Kabanata Uno - Mga Nawalang Ala-ala

Amoy na amoy niya ang disinfectant at malamig na hangin ng ospital. Malakas ang tunog ng beep-beep ng monitor sa tabi niya. May kaluskos ng tsinelas sa sahig at mahinang pag-uusap sa malayo. Mabigat ang ulo niya, naninigas ang batok, parang may bara sa guniguni.

Dahan-dahang naramdaman niya ang mainit na kamay na kumakapit sa kanya. Huminga siya nang malalim at binuksan ang mga mata. Sa harap niya, isang babae—maputla, nanginginig ang mga kamay—at isang binata, disiotso, nanginginig ang panga ngunit pinipigil ang luha.

Gary:

Sino… kayo?

Tumigil ang mundo nila sa paligid niya. Umiiyak ang babae, humihikbi ang binata. Tuloy na tinawag ni Lena ang doktor bago muling humina ang mata ni Gary.

Lena:

Gary… mahal… ako ito… si Lena… asawa mo…

Tiningnan siya ng binata, pilit na nagpipigil ng luha, nanginginig ang boses.

Ren:

Tay… si Ren ’to. Anak mo ako.

Ngunit sa loob ni Gary—blangko. Walang alaala, walang koneksyon. Puno lang ng malamig na takot at kalituhan ang dibdib niya.

Humigop siya ng hangin, mabagal na umiling.

Gary:

Hindi ko… hindi ko kayo kilala…

Napahikbi ang babae, kumapit nang mas mahigpit sa kama. Tumayo si Ren, mahigpit ang hawak sa braso ng ina, pinipigilan ang sariling emosyon.

Lena:

Doktor! Doktor, pakiusap! Gising na siya pero… hindi niya kami kilala!

Dali-daling pumasok ang doktor at dalawang nurse. Pinagmamasdan nila ang reaksyon ni Gary, tinapik ang pulso, at inilapit ang ilaw sa kanyang mata.

Ngunit bago pa siya ganap na makareact, unti-unti nang lumulabo ang paningin ni Gary. Dumilim ang paligid. Ang huling narinig niya ay ang boses ni Ren, mababa at nanginginig:

Ren:

Tay… nandito lang kami. Kahit hindi mo kami maalala… ’wag mo kaming iwan.

At tuluyan nang bumagsak sa dilim ang kamalayan niya.

---

Dalawang linggo na mula nang makalabas sa ospital si Gary. Unti-unti, bumabalik ang pakiramdam ng pagiging normal. Nakikilala na niya ang kanyang asawa, sina Ren at Yenyen, at kahit na marami pa ring bakas ng takot at pagod sa kanyang katawan, may kakaibang kapanatagan sa piling nila.

Ngunit may kulang. Isang puwang sa isipan niya na hindi matakpan ng kahit anong larawan o kwento. Ang tanging malinaw na alaala niya—ang eksaktong araw na iyon—ay ang araw na isinagip niya ang kanyang anak na si Ren, nang tangkaing wakasan ng huli ang sariling buhay. Ang sandaling iyon ay malinaw, parang nakaukit sa kanyang utak.

Bukod doon, wala. Ang mga nangyari sa nakaraang isang taon—ang mga tagpo ng panganib, mga gabi ng sakripisyo at lungkot. Hindi niya maalala kung paano naayos ang lahat, kung paano nakaligtas ang anak na si Yenyen at nagpagamot sa America. Kahit ang mga pag-uusap na nagdala sa kanya sa puntong ito—lahat ay malabo, parang panaginip na hindi niya maabot.

Sa tuwing tinitingnan niya si Lena, ramdam niya ang init at tiwala, ngunit walang alaala ang sumasabay sa mukha nito. Si Yenyen—ang pinakabata—ay para bang isang estranghero sa kanyang utak ngunit ramdam ng kanyang puso ang pagmamahal dito. At sa bawat ngiti ni Ren, may pakiramdam ng pamilyar at espesyal na koneksyon na hindi niya batid kung ano.

Huminga si Gary nang malalim, pinipilit punan ang puwang ng alaala, ngunit tila hindi kaya ng isip niya. Paano niya muli mabubuo ang nakalimutang pagkatao?

At sa katahimikan ng kanilang tahanan, naramdaman niya ang parehong pagnanais at takot:

Gusto kong maalala… pero natatakot akong malaman ang lahat na nawala sa aking memorya.

Lena:

Kain ka na, Mahal.

Mabilis na naputol ng tinig ng asawa ang kanyang pag-iisip. Tuluyan niyang inilapag ang iniisip—ang puwang sa alaala, ang mga tanong na walang kasagutan—at humawak sa plato. Amoy pa rin ang bagong luto, may halong bawang at sibuyas, simpleng pagkain na alam niyang paborito niya.

Umupo siya sa tabi ng mesa, kasama sina Ren at Yenyen. Tahimik, pero ramdam niya ang presensya ng pamilya. Ang tunog ng mga kubyertos, ang maliliit na pagnguya, at ang mga malumanay na pag-uusap ni Lena at ng mga anak—lahat ay tila isang matibay na pader laban sa kanyang kalituhan.

Lena:

Ang sarap na ng niluto ko. Sana magustuhan mo, Mahal.

Gary:

Salamat…

Tahimik siyang kumakain, bawat kagat ay pilit pinapansin, habang nakatitig sa plato.

Si Ren ay nakaupo sa tabi, tahimik na nakamasid, pinipilit itago ang emosyon sa mukha. Si Yenyen, mas bata sa kanya, dahan-dahang sumusunod sa kilos ng ama, sinusubukang maging mahinahon.

Yenyen:

Tay, tikman mo itong ulam. Luto ni Mama.

Gary:

O… susubukan…

Muling tiningnan ni Lena ang asawa, may bahid ng lungkot sa mga mata, pero pinipilit niyang ngumiti.

Lena:

Dalawang linggo na tayong magkakasama sa bahay. Unti-unti, nararamdaman mo rin ang mga bagay.

Gary:

Oo…

Tahimik silang nagpatuloy sa pagkain. Paminsan-minsan, may maliliit na halakhak si Lena, ngunit si Gary, pilit na sumusunod sa daloy ng usapan. Sumasagot siya ng maikli, O… o Salamat… , at muling bumabalik sa kanyang isip—naguguluhan, nagtataka sa puwang ng alaala, at pinipilit kumapit sa maliit na sandaling malinaw: ang pamilya niya ngayon.

---

Tahimik ang kwarto, ang liwanag mula sa maliit na lampara ay naglalaro sa dingding. Hawak pa rin ni Lena ang kamay ni Gary, at unti-unti siyang yumakap sa kanya. Ramdam ni Gary ang init ng katawan niya, at kahit magulo ang isip, may panandaliang kapayapaan na dumaloy sa dibdib niya.

Dahan-dahan, inilapit ni Lena ang mukha niya sa kanya. Nagtagpo ang kanilang mga mata, at ngumiti siya—ngumiti si Gary, kahit pa halos hindi niya maintindihan ang damdamin na pumapailanlang sa isip niya.

Lena:

Shh… nandito lang ako, Gary…

Muling pinisil ni Lena ang kamay niya bago dahan-dahang humarap sa kanya. Huminga si Gary nang malalim, at ramdam ang init ng labi ni Lena na humahaplos sa kanya. Hindi ito basta halik—parang paalala ng pagiging magkasama, ng pagmamahal, at ng seguridad na matagal niyang nawala.

