THE APOCALYPSE

Tyler Mata as Erwin. (Credits all goes to the owner of the photo)

yourbitterman

•◈•

ERWIN

TINT! TINT! TINT!

Kaagad akong napabangon nang marinig ko ang tunog ng alarm clock ko. Kaagad ko din iyong pinindot sa likod upang tumigil ang pagtunog nun.

Oh, it’s so cold.

Matapos ay nag-stay muna ako sa pagkakahiga ko sa kama ng ilang minuto. Nang ma-satisfy ako ay kaagad kong hinanap sa kama ko ang remote ng air con at hininaan iyon. Matapos ay tumayo at bumaba ako sa kama.

Malamang

nasa

sala na ang

lahat

.

“I should brush my teeth first.” Sabi ko sa sarili ko habang natatawa bago ako dumeretso sa banyo ng kwarto ko.

Yes, I have my own comfort room. We all have our own.

After thirty minutes, I got out of my comfort room and decided to finally go out to my room but I took my wallet and phone first with my charger.

“Kung bakit ba naman kasi nakalimutan kong mag-charge kagabi.” Sabi ko habang naglalakad sa hallway na nakatingin sa bar ng phone ko.

Halos

kaunti

nalang

ang green

sa

loob

ng battery icon nun.

And that’s when everything finally sinked in.

“Dang! I got wasted!” Asar na sabi ko habang napapa iling.

Wait,

ano

bang

meron

kahapon

?

Kagabi

?

“Ay gagu! Christmas eve pala kagabi.” Natatawang sabi ko bago ko sinapok ang sarili ko. Matapos nun ay nagmamadali akong tumakbo pababa ng hagdan.

Shit! Late na ako

sa

gift giving! Shit!

“Ma! Pa!” Sigaw ko habang pababa pero walang sumasagot.

Where are these people?

“Ma? Pa? Yohoo! Where are you?” Tawag ko ulit nang makababa na ako. “Era? Hey! Everyone! Where are you?” Tanong ko.

Why are they not here?

“It’s awfully quiet.” I said and took my steps going to the dining area. Baka kumakain na sila.

It has been my family’s practice to eat on Christmas day together.

Pero ang hindi ko malaman ay kung bakit nakalimutan yata nila ako. Hello! Anak kaya ako, tas kakalimutan?

I’m my Mama and Papa’s only child. Goodness!

“Parents!” Muling tawag ko nang makadating ako sa dining area pero wala. “Gosh! Where the hell are you?” Inis na tanong ko bago ako kumuha ng isang piraso ng bread.

Nasaan ba ang mga ’to? Nagtatago ba sila? Duh! It’s Christmas day and not Halloween to play hide and seek.

Sana man lang

sinabihan

ako para

nakapag

handa

naman ako ng

konti

.

“Ma… Pa… Where are you?” Walang ganang tawag ko ulit sa kanila. This is getting boring, nasaan ba sila?

“Ah, baka nasa front yard.” Sabi ko nang makapag isip ako. Kaagad naman akong dumeretso sa exit namin sa likod dahil mas mabilis akong makakapunta dun.

I will be the one to surprise you, parents!

As soon as I got out of the house, I immediately tiptoed para hindi ako makagawa ng ingay.

“Humanda kayo sa akin.” Natatawang sabi ko habang dahan-dahang naglalakad.

Ilang saglit pa ay natanaw ko na ang puting bakod ng bahay namin na hanggang beywang ko lang.

Gawa kasi iyon sa kahoy na pininturahan lang ni Papa ng puti.

“Bulaga!” Sigaw ko nang makadating ako sa harapan ng bahay namin pero imbes na masurpresa ko sila ay ako ang nasurpresa sa nakita ko.

“Oh my fucking gosh!” Sigaw ko nang makita ko ang napakaraming tao sa harapan ng bahay namin.

Ilan ay nasa labas ng bakod habang ang ilan naman ay nasa loob.

Hindi ako

nagulat

sa

mga

kalat

na nakita ko, o

sa

mga

upuan

na

tila

dinaanan

ng

bagyo

.

What made me shocked and surprised ay ang mga hitsura ng mga taong nakikita ko, kung tao man sila.

Bakit

sila

naaagnas

?

Bakit

parang

sunog

ang

mga

balat

nila

at

bakit

mukha

silang

zombie!?

Ilang saglit lang matapos kong sumigaw ay mabilis silang napaharap sa direksyon ko. Tila may remote na kumukontrol sa mga ulo nila at sabay-sabay silang napatingin sa direksyon ko. Kasunod nun ay ang paglakad nila nang unti-unti habang umu-ungol at tila kinakapos ng hininga.

“Y-You’re fucking kidding me!” Mabilis at tila hindi makapaniwala kong sabi habang nakatingin sa kanila na naglalakad nang pa-unti-unti.

Ilang saglit pa ay tila bumilis ang kanilang paglalakad, hanggang sa naging pagtakbo ang mga yun.

“Shit! Shit!” Mura ko bago ako patakbong bumalik sa dinaanan ko. “Gagu! What the fuck is happening here!? Shit!” Mura ko bago ako mabilis na nakabalik sa loob ng bahay at isinara ang pinto sa exit.

The last time I checked,

pasko

ngayon

.

Bakit

ganito

ang

nangyayari

!?

Ilang saglit lang matapos kong masara ang pinto ay mga sunud-sunod na kalabog ang narinig ko.

Tell me this is not happening!

“T-This is not true.” Sabi ko habang nanginginig ang mga kamay na naglalakad pabalik sa dining area.

Kaagad kong kinuha ang phone ko pero naalala ko na wala palang charge yun kaya mabilis akong pumunta sa lugar kung mayroong socket.

Sa

living room.

Kaagad kong kinuha ang charger at isinaksak yun sa socket, sunod sa phone ko.

“Damn.” Inis na sabi ko nang mag turn on ang phone ko. Hindi nagtagal ay lumikha yun ng ingay dahil sa naparaming notifications at messages.

Hindi ko alam pero mabilis ko yung tinanggalan ng tunog, dala marahil ng takot at kaba.

Fucking hell!

“What the hell?” Sabi ko nang makita ko ang maraming messages galing sa parents, family and friends ko.

“Putang ina!” Mura ko nang mabasa ko ang unang message na nakita ko sa inbox ko.

Galing ito sa kaibigan kong si Kaecie, ayon sa nakita ko, halos ilang oras pa lamang ang nakakaraan niyang i-send niya ito.

Kaecie

:

Erwin! Where the hell are you?! You have to get your ass here, right now! I don’t know what happened but we have to leave.

Everything is in chaos! You won’t believe it but there are zombies here! I don’t know where they came from.

It’s disaster here! Come and get your ass here now!

“What the hell is happening?” Tanong ko bago ko inilapag sa may sofa ang phone ko at kinuha ang remote.

Kaagad kong itinurn on ang TV at hininaan ang volume nun. Doon na lumitaw ang napakaraming balita.

GMA, ABS-CBN,

TV5

, CNN at

iba

pa.

Bawat lipat ko ng channel ay pare-pareho lang ang captions ng headline.

APOCALYPSE AROSE:

We advice everyone to take precautions and to be safe.

“This is crazy!” Sabi ko bago ko naiinis na pinatay ang TV. Matapos nun ay pumunta ako sa may bintana at inililis ang kurtina upang makita ko ang labas.

Doon na pumasok ang lahat sa isip ko.

Apocalypse arose, zombies, the headlines, everything.

“T-This is not happening. O-Oh my gosh.” Nanginginig na sabi ko habang nakatingin sa mga panget at naaagnas na mga katawan at mga mukha ng tao na nasa labas at loob ng bakod namin.

They are fucking zombies.

“Oh, fuck. They’re real. There are zombies. Fuck.” Mura ko habang nakatingin sa mga nilalang na nagkalat sa daan at front yard namin.

What a Christmas…

DISCLAIMER

APOCALYPSE ay gawa ng malikot na pag-iisip ng awtor na walang iba kung hindi si yourbitterman

.

Ang lahat ng karakter at pangyayari sa istoryang ito ay kathang isip. Ang alin mang pagkakahalintulad sa totoong buhay ay hindi sinasadya.

AUTHOR

Mga mambabasa,

Nais kong iparating sa inyo na ito ang unang beses na magsusulat ako ng istorya na may ganitong uri ng genre.

Nais ko ding humingi ng paumanhin (ngayon palang) kung may hindi akma at nakakalitong impormasyon akong maisusulat.

Salamat! Hihi

Before IT happened

6:AM

,

1

4 hours before IT happened…

“Erwin, nakuha niyo na ba yung order kong lechon?” Tanong ng Mama ni Erwin sa kanya. Ala sais iyon ng umaga, ika-24 ng Disyembre.

Abala

ang

bahay

nila

dahil

dito

gaganapin

ang

selebrasyon

ng

pasko

ngayong

taon

.

Inaasahan na niyang darating ang mga ka-anak nila, nauna na nga ang pamilya ng panganay na kapatid ng kanyang Papa. At gaya ng nakagawian, puno ng iba’t ibang dekorasyon ang kanilang bahay. Mapa labas o loob man nito.

Nasa sulok ng hagdan ang malaking christmas tree nila, na may palamuti na ang tanging kulay ay asul at puti. May mga nakasabit ding kulay pulang medyas sa hawakan ng hagdanan nila.

Gayun

din ang

daanan

,

nakatira

kasi sila

sa

isang

pribadong

subdivision

dahil

mayaman

ang

pamilya

nila

.

Makikita naman sa daanan ang mga puno na sinabitan ng iba’t ibang christmas decorations. Bawat pamilya kasi sa subdivision na iyon ay may nakatokang puno at bakod na kanilang dedesenyuhan.

Umiling si Erwin sa kanyang Mama, “Ma, hindi pa. Wala pa si Kaecie. Hinihintay ko siya, siya kasi yung may alam sa lugar.” Paliwanag nito, pagtutukoy sa kanyang matalik na kaibigan.

Umiling naman ang ginang sa kanyang anak, “siguraduhin niyong makukuha niyo yun bago mag-gabi. Naku, traffic pa naman niyan dahil holiday season. Baka hindi kayo kaagad makabalik, magsisimba pa tayo.” Sermon pa nito.

“Oo, Ma. Don’t worry, makukuha namin yun.” Sagot naman ni Erwin bago siya pumunta sa living room ng bahay nila.

Umupo siya sa isang sofa na nakatapat sa kanilang malaking flat-screen na television. Kaagad niyang kinuha ang remote na nasa maliit na mesang gawa sa salamin at binuksan ang TV para manood.

Ilang saglit pa ay bumungad sa kanya ang isang discovery channel, kung saan may ipinakita na mga scientists na may ginagawang eksperimento. Bumuga ng hangin si Erwin, dala ng pagkabagot at inilipat iyon sa ibang channel.

“Sino ba ang nanood dito? Bakit nasa channel na ’to?” Tanong niya, ngunit huli na bago niya makita ang caption na nagsasabing: NEW FOUND ELEMENT, PUT INSIDE THE ROCKET AND READY TO BE LAUNCHED. At nailipat iyon sa ibang channel.

6 PM,

7 hours before IT happened…

“Tita!” Magiliw na sabi ng isang babae sa Mama ni Erwin, si Kaecie. Ang matalik na kaibigan ni Erwin. Hinalikan nito ang ginang sa pisngi, “nandito na po ang lechon.” Dagdag nito bago may pumasok na dalawang lalakeng may buhat ng isang pahabang kahon.

“Ay, sige sige at pakilapag nalang yan sa mesa. Doon sa may dining area.” Utos ng ginang sa dalawa matapos ituro kung saan iyon ilalagay. “Salamat.” Sabi nito nang umalis ang dalawa.

“Pasensya na at natagalan, may binili pa po kasi ako sa mall.” Sabi ni Kaecie.

“Okay lang, maaga pa naman.” Sagot ng Mama ni Erwin, “by the way, papuntahin mo ang family mo dito mamaya. Madaming foods, tyaka samahan niyo na kami total madami naman kami dito. The more, the merrier ika nga.” Sabi nito sa dalaga.

Tumango naman ang dalaga, “okay po, Tita. Sasabihin ko yan sa kanila.” Sagot pa nito, “sige na ho, puntahan ko lang si Erwin.” Paalam nito bago iwanan ang ginang na siya namang bumalik sa kusina para ayusin ang mga pagkain. Katuwang nito ang asawa ng kanyang panganay na kapatid at ang kasambahay nila sa bahay.

