita patungo sa di ko alam, pero mukhang di naging maganda ang kapalaran ko sa aking pagliko dahil dead end sya.

Nag hanap ako ng pwede kong magamit para protektahan ang aking sarili pero kahit maliit na bagay ay wala akong makita.

Halos umingay na din ang puso ko sa kaba.

Katapusan ko na ba?

“You can run but you can’t hide” wika nya

“Sino ka?” Tanong ko

Hindi sumagot at nag labas ito ng baril. Halos naging triple ang ingay ng dibdib ko nang makita ko ang baril na nakatutok sa akin.

“Sige, patayin mo ako” wika ko “Di ako takot mamatay” dahan dahan akong lumapit sa kanya “Pero siguraduhin mong mapapatay mo ako, dahil kundi, ako mismo ang mag hahanap sayo upang patayin ka”

Tinignan ko ang mga mata nito at parang pamilyar ito sa akin. Pamilyar din ang tayo, ang katawan at ang boses nya.

Nang medyo nakalapit na ako ay inagaw ko ang baril sa kanya. Hindi ko alam ang ginagawa ko pero kailangan ko ipagtanggol ang sarili ko.

Sinipa ko ang Paa nya para sana matumba sya, pero nanatili syang nakatayo. Bawat atake ko ay syang pag-iwas nya.

Malakas sya pero di ko alam kung saan nanggagaling ang lakas nya at kung bakit ganun na lang ang kagustuhan nyang saktan ako o patayin ako.

Nakalmot ko ito sa kanyang kamay dahilan para ito ay magkasugat at dumugo.

Napahiga ako at pumaibabaw sya “Kilala kita” wika ko

Hindi ko na alam ang sumunod na nangyari ng May bigla akong naramdaman na tumusok sa leeg ko at bigla na lang nandilim ang paningin ko.

JOSEFA’S

POV

“What do you want me to do, daddy?” Wika ko nang makarating kami sa motel ng isa kong customer

Lumapit ako sa kanya at hinimas ang kanyang katawan.

Hindi ko na pinatagal pang kumilos sya ng lumapit ako at halikan sya. Sumabay ito sa halik na ginawa ko sa kanya habang gumagala ang aking kamay papunta sa kanyang pagkalalaki.

Hinihimas ko ang kanyang gitna at tinulak sya sa kama.

Alam ko na ang gagawin ko sa araw araw.

Inikot nya ako at sya ang pumaibabaw sa akin, hinalikan nya ako sa leeg kaya napatingala ako.

Katulad ng mga nakaraang gabi ay mabilis lang din natatanggal ang aking pulang bestida.

Hinihimas ng isa nyang kamay ang isa kong hinaharap habang ang kanyang mapaglarong bibig ay tinitikman naman ang isa.

Pababa ang kanyang halik at hindi ko na lang namalayan na wala na pala akong saplot.

Tinulak ko naman sya “Let me take you in heaven” wika ko at tinanggal ang kanyang sinturon

Ginala ko ang aking kamay sa pagkalalake nya ng matanggal ko ang kanyang pang-ibaba.

Hinalikan ko ang kanyang katawan pababa sa kanyang panglalake.

Kinuha ko ito at bago ko tinikman na ikinaungol nya.

“Shit” wika nito

Wala akong ginawa kundi gawin ang dapat kong gawin sa kanyang pagkalalaki, ang isubo ito at hawakan pataas at baba, hinahawakan naman nya ang buhok ko sa tuwing ako ay titikim sa kanya. Nang alam kong ayos na sya sa ganung sitwasyon ay pumaibabaw ako sa kanya at inupuan sya. Napatingala ako ng dahan-dahan kong ipasok ang pagkalalaki nya sa akin.

Sa araw-araw na ganito, ibat-iba lalaki at pagkalalaki na ang nasusubukan ko. Sa araw-araw din ay halos naidadala ko ang sarili ko sa kalangitan at nakakalimutan ko ang kaunting problema.

Sa pag upo ko sa kanya ay pag taas baba ko din ng katawan hinahawakan naman nya ang aking dibdib.

Nang alam kong malapit na ako ay umalis ako sa ibaba nya.

“Oh baby more” wika nito nang isubo ko sya, binilisan ko iyon “Oh baby heaven”

To be continued

XXX

AEY’S POV

Hindi ko maidilat ng buo ang aking mata dahil sa aking panghihina, pero puro puti lang ang aking nakikita.

“Wala syang alam” wika ng lalake

“Sa tingin mo?” Wika ng isang lalake

“Oo kung meron man at kung May pakielam ang pamilya nya, kanina pa sila nandito”

Gusto ko sumabat sa kanilang pag uusap, pero walang boses na lumalabas sa aking bibig.

Hindi ko narinig ang sumunod nilang pinag usapan ng May biglang malakas na pagsabog.

Narinig ko ang ilang takbuhan at ilang putok ng kung ano pa man.

“Apricity” naaninag ko ang bulto ng isang lalake na nasa harap ko pero malabo pa rin ang paningin ko

---

_

“Aey” nararamdaman ko ang pag-alog ko pero di ko maidilat ng mata ko “oy aba kanina pa nag aalarm ang cellphone mo”

Tuluyan ko naidilat ang mata ko at nakita ko si Josefa.

“Ano mas puyat ka pa sa akin?”

Umupo ako sa pagkakahiga “Nasaan ako?” Wika ko habang hawak ang aking ulo

“Malamang nasa kwarto natin, nasaan ka ba?” Nilibot ko ang paningin ko

Alin dun ang panaginip lang?

Panaginip ba yung may makaaway ako kagabi? Panaginip ba yung nakita at narinig ko? Panaginip ba yun?

“Naguguluhan ako” wika ko

“Saan?” Tanong ni Josefa “Nag aadik ka na din ba?” Napatingin ako kay Josefa “Daig mo pa ang nag aadik, bahala ka na nga dyan, matutulog na ako” tumayo ito at humiga sa kanyang kama

Kinuha ko ang cellphone at mag alas-siete pa lang ng umaga.

Isang mensahe naman ang pumasok sa cellphone ko.

“One o’clock in the afternoon” basa ko, nangunot ang noo ko, sino ba ito at ano ibig nyang sabihin

Tinawagan ko ang numerong nag text sa akin at segundo lang ang tinagal nang May sumagot.

Hindi ito nag salita at hindi rin ako nagsalita.

“Hello?” Wika ko wala pa ring sumagot “Trip mo?”

Huminga ito ng malalim at doon pa lang nalaman ko na kung sino ito “tss”

“Mr. Tob?”

Hindi na sya nag salita at bigla na lang ako binabaan.

Sa tingin ko alam ko namang ibig sabihin ng text na yun.

1 na daw ako pumunta sa kanya.

Edi okay.

Humiga ulit ako sa kama at tumulala sa kisame. Naguguluhan pa rin ako sa mga nangyari.

Kilala ko din ang taong iyon at sigurado ako.

Tumayo ako mula sa pagkakahiga at nag madaling kumilos at nag ayos ng aking sarili.

Nag madali akong maligo at inayos ang mga gamit ko.

Tinignan ko si Josefa na nasa gilid at mahimbing ang tulog. Bago ako lumabas.

“Oh, goodmorning, ferson” wika ni Rikki na papasok sana sa kanyang kwarto “Iba ang ayos natin ngayon a”

Naka pantalon ako at puting tshirt habang ang mahaba kong buhok ay nakatali.

“Parang ang linis mong babae ngayon” wika pa rin nya “Ibang-iba sa pagiging puta”

Nag lakad ako patungo sa kusina at kinuha ang gatas. Kung bago ka at hindi marunong sumakay sa mga biro ni Rikki malamang mapipikon ka sa kanyang sinabi.

“May tanong ako” wika ko

Lumapit sya at umupo sa harap ng bar counter “Ano yun?”

“Ano oras ka umuwi?” Panimula ko

“Kanina pa akong alas-tres nandito, hindi naman nalalaman ni Rainbow na kung ano oras nakakauwi ang puta nya, tsaka wala syang pakelam kung nakakauwi ba tayo ng maayos, basta nakuha na nya ang kanyang parte ayos na”

“Paano ba ako nakauwi kagabi?” Bulong ko

“Ewan ko sayo, umalis kami nandito ka, May pinuntahan ka ba kagabi? Baka naman sumadline ka din?”

“Hindi ko alam” wika ko, ininom ko ang gatas “Aalis na ako” wika

“Edi goodbye”

Tumalikod ako at lumabas na. Hinahanap ko ang wallet ko sa aking bag habang nag lalakad ng May nakabunggo ako.

“Sorry” wika ko pinulot nya ang wallet ko na nahulog sa sahig

“Ayos lang, Aey” napatingin ako sa kanya “Isa ka sa tauhan ni Ms. Rainbow diba?”

“Oo” sagot ko

“Wala lang, sige ingat ka” nakangiti nitong wika tumungo lang ako bago nya ako lagpasan.

Lumabas ako ng bahay at pumara ng taxi.

Sandali, saan ko naman sya hahanapin?

Hindi ako sumakay sa taxi at humingi ng tawad sa pag para.

Nag lakad lang ako ng nag lakad at nag iisip pa rin kung saan sya hahanapin.

Kinuha ko ang cellphone ko, 9:30 pa lang ng maaga.

Napatigil ako at napatingin sa daan, saan naman ako pupunta. Nag lakad ulit ako at dinala naman ako sa isang café.

Pumasok ako at wala pa masyadong tao, bukod sa tao sa cashier at isang laptop sa sulok.

Umorder ako ng kape at ng tinapay bago umupo sa isang upuan.

Napatingin ako sa babaeng lumabas sa kung saan at umupo ito sa harap ng laptop.

Maganda ang babae, mahaba ang buhok nya, mahaba ang pilikmata at ang kanyang mata ay parang soro, matangos din ang kanyang noo. Sa madaling salita maganda sya at para syang model.

Napatingin sya sa akin at tipid itong ngumiti at tumungo sa akin. Tumungo din ako sa kanya bilang pag bati pabalik.

“Ms. Apolline” napatingin ako sa babaeng nag hatid sa akin ng aking pagkain

“Salamat” nakangiti kong wika

Kinain ko ang tinapay na inorder ko at ininom ang kape.

Sinayang ko ang buong oras ko sa café.

“Hi” napatingin ako sa nag salita, sya yung babaeng nasa kabilang lamesa kanina “I’m the owner of the café, May I know your feedback about the food and our coffee, You can scan here” turo nya

“Ah okay, thank you”

“I’m Kim” nilahad nya ang kanyang kamay, tumayo ako at tinanggap ito

“Aey” sagot ko

“Aey?”

“Actually my name is Apolline, but you can call me Aey”

“Apolline nice name”

“Your name also”

“Ms. Kim” tawag ng babae sa harap “Telepono po”

“Ow, excuse me, Ms. Apolline” nakangiti nitong wika

Ang ganda nya. Nakakabakla sya, maski tunay na babae magiging bakla sa kanya.

UNKNOWN POV

Dinilat ko ang mata ko at puro puti lang ang nakikita ko, sinubukan ko galawin nag katawan ko pero di ko magalaw.

“You awake?” Wika ng isang boses lalake

“Sino ka?” Tanong ko “Ano ang gagawin mo sa akin”

Lumapit ito sa akin at nilabas ang kutsilyo.

“I just want your story” tinanggal nya ang tali ko sa kamay at nilapag ang isang makapal na libro “Can you tell me?”

RIKKI’S

POV

“Isang katawan ang natagpuang wala ng buhay sa isang malawak na lupa, hindi pa makumpirma ang kasarian nito dahil tila ito’y binalatan ng buhay”

Seryoso sa tapat ng pagkain ko.

“Tangina” wika ni Jeya sa tabi ko, kumakain kami ng tanghalian dalawa “Alam mo din bang nawawala ang isang puta ni mamita” patukoy nya sa isang manager ng ibang grupo “Ilang araw na din daw di makita, sinusubukan nila kontakin pero di makontak”

“Baka sumama na sa lalake” wika ko “O baka tumakas”

“Di sya makakatakas dahil alam mo naman si mamita, parang lider ng sindikato dahil halos lahat daw ng puta nya ay May chip sa katawan, tinatrack nito kung nasaan ang bawat babae”

“Bakit di nya mahanap ngayon?”

“Dalawa lang yan, natanggal nya ang chip o…” Ngunuso sya sa tv “…patay na”

Napatingin ako sa balita sa tv. Hindi ito ang unang beses na may nawawalang babae na katulad sa amin, halos may ilan misteryosong nawawala, may ilan na nakikita pa na sumama sa mga lalake, pero mas madami ang nawawala nang di alam ang dahilan. Para silang bula na bigla na lang mawawala.

Masyado akong nababahala sa mga pangyayari sa tuwing May nawawala. Paano pag ako ang nawala sino ang mga hahanap sa akin? Paano ang pamilya ko? Ang anak ko? Natatakot pa rin ako sa pwedeng mangyari sa akin.

Masyado delikado ang bawat araw namin. Parang bawat araw ay isang nag babagang apoy na kailangan natin sisirin.

Pero ano ang magagawa ko, kailangan ko ng pera, kailangan ko ang trabaho na ito.

To be continued

XXXI

Nakatingin ako sa kamay nya na may kalmot. Mas lalong nag patunay na hindi ako pwede mag Kamali at totoo ang nangyari kagabi.

Bakit gusto nya ako saktan?

“What are you looking at?”

“Sino ka ba talaga?”

“What?”

Hindi ko namalayan na napalakas na pala ang dapat sa isip ko lang sinabi.

“Hindi kita masyado kilala, hindi ko alam ang background mo, pero parang kilalang kilala mo na ako”

“Do I need to tell you, who really am?”

“Bakit hindi? I mean alam mo at kilala mo na ang pamilya ko, pero ni isa hindi ko alam ang tungkol sayo”

“You don’t want to know” wika nya at binalik ang pag susulat at pag babasa nya

Hindi ba sya nag sasawa na mag sulat at mag basa ng kung ano ano? Buong buhay nya ba ganyan ang kanyang ginagawa?

“Do you think, I will ask you if I don’t want to know?” Wika ko

“You don’t need to know”

“About the scratch in your hand, what happened?”

Sinara nya ang libro na binabasa nya “La ragazza che sa molto verrà uccisa” napalunok ako, ngayon ko lang syang nakita na ganun tumingin, parang pambabanta ang kanyang binigkas “You can go home now”

Tumayo ako at tumalikod, mag lalakad na sana ako palayo pero humarap ako sa kanya “Masabatka met” wika ko, nangunot ang noo nya

Tumalikod ako at nag simula na ulit mag lakad palabas.

Akala nya sya lang marunong.

Napatingin ako sa oras ko at alas tres pa lang ng hapon.

Edi umalis, edi umuwi.

“Good afternoon Ms. Apolline” hindi ko pinansin ang pag bati ni Rohan at sumakay lang sa elevator

Hindi ko ini-expect na magagawa nya na saktan ako, pero sigurado akong sya iyong lalake kagabi, lalo pa nag patibay sa aking hinala ang kalmot na ginawa ko sa kanya.

Hindi ko inaasahan na magiging mabait sya sa akin kasi sino ba naman ako, isa lang naman akong babae na mababa ang lipad, pero kahit ganun naman, di rason iyon para saktan ako o kung ano pa man.

Hindi ko sya kilala pero parang mas kilala na nya ako, marami syang koneksyon, marami syang pwede gawin, oo, kilala sya, mabango ang pangalan nya, pero yung manakit ka ng kapwa, hindi sasapat iyon para respetuhin ka.

Halos mag-init ang buo kong mukha dahil sa galit sa kanya, gusto ko sya saktan pero di ko magawa. May paraan pa ba ako para makaalis at makawala sa kanya.

Ang tagal matapos ng ilang buwan para makaalis ako sa kanya.

“Aray!” Sigaw ko ng may sadyang bumangga sa akin at hinila ang kamay ko

Agad naman ako naging alerto sa ginawa nya upang mabilis ko syang naitumba sa sahig na hindi ko namalayan.

“Ms. Apolline!” naramdaman ko ang paghila sa akin

Nakita ko ang lalake na halos mahirapan tumayo habang hawak ang kanyang leeg.

Nasaktan ko ba sya?

Roave’s POV

Nakatingin lang ako kay Ms. Apolline na tulala. Isa ako sa tauhan ni Mr. Martinez na kumuha ng painting na bidding noong nakaraan.

Hindi din ito ang unang pagkakataon na makita ko si Ms. Apolline. Pero ito ang unang pagkakataon na makita ko sya na walang hirap na naitumba ang lalake. Ang mapungay nyang mata ay parang lumiyab habang nakaibabaw sya sa lalake at hawak ang leeg nito.

Ngayon naman wala syang emosyon na nakatulala sa kung saan.

Ang misteryo ni Ms. Apolline, bukod sa pangalan ng magulang nya, hindi ko na alam ang tungkol sa kanya.

Pero alam kong kilalang-kilala na sya ni Mr. Martinez, kahit kaliit-liitang detalye ng buhay mo ay malalaman nya. Walang sikreto sa kanya.

“What happened?” Tanong ni Mr. Martinez habang nakatingin ng diretso kay Ms. Apolline na halata mo ding nag aalala

Bukod sa mga pamatay na tingin ni Mr. Martinez sa amin, ngayon ko lang sya nakita na ganun tumingin at kay Ms. Apolline pa

Nakita ang pag kurap ni Ms. Apolline, tinignan nya si Mr. Martinez.

“Uuwi na ako” nag simulang mag lakad si Ms. Apolline

Hinawakan ni Mr. Martinez ang braso ni Ms. Apolline “No stay here”

Tinignan sya ng masama ni Ms. Apolline, nakita ko ang pag lunok ni Mr. Martinez bago nya tinanggal ang pagkakahawak nya kay Ms. Apolline at umiwas ng tingin.

“Sabi mo, I can go home” nakatingin na wika ni Ms. Apolline habang nakatingin kay Mr. Martinez “then I’ll go home”

Tumingin si Mr. Martinez kay Ms. Apolline “I’ll take you home”

“No need, kaya ko umuwi mag isa, sanay akong umuwi mag isa”

“Let me take you home” tunog nang mamakaawang boses ni Mr. Martinez

Shet, iba na ito.

“Pinapauwi mo ako mag isa noon, kaya sanay akong umuwi mag isa” tumalikod si Ms. Apolline

Susundan sana sya ni Mr. Martinez ng bigla syang humarap “Subukan mo humakbang dyan” bata ni Ms. Apolline bago tuluyan umalis

Napahilamos si Mr. Martinez sa kanyang mukha “Fuck it!” Napatingin si Mr. Martinez kay rohan “What are you waiting for?”

Siniko ko si Rohan “Sundan mo si Ms. Apolline ihatid mo” bulong ko

“Copy Mr. Martinez” wika ni Rohan

Kahit mag isang umuuwi si Ms. Apolline ay lagi naman itong sinusundan ni Rohan

Buti nga walang masamang nangyari sa kanya kagabi.

Pero bakit kaya, parang halos ang daming nag babantay sa kanya.

Gusto ko makilala ng lubusan si Ms. Apolline pero di ko magawa.

Nagulat na nga lang din kami na fiancé sya ni Mr. Martinez. Pero hindi seryoso sa babae si Mr. Martinez pero ngayon ko lang din sya nakita na ganun tumingin sa isang babae.

Bukod sa una nyang nakarelasyon, ibang-iba ang tingin nya ngayon kay Ms. Apolline.

Sya na ba talaga ang babae na mag papalambot ng tuluyan sa matigas na puso ng isang Dylan Tobias Martinez.

Alam kong di lang simpleng babae si Ms. Apolline, bukod sa misteryo sya, nakatira din sya sa tirahan ng mga babae na alam mong di maayos ang buhay.

Halos mabasa ko na ang pang araw araw na galaw ni Ms. Apolline, kanang kamay ako ni Mr. Martinez pero at sinisigurado ko na nagagawa ng lahat ng tauhan nya ang bawat utos na binibigay nya. 

Kaya bukod kay Rohan ay ako na din ang naging mata at tenga para mabantayan si Ms. Apolline

“From now on, I will assign you to guard Apricity” napatingin ako hindi ako sumagot tinanggap na lang ang kanyang sinabi

To be continued

XXXII

“Ang aga mo umuwi?” Wika ni Jeya na nasa sala habang nanonood

Dumaretso ako sa kusina at kumuha ng tubig “Pinauwi na nya ako, ano pa gagawin ko doon!”

“E o bakit parang galit ka?”

Hindi ko sinagot si Jeya. Nababagabag pa rin sa nangyari kanina, ginawa ko ba talaga yun? Ngayon ko lang din na realize yung mga kaya kong gawin.

Tinuruan kami ng tatay ko mag arnis nung bata ako, tinuruan kami kung paano ipatanggol ang sarili.

Pero hindi ko inaasahan na magagawa ko yun sa isang inosenteng tao.

Galit ako at hindi ko nakontrol yun nung may bumangga sa akin.

