Kabanata Uno: Panibagong - pagsubok

Tahimik na pinapakiramdaman ni Ren ang bawat yabag sa kanilang kwarto. Lingid sa alam ng kanyang ama ay saksi siya sa bawat nangyari sa baba ng mansion na iyon. Hindi nito maaring malaman ang kanyang ginawang pagsalungat sa pangako sa kanyang ama.

Malakas ang pagkakabukas ng pinto kasunod ng mabibigat ding hakbang ng kanyang ama. Nagmamadali nitong tinahak ang banyo sa loob ng kanilang silid. Dinig na dinig niya ang bilis ng tibok ng kanyang puso marahil ay dahil sa kaba at hingal sa patakbo niyang pagtatago sa silid na iyon. Ilang sandali pa ay naririnig na niya ang lagaslas ng tubig mula roon. Malamang ay naliligo ang kanyang ama upang maalis ang mga laway na nakadikit sa katawan nito. Pinilit niyang pantayin ang kanyang paghinga upang isipin ng kanyang ama na mahimbing parin ang kanyang pagtulog.

Ilang minuto ang lumipas ng matapos makaligo ang kanyang ama. Hindi pamilyar ang mga kaluskos na ginagawa nito kaya’t nagkunwari siya ng nagising sa ingay na dulot nito.

Gary: Ren, gumising ka na. Uuwi na tayo.

Doon lamang niya napansin na nakabihis na ang kanyang ama ng puti nitong tshirt at kupas na maong. Napansin din niyang naibalik na ang bag nitong itinago ni mamang. Nakakpanibagong makita ang kanyang amang may saplot. Sana’y siyang kung hindi maliliit na salawal ay hubo’t hubad itong naglalakad sa kanilang silid.

Agad siyang tumayo upang sundin ang kanyang ama. Tila wala itong sasayangin minuto sa bahay na iyon at aalis sila kahit dis oras ng gabi. Ayos naman ang kanyang kasuotan kaya’t tanging ang mga gamit lamang niya sa aparador ang kailangan niyang kunin na noon ay nakaayos na rin.

Mabilis pa sa alas kwatrong nakaayos na silang mag-ama at handa ng umalis. Pabukas na sana sila ng kwarto ng bigla buumulaga sa kanilang harapan ang tusong matanda. Hawak nito ang ilang pirasong papel.

Mamang: mukhang sabik na sabik na kayong umuwi ah. Impunto alas dose. Tapos na ang kontrata mo sa akin Gary.

Lintanya ng matanda habang binibigay ang mga papel na iyon.

Mamang: Eto, patunay na bayad na kayo sa atraso niyo sa kin.

Gary: PUTANG INA KANG MATANDA KA!

Puno ng galit ang mura ng kanyang ama habang kinukuha ang dokumentong iyon.

Gary: SOBRA SOBRA PA ANG BAYAD KO SAYONG PUTANG INA KA.

Damang dama ni Ren ang galit sa kanyang ama, naglalabasan ang mga ugat nito sa braso at sa leeg, tanda ng paggigigil nito sa kausap.

Hindi inaasan ni Ren ang sumunod na nangyari. Mabilis at malakas na sinakal ng kanyang ama si mamang na napadikit sa pader. Sa lakas ng kanyang ama at dinig ang paghampas ng ulo nito sa kongkretong pader. Hindi makahinga ang matanda, sa higpit ng magkakasakal ng kanyang ama ay madali itong nawalan ng hangin. Nagiba na rin ang kulay ng mukha nito.

Gary: PUTA KA, TANDAAN MO, HUWAG NA HUWAG KANG MAGPAPAKITA SAKIN –KUNG HINDI MAPAPATAY KITANG HAYOP KA. SIGURADUHIN MONG ITO NA ANG HULING ARAW NA MAKIKITA KO YANG PUTANG INANG MUKHA MO KUNDI BABASAGIN KO YAN.

Hindi pa rin makasagot si mamang dahil sa higpit ng pagkakasakal ng kanyang ama rito.

Gary: HUWAG NA HUWAG KO RIN MALAMANG LUMALAPIT KA SA ANAK KO DAHIL MAPAPATAY KITANG HAYOP KA!

Nawawalan na ng malay si mamang na nagpakaba sa kanya. Paano pag napatay ng kanyang ama ang matanda? Mababalewala ang mga sakripisyo nito para sa kanya sa kanilang pamilya.

Ren: Papa..

May pag-aalala sa boses niya, hinawakan niya ito sa braso upang itigil na nito iyon. Hindi naman siya nabigo at lumambot din ang pagkakahawak nito sa leeg ng matanda. Patapon na nito iyong binitiwan sa sahig ng kwartong iyon. Napalingon siya sa matandang naghahabol ng hiningang nakahandusay sa sahig. Para itong kagagaling lang sa matagal na pagkalunod. Iyon ang huling pagkakataon na makita niya ang mukha ng matanda bago pa man siay hilahin ng ama palabas ng bahay na iyon.

---

PASAY diyan! PASAY!

Sigaw ng konduktor, malakas at tuluy-tuloy habang binabaybay ng bus ang madilim na lansangan.

Napabalikwas sa iniisip si Ren. Saglit niyang ibinaling ang tingin sa labas. Ilang segundo na pala siyang tulalang nakatanaw sa mga poste ng Meralco. Isa-isa iyong dumaraan sa bintana, mabilis, paulit-ulit, parang kumpirmasyon na gumagalaw na talaga ang lahat—na tapos na ang lahat.

Ala-una na ng madaling araw. Dapat ay antok na antok na siya. Pero sa halip ay gising ang diwa niya mula sa bigat ng mga nakalipas na linggo. Katabi niya ang kanyang ama, parehong nakaupo sa iisang hilera ng bus, pauwi ng Maynila.

Hindi pa rin siya makapaniwala. Tapos na. Wala na sila kay Mamang. Wala na ang matandang tuso, ang mga gabi ng panggigipit at pananahimik. Wala na ang tahimik na pagtitiis ng kanyang ama. Hindi na muling mangyayari iyon—at ngayon, para bang unti-unti na siyang nakakahinga.

Tumagilid siya ng bahagya para mas mapagmasdan ang ama. Tahimik lang ito, nakapikit, pero hindi tulog. Kita pa rin sa mukha nito ang pagod—hindi lang dahil sa biyahe, kundi dahil sa lahat ng pinagdaanan nito. Guwapo pa rin ang anyo, gaya ng dati. Pero ngayon, may dagdag: may lamat. May bigat sa ilalim ng mga mata na hindi lang puyat, kundi sugat.

Doon muling kumirot ang dibdib ni Ren. Sa kabila ng lahat ng sakit, nariyan pa rin ang ama niya. Maamo, tahimik at mabait pa rin. Marahil iyon ang pinakamasakit—na kahit sinaktan siya ng mundo, hindi ito bumigay. At siya, si Ren, naging bahagi ng pananahimik nito ngayon at malaking dahilan ng naging paghihirap nito.

Alam niyang hindi na mabubura ang mga nangyari. Hindi niya mababawi ang mga gabing nagbulag-bulagan siya. Pero kung may puwede pa siyang gawin ngayon, iyon ay ang manatili sa tabi ng kanyang ama at bumawi.

Gary: Hmm… Anak, pagod ka ba?

Mahinang tanong ng ama.

Nagulat siya. Pansin pala ng ama ang mga titig niya.

Ren: Hindi po, ako nga po sana ang magtatanong kung gusto n’yong matulog. Nakatulog na rin naman ako kanina.

Tumango lang ito, marahang ngumiti, at muling ipinikit ang mga mata. Walang sinabi, pero sapat na ang katahimikan para sabihing nauunawaan siya.

Dahan-dahang sumiksik si Ren sa tagiliran nito, parang bata, dahan-dahang isinandal ang ulo sa balikat ng ama. At gaya ng dati—gaya ng laging inaasam ng kanyang alaala—iniakbay ng ama ang braso nito sa kanya.

Sa init ng braso nitong nakaakbay at sa banayad na ugong ng makina ng bus, doon lang niya lubos na naramdaman na totoo na ang lahat. Tapos na ang bangungot. Tapos na ang pagpapahirap.

Bukas, babalik na sa dati ang lahat—hindi perpekto, hindi agad-agad, pero sapat. Sapat na para sabihing may uumpisahan silang muli.

---

Madaling-araw na nang marating nila ang bahay. Tahimik ang buong paligid—walang katao-tao sa labasan, tanging ang mahinang pagaspas ng hangin sa mga puno ang maririnig. Kahit mag-aalas-singko na ng umaga, nanatiling madilim ang kalangitan. Parang pati ang araw ay hindi sigurado kung dapat na ba itong sumikat.

Tahimik lang si Ren habang nilalakad ang makitid na daan papasok sa tarangkahan. Ramdam pa niya sa katawan ang antok, pero mas malakas ang kaba at pagod. Ayaw na nilang istorbohin ang ina—malamang ay tulog pa ito. Mabuti at may sarili silang susi.

Pinanood niyang pinihit ng kanyang ama ang seradura bago marahang binuksan ang pinto. Bumungad sa kanila ang kadiliman ng loob ng bahay. Walang kahit isang ilaw ang nakabukas. Napakunot ang noo ni Ren. Sanay siyang may ilaw sa kusina, kahit dis-oras ng gabi—palaging iniwang nakabukas ng kanyang ina.

Sumunod siya sa kanyang ama papasok. Isinara nito ang pinto, saka binuksan ang ilaw sa sala. Napapikit si Ren sa biglang liwanag, pero agad din siyang muling dumilat—at doon siya natigilan.

Magulo ang kabahayan.

May mga damit na nakasabog sa sofa. Mga papel at dokumento ang kalat sa lamesa, pati bag ng kanyang ina ay nakaawang. Hindi ito mukhang bahay na mahimbing ang tulog ng mga nakatira—mukhang may nagmadaling umalis.

Napatingin siya sa kanyang ama, na nakatayo rin sa gitna ng sala. Halatang nagtataka ito, pero hindi na nagsalita. Tapos ay nagsimulang tumawag, may halong kaba ang boses:

Gary: Mahal? Mahal?

Medyo malakas ang sigaw. Hindi iyon normal na tono—may pag-aalala, may pwersa, may takot.

Agad itong nagtungo sa silid kung saan karaniwang natutulog ang kanyang ina at bunsong kapatid. Naiwan si Ren, nakatayo pa rin, hindi maigalaw ang katawan. Parang may malamig na hangin na gumapang sa batok niya habang pinagmamasdan ang paligid.

Maya-maya’y bumalik ang kanyang ama. Wala ito sa sarili, halatang kabado. At kahit walang sabihin, alam na ni Ren ang ibig sabihin ng itsura nito.

Wala ang mag-ina.

Parang piniga ang loob niya. Napakapit siya sa kanyang dibdib. Sunod-sunod ang mga tanong na pumasok sa isipan.

“Bakit magulo ang bahay? Nasaan si Mama at si Yenyen? May nangyari ba? Si Mamang—hindi kaya…”

Nanginig ang kamay niya habang nilalapitan ang bag ng kanyang ama. Mabilis niyang hinanap ang cellphone. Pagbukas niya nito—

Low batt.

Inis siyang napasinghap. Agad niyang ikinabit sa saksakan. Tumabi ang kanyang ama. Wala silang imikan habang pinanonood ang mabagal na pagbukas ng screen.

Ilang segundo lang, lumitaw ang mga mensahe. May ilang hindi nasagot na tawag at sunod-sunod na mensahe—lahat mula sa kanyang ina.

Binasa ito ng kanyang ama. Mababa ang boses nito nang magsalita:

Gary: Sinugod daw sa ospital si Yenyen kagabi.

Ren: Po?

Gary: Pupuntahan ko ang Mama mo’t kapatid mo. Dito ka muna, anak.

Ren: Pero gusto ko pong sumama.

Umiling si Gary. Marahan, pero may bigat. Tinapik niya ang balikat ni Ren.

Gary: Magpahinga ka muna. Maigi na may naiwan dito, kung sakaling may kailangang dalhin sa ospital.

Hindi na nakapagsalita si Ren. Tumango na lang siya. Mabigat man sa dibdib, alam niyang tama ang ama.

Gary: Ikaw na muna ang bahala rito. I-check mo palagi ang telepono mo. Kapag tumawag ako o ang Mama mo, sagutin mo agad.

Ren: Opo.

At iyon na ang huling sinabi ni Gary bago mabilis na lumabas ng bahay. Naiwan si Ren sa sala, tinatanaw ang papalayong anino nito mula sa nakabukas na pintuan.

Isinara niya ang pinto. Tahimik ang buong bahay, pero mas maingay sa loob ng dibdib niya ang kaba. Humakbang siya pabalik sa sala, umupo sa tabi ng kalat na sofa. Hindi niya ininda ang gulo. Hindi na mahalaga.

Tumitig siya sa kisame, saka ipinikit ang mga mata.

“Sana okay si Yenyen.”

---

Bitbit ang isang bag ng damit at isang supot ng pagkaing siya mismo ang nagluto para sa kanyang mga magulang, dali-daling sumakay si Ren sa elevator paakyat sa palapag kung saan naroon ang kwarto ng kanyang kapatid na si Yenyen. Unang araw nito sa ospital matapos itong isugod kagabi, at kahit halos walang tulog, sinikap pa rin ni Ren na makapagluto ng agahan at makapaghanda ng kaunting gamit para sa kapatid at sa kanilang mga magulang.

Makalipas lang ang ilang saglit, bumukas ang pinto ng elevator sa tamang palapag. Paglabas niya, agad niyang natanaw ang kanyang ina—nakaupo sa isa sa mga upuang nakahilera sa labas ng intensive care unit. Halatang puyat ito at pagod, at ang pamumugto ng mga mata ay nagsasabing matagal itong umiyak. Saglit na natigilan si Ren sa tanawin, lalong bumigat ang dibdib niya. Alam niyang may oras ang dalaw at may limitasyon sa mga puwedeng pumasok sa loob, pero wala na siyang ibang inisip kundi ang makalapit at malaman kung kumusta na ang kalagayan ng kanyang kapatid.

Ren: Mama.

Lena: Anak, Ren. Buti at dumating ka na. Kamusta ka nak?

Ren: Ma, ayos lang ako. Kayo po ang kamusta? Si Yenyen po – anong sabi ng doktor?

Usisa niya habang pilit niyang sinisilip ang kapatid mula sa maliit na salamin ng pinto ng kwartong iyon.

Lena: Ayun, patuloy pa rin ang mga test sa kapatid mo, wala pang sinasabi ang doktor. Naghihintay pa rin ako ng balita.

Ren: Ano po ba nangyari?

Lena: Nakita ko nalang yung kapatid mo na walang malay sa kwarto kagabi. Sinamsam ko kasi yung mga sinampay. Nagulat na lang ako na wala na siyang malay at nangingitim na yung mga labi. Kaya ayun, sinugod ko na dito sa ospital.

Maluha-luhang kwento ng kanyang ina.

Ren: Gagaling po si Yen, magtiwala lang po tayo sa Diyos.

Napayakap siya sa kanyang inang nanlalambot na.

Ren: Nga pala Ma, nagluto ako. Kumain muna kayo at nang malamanan po yung sikmura ninyo kahit papaano.

Lena: Sige anak, salamat at nagdala ka ng makakain. Ayos lang ba sa’yo maiwan dito? Baka kasi may hingin yung nars sa loob.

Ren: Okay lang po ako dito ma. Si papa nga po pala, asan?

Lena: May pinuntahan saglit, pinatawag kasi siya dun sa nurse station .

Ren: Ahh. Sige po. Kain na po kayo. Pag dating ni papa, sasabihin ko puntahan ka sa canteen.

Lena: Sige, ikaw muna magbantay diyan.

Hinatid pa ng kanyang tingin ang kanyang ina habang palayo ito upang kumain. Awa ang kanyang nararamdaman ngayon na alam niyang panibagong problema na naman ang kanilang haharaping mag-anak. Alam niya na kahit papaano’y napaghandaan na ng kaniyang mga magulang ang bagay na ito subalit kung gaano kalala ang sitwasyon ay hindi niya alam kung kakayanin ba ng kanyang mga magulang.

Naisipan na lamang niyang mag-ubos ng oras sa kanyang telepono, isang linggo na rin siyang lumiban sa klase at nagpasa lamang siya ng liham sa kanyang pagliban, siguro ay bukas makalawa ay papasok na rin naman siya. Binukasan niya agad ang kanyang messenger hinanap ang pangalang ng kanyang kaibigang si Ayah. Gerimiah ang totoong pangalan nito subalit Ayah ang pinili nitong palayaw upang mag tunog babae.

Ren: Sis!

Ayah: Sis! Kamusta ka na? tagal mo di nagparamdam ah. Saan ka ba galing?

Ren: Nako sis, sa malayo at wag mo na itanong.

Ayah: Asan ka ngayon? Tara, pasyal tayo.

Ren: Nako, di pwede sis. Na-ospital ang kapatid ko, kaya andito ako nag babantay.

Ayah: Sayang naman.

Ren: Sa Lunes na tayo mag-chikahan sis.

Nurse: Kayo po ba ang bantay ni Patient Cruz?

Naputol ang kanyang pakikipag usap sa kaibigan ng biglang lumabas ang nars.

Ren: Ako po, kapatid po po ang pasyente.

Nurse: Nagising po kasi ang pasyente at hinahanap ang mama niya. Andiyan po ba?

Ren: Kumain po saglit. Tatawagin ko p .

Nurse: Sige po sir. Salamat.

Iyon lang at pumasok na ulit ang nars sa kwarto at siya naman madaling nilakad ang daan upang hanapin ang canteen kung na saan ang kanyan ina.

Isang palapag ang layo ng canteen sa palapag ng ICU, papasok na sana siya sa loob ng canteen ng mahagip ng kanyang mga mata ang kanyang mga magulang na naguusap sa isang palikong pasilyo. Sunundan niya ito, marahan siyang lumapit at pinakinggan ang pag-uusap ng kanyang mga magulang.

Lena: Paanong gagawin natin kay Yenyen, Gary?

Gary: Mahal, mahahanapan natin ng paraan lahat. Hindi tayo susuko.

Parang binuhusan siya ng malamig na tubig sa narinig. Ano kaya ang kalagayan ng kapatid niya?

Lena: Ano ba sabi ng doktor? Wala na bang ibang paraan? Baka hindi natin kayanin?

Gary: Sabi nga ni Doctor Flores, ang tanging magagawa dito sa ospital ay ang maiwasan ang susunod na atake niya sa puso. Mababantayan lamang siya dito at mabibigyan ng paunang lunas. Pero, hindi iyon sapat. Tanging operasyon lang ang makakligtas kay Yen. Maari siyang bigyan ng gamot, pero dapat dumito siya sa ospital at kung aatakihin siya ulit, hindi na kakayanin ng puso niya.

Labis ang pag-aalala sa boses ng kanyang ama sa mga katagang iyon. Pilit nitong pinalalakas ang sarili habang inaalo ang kanyang inang tuluyan ng umiyak.

Gary: Malaking halaga ang kailangan sa operasyon at tanging sa Amerika lang pwede maisagawa iyon. Kaya naman nilang asikasuhin ang mga papeles para sa operasyon doon, pero ang problema ay ang malaking halaga na kakailanganin.

Lena: Kailan naman natin dapat iyon bayaran? At magkano aabutin?

Gary: Sa tantya niya ay kulang kulang isang milyon ang magagastos. Maari nilang isagawa ang mga operasyon ngunit kailangan natin mabuo ang pera sa loob ng isang buwan. Isang bagay pa ay paano ang pagpunta sa Amerika?

Lena: Si papa, tutulong iyon sa’tin. May hati naman ako sa lupain namin sa Ilocos. Baka pwede natin ibenta.

Turan ng kanyang ina habang tuloy –tuloy parin ang pag-iyak nito.

Gary: shhhh… tahan na mahal. May awa ang Diyos, makakaraos din tayo.

Bagsak ang balikat ni Ren sa kanyang mga narinig, awang awa siya sa kapatid at sa mga magulang. Kung may magagawa lamang siya para sa mga ito. Hindi niya napansin ang mga luhang dumaloy sa kanyang pisngi habang patalikod na lumayo mula sa kinaroroonan ng kanyang mga magulang.

Kabanata Dos: Dungaw

Halos magdadalawang buwan na mula nang maospital ang kanyang kapatid, at simula noon, bihira na niyang makita ang kanyang mga magulang sa kanilang bahay. Madalas siyang naiwan upang magbantay ng bahay at magdala ng pagkain sa ospital tuwing hapunan. Ilang ulit na rin niyang hiniling sa kanyang mga magulang na siya na lamang ang magpaiwan sa ospital upang kahit papaano’y makapagpahinga ang mga ito, subalit ni minsan ay hindi siya pinayagan. Mas nais ng kanyang mga magulang na ipagpatuloy niya ang pag-aaral at manatiling nakaalalay sa mga gawaing bahay—isang tungkulin na sa tingin niya ay nagagampanan naman niya nang maayos.

Tangan ang dalawang bag—ang isa’y may lamang pagkain, ang isa nama’y mga pamalit na damit para sa kanyang ama’t ina—tinungo niya ang ospital kung saan kasalukuyang naka-confine si Yenyen. Kung siya lang ang masusunod, hinding-hindi niya nanaising mapadpad sa lugar na iyon. Araw-araw na lang ay problema ang pinagkukunan ng gastos para sa ospital. Ngunit sa tuwing nagtatanong siya, tanging “Okay lang” lang ang laging sagot ng kanyang mga magulang. Madalas sabihin ng kanyang ina na mas mainam kung tutukan na lamang niya ang kanyang pag-aaral at huwag na siyang mag-alala pa sa mga suliranin sa ospital.

Hindi pa man lumilipas ang isang minuto ay nakasakay na siya ng dyip patungong ospital. Sa likod ng driver siya naupo—alam niyang aabutin din siya ng labinlima hanggang dalawampung minuto sa biyahe. Para malibang, itinungo niya ang pansin sa kanyang cellphone at nagsimulang mag-scroll sa social media. Paminsan-minsan ay napapatawa siya sa mga nakakatawang video na napapanood niya, kaya’t kahit papaano’y nakakagaan ng pakiramdam.

Makalipas ang ilang minuto ng biyahe, may sumakay at naupo sa tapat niya. Isang binatang kapansin-pansin ang presensya. Mabilis niyang naamoy ang matapang ngunit kaaya-ayang halimuyak ng pabango nito, na agad umabot sa kanyang pwesto. Napatingin siya—nakasuot ito ng simpleng itim na t-shirt at puting shorts, subalit may tindig na mahirap hindi mapansin. Hindi man niya intensyon, pansamantalang nabaling ang atensyon niya rito, tila nakalimutan ang bigat ng mga dalahin sa kanyang balikat.

“Hmm…pogi si kuya at mukhang fuckboy.” Sigaw ng kanyang makamundong pag-iisip. Mula sa pagkilatis niya sa mestisong mukha nito’y bumaba ang kanyang tingin sa pundilyo nitong may malaking umbok. “Shit, mukhang daks din si kuya, ang sarap siguro paglaruan ng malalaking bayag nito.” Naging mas makulay ang kayang pag-iisip, inisip niyang hawak-hawak niya ang burat ng gwapong lalaki sa kanyang harapan at pinagsasawa ang kanyang kamay sa paglalaro sa bayag nito. Pinagmamasdan din niya ang gwapong mukha nitong sarap na sarap sa kanyang ginagawa. Halos maglaway siya ng hindi ang mukha ng lalaki ang kanyang iniisip kundi ang mukha ng kanyang sariling ama. Ang mukha nitong sarap na sarap habang chinuchupa. Nakatatak sa kanyang isip ang itsura ng matigas nitong burat na pulam-pula dahil sa walang pakundangang pagchupa rito. Halos sariwa pa sa kanyang ala-ala ang sarap ng burat nito habang nasa loob iyon ng kanyang bibig. Hanggang ng1ayon ang ramdam parin niya ang ulo ng burat nitong nilalaro ng kanyang dila habang nasa loob ng kanyang bibig. Napapanganga siya sa tuwing naiisip niya ang mga sandaling iyon.

“Medical City! Medical City! May bababa ba?”

“Medical City! Medical City! May bababa ba?”

“Medical City! Medical City! May bababa ba?”

Napatigil siya sa malalim niyang pag-iisip ng tapikin siya ng lalaking nasa kanyang harapan.

Lalaki: Ikaw po yata ng tinatanong ng driver.

Halos lamunin siya ng lupa ng mapagtantong kanina pa siya nakatitig sa lalaki sa kanyang harapan. Marahil ay nagtataka rin ito sa kanyang pag-titig lalo na sa pundilyo nitong may malaking umbok. Bigla tuloy niyang binawi ang tingin.

Ren: Opo. Bababa po ako. Saglit lang po.

Dali-dali siyang bumaba sa dyip at di na niya ito muling nilingon pa. Di na yata niya kaya pang mapahiya ng todo dahil sa kamanyakan ng kanyang isip. Gusto rin niyang sabunutan ang sarili dahil hanggang sa ngayon ay burat parin ng kanyang ama ang kanyang pantasya.

“ Lintik ka talaga Ren, wala ka na sa katinuan!“ Bulyaw niya sa kanyang sarili at binilisan ang paglalakad papasok sa ospital.

---

Ren: Nay!

Mabilis ang hakbang ni Ren habang tinatawag ang kanyang ina na noon ay papalayo sa silid ng kanyang kapatid. Mahigit isang buwan na rin mula nang mailipat si Yenyen sa isang pribadong kwarto mula sa Intensive Care Unit, ngunit hindi pa rin nawawala ang utos ng doktor—kailangan pa rin ng 24-oras na pagbabantay.

Lena: Ren! Pumasok ka na sa loob at bantayan mo muna ang kapatid mo. May pupuntahan lang ako sandali.

Ren: Sige po.

Agad siyang pumasok sa silid, isinara ang pinto nang marahan at inilapag ang bag na dala sa may gilid ng aparador. Lumapit siya sa kama ng kapatid at marahang naupo sa tabi nito. Mahimbing ang tulog ni Yenyen. Nakakabit pa rin ang suwero sa braso nito at bagama’t wala nang oxygen mask, halatang mabigat pa rin ang paghinga. Maputla ang kutis at kapansin-pansin ang pagkapayat ng katawan.

Ren: Pagaling ka, Yenyen.

Mahinang bulong iyon, kasabay ng maingat na halik na inilapat niya sa noo ng kapatid. Saglit siyang napatitig, tila inaaral ang bawat galaw at hininga nito—nakikinig, umaasang mas lalakas ito sa mga susunod na araw.

Habang wala pa ang kanyang ina, minabuti na niyang ayusin ang kalat sa maliit na lamesang nasa loob ng kwarto. Doon na rin kasi sila madalas kumain ng pananghalian at hapunan, kaya’t tambak ang mga gamit—baso, kalderetang walang laman, supot ng tinapay, at ilang natuyong tissue. Tiyak niyang hindi na ito naasikaso ng kanyang ina, marahil dahil sa dami ng gawain at pag-aalaga kay Yenyen.

Isinunod niyang ayusin ang mga damit ng kanyang ama at ina sa maliit na kabinet sa gilid ng pader. Pinili niyang ipunin ang mga maruruming damit upang maiuwi at labhan sa kanilang bahay. Ilang beses na niyang ginagawa ito, at kahit hindi sinasabi ng kanyang mga magulang, alam niyang malaking tulong iyon sa kanila.

Nang matapos na siya sa kaniyang ginagawa, sakto namang bumukas ang pinto at dumating ang kanyang ina. Kaagad niya itong hinarap, dala ang bahagyang pagod ngunit may taglay na ginhawang nagawa niya ang kahit kaunting bagay para makatulong.

Pagkabalik ng kanyang ina ay agad itong sinalubong ni Ren. Hawak pa rin niya ang resibong kanina pa niya tinititigan.

Ren: Oh Mama, buti bumalik ka na. Saan ka po galing?

Lena: Nakita ko kasi ’tong huling bill sa lamesa. Tingin ko nakita na rin ’yan ng Papa mo kanina habang naka-idlip ako. Medyo may kailangan lang akong linawin—masyadong mataas kasi yung professional fee ng bagong doktor ni Yenyen. Eh baka pwedeng kausapin namin ng Papa mo… baka sakaling makakuha ng discount.