Nakadating

na din ang

iba

, at halos

kompleto

na

silang

lahat

.

SAMANTALA

…

Sa isang malawak na facility, na lihim na pinapatakbo ng gobyerno ay kasalukuyang inaayos ang mga kailangang gamitin at kontrolin upang maging maayos ang paglo-launch ng rocket na pinangalanang Project Life.

Nasa loob ng isang laboratoryo ang mga kawani at opisyal ng gobyerno kasama ang pinaka magagaling na scientists sa bansa. Layon ng grupo at proyekto na magpalipad ng isang rocket na may lamang chemical sa himpapawid.

8 PM,

4 hours before IT happened…

Nakahanda na ang lahat. Hindi lamang ang pamilya ni Erwin, kung hindi pati narin ang halos lahat ng pamilya sa buong mundo.

Bakit hindi? Gayong malapit na ang kapanganakan ni Kristo?

Ang ilan ay

bihis

na at

naghihintay

na

lamang

ng

ilang

oras

upang

magtungo

sa

simbahan

at

magsimba

.

“Erwin!” Sigaw ni Nora, ang Mama ni Erwin. Tapos na kasi ang lahat at ang anak nalang nito ang hinihintay bago sila magpunta sa simbahang malapit sa subdivision nila.

“Nandyan na!” Sigaw naman ni Erwin sa Mama nito bago patakbong tinungo ang hagdan at bumaba. “Sorry sa paghihintay.” Sabi nito nang makadating sa baba.

“Tara na, nauna na ang mga Tito at Tita mo. Kahit kailan talaga ang bagal mo.” Puna ng kanyang Papa na si Marsel.

“Sorry na nga.” Natatawang sabi naman ni Erwin sa Papa niya.

Umiling ang dalawa, “tara na, gamitin na natin ang sasakyan ko.” Sabi ng padre de pamilya bago ito naunang maglakad palabas.

“Yaya, ikaw na ang bahala sa bahay. Yung mga pagkain, takpan mong maigi, ha?” Bilin ni Nora sa kasambahay bago ito sumunod sa asawa niya at ganun din ang ginawa ni Erwin.

…

10 PM,

2 hours before IT happened…

“The Lord be with you and bless you. In the name of the Father, the Son and of the Holy Spirit… Amen. Merry Christmas everyone!” Basbas at bati din ng Pari sa lahat, hudyat na tapos na ang misa. Hudyat din iyon upang magmano ang mga nakababata sa kanilang mga magulang at ibang nakakatanda sa kanila.

At matapos din nun ay napagpasyahan na ng pamilya ni Erwin na umuwi na upang sa bahay hintayin ang hating gabi na nakasanayan nang gawin ng pamilya.

…

SAMANTALA

…

SINIMULAN nang paliparin ang rocket. Naging matagumpay naman ito sa una ngunit nagkaroon ng isang aberya.

At kung gaano ito kabagal umangat mula sa lupa ay ganoon naman ito kabilis na bumagsak. Sanhi upang masira ang rocket at magkaroon ito (ang laman ng rocket) ng pagtagas.

Mabilis na nalanghap ng mga taong malapit sa site ang amoy na nanggaling sa tagas na lumabas mula sa rocket.

…

11 PM,

1 hour before IT happened…

Ika labing isa na ng gabi nang makarating ang pamilya ni Erwin sa kanilang bahay. Halos kasunod lamang nila ang pamilya ng kanyang kaibigang si Kaecie na kapit-bahay lamang niya.

Kumaway muna siya sa dalaga bago siya pumasok sa loob ng bahay, kasunod ng kanyang magulang, mga pinsan at tiyo’t tiya.

…

11:30 PM,

30 minutes before IT happened…

Hindi inaasahan ang naging epekto ng pagtagas ng chemical sa mga nakalanghap nito. Nagkaroon ito ng kakaibang epekto.

Mabilis na inilagay sa alarma ang buong pasilidad, dahilan upang magkagulo ang mga tao sa lugar.

…

SAMANTALA, sa bahay ni Erwin ay nag-umpisa na ang selebrasyon kahit maaga pa ng kalahating oras na dapat nilang sundin.

Nagsimula nang mag-inuman ang mga tiyo niya, kasama ang kanyang Papa at ilang mga lakakeng pinsan. At isa sa mga pinsan niya ang nakakita sa kanya, kung kaya’t wala siyang nagawa kung hindi ang sumalo sa inuman.

Madaming

case ng red horse at

kahon

ng

emperador

at alfonso ang

binili

.

May

mga

juice din na

sinangkap

at

ilang

pagkain

o

pulutan

ang

nasa

labas

para

sa

kanila

.

“Let’s cheers!” Sigaw ng kanyang Papa, kaya itinaas nila lahat ang kanilang mga hawak na baso at ipinagdikit-dikit ang mga iyon kaya lumikha ang mga iyon ng ingay at matapos nun ay nagtawanan sila.

…

And IT happened…

SA ganap na ikalabing dalawa ng gabi, isang hindi inaasahang pagsabog ang sumunod na nangyari sa pribadong site.

Dahil doon ay mas lalong kumalat ang pagtagas ng chemical at naging mas malaki ang pinsala, hindi lamang sa site kung hindi na din sa mga taong naroon.

Mas lalo ding tumaas ang lebel ng alarma sa naturang lugar na mas nagpatindi ng panic at tensyon sa mga naroroon.

…

AT nasaksihan ng lahat ang pagsabog na iyon. Lahat ay natigilan, nag-isip kung ano ang nangyari ngunit panandalian lamang iyon dahil muli silang bumalik at ipinagpatuloy ang selebrasyon nila ng kapaskohan.

…

“Let’s get wasted! Yoohooo!” Sigaw ni Erwin habang nasa malawak na veranda sila ng kanilang bahay. Dahil sa hating gabi na ay puno na ng masayang tugtugin ang buong subdivision. Bukas na din ang mga ilaw na may iba’t ibang kulay at disenyo.

At gaya naman ng bilin sa kanya ng Mama ng kaibigan, inaya ni Kaecie ang kanyang pamilya na magpunta sa bahay nila Erwin. Wala namang naging problema dahil naging malapit na ang mga pamilya nila.

Lahat ay masaya at nagsasalo-salo.

Ngunit

sa

kabilang

banda hindi

nila

alam ang

naka

ambang

panganib

.

Hindi

nila

alam na ang

gabing

iyon

ang

babago

sa

mundo.

Pagbabago

na ni isa

sa

kanila

ay hindi

inakala

.

Sa

mismong

araw

ng

pasko

ay

nagkaroon

ng

APOKALIPSIYA

.

Christmas

Anna Kendrick as Kaecie. (Credits all goes to the owner of the photo)

yourbitterman

•◈•

ERWIN

“Napaka gandang pasko nito.” Natatawang sabi ko bago ko ibinalik sa dati ang kurtina.

Mabilis ko ding ini-lock ang lahat ng entrance ng bahay na maaaring pasukan: bintana, pinto at maging ang daan ng mga alaga naming hayop na mukhang wala na din.

“What am I supposed to do now?” Tanong ko sa sarili ko bago ko napansin ang mga luha na pumapatak mula sa mga mata ko.

“Damn it!” Inis na sabi ko bago ko inalis sa pagkakasaksak ang charger ng phone ko at pumunta pabalik sa kwarto ko.

There should be

something that I can do. Hindi

pwede

na

maiwan

lang ako

dito

.

Mabilis kong isinaksak muli ang charger at hinayaan ang phone ko na magcharge bago ako pumunta sa study table ko at doon binuksan ang laptop ko.

“May connection sana.” Sabi ko habang hinihintay na bumukas ang laptop ko.

“Ooh!” Sabi ko nang makita ko na may connection. Kaagad akong nagtipa sa laptop ko at binuksan ang Facebook account ko.

Ilang saglit pa ay nakita ko ang news feed ko, lahat tungkol sa mga zombies. Mayroon din sa mga nasusunog na buildings at mga footage ng mga police at ilang pang mga naka uniform na nililikas ang mga civilians.

“Damn.” Sabi ko nang mapanood ko ang isang video.

The sender was able to record (video) zombies that are attacking people.

May ilan-ilan pa nga na tungkol naman sa mga tao na humihingi ng tulong. Ilan ay umiiyak at ilan ay sumisigaw.

I should contact someone, somebody. Maybe the authority.

Mabilis akong bumalik kung nasaan ang phone ko. Kaagad kong i-dinial ang number ng police station na malapit sa amin pero maka ilang beses ay puro toottoot* lang ang narinig ko.

“Fuck!” Inis na sabi ko bago ko hinanap sa contact ko ang number ni Mama at Papa. Kaagad kong tinawagan ang number ng isa sa kanila pero wala ding sumasagot.

My gosh! What am I gonna do!?

“Isip, Erwin. Isip.” Sabi ko bago ko sinubukang tawagan si Kaecie.

Sumagot

ka

, please.

Sumagot

ka

.

“H-Hello?” Dinig kong sabi ng tao sa kabilang linya.

“Hello!? Kaecie!?” Sabi ko habang nakangiti. “This is Erwin, hello?” Dagdag ko.

“Oh my gosh!” Tili ni Kaecie sa kabilang linya. “Erwin? Nasaan ka? Kamusta ka? Oh my gosh.” Tanong niya bago ako nakarinig ng mga hagulgol.

“Kaecie, hey. I’m fine, don’t worry.” Nalulungkot na sabi ko, “nasaan ka? Nasaan kayo?” Tanong ko.

“Nasa military headquarters kami ngayon. Kasama ko ang parents mo. Napaka dami namin dito.” Sagot ni Kaecie habang umiiyak, “i-ikaw? Nasaan ka? Kamusta ka?” Tanong niya.

Nakahinga ko nang malaman kong kasama niya ang mga parents ko. “Nasa bahay ako.” Sagot ko.

“Oh my gosh!” Sabi ni Kaecie.

“Don’t worry, I’m fine.” Mabilis na dugtong ko, “ang hindi ko lang alam ay kung gaano ako tatagal dito.” Sabi ko.

“Erwin…” Sabi ni Kaecie sa kabilang linya, humahagulgol.

“Oh, by the way, merry Christmas.” Pagbibiro ko.

And again, she cried. “I hate you!” Sigaw niya sa akin, “how could you even say that at a time like this!?” Tanong niya bago ko narinig ang mga hikbi niya.

“Don’t worry, I’ll think of a plan.” Sabi ko.

“Don’t do anything reckless, Erwin.” Sagot niya sa akin, “I know you.” Dagdag niya.

“Huh! Of course, I wouldn’t.” Sagot ko.

“Be safe, besh.” Umiiyak na sabi ni Kaecie sa akin.

“You, too. Tell Mom and Dad that I’m okay, that their child is still alive.” Sabi ko.

“Gosh!” Tili ni Kaecie bago ako ulit nakarinig ng impit na iyak, “I-I will.” Dagdag niya.

“I’ll see you again, Kaecie. I promise.” Sabi ko.

“You better do—” huling dinig ko bago namatay ang tawag.

Ibinaba ko ang phone ko at impit na umiyak.

Ahh

! Fuck! What a Christmas.

…

“Time to make a plan.” Sabi ko habang nakatingin sa salamin.

Tang ina, maga na

mga

mata ko.

“I need to leave this place.” I said and stood up and went downstairs. Kaagad akong nagpunta sa mga cabinet namin at doon naghanap ng hiking bags.

Gladly, my Dad is a hiker kaya

napaka

dami

niyang

ganun

.

“This one would do.” Sabi ko matapos kong kunin ang pinaka malaki sa lahat. Sa tanya ko ay kakayanin ko naman kahit punuin ko ito ng mga gamit at pagkain.

Gamit

at

pagkain

…

“Shit!” Mura ko nang maalala ko na hindi pala ako nakapag check ng mga pagkain.

Damn! Sana

meron

pa.

Kaagad akong nagpunta sa kitchen. Diretso sa mga lagayan ng canned goods at stock namin.

“Shoot!” Sabi ko nang makakita ako ng pagkain. Mostly de lata ang mga yun. “Thank you, Mom!” Natatawang sabi ko.