“Ayos ka lang?” Nilingon ko si Jeya na nasa tabi ko na pala

“Oo ayos lang ako”

“Hindi ka ayos, may problema ba?” Tinignan ko lang si Jeya pero nag aalangan ako mag kwento sa kanya

Kaibigan ko sya at nay tiwala ako sa kanya, May mga bagay lang talaga na di dapat sabihin kahit kaibigan mo sya.

“Pagod lang siguro” wika ko “papasok na muna ako sa kwarto”

Nag lakad ako patungo sa kwarto ko. Wala ulit si Josefa. Umupo ako sa kama ko at napakagat sa labi.

Ang ingay ng katahimikan sa kwarto namin.

Tumayo ako at nag linis na lang ng kwarto para kahit papaano ay maging umaliwalas ang paligid ko pati ang isip ko.

Napakunot ang noo ko ng May nakita akong kumikintab sa sulok habang nag lilinis ako.

Bakit May foil dito?

Nag luluto ba dito si Josefa at May foil sya sa damitan.

“Aey!” Halos mapatalon ako ng marinig si Josefa

Halos napaatras ako ng hawiin nya ako.

“Bakit ka ba nangingiilam ng gamit!” Galit na wika nito

“Sorry” wika ko “Mag lilinis sana ako”

“Hindi mo na kailangan mag linis, malinis naman ang kwarto!” Sigaw nito

“E bakit nagagalit ka!? E bakit sumisigaw ka!?” Sigaw ko pabalik

Halos mag bago ang mukha nya “s-sorry”

“Ano ba ang nangyayari sayo Josefa”

“Wala wala”

“Hindi kita maintindihan” wika ko at nilagpasan sya bago umupo sa upuan “Pasensya kung ginalaw ko ang gamit mo”

“Pasensya din”

Nakatingin ako sa repleksyon nya sa salamin sa harap ko “Bakit kasi May foil dyan sa cabinet mo”

Tumingin sya sa salamin. Ngayon ko lang napansin na sobrang laki na ang Pinayat ni Josefa. Ano ang nangyayari sa kanya.

“Nag luto ako nung nakaraan, tapos…” Umiwas ng tingin si Josefa “…napasok ko yata ang foil dito”

“Okay…”

Tumingin ulit sya sa akin “Sana next time, kahit nasa iisa tayong kwarto, magkaroon tayo ng pribadong gamit” wika nya, humarap ako ng tuluyan sa kanya “Kahit ano makita mo sa gamit ko, huwag mo na lang sana pansinin”

“Sorry ulit” wika ko, tumalikod sya at lumabas ulit

Ano ba ang nangyayari kay Josefa, parang nag iiba sya nitong mga nakaraang araw.

---

_

“Gusto nyo sumama?” Napatingin kami kay Rikki

Mag alas sais na ng gabi at nasa sala kaming lahat.

“Saan?” tanong ni Jeya

“Mag samgy tayo” sagot ni Rikki “Libre ko”

Biglang tumayo si Jeya “G mag bibihis lang ako”

“Hindi ako sasama” wika ni Josefa “May trabaho ako na kailangan tapusin”

“Teh day off natin sa pagiging puta ngayon, mag pahinga ka naman”

Ngumiti lang si Josefa bago pumasok ulit sa kwarto.

“Ano ba nag nangyayari dun?” Wika ni Jeya“O’sya mag bibihis lang ako” nag madaling pumasok si Jeya sa kwarto

“Mag bibihis lang din ako, bakla” nag lakad din papasok sa kwarto nila si Jeya

Tumungo lang ako at tumayo na din, pag pasok ko sa kwarto ay nakita ko si Josefa na nag aayos ng buhok.

“Hindi ka talaga sasama?” Tinignan nya ako sa repleksyon ng salamin

“Hindi e, sa susunod na lang”

Tumutungo tungo lang ako bago ako nag hanap ng masusuot.

Halos nahirapan pa ako mag hanap ng susuotin dahil ang mga meron na lang akong damit ay puro bestida na lagi kong gamit sa club kung saan ako nag tratrabaho.

Buti na lang dalawa ang pantalon ko, isang itim at isang kulay blue.

Sinuot ko ang itim at puting pang-itaas.

Nag doll shoes ako at pinusod ko ang aking buhok.

Roave’s POV

Ganito na lang yata ako, buong mag hapon mag babantay kay Ms. Apolline.

Bakit kasi di na lang sila mag sama sa iisang bahay para naman mas mabantayan ni Mr. Martinez si Ms. Apolline.

Napaayos ako ng upo sa loob ng aking sasakyan ng makita ko silang tatlo lumabas.

Si Rikki ang morenang kaibigan ni Ms. Apolline, si Jeya na maputi at akalain mong May lahing Chinese dahil chinita.

Ang simple lang nila pero ang lakas ng dating nila.

Sumunod naman sa pag labas si Josefa, maamo ang mukha ni Josefa, morena katulad ni Rikki, matangos ang ilong kasing tangkad lang din sya ni Ms. Apolline.

Sa kanilang apat si Ms. Apolline ang merong mukhang di mo alam kung ano ang sinasabi, di katulad ng apat na madaling basahin ang mukha.

Simple ang suot nila ngayon, maliban kay Josefa na katulad pa rin ng pang araw-araw nyang suot sa tuwing nag tratrabaho sya.

Pumara ng sasakyan si Jeya bago sila sumakay, kumaway lang sila kay Josefa na nag paiwan.

Sisindihan ko sana ang makina ng aking sasakyan ng makita ko si Josefa na papalapit sa kinaroroonan ko.

Kumatok sya sa bintana ng aking kotse.

Hindi ako umimik, nang wala talaga syang balak umalis ay binuksan ko ang bintana. Masyado na malayo sila Ms. Apolline at kung hindi ko pa papansinin si Josefa mawawala na sila ng tuluyan.

“Bago na ang guard ni Aey…” Wika nya “…Roave”

Hindi na ako nagulat ng banggitin nya ang pangalan ko.

Hindi nya ako hinintay na sumagot ng bigla sya pumasok sa aking sasakyan at sinarado ang bintana.

“Kamusta ang pag babantay mo kay Aey?”

Hindi ko na din kailangan tanungin kung sinong Aey ang kanyang tinutukoy, dahil alam kong palayaw ni Ms. Apolline ang Aey.

“Sa araw araw nyong pag babantay at pag sunod sa kanya, kamusta na?”

“Ano ang gusto mo sabihin ko?”

“May kailangan ka ba sabihin?” Tinignan nya ako sa mata

Tanginang mga mata yan, maamo pero iba ang dating sa akin bilang isang lalake.

“Ako, May gusto ko sabihin, although, hindi ko na kailangan balaan pa kayo dahil maaring may kutob na kayo tungkol sa mangyayari, pero sabihin mo kay Mr. Martinez, hindi titigil ang mga mga taong yun hangga’t di nila nakukuha ang gusto nila, kung ano man din ang plano nyo, wag nyo isama si Aey sa lugar na ikakapahamak nya, tahimik lang ang pamilya nya, pero may alam na sila” banta nya “Umalis ang nanay nya sa sa gulo, wag nyo na lang sana sya ilapit pa, huling babala, kung ayaw nyo mabuhay sa higit na impyerno”

Hindi ko alam pero kinabahan ako sa mga salita na binibigkas nya, parang bawat salita ay isang banta. Hindi lang pala parang, pero sa huli nyang mga salita ay nag babanta na sya.

Sabi ko na nga ba, parang may mali, sabi ko na nga ba, may mga bagay pang di alam si Mr. Martinez kay Ms. Apolline, hindi pala ako nag sasayang ng oras dito pero imposibleng wala syang alam, isa syang Martinez

Umalis ang nanay nya sa gulo? Paano? Kung katulad nila ang pamilya ni Mr. Martinez, ano ang parte nila sa mundo nila? Sino sila?

To be continued

XXXIII

Roave’s POV

Hating gabi na at halos nakauwi na sila Ms. Apolline.

Nasa tapat ako ng kanilang tinutuluyan. Patay na din ang mga ilaw.

Nag iisip pa rin ako sa mga sinabi Josefa kanina.

Hindi na sana ako magugulat kung bakit alam nya ang mga bagay na yun.

Pero parang mas madami ang alam nya kumpara sa mga bagay na alam ko.

Nakakapag taka din na kung paano at bakit napunta si Josefa sa ganung kalagayan.

Masyado magulo ang mundo na pinasok ni Josefa na pwede sya mamatay.

Halos nagising ang natutulong kong diwa ng biglang tumunog ang cellphone ko.

Tinapon at inapakan ko ang sigarilyo ko bago ito sagutin.

“Mukha kang tanga dyan” wika ng kabilang linya ng sagutin ko ito, tinignan ko ang pangalan “Makakalimutin ka ba at pati boses ko hindi mo maintindihan?”

Huminga ako ng malalim, mag sasalita na sana ako ng maramdaman ko na parang May gumalaw sa gilid.

“Tangina” wika nya sa kabilang linya “Umalis ka na” mag sasalita pa sana ako ng maramdaman ko ang pag pukpok sa ulo at bigla na lang nandilim ang paningin ko

AEY’S POV

Umaga nanaman at isa nanamang nakakapagod na araw ang mangyayari.

Ang ugong lang ng aircon at orasan ang naririnig ko sa buong opisina ni Mr. Tob.

Ano pa nga ba ginagawa nya.

Nag babasa nanaman.

“Hay” hinga ko ng malalim napansin ko ang pag tingin nya sa akin bago nya binalik ang tingin nya ulit sa kanyang binabasa

Hindi nya ba napapansin ang ayos ko ngayon? Hindi nya din ba pansin ang bago kong buhok?

Kagabi din kasi ay naisipan namin mag ayos ng buhok. Nag pagupit ako ng maikli. Sabi nila Rikki bagay daw sa akin.

Ang itsura tuloy ng buhok ko ay maikli na kulot. Hindi naman sobrang ikli at kulot ang buhok ko, wavy lang talaga.

Kumpara sa mga suot ko din noon ay halos nag Simpleng polo ako at short.

Hindi din ako masyado nag lagay ng make up, mas bagay daw kasi sa akin ang simple lang.

Pero wala man lang ako narinig sa kanya na ‘you look beautiful today’

Kinuha nya ang cellphone nya at nag pindot-pindot ng kung ano man ang pinindot nya.

Tumayo ako at nag lakad lakad sa harap nya. Habang tumatagal ay na boboring na ako sa kanyang opisina, halos May Linggo na din simula ng may mangyari sa aming dalawa.

“Are you hungry?” Rinig kong wika nya, tumingin ako sa kanya at nakatingin lang ito sa kanyang folder

Hindi ako sumagot at tumungo sa lalagyanan nya ng prutas bago kumuha ng saging.

Binalatan ko ito at kinain, buti hindi nabubulok ang mga prutas nya sa dito.

Nakatalikod ako sa kanya pero ramdam ko ang pagtingin nya sa akin. Naramdaman ko ang pag tayo at pag lakad nya patungo sa akin.

Naalala ko nanaman yung nangyari noong gabi. Nilapag ko ang saging sa lamesa nang maramdaman ko na nasa likod ko na sya.

Bigla ako humarap sa kanya at hinawakan ang kanyang kamay pero naikot nya ako. Ang pwesto naming dalawa ay nasa likod ko sya habang Naka cross ang dalawang kamay ko na hawak nya.

“What is your problem?” Tanong nya, binitawan nya ako kaya humarap ako sa kanya “I’m asking you, if you are hungry”

“Wala” sagot ko

“Ha?” Nag tataka nyang tanong, maski ako nag taka sa sinagot ko “Let’s eat” wika nito bago tumalikod at nag lakad, hindi ako sumunod, humarap ulit sya at kumot ang noo “I said let’s eat”

“Saan? dito?”

“May nakikita ka bang pagkain?” Halos nagulat nanaman ako sa tuwing sya ay nag tatagalog

“E saan tayo kakain?” Tanong ko

“Tss just follow me” tumalikod ulit ito at naglakad

Umiling ako ng ilang beses para mabura ang madumi kong isip sa pag aakala o sambahin na natin na sa kagustuhan kong May mangyari.

Katulad ng sabi nya ay sundan ko daw sya, edi sundan.

Halos lahat ng empleyado ay bumabati sa kanya nang kami ay makalabas sa kanyang opisina. Tanging isa lang ang kanyang sagot, blangkong mukha lang at walang ano mang salita ang lumabas sa kanyang bibig

Ni tungo o ngumiti man lang sa mga empleyado nya ay hindi nya magawa.

Pag bukas ng elevator at lumabas ang mga Naka sakay dito at nag bigay daan sa kanya. Sanay na ako doon. Halos sanay na ako sa mga ganyan na halos iwasan sya ng mga empleyado.

May narinig pa nga ako minsan na ang gwapo daw sana ang kaso masungit.

E siguro pinanganak na itong si Mr. Tob na ganyang ang mukha.

Pag baba namin, diretsong parking lot at binagbuksan nya ako ng pinto, ngayon lang ulit ako makakasakay sa kanyang sasakyan, akala ko una at huli na akong makakasakay sa kanyang sasakyan noon una namin nakilala ang isa’t-isa sa bar kung saan ako nag tratrabaho.

Sumakay na agad ako dito at baka mag bago pa ang kanyang isip.

Umikot ito papunta sa kabilang pintuan sa driver seat.

“Your seatbelt” wika nito

Kinuha ko ang seatbelt at sinuot ito.

Nag simula mag maneho si Mr. Tob. Ngayon nya lang ginawa ito sa akin, halos pag nanatili ako sa kanyang opisina lagi syang nag papadala ng pagkain sa kanyang sekretarya.

Parang ngayon ko lang din sya makakasabay kumain.

Hindi ganun kalayo ang binaybay namin ng tumigil sya.

“Wait here” wika ni Mr. Tob bago bumaba at nag lakad papunta sa gawi ko at buksan ang pinto

Nilahad nya ang kamay nya na inabot ko naman. Ano ang trip nya? May sakit ba sya?

Nang makalabas ako ay kaysa kami nag lakad. Hindi ganun kainit sa lugar na pinuntahan namin. Mahahalata mo din sa mga tao na may mga sinasabi sa buhay dahil ang gaganda ng mga suot nila.

Sa gilid naman May isang grupo na nag kakantahan.

Nag lakad kami ng di kalayo hanggang sa huminto kami ni Mr. Tob sa isang mamahaling restaurant.

“Good afternoon, Mr. Martinez” wika ng waiter yata yun “Please follow me” nag lakad sya na sinundan namin

Unang tingin sa loob ng restaurant ay masasabi mo na ang mamahal na ng pagkain, sa itsura pa lang alam mong pang mayaman na. May chandelier na malaki sa taas at ang ilaw di ganun kaliwanag o kadilim.

“Here Mr. Martinez”

Si Mr. Tob ang humila ng upuan bago nya ako pina-upo.

Ano ang nakain nya?

Siempre bago pa mag bago ang isip nya umupo na ako.

Tumungo ang waiter bago nag paalam na umalis. Umupo si Mr. Tob sa harap ko.

“Mr. Tob” tawag ko tumingin naman sya “Ibabawas mo ba sa sweldo ko ang pagkain natin dito?”

Kumunot sya “No” maikling sagot nito

“Okay”

“Cut calling Mr. Tob” wika nya

“Mr. Martinez?”

“No”

“Mr. Dylan?”

“No”

“Mmm… Mr. Tobias?”

Huminga sya ng malalim, hindi nag salita at nakakunot ang noo na umiwas ng tingin.

“Ano gusto mo itawag ko sayo?… Alangan naman tawagin kita, babe, darling, or baby” natatawa kong wika, hindi pa rin sya naimik “Ang bastos naman kung tatawagin kita sa pangalan mo”

Tumingin sya sa akin “People knows, that we are engaged, what do they think if they hear you calling me, with Mr?”

“Kung sabagay… Alangan naman gawan kita ng call sign, boss kita, tao mo ako”

“It’s okay to call me using Mr. But not here in public place, stupid” pag susungit nito

“Edi Dylan” pagalit kong wika “Wag mo ako sungitan a”

Tinaasan nya ako ng kilay at tinaasan ko din sya ng kilay “I’m your boss and you are just my person, so don’t talk back to me”

“Sasabihin ko sayo na kahit bayad mo ako hindi ako mag papaapi sayo, ikaw ang lumapit sa akin at ikaw ang may kailangan”

Sarkastiko itong ngumiti “Let me tell you, it’s your job to listen and not to talk back, I already pay for you, so shut up”

“Alam mo walang taong mananatili sa ugali mo na yan, masyado ka mapang mataas na akala mo mabibili lahat ng tao” wika ko “Kung tratuhing mo ang mga tao sa paligid mo, parang binili mo sila”

“I already pay for them”

“Tss… Hindi ka magiging masaya dahil sa ugali mo na yan, hindi lahat mabibili o madadaan mo sa pera”

“Tss… Remember how we met and where we met, you are just a poor probinsyana and a lot and different men using you”

Halos nanlaki ang mata ko dahil sa sinabi nya. Totoo naman iyon, pero yun pala talaga ang tingin nya sa akin simula pa lang.

Halos nag babadya ang mga luha ko na tumulo kaya kumurap kurap ako para mapigilan ang pag bagsak ng aking luha.

“Grabe ka” ang tangi kong nasabi

To be continued

XXXIV

Nasa mall pa kami kung saan kami kumain, may mineet din si Mr. Tob na isang business partner.

Kaya pala dito din kami kumain para less hassle sa kanya.

Hindi na ako sumama sa kanya at sinabi na mag kita na lang ulit kami sa kung saan kami kumain kanina.

Hindi naman na ito umangal dahil wala naman itong pakielam sa akin. Kung pagsalitaan nya nga ako kanina para akong di tao kung tapak-tapakan nya.

Kung hindi ko lang kailangan ang pera di naman ako mapupunta sa ganitong sitwasyon. Di ko rin naman ginusto ito, sadyang wala na talaga akong ibang pag pipilian pa.

Nakaupo lang ako at nakikinig sa grupo ng tao sa gilid na nag kakantahan.

Tumayo ako mula sa aking pagkakaupo at nag lakad lakad.

Dapat pala sinabi ko na uuwi na lang ako at babalik sa kanyang opisina sa oras na kailangan nya ako. Ginagala ko ang tingin ko at sinusubukan na libangin ang aking sarili.

Napatigil ako ng maramdaman ko ang pagyanig ng paligid ko.

“Na lindol ba?” Tanong ko sa sarili ko

Halos mabingi ako ng May malakas na pagsabog.

JOSEFA’S POV

Pagkatapos may mangyari sa amin ng isa kong kustomer ay iniwan ako nito sa loob ng kwarto.

Madali akong nag bihis at dahan dahan na nag halungkat sa kanyang gamit.

Sana may makuha ako.

Hindi ako nag nanakaw, kinukuha ko lang ang dapat na sa akin.

“Really?”

Napatingin ako sa pintuan. Nag lakad ako papalapit at binuksan ng maliit para sumilip.

“I know” wika nito habang pinag lalaruan ang kutsilyo na hawak nya

Ilang beses ko na sya nakalaro sa kama, kilala ko na sya at medyo alam ko na  ang takbo ng kanyang utak.

Sa ilang Linggo ko na sya nakakasama at halos sya na din nag bibigay ng ilang bagay na illegal ko na binebenta ay natatakot pa rin ako sa kanya.

Gustuhin ko man na sya layuan pero lagi nya ako nahahanap. Kilala nya ang pamilya ko at binantaan nya ako na sa oras na kumalas ako sa aming kasunduan ay uubusin nya ang pamilya ko.

Marami na syang pinatay na tao kung kaya ay nagagambala pa rin ako na baka ano mang oras, pag wala na akong silbi ay bigla na lang nya tapusin ang buhay ko.

Alam ko ang bawat trabaho na meron sya at halos lahat yun ay illegal.

Isa sa trabaho na hindi ko masikmura na ginagawa nya ay pag kuha ng laman loob ng tao bago nya gawin isang karne at ibenta.

Simula ng malaman ko iyon natatakot na ako kumain ng mga delata o kahit na anong karne.

Gustuhin ko man kumanta at isumbong sya sa pulis pero di ko magawa. Matunog ang pangalan nya, may pera at kaya nya paikutin ang bawat tao sa pamamagitan ng pera.

May criminal records na din sya sa Japan at kilala ang kanyang pamilya. Isang sindikato.

Hindi o walang tao ang nakakapag pigil sa kanila. Dahil katulad nga ng sinabi ko, mapera sya, at kaya nya paikutin ang lahat.

Maraming pwedeng gawin ang pera.

“Apolline Martinez?” Napatingin ako sa kanya “I already did, her father died and her mother still breathing” sarkastiko itong tumawa “I will never scared at them, I already kill half of them, and I’m sure, their meat is delicious like a pig, maybe soon, not now but soon”

Sabi ko na nga ba .

Nag tatagpi tagpi na ang lahat ng impormasyon na aking nakukuha. Nalalaman ko na, konti na lang.

RIKKI’S POV

Habang naka tingin ako ng diretso sa kanyang mga mata ay sinusubukan ko na basahin sya.

