Prologue

Prologue

Pagdating ko sa bahay ay wala si Enzo. Dali-dali akong pumasok sa bahay at tinungo ang kwarto ko para mag… impake.

Pagkatapos kung mag impake ay lumabas na agad ako ng bahay. Nang nasa gate na ako ay nakita kong kaka-park lang ng kotse ni Enzo at nilagpasan ko lang ang kotse niya. Derecho lang akong naglakad. Narinig ko ang pag-sara ng pintuan ng kotse.

Napatigil ako sa paglalakad, “Kane, saan ka pupunta?!” pasigaw na tugon ni Enzo pero hindi ko siya hinarap.

“Aalis na ko rito!”

“Anong ibig mong sabihin? Why are you being like this?”

Humarap ako sa kaniya habang bitbit ang bag ko na pinaglagyan ko ng gamit. “I-I’ve been thinking, and it grossed me out.”

“A-Ano? Anong ibig s-sabihin?”

“What happened between us.. grossed me out.” Walang emosyon na tugon ko sa tanong niya.

At tumalikod na ako at nagsimula na ulit akong humakbang papalayo sa kaniya. Pero napahinto ako ng may biglang humawak ng kanang kamay ko at napaharap ako kay Enzo, at kitang-kita ko sa mga mata niya ang sakit na nararamdaman niya ngayon.

Wala akong pakielam kung masaktan siya, siya mismo ang naglagay ng sarili niya sa sitwasyon na ‘to.

“Hey… It doesn’t make sense, Kane.” Unti-unti nang nanunubig ang mga mata niya, “something happened right?”

Iwinaksi ko ang kamay ko na hawak niya at dun nakita kong unti-unti nang umagos ang mga luhang kanina pa niya pinipigilang kumuwala sa mga mata niya.

“I feel unsafe when I’m with you,” may diin sa salitang binitawan ko sa huling pagkakataon. And slowly, I walked away.

Unti-unti na sanang nahuhulog ang loob ko sayo, Enzo. Pero wala eh, wala rin naman palang saysay ang nararamdaman ko sa’yo dahil may nauna na pala sakin. Paalam.

Chapter 1: Housemate

Chapter 1: Housemate

**_K A N E _ **

Alarm clock rings…

Alarm clock rings…

Alarm clock rings…

“Ay bwisit!” Agad kong tinakpan ng unan ang teynga ko dahil sa ingay ng bwisit na alarm clock ko. Gusto ko pang matulog, please lang.

Alarm clock rings…

Alarm clock rings…

Marahas akong bumangon sa kama, “Oo na! Babangon na. Potragis kang alarm clock ka!” saka ko pinatay ang alarm clock ko. 6:50 AM na pala. I sighed.

“Parang ayokong pumasok…” sabi ko sa sarili ko at nahiga ulit sa kama ko tapos nakipagtitigan sa kisame,“papasok ako o hindi, kung hindi ako papasok bababa ang grades ko kasi what if may quiz or activity sila tapos ako andito lang sa bahay, so, hindi ako maka-take ng quiz or activity.” I sighed again. “Papasok na nga lang ako.”

Bumangon na ako at nag-shower. Pagkatapos kung maligo ay nagbihis na ako saka ako bumaba at pumunta sa kusina at binuksan ang ref para kunin ang sliced bread at mayonnaise. Atsaka ako umupo sa stool bar ng island counter para kumain na.

Perks of living alone; hindi na ako nagluluto ng pang-agahan ko, pati na rin pananghalian. Every dinner lang ako nagluluto na pang-isang tao lang. Tahimik ang loob ng bahay dahil ako lang mag-isa. Boring sa ibang tao, pero sanayan lang. Pagkatapos kung kumain at agad na akong lumabas ng bahay at ni-lock ang mga pintuan bago umalis saka ko tinungo ang daan palabas ng Arcoíris Subdivision.

Pagkababa ko ng bus ay agad na akong pumasok sa gate ng Rainbow University, another school year, another kind of suffering from school lalo na ngayon na sophomore na ako. Hopefully, I’ll be able to survive this school year.

I’m on the hallway papuntang classroom ko, may nakakasalubong akong mga estudyante na nagtatakbuhan. Patuloy lang ako sa paglalakad dahil late na ako.

Na curious ako bigla at lumingon ako sa likod ko pero wala namang ganap eh. Paglingon ko ay may nakaapak ng sapatos ko at nabangga niya ang balikat ko. Potragis!! Napahinto yung dalawang estudyanteng nagmamadaling tumakbo.

“Tsk. Anong bang meron at tumatakbo kayo? Sa pagkakaalam ko hindi to playground eh. Magtatakbuhan kayo dun kayo sa covered court ng school hindi dito sa hallway. Para kayong mga unggoy na ngayon lang nakalabas sa hawla!” Pasigaw ko silang pinagalitan dahil nanggigigil na ako.

“Hala sorry, kuya. Hindi ko talaga sinasadya, sorry talaga,” sabi nung babaeng nakabangga at nakaapak ng sapatos ko. “Ikaw kasi eh, bat mo kasi ako hinahabol?” saad niya estudyanteng lalaki na humahabol kuno sa kaniya.

“Eh ikaw kaya. Ba’t mo kasi ako—” hindi ko na siya pinatapos sa pagsalita yung lalaki.

“Freshmen pa ba kayong dalawa?” Tanong ko sa kanilang lahat at nag tanguan naman silang dalawa.

“Ok. Kung magtutulakan lang naman pala kayo kung sino ang may kasalanan. Pwes! Umalis na kayong dalawa sa harap ko bago ko kayo ireport sa dean ng department niyo!” kitang-kita sa mukha nilang dalawa ang guilt dahil sa nangyari. Kaya nag-sorry silang dalawa sakin. I just clicked my tongue at pumasok na sa classroom.

Napahawak ako sa kanang balikat ko, “Potragis, ang sakit ng balikat ko.”

Pagpasok ko ng classroom ay nagulat ako kasi lahat ng mga kaklase kong nasa loob ay nakatingin sakin. They looked surprised.

Hindi ba tama ang pinasukan kong classroom?

“Ito ba ang BSPYSCH-2 Block 1 Classroom?” tanong ko sa kanila at tumango silang lahat ng sabay, well, hindi naman kasi lahat ng andito sa loob ng classroom ay classmate ko talaga, classmate ko sila sa isang subject.

“Oh ok, by the way. Mabait akong tao. Hehehe. Yung narinig o nakita niyo kanina eh, hindi ako yun, ibang tao yun. Ibaon niyo nalang sa limot yun, ok?” I smiled at them at sabay-sabay silang nagtanguan bilang sagot.

¤¤¤

All my subjects for this morning went well. Except nalang sa Psychological Statistics, parang mabibiyak ang ulo dahil hirap na hirap akong mag-solve ng data at paano iinterpret ang data, jusko. Gusto ko ng maging sheep sa New Zealand, tamang kain lang ng damo at pahangin tapos mag-iintay lang kung kailan kakatayin.

Anyway, kanina pa ako gutom at naisipan kong bumili ng paborito kong baked macaroni sa 7-Eleven, buti nalang at may malapit na 7-Eleven dito sa school at pagpasok ko sa loob ay damang-dama ko ang lamig dahil sa aircon nila na sobrang lakas.

Agad akong pumunta ako sa fridge at nag-iba ang isip ko kasi may dalawang babaeng nagdadal-dalan sa harap ng fridge kaya pumunta muna akob sa kabilang fridge na kung saan nakalagay lahat ng drinks. Kumuha ako ng isang can ng cola at hindi pa ako nakontento at kumuha pa ako ng mga chichirya, since andito naman na ako kaya bibili na ako.

Bumalik ulit ako sa fridge kung saan nakalagay ang frozen food para kukuha na sana ako ng pagkain kasi hindi na talaga mapakali ang mga dragon sa loob ng tiyan ko kaso… andito pa rin yung dalawang babaeng nagdadal-dalan sa harap ng fridge. Hindi pa rin ata sila naubusan ng chismis kaya umeksena na ako.

“Excuse me, girls. Kung wala naman na kayong bibilhin, might as well lumabas na kayong dalawa at wag kayong magdaldalan sa harap ng fridge, at pwede naman sa labas na kayo magdaldalan eh, may table naman sa labas ng 7-Eleven, pwede naman kayo dun, diba? Atsaka, napansin ko lang, kanina pa kayo rito, andami ko ng nabili pero kayo hanggang ngayon nagdaldalan pa rin.”

Tumabi naman yung dalawa, “Sorry po, kuya,” sabi nung babaeng naka mini-skirt na pinaresan niya ng crop-top.

Saka ako kumuha ng paborito kong baked macaroni na lagi kong kinakain nung freshmen pa lang ako.

I smiled at them after ko makuha ang kailangan ko, “Girls, naka mini-skirt kayong dalawa at naka crop-top, di niyo ba dama ang lamig ng 7-Eleven? Buti nalang at hindi kayo nanigas habang nagdaldalan dito sa loob. At isa pa pala, nakaka-kabag yan, lalo na’t malapit lang kayong dalawa sa aircon.”

Naging conscious silang dalawa sa suot nila, “Excuse me.” Umalis na ako sa harap nila, pero hindi pa ako nakakalayo ay narinig kong pinag-uusapan nila akong dalawa.

“Gwapo sana, kaso parang babae kung magalit.”

“Kaya nga eh, sayang ang kagwapuhan niya ‘pag naging bakla siya.”

“For sure, wala siyang jowa dahil sa ugali niya.”

“Hay. Makaalis na nga lang.”

I clicked my tongue. Mga kalahi ni Marites. Sino ba naman ang hindi magagalit eh nakipagchismisan sa harap ng fridge tama ba naman yun? Sa dinami-rami ng pwede nilang lugar na puntuhan sa 7-Eleven pa. Tsaka, I know I’m handsome ekis nalang sa parang babae kung magalit. Mga Marites talaga ansarap pugutan ng ulo.

Pagdating ko sa counter ay nilapag ko kaagad ang mga pinamili ko.

“Paiinitin ko ba ‘to, sir?” tanong nung lalaking cashier habang hawak-hawak niya ang baked macaroni ko.

“Malamang. Alangan namang i-frozen mo yan, edi di yan makakain.”

“Nagtatanong naman ako, sir. Ba’t parang mainit ang ulo niyo?” mahinahon na tanong niya sakin.

This guy is quite handsome, he has a medium length hairstyle which suits to him and makes him attractive at the same time. At ang katawan niya is sakto lang din, hindi siya payat at hindi rin mataba, in short: may laman siya. At feeling ko magkasing-edad lang kaming dalawa.

“Sir?” napakurap ako dahil nagsalita ulit siya.

“Ah, huh? Ano nga ulit ang tanong mo?”

He chuckled, “Ba’t parang mainit ang ulo mo?”

“Ah, kasi nga gutom na gutom na ako at kumuha ako ng mga chichirya tapos pagbalik ko sa fridge kung saan nakalagay ang ready-to-heat food ay andun pa rin yung dalawang babaeng nagdaldalan, dahil dun ay napag-diskitahan ko silang dalawa.”

He just laughed, “Kaya pala mainit ang ulo mo, sir.” Saka niya binuksan ng unti ang pagkain at isinalang niya sa microwave at nag-intay siya ng ilang segundo tapos tumunog yung microwave at kinuha niya ang pagkain tsaka niya isinilid sa plastic yung pagkain kasama nung mga chichirya at nung cola at nagbayad na ako.

“Thank you and come again, sir.” He said and I genuinely smiled at him tapos ngumiti rin siya, “at sana hindi na uminit ang ulo mo kasi nakaka pangit yan, ok?”

“Sana nga at hindi na uminit ang ulo,” sabi ko at lumabas na ng 7-Eleven at pumunta sa isa sa mga table na naka-display sa labas, it’s really comfortable here kaya nga gustong-gusto ko rito. Mahangin atsaka nakaka-relax habang pinapanood mo yung mga sasakyan na dumaraan pati na rin yung mga taong dumadaan kasama ang jowa o pamilya nila.

Agad kong nilapag sa mesa yung pagkain ko,“Thank you for the food,” saka ko nilantakan agad ang all-time favorite kung baked macaroni.

¤¤¤

“Kuya, mamayang pa ata ako makaka-uwi diyan, dahil wala akong dalang payong, andito ako ngayon sa covered court.” saad ko sa kabilang linya.

“Ah, ayos lang yan, Kane, sasabihin ko nalang sa housemate mo na—”

“Kuya Soju, wag. Kasi makalat ang bahay eh, wala akong time para mag-linis tsaka nakakahiya naman sa kaniya na maaabutan niyang walang linis ang bahay.”

“Oh ok… Sige.”

“Ba’t kasi ngayon lang siya lumipat na may pasok, habang kahapon walang pasok di siya lumipat, jusko asan utak niya?”

He just laughed at me, “Sa bahay ko na muna siya patutuluyin saglit yung housemate mo, ayos ba yun? Para malinisan mo ang bahay pag-uwi mo saka mo ako tawagan pag ready na ang lahat.”

“Sige kuya, magandang ideya yan, ok kuya, bye.” I immediately hang up the call.
Nag-dadalawang isip ako kung matutuwa o magagalit. Matutuwa kasi may housemate na ako, magagalit kasi antanga niya, noong Sabado at Linggo walang pasok ngayon lang niya naisipan tapos umuulan pa. Tanga talaga. Utak kasi gamitin.

Maaga nga natapos ang class ko ngayong hapon pero umulan naman ng pagkalakas-lakas. Eto kami ngayon, stranded sa loob ng covered court. Uwing-uwi na ako dahil dun sa housemate ko.

6 PM na buti nalang at tumila na ang ulan, kaya dali-dali akong lumabas ng covered court, paglabas ko ng gate ng University ay buti nalang at may bus na nakahinto at dali-dali aking sumakay at humanap ng mauupuan. Pero pwede rin yang iniisip mo.

This is my daily routine. Papasok sa school, kakain ng lunch mag isa, uuwi mag isa pagkatapos ng buong araw ko sa school, tapos magsasaing para pang dinner tapos gagawa ng assignment kung meron, pag walang assignment matutulog agad ako. Oh diba? Amboring ng talaga ng buhay kapag ikaw lang mag isa. Since, sanay naman na ako, wala ng problema sakin yun. Kaya tuloy lang ang buhay, kailangan mong magpatuloy para mabuhay ka sa mundong ginagalawan natin. To those students like me who’s living on their own, let’s keep fight! Fighting kahit walang gyera.

“SINONG BABABA SA ARCOÍRIS SUBDIVISION?” pasigaw na tanong ni kuya driver.

“Ako po!” sagot ko naman at dali-dali akong bumaba ng bus. Syempre nagbayad na muna ako bago bumaba hihihi.

Pagdating ko sa gate ng subdivision ay hindi ko nakita si kuya Soju—tanga—malamang nasa bahay niya yun para asikasuhin yung bisita niya na magiging housemate ko.

Tinahak ko mag isa ang daan papuntang bahay ko. Actually, mga tatlong bahay lang ang pagitan ng bahay ko at bahay nina Lolo at Lola. Na miss ko na sila pareho, sa susunod na araw ko na sila bibisitahin, kasi medyo busy ako these past few weeks dahil sa school.

Gulat ang nangibabaw sa buong pagkatao ko ngayon. Sa kadahilanang may kotse na naka park sa labas ng gate at naka-ON ang ilaw sa sala ng bahay.

“Di kaya may magnanakaw? Kung magnanakaw ang nasa loob ng bahay, eh tanga siya kung sinadya niyang i-ON ang ilaw.”

Pumasok na ako sa loob ng bahay at pumunta agad ako sa kusina at ni-ON ko ang ilaw—walang tao. Lumapit ako sa lababo at napatingin sa rice cooker na nasa gilid lang at kaagad ko itong binuksan.

“Wow, may kanin. Hindi naman siguro si Lolo ang pumunta rito kasi bago siya pumunta dito ay nag-te-text or tumatawag siya sa cellphone number ko kung gusto niyang pumunta sa bahay, ganun rin naman si Lola.”

Dahil sa kaba ay kumuha ako ng sandok na kahoy. At pumunta ako sa second floor ng bahay.

“Nakabukas ang pintuan ng kabilang kwarto at naka ON rin ang ilaw,“sabi ko sa sarili ko at dahan-dahan akong pumasok sa loob. Naka bukas rin ang shower ng CR! Omygad! Potragis na magnanakaw yan! Anong aanhin niya sa bahay ko? Shower? Shampoo? Sabon? The heck?!

Wala na akong naririnig na pagragasa ng tubig galing sa CR, dahil dun ay mas lalo akong kinabahan. Lumapit ako ng unti sa pintuan ng CR.

“Pag lumabas kang magnanakaw ka, patay ka talaga sakin. Makikita mo ang hinahanap mo!” pabulong tugon ko sa sarili ko.

Napansin kong pinihit niya mula sa loob ang door knob. At inihanda ko na rin ang sarili ko.

Nang bumukas ang pintuan ng CR ay agad ko siyang sinugod at pinagpupokpok ng sandok na kahoy.

“Magnanakaw ka! Umalis ka sa bahay ko! Potragis! Wala kang mapapala sakin! Isang hamak na estudyante lang akong yawa ka!”

“Aray! Hoy tama na! Arat ansakit ng ulo ko!”

Patuloy ko pa rin siyang pinukpok ng sandok. At pinilit kong makapasok sa CR.

“Aray! Tumigil ka na nga! Nakakasakit kana eh!” Marahas niyang hinawakan ang magkabilang pulsuhan ko.

“Bitiwan mo nga ako! Magnanakaw ka!” Nagpumiglas ako pero masyado siyang malakas at wala na akong nagawa pa.

“Kumalma ka nga muna!” Sabi niya habang hawak-hawak pa rin ang pulsuhan ko.