Christmas

nga

pala kaya

malamang

ay

meron

kaming stock ng food.

Kaagad kong kinuha ang mga canned goods at hindi mabilis na masirang pagkain at dinala ang mga yun sa living room kung nasaan ang hiking bag na inilabas ko sa cabinet.

Nagdala na din ako ng mga bottled water na nasa ref namin, na sa hindi ko maipaliwanag na dahilan ay napakarami.

Seems like God has never forgotten me.

“What else?” Tanong ko sa sarili ko nang maitabi ko na ang pagkain at inumin sa bag. “Ah, clothes.” Sabi ko kaya mabilis akong pumunta sa kwarto ko ulit.

Ilang

pares lang

siguro

ang

dadalhin

ko.

I can’t bring all of my stuff, mabibigatan ako kung nagkataon. I just need to bring those important ones, like undies and hygienic stuff.

“This is enough.” Sabi ko nang makita ko na medyo napadami na ang nalagay ko. “Power bank.” Sabi ko nang maalala kong baka wala pala akong mapag-charge-an.

Hawak ang lahat ng gamit ko ay muli akong bumaba at nagpunta sa living room. Inilagay ko ang mga yun sa tabi ng pagkain at inumin and I started to pack them altogether.

What else? Think, Erwin, think.

“At times like this, ano ba ang ginagawa ng mga bida sa movies?” Tanong ko na parang may kasama ako.

Right, I need my own protection.

“Stuff I can use against those ugly creatures.” Sabi ko bago ako magpunta sa may kusina para maghanap.

Nakakatawa

.

Nakakatawa na ginagawa ko ang mga napanood ko sa movie, to think that I used to say that those movies are cliché. Magagamit ko din pala ang mga yun ngayon.

I took some knives, those that are a bit long and sharp. I made sure na may lagayan sila at baka masira ang bag kung basta-basta ko lang sila ilalagay.

“There, what else?” Nag-iisip na sabi ko habang nakatingin sa hiking bag na punong-puno na.

“Oh, my phone and flashlight.” Naalala ko kaya again, I went upstairs. Immediately, I looked at my phone to see if it’s full but then, I remembered na halos kaka-charge ko palang.

“I guess I have to wait.” Sabi ko bago ako umupo. Then, as I was sitting, something came to my mind.

How the hell am I going to leave in this place?

“How, Erwin? How?” Tanong ko habang nag-iisip.

I can’t just go outside and walk as if there are no zombies. I can’t make any noise, too because they might attack me. Zombies are aggressive, konting kaluskos lang ay maririnig ka nila.

“Argh!” Inis na sabi ko bago ako tumayo, “what the hell are you going to do, Erwin?” Tanong ko sa sarili ko.

Then, my eyes went wide.

“Cars…” I said and a smirked formed in my mouth.

This is gonna be a one hell of a ride, Erwin.

“But first, I need to take a bath.” Sabi ko, “who knows, this might be your last bath.” Dagdag kong sabi sa sarili ko bago ako maghubad at iwan ang mga damit ko at pumasok sa banyo.

Wala na akong paki kahit hubo’t hubad na ako, wala namang mawawala sa akin dahil zombies lang ang nasa labas ng bahay.

It’s not like gusto

nila

ng

hubad

na

lalake

, gusto ng

mga

yan ang

laman

at

utak

.

Wala naman ding mamboboso sa akin dahil ako nalang ang nandito. “I can walk with no clothes all day long if I want.” Sabi ko habang hubad na naglalakad papunta sa banyo ko.

Departure

ERWIN

AFTER ONE HOUR of taking a bath, I finally got out of the comfort room, naked and wet. Hindi ko na pinansin pa ang mga patak ng tubig dahil wala naman ding maglilinis pa.

After all, I’ll leave this place.

“Hmm, why don’t you watch porn first, Erwin?” Natatawang tanong ko sa sarili ko bago ako kumuha ng body towel at magpunas ng katawan.

Matapos ang ilang minuto ay ibinato ko din sa kung saan ang towel na yun at dumeretso sa laptop ko at binuksan yun.

I also made sure na

naka

-charge ito para hindi

kaagad

mawalan

ng

karga

.

“Hoo, this one looks hot.” Naka ngising sabi ko habang nakatingin sa screen. “It’s masturbating time!” I exclaimed at humiga habang pinapanood ang porn.

Soon, my thing got bigger and longer and I started jacking off…

…

“U-Unngghhh!” I moaned as I finally had my third release. “Haaa!” Hingal na sabi ko habang nakatingin sa maraming katas na inilabas ng kargada ko.

That’s the third one, damn.

Gaano

katagal

na ba

akong

walang

sex?

“Time to clean up.” Nanghihinang sabi ko bago ako kumuha ng tissue na nasa side table ko at pinunasan ang malagkit na bagay na lumabas sa kargada ko.

Matapos nun ay itinapon ko yun sa trash bin at tumayo para muling maligo.

“I should probably do it one more time.” Sabi ko bago ko ibinagsak muli ang katawan ko at nag-search ng mapapanood kong porn.

…

“Foods, check. Knives, check. Power bank, laptop, phone, check.” Sabi ko habang tinitignan kung wala na akong nakalimutang ilagay sa bag.

After having my fourth orgasm kasi ay naligo ako ulit at nagbihis. Maong pants, rubber shoes, white shirt at black jacket ang isinuot ko.

“Oh, the car keys.” Sabi ko nang maalala ko ang mga susi. Kaagad akong naglakad papunta sa ibabang part ng hagdan, at nagpunta sa gilid.

Doon kasi

nakalagay

ang

sabitan

ng

mga

susi.

Hindi na ako nahirapan na maghanap dahil kaagad kong nakita ang key chain na sasakyan. “There you go…” Sabi ko bago ko yun kunin.

Kinuha ko na din ang susi ng pinto na konektado sa garahe. Yes, Dad built a passage na nagkokonekta sa garahe at bahay.

At

mabuti

nalang

at may

ganun

dahil

kung hindi ay

kailangan

ko pang

umikot

.

I wouldn’t do that, lalo pa’t ang daming zombies sa labas. I can’t risk my life, maliban nalang kung kailangan.

“Tignan mo nga naman kapag sinuswerte ka.” Nakangiting sabi ko nang makita ko ang susi sa kwarto nila Mama at Papa.

Kaagad ko yung kinuha at umakyat papunta sa kwarto nila.

I’m sure there’s something in there.

How did I know? Well, Dad made sure na hindi ako nakakapasok dun and that’s all what I need to be sure of na may tinatago siya.

Did I mention it already? Dad is a former military officer.

“This is exciting.” Naka ngising sabi ko bago ko ipasok ang susi sa door knob at ipihit yun. “Let’s see what you’ve got there, parents.” I said and opened the door.

…

“Fucking hell!” I shouted when I saw the different guns in my parents room.

Gagu

! Ang

dami

.

They’re all put in this certain container na gawa sa salamin. If I am not mistaken, these are revolvers, launchers and also rifles.

“Lisensyado ba lahat ‘to?” I asked as I put my gazed at all of the weapons inside my parents’ room.

Wala bang

sinabi

si

Mama

tungkol

dito

?

Did she just let Papa collect or have all of these inside their room!?

“I better get some of these.” I said and started to find something that could break the container.

Kaagad akong nakakita ng isang baseball bat na gawa sa bakal at yun ang kinuha ko para basagin ang container.

“Damn.” I said when I finally got to hold one of my Dad’s weapons. “I didn’t see this coming.” I added and took everything inside the container.

A bag, another bag.

Holding some of the big weapons, I went downstairs and put them on one of our sofas and went to the cabinet to get another bag.

After putting what I took from my parents room in the bag, muli akong bumalik sa kwarto nila Papa para kumuha pa.

Then, something came in my mind.

“How would I use these?” I asked, “bahala na nga.” Sabi ko nalang bago ako muling naghakot ng mga baril ni Papa at muling bumaba.

AFTER almost an hour, I finally got to make the bag full of the weapons.

But a thing which is important is missing.

“The bullets.” I said and immediately went back to the room to find where my Dad put his bullets.

Alam kong may mga bala siya dahil hindi naman siya mangongolekta lang ng mga ’to kung wala siyang paggagamitan.

Malas lang ni Dad, ako

ngayon

ang

gagamit

.

Searching the room, I was able to find this odd looking metal cabinet. What’s more odd is that, it is not locked so I opened it.

I smirked when I saw tons of bullets with different sizes and shapes.

I must be fucking lucky!

“I am bringing all of you, babies.” Natatawang sabi ko bago ko kinuha ang mga bala at inilapag iyon sa kama ng magulang ko.

I then took their kumot at ginawa yung lalagyan para minsanan ko nalang silang ibababa.

“Hoo!” I said.

This should do. I cannot bring anymore stuff dahil sa tingin ko ay mabigat na ang mga ’to.

There are actually three bags now and I’m not sure kung

papaano

ko sila

dadalhin

.

Mabuti na nga lang at may sasakyan at kung hindi ay baka wala, hindi ako makaka alis sa bahay namin.

…

“And you, would be, there!” I said as I finished putting the last bag at the back seat of the wrangler. I have also put my gadgets in there and some additional foods.

Yes, we have a wrangler. We are filthy rich, if I haven’t mentioned it yet.

“And it’s time for me to use you, honey.” I said as I was touching the vehicle.

Kaagad kong kinuha ang key chain ng mga susi at hinanap ang susi ng wrangler sa mga yun. Matapos nun ay tyaka ako sumakay sa driver’s seat at isinuksok ang susi.

Oh, Erwin. You’re missing something.

“The fucking garage door! Argh!” I said in distress and got out of the wrangler.

Pero

papaano

ko

bubuksan

ang garage door?

Opening it would make so much noise that would actually get the attention of those fucking zombies.

“Shit!” I cursed. I never thought that this would be so fucking hard.

…

“This should work.” I said after starting the engine of the wrangler and leaving its door opened.

The plan is actually starting the engine of the wrangler and leave the door opened. Then, I will push the switch button of the garage door so that it will open. After that, as quickly as I could, I will hop in the wrangler and wait for the garage door to finally open and that’s my signal to step on the gas.

“Yeah, this will work.” I assured my self and finally went near the switch of the garage door.

Taking a deep breath, I finally pushed it and immediately ran to the wrangler and closed the door.

The garage door, as I expected, made a sound.

Soon, I heard the groans of the zombies, telling me that they’re actually going towards the garage.

“Three…” I started to count backwards.

“Two…” The garage door is halfway opened and I can see the fucking zombies running and making their way towards the garage.

Finally, I stepped and the gas and moved the gear shift forward, as in sagad.

“And one!” I shouted and finally stepped on the gas once again.

This is it, Erwin. You’re up for a one hell of a ride!

“Let’s fucking do this!” I exclaimed as the vehicle finally moved forward, hitting every fucking zombies in front of it. Hindi ko na pinansin pa kung nadudumihan ng mga laman at dugo mula sa mga katawan o bangkay o kung ano man ng mga zombies ang sasakyan ko.

I just want to leave here and be with my family and friends.

Along the road

Dylan O’Brien as Aldwin. (Credits all goes to the owner of the photo)

yourbitterman

•◈•

ERWIN

“SHIT! SHIT! SHIT!” I continuously cursed as soon as my wrangler made its way out of our garage.

Damn! I am fucking driving. I am!

And as soon as I got the chance to, I looked back again to where I was from.

I am leaving.

I felt sad, knowing that I am leaving the house where I grew up to.

This is because of that fucking apocalypse.

Now, I am leaving because of it. I am leaving the house that grew dear to me. I am leaving all of the memories of mine and my family there.

I AM LEAVING.

“Fuck.” Mura ko ulit bago ako muling humarap sa tinatahak kong daan.

But the question is: where am I supposed to go?

Kaecie told me that she’s in the military headquarters with many people, with my parents.

But it’s way too far from where I am.

Hindi ko nga alam kung saang HQ (short term for headquarters) na yun cause I know that there are a lot of them in the country.

“How did they go there? When did they leave?” I asked my self as I was looking at the houses na dinadaanan ko.

That’s impossible lalo

pa’t

parang wala pang

isang

araw

ang apocalypse.

Papaano sila nailikas dun nang ganun kabilis? Hindi sila maaaring makapunta dun unless they used helicopter.