Kinuha ni Ren ang papel mula sa kanyang ina. Maingat niyang inusisa ang nakasulat sa dokumento. Isa-isang bumungad sa kanya ang listahan ng gamot, halos pamilyar lahat sa kanya bilang isang estudyante ng BS-Pharmacy. Alam niyang mahahalagang gamot iyon para sa kondisyon ng kanyang kapatid. Ngunit hindi roon nanatili ang kanyang paningin.

Bumaba ito sa bahaging naka-highlight ang bayarin sa ospiytal.

“₱615,000…”

Nanlaki ang kanyang mga mata. Para siyang biglang nabilaukan kahit wala siyang kinakain. Isang buo at matigas na tanong ang agad na pumasok sa kanyang isip: Paano namin ito babayaran?

Lena: Ay naku, Ren, akin na ’yan. Wag mo na masyadong isipin. Kaya naman ’yang gawan ng paraan. Kami na ng Papa mo ang bahala diyan.

Naputol ang pag-iisip niya nang magsalita ang kanyang ina.

Lena: Nakapagluto ka ba? Anong niluto mo?

Ren: Ah, opo. Nakapagluto po ako. Adobo lang ’to, ’Ma. Yan lang naman ang madaling lutuin at matagal mapanis.

Lena: Okay lang ’yan, anak. Salamat at nagluto ka pa talaga. Alam kong pagod ka rin sa eskwela tapos ikaw pa ang nag-aasikaso sa amin ng Papa mo.

Ren: Ayos lang po ’yun, ’Ma. Kahit dito man lang, makabawi ako’t makatulong.

Nginitian siya ng kanyang ina. Kita sa mga mata nito ang pagod ngunit may liwanag ng pasasalamat sa simpleng tulong na naibigay niya. Tahimik na isinasaayos ni Ren ang dala niyang pagkain sa maliit na mesa sa gilid ng kama.

Ren: Siya nga po pala, ’Ma… nasaan si Papa? Nakita n’yo po ba? Sayang ’tong mainit na kanin. Baka lumamig agad.

Lena: Hay naku, hindi ko rin nga makita. Sabi ng mga nurse, nagtanong daw kung nasaan ang opisina ni Dr. Flores. Tapos ayun, hindi na raw nakita ulit malapit dito.

Ren: Baka po may binili lang? Baka bumili lang ng softdrinks? Hehe.

Lena: Siguro nga. Pero kanina pa ’yun, anak. Ang tagal naman.

Ren: Gusto n’yo po ba akong hanapin ko si Papa?

Lena: Naku, Ren, huwag na. Hayaan mo na siya. Kumain na lang tayo.

Tumango na lang si Ren, bagama’t may konting kaba sa kanyang dibdib. Sa gitna ng lahat, patuloy pa rin ang kanyang ama sa paghahanap ng paraan—kahit saan pa iyon siya dinadala.

Tahimik na inayos ni Ren ang mga plato sa maliit na mesa sa tabi ng kama. Maingat niyang inilatag ang adobong dala-dala, sinabayan ng kanin na ibinalot pa niya sa thermal bag upang manatiling mainit.

Ren: ’Ma, masarap kumain ’pag may softdrinks eh. Bili lang ako saglit. Malay natin, makasalubong ko pa si Papa.

Lena: Hay nako, bahala ka nga. Sige, bumili ka na. Tingnan-tingnan mo na rin ’yung Papa mo—baka and’yan lang pala. Kakain na ako, gutom na gutom na rin ako eh.

Ren: Sige po.

Kinuha niya ang wallet mula sa kanyang bag at agad tumungo palabas ng silid. Palihim siyang lumingon pabalik sa kanyang ina bago tuluyang lumabas. Tahimik ang hallway sa bahaging iyon ng ospital. Sa bawat hakbang, dama pa rin niya ang bigat ng iniwang resibo sa kanyang isipan.

Mabilis niyang tinungo ang elevator at pinindot ang pababang palapag. Habang hinihintay, sandaling nagpakawala siya ng buntong-hininga. Nang bumukas ang pinto, siya lamang ang laman ng elevator sa una. Ngunit bago pa ito tuluyang bumaba, humabol ang dalawang nurse na mukhang papunta sa kanilang dinner break.

Bahagya siyang umurong, isiniksik ang sarili sa sulok upang magbigay-daan. Hawak ng isa sa kanila ang tumbler, habang ang isa nama’y may hawak na maliit na tote bag na halatang may lamang baon.

Nurse 1: Sis, nakita mo ba ’yung gwapong lalaki kanina?

Nurse 2: Sino sa kanila? Ang dami nating nakikitang pogi rito, pero puro busy, walang time para umawra.

Nurse 1: Hindi, ’yung matangkad! Yung may katawan na parang sa gym instructor. ’Yung nagtanong sa nurse station kanina?

Nurse 2: Ahh… parang bisita lang ’ata ’yun?

Nurse 1: Hindi, bakla! Kaanak ’yun ng pasyente sa Room 317—nakita ko kanina.

Nurse 2: Ay oo nga! So anong meron?

Nurse 1: Wala lang. Pinagpapantasyahan ko lang. Hahaha!

Nurse 2: Ay gaga! Kahit naman sino matutuyuan sa lalaking ’yun, amoy pa lang parang pabango ng artista.

Nurse 1: Sis, ’pag nabigyan lang ako ng tsansa… di ko titigilan ’yun! Uubusin ko hangga’t kaya ko! Hahaha!

Nurse 2: Gagi ka talaga!

Hindi napigilan ni Ren ang bahagyang pagkunot ng noo. Sa totoo lang, wala sa kanya ang usapang iyon. Pero hindi niya maiwasang makaramdam ng konting kaba—baka ang tinutukoy ng dalawang nurse ay ang kanyang ama.

Napansin niyang bahagyang bumilis ang tibok ng kanyang dibdib. Tahimik siyang napalingon sa gilid, itinuon na lamang ang paningin sa naglalagablab na numerong bumababa sa elevator panel.

Room 317. Pamilyar ’yon… Hindi ba’t… kwarto ni Yenyen ’yun?

Sa isiping iyon, tila may mariing humigpit sa dibdib ni Ren—parang sinakal siya ng isang malamig na pangamba. Hindi namamalayan ng dalawang nurse na tahimik silang pinakikinggan ng binatang kanina pa nakatayo sa kanilang likuran. Hindi siya sigurado kung dapat ba siyang mainis, matawa, o mandiri. Ngunit isang bagay ang malinaw: kumulo na naman ang selos sa kanyang dibdib.

Baka si Papa ang tinutukoy nila, buntong-isip niya habang lihim na pinipigil ang sarili. Tuwing naiisip niyang may ibang taong nagnanasa sa kanyang ama, hindi niya maiwasang mapuno ng inis. Para bang may nagtatangkang bawiin ang isang bagay na para lang sa kanya. At sa ganitong mga sandali, mas gusto na lang niyang umiwas.

Nakasimangot siyang tumuloy sa convenience store sa may labasan ng ospital. Hindi na niya tiningnan kung anong tatak ng softdrinks ang nakuha niya mula sa ref; basta ang importante ay makabalik agad siya. Ngunit tila sinusubok talaga ang pasensiya niya ngayong gabi.

Habang nakapila sa cashier, naulinigan niya ang bulungan ng tatlong nurse sa unahan—dalawang bakla at isang babaeng nurse. Malinaw at walang preno ang tsismisan ng tatlo.

Nurse 1: Girl, nakita niyo na ba si Doctor Dave?

Nurse 2: Sino, ’yung bagong cardio?

Nurse 3: Yes, girl! Sino pa ba?

Muling tumaas ang interes ni Ren. Doctor Dave? Hindi kaya ito ’yung binanggit ni Mama kanina? ’Yung may mahal na professional fee?

Nurse 1: Nakita n’yo ba? Super guwapo nun! Ang tangkad, ang puti… ang sarap siguro niyon, no?

Nurse 2: Hahaha! Well girl, kung totoo ang mga tsismis… hindi naman daw straight ’yon eh. “Bestfriend” daw ni Doc Jerry ng pediatrics—alam mo na!

Nurse 3: Weh, seryoso? Diyos ko, kung totoo ’yon, sobrang gwapo nilang mag-jowa!

Nurse 2: Ewan ko na lang! Hahaha. Yummy na kung yummy… pero sayang kung ang hanap din niya, eh yummy rin! Hahaha!

Nurse 1: Baliw!

Napailing si Ren habang pinagmamasdan ang tatlo. Ano bang meron sa ospital na ’to at parang lahat may pinagnanasa? Pilit niyang binalewala ang usapan ngunit hindi niya maiwasang mapikon sa lahat ng kanyang naririnig. Sa dami ng pasyente, ng problema, ng dapat isipin—bakit ang mga tao sa paligid niya ay tila nasa teleserye ng pantasya’t tukso?

Natigil si Ren sa pakikinig nang tawagin siya ng cashier.

Cashier: Sir, ikaw na po.

Parang nagising siya mula sa maingay na ingay ng tsismisan. Mabilis niyang binayaran ang softdrinks at agad na lumabas ng convenience store. Muli siyang pumasok sa ospital, tangan ang malamig na bote at bitbit ang bigat ng mga narinig.

Hindi man niya gustong isipin, pilit pa ring sumisiksik sa utak niya ang tanong: Isang baklang doktor? Kasama si Papa? May kung anong kirot sa dibdib niya—hindi ito galit, pero hindi rin basta simpleng kaba. Hindi siya komportable. Alam niyang hindi na muling magpapagamit ang kanyang ama sa kahit sinong bakla—hindi sa ospital na ito, at lalong hindi matapos ang nangyari sa mansion ni Mamang. Paulit-ulit nang sinabi ng kanyang ama kung gaano niya kinamumuhian ang lahat ng naranasan doon. At naniniwala si Ren.

Subalit, paano kung… Hindi niya natapos ang tanong sa sarili. Ayaw niyang tapusin.

Papasakay na siya sa elevator nang maalala niya ang sinabi ng kanyang ina: Nagtanong daw si Papa sa nurse station kung nasaan ang opisina ng mga doktor. Maaaring tinungo nga nito ang klinika at hanggang ngayon ay nandoon pa, naghihintay o may kausap.

Nagbago siya ng plano at sa halip na bumalik agad sa kwarto, nagtungo siya sa nurse station sa unang palapag. Doon siya magtatanong—baka sakaling matagpuan niya ang kanyang ama.

Ren: Good evening po. Nurse, saan po ba dito ang opisina ng mga doktor? May clinic po ba sila?

Nurse: Hmmm, depende po kasi kung resident doctor sila. Yung iba po kasi, visiting doctors lang, so may common office lang silang pinapagamit.

Ren: Ah, ganun po ba… Eh, paano po kung sa cardiology? Yung mga doktor po sa puso?

Nurse: Kadalasan po, yung mga cardio dito ay mga resident at attending doctors. Pero… halos lahat po ng doktor naka-uwi na. Hanggang alas singko lang ang clinic hours nila, on-call na lang sila pagkatapos.

Ren: Pero, Nurse… hinahanap ko po kasi ang tatay ko. Baka po kasi may kinausap siyang doktor. Saan po ba banda ang clinic nila?

Nurse: Hmmm… wala na talagang doktor ngayon. Pero kung gusto mong sumubok, pwede mo pa ring puntahan.

Ren: Saan po banda?

Nurse: Andun sa kabilang building. Pasukin mo yung next building dito sa kanan, tapos lakarin mo lang yung mahabang pasilyo sa kanan. Sa dulo nun, andun yung temporary office nila. Inaayos kasi yung dating office dito, kaya dun muna sila naka-set up.

Ren: Maraming salamat po, Nurse!

Nurse: Ingat ka ha.

Agad siyang tumalikod, hawak pa rin ang malamig na bote ng softdrinks. Habang tinatahak ang direksyon na itinuro sa kanya, hindi niya mapigilang kabahan.

Dali-daling tinahak ni Ren ang direksyong itinuro ng nurse. Gusto na niyang makita ang ama—hindi lang dahil sa gutom na kumakalam sa kanyang sikmura, kundi dahil sa simpleng pananabik na rin. Kaninang agahan pa ang huli niyang kain ng kanin; buong araw kasi siyang abala sa kung anu-anong gawain. Kaya ngayon, sa ilalim ng malamlam na ilaw ng ospital, bitbit ang isang malamig na softdrinks, naglakad siya nang may halong sabik at kaba.

Agad siyang pumasok sa gusaling tinukoy at hinanap ang pasilyong nasa kanan. Sa kanyang harapan ay tumambad ang isang mahabang pasilyong medyo madilim, tila hindi palagian ang ilaw. Tanaw niya sa dulo ang ilang pintong nakasara, tila opisina nga ng mga doktor gaya ng sabi ng nurse. Ngunit isa lang ang agad niyang napansin—wala ni isang tao roon. Wala ring bakas ng pasyente, o kahit receptionist. Tahimik ang buong lugar, at may malamig na katahimikang bumabalot sa paligid.

“Baka naman mali ang napuntahan ko. Siguro dapat sa kaliwa ako,” bulong niya sa sarili, ngunit agad ding naisip: “Pero baka nga andoon sa dulo ’yung clinic. Sayang din kung hindi ko itutuloy.”

May halong pag-aalinlangan man, nagpatuloy siya sa paglalakad. Habang papalapit sa dulo, mas lalo siyang kinakabahan. Walang ibang tunog kundi ang kaunting pag-ugong ng aircon at ang mahinang tunog ng sariling mga hakbang sa tiles. Yakap-yakap pa rin niya ang bote ng softdrinks, marahang lumalamig sa kanyang braso.

Dalawang pintuan ang kanyang nadatnan sa dulo ng pasilyo. Kumatok siya sa una.

Tok. Tok.

Walang sagot. Sinubukan niyang buksan—nakalock. Walang tao.

Tumawid siya sa pangalawang pinto. Muli siyang kumatok. Wala pa ring tugon. Pinilit niya ulit, mas mariin ang katok. Tahimik.

Aalis na sana siya nang mapansin niyang hindi pala nakalock ang pinto. Maingat niyang pinihit ang siradura at bahagyang binuksan ito, sapat para makasilip. Maliwanag sa loob. Tahimik. May dalawang lamesang punô ng libro at ilang folder. Parang opisina nga ng doktor. Pumasok siya ng kaunti at nagtanong:

Ren: Excuse me po… doc?

Walang sumagot.

Ren: May tao po ba rito?

Tahimik pa rin. Wala talaga, bulong niya. Papalabas na sana siya nang may narinig siyang impit na tunog mula sa loob. Isang mahinang tinig, halos pabulong, pero malinaw na boses ng isang lalaki. Napako ang kanyang mga paa.

May tao?

Muling nilingon ni Ren ang silid. Doon niya lamang napansin ang isang pinto sa isang sulok—parang inner room ng opisina. Doon marahil ineeksamin ang mga pasyente. Mas lumalakas ang tinig mula roon.

Lalaki (mula sa loob): Ayos lang ’yan. Saglit lang naman ang hinihiling namin sayo, eh. Malaking tulong ang kapalit nito pag pumayag ka. Ano? Game ka ba?

Malamig ang likod ni Ren. Tumigas ang kanyang katawan sa kaba. May kakaiba sa tono ng boses. Mapang-udyok. May bahid ng pamimilit.

Hindi na siya nakatiis. Maingat niyang tinungo ang pinto. Pinihit niya ang siradura—hindi rin ito nakalock. Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto, sapat lang upang ma sipat ang nasa loob.

Isang matangkad na lalaki agad ang sumalubong sa kanyang paningin. Matikas ang tindig nito, makisig, at halatang sanay sa awtoridad. Suot nito ang isang maayos na asul na long sleeves na tinakpan ng puting laboratory coat. Doktor ito, tiyak ni Ren. Guwapo, maputi, at mukhang may sinasabi sa buhay.

Ngunit bago pa man niya mabuksan nang tuluyan ang pinto upang lapitan ito, may narinig siyang isa pang boses. Isang boses na mas pamilyar kaysa sa alinmang narinig niya buong araw.

“Eh doc… hindi ko po yata kaya ang pinagagawa n’yo. Baka po puwede, ibang bagay na lang po ang ipagawa n’yo sa akin?”

Muntik nang mabitawan ni Ren ang bote ng softdrinks.

Si Papa?!

Hindi siya maaaring magkamali. Boses iyon ng kanyang ama. Boses na palagi niyang naririnig tuwing kausap siya nito sa bahay. At ilang saglit lang, lumitaw nga ito mula sa gilid—nakasunod sa doktor.

Ngunit mas kinilabutan siya sa sumunod niyang nakita.

“Si Papa… naka-brief lang?!”

Namutla siya. Hindi siya makakilos. Hindi siya makapaniwala.

“Putang ina… bakit andito si Papa? At… bakit gano’n ang suot niya?!”

Tuluyan nang nilukob ng kilabot ang kanyang katawan.

Kabanata Tres: Imahinasyon

Nagsikip ang dibdib ni Ren. Parang may mabigat na batong nakapatong sa kanyang dibdib habang unti-unti niyang nauunawaan ang naririnig sa loob ng silid. Hirap siyang huminga. Tila ba bawat salita ay palapit nang palapit sa isang katotohanang ayaw niyang tanggapin.

Kilala niya ang boses na iyon—ang lalim, ang bigat, ang tikas. Isang salita lang ng lalaki sa loob, at alam niyang boses iyon ng kanyang ama. Baritonong tunog na noon pa man ay nagsisilbing haligi ng kanilang tahanan. Ngunit ngayon, ang parehong boses na iyon ay nanginginig, may bahid ng alinlangan… at takot.

Mariin niyang sinilip ang loob ng opisina, halos ayaw pa niyang pumikit sa kaba at panalangin. Sana mali lang ako. Sana hindi si Papa. Sana ibang tao lang ito.

Ngunit malinaw ang lahat. Kitang-kita niya ang doktor—guwapo, maayos ang postura, maaliwalas ang mukha pero may malamig na ngiti. Nakatayo ito malapit sa isang maliit na hospital bed, nakatingin sa kausap na noo’y bahagya pa lamang niyang natatanaw.

Doctor: Tama na ang pag-aalinlangan. Pumayag ka na. Wala ka namang talo rito, pero malaking bawas ang kapalit sa bill n’yo sa ospital. Halika na, huwag ka nang mahiya.

Ilang hakbang pa ang ginawa ng doktor, saka ito yumuko sa kinakausap. Ilang sandali pa’y hinawakan na nito ang braso ng lalaki at marahang hinihila palapit sa kama sa gitna ng silid.

At sa liwanag na tumama sa mukha ng lalaki—nanlaki ang mga mata ni Ren. Parang may bombang sumabog sa kanyang pandinig. Hindi na siya makahinga.

Si Papa!

Walang duda. Ang mukha. Ang tindig. Ang bawat kilos.

Ang kausap ng doktor ay walang iba kundi ang kanyang ama—nakayuko

---

Ooops…

Gusto mo ba mabasa nang buo ang istoryang to?

Kung follower kayo ng stories ko, alam niyo na ang dapat gawin mga lods!

Msg TG : @VincentRey02041988

Very affordable price po. 

Thank you for your support :)

Kabanata Cuatro: Diskwento

Kabanata Cuatro: Diskwento

Pinagmasdan niya ang kanyang amang umupo sa upuang andoon at tinuon ang atensyon sa cellphone nitong hawak. Siya naman ay inayos na ang mga labahing bibitbitin pauwi.

Kakaunti lang naman ang mga labahin dahil lagi naman siyang dumadaan sa ospital para kunin ang mga iyon. Kailangan din niya makauwi agad upang makapag luto at bumalik para ihatid ang pagkain para sa kanyang mga magulang. Halos tapos na siya sa pag sasalansan at naghahandang umuwi nag dumating ang kanyang ina. Maaliwalas ang mukha at bakas ang saya sa mga mata nito.

Ren: Ma!

Sabay pang napalingon ang kanyang ama sa direksiyon ng pintuan kung saan iniluwa ang kanyang ina.

Gary: Mahal, oh bakit parang masaya ka yata?

Pansin din pala ng kanyang ama ang maaliwalas na mukha ng kanyang ina.

Lena: Syempre! Masaya ako kasi may diskwento ang bill natin sa ospital.

Iwinagayway pa nito ang hawak na papel, ang bill ng ospital.

Ren: Talaga po? Paano po nabawasan?

Lumapit ang kanyang ama sa nagsaslita niyang ina at kinuha ang papel na hawak nito.

Lena: Ganito kasi, kanina pumunta rito ang head nurse. Kinausap ako at sinabing may updated bill na daw, pero kailangan daw na puntahan ko sa admin office kanina. Meron daw kasing adjustment. Tapos ayun, doon ako nanggaling. Mahaba ang pila kaya medyo natagalan. Pero okay lang, nung nakita ko ang bagong bill ay nawala ang pagod ko sa pila!

Ren: Gaano ba kalaki ang nabawas ’ma?

Lena: Naging libre yung professional fee nung doktor ni Yenyen! Kaya ang laki ng nabawas. Noong tinanong ko ang sabi ng admin, napili daw si Yen para sa sponsorship ng ospital, kaya naging libre ang services niya!

Napatingin si Ren sa kanyang ama na sinusuri ang papel na hawak. Tama ba ang kanyang nakita? Sumilay ang munting ngiti mula sa kanyang ama?

Ren: Paano daw napili si Yenyen ’ma?

Lena: Hindi ko rin alam eh. Ewan ko dito sa tatay mo. Mahal, nakausap mo ba yung doktor?

Gary: Hindi! Kanina lang nung bumisita dito. Andito na nga si Ren nun eh.

“ Bakit nagsisinungaling si Papa? Kanina sabi ng doktor na iyon, Siya daw ang dapat magpasalamat kay papa. Ibig sabihin, hindi lang kanina sila nagkita. Kailan naman sila nagkausap at nagkita? At bakit kailangan pang ilihim ni Papa ang bagay na iyon?“

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Cinco: Tulala

Ang malakas na tunog ng kumukulong tubig mula sa kanilang takure ang nagpatigil sa kanyang pag-mumuni muni. Tinungo niya iyon at isinalin sa isang malaking kaserolang kung saan niya nilayang ang pinapalambot na karneng baboy panigang. Matapos maisalang kasama ang lahat ng rekado ay tinungo naman niya ang kanilang labahan ulang isalang naman sa kanilang washing machine ang mga maruruming damit galing sa ospotal gayundin ang kanyang mga labahin.

Kinuha niya supot na kanyang pinaglagyan ng mga labahin. Nilabas niya ang mga damit doon at pinaghiwahiwalay ang mga de-kolor at ang mga puti. Doon niya nakita ang dalawang gamit na brief ng kanyang ama. Gamit nito iyon sa dalawang araw na pananalagi nito sa ospital.

Nanginginig ang kanyang kamay. Hawak niya ngayon ang salawal na samasalo sa malaking pag-aari ng kanyang ama. Gustong-gusto niyang amuyin ang pinaghubaran ng kanyang ama subalit may kung anong pumipigil sa kanya. Ramdam niya na parang isang kataksilan ang gawin iyon dahil ipinangako niya sa kanyang sarili na kung maaari ay pipigilan niya ang sariling pagpantasyahan ang kanyang ama bilang respeto at pagpapasalamat na rin doon sa mga pangyayari sa mansiyon.

Ngunit – ano bang masama sa gagawin niya? Na sa kahit sa maliit na paraan na ito at mapagbigyan niya ang sarili. Na sa kahit na sa paraang ito ay madama niya muli ang kakisigan ng kanyang minamahal na ama. Wala naman makakaalam at wala namang magsasabi? Isang talampakan lamang ang pagitan ng ilong niya sa amoy ng lalaking sinasamba.

“ Tang-ina ka Ren, pati maduming salawal ng ama mo, pinagpapantasyahan mo! Kahiya-hiya pag nalaman to ng kung sino man! Itigil mo yang iniisip mo!“

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Sais: Panggigipit

Ilang minuto narin siyang nasa harapan ng kanilang gate ngayon. Halos mahalungkat na niya ang lahat ng loob ng kanyang bag at mga bulsa ngunit hindi niya makita ang susi ng kanilang bahay.

“Putang ina. Kung mamalasin ka nga naman!” .

Hinalungkat niyang muli ang kanyang bag subalit wala parin ang hinahanap.

Wala na siyang ibang maisip na paraan kundi ang akyatin ang gate nila para lamang makapasok. Hindi naman iyon ganoon kahirap dahil hindi naman kataasan ang kanilang tarangkahan at sanay na sanay siyang akyatin iyon lalo na sa tuwing umuuwi siyang gabi na o minsan kapag patakas siyang nakikipagkita sa kanyang nobyo.

Walang kahirap-hirap siyang nakapasok sa gate, tuloy-tuloy siyang pumunta sa likod bahay upang sa pintuan sa kusina siya pumasok. Dalangin nalamang niyang hindi niya iyon nai-lock kanina bago siya umalis.

Ren: Please lord! Sana bukas, sana bukas.

Ipinihit niya ang siradura. “ PUTA! LOCKED!“ maktol ng kanyang isip.

“Okay Ren, no choice tayo, balik sa dating gawi. Aakyat tayo papasok sa bintana!” Pagkukumbinsi niya sa sarili habang naka tingin sa pader at haliging aakyatin. Hindi rin biro ang pagakyat sa haligi at pader na iyon, noong bata bata siya ay sisiw lang ito sa kanya, ngunit ngayon na bago na ang kanyang timbang ay tila imposible na niya itong magawa ng hindi nasusugatan o nababalian ng buto.

“ Eto na girl, magpapaka-darna na ulit tayo!“

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Ren bago niya sinimulang kapitan ang magaspang na pader at mga lumang haligi sa kanilang likod bahay. Kailangan niya maakyat ang balkonahe ng kanyang kwarto. Isang mahabang balkonahe talaga iyon na sakop ang dalawang kwarto sa itaas, ang kanyang kwarto at ang kwarto ng kanyang mga magulang. Bagamat malinis - ay hindi naman nila iyon nagagamit dahil marami narin kasi itong mga gamit na pinaglumaan na ayaw pa itapon ng kanyang ina. Dahil na rin sa mga aircondition unit ng dalawang kwarto ay lagi naman nakasara ang kanilang mga bintana at paminsan lamang ito binubukan kapag nais ng kanyang ina ng preskong hangin at natural na liwanag – at ngayon para sa kanyang munting misyon.

Ilang subok pa ay naakyat na rin niya ang balkonahe. Tagaktak ang kanyang pawis dahil sa puwersa na binigay mabuhat lamang ang sariling bigat paakyat doon. Pagod na pagod siya sa ginawa, madali pa siya ng madali dahil ayaw niyang mauna ang kanyang tiyuhin sa pagdating. Dahil laging sarado ang kanyang bintana ay minabuti niyang sa bintana nalang ng kwarto ng kanyang mga magulang pumasok. Maingat niyang binuksan ang bintana at pinagkasya ang kanyang katawan sa lagusan na iyon.

Ren: Yes! Mission Passed! Ang galing mo talaga darna!

Patawa-tawa pa siya ng makapasok siya sa wakas sa kwarto ng mga magulang.

“ Buti nalang walang tao, wala sila mama at papa. Kundi patay ako neto“

Matapos maisara ang bintanang pinasukan ay madali niyang tinungo ang pintuan palabas ng kwartong iyon. Pahawak na sana niya ang pihitan ng pinto nang may narinig siyang ingay sa baba ng kanilang bahay. “Andito sila mama? INAKYAT KO PA, PARA MAKAPASOK? Ang tanga mo Ren kahit kelan”

Gary: Putang ina! Kwentahin mo lahat ng nagastos ng magaling mong ama! Babayaran ko yan!

“ Si papa ba yon? Bakit galit na galit? Sinong kausap niya“

Dahan dahan niyang binukasan ang pinto ng kwarto ng mga magulang. Sa maliit na siwang niyon siya sumilip upang malaman kung sino ang kausap ng kanyang ama.

Lumuhod pa sia upang makita ang mga tao sa baba, Nakita niyang nakatalikod ang kanyang ama habang nakaupo naman sa sofa ang kanyang tiyuhin.

“ Si tito Frank!“

Ito ang unang beses na nakita niyang mag-usap ang dalawa, sinabihan na siya ng kanyang ina na hangga’t maaari at hindi mag-kita or mag-usap ang dalawa dahil tiyak na magkakagulo. At ito na nga ang nangyayari ngayon.