Kasabay ng malanding tugtog ay sumasayaw ako sa kanyang harap.

Lumapit ako habang nakatingin sa kanyang mga mata.

Pumunta ako sa likod nya at hinawakan ang kanyang katawan mula sa likod at nilapit ang aking mga labi sa kanyang leeg bago ko ito hinalikan.

Hinila nya ako at pinaupo sa kanyang hita.

“What do you want?” Tanong nya

“You know what I want” sagot ko

Pumikit ako at hinalikan ko sya at ginantihan nya ako ng halik pabalik.

Hinawakan nya ang likod ko at kinulong nya ang kanyang katawan gamit ang aking hita, bago nya ako buhatin.

Pinatong nya ako sa isang lamesa bago nya ako halikan sa leeg.

Napadilat ako at mula sa harap ko, sa likod nya ay nakita ko naman ang isang logo na hindi na bago sa mata ko.

Isang eclipse.

Naramdaman ko ang pag baba ng zipper ng bestida na suot ko.

Binuhat nya ulit ako at inihiga sa sofa–tuluyan na nyang natanggal ang aking bestida.

Napapikit ako ng mahawakan nya ang aking hiyas.

Hinalikan nya ang aking isang dibdib habang ang isa naman ay pinaglalaruan nya gamit ang kanyang kamay na galing sa hiyas ko kanina.

Sa lahat ng lalake sya ang gusto ko sa ganitong bagay.

Inabot ko ang kanyang mukha at hinalikan sya habang tinatanggal ang butones ng kanyang polo. Tumambad muli sa akin ang kanyang tattoo at ang kanyang malaking katawan. Dahan-dahan ko syang tinulak para ako ay pumaibabaw sa kanya.

Hinalikan ko sya sa labi pababa ng kanyang leeg habang tinatanggal ang kanyang sinturon at ang pantalon.

Hinalikan ko ang kanyang katawan bago ko ibaba ang kanyang pantalon at panloob.

Bumungad sa akin ang kanyang sandata.

Hinawakan ko ito at tinaas baba ang aking kamay.

Nakita ko ang pag igting ng kanyang panga.

Hindi ako nakuntento at sinubukan ko pa ito tikman.

“Fuck I miss you Rikki” wika nito

Hinawakan nya ang aking buhok at halos sya nag pagalaw sa aking ulo para binilisan ang paglabas pasok nito sa aking bibig.

Hanggang sa sya ay mag pakawala.

Napatingin ako sa kanya “You like it?” Tanong ko

“Always” sagot nyo bago nya habulin ang aking labi at halikan

Nasa ibabaw pa rin nya ako hindi ko alam kung paano nya naibaba ang aking underwater, pero ako na ang usang nag pasok ng kanyang sandata sa aking loob.

AEY’S POV

Nag kagulo na ang tao at hindi ko alam ang gagawin ko.

“Dylan” wika ko tumakbo ako pabalik sa kung saan kami magkikita ni Mr. Tob

Halos muntikan na ako matumba dahil sa mga tao na tumatakbo.

Halos may mga nakita akong sugatan na nakasalampak sa sahig. Inikot ko ang tingin ko nang makarating ako sa lugar kung saan kami mag kikita ni Mr. Tob.

Halos maiyak na ako dahil hindi ko na alam ang gagawin ko.

Halos mabingi nanaman ulit ako at napatakip sa aking tenga ng isa nanamang pagsabog ang narinig ko.

“Mama” napatingin ako sa bata na halos umiiyak at hinahanap ang kanyang ina “Mama”

Hinawakan ko ito at halos mapatakip ako sa aking bibig ng makita ang dugo mula sa kanyang tagiliran.

“Please help me to find my mama” umiiyak na wika nito

Pinunit ko ang kalahati ng suot ko at tinakpan ang nag durugo nyang tagiliran. Pwede maubos ang dugo nya kung di ko gagawin yun.

Binuhat ko sya at tinignan kung saan pwede nakalabas. Puro usok na ang paligid, ang kaning magandang paligid ay napuno na ng usok at ilang taong nasa sahig.

“Felly!” Sigaw ng babae “Felly!”

“Mama!” Sigaw ng bata na hawak ko

“Felly!” Kinuha ng babae ang bata bago ito tumakbo

Napatingin ako sa aking sarili na May dugo na ng bata.

Tumingin ulit ako sa paligid “Dylan!” Sigaw ko

Ano ba ang nangyayari?!

“Miss Apolline!” napatingin ako sa tumawag sa akin tumakbo ito papalapit sa akin “Umalis na tayo dito”

“Si Dylan? Kailangan natin sya hanapin” nag aalala kong wika

“Ayos na ho sya, nauna na sya” wika ni Roave

Bigla ako binuhasan ng malamig na tubig dahil sa kanyang sinabi “Nauna na sya?” Tanong ko, ni hindi man lang nya ako binalikan?

To be continued

XXXV

Ni hindi man lang nya ako hinanap? Ni hindi man lang ba sya nag alala sa akin, katulad ng pag aalala ko sa kanya?

“Apricity” nilingon ko ang pamilyar na boses kung paano ko sya huling nakita ganun pa rin ang kanyang ayos

Huminga ako ng malalim at kasabay nun ay pagtulo ng aking luha bago ako napahagulgol.

“Gusto ko na umuwi” wika ko habang umiiyak “Gusto ko na umuwi”

“Ihahatid na kita Miss Apolline” wika ni Roave

“Roave” tawag ni Mr. Tob

“Hatid mo na ako Roave” tumalikod ako at inunahan na syang mag lakad

“Apricity” rinig kong tawag pa nito

JOSEFA’S POV

Dalawa ang patay at singkwenta ang sugatan ng May mangyari ang isang pagsabog sa isang mall sa Tagu

ig.

Napatingin ako sa kwarto namin ni Aey. Hinatid sya ni Roave na halos parang sumabak sa gera.

Nandoon din ako kanina .

Kasama ako sa illegal na operasyon kanina, buong transaksyon na ginawa nila ay nandoon ako. Simula ng pag benta ng mga illegal na baril, mga taong nasa death note nila na kailangan patayin at patahimikin, ay pinatahimik.

Bumalik din si Primo ang kustomer ni Aey. Sa aking palagay, si Primo ang May pakana ng pag sabog. Delikado si Aey, makasarili si Primo, kung kaya nya patayin at itago ang pagkamatay ng kanyang anak at asawa, si Aey pa kaya, lalo na at May koneksyon si Aey sa mortal na kawaay ng lalaking ito. Si Mr. Dylan Tobias Martinez. Isang kilalang lider ng sindikato, hindi lang dito sa Pinas, kundi sa buong Asya.

RIKKI’S POV

Papasok na sana ko sa mansyon na aming tinutuluyan ay tumambad sa akin ang isang magandang sasakayan na pinag ka-kaguluhan ng mga tao.

Sinilip ko ang isang tao na prenteng nakasandal dito. Naka shades ito na Naka polong puti at Naka tuck in ang kanyang pang-itaas sa kanyang slacks ba ang tawag dun? Basta ganun ang porma nya. At sa unang tingin ko palang kilala ko na.

“Mr. Tob” tawag ko hindi ito lumingon sa akin “Si Aey ba?” Tinagilid din nito ang kanyang ulo “Si Apolline ba ang hanap mo?”

Bad boy na bad boy ang kanyang dating, sa expression ng kanyang mukha, aura, porma, masasabi mo na talagang bad boy ito.

Laman ito ng bar noon pa man, kasama palagi ang kanyang mga kaibigan na syang kilala ko na din, Sila Roave, halos kalahati ng mga babae na nandoon ay nakasama na nya, isa na ako doon.

Pero kahit ganun si Aey, walang babaeng seryoso sa katulad sa kanya.

Pero ngayon ko lang sya nakita na nag sundo sa babae o baka naman ginawa nya dati, di ko alam.

Sa tuwing May gusto sya makasama na babae, pinapasundo nya sa kanyang tauhan.

Ang sabi ng iba, lider daw ito ng sindikato. Di na ako magugulat doon kung totoo, bukod sa kanya, sila Roave Rohan at iba pa ay masasabi ko na malaki din ang sigaw sa buhay, sa madaling salita, mayaman din, ang sabi tauhan daw ni Mr. Tob ang mga kaibigan nyang kasama palagi. Sila Roave.

Madaming sabi sabi ang hindi ko maintindihan tungkol sa buhay ng lalakeng ito, misteryoso sya, magugulat ka na lang sa mga bagay na pwede nyang gawin.

“Tatawagin ko lang si Aey” wika ko

JEYA’S POV

Kumagat ako sa mansanas na hawak ko habang pinagmamasdan si Mr. Tob na halos pinag mamasdan ang aming tinutuluyan.

“Ano ginagawa nya dito?” Bulong ni Josefa “Bakit pa sya pinatuloy ni Rikki dito”

“I’m here to pick her up” sagot nya habang tinitingnan ang isang painting na gawa ng kung sino, humarap sya “This is nice place to live” tinignan nya kami “Good morning by the way, nice to meet you, AGAIN Ms. Josefa” pag didiin nya sa salitang ‘Again’

“Is NOT nice to meet you, Mr. Tob” pag didiin din ni Josefa

Okaaay? May di ba ako alam?

“Bakit ka nandito?” Napatingin ako kay Aey na kakalabas lang ng kwarto

Nakakunot ang noo nito at naka cross arm, spaghetti strap na puti ang kanyang suot at kulay itim na short, naka laglag ang kanyang buhok na hindi maikli at hindi na ganun kahaba.

Kahit ano talaga gawin ni Aey ang ganda nya.

Napansin ko ang pag tingin ni Mr. Tob mula ulo hanggang Paa ni Aey sabay lunok.

“I…” Lumunok ulit si Mr. Tob

“Aalis pala tayo diba?” Wika ni Josefa napatingin kami sa kanya “Diba usapan natin Rikki, Jeya na mag Tagaytay tayo”

“Ha? Ngayon ba yun?” Nakakunot na wika ni Rikki “E nung isang gabi lang tayo nag plano, agad agad ba?”

“Ngayon diba” nilakihan kami ng mata ni Josefa, tumingin si Josefa kay Mr. Tob “Hindi pwede si Aey, sa ayaw at gusto nya, sasama sya sa amin”

“I actually have a plan, to go in Tagaytay too, I have a property that I need to look at” wika ni Mr. Tob

Tinignan lang ni Josefa si Mr. Tob ng masama at walang emosyon na nakatingin sa kung saan si Mr. Tob.

Okay ano ang nangyayari?

“So?” Nakataas na kilay na wika ni Josefa

“I have a car, sa akin sasama si Apricity”

“Kami ang kaibigan, sa amin sasama si Aey”

Tumingin na ng diretso si Mr. Tob kay Josefa, nakita ko pa ang pag igting ng panga ni Mr. Tob at mababase mo sa kanyang expression ng kanyang mukha na galit na sya.

Ganun din ang ginawa ni Josefa na hindi nag patalo sa masamang tingin.

“Kila Josefa ako sasama” sa wakas na wika ni Aey

“Apricity” wika ni Mr. Tob

Halos mag pigil ako at parang ganun din si Rikki ng halos marinig namin na parang nag mamakaawa ang tono ni Mr. Tob.

Kung hindi mo kilala si Mr. Tob, hindi ganun ang magiging tunog nya. Kilala sya sa May matigas na puso.

Kung sabagay sino ba naman ang hindi mahuhulog sa ganyang ka ganda, kabait at katalinong babae.

“Period” wika pa ni Aey

Huminga ng malalim si Mr. Tob bago nag salita ulit “ill let you barrow one of my car, but please let Brixx or Kean drive for you, for all of you”

“Bakit hindi na lang ikaw ang mag maneho?” Tumingin na ako kay Josefa ng mag salita ulit sya

“Ano ba ginagawa mo Josefa” bulong ko

“Bakit di naman sya lumpo, ipagdridrive lang naman nya si Aey, tayo” tumingin sya ng diretso kay Mr. Tob “Diba, MR. MARTINEZ” pagdidiin ni Josefa

Shuta baka uminit ang ulo ni Mr. Tob sa amin at kung ano gawin nya dahil sa ginagawa ni Josefa.

Nahihibang na yata ang kaibigan ko na ito.

To be continued

Out of story mga kapatid, follow nyo socmed ng ating kapatid.

Tiktok : @isay_wen20 IG : @deleonriza_

XXXVI

Nasa passenger seat ako habang nasa driver’s seat si Mr. Tob. Sila Rikki ay nasa backseat na kapwang mga tahimik lang.

May mga convoy naman kaming kasunod, sila Rohan at iba pa nitong kasama.

Ewan ko ba kung ano ang nangyari kay Josefa at sinasagot sagot nya si Mr. Tob na halata mo nang naiinis na sa kanya.

“Ang boring ng byahe na ito” napatingin ako sa rear view mirror ng mag salita si Josefa

Muntikan na lumabas sa dibdib ko ang aking puso ng bigla ito dumungaw sa tabi ko at pinindot ang radyo sa harap.

“Para kahit paano hindi boring, masyadong tahimik ang lahat” wika pa rin ni Josefa

Umiling lang ako at tumingin sa labas.

“Pwede ba natin buksan yung bintana” tumingin ako sa likod ko “Nasusuka na ako e”

“Ang gamol mo naman Jeya” bulong ni Rikki na parang di bulong dahil rinig ko

“Pwede naman” sagot ni Josefa at walang ano ano ay May pinindot sa harap para bumukas lahat ng bintana

Narinig ko naman ang paghinga ng malalim ni Mr. Tob.

Tumingin na lang ulit ako sa labas.

Hindi ko alam kung ilang oras na namin binabaybay ang daan pero naiinip na ako.

♪♪♪ And I’ve got all that I need

Right here in the passenger seat

Oh, and I can’t keep my eyes on the road

Knowing that she’s inches from me♪♪ ♪

Kinagat ko ang dila ko dahil sa kanta na narinig ko mula sa radyo. Shuta talaga. Siguro magkakaroon ako ng sakit sa puso dahil lagi na lang ganito ang aking nararamdaman.

♪♪♪ We stop to get something to drink

My mind

clouds and

I can’t think

Scared to death to say i love her

Then a

moon peeks from the clouds

Hear my heart that beats so loud

Try to tell her simply♪♪♪

Sinandal ko na lang ang ulo ko at pinikit ang aking mata.

---

“HOY NYETA KA JEYA!”

“HAHAHAHA PUNYETA KA DIN!”

Dahan dahan ko binuksan ang mga mata ko at halos masilaw ako sa liwanag na tumama sa mukha ko. Nang medyo na adjust na ako sa liwanag ay unti unti ko nang nakita ang buong paligid. Nakaharap ang sasakyan sa isang malaking dagat.

Bumaba ako ng sasakyan at nakita sila Jeya at Rikki na nag tatakbuhan sa dalampasigan. Nilibot ko ang paningin ko at halos kami lang ang tao.

“Gising na pala ang senyora” napalingon ako sa gilid ko ng mag salita si Josefa “Kamusta ang tulog mo?”

“Maayos naman. Nasaan na tayo?”

“Batangas pero mamaya din daw babalik tayo ng tagaytay” nilibot ko ang paningin ko sa paligid, nasaan

sya?

“Kasama yung mga tao nya, May pinuntahan, akala ko nga tagaytay ang tungo natin batanggas pala, pero di bali, maganda naman” napayuko ako at tumingin ulit kila Rikki “Kilala mo na ba?”

“Sino?”

“Sya”

“Si Dylan… I mean si Mr. Tob”

“Oo, bukod sa pangalan nya, ano ang alam mo tungkol sa kanya”

“Wala na, bukod sa pangalan nya, wala na”

“Imposible”

Tumingin ako kay Josefa at tumingin din sya sa akin “ano ang ibig mong sabihin”

“May alam ka na sa kanya”

“Wala pa”

“Sige sabihin na natin na wala ka pa ngang alam tungkol sa kanya, pero alam kong alam mo na ang pwede nyang gawin sa oras na makagawa ka ng mali”

“Yung ginawa mo? Yung pambabastos sa kanya, hindi ba mali yun? Hindi ka ba natatakot sa kanya?”

“Kung usapang patay, hindi ako takot mamatay”

“Bakit sa tingin mo kaya nyang pumatay?”

“Dahil sya si Dylan Martinez, sya si Dylan Tobias Martinez”

“Hindi ako takot mamatay, takot ako na May maiwan ko ang mahal ko sa buhay”

“Delikadong tao si Mr. Tob, halos lahat ng auction, legal man o illegal nandoon sya, sa underground transaction malimit mo syang makikita, yung babaeng nawala na katulad natin, kagagawan nya…”

“…Kagagawan ng katulad nya” putol ko sa kanyang pananalita “Hindi ako bulag o bingi sa mga nakikita at naririnig ko, alam ko lahat Josefa nakita ko lahat narinig ko lahat…Natatakot ako na baka kung ano ang gawin nya sayo, kapatid ang turing ko sayo, natatakot ako na baka saktan ka nya”

“Salamat, pero kaya ko na ang sarili ko” umiwas sya ng tingin

“May mga droga akong nakita sa kwarto natin” tumingin ako sa dagat “Bakit?”

“Wala akong magawa, hawak nila ang pamilya ko sa leeg… Hindi ako takot mamatay, takot ako na saktan nila ang pamilya ko, wala na akong pake sa pangarap ko matupad man o hindi, gusto ko protektahan ang pamilya ko, pero hindi ko na alam kung paano, hindi ko alam kung paano lumabas sa pinasok ko”

“Kilala nya din ako, malamang alam na nya ang tungkol sa pamilya ko” wika ko

“Hindi pa” tumingin ulit ako kay Josefa “Syang tunay, kay Mr. Yu ako nag tratrabaho, sya ang tinatrabaho ko, dating isa ang Martinez at Yu, Aey mag ingat ka sa kanya, sa kanila gusto ka nyang…”

“Malapit na lang ang hotel na pag tutuluyan natin” wika ng kung sino man sa likod “Hinihintay na tayo doon ni Mr. Martinez” nilingon ko ang nag salita, Si Roave

JOSEFA’S POV

Nilingon ko ang buong kwarto na syang pagtutuluyan namin, mas malaki pa ito sa tinutuluyan naming tatlo.

Para syang isang bahay.

O kung tawagin bahay nga sa sobrang laki.

“Pagmamay-ari ito ni Mr. Martinez, itong buong hotel”

“Pake ko” sagot ko kay Roave, mula naman sa gilid ko ay nakita ko ang paglingon nya sa akin

“Maganda ka sana…”

Pinutol ko ang kanyang salita “Hindi lang sana…” Tumingin ako sa kanya “Maganda talaga ako”

“Alam mo, para kang walang kinakatakutan” wika nya

“Wala nga, hindi na ako natatakot sa lahat” wika ko “Simula ng pinasok ko ang mundo na meron kayo, wala na akong kinakatakutan, kahit sa kamatayan”

“Kung sabagay…” Tumingin sya sa kung saan “…hindi ka naman mapupunta sa posisyon na yan kung May kinakatakutan ka, alam kong May idea ka na kung bakit ka, kayo ni Ms. Apolline, nandito, hindi ka bulag at alam kong di ka bingi sa mga bagay na nakikita mo at naririnig mo, alam ko na din na alam mo ang bagay tungkol sa pamilya nila”

“Sa tingin mo bulag at bingi si Aey? Sa tingin mo wala syang alam? Maaari nung una, oo, nagkaroon sya ng koneksyon sa inyo, hindi malabo na magkaroon sya ng ideya tungkol dito”

“Maaari nga…” Tumingin sya sa akin “…gusto ko kayo balaan sa pwede gawin ng mga tao sa paligid nyo, maski sa pwede namin gawin sa inyo, maaaring kaya nyo iligtas ang sarili nyo, pero sa dalawang kaibigan nyo, ay hindi, mag ingat kayo sa mga tao na pwede pumasok sa buhay nyo, protektahan nyo ang mga tao na malapit sa inyo”

Nangunot ang noo ko “Kung sa pamilya ko, sigurado akong di nila malalaman kung nasaan sila, alam kong hawak sila ng taong kaya sila protektahan, pero kung gagamitin nyo ang kaibigan namin, baka mauna ko kayo mapatay”

To be continued

Out of story mga kapatid, follow nyo socmed ng ating kapatid.

Tiktok : @isay_wen20 IG : @deleonriza_

XXXVII

RIKKI’S POV

Nasa bakasyon kami at halos di kami nag kikibuan, masyadong awkward ito dahil kasama namin si Mr. Martinez.

Kinuha ko na lang ang cellphone ko at tinawagan ang dati kong asawa para sana makausap ang anak ko.

Pero katulad ng mga tawag ko nitong mga nakaraan, binabaan lang ako ng telepono.