“Damn.” I cursed again and again, “how will I get there using my wrangler?” I asked again.

Napapikit ako nang saglit at kaagad na nagmulat nang bigla akong nakakita ng kumpol ng mga zombies.

They’re around this car, a van to be exact.

“Shit…” Mura ko nang makita ko ang isang babae at lalake na nasa taas ng van na yun.

Damn those zombies. I need to help those two. Kaagad kong ipinarada ang sasakyan ko malayo ng kaunti sa kanila at pumunta sa back part nito at inalis ang takip ng bubong sa likurang parte.

You need to save the bullets, Erwin. Sabi ng isip ko. Mabilis na napa-iling ako dahil dun.

“I will save them. You will save them, Erwin.” Sabi ko sa sarili ko na parang tanga.

You don’t even know who they are! Muling sabi ng isip ko. Kaagad na sinampal ko ang pisngi ako at huminga nang napaka lalim.

“You will save the two and will leave the subdivision together, Erwin. That’s final!” Muling sabi ko sa sarili ko. I then took one of the rifles of my Dad and that made me wonder something…

This will surely get the attention of the zombies.

“Silencer…” Sabi ko at hinanap ang lalagyan ng mga silencers. “Mabuti nalang at matalino ako.” Sabi ko habang hinahanap ang mga silencer para sa mga rifles.

After putting the silencer, I adjusted the Bi-pod of the rifle.

It’s a 1.54 mile

sniper

rifle at alam kong

aabot

ito

sa

kinalalagyan

ng

mga

panget

na zombies na yun.

Nang makuha ko ang anggulo at pwesto ko ay itinutok ko na ang kanang mata ko sa scope ng rifle at sinipat ang babae at lalake.

So far, so good. They look like they’re stuck at the top but they’re safe because the zombies can’t reach them.

“Okay…” I said and breathed. “This should be easy, I need to aim for their heads.” Dagdag ko habang nakasipat.

According to what I watched, that’s the only way to permanently kill zombies

though they’re already dead.

“Killing time!” I excitedly said bago ko ipinuwesto ang kamay ko sa gatilyo at inasinta ang ulo ng unang zombie na papatayin ko.

You might be wondering why I know how to use my Dad’s weapons and also their names.

Well, I learned how to use them with Dad. If my memory serves me right, I was 16 by the time where I first held a gun.

I kinda liked it that’s why I had my secret shooting lessons. That’s also the reason why I know how to use this rifle. I studied how to use them and what is the right position when using them.

Now, all those lessons paid off. I can finally use what I learned and I just can’t believe that I’m using it right now, with these zombies.

“One down.” I said when I heard the slight sound that the silencer produced. I also saw how the zombie fell on the ground.

And just like that, my blood became alive. It’s like a natural reaction, I continued to aim and shoot down zombies.

AFTER I-don’t-know how many minutes, it could even be hours, all the zombies are lying on the ground.

Double dead na sila.

“Peww!” I sighed and wiped off the sweat in my forehead. After that, I put the rifle back to where I took it and started the engine of my wrangler.

…

“Hop in.” I said when I finally reached the persons I saved. Tila hindi naman sila makapaniwala na may nagligtas sa kanila. Biglang humagulgol ang babae na kaagad namang dinaluhan ng lalake.

Ahk

! Drama.

“Save your tears, lady. We have to leave now.” Sabi ko kaya kaagad na tinulungan ng lalake ang babae na makababa.

Nang tignan ko ang binabaan nila ay muntik na akong maduwal.

Shit! Lots of zombies are lying on the ground.

Blood is oozing and flies are starting to get on their bodies.

“Hurry!” Sigaw ko bago ako dumura at ngumiwi. Hindi nagtagal ay nasa likod ng wrangler na ang dalawa.

…

“Where do you think we should go?” I asked Aldwin and Alona.

Yes, the ones I saved earlier.

It’s getting darker now and I think we are far from where we left. Habang nagbibyahe kami ay napag alaman ko na magkapatid, magkambal to be exact, pala silang dalawa.

Just like me, they were left out inside their house. The two are the same age as me. “I think we should stop over a gasoline station or a place where there are no zombies. A safe place.” Sagot ni Aldwin.

Figures.

“Yeah, but where? I barely go outside our house and I don’t know where to go or where are we.” Sagot ko naman.

“Then let’s use google map.” Sabat ni Alona, “I think we might be able to locate gas stations by using it.” Dagdag niya.

At least the girl has a point.

“What’s your name again?” Tanong ni Aldwin.

“Erwin.” Sagot ko.

“Erwin, salamat sa pagliligtas mo sa amin kanina.” Sabi nito, “I thought we are going to be stuck there forever.” Dagdag niya.

“Don’t mention it.” Sabi ko, “pero medyo mag-ingat kayo dyan dahil nandyan ang pagkain at mga baril ko.” Paalala ko sa kanila.

Yes,

baril

KO na ang

mga

yun.

“May tubig at canned goods dyan, you can eat some if you’re hungry.” Dagdag ko.

Though I know they won’t be able to eat

at times like this.

Bigla na lamang natahimik kaming tatlo kaya sinipat ko sila sa rear view mirror para malaman kung ano ang ginagawa nila.

They are holding each other’s hands.

“I don’t know you two but don’t think of petty things because I can just kick you out of this car or shoot you.” Paalala ko sa kanila.

“Don’t worry, hindi kami ganun. Marunong naman kaming tumanaw ng utang na loob.” Sabi naman ni Aldwin sa akin. 

That’s good to know then.

“Were you awake?” Tanong sa akin ni Alona nang nasa kalagitnaan na kami ng byahe. Labas na ito ng subdivision kung hindi ako nagkakamali dahil nadaanan na namin ang guard house.

“What do you mean?” Tanong ko naman sa kanya.

“Were you awake when IT happened?” Ulit niya sa tanong niya sa akin.

Bigla naman akong umiling kahit hindi ako nakatingin sa kanya “I am not, why?” Sagot ko.

“You’re lucky then.” Bigla na lamang niyang sabi at mabilis na nag-init ang ulo ko at ipinarada ang sasakyan.

“Lucky!?” I asked, “how did I become lucky!?” Sigaw ko, “I was asleep and when I woke up, ganito na ang nangyayari.” Dagdag ko habang matatalim ang tingin ko sa kanya.

“Wala na akong kasama, I was alone. No family to see or talk to, papaano ako naging maswerte dun!? How!?” I asked her.

“You’re lucky because you didn’t see them coming.” Sagot ni Alona habang nakayuko. “You didn’t see your own family dying because of them.” Dagdag niya bago ako makakita ng mga luha na pumapatak.

“You didn’t see how they slaughtered many people.”

How did they come then? How did this fucking apocalypse start?

The Apocalypse’s effect

Crystal Reed as Alona. (Credits all goes to the owner of the photo)

yourbitterman

•◈•

ERWIN

“PAPAANO KUNG GANUN?” Tanong ko habang patuloy ako sa pagmamaneho. Mahigpit parin ang hawak ko sa manibela dala ng inis ko sa sinabi niya.

I’ll let her explain her side,

tyaka

na ako

manghuhusga

kapag

tapos

na

siya

.

Sumeryoso ang mukha ni Alona, kita ko iyon sa salamin. “It happened so fast.” Tiim bagang na simula niya.

Nagpatuloy naman ako sa pagmamaneho habang ang mga tenga ko ay nakatuon sa pakikinig sa kanya. “I still remember the time, and how it began.” Patuloy niya bago ako nakarinig nang malalim na paghinga. “It was 12 midnight, when I saw and heard a big and loud explosion from somewhere at alam kong nakita’t narinig niyo din iyon.” Paliwanag niya.

The explosion? Is she referring to the one that happened last night?

“What about it?” Tanong ko habang nakatingin ako sa dinadaanan namin. Kabi-kabila na ang mga sasakyan na nakaparada sa kung saan. Ang ilan ay iniwan pang bukas, na akala mo’y nagmadali silang umalis… tumakas.

“What about it?” Ulit niya sa tanong ko, hindi ako kumibo. “I think that was the cause of all of this. If you’ll ask why? I don’t know.” Patuloy niya.

She doesn’t know!? What!?

“I don’t know how it happened, but that explosion affected all the people and turned them into something which we never expected for.” Saad niya, “nag-iba sila na anyo, maging ng kanilang pag-uugali.” Dagdag niya.

“Siguro ay madaling araw iyon, oo, madaling araw dahil gising pa kaming dalawa ng kapatid ko kasama ang iba pa naming pamilya at kakilala.” Muling kwento niya, “masaya ang lahat ng mga oras na yun: tawanan, kwentuhan, inuman, hanggang sa bigla na lamang kaming may narinig na sigaw.” Patuloy niya, matapos ay bigla siyang tumahimik.

“What then?” Tanong ko.

“T-Then…” Nanginig ang boses niya, “t-then when we went downstairs to look where the scream came from, nagulat at nandiri kami sa nakita namin. Things happened so fast that we just got shocked. It was an ugly scene, something I-we never wished to see.”

“One of those creatures is eating some flesh from someone’s body.” Bakas ang pandidiri sa boses niya, “na tila hayok at gutom. Hindi ako makapaniwala, inakala ko pa nga na palabas o gimik lang iyon pero hindi.” Patuloy niya, “dahil nang makita kami ng nilalang na yun, iba na ang mga mata niya at hitsura. Tila wala siyang pakialam sa dugo na nasa kamay at bibig niya na may lamang loob ng taong nakahandusay sa harapan niya.” Dagdag ni Alona.

“And everything went wild.” Sabat ni Aldwin, “nagkagulo ang lahat, bigla na lamang nagsulputan ang mga nilalang na mga yun sa kung saan.” Dagdag niya. “Tapos ay nagkaroon ng mga serena mula sa ambulansya at wang-wang ng mga patrol. Tila nagkaroon ng giyera.” Patuloy pa niya. “At sa kalagitnaan ng kaguluhan ay nagkaroon ng mga pagsabog, mga hiyaw ng mga tao.”

They’re talking about the zombies.

“Sigawan, kaguluhan. Nangyari ang mga yun sa araw na dapat ay puno lang ng masaya at magagandang bagay. Sa araw na dapat ay nagse-celebrate tayo.” Patuloy ni Aldwin.

“I just still can’t believe that everything changed so fast. This should never have happened. We were supposed to be happy-celebrating Christmas.” Sabi naman ni Alona.

“Ang araw ng pasko.” Sabi ko at napahinto nang makakita ako ng gasoline station, ilang metro ang layo.

“Why did you stop?” Tanong ni Aldwin sa akin.

Tinignan ko siya, “found it.” Tukoy ko sa gasoline station, at muling ibinaling ang tingin ko sa daanan at muling pinaandar ang sasakyan ko.

“Phoenix…” Sabi ni Alona mula sa likod. “Nasa Google map nga iyon.” Dagdag niya. “Pero hindi ko lang alam kung may makukuha pa tayo sa gas station na yun. Let’s hope meron, at sana meron din sa kalapit na convenience store nito.” Dagdag niya.

“There’s only one way to find out, and that is to go there.” Sabi ko bago ko binilisan ng konti ang pagpapatakbo ko. “Do you know how to shoot?” Tanong ko sa kanila.

“No/Why?” Sabay na sagot nila.

And I didn’t mind the ‘no’ answer and focused on the other one, “because you might need to use them when we stop by at the gas station. Sinong may alam, baka may mga zombies dun.” Sagot ko.

Nanahimik na naman ang dalawa. “Do you see the hiking bag there?” Tanong ko sa kanila.

“Yes.” Sagot naman nila sa akin. “Ang laman niyan ay mga baril at ilang matatalas na kutsilyo.” Sabi ko, “get one knife, each one for you and also a gun. Yung baril na parang pampulis, yun ang kunin niyo. Make sure na may silencer iyan para hindi lumikha ng ingay na maaaring kumuha ng atensyon ng mga zombies.” Paliwanag at utos ko. Ilang saglit pa ay narinig ko na ang pagbukas at pagsara ng hiking bag sa likuran.

Napangisi ako nang may maaalala ako, “don’t you dare try to use them against me. I already have shoot you before you even shoot me.” Saad ko na may warning ang tono.

They should know who’s the boss, and who’ll they follow.