“Umupo ka nga sa kama,” sabi niya saka kami lumabas sa CR at pinaupo niya ako sa kama habang bitbit ko parin ang sandok. At humarap siya sakin.

“Sino ka ba, ha?!”

“Chill ka lang, hindi ako magnanakaw. Pakinggan mo muna ako, pwede?”

Ngayon ko lang napansin na naka-tuwalya lang siya at kitang-kita ang tiyan niyang hindi naman masyadong mabato pero bagay sa katawan niyang malaman, pati na rin yung buhok niyang naka slicked-back dahil basa pa ang mga ito.

“Stop staring on my body, ayan tuloy tumulo ang laway mo,” sabi niya at napahawak ako sa gilid ng labi ko at tinignan siya ng masama.

“Asa ka—wait. You look familiar. Ikaw ba yung cashier sa 7-Eleven na malapit sa Rainbow University?”

“At ikaw rin yung namilosopo sakin kanina.”

“So, ikaw ang sinasabi sakin ni kuya Soju na housemate ko?”

“Ikaw ba si Kane Heruela? Imposibleng ikaw si Kane kasi apat ang mata nun eh saka maraming pimples. Ikaw, cute saka makinis ang mukha at mabango pa. Kung may pagkakapareho kayo yun ay pag galit parang kakain ng tao.”

He’s starting to annoy me, “Ang Kane na apat ang mata at maraming pimples ay nasa harapan mo at kausap mo, asshole.”

Inilapit niya ng unti ang mukha niya sa mukha ko, “Are you kidding me?”

God please! Patawarin niyo po ako kapag napatay ko ng wala sa oras itong taong to.

“Di ba’t may apat na mata at may pimples si Kane? Ba’t mo pa sya hinahanap? Utak mo nga gamitin mo.” Magkalapit pa rin ang mukha namin dahil dun ay naamoy ko ang bango ng sabon na gamit niya, it feels intoxicating.

“Kasi na-miss ko na siya,” aniya at inilayo na niya ang mukha niya sakin at nagsalita ulit,“matagal ko kasi siyang hindi nakikita eh.”

“Well, yung taong hinahanap mo ay wala na! At ako na iyon ngayon! At pwede ba magbihis ka na?”

“Paano ako magbibihis eh andito ka.”

“Sabi ko nga, dalian mong magbihis at marami akong kailangang itanong sayong potragis ka.” tumayo na ako at lumabas ng kwarto niya.

“Yes sir!”

He’s my school mate when we were on Junior High, isa siya sa mga campus virus or in other words; school heartthrob. At ako naman ay miyembro ng Student Council dati, kaya kilala namin ang isa’t-isa ay dahil pareho kaming active sa school dati, though, we’re not close.

After he graduated Junior High ay wala na akong balita sa kaniya at sa iba pang kasapi ng Campus Virus. Years had past, and now he’s back! At mukhang gulo lang ang dala niya sa buhay ko.

Hindi ko alam kong makakayanan ko ang ugali ng isang Enzo Vasques.

Chapter 2: Text Message

Chapter 2: Text Message

_**K A N E ** _

“Hindi ko inexpect na ikaw pala yung cashier sa 7-Eleven… at ikaw rin pala ang magiging housemate ko,” sabi ko kay Enzo nang makababa ako galing sa taas.

“Nakakasakit ka ng damdamin, Kane. Di mo man lang ako nakilala agad, tsaka anlaki nang pinagbago mo.”

Umupo ako sa tabi niya at isinandal ko ang likod ko sa armrest ng sofa para mukhang magkaharap kami,“Wala na bang karapatang mag glow-up ang taong apat ang mata at maraming pimples nung Junior High?”

“Wala naman akong sinabi eh. Pero, ikaw ba talaga si Kane?”

“Kung ayaw mong maniwala, buti pa at mag impake ka ulit at bumalik ka sa dati mong tinitirhan.” Please lang, nakakasawa na talaga.

“Eto naman di mabiro. Ang gwapo mo, Kane.”

Iniba ko ang usapan kasi alam ko na kung saan to patutungo ang usapan na’to,“Akala ko hindi ka independent na tao, i mean—”

“I just want to test my independency.” Ano daw? Parang nabingi ako sa sinabi niya. Kasi sa pagkakaalam ko, spoiled siya sa parents niya nung Junior High pa kami, ay ewan! Ano bang pakiealam ko.

“Independency my ass.” saka ako tumayo at humakbang para umakyat sa kwarto ko pero…

“Kane… Hindi ka ba kakain?” Napalingon ako kay Enzo na nakaupo pa rin sa sofa at nakatitig sakin na parang nagmamakaawa ang itsura.

“Hindi na, busog pa ako eh. Magluto ka na lang diyan ng kung anong gusto mong ulamin since nakapag-saing ka naman.”

“Eh, hindi ako marunong magluto eh.”

Literal na nabingi ako sa sinabi niya, “Pakiulit nga sinabi mo.”

“Hindi ako marunong magluto.” May diin sa pagbikas ng salita niya.

Nanlaki ang mata ko natakpan ko ang bibig ko gamit ang kamay. Hindi ako makapaniwala sa narinig ko. Lordt!

“Wow, Kane. Gulat na gulat ah.”

Inalis ko ang kamay ko sa bibig ko bago ako magsalita, “Yan ang tinatawag mong independent? Eh hindi ka nga marunong magluto ng ulam, jusko Enzo!” at napairap ako, nakaka stress ang araw na ‘to. Please lang. Andaming nangyaring hindi maganda ngayong araw, dumagdag pa tong si Enzo. Pinaparusahan mo ba ako Lordt?

Napabuntong hininga ako. “Teka lang ah, magbibihis lang ako,” tumango naman siya at dali-dali akong umakyat sa kwarto ko at ni dial ko kaagad ang cellphone number ni kuya Soju, isa pa tong taong to. Buti nalang at sinagot niya agad ang tawag ko.

“Kuya, ba’t mo pinapasok si Enzo sa bahay?” panimula ko.

“Wow, nagkakamabutihan na ba kayong dalawa?” mahinang tumawa si kuya Soju sa kabilang linya.

“Kuya, I’m not joking.”

“Ay sorry. So, how’s it going?”

“Again, ba’t mo siya pinapasok sa bahay diba sabi k—”

“Ayun nga, masyadong mapilit eh tsaka ayos lang daw na hindi malinis ang bahay at siya nalang daw ang maglilinis. Oh diba? May house boy ka na. Tsaka binigyan ko siya ng spare key.”

“Wow kuya ah. Kalma yarn? Habang ako rito parang pinaparusahan ni Satanas. Andaming nangyari sakin ngayong araw tapos…” I sighed, “gusto ko nalang maging hotdog.”

He just chuckled, “Diba sabi mo gusto ko ng housemate, oh edi ayan. Tsaka, sabihin mo sa kaniya na siya nalang magbayad ng bills niyo, tutal mayaman naman yan.”

“Mayaman nga, hindi naman marunong magluto ng ulam,” napairap ulit ako.

“May chemistry kayong dalawa.”

Tumindig ang balahibo ko sa likod. “Hoy kuya! Kilabutan ka nga sa sinabi mo.”

“Totoo naman kasi,” tapos tumawa siya.

“Hindi mo pa nga kaming dalawa nakikita na magkasama eh. Oh siya sige, ibababa ko na to, ipagluluto ko pa tong housemate ko. Ba’t pa ba siya nagpaka-independent.”

Tumawa ulit siya, “Sige, balitaan mo lang ako ‘pag kayo ng dalawa ah.”

“Che!” and I ended the call. Kung anu-ano pinagsasabi nung gwapong guard ng yun jusko. Nakaka-frustrate sa totoo lang.

Nagbihis na ako ng pambahay at bumaba na para ipagluto ang shih tsu na kasama ko.

Naabutan ko siyang nakatuon ang pansin sa cellphone niya. Binabawi ko na pala ang sinabi ko na gwapo siya, mukha pala talaga siyang shih tzu. PROMISE.

“Anong gusto mong ulamin, Enzo?” tanong ko sa kanya at agad na nabaling ang pansin niya sakin.

“Ahmmm… Ikaw— I mean, chicken adobo.” Kitang-kita sa mukha niya ang excitement pati rin yung mata niya kumikinang. Kanina pa ata to gutom eh.

“Ok,” tugon ko at binuksan ko kaagad ang ref para kunin ang manok pati narin mga panakot para ihanda ang lulutuin ko.

Hiniwa ko na ang mga panakot tsaka yung dalawang piraso ng chicken breast. Buti pa yung chicken may breast pero yung si ano—nevermind.

---

“Wow, Kane! Ang sarap mo—este ang sarap ng luto mo,” sabi ni Enzo ng matikman niya ang chicken adobo na niluto ko, at nilantakan niya agad ito.

“Bolero,” sagot ko sa kaniya kaya napahinto siya sa pag kain saka sumagot siya.

“Hindi ah. Totoo kaya ang sinabi ko na masarap,” saad niya saka kumain ulit siya. Sarap na sarap sa pag kain ang lolo niyo.

“Hindi ka ba kakain? Hindi mo ba titikman ang niluto mo? Tsaka, ako kaya ang nag saing.”

“Malamang natikman ko na ang niluto ko bago ko ipakain sa’yo yan. At isa pa, wala akong gana. At isa pa pala, wala akong sinabi na mag saing ka tsaka kung sinunod mo lang si kuya Soju edi sana—”

“Salamat.” Simpleng salita lang pero natigilan ako sa salitang lumabas sa bibig niya.

“S-Salamat? Para saan?”

“Salamat, kasi pinatuloy mo ako tsaka pinagluto mo ako ng ulam.”

Tumayo ako sa stool ng island counter, “Kumain ka na lang diyan, Enzo,” at iniwan ko na siya sa island counter.

“Ikaw ba talaga si Kane Heruela?” tanong ulit niya nang nasa sala na ako.

“Isang tanong pa tungkol sa pangalan ko, Enzo Vasques, sa labas ka talaga matutulog!” Pasigaw na tugon ko.

He laughed at me, “Joke lang ito naman. Good night, Kane. Sleep tight and nice meeting you again.” Napatigil ako sa paghakbang sinabi niya at nilingon ko siya, paglingon ko ay nakatitig siya sakin.

“Good night. Bukas na tayo mag-usap kasi pagod ako.”

“Yes sir!”

---

Umaga na naman, kaya bumangon na agad ako. Hindi ko na ginamit ang potragis na alarm clock ko, wala lang. Agad akong bumaba at kumuha ng itlog sa ref, feel ko kumain ng agahan ngayon.

“Hi Kane. Good morning.”

Bigla kung naisarado ang ref at napatalon ako nang biglang may nag salita. “Potragis ka! Muntik na akong atakihin sa puso dahil sa’yo Enzo! Jusko!” Humarap ako sa kaniya.

Tinawanan lang ako ng mokong. “Pasensya na kung nagulat kita. Kakagaling ko lang maglinis.”

“Enzo, hindi ako sanay na may kasama dito sa bahay kaya please lang,” saka ko binuksan ulit ang ref at kinuha yung itlog.

Napatingin ako sa lababo, yung mga pinggan at baso pati kutsara hindi pa nahuhugasan.

Nilingon ko si Enzo at nakayuko siyang kumakamot sa batok niya. “Ba’t di mo hinugasan yung mga pinggan na ginamit mo kagabi?!”

“Sorry, inaantok na kasi ako nun eh, tapos naisipan ko na ngayong umaga ko nalang huhugasan yan, kaso nakalimutan ko at nilinis ko muna ang kotse ko kaya—”

“Ang aga-aga nakaka-bad mood!” Napahilot ako sa sintido ko. I’m doomed. “Enzo, please lang. Ayusin mo yang buhay mo kundi papalayasin talaga kita sa bahay na’to. Tsaka, bawal lahat ng hindi ko magugustuhan.”

“Hindi ko alam kung ano lahat ng hindi mo magugustuhan—”

“Malalaman mong hindi ko nagustuhan ang isang bagay kapag sa labas ka na natutulog.” And I faked a smile. “At pwede ba? Wag mong ibalandra ang katawan mo sa loob ng bahay.”

Napakamot ulit siya sa batok niya. “Mainit kasi eh, katatapos ko lang linisin ang kotse ko.” Ah, so sa kaniya pala yung kotse na nakaparada sa labas ng gate.

“Teka, pumapasok ka pa naman diba?” tanong ko sa kaniya. Wala na akong balita sa taong to eh.

“Anong papasukan ko?” Jusko naman, pinaparusahan mo po ba ako?

“What I mean is… you’re still attending class?”

“Ah yeah, Rainbow University. 3rd Year Civil Engineering.” Pumapasok pa pala akala ko hindi na. Gusto maging Engineer ang lolo niyo.

“Oh ok, so nag-part time kalang sa 7-Eleven malapit sa school?”

“Oo, pero tapos na ang kontrata ko dun. Actually, last day ko na kahapon eh.” I blinked thrice at napakunot ang noo ko. Part-time at kontrata? Meron bang ganun? Ay ewan.

“Ah ok.”

“Yeah, tapos naghanap ako ng bahay na hindi gaanong nakakabutas ng bulsa ang renta. Someone told me na may bahay na isang tao lang ang nakatira at naghahanap siya ng kahati sa renta kaya ni-grab ko na agad. And on the bright side, kilala ko na pala ang magiging housemate ko.”

“Sabi mo kagabi, mag-isa mong binubuhay ang sarili mo, buti naman at buhay ka pa kahit na hindi ka marunong magluto ng ulam I mean, mayaman naman ang pamilya niyo, diba?”

“Gaya nang sabi ko sa’yo kagabi, I just want to be independent. At hindi ako marunong magluto ng ulam gaya ng may sarsa at sabaw pero marunong akong magluto ng mga piniprito.”

Sabi ko na nga ba eh, anak mayaman talaga.

“Nagpaka-independent ka pero hindi marunong mag-luto ng ulam. What a shame.” Mahina kong tugon sa kaniya. At tumalikod na ako sa kaniya.

“Ano? May sinasabi ka?” Buti nalang di niya narinig.

Humarap ulit ako sa kaniya, “Wala. Maliligo na ako pagkatapos kung lutuin ‘tong itlog. Anong gusto mong luto sa itlog: sunny-side up or scrambled.”

“I prefer, sunny-side up.”

“Ok. Maligo ka na kasi nangangamoy ano ka na eh” Inamoy naman niya ang kili-kili niya. Yucks!

“Hindi naman ah,” tinitigan ko siya, “sabi ko nga maliligo na ako.”

---

Pinauna na ako ni Enzo na pumasok sa loob ng sasakyan niya dahil sabay raw kaming papasok sa University. Sabi ko sa kaniya na wag na pero mapilit eh.

Nang makapasok si Enzo sa driver’s seat ay inabutan niya ako ng paperbag, “Aanhin ko yan?”

“Ikaw na magdala ng baon natin—”

“What!”

“Baon natin, sabay tayong magla-lunch, ok?”

“Teka—”

“Wag kang picky-eater, Kane. Kaya nga ampayat mo eh.”

“Pakielam mo kung payat ako? Tsaka, wala nga akong pakielam sa buhok mo eh–para kang shih tzu sa itsura mo.”

“Luh, ang cute kaya ng shih tzu.”

“Magkaiba kayo, ikaw tao na mukhang shih tzu, yun aso yun tsaka bagay sa kanila yung mahabang buhok.”

Tinawanan lang niya ako at binuhay na niya ang makina ng sasakyan saka pinaharurot palabas ng subdivision. Pero bago pa kami makalabas ay huminto muna kami sa guard house kasi gusto raw kausapin ni Enzo si kuya Soju.

Ibinaba ni Enzo ang bintana niya.

“Oh? Kumusta ang unang gabi mo na kasama si Kane?” panimula ni kuya Soju at sumagot naman agad si Enzo.

“Mabuti naman, pero unang pagkikita palang namin sa loob ng mahabang panahon eh, sinungitan agad ako.” Sumbong niya kay Kuya Soju.

Tumawa lang si kuya.

“Parang pinagsisihan ko na naghanap ako ng housemate kuya eh. Kung alam ko lang sana na si Enzo ang magiging housemate ko, edi sana hindi ko nalang tinuloy.” Napabuntong-hininga ako.

Nagtawanan ang dalawa. Pareho sila ng ugali. Kalmado lang. Kung hindi mo silang dalawa kilala baka isipin mo na magkapatid sila. Kaso si kuya, gwapo at si Enzo nevermind.

Hindi na ako nakinig sa pinag-usapan nila.

“Enzo, may pasok ako. Kung wala kang plano na pumasok mas mabuti pang bababa nalang ako at mag-antay ng bus sa bus stop.”

Napahinto sa pagsalita siya sa pagsalita at napatingin sakin, “Ay oo nga pala. Mauna na kami paps ah. Mag-usap nalang tayo mamayang hapon.”

“Sige,” ani kuya Soju at nginitian niya kami pareho ni Enzo, saka itinaas ni Enzo ang side window niya at pinaharurot na ang sasakyan.

Tahimik lang kaming dalawa sa buong biyahe. Baka ito ang pangalawang araw ma masisira ang mood ko. Please lang, ayoko nang magalit, nakakapagod na magalit.

“Andito na tayo, Kane.” Nilingon ko ang nagsalita. At napatingin ako sa paligid, nasa parking lot na kami ng University. I immediately unfasten my seat belt at binuksan ang pintuan ng kotse sa shotgun seat at wala sa sariling lumakad paalis sa parking lot.

I heavily sighed.

“Kane! Kane!” Agad akong napalingon sa taong tumawag ng pangalan ko. Paglingon ko ay nakita ko si Enzo na papalapit sakin at bitbit ang paper bag.