Piliting ni Gary iniakma ang sarili sa yakap ni Lena. Ramdam niya ang tibok ng puso niya, at sa bawat dahan-dahang halik, unti-unting nagbukas ang damdamin niya, bahagyang nakalimot sa puting puwang sa alaala.

Muling niyakap siya ni Lena, mas mahigpit ngayon, at sa isang sandali, dahan-dahang hinaplos ang buhok niya. Pilit huminga si Gary, pinipilit kontrolin ang sarili, ngunit hindi niya maikubli ang ginhawa at init na dumadaloy sa kanya.

Tahimik silang nagtagpo sa yakap at halikan—walang salita, puro damdamin. Sa kabila ng pagkawala ng alaala, naramdaman ni Gary ang isang bagay na malinaw at matibay: ang pagmamahal ni Lena at tiwala ng kanyang mga anak.

Muling naramdaman ni Melchor ang init sa kanyang katawan na matagal na niyang hindi naramdaman – o baka nalimutan na ng kanyang isipan. Damang- dama ng kanyang mga labi ang malalambot na labi ng kanyang asawa – ang mabango nitong hininga at matamis nitong laway.

Lumalim ang kanyang mga halik – naging mapusok ang pag-angkin niya sa bibig ng kanyang asawa. Muling nagliyab ang init sa kanyang dibdib.

Lena:

Ahhhh. Mahal…

Napaungol ang kanyang asawa kasabay nag pag-galugad ng kanyang dila sa loob ng bibig nito an tila ba nag hahanap ng kalaro. Naging mapaglaro rin ang kanyang asawa at pinatulan ang kanyang paglalaro. Nagbanggan ang kanilang mga dila – nagpalitan ang kanilang mga laway. Parehong tinutupok ng init ng kanilang mga damdamin.

Sa hindi alam na paraan ay madaling nahuban ni Gary ang saplot ng kanyang misis – ang daster nito maging ang bra at panty ay agad niyang naisantabi sa isang sulok. Hindi rin niya alam kung paano siya nakapwesto sa pagitan ng mga hita nito – tila ba isang isang sayaw na kabisado na niya ang bawat galaw.

Napatigil siya sa kanyang pag-angkin sa mga labi ng kanyang magandang misis – ay pinagmasdan ang hubad na katawan nitong nakahiga sa kama. Wala pa rin kupas ang ganda ng kanyang asawa – makinis parin ang balat na kahit hindi na sing-seksi ng dati ay halata parin ang hubog ng katawan nito. Nilakbay ng kanyang mga mata sa kabuuan ng misis – mula sa maamo nitong mukha, sa malulusog at mapipintog nitong susong may namumulang pasas hanggang sa hiyas nitong kanyang paburitong pulutan.

Lena:

Gary.. mahal…

Napatingin siya sa kanyang misis na noon ay halata ang hiya sa mga mata -

Gary:

Nahihiya ka pa sakin – eh nakita ko na ang lahat ng iyan – nakain ko na nga lahat yan, mahal.

Lena:

Mahal! Ano ka ba!

Hinampas pa nito ang kanyang braso dahil sa kanyang sinabi. Napangiti naman siya ng pilyo bago muling yumuko upang angkinin ang labi ng kanyang misis. Maalab ang kanilang naging halikan, labi sa labi, dila sa dila, laway sa laway.

Nang manawa si Gary sa labi ng kanyang misis ay binaba niya ang kanyang mga halik – sa leeg patungo sa mga matatayog nitong mga suso. Pinaliguan ni Gary ng mumunting halik ang suso ng kanyang misis – bago niya sipsipin ang utong nito.

Lena:

Haaaaaaaa… mahal… ang sarrrraaapppppppp…

Gary:

Ohhhh… ang sarap mo parin Mahal…

Mas lalo siyang nang gigil sa dalawang suso sa kanyang harapan – mas naging agresibo siyang kinagat kagat pa ang pasas sa ibabaw niyon – saka lalaruin ng kanyang dila.

Hindi na siya makapagpigil tuluyang pinaglakbay ang kanyang dila sa hiya ng hiyas ng kanyang misis – ang pamilyar na halimuyak ng kanyang pinakamamahal na babae ay nagpataas lalo ng kanyang libido. Nilabas niya ang kanyang dila at nilaro ang bulaklak ng kanyang misis.

Lena:

Ohhhhhhhh… ahhhh… Mahal…… ang galing ng dila mo… shit…

Lumalakas ang ungol ng kanyang misis lalo na nang pasukin ng kanyang dila ang bulaklak nito upang laruin ang mga labi ng hiyas ng kanyang misis. Ramdan niya ang pagsabunot ng kanyang asawa sa kanyang buhok dahil sa labis na ligayang handohg ng kanyang dila.

Halos maglili-liyad ang kanyang magandang asawa nang walang habas na dinunggol-dunggol ng kanyang dila ng kailaliman ng hiyas nito.

Gary:

Fuck!!! ang sarap mo mahal.. ang sarap ng puke mo.

Lena:

Ahhhhhhhh… mahal… shet… ahhhh.. sarap mahal… ahhhhhhh.

Napapalakas ang pagsabunot ng kanyang misis sa kanyang buhok dahil sa labis na sarap.

Tinigil niya ang ginagawa – at tinitigan ang mukha ni Lena – kay sarap nitong titigan habang sarap na sarap sa kanyang serbisyo. Nagtama ang kanilang mga mata – nagkangitian – para bang nag-uusap ang kanilang mga mata.

Bumangon si Gary mula sa pagkakasubsob sa bulaklak ng kanyang misis. Tumayo siya sa gilid ng kama, ngunit hindi pa rin niya inaalis ang kanyang tingin sa muka ng kanyang asawa. Dahan-dahan niyang kinalas ang kanyang suot na pantalon. Ganon din ang kanyang salawal na madali din niyang naibaba. Napatingin ang kanyang misis sa kanyang tigas na tigas na alaga. Halata sa mga mata nito, ang gulat sa nakita. Kahit matagal naman na nito itong nakita, ay halata pa rin sa mukha nito, ang gulat.

Lena:

Ang laki talaga ng titi mo mahal.

Gary: Para sa’yo lang ang burat ko mahal.

Pumanhik siya sa kama, lumapit sa kanyang nakahigang misis ng paluhod. Hindi naman nag-atubili ang kanyang misis na abutin ang tirik na tirik na iyang alaga. Marahan nito iyong hinimas-himas at sinalasal. Malambot ang kamay ng kanyang asawa - sarap na sarap siya sa ginagawa nito. Marahil ay dahil sa taas at tindi ng kanyang libog, ay inilapit niya ang kanyang burot sa bibig nito. Nais niyang isubo ng kanyang asawa ang kanyang burat. Bagay na hindi naman ito ginagawa. Mabibilang lamang sa kamay kung ilang beses nito iyong sinubo. Ayaw kasi nito isubo ang kanyang alaga dahil sa laki at taba. Nahihirapan kasi ito sa tuwing nasa loob ng bibig nito ang kanyang alaga.

Ngunit may kung anong pwersa ang tumulak sa kanya upang ilapit ng husto ang kanyang alaga sa bibig nito. Nakatingin ang kanyang asawa sa kanya. Nagtama ang kanilang tingin. Naki-usap ang kanyang mata. Pakiusap na isubo nito ang kanyang burat. Dahil siguro sa taas ng libog ng kanyang asawa ay binuka na rin nito ang bibig. Sa pagbuka niyono ay dahan-dahan niyang ipinasok ang malaki niyang ulo sa maliit na bibig ng kanyang misis.