“Don’t worry, hindi kami ganoong tao. Marunong kaming tumanaw ng utang na loob gaya nang sabi ko kanina sayo.” Sagot sa akin ng lalake sa dalawang magkapatid.

Tumango naman ako, “good.” Sagot ko at pinasibad ang sasakyan. “We should go to the convenience store first para kumuha ng container kung saan natin ilalagay ang pangkarga ng sasakyan ko.” Sabi ko.

“Habang ang isa naman ay titignan kung may mga kailangan bang patumbahin muna.” Dagdag ko bago ko maisip ang sinabi ko.

Kaagad kong inapakan ang preno, “geez!” Reklamo nilang dalawa. “Sorry, I just remembered that I have a scope here and we can use it to see if there are zombies there.” Paliwanag ko sa kanila.

“Just be careful next time, halos mahulog na kami dahil sa biglaang preno mo.” Sagot ni Aldwin na nakakapit parin sa kung saan.

Hindi na ako sumagot at kinuha ang scope ko, nang tignan ko ang lugar ay nakahinga naman ako nang maluwag.

“What? Meron ba?” Tanong sa akin ni Alona.

Ibinaba ko naman ang scope at tumingin sa kanilang dalawa, “sa kabutihang palad, wala naman.” Sabi ko, “ang hindi ko lang tiyak ay kung meron parin bang laman ang pupuntahan natin.” Dagdag ko.

Nagkatinginan ang dalawa, “we’ll find something, just be positive.” Sabi sa akin ni Alona. I nodded my head and seated at the driver’s seat again at muling pinaandar ang sasakyan ko.

Matapos ang ilang minuto ay nadating na namin ang Phoenix gas station. Abandonado na din ito, bukas ang cashier maging ang maliit na office nito. Ang hose ng mga gasolina ay nakalagay sa lapag. Nakakita din ako ng mga perang nakakalat sa sementadong lapag nito.

Na nakapag palito sa akin.

Para

saan

pa

gagamitin

ang

mga

pera

sa

ganitong

sitwasyon

?

Nang tignan ko naman ang convenience store ay ganoon din. Bukas ang mga pinto nito at walang katao-tao.

Huminga muna ako bago ko pinatay ang makina ng sasakyan nang maiparada ko iyon malapit sa kuhanan ng gas. Matapos ay bumaba na ako at kinuha ang isang kutsilyo at ang baril na ginamit ko kanina, bumaba din ang magkapatid.

“Okay, we have to do this as quickly as possible, kaya grab only the important stuff. Ako, hahanap ako ng container, para lagyan ng gas at ganun din ang gawin mo Alona.” Sabi ko sa kanya.

Humarap naman ako kay Aldwin, “you, magbantay ka dito and stay alert. Sumigaw ka kapag may mangyaring hindi inaasahan, like group of zombis, you know.” Sabi ko.

“At para magamit mo ang baril, kailangan mong ikasa muna iyan. Then, aim at your target and pull the trigger. Be sure you shoot them on their heads, dahil kung zombie nga sila ay yun lang ang papatay sa kanila.” Pagtuturo ko sa kanya, tumango naman siya sa akin. “Tandaan mo, mahalaga ang bawat bala kaya dapat wise ka sa paggamit ng mga yan.” Dagdag ko.

“Okay.” Tipid na sagot niya sa akin. Tumango naman ako at tinignan si Alona at senyasan siyang pumasok na sa store.

Binigyan ko muna ng huling tingin at tango si Aldwin bago ako sumunod kay Alona na nakapasok na sa store.

May the odds be upon us.

Something unexpected

ERWIN

Halos hindi na kami huminga ni Alona nang makapasok kami sa loob ng convenience store upang hindi kami makagawa ng kahit anong ingay. Maingat din kami sa aming mga lakad at galaw.

“Madami parin naman pala.” Halos bulong na sabi ko kay Alona na tumango at mabilis na kumuha ng mga makakain namin at iba pang mga gamit.

Ako naman ay nagpatuloy upang tumingin ng container para sa pangkarga ng sasakyan namin.

There should be something here.

Nang makalagpas ako sa isang shelf ng pagkain ay doon ako nakakita ng ilang bote ng Wilkins, yung iba may laman at may iba na wala. Mabilis ngunit maingat akong nagpunta sa kinaroroonan ng mga yun para makakuha ng kahit dalawa at nang makuha ko ang pakay ko ay kaagad akong umalis para kumuha ng mga pagkain na kakayanin ko pang kunin.

“Ayos ka na ba dyan?” Pabulong na tanong ko kay Alona.

“Ayos na, ikaw?” Tanong nito nang magkita kaming muli. Dala-dala na niya ang mga kinuha niyang pagkain at ilang magagamit namin sa byahe. Pansin ko din ang tatlong maliliit na unang nakasabit sa kanyang kamay. Neck pillow ang mga yun kung tama ako.

Kaagad ko naman siyang sinenyasan na lumabas kaya nauna siyang naglakad palabas sa store kasunod ako. Malapit na kami sa pinto ng store nang may mapansin akong gumagalaw sa gilid namin.

Putang

ina!

Mabilis at maingat na ibinaba ko ang mga dala ko at hinugot ang baril na nasa tagiliran ko at itinutok iyon sa kung ano man na gumagalaw.

Nasa gatilyo na ang daliri ko nang mapansin kong isa lamang iyong laruan. “Fuck.” Bulong ko at nakahinga nang maluwag. Mabilis ko ding kinuha ang mga binitawan ko at sumunod kay Alona.

“Bakit ang tagal mo?” Tanong sa akin ni Alona nang makasunod ako sa kanya.

“May tinignan lang ako doon, akala ko zombie. Hindi pala.” Sagot ko at nagpatuloy sa paglalakad.

Nakita namin ni Alona ang kambal niya na nagmamasid sa paligid at nang mapansin kami nito ay mabilis niya kaming nilapitan at tinulungan.

“Mauna na kayo sa sasakyan, kukuha lang ako ng pangkarga sa sasakyan at aalis na tayo.” Sabi ko matapos kong ibigay ang mga hawak ko kay Aldwin.

Sana ay may

makuha

pa ako.

“Mag-ingat ka, dalhin mo na din ’to.” Sabi niya sa akin matapos iabot ang pamalong hindi ko alam kung saan niya nakuha.

Tumango ako at mabilis na tinalikuran sila dahil salungat ang pupuntahan namin. Habang naglalakad ay nagmamasid ako sa daan, tinitignan kung may mga zombie o mga katawan na nakahandusay sa sahig pero wala.

Parang

masyadong

malinis

ang lugar na ito.

“Better hurry up.” Sabi ko at binilisan ang paglalakad papunta sa kuhanan ng gasolina. Inalis ko ang mga takip ng bote nang makalapit ako at ibinulsa ang mga iyon. Kaagad na itinutok ko ang hose sa bunganga ng mga bote at pinindot ang hawakan.

Matapos kong mapuno ang mga iyon ay mabilis ko silang tinakpan at halos patakbo kong pinuntahan ang sasakyan.

“Putang ina.” Nanlalaki ang mga mata kong sabi nang makita ko ang kambal na napapalibutan ng mga armadong lalake.

…

ALDWIN

“Baba. Wag kayong gagawa ng kahit anong ingay.” Sabi sa amin ng isa sa mga armadong lalaki na bigla na lamang sumulpot sa kung saan matapos naming mailagay ang mga gamit sa sasakyan. Hindi na namin nagawang manlaban dahil bigla na lamang kaming napalibutan ng kambal ko.

Si

Erwin.

Kaagad na napatingin ako sa kinaroroonan ni Erwin upang tignan siya. Doon ko napansin na nakatalikod parin ito sa amin.

Mukhang

hindi

parin

niya alam ang

nangyayari

.

“Ang sabi ko, baba. Hindi ba niyo naiintindihan yun?” Tanong ng lalaking puno ng dugo ang mukha sa amin.

Napalunok naman ako dahil mukhang sa ano mang oras ay handa nila kaming atakihin ng kambal ko.

“Baka pwede naman nating pag-usapan ’to, boss?” Sabi ko dito habang unti-unting idinadala ang kamay ko sa kung nasaan ang baril na ibinigay sa akin kanina ni Erwin.

“Tanga ka ba!?” Medyo napalakas na sabi nito sa akin, “sinong tanga ang dadaanin sa usapan ang mga bagay gayong ganito na ang nangyayari?” Tanong nito, bakas ang galit at inis sa kanyang mukha.

“Kung ayaw niyong mapabilang sa mga walang buhay ngunit naglalakad, bumaba na kayo.” Sabi nitong muli sa akin.

Muli akong napatingin sa direksyon ni Erwin at nakita kong nakatingin ito sa amin. Mabilis naman niyang inilagay ang daliri sa kanyang bibig, senyas na manahimik ako.

“Kailangan din namin ito, hindi lang kayo. Baka pwede naman na sumabay nalang kayo?” Suhesyon ko.

Natawa ang mga lalake. “Bumaba kana kasama yang babaeng yan bago ako mawalan ng pasensya at kung ano pa ang magawa ko sa inyong dalawa.” Dagdag pa niya.

Magsasalita na sana ako nang bigla na lamang itutok ni Alona ang baril niya sa kumakausap sa akin. “E kung pasabugin ko yang bungo mo?” Seryoso niyang tanong.

Nalintikan

na.

ERWIN

NANLAKI ang mga mata ko nang bigla na lamang itutok ni Alona ang baril na hawak niya sa lalaking kausap ni Aldwin.

What the fuck is this woman thinking!?

Mabilis na itinabi ko ang mga boteng may gasolina at kinuha ang baril na hawak ko. Nagtago ako sa mga flower box at sinipat ang sitwasyon.

Anim

silang

lahat

at

nakapalibot

sa

sasakyan

. Hindi ako basta-basta na

lamang

pwedeng

sumugod

.

“Isip, Erwin.” Sabi ko nang maalala kong may silencer ang baril ko.

Maaari

akong

bumaril

at

mabilis

na

magtago

.

“Hooo…” Hinga ko nang malalim bago ako pumikit at muling tignan ang direksyon nila.

Kakayanin at aabot naman ang bala mula sa kinaroroonan ko dahil malapit lang ang distansya ko sa kanila. I just need to move fast para mabaril ko sila at muling makapagtago.

Pero

paano

kung hindi

gumana

?

Mabilis na ipinilig ko ang ulo ko, “bahala na.” Sabi ko at nagsimulang gawin ang balak ko.

Itinutok ko ang baril ko sa paa ng lalaking pinakamalapit sa akin at mabilis na kinalabit ang gatilyo. Lumikha ng kaunting ingay gaya ng hangin ang bala at mabilis iyong bumaon sa binti ng target ko.

Gagawa

ng

ingay

ang

sigaw

nila

kaya

kailangan

na

mabilis

ako.

Hindi ko na hinintay pa na makahulma ang lalaki at sinunod ko ang ulo nito. Nang bumagsak ang katawan niya ay sinunod ko ang katabi niya.

“Nalintikan na, may kasama pa sila!” Dinig kong sabi ng isa sa kanila. Mabilis akong bumalik sa pwesto ko kanina nang makita ko na napatingin sa direksyon ko ang mga kasamahan ng dalawa.

“Tignan niyo kung nasaan tyaka niyo patayin. Kaming dalawa na ang bahala sa mga ’to.” Utos ng isa bago ako makadinig ng mga yabag.

Anim

sila,

napatay

ko ang

dalawa

. Ang

dalawa

naman ay

naiwan

sa

kambal

para

magbantay

.

“Dalawa.” Sabi ko bago ko ikinasa ang baril ko at sumandal sa flower box nang maigi.

…

ALONA

NANGINGINIG man ay pinilit kong itinutok sa mukha ng lalaking kausap ng kambal ko ang hawak kong baril. Kita ko ang pagkabigla nito dahil sa ginawa ko pero hindi man lang ito umatras.

“E kung pasabugin ko yang bungo mo?” Sabi ko dito at mas hinawakan nang mabuti ang baril.

“Alona!” Sigaw sa akin ni Aldwin.

“Iputok mo.” Sabi nito sa akin kaya napalunok ako.

Hindi

nga

ako

marunong

gumamit

nito

.

Papaano

ko ito

gagamitin

,

papaputukin

?

Huminga ako nang malalim at handa nang kalabitin ang gatilyo nang bigla na lamang napaluhod ang isa sa kanila.