Binalak niyang lumabas at maki-sabat sa usapan ng dalawang barako. Ngunit kapag ginawa niya iyon ay hindi na niya malalaman ang puno’t dulo nag awayan nilang magkapatid. Habang buhay na hindi nila mapag-uusapan ang bagay na ito at malilibing nalang sa limot. Nagdesisyon siyang makinig, magmatyag at ipagpatuloy ang pag-mamarites sa dalawa – tutal ay wala naman itong alam na andito siya sa bahay at mukhang kararating din lang naman ng dalawa.

Frank: Hindi ka naman sinisingil ni daddy ah. Tulong na niya yun sa kanyang apo.

Gary: Hindi ko kailanman hiningi ang tulong niyo!

Frank: Oo, ikaw hindi, pero ang anak mo? Hindi ba niya kailangan ng tulong?

Gary: Kaya ko buhayin ang pamilya ko!

Frank: Pakainin – oo. Pero ang buhayin at pagalingin ang puso ni Yenyen, kakayanin mo ba?

Natahimik ang kanyang ama. Totoo naman na kahit anong gawin nito ay hindi-hindi nito mapapagaling ang kanyang kapatid.

Gary: Ayos na eh, tahimik na ang buhay namin ng wala kayo. Bakit ba bumalik pa kayo?

Frank: Wag lang puro sarili mo ang inisip mo. Isipin mo ang anak mo.

Gary: Tang-ina, at ikaw! Bakit ikaw pa ang umuwi dito? Anong balak mo?

Frank: Wala!

Gary: Hindi ako naniniwala sa’yo. Tuso kang hayop ka! Napa-ikot mo nga ang tatay mo eh para isantabi ako. Naniwala sa kasinungalingan mo! Tsk.

Frank: Hanggang ngayon yan pa rin ang inaatungal mo! Ilang taon na nagtatangkang makipag-usap sayo ni daddy ah!

Gary: Wala akong balak na kausapin pa yang tatay mo. Kilalang -kilala na kita Frank - anong kailangan mo at talagang sinundan mo pa akong makauwi dito sa bahay?

Frank: Putang – ina! Gusto mo ng gagong kapatid? Sige, pagbibigyan kita. Ayaw mo nang maayos na usapan ah. Lagi kang galit! Sige, magkasubukan tayo!

Gary: Kapatid? Magkapatid lang tayo sa ama, Frank!

Nanlaki ang mata ni Ren sa rebelasyon. Kaya pala kahit magkapatid ay malayo ang hitsura nito sa isa’t-isa.

Frank: Kahit na, kuya mo pa rin ako kaya matuto kang gumalang!

May galit na rin ang boses ng kanyang tuyuhin.

Frank: Tawagin mo akong KUYA! Gumalang ka! Tang-ina, ikaw na nga ang tinutulungan. Ikaw pa ang ayaw!

Gary: KUYA FRANK!

Sarkastikong sagot ng kanyang ama.

Frank: Sige, gusto mo makapagbayad agad! Sisingilin ko na agad. Ngayon na! Nakikita mo tong mga papeles na to? Isang punit ko lang ng mga ’yan at mabubulok ang anak mo dito sa walang kwentang ospital dito!

Nakita niya ang pagkabahala sa mukha ng kanyang ama. Tila ba parang hawak ng kanyang tiyuhin ang buhay ng kanyang kapatid.

Gary: Diyan! diyan ka magaling! ang ipamukha sa’kin na mataas ka “kuya”

Frank: Gary, hindi ko gusto gawin ’to pero ginagalit mo ako eh.

Gary: Ikaw pa ang galit? Tang-ina – hindi kita mapapatawad!

Medyo hindi na mataas ang boses ng kanyang ama, gayun din ang kausap nito.

Frank: Hindi ko sadya ang kapatawaran mo, yung pamangkin ko ang pinunta ko rito, at sana – maiintindihan mo na ang lahat ng to para sa anak mo.

Lumapit pa ito sa kanyang ama, nilagay nito ang kanang kamay sa balikat ng kanyang ama. May ibinulong pa ito na ikinagulat ng kanyang ama.

Napakunot siya ng noo nang makita ang reaksiyon ng ama rito.

Gary: Tang-ina mo talagang hayop ka!

Sabay tapik sa kamay ng kanyang tiyuhin at tulak nito papalayo. Sa lakas ng tulak ng kanyang ama ay halos mapa-upo ito sa kanilang sofa.

Frank: Bakit? Anong masama? Mapapagaling mo ang anak mo, at mapapasaya mo ’ko

Gary: Tang-ina, hanggang ngayon sabik ka parin sa burat!

Frank: Oo Gary! Lalo na sa burat mo, sabik na sabik ako!

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Syete: Katuparan ng Pagnanasa

Nakita niya ang malaking cabinet ng kanyang mga magulang, noong bata pa siya ay madalas siyang nagatatgo rito pag naglalaro sila ng tagu-taguan ng kanyang ina. Alam din niyang walang damit dito ngayon dahil na impake na halos lahat ng damit ng kanyang inang sasama sa Amerika para sa operasyon ng kanyang kapatid. Dali-dali siyang pumasok sa cabinet at marahan na sinara ang pinto niyon. Sakto naman na pag-sara niya ay ang pag pasok ng dalawa. Mula sa maliit na butas ng cabinet na iyon at pilit niyang inaaninag ang nag-yayari sa kwarto. Tanging ang dilim lamang sa kwartong iyon ang kanyang naaaninag. “ Shit! Di ko sila mabobosohan, hindi ko pwede buksan tong pinto dahil tiyak na maririnig nila ang ingay“. Nasa malalim siyang pag-iisip ng biglang lumiwag ang paligid ng kwarto, binuksan pala ng kanyang tiyuhin ang ilaw, gusto nitong bukas ang ilaw pag-kinakantot.

Frank: Lights-on ako Gary.

Hindi kumibo ang kanyang ama – parang hindi ito interesado sa kung ano man ang sasabihin ng taong nagmomolesya dito. Walang kagana-gana itong lumapit sa kanyang tiyuhin na noon ay mabilis na palang nahubad ang mga saplot nito at nakatuwad na sa kama. Naka-umang pa ang puwet nito sa gilid ng kama ng kanyang mga magulang. Nakaka-inis namang isipin na sa kamang ito pa nagaganap ang makamundong pangyayaring ito.

Lumapit na ang kanyang ama sa nakatuwad niyang tiyuhin, matigas parin ang burat nitong tayong-tayo - handang-handa sa bakbakan. Nakatayo ang kanyang ama sa gilid ng kamang iyon na pilit isinisiksik ang matayog na burat nito sa butas ng kanyang tiyuhin. Konting diin pa at maipapasok na nito ang ulo ng burat nito.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Ocho: Pag-alalay

Mag-iisang buwan na rin simula nang umalis patungong Amerika ang kanyang ina at kapatid para doon magpaopera sa puso. Wala namang naging aberya sa kanilang pag-alis dahil maayos na naihanda ng kanyang mga magulang, partikular ng kanyang ina, ang lahat ng kailangang dokumento.

Hindi niya malilimutan ang araw ng kanilang pag-alis. Sariwa pa rin sa kanyang isipan ang mukha ng kanyang ina habang umaagos ang luha nito sa magkabilang mata. Isang mahigpit na yakap ang iniwan nito sa kanya bago tuluyang pumasok sa departure area ng paliparan. Bago tuluyang lumayo, hinabilin pa nito na alagaan ang kanyang ama—na noon ay halatang pinipigil din ang damdamin. Tango lamang ang kanyang naisagot sa bawat habilin ng ina. Ayaw niyang sabayan ang lungkot ng bawat isa—konti na lang at baka tuluyan na ring pumatak ang kanyang luha, at ayaw niyang magdulot ng eksena sa gitna ng paliparan.

Hindi rin niya naiwasang mapatingin sa kanyang titong pasimpleng dumidikit sa kanyang ama. Tila may gusto itong ipahiwatig, ngunit nauwi rin sa wala ang lahat dahil ni hindi man lang ito pinansin ng kanyang ama. Pilit ngang umiiwas ito sa tuwing lalapit ang kanyang tiyuhin.

At gaya ng isa pa sa mga bilin ng kanyang ina—ang mag-aral nang mabuti—narito siya ngayon, naglalakad sa loob ng unibersidad patungo sa kanyang susunod na klase. Pangalawang taon na siya sa kursong BS Pharmacy. Kaunti na lang at makakapagtapos na rin siya at makakatulong na sa kanyang mga magulang. Sayang naman ang pagiging iskolar kung hindi niya pagbubutihin ang kanyang pag-aaral. Malaking tulong na rin sa gastusin ang kabawasan sa matrikula mula sa gobyerno

Alam niyang hirap na hirap na ang kanyang mga magulang, lalo na’t may karamdaman ang kanyang kapatid. Kaya’t ang tanging kaya niyang ibigay na tulong sa ngayon ay ang magtipid sa sarili at bawasan ang anumang hindi mahalagang gastusin.

Tagaktak ang kanyang pawis pagdating niya sa silid-aralan. Nasa kabilang gusali kasi ito, at medyo malayo mula sa una niyang klase.

Ayah: Sis!

Narinig niya agad ang masiglang sigaw at tili ng kanyang kaibigang si Ayah. Tinuturo pa nito ang bakanteng upuang katabi niya na malinaw namang inireserba para sa kanya. Napabuntong-hininga na lang siya. Mukhang wala na naman siyang matututunan sa klase ngayon—dahil sa mukha pa lang ni Ayah, halatang tsismisan na naman ang mangyayari sa buong maghapon.

Ren: O Sis, kanina ka pa?

Ayah: Hmm.. mga 10 minutes pa lang sis.

Ren: Grabe ang init sa labas sis, parang nasa impyerno na yata tayo. Bakit na tayo andito sa unahan? Ayoko dito eh, kitang-kita tayo ni prof!

Ayah: Ay nako, sinabi mo pa. Pero mamaya – tiyak na mas mag-iinit ang pakiramdam mo pag nakita mo ang bagong prof – Kaya nga tayo nandito sa unahan eh, para malapit sa kanya!

Ren: Ay talaga ba?

Ayah: Hindi mo pa ba nabalitaan?

Ren: Na?

Ayah: Jusme, na may hot yung bagong prof!

Ren: Weh, di nga? Saan mo naman nabalitaan yan?

Ayah: Sa mga GC ng bakla sa campus! Hindi ka ba kasali dun? Ang pogi kaya ni Prof. Ethan.

Ren: Hindi ko nabasa.

Totoo namang hindi niya alam ang mga balibalita sa kanilang unibersidad lalo na kung hindi naman iyon ganoon kahalaga. Nitong mga nakaraang linggo kasi ay punong-puno ang kanyang utak ng mga kaganapan sa kanilang pamilya. Hindi pa nga siya sanay na wala ang kanyang ina para mag-asikaso sa kanilang bahay. Dahil di naman niya maasahan ang kanyang ama sa mga gawain – ay inako na niya ang mga gawain sa araw-araw. “ Hay nako, mahirap pala maging misis“ malandi niyang pag-iisip.

Napaupo siya nag tuwid ng biglaang nagsi-pasukan ang kanyang mga kaklase na noon ay nakatambay sa labas. Hudyat ito na paparating na ang kanilang bagong propesor. Hindi nga nagtagal ang pumasok nga ang lalaking kanilang hinihintay. Napako ang kanyang tingin, totoo nga ang tsismis. Guwapo nga ang lalaki. Pinagmasdan niya ang mukha nito, kahit hindi kaputian ay alam mong napakalakas ng sex-appeal. Mapupungay ang mga mata nito kahit nakasuot ng salamin. Matangos din ang ilong nito’t manipis ang mapulang labi. Sa tangkad nitong sa tantya niya ay 5’10“ ay nangingibabaw ito kahit sa kanyang mga lalaking kaklase. Nakasuot ito ng puting polo shirt na pinarisan ng fitted na faded jeans.

“ Ang lakas naman mga tito outfit ni Sir“

Bulong ng malikot niyang pag-iisip.

Prof. Ethan: Good Afternoon class. I will be handling PHA 6117 or Pharmaceutical Biochemistry. Has anyone gotten a head start and done some advance reading for this subject?

Pansin niyang biglang nag-buklatan ng mga libro ang kanyang mga kaklase, upang kahit papaano ay mayroon itong masagot kung sakaling tawagin ng propesor. Siya naman ay walang paki-alam kung meron mang makakasagot or wala, nakatutok kasi siya sa gwapong adonis na nagsasalita sa kanilang harapan. Hindi pa siya tapos sa pagkilatis sa kakisigan nito. Bagamat hindi gaano malaki ang katawan ay halantang fit ito dahil walang bumabakat na malaking tyan sa suot nitong t-shirt. Tanging ang bukol lamang sa pantalon nito ang bumabakat. “ Malaki siguro burat nito ni Prof, ang laki ng bukol eh“

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Nuweve: Duda

CAFE SA LOOB NG CAMPUS – HAPON

Maingay ang paligid — tunog ng espresso machine, halakhakan ng ilang estudyante, at mahihinang tugtog mula sa speaker. Nakaupo sa sulok ng cafe sina Ren at Ayah, parehong may iced coffee sa harapan. Nagbabasa ng libro si Ren, habang si Ayah ay abala sa pag-scroll sa phone.

Ayah: Ren! Seryoso, nakita mo na ba yung bagong viral post sa campus page? Si Sir Ethan na naman. Grabe ’yung picture, parang model! May nag-upload habang nakatalikod siya sa hallway—pero kahit likod lang, solid pa rin!

Kinikilig na saad ng kaibigan habang nakatutok ito sa telepono

Ren: Oo na. Guwapo na, matalino pa, tapos parang hindi niya alam na campus crush siya. ’Yun ang mas nakakainis.

Ayah: Crush mo rin no? Aminin mo na. Halata sa boses mo, Ren.

Patawa tawa pang tukso ng kaibigan.

Ren: Hindi naman. I mean, sino bang hindi magkakagusto sa kanya? Pero… ewan. Parang may tinatago si Sir. Tahimik masyado. Parang laging may lihim sa likod ng mga mata niya.

Ayah: Ooh? Parang ikaw ah. Ang lalim. Wait—may something ba? As in, something something ?

Ren: Wala, Ayah. Huwag kang ganyan. Isa lang siyang propesor, okay? At isa lang akong estudyante na maraming napapansin, hahaha.

Pilit niyang tanggi - pero may tensyon pa rin sa boses niya.

Ayah: Girl, kung paano ka tumingin sa kanya sa klase—ibang level ’yon. Lalo na ’pag nagtatanggal siya ng suot na coat sa harap. Parang… slow motion sa utak mo, ’no?

Ren: Tigil mo nga ’yan. Wala naman akong ginagawa. Nakatingin lang ako. Minsan.

Tumawa siya pero napayuko, medyo nagpipigil din siya ng kilig sa reyalisasyon.

Ayah: Minsan daw. Eh bakit bigla kang namula?

Ren: Kasi minsan… gusto kong iwasan tingnan, ang gwapo kasi eh.

Natigilan saglit ang kanyang kaibigan, pero bago siya makapagsalita, may dumaan sa gilid nila.

Si Sir Ethan - naka-slacks at puting polo, may hawak na laptop bag, tahimik na naglakad papunta sa kabilang dulo ng cafe para mag-order.

Saglit silang natahimik.

Ayah: Ren. Ren. Lumingon ka sa kaliwa – wag ka papahalata sis!

Si Ren naman ay nagkunwaring sumipsip sa straw, pero mabilis na tinapunan ng tingin ang propesor. Tumingin rin ito sa kanila — isang saglit lang, pero nagtagpo ang mga mata nila.

Ngumiti ito ng bahagya. Walang salita.

Pagkalayo nito, mabilis na bumalik ang kaibigan kay Ren.

Ayah: Girl. Nakangiti siya sa’yo! Nakita ko ’yun!

Patili pa nitong bulong sa kanya.

Ren: Oo. At ’yan ang simula ng problema.

Napapikit na lamang siya at huminga ng malalim.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Diyes: Posibilidad

Parang isang sampal ang bulyaw na iyon mula sa kanyang ama.

Agad siyang napaatras, pero huli na. Mahigpit ang pagkakahawak sa pulso niya— mabilis – dama niya ang galit.

Gary: Ano ’to? Ha? Akala mo hindi ko mararamdaman?

Tila nasusunog ang hangin sa pagitan nila. Gising na gising ang lalaki, at ang tingin nito’y hindi lang gulat—puno ng pagdududa at pagkadismaya.

Ren: Sandali lang po. Hindi ko… Hindi ko po sinasadya—

Gary: Hindi sinasadya?!

Singhal ng kanyang ama, bumangon ito kahit nanlalambot pa ang katawan, tinutulak ang kamay niya palayo.

Gary: ’Di mo sinasadya pero halos hawakan mo na ako habang natutulog ako?! Akala ko ba tapos na? Akala ko ba nagkaintindihan na tayo, Ren? Mapagsamantala ka!

Ren: Hindi gano’n papa! Akala ko—“

Gary: Akala mo ano? Na okay lang ’to? Dahil inalagaan mo ako? Dahil lasing ako, puwede mo na akong hipuan kahit tulog ako?!“

Hindi siya makagalaw. Ang mukha niya’y namutla, pero ang dibdib niya’y nagngangalit sa sariling galit—sa sarili, sa sitwasyon, sa mga salitang lumalabas sa bibig ng taong hindi niya akalaing sisigaw sa kanya ng ganito.

Ren: Hindi mo naiintindihan papa—“

Gary: Mas lalo kong naiintindihan ngayon! Akala ko okay ka na. Akala ko… karamay kita sa pangungulila ko. Pero hindi pala. Hindi pala.

Ren: Tama na!

Sigaw niya, nanginginig ang tinig.

Ren: Oo, mali ako papa! Hindi ko dapat ginawa! Pero huwag mong sabihin na Ikaw lang ang nasasaktan. Umalis sila mama, pero iniwan niyo rin ako. Mag-isa ako dito sa bahay. Maghihintay sayo kung kelan ka uuwi. Nakakapagod na rin po papa! Mali din ako na natukso at pero hindi mo po alam kung gaano ko pinigilan sarili ko buong gabing ’to!

Tuluyan na siyang naiyak, walang tigil ang patak ng kanyang luha.

Gary: Ah, hanggang ngayon ay nagnanasa ka pa rin?

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Onse: Pagtatalo

Hindi nila alam kung ilang segundo o minuto ang lumipas mula sa unang halik. Ang orasan sa sala ay tumigil sa pandinig ni Ren at tanging ang tibok ng puso niya at ang bigat ng hininga ng kanyang propesor ang naririnig niya ngayon.

Ang labi ng kanyang propesor ay humigpit sa kanya, marahang hinila ang ibabang labi ni Ren. Naramdaman niya ang kamay ng propesor sa batok niya, hinahaplos ang buhok, saka dumausdos sa gilid ng kanyang leeg. Nakapikit si Ren. “ Tang-ina – ito na to!“

Ang kanyang sariling mga kamay, na kanina’y nakakuyom, ngayon ay dahan-dahang humawak sa dibdib ng propesor. Sa ilalim ng polo, ramdam niya ang init ng balat nito. Ang tibok at ang lakas.

Prof. Ethan: Ren…

Mahina ngunit paos na tinig ng propesor, halos isang buntong-hininga.

Hindi siya sumagot. Sa halip, marahan niyang hinila ang kamay nito—papunta sa hagdan. Pareho nilang alam kung saan sila pupunta.

Sa loob ng kwartong iyon, si Ren ay hindi na estudyante. At si Ethan ay hindi na guro. Sa loob ng kwartong iyon, sila ay dalawang taong tuluyang bumigay sa init na pagnanasa.

Muling lumapit ang propesor—marahas ngunit masuyo. Parang natatakot na baka maglaho ang sandali, pero may ingat pa rin. Hinawakan siya sa bewang, saka sinandal sa pader. Muling hinalikan—mas malalim, mas matagal.

Napasinghap si Ren. Marahang ipinikit ang mga mata habang ang katawan niya’y parang nagiging mas magaan. Ang bawat kislot ng kamay ng propesor sa kanyang likod, ang mainit na palad na dumadausdos sa ilalim ng kanyang damit—lahat iyon ay parang pagtanggap sa bahagi ng sarili niyang matagal na niyang ikinulong.

Umupo si Ren sa gilid ng kama. Nakatingin kay Ethan. Walang salitang namagitan.

Tahimik na hinila niya ang damit ng kanyang propesor—marahan. Pinagmasdan ang bawat pulgada ng dibdib na ngayo’y lantad na lantad sa kanyang harapan.

Ren: Pwede po ba?

Prof. Ethan: Iyong-iyo ang katawan ko ngayon. Wag ka mahiya.

Hindi na nag-aksaya ng oras si Ren. Agad siyang pumwesto sa pagitan ng mga binti ng lalaking nakaupo sa kanyang kama. Mabilis pa sa alas kwatrong nailapat niya ang kanyang mga labi sa utong ng matipunong propesor.

Isang malalim na pag hinga ang pinakawalan ng propesor nang sinimulan niyang laruin ang utong nito ang kaniyang dila at gawaran pa ito ng malilit na kagat.

Prof. Ethan: Ahh, shit.

Ren: Tigil ko na?

Prof. Ethan: Tang-ina. Sarapan mo pa. ahhh…

Napangiti lang si Ren sa usal ng kanyang propesor. Itinigil niya ang ginagawa. Panahon na para sa tunay na putahe.

Ren: Sir, hubarin na natin ’to.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Dose: Paglisan?

Tahimik ang kwarto. Maliban sa mahinang tunog ng zipper at ang bahagyang kaluskos ng tela habang isa-isang inilalagay ni Ren ang kanyang mga damit sa bag. Sa tuwing may maitupi siyang piraso ng kasuotan, nadadagdagan ang bigat sa dibdib niya—hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa bigat ng desisyong pinili niyang yakapin – ang umalis.

Hindi niya alam kung saan siya tutungo. Walang tiyak na destinasyon. Basta makalayo. Basta makawala.

Pero sa likod ng lahat ng iyon, isang pangalan ang pumasok sa isip niya. Ayah.

Si Ayah na mabait. Maaasahan. Tahimik pero palaging andiyan kapag kailangang may makinig.

“Baka puwede ako sa kanila muna… kahit ilang araw lang,” bulong niya sa sarili habang isinusuksok ang isang pares ng medyas sa gilid ng bag.

Napahinto siya. Napakagat-labi. Saka dumaan sa isipan niya ang huling mensahe ng kaibigan—

“Still here sa hospital. Hindi pa rin alam anong cause. Balik-balik lang ’yung lagnat. Sorry di ako makareply agad.”

At doon niya muling naramdaman ang lungkot—hindi lang dahil sa sarili niyang bigat, kundi dahil pati ang kaisa-isa niyang pinanghahawakang tao ay may sarili ring laban.

“Hindi ko siya puwedeng istorbohin ngayon… Hindi siya ang dapat kong takbuhan.”

Dahan-dahang isiniksik niya ang damit sa gilid ng bag, saka isinara ang zipper.

Saglit siyang napatulala.

At saka, dumaan sa isip niya ang isa pang pangalan. - Prof. Ethan.

Saglit siyang napapikit. Naalala niya kung paanong umalis ito kaninang hapon, tahimik, tila bitbit ang hiya’t bigat ng buong mundo matapos mapahiya, masigawan, at masuntok sa harap niya.

“Hindi ko siya puwedeng puntahan… Hindi kami magkaano-ano. At pagkatapos ng lahat… may mukha pa ba akong ihaharap?”

Tumaas ang dibdib niya sa isang malalim na buntong-hininga at bumigat ang mga balikat.

“Wala. Wala akong matakbuhan.” Nanlulumo niyang reyalisasyon.

Gary: REN! BUKSAN MO ’TONG PINTO!

Dinig niyang sigaw ng kanyang ama sa labas ng kanyang silid, may halo pa itong malakas na katok sa naka -lock niyang pinto. Gustuhin man niya ay hindi na siya mapipigilan pa, buo na ang kanyang loob na umalis sa lugar na ito.

Hindi niya pinansin ang amang galit sa labas, mapapagod din ito. Bahala na.

Isinara niya ang zipper. Napatingin siya sa kwarto, sa dingding, sa kama, sa kurtina. Lahat pamilyar. Lahat naging tahanan. Pero ngayon, kahit anong ayos ng mga gamit, pakiramdam ni Ren ay wala na siyang puwang dito.

“Tama ba ’to?” “May uuwian ba ako pagkatapos nito?” “Mamimiss kaya ako?”

Bitbit ni Ren ang kanyang bag. Mabigat ito—hindi lang dahil sa laman, kundi dahil sa bigat ng kanyang nararamdaman. Ang mga kamay niya’y nanginginig habang mahigpit ang hawak sa hawakan ng pinto. Huminga siya nang malalim.

“Ito na.”

Binuksan niya ang pinto.

At doon, sa mismong pagbukas, tila pinigilan ng tadhana ang bawat hakbang niya. Nakatayo ang kanyang ama. Walang galit. Walang sigaw.

Nandoon lang ito—nakasuot pa ng puting t-shirt at slacks na uniporme nito bilang pulis, nakayuko ang balikat, at ang mga mata’y mapula. At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, nakita ni Ren ang mukha ng isang ama, hindi bilang pader, kundi bilang isang tao—pagod, iniwan, at ngayo’y takot na siya naman ang lilisan.

Gary: Ren…

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Trese: Pagsasakatuparan

Malamig ang gabi—pinaghalo ng malakas na ulan sa labas at ng malamig na bugso ng hangin mula sa aircon na tahimik lang humuhuni sa isang sulok ng silid. Ngunit sa kabila ng lamig, may ibang init na unti-unting bumabalot sa pagitan ni Ren at ng kanyang ama—isang tensyon na hindi basta-basta, mas mapusok, mas malapit sa apoy kaysa sa hangin.

Magkatapat sina Ren at ang kanyang ama. Parehong tahimik. Parehong pinakikiramdaman ang bawat galaw, bawat buntong-hininga.

Si Ren, nakatayo nang tuwid pero halatang pinipigilan ang sariling hindi mapakali. Kinabahan si siya, ngunit sa ilalim ng kaba, may halong pananabik. Dahil sa kabila ng lahat, gusto niya ang presensya ng lalaki sa kanyang harapan. Hindi niya maitatago ang bahagyang panginginig ng kanyang mga daliri. Parang hindi siya ito, nawala ang palaban na si Ren.

Gary: Ren, relax ka lang.

Napatingala siya sa kanyang ama at nagtama ang kanilang mga mata.

Gary: Parang hindi mo naman natikman si junjun ko.

Pagbibiro ng kanyang amang pangiti-ngiti pa

Ren: Papa naman eh.

Gary: Shhh…shhh.. sige na, sige na. Kung kailan ka ready.

Hinalikan pa nito ang kanyang noo at tumayo ito ng tuwid, hinihintay ang susunod niyang gagawin.

“ Ang sweet ni papa, para kaming bagong kasal, shet“

Isang malalim na buntong hininga para lumakas ang kanyang loob. “ Eto na“.

Inilapat niya ang nanginging niyang daliri sa utong ng matipunong dibdib ng kanyang ama. Nilaro-laro niya ang noon ay naninigas na rin nitong ariola. Kasabay niyon ay ang paglapat niya ng kanyang mukha sa dibdib ng barako. Dinig na dinig niya ang kabog ng puso nito. Langhap na langhap niya ang bango ng katawan nito. Damang-dama niya ang init ng katawan nito.

Iyon ang nagtulak sa kanyang itapon ang lahat ng kanyang pag-aalinlangan, ang kalimutan ang lahat ng pumipigil sa kanya, ang palayain ang alab na kanina pa lumulukob sa kaloob-looban niya.

Hindi na siya nagdalawang isip, sinimulan na niyang pasayahin ang sarili. Agad niyang sinunggaban ang matitipunong dibdib ng kanyang ama, pinupog niya ng halik ang mga utong nito at minsanan din niyang nilalabas ang dila upang paliguan ang laway ang paligid ng utong nito.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Katorse: Namumuwalan

Matapos labasan ay hingal na hingal siyang gumapang sa tabi ng kaniyang ama. Bukas palad naman siya nitong tinagap at pinahiga pa sa mga bisig nito. Ngayon ay kapwa sila hubad na magkayakap sa kamang iyon. Puno ng pagmamahal at pagtanggap.