Pumasok si Jeya “Mag eenjoy kaya tayo sa bakasyon na ito, shuta, para tayong mga pipe” umupo ito sa tabi ko

Hindi rin ako mag eenjoy kung ganito ang nangyayari sa akin, hindi ako matahimik hanggat di ko nakakausap ang anak ko. Anak ko na lang ang dahilan para lumaban sa araw araw na pagsubok, sya na lang ang dahilan ko para mabuhay, kung pati sya mawawala ng tuluyan, baka ikamatay ko. Sa boses na lang ng anak ko ako kumukuha ng lakas ng loob, pero kung pati boses nya ay di ko na marinig, ewan ko na lang.

“Ayos ka lang?” Napatingin ako kay Jeya sa tabi ko ng pumitik ito sa harap ko

Huminga ako ng malalim “Ayos lang ako”

“Dapat pala di ko na lang tinanong, dahil base sa kilos mo ngayon, alam kong May problema”

“Nabalitaan ko na sinama ng dati kong asawa ang anak namin sa ibang bansa, hindi ko sila matawagan ngayon, Jeya alam mo kung gaano kaimportante ang anak ko sa akin, kahit boses nya lang marinig ko, pero di ko na alam ang gawin ko ngayon, tinatawagan ko sila, pinapatayan ako”

“Bakit di mo puntahan sa tinutuluyan nila”

“Sa tingin mo di ko sinubukan puntahan sila, nung pumunta ako, kaysa ko nalaman na wala na sila doon at ang sabi ay pumunta na sa ibang bansa kasama ang asawa nya at ang anak namin”

“Anong bansa daw?”

“Hindi nila alam” tumingin ulit ako ng malayo “Baka ikamatay ko ang labis na kalungkutan, wala nang magandang bagay ang nangyayari sa akin, sa anak ko na lang ako kumukuha ng lakas, pero inilayo pa sa akin” pinunasan ko ang luha ko “Pinanganak yata ako na may kakambal na sumpa”

“Pagsubok lang yan, subukan mo puntahan ang dati mong biyenan, alam nila kung saan na ba talaga ang nanunuluyan ang pamilya ng asawa mo, nanay yun at alam nya ang pakiramdam na malayo sa anak, siguro naman kahit papaano ay maawa sayo yun”

“Sinubukan ko na din makipag usap, pero lumalayo sila, tanginang buhay to, puro problema”

“Di ko na alam ang sasabihin ko, wala naman ako sa posisyon mo, pero tatagan mo lang ang loob mo, alam kong kakayanin mo yan”

“Hanggang kailan?”

“Lahat ng problema May solusyon, sa bawat bagyo, May bahaghari, sa bawat lungkot, May kasiyahan, sa bawat hamon, May magandang kakalabasan, kaya lumaban ka lang, wala tayong no choice sa mundong ito, kundi lumaban ng Lumban, isa tayong sundalo sa sarili nating gera”

Tumungo lang ako, kuha ko ang punto ni Jeya, pero sa mga salita bigkas nya, parang ayaw pumasok sa akin, masyado ako nakakain ng kalungkutan at nang isip ko. Kailangan ko na mabawi ang anak ko, yun lang.

Tumayo ako

“Saan ka pupunta?” Rinig kong wika ni Jeya

“Kailangan ko mabawi ang anak ko” wika ko

Nag lakad ako palabas at narinig ko pa ang pag tawag ni Jeya sa akin.

Dapat pala di na muna ako sumama sa kanila, kailang ko sulitin ang bawat araw sa pag hahanap kung nasaan ba talaga sila, kailangan ko makita ang anak ko.

Wala na akong pake kung ano ang pwede mangyari. Ilalaban ko ang anak ko, ilalaban ko sya ng patayan.

JEYA’S POV

Nagising ako dahil sa ilang kalabugan sa kung saan. Dinilat ko ang mata ko at kinuha ang aking telepono upang tignan ang oras. Pasado alas-tres ng madaling araw.

Tumayo ako at di binuksan ang ilaw at lumapit sa pinto para sana lumabas ng isang kalabog nanaman ang narinig ko.

Nag lakad lang din ako pabalik sa kama ko at humiga, baka may kababalaghan lang siguro ginagawa yung nasa labas.

Pero teka?

Parang out of place ako kung ganun.

JOSEFA’S POV

Tinignan ko ang oras sa relo ko, mag alas tres pa lang, tulog na si Jeya habang si Rikki ay umalis na at uuwi na daw sya, si Aey naman nasa kwarto ni Mr. Martinez.

Ako ito sinusulit ang sarap ng hangin sa madaling araw.

Naramdaman ko ang pag upo ng kung sino man sa kalapit kong upuan.

Base sa kanyang pabango alam ko na kung sino sya.

“Masyado na malalim ang gabi” wika nito “Hindi ka ba inaantok?”

“Hindi pa” wika ko

“Oh” tinignan ko ang folder na inabot nya sa akin

“Ano yan?” Tanong ko sa kanya

“Folder” sagot nya, tinignan ko lang si Roave ng walang emosyon “Background tungkol sayo”

“Bakit mo binabalik sa akin?”

“Inaaral ka ni Mr. Martinez, alam nya kung saan ang pamilya mo” hindi ko sya pinapansin “Pero dahil nasa pangangalaga sila ng Gaboy, hindi sila magagalaw ni Mr. Martinez”

Hindi ako sumagot, para sa akin mas mabuti na ang manahimik ako baka kung ano ang lumabas sa aking bibig.

“Ang ganda ng buwan no” pag iiba niya

Totoo nga maganda ang buwan na humahalik sa karagatan.

“Si Rikki” napatingin ulit ako sa kanya “hindi maganda ang kalagayan nya sa tingin ko, ang anak nya nasa Europa na”

“Paano mo nalaman?” Tanong ko

“Ang tatay ng anak nya ay dating tauhan ni Mr. Martinez na ngayon ay tauhan ni Mr. Yu, di mo pansin?”

“Di ko pa kilala at nakikita ang dating asawa ni Rikki”

“Kaya”

Tumingin ulit ako sa malayo.

“Kasama ni Ms. Apolline si Mr. Martinez sa loob ng kwarto”

Huminga ako ng malalim, hindi ako makapag relax dahil ang daldal ng lalakeng ito.

Tumingin ulit ako sa kanya para sana bulyawan sya pero tumingin din sya sa akin. Halos mamangha ako sa mata nya, ang tangos ng ilong at ang pula ng kanyang labi.

Para syang si Ian Veneracion. Hindi ko namalayan na nakalapit ako sa kanya at hahalikan na sana sya ng May anino mula sa likod nya akong nakita.

“Wag kang gagalaw” wika ko

“Bakit?” Tanong nya

“May tao”

“Kanina pa sila dyan”

“Pansin mo?”

“Oo”

“Bakit di mo sinabi?”

“Nag aayos na sila Rohan sa loob”

Halos nanlaki ang mata ko ng hinalikan nya ako.

“Ayan para hindi ka na mapahiya”

“Gago ka talaga” wika ko “Roave” tawag ko at lumapit sa kanya tinignan ko sya sa mata

Halos gumawa ng ingay ang pag tulak ko sa kanya

“Tangina!” Wika nito

Dumapa ako sa tabi nya “Shuta pasok” wika ko ng mabasag ang vase

“Binaril ba nila tayo?” Tanong nya

“Obvious ba?” Wika ko

Tumayo ako mula sa pag kakadapa at halos maalarma ako ng maramdaman ang tao sa gilid ko, gumawa ito ng hakbang kung kaya ay sinipa ko ang kamay nya para mabitawan ang kanyang baril na agad ko kinuha ng mahulog ito sa sahig.

Halos walang ingay ang lakas at tahimik na kalabog ang naririnig ko. Nakita ko ang isang anino na papasok sa kwarto ni Aey, bago pa ako makalapit ay natumba na ito. Kahit madilim ay nakita ko si Mr. Martinez na biglang sumulpot sa kung saan.

Konti na lang maniniwala na ako.

“Si Aey” bulong ko kay Mr. Martinez

“She’s okay” sagot nito “We need to end this before she wake up”

Kahit wala akong maintindihan sa lahat ay tumungo lang ako, kailangan ko proteksyonan ang dalawa kong kaibigan na kasama ko.

“You know what to do” sa isang iglap ay bigla na lang kumilos si Roave at Rohan “Just protect her”

“Kahit di mo sabihin” wika ko

Tumalikod na si Mr. Martinez at naglakad palayo.

Nag lakad ako patungo sa kwarto ni Jeya at sumilip, gising sya dahil nakita ko ang pag ayos ng kumot nya sa kanyang sarili, buti na lang di sya lumabas.

Sinunod kong puntahan si Aey at sisilip sana ako pero bubuksan ko na sana ang pinto ng biglang may humila sa akin para matumba ako.

“Shit!” Umilag ako ng makita na May hawak syang bagay at kumintab ito na sa tingin ko ay isang kutsilyo

Bago ako makatayo ay tinuhod nya ang mukha ko, medyo nandilim lalo ang paningin ko ng ginawa nya iyon. Napapikit na lang ako ng marinig ko ang pagkasa ng baril.

Katapusan ko na yata

Nag hintay ako ng putok ng baril pero wala ako narinig na kahit anong putok.

“Stand up” wika ng… Boses babae?

Bukod kila Jeya at Aey, wala na kaming kasamang iba pang babae.

Pero yung boses, sobrang pamilyar sa akin.

To be continued

Out of story mga kapatid, follow nyo socmed ng ating kapatid.

Tiktok : @isay_wen20 IG : @deleonriza_

XXXVIII

Umaga na at halos kulang ang tulog ko mula kagabi.

“Morning” napatingin ako sa bumati sa akin

“Goodmorning Aey” bati ko

“Nasaan sila?” Umupo ito sa tabi ko “Sila Mr. Tob”

“Maaga sila umalis” sagot ko at tinuloy ang pagkain ko “Di ko naman din tinanong kung saan sila pupunta, wala din naman kasi ako pake”

“Ganun” huling wika nito bago sya kumuha ng pagkain na Naka handa sa harap namin

“Goodmorning madlang Pipol” wika ni Jeya at umupo sa tabi ko “Kayo a umi-score kayo kagabi”

“Umi-score?” Sabay na tanong namin ni Aey

“May narinig kasi akong mga kalabog kagabi, baka nga sinubukan nyo ang iba’t-ibang position sa kama Hahahaha” nag tinginan kami ni Aey

“Oo nga na medyo madaming kalabog kagabi” wika ni Aey“Ang akala ko kayo ang nagawa ng milagro”

AEY’S

POV

“Ang akala ko kayo ang nagawa ng milagro” wika ko bago sumubo

“Bakit wala bang nangyari sa inyo ni Mr. Martinez kagabi?” Wika ni Jeya

Muntikan na ako mabulunan sa tanong ni Jeya

“Asus ang O.A mo naman mabulunan parang bago a” wika pa rin ni Jeya

Napaiwas ako ng tingin na parang naninibago sa ganung gawain.

“Don’t close your eyes and look at

me“

Umiling ako dahil parang naririnig ko naman ang boses nya na sinasabi ang ganung kataga.

Oo may nangyari sa amin kagabi pero bakit parang nahihiya ako na May nangyari kagabi.

Hindi naman na bago ito pero bakit parang naninibago ako sa kanya.

“Speaking” bulong ni Josefa

Mula sa likod ko at sa salamin na nasa harap ko ay nakita at narinig ko ang pag bukas ng pinto na niluwasila Rohan sumunod si Mr. Tob.

“Hi girls” bati ni Rohan, umupo naman sa kabilang tabi ni Josefa si Roave na huling pumasok din

Umupo din si Mr. Tob sa tabi ko.

“Here” nilapag nito sa tabi ko ang isang maliit na box “Wear that later”

“May gagawin pala ako” tumayo si Josefa

“Sandali pala nakalimutan ko yung phone ko sa room” wika ni Jeya bago tumayo din

Tinignan ni Josefa si Roave na pasubo na sana “Tsk” nakasimangot naman na tumayo si Roave

“Gonna check the other things” wika ni Rohan bago sila umalis sa harap namin

Nag walang bahala ako at nanatiling normal kahit sobrang ingay na ng puso ko dahil sa lakas ng kabog. Ano ba ang nangyayari sa akin.

“You, okay?” Wika ni Mr. Tob sa gilid ko

“Y-yeah, Mr. Tob” uminom ako ng tubig parang bumaba kung ano man ang nakaharang sa lalamunan ko

“We have a party that we need to attend later” wika nito sa tabi ko

Tumingin ako sa kanya, agad naman ito umiwas ng tingin at sumandal sa upuan bago sya nag cross arms

“Party?”

“Yeah, a party”

“Tungkol saan?”

“Just go with me”

“Ano yun, sasama ako tapos di ko alam kung saan at kung tungkol saan ang party”

Nakakunot noo itong tumingin sa akin “Bakit ang kulit?” Napataas ang dalawa kong kilay dahil nag Tagalog sya, pag sya talaga nag salita ng Tagalog ang sexy lang

Di na ako umimik sa kanya.

Nag buntong hininga sya “My other relatives are coming, kailangan ko ng someone to introduce, and as your job-”

“Yeah get it” tumayo ako at tumalikod “Mag hahanap na ako ng masusuot”

“No need” wika nito

Humarap ako sa kanya “Gusto mo ba mag mukha akong tanga sa relatives mo?”

“That’s why” nag cross arm sya “Alam ko na ang sukat ng katawan mo, they will deliver it later, so stay chill” nag lakad ito patungo sa akin “Good luck”

Napa kunot ang noo ko ‘bakit naman goodluck’

Josefa’s POV

“Yung nangyari kagabi” wika ni Roave “Sa tingin mo ano ang ibig sabihin nun”

“Ewan” maikli kong sagot

Ang totoo naguguluhan ako na medyo nalilinawan na sa mga bagay at tanong ko dati.

Pero kung ganun nga pwedeng lahat kami ay iisa ang trabaho.

Pero nagulat talaga ako sa babae kagabi na sobrang pamilyar ang boses hindi ako pwedeng magkamali na sya nga yun…

“Si Rikki” nagulat ako ng mag salita si Roave

“Ano meron kay Rikki?” Tanong ko

“Kilala mo na ba talaga sya?” Pabalik na tanong nya

“Kaibigan ko sya-”

“Kilala mo na sya ng buo?”

“Ano ang gusto mong sabihin?”

“Nasabi ko sayo kahapon na ang tatay nang anak nya ay isa sa mga tauhan ng mga Yu, si Rikki handa nyang gawin ang lahat para sa anak nya, tulad ng isa sa atin, marami din syang tinatago”

“Ano ang alam mo tungkol kay Rikki?”

“Kaibigan mo sya diba and it’s up to you to find out” wika nito bago tumayo at nag lakad palayo

Pumikit ako at huminga ng malalim dahil sa inis.

JEYA’S

POV

Gamit ang aking telepono ay kumukuha ako ng mga magagandang larawan sa labas.

“Hey” nilingon ko ang nag salita mula sa aking likuran.

Isa sa mga tauhan ni Mr. Tob, si Rohan.

Mapapasabak nanaman ako sa english.

“Yow” bati ko

Tumabi ito sa akin, nilagay ko naman ang cellphone ko sa bulsa ko.

Itong lalake na ito ay isa sa mga laging kasama ni Mr. Tob sa kung saan saan.

Gwapo din ito. Matangkad, moreno, matangos ang ilong para syang karakter sa greek mythology.

Hindi ko alam kung ilang minuto kaming tahimik habang nakatingin sa malawak na karagatan.

Gusto ko sana pumasok sa loob pero nahihiya ako na iwan ito sa labas.

“You Free?” Napalingon ako dito

“Free?” Tanong ko habang nakakunot ang noo, gusto nya ba akong maging babae parausan nya?

“Yeah, are our Free later?”

Huminga ako ng malalim. Kahit nasa ganitong trabaho ako di ko maiwasan na bastusan “So you want me to fuck later?” Diretso kong tanong, medyo nainis ako dahil talagang nabastos ako

“It’s not what you think”

“Then what” iritado kong tanong

“There’s a party that will happen tonight, Mr. Tob’s relatives will be there”

May kamag anak pa pala si Mr. Tob na akala ko ay wala nang natira.

Napalunok ako at napayuko, masyado sigurong madumi na ang isip ko kaya naisip ko ang bagay na yan.

“I’m sorry” napaangat ako ng tingin

“Hindi… ah…” hindi ko alam kung anong salita ang dapat kong sabihin “madumi lang talaga ang isip ko, sorry” huminga ako ng malalim “Ano meron pala sa party mamaya?”

“I want to invite you, as my plus one, are you free?”

Nakagat ko ang labi ko. Ngayon na lang ulit may nag aya sa akin ng ganito.

To be continued

Out of story mga kapatid, follow nyo socmed ng ating kapatid.

Tiktok : @isay_wen20 IG : @deleonriza_

Katulong ko yan si kapatid gumawa sa ibang parts dito kaya, sana, mag tuloy tuloy na ang pag update nito para matapos sya by this year, tysm.

XXXIX

“Anong mas bagay, nakalugay o naka pusod?” Tanong ni Jeya

“Kahit anong ayos naman maganda pa rin” wika ni Josefa

“Oo nga no…” mula sa salamin nakita ko ang repleksyon ni Jeya na umayos sa pag kakaupo “…Bahala ka na po kung anong ayos” sabi nito sa nag aayos ng kanyang buhok

Nag hahanda kami ngayon dahil katulad ko ay kasama namin sila Josefa at Jeya sa party na mangyayari mamaya.

Mula sa akin kina-uupuan ay tahimik lang ako habang inaayusan.

Hindi ko maiwasang kabahan dahil tulad nga sabi ni Mr. Tob ay nandoon ang iba nyang relatives so meaning makikita ko o makikila ko ang kamag-anak nya.

Wala naman ito sa kontrata na pinirmahan ko. Pero dahil trabaho ko at bilang isang pekeng babae nya na fiancé nya ay kailangan ko gawin ito.

Huminga ako ng malalim.

Hindi naman ako sanay makipag kita sa kamaganak ng kung sino. Ano na lang din sasabihin ko kung tatanungin ako kung ano ang relasyon ko sa taong iyon. Pero dahil trabaho ko malamang kailangan ko nanaman mag sinungaling.

Tinignan ko mula sa repleksyon ng salamin ang aking sarili.

Kulay itim ang aking suot may slit ito sa aking kaliwang binti.

Habang kay Jeya at Josefa ay kulay itim din katulad sa akin, kay Josefa off shoulder kay jeya naman ay pa long sleeve mesh naman sa kanya. Habang ang akin ay long sleeve ang sa kanan ko habang ang kaliwa ko ay off shoulder.

Tinali namna pataas ang aking buhok at nag iwan sa mag kabilang mukha ko ng konti.

“Miss” inabot sa akin ng babae ang isang box at pag bukas ko nito ay isang maskara na hindi sasakop sa buong mukha ko

“Mascara?” Wikang tanong ni Josefa

“Masquerade party” mula sa repleksyon ay nakita ko ang pag pasok ni Rohan “Ready, girls?” Tanong nito

“Born to be” tumayo si Josefa

Tumayo din ako at humarap sa kanila bago sinuot ang maskara.

Diretsong naglakad si Josefa at tumigil sa gilid ng pinto bago tumingin sa akin at sumenyas gamit ang ulo na parang nag aaya na din lumabas.

Huminga muna ako ng malalim bago nag lakad na din.

Pag labas namin ng silid ay nakita ko si Mr. Tob na nakatalikod na nakatayo at nakatingin sa malaking bintana.

Walang emosyon itong humarap sa akin at tinignan ako nito mula ulo hanggang Paa.

“Not bad” huling wika nito bago diretsong lumabas habang hindi na uli ako nito nilingon

Nakasakay na kami ngayon sa isang yacht kung tawagin nila. Nasa loob naman kami ng isang kwarto kasama ko sila Jeya, Josefa at si Jara.

Ang sabi ni Rohan ay sa isang malaking yate naman na nasa gitna ng karagatan gaganapin ang party.

Nakaupo si Josefa habang may binabasang folder habang si jeya ay kumukuha ng litrato sa gilid.

Nag pupunas naman ng baril si Jara.

Halos mapatalon ako sa gulat ng biglang lumingon si Jara sa akin na agad ko naman ikinaiwas nang tingin at binalik ang paningin sa labas.

Sa gitna ba ng Pacific ocean ang party na iyon at bakit parang ang tagal ng bayhe namin.

May halos 20 o 30 minutos ang tinagal namin sa gitna ng karagatan nang sa wakas ay naaninag ko ang isang malaking yate na sinasabi ni Rohan.

“Gigayatch” nilingon ko ang nag salita sa gilid ko, si Jara “That’s what it’s called”

Kung malaki na itong sinasakyan namin ay may mas malaki pa palang yate ang meron.

Tsaka yate ba talaga tawag dyan o isa nang cruiseship?

Sinundo naman kami ni Roave at inaya nang lumabas mula sa kwarto.

Nakita ko si Mr. Tob na tumawid patungo sa kabilang yate.

Tumigil ito at humarap sa amin bago nya nilahad ang kanang kamay na agad ko din naman tinanggap.

Akala ko hindi na nya ako hihintayin.