“A—” Hiyaw sana nito pero bigla na lamang bumagsak sa sahig ang katawan. Kaagad naman kaming nagkatinginan ni Aldwin.

“Hindi ko pa pinapaputok.” Sabi ko, sunod ay nakita na lang namin ang pagbagsak ng katawan ng isa pa sa sahig.

“Anong nangyayari?” Tanong ni Aldwin na inulit naman ng isa sa mga lalaking nakapalibot sa amin. Ilang saglit pa ay tumingin sa likod nila ang dalawa habang ang natitirang dalawa pa ay nanatili sa amin ang tingin.

Akala

siguro

nila

astig

na sila.

“Nalintikan na, may kasama pa sila!” Sabi ng isa na nasa gilid ng kambal ko. “Tignan niyo at tyaka niyo patayin. Kaming dalawa na ang bahala sa mga ’to.” Utos pa nito sa mga kasamahan.

Mabilis na tinignan ko ang dalawang umalis at pumunta sa kuhanan ng gasolina.

Si

Erwin!

“Alona.” Tawag sa akin ni Aldwin. Doon ko nakita na hawak din niya ang baril na ibinigay sa kanya ni Erwin kanina.

Tumango ako.

…

ERWIN

Papalapit nang papalapit ang mga yabag at mas hinahanda ko na ang sarili ko. “Doon ka, ako dito.” Dinig kong sabi ng isa sa kanila.

Mabilis akong sumilip sa kung nasaan sila. Nasa kanan, kaya nagpunta ako sa kaliwang parte ng box.

Nang maghiwalay sila ay tyaka ako umikot at nagpunta sa likuran ng isang naiwan sa dako ko at binaril ito sa ulo ng walang kamalay-malay.

Three down.

…

ALDWIN

“Alona.” Tawag ko sa kambal ko. Nang tumingin siya ay mabilis ko siyang tinanguan, sign na may balak akong gawin.

Mabilis naman niyang nakuha ang nais kong sabihin at tumango. Kaagad ko namang tinignan ang dalawang naiwan sa amin.

Hawak

lang

nila

ay

mga

bakal

.

Pabulong kong sinabi sa kanya na yumuko siya na siya namang ginawa niya. Kaagad na nakuha nun ang atensyon ng lalaking nakabantay sa kanya.

“Hoy, ano yang ginagawa mo?” Tanong nito kay Alona at mabilis na lumapit sa kapatid ko.

“Wala kang paki.” Sagot ko at mabilis na ipinukol ang hawak kong baril sa ulo niya. Kaagad itong napa atras sapo-sapo ang parte ng ulong pinukpok ko.

Alam kong

masakit

iyon

at

mahihilo

siya

dahil

bakal

ang

baril

.

“Ano yan!?” Tanong ng kasama niya nang mapadaing siya. Doon na ginawa ni Alona ang parte niya.

Kunin

ang baseball bat na

itinuro

ko

sa

kanya

bago

siya

yumuko

kanina

at

ipukpok

yun

sa

isa pang

nakabantay

sa

amin.

“Ito’ng sayo!” Sabi niya at walang paking ipinukpok sa lalaking lumapit sa kasama ang hawak niya. Mabilis din iyong napadaing dahil sa sakit.

“Buti nga sa inyo.” Galit na sabi ni Alona sa kanila. Kaagad ko namang kinuha ang baril ko at itinutok iyon sa kanila.

“Walang gagalaw sa inyo. Babarilin ko kayo nito, hindi ako nagbibiro.” Banta ko sa kanila. Ikinasa ko naman ang baril at itinutok iyon sa kanila gaya nang sabi sa akin ni Erwin kanina. Tila natigilan naman sila dahil sa ginawa ko.

Mabuti

nga

at hindi ko

talaga

alam na

gamitin

ang

baril

.

Zombies!

ERWIN

“Four.” Sabi ko bago ako mapabuga ng hininga habang nakatingin sa nakahandusay na katawan ng ika-apat na taong napatay ko.

If apocalypse didn’t happen, I would be in jail because of this.

“Masaya din palang gumamit ng baril.” Sabi ko bago ko itago ang baril at bumalik sa sasakyan.

…

“Nice one!” Sigaw ko nang makalapit ako sa kinaroroonan ng sasakyan ko. Doon ko nakita ang magkambal na nakatayo sa likod na parte ng sasakyan habang may hawak na baril at pamalo.

Si Aldwin ang may hawak ng baril habang nakatutok iyon sa lalake at si Alona naman ay tila naka abang sa kung sino.

Nang mas makalapit ako sa kanila ay doon ko nakita na may isa pang katawan na nakahandusay sa sahig. At sa hitsura nito ay mukhang pinalo ito ni Alona.

“Ayos ka lang ba?” Tanong sa akin ni Aldwin nang makasakay ako sa sasakyan.

Tinignan ko naman siya at ang lalakeng nasa harapan niya na walang magawa kung hindi ang pumirmi dahil sa nakatutok na baril sa kanya.

“Ayos lang ako, I just killed four people. Ayos lang ako.” Sagot ko kay Aldwin. Bigla naman itong natahimik na parang hindi makapaniwala sa sinabi ko. Ngumisi ako at papaandarin na sana ang sasakyan nang may maalala ako.

…

Matapos naming patulugin ang huling armado ay itinali namin sila sa isang flower box.

Kung may dumating mang mga zombies, wala na akong pakialam pa doon. Right now, mas mahalaga ang safety namin, safety ko more than anyone.

Maswerte

pa

nga

ang

dalawa

na hindi ko sila

tinuluyan

gaya nung

apat

nilang

kasama

.

“Shit, ang gas.” Sabi ko at dali-daling bumaba.

“Saan ka na naman pupunta? Hindi pa ba tayo aalis?” Tanong sa akin ni Alona.

Humarap ako sa kanila at sumagot habang unti-unting naglalakad, “kukunin ko lang yung gas, nakalimutan ko.” Sabi ko at tinalikuran sila.

…

“There.” Sabi ko nang makabalik ako sa kinaroroonan ng mga galon ng Wilkins. Nadaanan ko pa nga ang mga bangkay ng mga napatay ko.

Am I a murderer now?

Mabilis akong naglakad upang makabalik sa sasakyan nang may madinig akong mga ungol.

Mga

familiar na

ungol

.

Kaagad akong napabalikwas at nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang isang kumpol ng mga akala mo’y tao ngunit zombie pala.

Lahat sila ay halos hindi alam kung papaano maglakad para makatungo sa akin. Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at mabilis na tumakbo pabalik sa sasakyan.

Hingal na hingal akong nakabalik at mabilis na pumasok, inilagay sa pwesto ng kambal ang mga galon at pinaandar ang sasakyan.

“Bakit nagmamadali ka naman ngayon?” Tanong sa akin ni Alona na nakaupo sa likod kasama ang kanyang kambal.

Hindi na ako sumagot dahil nagsalita si Aldwin, “zombies…” Sabi niya na naging sagot sa tanong ni Aloba.

“Shit!” Mura ni Alona, “bilisan mo!” Bigla niyang sigaw sa akin. Dala marahil ng takot at panic.

“I am. What do you think am I doing right now!?” Inis na bulyaw ko sa kanya. Napasulyap pa ako nang isang beses sa direksyon ng mga zombies bago ko inapakan ang gas at umandar ang sasakyan.

“Shit.” Mura ulit ni Alona nang makalayo kami sa gasoline station.

Muntik

na.

…

ALONA

“That was dangerous.” Sabi ni Aldwin nang makaalis kami sa gasoline station, sa mga zombies.

Seriously, this day is just unexpected.

Who would have thought na mangyayari ang araw na ’to kung saan instead of celebrating the Christmas with your family, kasalo mo ang mga buhay na patay?

“What a Christmas.” Walang ganang sabi ko bago ako napasandal. Hindi ko na inalala pa ang paggalaw ng sasakyan at hinayaan na sumandal nalang likod ko.

What will happen to the three of us now?

…

ALDWIN

It’s been three hours, according to my watch, nang maka alis kami sa gas station na iyon. We left the station at 7:30 and now it’s almost 11 pm. The ride is silent and cold, but it’s oddly smooth.

Nakakadaan kami ng mga sunog na bahay at gusali. Mga sasakyan na walang laman pero ang ipinagtataka ko ay bakit wala kaming mga bangkay na nadadaanan?

“What are you thinking?” Biglang tanong sa akin ni Alona. Napatingin naman ako sa kanya.

Pagak akong napangiti sa kanya, “wala, don’t mind me.” Sagot ko naman.

“Ako, madami.” Sabi niya bago napatingala. Tumingala naman din ako kagaya niya at nakita ang mga bituwin sa langit.

Ang

payapa

.

“Bakit ang tahimik?” Bigla na lamang niyang tanong. Mabilis na bumalik sa kanya ang tingin ko.

“What do you mean?” Kunot noong tanong ko sa kanya.

“Yan din ang ipinagtataka ko kanina pa.” Biglang sabi ni Erwin na nagmamaneho sa harapan.

“It’s odd. Dapat ay may nadadaanan tayo kahit mga ilan ilan lang na zombies sa daan pero bakit wala?” Tanong sa akin ni Alona.

“I think something is wrong.” Sagot ni Erwin. Bigla ko ding napansin na bumagal ang kanyang pagmamaneho ng sasakyan. “Can you check kung nasaan na tayo?” Tanong niya.

Doon muling kinuha ni Alona ang phone niya at tinignan ang Google map. “Nasa isang highway tayo ngayon, McKinley Highway ang nakalagay dito.” Sabi niya.

“If this is a highway, dapat na maraming mga sasakyan.” Sabi ko sa kanila. Doon na pinatay ni Erwin ang ilaw ng sasakyan.

Doon lang din kami muling binalot ng dilim. “What are you doing?” Tanong ni Alona sa kanya.

“Shut up.” Biglang sabi ni Erwin bago ipinarada ang sasakyan at tuluyang pinatay ito.

“What are you doing, Erwin!?” Inis na tanong muli ni Alona.

“Shut it or we’ll be eaten alive. Can’t you hear them?” Halos bulong ngunit gigil na sabi ni Erwin. Doon na kami natahimik ni Alona sa likod at doon na din namin narinig ang mga pamilyar na tunog.

“Ahhrrggrr”

“Yuko, don’t let them see you.” Huling sabi ni Erwin sa amin bago ko siya makitang humiga sa dalawang upuan sa harapan.

Mabilis ko namang iginaya ang katawan ni Alona upang mahiga sa likod ng sasakyan.

At this point, kaming

dalawa

ni

Alona

ang

nasa

mas

mapanganib

na lugar.

The wrangler’s back part is not covered which means na mas prone kami sa mga zombies.

“Fuck…” Halos hangin na sabi ni Alona sa akin habang umiiyak. Tinakpan ko naman ang kanyang bibig para hindi siya makagawa ng kahit anong ingay.

Sunod ay bigla na lamang kaming nakadinig ng mga sunud-sunod na kalampag mula sa labas ng sasakyan kung nasaan kami.

What a day.

…

ERWIN

Sinasabi ko na nga ba, may mali.

I don’t know how long it is now habang nakahiga ako sa dalawang seat ng sasakyan ko as we let the zombies pass us by.

Mabuti na lamang at mabilis kong itinigil ang sasakyan at pinatay ang mga ilaw at makina nito cause who knows what might have happened if I did not.

At sa tingin ko din ay dahil sa liwanag ng ilaw namin kanina kaya sila naglalakad ngayon sa kung nasaan kami.

How could I even forget that?

They are attracted to loud things and light. Kaya siguro sila naglalakad sa ngayon dito and because tumigil ang sasakyan at nawala ang ilaw ay nagpapatuloy lang sila sa paglalakad.

I was in my deep thought nang bigla na lamang akong nakarinig ng mga kalabog. Mga kalabog na tila tinatamaan ang sasakyan.

“Aahhrrggrr” Dinig ko kaya napalunok ako nang ilang beses.

Zombies!

How many are there!? Bakit parang ang tagal yata nila bago makalagpas? Or don’t tell me napapalibutan nila kami!?

Fuck!

ALONA

How long are they gonna be here!?

These goddamn zombies are stinky and much as I want to cry because of the smell and the fear within me, I cannot.