Kapwa sila pagod sa makamudong pagniniig na ginawa. Ngayon ay magkatabi silang nakahiga sa kamang na nililiwanagan lamang ng lampshade sa tabi nito na malamlam ang liwanag. Nakayakap pa si Ren sa hubad na ama, naka-unan pa siya sa matipunong dibdib nito. Hawak naman ng kanyang ama ang isa niyang kamay na nakatanday sa tiyan nito. Tahimik lang ito at pantay ang paghinga nito.

Gary: Pasensya ka na, anak

Mahina ngunit buo ang tinig ng kanyang amang bumasag sa katahimikan.

Gary: Hindi ko dapat ginawa lahat ng ’yon… lalo na kagabi. Hindi ko alam kung anong sumapi sa’kin.

Ren: Ibig pong sabihin ay hindi dapat ang ginawa natin?

Gary: Hindi iyon, yung pagsapak ko sa gago mong propesor! Pero yung ginawa natin? Ginusto ko yun. Hindi ko yun pinagsisisihan.

Ren: Ah. Ok na po yun papa. Wag na po natin yun pag-usapan. Ngayon pa ba na alam mo na -

Gary: Tangina- napakalibog mong bata ka. Titi ko lang pala ang magpapalambot sa’yo eh.

Ren: Hindi ah, ikaw papa, ikaw lang sapat na.

Tsaka niya siniksik ang mukha sa dibdib ng ama- tila parang paslit na sabik sa init ng yakap ng kanyang ama. Para kay Ren, sapat na iyon. Sa tahimik na dibdib ng kanyang ama, muli siyang naging bata—walang galit, walang pagsisisi, walang kondisyon.

Ngunit talagang tinatalo siya ng kanyang mahalay pag-iisip. Pinagapang niya ang kanyang kamay pababa sa pagkalalaking iyon nakalantad parin. Napasimangot siya ng maaagap na napigilan ng kanyang ama ang malikot niyang kamay.

Gary: Oh, tama na muna ngayon. Pagod na si junjun eh. Marami pang bukas, Ren.

Ren: Okay papa.

Ginawaran siya nito ng halik sa noo bago ito tuluyang natulog.

“ Bukas ulit Ren, bukas ulit“

Kabanata Kinse: Pag-amin

Mainit na ang araw.

Sumisilip na ang araw sa siwang ng kurtina sa bukas niyang bintana—banayad na liwanag na gumagapang sa kutson, sa kumot, sa kanyang balat. May kaunting sakit ng katawan ang kanyang nadarama dahil sa mga kaganapan ng nagdaang gabi.

Dumilat si Ren. Tahimik ang kanyang pagising, parang hinipan lang ng hangin ang pilikmata niya para magising. Nakatagilid siya, at sa unang iglap ng ulirat, bumungad sa kanya ang katawan ng lalaking yakap yakap niya – ang kanyang ama—hubad, nakatihaya, buong laya sa ilalim ng kumot na nakubli sa ibabang bahagi nito.

Ang unang bumungad sa kanya: ang dibdib nito. Dama niya ang mabagal na pagtaas-baba. Malalim ang paghinga. Sa bawat hinga, umaangat ang tadyang nito at lumalalim ang matipunong dibdib.

Bumaba ang paningin niya. Sa ilalim ng liwanag ay malinaw ang guhit ng tiyan nitong perpekto sa kanyang paningin. May mga patak pa ng pawis na tila hindi pa tuluyang natuyo. May bakas ng pagod, o init, o nang kanilang maalab na pagniniig noong nakaraang gabi.

Hindi niya agad alam kung ilang segundo siyang nakatitig. May bigat ang katahimikan. Parang ang buong mundo ay kinukulong ng katawang iyon sa kanyang harapan.

Ang kaliwang braso ng kanyang ama ay nakapatong sa noo nito habang ang isa naman ay kanyang hinihigaan, bahagyang nakakunot ang kilay, pero hindi nagigising. Ang buhok nito’y magulo, tuyo, at bahagyang dumidikit sa pawisang sentido.0

Ang bandang ibaba nito ay nakatabon ang kumot, pero hindi lahat. Malinaw pa rin ang hubog ng balakang, ang mabibilog na hita at ang malaking pag-aari nitong nakabukol sa puting kumot sa katawan. Wala paring saplot ang kanyang ama.

Bumangon si Ren. Mabagal. Maingat. Ayaw niyang magising ang kanyang amang mahimbing pa ang tulog. Sa isang galaw lang ay mabilisan niyang naalis ang kumot na bumabalot sa hubad na ama, tumambad sa kanya ang pagkalalake nitong tulog na tulog din. Kahit ganoon ay tila napakasarap parin ng pag-aari nito.

Naramdaman niyang nanunuyo ang lalamunan niya. Walang salita ang gustong kumawala. At sa gitna ng lahat, isang plano ang naisip niya. “ Chupain kita papa habang tulog ka“

Mula sa kanyang kinauupuan sa gilid ng tulog na ama’y unti-unti siyang yumuko upang lapitan ang tulog na laman na iyon. Ipinikit niya ang kanyang mata at dahan-dahan niyang idinikit ang kanyang ilong sa malagong bulbol nito – sinamsam niya ang amoy na matagal na niyang kinsasabikan. Tila na itinatak niya sa kanyang kamalayan ang samyo nito. Nakakakiliti sa ilong ang may kakapalang kagubatan nito.

Ibinaba niya ang kanyang ilong sa kahabaan ng kaselanan na iyon, masarap, amoy pa niya ang pinagdaanang bakbakan kagabi, ngunit nakatatak parin ang sarili nitong aroma. Mabango, masarap. Isang malalim na pagsimsim ang kanyang ginawaga sa pagitan ng troso nito at bayag. “ Tanginang amoy yan, nakakabaliw amputa“ sigaw ng kanyang isipan.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Desi-sais: Pababalik - Tanaw

Napabalikwas ng bangon si Ren. Hindi niya alam kung ilang oras siyang naka-idlip, pero ramdam niyang bumigat na ang sikat ng araw sa loob ng kuwarto. Humugot siya ng hininga at agad lumingon sa tabi—nandoon pa rin ang kanyang ama, nakahiga, tulog pa rin, pantay ang paghinga, tahimik.

Itinaas niya ang tingin sa dingding, sa lumang orasan na nakasabit sa tabi ng cabinet.

“ Mag-aalas-dyes na.“

Napakunot ang kanyang noo.

“ Baka ma-late si Papa.“

Dahan-dahan siyang yumuko, marahang niyugyog ang braso ng kanyang ama.

Ren: Papa… Papa, gising na po. Alas-dyes na—baka malate kayo sa trabaho.

Gary: Hmmm…

Mahinang ungol lang ang isinagot nito, kasunod ng isang mahabang paghikab. Napasinghap si Ren nang makita ang banayad na pag-unat ng katawan nito—parang batang ayaw pang bumangon.

Ren: Pa, gising na po.

Walang sagot. Tanging isang mahinang ungol lang ang lumabas mula sa bibig ng kanyang ama.

Gary: Hmmm… mamaya na. Ala-una pa naman ang pasok ko eh. Sabay na tayong umalis. Higa ka muna, ’nak.

Sabay dantay ng isang braso sa kanya—malaki at mabigat. Parang pananggalang sa lamig, kahit hindi naman malamig ang paligid.

Ren: Papa naman eh… ang tamad mo talaga.

Gary: Hindi ako tamad. Naglalambing lang si Papa.

Ren: Hmp. Inis pa rin ako sa’yo, Pa.

Gary: Ang baby ko talaga… matampuhin pa rin.

Napangiti si Ren kahit pilit. Ganoon talaga ang kanyang ama—alam kung paano palambutin ang inis niya. Minsan sa pamamagitan ng biro, minsan sa yakap. Pero ngayon, halik ang ibinigay. Banayad. Dumampi sa braso ni Ren, malapit sa kanyang pisngi.

Gary: Pangako, Ren. Magiging tapat na ako. Hindi na ako maglilihim. Kapag may mabigat sa dibdib ko, sasabihin ko agad sa’yo. Tutupad ako sa lahat ng pangako ko sa’yo.

Natahimik si Ren saglit. Hindi dahil sa duda, kundi dahil sa bigat ng mga salitang iyon. Mga salitang kanyang panghahawakan sa habang buhay.

Ren: Hmp. Pati yung sa…

Gary: Oy… may usapan tayo, ’di ba? Buo muna. Hindi kalahati. Buo, Ren.

Ren: Haha! Akala ko lulusot ako eh. Pero seryoso, Pa—pangako mo talaga, sasabihin mo lahat?

Gary: Promise.

Ren: Hindi ka magagalit?

Gary: Hindi.

Ren: Wala ka nang ililihim kahit konti?

Gary: Kahit konti. Peks man, cross my heart.

Ren: Hmm… sige na nga. Dahil mamaya pa ang pasok natin…

Inunat niya ang katawan, saka isiniksik ang sarili sa tabi ng kanyang ama. Hinila naman siya nito pabalik sa dibdib, saka muling niyakap ng mahigpit

Ren: Ready ka na ba sa mga tanong ko?

Napangiti ang kanyang ama, kahit nakapikit pa rin.

Gary: Subukan mo.

Tumawa si Ren, mahina lang. Hindi pa niya tinatanong, pero ramdam na niyang masasagot na sa wakas.

Ren: Unang tanong! Hahahaha

Gary: Game!

Humiwalay si Ren sa kanyang ama, nahiga siya sa tabi nito. Kinuha pa niya ang isang unan upang doon ipatong ang kanyang ulo. Ngayon ay kapwa sila nakatihaya ng kanyang ama at nakatingin sa kisame ng kanyang silid.

Ren: Papa,

Gary: Hmm?

Ren: Yung nangyari sa mansion, pinagsisihan mo po ba?

Gary: Hmmm… Hindi ko pinagsisisihan na ginawa ko yun para sa’yo. Pero kung may ibang pwedeng maging paraan, baka hindi sa ganoon ang nangyari.

Ren: Eh, nagalit ka po ba sakin dahil sa nangyari?

Gary: Ren, ni minsan ay hindi mo kami binigyan ng sakit sa ulo. Naging mabuti kang anak, naitindihan mo agad yung sitwasyon ni Yenyen. Kahit na minsan, alam kong di na sapat ang atensyon na binibigay namin ng mama mo sayo – ni minsan, hindi ka nagtampo. Kaya nung nakita kitang pasan pasan ang malaking problema na yun – hindi kita pwede hayaan nalang.

Napangiti siya sa sinagot ng kanyang ama.

Ren: Mahal niyo po ba ako?

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Desi-Syete: Panunulsol

Flashback:

Gary’s POV

Hindi ko parin alam kung ano ang gagawin ko, kung paano ako tatanggi, paano ako mag kakalakas.

Humigpit ang sikmura ko. Humigpit ang dibdib ko. Para akong nalunod, hindi sa tubig, kundi sa sarili kong balat. Sa sarili kong katahimikan.

Nagdidilim ulit ang paningin ko. Bumibilis ang paghinga ko, pero hindi sapat para gisingin ang katawan kong tila naparalisa ng alak.

At bago pa man mangyari pa ang iba…

…nawala na ako ulit, nawalan na ako ulit ng malay

Hindi ko alam kung anong gumising sa akin—ingay ba, galaw, o ’yung biglang pakiramdam na may mali.

Pero nagising ako.

Mulat ang mga mata ko, pero parang hindi pa gising ang katawan ko. Mabigat ang mga braso ko. Mabigat din ang mga binti ko. Parang may humihila pababa. At sa loob lang ng ilang segundo… doon ko na napansin – tanging ang puti kong brief lamang ang suot ko!

May humahawak sa’kin.

Isa sa magkabilang kamay. Dalawa sa binti. Mahigpit. Alam kong ang mga di ko kilalang kaibigan ni kuya ang mga iyon. Hindi ko alam ang motibo, pero sobra ang naging takot ko.

Lasing pa ba ako?

Hindi.

Dahil naramdaman ko ang bilis ng tibok ng puso ko. Ramdam ko ang malamig na pawis sa batok ko. Ramdam ko ang paninigas ng sikmura ko, ’yung tipong parang nasusuka ka hindi dahil sa alak kundi dahil sa takot.

Nagpumiglas ako.

Gary: Bitawan n’yo ako! Ano ba ’to?!

Walang sumagot.

Hinanap ng mga mata ko si Kuya.

At nando’n siya.

Nakatayo. Tahimik. Nakatitig lang sa’kin. Walang sinasabi. Walang galaw.

Naramdaman ko ang kaibigan niyang si Marco, hawak ang aking kanang paa, inaabot nito ang aking brief. Ang umbok ng tulog ko lang kargada. Putang inang mga kainuman ko- bakla ang mga puta!

Habang nagpupumiglas ay nilalamas naman nung Marco ang umbok ko. Masakit, nakakagalit – iyon ang unang beses na may ibang tao na humawak sa kaselanan ko. Buong lakas kong iniwas ang harapan ko sa demonyong iyon, subalit hindi parin ako makatakas, hawak-hawak parin niya ang kargada ko. Sigaw ako ng sigaw – pilit akong humanap ng tulong – Tang ina -ganito pala ang ginagahasa.

“Tangina niyo – Bitawan niyo ako!” malakas kong sigaw. Walang nakikinig, bagkus ay puro tawanan lamang ang naging tugon sakin ng apat na lalaking akala ko ay magiging kaibigan ko rin. Lalo akong natakot ng hawakan ni Marco ang harapang bahagi ng brief ko.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Desi-Ocho: Karamdaman

Papa, gusto kitang paliguan

Hindi niya alam kung paano lumabas ang mga salitang iyon sa kanyang bibig. Siguro ay dahil sa matinding init na kanyang nararamdaman habang nakatingin siya sa halos hubad nang ama.

Hindi niya masisisi ang sariling mamangha sa perpektong katawan ng kanyang amang hubad at tanging puting brief lang ang suot, bakat na bakat ang malaking burat nito sa manipis na tela ang suot na salawal.

Pinagmasdan niya ang mukha nitong nagtataka. Ang kunot sa noo nito’y unti-unting nawala at ang kaninang nagtatakang itsura ay napalitan ng ngiti.

Gary: Tara, sabayan mo na akong maligo.

Laking tuwa niya sa naging pagpayag nito. Ito ang unang pagkakataon na magkakasabay silang maligo na mag-ama, ang huling ala-ala niya ay noong nasa kindergarten pa yata siya at walang kamuwang-muwang.

Wala siyang inaksayang panahon at agad na hinubad ang suot niyang t-shirt at short. Tanging ang kanyang boxers lamang ang kanyang tinira bago tuluyang sundan ang amang pahakbang na papasok ng banyo.

Maluwag ang loob ng kanyilang banyo—hindi man bago, pero malinis. Kaya ngang magkasya ang tatlong tao sa loob nang hindi nagsisiksikan.

Puti ang mga tiles mula sahig hanggang pader, pare-pareho ang kulay at disenyo. Nasa isang sulok ang inidoro, katabi ng maliit na lababo at basurahan. Sa kabilang gilid naman ang shower, diretso lang mula sa pader at natatakpan ng asul na shower curtain.

Sinara niya ang pinto sa kanyang likuran ng makapasok siya sa loob ng banyo at siniguradong naka lock ang siradura niyon. At sa pag lingon niya sa loob ay ang tanawin na inaasam. Sa gitna ng banyong iyon ay ang kanyang amang naghuhubad ng brief nito. Kitang kita niya ang paglabas mula sa maliit na telang iyon ang burat nitong umiindayog sa bawat pagkilos ng mga hita nito.

Gary: Hoy Ren, ano pang hinihintay mo dyan, bilisan na natin baka mahuli pa tayo papasok!

Naputol ang kanyang pagtitig sa katawan ng kanyang ama ng magsalita ito. Napatingin tuloy siya sa itsura nitong nakapamewang pa habang hinihintay ang kanyang pagkilos.

“ Haay… parang uminit dito sa banyo“

Gary: Ang tagal mo naman maghubad Ren, akala ko sasabay ka?

Ren: Ho?

Gary: Maghubad ka na, para makaligo na.

Kabanata Desi-Nuweve: Pagsasanay

Uhmm… ahhhh… shit…shit…shit…

Mga ungol na paulit- ulit na naririnig ni Ren mula sa kanyang ama. Ungol na dulot ng sarap na nararasan dahil sa ipinararanas ng kanyang talentadog mga labi at dila.

---

Halos liparin niya ang daan pauwi ng bahay mula sa ospital kung saan naka-admit ang kanyang kaibigang si Ayah. Hindi na siya makapag-hintay na makita ulit ang kanyang ama. Plano niyang makauwi ng maaga upang maagang maka pagluto ng hapunan at makapaglinis ng bahay. Gusto niyang maayos ang lahat bago dumating ang ama upang matuwa ito sa kanya at pagbigyan siya sa mga hiling niya. At iyon ay ang muli nilang pagniniig.

Pagdating sa bahay, hindi na siya nagpaliban. Hinubad ang sapatos, isinabit ang bag, at dumiretso agad sa kusina. Nagprito siya ng porkchop, isinunod ang pakbet. Simple lang, pero paborito ng kanyang ama. Gusto niyang may mainit na pagkain sa hapag kapag dumating ito mula sa trabaho.

Habang hinihintay maluto ang gulay, nilinis niya ang sala at kwarto. Isinalang din ang labahin sa washing machine. Lahat ng kilos niya ay mabilis, gusto niya na kumikinang ang kanilang bahay bago dumating ang kanyang ama. “ Misis na misis“ biro ng kanyang isip.

Bago mag-alas-ocho ay tapos na ang lahat. Malinis ang paligid, amoy pagkain ang bahay. Naligo siya, nagpalit ng malinis na damit, at naupo sa gilid ng mesa. Tumingin sa orasan. Malapit nang dumating ang kanyang ama.

Napaigtad si Ren nang marinig ang susing iniikot sa pinto. Halos mag-aalas nuwebe na ng gabi. Tahimik ang paligid, maliban sa mahinang ugong ng ref at tunog ng wall clock sa sala. Tumayo siya mula sa pagkakaupo, mabilis na inayos ang kanyang suot, at bahagyang pinunasan ang mesa—kahit wala namang alikabok.

Pumasok ang kanyang ama, suot pa rin ang gusot na uniporme, at halatang pagod ang katawan. Bitbit nito ang isang plastic bag na may laman na hinog na mangga. Agad napatingin si Ren, bahagyang nagulat sa oras ng pagdating nito.

Ren: Papa… late ka na po ah.

Gary: Medyo natagalan sa duty. Eto, may pasalubong ako – paborito mo.

Inabot ng kanyang ama ang bag. Tinanggap iyon ni Ren, naamoy agad ang natural na tamis ng mangga.

Luminga-linga ang kanyang ama, saka napansin ang paligid. Malinis ang sahig, maayos ang mesa, tahimik ang buong bahay. Umangat ang kilay nito sa gulat.

Gary: Ikaw ang naglinis?

Ren: Opo. Nagluto na rin po ako. Porkchop at pakbet.

Tahimik na tumango ang kanyang ama, saka lumapit sa lamesa. Saglit nitong inamoy ang hangin, parang sinisigurado kung totoo ang naamoy nitong ulam.

Gary: Aba, parang hotel service ah. Pagod ako pero parang nabawasan nang konti pagkakita ko sa bahay. Sarap naman umuwi ng ganito araw-araw.

Ren: Syempre pa.

Gary: Mukhang may gustong premyo ang baby ko ah.

Ren: Gusto ko lang pong… maayos ang bahay.

Pagtatanggi niya.

Gary: Sus, mamaya anak, bibigyan kita ng premyo.

Napangiti siya, may kauting hiya at pananabik. Mamayang konti ay malalasap niya muli ang kasarapan ng kanyang ama.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Bente: Mainit, Malapot, Makrema

Tangan siya ng kanyang ama paakyat sa hagdan, magkahawak ang kamay nila habang marahang umaakyat papuntang pangalawang palapag. Mahigpit ang pagkakahawak ng kanyang ama sa kanya, at ramdam ni Ren ang bigat at init ng palad nitong tila ayaw siyang pakawalan. Dahil nauuna ito sa kanya ay kitang kita niya ang matambok nitong puwet sa kanyang harapan.

Gary: Halika na, anak. Huwag ka nang mahiya. Alam kong gusto mo to.

Ren: Pa…

Gary: Wag kang maga-alala ako ang bahala. Swabe lang.

Bahagyang natawa si Ren, ngunit may halong kaba ang kanyang dibdib. Hindi niya alam kung kakayanin ba niya ang libog ng kanyang ama – nakita na niya kung gaano ito ka-agresibo sa kama. Pero ramdam niya ang intensyon nito—malambing, masaya, at tila may taglay na pagnanais na mapasaya siya.

Pagdating nila sa itaas, hinila siya ng kanyang ama papasok sa kanyang kwarto, maluwag din naman iyon pero hindi sing-luwag ng kwarto ng kanyang ama’t ina. Pinaupo siya ng kanyang ama sa kanyang kama.

Gary: Para sa’yo ’yan, Ren. Alam kong na gusto mo matikman ang tamod ko. Alam ko naman na may mga pagkukulang ako sayo kaya kahit sa paraan na’to mapasaya kita anak.

Tahimik si Ren. Nilapit niya ang kanyang mula at nilapat sa matigas na tiyan ng kanyang amang nakatayo sa kanyang harapan. Ramdam niya ang init mula rito.

Ren: Papa… sobra sobra po ito. Sobrang saya ko po. Gawin nio kahit anong gusto niyo gawin papa. Susunod po ako.

Muli niyang sinubo ang matigas na burat na iyon hanggang sa maabot ng kanyang makakaya. Katulad kanina at lampas sa kanyang tonsil, kung kanina ay nauubo siya, ngayon ay mas nasasanay na siya sa malaking bagay na iyon na paulit-ulit na bumabaon sa kanyang bibig.

Gary: ahhh.. pucha.. ang galing mo Ren, sanay na ang bibig mo sa burat ko. Ahhh.. tang ina sarap. Ughhh..

Tuwang tuwa naman si Ren sa mga papuri ng kanyang ama.

Gary: Ngayon, paluwagin naman natin ang lalamunan mo ’nak.

Higa ka, lawit mo ulo mo sa doon sa paanan.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Bente- uno: Mapanukso

PAPA!!! PAPA!!! PAPA!!!

Sigaw ni Ren – hinahanap niya ang kanyang amang hindi niya alam kung saan nagsuot. Nasa pasilyo siya ng isang gusali—mataas, maputi ang mga dingding, walang katao-tao. Tahimik ang paligid pero may kakaiba siyang nararamdaman. Masyadong malinis, masyadong maayos.

Ngunit may bumabagabag sa loob ni Ren. Parang may mangyayari. Parang may paparating. Sa kanyang paglalakad sa makitid na pasilyo, bigla siyang napatigil. Umuugong ang sahig. Kasunod nito ang panginginig ng mga pader. May kaluskos sa kisame. Kumalabog ang bintana sa gilid.

Lumilindol.

Kumalabog ang isang mesa sa malapit, gumalaw ang ilaw sa kisame. Napayuko si Ren, pilit pinapanatili ang balanse habang ang buong gusali ay tila unti-unting umuuga.

“Anong nangyayari…” gulong-gulo ang isip niya, hindi niya alam kung paano makakaligtas sa trahedyang ito.

Tumakbo siya, patungo sa pinto sa dulo ng pasilyo. Ngunit bago pa siya makalapit, isang malakas na ugong ang umalingawngaw. Mula sa itaas, isang malaking konkretong haligi ang unti-unting bumitaw mula sa pagkakapuwesto.

Bumagsak.

Wala na siyang oras para umiwas.

Isang iglap, naramdaman niyang nabagsakan siya sa dibdib. Mabigat. Sobrang bigat. Parang pinipiga ang kanyang hininga. Nanlaki ang mga mata niya, pilit humihinga, pero wala—wala siyang makuhang hangin.

Hindi siya makagalaw. Hindi siya makasigaw. Tila ba may busal ang kanyang bibig.

Tila unti-unting lumalabo ang kanyang paningin habang ang gusali ay patuloy na nanginginig, habang siya’y nakahiga sa malamig na sahig ay pinipilit niyang alisin ang bigat sa kanyang katawan.

At sa kalagitnaan ng takot at pagkalito, isang pamilyar na boses ang narinig niya—mahina, parang mula sa malayo.

Gary: Ahhhh.. uhmmm .. ahhhhh

Nagulat siya – Damang dama niya ang katawan niyang basang-basa ng pawis, Naghahabol siya ng hininga. Isang panaginip lamang ang lahat!

Umaga na -napamulat siya ng mata dahil ang pag-uga ng paligid ay andoon parin. Isang pamilyar na imahe ang sumambulat sa kanyang mga mata – ang matigas na nangingintab na tiyan ng kanyang mahal na ama.

Nakaluhod ito ngayon sa ibabaw niya – ang mukha niya ang nasa pagitan ng mga hita nito, halos naka upo pa ito sa kanya dahil ramdam niya ang puwet nito sa kanyang dibdib. Kahit ganoon ang posisyon nito ay sinusuportahan pa rin nito ang sariling bigat gamit ang mga tuhod nitong kadikit na ng kanyang magkabilang balikat. At ang burat nito? Nakasalpak sa kanyang maliit na bunganaga. Kinakantot ang bibig niya ng kanyang ama.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Bente- Dos: Pagkakawanggawa

Matagal nakatitig si Ren sa kanyang ama, hindi niya alam kung handa ba siyang marinig kung ano mang katotohan na maririnig mula sa kanyang ama. Akala niya’y hindi na lalalim pa sa mga sulyap ang ugnayan ng kanyang ama at ng doktor ng kapatid. Nagkakamali pala siya.

Ren: Hanggang sa pang-aakit lang naman po diba?

Gary: Oo, yun lang.

Ren: Promise po?

Tumingin ang kanyang ama sa kanya – isang tingin na alam niyang may laman. Tingin na nagpapakabog ng kanyang dibdib. Mukhang mas malalim pa ang ugnayan ng dalawa.

Gary: Hindi natapos sa pang-aakit ko ang lahat anak. Akala ko nga sapat na yun eh, para masigurong maalagaan si Yenyen ng tama. Pero hindi ko akalain na ganoon kalaki ang magiging bill ni Yenyen. Kaya…

Ren: Kaya ano po papa?

Putol niya sa kwento ng kanyang ama – hindi siya mapakali.

Gary: Kaya pinagbigyan ko na.

Ren: Po? Bakit? Paano? Saan? Kailan?

Gary: Oh, saglit lang – isa isa lang.

Ren: Gusto ko malaman lahat papa. Lahat lahat. Bawat detalye. Lahat,

Gary: Oo na – sasabihin ko naman lahat eh.

Isang malalim na tingin ang ibinigay ni Ren sa kanyang ama. Hindi iyon galit, pero may halong pagtataka at bahagyang inis. Lalo na nang mapansin niyang napatawa pa ito, waring hindi siniseryoso ang seryosong tensyon na nararamdaman niya habang kinukuwento nito ang lahat.

Gary: San na ba tayo natigil?… Hmm, ah—ayun na nga. Akala ko okay na ’yung paminsan-minsang pang-aakit, ’yung pa ngiti-ngiti kay Doc Dave. Hindi ko akalain na aabot sa anim na raang libo ’yung bill ng kapatid mo. Lahat ng savings natin, pati ’yung mga loan sa opisina, naibigay na namin ng mama mo. Kaya ayun—sinubukan kong makiusap.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Bente- Tres: Pasasalamat

Mariin paring nakikinig si Ren sa bawat detalye ng kwento ng kanyang ama. Di man niya aminin ay naiinis siya na malaman ang pagbibigay nito sa dalawang doktor ng kapatid.

Gary: Alam ko naman na darating sa ganoon ang sitwasyon eh. Sa totoo lang, inaasahan kong mas malala pa doon ang magiging request ng dalawa. Kaya inunahan ko na- na pagjajakol lang sa harap nila ang pinaka kaya kong gawin.

Ren: Paano nangyari? At saan? Doon mismo?