Mula sa labas ay makikita mo ang mga lalake na may mga hawak na mahahaba at iba’t ibang uri ng baril. Kapwa namin ay nakamaskara din naman sila.

“I think, it’s not just a simple party” wika ni Jara

“Underground business” sagot naman ng kapatid ni Rohan na si Jara

“Pft Underground business pero naka float tayo” natatawang wika ni Jeya, tinignan naman ito ng masama ni Josefa “ehem”

Inayos ni Mr. Tob ang aking kamay na kinulong nya sa kanyang braso bago kami nag lakad.

“Invitation, sir” wika ng bouncer na humarang sa aming papasukan

Mula sa gilid ko ay nakita ko si Roave na may binigay sa bouncer, inilawan ito ng bouncer bago tumingin kay Mr. Tob.

“Good evening, Mr. Martinez” bati nito bago tumabi at nag bigay daan para kami ay tuluyan nang makapasok.

Pag pasok namin sa loob ay halos mahulog ang aking panga dahil sa sobrang ganda. Halos manlaki naman ang aking mata dahil sa magandang malaking chandelier.

“Watch your mouth” sinara ko ng aking bibig nang marinig ko ang bumulong sa gilid ko

“Ganito pala ang party ng mayayaman” bulong naman ni Jeya sa kabilang gilid ko

Nag lakad kami sa kung saan kami patungo hanggang makarating kami sa isang nakatayong lamesa.

“Stay” hindi ko na kailangan lingunin ang taong nag salita dahil sa boses pa lang ay kilala ko na sya.

Nang umalis si Mr. Tob ay naiwan naman kaming apat nila jeya, josefa, ako at si Jara sa lamesa.

Abala ako sa paglalaro ng tingin ko sa aking paligid dahil hanggang ngayon ay namamangha pa rin ako sa aking mga nakikita.

Mapapansin mo din ang karangyaan ng bawat taong nasa loob.

Josefa’s POV

Tahimik lang ako sa gilid habang pinag mamasdan ang paligid.

Tama ang sinabi ni Rohan, hindi lang simpleng party ang nandito, maaring may maganap ding bagay na hindi namin inaasahan.

“Thank you” nilingon ko si Jara sa aking gilid na sumisimsim ng champagne “what?” Nirolyohan ko sya ng mata at binalanginan ng tingin ang aking mga kaibigan

“Nagugutom ba kayo?” Tanong ko

“Buti naman at nagtanong ka” wika ni Jeya “Oo gutom na”

Tumingin ako sa lamesa na puro pagkain na halos walang gumagalaw dahil abala ang halos lahat ng bisita sa kuwentuhan.

“Tara” aya ko kay Jeya

“Sama ako” akmang mag lalakad si aey paikot papunta sa amin ng mag salita ako

“Dito ka na lang, kami na kukuha ng pagkain mo”

“Per-”

Pinutol ko ang salita ni Aey ng hilahin ko si Jeya.

“Bakit hindi natin sya sinama?” wika ni Jeya

“Mas maprotektahan sya ni Jara” sagot ko

“Protektahan kanino? Saan?”

Huminga ako ng malalim “Wala… ang daming tao dito, di naman ako marunong lumangoy at mas alam kong kaya sya Protektahan ni Jara incase na alam mo na, lumubog ang barko”

“Sa tingin mo marunong akong lumangoy?” Nginitian ko lang sya

Kumuha ako ng plato at tinignan ang mga nakahandang mga pagkain na alam mong di lang basta simpleng pagkain.

Kumuha ng dalawang plato si Jeya at dumungaw din sa mga pagkain.

Habang nakatingin ako kay Jeya na kumukuha ng pagkain ay napatingin ako sa taong sobrang pamilyar sa akin nang mag tanggal ito ng maskara.

Halos napaiwas ako ng tingin ng lumingon ito sa gawi namin.

Binalik ko ang tingin ko kay Aey at nakita ito na kausap si Jara.

“Okay na ito” wika ni Jeya sa gilid ko

Binalik ko ang plato at kinuha ang isang platong hawak ni Jeya

“Kay Aey yan”

“Di na ako nagugutom… baka isipin ng mga makakakita ay sugapal ka pag nakita na dalawang plato ang hawak mo”

“Wala naman nakuha”

Kinuha ko ang isang kamay ni Jeya bago hilahin pabalik kila Aey.

Nilapag ko ang plato na may pagkain sa harap ni Aey bago ko hilahin si Jara.

“What the hell” piniglas nito ang kanyang kamay na binitwan ko din ng medyo nakalayo kami kila Aey “What’s your problem, girl?”

“Nandito yung-”

Pinutol nito ang sasabihin ko “You think Mr. Martinez didn’t know that they’re here?”

“Wala pa akong sinasabi kung sino”

“I know what you see, just wait and Mr. Martinez have a plan”

“Hindi nila alam na nandito kami ni Aey sa pilipinas”

Sarkastiko itong tumawa “Are you sure?… you work for Mr. Yu, right? and you thought Ms Apricity’s family didn’t know you two were here”“

Tumalikod ito at mag lalakad na sana sya palayo ng harangin ko ang harap nya.

“Anong ang ibig mong sabahin?”

“Well let’s see” wika nito bago ako tuluyan lagpasan

Tinignan ko ang kinaroroon ng Tita ni Aey at ang asawa nito, wala na sila.

Kung alam ng Tita ni Aey alam na nandito kami sa pilipinas bakit hinayaan nila si Aey sa ganitong sitwasyon?

To be continued

Out of story mga kapatid, follow nyo socmed ng ating kapatid.

Tiktok : @isay_wen20 IG : @deleonriza_

XL

AEY’S POV

Hindi ko alam kung ilang minuto o oras na ba kami nandito. Halos sumakit na din ang aking paa.

Nasa mahabang lamesa naman kami ngayon at kanina pa nakabalik sila Rohan at Roave pero di nila kasama si Mr. Tob.

Tinanong ko naman kung nasaan sya pero sinagot lang ako ni Rohan na babalik din daw yun.

Napatingin ako sa orchestra na tumutugtog sa taas.

“Sayaw tayo” hinila ni Roave si Josefa sa gitna, aangal sana ito pero wala na sya magawa

“Ayain mo naman ako sumayaw” wika ni Jeya, kausap si Rohan

“Let’s go” wika naman ni Rohan at pumunta na sila sa gitna

Ngayon kaming dalawa lang ni Jara ang nasa lamesa.

Hindi pa rin mawala sa isip ko ang sinabi nya kanina habang kumukuha ng pagkain sila Josefa.

Nandito ang kapatid ni mama?

Bakit sila nandito?

“Ms. Jara” nilingon namin ng sabay ni Jara ang lalaking nasa tabi nito na nakalahad ang kamay, tinanggap ito ni Jara at tumingin sa akin bago kumindat

Ngayon mag isa ako sa lamesa nag mamasid sa paligid.

Josefa’s POV

Nasa gitna kami ng dance floor kasama si Roave.

Tinigan ko ang kinaroroonan ni Aey at nakita ko si Jara na nag lalakad kasama ang isang lalaki patungo sa amin, sya ang isang tauhan ni Mr. Tob.

“Don’t mind her” tinignan ko si Roave na nasa harap ko

“I do mind her, she’s my friend—no she’s my sister, they are my sisters, that’s why I  mind them because I care about them”

“This is the first and last time that I’m gonna tell you this, this time you are in danger”

“Alam ko” sagot ko habang nakatingin sa mata nya “Simula ng pinasok ko ang ganitong bagay, tanggap ko na, alam kong kaya nila protektahan ang pamilya ko kung sakali na mawala ako”

AEY’S POV

[Play nyo guys yung Everything I own]

Mula sa lamesa ay nakatingin lang ako sa mga kaibigan ko na nasa Dance floor. Sa totoo lang hindi ko pa nararanasan ang maisayaw sa ganitong handaan.

Tumingala ako at tinitigan ang malaking chandelier na nasa gitna.

Totoo kaya ang mga bato na nandito?

“* Ehem *” nilingon ko ang boses sa gilid ko

“Buti bumalik ka pa” wika ko bago binalikan tingin sa Dance floor

“Wanna Dance?” Tinignan ko ulit ito, bago ako nag lakad sa gitna

Sumunod naman ito at nilahad ang kanyang kamay na tinanggap ko din at nagsimula kaming mag sayaw.

Nakatingin lang ako sa kanyang mga mata habang kami ay nagsasayaw. Hindi ko alam pero parang may kung ano sa aking tiyan na parang kumulo, di ko alam kung ano ang meron sa dibdib ko na parang bumilis ang tibok nito, hindi ko alam pero parang bumilis ang galaw ng paligid pati ang mga tao.

Umiwas sya ng tingin sa mata ko at ganun din ako bago huminga ng malalim.

Napatingin ako kay Jeya at ngumiti lang ito na agad ko din sinuklian ng ngiti din.

Natapos ang aming pag sasayaw ng matapos din ang tugtog ng orchestra bago kami bumilik sa aming lamesa.

Pag balik namin ay tinignan ko ang mga kasama ko.

Parang kulang kami?

“We can’t stay here any longer” wika ni Mr. Tob “Roha “

“Mr. Martinez” Tumungo lang si Rohan “Girls, Let’s go”

“Saan?” Tanong ni Jeya

“Wag na maraming tanong Jeya Tara na” wika ni Josefa

Tumingin ako kay Mr. Tob “Saan kami pupunta?”

“Just follow him” huling sambit nito bago tumalikod at nag lakad palayo kasama si Roave

“Aey Tara na” binalik ko ang tingin sa mga kasama ko ng hilahin ako ni Josefa.

Hindi ko alam kung saan kami tutungo pero puro pasikot-sikot ang ginawa namin sa loob, mula sa maraming tao ay pakunti na nang pakunti.

“Wait” wika ni Rohan nang tumigil kami

Hawak pa rin ako ni Josefa Mula sa kanyang likod habang nasa harap nya si Jeya at sa harap ni jeya ay si Rohan.

Mula sa bintana ay nakita ang malakas na ulan dahilan para mag wala ang kaninang tahimik na dagat.

“Bakit ka may baril?” rinig kong bulong ni Jeya

“Protection” bulong na sagot ni Rohan “Let’s go”

Nag simula ulit kami mag lakad at palabas na sana kami ng may dumaan sa harap ni Josefa dahilan para mauna sila Jeya at maiwan kami.

“Shit” bulong ni Josefa, hinanap ng mata ko sila Roave pero wala na sila

Halos hindi naman ako makahinga ng biglang may humatak sa akin at tinakpan ang bibig ko. Nakita ko naman si Josefa na may nakatutok na baril sa kanya habang nasa kamay nito ang likod nya.

Sinubukan ko pumiglas pero halos maramdaman ko ang sakit ng aking pisngi at bibig dahil sa higpit ng pagkakatakip.

Halos madapa-dapa naman ako dahil sa lakas ng pagkakahila sa akin sabayan mo pa yung heels na suot ko.

Muntikan pa ako masubsob ng halos ibato ako nito sa loob ng isang kwarto.

Mula sa loob ng kwarto ay nakita ko sila Mr. Tob at Roave.

JEYA’S POV

Halos mapasigaw ako ng biglang may sumuntok kay Rohan pagliko namin.

Napaatras ako nang magsimula itong mag suntukan sa harap ko.

“Rohan!” Sigaw ko na kinaiwas nya na sana ay tatamaan sya ng isang patalim galing sa isang lalaki sa gilid.

Nilingon ko ang paligid ko at umaasa na may magagamit ako para matulungan si Rohan pero wala akong makita.

Hunubad ko ang heels ko at binato sa lalaki at umaasang matatamaan nito ang baril na hawak nya, pero nag kakamali ako, tumingin lang ito sa akin at aakmang lalapit ng marinig ko ang putok ng baril at makita ang butas nitong noo at isa pang putok dahilan para matuba ang isa pang lalaki.

“Tss useless” tumingin ako sa gilid ko at nakita si Josefa na kasama si Jara “told you, you need more exercise, bro” wika ni Jara na nag lakad papunta kay Rohan at tinulungan ito tumayo

“Tsk bitch” sagot ni Rohan

“Josefa!” Tumakbo ako dito at yumakap

“Si Aey?” Naiiyak kong tanong na hindipa rin ma-proseso ang nangyari

“She will be okay” sagot ni Jara “Let’s go”

“Hindi natin pwede iwan si Aey, kailangan natin sila tulungan” wika ni Josefa, tinignan lang sya ni Jara “kung ayaw nyo maiiwan ako dito”

“Look, girl, If you want to stay, we won’t force you to come with us, but let me remind you na ikaw ang kasama nya ng makuha sya ng mga goose na iyon, now I’m not gonna force you to come with us” mataray na wika ni Jara

“Mr. Martinez will protect her, it will help, if you come with us” sagot naman ni Rohan

“Josefa tama si Rohan, makakatulong tayo kung sasama at susunod tayo sa kanila, mag tiwala tayo kay Mr. Martinez” bulong ko

Huminga ng malalim si Josefa at tumingin sa likod. Alam kong kahit nag aalinlangan sya ay sumama pa rin sya.

Sa ngayon ay kailangan namin mag tiwala kay Mr. Martinez para sa kaligtasan ni Aey.

ROAVE’S POV

Anak ng tinapa naman, maling mali na sinama namin sila Miss Aey dito lalo na at may ideya si Mr. Martinez sa kamaganak ni Miss Aey na isa ding bisita dito ngayon.

“Bring her in” nabalik ako sa ulirat ng makita si Miss Aey na kaladkad ng isang tauhan na kausap namin, ito na nga ba ang sinasabi ko.

Mula sa gilid ng mata ni ni Mr. Martinez ay nakita ko ito na tinignan na may halong pag aalala si Miss Aey.

“What now my Toby” wika ng matandang lalaki “Let’s exchange… give my thing and I give her to you… alam mong isa lang ang pwede magmana ng lahat ng ito diba? And I know that I’m capable enough for that”

Naging alerto ako sa mga bagay na pwedeng gawin ng tito ni Mr. Martinez. Alam ko ang gusto makuha ng tiyuhin ni Mr. Martinez, yun ay ang titulo at ibang ari-arian ng mga Martinez na si Mr. Martinez na ang may hawak simula mamatay ang kanyang ama.

“You know that I’m more capable enough in this position, beside I have my rights, you know our family rule, eldest child will inherent everything, my father is the eldest child and I’m his only son” walang emosyon na wika ni Mr. Martinez

Tama naman sya, sa pamilya nila ay may isang tagapagmana, yun ay ang panganay na anak, panganay ang tatay nya at sya lang ang nag iisang anak.

Alam ko din na alam ni Mr. Martinez ang ginawa ng tiyo nya sa magulang nya.

“Then I guess, I need to force you then”

Halos mapalunok ako at mapasigaw si Miss Aey ng tinaas ng mga tauhan ng matanda ang ang baril at tinutok kay Miss Aey.

“I know this puta are important to you, but do you know who she is?” Wika ng matanda habang papalapit kay Miss Aey, tinignan ko si Mr. Martinez dahil parang wala ito balak gawin “Let me introduce you my self Miss Apolline, I’m Edwin Martinez, uncle of Dylan Tobias Martinez…” humarap ang matanda sa nakatalikod na si Mr. Martinez, tinignan ko ang orasan, konting minuto na lang “…well my nephew you have a good taste in a woman… she’s beautiful… sexy… very charismatic… but I do wonder, she’s a whore, right? I heard that you two already engage but can I barrow her for one night?” Halos iniwas ni Miss Aey ang kanyang mukha ng hawakan sya ng matanda

Iimik na sana ako ng biglang humarap si Mr. Martinez “Don’t. You. Dare. Touch her” matigas na wika ni Mr. Martinez

Tumingin ako sa maliit na orasan sa taas ng organ. Isang minuto.

“Why? She’s a whore… lot of men already fuck her, but do you already fuck her?”

“Dylan…” rinig kong wika ni Miss Aey sa pangalan ni Mr. Martinez ng ilapit ng matanda ang mukha nito sa leeg

“I. Said…” halos magkagulo lahat ng biglang umusok ang paligid

Agad kong hinanap si Miss Aey at hinila palabas ng kwarto.

To be continued

Out of story mga kapatid, follow nyo socmed ng ating kapatid.

Tiktok : @isay_wen20 IG : @deleonriza_

Follow nyo din itong wattpad account ko, grabe ba, si basa lang walang si follow.

XLI

Roave’s POV

Hila hila ko si Ms. Aey palabas ng may isang pagsabaog nanaman ang aming narinig patungo ko sa aming lalabasa. 

“Fuck you, Brix” I said

“Pasensya na kaibigan hindi ko yata napansin na meron pa” wika ni Brixx mula sa aking earpiece

“Siguraduhin mo lang na wala ng bomba sa aming dadaanan, kundi ako mismo mag papasabog sayo” banta ko kay Brixx

“Sigurado na akong wala na kaibigan

Puno na nang ingay ng putok ng baril at usok dahilan para mahirapam kami gumalaw,

“Roave” rinig kong wika ni Mr. Martinez

“Hindi pa kami makalabas dahil sa kapal ng usok”

“Window” tumingin ako sa taas at sinunod ang nag salita mula sa earpiece

“Miss Aey” tinuro ko ang bintana sa taas “Can you do it?”

“Is there a choice?” tanong nya 

“No,” tumayo siya at naghubad ng heels bago lumapit sa bintana at iniangat ang sarili palabas. Ginawa ko rin ang ginawa niya at tumalon. Halos mabingi ako sa narinig kong putok ng baril at malamang may mga organisasyon na dito na nagsimulang gumalaw.

Tumakbo kami at halos wala akong na-miss at pinaputukan sila at kung saan man sila tamaan, buhay man o hindi, hindi mahalaga. Tatalikod na sana kami nang may nakita akong grupo ng mga lalaki na papunta sa direksyon namin, hindi dahil sa duwag ako, umatras kami, kung hindi ko lang kasama si Miss Aey-malamang nagawa ko na at barilin sila. Lumingon kami at binuksan ko ang isang pinto na akala ko ay storage room. “Dito ka na lang Miss Aey”

“Bakit saan ka pupunta” tanong niya sa garalgal na boses, kailangan kong gawin ito, kailangan ko siyang iwan para hindi malihis ang atensyon ng mga estranghero “Please don’t leave me”

“I’ll back to you Miss Aey” tumalikod na ako at lumabas bago tumakbo“Mr. Martinez?” Tinawag ko ang earpiece ko pero walang sumasagotNgayon wala na talaga akong choice kundi bumalik kay Miss Aey.

AEY’S POV

Napayakap ako sa aking hita habang nakaupo, malaki ang kwarto kung nasaan ako pero parang hindi ako makahinga dahil parang sobrang sikip. Hindi ko alam gagawin ko at parang mababaliw ako dahil hanggang ngayon ay rinig ko ang putok ng baril at ilang pagsabog mula sa labas.

Tumayo ako ng marinig ang kalabog mula sa labas ng pintuan. Tumakbo ako sa sulok at kinuha ang pwede kong manangga. Nakita ko naman ang biglang pagbukas ng pinto at pag pasok ng isang lalakin duguan, nang makapasok sya ay sinarado nya ang pinto at narinig ko ang mabigat nyang paghinga.

Halos di ako pakahinga ng matabig ko ang isang lalagyan dahilan para ito ay mahulog.

“Who are you?! Show yourself!” nakataas ang baril nito na nakatutok sa gawi ko

Lumabas ako habang nakataas ang kamay “Please” wika ko at binaba ang hawak ko “Wala akong kahit anong hawak, ibaba mo yang baril mo, pakiusap, ako si Aey”

“I don’t…” naputol ang kanyang sasabihin ng may lumabas na dugo mula sa kanyang bibig na syang kinagulat ko din, “Don’t you dare move”

Hindi ko pinansin ang sinabi nya at lumapit ako sa kanya at tinulungan sya umupo sa sahig, kahit madilim ay nakita ko ang dugo mula sa kanyang tagiliran, hindi ito tama ng baril dahil base sa punit ng kanayng suot.

“Fuck it martinez” bulong nito “Let go of me” tabig nito sa aking kamay

“Martinez? Tobias Martinez?”

“You know him?” hinila nito ang ulo ko at sinandal ang noo nya sa noo ko “If I die tonight… tell him… see you in hell” kahit hirap sa pag sasalita ay nag banta ito

Nagulat ako ng bigla syang humawak sa kanyang leeg at nag hahabol ng hininga, nag panic naman ako at hindi alam ang gagawin at halos mapasigaw ako ng umubo sya ulit ng dugo at tumalsik ang ibang dugo sa mukha ko.

Napatayo ako at napaatras palayo ng makita ko na nakadilat nitong mata at nakakanganga habang di na nagalaw.

“Sir?” Habol kong hinga na tawag sa kanay “Sir?” Dahan-dahan akong lumapit at lumuhod na pumantay sa kanya, inilapit ko ang kamay ko sa ilong nya para icheck kung nahinga pa ito pero halos wala na akong maramdaman na hangin mula sa kanyang ilong

Nagulat ako na napatingin sa pinto ng marinig ulit ang malakas na pag sabog. Tumingin ulit ako sa kanya at binalingan ng tingin ang hawak nyang baril.