“Yung baon natin mamayang lunch,” saka niya inabot sakin at wala sa sariling kinuha ito at lumakad na ulit. “Pupuntahan kita sa classroom niyo mamaya ah, intayin mo’ko, ok?” pahabol pa niya pero di ko na siya nilingon pa at nagpatuloy lang sa paglalakad palabas ng parking lot.

---

“Class dissmissed.” ani Prof at agad rin naman siyang lumabas ng classroom.

Sa wakas tapos na ang last subject ko ngayong umaga. Isinilid ko sa bag ko yung notebook na pinagsulatan ko ng lessons. Kailangan kong magsulat ng mga lessons para may bala ako kapag may surprise quiz or surprise activity si Prof.

Hindi basta-basta ang college, kailangan talaga maging pursigido ka sa kursong kinuha mo, kung hindi ka pursigido ewan ko nalang talaga sa’yo.

Lumabas na ako ng classroom at bumaba ng building habang bitbit ko ang paper bag. Nasa third floor pa ang classroom ko kaya, extra effort ang kailangan para makababa at makapunta sa taas. Nang nasa ground floor na ako ay nag-intay lang ako kay Enzo.

“Asan na ba ang shih tzu na yun, nagugutom na ako—”

Napatigil ako sa pagsalita dahil biglang nag ring ang cellphone ko. Kinuha ko kaagad sa bulsa ko ang cellphone at tinignan ang screen nito.

**Unregistered Number calling… **

Sinagot ko naman ito, at inilapit ko sa tenga ko ang cellphone ko.

“Kane?”

“Sino to?”

“Ako to si Enzo, san ka?”

“Paano mo nakuha ang number—”

“Mamaya ko na sasabihin, asan ka ngayon?”

I clicked my tongue, “Nasa baba ako ng building namin.”

“Anong ba course mo? Nakalimutan kong itanong sa’yo HAHAHA.”

“BSPSYCH.”

“Ok diyan ka lang at pupuntahan kita,” sabi niya at pinatay na niya ang tawag.

Ilang minuto pa ang lumipas bago niya narating ang kinaroroonan ko ngayon.

“Ba’t antagal mong dumating? Kanina pa ako andito.”

“Sorry, may inasikaso lang,” tinignan ko siya nang masama, “sorry na nga eh, diba? Tara na sa cafeteria, dun nalang tayo kakain. Alam ko kanina ka pa gutom.”

---

“Ano!” Napasigaw ako dahil sa sinabi ni Enzo. Potragis talaga.

“Oo nga, diba nga di ka kumain kagabi? Marami pa naman ang natira sayang rin kapag napanis. Tsaka, masarap kaya ang niluto mong chicken adobo.”

I sighed. Hindi na ako nagsalita at kinain ko na yung baon ko. Gulat na gulat ako kasi kaya pala naisipan niyang magbaon kami ay dahil hindi pala naubos yung adobo na niluto ko kagabi.

“Sabihin mo sakin na ininit mo to kaninang umaga.”

“Oo naman, syempre. Ininit ko ‘to nung naliligo ka pa.”

Napabuntong-hininga ako at tinawanan niya lang ako at sumubo na siya at sumubo narin ako.

Ilang sandali lang ay napatigil siya sa pag kain dahil biglang tumunog ang message ringtone ng cellphone niya. Kinuha niya sa bulsa niya ang cellphone at tinitigan ang screen nito at napasimangot siya. He look pissed. Hindi ko nalang siya pinansin.

After naming kumain ay umalis na kami sa cafeteria at pumasok na sa kaniya-kaniya naming classroom. At siyempre, siya na ang nagdala ng paper bag na may baon namin. Sabi niya na ilalagay nalang daw niya ito sa kotse niya. Saka sinabihan ko siya na di ako makakasabay sa kaniya uuwi mamayang hapon kasi marami pa akong aasikasuhin.

---

Mga bandang 6 PM na ako nakauwi sa bahay, nadatnan ko si Enzo na nakatuon ang pansin sa cellphone niya habang naka-upo sa sofa at nang mapansin niya na may tao ay nabaling ang tingin niya sakin.

“Andito kana pala.”

“Kumain ka na ba?” mahinahong tanong ko sa kaniya.

“Hindi pa eh, inaantay kitang makauwi para sabay tayong kakain.”

Nilagay ko sa tabi niya ang bag ko at dumiretso na sa kitchen counter at agad kong inihanda ang mga sangkap para sa lulutuin ko.

“Wow Kane! Grabe ang sarap mo talaga mag-luto. Ang sarap ng Eskabetche mo! Sampalin mo nga ako ng Eskabetche!” komento niya ng matikman nita ang ulam namin.

“Pfft.”

“Di totoo talaga, masarap siya. Mapaparami ako ng kain nito.”

Di na ako nagsalita at kumain na ako. Habang enjoy na enjoy kaming dalawa sa pag kain ay gaya kaninang tanghali ay may nag-text na naman kay Enzo at ngayon mas napasimangot siya habang nakatuon ang pansin sa cellphone niya. Ano bang meron at nagkakaganyan siya pag may nagti-text sa kaniya?

**

MERRY CHRISTMAS EVERYONE!! ESPECIALLY TO THE TREASURE MAKERS OUT THERE. ANUE BHIE? ALAM KO UMIYAK KA RIN SA EPISODE 7 NG TMC.

Chapter 3: Dating?

Chapter 3: Dating?

K A N E

“Class dismissed.” Napukaw agad ang atensyon ko ng marinig ko ang katagang kanina ko pa gustong marinig mula sa prof namin. Walang pag-alinlangang lumabas na ng classroom ang prof namin. Agad ko rin namang nilagay sa bag ko ang notebook ko.

Finally, tapos na ang last subject ko ngayong umaga.

Pagkalabas ng prof namin ay di magkamayaw ang mga kaklase ko. Rinig na rinig ko ang usapan ng mga kaklase ko kung saan daw sila kakain, anong gagawin nila after lunch, may iba nagtatawan, yung iba nag-mi-make up pa. Magla-lunch na nga may make-up pa.

Tumayo na ako para makaalis na sa classroom ng biglang bumukas ang pintuan ng classroom at iniluwa nito ang prof namin.

Natigilan lahat ng mga estudyante sa classroom. “Mr. Kane Heruela? Are you still here?” Bigla akong kinabahan dahil dun. Ba’t niya ako hinahanap?

Itinaas ko ng kaunti ang kamay ko. “Sir, I’m still here,” sabi ko at nabaling agad ang tingin niya sakin.

“Someone is looking for you, at sabi niya kanina pa raw siya nagpalibot-libot dito sa building para hanapin ka.” Sabi niya at lumabas na ulit sa classroom. I looked puzzled. Sino ba naman ang maghahanap sakin? At napaka imposible naman kung meron.

Lumabas na ako ng classroom bitbit ang bag ko, paglabas ko ay bumungad sakin ang kumpulan ng mga estudyanteng babae pati bakla na ka-building ko lang. Potragis, ano bang meron?

“Ayan na siya!” Sabi nung isang babae at napatingin ako sa likod ko, wala namang tao ah. Paglingon ko ulit ay yung mga estudyanteng nagkukumpulan ay lumapit na silang lahat sakin. Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

“Ikaw ba si Kane?” tanong nung isang babae sakin. Wala sa sariling tumango ako bilang sagot. Gulong-gulo ako sa mga nangyayari, ano bang meron? Can someone answer me!

“Ikaw nga!” sabi nung babaeng tumanong at nagtilian naman yung mga estudyante na nakapaligid sakin. Potragis, ang sakit sa eardrums ng mga tilian nila.

“A-Anong ako? Teka ano bang—” hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil bigla nalang sumulpot si Enzo na may ngiti sa labi. Humakbang siya papunta sa kinaroroon ko ngayon habang nakasukbit sa balikat niya ang bag niya.

Pinalilibutan pa rin kami ng mga estudyante sa building. Halo-halo na ang mga amoy. Lordt! Tama na po ang parusa niyo sakin. Magpapakabait na po talaga ako. Pramis po!

“Hi Kane… kanina ko pa talaga hinahanap ang classroom mo, buti nalang at andito sila,” napatingin siya sa mga babaeng nakapaligid samin ngayon at bumalik ang tingin niya sakin “para samahan akong hanapin ang classroom mo. Kasi gusto sana kitang kasama mag lunch ngayon.” Ngumiti agad siya.

Nakakabinging tilian agad ang sunod na narinig ko habang nakatitig lang ako kay Enzo. Potragis ka talagang lalaki ka, mamaya ka lang talaga pagdating natin sa bahay.

“Oi, nagba-blush si Kane,” hindi ko alam kung sino sa mga estudyante ang nagsalita, tumili na naman sila.

Please lang, nag-iinit ang mukha ko sa mga sandalling ito. Potragis, nakakahiya.

“Samahan mo na, Kane. Ayaw mo nun may gwapo na nag-aya sa’yo para mag-lunch.” Saad naman nung isang bakla. Hindi ko alam kung patanong o nang-iinsulto siya sa sinabi niya. Eh, kung bitayin kaya kita. Nakatitig lang sakin si Enzo na may ngiti pa rin sa mga labi niya saka kinindatan niya ako.

Hindi ko na talaga kaya to!

Marahas kong hinila ang pulsuhan niya at umalis na kaming pareho sa kumpulan ng mga estudyante. Jusko, nakakahiya talaga, gusto kong lamunin nalang ako ng lupa dahil sa kahihiyan. Please lang!

“Bye fans.” Saad ni Enzo saka nginitian niya yung mga estudyante, dahil dun ay mas lalong naging maingay sila dahil sa tilian.

“Babye Fafa Enzo,”

“Bye pogi, sana ay magkita pa tayo ulit.”

“Fafa Enzo anakan mo’ko!!”

“You make me wet, handsome!”

Ano daw? Jusko. Walang mga hiya talaga tong mga estudyanteng to, babaeng tao! Tama talaga ang hinala ko na magkakagulo ang mga estudyante kapag nakita nila si Enzo. Sino ba naman ang taong hindi maiinlove sa taong to? Mabait, matangkad, may itsura, marunong dumiskarte sa buhay, di nga lang marunong magluto ng ulam.

Nagpahila naman si Enzo habang hawak-hawak ko pa rin ang pulsuhan niya, napapatingin rin ang mga estudyanteng nadadaanan namin. Yung iba kinikilig may iba rin ay nagbubulongan. Pero hindi ko sila pinansin at patuloy ko pa ring kinaladkad si Enzo pababa ng building.

Nang masiguro ko na nakalayo na kami sa building ko ay agad ko siyang kinompronta.

“Ba’t mo’ko pinuntahan sa building namin? Jusko naman. Pwede mo naman akong tawagan nalang eh. Ayan tuloy pinagkaguluhan ka.” I heavily sighed, naiistress naman ako.

“Gusto ko lang namang malaman kung saan talaga classroom mo, masama ba yun?”

“Hindi naman pero—”

“Aray! Yung pulsuhan ko!” Nagulat ako kasi pasigaw ang pagbikas ng mga salita niya. Ngayon ko lang narinig yung ganung boses niya. Napatingin ako sa pulsuhan niya, mahigpit ko pala itong hinawakan at binitawan ko agad ang pulsuhan niya.

“S-Sorry…”

“Ayos lang,” he then sweetly smiled at me, “tara na?”

“Teka, san ba tayo pupunta?”

“Magla-lunch, don’t tell me you don’t want to eat lunch. Remember Kane, hindi ka kumain nang breakfast.” Totoo ang sinabi niya, nagmamadali kasi ako kanina kasi late na akong nagising at di man lang niya akong ginising.

“Alam ko minsan lang ako kumakain ng breakfast. At saan naman tayo kakain, aber?” he then smiled at me. Yung ngiti parang may masamang binabalak. Nagsimula na akong kabahan dahil dun.

---

“Are f#cking serious about this, Enzo?”

“Yes, I’m really serious about this.” masigla niyang tugon sa tanong ko.

Akala ko kasi saan niya ako dadalhin yun pala… sa Jollibee. Lunch time ngayonl at expected naman na maraming tao ngayon. At heto kaming dalawa ngayon, nasa isang gilid lang. Ewan ko kung anong pumasok sa utak ng taong to.

“Ang daming tao na nakapila, Enzo. Sa iba nalang tayo kakain.” suhestiyon ko kasi kapag nag-intay ako baka mawalan ako ng malay dahil sa gutom!

He confidently combed his hair using his fingers. Damn, he looked so sexy when he did that. Hapit na hapit ang maskulado niyang braso dahil sa suot niya. And those brown eyes that always sparkles when he’s in a good mood.

Why the heck I’m complimenting this guy! This can’t be!

“…spaghetti and yum burger,” napabalik ako sa reyalidad ng kinurot ni Enzo ang pisngi ko. “Baka matunaw ako sa titig mo, Kane. Alam kong gwapo ako kaya—”

Sinamaan ko siya ng tingin habang yung kurot pa rin niya ang mukha ko. “Kunin mo yang kamay mo sa mukha ko.”

“Sorry…” saka siya mahinang tumawa. Tinantanan niya ang mukha ko. “Ang cute mo pala, Kane noh?”

Sinamaan ko lang siya ng tingin dahil nagugutom na talaga ako at andito pa rin kami sa gilid. Please lang, may class pa ako mamayang 1 PM.

“Sorry na nga eh. Di ka kasi nakinig sa sinabi ko. O-order na tayo.” At ngumiti siya sakin. Hindi pa ba nagugutom tong taong to? Potragis.

“Paani tayo o-order eh hindi tayo nakapila at nakatayo lang tayo sa gilid at isa pa ang haba ng pila, hindi mo ba nakikita?” Naiirita na talaga ako. Baka makain ko to ng buhay ang taong to. Masarap naman siguro siya eh, diba?

“Akong bahala sa’yo, hahanap muna tayo ng mauupuan natin.” Since okupado na lahat ng first floor, naisipan ni Enzo na sa second floor nalang daw kami at buti nalang may table pa na walang naka-okupa. Umupo na ako.

At nilagay ko sa baba ng table ang bag ko at pati narin ang bag niya. “Intayin mo lang ako rito at pagbalik ko ay may dala na akong pagkain natin.” And I just give him a what-do-you-mean-look at mahina siyang tumawa at bumaba na siya.

Sana mabilis lang siyang maka-order ng pagkain namin. Gutom na talaga ako. Since wala pa naman si Enzo ay ni-open ko muna ang facebook account ko. Scroll-scroll lang. Puro tungkol sa politika ang nasa news feed ko. Nakaka-stress naman to, yung mga supporters ng isang kandidato para sa pagka-President ay nakikipag-talo sa supporters rin ng isang ring kandidato for President. Ewan ko sa inyo, iniistress niyo lang mga sarili niyo.

I sighed. In-off ko nalang ang mobile data ng cellphone ko at nilagay ko sa loob ng bag ko.

Ilang sandali pa ang lumipas ay may isang crew ng Jollibee ang naglagay ng food tray sa table namin ni Enzo. “Thank you.” I said to the crew and he replied, “Enjoy your meal, sir.” and he smiled at me.

Nung makaalis yung crew ay dumating na si Enzo dala rin ang food tray niya.

“Bakit parang andali mo lang ata nakakuha ng order?” panimula ko at umupo siya sa pwesto niya at ngayon ay magkaharap na kaming dalawa.

“Ako pa ba?” he giggled. Anong nakakatawa? “May kakilala ako na manager dito sa Jollibee, sabi niya kapag o-order ako gagamitin ko lang ang pangalan niya kapag pupunta ako dito. Of course, dumiretso ako sa kusina. In other words, I’m a VIP pero hindi nga lang to libre.”

Kaya pala parang ilang minuto lang ang lumipas at naka-order agad siya. May pakinabang rin naman pala ang shih tzu niyo.

“Suit yourself.” I smirked.

“Kain na tayo, Kane.” Sabi niya at nagsimula na kaming kumain. Hindi na ako nagsisi na sumama ako kay Enzo, ansarap talaga ng pagkain sa Jollibee. Makakalimutan mo talaga pangalan mo. Char.

Habang nasa kalagitnaan kami ng pag kain ay may bigla akong naalala.

“Oh? Ba’t napatigil ka? Di ba masarap ang burger steak?”

I glanced at him, “May naalala lang ako.”

“And who is it? Is it your ex?”

“Hindi ah. Wala akong ex. Naalala ko lang ex ng pinsan ko. Dito kasi kami madalas kumain nung sila pa.” Sagot ko naman. At nagkibit-balikat lang siya ang kumain na ulit siya.

“You’ve never dated anyone before, Kane?” May gulat sa pagbigkas ng salita niya.

“Oo, bakit? Mamamatay ba ako kapag wala kong ni-date kahit isa? Hindi naman siguro required yun eh, diba?”

“Nagtatanong lang naman ako eh.”

“For sure, marami kanang napa-iyak na babae.” Tugon ko sa kaniya.

“Eh? Grabe ka sakin.”

“Totoo naman ah, nung Junior High pa tayo andaming nagkakandarapang babae’t bakla sa’yo.”

“Wala naman akong pakielam sa kanila, pero may isa talaga akong—”

“Yeah, wala akong paki, kumain nalang tayo.” Kumain naman na kami.

Kumusta na kaya si Haje… hindi ko na kasi siya nakikita sa subdivision pati sa Universirty. Pareho lang naman kami ng department which is College of Arts and Science, pero di ko talaga siya nakita.

Ay potragis, freshmen pa siya. Malamang kaliwa’t-kanan ang orientation nun.

“So naging chapiron ka.” Hindi ko alam kung patanong o pang-insulto ang pagbikas niya ng salita.

“Well, parang ganun na nga hindi ko naman alam na sila talaga kasi tinago nila relasyon nila… Oo nga pala, hindi ulit ako sasabay sa’yo pag-uwi, may pupuntahan lang ako.”