Gary: Doon sa sofa sa loob ng opisina – doon ko sila pina-upo. Tapos pumwesto ako sa harapan nilang dalawa. Nakakatawa nga silang panoorin na parang mga batang nanood ng paborito nilang cartoons. Dahil wala na rin naman akong suot na t-shirt, pantalon na lang ang kailangan kong hubarin, at yun nga – kitang-kita ko kung paano nila pagnasahan ang katawan nung brief nalang ang suot ko. “Pakita mo na Gary!” sabik na sabik na hiling ni Doc Dave – kaya ayun – nilabas ko na si Junjun sa brief ko. Medyo hindi pa yun galit kaya malambot pa – pero alam mo naman na medyo malaki narin to si jun-jun kahit tulog kaya para sila namaligno – titig na titig sa burat ko eh. Kaya pinasok ko agad sa loob.

Halos hindi makahinga si Ren sa kinukwento ng kanyang ama. Naninikip ang dibdib niya habang inilalarawan ang mga pangyayari sa kanyang isip. “ Putang ina – nakakalibog naman kung talagang nagjakol si papa sa harap ng dalawang yun!“

Gary: Nakakatawa ang dalawang yun, sabi nila nakakalibog daw akong tingnan sa suot kong brief at medyas. Para daw akong macho dancer. Gumiling-giling pa ako ng konti para matuwa nang husto ang dalawa. Tang-ina – hindi naman ako marunong sumayaw pero sige nalang… para mas lalong maglaway yung mga doktor ni Yenyen. Saglit lang yun – kaya hinubad ko na brief ko para masimulan at matapos na agad. Medyas na lang ang suot ko sa harap nila. Libog na libog yung dalawa sa nakikita nila – kaya sinimulan ko nang magjakol.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Bente- Kwatro: Gantimpala

Maaga pa ng dumating sila sa kanilang bahay – mabuti at nakauwi sila agad bago pa man sila abutan ng malakas na ulan dulot ng paparating na bagyo. Agad na dumiretso sa kusina ang kanyang ama habang si Ren naman ay nagtungo sa sala. Magaan ang kanyang pakiramdam habang binubuksan ang mga bintana upang pumasok ang sariwang hangin ng hapon. May liwanag mula sa araw na bumabagsak sa mga kurtina, at sa kabila ng simpleng ayos ng kanilang tahanan, dama niya ang kakaibang aliwalas na dulot ng magandang balita mula sa kanilang dean.

Sa kusina, narinig niya ang kaluskos ng mga sangkap—ang pagtama ng kutsilyo sa chopping board, ang tunog ng sibuyas na ginigisa, at ang usok na may amoy ng paminta at bawang. Kabisado ni Ren ang mga amoy na iyon. Pamilyar na aroma ng pagkaing laging niluluto ng kanyang ama. Kahit gaano kasarap ang niluluto nito’y hindi pa rin niya maalis sa isip ang napansin sa kanyang ama.

Kanina sa daan ay pansin niya na medyo tahimik ang kanyang ama – mayroon itong iniisip na kung ano man – hindi normal ang mga kinikilos nito na para bang may dinadalang malaking problema. Nais niya itong tanungin, nais niyang malaman kung ano nba ba ang gumugulo sa isip nito. Hindi kaya?

Habang pinupunasan niya ang center table at inaayos ang mga upuan sa sala, nagkaroon ng lakas ng loob si Ren na magtanong.

Ren: Pa?

Gary: Uhmm?

Ren: Pa, may problema po ba?

Gary: Wala naman. Bakit mo naman naitanong?

Ren: Kanina pa po kasi kayo walang imik, hindi ka naman po ganyan lagi.

Gary: Hmmm… wala naman anak. Medyo nag-iisip lang.

Ren: Nang ano po?

Gary: Mga bagay-bagay, mama mo, kapatid mo, kung ano-ano.

Ren: Pa?

Pang-uusisa niya – alam naman nitong hindi siya basta basta susuko hanggat hindi niya nalalaman lahat.

Gary: Nag-message si Doc Dave. Naniningil.

Ren: Po? Ano naman mo ang sinisingil niya? Diba po napasama naman si Yenyen sa sponsorship ng foundation ng ospital? Bakit po may kailangan bayaran.

Gary: Hindi ganoon ’nak.

Ren: Anong sinisingil niya?

Gary: Natatandaan mo ba yung isang gabi na nabasa mo yung message niya sa akin na: “”

Ren: Opo.

Gary: Nangako kasi ako kay Doc Dave na mag-massage lang siya sakin kung may kailangan siya – at kung kaya ko naman – bibigay ko.

Ren: Ano po ang ibig niyong sabihin?

Gary: Noong araw na iyon, nanghihingi siya ng picture ko – madali naman ibigay kaya nakapag- send naman ako agad kaya okay lang – wala din naman problema sa akin yun eh. Kanina kasi habang nasa presinto, nag message ulit siya – gusto daw niya makakuha ng picture ni Junjun.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Bente- Singko: Crush

Nakabibingi katahimikan sa loob ng silid, dahil sa biglaang bugso ng emosyon na hindi niya alam kung paano pipigilin. Hindi niya inaasahan ang regalong iyon. Wala siyang ideya. Hindi niya inaasahan na mararanasan niya ang halik ng kanyang ama. Premyong - higit pa sa anumang inakala niyang matatanggap niya.

Hindi niya inaasahang ganoon kalambot ang labi ng kanyang ama. Sa unang dampi pa lang ng kanyang mga labi sa kanya, may kung anong kilabot ang gumapang mula sa kanyang batok pababa sa gulugod. Mga labing umangkin sa kanya— marahan, mapang-akit, at maalab.

Napapikit siya. Hindi para itago ang kaba, kundi para mas damhin ang labi nito. Mas lumalim pa ang halik na iyon at sa bawat igkas ng kanyang hininga, lalo niyang naramdaman ang pag-anyaya sa pagitan ng mga labi nito. Mas naging mapanukso ang labi ng kanyang ama na pilit nilalaro ang ibabang bahagi ng kanyang labi – tila sinusuyo siyang sabayan ang alab ng halik nito.

Parang may kung anong nakabara sa lalamunan niya—hindi luha, hindi hikbi, kundi isang matinding kabog ng damdamin na gustong sumabog pero walang lakas ng loob. Pinaghalong tuwa, kilig, at kaba. Lahat sabay-sabay, umaalon sa dibdib niya. Pinilit niyang magsalita sa pagitan ng halik na iyon.

Ren: Pa –

Isang munting katagang hindi na niya naituloy dahil nasalikop na agad ng mga labi ng kanyang ama ang maliit na siwang na dulot ng salitang iyon. Ngayon ay magkakapit na ang kanilang mga labi. Ramdam niya ang init ng hininga ng amang kasiping.

“ Tsansa mo na ’to akla!“

Hindi na pinigilan ni Ren ang kanyang sarili at tinugon na niya ang mga paanyaya ng malalambot na labing iyon. Habang nakatuon ang mga labi ng ama sa itaas na bahagi ng kanyang labi, siya naman ay pinapapak ang ilalim na bahagi ng labi nito. Natuto silang mag bigayan, magpalitan ng pwesto. – Maalab – mapusok – maalab. Ito na yata ang pinakamasarap na halik na kanyang naranasan.

Hindi pa natapos ang pagiging mapusok ng kanyang ama – mas naging mapangahas ito – naramdaman na lamang niya nag madulas na dila nitong pilit pinapasok ang loob ng kanyang bibig. “ Tang-ina, french kiss ang gusto ni papa“

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Bente- Sais: Init ng Katawan

Nakahiga na muli si Ren sa kama, nakasandal sa malalambot na unan. Kaunti lang ang kanyang nakain—isang-kapat na mangkok lang ng arroz caldo—pero sapat na iyon upang malagyan ng laman ang kanyang sikmura. Ngayon ay ramdam niyang bahagyang lumuwag ang paninikip sa dibdib, kahit nananatiling mabigat ang kanyang katawan at mainit pa rin ang kanyang noo.

Dahan-dahang pinupunasan ng kanyang ama ang kanyang katawan gamit ang maligamgam na bimpo. Maingat ang bawat galaw nito—mula sa leeg, pababa sa balikat, sa mga braso, at sa noo - Para bang sinisikap nitong ibsan ang init ng kanyang katawan dahil sa lagnat. Ramdam ni Ren ang pag-aalalang bumabalot sa bawat haplos.

Ren: Pa… pwede po ba akong… magpamassage? Ang sakit po kasi ng likod at braso ko.

Napatingin sa kanya ang kanyang ama. Hindi agad sumagot. Sa halip, isinawsaw muli nito ang bimpo sa palanggana ng maligamgam na tubig bago piniga at inilapag sa gilid. Umupo ito sa gilid ng kama, saka hinawakan ang kamay ng anak.

Gary: Sige, anak. Dumapa ka na nang maayos. Ako na bahala.

Sumunod si Ren, dahan-dahang tumagilid at dumapa. Isinuksok pa niya aang mga braso sa ilalim ng unan.

Lumuhod ang kanyang ama ito sa gilid ng kama, saka sinimulang hilutin ang balikat ni Ren—banayad, mabagal, may bigat pero may lambing.

Gary: Dito ba masakit? O sa may batok mo?

Ren: Sa batok po… tapos sa likod. Parang… pagod na pagod yung katawan ko.

Gary: Natural. Nabasa ka ng ulan, tapos pinilit mo pang umuwi mag-isa. Kung sinabi mo lang sana sa’kin, nasundo pa kita.

Ren: Sorry na papa, hindi ko alam na aabutin ako ng ganoon kalakas na ulan eh.

Gary: Sige na, hubarin mo na yang t-shirt mo at pajama – hihilutin kita para gumaling ka na.

Mabilis naman niyang sinunod ang utos nito. Madali niyang nahubad ang suot at dumapa sa kama. Itinira lamang niya ang kanyang suot na brief. Mag iisang minuto na siyang nag hihintay ngunit wala paring kamay sa kanyang likod. Napalinga siya, wala ang kanyang ama sa kanyang likod, wala sa kama.

Ren: Pa?

Hinahanap niya ang kanyang ama.

Gary: Saglit lang nak, kumuha lang ako oil.

Sagot nito habang papalapit kanyang kama.

Agad itong pumwesto sa gilid ng kama at pinahiran ang kanyang likod ng langis na kinuha nito.

Ren: Ahhhh

Tanging nasambit niya ng maramdaman ang kamay ng kanyang amang dumidiin sa kanyang likod. Sa laki ba naman ng palad ng kanyang ama at sakop na sakop ang kanyang buong likod.

Magaling mag masahe ang kanyang ama – tila sanay ang kamay nitong pumiga ng lamig sa katawan – o baka dahil alam lang nito kung paano siya masahehin. Bumaba ang mga hagod na iyon sa kanyang balakang, sa kanyang puwetan at sa kanyang mga hita. Nagtayuan naman ang mga balahibo niya sa batok ng pasadahan nito ang pagitan ng kanyang mga hita – parte ng kanyang katawan na malakas ang kiliti.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Bente- Syete: Pantasya

Alas-diyes ng umaga. Katatapos lamang nilang kumain mag-ama—mainit na sinangag, tocino at itlog, maging ang natirang arroz caldo mula kagabi ay kinain na rin nila. Wala na ngang sakit si Ren, mabisa ang binigay na Vitamin T ng kanyang ama.

Tahimik ang bahay, at ngayon ay pumanhik muli sila sa kwarto – hindi para matulog kundi para sa hiling ni Ren na desert. Nakaupo sa gilid kanyang kama ang kanyang ama, hubo’t hubad ito, nakabukaka at nakatukod pa ang mga kamay nito sa kama para suportahan ang sariling bugat. Si Ren naman ay nakaluhod sa sahig, nakapwesto sa pagitan ng mga hita ng kanyang amang nakabukaka. Hawak nito ang matigas na burat ng kanyang ama at dinidila-dilaan ang mala-kabute nitong ulo.

Wala ibang tunog ang maririnig sa silid maliban sa mahinang ugong ng hangin mula sa bentilador, at ang maingay na pagchupa ni Ren sa kanyang ama. Sa pagitan ng pagchupang iyon ay nagsalita si Ren.

Ren: Papa…

Napayuko ang kanyang ama, at pinagmasdan ang paglalaro niya sa burat nito.

Gary: Hmm?

Ren: Si Ayah po… may sakit siya. Cancer daw po. Sa dugo. Rare type ng leukemia daw po eh.

Napakunot ang noo ng kanyang ama, halatang nabigla.

Gary: Anak… kailan pa?

Ren: Matagal na po pala siyang pabalik-balik sa ospital, pero ngayon lang po niya sinabi sa akin ang totoo. Sa loob ng dalawang linggo, aalis na siya papuntang Canada para magpagamot.

Hindi agad nakasagot ang kanyang ama. Tila hinahabi pa nito sa isipan ang mga salitang narinig.

Ren: Kaya po noong isang gabi… kaya siya nagyaya na lumabas kami. Gusto niya raw po ng gabi na parang normal lang ang lahat. Masaya, walang takot, walang iniinda.

Sabi nito habang jinajakol jakol ang troso ng kanyang ama. Muli niyang nilingon ang kanyang ama. Mababa ang boses, parang nagmamakaawa.

Ren: Papa… kung okay lang po sana… gusto ko po sanang hingin sa inyo—pakisamahan niyo po si Ayah habang nandito pa siya. Minsan po kasi, kailangan lang talaga niya ng atensyon… ng kaunting lambing. Hindi niya po iyon hinihingi, pero alam kong malaking bagay kung may nagpapakita sa kanyang mahalaga pa rin siya, kahit may sakit siya.

Bahagyang tumango si Gary, pinagmamasdan ang anak na ngayon ay naupo na sa kanyang tabi.

Gary: Naiintindihan ko, anak. Mahirap ang pinagdadaanan niya. At alam ko rin kung gaano siya kahalaga sa’yo. Ren… kung ’yon ang makakapagpasaya sa kanya, at kung ’yon din ang makakapagpagaan ng loob mo—oo, anak. Gagawin ko. Pakikisamahan ko siya. Hindi dahil sa sakit niya, kundi dahil mahalaga siya sa’yo.

Ren: Salamat po, Papa.

Gary: Anong silbi ng isang ama kung hindi marunong umalalay sa anak, lalo na sa mga bagay na ganito?

Napansin ni Ren na lumambot na ang kaninang sobrang tigas na burat ng kanyang ama.

Gary: Pucha naman yang kwento mo anak – lumambot tuloy si junjun!

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Bente- Ocho: Mahiyain

Lumakas ang kabog sa dibdib ni Ren nang biglang bumukas ang pinto ng kanyang silid. Niluwa nito ang pigura ng kanyang ama—nakatayo sa may bungad, bagong paligo at suot lamang ang basketball shorts at sando nitong pambahay. Nakatikom ang labi at seryoso ang ekspresyon ng mukha—at ang mga mata nito ay hindi maikakailang matagal nang nakikinig sa labas.

Hindi agad nakagalaw si Ren. Maging ang kanyang kaibigan ay natigilan, bitin sa tawa at hawak pa rin ang cellphone sa kamay.

Gary: Ano ’yang mga naririnig kong “mga lalaki sa bar” at sa “gay bar”?

Tumayo ito sa may paanan ng kama, bahagyang sumandal sa dingding habang nakapulupot ang braso sa dibdib. Hindi malakas ang boses nito, pero ramdam ang diin at pigil na inis sa bawat salita.

Gary: Ren, bakit hindi mo sinabi sa’kin na gano’n ang plano niyo ngayong gabi? Akala ko ba simple lang ’tong lakad niyo?

Napatingin si Ren kay Ayah, na agad namang ibinaba ang tingin. Hindi siya makapagsalita agad. Bahagyang napalunok ng lawayt bago sumagot.

Ren: Papa… hindi naman po ganon. Nagbibiro lang po si Ayah. Alam mo naman ’yon, di ba?

Gary: Biro o hindi, hindi mo sinabi sa’kin kung anong klaseng lugar ang pupuntahan ninyo. At ngayon, dito ko pa malalaman na may “mga lalaki” pala sa usapan? At sa gay bar? Alam mo ba kung gaano ka delikado ang lugar na yan?

Tumayo si Ren mula sa harap ng tokador. Pinilit niyang panatilihin ang kalmadong tono sa kabila ng kaba sa dibdib.

Ren: Pasensya na po, Papa. Hindi ko naman po intensyong itago. Akala ko po okay lang basta’t sinabi kong lalabas kami ni Ayah.

Saglit na katahimikan. Tiningnan lang sila ng kanyang ama. Huminga ito nang malalim at bahagyang ibinaba ang braso.

Gary: Ikaw Ayah, bakit ganito ang naging plano niyo?

Ayah: Tito, pasensya na po, ako po ang nagplano ng lahat. Hindi po alam ni Ren ang pagpunta sa Gaybar.

Gary: Bakit ba kailangan niyong pumunta sa gay bar? Para ba makahanap ng lalaki?

Nanatiling tahimik si Ren at Ayah, parehong hindi alam ang isasagot sa barakong pulis.

Ayah: Tito… sorry po. Ako po kasi ’yung nagyaya. Ako po talaga ang may idea. Marami po kasi ako ng gustong maranasan bago ako pumunta ng Canada.

Gary: At ano naman yang gusto mo maranasan? At kailangan niyo pa maghanap ng lalaki?

Sabay napatungo ang dalawa- hindi alam kung ano at paano sasagutin ang mga tanong ng amang pulis.

Ayah: Tito kasi…

Gary: Ren? Magsabi kayo ng totoo.

Ren: Papa. Si Ayah po kasi..

Ayah: Tito – Hindi pa po kasi ako nakakaranas ng alam mo na po.

Pag-amin ng kanyang kaibigan habang nakatungo parin at nahihiya.

Gary: Ng ano?

Ayah: Hindi pa po ako nakakaranas ng sex tito. Hindi pa po nakakatikim ng..

Gary: Ng burat?

Nagulat ang dalawa sa salitang binitiwan ng kanyang ama. Si Ren, dahil hindi naman nito akalain na magiging ganoon ang mga salitang bibitiwan ng ama. Ganoon din ang kanyang kaibigan na hindi inasahan ang direktang tanong na iyon mula sa lalaking kanina lang ay laman ng kanyang pantasya.

Gary: Ano, gusto mo makatikim ng burat, Ayah?

Naging mas agresibo ang tanong ng kanyang ama. Napatingin si Ren sa kaibigan na tanging tango lang ang naisagot.

Gary: Bakit pa kayo lalabas, kung burat lang pala ang hanap niyo?

Bigla silang napatingin sa kanyang ama. Nakita niya ang mukha ng kanyang kaibigang nasorpressa sa sinabi ng kanyang ama. Maging siya ay nagulat sa huling sinabi nito.

Ayah: Tito?

Gary: Bakit ika-ko kayo lalabas kung burat lang naman ang hanap niyo?

Kabanata Bente- Nuweve: Mayabang

“Kainin niyo ko ng sabay ng kaibigan mo, Ren.”

Ilang beses umalingawngaw sa kanyang isip ang salitang iyon ng kanyang ama – sino ba naman ang hindi malilibugan sa sinabi nito? Hindi niya naisip na gugustuhin nitong chupain nilang dalawang magkaibigan. Hindi araw-araw ay may isang gwapong lalaki ang magpapachupa sa dalawang baklitang kagaya nila – lalo na kung ang lalaki ay ang pinagpapantasyahan nilang dalawa.

Nakatingin siya sa kanyang ama habang pumupwesto sa gitna ng kama. Humiga itong nakabuka ang dalawang hita at dalawang braso – sa laki nito’y sakop nito ang kanyang kama. Nakatitig ito sa kanilang dalawang pinagmamasdan lamang ang masarap na barakong hubo’t hubad na nakahiga – nang-aakit ang mga titig nito. Sumenyas pa itong tabihan ito sa paghiga sa kama.

Hindi na siya nag -atubili pa. Madali siyang lumapit dito – inaamin niyang kahit ilang beses na niya matikman ang ama ay libog na libog parin siya rito at gustong-gusto parin niya itong makaniig.

Tumabi siya sa kanyang ama at humiga sa kaliwang braso nito, amoy na amoy niya ang aroma ng pinaghalong sabon, deodorant at sarili nitong pawis ng kili-kili nito. Mabango – nakakalasing.

Ren: Bango mo papa.

Muli niyang sinisid ang kilikili nito at sininghot ang aroma nito. Ang pag-amoy ay naging paghalik, ang halik ay naging pagdila. Dinig niya muting tawa mula sa kanyang ama – nakikiliti ito marahil dahil sa ginagawa niya.

Inabot ng kanyang dila at utong ng kanyang ama – matigas na iyon dahil sa libog na kanina pa nito nararamdaman.

Gary: Ahhh.. sarap mo talagang maglaro ng utong anak.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Trenta: Selos

Sa gitna ng malamig at tahimik na gabi, isang marahang yugyog ng kama ang gumising kay Ren mula sa kanyang mahimbing na tulog. Pagod na pagod pa rin siya sa kanilang ginawa noong nakaraang gabi. Matapos maka-ilang putok ang kanyang ama ay magkakatabi silang nakatulog sa kanyang kama. Tanda niyang nakayakap ang kanyang ama sa kanya habang ang kaibigan naman ay nasa kabilang gilid ng kanyang ama at nakadantay ang braso nito sa katawan ng ama.

Madilim pa sa kwarto—tanging ang mahina at bughaw na liwanag mula sa ilaw sa labas ng bintana ang nagbibigay ng aninag sa paligid. Saglit siyang napapikit muli, inaakalang nananaginip lang, ngunit muling naramdaman ang mga maliliit na paggalaw ng kama.

Dahan-dahan siyang dumilat, at sa pagitan ng unti-unting pagbalik ng kanyang ulirat, naulinigan niya ang mahihinang ungol at impit na paghinga mula sa lalaking kayakap. Nagtaka siya sa lalim ng paghinga nito – tinignan niya ang mukha ng kanyang ama – nakapikit ito at nakabuka ang bibig na pinanggagalingan ng mga ungol.

Bumangon siya ng bahagya, at doon niya nakita ang kanyang kaibigan—nakayuko sa harapan ng kanyang ama at subo-subo nito ang burat ng tulog na barako.

Napansin siya ng kaibigan – tumigil ito sa ginagawa at tumingin sa kanya.

Ren: Anong ginagawa mo dyan?

Ayah: Shhhh… sobrang sarap, hindi ko mapigil na hindi isubo eh.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

KabanataTrenta ’y Uno: Silip

Bayad ako Ren. Bayad ang serbisyo ko sa kaibigan mo.

Hindi alam ni Ren ang mararamdaman – galit, selos, inis. Halo-halong emosyon ang sumasabog sa kanyang dibdib ngayon. Oo, hindi ordinaryo ang hayaan niya ang kaibigan na magamit ang kanyang ama sa mga makamundong pantasya nito. Pero ang malaman na binayaran ng kanyang kaibigan ang kanyang ama sa “serbisyo” nito ay isang bagay na hindi niya alam kung paano tatanggapin.

Kaya ba niyang tanggapin na ang kanyang ama ay kayang ibigay ang sarili sa ngalan ng salapi? Idagdag pa na ang pera ay galing pa sa kaibigan niya.

Ren: Ano pong ibig niyong sabihin na bayad po kayo?

Gary: Binayaran ako ng kaibigan mo para maging “boyfriend” niya ngayong araw. Hindi pa daw niya nararanasan ang magkaroon ng boyfriend.

Ren: Po?

Gary: Isa sa mga pangarap niya ang maranasan ang magkaroon ng boyfriend kahit isang araw lang – kaya pinagbigyan ko na.

Ren: Papa! Bakit ganoon? Bakit ka nagpabayad? Bakit ka pumayag?

Gary: Relax ka lang Ren – wala namang problema dun ah.

Ren: Paanong wala pong problema? Magkano po ang binayad niya?

Gary: Singkwenta mil.

Ren: Po?

Halos mapasigaw si Ren sa sinabi ng kanyang ama. Hindi niya akalain na magbabayad ng ganoon kalaki ang kaibigan ay hindi din niya akalain na tatanggapin iyon ng kanyang ama.

Gary: Hindi naman ako nag presyo nun ah – Yung kaibigan mo ang biglang nabigay nun.

Ren: Ano na lang po ang iisipin ni Ayah? Na ang tatay ko nagpapabayad para machupa?

Medyo hindi napigilan ni Ren ang kanyang sarili dahil sa pagka-dismaya. Nagulat siya sa kanyang sinabi - hindi niya lubos maisip na masasabi niya ang bagay na iyon.

Tumingin siya sa kanyang ama – tahimik iyon – madilim ang tingin nito. Hindi man sabihin ay halatang nasaktan niya ito dahil sa kanyang mga sinabi.

Gary: Ano?

Tahimik ngunit puno ng bigat ang salita ng kanyang ama.

Gary: Putang ina! Diba ikaw mismo ang nagsabi na magpachupa ako sa kaibigan mo? Bakit kagabi wala kang ginawa habang subo ng kaibigan mo ang burat ko? Tang-ina! Pinagbigyan ko na ang gusto mo, tapos ako pa ang nakakahiya.

Ren: Papa –

Gary: Pera? Malamang! Bakit ako magpapachupa nang walang dahilan? Tang-ina – yung pera? – nasa America na ngayon! Nasa kapatid at nanay mo na! Parang di ka nakinabang ah! Diba nga isang linggo akong ginamit ni mamang – para mabayaran ko lang ang utang mo? Tapos maririnig ko yan ngayon – ngayon na para sa kapatid mo ang ginawa ko?

Bila siyang natauhan sa sinabi ng kanyang ama. Kung tutuusin, siya ang walang karapatan magreklamo, siya ang walang karapatang manumbat.

Kabanata Trenta ’y Dos: Kasinungalingan

Halos magpuyos siya sa galit ng makita ang ayos ng kanyang ama. Nakahain ngayon ang hubad na katawan nito sa kanyang kaibigan – habang sarap na sarap ang kaibigan sa pagkain ng mga daliri nito sa paa.

Gary: Ahhh. Nakakaliti amputa.

Saad ng kanyang ama habang nilalaro ng kaibigan ang ang dila nito sa mga pagitan ng mga daliri nito sa paa. Mukhang sarap na sarap ito sa ginagawa ng kanyang kaibigan.

Gary: Buti at kakaligo ko lang –

Ayah: Kahit po hindi – kakainin ko pa rin ang lahat lahat sa’yo.

Gary: Hahaha… Puta ka, napakalibog mo.

Napangiti lang ang kanyang kaibigan at pinagpatuloy nito nag pag sipsip sa bawat daliri ng ama sa paa. Sarap na sarap ang kaibigan sa ginagawa nito habang ang kamay ay kung saan-saan naglalakbay.

Hindi alam ni Ren ang gagawin – nais niyang magwala at magalit sa kaibigan, pero paano siya magagalit kung wala naman itong alam sa sitwasyon. Ang alam lang nito ay nakapagbayad ito sa kanyang ama para sa serbisyo ng lalaki. Lalo naman ang kanyang ama na hindi niya kayang komprontahin dahil ayaw niyang tuluyang malayo ang loob rito. Minabuti niyang mag-obserba muna, ano kaya ang mga salitang maririnig sa kaibigan?

Gary: Ahhhh..

Dinig na dinig niya na sarap na sarap ang kanyang ama nang maglakbay ang mga labi at dila ng kaibigan sa mga binti at hita nito. Pansin niyang gumagaling na sa paggamit ng labi ang kaibigan sa pagpapaligaya sa kanyang ama.

Gary: Ang galing mo na ah.

Ayah: Kagabi po, pag-uwi ko, nanood po ako agad ng porn, para magawa ko sa inyo.

Gary: Ahhh. Kahit di ka na manood at magpraktis, natural sa’yo ang galing sa pagpapaligaya ng burat.

Ayah: Tito Gary naman eh.

Malanding tugon ng kanyang kaibigan. Gigil na gigil na siya rito.

“ Tang-inang malanding bakla ’to, hindi mo nga naalalang nag-aabang ako sa’yo sa ekwelahan!“

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Trenta ’y Tres: Warat

Gusto mong kantutin kita?

Salitang umalingaw-ngaw sa silid na iyon.

Ayah: Po?

Gary: Tirahin kita sa puwet!

Hindi alam ni Ren ang mararamdaman - napakasakit marinig ang mga bagay na iyon mula sa ama. Ayaw man niya paniwalaan ay dinig na dinig niya ang gusto mangyari ng kanyang ama – bagay na ilang beses niyang hiniling mula rito ngunit paulit-ulit lamang tinatanggihan. Ano ba ang meron? Ano ba ang nakita nito sa kaibigan upang ito pa mismo ang humiling na kantutin ito?