Gary:

Ahhhhhhh… shit… Lena.. mahal ang sarap.

Marahil ay dahil sa awa, ay pinagbigyan niya rin siya ng kanyang misis. Ramdam niya ang pagsipsip nito sa kanyang ulo, at ang dila nitong nilalaro-laro ang kanyang burat sa loob ng bibig nito.

Gary:

Ahhhhhhh

Mas lalo siyang nangigil dahil sa ginawa ng kanyang misis. Lumakas ang kanyang ungol. Napahawak pa siya sa buhok ng kanyang misis. Hinimasimas ang buhok nito doon. Kitang kita niya na kahit hirap ay pilit pa rin siyang pinasasaya ng kanyang pinakamamahal na babae. Ngunit sa kung anong matinding puwersa - ay may tumulak sa kanyang pwersahang ipasok ang kanyang alaga sa bibig nito. Isang kadyot at naidiin niya ang kanyang halaga sa bibig ng kanyang misis. Agad-agad na iniluwa ng kanyang misis ang kanyang burat at naubo. Napangiti siya ng maduwal ang kanyang asawa dahil sa kanyang ginawa.

Ngunit imbis na tigilan ang kanyang asawa, ay mas lalo pa siyang naging mapangahas. Hawak ang buhok nito, ay iningudngod niya ang kanyang alaga sa noon ay nakabukas pa rin ang bibig ng kanyang misis. Nabilis niyang ipinasok ang kanyang alaga sa bibig nito. Sinagad niya ang kalahati. Nakita niyang nagpupumiglas ang babae ngunit mas lalo siyang nang-gigil. Mas lalo niyang kinaskas ang kanyang ulo sa loob ng bibig nito.

Ramdam niyang umaayaw ang kanyang asawa. Nasasaktan ito sa kanyang ginagawa. Ngunit, sa taas ng kanyang libog, ay pinilit pa rin niya ang kanyang sarili. Itinutulak na nito ang kanyang balakang - palayo sa mukha nito. Ngunit, sige pa rin ang kanyang pag-indayog pa-palapit. May kung anong demonyo ang sumapi sa kanya upang gawin ang bagay na iyon sa babaeng kanyang pinakamamahal. Alam niyang doble o triple pa ang kanyang lakas kumpara sa kanyang misis - kaya’t wala itong magawa. Tanging pagpumiglas namang ang magagawa nito bilang pagkontra sa kanyang kapangahasan.

Lena:

PUTANG INA – GARY!!! ANO BA!!!

Isang malakas na pagtulak ang nagbuwal sa kanya. Sa wakas ay nakawala ang kanyang asawa sa kanyang mahigpit na paghawak dito. Agad itong lumayo sa kanya at tumayo. Kitang-kita niya ang takot sa mga mata nito. Maluhaluha ang mga mata dahil sa pag-ubo at pagduwal.

Lena:

GARY!!! ANO BANG NANG YAYARI SA’YO. HINDI KA NAMAN GANYAN… ALAM MONG HINDI KO KAYA – BAKIT???

Malakas ang pagkakasigaw ng kanyang misis. Ang galit sa boses neto ay gumising sa kanya. Umiiyak ang kanyang misis. Bigla siyang natauhan. Napatingin siya sa kanyang sarili, sa bakanteng kama kung saan nakahiga ang kanyang misis kanina. Noon niya napagtanto ang kanyang ginawa. Isang malaking pagkakamali. Hindi niya alam kung ano ang lumukob o sumapi sa kanya. Hindi niya nakilala ang kanyang sarili. Nag-mistula siyang halimaw sa ibabaw ng kamang iyon.

Hindi siya ang mister na minahal ng babaeng ito. Ngunit bakit ba siya naging ganito? Ano ang nangyari sa kanya? Anong mga pangyayari ang nagtulak sa kanya at nagbago sa kanya? Alam niyang hindi aksidente ang nangyari. Alam niyang may dahilan. Alam niyang may nangyari sa loob ng dalawang taong nawala sa kanyang isipan.

Ngunit paano niya hahanapin ang mga piraso ng ala-ala na nawala sa kanyang memorya? Paano niya muling bubuuin ang kanyang sarili at magbalik sa kung sino siya noon? Ang dating Gary na mapagmahal, maalaga at mapagsakripisyong asawa at ama?

Kabanata Dos - Ingay ng Katahimikan

Tahimik ang bahay ni Gary. Sa hapag-kainan, iisa lang ang tunog na maririnig—ang marahang paggalaw ng kubyertos sa plato at ang mahina ngunit malinaw na paghinga ng bawat isa.

Mag-iisang linggo na silang hindi nag-uusap ni Lena.

Naupo si Gary sa dulo ng mesa. Nasa tapat niya si Lena, tuwid ang likod, nakatuon ang tingin sa sariling plato. Hindi ito tumitingin sa kanya. Hindi rin siya pinapansin. Para bang wala siya roon.

Alam ni Gary kung bakit. Alam niya kung saan siya nagkamali noong mga nagdaang gabi. At alam niyang galit pa rin si Lena.

Sinubukan niyang magsalita. Huminto ang kutsara niya sa ere.

Gary:

Lena…

Hindi man lang siya tiningnan ng asawa. Tahimik lang itong nagpatuloy sa pagkain, parang hindi niya narinig ang tinig ni Gary.

Napalunok siya. Saglit siyang naghintay, umaasang lilingon ito, o kahit man lang hihinto.

Wala.

Hindi na siya nagsalita pa. Wala rin siyang ibang magawa kundi tanggapin ang katahimikan na siya rin ang may gawa. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kutsara at ipinagpatuloy ang pagkain, kahit wala na siyang ganang kumain.

Sa gilid ng paningin niya, naroon sina Ren at Yenyen—parehong tahimik, parehong nagmamasid. Walang nagsasalita. Walang nagtatanong. Para bang may hindi nakikitang pader sa gitna ng mesa.

Habang ngumunguya si Gary, ramdam niya ang bigat sa dibdib. Hindi ito katulad ng puwang sa alaala—ito’y mas malinaw, mas masakit. Ito ang bigat ng isang pagkakamaling alam niya, ngunit hindi niya alam kung paano aayusin.

Hindi na niya muling tinangka pang magsalita.

Tinapos na lamang niya ang pagkain, tahimik, mabagal, at puno ng pagsisisi—kasabay ng pagtanggap na sa gabing iyon, ang katahimikan ang tanging bagay na ibinigay sa kanya.

---

Malalim na ang gabi at patulog na si Gary. Patay na ang karamihan ng ilaw sa bahay, at ang katahimikan ng gabi ay parang mas mabigat kaysa karaniwan. Mula sa sala, tinahak niya sana ang daan papunta sa kwarto nila ng kanyang misis—ang kwartong ilang gabi nang ramdam niya ang bigat.

Ngunit bago pa siya makalayo, napahinto siya.

May bahagyang liwanag na sumisilip mula sa siwang ng pinto ng kwarto ng kanyang panganay na si Ren.

Dahan-dahan siyang lumapit. Hindi niya sinadyang manilip, ngunit nandoon na siya—at nang sumilip siya, hindi na niya nagawang umatras.

Nakita niya si Ren na nakaupo sa gilid ng kama. Tahimik. Nakayuko. Hawak ang tuwalya, marahang pinupunasan ang sariling braso, ang batok, ang mukha. May kakaibang bigat sa kilos nito—parang may lihim sa mga mata nito, parang sinusubukang ayusin ang sarili. Pansin niyang may iba sa mga tingin nito sa kanya – at kahit di man niya aminin ay maging siya ay iba ng tingin sa kanyang anak.