“Ayaw mo bang ihatid kita?” I stared at him without any emotion showing at my face. “Suit yourself, just take care… Seryoso ka ba talaga na wala kang ex? It’s so impossible, sa itsura mong yan? You’ve never dated anyone before?”

“Eh, ikaw nalang kaya maging ko, aanhin ko naman ang pag-ibig na yan. Sakit lang sa puso ang makukuha mo diyan eh. Tsaka, mas mabuti nang mag-aral ng mabuti para sa future, kaysa sa magka-jowa.”

“Wah, bilib talaga ako sa’yo, Kane.”

I just sighed at nilantakan ulit ang pagkain ko.

“The name Kane is predominantly a masculine Irish name that means “battlefield.” Napatingin ako kay Enzo. He just smiled at me and I stared at him emotionless.

“And so?” I replied to him.

“Nothing, I just want to adore you kinda unique—”

“Enzo. Vincenzo and Lorenzo’s Italian diminutive, or maybe derived from a German name meaning “ruler of the estate.” He looked surprised. “Don’t you think I didn’t search what’s the meaning of your name?”

He chuckled, “That’s kinda interesting, Kane.”

I smirked at him as a reply.

---

After class dissmissal, I immediately went to Haje’s classroom, which is building for all the freshmen students on CAS Department. Pagdating ko sa BA in English Language classroom ay wala ng tao. Umuwi na ata siya.

Ito ang unique sa Rainbow University; lahat ng freshmen, sophomore, junior and senior students ay may kaniya-kaniyang building, lahat ng courses from freshmen to senior ay andun na lahat. Kaya that is why, this University is super huge, wide and unique of all the schools sa buong Pilipinas.

Tinahak ko nalang ang daan papuntang gate ng University at kapansin-pansin na wala ng masyadong tao. Nakauwi na talaga si Haje sa kanila.

Nang makarating ako sa subdivision ay tinanong ko kaagad si kuya Soju kung napansin ba niya na nakauwi na si Haje pero sabi niya na kanina pa daw siya nakauwi dahil dun ay tinahak ang daan papunta sa bahay nila at nag-doorbell ako.

Napansin ko nay may babaeng lumabas, “Sino sila?” Tanong agad niya nang makalapit siya sa gate ng bahay nila. She must be Haje’s mom.

“Hi po, magandang hapon po. Kaibigan po ako ni Haje. Itatanong ko lang po kung andiyan po ba siya sa loob?” sagot ko sa tanong niya and she seems convinced on what I say.

“Ah halika, pasok ka, anak.” Agad rin naman akong pumasok sa gate. “Kanina ka pa nila hinihintay,” dagdag ni tita ng makapasok ako sa gate.

“Po? Sila?”

Hindi na ako sumagot sa mama ni Haje at sumabay ako sa kaniyang pumasok sa loob ng bahay. Gulat ang nangibabaw sakin sa mga sandaling ito nung binuksan ng mama ni Haje ang pintuan, kasi naabutan kong may kausap si Haje sa sala ng bahay nila. Pamilyar sakin ang taong kausap niya… si Enzo.

Wait. Magkakakilala silang dalawa? Pero paano? Are they dating?

---

HAPPY NEW YEAR, EVERYONE!! 🎉

Chapter 4: Annoyance

Chapter 4: Annoyance

__K A N E _ _

Parehong napatingin sa kinaroroonan ko si Enzo at Haje, kitang-kita sa mukha nila ang pagkagulat.

Bakit nandito si Enzo? Ang tanong na bumabagabag sakin sa sandaling ito ay paano sila nagkakilala.

“Oh, parang nakakita kayong tatlo ng multo ah,” napakurap ako dahil sa sinabi ng mama ni Haje.

“Ma, ikuha niyo po saglit sila ng maiinom,” pakiusap ni Haje sa mama niya habang ako ay nakatitig lang kay Enzo na naka-upo sa sofa na kaharap ni Haje.

“Ay oo nga pala. Mag-intay lang kayo mga anak ah. Umupo ka na, anak.” Ani mama ni Haje at nginitian ko muna siya bago ako umupo sa tabi ni Enzo at pumasok naman na sa kusina ang mama ni Haje.

“So, magkakilala kayo?” panimula ni Enzo na palipat-lipat ang tingin saming dalawa ni Haje. And I glanced at Haje, nakatitig lang siya sa aming dalawa ni Enzo na parang inoobserbahan niya kaming dalawa.

Hindi ako umimik.

“Anong ginagawa mo rito, Kane?” tanong ni Haje sakin at kitang-kita ko sa mukha niya ang pagkairita.

“H-Haje… I just want to say sorry-”

“Ayos na yun. Wala ka rin namang kasalanan sa nangyari sa aming dalawa ni Sage.” He smiled at me. And I know it’s fake, iba ang ngiti niya nung sila pa ni Sage-yung ngiti niyang abot teynga. Pero ngayon, pinipilit niyang ngumiti. Na-trauma talaga siya sa nangyari sa relasyon nila ng pinsan ko.

Sumabat sa usapan si Enzo, “Teka Haje, diba si Sage ang ex-boyfriend mo and ikaw Kane, how are you related to Haje’s ex-boyfriend which is si Sage?”

He looked puzzled staring at me. May pagka-chismoso rin pala ang shih tzu na ‘to.

“Pinsan ni Kane si Sage, at pinsan ni Sage si Kane.” Sagot ni Haje kay Enzo at dahil dun ay nanlaki ang mata niya dahil sa narinig niya mula sa labi ni Haje.

“Seriously?!” napatingin sakin si Enzo na hindi pa rin makapaniwala sa narinig niya, “Ikaw Kane at si Sage ay magpinsan?!

“Gulat na gulat yarn? Kung ayaw mo maniwala edi mas mabuti nang umuwi ka na sa bahay at mag-impake ka na at maghanap ka ng ibang bahay na pwede mong tuluyan.” Sarkastikong sagot ko sa kaniya. Ang OA ng reaksyon niya.

“You guys are housemates?” tanong naman ni Haje sa aming dalawa ni Enzo.

Tumango-tango lang si Enzo bilang sagot.

“Ah okay.”

“Di nga, seryoso ba talaga kayong dalawa ni Sage?” tanong ulit ni Enzo, nagsisimula na akong mairita sa kaniya.

“Potragis ka Enzo, eh kung bitayin kaya kita patiwarak?” suhestiyon ko at nginitian niya ako ng matamis.

“Sabi ko nga.” aniya at napatingin sa gawi ni Haje.

Hindi ko na siya pinansin pa at lumingon ako kay Haje, “I’m really sorry-”.

Hindi niya ako pinatapos sa pagsalita. “Kane, sawang-sawa na talaga akong pakinggan ang salitang ‘sorry’, kaya please lang. Tama na. Napatawad ko naman kayong dalawa and that’s it.”

Napatawad na niya ako and I really feel guilty about it. Kung hindi ako umuwi galing sa South Korea ay may posibilidad na sila pa rin hanggang ngayon. Ang hindi ko lang matanggap ay may iniwan na taong nasasaktan si Sage. At kailangan talaga niyang plantsahin ang gusot na namamagitan sa girlfriend niya. Nung nandun ako, Sage’s girlfriend confess every pain she felt to me and she cried in front of me. Nagmamakaawa siya sakin na kapag bumalik ako sa Pinas ay kakausapin ko si Sage, pero nadatnan ko dito ay sila pala ni Haje-hindi ko pa naman alam nung una na sila pala. I really felt sorry for Haje. Walang kaalam-alam si Haje sa nangyari sa pagitan ng girlfriend ni Sage at si Sage mismo.

“I’ve already moved-on, Kane. And you should too,” napatitig ako sa mga mata niya. His eyes says the opposite. Hindi pa talaga siya nakaka-move on sa nangyari and he’s trying his best to overcome the pain.

“Oh, mukhang seryoso talaga ang pinag-uusapan niyo ah,” umayos ako ng upo nang magsalita ang mama ni Haje.

Napakamot sa batok si Enzo, “Oo nga po eh.” And he awkwardly smile.

“Uminom muna kayo ng juice mga anak, tsaka nag handa rin ako ng sandwich,” saad ni tita at nilapag niya sa dining table ang food tray, “at siya nga pala, dito na kayong dalawa mag dinner,” dagdag pa niya.

“Po? Naku! Wag na po, nakakahiya-” hindi ko natapos ang sasabihin ko kasi bigla nalang sumabat si Enzo.

“Sige po, ayos po yan! Ano po ba uulamin-aray!!” Kinurot ko kasi sa tagiliran si Enzo. Potragis, halatang patay-gutom.

“Tita, wag na po. Sa bahay nalang kami magdi-dinner.”

“Dito na kayo mag dinner, Kane. Tutal, magkaibigan naman tayo,” Haje smiled at me. Napakamot nalang ako ng batok ko.

“Ok, ihahanda ko lang ang lulutuin ko at tatawagin ko nalang kayo kapag kakain na tayo, ok?” masayang tugon ni tita.

“Ok po tita,” sagot ni Enzo at umalis na siya sa dining area at pumunta sa kusina na halata ang pagka-excite na magluto. At isa rin tong si Enzo, halata ring PG.

“Kane, kayo na ba ni Enzo?” napa-ubo ako dahil sa tanong ni Haje buti nalang at may juice, dali-dali akong uminom. Potragis, nagulat ako dun ah.

Nagtawanan ang dalawa.

Nang mahimasmasan na ako ay sumagot agad ako. “Grabe Haje, sa dinami-rami ng pwede mong itanong eh yun pa. Isa pa, ampanget nga niya eh, hindi ako nagkakagusto sa pangit.” I said with a sarcastic tone of voice.

Mahinang napatawa si Haje. “Bagay naman kayong dalawa ah. Single naman kayong pareho di’ba?”

“Alam mo, Haje. Nung isang gabi nanaginip siya tapos tinatawag niya ang pangalan ko sabi niya, ‘Enzo, wag mo’ko ewan!! Enzo, dito ka lang!!’ nagising talaga ako sa sigaw niya, grabe talaga.” Without further ado the guys laughed so hard. Nagsisimula na akong maiirita sa tawa nilang dalawa, please lang.

Pinagsusuntok ko ang balikat ni Enzo dahil sa pinagsasabi niya, hindi naman totoo yun. “Potragis ka! Kung anu-ano pinagsasabi mo! Pakyu ka!” Pinagsusuntok ko pa rin siya at ngayon todo salag naman siya.

Tsaka, imposibleng marinig niya ang sigaw ko kung ganun kasi sound proof yung kwarto namin. Baliw talaga tong lalaking to, walang magawa sa buhay. Hindi pa rin nagpatinag ang tawa ng dalawa, wala namang nakakatawa sa sinabi ni Enzo!

Tinitigan ko nalang silang dalawa, tawa pa rin sila ng tawa. Malagas sana mga ngipin niyo. Kung andito sana si Sage, panigurado magkakasundo si Enzo at Sage. Parehong baliw.

“Haje, tanong ko lang. Paano kayo nagkakilala ni Enzo?” pag-iba ko sa usapan at tumigil na silang dalawa sa pag-tawa, si Enzo ngayon ay mangiyak-ngiyak na tapos pinahiran niya ang mata niya gamit ang kamay niya.

“Grabe, laughtrip ka talaga, Kane.” At tumawa ulit siya at si Haje naman ay walang emosyong nakatingin sakin.

“Nagkakilala kami ni Enzo nung Orientation Day sa Rainbow University, Enzo that time is a transferee student-actually, magkatabi kaming umupo nun and after that naging magkaibigan na kami since nalaman ko na we’re neighbors.”

Hindi na tumatawa si Enzo at ngayon ay nakikinig lang siya sa pinag-uusapan namin ni Haje.

“Wait. Neighbors? Eh nung isang araw lang lumipat si Enzo eh.”

“Eh?”

“Let me explain, nung sinabi ko sayo, Haje na magkapit-bahay tayo ay plano ko na talaga na lumipat dito. Bale, inoobserbahan ko pa muna ang mga bahay dito and I found out na maganda palang tumira dito. And good thing, kasi si Kane ay naghahanap ng housemate and I immediately grab the chance.”

“Ang weird mo, Enzo,” ani Haje at mahinang tumawa, “you mean, nagpanggap ka na taga-rito because?”

“Well, sort of. Aside sa inoobserbahan, ay gusto kong makahanap ng kaibigan bago ako lumipat dito and good thing nakilala kita at taga-rito rin pala si Kane, so all is well.”

“Sigurista na weird, ampotspa.” sabi ko at nagtawanan ang dalawa. Ganun pala ang nangyari. Sa totoo lang, hindi ko maintindihan si Enzo ngayon.

---

“Wow tita, ansarap niyo pong magluto,” komento ni Enzo ng matikman niya ang chicken afritada na hinanda ni tita Rose.

“Kumain lang kayo,” masayang tugon niya samin at inenjoy ko lang ang pagkain.

Mga ilang sandali pa ang lumipas ay may dumating na lalaki na kasing edad din ni tita Rose at naka-formal attire ito tapos may dalang brief case.

“Mahal, andito ka na pala. Saluhan mo kaming kumain. Andito pala mga ang kaibigan ng anak mo,” agad rin namang umupo sa tabi ni tita Rose ang papa ni Haje.

“Buti naman at may bago ka ng kaibigan, Haje.”

“Magandang gabi po,” sabay na tugon namin ni Enzo. At ngumiti lang samin ang papa ni Haje.

“Oo nga mahal, tuwang-tuwa nga ako eh. Tsaka, ang babait pa nila.”

“Ma, kakain or makikipagdaldalan?” tanong ni Haje at parang naiirita siya base sa tono ng boses niya.

“Sorry naman, Haje. Mahal, kumain kana,” nagsalin ng kanin si tito at nagsimula na siyang kumain.

Nang matapos kaming kumain together with Haje’s parents ay nakipagdaldalan muna kami ni Enzo sa mama at papa niya dito sa dining area nila. Tinanong nila kung paano kami naging magkaibigan ni Haje, saan kami nakatira, mag-jowa ba daw kaming dalawa ni Enzo and so many random questions.

“Tama na po yang pag-uusisa sa kanila, ma at pa.”

Napatingin si tita kay Haje at saaming dalawa ulit ni Enzo, “Sorry naman anak, eh kasi naman eh, may chemistry kayong dalawa, promise. Pwede namang maging kayo diba?” Kilig na kilig na saad ni tita samin ni Enzo. Dahil sa sinabi ni tita ay nagkatitigan kaming dalawa ni Enzo.

Pareho kaming napatingin ni tito ng nag salita siya, “Pag naging kayo, andito lang kami susuportahan namin kayo,” ani tito na may ngiti sa labi.

Hindi ko alam kung anong ire-react ko sa mga sinabi nila. Lordt, please help me!

Enzo just awkwardly smile habang si Haje naman ay napahilot sa sintido niya.

“Tito, tita. Uuwi na po kami kasi parang inaantok na ‘tong si Kane eh,” inakbayan ni Enzo ang balikat ko, “inaantok dahil sa kabusugan,” he then laughed at nakitawa rin ang parents ni Haje.

“Masarap kasi ang dinner namin eh, salamat po talaga tita ng marami,” saad ko nalang para makasabay ako kay Enzo at gusto ko narin naman kasing umuwi eh. I couldn’t take the awkward atmosphere here.

“Oh siya sige. Gabi na rin naman eh,” nagsituyuan na kami, “balik kayo rito sa susunod ah, ipagluluto ko kayo,” and a sweet smile draw on tita’s lips.

I awkwardly answer, “Opo tita. Mauna na po kami.”

“Haje ihatid mo sa gate ang mga kaibigan mo,” ani tito at lumabas na kaming tatlo ni Haje.

Nang makalabas na kami sa gate ay biglang nagsalita si Haje. “Pasensya na kayong dalawa sa mama’t papa ko ah.”

“Ayos lang yun, Haje. Wala yung kaso sakin,” ani Enzo. Walang kaso sayo, pero sakin meron! Hindi ba siya nakaramdam ng awkwardness? Grabe!

“Bye Haje,” sabi ko at kumaway ako sa kaniya.

“Sa susunod ulit ah,” masayang sagot niya.

I just smiled at him as a reply.

“Bye Haje and good night.” sabi naman ni Enzo and Haje just smiled at him saka pumasok na siya sa loob ng bahay at kami naman ay nagsimula ng maglakad pauwi sa bahay.

Since andito naman na kami, pupuntahan ko na muna sina Lolo’t Lola. Miss ko na talaga sila, last ko silang nakita is nung hinatid namin si Sage sa airport, after nun di na kami nagkita pa kasi naging busy na ako sa school.

Nang nasa tapat na kami ng gate ng bahay ng grandparents ko ay biglang nagsalita si Enzo, “Hindi to bahay natin ah.”

“Oo, kasi bahay to ng grandparents ko.”

“Talaga?”

“Ayaw mo bang pumasok?”

“Wag na, babalik ka rin naman eh.”

Hindi ko na siya sinagot at pumasok na sa loob ng bahay. Pagpasok ko ay naabutan ko silang dalawa na nanonood ng palabas sa TV dito sa dining area.

“Salamat at dumating ka, Kane. Bilhan mo nga kami ng ice cream yung isang gallon,” ani Lolo habang nakatuon pa rin ang pansin sa TV.

“Kakarating lang ng apo mo.” ani lola.

“Di yan,” napakamot ako ng ulo.

“Anong flavor po ba ang gusto niyo?”

“Cookies ‘n Cream nalang, apo.” sagot ni lola.

“Sige po,” at lumabas na ako. I sighed.

“Sabi na eh, babalik ka rin agad. Tara na uwi na tayo,” bungad ni Enzo ng makalabas ako ng bahay.

“Mamaya na, inutusan pa nila ako.” Walang gana kong tugon sa kaniya. Nagsimula na akong maglakad.

“Samahan na kita.”