Ayah: Baka po hindi ko kayanin, tito? Ang laki po ng iyo.

Gary: Akala ko ba gusto mo maranasan? Ang ang sabi mo sa text mo kanina ah.

Text? Kelan pa nagkaroon nag komunikasyon ang dalawa? Eh kagabi lamang ito nag-karoon ng mainit na inter-aksyon? Ganon na ba agad kalapit ang dalawa?

Ayah: Pero baka po…

Gary: Sige, ayaw mo ba?

Biglang nagbago ang ekspresyon sa mukha ng kanyang kaibigan – halata sa mata nito ang panghihinayang. May kaba sa mga mata nito na para bang takot itong magbago ang isip ng kanyang ama. Kahit sino namang bakla ay hindi magdadalawang-isip sa pagkakataong makantot ng kanyang ama.

Ayah: Tito, saglit lang po.

Pigil nito sa kanyang ama na akma na sanang tatayo sa kama. Hinawakan pa nito ang hita ng lalaki para pigilan ito sa pagkilos.

Ayah: Sige po, tito – kantutin nito ako.

Gary: Ano? Hindi kita marinig?

Ayah: Kantutin niyo po ako, tito Gary.

Gary: Anong gusto mo?

Ayah: Gusto ko pong ipasok niyo ang titi niyo da puwet ko.

Gary: Tang-ina – sugapa ka sa burat! Pakantot kang puta ka!

Ayah: Opo, tito… puta niyo po ako.

Gary: Sige, pagbibigyan kita.

Tumayo ang kanyang ama at nagtungo sa banyo sa loob ng silid nito –

Gary: Pagkatapos ko rito – ikaw naman – maglinis ka.

Kabanata Trenta ’y Cuatro: Lupaypay

Hindi na niya mabilang kung ilang minuto o oras na siyang nakatayo at nagtatago sa labas ng bintanang iyon. Hindi na rin niya ramdam ang kanyang mga binti dahil sa pamamanhid dulot ng matagal na pagkakatayo. Ukupado ang kanyang buong pagkatao sa nagaganap sa loob ng kwarto ng kanyang ama.

Gary: PUTANG INA . Ang sikip ng butas mong puta ka!

Maririnig na mura ng kanyang ama ng masagad nito ang burat sa kaloob-looban ng kanyang kaibigan – bagay na matagal na niyang pinapangarap na malasap muli – na kahit ilang beses niyang hilingin sa kanyang ama ay lagi nitong tinatanggihan.

Pinaggmasdan niyang muli ang kanyang kaibigan – halos magkulay talong na ito sa pag-aalumpihit. Sobra na itong nasasaktan dahil sa malaking burat na nakapasak sa butas nito.

Dumagan ang kanyang ama sa katawan ng kanyang kaibigan – nagmukang palakang magkapatong ang dalawa. Mahina at may labing na wika ng ama:

Gary: Shhhh… okay na- napasok ko na. Konting tiis lang, mag-aadjust din yang butas mo.

Aray: Masakit po… tito.

Puno ng pamimilipit na sagot ng kaibigan.

Gary: Shhhh.. shhhh.. Kaya mo yan.

Bulong ng kanyang ama. Inaalo nito ang kanyang kaibigang pasuko na sa hirap na nararamdaman. Ginawaran pa nito ng mumunting halik ang pisngi ng kaibigan at kinagat kagat ang tainga nito. Bagay na hindi pa nagagawa sa kanya ng kanyang ama. Nakita niyang napalulon ng laway ang kanyang kaibigan- pilit nitong tinatanggap ang nangyayari at pilit na tinitiis ang sakit.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Trenta ’y Cinco: Kapatawaran

Nakahiga pa rin ang kanyang kaibigan sa kama, maputla ang mukha at bahagyang nanginginig ang katawan. Nasa gilid si Ren, hindi parin siya na nabubuwal sa kinatatayuan niya simula ng pumasok siya sa silid, tahimik lang na pinagmamasdan ang kaibigan.

Sa kabilang dulo naman ng kama ay ang kanyang amang nakahiga – hubo’t hubad na walang paki-alam kung sino man ang makakita sa kahubdan nito. Kinakalikot nito ang sariling telepono na tila ba hindi siya nakikita.

Dumilat ang kanyang kaibigan, dahan-dahan, at nagkatama ang kanilang mga mata.

Ayah: Ren… sorry.

Mababa ang boses nito, paos at mahina.

Ayah: Nagsinungaling ako. Dapat sinabi ko agad sa’yo.

Hindi agad nakasagot si Ren. Nanatili siyang sa kanyang lugar. Nakayuko ang ulo at habang pinipigilan ang sarili. Sariwa pa sa kanya ang kirot—ang pagtataksil, ang hindi pag-amin. Pero mas nangingibabaw kanina ang takot. Takot na baka kung anong mangyari dito kasama ang kanyang ama – at ang malala ay ang kanyang ama pa ang madiin at magkaroon ng kasalanan.

Ren: Dapat nga sinabi mo.

Bahagyang kumunot ang noo ni Ayah, tila nahihiya pa rin. Tinakpan nito ng kamay ang kalahati ng mukha, pero bakas pa rin sa mga mata niya ang panghihina at kahihiyan.

Ayah: Hindi ko alam kung pano sasabihin… kung paano uumpisahan.

Ren: Sana kahit anong paraan, sinabi mo. Kahit hindi malinaw.

Ayah: Galit ka?

Ren: Oo.

“ Alam mong buong araw kitang hinintay, hindi ba?

Tinext kita, tinawagan — pero tiniis mo lang akong maghintay. Tapos malalaman kong andito ka lang pala…nag papakantot kay papa. Sa bahay pa namin?“

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Trenta ’y Sais: Despedida

Tahimik ang hapag-kainan, tanging kaluskos ng mga kubyertos at mahihinang kalansing ng mga plato ang maririnig. Nasa magkakatabing upuan sina Ren, Ayah habang nasa kabisera naman ang kanyang ama. Tahimik lang itong kumakain ng pizzang order ng kaibigan. Siya rin ay nakakailang subo na ng carbonarang kasama sa binili nito.

Ayah: Ren… pasensiya ka na talaga kanina. Alam kong pinaghintay kita nang matagal at hindi man lang ako sumipot sa pinagkasunduang lugar. Hindi ko sinasadya.

Basag ng kanyang kaibigan sa katahimikan – pansin niyang hindi ito kumakain at panay inom lang nito ng malamig na tubig. Napatingin si Ren sa kaibigan, walang imik.

Ayah: May mga nangyari lang na hindi ko inaasahan.

Medyo sumilay pa ang ngiti nito – tinutukoy marahil ang kanyang ama at ang mga nangyayari sa pagitan nito.

Ayah: Gusto ko ring sabihin sa’yo na… napagpasyahan kong ipagpaliban muna ang alis ko.

Napakunot ang noo ni Ren.

Ren: Ipagpaliban?

Ayah: Oo. Sa halip na bukas, sa susunod na araw nalang ako lilipad. May kailangan lang akong ayusin… at gusto ko ring samantalahin ang oras na andito ako.

Tahimik lamang na nakikinig ang kanyang ama habang patuloy sa pagkain. Bahagyang napatingin ito sa kanyang na tila sinusukat ang kanyang magiging tugon.

Ren: Wala naman akong magagawa eh, pero hindi na kita matutulungan bukas kasi may lakad na rin ako eh.

Ayah: Ayos lang – naka handa naman na ang lahat ng kailangan ko. Konti nalang ang kailangan kong ayusin – kaya ko na yun.

Ren: Sige, so last night mo na to? Last night na ba kita makikita?

Ayah: Ay grabe siya! Parang ayaw mo na ako makita ah.

Ren: Loka-loka – syempre ayaw kitang umalis – pero kailangan ko malaman kung kailan ako malulungkot!

Pagsisisnungaling niya. Dahil ang totoo – gustong gusto na talaga niyang lumipad ang kaibigan papunta sa malayong lugar. Ayaw na niya makitang andito ito at malapit sa kanyang ama.

Ayah: Nakakalungkot naman na malalayo na ko sa’yo.

Ren: Wag mo nga akong lokohin, alam kong hindi ako ang mamimiss mo at hindi ka malulungkot na di mo ako makikita.

Ayah: Ahahaha. Ikaw naman eh, sinasabi pa ang obvious.

Sa kanilang pag-uusap ay nanatiling tahimik ang kanyang ama at nakikinig lamang sa kanilang dalawa. Nahahagip ng kanyang mata na minsan ay napapatingin ito sa kanya at sa kanyang kaibigan.

Ayah: Tito… mamimiss mo ba ako?

Paglalambing ng kanyang kaibigan – papungay-pungay pa ang mga mata nito sa kanyang ama.

Ngiti lamang sinagot ng kanyang ama sa kaibigan.

Ayah: Tito Gary… pwede ba ako humiling ng konting pabor?

Napalingon si Ren sa kanyang kaibigan at hinintay ang sasabihin nito, ang hihingin nitong pabor.

Ayah: Tito – yung mga pinsan ko kasi – lagi nila akong ina-asar. Lagi nila akong pinagtatawan kasi ni minsan hindi ko pa nararanasan ang alam niyo na po.

Nagsalubong ang dalawang kilay ng kanyang ama – hindi nito maintindihan ang nais ng kaibigan.

Ayah: Tito – gusto ko sanang inggitin ang mga yun. Gusto kong malaman nilang nakatikim ako ng napakasarap na lalaki.

Gary: Direcho-hin mo na.

Ayah: Pwede po ba na – makapagvideo ako na subo-subo ko ang titi niyo tito? At kung pwede ko po kayo kunan ng litrato?

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

KabanataTrenta ’y Syete: Apat - Dapat

Hindi mawari ni Ren kung bakit ganoon na lang ang pagkabigla sa mukha ng kanyang kaibigan ng makita siya nito sa condo-ng iyon. Hindi naman niya intensiyon na dumalo sa send-off party ng kaibigan kung ayaw siya nitong kasama sa kasiyahang iyon. Ngunit may bagay parin ang humihila sa kanyang alamin ang dahilan.

Nakatingin siya sa mukha ng kanyang kaibigan habang nakatulala parin ito.

Ren: Ano bang problema Ayah? Bakit hindi mo sinabi – at anong problema kung pumasok ako? May tinatago ka ba?

Ayah: Wait sis. Pwede bang sa susunod na lang tayo mag-usap. Mamayang gabi – pupuntahan kita sa bahay niyo

Puno ng kaba ang boses ng kanyang kaibigan – halatang may tinatago itong kung ano. Gusto niyang malaman – gusto niyang pigilan kung ano man ang masama nitong ginagawa.

Hindi na siya nagpapigil – pilit niyang pinasok ang condo na iyon, ramdam pa niya ang kamay ng kaibigan na hinawakan siya upang pigilan ang kanyang pag-abante sa loob ng condo nito. Maagap naman niyang natanggal ang pagkakahawak nito sa kanyang braso, kaya’t tuloy tuloy siyang pumasok.

Natuon ang kanyang tingin sa nagkalat na pera sa lamesa ng kaibigan, mas lalo siyang kinabahan sa isiping baka nalulong na ang kaibigan sa masamang bisyo. Nasa malalim siyang pag-iisip ng marinig niya ang pagtili ni Izzy.

Izzy: Ayyy!!! Shet!!!

Dali-dali siyang kumilos upang puntahan ang pinanggagalingan ng pag-sigaw na iyon. Hindi pa man siya nakakahakbang ay nakaharang na agad ang kanyang kaibigang si Ayah.

Ayah: Sis! Ako na ang bahala, umuwi ka na muna.

Ren: Tigilan mo ako Ayah, tumabi ka riyan.

Isang balikwas lang niya ay napaurong agad ang kanyang kaibigan, agad siyang naglakad patungo sa pintuan ng isang kwarto kung saan nakatayo si Izzy. Malakas ang kabog sa dibdib niya habang papalapit sa kwartong iyon, hindi niya alam ang makikita sa loob – baka illegal, baka ikapahamak nilang parepareho.

Hindi pa man niya nararating ang kwarto, ay kita na niya ang mukha ni Izzy, hindi ito takot – bagkus, ang mukha nito’y masaya – parang nasasabik sa nakikita nito. Mas lalo niyang ginustong malaman ang nakita nito sa silid na iyon.

Halos pagbagsakan siya ng langit ng makita ang nasa loob ng kwartong iyon. Tatlong bulto ng katawan ang kanyang nakita – ngunit ang isang bulto ang kilalang kilala niya, ang tangkad, kulay at lapad ay kabisado niya – hindi siya maaring magkamali. Ang kanyang ama ang nasa kwartong iyon, tanging ang pantalong lang nito ang suot – habang pinagpi-piyestahan ng dalawang baklang kasama nito.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Trenta ’y Ocho: Deliryo

HUWAG! PUTANG INA!

Halos mapabalikwas ang apat na bakla sa madiing sigaw ng kanyang ama. Napatingin ang apat sa nakahigang barako. Hawak pa rin ni Izzy ang nakataas na hita ng kanyang ama habang si Ayah nama’y nanatiling nakaluhod sa tagiliran ng barako. Nagkatinginan naman ang dalawang baklang si Bien at Jonas na noon ay nakaluhod pa rin sa gilid ng kama at nasa pagitan ng dalawang hita ng kanyang ama.

Bien: Gary, akala ko ba okay lang ang rimming? Sabi mo kanina, game ka?

Jonas: Oo nga po, sabi niyo po ay okay lang basta hanggang rim lang po?

Lakas loob na pag-lilinaw ang dalawang baklang nangahas na panghimasukan ang butas ng kanyang ama. Ilang sigundo ng katahimikan - lahat ay naka-abang sa kung ano man ang magiging tugon ng kanyang ama rito.

Bien: Gary – sabi mo okay lang. Diba Jonas?

Tumango naman ang kasamang bakla.

Alam ni Ren na naglatag na ng kondisyon ang kanyang ama, ang bawal itong halikan at hindi ito sumusubo at bawal itong tirahin – bagay na pinanghahawakan ng mga baklang nagbayad matikman lang ang lahat lahat sa kanyang ama.

Tila hindi narin makakatanggi pa ang kanyang ama – hindi ito sumagot, bagkus ay isang malalim na hininga na lang ang sinagot nito kasabay ng pagtango.

Muli nitong sinubsob ang mukha sa kanyang kamay na hawak parin nito – para itong batang nagtatago o nahihiya sa nangyayari.

Tuwang tuwa namang ang isang rekwa ng baklang walang ibang nais kundi ang malasap ang lahat lahat sa kanyang ama.

Bien: Yes! Thank you, daddy Gary.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Trenta ’y Nuweve: Masunurin

Paglabas ni Ren mula sa botika, dama pa rin niya ang bigat ng sakit ng ulo na kanina pa sumusumpong. Mahigpit niyang hinawakan ang supot ng gamot habang tinutungo ang malamig na lobby ng gusali. Medyo tahimik ang paligid, tanging mga yapak niya lang ang maririnig sa marmol na sahig. Napatingin siya sa paligid, hinahanap ang driver ni Izzy.

Hindi naman siya nahirapan—agad niyang napansin si Kuya Melchor na nakaupo sa malambot na sofa sa gilid ng lobby. Bahagyang nakasandal ito, parang nagpapahinga matapos ang ilang oras na paghihintay. Pinagmasdan niya ang lalaki – sa totoo lang ay kanina pa niya pansin ang driver na ito ni Izzy. Hindi pangkaraniwan na ganito ka gandang lalaki ang magiging driver ng kaibigan.

Pinagmasdan niya ito sa malayo. Matikas ang katawan ng lalaki, malapad ang balikat nito at halatang matibay din ang mga brasong malaki. Pansin ni Ren ang dibdib nito na matipuno at matigas. Samantalang ang tiyan naman nito’y may malinaw na guhit ng six-pack abs na naaaninag niya sa suot nitong puting kamiseta. Makitid ang baywang at hapit ang suot nitong pantalon kaya’t lalong lumilitaw ang hugis ng balakang at hita nito - pilit man niyang pigilan ang sarili’y hindi niya maiwasang hindi maakit sa kakisigan ng lalaking hinahanap.

Lalo siyang nalunod sa angkin karisma ng lalaking nakaupo sa sofa nang pasadahan ng kanyang mata ang mukha nito. Ang mukha ng lalaki ay matikas at maamo ang anyo. Mayroon itong matangos na ilong, manipis na bigote, at matipunong panga na nagbibigay ng matibay na anyo. Makapal at maayos ang kanyang kilay na nasa taas ng chinito nitong mga mata. Ang mukha nito’y maskulino na may matapang na karisma, ngunit makiktaan parin ng pagiging maamo.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Kwarenta: Barako

Halos lumuwa ang mga mata ni Ren ng makita ang inilabas an batuta ng gwapong driver ni Izzy. Hindi niya akalain na ang lalaking ito ay handa rin palang mag-pagamit sa mga bakla. Ngunit sa anong kadahilanam? Sa pera? Sa kagipitan? Or sadyang alipin lamang ito ng libog.

Ang mga bakla naman sa kanyang likuran ay napatili sa paglabas ng pagkalalaki ng driver. Kahit sinong bakla ay mapapatili sa burat na iyon. Nakasalikop ang malaking kamay ng driver sa kahaban ng burat nito, nakatutok sa kanila ang ulo niyon na kitang-kita niya ang laki. Halos mag kulay ube na ito dahil sa sakal ng kamay ng driver. Nakatingin sa kanila ang lalaki na tila ba inaakit sila ng mga mata nito – bagay na madali naman nitong magagawa dahil sa gwapo nitong mukha at mapupungay na chinitong mga mata.

Dahan-dahan ding bumagsak sa sahig ang suot nitong brief. Lumantad tuloy ang kabuuang burat nito. Sadya pa nitong binitiwan ang sariling burat upang mapagmasdan nilang mabuti. Di tulad ng sa kanyang amang pantay ang taba ng burat, ang sa driver na ito’y tataba mula sa puno hanggang sa may ulo ng burat nito. Sa tantiya niya ay aabot din sa pito hanggang walong pulgada ang haba. Ang ulo ng burat nitoy malaki rin na hugis makopang pulam-pula. Medyo nakaalsa naman ang malalaking bola nito na halos nagtatago na sa likod ng matabang burat nito. Maugat- na alam niyang gigiba sa kung ano man ang gusto nitong gibain. Ahit naman ang mga buhok nito roon kaya’t lantad na lantad ang buo nitong pagkalalaki.

Izzy: Nagustuhan mo na si Kuya Melchor, Ren?

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Kwarenta ’y uno: Padala

Pagkarating nila sa bahay ay agad na naramdaman ni Ren ang bigat ng katahimikan. Hindi siya mapakali. Ang bawat hakbang patungo sa sala ay may kasamang bigat ng sama ng loob. Kanina pa siya nagpipigil, ngunit hindi na niya kayang palampasin ang nakita.

Gary: Ren

Tawag sa kanya ng kanyang ama.

Gary: Ren – sabihin mo na. Alam kong marami kang gustong sabihin.

Ren: Pa… bakit po kayo nandoon? Bakit kayo nasa send-off party ni Ayah nang hindi man lang nagsabi sa akin?

Napatigil ang kanyang ama sa pagbubukas ng bentilador at tiningnan siya nang diretso, wari’y naguguluhan sa tono ng anak.

Gary: Tinawagan ako ng kaibigan mo kagabi. Sabi niya, kung payag ba daw akong maserbisyohan ng kaibigan niya – at handa silang magbayad para doon. Naisip ko…isang oportunidad na iyon, na baka mas maganda kung patusin ko na para sa kapatid mo.

Ren: Pero Pa, ako itong kaibigan niya, hindi niya sinabhan. Halos maiyaka ko sa pangyayaring iyon lalo na nang nakita kong nagpipiyesta sila sa katawan mo. Ako mismo, hindi alam na may party, tapos malalaman kong party lang pala yun para machupa ka nila!

Bahagyang napayuko ang kanyang ama, halatang hindi agad makahanap ng tamang paliwanag.

Gary: Pasensya ka na, Ren. Hindi ko gustong ilihim sa iyo. Nagdadalawang-isip ako kung pupunta, pero inisip ko na baka makabuti rin. Hindi ko na nasabi sa’yo kasi ayokong magalit ka.

Ren: Pero Tay… pakiramdam ko tuloy, nilapastangang ang ama ko nila Ayah at ng mga kaibigan ko. Para akong dinudurog habang nangyayari iyon.

Nang sambitin niya iyon, ramdam ni Ren ang lungkot, ang kirot ng selos na ayaw man niyang aminin, ay malinaw na nasa dibdib niya. Kanina sa condo, nakita niya kung paano papakin ng mga kaibigan niya ang kanyang ama, kung paano ito sunubo at paano nag pakasasa sa kanyang ama ang apat na baklang iyon.

Gary: Anak… hindi ko sinasadya. Hindi ko rin gustong iparamdam sa’yo iyon. Alam kong mali na hindi ko sinabi.

Ren: Ang hirap lang, Pa. Kitang kita ko kung paano ka nila gamitin. Kung paano ka nila pagpiyestahan.

Napabuntong-hininga ang kanyang ama, bakas ang bigat sa mga mata.

Gary: Alam ko Ren, at maging ako, ayoko ang nangyayari. Ayoko naman magpagamit ng magpagamit - pero kailangan ko ng pera para sa kapatid mo.

Ngunit si Ren ay hindi pa rin handa – pero wala siyang magagawa. Kailangan niyang intindihin at tanggapin ang mga nangyayari – na kahit ilang beses niyang itanggi – ang pag papagamit sa mga manyak na bakla ang pinakamabilis na paraan para makalikom ng salapi ang kanyang ama para sa kapatid na nag-aagaw buhay.

Ren: Naiintindihan ko po papa.

Sabay yakap sa kanyang amang ramdam niyang pagod na sa pasan nitong krus.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Kwarenta ’y dos: Tigang

Gary: Saan ba? Saan magandang kumuha ng litrato?

Hindi makakilos si Ren, hindi niya alam ang gagawin, kung paano kukunan ng larawan ang amang noon ay isang leather vest at isang pouch-type g-string lang ang suot.

Ren: Hmm. Sa sala nalang po kaya? Sa may hagdan – mukhang maganda ang angulo don papa.

Gary: Sige, ikaw na bahala – para masa maganda ang kalabasan.

Lumabas sila sa kwarto na halos hubad ang kanyang ama, pinapwesto niya ito sa may hagdan – nakahawak ang isang kamay nito sa hawakan ng hagdanan habang ang isa naman ay nasa batok nito – kitang kita tuloy ang makapal na buhok nito sa kilikili na pantay ang tubo at malago. Hindi naman siya nag aksaya ng panahon at sinimulan na niyang kunan ito ng larawan.

Pilit niyang pinipigilan ang kanyang sarili pero alam niyang lunod na lunod na rin siya sa kalibugan. Lalo pa ng nag iba ng posisyon ang kanyang ama – humarap ito sa kanya at nilagay nito ang dalawang kamay sa batok. Halos di siya makahinga sa lakas ng dating ng kanyang ama – para itong beteranong modelo ng mga malalaswang underwear! Pilyo pa ang mga ngiti nito sa kamera na para bang inaakit siya nito.

Ilang angulo pa ang kinuha ni Ren sa hagdanan na iyon nang sabihin nitong lumipat naman sila sa sofa. Tumango lang si Ren – habang pumipwesto ang kanyang ama sa sofang andun. Humiga ito sa sofa – ininunan ang kaliwang kamay sa ulo habang ang isa naman ay pinasok sa loob ng suot nitong salawal. Hinawakan ang malaki at maigas nitong burat. Dahil sa ginawa ng kanyang ama at bahagya pang lumabas ang isang itlog nito.

Ren: Pa, lumabas po.

Gary: Ayos lang yan ’nak. Para mag-init yung gago.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Kwarenta ’y tres: Vid-Jakol

Nanginginig si Ren sa galit, inis na inis siya sa doctor na kausap ng kanyang ama. Sa mga hiling nito, sa mga pinapagawa nito sa kanyang ama – mapawi lang ang nararamdaman nitong libog.

Doc Dave: Gary, baka naman pwedeng hubarin mo na lang yang suot mong shorts, gusto kita makitang naka brief lang.

Halata sa kanyang ama ang pagkagulat kahit alam naman nito ang kahihinatnan ng pakikipag-usap sa doktor.

Gary: Talaga bang kailangan yun Doc? Hindi ako sanay na nagpapakita sa camera eh.

Napakamot pa sa ulo ang kanyang ama habang sinusubukan nitong tumanggi.

Doc Dave: Sige na Gary, gusto kita makitang naka-underwear lang eh, please. Pero kung ayaw mo, okay lang naman.

Gary: Oh, nagtampo naman ulit. Sige na sige na, eto na. Huhubarin ko na.

Doc Dave: Thank you, Gary.

Dinig na dinig niya ang tuwa sa tinig ng doktor. Nakita naman niyang dahan-dahan ngang ibinaba ng kanyang ama ang suot nitong shorts, upang ilantad ang kulay itim nitong brief. Nakamasid siya habang pinapakita ng kanyang ama ang kaseksihan ng suot nitong brief sa kausap sa kabilang linya.

Umupong muli ang kanyang ama sa kama – at muling nakipag-usap.

Gary: Oh, ganito ba? Ayos na ba sa’yo tong ganito?

Doc Dave: Buka mo konti ang hita mo Gary, para makita ko naman.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Kwarenta ’y Cuatro: Vid-Jakol 2

Mag-aalas ocho na nang magising si Ren, halos sasabog na kasi ang kanyangutak kagabi kaka review kaya’t maaga siyang natulog – na pinagsisisihan niya dahil ngayon ay masakit ang kanyang ulo – napasobra yata siya sa tulog.

Hindi niya napansin ang kanyang amang umuwi kagabi dahil nagpaalam naman itong uuwi ng madaling araw dahil sa trabaho nito. Kahit pupungas pungas pa ay pinili niyang bumaba upang maapagluto na nag almusal o maaring panang haliaan na.

Pababa siya ng kanilang hagdan ng marinig niya ang ungol mula sa kwarto ng ama.

“ Ano yun? May kasama ba is papa sa kwarto niya? Nagdala ba ito ng babae sa kanilang bahay?“

Malakas ang tibok ng kanyang puso – hindi niya alam ang kanyang mararamdaman. Agad niyang tinungo ang kwartong iyon at mabilis na binuksan ang pinto.

Halos manghina ang kanyang tuhod sa nasaksihan – ang kanyang ama na nagsasalsal sa harap ulit ng camera - kausap ang manyakis na doktor ng kanyang kapatid!

Gary: hmmm… ahhh…

Doc Dave: Fuck ang hot mo Gary – ang laki ng titi mo. Tang ina!

Gary: Ahhh.., malaki ba? Masarap ba? Ayan.. ohhh.. kainin mo ng buo ang burat ko.. ahhh…

Heto na naman ang kanyang ama na ubod ng galing mag palibog sa kausap. Ni hindi nga yata siya nito napansin na nagbukas sa silid.x

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Kwarenta ’y Cinco: Vid-Jakol 3

Kanina pa sinusuri ni Ren ang hawak na vaccum pump para sa ari ng kanyang ama – malaki ang espasyo sa loob kaya’t alam niyang kasya naman ang buong burat ng kanyang ama.

Ren: Pa, Kailangan po na medyo matigas ang titi niyo at medyo madulas para pumasok dito sa maliit na butas.

Gary: Ikaw na ang bahala ’nak. Patigasin mo titi ni papa – chupain mo ko Ren.

Nakakagulat man ay inaasahan na niya ang mangyayaring iyon – handa siya kahit kailan na isubo ang titi ng ama. Hindi siya nag atubili at yumuko na siya upang isubo ang malambot pang troso ng barako.

Gary: Ohhhh… tang-ina Ren, ang sarap mo talagang sumubo! Ang init ng bibig mo ’nak.

Patuloy lamang si Ren sa pag seserbisyo sa kanyang ama – hindi niya tinigilan ang pagchupa sa burat na iyon - mas lalo pa niyang pinagbutihan ang pag supsop sa ulo ng titing iyon – layon niyang tumigas ng husto iyon upang masubukan na aparato.

Ren: Uhmm.. uhmm.. ang sarap ng burat mo papa.

Gary: Chupa lang ng chupa anak. Ahhh…

Sunod-sunod na ang naging ungol ng kanyang ama- kasabay ng unti-unting pagtigas ng troso nito. Nang maramdaman ni Ren ang pagkagalit ng burat ng kanyang ama at agad niya itong niluwa. Sinalsal -salsal upang di lumambot.