Bagong ligo ang kanyang binatang anak. May kumislot sa dibdib ni Gary. Hindi niya akalain na iba ang magiging epekto ng kanyang anak sa kanya. Ang maputi at makinis nitong balat – ang maamo nitong mukha at ang mapupula nitong labing kay sarap halikan.

Gusto niyang kumatok. Gusto niyang pumasok. Gusto niyang ilapit ang sarili, yakapin ang anak, haplusin ang mukha nitong kawangis ng kanyang asawa – nag-init ang kanyang katawan at sa hindi malamang dahilan at tumigas ang kanyang alaga- Mali ito – hindi dapat ganito ang reaksyon ng kanyang katawan sa nakikitang halos hubad na katawan ng kanyang binatang anak.

HINDI!!!

Sigaw ng kanyang isip - pinigilan niya ang sarili.

Dahan-dahan siyang umatras, halos hindi humihinga, at hinayaang manatiling nakasara ang pinto. Sa gabing iyon, hindi siya pumasok sa kwarto ng kanyang misis. Hindi rin siya lumapit sa anak niya.

Tinanggap na lamang niya ang distansyang hindi nila sinasadya—isang pagitan na tahimik, masakit, at puno ng mga salitang hindi pa kayang sabihin.

Isa lamang ang kanyang naisip na paraan, ang maibalik ang kanyang memorya kahit sa paanong paraaan.

---

Maaga pa nang dumating si Gary sa presinto. Kabisa pa rin ng katawan niya ang daan—ang tunog ng mga yabag sa sahig, ang amoy ng kape at papel, ang mahinang ugong ng radyo—ngunit sa isip niya, parang may kulang na bahagi na dapat sana’y naroon.

Lumapit siya sa mesa ng ilang kasamahang pulis. May mga tumango, may ngumiti, may ilan na saglit lang siyang tinignan bago bumalik sa ginagawa.

Gary:

May itatanong sana ako… tungkol sa mga nangyari nitong nakaraang dalawang taon.

Nagkatinginan ang mga pulis. May bumuntong-hininga. May umiwas ng tingin.

Pulis 1:

Gary… hindi rin malinaw sa amin ang lahat. Maraming nangyari, mabilis ang takbo ng mga desisyon noon.

Pulis 2:

May mga kaunting kaso, oo. Pero ’yong hinahanap mong alaala… hindi namin maibibigay ’yon.

Tumango si Gary. Ramdam niya ang pader—may mga bagay na alam nila, ngunit hindi iyon sapat upang punan ang puwang sa isip niya.

Gary:

Kahit kaunti?

Umiling ang isa.

Pulis 1:

Mas mabuting sa doktor mo itanong. Kami… trabaho lang ang alam namin.

Tahimik siyang lumayo. Hindi siya galit. Hindi rin siya nabigo—parang matagal na niyang tinanggap na walang sagot na makukuha roon.

Habang nakatayo siya malapit sa pintuan, may pamilyar na tinig ang tumawag sa kanya.

Police Inspector:

Gary.

Lumingon siya. Nakatayo ang police inspector, seryoso ang mukha, hawak ang isang sobre.

Lumapit ito at iniabot sa kanya ang dokumento.

Police Inspector:

Aprubado na ang anim na buwang leave of absence mo.

Tumingin si Gary sa papel.

Police Inspector:

Dahil sa trahedyang naganap. Hindi ka namin minamadali. Ayusin mo muna ang sarili mo at ang pamilya mo.

Tumango si Gary.

Gary:

Salamat po, Sir.

Bahagyang tumango ang inspector at umalis.

Naiwan si Gary sa presinto, hawak ang papel, napapalibutan ng mga pamilyar na dingding na wala nang maibigay na sagot. Doon niya tuluyang naunawaan: hindi sa mga ulat, hindi sa mga kasamahan, at hindi sa lugar na ito babalik ang nawala niyang alaala.

Huminga siya nang malalim.

Doktor na ang susunod, naisip niya. Kailangan ko ng tulong.

Hindi lang para sa sarili niya—kundi para kay Lena, kina Ren at Yenyen. Para sa pamilyang pilit niyang binubuo kahit kulang ang nakaraan.

At sa paglabas niya ng presinto, malinaw na sa isip ni Gary ang unang hakbang: hahanap siya ng sagot, kahit dahan-dahan, kahit masakit—basta’t may pag-asang bumalik ang mga alaala na nawala sa kanya.

---

Nasa loob ng ospital si Gary. Maliwanag ang lobby, puti ang mga dingding, at puno ng mahinang ingay ng mga nag-aantay—mga yabag, ubo, at pabulong na usapan. Umupo siya sa harap ng information desk, hawak ang maliit na papel na may pangalan niya.

Staff:

Sandali lang po, Sir. May tatawag po sa inyo. Pakiantay na lang po ang pangalan ninyo.

Tumango si Gary at naupo sa hanay ng mga upuan. Magkadikit ang mga kamay niya sa kandungan, tuwid ang likod, pilit pinapakalma ang isip. Nandito siya para humingi ng tulong—para sa mga alaala na ayaw bumalik.

Makalipas ang ilang minuto, naramdaman niya ang bigat sa pantog. Tumayo siya at tinahak ang pasilyo papunta sa palikuran.

Habang naglalakad ay mayroon siyang nakasalubong.

Isang doktor—nakaputing coat, may suot na ID.

Napahinto si Gary.

May kung anong kumislot sa isip niya. Hindi malinaw. Hindi buo. Ngunit sapat para mapatigil siya. Ang hugis ng mukha. Ang tindig. Ang paraan ng paglakad.

Pamilyar.

Parang may pilit na bumubukas sa loob ng ulo niya, sinasabayan ng banayad na kirot sa sentido. Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata.

Tumango ang doktor, parang may bahagyang pagtataka sa tingin.

Lumampas ang doktor at nagpatuloy sa paglalakad, nawala sa dulo ng pasilyo. Binaliwala niya ito at tinungo ang palikuran na kanyang pakay.

Ramdam niya ang lamig sa loob ng banyong siya lamang ang laman. Tahimik doon, malamig ang ilaw, at malinaw ang tunog ng kanyang mga hakbang sa sahig. Tinungo niya ang isang urinal sa dulo – nilabas ang kanyang alaga at tuluyang umihi.

Nasa kalagitnaan siya ng pag-ihi nang marinig niya ang pagbukas ng pinto at pagpasok ng isang pigura, dinig din niya ang pag-lock nito sa pinto ng palikuran. Hindi man niya alam kung sino ay ramdam niyang lalaki iyon dahil amoy na amoy sa loob ng banyo ang suot nito ng perfume.

Ipinagkibit balikat na lamang niya kung sino man ang pumasok sa kalikuran. Itinoon niya ang kanyang atensyon sa kanyang ginagawa at sa pag-iisip ng kanyang medikal na problema. Hindi niya na malayan ang paglapit ng estrangherong iyon sa kanyang likuran. Napaigtad siya nang bigla itong nagsalita:

Lalaki:

Mabuti at naisipan mo akong dalawin dito, Gary baby. Miss na miss na kita.