Sumunod naman siya. Walang umimik saaming dalawa habang naglalakad kami palabas ng subdivision. May kakabukas lang kasi na 7-Eleven na malapit lang sa subdivision.

Wala talagang nagsalita sa amin. Pero binasag ni Enzo ang katahimikan, “Bat mo naisipang magpaka-independent? Pwede ka namang tumira sa bahay ng grandparents mo diba?”

“Ganiyan rin ang sinabi ni Lola’t Lolo sakin dati, I just told them that; what if mawala bigla sina mama at papa, anong gagawin ko? Mag de-depende parin ako sa kanila kahit wala na sila? Hindi naman ata maganda yun. I mean nasa saktong edad naman na ako at pag-iisip at isa pa may business naman na ako. Both my parents agreed to be independent as long as I study hard and I don’t neglect my business that they gave me. and I must not forget to visit our house at least once in a while.”

“May business ka? Talaga?”

“Yeah, I do have a business which is a flower shop, simula nung nag-Senior High ako ay binigyan nila ako ng business and good thing maayos naman ang kita. Tsaka, may unting alam ako sa mga bulaklak.”

“Wah! Seryoso? Ang ganda naman ng business mo.”

“Diba mayaman rin naman kayo, why don’t you open your own business.”

“Yun nga… Di ako marunong magpatakbo ng business eh.”

“Hay, ewan ko talaga sa’yo, Enzo. Halos nalang lahat di ka marunong. You should’ve atleast practice yourself. Lalo na’t binubuhay at pinapaaral mo mag-isa ang sarili mo. You should think practically.”

“Ang lalim naman nun, pero gusto ko talaga mag-artista eh. Alam mo naman na gwapo ako diba?” sabi niya at tinaas-baba niya ang kilay at ngumiti siya ng malapad.

“Suit yourself.”

Nang makarating kami sa 7-Eleven ay agad kaming pumasok sa loob at tinungo namin ang freezer kung saan andun ang ice cream na gusto ni lola, agad akong kumuha ng dalawang gallon ng ice cream at pumunta rin ako sa estante ng mga chichirya, nakabuntot lang sakin si Enzo.

“Ako na magdala ng chichirya,” sabi niya at kinuha niya yung mga chichirya na bitbit ko. At nauna niyang tinungo ang cashier at sumunod lang ako.

“Hi sir, good evening.” Napatingin ako sa cashier dahil sa pagbigkas ng mga salita niya-flirty accent.

“Good evening rin sa’yo,” ani Enzo saka isa-isa niyang nilagay sa table yung mga pinamili namin. And the cashier used the beeping aparatus, I don’t know what it is called at iniisa-isa niya itong isinilid sa plastic.

“380 lahat, pogi.” saad nung cashier na bakla at malagkit niyang tiningnan si Enzo. Agad kong binigyan ng five hundred saka sinuklian niya ako tapos binigay niya sakin yung plastic na pinaglagyan ng pinamili namin.

“Ahmmm… Pogi, what is your name ba?” malanding tanong nung cashier kay Enzo. Yucks. Pogi? Ampanget nga niyan eh.

“Why did you asked?” tanong naman ni Enzo at ngumiti pa ang mokong.

“‘Cause I’m staring at my future boyfie right now.”

Nalukot ang noo ko dahil sa sinabi niya. Anong pinagsasabi ng baklang to? Ghad! Nakakasuka, please lang. Babanat na nga, korni pa.

Mahinang napatawa si Enzo, “I’m Enzo and what is your name, beautiful?”

Dahil sa sinabi nita ay umakto ang cashier na parang natamaan ang puso niya. “Ano ba pogi, ako lang to ahihihi.”

Napatawa ulit si Enzo. “I’m Deja,” he then smiled genuinely.

“Wow Deja. Beautiful name, just like you.”

“Ehe! Ene be. Weg ke nge ehehe!’

“Maganda ka naman talaga eh…”

Humakbang na ako palayo sa kanila at lumabas na ng 7-Eleven. Teka, ba’t nakasimangot ako? Potragis, saka ba’t ba ako naiirita? Bakit ba ako umalis dun?!

F#ck! What is going on with me?!

Nakalayo na ako dun ng marining kong may tumatawag sa pangalan ko, sa halip na lingonin ito ay hindi ko ito nilingon kasi alam ko naman kung sino ang tumatawag sakin.

“Kane! Antayin mo’ko!”

Nagpatuloy lang ako sa paglalakad. Pero naabutan pa rin niya ako. Hinawakan niya ang kamay ko na may bitbit ng pinamili namin kanina at napahinto ako sa paglalakad saka napatingin ako sa kaniya.

He has a kiss mark on his cheek. Because of what I saw, it was as if I was eaten by annoyance and to think I had no right to feel irritated because we are not boyfriends.

Chapter 5: Drunk

Chapter 5: Drunk

**_ENZO _ **

Mahina akong napatawa, “I’m Enzo and what is your name, beautiful?”

Dahil sa sinabi ko ay umakto siya na parang natamaan ang puso niya, “Ano ba, pogi. Ako lang to ahihihi.”

Napatawa ako sa sinabi niya, nakakatuwa siyang kausap.

“I’m Deja,” then smiled genuinely at me.

“Wow Deja. Beautiful name, just like you.” maligalig na sabi ko sa kaniya at halatang kinikilig talaga siya.

Uto-uto amp.

“Ehe! Ene be. Weg ke nge ehehe!”

“Maganda ka naman talaga eh. You’re beautiful just the way you are.” I smiled at him.

“Sus, bolero. Wag ako, Enzo.” Napatawa ulit sa sinabi niya. Jino-joke time ko lang naman siya eh. Wala lang gusto ko lang.

Umalis siya sa counter niya at hinarap niya ako.

“Jowa mo ba yung guy na kasama mo?” sabi niya ng makalapit siya sakin.

Teka, nasan si Kane? Di ko siya namalayang umalis. Patay ako nito.

“Hindi pa, why?”

“You know, I like your long hair,” he caressed my hair, “it suits you well and because of it, you’re oozing with sex appeal.”

“What do you mean?” he stare right through my eyes as he touches my body.

“Can I have you tonight?” he said in a seductive tone.

“No. I’m into someone and I’m solely his.” may diin na sabi ko sa kaniya at tinantanan na niya ang katawan ko saka lumayo siya ng unti sa akin.

“Oh, as expected,” he then kiss my cheek.

“Puntahan mo yung nililigawan mo, baka ano pa mangyari sa kaniya, at isa pa pala, kanina pa siya nakaalis di mo lang namalayan kasi nakipagdaldalan ka sakin.” he smiled at bumalik na sa counter niya.

I was pissed off on what he did, but I won’t think about that for now. I won’t dwell on that for the time being. I’m worried about is Kane leaving without a warning.

Agad akong lumabas ng 7-Eleven. Nakita kong nakalayo na si Kane at tumakbo ako habang tinatawag ko ang pangalan niya, pero hindi niya ako nilingon o maski huminto man lang sa paglalakad. Pero nang naabutan ko siya ay hinawakan ko kaagad ang pulsuhan niya at dahil dun ay napahinto siya sa paglalakad at agad na napalingon sakin. And he’s somehow… mad.

But why…?

“Ba’t mo’ko iniwan dun? Di ka man lang nagsabi na aalis ka na pa—”

“You seem enjoying talking to him.” may diin na sabi niya. He’s mad…literally.

“Bakit? Nagseselos ka?” Pang-aasar ko at biglang nalukot ang noo niya.

“Ako?” tinuro niya sarili niya, “magse-selos? Who the hell are you? Aside from that, we’re not boyfriends so, don’t assume. It’ll hurt your feelings.” Agad siyang tumalikod ng matapos niyang sabihin yun at lumakad na papalayo, at dali-dali akong sumunod sa kaniya saka inakbayan ko siya.

“Ansakit ng sinabi mo ah. Ansakit dito oh,” tinuro ko kung saan ang puso ko. He just clicked his tongue at tinawanan ko lang siya.

“That gay really kissed you on the cheek?”

“Yeah. He’s just—

“Whatever.

“Sabi na eh nagseselos ka.” pang-aasar ko sa kaniya at mahina niyang sinuntok ang tagiliran ko at tinawanan ko lang siya dahil dun.

“You should’ve listen to my explaination.”

“Wala akong pakielam, Enzo. Please lang.”

Ang cute talaga niya kapag nagagalit siya. Gusto kong kurutin ang pisngi niya, pero wag na baka mabugbog ako. I sighed.

If you only knew, Kane.

Pagkatapos niyang pumunta ulit sa bahay ng grandparents niya ay umuwi naman agad kami sa bahay namin. Hindi na ako sumamang pumasok sa loob, kasi wala lang. At isa pa, bahay naman talaga naming dalawa yun, kasi kaming dalawa ang nagbabayad nun pati na rin mga bills sa bahay.

Nung makapasok kami sa loob ng bahay ay biglang nagtanong si Kane. “You said, you’re testing your independence, then, paano mo binubuhay ang sarili mo aside dun sa pagiging cashier mo sa 7-Eleven dati?”

“Good question. Hinuhulugan ng parents ko ang bank account ko—”

“Ah ok,” he then walk away at umakyat na sa taas.

“KANE, LAGI MO NALANG PINUPUTOL ANG SASABIHIN KO!” Sumigaw ako, at umalingaw-ngaw sa loob ng bahay ang boses ko. Napapansin ko na talaga yung pinuputol niya ang sinasabi ko. Well, medyo nakaka-offend talaga, siguro dapat na akong masanay sa kaniya.

Nakita kung bumaba siya sa hagdan, “Pwede ba, wag kang sumigaw?! Gabi na baka mapagalitan tayo. Potragis ka. Tulog na yung ibang tao! Pwede mo naman akong lapitan dito sa hagdan at—”

“Ah ok,” pagputol ko sa sinasabi niya at lumabas na ako ng bahay. Nakaganti rin ako.

Gusto kong magpa-hangin sa labas ng bahay, mamaya na ako papasok baka abangan niya ako sa hagdan tapos may dala siyang kutsilyo, ayoko pang mamatay.

**_K A N E _ **

Lumipas ang mga araw at linggo. Nasanay na talaga ako na may kasama sa bahay. Well, dapat sanayin ko na ang sarili ko, kung hindi baka araw-araw kong papagalitan si Enzo.

Hatid-sundo ako ni Enzo kapag hindi ako ganun ka busy sa school, minsan naman ay si Haje ang kasabay niyang uuwi, laking pasalamat ko kasi nakaka-save ako ng pera kahit papaano. Hati rin kami sa pagbayad ng bills at renta and everything—dapat lang talaga.

Except nalang pang-gasolina para sa sasakyan niya, pera talaga niya ang pinambili niya ng gasolina. Nakikisakay lang ako pero di kami hati sa pang-gasolina.

And on the bright side, mas naging close kami sa isa’t-isa sa nakalipas na mga linggo, it’s a good sign na nagkakaintindihan kaming dalawa. Hindi na rin ‘masyadong’ umiinit ang ulo ko dahil sa kaniya, pero may instances na napapagalitan ko siya.

Panibagong araw at panibagong paghihirap na naman. Pasalamat nalang ako kasi buhay pa ako, kung hindi ako buhay malamang patay na ako.

Maaga akong gumising dahil pupunta ako sa flower shop ko ngayon because today is Saturday meaning, walang pasok. So, para may pagkaabalahan ako, since wala naman akong homework at wala rin naman akong gagawin dito sa bahay atsaka, sawa na ako sa pagmumukha nung mahabang buhok na kasama ko. Parang araw-araw ko nakikita si Jesu— just kidding.

Gusto kong tumulong sa mga trabahante ko sa shop, kawawa na talaga yung dalawang yun. Actually, hindi naman masyadong malaki ang shop ko, sakto lang. At laking pasalamat ko sa dalawa kasi araw-araw maraming bumibili ng mga bulaklak kaya malaki rin ang kita sa araw-araw.

Pagkatapos kung ayusin ang higaan ko ay kumatok ako sa kabilang kwarto para gisingin si Enzo para sabay na kaming kumaing dalawa. Naka ilang katok na ako pero walang sumasagot kaya binuksan ko ang pintuan at walang Enzo sa loob ng kwarto, tinungo ko rin ang CR pero wala talaga siya.

“Asan na ba yung taong yun?”

Pinuntahan ko sa garahe ng bahay pero wala ang kotse niya, “Ang aga naman ata niyang umalis. San naman ang punta nun. Potragis, anong paki ko?”

Since wala naman siya at ako nalang mag-isang kakain, pumasok ulit ako sa loob saka pumunta sa kitchen area at agad na nahagilap ng mga mata ko ang sticky notes na nasa ref. Agad ko itong kinuha at binasa ang naka sulat.

“I prepared a clubhouse sandwich and a glass of fresh milk for you. Kumain ka para may laman ang tiyan mo :) — Enzo pogi”

Sa ilang linggo na kasama ko siya, ngayon lang siya naging ganito. I mean, may pa sticky notes ba. Kasi kapag aalis siya, aalis talaga siya na di nagpapaalam, pero iba na to ngayon eh. You know what I’m saying?

“Saan naman kaya nag punta nun? At himala at nag-prepare siya ng sandwich para sakin.” Napasapo ako sa mukha ko. Bat umiinit ang mukha ko? Tsaka di naman mainit ang katawan ko ah, at yung tiyan ko parang may mga paru-paro na lumilipad sa loob. Hala, anong nangyayari sakin?

---

“Good morning, beautiful ladies.” Saad ko nang makapasok ako sa shop ko.

“Morning Kane,” bati ni ate Jiso na busy sa pag assemble ng bouqet of flowers.

“Good morning din, Kane.” ani ate Somi na busy rin sa pag arrange ng mga bagong dating na mga flower on pot.

“Mukhang kailangan niyo talaga ng tulong ko mga ate,” panigurado maraming order sa araw na’to, maaga pa naman pero busy na sila. Buti nalang at nandito ako, may tutulong sa kanila kahit papaano.

“Oo Kane, may umorder ng bulaklak for their wedding, tsaka mamaya may pupunta dito para kunin yung bulaklak para sa girlfriend niya. Hay naku, Kane. Salamat at andito ka.” ani ate Jiso na busy pa rin siya pag assemble ng bouqet.

“Ok! Since andito naman na ako. Simulan na nating ang pag-prepare. Fighting!”

“Fighting!” they said in unison.

Binigyan ako ng listahan ni ate Jiso na anong klaseng bulaklak ang gusto ng customer.

Ni-ready ko na ang lahat ng mga kakailanganin namin para i-assemble ang mga bouqet pagkatapos nung kay ate Jiso ay tinulungan ko si ate Somi sa pag-display ng mga bulaklak sa mga estante at pati na rin sa labas ng shop.

Iba’t-iba ang mga bulaklak na nandito sa shop ko, may succulent, may indoor flowers, meron ding pang-outdoor at iba pa.

Tutok talaga kaming tatlo sa paghanda kasi feeling ko, maraming customer ngayon, lalo na’t weekend.

Lunch time came and I immediately ordered food on Jollibee for our lunch—of course, my treat. Nung dumating na yung inorder naming pagkain ay agad na naming lintakan yun. Habang kumakain kami ay may naalala ako.

“Mga ate,” napatingin silang dalawa sakin. “May kontrata ba kayong pinirmahan para makapag-trabaho kayo dito sa shop?”

Napatigil sila sa pag kain at nagkatitigan sila saglit sa isa’t-isa at nabaling ulit sakin ang atensyon nilang dalawa. “Oo, meron. Bakit mo natanong?” ani ate Somi.

“Wala lang. Si mama kasi nagbigay sakin ng business na’to at gusto niya na ako na ang magpalago nito. At wala talaga akong kaalam-alam diyan sa mga kontrata na yan, saka nung binigay niya tong shop na to ay may trabahante na, at kayong dalawa yun. Wala akong kaalam-alam sa kontrata between employer and employee.”

“Ah, yun naman pala eh. Akala ko papalayasin mo na kami,” at mahinang natawa si ate Jiso.

“Naku hindi ah. Yun lang naman ang gusto kong malaman.”

“Jusmeyo, Kane. Kinabahan talaga ako dun!” ani ate Somi at sumubo ulit ng pagkain.

Natawa ako dahil dun. “Wag kayong mag-alala mga ate, hindi ko kayo sisisantihin. Hindi na ako makakahanap ng gaya niyo, mabait, mapagkakatiwalaan at higit sa lahat… maganda. Ayieee!”

“Jusmeyo Kane. Alam kong maganda ako, maliit na bagay lang yan.” Nagtawanan kaming tatlo dahil sa sinabi ni ate Somi.

“Kane, maaga akong uuwi ngayon ah. May date kasi kami ng boyfriend ko.” Kinikilig na saad ni ate Jiso.

“Wow, sana lahat may boyfriend,” sabi ko at nagtawanan ulit kaming tatlo.

“Akala ko ba may nagpapasaya ng puso mo ngayon, Kane?” tanong ni ate Somi.

I replied to her, “Nah, ayos lang naman ako kahit na wala akong jowa. Focus lang kasi ako sa pag-aaral ko at sa shop. At isa pa, wala namang nagkakagusto sakin at wala rin akong nagugustuhan, so wala. Alangan naman na ipilit ko, diba? Ayos rin naman sakin yung ganun, I mean, peaceful lang ang buhay.”

“Ang lalim naman nun, Kane.” ani ate Somi.

“May nangyari bang hindi maganda sa mga past relationship mo?” tanong naman ni ate Jiso. She seems curious about my lovelife.