Kinuha ko ang baril at tumayo. Kailangan ko makaalis dito. Kung paano? Bahala na.

Lakas loob akong lumabas at maingat na nag lakad palayo. Napapasandal ako sa pader sa tuwing may makikitang tao, kung maaari ay hindi ko gagamitin ang baril na hawak ko.

Lumapit ako sa railings at tinignan ang baba. Madilim at mukhang mabilis ang takbo ng barkong sinasakyan namin.

Tumingin ako sa paligid at nag iisip kung ano ang pwede kong gawin para makaalis sa lugar na ito.

Kahit ba may lakas ako ng loob na tumalon sa dagat ay di ko magawa.

“Wag kang gagalaw o papasabugin ko ang ulo mo” nanlamig ako ng maramdaman ang isang bagay na nakatutok sa aking likod ng ulo.

Huminga ako ng malalim at tinaas ang aking kamay bilang pag suko.

“Ibato mo ang baril palayo” utos nito, dahan-dahan akong umupo upang padulasin ang baril palayo

“Go on, press the trigger, kill her” kahit di ako humarap ay kilala ko ang boses na iyon.

Pero, ano daw? Baliw ba sya? Bakit inuutusan nya na patayin ako?

“Don’t take it long, kill her” wika pa ulit ni Mr.Tob

“Gago ka ba?!” Wika ko “Ayaw ko mamatay!” sigaw ko habang nakatalikod, humarap ako “hibang kang animal ka!” Tinabig ko ang baril na nakatutok sa akin at inagaw bago ko ito binaril sa paa at tinutok ang baril kay Mr. Tob

Huminga ng malalim si Mr. Tob at binaba ang hawak na baril.

Mula sa gilid ng mata ko ay nakita ko ang pag galaw ng lalaki.

“One wrong move and you’ll die” wika ko habang nakatingin pa rin kay Mr. Tob na walang emosyon “Animal” wika ko, kung ano ang itsura nya kanina nung magkahiwalay kami ay ganun pa rin.

Di tulad ko, mukhang magulo na ang aking buhok at nangingitim na ang talampakan dahil nakapaa lang ako.

Mula sa likod ni Mr. Tob ay nakita ko ang isang lalaki. Akmang may kukunin ito sa kanyang gilid ay binaling ko ang tutok ng baril ko sa lalaki at kinalabit ang gatsilyo.

“Dylan, takbo” wika ko at tumakbo palayo, narinig ko pa ang isang putok na baril at laking kumpyansa ko na galing ito kay Mr. Tob na natawag ko sa una nyang pangalan

Habang tumatakbo ako sa kung saan ay bigla na lang ako hinila ni Mr. Tob at pumunta sa kabilang direksyon.

Kapwa kami napasandal sa pader at habol ang hininga namin. Napansin ko ang pag tingin nito sa kanyang relo.

Hindi ko alam pero sa mga oras na ito, pakiramdam ko ay ligtas na ako.

Binitawan ko ang baril na hawak ko at tumingin sya sa akin.

“Put that” wika nito

“Kaya kong protektahan ang sarili ko nang walang baril na hawak” wika ko

“Tsk hard-headed” sumilip sya at hinawakan ang kamay ko bago kami nag simula mag lakad

Nasa harap ang tingin ni Mr.Tob habang ako ay tumitingin sa likod.

Okay sana hindi ko na lang binitawan ang baril ko. Yabang kasi.

Habang nag lalakad kami ay halos mamangha ako sa ginagawa ni Mr.Tob na walang hirap na binabaril ang mga taong nakakasalubong nya.

Bumaba kami at nakita ang isang yate na di ko alam kung anong klaseng yate nanaman.

Naunang sumakay si Mr.Tob at tumalon bago ako sumunod sa kanya.

“Hold tight” katulad ng sinabi nya ay mahigpit akong humawak, halos ma out of balance pa ako ng mabilis nya itong pinatakbo sa kung saan.

Mula sa malayo, ay narinig ko ang halos malakas na pagsabog, pag ilaw at paglakas ng alon.

Tumingin ako sa likod at nakita ang halos tumpok ng apoy “Si Rohan”

“Don’t worry” humarap ako sa kanya na nakatingin sa malayo habang pinapatakbo ang bangka

To be continued

Out of story mga kapatid, follow nyo socmed ng ating kapatid.

Tiktok : @isay_wen20 IG : @deleonriza_

Just want to promote lang din ang story ng ating kapatid na si KierNaquit if want nyo ng darkfantasy story check nyo ang kanyang story at follow nyo na din sya at siempre follow nyo ako para updated kayo sa mga next pub namin.

https://www.wattpad.com/story/392620525?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=Unknown082001

XLII

WARNING

Dahan dahan kong dinilat ang mata ko at sa pag dilat ko ay nakita ko ang langit na puno ng bituin mula sa aking hinihigaan.

Umupo ako mula sa aking pagkakahiga at nilibot ang tingin ko, nasa isa akong maliit na kuwarto.

Tumayo ako naramdaman ang malamig na sahig, napatingin ako sa aking paa, kung nung bago ako matulog ay sobrang dumi ng aking paa pero ngayon ay malinis na.

Nag lakad ako patungo sa pintuan at lumabas.

“Dylan?” Hanap ko sa kanya

Tuluyan akong lumabas ng kuwarto at nilibot ng tingin ang paligid at mula sa harap ng aming sinasakyan ay nakita ko syang nakatayo habang nakatingin sa langit.

Lumapit ako sa kanya at tumabi.

“Did you sleep well?” Tinignan ko ito na nakatingin pa rin sa langit

“Ayos naman” sagot ko sa kanyang tanong

Hindi naman na sya nag salita ulit.

Tumingala ako at ginawa ang ginagawa nyang pag tingin din sa mga bituin.

Minuto kami naging tahimik. Hindi na din gumagalaw ang sinasakyan namin.

Tumingin ulit ako sa kanya at binuka ang aking bibig at akmang mag sasalita, pero walang boses ang lumalabas sa aking bibig, madami akong tanong na gusto tanungin pero nauunahan ako ng takot at hiya.

Gusto ko lang naman tanungin kung bakit sinama nya kami sa ganung handaan?

Alam nya bang nandoon din ang mga Tiya ko?

Bakit nandoon ang Tiya ko?

Bakit gusto sya patayin ng tiyo na yata yun?

Akala ko ba papa-kilala nya ako sa kanyang pamilya?

Humugot ako ng malalim na hininga “Anong…” Tumingin ulit ako sa langit “Bakit pinakita mo yung ganung bagay sa amin? Nag expect ako na makikita ang magulang mo”

“They’ve been dead” wika nya “Since I was a child” 

Lumapit ako at tumingin sa kanya na nakapikit habang nakatingala “Sorry”

“It’s okay”

“Yung lalaki kanina?” Tanong ko ulit “tito mo sya? Pero bakit ganun na lang ang reaksyon nya sayo na parang gusto ka nya patayin? Ano ba talaga ang meron sayo? Bakit parang ganun kadali na lang din sa inyo nila Rohan na pumatay ng tao?”

Tumingin sya sa akin na kinalunok ko “What do you think? I know you already know the answer to your question”

“Gusto ko malaman mula sayo”

“My father is the eldest son of Tobias Martinez, my grandfather. Since I was little, my father always told me to do this, do that, and I thought I was a robot or a puppet, he taught me to kill because if I couldn’t do it, I would be the one killed. 

I was just a kid, I wanted to play, to be normal like everyone else, instead of a toy in my hand, I had a gun in my hand, instead of killing time while playing, at a young age I learned to kill people“

“Ilang taon ka nung unang may pinatay ka?” kuryusidad kong tanong

“8… I was 8 years old, I’m about to protect my mom but in the end, they killed my mom in front of me. That time, I don’t know but I think my father blame me not protecting my mother, that day, he start treating like I’m nothing to him, he start being cold and cold and I’m not gonna blame him for my mothers death, and yes, I’m blaming myself too. I was 10 when he died, he killed by his friend and his own brother

Starting that day, when my parents die, I learn how to handle our business at the age of 10, my grandmother, the mother of my mom, become my mentor, she teach me how to handle our business, legal or illegal, at that age I learn how to kill someone for the better of our business and to protect my grandmother.

At the age of 15 when my grandmother killed by the group of Yagi, one of the biggest mafia group in asia. At that age, I’m all by myself, and no one to lean on but my self, but I learn from my father that never ask help for someone, never trust someone because in the end they gonna betrayed you“

“Hindi lahat ng tao sa paligid mo ay tra-traydor sayo” salita ko “I mean, hindi lahat ng nasa paligid mo ay kaya kang saktan” tumingin sya sa akin “Pwede ka pa rin naman mag tiwala, may tao paring pwede mong pag katiwalaan dahil hindi lahat ng tao sa paligid mo ay kaya kang saktan”

Huminga sya ng malalim “No” sagot nya “you’ll know what I mean once you know everything, maybe one day, you will never trust me and wishing me to die, or maybe kill me”

Nangunot ang aking noo sa kanayngsinabi “Ano ang ibig mong sabihin?” umiwas sya ng tingin at tumayo

“They are on their way to pick us up” wika nito bago tumayo at nag lakad

“Alam kong may parte ng puso mo ang mabuti” wika ko at kahit di ako humarap ay naramdaman ko pa rin ang prisensya nya mula sa aking likuran “Kahit gaano ka kasama, pagkakatiwalaan pa rin kita, dahil alam kong may mga dahilan ka kaya mo nagagawa ang mga ganung bagay, kahit gaano pa kadilim ang nakaraan mo, kahit gaano pa kabigat ang dala-dala mo, may mga tao pa rin sa paligid mo na mananatili at pwede mong pagkatiwalaan at mag bibigay ng liwag. Hindi ko pwede sabihin na iwan mo lahat ng dala-dala mo dahil alam ko kung gaano kahirap kalimutan ang lahat” humarap ako sa kanya na nanatiling nakatalikod sa akin “Handa akong magtiwala at ibigay ang buo kong tiwala sayo, dahil simula pa lang, ramdam ko ang kabutihan mo”

JOSEFA’S POV

Nililibot ko ang aking tingin sa karagatan dahil habang tumatagal ay lalo akong nag aalala sa kalagayan ni Aey halos may ilang oras na simula ng makaalis kami sa barko kung saan naganap ang malaking transaction ng kung ano man.

Tumingin ako sa kuwarto kung saan nag papahinga si Jeya. 

Napatingin ako sa kabilang gilid ng marinig ko ang isang ingay, tumakbo ako at inaninag ang isang bagay na papalapit. Dahil sa lakas ng ilaw nito ay hindi ko makita kung ano at sino yun. Dahil siguro sa taranta ay napaatras ako at naramdaman ang isang taong humawak sa akin.

“Kalma si Roave lang yan” napatingin ako kay Rohan at binalik ang tingin sa isang tao na tumigil sa harap namin

“Where’s Mr. Martinez?” tanong ni Rohan 

Tumayo si Roave mula sa sakay nitong jetski at tumalon patungo sa amin. Kumunot ang noo nito “I think they are just near here”

“You think? hindi mo sigurado kung nasaan sila Aey?” inis kong wika

“Kalma Josefa” tumingin ako kay Roave “Malapit lang sila dito” sagot ni Roave

“They are safe, that’s for sure” sagot  ni Rohan “Mr. Martinez will protect Miss Aey”

“Talaga ba?” binalik ko ang tingin ko kay Roave “Ang sabihin nyo ay planado nyo ang lahat ng ito, dinala nyo si Aey sa ganung lugar dahil gusto nyo na may mangyari, tama ba ako? Alam nyong nandoon ang tita ni Aey at alam kong may plano kayo doon” hindi sila sumagot at nag patunay ang kanilang katahimikan sa aking hinala na lalong nag init ang ulo ko “Nakuha naman na ng amo nyo ang gusto nya diba? Pwede bang bitawan nyo na lang si Aey? Kung ano man meron sa kanyang pamilya , matagal nang binatawan iyon ng kanayng ina, walang kinalaman ang pamilya ni Aey sa kahit na anong bagay patungkol sa putanginang negosyo nyo na yan!”

“Look Miss Josefa” lumapit si Rohan sa akin “Still Miss Aey is the daughter of her mother, she’s still Gaboy” kita ko sa mga mata ni Rohan ang galit 

“Enough, Rohan” hinawakan ni Roave si Rohan at bahagyang nilayo sa akin at nag salita sa ibang lengwahe

“Saw them” wika ng babae sa likod ko na sa tingin ko ay si Jara “Roave” naring ko ang yabag nito papalapit sa amin “Still alive, huh” tumingin ito sa akin at tinignan ako nito mulo ulo hanggang paa.

RIKKI’S POV

Nang makauwi ako ay agad ako pumasok sa aming kuwarto at nag ayos ng gamit. Kinuha ko ang isang box sa ilalim ng aking kama at kinuha ang isang booklet. Pwede na siguro ito panimula sa aming buhay ng aking anak. Kinuha ko ang isang folder.

Kinuha ko ang aking telepono ng tumunog ito “Sa dating tagpuan” huminga ako ng malalim nang mabasa ang isang mensahe bago ko nilagay ang aking telepono sa aking bulsa bago patuloy na lumabas mula sa aming tinutuluyan.

Nang makalabas ako ng bahay ay nag para ako ng masasakyan. Buong byahe ay halos kaba ang dala ko, halos tilay may bumara mula sa aking lalamunan dahilan para di ako makulunok. Tumingin ako sa labas, nag sisimula ng kumilimlim at umambon. Kung di para sa aking anak, hindi ko gagawin ito.

Bumaba ako sa isang motel at kahit nag aalilangan ay dumaretso ako ng pasok. Hindi ko na kailangan pa mag tanong kung anong kuwarto ang aking pupuntahan dahil halos may ilang beses ko na ito ginawa.

Nang nasa harap na ako ng pinto ay huminga ako ng malalim bago pinihit ang doorknob at pumasok. 

Hindi ganun kaliwanag at hindi din ganun kadilim ang kuwarto, kahit ilang beses na ako nakapasok dito ay hindi ko pa rin maiwasan matakot dahil sa kulay pulang ilaw na bumabalot sa kuwarto.

Nilibot ko ang aking tingin at nakita ang isang lalaki na nakatayo at nakadungaw sa malaking bintana.

Binato ko ang isang folder dahilan para dahan-dahan syang humarap, ngumiti ito ng patagilid at tinignan ang isang folder na nasa sahig.

“Hindi ka pa rin pala talaga nag babago” wika nito

“Nasaan ang anak ko?” galit kong wika

“Anak natin” pang aasar nito “Rikki alam mong hindi mo mabibigyan ng maganda buhay ang anak natin, bakit mo pa sya kukunin?” hindi ako sumagot, huminga sya ng malalim at kinuha ang folder na nasa sahig at kinuha ang laman na nasa loob bago ito tinignan “Maganda ka, madiskarte, pero traydor”

“Nasaan ang anak ko” matigas kong wika 

“Natin” lumapit sya sa akin at akma nya sana akong hahawakan pero hinawi ko ang kanyang kamay 

“Sa lahat ng ginawa mo alam kong di mo kayang protektahan ang anak ko, sa laki ng gulo na pinasok mo, hinding hindi ako makakatulog sa gabi na alam kong may grupong humahabol sayo at maaari madamay ang anak ko”

“Sa tingin mo hindi ka kasama doon? Sa tingin mo kaya mong protektahan ang anak natin? Sa ating dalawa alam mong ako ang may mas kakayanan na protektahan ang anak natin, ma proprotektahan ako ni Mr. Martinez pati ang anak natin dahil sa tulong mo na ito” nilagay nya sa lamesa ang papel na kanyang hawak “Konting tiis na lang Rikki, sa oras na makuha ko na yaman ni Jane” tukoy nito sa kanyang asawa “Mabubuhay na tayong tatlo at hindi mo na kailangan maging puta” halos humugot ako ng hininga ng maramdaman ang kanyang hininga sa aking batok nag taasan naman ang aking malahibo ng halikan nya ako sa leeg

Dahan dahan nya akong hinarap at gamit ang kanyang daliri ay inangat nya ang aking baba dahilan para mag pantay ang aming tingin. Dahan-dahan nyang nilapit ang kanayng mga labi at tuluyan na nya akong hinalikan.

Hindi ko alam kung anong demonyo ang sumapi sa akin ng gantihan ko sya ng halik. Hindi ko alam pero para akong nalalason ng kanyang halik.

Ang halik nya sa labi ay onti-onting bumaba sa aking baba patungo sa aking leeg. Naramdaman ko ang pag angat ko at pag upo nya sa akin sa isang lamesa. Halos di ko alam ang gagawin ko ng ipasok nya ang kanyang kamay sa loob ng blusa na aking suot, naramdaman ko na lang din ang pag luwag ng aking bra, kasabay ng pag tanggal nya ng aking suot pang itaas, kung paano nya natanggal, hindi ko alam. 

Halos lasunin nya ako sa kanyang mga halik na kaninang nasa aking leeg ngayon patungo sa aking dibdib. Halos gumawa ako ng ingay dahil sa ginagawa nyang pag lalaro ng aking nipple.

Ang pantalon na kanina kong suot ay di ko namalayan na bukas na pala upang ang isa nyang kamay ay mag lakbay patungo sa aking pagkababae. Halos humugot ako ng hininga ng paglaruan nya ang aking pagkatao at kasabay nito ang pilit kong ungol nang maramadaman ang kanyang daliri ay lumabas pasok.

Naramdaman ko ulit ang aking pag angat ng buhatin nya ako at ihiga sa kama, sa pag kakataon na ito ay tuluyan na nyang naibaba aking pantalon at halos hindi matapos ang ilang pinuto simula nang maihiga nya ako sa kamay ay dinalian nya ako mula sa aking dibdib pababa mula sa aking pagkababae.

Hindi ko alam kung saan ako lilingon at halos masabunutan ko na sya dahil sa kanyang ginagawa sa aking ibaba, nararamdaman ko na din ang kanayng dila sa aking loob habang ang isa nyang kamay ay nilalaro ang aking hiyas.

Matatawag ko na yata ang lahat ng demonyo dahil halos maramdaman ko na ang rurok ng impyerno.

To be continued

Out of story mga kapatid, follow nyo socmed ng ating kapatid at socmed ko.

Tiktok : @isay_wen20 IG : @deleonriza_ Tiktok : @ench IG : @enchan.ted20

XLIII

RIKKI’S POV

Nagising ako sa dahil sa liwanang na tumama sa aking mata. Dahan-dahan ko idinilat ang aking mata at tumingin sa paligid. Ibang iba na ang itsura ng paligid kumpara kagabi.

Umupo ako mula sa aking pagkakahiga, una kong hinanap ang lalaking kasama ko kagabi nang hindi makita ng mata ko ang lalaking iyon ay tumayo na ako at nag simulang mag lakad sa loob ng palikuran at naligo bago nag bihis.

Nang matapos ako mag bihis ay aalis na sana ako nang bigkang bumukas ang pinto at niluwa nito si Anton na aking kalaro kagabi.

“Aalis ka na?” tanong nito at nilapag ang supot na kanyang dala “May dala akong pagkain, kain muna tayo”

Hindi pa rin mag proseso sa akin ang nangyari sa amin kagabi.

“Nakausap ko na si Mr. Martinez, salamat at malaking tulong sa amin ang impormasying binigay mo” wika nito at umupo sa upuan “Pero may isa syang hiling kapalit nun ay buhay ng natin at anak natin”

“Ano yun?” sagot ko

“Buhay ni Apolline Marquez” nangunot ang noo ko sa kanyang sinabi “Yung putang kasama mo”

AEY’S POV

Halos may isang linggo na simula nang makauwi kami mula sa aming paglalakbay at halos may isang linggo ko na din di nakikita si Mr. Tob at halos may isang linggo na din ako nasa bahay at di lumalabas buti na lang ay hindi ako kino-contact ni Ms. Rainbow at pinapabalik sa kung saan kami nag tratrabaho, pero kung sabagay ay kasama sa pinirmahan kong kontrata na hanggat hindi natatapos ang pinirmahan ko ay hindi ako babalik sa kung saan ako nag tratrabho.

“Parang may iba kay Rikki no?” wika ni Josefa habang nag susuklay ng buhok, umupo ako mula sa aking pagkakahiga at nilapag ang librong aking binabasa

“Parang hindi naman, paano nasabi?” wika ko

Lumingon sya sa akin “Hindi mo ba talaga pansin?” umupo ito sa kama “Simula nang dumating  tayo mula parang may iba, parang may something sya na tinatago”

Sa totoo nyan ay pansin ko ang pagbabago na sinabi ni Josefa, pero hindi ko alam kung sa akin lang ba ilang si Rikki o sa lahat din. Hindi ko naman din kasi ugali ang mag tanong at baka may pinagdadaanan lang sya kaya sya ganun.