Nagpanting ang kanyang tainga sa narinig. Hindi niya akalain na maririnug iyon sa lalaki. Ito ang unang beses na makita niya ang doktor na nakasalubong niya kanina. Paano nito nasasabi ang mga salitang iyon sa kanya? Mas lalo siyang nanigas nang yakapin siya nito sa kanyang likuran. Mahigpit na pagkakayakap. Halos hindi siya makapalag dahil sa kanyang posesyon habang umiihi,

Gary:

Sino po ka –

Naputol ang kanyang sinasabi ng biglang dakmain ng doktor na nakayakap sa kanyang likuran ang kanyang nakalabas na alaga. Hindi siya makahinga dahil sakop na sakop ng kamay nito ang kanyang malaking pag-aari. Mabuti na lamang at tapos na siyang umihi nang hawakan nito ang kanyang alaga.

Sa kung anong dahilan ay imbes na pigilan niya ang kamay nito ay mas lalo pa niyang hinayaang hawakan nito ang kanyang burat. Nilingon niya ang doktor, pinagmasdan niya ang mukha. Ngunit hindi niya ito makilala. Pero may tanong na umusbong sa kanyang isipan, anong ibig sabihin nitong miss na miss na siya?

Hinayaan niya ito sa ginagawa – baka may malaman pa siyang impormasyon mula rito.

Nanatili siyang tahimik, hinayaan ang doktor lalamasin ang kanyang alaga. Sumunos din siya rito nang igaya nito ang kanyang katawan pasandal sa malamig na pader ng palikuran. Ngayon ay nakaharap na siya sa doktor. Magkaharap ang kanilang mga mukha habang hawak-hawak pa rin nito ang kanyang alaga. Yumuko ang doktor at pinagmasdan ang kanyang noon ay nakalabas ngunit tulog pang burat.

Lalaki

: Alam mo bang miss na miss ko na ito? Gustong gusto ko na itong mahawakan at matikman, Gary.

Gary:

Dok – hindi ko po kayo –

Lalaki:

Shhhh… alam kong ako ang pinunta mo dito sa ospital – alam kong andito ka para sa pangako mo sa akin, sa amin.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Tres - Imahe

Ilang klinika na ang tinawagan ni Gary na maaaring makatulong sa kanya – ngunit lagi siyang bigong makahanap ng doctor – yung iba ay puno na ang schedule, ang iba naman ay talagang sobrang mahal ng consultation fee. Mabuti na lamang at mayroong nairekomenda ang isang pulis na kasamahan – kaya’t agad niya itong pinuntahan – nais na niyang simulan ang kanyang paggaling.

Madali lamang niyang natunton ang klinika ng doctor at mabilis din siyang nabigyan ng schedule para sa konsultasyon. Kaya’t hindi na niya kailangan pang bumalik at agad na siyang pinapasok ng doktor sa opisina nito.

Tahimik ang silid-konsultasyon. May malambot na ilaw, neutral ang kulay ng dingding, at may mahinang tunog ng orasan na halos hindi marinig. Nakaupo si Gary sa silyang kaharap ng babaeng psychologist, magkadikit ang mga kamay, tuwid ang likod—parang nasa interogasyon.

Huminga siya nang malalim bago nagsalita.

Gary:

Doc. Hindi ko na po alam ang gagawin – naaapektuhan na po kasi ang pamilya ko Doc. May mga alaala akong bumalik… pero may malaking bahagi na nawawala pa rin. Isang taon. Parang binura. Alam kong may nangyari… pero wala akong maalala kahit kaunti.

Tahimik na nakinig ang psychologist. Hindi ito sumingit. Tumango lamang, nagsusulat ng kaunti sa hawak na talaan.

Gary:

May mga mukha akong nakikita… pamilyar. May mga lugar na parang alam ng katawan ko kung nasaan, pero hindi ng isip ko. Minsan, sumasakit ang ulo ko kapag pinipilit kong alalahanin. May pagkakataon din doc na iba ang nararamdaman ko sa ibang tao – mga pakiramdam na hindi dapat – na hindi tama.

Ibinaba ng psychologist ang panulat at tumingin sa kanya nang diretso, kalmado ang boses.

Psychologist : Ang nararanasan mo ay tugma sa post-traumatic amnesia, Gary. Karaniwan itong kaugnay ng head injury at matinding psychological trauma.

Bahagyang tumango si Gary. Alam niya iyon. Paulit-ulit na sinabi sa kanya.

Psychologist:

May posibilidad din ng dissociative amnesia—kung saan ang isip ay sadyang hinaharangan ang ilang alaala bilang mekanismo ng depensa.

Huminga nang bahagya ang psychologist bago nagpatuloy.

Psychologist:

Ang mahalagang tandaan: ang alaala ay hindi lang nakaimbak sa isip. Nasa katawan din ito.

Napatingin si Gary. Napa-isip.

Psychologist:

Tinatawag natin itong somatic memory. May mga kilos, amoy, tunog, o lugar o emosyon na kayang mag-trigger ng alaala kahit hindi mo ito sinasadya.

Sandaling natahimik si Gary. May ilang bagay ang biglang nagkaroon ng saysay.

Gary:

Ibig sabihin… hindi ko dapat pilitin?

Umiling ang psychologist, mahinahon.

Psychologist:

Huwag mong pigilan ang sarili mo—pero huwag mo ring ipilit.

Kung may kilos ang katawan mo na gustong gawin— gawin mo. pagpunta sa isang lugar, paghawak sa isang bagay, pakikipag-usap sa isang tao—hayaan mo. Kung kailangang maranasan ng katawan mo ang isang pangyayari – hayaan mo.

Bahagyang sumandal ito sa upuan.

Psychologist:

Sa ganitong kondisyon, mas epektibo ang gradual exposure kaysa forced recall. Kapag pinipilit natin ang memorya, mas lalong nagkakaroon ng resistance ang utak.

Tahimik na nakinig si Gary.

Psychologist:

Kung may nararamdaman kang pamilyar—kahit hindi mo alam kung bakit—obserbahan mo lang. Irekord mo. Isulat mo. Iyan ang paraan ng katawan mo para ipaalala ang nakaraan.

Tumango si Gary, mabagal.

Gary:

Paano kung may bumalik na… masakit – na hindi katanggap tanggap?

Hindi agad sumagot ang psychologist. Tiningnan muna siya nang diretso.

Psychologist:

Normal iyon. Kapag bumalik ang alaala, kasabay nitong babalik ang emosyon. Ang mahalaga ay hindi ka nag-iisa sa prosesong ito.

Bahagyang ngumiti ito, propesyonal ngunit may init.

Psychologist:

Magkakaroon tayo ng regular sessions. Babantayan natin ang triggers, ang stress level mo, at ang emotional regulation mo.

Tumayo si Gary nang bahagya ang balikat, pero mas magaan ang dibdib.

Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, may malinaw siyang direksyon— hindi sa pilit na pag-alala, kundi sa pagpayag sa sarili niyang katawan na magsalita.

Hindi man diretsahang nai-wika ng doctor ay alam niyang ang kanyang naramdaman na init ng katawan at pagkasabik sa sekswal na aktibidad ay konektado sa nawala niyang memorya. At ang nararamdaman niyang init sa tuwing nakikita ang kanyang anak ay alam niyang sanhi ng kanyang komplikadong isipan.

Ngunit handa ba siyang sundin ang sigaw ng kanyang katawan? Ang nakabibinging tawag ng laman? 

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Cuatro - Kaluskos sa Likod Bahay

Bukang liwayway nang marating nina Gary at Tiyo Carding ang bayan ng Tabionan sa Marinduque. Mahaba ang naging biyahe—ilang oras na ginugol sa kalsada at dagat bago sila makarating. Tahimik lang si Gary sa buong biyahe, nakatanaw sa labas ng sasakyan, hinahayaan ang katawan niyang makiramdam sa bawat pagbabago ng paligid.