“Well, wala naman. Wala akong kaalam-alam sa pag-ibig na yan. At wala talaga akong time sa mga ganiyan. I’ve done dating apps, pero wala talaga eh. I’ve also done blind-dates, and as usual, nothing works. Siguro, hindi talaga para sakin ang pag-ibig, and ayos lang naman sakin yun. At nakakasawa na rin kasi eh. Now, I decided na mag focus nalang sa sarili ko on the mean time. Because second year college na ako. Dapat isantabi ko na muna ang pag-ibig na yan, pero if meron mang magkagusto sakin, ewan ko nalang kung anong gagawin ko” I smiled on them.

“May punto ka nga naman, Kane. Well, darating rin naman talaga taong para sa iyo, not now but never. Charot!” ani ate Jiso at tumawa siya dahil sa sinabi niya

Napatawa narin kami ni ate Somi, “Uy, wag ka namang ganyan ate Jiso, gusto ko pang magka lovelife.”

“Ako rin, hindi magandang biro yan ‘te!” ani ate Somi. At nagtawanan nalang kaming tatlo.

Hindi naman ako nag-mamadali, wala namang rason para magmadali sa pag-ibig na yan. Enjoy mo lang ang pagiging single, gawin mo lahat ng hindi mo pa nagagawa. Hayaan mo yang mga kaibigan mo na may jowa na, maghihiwalay rin naman sila, trust me.

Mga bandang 6 PM ay pinauwi ko na si ate Somi, sinabi ko sa kaniya na ako nalang mag-close ng shop, kasi halatang pagod na talaga siya at kailangan na niyang magpahinga, sumang-ayon rin naman siya. Saka mga 5 PM umalis si ate Jiso, para sa date nila ng boyfriend niya.

Napaisip ako na dito ako matulog, pero di nalang. May maliit na kwarto dito sa shop ko at may isang kama at isang sofa na kasya lang ang tatlong tao.

Kung dito ako matutulog, paano si Enzo dun sa bahay?

I sighed. “Potragis,” saka ako lumabas ng shop at ni-lock ang main door at umalis na.

Concern lang ako kung ano na nangyari sa taong yun—housemate ko siya—malamang sa malamang mag-aalala talaga ako.

Bago ako umuwi ay bumili muna ako ng pizza kasi nag-crave ako bigla. Pagdating ko sa bahay ay naka-off ang ilaw. So, it means, hindi pa nakakauwi si Enzo. Bumili pa naman ako ng pizza.

Might as well, mag-movie marathon nalang. Agad akong pumunta sa kwarto ko at kinuha ang laptop. Nagbrowse ako ng movie sa Netflix gamit ang laptop ko. Nang makahanap ako ng romance genre movie ay umupo ako sa sahig at sinandal ko ang likod ko sa sofa, habang yung laptop ko ay nasa dining table. At sinimulan ko nang kainin ang pizza.

Mga ilang minuto ang lumipas nung nagsimula ang movie ay biglang bumukas ang pintuan, at nabaling ang atensyon ko dito.

Iniluwa nito ang isang taong may gwapong mukha na kasing tangkad ko lang and he has a medium length hairstyle and he’s oozing with sex appeal.

“Good evening, Kane.” Maligalig na sabi ni Enzo. He then comb his hair using hands. Ghad, he look so sexy when he did that.

Napalunok ako, “G-Good evening,” I replied casually to him. “Ano yang dala mo?”

Itinaas niya ang kulay itim na plastic, “Ah, ito ba… soju.” He said with a playful smile.

Nilagay niya sa dining table ang plastic na may lamang soju, “Kukuha lang ako ng shot glass,” aniya at tumungo siya sa kusina.

Nilapag ko naman sa mesa yung apat na bote ng strawberry flavored soju.

“Hindi ko pa to natitikman ah.”

Tumabi si Enzo sakin at nilapag niya rin sa mesa ang dalawang shot glass at binuksan na niya ang isang bote ng soju saka sinalinan niya ang dalawang shot glass.

“Cheers,” ani Enzo habang hawak niya ang shot glass niya na may soju.

“Cheers,” tugon ko at itinaas ko ng unti ang baso ko at pareho naming nilagok ang laman ng baso.

“Sarap nama nito,” saad ko at sinalinan ko ang baso ko.

“Kaya nga ito ang binili ko eh, medyo matagal na rin nung last na inom ko nito,” pagpaliwanag niya at tumawa siya ng mahina at sinalinan niya ang baso niya.

“Gawin nalang nating pulutan tong pizza na binili ko,” saad ko at kumuha ng isang slice at kinain ito.

Tumawa siya, “Ang weird naman nito, soju tapos ang pulutan ay pizza.”

I just chuckled.

“Siya nga pala, Enzo. San ka ba nagtungo at maaga kang nawala?” nilagok ko ang laman ng shot glass ko at sinalinan ko ulit ito.

Bago sumagot si Enzo ay nilagok niya rin ang laman ng shot glass niya. “May pinuntahan lang akong kaibigan.”

Kaibigan? Talaga? Alas-otso ng umaga?

“Ah… ok.”

“Concern yarn?” a playful smile draw on his face.

“Pasalamat ka nga at may concern sayong tsonggo ka!”

“Oh? Galit ka kaagad? Chill ka lang, papanget ka niyan, sige ka.” I just clicked my tongue and I stared at him badly. Pero tinawanan lang niya ako.

---

“Alam mo Kane?”

“Hmm?” Right now, he’s laying his head against my shoulder. I’m sure he’s already inebriated. I’m a little tipsy as well. Pero kaya ko pa rin naman. Ubos na rin yung limang soju na binili ni Enzo kanina.

“Gwapo ka.”

“Pfft… Alam ko.”

He turned to face me from leaning his head on my shoulder. I noticed the redness on his face from the intoxication.

“We should sleep now.” I said with authority.

“No, I don’t want to.”

He gradually drew his face closer to mine.

What the hell is going on here? I’m starting to feel like I’m stuck in my seat. He kept his eyes closed until our lips came together.

I couldn’t move as a result, and my heartbeat accelerated as I sensed the smoothness of his lips.

There appears to be a million voltages here, so I pushed him roughly out of the living room and left him there.

Chapter 6: Unbosoming

Chapter 6: Unbosoming

_K A N E _

Just like yesterday—no, sinadya ko talagang gumising dahil wala lang. Pupunta ulit ako sa shop ko, dun muna ako magsi-stay for the mean time.

Gusto mo ba talagang mag-stay dun kasi wala kang pasok ngayon o iniiwasan mo si Enzo dahil sa nangyari sa inyong dalawa kagabi.

Napakamot ako ng ulo at bumangon na para maligo. Pagkatapos kong maligo at magbihis, dumiritso agad ako sa kusina para mag-saing sa rice cooker panigurado mamaya pa babangon ang tsonggo na yun kasi may hang-over yun.

Sh1t. Naalala ko na naman yung halik niya. Those soft and sweet lips—b1tch no! Alam ko dala lang yun ng alak. There’s nothing special about it. NOTHING! SO DON’T ASSUME!

Kagabi, nung matapos niya akong halikan ay agad akong pumunta sa taas at na-realize ko na baka matutulog siya sa sala dahil sa kalasingan. At dahil may konsensya pa naman akong natitira, bumalik ulit ako sa sala at naabutan ko siyang nakahiga sa malamig na sahig. Inalalayan ko siyang makatayo pero natutumba siya kaya isinakay ko nalang siya sa likod ko at pumasok ako sa kwarto niya at dahan-dahan ko siyang inalalayang makahiga. Ambigat ng tsonggo niyo. Buti nalang talaga at tipsy lang ako at may lakas pa akong natitira sa katawan ko kundi sa sahig ng dining area talaga siya matutulog buong gabi.

Pagkatapos kung mag-saing ay umalis na agad ako para maaga ko ring mabuksan ang shop ko. Gusto kong magpaka-busy ngayon.

Nag saing pero di kumain. Yes, that me.

_E N Z O _

Phone rings…

Phone rings…

Ang aga-aga may tumatawag. Sino na naman kaya ito? Kinapa ko ang side-table at agad ko rin namang nahawakan ang cellphone ko at wala sa sariling sinagot yung tawag.

“Oh?”

“Enzo, pupunta ka ba rito mamaya? Miss na kasi kita eh. Saglit lang tayo nagkita kahaopon,” she said in a seductive manner, unti-unti ng umiinit ang ulo ko.

“Jen—”

“Sige na, Enzo. Para naman ‘to sa—”

Wala sa oras na napabangon ako sa pagkakahiga ko. “How many times do I have to tell you na wala na akong pakielam sayo? At pwede ba, tigilan mo na ako! Maawa ka naman sakin, Jeni!”

“Hindi! Hindi kita titigilan kapag hindi mo’ko—”

“Jeni, please! Stop this sh1t! Alam mo ang nangyari kaya, wag mo na akong gamabalain pa!” may diin na tugon ko sa kaniya, pero hindi pa rin siya nagpatinag.

” Please Enzo, maawa ka. Magpapakamatay talaga ako, kapag hindi ka pumunta dito sa bahay,” umakto siyang umiiyak sa kabilang linya. Naiinis na talaga ako, pasalamat siya hindi ako bayolenteng tao.

“Sawang-sawa na akong marinig yan, Jeni. Hindi ka naawa sakin pero mas hindi ka naawa sa sarili mo! Sarili mo lang ang niloloko mo!” pasigaw na tugon ko sa kaniya at pinatay ko na ang tawag.

This is bullsh1t! Ang aga-aga bad mood na ako! Napasabunot ako sa sarili ko at nahiga ulit sa kama.

Nakapag-usap na kami kahapon pero di niya pa rin maintindihan ang punto ko. Hindi naman mahirap intindihin yun eh.

I heavily sighed. Hindi pa rin talaga niya tanggap kung anong nanyari sa aming dalawa, matagal na kaming hiwalay pero ito parin siya. Kinukulit pa rin niya ako.

Bumangon na ako kahit masakit ang ulo ko ay tinungo ko ang kusina para mag-agahan na. Binuksan ko agad ang rice cooker.

“Wow, may sinaing. Himala si Kane at nag-saing, wala nga lang ulam.” Dahil dun ay tinungo ko ang kwarto ni Kane sa taas para yayain siyang kumain ng breakfast.

Nakailang katok ako pero walang sumagot, tulog pa ata. Pinihit ko ang doorknob at binuksan ko ang pintuan para makapasok pero pagtingin ko sa kama walang tao. Wala akong naririnig umaagos na tubig galing sa banyo, kung sakaling naliligo siya.

Maaga siyang umalis? Saan naman yun pupunta? Eh mga 6 AM pa lang naman. Mostly, babangon siya mga 7:30 AM. Ay, tanga. Sunday pala ngayon, so walang pasok. Eh, kahit na! Ay ewan ko sa’yo, Kane.

“Since wala naman si Kane. Magluluto nalang ako ng favorite kung sunny-side up egg.” Agad rin naman akong lumabas ng kwarto ni Kane at tinungo ko ang kitchen area at nagluto na nang uulamin ko.

Pagkatapos kong magluto ng ulam ko ay sumandok ako ng kanin sa rice cooker at nagsimula na akong kumain. Habang kumakain ay may bigla akong naalala.

His soft and strawberry like lips next to mine it’s so soft ang somehow… sweet. I badly want to kiss him more because of it. I bet he remembered everything. After that kiss I blocked out. What the hell happened last night after I kissed him! At isa pa, paano ako napunta sa kama ko? Wag niyo sabihing… binuhat ako ni Kane papunta sa kwarto ko?! NO WAY!?

Napasabunot na naman ako sa sarili ko.

“Wala na akong mukhang maihaharap pa kay, Kane!! Nakakahiya sa kaniya. Sh1t!”

Wala ako sa sariling sumubo ng kanin. “Excempted na siguro yung hinalikan ko siya kasi dala lang naman yun ng alak na ininom namin kagabi, pero yung inalalayan niya ako para makahiga ako ng maayos sa kwarto, iyon ang hindi excempted.”

I heavily sighed. Sorry talaga, Kane.

Gusto kong umiyak ngayon!!

---

“Hajeeee…” tawag ko sa pangalan niya at napahilamos ako gamit ang kamay ko. This is driving me crazy.

“Kanina mo pa tinatawag pangalan ko, ano ba kasing problema mo?”

Umayos ako ng upo. At hinarap ko si Haje, “I…”

“I?”

I heavily sighed. Kanina ko pa gustong sabihin kay Haje ang rason kung bakit ako nandito. Katatapos ko lang mag-lunch dito kina Haje, wala kasi ang parents niya nung tumawag ako, may pinuntahan daw sila at ngayon, dito na ako nag-lunch, at nag-stay ako rito saglit kasi nabuburyong na ako sa bahay at para may kasama tong si Haje. Umuwi siguro si Kane sa bahay, pero kung uuwi siya dun, wala namang tao dun.

At ito ako ngayon, kinukulit si Haje. Gusto ko nang mag-confess kasi parang sasabog na ako. Well, may tiwala naman ako kay Haje. Kaya lang, nagda-dalawang isip ako.

I sighed, “Sige, ito na… I…”

“I…?”

“I like Kane.”

Tinitigan lang ako ni Haje. Walang emosyon ang mukha niya sa mga sandaling ito. Gusto kong sumabog sa hiya! Lordt, help me.

“Paki ulit nga nang sinabi mo (?)”

“I. Like. Kane.”

Lordt, biglang uminit ang mukha ko. Ano bang nangyayari sakin. Dinampi ko ang palad ko sa mukha ko, ang init nga.

“Blush yarn?”

“W-What do you mean, Haje?”

“Ang pula ng mukha mo, boy. Do you truly care about Kane that much?

“Ahm… Parang ganun na nga.” Napakamot ako sa batok ko. Nakakahiya.

He just chuckled. “Tama nga talaga ang pinag-usapan namin ni Ginoong Soju.”

“Pinag-usapan? Pinag-uusapan niyo kaming dalawa ni Kane?”

“Well… kami lang dalawa ang nakakaalam,” he then laughed at me. “Actually, ang pinag-usapan talaga namin ay… kung ano ang mga mangyayari sa inyong dalawa at isa pa pala, matagal na naming kayong pinag-uusapan,” he winked at me.

“Eh?” Tinawanan lang niya ako. Anong nakakatawa dun?

He suddenly stopped laughing at seryoso siyang napatingin sakin. “Pagpatuloy mo lang yan. Wala namang masama kung magkagusto ka sa kapwa mo lalaki. As long as wala kang inaagrabiyadong tao at higit sa lahat masaya ka kung anong gusto mo. Wag kang magpaapekto sa mga tao kung anong sasabihin nila sa iyo o sa inyong dalawa ni Kane. Love wins!”

“Ang lalim nun Haje ah. Based on experience ba yan?”

“Pffft. Baliw ka talaga.”

“Seryoso Haje…Salamat.” I genuinely smiled at him and he smiled back.

“Before it’s too late, you should’ve told him how you actually feel about him.”

“Naku Haje. Wala akong mukhang maihaharap sa kaniya dahil sa nangyari.”

“Bakit? Ano ba nangyari sa inyong dalawa?”

“I kissed him.” I confessed. And Haje look so fine with it.

“Tapos?”

“Tapos nag black-out ako at hindi ko na alam kung anong sumunod na nangyari and pagkagising ko kaninang umaga nasa kwarto na ako, so that means, binuhat niya ako papunta sa kwarto ko. Kami lang namang dalawa ang nasa bahay nung mga oras na yun.”

“Ang swerte mo naman. Ano ba talaga nangyari at hinalikan mo siya at inalalayan ka niya? What do you mean.”

“I was… drunk. Last night.”

Bumuhakhak ng tawa si Haje.

“Oh? Anong nakakatawa dun?”

“Alak pa!” He then laugh again.

It wasn’t until today that I saw Haje truly chuckle. He’s been a long-time buddy of mine, yet I’ve never seen him laugh like this. He must be overjoyed right now.

I sighed. “Tulungan mo naman ako, Haje. Di ka ba naaawa sakin? Kaibigan mo kaya ako.”

“Wala akong maitutulong sa iyo shuta ka. Kasalanan mo yan kay dapat mong harapin yan. Good luck nalang sa’yo at moral support lang ang maitutulong ko kahit papaano.” He then clicked his tongue.

Anyway, may problema pa ako na kailangan kong harapin. Paano ko haharapin si Kane eh wala nga akong mukhang maihaharap sa kaniya dahil sa nangyari kagabi.

“Tatawagan ko nalang kaya si Kane. Ano sa tingin mo, Haje?”

“Siya nga pala, asan na ba ang taong yun?”

“Ewan. Maagang umalis ng bahay eh. Hindi man lang nag-iwan ng note o text man lang kung saan siya pupunta.”

Haje sighed. “Ewan ko sa inyong dalawa. Intayin mo nalang siyang umuwi. Tutal, matanda naman yun at may paa tsaka nasa saktong pag-iisip naman na yun.” Sarkastikong tugon ni Haje sakin. Halata talaga na may galit siya kay Kane.

I chuckled. “Hindi mo talaga ka-vibes si Kane, noh?”

“I just don’t like him. And ayaw ko lang talaga sa kaniya. Atsaka, kung ayaw ko sa isang tao, ayaw ko talaga sa kaniya. Kaya ang gagawin ko nalang ay makipag-plastican.”

“Ang harsh mo naman.”

“Ganun talaga.”

“Ganun ka diyan.”

“Che!” tumawa ako sa reaksyon ni Haje.

Asar-talo talaga siya kahit kailan tsaka nakaka-satisfy siyang asarin, di kagaya ni Kane na parang kakain ng tao dahil sa galit. Ang cute kasi nilang asarin eh. Alam niyo yun?

---

Mga bandang 6 PM ko na naisipang umuwi. Inimbitahan pa ako ni Haje na sa bahay nalang nila ako magdi-dinner pero sinabi ko nalang na sa bahay nalang dahil walang kasama si Kane dun. And tita Rose agreed, and she said maybe next time ay isama ko na daw si Kane, I just smiled at her.