Ren: Ahhh.. ang tigas na papa – subukan na natin?

Gary: Sige Ren – subukan mo na.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Kwarenta ’y Sais: Bihag

Tahimik ang paligid ng silid-aklatan. Ang bawat pahina na binabaliktad ni Ren ay tila mas nakakakunot ng noo ni Ren. Nakaupo siya sa isang sulok ng mahabang mesa, nakayuko sa aklat na hawak, habang pinapanood sa di-kalayuan ang kaibigan niyang si Patrick na nasa counter upang humiram ng libro.

Napansin ni Ren ang kakaibang tingin ng librarian—isang baklang na nasa mid-fifties, maayos ang ayos ng buhok at may malanding ngiti. Sa halip na pangkaraniwang usapan lamang tungkol sa libro, may kung anong kaswal na bulungan ang namamagitan sa dalawa. Ang ngiti ng bakla ay tila mas matagal kaysa karaniwan, at si Patrick naman ay nakikipag-usap na para bang may lihim silang pagkakaunawaan.

Bahagyang nagtaas ng kilay si Ren, hindi maiwasang mapansin ang kakaibang tagpo. Hindi niya mawari kung anong meron, ngunit malinaw sa kanya na hindi iyon basta transaksyon lang ng libro. Nang matapos, bumalik si Patrick dala ang isang makapal na aklat, saka marahang umupo sa tabi niya.

Patrick: Uy, ang tahimik mo ah. Kanina pa ako nakatingin sa’yo, parang hindi mo napapansin.

Ren: Napansin ko… pero mas napansin ko yung librarian. Parang ang tagal ninyong nag-usap. Kilala mo ba siya?

Sandaling natahimik si Patrick, at may bahagyang ngiti na gumuhit sa kanyang labi.

Patrick: Ah, siya? Hindi naman… Ngayon ko lang din siya nakita. Mabait lang siguro, kaya gano’n.

Ren ay nanatiling nakatitig, parang sinusuri ang tono ng kaibigan.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Kwarenta ’y Syete: Kontrolado

“ Paanong nangyari ’to?“

Hindi pa rin makapaniwala si Ren sa kanyang nakikita. Hindi niya akalain na ang kanyang bagong k aibigan ay maiipit sa sitwasyon na ito ngayon.

Gustuhin man niyang tulungan ang kaibigan – ay hindi niya magawa, natatakot siyang madamay sa gulo. Scholar siya – wala siyang lakas ng loob na isugal ang bagay na iyon. Isa pa, ang sangkot sa bagay na ito ay si Izzy, ang kaibigan niyang nakatikim sa kanyang ama – paano pag nalaman nito ang katotohanan na ama niya ang lalaking pinagsaluhan? Malaking eskandalo kapag nagkataon at hindi niya alam kung paano haharapon ang problemang iyon kung sakali.

Mabigat man sa damdamin ay wala siyang magawa – mas matimbang sa kanya ang magiging sitwasyon nilang ama – kesa sa bagong kakilalang kaibigan. Lilisanin na sana niya ang lugar na iyon nang biglang may nag-udyok sa kanyang ipagpatuloy ang pagmanman. Siniguradon niyang natatabunan siya ng pader bago sumilip muli sa loob ng kwartong iyon.

Nakita niyang ang dalawang nagsusukatan ng titig. Masamang nakatitig si Patrick sa noon ay nakaupo sa isa pang silya sa kaharapan nito.

Patrick: Hayop kang bakla ka! Anong kailangan mo sakin?

Mr. Fernandez: Oops, ouch ang sakit naman ang sinabi mo. Ouch.

Pang-uuyam na sagot ng librarian.

Patrick: Tang-ina – pakawalan mo ako!

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Kwarenta ’y Ocho: Birthday Cake

Dalawang araw na ang lumipas mula nang masaksihan ni Ren ang kakaibang pangyayari sa likod ng gym, at dalawang araw na ring hindi pumasok si Patrick. Sa bawat pagpasok niya sa eskwela, hindi maiwasang mabahala ni Ren—lalo na’t malinaw pa sa kanyang isip ang mga sandaling hawak-hawak ng dalawang lalaki si Patrick, at kung paanong si Izzy at si Ginoong Fernandez ay nasa silid na iyon. Paulit-ulit niyang iniisip kung ano ang nangyari pagkatapos, kung nakauwi ba ito nang maayos, o kung may mas masahol pang naganap na hindi niya alam.

Habang ang mga araw ay lumilipas, isa lang ang siguradong nakikita ni Ren—ang presensya ni Ginoong Fernandez. Araw-araw itong nasa aklatan, abala sa mga papel at sa pagbabantay sa mga estudyante, wari’y walang bakas ng kahit anong kakaibang nangyari. Ngunit sa tuwing napapadaan siya sa aklatan at nagtatama ang kanilang paningin, tila ba mas lalong tumitindi ang kaba sa kanyang dibdib.

Makalipas ang ilang araw, dumating din si Patrick sa klase. Buo ang loob ni Ren na lapitan ito, ngunit ikinagulat niya nang mapansin na hindi na ito naupo sa dati nilang pwesto. Sa halip, sa dulong bahagi ng silid ito naupo, malayo sa kanya. Tahimik, walang imik, at tila walang balak makipag-usap. Pinagmamasdan niya ito mula sa kanyang kinauupuan, pilit na hinahanap ang dating giliw at kasiglahan sa mukha ng kaibigan.

Nagtataka si Ren. May galit ba ito sa kanya? Nakita ba siya nitong nagkukubli noong gabing iyon? O baka may iba pang dahilan na hindi niya alam? Habang tumatagal ang klase, mas lalong sumisikip ang pakiramdam niya—para bang unti-unting lumalayo sa kanya ang kaibigang akala niya’y nagsisimula pa lang niyang makilala nang lubos.

---

Hindi na niya mabilang ang mga araw na lumipas na hindi siya pinapansin ng kaibigang si Patrick. Paulit-ulit niyang iniisip kung paano niya ito kakausapin upang malaman niya ang dahilan ng pag-iwas nito.

Nasa aklatan siya ngayon, tahimik na nagbabasa ng isang aklat ngunit ang kanyang mga mata ay panay ang sulyap sa dulo ng silid. Nandoon si Patrick, nag-iisa sa isang sulok, malayo sa iba pang mga estudyanteng abala rin sa kani-kanilang gawain. Mula sa kinauupuan niya, kapansin-pansin ang lungkot at bigat sa mukha ng kaibigan.

Ngunit hindi lang kay Patrick nakatuon ang mga mata ni Ren. Palihim din niyang binabantayan si Ginoong Fernandez, ang librarian. Kapag napapatingin ito kay Patrick, may kakaibang ningning sa mga mata nito—tila ba may alam itong hindi kayang ipaliwanag ni Ren, at mas lalong nagpatindi ng kanyang kaba.

Ilang sandali pa, napansin niyang pumasok si Izzy kasama ang dalawa pang kaklase na palagi nitong kasamang anino. Dumiretso sila sa kinaroroonan ni Patrick. May ibinulong si Izzy sa kanya, mababa ang boses ngunit halatang may bigat ang mga salita. Pagkatapos, may iniabot itong maliit na papel, bago sila mabilis na umalis na wari’y walang nangyari.

Tahimik na binuklat ni Patrick ang papel, at mula sa kanyang kinatatayuan ay nakita ni Ren kung paanong unti-unting nagbago ang anyo ng mukha ng kaibigan. Nabakas ang inis, at higit sa lahat, ang matinding galit sa mga mata nito. Walang segundong inaksaya si Patrick—agad niyang pinunit ang papel sa maliliit na piraso, at ipinasok iyon sa kanyang bulsa na para bang ayaw ipakita kaninuman.

Pinagmasdan ni Ren ang bawat kilos ng kaibigan, at lalo lamang bumigat ang tanong sa kanyang isipan. Ano ang laman ng papel na iyon? At bakit ganoon na lamang ang galit ni Patrick matapos itong mabasa?

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Kwarenta ’y Nuweve: Putahe

Kakalabas lamang ni Ren mula sa kanyang silid. Wala siyang maaninag dahil sa dilim. Nakapatay lahat ng ilaw sa kanilang sala.

“Blackout ba? Imposible naman – may kuryente naman sa kwarto”

Ren: Pa?

Tawag niya sa kanyang ama habang dahan-dahang pababa ng hagdan. Buti nalamang at kabisado niya ang buong bahay. Nang unti-unting nasanay ang kanyang mata sa dilim ay naaninag niya ang liwanag sa kanilang kusina. Liwanag na pinili niyang sundan. Namalayan na lamang niyang puro kandila ang palligid ng kanilang kusina – ito ang nagsisilbing liwanag sa paligid at nagpapadagdag sa romantikong pakiramdam sa paligid. At sa ginta ng kusinang iyon ay ang kanyang mahal na ama.

Gary: HAPPY BIRTHDAY ANAK!

Dinig niyang bati ng kanyang amang kay tamis ang ngiti. Naka-upo ito sa ibabaw ng lamesa, sa may kabisera ng Narra nilang lamesa. Hawak nito ang isang birthday cake na may nakasinding kandila.

Tinahak niya ang daan papunta sa kanilang kusina, papalapit sa lalaking nakaupo sa ibabaw ng mesa – doon niya napagtantong walang ni isang suot na saplot ang kanyang ama at tanging ang dalawang kamay nitong may hawak na cake ang tumatakip sa kaselanan nito.

Nakatitig sa kanya ang kanyang ama at walang sintamis ang ngiti. Siya naman ay wala rin pagsidlan ang tuwa sa damdaming kanina pa ginugulo ang kanyang pagkatao.

Sa wakas! May “ganap” sa kanyang kaarawan – at sa isang romantikong paraan pa! “ HAPPY BIRTHDAY TO ME TALAGA!“

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Singkwenta: Tuhog

KANTUTIN MO AKO PAPA

Umalingawngaw ang tinig na iyon ni Ren sa kanilang kabahayan – maging siya ay nagulat din sa pagkakaroon niya ng lakas ng loob upang hilingin iyon sa kanyang ama. Oo, at nangyari na rin naman na naging isa silang mag-ama subalit isang aksidente lamang iyon at hindi naging maganda ang kinalabasan. Ngayon ay hinihiling niya ang isang bagay na alam naman niiyang hindi madali sa lalaki lalong lalo na’t ama niya ito. Walang matinong amang kakantot ng sarili nitong anak – subalit iba na ang sitwasyon ngayon – marami na silang pinagdaanan mag-ama at ang bagay na ito’y hindi na dapat kakaiba para sa kanilang dalawa.

Gary: Ren?

Ren: Papa, gusto ko pong maranasan ang makantot niyo – kahit ngayon lang po, sana po pagbigyan mo na ako ngayong kaarawan ko.

Naluluha si Ren habang sinasabi ang mga bagay na iyon.

Gary: S-sigurado ka ba anak?

Ren: Opo papa.

Gary: Baka makasama sa’yo – baka masaktan kitang muli anak.

Ren: Sigurado po ako papa, gusto ko po kitang maramdaman sa loob ko.

Matagal siyang tinitigan ng kanyang ama – ramdam niyang namamasa na ang kanyang mga mata dahil sa pinaghalong, kaba, hiya at kasabikan sa magiging desisyon ng barako.

Napatalon ang kanyang puso ng gawaran siya ng ngiti ng kanyang ama.

Gary: Tutal – ito naman ang regalo ko sa’yo, kung yan ang gusto mo anak.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Singkwenta ’y uno: Lagkit

Kabanata Singkwenta ’y uno: Lagkit

Nakahiga si Ren sa gitna nag malaking kamang iyon ng magulang, wala siyang suot na kahit anong saplot sa katawan. Ramdam na ramdam niya ang lamig na dulot ng nakabukas na aircon na dumadaloy sa kanyang balat, at maging ang lakas ng tibok ng kanyang puso at damang-dama niya. Mabagal ang bawat paghinga dahil sa magkahalong kaba at saya – ang pangarap na pagtatalik ay magaganap na.

Narinig niya ang pagbukas ng pinto ng banyo at saglit na tumingin siya roon. Nilabas noon ang kanyang amang bagong paligo. Palakad ito sa may paanan ng kama. Pinupunasan pa nito ang sariling katawan ng tuwalya. Amoy na amoy pa ni Ren ang halimuyak ng sabon na nakahalo sa amoy ng cologne nito.

Hindi niya inalis ang kanyang mga mata sa kanyang amang tinutuyo ang sarili nitong katawan- lalo na ang kaselanan nitong medyo nanlambot na.

Gary: Ang kulet mo kasi nak, ang lagkit ng itlog ko dahil sa icing!

Natatawa na saad ng kanyang ama sa kanya. Pinagmasdan pa siya nito habang hubad na naka-abang sa mangyayaring kantutan.

Gary: Anak, handa ka na ba kay …?

Winagayway pa nito ang mahabang burat sa kanya.

Ren: Opo papa.

Ngumiti ito at marahan na sumampa sa kama – mula sa paanan ng kama at gumapang ito papunta sa pagitan ng kanyang mga hita. Bahagyang napapikit si Ren, dama ang lambing sa mga haplos nito sa kanyang binti at hita. Kahit balot ng hapdi ang kanyang butas ay handa niyang tanggapin ang kanyang ama sa kanyang lagusan.

Binuka ng kanyang ama nang husto ang kanyang dalawang hita – pilit nito iyong pinaglayo upang makapwesto sa gitna. Hinila pa siya nito upang mas mapalapit sa malaking katawan ng barako.

Ren: Ahhhh..

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Singkwenta ’y dos: Mamboboso

Mainit ang hapon sa campus. Nakaupo si Ren sa isang lumang bench sa gilid ng quadrangle, kung saan mas madalang ang dumadaan. Nakatutok siya sa librong hawak, pilit na inaalis sa isip ang bigat ng katawan na iniwan ng kanyang lagnat kagabi. Medyo nagka-sinat kasi siya noong mga nakaraang araw dahil tindi ng naging kantutuan nilang mag-ama. Hanggang ngayon nga ay dama pa rin niya ang hapdi ng kanyang butas. Tila lumulutang ang kanyang diwa sa mga pahina, ngunit ang totoo, malayo ang iniisip niya – tanging ang pagniniig nilang mag-ama ang laman ng kanyang isip.

Mula sa di-kalayuan, napansin niyang may papalapit. Ang mahabang hakbang at matikas na tindig ay hindi na bago sa kanyang mga mata—si Patrick.

Huminto ito sa harap niya, may bahagyang pag-aalinlangan sa mga mata. Maging siya ay kinakabahan na rin – hindi niya maintindihan ang lakas ng kabog ng kanyang dibdib.

Patrick: Pwede ba akong umupo?

Mahinang tanong ng lalaki.

Dahan-dahang isinara ni Ren ang kanyang libro at tumango. Umupo si Patrick sa tabi niya, medyo malayo, parang nag-iiwan ng espasyo na hindi niya alam kung karapat-dapat pa siyang lapitan.

Patrick: Ren… pasensya ka na, ha. Alam kong ilang araw kitang iniwasan. Hindi ko sinasadya. Ang dami lang… ang dami lang talagang nangyayari.

Nakatingin si Ren sa kanyang kaibigan, kita ang pagod at bigat sa mukha nito. Hindi na niya alam kung alin ang mas matimbang—ang sama ng loob sa biglang paglayo ni Patrick o ang pag-aalala sa pinagdaraanan nito.

Ren: Ang dami kong tanong, Patrick. Pero… kung ayaw mong sagutin, naiintindihan ko. Ang hindi ko lang maintindihan… bakit kailangan mong umiwas?

Bahagyang yumuko si Patrick, pinaglalaruan ang mga daliri. Tila nahihirapan itong ilabas ang nais sabihin.

Patrick: Kasi… ayokong madamay ka. Ayokong mapasama ka sa gulo ko.

Naramdaman ni Ren ang unti-unting pag-igting ng kanyang dibdib. May bahid ng takot at pananabik—na para bang ang bawat salita ni Patrick ay susi sa mas malalim na misteryong matagal na niyang inaasam na masagot.

Ren: Anong klaseng gulo, Patrick?

Napatingin si Patrick sa kanya, saglit na nagtama ang kanilang mga mata. Ngunit bago pa man siya makasagot, may dumaan na grupo ng mga estudyante, maingay at nagtatawanan. Tumigil si Patrick, nagbuntong-hininga, at muling umiwas ng tingin.

Patrick: Hindi dito, Ren. Hindi ngayon. Pero… patawad talaga. Ayokong mawala ka bilang kaibigan.

Tahimik lang si Ren sa ilang sandali, pinagmamasdan ang paraan ng pagkakaupo ni Patrick—parang handang tumayo at umalis anumang oras, ngunit nananatili dahil umaasa ng kapatawaran.

**************** TG: @VincentRey02041988 *******************

Kabanata Singkwenta ’y Tres: Manliligaw

Malakas ang kabog ng kanyang dibdib. Mula sa pinto ng kanyang silid sa taas ay tanaw niya ang kanyang amang nakasandal sa sofa habang nanonood ng balita sa telebisyon. Nakapatong ang mga binti nito sa maliit na lemesa nila sa gitna ng sala. Bahagya pang nakataas ang kamay, wari’y pagod mula sa buong araw na trabaho.

Tahimik na lumapit si Ren sa kanyang ama.

Ren: Pa, chupain kita.

Kaswal na tanong niya sa kanyang ama – parang wala nalang sa kanilang dalawa ang mga ganitong usapan.

Napalingon ang kanyang ama, bahagyang nagulat, pero agad ding ngumiti.

Gary: Aba, syempre naman anak. Masaya ka yata ngayong gabi eh.

Umupo si Ren sa sahig, sa pagitan ng mga hita ng kanyang ama. at marahang sinimulan ang pagmasahe sa malaking bukol nito sa suot na boxer shorts. Tahimik muna sila, tanging tunog lang ng TV ang maririnig. Ngunit habang tumatagal, dama ni Ren ang pagtaba ng burat sa loob ng salawal ng kanyang ama. Bago pa man nito mapunit ang telang iyon ay madalian niyang hinila ang shorts na suot pababa – agad lumitaw ang matigas ng burat ng kanyang ama.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang mukha sa burat na iyon – sinubo ang ulo at nilaro-laro ng kanyang dila.

Ren: Pa… si Patrick. May sinabi siya kanina bago umuwi.

Lakas loob niyang sabi, habang marahang sinasalsal ang matabang burat ng kanyang ama kasabay ng pagsisid sa malalaki nitong bayag.

Napatingin ang kanyang ama sa kanya, nakakunot ang noo, wari’y nakikinig nang mabuti.

Ren: Gusto niyang manligaw sa akin.

**************** TG: @VincentRey02041988 *******************

Kabanata Singkwenta ’y Cuatro: Pagtatapat

Magkahalong saya at kaba ang nararamdaman ni Ren habang magkasabay silang naglalakad pauwi ni Patrick. Magaan ang usapan nila, at sa bawat hakbang, ramdam niya ang pagiging seryoso ng binata sa panliligaw.

Pagdating nila sa tapat ng tarangkahan, saglit silang tumigil.

Patrick: Oh paano? … hanggang dito na lang ako. Pero bukas, ihahatid ulit kita.

Ren: Huwag na, Patrick. Baka mapansin na ng iba, pag-usapan pa tayo.

Patrick: Eh ano naman kung pag-usapan? Wala akong pakialam. Basta kasama kita, masaya ako.

Namula si Ren, napangiti, at napailing na lang.

Ren: Sige na, umuwi ka na. Ingat ka.

Patrick: Ikaw rin, Ren. At… seryoso ako sa’yo, huwag mong kakalimutan ’yan.

Bahagyang natigilan si Ren, bago siya tuluyang pumasok sa kanilang tarangkahan. Doon, napansin niya ang isang sobre na nakasingit sa gilid ng gate. Kinuha niya ito—mabigat ang pakiramdam niya nang makita na nakapangalan ito para sa kanyang ama.

Tahimik niyang binuksan ang gate at pumasok sa bahay. Sa pagpasok pa lamang, agad niyang narinig ang tinig ng kanyang ama mula sa sala. Malakas, puno ng inis, habang may kausap sa telepono.

Gary: Paulit-ulit kong sinasabi, Frank—hindi ako pupunta sa kaarawan ng mga kaibigan mo! Hindi ko pa rin nakakalimutan ang ginawa niyo sakin dati, at wala akong balak kitain pa ang mga yun!

Narinig ni Ren ang boses ng kanyang tiyuhin mula sa kabilang linya—hindi man buo, malinaw ang bigat ng sinasabi.

Gary: Ano?! Putang ina ka Frank, huwag mong gawing kondisyon ’yan. Asawa ko at si Yenyen ang tinutulungan mo sa Amerika. Anong klaseng kapatid ka para pagbantaan ako nang ganyan?!

Nanginginig ang boses ng kanyang ama, halatang pinipigilan ang poot.

Gary: Sige, sabihin mo sa kanila kung anong gusto mo… pero tandaan mo ’to—hindi ako basta-basta susunod sa gusto mo at huwag na huwag mong madamay-damay ang asawa’t anak ko dito.

Natigilan si Ren sa may pintuan, hawak pa rin ang liham na natagpuan niya sa tarangkahan. Sa mga sandaling iyon, ramdam niya ang mabigat na misteryo at tensyon na hindi pa niya lubos maintindihan.

Nabitiwan ng kanyang ama ang telepono sa mesa, mariing pinisil ang sentido at humugot ng malalim na buntong-hininga. Kita ni Ren ang bakas ng galit sa mukha nito, ang mabilis na pag-angat at pagbagsak ng dibdib na parang pinipigil ang sariling sumabog.

Nakatayo lamang siya sa bungad ng sala, hawak pa rin ang sobreng nakuha niya sa tarangkahan. Nag-aalinlangan siyang magsalita, pero sa huli ay pinili niyang lumapit.

Ren: Pa… narinig ko po ang usapan ninyo. Si Tito Frank ba ang kausap ninyo?

Napatitig sa kanya ang kanyang ama, saglit na nanahimik bago naupo muli sa sofa. Pinapahid nito ang pawis sa noo, halatang hindi pa rin humuhupa ang inis.

Gary: Oo. Siya nga. Pinipilit niya akong dumalo sa isang salu-salo para sa isa sa mga kaibigan niya. Matagal ko nang sinabi na ayaw ko sa kanila—hindi ko gusto ang pakikitungo nila. Pero heto siya, ginagawang kondisyon ang pagtulong niya sa mama mo at kay Yenyen sa Amerika.

**************** TG: @VincentRey02041988 *******************

Kabanata Singkwenta ’y Cinco: Tropa

Nakatitig pa rin siya sa gwapong lalaki sa kanyang harapan. Lumapit nito nang makita sila - mainit na ngumiti at inabot ang kamay ng kanyang ama.

Marco: Buti nakarating kayo, Gary? Tama? Kanina ko pa kayo hinihintay. Kilala mo pa ako Gary, diba?

Nanlisik ang mga mata ng kanyang ama, saglit na tumigil bago abutin ang kamay ng lalaki. Ramdam ni Ren ang paninigas ng panga nito.

Gary: Naalala pa kita.

Umangat ang kilay ni Marco, tila natuwa pa sa naging tugon.

Marco: Mabuti naman. Akala ko’y tuluyan mo na akong nakalimutan. Magtatampo na sana ako eh.

Hindi sumagot ang kanyang ama, at napansin ni Ren na mariing nakapikit sandali ito bago muling dumilat. May galit sa anyo ng mukha nito, ngunit hindi ito pinahalata sa iba.

Marco: Marami pa akong kailangang kausapin, huwag na kayong mahiya—doon muna kayo. May nakahandang mesa para sa inyo. Kumain muna kayo.

Tinapik nito ang balikat ng kanyang ama, bagay na agad ikinainis ni Gary. Napansin ni Ren ang paghigpit ng kamao ng kanyang ama sa ilalim ng mesa.

Marco: Mamaya, mag-uusap tayo.

Merong kung ano sa tinig nito – nakakainis, nakakagalit. Matipid na tumango ang kanyang ama, malamig ang mga mata habang sinusundan ng tingin ang papalayong lalaki.

Umupo silang mag-ama sa mesa na inilaan para sa kanila. Tahimik silang kumakain, ngunit ramdam ni Ren ang tensyon sa paligid. Hindi mapakali ang kanyang ama—hindi halos inaalis ang tingin kay Marco na abala sa pakikipagbatian sa mga bisita.

Napansin niya ang biglaang pagkuyom ng kamao ng kanyang ama nang lumapit sa kinauupuan ni Marco ang tatlong lalaking nakabihis nang marangya. Nagkatinginan ang mga ito, at hindi nakaligtas sa mata ni Ren ang paraan ng pag-igting ng panga ng kanyang ama, na para bang pinipigil ang sarili.

Hindi man niya kilala ang mga lalaking iyon, may kutob siya na sila ang tinutukoy ng kanyang ama sa mga nakaraang usapan—ang mga kaibigan ng kanyang Tito Frank na kinamumuhian nito.

At lalo siyang kinabahan nang makita niyang ininguso ni Marco ang kanyang ama sa mga lalaking lumapit. Saglit na lumingon ang mga lalaki, at doon nasulyapan ni Ren ang kanilang mga ngiting may halong panlilibak—nakakaloko, tila ba may pinaplano sa kanyang ama.

Nanlamig ang kanyang palad at tila bumigat ang kanyang paghinga. Hindi niya alam kung anong binabalak ng mga iyon, ngunit malinaw sa kanya ang isang bagay: gusto niyang protektahan ang kanyang ama, kahit pa hindi niya batid kung paano.

Kabanata Singkwenta ’y Sais: Group Project

Napasalampak si Ren sa gilid ng maliit na sofa, nanlalamig ang kanyang mga kamay at nanunuyo ang lalamunan. Hindi siya makapaniwala sa naririnig. Ang mga salita ni Marco ay parang mga palaso na tumatama diretso sa dibdib ng kanyang ama, ngunit kasabay nito ay parang paulit-ulit na tinataga ang sariling puso ni Ren.

Gary: Tangina ninyo…

Mahina, ngunit puno ng bigat ang tinig ng kanyang ama. Nakayuko ito, halatang nag-iisip. Ang mga kamao nito’y nakapikit at nanginginig. Kitang-kita ni Ren kung paano lumaban ang kanyang ama sa sarili—ang pride na pilit nitong kinakapitan, laban sa alok na parang tukso ng demonyo.

Si Ren ay halos hindi makahinga.

“ Pa, huwag kang pumayag… huwag kang bibigay… “

Bulong niya sa isip, ngunit hindi niya magawang isatinig. Natatakot siyang makialam, natatakot na baka mas lalo lang itong mapahamak.

Marco: 300 thousand, Gary. Sapat na ’yan para hindi na kailanman umasa si misis at ang anak mo kay Frank. Alam kong galit ka sa kuya mo—pero ito, hawak mo mismo ang paraan para itigil ang pag kontrol niya sa inyo.

Napatingin si Ren sa kanyang ama. Kita niya ang pamumula ng mga mata nito, ang pangingilid ng luha na pilit pinipigilan. Ramdam ni Ren ang bigat na pinapasan nito—parang pinipilas ng bawat salita ang lakas ng loob ng kanyang ama.

Nagtagal ang katahimikan. Ang tatlong lalaki, nakangisi lang, tila ba kampanteng alam na nila ang kahahantungan. Si Marco nama’y nakasandal sa upuan, hawak ang baso ng alak, parang hari na nag-aantay ng pagsuko ng kanyang bihag.

Sa huli, dahan-dahang bumagsak ang balikat ng kanyang ama.

Gary: (mahina) Sige…

Tumigil ang paghinga ni Ren. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Hindi niya akalain na maririnig niya ang mismong tinig ng kanyang ama, payag sa isang bagay na buong buhay nitong kinasusuklaman.

Gary: …Pumapayag ako.

Kabanata Singkwenta ’y Syete: Menor de Edad

Biglang bumukas ang pinto ng bahay. Ang tunog ng bakal nitong bisagra ay nagpatigil sa indayog ng katawan ng kanyang ama. Napalingon si Ren, gayundin ang tatlo pang nakaupo at si Marco na nakatayo malapit sa barako.