“Pero sa tingin mo, okay lang sya?” muling tanong ni Josefa

“Ang huling usap natin sa kanya ay yung tungkol sa anak nya at una nyang pag uwi dito, malay natin may kinalaman ang pag babago nya ay dahil sa anak nya”

Nag kibit balikat si Josefa at umupo sa upuan at nag simula mag ayos. Kinuha ko ulit yung librong binabasa ko at simula mag basa.

“Nga pala, hindi ko na nakikita si Mr. Martinez” wika ulit ni Josefa 

“Baka busy lang” saad ko habang di nakatingin sa kanya

“Hindi ka ba nababahala na baka may iba syang ginagawa?” sinarado ko ang libro na binabasa ko “I mean, alam kong alam mo na ang ginagawa nya, hindi ka naman siguro tanga kung after mangyari yung trahedya na yun, ay hindi mo pa rin alam kung ano sya”

“Yung tungkol sa pagiging parte nya ng kung ano man?” wika ko 

“Tungkol sa pagiging mafia boss nya, hindi lang sya parte ng kahit na anong illegal na aktibidad, pero sya ang namumuno ng kahit na anong illegal”

“Na kuwento na sa akin ang bagay na yun”

“Hindi ka ba natatakot na baka sakaling madamay ka? Ang pamilya mo?”

“Ikaw ba, hindi ka din ba natatakot na baka sakaling madamay ang pamilya mo sa gingawa mo?”

Huminga sya ng malalim at tumingin sa akin mula sa salamin “Kung alam lang kung gaano ako natatakot, pero hanggat di nila nalalaman kung ano ako at kung nasaan ang pamilya ko, hindi ako natatakot”

“Hindi tanga si Mr. Yu, paano mo nasabi na hindi nya alam ang tungkol sayo?”

“kung baka sakaling alam nila ang tungkol sa akin ay alam kong kaya sila protektahan ng mga tao na naging dahilan kung bakit ako nandito” Tumayo sya at lumapit sa akin “kaya ko protektahan ang sarili ko, pero natatakot ako na baka hindi kita ma protektahan laban sa taong mga nasa paligid mo”

Tumayo ako at hinawakan ang kanyang kamay “Kaya ko ang sarili ko, salamat, pero Josefa wag kang aabot sa punto na masasaktan ka para lang protektahan ako, sabihin mo sa akin kung ano ang mga bagay na kailangan mo o mga bagay kung saan ka nahihirapan, sabay tayong dumating dito at sabay din natin malalampasan ang bagay na ito”

---

LUMIPAS  ulit ang isang linggo na halos paulit-ulit na lang din ang ginagawa ko at ngayong gabi ay wala ang mga kasama ko at nag pasya ako na kumain sa labas dahil ako lang naman mag isa at dahil gusto ko mag tipid. Sa isang fastfood lang ako kumain.

“1pc spicy chicken, rib part, upgrade yung drinks into float, large na yung fries, tapos alacarte ng spag, tapos medium meal din ako chicken spag orange juice ang drinks at dalawang ice cream” diretso kong wika sa counter

“Sorry maam sa kioks po muna tayo, dito na lang po sa counter ang payment” nangunot ang tingin ko sa kahera bago tumingin sa paligid, wala naman masyado tao “Dine in po ba o take out?” 

“Dine pero take out yung chicken spag meal” nakangiti kong wika nang nag simula na itong mag pindot sa kanyang screen

“Serve na lang po sa table nyo”

Kinuha ko ang binigay ng kahera at nag simula nang mag lakad patungo sa sulok bago umupo. Tumingin ako sa labas, umuulan at mukhang walang balak tumigil ang ulan. 

ROAVE’S POV

Umuulan at halos wala akong magawa ng halos ilang linggo matapos namin dumating sa unsuccssfull o successful transaction namin.

Kumagat ako ng tinapay at uminom, pupurgahin na yata ako sa monay na ito. Isinandal ko ang ulo ko at hindi inaalis ang mata sa inuutos ni Mr. Martinez sa akin, dahil sa oras na mawala ang tingin ko sa trabaho ko na ito baka sa liblib na lugar na lang makita ang bangkay ko.

“Tangina” halos mag panik ako ng makita ko si Miss Aey na papalapit sa sasakyan ko habang dala ang isang plastic, halos mag taasan ang balahibo ko ng ngumisi ito habang naglalakd, naka hoody itong itim at halos sumabay sa kulay ng hoody nya ang kanya aura habang papalapit sa akin.

kahit tinted ang aking sasakyan ay mukhang alam nya na ako ang nasa loob. Tumingin ako sa gilid ko kung saan sya nakatayo at kumatok sa bintana. Wala akong balak mag pakita o ibaba ang aking bintana ng mag simula sya kumatok ulit. Binaba ko ang bintana ko pero sasakto lang upang di nya makita ang mukha ko para kahit paano ay hindi nya ako makita.

“Baka nagugutom ka na, Roave” napamura ako sa isip ko ng banggitin nya ang pangalan ko “Baka din kasi nag sasawa ka na sa tinapay na kinakain mo, sige na kunin mo na ito” tinaas nya ang plactic na hawak nya “Wag kang mag-alala hindi tayo nag kita at hindi kita nakita” hindi ko alam pero halos lumabas sa dibdib ko ang puso ko dahil sa kaba.

To be continued

XLIV

Nakahiga ako at nakatingin sa ceiling ng aking kuwarto, wala pa sila Josefa at halos kalagitnaan na din ng gabi at hindi ako makahanap ng tulog.

Tumayo ako at sumilip sa bintana. Ang tyaga din ni Roave mag bantay sa akin, pero bakit nya ginagawa ang bagay na ito, hindi sapat ang dahilan na isa ako sa babae ni Mr. Tob para gawin nya ang bagay na ito.

Mula sa bintana ng aking kuwarto ay nakita ko ito lumabas at nag sindi ng sigarilyo habang may kausap sa kanyang telepono. Hindi ako bulag at mas lalo hindi ako manhid para hindi makita at maramdaman ang mga bagy-bagay. Simula ng masinsinan na usapan namin ni Mr. Tob, alam ko na kung sino at ano sila. 

Hindi ko ma-imagine na napasok ako sa ganitong sitwasyon, natatakot ako para sa aking sarili at para na din sa aking pamilya, na baka madamay sila sa gulo na meron si Mr. Tob.

Mula sa aking kuwarto ay nakita ko si Roave na dali-daling sumakay sa kanyang sasakyan at mabilis ito pinaandar.

KINABUKASAN ay tuluyan na akong hindi nakatulog na para bang isa akong adik na hanggang ngayon ay high. 

“Sarap mo, Aey” puno ang bunganga ni Josefa habang nag sasalita “Itong pagkain talaga ang specialty mo” sumandok pa ulit si Josefa ng kanin at kare-kare 

“Kamo bagoong pa lang ulam na” wika naman ni Jeya habang sa kabilang gilid si Rikki na tahimik lang na kumakain

Dahil hindi nga ako makatulog ay nag pasya ako na lutuan ang aking mga kaibigan ng kare-kare, na miss ko din naman magluto at nakakaluwag luwag ako ngayon, maaga din naman ako umalis para mamalengke at mag luto, namigay din naman ako sa ibang babae na sa kabilang mga kuwarto din na kapwa namin puta.

“Hindi na kayo nag kikita ni Mr. Martinez” wika ni Rikki sa gilid ko habang nag lilinis ng lamesa

“Hindi pa ulit” sagot ko “Bakit?”

“ Wala lang, hindi ka kasi naalis ng bahay“ ngumiti ito sa akin at tuluyan dinala ang plato sa lababo “Alam mo ang swerte mo” 

Napahinto ako sa pag pupunas ng lamesa at napatingin ako dito habang nakatalikod habang nag huhugas ng plato. 

“Paano mo nasabi?” tanong ko at tinuloy ang pag aayos ng lamesa

“Wala lang, hindi ka dumaan sa maraming lalaki katulad namin, nagamit ka-oo-pero hindi tulad namin na sobra” tumingin ito sa akin “Pero hanggang kailan ang pagiging maswerte mo?”

Nangunot ang noo ko “Rikki”

“Mag ingat ka, hindi lahat ng tao sa paligid mo ay totoo sayo, pwede may mag traydor; saktan ka, o baka higit pa doon ang gawin sayo, maski sa akin wag kang mag tiwala”

“Bakit?” tanong ko 

Ngumiti ito at humarap “Hindi natin masabi ang panahon, Aey, Hindi mo masabi kung sino ang totoo, madalas kung sino ang laging nandyan at nag bibigay, ay sya ang delikado” lumapit ito sa akin “Basta mag ingat ka, lalo na kay martinez o kung sinong Martinez ang kilala mo, wag naman sana, pero hanggat konti ang alam mo ay ligtas ka”

Itinuloy ni Rikki ang kanyang ginagawa at inwan ako na puno ng pagtataka, hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ni Rikki sa kanyang mga binigkas, pero walang ano mang salita ang muling lumabas sa aking bibig kahit puno nang tanong ang aking isip.

Nang matapos si Rikki sa pag huhugas ng mga plato ay pumasok na ito sa kuwarto nila ni Jeya habang ako ay papalabas habang dala-dala ang supot ng basura. Tumingin ako sa paligid at di tulad ng mga nakaraang araw ay hindi ko nakita si Roave ngayon. Pero tulad pa rin ng mga nakaraang araw ay ramdam ko ang matatalim na mata na tumutusok sa kinaroroonan ko-nasanay naman na ako doon dahil siguro o sana ay katualad lang din ni Roave ang mga tao na iyon-ni hindi man lang sila lumalapit o ano pa man.

JOSEFA’S POV

Mula sa bintana ay nakasulyap ako kay Aey na tumitingin sa paligid, alam kong di ganun kamanhid si Aey para di nya maramdaman ang mga mata na laging nakasunod sa kanya, alam ko din na di ganun katanga si Aey para di malaman ang mga bagay-bagay sa paligid nya.

Narinig ko ang usapan nila ni Rikki kanina, so totoo? Totoo na inutusan sya ni Mr. Martinez na patayin si Aey para makuha nya ang kanyang anak at ang kanyang asawa para na din mabuhay sila. 

Pero dalawa lang yan, ang mapatay ni Rikki si Aey o si Rikki ang mapatay ni Aey. Kahit naman din magawa nya ang bagay na iyon hindi sya papatahimikin ng kaniyang multo. 

Mula sa malayo ay nakita ko ang isang pamilyar na kotse na nakatigil na halos kakarating lang din.

Napatawa ako sa isip ko dahil sa pag aakalang di na sya pupunta. Halos may ilang araw ko na din sya nakikita na nag babantay mula sa malayo. Ano nanaman kaya ang inutos sa kanya ng kanyang amo?

Inayos ko ang damit ko at lumabas ng kuwarto, kinuha ko naman ang tupperware na pinaglagyan ko ng pagkain.

“O san ka pupunta?” tanong ni Aey nang makasalubong ko sya na papasok ng aming tinutuluyan

“Dyan lang, di ako lalayo” hindi ko na sya hinintay na makasagot; nakangiti ko itong nilagpasan

Habang nag lalakad ako ay hindi ko maiwasan na maalis ang tingin ko sa sasakyan. Kahit sobrang tinted ng sasakyan ay ramdam ko ang tingin ng taong nandoon.

Hindi ko na hinintay ang pag bukas ng pinto o pagbaba ng bintana ng sasakyan ay pumasok na agad ako.

“Baka gutom ka” inabot ko ang tupperware sa kanya na agad naman nya tinggap

“Baka makita ka ni Miss Aey na kasama kita, let me tell you that she already know that I’m following her”

“Let me tell you also that she know everything” tumingin sya sa akin at ngumiti lang ako “She’s not stupid and what do you expect” huminga ito ng malalim

“Mr-”

Pinutol ko ang sasabihin nya “I know everything, he’s planning to kill Aey, but I will never let that happen, kailangan muna nila dumaan sa akin”

“How about Rikki?”

“Like what I said, I know everything, ang priority ko dito ay si Aey”

“What’s your plan?”

“Again, hindi ko hahayaan na mangyari yun” tumingin ako sa bintana sa taas kung saan pansin ko si Aey na nakatayo at nakatingin sa gawi namin “Alam kong ramdam ni Aey ang kilos ni Rikki, katulad nya nakikiramdam lang ako, hindi ko din masisi si Rikki lalo na at nanay sya at handa nya gawin ang lahat para sa anak nya”

“Sa tingin mo din ba may idea si Miss Aey kung ano ang pwede gawin ni Miss Rikki?”

Nag kibit balikat ako “Hindi ko alam, pero ramdam nya yan na may mali sa paligid nya, nalaman nya nga na sinusundan mo sya” narinig ko ang paghinga nito ng malalim

“Hindi ko alam kung ano ang plano ni Mr. Martinez at pinababantay nya sa akin ang iyong kaibigan”

“Takot sya sa sarili nyang multo, ramdam nya din suguro ang dugo nya” napangisi ito, napatingin ako sa kanya

Hindi ko pa rin inaalis ang tingin sa bintana kung saan si Aey.

Simula sa simula pala talaga ay planado ang pag punta nya dito at pagkikita nila ni Mr. Martinez. 

Sa loob ng ilang taon ko nabubuhay dito sa mundo madami pa pala ako hindi alam, mula sa buhay na meron ako hanggang sa paligid ko. Hindi ko maitatanggi kung bakit mas pinili ng magulang ko na mabuhay na lang na nag hihirap kaysa sa marangya ngunit magulong buhay.

“Alam na nang pamilya mo ang ginagawa mo dito sa manila?” tanong ni Roave

“Siguro? Oo? Di ko alam” patanong na sagot ko “Kahit pa lumayo ako o ang pamilya ko sa gulo ng nakraan ay patuloy pa rin kami hahabulin ng mga multo nito, sinubukan ng pamilya ko umalis sa mundong iyon, pero hindi namin magawa dahil sa mga nangyari sa nakaraan” 

To be continued

XLV

AEY’S POV

KINABUKASAN nakatanggap ako ng text mula kay Mr. Tob at pinapapunta nya ako sa kanyang opisina ng makarating naman ako ay wala ito at ang sabi naman ng kanyang sekretarya ay nasa meeting daw ito.

Nililibot ko naman ng aking tingin at kahit ilang beses na ako nakapunta dito ay hindi ko pa rin maiwasan na mamangha sa aking nakikita–naglalaro sa kulay puti at itim ang kulay ng kanyang opisina; Hindi ganun kadami ang mga gamit at sasapat lang para sa kanyang gagamitin.

Ang laki ng kanya opisina ay katumbas ng laki ng aming tinutuliyan o baka mas malaki ito. May sofa na malaki at may tv, sa kabilang gilid ay isang sliding door sa loob nito ay isang lamesa na may mansanas sa gilid nito ay isang book shelves na puno ng libro—siempre. Sa kanyang lamesa naman ay isang computer at mga papel na nakaayos na nakapatong sa isa’t-isa.

Lumapit ako sa kanyang lamesa at umupo sa isang upuan sa tapat nito.

“Ano to?” kinuha ko ang isang heart keychain “Ang galing” mangha ko na mabuksan ito isang picture ng babae

“You are here” nalapag ko sa lamesa ang keychain na hawak ko, nangunot ang noo nito at umupo sa kanyang upuan 

“Long time no see” nakangiti kong bati at hindi naman ito sumagot 

May nilapag itong folder sa harap ko at sumenyas ito na kunin ko at tulad ng kanayng senyas ay kinuha ko ito at binuksan.

“Enrollment form? para saan?”

“I thought you want to study?”

Nanlaki ang mata ko “Seryoso ba ito?”  nakangiti kong wika habang nakatingin sa papel 

Inangat ko ang aking tingin at nakita ko itong walang emosyon na nagbabasa ng kung ano-ano “Thank you. Mr. Tob”

“Dylan”

“Huh?”

“Call me Dylan”

“Thank you, Dylan” nakangiti ko pa ring wika, umangat ang tingin nya sa akin “Sabi ko na nga ba, may tinatago kang bait” umiling lang ito

 Nilapag nya ang folder na kanina nyang binabasa “That’s not free” wika nito at sumandal sa kanayng upuan

“Wala akong pera kung yun ang gusto mo, pero handa ko gawin ang lahat”

“I don’t care about your money”

“E ano ang gusto mo?”

“Mmm?” gamit ang hinlalaki ng kanyang kamay ay hinawakan nito ang kanyang labi at dahil doon ay napalunok ako at napaiwas ng tingin “Pft”

Napatingin ako sa kanyang habang sya ay nakangiti at nagulat naman ako sa kanyang reaksyon ngumiti sya?   bumaling ang tingin nya sa akin na kinawala ng ngiti nya.

“Alam mo dalasan mo ang pag ngiti mo” wika ko “Mas okay kung ngumiti ka”

“Tss” umiiling ito at binalik ang tingin sa kanyang folder

Sandaling katahimikan ang umingay sa kanyang opisina, umupo ako sa upuan sa kanyang harap at pinanood lang sya sa kanyang ginagawa. Huminga ako ng malalim at kinagat ang aking dila spara maiwasan ang mga tanong na maaaring lumabas sa aking bibig.

Tumingin sya sa akin “What?”

“Anong what?” tanong ko 

“You want to ask something?”

Bakit ang lakas ng kutob nitong lalaking ito “Wala” ang tanging sagot ko lang pero sinubukan ko labanan ang aking dila sa pag tatanong pero talagang nanalo ito “Bakit mo ako pinapasundan kay Roave?”

Hindi ito sumagot at parang inaasahan nya ang pag tatanong ko, tumayo ito at kumuha ng alak bago nag salin sa kanyang baso.

“Hindi ako manhid at mas lalong hindi ako tanga”

“Your family” sagot nya “What do you think about your family?”

“Anong meron sa pamilya ko?”

“You still don’t know” malamig nyang wika “You are not stupid like what you said that is why it’s up to you to find out”

“Bakit hindi mo na lang sabihin nang malaman ko” inis kong wika 

Lumapit ito sa akin at halos maamoy ko ang pamilyar nyang amoy na nakakaadik para sa akin, napapikit ako ng bahagya at napatingin sa kanyang mga mata “Because I know, I…” hindi ko alam kung ako lang ba ang nakakaramdam ng init o sadyang mainit na ang opisina kung saan kami, lumayo ito at umiwas ng tingin sa akin “Get out”

“Dy-” 

Hindi nya ako pinatapos sa aking sasabihin ng mag salita sya “Mr. Tob” diin nitong wika “I’ll call you once I need you”

Umiling lang ako at padabog na umalis, ano yung kanina masaya sya ngayon naman galit sya, hindi ko maintindihan ang ugali nya.

Bakit ganun sya?

Pagbaba ko ay pumara ako ng taxi at sinabi ang address kung saan ako nakatuloy, hindi ako tanga para hindi malaman ang dahilan kung bakit ganun na lamang ang pag babantay sa akin ni Roave pero gusto ko malaman mismo galing sa kanyan.

Marami syang koneksyon at malamang ay alam na rin nya kung ano meron sa pamilya ko ang nakaraan nito at kung bakit na lang kami umalis sa ganung buhay. Hindi nag kakalayo ang buhay namin sa isa’t-isa. 

Pero hindi sana ako hahantong sa ganitong sitwasyon kung nalaman ko lang ng maaga.

“Manong mali po ang daan natin” wika ko nang mapansin ang kakaibang daanan “Manong” kinabahala ko na nung hindi ito sumagot “Ibalik nyo na lang ho ako kung saan nyo ako sinundo” nag karoon ng panic sa aking sistema ng mapansin ang likod ng sasakyan, bakit ngayon pa nawala si Roave

Nangunot ang akong noo ng mapansin ang makapal na usok na lumalabas sa aircon ng sasakyan, sinubukan ko buksan ang sasakyan pero naka lock ito, tinakpan ko abg aking ilong pero parang huli na ang lahatng biglang nandilim ang paningin ko.

JOSEFA’S POV

Halos manlaki ang akong ulo ng marinig ang balita sa pagka wala ni Aey, halos gusto na lumabas ng pusa ko sa sobrang bilis ng tibok nito.

“Red” napalingon ako ng tinawag ako ni Ms. Rainbow “Hanap ka ni Mr. Yu” 

Tumayo ako at inayos ang aking sarili bago lumabas at pumunta sa kuwarto kung saan palaging nag hihintay si Mr. Yu.

Pag pasok ko ay nakita ko si Mr. Yu na nakaupo habang pinalilibutan ng kanyang tauhan.

“Ano po ang kailngan nyo?” tanong ko 

“Black” wika nito na agad ko nakuha ang kanyang ibig sabihin 

Hindi ako sumagot at nag hihintay sa pwede nya pang sabihin, hanggang ay nalilito pa rin ako sa kung ano ang tunay nakulay ng matandang ito, kung sya ba ay kakampi o kung sya ba ay kalaban?

Alam kong sya ang dahilan kung bakit kami napadpad dito sa maynila at kung bakit nag kita si Tob Martinez. Sya din ang dahilan kung bakit ngayon ay buhay pa dahil na din sa malaking proteksyon namin laban sa mga Martinez.