Pagdating ko sa bahay ay wala talagang tao at naka-off pa ang ilaw, nag-saing na ako sa rice cooker at naglinis na sa sala.

Naalala ko pa nung dumating ako dito. Umuulan nung panahon na yon tapos nakisilong ako sa bahay ni paps Soju nun, kasi hindi pa raw makakauwi yung housemate ko. Pero nung tumila na ang ulan ay kinulit ko si paps Soju na bigyan ako ng spare key ng bahay, binigyan naman niya ako kasi di raw niya matiis ang kulit ko.

Dali-dali kung tinungo kong saan yung bahay na sinabi ni paps Soju gamit ang kotse ko. Nang makarating ako ay bumaba na ako sa kotse at pinuntahan ang gate saka ko tinungo ang main door. Pag bukas ko ng pintuan at kinapa-kapa ko kung nasaan ang switch ng ilaw. Nang ma-on ko ang ilaw ay tumambad sakin ang mga kalat sa loob ng sala.

Napaisip ako na mapapalaban ata ako sa housemate kong makalat. Bago ako naglinis ay kinuha ko muna sa kotse ang mga kahon na pinaglagyan ng mga gamit ko at nilagay ko ang mga ito sa kwarto ko. Pagkatapos nun ay nilinis ko na ang buong sala and naligo na.

And there I found out na si Kane ang housemate ko.

Yung pag-aalala ko na baka mapapalaban ako sa paglinis araw-araw ay biglang nawala. I knew Kane, malinis na tao siya, nataon lang siguro na busy siguro siya sa school at walang time para maglinis ng bahay.

Napatingin ako sa pintuan habang pinupunasan ko ang lamesa dito sa dining area at niluwa ng pintuan ang pigura ng taong kanina ko pa gustong makita. Agad siyang pumunta sa kitchen area habang bitbit niya ang itim na plastic.

He seems tired.

Tinapos ko muna ang pagpunas ng lamesa at sumunod ako sa kaniya. At naabutan ko siyang iniisa-isa niyang ilagay sa island counter ang pinamili niyang ingredients para sa uulamin namin ngayon at sa tingin ko ay tinulang manok ang lulutuin niya. Yum!

“K-Kane…” panimula ko pero hindi siya nakatingin sakin subalit inasikaso niya ang pinamili niya.

“Hmm?” he simply replied to me.

“I apologize. I’m not sure why I did it.”

Ilang saglit siyang napatitig sa mga mata ko, “Let’s put it out of our minds. And don’t even think about doing it again.”

“Let’s talk about it out instead.” Napatigil siya sa ginagawa niyang paghiwa ng manok at napatitig siya sakin.

“I know it’s just your habit.”

“Hindi yan totoo, Kane. You know, I was thinking about something when you weren’t here… I—I’m still
into you. I still admire—no, I still love you.”

Ngayon, humarap na siya sakin. “A-anong sinabi mo? You’re still into me?” he look puzzled on what I said earlier. Now is my time to confess.

“Yes, Kane. No matter how much you’ve changed physically, you’re still that same man with a twisted sense of humor I knew back in junior high, the guy I had a crush on… Damn, kinikilig pa yata ako.”

Parang nabunutan ng tinik ang puso ko dahil nailabas ko na ang gusto kong sabihin sa kaniya. Matagal ko na talagang gustong sabihin sa kaniya ito kaso, naging duwag ako.

“Are you crazy or you’re just bored?” May galit sa boses niya. Binaling niya ulit ang pansin sa ginagawa niya.

“Kane… I’m serious.”

“Seryoso rin ako, Enzo!” Napataas na ang boses niya, hindi ko alam kung bakit parang galit siya.

“How could you disregard my feelings towards you!”

“Enzo, I don’t want to dance to someone else’s music!” May diin na pagkasabi niya at parang unti-unting lumulubog ang puso ko dahil sa salitang hindi ko inaasahang lalabas sa bibig niya.

Lumapit ako sa kaniya at marahas kong hinawakan ang magkabilang-balikat niya para makaharap siya sakin. “I’m even more sure about my feelings now that I’m facing you.” Tinitigan niya lang ako na walang bakas na emosyon sa mukha niya. “Even when I’m not intoxicated, I want to kiss you.”

Nakatitig lang siya sakin pero hindi ako nagpatinag sa kaniya even though he look so intimidating right now.

I havent seen Kane na ganito siya kung magalit.

“Kane… Let’s date.” I sincerely told him.

Chapter 7: Affliction

Chapter 7: Affliction

**_K A N E _ **

Nakatitig lang ako sa kaniya at ganun rin siya sakin. Enzo, ano bang tumatakbo sa isip mo ngayon?

“Kane… Let’s date.”

Nabigla ako sa sinabi niya pero hindi ko ito pinahalata, “Do you pity me?” I asked him with a sarcastic tone.

“W-What do you mean?”

“Do you pity me because I have nothing and rely on myself? You’re just like everyone else! I’m struggling to make ends meet, and that must be why… you pity me.” Matapos kong mailabas ang sama ng loob ko ay napaiwas ako ng tingin. I could feel a tight knot on my throat right now. Nakatitig pa rin si Enzo sakin.

Without any word, he immediately hug me. Nagpumiglas ako pero hindi siya nagpatinag at nanlalamot ang tuhod ko dahil sa init ng pagkakayakap niya. Bakit ka ba ganito sakin, Enzo.

“You know that’s not true; you know it well. I was being so selfish. I’m sorry, Kane. I won’t do it again,” he said with a soothing voice, hindi na ako nagpumiglas pa at hinahagod-hagod na niya ang likod ko. Nanlalambot talaga ang tuhod ko at dahil dun ay mas hinigpitan niya ang yakap sakin, habang nakasubsob ang mukha ko sa balikat niya.

---

Gusto ng matulog ng katawan ko pero yung utak ko hindi pa, napagod ako sa kakaisip nang confession ni Enzo. Nakahiga lang ako sa kama ko at tinititigan ang kisame ng kwarto ko. Malinaw pa rin sa utak ko ang mga sinabi niya. I know he’s sincere. But, what’s that sudden confession? What is that for?

The word that really shook me is that, ‘I’m still into you’, what the hell! May crush na siya sakin nung nasa junior high pa kami, and guess what, pangit pa ako nung mga panahon na yun. Lagi akong nakasuot ng eye glass at marami akong pimples—I’m a nerd in short. Member ako ng student council napaka-active ko talaga sa school nung mga panahon na yun. Pati rin naman si Enzo kasi heartthrob siya sa school dati, hindi naman kami masyadong nag-uusap. At malalaman ko nalang na crush pala niya ako noon pa? WHAT THE F#CK ! How could be that possible?

Sa libro ko lang nababasa ang mga ganiyang concept ng storya, at higit sa lahat… lalaki siya at ganun rin ako. Hindi talaga ako makapaniwala sa mga pinagsasabi niya kanina. May saltik ata sa utak yung taong gubat na yun dahil sa pagkabagot.

Ayoko lang kasi masaktan eh. Alam ko na ang susunod na mangyayari, magiging kami tapos maghihiwalay at iiyak ako and I’ll slowly pick myself up—again. It’s just a cycle. Buti pang mag-isa nalang habang buhay kesa sa masaktan.

Napailing nalang ako at pinikit ko na ang mga mata ko para makatulog. Kahit na alas-tres na ng madaling araw.

---

Pagkatapos kung maligo at maisuot ang damit na gusto ko ay agad na rin ang bumaba para magluto ng agahan.

Today is Mondy, gusto ko sanang hindi na pumasok kasi nakakatamad talagang pumasok—sa totoo lang. Gusto ko pa sanang matulog.

Pagdating ko sa kitchen area ay naabutan kong nagluluto si Enzo. Hindi pa ata to nakaligo. Napalingon siya sakin saglit at tinuon ang pansin sa niluluto niyang scrambled egg. May hotdog at bacon na sa island counter tsaka isang plato lang ang nasa hapag.

“Good morning, Kane.” Malumanay na panimula ni Enzo, habang tutok pa rin sa niluluto niya at kumuha siya ng plato saka niya nilagay sa plato ang scrambled egg.

It seems like his not bothered on what happened last night.

“Umupo ka nalang diyan sa stool ng island counter at pagsisilbihan kita,” ngumiti siya ng matamis.

Biglang lumakas ang kabog ng puso ko sa mga sandaling ito dahil sa sinabi niya. Ano bang nangyayari sakin?

Sinunod ko nalang siya dahil ayokong magsalita kasi hindi pa ako nakaka move-on sa confession niya kagabi, baka kung saan pa umabot ang usapan namin pag nagkataon.

Inihain niya agad ang scrambled egg at itinabi niya ito hotdog at bacon. Tsaka, dali-dali siyang nag timpla ng gatas para sakin. Nang matapos siyang magtimpla ay inilapit niya ito sa plato ko.

“San mo gustong kumain; sa sala or dito nalang?” tanong ni Enzo sakin kaya nabaling ang tingin ko sa kaniya.

“D-Dito n-nalang.” Potragis, bat ako nauutal?!

“Ok, dito nalang,” he smiled at me. “Kain na tayo,” aniya.

Inilibot ko ang paningin sa hapag-kaininan. “Paano tayo kakain kung walang kanin? So, ulam lang ang kakainin natin?” sarkastikong tugon ko sa kaniya

“Ay, sorry naman. Nakalimutan kong ilagay ang rice cooker dito,” he then chuckled at kinuha ang rice cooker.

Nang makuha niya ang rice cooker ay nilapag niya ito sa island counter at kinuha niya ang takip nito. He’s on the opposite of the island counter. Sumandok agad ako ng kanin at kumuha na rin ako ng scrambled-egg, hotdog at bacon at kumain na ako. Ang sarap talaga ang kain kapag ganito ang ulam mo sa umaga.

I glanced at Enzo, he’s not eating… instead his crossed arms on his chest and he’s just staring at me.

“Anong tinititigan mo diyan? Kumuha ka ng plato dun at kumain ka na!” tugon ko sa kaniya at binaling ulit ang atensyon ko sa pag kain. Ito na naman po, kumakabog nang malakas ang pusko ngayon. Hindi ko na alam kung anong nangyayari sakin!?

“Di na ako kakain kasi—”

I glanced at him. “Shut the f#ck up, Enzo. You’re so cringe,” and I rolled my eyes at him. Lordt, tama na po… please lang. Hindi ka pa ba nagsasawang parusahan ako?

“Pffft. Oo na, kakain na po master.” Kumuha siya ng plato niya pati kubyertos at sinabayan niya akong kumain.

“Masarap ba ang itlog ko?”

Napaubo ako sa tanong niya at ininom ko ang gatas, buti nalang hindi masyadong mainit ang gatas.

“Mag hinay-hinay ka kasi sa pagkain, Kane.”

Tinignan ko siya ng masama at inilapag ko sa island counter yung baso na may gatas, “Hindi masarap itlog mo!”

“Eh? Kung hindi ba’t mo kinakain itlog ko?”

“Jusko Enzo! Tumigil ka na nga, kita mo naman na kumakain ako!”

“Ok master. Sorna, pero masarap ba itlog ko?” Saka siya bumuhakhak ng tawa.

“Isa nalang, Enzo. Pag hindi ka pa tumigil itutusok ko sa lalamunan mo tong tinidor na hawak ko.” Pagbabanta ko sa kaniya pero hindi pa rin siya tumigil sa pagtawa.

Hindi talaga siya naba-bother sa confession niya kagabi, it seems like nothing happens between us.

Bat ko ba iniisip yun? Buti na nga yun eh, hindi niya iniisip yung nangyari kagabi. Might as well ako rin.

Nang matapos kaming kumain ay dali-daling siyang naligo at pinasakay niya ako sa kotse niya para sabay nalang daw kaming pupunta school. Hindi nalang ako nag react.

Tahimik kaming pareho sa biyahe. Now, I feel awkward towards him. Ngayon ko lang na feel ang awkwardness gayung kanina na sabay kaming kumain, parang wala lang sakin yun—parang normal lang.

“Saan mo gustong mag lunch mamaya?” Pagbasag ni Enzo sa katahimikang bumabalot sa amin ngayon dito sa loob ng kotse.

Nanigas ako sa kinauupuan ko. Grabe, hindi ba niya nafi-feel ang awkwardness sa set-up namin ngayon? Potragis. Di ko na kakayanin to!

I glanced at him, “K-Kahit saan n-nalang,” agad kong binaling sa bag ko ang atensyon ko na nakakandong sakin.

“Ok. Jollibee tayo. My treat,” I could sense that he smiled, kahit na nakatuon ang pansin sa daan.

What’s with this guy? He really look so fine. Am I the only one who feel awkward on the two of us?

Nang ma-park niya ang sasakyan niya sa parking lot ng school ay lumabas na ako sa kotse at tinahak ang daan papunta sa building ko. And because of that I could feel freedom!

Pagdating ko sa classroom ay marami-rami na ang estudyante kaya umupo na ako sa silya ko at ilang minuto lang ang lumipas ay pumasok na ang prof namin at nagsimula na ang first subject ko for this morning which is Pysch Stat.

---

My morning subjects went fine, but Psych Stat did not. Ang aga-aga andaming problem-solving, ito ata ang sisira ng kinabukasan ko. Kung ano ang Psych Stat, i-search niyo nalang.

Ilang beses ko nang nasabi sa sarili ko na gusto ko nang maging hotdog sa ref, pero heto pa rin , patuloy pa rin ako.

“Ok class dissmissed. See you tommorrow.” Ani professor namin sa Chemical Biology saka siya lumabas ng classroom. Isa pa tong Chemical Biology, nakaka drain ng utak. Kung gusto mong i-take ang kurso na Pyschology, dapat ihanda mo ang sarili mo kasi mai-encounter mo talaga ang mga subject na ito pag nag-second year college ka na.

I heavily sighed nang makaalis siya sa classroom at yung mga kaklase ko sa subject na’to ay nagsi-reklamo kasi nahihirapan daw sila sa lesson ngayon, kasi ganiyan-ganito. Jusko, ano nalang kaya ako?

Kinapa ko ang cellphone ko sa bulsa ko kasi bigla itong nag-vibrate at kinuha ko ito. Pagtingin ko sa screen, may text message si Sage.

“Facetime tayo.”

Dali-dali kong ni-connect sa wifi ang cellphone ko. May wifi ang building namin at ako lang sa lahat ng students ang nakakaalam ng password. Paano ko nalaman? Well… its a secret.

Nang ma-connect ko na sa wifi ang cellphone ko, I click face time icon and I search Sage name and click it. Sinagot agad niya ang video call.

Ni-level ko sa mukha ko yung cellphone ko, “Hi cous’, how are you?” panimula ko.

He sighed, “Heto, stress na stress na ako sa acads, ikaw ba?”

“Sus, pareho lang naman tayo eh, nasan ka? Bat ang ingay diyan?”

“Nasa classroom ako, lunch break na dito samin.”

“Ah ganun ba? Pareho pala tayo eh.”

“Cous’, wait…” sabi niya na parang inoobserbahan ang mukha ko sa cellphone niya, “hindi ka nakatulog noh?”

Sabi na eh tatanungin niya ako tungkol sa dun. Kilalang-kilala niya talaga ako.

“Actually, hindi ako makatulog kasi—”

“Kasi?”

I continued, “Someone just confessed his feelings towards me… last night.”

Tinakpan niya bigla ang bibig niya at nanlaki ang mata dahil sa sinabi ko.

“Ang OA mo, shookt yarn?” Tumawa lang siya.

“Oh, anong sinabi mo sa kaniya? Did you accept his confession?”

“Nope.”

“Huh?! Bakit?”

“I just can’t accept it.”

He sighed, “Well, it’s up to you though. Pero panigurado nasaktan mo siya dahil sa ginawa mo.”

Nag-iwas ako ng tingin, “By the way, Kane.” Nabaling ulit ang pansin ko sa kaniya. “Nag-sorry ka na ba sa kaniya?”

“Yeah, nag sorry na ako sa kaniya at good thing tinanggap niya ang apology ko.”

“Ah, that’s great to hear. So, how’s he doing?”

“Alam mo, Sage. Kung gusto mo lang naman kumustahin si Haje, mas mabuti pang mag-usap kayong dalawa, diba? I-chat mo siya or whatever.”

Tumawa naman siya, “Sige na cous’ yun lang. Gusto ko lang na kumustahin ka kasi matagal na nung last tayong nakapag-usap eh. Ikumusta mo nalang rin ako nina Lolo at Lola. Good luck sa lovelife mo” he then smiled.

“Ok… Bye.

“Byeeers…” And he ended the video call.

I sighed. Gutom na ako, hindi pa nag-text si Enzo. Baka hindi pa tapos ang class niya.

Napatingin ako sa cellphone ko dahil bigla itong nag vibrate ni-open ko ang message icon. Unknown number just sent me a text message. I clicked the message.

“L4yu4N mh0u cii 3nZo qhOu, d4h1l as4wA qhoU s1ya. K0n6 ay4w m0 s1yAn6 l4yUan,,,,, m4lala6ot k4 s4Kin!!!!! m4gkAkar0on n4 kAmi n6 anAk… aT k3lan6an m0n6 m4Wal4 s4 lAnd4szxc nAmin6 dAlaw4…!!!!”

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiirita dahil sa text niya. Ba’t ganito siya mag-text? 2021 na sis, lumipas na taong 2010. Napag-iwanan ka ata ng panahon.

Hindi ko nalang pinansin yung text kasi wrong send ata yun. Bumaba na ako ng building para sa ground floor nalang ako maghihintay kay Enzo, ayokong pagkaguluhan na naman kaming dalawa.

My phone rings and I immediately answer the call without looking at the caller ID, at inilapit ko sa teynga ko ang cellphone.

“Oh?” panimula ko.

“San ka? Halika na dito, naka-order na ako.”