Huminto ang tricycle sa harap ng isang lumang bahay na kahoy. Bumaba si Gary at agad siyang sinalubong ng malamig na simoy ng hangin. Presko. Malinis. May amoy ng lupa at dahon. Iba ang umaga rito—hindi nagmamadali, walang busina, walang sigawan.

Sandali siyang tumigil at huminga nang malalim.

Masarap ang umaga.

Bumukas ang pinto ng bahay at lumabas ang isang babae. May edad na, ngunit masigla pa rin ang kilos. Maayos ang buhok, simple ang damit, at may ngiting punô ng tuwa.

Tiya Minda:

Ay, nandiyan na pala kayo!

Mabilis itong lumapit habang pababa pa lamang sila ng tricycle.

Tiya Minda:

Gary! Ang aga ninyo ah.

Ngumiti si Gary, bahagya.

Gary:

Magandang umaga po, Tiya.

Tumawa si Tiya Minda at tinapik ang balikat niya, magaan ngunit may lambing.

Tiya Minda:

Halika na, pumasok na kayo. Matagal ko nang hinihintay ang pagdating ninyo.

Lumapit si Tiyo Carding, bitbit ang maliit na bag, at tumango sa asawa.

Bago pa man makapasok sa loob ng bahay, inanyayahan si Gary at ang kanyang Tiyo Carding ng kanyan tiyahin na umupo sa terasa. May maliit na lamesa at tatlong upuan, nakaharap sa bakuran. Ang hangin ng umaga ay presko bagay na bagay sa mainit na kapeng inihanda ng kanyang tiyahin.

Tiya Minda:

O, Mahaba ang biyahe, Gary. Tiyak pagod ka na.

Tumango si Gary, tinanggap ang tasa. Humigop ng maliliit.

Gary:

Salamat po, Tiya. Maganda po ang umaga dito.

Ngumiti si Tiya Minda, masigla pa rin.

Tiya Minda:

Iba talaga kapag sariwa ang hangin. Hindi tulad sa Maynila, puro ingay at init.

Tumawa si Tiyo Carding, tumitig sa bakuran.

Tiyo Carding:

Tama ka diyan. Lalo na sa simoy ng Tabionan—napakabuti sa katawan at isip.

Tahimik na umupo si Gary, pinagmamasdan ang paligid. Para bang nakaka-gaan ang lugar, ang puno, ang sariwang hangin.

Gary:

Tahimik po talaga… masarap sa pakiramdam.

Tiya Minda:

Dito, Gary, puwede mong hayaan ang sarili mo. Walang istorbo. Walang abala.

Tumango si Gary. Sandali nilang pinakiramdaman ang katahimikan.

Gary:

Oo… pakiramdam ko po, parang unti-unti kong nare-relax ang isip ko.

Ngumiti si Tiya Minda, tumingin kay Carding, at sabay nilang natawa nang bahagya.

Nasa kalagitnaan ng kanilang pag-uusap sa terasa sina Gary, Tiyo Carding, at Tiya Minda nang biglang may dumaan sa pintuan ng bakuran ang dalawang batang lalaki.

Ang isa ay binata, mukhang mas bata lang nang kaunti sa kanyang panganay na si Ren — matangkad, may maikling buhok, at may kagaslawan sa kilos. Ang isa naman ay mas maliit, sa tingin niya ay nasa walong taon pa lamang, may malalaking mata at tahimik na tindig, ngunit may halong kuryosidad sa bawat galaw.

Napatingin si Gary sa dalawang batang nasa kanyang harap – mukhang mababait naman ang mga ito.

Tiya Minda:

Gary, ito ang mga apo namin. Si Milo at si Caloy.

Tumango si Gary, mabagal ang mga galaw.

Gary:

Magandang umaga sa inyo

Ngumiti si Milo at Caloy.

Tiyo Carding:

Milo, Caloy – ito ang tiyo Gary ninyo – dito muna siya – tulungan niyo siya rito ah.

Tumango naman nag dalawa at ngumiti. Mapakunot pa ang kanyang noo nang mapansin na may kakaiba sa ngiti ng dalawa. May kapiyuhan sa mukha nang mga ito.

Tiya Minda:

Iniwan lang ng mga magulang nila sa amin pansamantala. Nagtatrabaho sa ibang bansa, kaya dito muna sila sa amin.

Tumitig si Gary sa dalawang bata. May kakaibang pakiramdam—parang may kakaibang magaganap sa pagitan nila ng dalawang ito.

Gary:

Ah… ganun po ba…

Sandaling tumahimik. Pinagmamasdan niya ang dalawa, at sa loob-loob niya, naramdaman niya ang isang kakaibang init— init na naramdaman niya sa kanyang anak na si Ren.

Tang-ina – eto nanaman ang utak mo Gary.

Saway niya sa sarili.

Tiyo Carding:

Huwag kang mag-alala, Gary. Mababait ang dalawang iyan. Mauutos-utusan mo.

Tumango si Gary, humigop muli ng kape, at napangiti nang bahagya. Kahit hindi pa kumpleto ang alaala, ramdam niya ang init ng bagong umaga. 

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Cinco - Ang Silid sa Imbakan

Bumuhos ang unang tabo ng tubig sa kanyang katawan.

Napapikit si Gary sa lamig na dumampi sa kanyang balat. Dumaloy ang tubig mula balikat pababa, tinangay ang init at lagkit ng buong maghapon. Saglit siyang huminga nang malalim, hinayaang masanay ang katawan sa biglang lamig bago siya muling gumalaw.

Inabot niya ang sabon na inilapag niya sa gilid ng poso. Kiniskis niya ito sa kanyang mga palad hanggang bumula, saka marahang ipinahid sa kanyang mga braso.

Ipinahid niya ang bula sa kanyang dibdib, sa balikat, sa batok- Dahan-dahan. Inaalis ang init sa kanyang katawan. Tumigil siya sandali, nakayuko, nakapikit. Inisip ang kanyang pamilyang iniwan sa kamaynilaan.

Sana ayos lang sila.

Tanging nasambit niya sa kanyang isip. Ipinagpatuloy niya ang pagsasabon sa kanyang likod, inaabot ang mga bahaging kaya ng kanyang kamay. Sa kanyang dibdib, tiyan at mga binti. Isinuksok niya ang kanyang kamay sa loob ng kanyang salawal upang malinisan at masabonan din ang kanyang alaga.

“Tang-ina…”

Napalingon siya sa pinanggalingan ng tunog na iyon – hindi siya maaring magkamali – boses ng tao ang kanyang narinig at hindi iyon guni-guni lamang. Napatitig siya sa bintana ng isang maliit na bahay sa likuran ng bahay nila Tiyo Carding. Naka-hiwalay kasi ang estruktura sa pangunahing gusali ng maliit na compound na kanilang tinitirhan. Kung hindi siya nagkakamali – ang bahay na iyon ang bahay ng anak ni Tiyo Carding na nasa ibang bansa – kung gayon – tanging ang dalawang bata lamang ang nasa bahay ng gabing iyon.

Sinubukan niyang aninagin kung mayroon mang tao sa bintana ngunit ni anino ay wala naman siyang makita – kaya’t binaliwala na lamang niya iyon at nagpatuloy sa pagligo.