“Bring my men with, I know you won’t be able to rest as long as Apricity is there” wika nito

“Bakit?” malamig kong tanong “Bakit mo kami rinurulungan?”

“We have one enemy; the Martinez”

AEY’S POV

Mabigat ang aking katawan at dahil dito ay hindi ako makagalaw ng maayos, pilit ko binubuksan ang mga mata ko pero para akong sabog dahil sa nararamdaman ko.

“Ano ang gagawin natin pag nagising na yang babae na yan?” rinig kong bulong ng kung sino man “Pwede ko ba sya matikman?”

“Tarantado ka, alam mong kay boss yan, baka hawakan mo lang kahit dulo ng buhok nyan ay makikita mo si Santanas” sagot ng isa

“Ang ganda nya pare, tsaka hindi naman malalaman ni boss na gagalawin natin yan, hindi naman na puro yan”

“Manahimik ka na lang, kalibugan mo talaga”

Narinig ko ang pag lakad ng isa palaya at ilang sandali lang ay sumunod ang isa, kahit pakiramdam ko ang pagka sabog ay pinilit ko idilat ang mata ko; nasa isa akong kuwarto na walang ibang laman kundi ilang malaking monitor sa harap kung saan makikita ang isang daanan.

Bukod sa dalawang lalake na narinig ko na nag uusap ay nakita ko ang ilan pang lalake na may hawak ng iba’t ibang kalibre ng baril.

“You awake” mula sa pagkaka higa ko ay isang lalaki ang umupo sa harap ko “You also have beautiful eyes, just like your mother” tumayo ulit ito “Sit her down”

Ramdam ko ang sakit ng katawan ko ng sapilitan nila akong iupo mula sa aking pagkaka higa. Hindi ko maramdaman ang aking mga kamay dahil na din nakatali ito, kahit nakatali ito at pakiramdam ko ang bigat ng aking katawan ay pasimple ko itong tinatanggal mula sa aking likod.

“Let’s wait them” wika pa rin ng lalake

Tumingin ako sa monitor at ngayon ko napagtanto na may isang parte doon na makikita ang entrance ng building kila Dylan at ang isa naman ay entrance mula sa club kubg saan kami nag tratrabaho. Kahit madilim na ay kita ko pa rin ang pag labas ni Josefa kasama ang ilang lalake. Tumingin si Josefa sa camera bago ito sumakay sa sasakyan.

Mula sa kabilang camera ay nakita ko ang pamilyar na kotse kasunod ng ilan pang kotse na sa hinala ko ay ilang tauhan din ni Dylan.

“Let’s see who can survive and who will come first to save you, let’s see how far these people can go” wika nito

“Anong kailangan mo sa akin?” wika ko

“Nothing, I just want to know if how far you can go, tama nga sya, malaki ang parte mo kay Tob masuwerte ka dahil protektado ka” malamig na wika nito “Blow it up” 

“Wag!!!” sigaw ko at halos manlamig ako ng makita ang ilang pag sabog sa daraanan nila Josefa at nila Tob

Yung hilo at sakit ng katawan ko ay biglang nawala at napalitan ng galit dahil sa aking nasaksihan.

Mabilis akong tumayo at inagaw ang baril nang lalakeng malapit sa akit at walang ano-ano’y kinalabit ko ang gatsilyo at pinaputukan ko ito sa kanyang ulo. Gamit ang lalakeng iyon ay ginawa ko ang kanayang katawan na pangga upang hindi ako matamaan ng baril na patungo sa akin.

Sa mga oras na ito ay hindi ko na kilala ang aking sarili ang alam ko lang ay galit ako dahil sa kanilang ginawa.

To be continued

XLVI

AEY’S POV

Yung hilo at sakit ng katawan ko ay biglang nawala at napalitan ng galit dahil sa aking nasaksihan.

“I’m so sorry Ms. Gaboy” wika ng lalake bago ito nag lakad palayo “You can take care of her, do everything you want” huling wika nito

Isang malakas na tawan ang narinig ko sa mga demonyong lalake, lumapit ang isa at tinignan ko ito sa mata bago ko hinila ang kanyang kamay patungo sa akin at sinipa ang pagka lalake nya, mabilis akong tumayo at inagaw ang baril nang lalakeng malapit sa akin at walang ano-ano’y kinalabit ko ang gatsilyo at pinaputukan ko ito sa kanyang ulo. Gamit ang lalakeng iyon ay ginawa ko ang kanyang katawan na panangga upang hindi ako matamaan ng baril na patungo sa akin.

Sa mga oras na ito ay hindi ko na kilala ang aking sarili ang alam ko lang ay galit ako dahil sa kanilang ginawa. Sa mga oras na ito galit ang aking nararamdaman.

Halos hindi na ako natakot sa pwedeng mangyari sa akin halos pati ako ay hindi ko na makilala ang aking sarili.

ROAVE’S POV

“TANGINA!” iritable kong wika ng hindi ko na makita ang sinasakyan ni Ms. Aey “Tanginang sasakyan yan” buntong ko sa sa sasakyan na humarang sa harap ko kanina “Tangina trap yata yun” bulong ko nang halos malibot ko na ang buong lugar at hindi makita ang taxing sinasakyan ni Ms. Aey

Kahit alanganin at takot hindi dahil sa sarili ko at sa galit na pwedeng ibuntong sa akin ni Mr. Martinez pag nalaman nya na naiwala ko sa paningin ko si Ms. Aey, natatakot ako na baka kung ano ang pwedeng mangyari sa buhay nya.

Bumalik ako sa opisina ni Mr. Martinez at wala sya doon.

“Roave!” napalingon ako sa tumawag sa akin

“Rohan” 

“Si Ms. Aey?” hindi ako nakasagot ng duktungan nya ang kanyang sasabihin “Naiwala mo sya… Nasa kamay sya ng mga–”

“Roave, Rohan” napalingon kami ng sabay ni Rohan ng marinig namin ang tumawag sa amin 

Si Jara, dati pangarap ko lang na makita na sama sama kaming mag kakabata pero ngayon nakakaramdam ako ng takot sa tuwing sama sama kami dahil sa ganitong sitwasyon alam kong delikado at gyera ang kakaharapin namin.

Nasa elevator patungo sa basement kung saan namin ginagawa ang mga illegal naming gawain at kung saan nagaganap ang ilang illegal na pag pupulong.

Nang makarating kami sa basement ay parang may isang malaking bato na humarang sa pag lunok ko ng makita si Mr. Martinez na seryoso habang nakatingin sa monitor.

Kasama ang ilan naming kababata na si Brixx at kean na ngayon ko na lang ulit nakita

“Mr. Martinez” tawag ni Brixx “10 traps from here and I have deactivated some”

Hindi sumagot si Mr. Martinez pero humarap sya sa amin “No matter what, I need her to be safe”

Katulad ng dati, naming gawain nag simula na ako paganahin ang ilang surveillance camera na pwede naming daanan, sinusubukan ko ilocate ang kinaroroonan ni Ms. Aey sa tulong ng tracker na nakakabit sa kanyang cellphone.

Habang si Rohan ay hinahanda na ang mga tao na aming isasama. Katulad ko, kaming dalawa ang nagiging kamay ng grupo habang ang iba ay nagiging daliri.

Habang nag aayos ako ay syang pag aayos din ni Brixx ng ilang armas namin, tulad ng mga baril, flashbomb at ilang bomba.

“Pwede natin idaan ang ating sasakyan dyan” wika ni Kean sa gilid, katulad ng sinabi nya ay sinunod ko ito at nag lagay ng marking point. Si Kean naman ang bahala sa mga sasakyan na pwede namin dalhin dahil sya ang may toka sa lahat ng running vehicle namin.

“It’s time” wika ni Jara

Si Jara naman ang tagalinis ng lahat ng kalat, mula sa daraanan namin hanggang sa matapos ang gyera na aming kakaharapin

Sumunod na kami at sumakay sa sasakyan at tumungo sa lugar kung nasaan si Ms. Aey.

Mula sa tracker na nasa loob ng sasakyan ko ay nakita ko ang ilang sasakyan sa kabilang direksyon at tila iisa lang ang aming pupuntahan at dahil  si Jara ang maiiwan sa oras na maayos ko ang ilang surveillance ay sya ang aming nagiging direksyon

“It’s Josefa with Mr. Yu’s men” wika ni Jara “Mr. Martinez?”

“Let them be, we are in the same mission” sagot ni Mr.Martinez

“Fuck it!” rinig kong galit na wika ni Mr.Martinez at mula sa di kalayuan ay narinig ko ang palitan ng putok ng baril at ilang pag sabog, sa tingin ko ay nauna na doon ang grupo ni Josefa.

“Jara now” wika ko at sabay sabay na pinalipad ang ilang drone na may bomba na kinalabit ni Brixx

JOSEFA“S POV

“Miss Red, trap” rinig kong wika ng isang tauhan ni Mr. Yu mula sa radyo 

Hindi ako sumagot at diretso lang sa pag papatakbo ng mabilis sa sasakyan, tumingin ako sa rear view mirror ng sasakyan at nakita ko doon ang ilang kasama ko na mabilis din ang galaw. 

“Trap 1 deactive” wika ng nasa radyo

Walang ibang nasa isip ko kundi si Aey at ang kaligtasan nya kung mahuhuli ako ng ilang minuto maaaring mamatay sya.

“The Martinez” hindi ko inintindi kung ano man ang ibig sabihin nila doon pero tiyak ako na katulad ko ay iisa ang hangarin namin.

Kahit alam kong pwedeng maging trap ito para lang masukat kung gaano kaimportante si Aey at kung paano ang maging galaw namin; alam kong pwede pa rin nilang saktan si Aey.

Sa di kalayuan ay narinig ko ang ilang pagsabog at putok nang baril, kasabay sa pag lipad ng kung ano mang bagay at sa duda ko ay nauna na doon ang mga Martinez.

“Ang plano” wika ko nang tumigil kami sa di kalayuan at mabilis namin tinakbo ang gusali kung saan nandoon si Aey

“Tangina” napatingin ako sa gilid ko nang makita si Roave

Kapwa nya ay parehas kaming nagulat nang makita ang ilang kalalakihan na duguan

“Si Ms. Aey may gawa nito?” tangkang tanong nya

Hindi ko alam na ang isang babae ay kayan gawin ang bagay na ito, pero ano nga ba ang inaasahan ko sa pagkatao na meron sya, ang hindi ko lang inaasahan na ganitong kaaga nya maipapakita.

“Ms. Aey is at the far end of the building” nabalik ako sa realidad ng marinig ko mula sa aking earpiece

“Copy… nasa dulo si Ms. Aey” napatingin ako kay Roave 

“Paano mo nalaman?” hindi ito sumagot at tinuro lang nya ang kanyang tenga na kapwa ko may Earpiece

Hindi na kami nag dalawang isip na tumungo sa kung nasaan si Aey at walang awang pinaputukan ang makakasalubong namin.

“Brixx!” wika ni Roave habang nag pasabog ng flashbomb mula sa bagay na lumilipad bago kami sabay sabay nag pakalawa ng putok ulit “Drone yan”

“Alam ko” sagot ko

Matagal ko nang kilala ang grupo ng mga Martinez dahil katulad nila ay nabasa ko na din ang kanilang background

“Left” sinunod ko lang ang sinasabi ng taong nag bibigay sa amin ng direksyon patungo kay Aey

Halos nakakabingi ang ingay at halos nakakabulag ang usok na nag lalaro sa buong lugar, kung siguro ako pa rin ang dating Josefa ay natakot ako sa ganitong sitwasyon pero sinanay at hinubog na ako ng panahon at realidad ng buhay ko. Siguro, kahit papaano ay pasalamat pa rin ako sa nag turo sa akin kung paano gumalaw ng ganito.

Nagulat ako ng may lalakeng sumulpot sa harap namin hindi hindi pa ako nakakakurap ng bigla ito sumugod, kakalibitin ko na sana ang aking baril ng bigla nya itong sinipa dahilan para tumilapo ang aking hawak.

Inilagan ko ang kamao na papasalubong sa akin pero sa pag ilag ko ay isa naman kamay ang humila sa akin, muntik pa ako mawalan ng balanse sa ginawa ni Roave. Si Roave naman ang nag papakawala ng suntok, pinulot ko ang baril na nahulog ko at tinutok sa lalake pero dahil sa bilis ng galaw nila ay hindi ko maaninag ang target ko. 

Kakalabitin ko na sana ang gatsilyo ng may isang lalake ang sumakal mula sa aking likod. Halos nanunuot na ang hapdi sa leeg ko . Ramdam ko ang pagtibok ng ugat sa aking sentido habang pilit na humihingi ng hangin mula sa aking baga. Mamatay na ba ako dahil ang pigura ni Roave ay sobrang lumalabo na sa panngin ko. 

Pero hindi pwede kailangan ko pa bumalik sa pamilya ko, kahit nang hihina ay pinilit ko ginamit ang natitirang kong lakas, humarap ako sa gilid ko at itinaas ko ang aking magkabilang binti at malakas na itinapak sa pader na nasa harap , sabay tulak pabalik nang buong pwersa. Dahil sa bigat ng impact, nawalan ng balanse ang sumasakal sa akin. ​Kasabay nito, nakuha ko ang pagkakataong hugutin ang maliit na patalim sa aking baywang. Sa isang mabilis na swish, ibinaon ko ang dulo nito sa braso ng estranghero.​

“AAAGH!” Napabitaw ang lalaking may hawak sa akin

​Bumagsak ako sa sahig, habol hininga at hinawakan ko ang nag iinit kong leeg, sa kagustuhan kong gumanti ay hindi ako tumigil. Habang nakaluhod, mabilis akong lumingon at binigyan ng isang malakas na sipa sa tuhod ang lalaking sumakal sa akin, sapat na para mapaluhod din ito sa sakit. 

“Tangina mo!” rinig kong sigaw ni Roave 

Sa halip na iwasan ni Roave ang susunod na suntok ng dambuhalang kalaban, sinalo niya ito gamit ang kanyang balikat at gumanti ng isang sunod-sunod na uppercut sa sikmura nito. ​Nang manghina ang higante, mabilis na kumuha ng bwelo si Roave at binaril ito sa sentido.

“Josefa, yumuko ka!” sigaw ni Roave. 

Napalingon ako sa lalake na susugurin sana ako nang mabilis na gumalaw si Roave at katulad ng sinabi ni Roave ay yumuko ako habang si Roave ay tumalon sa ibabaw ng isang lumang lamesa at nagpakawala ng isang flying knee diretso sa mukha ng lalakeng sumakal sa akin. Tumilapon ang lalaki sa mga nakatambak na bakal at nawalan ng malay.

Ang dalawang kalaban ay nakahandusay na sa sahig. 

“Ayos ka lang?” tanong ni Roave nang hindi lumingon, ang mga mata ay nakabantay pa rin sa bawat sulok ng gusali

 ​“Kulang na lang ng konti, mapuputulan na ako ng hininga,” sagot ko habang pilit na ibinabalik ang ayos ng aking tindig. “Salamat sa cover.“​

“Kulang ka pa ng practice” tinignan ko ito ng masama “ Pero huwag ka munang magpasalamat,“ bulong ni Roave habang naririnig namin ang ilang papalapit na mga yabag mula sa labas. “Mukhang marami pa silang darating.”

“Tara na bago pa ako makipag meet and greet kay san Pedro” nauna akong nag lakad at hinanap kung saan nandoon sila Aey

JARA’s POV

“Clear path in 3… 2… 1…” I whispered while looking at the tablet “Mr. Martinez, deactivating the final trap on the north wing” wika ko at tulad ng dati ay wala akong nakuhang sagot mula sa amo kong ito

From my monitor, nakita ko ang sabay na pag pasok nila Josefa at Roave “Everyone please don’t leave too much mess, mahihirapan ang team ko mag linis nyan” biro ko

Sa loob ng van kung nasaan ang team ko na imbis na hawak namin ay mop at walis, hawak namin ang ilang tablet kung saan kami nag momonitor at nag bibigay ng direksyon para sa tao sa loob.

And I know later on, madami kaming lilinising dumi.

BRIXX’S POV

“Drone 3 is ready to pop” wika ko habang sumasayaw ang aking mga daliri upang pag laruan ang ilang drone

Nasa loob kami ng isang van kasama ang team ni Jara na katulad ko ay nag papalaro ng ilang drone mula sa loob.

Kahit nasa malayo kami ay sinisugurado pa rin namin na mag mumukha kaming legal na may ginagawa mula sa loob sa tulong ng logo ng kumpanya ni Roave.

“Magkasma si Josefa at Roave” wika ni Jara sa gilid “At the far end of the building, nandoon si Aey”

“Roave, pinalipad ko na si eagle eye, gamitin nyo iyon ni Josefa para tuluyan makapasok sa 10 o’clock” wika ko

Mula sa aking screen ay isang puting usok ang aking nakita ng pasabugin ko ang isang flashbomb.

“Fuck you, Yagi” pinindot ko ang execute para mag padala ng virus sa yagi ng makita ko na sinusubukan nito ang pag pasok sa aking system “Gumawa kayo ng sarili nyong plano” kausap ko sa sarili ko.

KEAN’S POV

“Extraction poit alpha is compromised. Re-routing to beta” wika ko nakahanda na ang aming SUV at ano mang oras ay maarin na kaming pumunta sa aming pick up point upang makuha ang aming tao sa loob. 

Kung minsan sa tingin k ay walang kwento ang role ko naito dahil sa tuwing may bakbakan ay nasa malayo lang ako at nag hihintay sa pick up point para makaalis kami “Mr. Martinez, 5 minutes and I’m at the frint gate. Be ready for a hot extract”

“There are more people coming from the enemy in your 12 o’clock, team Kean, you take care of it” wika ni Jara

“Copy” 

Sa tulong ng ilang tauhan ni Rohan ay nakaabang kami para lalabas at papasok kung saan nagaganap ang gyera, kailangan namin panatilihin na ayon pa rin sa aming plano at mag mumukha pa rin malinis ang lahat.

Lumabas ako ng aking sasakyan at balak na sana sugurin ang kalaban ng biglang may nag pasabog mula sa taas.

“The Vera’s” wika ni  Brixx 

ROHAN’S POV

Isang malakas na sipa ang ginawa ko sa pintuan para tuluyan kaming makapasok “Seppressive fire! Move, move!” 

“Brixx more smoke on the halfway” wika ko bago ako nag pakawala ng putok mula sa akingbaril “Kean, prepaer the back up vehicles”

Mula sa aking gawi ay nakita si Mr. Tob na walang awa at walang hirap na pinapuputuakan ang mga kalaban, seryoso ito at alam kong galit sya.

“The Veras” rinig kong wika sa earpiece

DYLAN MARTINEZ’S POV

​Every step I took down that dark, suffocating hallway was punctuated by the crunch of debris and the acrid stench of gunpowder. I gripped my sidearm, my breathing rhythmic and controlled, but inside, a storm was raging.​

“Apricity,” I whispered to myself, the name a mantra against the chaos.​ 

I could hear Kean’s report over the comms about the perimeter holding, and the voices of Roave and Josefa clearing the opposite wing. But I didn’t stop. I could feel it—she was right here, at the end of this corridor.

​When I reached the massive steel door at the far end, I didn’t wait for my team. I threw my entire weight into a kick, slamming it open.​

I expected to see Apircity bound, weeping, or broken. I expected to have to rush in and shield her from enemies. But what greeted me was an image I will never forget.​

I froze at the entrance. My weapon was raised, aimed at the center of the room, but my finger refused to pull the trigger.

​There, amidst the wreckage of overturned tables and shattered glass, stood Apricity. But this wasn’t the Apricity I knew from the club. Her eyes—once filled with fear and hesitation—were now burning with the cold fire of gold and silver.​ A man tried to lung at her from behind. Apricity didn’t even turn around. In one fluid, seamless motion, she stepped aside, caught the man’s arm, and using his own momentum, slammed him into the concrete wall. I heard the sickening crack of bone.​

​I watched as she snatched a jagged piece of steel from the floor. With every move she made, she seemed to be dancing in the middle of death itself. This was the ferocity of the Vera Wolf. Her style wasn’t brutal like a Martinez; it was calculated, lightning-fast, and surgical. It was as if every nerve in her body was hardwired to the environment.

​How was she doing this?

​Another gunman tried to take aim. In a flash, Apricity vaulted off an old cabinet, using it as a springboard, and before the man could even squeeze the trigger, she was already in his face. A powerful kick to the temple sent him crashing to the floor, unconscious.​That’s when I finally understood what my grandfather told me about the Gaboys. “Never wake the wolf beneath the eclipse, because when their world goes dark, they leave nothing behind.” 

​Apricity turned to face the last man standing. Her hair was disheveled, a streak of blood marked her cheek, but her posture… her posture was that of a queen of the underworld. When the final enemy finally collapsed, only then did she stop.​

“The Veras” I heard from the comms

To be continued

Follow nyo ang watty’s account na ito guys, para sa next part kahit 300 followers lang for g na ako hahaha