Isang bata ang pumasok—mas bata,

Sa unang tingin, makikita agad ang isang batang sa tantya niya ay kinse anyos. Mukhang nasa junior high school pa ito. Halatang laki sa yaman. Makinis at maputi ang balat, parang hindi sanay sa araw. Malinis ang gupit at laging plantsado ang kasuotan. Payat ngunit malusog ang pangangatawan. Ang tindig nito’y mataas ang noo, may kumpiyansang halatang sanay masunod at alagaan.

Pinagmasdan niya ang mukha, maputla ito, marahil dahil sa gulat sa kanyang nadatnan. Namutla rin ang labi habang dahan-dahang isinasara ang pinto sa likod niya.

Nakita niyang nanlaki ang mga mata ng bata. Para bang hindi makapaniwala sa eksenang bumungad: si Gary, hubo’t hubad, nakatayo sa gitna ng sala habang pinagmamasdan ng mga bakla. Hawak pa ng kanyang ama ang burat ng gwapong barako.

Nagulat si Marco, napaatras ng bahagya at hindi nakapagsalita agad. Kitang-kita sa mukha nito ang pagkabigla. Ang kanyang ama naman at dalidaling tinakpan ang kaselanan gamit ang mga palad nito.

Marco: An-Andrei?! Anong ginagawa mo rito?!

Ngumuso ang bata, halatang may tampo at inis na hindi siya isinama sa kung anumang “handaan” ang nagaganap.

Andrei: Akala ko ba, Papa, espesyal ang birthday natin ngayong gabi? Pero bakit ka umalis agad?

Tila natigilan si Marco. Ramdam ni Ren ang bigat ng tensyon sa pagitan ng mag-ama. Ang tatlong barkada ay nagkatinginan, may halong pagkailang sa napipintong drama.

Lumapit si Marco, mabilis na inabot ang balikat ng anak, pilit na pinapawi ang tampo nito sa pamamagitan ng malambing na tinig.

Marco: Anak… huwag ka namang ganyan. Alam kong nagtatampo ka. Pero alam mo ba kung bakit hindi kita agad isinama? Dahil inihanda ko ang isang bagay na espesyal—para lang sa’yo.

Pinagmamasdan ni Ren kung paano hinila ni Marco ang kanyang ama palapit. Nakita niyang napangiwi ang kanyang ama, pilit pinipigil ang sarili ngunit halata ang pandidiri sa ekspresyon ng mukha. Para bang ayaw nitong maramdaman ang kamay ni Marco sa kanyang balikat, ngunit wala itong magawa.

Marco: Kita mo siya, anak? Siya ang pinakamagandang regalo ko para sa’yo ngayong kaarawan mo. Hindi lang ako ang magdiriwang ngayon… kundi tayong dalawa.

Naninikip ang dibdib ni Ren sa bawat salita. Tila baga may malamig na kamay na pumisil sa kanyang sikmura. Sinulyapan niya ang kanyang ama, at doon niya nakita ang pagbagsak ng mga balikat nito—isang anyo ng galit na may kasamang pagkasuklam. Hindi ito makatingin kay Andrei, at ang mga kamao’y mahigpit na nakasara.

Napatitig si Andrei sa kanyang ama, gulat pa rin ngunit may halong pagkuryosidad.

Marco: Tandaan mo, hahayaan ko ba naman maging malungkot ang baby ko? Syempre gusto kong maramdaman mo na espesyal ka, higit pa sa lahat. Sa totoo lang, ikaw ang unang nasa isip ko nang ayusin ko ang gabing ito.

Dahan-dahang lumambot ang ekspresyon ni Andrei, bagaman nanatili pa rin ang pagdududa sa mga mata nito.

Andrei: Para sa akin talaga… si… siya?

Kabanata Singkwenta ’y Ocho: Father and Son

Umalingawngaw ang mga salita ng kanyang ama na maging silang nanonood ay nasabik. Hindi niya maintidihan ang sarili dahil maging siya at libog na libog sa sinabi ng kanyang ama.

Andrei: Po? Hindi ko po yata kakayanin tito.

Gary: Kaya mo yan – ang daming baklang nag-aasam na makantot ko. Kayang – kaya mo to.

Andrei: Parang –

Halata sa mukha ng bata ang takot sa mararanasang pag-barurot ng kanyang ama – hindi yata nito kakayanin ang burat ng barako.

Gary: Eh, kelan mo gusto?

Andrei: Mamaya na po – chupain na po kita ulit. Please tito.

Pagmamaka-awa ng bata.

Gary: Puta -sige – pagsawaan mo muna.

Madaling nakahiga ang kanyang ama sa kama – bumukaka ito upang makapwesto ang baklita sa pagitan ng mga hita ng ama.

Mabilis din namang sumisid ang bakla upang isubo ang matigas na burat ng kanyang ama. Sarap na sarap itong paglaruan ang burat ng lalaki sa loob ng bunganga nito. Pinapailot ikot pa nito ang troso sa loob ng munti nitong bibig

Gary: Ahhhhhhh. FUCK…. Sige… ahhhhh

Malalakas na ungol ng kanyang ama sa serbisyong natatanggap.

Gary: Ahhhhh. Shit…. Ahhhhhh.. try mo isagad … baby..

Mapanuyong saad ng kanyang ama. Na agad namang sinubukan ng bata – idiniin nito ang sariling bibig sa troso ng kanyang ama.

Gary: ahhhhh.. kaya mo?.. ahhhh

Andrei: ahhhhhh.. uhmpppp.. ang laki.. fuck…

Marco: Uhmmmm.. sarap.. sarap gago.

Napalingon sila sa ama ng batang chumuchupa – hindi na kasi nito mapigilan ang sariling masiwalat ng libog na nadarama.

Muling sumisid ang bakla at mas lalo pa nitong ginalingan – pinaikot ikot pa nito ang ulo mapasarap lang ang chupaang iyon – tila ba nag papasikat ito sa kanyang ama.

Marco: Putang ina – tinitigasan ako sa inyo habang nanonood.

Wala ng hiya-hiya sa libog na nadarama ng ama ng batang puta.

Gary: Ahhhhhhh…

Andrei: Uhmmmmm…

Gary: Ahhhhhhhh.. shit..

Andrei: Uhm,mmmm.. fuck..

Salit-salitan ang na halinghing ng dalawa.

Marco: Sarap putang ina.

Kabanata Singkwenta ’y Nuweve: Kunsintidor

Pakita mo sa anak mo kung paano magpakantot. TUWAD!

Malakas ang boses ng kanyang amang umalingawngaw sa buong kabahayan – damang dama niya ang inis, gigil at libog sa boses nito.

Nagulat si Ren sa narinig. Napatingin ang lahat kay Marco. Maging ang anak nitong puno ng luha ay napalingon rin. Tila ba hinihintay ang magiging reaksyon nito – kung susunod ba sa utos ng barako o hindi.

Kaya ba nitong ipakita sa sariling anak kung paano ito kastahin ng barakong pulis? O makukontento na ito sa pagchupa sa kanyang ama kanina.

Maging si Marco ay napatingin din sa mga kaibigan at lalo sa anak nito.

Andrei: Papa!?

Mahina ngunit puno ng emosyong tanong ng bata sa kanyang ama. Ramdam din niya ang lungkot sa boses nito.

Hindi marahil nito matanggap na bumigay ang kanyang ama – ngayon kasi ay nakatuwad na ito – nakauli ang puwet sa kabilang gilid ng kama – hinihintay ang matigas na burat ng kanyang ama.

Marco: Sorry anak! Matagal kong hinintay ang pagkakataon na ito.

Gary: Pucha – sabik na sabik ang baklang ama mo oh!

Mayabang at puno ng pang-uuyam na wika ng kanyang ama habang papalapit sa lalaking nakatuwad. Hawak parin nito ang bote ng pampadulas na pinapaligo nito sa sariling burat.

Kabanata Sesenta: Live Stream

Sinong susunod? Tara sa banyo!

Tanong ng kanyang ama sa tatlong baklang halatang sabik na sabik na sa kanyang burat. Tinignan ni Ren ang mag-amang bagsak sa malaking kama – matatagalan bago ito makakabawi ng lakas. Mukhang hindi nga ito makakalakad ng maayos dahil sa kantot na dinanas.

Josh: Ako!

Basty: Ako!

Sabay na sagot ng dalawa, halatang gustong gusto na ng dalawang matikman ang kanyang ama.

Gary: Isa lang mga boss.

Josh: Ako na, Gary.

Mabilis na nakatayo si Josh at nilapitan ang kanyang ama. Nakapag hubad na rin ito ng suot na t-shirt – handang handa sa kanyang ama.

Wala nang nagawa ang matabang bakla dahil naunahan na siya ng sabik na kaibigan.

Basty: Ano ba yan! Kanina pa ako init na init eh.

Gary: Hayaan mo boss. Mamaya – sasarapan natin ang bakbakan.

Sinabayan pa ng kanyang ama ng isang kindat sa matabang bakla na nag pakilig dito.

Gary: Tara!

Utos ng kanyang ama kay Josh na bakas ang pananabik sa pagmumukha.

Nanatili silang tatlong naka panood sa dalawa.

Lance: Pero wait – ang unfair naman – hindi namin kayo mapapanood sa loob – hindi naman tayo kasya dun eh.

Josh: Kailangan ba mapanood?

Lance: Tang-ina , dapat walang lamangan – parepareho naman tayo nagbabayad dito eh.

Basty: Oh,, tama na – magkakainitan na kayo diyan eh. Ganito nalang – set up ko yung camera ko sa banyo – iko-connect ko sa TV dito sa sala – para mapanood natin! Ayos lang ba sayo yun Gary?

Gary: PUTANG INA – ayoko ng may video video.

Kabanata Sesenta y’ uno: Sakay

Sino sa inyong dalawa ang susunod?

Umalingawngaw ang tanong na iyon ng kanyang ama sa huling dalawang baklang hindi pa natitikman ang burat nito. Hindi naman nahirapan ang dalawa sa desisyon dahil mas pinili ng matabang bakla ang mahuli.

Napalingon silang tatlo sa kanyang amang papalapit mula sa banyo - siya naman ay nagpalipat – lipat ang tingin sa barakong parating at sa telebisyon kung saan nakahiga ang lupaypay na baklang si Josh.

Bakas pa ang mga butil ng tubig sa katawan ng kanyang ama ng umupo ito sa kanto ng malaking kama kung saan nakahiga ang mag-amang namamahinga rin dahil sa pagod.

Mabilis na nakapaghubad ng damit si Lance. Nakita na lamang niya itong nakaluhod na ito sa pagitan ng mga hita ng kanyang ama – tanging isang itim na brief lamang ang suot nito. Ang isang bakla naman ay nagtungo sa banyo at hinayaan ang dalawa sa makamundo nitong pagsasalo.

Lance: Ako naman pareng Gary – ako naman ang pasayahin mo.

Ngumiti lang ang kanyang ama.

Gary: Depende kung gaano ka kasugapa sa burat.

Hindi na muling sumagot ang bakla at agad na nilamutak ang matipunong dib dib ng kanyang ama – sinubsod din nito ang mukha sa leeg ng barako at walang habas na pinaghahalikan. Sarap na sarap ito sa katawan ng kanyang ama – halata sa mga ungol nito habang nilalapastangan ng barakong pulis.

Lumiyad ang kanyang ama – ito ay upang mas mapadali ang paglalaro ng labi at dila ni Lance sa utong nito.

Gary: Shit! Sige – lantakan mo yang utong ko – gago!

Kabanata Sesenta y’ Dos: Last Full Show

Simula nang nakarating sila sa bahay na ito ay wala nang ibang ginawa ang kanyang ama kundi ang magpa-chupa at kumantot ng mga bakla – baklang kina mumuhian nito. Mga tropa ng kuya nitong hanggang ngayon at patay na patay sa kakisigan ng kanyang ama.

Ngayon, makalipas ang ilang taon mula nang magtangka ang mga itong gahasain ang kanyang ama, ay narito sila sa mismong bahay kung saan muntik nang magahasa ang kanyang ama – at tinutupad ang pantasya ng mga hayok sa lamang tropa ng kanyang tito Frank.

Kung maari lang ay lilisanin na niya ang lugar na iyon – ngunit hindi maari – hindi pwedeng iwan niya ang kanyang ama sa piling ng mga baklang ito.

Ahhhh…uhhhhhhgggggg… ahhhhhhh…

Naputol ang kanyang pag-iisip nang narinig niya ang malakas na pag-ungol na iyon. Sarap na sarap kasi si Basty sa pag chupa sa kanyang ama. Ilang minuto na nitong subo-subo ang burat ng pulis. Tuwang tuwa ito habang nalalabas-masok ang troso nito sa kanyang bibig. Sa lahat ng mga oras na iyon ay ang kanyang amang nakahiga sa kama na parang hari – nakataas pa ang mga kamay na naglalantad sa mabuhok nitong kilikili. Nakatingin lamang ito sa bakla habang pinapapak burat nito.

Gary: Sige bakla – dahil ikaw ng huli – hahayaan kitang magsawa sa katawan ko.

Basty: Hinding hindi ako masasawa sa katawan mo Gary.

Gary: Sige! Chupa!

Kabanata Sesenta y’ Tres: CRU-Ella

Pagkapasok nila sa bahay ay tila nabunutan ng kaluluwa ang kanyang ama. Halos hindi na ito nakapagsalita, dumeretso lamang sa silid at ibinagsak ang sarili sa kama. Ang mga mata nito’y mapungay, ngunit sa ilalim ng liwanag ng lampshade ay malinaw na bakas ang bigat ng pinagdaanan.

Tahimik si Ren. Lumapit siya sa kama at marahang hinubad damit na suot ng kanyang ama. Dahan-dahan din niyang tinanggal ang polo nitong basa ng pawis at ang pantalon nito. Iniwan lang nito ang suot nitong brief. Sinikap niyang huwag itong magising. Sa bawat galaw, parang pinapasan niya ang hiya at pagod ng ama dahil sa ginawa nitong pagkasta sa mga baklang tropa ng kanyang uncle.

Pagkatapos, pinainit niya ang tubig sa kusina, nilagyan sa palanggana at hinaluan ng kaungting sabon. Bumalik siya sa silid, ibinaba iyon sa tabi ng kama, at marahang inilubog ang isang tuwalya.

Ipinunas niya iyon sa braso, sa balikat, at sa dibdib ng kanyang ama. Ramdam niya ang init ng balat nito, ang pagod na parang hindi lang mula sa katawan kundi sa kaluluwa. Hindi na niya napigilan ang sarili — kumirot ang dibdib niya habang tinitingnan ang mukha ng amang labis na pinahirapan ng gabi.

Kitang kita niya sa katawan ng kanyang ama ang bakas ng pinagdaanan mula sa limang baklang iyon. Pansin niya ang pamumula sa balat nito. Hindi na siya nahiya at hinila na rin niya pahubad ang suot na brief nito – ngayon ay hubo’t hubad na ang kanyang ama sa kama. Pinagmasdan niya ang burat nitong tulog – kita ang pamumula sa balat nito – halatang pagod na pagod. Gamit ang bimpo ay nilinis niya ang pagkalalaki ng kanyang ama. Siniguradong mawawala ang mga bakas ng paghihirap ng pinakamamahal niyang tite.

Ren: Pa… patawarin mo ko. Dapat… dapat hindi kita pinabayaan doon. Kung alam ko lang na ganoon ang mangyayari – sana nakagawa man lang ako ng paraan para mailigtas ka.

Tahimik sa una, tanging paghinga ng kanyang ama ang maririnig. Maya-maya’y gumalaw ito, bahagyang iminulat ang mata, at sa tinig na garalgal ay sumagot.

Gary: Anak… wala kang dapat ihingi ng tawad. Hindi mo kasalanan. Hindi mo kailangang pasanin ’yong problema ng pamilya natin.

Nanginginig ang boses nito – humihikbi – naiiyak.

Gary: Ginawa ko ’yon… kasi wala na akong ibang paraan. Alam kong mali… pero minsan, anak, kahit alam mong mali, gagawin mo pa rin — kasi iyon lang ang natitirang paraan para mailigtas ang mga mahal mo sa buhay.

Kabanata Sesenta y’ Cuatro: Guni-Guni

Tahimik si Ren habang nakaupo sa lamesa. Ramdam niya ang bahagyang panlalamig ng paligid nang pumasok ang kanyang ama at marahang umupo sa tapat niya. Agad namang ngumiti si Ella—ngiting parang sabik, ngunit may halong kapilyahan.

Ella: Akala ko hindi ka na darating Tito Gary.

Gary: Medyo natagalan lang sa daan. Kumusta naman ang mama mo, Ella?

Umupo si Ella sa tabi niya, nakataas ang isang kilay habang nagbubuhos ng alak sa baso.

Ella: Nasa probinsya po si Mama. May inasikaso raw sa lupa namin, kaya ako lang muna dito sa bahay. Kaya naisip kong mag-celebrate kahit papaano.

Kinuha nito ang plato ng pulutan at inilapit kay Gary, saka inilapag ang baso ng alak sa harap nito.

Ella: Sige na, Tito. Tikman mo ’yan. Para makasama ka naman sa amin kahit sandali.

Umiling si Gary, halatang alangan. Hindi naman gaano magiliw sa kanya ang babaeng ito dati pero bakit parang sobrang maasikaso ito sa kanya. Nakatingin lamang si Ren, napapansin ang pagpipigil ng kanyang ama.

Gary: Salamat, pero hindi na siguro, Ella. Hindi na ako umiinom ngayon.

Ngumiti lang si Ella, ’yong tipong parang hindi sanay tanggihan. Itinulak nito nang marahan ang baso papalapit sa kanyang ama.

Ella: Konti lang naman, Tito. Para hindi ako mapahiya. Birthday ko pa naman. Isa lang, promise.

Kabanata Sesenta y’ Cinco: Mag-ina

Nasa isang sulok pa rin si Ren ng silid na iyon – nakatitig habang niyayabang ng kanyang ama ang malaki nitong burat.

Gary: Miss na miss ka na ni Gary-junior.

Sabi nito matapos ilabas sa sariling salawal ang dambuhala nitong burat.

Ella: Potek.. ang laki!

Kitang-kita ni Ren ang pagkabigla sa mukha ni Ella. And mata nito’y nakatuon sa malaking laman sa harap nito – tiyak na hindi nito akalain na ganito kalaki ang burat ng kanyang ama.

Ella: Ang sarap!

Nag-ningning ang mga mata ng dalaga – tuwang tuwa na sa wakas ay abot-kamay na nito ang burat na inaasam.

Gary: Iyong-iyo ’yan ngayon, mahal.

Sa sobrang kasabikan ng babae ay madali nitong hinila ang pahubad ang suot na brief ng barako – ngayon ay lantad na lantad na ang buong pagkatao ng kanyang ama – tayong tayo ang mataba nitong burat na handang-handang makipag-kantutan.

Unti-unting nilapit ng babae ang kamay nito sa burat ng kanyang ama – dahan dahan nitong sinalikop ang mga daliri sa katabaan nito. Pansin niyang dahil sa kaliitan ng kamay ng babae ay hindi nito kayang salikupin ang buong katabaan ng burat ng barako.

Manghang-mangha ito sa hawak – tila ito ang unang pagkakataon na makahawak ng ganoong burat.

Gary: ahhhhhh.. ang lambot parin ng kamay mo mahal.

Kabanata Sesenta y’ Sais: Kasta

Basam-basa ka na mahal – kantutin na kita.

Umugong ang mga salitang iyon ng kanyang ama – tandang tanda kasi niya ang noon ay pininangako ng lalaki – na hindi ito kakantot ng ibang babae – bilang respeto sa kanyang ina. Pero bakit ganito ang eksena ngayon? Bakit ganito ang kanyang ama? Nakalimutan na ba nito ang sarili nitong pangako?

Ella: Sige mahal… kantutin mo ako – handang handa na ako sa malaking burat mo…

Gary: Sige, mahal – kantot na kantot na si Gary – junior eh..

Iyon lang ang hinintay ng kanyang amang hudyat upang tumayo at pumwesto. Ngayon na ay naka-ibabaw na ito sa katawan ng babae. Handang-handa nitong pasukin ang butas nito.

Lumuhod ang kanyang ama sa pagitan ng nakababukakang mga hita nito. Tinapat ang matigas na burat nito sa makipot na hiwa ng babae. Pinalo-palo pa ng kanyang ama ang hiwang iyon gamit ang burat nito na tila ba inaakit ang babae sa napipintong pagragasa ng malaki nitong troso.

Kitang kita ni Ren kung gaano kalagkit ang tingin ng kanyang ama sa babaeng nakahiga. Tila libog na libog na ito sa nakikita.

Ella: Ahhhh.. siksik mo muna ang ulo mahal… ang laki eh…

Sinunod naman ng kanyang ama ang hiling nito. Nakita pa niya ang pagsiksik ng kanyang ama sa ulo ng burat nito sa hiwa ni Ella. Gigil na gigil siyang panoorin kung paano magpakasasa ang babaeng iyon sa burat ng kanyang ama.

At sa isang mapwersang pag-indayog, ay halos sumigaw ang babaeng sa sakit. Pilit na ipinapasok ng kanyang ama ang ulo ng sandata nito sa hiwa ng babae.

Ella: AHHHHHHHHHH…hhhhh… putang ina.. sakit!

Kabanata Sesenta y’ Siete: Romansa ni Papa

Nakatingin siya sa kisama – pinagmamasdan ang umiikot na ceiling fan sa kwarto ng kanyang ama. Hindi niya alam kung ilang minuto na siyang nakatulala. Dinadama niya ngayon ang mga munting kagat ng kanyang ama sa kanyang utong. Kanina pa siya nito niroromansa – halos di na mabilang ang mga chikinining marka niya sa katawan dahil sa gigil ng kanyang ama.

Ren: Ahhhhhh.. papa… ang sa…saaarraaappp …. Ohhhhhh..

Hindi niya napigilan ang kanyang sariling umungol ng malakas – mabilisan kasing sinipsip ng kanyang ama ang kanyang utong matapos nito iyong lapirutin. Ang daming alam ng kanyang amang paraaan ng pagroromansa na lubos na nagpapasaya sa kanya.

Gary: Fuck – ang sarap mo anak… shit…

Ren: Papa…

Hindi na niya natuloy ang sasabihin ng mabilis na nasalikop nito nag kanyang mga labi – mapang-angkin ang mga halik nito. Nagulat pa siya ng pasadahan ng dila nito ang kanyang baba pataas sa mga labi at ilong niya.

“Tang-ina ang libog ni papa”

Damang dama niya ang buong bigat nitong nakadagan sa kanya- lalo na ang matigas na burat nitong dinidiin pa sa kanyang ari.

Napanganga siya sa sarap ng mga halik nito – sa sarap ng matigas na burat nitong dumudunggol sa kanyang tiyan.

“ Huh?“

Bigla siyang napamulat ng tumigil ang kanyang ama – maging ang biglang paggaan ng katawa nito sa ibabaw niya ay napansin din niya. Napamulat siya ng mata – nakita niya ang kanyang amang nakatapat ang mukha sa kanyang mukha ngunit nakatukod na ang mga kamay nito sa kama. Nangusap ang kanyang mga mata – pinagmasdan ang mukha nitong libog na libog. Hindi niya alam kung ano ang iniisip nito.

Kabanata Sesenta y’ Ocho: Bihag

Mamang?!!!

Parang natigilan ang mundo. Ang boses na iyon—malamig, pamilyar, at matagal nang nilimot—ay muling umalingawngaw sa pandinig ni Ren. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Mabilis ang tibok ng kanyang puso, halong takot at galit ang bumalot sa kanya.

Matagal na mula nang huli niyang marinig si Mamang. Matagal na rin niyang sinubukang kalimutan ang lahat—ang mga gabi sa mansyon, ang mga sigaw, ang mga matang laging nakamasid sa kanya. Ngunit ngayon, parang binuksan muli ang pintuan ng impyerno sa harap niya.

Ren: Ma—

Hindi niya natapos ang sasabihin. Mabilis na hinila ng lalaki ang piring sa kanyang mga mata. Napasinghap siya, halos mapasigaw sa biglang silaw ng liwanag. Dahan-dahang tumalim ang kanyang paningin—mga sirang dingding, amoy kalawang, at mga sinag ng araw na pumapasok sa bitak ng bintana.

At sa gitna ng liwanag, nakita niya ito. Si Mamang. Nakatayo, may ngiti sa labi, ngunit malamig ang mga mata—parehong titig na minsan ay kinatakutan niya sa mga panaginip.

Hindi ito ilusyon. Hindi ito alaala. Totoo si Mamang.

At ngayong kaharap niya itong muli, alam ni Ren na hindi maganda ang mangyayari sa araw na ito. Isang tao lang ang kanyang unang inalala – ang kanyang ama.

Ren: Ikaw?… anong ginagawa mo sa’kin?! Nasaan si Patrick?! Nasaan ang tatay ko?!

Kabanata Sesenta y’ Nuweve: Obsesyon

Walang tigil ang pag-agos ng luha sa mga mata ni Ren dahil sa magkahalong sakit ng kanyang pisngi gawa ng masasakit na sampal ng mga demonyong bumihag sa kanila at sa sama ng loob sa nasasaksihang paglapastangan sa dalawang lalaking mahal niya sa buhay.

Hindi niya mabilang kung ilang minuto na niyang pinagmamasdan ang dalawang lalaking ginagahasa ng dalawang bakla. Ang kanyang ama ngayon ay walang habas na kinakantot ang bibig ni Mamang habang tuwang-tuwa naman ang matandang bakla sa nararanasan nito. Nakasandal ang matandang bakla sa headboard ng kamang malaking nasa gitna habang ang kanyang ama naman ay nakatayo at kinakantot ang bibig nito.

Tanging ang ingay lamang ng malagkit na burat ng kanyang ama na kumikis-kis sa bibig ni mamang ang maririnig sa kwartong iyon. Kitang-kita niya kung paano tanggapin ng matandang bakla ang malaking burat ng kanyang amang naglalabas-masok sa lalamunan nito. May mga pagkakataon pang naduduwal ang matanda dahil sa laki ng trosong pumupunit sa bibig nito.

Gwark gwark gwark

Hirap na hirap na ang matandang i-deepthroat ang kanyang ama.

Mamang: Putang ina – ang laki talaga ng burat mo Gary. Ang sarap.

Gary: Gusto mo yan diba? Ayan – putang ina – ISUBO MO!!!

Kabanata Setenta: Ang Huling Sakripisyo ni Papa

Nanginginig ngayon si Ren habang nakahiga sa kama - damang dama niya ang lamig ng hangin sa loob ng silid – nakahubad ang kanyang katawan sa ibabaw ng kama habang naka-abang sa papalapit niyang ama. Kakantutin siya ng kanyang ama nang marahas – bagay na hindi pa niya nararanasan mula rito.

Bakas sa mukha nito ang pagdadalawang isip – ang hesitasyon sa gagawin. Hindi madali para rito ang saktan siya ng intensyonal. Sanay siyang masuyo ang mga pagniniig nilang mag-ama. Bawat ulos nito sa kanyang butas ay may-ingat at pagmamahal. Ngunit ngayon ay iba – dahil sa utos ng demonyong bakla ay kakastahin siya ng kanyang ama ng marahas.

Hindi man niya aminin, pero may kasabikan parin naman siyang nararamdaman ngayong mararanasan niya ang isang pagkatao ng kanyang amang kahit siya ay hindi niya kilala.

Papalapit na ang barako sa kanya – nangingintab ang katawan nito sa pawis – putok na putok ang mga masel nito sa katawan. Tayong-tayo rin ang burat nitong pagkatigas tigas – handang handang mangwasak ng butas.

Pumwesto ang kanyang ama sa pagitan ng kanyang mga hita – dama niya ang lamig ng hanging dumampi sa bukana ng kanyang puwet.

“Eto na”

Pangamba ng kanyang isip sa napipintong pagkasta ng kanyang ama.

Nagtama ang kanilang mga mata – parehong nangingilid ang kanilang mga luha.

Gary: Ren.. anak..

Ren: Papa …

Gary: Patawarin mo ako – kung sana ay hindi ako nagmatigas – hindi na aabot sa ganito.

Ren: Papa – wala po kayong kasalanan – ako po ang puno’t dulo ng problemang ’to. Ako po ang dapat humingi ng tawad.

Gary: Shhhhh… ’wag. Huwag mo sisihin ang sarili mo anak.

Ren: Papa…