Muling siyang nagbuhos ng tubig, hinugasan ang bula mula sa kanyang katawan. Dumaloy ito pababa, kasabay ng mga buntong-hininga na hindi niya namalayang kanina pa pala niya pinipigil. Isa pa. Mas mabagal. Mas sinadya.

Hinayaan niyang manatili ang lamig, na para bang sinusubukang pakalmahin hindi lang ang katawan kundi pati ang isip. Nang maramdaman niyang malinis na siya ay inabot niya ang tuwalyang sinabit upang tuyuin ang sarili.

May kung anong kutob siyang hindi talaga siya nag-iisa ng gabing iyon – ramdam niya na mayroon mga matang nakamasid sa kanya – asiwa man ay ipinagpatuloy na lamang niya ang kanyang ginagawa. Nasa kalagitnaan siya ng pagpupunas ng katawan ng muling makarinig ng mahinang kaluskos mula sa maliit na bahay na iyon.

Isang pilyong ideya ang kanyang naisip – alam niyang kulay berde ang dugo ng dalawang batang pinakilala sa kanya ni Tiyo Carding at sigurado siyang isa sa dalawang iyon o di kaya’y ang dalawa mismo ang namboboso sa kanya ngayon. Kaya’t binalak niyang pagbigyan ang dalawa – pinulupot niya ang kanyang tuwalya sa kanyang baywang at hinubad niya ang kanyang basang salawal. Humarap pa siya sa maliit na bahay na iyon – siguradong kita siya ng kung sino man ang nagtatago sa bintana. Tanging ang kanyang tuwalya na lamang ang nagtatago sa kanyang burat.

Isang pilyong ngiti ang kanyang pinakawalan nang ibinuka niya ang suot na tuwalya – nagkuwaring tinutuyo ang kanyang alaga at ang kanyang mga bola. Alam niyang kitang kita ng namboboso ang kanyang malaking alaga.

“ Laki“

Doon niya na kumpirmang isa sa dalawang bata ang nagsalita – malaman ang mas batang bakla ang kanyang narinig.

Nagbingi-bingihan siya at pinatuloy ang pagpapatakam. Hinawakan pa niya ang kanyang katabaan at marahan na minasa-masahe ang kanyang alaga – para siyang nag sasalsal ng sariling burat. Nag flex pa siya ng kanyang biceps upang mas lalong matakam ang mamboboso.

“ Kuya ang laki“

Huli! Dalawa nga ang nanonood sa kanya – at kumpirmadong bakla nga ang dalawa.

Tama na muna ang palabas mga kids – next time ulit. 

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Sais - Mapalad si Bisor

Halos lumuwa ang mga mata ni Caloy habang nakadungaw siya sa salamin ng pintuan ng silid na iyon ng imbakan. Hindi niya ma-alis ang kanyang mata sa pagtitig sa malaking alaga ng kanyang Tito Gary. Kung kagabi ay halos hindi niya maaninag ang ari nito, ngayon ay kitang kita na niya sa liwanag ang itsura ng pagkalalaki ng kanyang tiyuhin.

Katulad ng bisor na kausap nito, ay siya rin ay takam na takam ng makita ang alaga ng kanyang tiyuhin. Ang laki nito, ang taba at ang buong itsura ng pagkalalaki nito ay kaakit-akit. Idagdag pa ang makakapal na buhok nito doon na nakakadagdag ng kisig sa lalaki. Titig na titig siya sa mala- makopang ulo ng alaga nito at namumula rin nitong mga bayag.

Napa-kagat labi siya nang simulang himasin ng kanyang tiyuhin ang burat nito kaharap ng bisor nito. Hindi man niya alam ang tunay na dahilan ay pinagpatuloy lamang niya ang pamboboso rito.

Kitang-kita niya ang paghilahila ng tiyuhin sa kahabaan nito at ang paglamas nito sa nakalaylay nitong mga bola. Ang lakas ng kabog ng kanyang dibdib ng makita ang kanyang tiyuhin na sinasalsal ang burat nito habang nakatitig sa matandang bisor na iyon.

Nakanganga ang matandang bisor habang pinapanood ang kanyang tiyuhin – parang isang manyakis na matandang tuwang tuwa sa live-show ng isang guwapong adan. Hindi niya akalain na ganoon pala si Mr. Rivas. Ang buong akala niya ay lalaking-lalaki ito dahil pamilyadong tao ito na mayroon apat na anak. Andami na talagang tagong bakla.

Gary:

Ahhhhh… ohhhhhhh…

Dinig niya ang ungol ng kanyang tiyuhin sa loob – habang sinisimulan na nitong salsalin ang sariling ari. Naka-tutok siya sa pagtaas baba ng kamay nitong nakahawak sa mataba nitong ari. Ang namumulang ulo ng alaga nito ay palitaw-litaw sa malaki nitong kamay.

Mr. Rivas: Tang-inang burat yan! SAWA!

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Syete - Sadyang-Siwang

Kinaumagahan, tahimik na ang paligid matapos ang magdamagang ulan. Huminto na ang patak mula sa bubong, ngunit naiwan ang bakas ng nangyari. Nakaupo si Gary sa gilid ng kama, nakatingin sa mga batya at timba na inilagay niya sa iba’t ibang sulok ng kwarto. May ilan pang patak ng tubig sa sahig; malamig ang simento sa ilalim ng kanyang mga paa.

Tumayo siya at marahang lumabas ng silid. Amoy niya ang kape bago pa man siya makarating sa kusina. Naroon na ang kanyang tiyuhin at tiyahin—tahimik, may kanya-kanyang tasa.

Tiya Minda:

Halika, Gary. Kape ka muna.

Tumango siya at umupo sa tapat nila. Inabot sa kanya ang tasa, mainit pa. Saglit siyang humigop, ramdam ang init na gumapang sa kanyang dibdib.

Napatingin ang kanyang tiyahin sa direksyon ng kwarto niya.

Tiya Minda:

Pasensya ka na talaga sa nangyari kagabi.

Hindi na dapat umabot sa ganyan ang bubong.

Gary:

Ayos lang po.

Hindi naman po kalakihan ang tulo.

Umiling ang kanyang tiyuhin, nakasandal sa mesa.

Tiyo Carding:

Matagal ko na talagang dapat inayos ’yon.

Lumala lang dahil sa ulan.

Sandaling natahimik ang tatlo bago muling nagsalita ang kanyang tiyuhin.

Tiyo Carding:

Habang hindi pa naaayos ang bubong,

baka mas mabuti kung sa kabilang bahay ka muna tumuloy.

Nagtaas ng tingin si Gary.

Tiyo Carding:

Doon kina Caloy.

May bakanteng kwarto roon. Mas maayos ang bubong.

Sumang-ayon ang kanyang tiyahin.

Tiya Minda:

Mas kampante rin kami kung doon ka muna.

Hindi ka mababasa kapag umulan ulit.

Tahimik na nag-isip si Gary. Hindi niya planong lumipat, ngunit malinaw sa isip niya ang tunog ng patak ng ulan kagabi—ang malamig na gising, ang biglang pagkaabala.

Gary:

Kung okay lang po sa kanila…

Ngumiti ang kanyang tiyahin.

Tiya Minda:

Ayos lang ’yon. Para ka na ring pamilya roon.

Tumango si Gary at muling humigop ng kape – sumilay ang pilyong ngiti mula sa kanyang mga labi.

Mukhang mapapadali ang pagpapa-amo ko sa batang iyon ah. 