Dahil sa oras na gumawa ako ni katiting na ingay, katapusan na naming tatlo.

And that’s the least I want to happen.

Patuloy parin ang tila pagbundol ng mga katawan ng mga zombies sa aming sasakyan na akala mo’y napapalibutan nila kami. Doon ako natigilan.

Shit! Don’t tell me…

Mabilis ngunit maingat akong bumangon upang tignan kung anong nangyayari at nakita ko nga na napapalibutan ang sasakyan ng mga zombies.

Don’t tell me this is the end of us!?

And just as the zombie could notice me looking, mabilis akong nahatak pababa ng kambal ko. Doon ako muling napaluha nang tahimik.

Napapalibutan

kami and who knows what will happen when morning comes.

I wonder what will happen to the three of us.

…

ALDWIN

Isang oras na ang nakakalipas at nakahiga parin kami. Napapalibutan parin kami ng mga nilalang na pinaka ayaw naming makita.

And I don’t think we can move because if we do, these creatures might become aggressive and start to attack us.

Wala din akong maisip na paraan o maaari naming magawa para makaalis sa sitwasyong ito.

No matter how I look at it, we’re at the dead end. Naghihintay na lamang kami ng oras para sumikat ang araw and when that happens, I don’t know if we’ll be able to defend.

Hindi kami marunong gumamit ng baril, si Erwin lang at kahit sabihin na nating marunong kami, how are we going to execute the killing kung tatlo lang kami?

Makakabaril kami ng ilan but what about replenishing the bullets of the guns? Doon palang mauubos na ang oras namin.

We could use the knives and baseball bat but we will eventually get exhausted.

No matter what I think of and how I look at it, wala din kaming magagawa.  This is the end, isn’t it?

At dahil sa naisip ko, tahimik akong napa-iling habang nakahiga katabi ng kapatid ko sa gitna ng mga zombies.

What will happen now?

…

Unti-unti na akong nawawalan nang pag-asa dahil sa pagdaan ng oras ay wala paring nagbabago sa mga nangyayari.

Napapalibutan

parin

kami ng

mga

zombies at

ilang

oras

nalang

ay umaga na.

Ngunit bigla na lamang nagkaroon ng isang malaking pagsabog kung saan at kita ko, namin ni Alona mula sa pwesto namin ang mala-kaboteng hugis ng pagsabog na iyon na lumikha ng ingay at liwanag.

Hell yeah!

A/N: So, what can you say about the action scene? Hahahaha

The fourth

René Grincourt as Kyle (Credits all goes to the owner of the photo)

yourbitterman

•◈•

ALDWIN

MABILIS na nagsi-alisan ang mga zombies sa aming kinaroroonan at nagtungo sa direksyon kung saan nangyari ang pagsabog habang gumagawa ng tila hayok na mga boses ang kanilang mga bibig.

Hindi ko din

pinalampas

ang

pagkakataon

upang

suriin

kung

ano

ang

mga

hitsura

nila

.

Alam ko na hindi sobrang malayo ang lugar kung saan yun but it will make the distance between us farther.

And we can use that to escape.

…

ERWIN

“I thought that was the end of us.” Mangiyak-ngiyak na sabi ni Alona nang sa wakas ay umalis na ang mga zombies.

We stayed still for a couple more minutes bago kami nagsitayuan upang tignan ang mga zombies na nakatalikod at medyo malayo na sa amin.

Kahit

malayo

ay amoy ko

parin

ang

masangsang

na amoy

galing

sa

mga

ito.

“The odds are still with us, I guess.” Sabi ko at muling binuksan ang makina ng sasakyan, “get ready, bibilisan ko ang takbo para just in case na mapansin nila tayo ay hindi nila tayo mahabol.” Paalala ko.

Tumango naman ang dalawa at yun nga ang ginawa ko. Binilisan ko ang takbo, not looking back.

Ngunit ilang mga bahay pa lamang ang nadadaanan namin nang may bigla na lamang humarang sa harapan ng sasakyan kaya napa-preno ako na lumikha ng ingay.

“What the fuck!?” Singhal ko nang makita ko na may isang katawan na nasisinagan ng ilaw habang nakatayo sa harapan ng sasakyan.

Don’t tell me this one is a zombie? Pero

maayos

ang

hitsura

niya.

Mukha naman siyang hindi zombie. “Sino ’tong gagong ’to!?” Tanong ko.

…

ALONA

“What the fuck is that!? Bakit ka pa pumara!?” Inis na tanong ko kay Erwin bago ko tignan ang daan.

Doon ko nakita na may nakaharang sa daan and from the looks of it, tinatantya pa niya kung ano ito.

Tao o zombie.

“Let’s go!” Biglang sigaw ni Aldwin, “they are coming!” Dagdag niya kaya napatingin ako sa pinanggalingan namin.

The zombies are coming, shit!

“Shit ka, Erwin! Tara na, ano pang hinihintay mo!?” Sigaw ko habang nakatingin sa mga zombies na unti-unti nang napupunta sa amin ang mga atensyon.

And from the looks of it, some of them are already going towards us.

“Erwin, ano ba!?” Inis na tanong kong muli sa kanya.

“May tao! Do you want me to hit him!?” Sigaw sa akin ni Erwin.

“Wala akong paki, basta umalis na tayo, tang ina! Nandyan na sila! Do you want to be eaten alive!?” Mura ko habang unti-unti humaharap ang mga mababaho at panget na zombies sa amin, no. They are already walking. “Let’s fucking go!” Sigaw kong muli.

“Shit! Wait! Arrgghhh!” Inis na sabi ni Erwin.

“Sino ba yan!?” Sigaw ni Aldwin na tumayo na.

Bigla na lamang sumigaw ang lalaki, ayon sa boses nito, “let me hop in! I saved you, guys! That’s the least you could do for me!” Sagot nito.

“What the fuck!? I don’t care, l-let’s just fucking go now! Now!” Naiiyak at naiinis na sabi ko dahil tila mga asong nakakita ng buto ang mga zombies na halos patakbo na ang pagpunta sa aming direksyon.

Doon na muling pinaandar ni Erwin ang sasakyan ngunit bigla din itong tumigil.

Ay

putang

ina!

Papatay

na

yata

ako!

ERWIN

“HOP in, faster!” Gigil na sabi ko nang itigil kong muli ang sasakyan. Doon na sumakay ang lalaki na humarang sa sasakyan ko kanina.

“Let’s go, now!!” Muling tili ni Alona kaya pinaharurot ko ang sasakyan kahit hindi pa naaayos ng lalaki ang sarili niya.

“Who are you!?” Tanong ni Aldwin dito.

…

ALDWIN

“WHO are you!?” Tanong ko sa lalaki nang makasakay na ito. Base sa hitsura nito ay matagal na siya dito sa lugar na ito.

“I am Kyle.” Tipid na sagot nito habang binabawi ang hininga.

“And what do you mean kanina na you saved us?” Tanong kong muli dito.

“I was the one who created that explosion.” Sagot nito na ikinagulat ko.

So it was him.

Siya

ang

dahilan

kung

bakit

kami

nakaligtas

kanina

.

But it’s too soon para magtiwala sa kanya. Who knows he may have another motive?

“Don’t worry, wala akong gagawin. That was the last bomb that I created and I just wanted to leave the place.” Tila nabasa nito ang iniisip ko.

Nag-iwas naman ako ng tingin sa kanya at bumaling sa pinanggalingan namin.

Unti

unti

nang

nawawala

sa

paningin

ko ang

mga

zombies.

“And why do you think we will believe you?” Tanong ni Alona sa kanya.

“Well, I saved your asses back then and I think that’s enough reason para paniwalaan niyo ako.” Sagot ni Kyle.

“Kung may bomba ka, bakit nag-stay dun?” Tanong ni Erwin sa kanya, “I mean, you could have used them to escape by yourself.” Dagdag niya.

“And how did you see us?” Tanong ko.

Doon na siya may ini-abot na scope sa akin, “I noticed you through that, nakita ko ang ilaw ng sasakyan niyo and I thought nawala kayo nang makita ko na namatay ang ilaw niyo.” Sagot niya.

“And as per your question, wala akong kasama and I don’t know how to drive kaya I’ve been stuck in there for how many hours now, almost day na nga.” Paliwanag niya.

“And I guess sinigurado mo muna kung wala na nga kami by letting your last bomb explode?” Tanong muli ni Erwin.

“Yes and thank goodness, hindi kayo napaano.” Bakas ang sinseridad sa sagot niya.

“Merry Christmas, by the way bago matapos ang araw. Bago mag-12 midnight.” Sabi niya bago kami natahimik lahat.

…

ERWIN

“So, ano naman ang kwento mo?” Tanong ko nang masyado nang tahimik ang byahe. We could at least talk with each other so we can somehow get distracted.

Distracted

sa

reyalidad

na

meron

kami

ngayon

.

“Huh?” Tanong naman niya sa akin kaya tinignan ko siya. Ang haba ng balbas niya, not typical feature of a Filipino. Mukhang may lahi ito.

“I mean, the twins here saw everything. Saw how it started.” Sabi ko naman bago kami lumiko sa kung saan, “I, on the other hand was fast asleep when all this fucking apocalypse happened.” Dagdag ko.

“Yeah, ano naman ang kwento mo? Bakit ka mag-isa sa highway na yun?” Tanong ni Aldwin mula sa likuran.

“I was with my mom when it happened.” Panimula niya. Tumango naman ako kahit hindi niya pansin.

“We were buying some gifts that she was supposed to give to the charity because my mom always do that, parang panata niya.” Kwento niya, “then, we heard this sound na parang may kung anong sumabog pero hindi namin masyadong pinansin and still continued to buy gifts.” Dagdag niya bago siya natahimik kaya napatingin akong muli sa kanya.

He became serious all of a sudden.

“Then nagbayad na kami and sumakay nang kotse and planned to go straight to the charity.” Muling pagku-kwento niya, “and along the road, to where you saw me, bigla nalang nagsimulang magkaroon ng komosyon and everything became chaotic.”

“Wala na kaming nagawa ni Mama kung hindi ang tumigil hanggang sa nagulat nalang kami na nagtatakbuhan ang mga tao. Mom told me to stay in the car and I did.” Patuloy niya, “and that’s the biggest mistake I have done, letting her outside the car because those creatures suddenly attacked her from nowhere.” Sabi niya bago ako makarinig ng paghikbi.

The man is crying.

“She even told me, at her last moment to lock the doors and to never leave the car while being eaten alive by those zombies.” Dagdag niya bago niya mabilis na punasan ang mga luha.

“Sorry to hear that and sorry for asking.” Sabi ko.

“It’s okay, alam ko na hindi lang naman ako ang mabigat ang pinagdaanan, I’m sure we all did.” Sabi niya.

“Papaano ka naman nakagawa ng bomba?” Tanong ni Alona sa kanya.

“Well, I am actually a bomb disposal technician on a vacation.” Paliwanag niya, “and there was a store kung saan tayo nanggaling kaya ako nagkaroon ng gamit para makagawa. I can create bombs aside from disabling them.” Dagdag niya.

“You said that your mom left you inside a car, you’re a bomb technician. Papaano ka hindi marunong magmaneho?” Tanong muli ni Alona sa kanya.

“W-Well… I used to but I got into an accident in the field that’s why nasa bakasyon ako.” Sagot nito. “At kung itatanong mo kung papaano ako naka alis sa kotse, that’s because…” Sabi niya.

“Because… What?” Tanong ko naman.

“I let them wander far from my mom’s car and carefully took my time para magtago sa store kung saan ako gumawa ng bomba at nagpalipat-lipat ng building.” Paliwanag niya.

“It’s almost sunrise, guys.” Sabi ni Aldwin, “and we haven’t slept yet.” Dagdag pa niya.

“Yeah, I guess we have to find place to rest for a while before continuing this shit of a trip.” Sabi naman ni Alona.

“I know a place, but I’m not sure kung walang zombies dun.” Biglang sabi ni Kyle.

“We just have to see for ourselves then.” Sabi ni Alona.

“Where is the place then?” I asked.

“It’s around here, Gomez Village.” Sagot ni Kyle sa akin.

Gomez Village

ERWIN

It’s been an hour since we last talked to each other. Malayo na din ang nabiyahe naming apat mula sa kung saan kami nanggaling.

“Saan yung place na sinasabi mo?” Basag ni Alona sa katahimikan.

Nang tignan ko ito sa rear view mirror, kita ko ang pagod sa kanyang mukha at bakas na bakas din ang antok sa kanyang mga mata.

Hindi ko din naman

siya

masisisi

kung

magtatanong

siya

dahil

halos mag-

uumaga

na.

Hindi umimik si Kyle. Nang tignan ko namang muli si Alona ay tila pagod na ito para umimik kaya umupo na lamang siyang muli.

“Are you sure alam mo ang lugar?” Hindi ko maiwasang tanong sa katabi ko. Ako man ay pilit na lang ginigising ang diwa ko dahil ako lang ang marunong mag-drive.

And given the fact that it’s almost sunrise, may

posibilidad

na

malagay

kami

sa

panganib

dahil

nasa

daan

kami at

naka

sasakyan

.

“We’re almost there.” Biglang sagot ni Kyle na siyang nagpagising ng kaunti sa diwa ko. “Gomez Village is just like the other subdivision but I don’t know if it’s still safe there. Plus, hindi ko din alam kung accessible pa ito.” Dagdag niya.

“At least you know a place.” Sabi ni Aldwin mula sa likod.

Gising

pa pala,

akala

ko

tulog

na.

“Get yourselves ready, guys. We need to move fast.” Paalala ko sa kanila.

“Turn left, Erwin.” Utos sa akin ni Kyle na siyang ginawa ko dahil mas alam niya ang pasikot-sikot. “If my gut is right, wala tayong masasalubong na kahit sino o kung ano dahil ako lang ang may alam ng daang ito.” Sabi pa niya.

“What do you mean?” Tanong ko nang makaliko ako sa kaliwa at makita ang mayabong na mga talahib.

THERE’S NOTHING IN HERE.

“This is a shortcut at ako lang ang may alam nito.” Sagot ni Kyle na dumungaw nang kaunti. “Just go straight, the field is clear.” Dagdag niya.

After a few minutes, nakakita ako nang mga talahib na tila nadaanan ng kung ano kaya binagalan ko ang pagpapatakbo.

“Look at the grass, Kyle. Are you sure ikaw lang ang may alam nito?” Tanong ko.

“Yes.” Mabilis na sagot niya, “and that’s the way, over there.” Patuloy niya kaya tumingin ako sa sinasabi niya at doon ko nakita ang isang tarangkahan na sakto lamang para sa isang motor.

How the heck can we get in with this kind of way?

“No matter how I look at it, hindi kakasya ang sasakyan ko dyan.” Sabi ko nang makalapit kami at patayin ko ang makina ng sasakyan.

“Wait!” Sabi ko nang bigla na lamang siyang bumaba at dumeretso sa may tarangkahan. “What the hell are you doing!?” Tanong ko sa kanya.

Hindi naman niya ako pinansin at nagpatuloy sa pagpunta sa tarangkahan. I watched him open the gate at pumasok. Halos hindi ako huminga nang pumasok siya doon.

Baliw

na

yata

siya

!

“Nasisiraan na yata siya ng bait.” Biglang sabi ni Aldwin na nasa likuran ko na.

“Why? Anong ginawa niya?” Segunda ng kanyang kambal na si Alona.

“I don’t know but if anything happens unexpectedly, we’ll go and leave him behind.” Sagot ko at inihanda ang susi ng sasakyan.

Ilang minuto pa ang itinagal bago muling bumalik si Kyle nang maayos ang lagay.

Seriously!

“Bakit ka pumasok dun!? Malay mo may mga zombies!” Inis na tanong ni Alona.

“The area is clear. Hindi pa ito napupuntahan ng mga zombies or maybe meron na pero hindi ko lang nakita, who knows.” Sagot ni Kyle sa kanya.

“How are so sure?” Tanong ko.

“That’s because this place is secluded at madalang lang ang mga tao na pumupunta dito.” Sagot niya.

He really knows this place.

“This village is actually abandoned. If meron, mga multo ang nandidito at hindi zombies.” Dagdag niya, “and I think mas mabuti na ang mga multo kaysa zombies, right?” Nakataas ang kilay na tanong niya.

Ay

gagu

.

“Are you sure walang zombies?” Paninigurado ni Alona. Tumango naman siya bilang sagot.

“Then we better hurry para makapagpahinga na tayong lahat.” Sabi naman ni Aldwin.

“But what about the car?” Tanong ko sa kanila, “and the stuff here?” Dagdag ko.

“Don’t worry, pagpasok dito sa gate meron ng isang bahay.” Sabi ni Kyle, “iwan man natin dito ang sasakyan, mabilis naman nating mababalikan. Dalhin nalang yang mga gamit niyo para may magamit tayo just in case.” Dagdag niya pa.

“Come on, move your asses now. I’m tired as hell.” Sabi ni Alona na nakababa na pala.

…

ALDWIN

Isang maliit na inn ang aming nakita nang makalagpas kami sa tarangkahan. Kaagad kaming tumuloy doon at pumasok sa ground floor nito. Nakakabahala lang dahil hindi namin alam kung meron ba o wala talagang mga zombies sa village na ito.

“This should do.” Sabi ni Erwin nang tuluyan na kaming naka pasok. Kaagad ko namang kinuha ang scope na dala ni Kyle kanina at nagpunta sa malapit na bintana.

Dahan-dahan ko iyong binuksan upang hindi ako makagawa ng ingay. Mas mabuti nang maingat, “anong gagawin mo?” Tanong sa akin ni Kyle.

Itinaas ko ang hawak kong scope upang makita niya, hindi naman siya nagsalita pa kaya ginawa ko ang nais kong gawin.

Ang

tumingin

sa

paligid

at

siguraduhing

ligtas

ito.

“Wala, hindi ba?” Tanong sa akin ni Kyle nang matapos ako sa ginagawa ko. Tumango naman ako bilang tugon sa kanya. Maliban sa mga bahay na halos magkakatabi na na nahaharangan lamang ng mga maliliit na bakod at ilang puno at upuan sa daan, wala na akong iba pang nakita.

Kay

tahimik

ng

paligid

, halos

naririnig

ko na

nga

ang

hangin

kanina

habang

tinatanaw

ko ang

buong

village mula

sa

palapag

kung

nasaan

kami.

“I told you.” Sabi niya sa akin, “have a little trust in me, dude.” Dagdag niya bago ako talikuran.

“You can’t blame him, Kyle. He’s just making sure, after all dito tayo magpapalipas ng ilang oras.” Dipensa naman sa akin ni Erwin.

“Anong ilang oras?” Tanong sa kanya ni Alona.

“Matutulog at magpapahinga lang tayo dito tapos aalis kapag gabi na.” Sagot naman ni Erwin.

“HUH?” Sabay-sabay na reaksyon naming tatlo sa sinabi niya.

Bakit

sa

gabi?

“Listen here, guys. There are zombies out there and mas makakagalaw tayo at night because it’s dark.” Sabi niya, “magpapahinga or matutulog lang tayo dito hanggang magdilim, tyaka tayo ulit bibyahe sa gabi.” Dagdag niya.

“That’s because zombies can’t track us at night because they only rely on their sight, hearing and smelling kaya mas advantageous sa atin ang gabi.” Paliwanag niya.

“But can’t we stay here for a couple days?” Tanong ni Alona sa kanya na umupo na sa sahig.

“We can’t do that, Alona.” Sagot niya, “I just talked to my best friend yesterday before I left my house and she said na nasa headquarters sila with my family and that’s where I’m going, we’re going.” Dagdag niya.

“Pero kayo, kung gusto niyong mag-stay dito for a while, I’ll let you.” Patuloy niya, “I won’t force you to go with me.”

“No, I’ll go with you.” Sabi kaagad ni Kyle, “if that’s true, mas makakabuti na nasa HQ tayo kaysa nagbibyahe at titigil sa mga lugar nang gaya ng ganito.” Dagdag niya.

Tumango naman si Erwin sa kanya bago tumingin sa akin. Hindi ako kaagad nakasagot at tumingin sa kambal ko.

Nagulat nalang ako sa nakita ko.

Tulog

na

siya

habang

naka

upo

.

ERWIN

It’s been five hours since we decided to take rest in this village at ayos naman ang lahat so far.

Tulog parin si Alona at halos bibigay na din ang mga mata ng kambal niya na napagpasyahan na ding tumabi sa kanya.

Mukhang

matutulog

na din ito.

“Bakit hindi ka muna magpahinga din?” Tanong sa akin ni Kyle na nakaligo at nakapag palit na ng damit.

Nang matapos ang usapan namin kanina tungkol sa pag-alis sa gabi, naghanap kami ng mga gamit sa loob ng inn kung nasaan kami at tila maswerte kami dahil kumpleto pa ang mga gamit dito at may mga kasyang damit din kaming nahanap.

How ironic.

May tubig din at maayos ang daloy nito na konektado sa mga lababo at banyo na makikita naman sa ikalawang palapag ng inn.

Sa

isip

ko’y

baka hindi na sila nag-

abala

pa na

kunin

ang

mga

ito,

ngunit

may

pangamba

din ako

dahil

kung tama man ang

sinabi

ni Kyle na

abandonado

ito,

bakit

tila

maayos

ang

lahat

?

“Sige, okay pa ako. Kayo na muna ang magpahinga para may kasalitan tayo sa pagbabantay hanggang maggabi.” Sagot ko sa kanya.

“Kaya ko pa naman, hindi din ako makatulog dahil sa mga nangyayari.” Sabi naman ni Kyle na umupo sa isang silyang gawa sa kahoy.

Nasa tabi kami ng bintana at sinigurado na din namin na maayos ang pagkakasara at pagkaka-lock ng pinto.

“Ang bilis, hindi ba?” Biglang tanong ko bago ako tumingin sa labas ng bintana, “you’re with your family then all of a sudden, bigla nalang magkakaroon ng zombie outbreak, ng apocalypse.” Dagdag ko.

Sa peripheral vision ko ay nakita ko ang pagtango ni Kyle sa sinabi ko, “I wonder kung kamusta na ang mga magulang ko.” Dagdag ko bago ako napabuga ng hininga.

“They’ll be safe, lalo pa’t kung nasa HQ sila gaya ng sabi mo kanina.” Sagot naman niya sana.

“Sana nga, dahil hindi ko alam kung papaano ang gagawin ko kung sakali man na may mangyari sa kanila.” Sabi ko at umupo sa isa pang silya gaya niya.

…

SAMANTALA

…

Sa isang conference room ng headquarters kung nasaan ang pamilya ni Erwin ay pumasok ang kanyang ama. Doon ay nakita niya ang pinakamatataas ang ranggo na opisyal sa gobyerno at militar.

Kaagad siyang sumaludo nang tuluyang makaharap sa mga ito at tinanguan siya bilang pagtugon.

“Officer Gonzalgo, alam mo na siguro kung bakit ka nandito.” Sabi ng pinakamataas na pinuno sa lahat ng opisyal.

“Yes, General.” Sagot ng ama ni Erwin.

“Good.” Sabi ng heneral at sinenyasan siya nitong umupo, “ladies and gentlemen, this meeting is of national level of importance and concern. Alam niyo naman siguro na kinakaharap natin ang pinakamatindi, kung hindi man ay pinakamahirap na problema sa bansa.” Sabi ng heneral sa lahat ng mga opisyal na nasa loob ng conference room.

“Wala pang isang araw at marami na ang mga naiuulat na casualties sa bansa at mabilis ang pagkalat ng apocalypse kung ito ay tawagin.” Patuloy nito.

“And you, selected officers, are here to begin doing the task: APO.” Muling sabi ng heneral. “This will not be easy, and may cost us everything but we don’t have any choice. This is for our own sakes.”

“We have to work fast and careful because according to the statistics, it’s a matter of only a week before the zombies outbreak reach this HQ.” Sabi ng heneral. “We better work fast.  You’ll receive the documents which will contain every detail about the task APO and the part you’re going to do.”

“MAY THE ODDS BE UPON US.”

…

ERWIN

Sa aking pag-upo ay hindi ko namalayan na unti-unti akong nakatulog. Huli kong nakita ang pagtayo ni Kyle mula sa kanyang silya bago ako lukubin ng ibayong kadiliman.

Gabayan

niyo

kami,

Panginoon

.