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Ocho - Lango sa Alak

Maghahatinggabi na, ngunit hindi pa rin makatulog si Caloy. Nakahiga siya nang patagilid, nakatitig sa dingding, habang pumapasok sa bintana ang putol-putol na tawanan mula sa labas. Doon, sa ilalim ng puno, nag-iinuman ang kanyang Lolo Carding, ang kanyang Tito Gary, at tatlo pang kalalakihan.

Bumangon siya at marahang dumungaw sa bintana. Kitang-kita niya ang liwanag ng bombilyang nakasabit sa sanga, ang mga baso na paulit-ulit na nagtutunugan, at ang mga anyong bahagya nang pasuray-suray. Mainit ang gabi, mabigat ang hangin, at mas mabigat ang ingay ng tawanan na tila walang balak humupa.

Lolo Carding:

Isa pa! Bihira lang ’to.

May humalakhak na sumagot. May nagpatugtog ng lumang radyo—mahinang kundiman na natatalo ng halakhakan.

Napatingin si Caloy sa kanyang Tito Gary. Tahimik lang ang kanyang Tito, nakaupo sa dulo, hawak ang baso. Hindi kasing-ingay ng iba, ngunit bakas sa mukha ang pamumula ng alak. Paminsan-minsan ay napapangiti siya, paminsan-minsan ay napapatingin sa malayo, parang may iniisip.

Isa sa mga lalaki:

Tagay, Gary! Sa bagong simula!

Nagtaas si Gary ng baso at marahang tumango.

Gary:

Tagay.

Tumunog ang mga baso. May tumawa, may umubo, may muntik nang matumba. Sa dami ng bote sa mesa, halatang lasing na ang ilan.

Humigpit ang hawak ni Caloy sa gilid ng bintana. May kaba siyang hindi maipaliwanag—halo ng pagod at pangamba. Ayaw niyang makita ng kanyang tito na gising pa siya, kaya dahan-dahan siyang umatras, isinara ang bintana, at muling humiga.

Ngunit kahit nakapikit na, patuloy pa rin ang tawanan sa labas. Hindi siya dalawin ng antok dahil sa ingay ng mga nag-iinuman.

Binatang Boses:

Papa – pinapunta ako ni Mama dito – pinapasundo ka na.

Napabalikwas nang bangon si Caloy mula sa kanya pagkakahiga. Pamilyar sa kanya ang boses ng binatang iyon. Madalian siyang dumungaw sa bintana at nakita ang pamilyar na lalake. Hindi siyang maaring magkamali - si Francisco iyon o kilala niya bilang Francesca. Ito ang kanyang laging karibal sa eskwelahan sa larong volleyball. Alam niyang bakla ang binatang iyon na kasing edad lamang niya. Hindi niya akalain na isa pala sa mga kainhuman na kanyang Tito Gary ang ama ng binatang iyon.

Isa sa mga lalaki:

Anak, andito ka pala – hik – bakit naman? Maupo ka muna anak – tatapusin lang ni papa nag huling bote na ito. Maupo ka muna diyan.

Patuloy ang pagmumasid ni Caloy sa mga nangyayari sa labas. Kitang-kita niya na kukontra pa sana, ang baklitang iyon, sa mungkahe ng ama nito. Ngunit, nang makita nito ang kanyang Tito Gary, ay bigla itong nanahimik at umupo sa tabi ng kanyang tiyuhin.

Hindi niya maintindihan ang kanyang sarili, ngunit may galit siyang naramdaman sa ginawang iyon ni Francesca. Ngunit wala siyang magawa, tanging ang pagmumasid lamang sa likod ng bintanang iyon, ang kanyang kayang gawin.

Ama ni Francesca:

Anak – ito pala si Gary – pamangkin yan ni Tito Carding mo. Napaka-gwapong lalaki diba?

Francesca:

Ah. Opo papa.

Nangigil siya sa nakitang reaksyon na iyon ni Francesca sa pagpapakilala ng kanyang ama sa tiyuhin niyang si Gary rito. Kitang-kita niya ang mukha nitong nagpapahinhin habang kinakausap ang kanyang tiyuhin.

Francesca:

Hello po.

Gary:

Ah, hi.

Dahan dahan pang inabot ng baklita ang kamay nito sa kanyang tiyuhin upang makipagkamay.

ANG LANDI!!!

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Nuweve - Aruga ng Dalawang Bata

Gary:

Uhmmmmmmmm…

Ang mahinang pag-ungol na iyon ang nagpa-tigil sa kanilang ginagawa – agad nilang binawi ang kanilang mga labi at naupo – pinakiramdaman ang lalaki – pinagmasdan ang kilos ng katawan nito.

Tulog pa rin.

Parang nabunutan ng tinik sa dibdib si Caloy – hindi sila nahuli ng kanyang kapatid.

Caloy:

Tito Gary…

Niyugyog niya ang katawan ng barako.

Walang sagot.

Caloy:

Tito Gary!!!

Medyo nilakasan niya ang kanyang boses maging ang pag-yugyog sa katawan nito ay nilakasan na rin niya.

Wala pa rin imik ang gwapong pulis.

Milo:

Tulog pa rin Kuya – safe.

Muling sumilay ang ngiti sa labi ng kanyang kapatid.

Caloy:

Hubarin na natin ang shorts

Pabulong niyang sabi sa kapatid niya na nagpasabik lalo sa bata.

Muli ay sinimulan nilang talupan ang tulog na tiyuhin. Dahan-dahang inabot ni Caloy ang botones ng shorts nito at kinalas. Sinunod naman niyang ibaba ang zipper nito na madali lang niyang nagawa. Tinignan niya ang kanyang kapatid – humingi ng tulog na agad naman nitong binigay.

Sa magkasabay na kilos ay nahubad nilang dalawa ang maong shorts ng lalaki. Halos mabuwal pa sila mahila lang ang masikip nitong short.

Halos sabay ang paglaglag ng panga nilang dalawa nang makita ang itsura ng kanilang tiyuhin na tanging ang suot lamang ay ang manipis nitong puting bikini brief.

Fuck! Sarap!

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata Diyes - Hiling ni Milo

Gusto ko po ang titi niyo Tito Gary.

Umalingaw-ngaw ang mga salitang iyon ng nakababata niyang kapatid na si Milo. Halos malalag naman ang kanyang panga sa narinig na iyon. Nakasilip pa rin siya sa butas sa dingding – nag-uusyoso sa nangyayari sa loob.

Gulat na gulat ang kanyang tiyuhin sa mapangahas na tanong ng kanyang kapatid.

Gary:

Gusto mo ang titi ko?

Milo:

Uhmmm.. opo.

Gary:

Huh?

Dinig sa boses ng kanyang tiyuhin ang pagka-asiwa sa sariling tanong lalo na sa sagot ng bata.

Milo:

Uhmmm.. Tito – huwag po kayo magalit…

Napa-ngiti ang kanyang tiyuhin ng bahagya bago ito lumuhod -upang pumantay ang tingin nito sa kanyang kapatid na halatang nahihiya na.

Gary:

Hindi ako galit. Pero alam mo ang sinasabi mo Milo?

Milo:

Opo – alam ko po. Kasi po – kagabi – noong nililinisan ka namin ni Kuya Caloy – nakita ko po kasi ang putotoy niyo – ang laki po! Hindi kagaya ng sakin. Gusto ko po makita ulit Tito.

Gary:

Hahaha… Syempre hindi magkapareho ang putotoy natin. Paglaki mo – mas lalaki pa yang sayo- hintayin mo lang. 

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************