“Ah ok. Pupunta na ako diyan.”

Pagdating ko sa Jollibee ay nahanap ko kaagad siya at agad akong umupo sa silya na kaharap ng kaniya. At kumain na. Wala namang magandang nangyari habang kumakain kami.

After naming kumain ay pinasabay niya ako papuntang school kasi ilang minuto nalang ang natitira at magsisimula na ang first subject ko for this afternoon.

---

Dissmissal. Tinahak ko ang hallway papuntang gate ng school, I really feel so drain right now. Pagod na pagod ako. Gusto ko nang matulog. My phone suddenly rings at kinapa ko ang cellphone ko saka ko ito kinuha at wala sa sariling sinagot ang tawag.

“Enzo… Hindi muna ako sasabay sa’yo uuwi ngayon. Mauna ka nalang sa bahay kasi pupuntahan ko na muna ang flower shop ko, mag-saing ka na tapos magti-text nalang ako kapag nasa gate na ako—”

“Oh, ikaw pala ang bago ni Enzo, akala ko babae ka, yun pala, hindi. Hi there. I’m Jeni. And I’m Enzo’s fiancé…”

Yung pagod ko biglang nawala at natigilan ako sa mga salitang narinig ko galing sa fiancé ni Enzo. Ikakasal na pala siya. Pero he confessed to me last night, what is that all about?

Parang hindi ako makahinga sa mga sinabi niya at naninikip ang dibdib ko sa mga sandaling ito. F#ck. Napapatingin na sakin yung ibang estudyante. Dahil dun ay dali-dali akong lumabas ng school.

Pagdating ko sa bahay ay wala si Enzo. Dali-dali akong pumasok sa bahay at tinungo ang kwarto ko para mag impake.

Pagkatapos kung mag impake ay lumabas na ako ng bahay. Nang nasa gate na ako ay nakita kong kaka-park lang ng kotse ni Enzo at nilagpasan ko lang ang kotse niya. Derecho lang akong naglakad. Narinig ko ang pag-sara ng pintuan ng kotse.

Napatigil ako sa paglalakad, “Kane, saan ka pupunta?!” pasigaw na tugon ni Enzo pero hindi ko siya hinarap.

“Aalis na ko rito!”

“Anong ibig mong sabihin? Why are you being like this?”

Humarap ako sa kaniya habang bitbit ang bag ko na pinaglagyan ko ng gamit. “I-I’ve been thinking, and it grossed me out.”

“A-Ano? Anong ibig s-sabihin?”

“What happened between us.. grossed me out.”

At tumalikod na ako at nagsimula na ulit akong humakbang papalayo sa kaniya. Pero napahinto ako ng may biglang humawak ng kanang kamay ko at napaharap ako kay Enzo, at kitang-kita ko sa mga mata niya ang sakit na nararamdaman niya ngayon. Wala akong pakielam kung masaktan siya, siya mismo ang naglagay ng sarili niya sa sitwasyon na ‘to.

“Hey… It doesn’t make sense, Kane.” Unti-unting nanunubig ang mga mata niya, “something happened right?”

Iwinaksi ko ang kamay ko na hawak niya at dun nakita kong unti-unti ng umagos ang mga luhang kanina pa niya pinipigilang kumuwala sa mga mata niya.

“I feel unsafe when I’m with you,” may diin sa salitang binitawan ko sa huling pagkakataon. And slowly, I walked away.

Unti-unti na sanang nahuhulog ang loob ko sayo, Enzo. Pero wala eh, wala rin naman palang saysay ang nararamdaman ko sa’yo dahil may nauna na pala sakin.

---

STREAM!!!

TREASURE- JIKJIN MV 💎

Chapter 8: Where Are You

Chapter 8: Where Are You

**_K A N E _ **

Dissmissal. Tinahak ko ang hallway papuntang gate ng school, I really feel so drain right now. Pagod na pagod ako. Gusto ko nang matulog. My phone suddenly rings at kinapa ko ang cellphone ko saka ko ito kinuha at wala sa sariling sinagot ang tawag.

“Enzo… Hindi muna ako sasabay sa’yo uuwi ngayon. Mauna ka nalang sa bahay kasi pupuntahan ko na muna ang flower shop ko, mag-saing ka na tapos magti-text nalang ako kapag nasa gate na ako-”

“Oh, ikaw pala ang bago ni Enzo, akala ko babae ka, yun pala, hindi. Hi there. I’m Jeni. And I’m Enzo’s fiancé and we’re expecting to have a baby, so you better f#ck off you, faggot! I bet you recieved my text message, I know you’re smart but I hope you understand what I’m pointing out. Alam kong nagtataka ka kung paano’t saan ko nakuha ang number mo, well… it’s a secret. Anyway, yun lang ang gusto kong gawin mo or you want one million para layuan mo si Enzo, faggot!” she ended the call.

Yung pagod ko biglang nawala at natigilan ako sa mga salitang narinig ko galing sa fiancé ni Enzo. Ikakasal na pala siya. Pero he confessed to me last night, what is that all about?

Parang hindi ako makahinga sa mga sinabi niya at naninikip ang dibdib ko sa mga sandaling ito. F#ck. Hindi ko maintindihan ang mga nangyayari sakin ngayon.

Pagdating ko sa bahay ay wala si Enzo. Dali-dali akong pumasok sa bahay at tinungo ang kwarto ko para mag impake. Pagkatapos kung mag impake ay lumabas na ako ng bahay. Nang nasa gate na ako ay nakita kong kaka-park lang ng kotse ni Enzo at nilagpasan ko lang ang kotse niya. Derecho lang akong naglakad. Narinig ko ang pag-sara ng pintuan ng kotse.

Napatigil ako sa paglalakad, “Kane, saan ka pupunta?!” pasigaw na tugon ni Enzo pero hindi ko siya hinarap.

“Aalis na ko rito!”

“Anong ibig mong sabihin? Why are you being like this?”

Humarap ako sa kaniya habang bitbit ang bag ko na pinaglagyan ko ng gamit. “I-I’ve been thinking, and it grossed me out.”

“A-Ano? Anong ibig s-sabihin?”

“What happened between us.. grossed me out.”

At tumalikod na ako at nagsimula na ulit akong humakbang papalayo sa kaniya. Pero napahinto ako ng may biglang humawak ng kanang kamay ko at napaharap ako kay Enzo, at kitang-kita ko sa mga mata niya ang sakit na nararamdaman niya ngayon. Wala akong pakielam kung masaktan siya, siya mismo ang naglagay ng sarili niya sa sitwasyon na ‘to.

“Hey… It doesn’t make sense, Kane.” Unti-unting nanunubig ang mga mata niya, “something happened right?”

Iwinaksi ko ang kamay ko na hawak niya at dun nakita kong unti-unti ng umagos ang mga luhang kanina pa niya pinipigilang kumuwala sa mga mata niya.

“I feel unsafe when I’m with you,” may diin sa salitang binitawan ko sa huling pagkakataon. And slowly, I walked away.

Unti-unti na sanang nahuhulog ang loob ko sayo, Enzo. Pero wala eh, wala rin naman palang saysay ang nararamdaman ko sa’yo dahil may nauna na pala sakin.

Potragis! Ba’t ba ako umiiyak?! Marahas kung pinunasan ang mga luhang kanina pa umaagos sa pisngi ko.

“K-Kane?” Napatingin ako sa nagsalita, “ba’t ka nandito sa bus stop? Gabi na ah. Tsaka, san ka ba pupunta?” May bitbit siyang itim na plastic at naka-PJ na siya. Mukhang ready na siyang matulog.

“Kuya Soju…” tugon ko. Lumapit siya sa kinauupuan ko at umupo siya sa tabi ko. Potragis, ito na naman, gusto na namang tumulo ng mga luha ko. Tama na, please lang!

“May nangyari ba sa’yo?”

Umiling-iling ako bago sumagot sa kaniya. “Unti-unti naman na nahuhulog ako sa kaniya, pero paano niya ako sasaluhin kong may nauna na pala sa kaniya. I’m now willing to be in a relationship, but here he is, engaged to a female, and expecting a baby,” nagsimula nang umagos ang piste kong luha, hindi talaga sila nagpapigil at kusa lang umagos. Habang mariin na nakikinig si kuya Soju sa pighati na nararamdaman ko ngayon.

“Babae yun, mabibigyan siya ng anak, panigurado ako na magiging mabait siyang tatay sa mga magiging anak niya.” I cried. “Samantalang ako, pagmamahal lang ang maiaalay ko sa kaniya. Pero ang nakakainis lang ay, nag-confess siya sakin na alam naman niya na engaged na siya.” I cried in pain. Hindi nagpapigil ang mga luha ko sa patuloy nilang pag-agos galing sa mga mata ko. Yung luha na ang dahilan ay si Enzo.

“You should’ve talked to him.” ani kuya Soju na halata ang pag-aalala sa mukha niya. He seemed to be aware of who I’m referring to.

Huminga muna ako ng malalim bago sumagot sa kaniya, “Ano pa ang saysay? Para lang saktan ko ang sarili ko? Wag na, ayokong masaktan!” Tinakpan ko ang mukha ko gamit ang palad habang patuloy pa rin akong umiiyak sa harap ni kuya Soju.

“You won’t grow if you can’t face reality or the fact that he’ll be a groom-to-be and a father soon; you should’ve clarified his entension to you, I mean, why he proclaimed his love to you despite the fact that he’s engaged to someone.”

I faced him with tears falling down on my eyes. May punto lahat ng mga sinabi ni kuya Soju, pero hindi ko kayang harapin si Enzo ngayon.

Gusto ko munang magpalamig at magpakalayo-layo sa kaniya.

“Kuya, can I-”

“Yes, of course,” he opened his arms and I hugged him tightly at umiyak ako sa balikat niya.

Hinahagod-hagod niya ang likod ko, “Iiyak mo lang ang lahat, Kane. Ilabas mo lahat ng sakit na nararamdaman ng puso mo sa pag-iyak.”

I sobbed a cry on his shoulder, he didn’t care that my tears would wet his shoulder while he continued to caress my back.

“Be strong, Kane. I know you can overcome this pain, you were capable of living on your own, but the anguish you are experiencing today is due to the person you love. I know you can do this.” He answered me gently and I cried even more because I could feel every word he left.

---

Nang mahimasmasan ako ay sinabi ko kay kuya Soju na aalis na muna ako saka bilin rin niya na dapat ayusin namin ni Enzo ang ang gusot sa pagitan naming dalawa. Alam niya na pala kung sinong tao ang tinutukoy ko. Well, wala namang kaso sakin na alam niya, mapagkakatiwalaan naman siya.

Nang mabuksan ko ang flower shop ko ay agad akong pumasok at ni-lock ko ito sa loob at pumunta agad ako sa kwarto ng shop ko, ang dilim sa loob buti nalang nadala ko ang cellphone ko at buti nalang may flashlight itong cellphone ko.

I turned on the light at nilagay ko sa kama yung bag na pinaglagyan ko ng mga gamit ko at umupo ako sa sofa.

“What a tiring day.” ani ko nang maka-upo ako.

My phone vibrated at kinapa ko ang bulsa ko para kunin ito. Tinignan ko ang screen ng cellphone ko.

Enzo calling …

Kanina pa siya tumatawag, pero hindi ko sinasagot at andami na niya ring text messages at hindi ko binasa ang mga ito.

I sighed, “I love you, but you’re not mine. Buti nalang at di mo alam ang tunay kong nararamdaman para sa’yo,” I immediately shutdown my phone.

All I want is peace of mind, gusto kong mag-aral tsaka, wala na talaga akong pakielam sa pag-ibig na ‘yan, wala akong balak masaktan ng maling taong magmamahal sakin, not until Enzo came into my life and he confessed his feelings towards me. Sa dinami-rami ng tao sa mundo, si Enzo pa talaga. Pinaglaruan talaga kami ng tadhana.

Kinaumagahan ay nagising ako dahil sa gutom. “Hindi pala ako kumain kagabi,” bumangon na ako at lumabas sa kwarto ng shop. Wala pa si ate Jiso at ate Somi. Pupunta na muna ako sa malapit na 7-Eleven para kumain.

---

Pagbalik ko ay andito na ang dalawang magandang ate ko.

“Kane, ikaw ba ang nagbukas ng shop?” tanong ni ate Jiso sakin ng makapasok ako, nandun na siya sa counter.

“Oo, dito ako natulog kagabi,” sagot ko naman sa kaniya.

“Sabi ko sa’yo Jiso eh.” Napatingin ako sa gilid ko kasi nagsalita si ate Somi. Busy siya sa pag-arrange ng mga succulence.

“Sabi mo nga, akala ko kasi na may magnanakaw kasi naiwang bukas ang pintuan ng kwarto tsaka bukas rin ang main door,” ani ate Jiso na halatang nag-aalala.

I smiled on both of them, “Wag kayong mag-alala na, andito ako buong gabi sa shop. At marami tayong order kahapon kaya mag-ready na tayo,” sabi ko.

“Wala kang pasok ngayon, Kane?” tanong ni ate Somi na busy pa rin sa pag-arrange.

“Buti nalang at wala ate, para matulungan ko ulit kayo dito,” sagot ko.

“Ok tama na ang chika, iprepare na natin ang mga bulaklak.” ani ate Jiso.

**_E N Z O _ **

Matamlay akong bumangon sa pagkakahiga ko sa kama. At pinuntahan ko ang kabilang kwarto-kwarto ni Kane-pinihit ko ang door knob at binuksan ito… wala si Kane.

“Saan kaya natulog si Kane?”

Kagabi ko pa siya tinatawagan pero hindi ko siya ma contact dahil naka off ang cellphone niya. I heavily sighed.

Bumaba ako papuntang sala. Antahimik ng bahay. Walang Kane na nagsusungit, walang Kane na pinag-iinitan ako ng ulo. Walang Kane na nagluluto ng pang-breakfast. Isang gabi lang ang lumipas pero nami-miss ko na siya.

Nabaling ang atensyon ko sa cellphone na hawak ko. I immediately answer the call without looking at the caller ID.

“Enzo, mag-usap tayo.” May diin sa boses niya.

I clicked my tongue. Sawang-sawa na talaga ako sa babaeng to. “Ako dapat ang magsabi niyan sayo!”

“So, how are you and your boyfriend?”

“Ikaw pala ang dahilan kung bakit naging ganun si Kane kagabi.”

“Yes, it’s me. So, totoo pala na kayo nang dalawa. How sweet. Sana all.” She the evily laughed on the other line. “Kung gusto mo makipag-usap sakin, pumunta ka dito sa bahay mamayang hapon.” She ended the call.

Punong-puno na talaga ako sa’yo, Jeni! Kailan mo ba ako balak tantanan? Pati si Kane nadadamay na. Sh1t!

---

“Itanong mo sa boyfriend mo kung anong sinabi ko sa kaniya para layuan ka niya!” ani Jeni.

“Anak, maawa ka naman kay Enzo,” ani mama ni Jeni na pinapakalma si Jeni.

Kanina pa namin kinokombinse si Jeni pero wala pa rin talagang saysay.

“Jeni, please lang. Matagal na tayong hiwalay kaya mag-move on kana rin.”

“Hindi! Hindi yan pwede! Alam kong mahal mo pa ako kaya balikan mo na ko Enzo!”

“Pwede ba Jeni!!” Tinaasan ko siya ng boses. “Mahirap ba intindihin na ayoko na sa’yo at matagal na tayong tapos?! San banda ang mahirap intindihin sa sinabi ko?! Please lang, Jeni. Hindi ka ba napapagod sa pangungulit sakin? Tantanan mo na ako!” Masama ang tingin niya sakin ngayon at wala akong pakielam.

“Jeni, anak. Matagal naman na pala kayong hiwalay eh bakit ka pa-”

Humarap siya sa mama niya, “Ma! Alam kong mahal pa niya ako, alam ko yun! Alam ko na bored lang si Enzo kaya pinatulan niya ang baklang yun!” humarap na si Jeni sakin.

“Please, Enzo. Ayaw mo na ba sa babae? Ayaw mo na ba sa pechay? Ayaw mo-”

“Jeni! Hayaan mo na si Enzo kung sino o ano ang gusto niya?! Wala ka nang pakielam dun at isa pa desisyon niya yun! Grabe, hindi na talaga kita kilala. Hindi na ikaw yung Jeni na anak ko.”

“Ma, please. Alam ko na-”

“Enzo, makakaalis ka na,” sabi ni tita at tumalikod na ako para makaalis.

“Hindi! Hindi ka pwedeng umalis, Enzo!? Ipagpapalit mo nalang ba ako sa may lawit, Enzo?! Magsama kayong mga bakla! Nakakadiri kayo!”

Hindi ko na siya nilingon pa at dere-derecho lang akong lumabas ng bahay nila. Wala akong pakielam kung anong sasabihin niya sakin.

Jeni is my ex-girlfriend. Naging kami nung junior high kami, it only last one year. Because she cheated on me. Maayos ang pakikitungo ko sa kaniya pero in the end yun lang ang isusukli niya sa pagmamahal ko sa kaniya. She said sorry pero I didn’t accept her apology.

Sinunundan niya ako nung nag first year college ako sa isang university. Lagi niya akong pinupuntahan sa classroom ko, lagi niya akong tinatawagan sa cellphone. My freshmen and sophomore year is hell.

Hanggang sa naisipan kung lumipat ulit ng school and there hindi na niya ako sinundan pero panay tawag at text niya sa number ko. Ilang ulit na akong nag-change number, nalalaman pa rin niya. Ewan ko kung paano.

Ilang beses ko na rin siyang kinompronta pero hindi talaga siya makaintindi. Pinatawad ko na siya, at sinabi ko sa kaniya na hindi kita babalikan ngayong napatawad na kita.

At ngayon, nalaman naman niya ang tungkol samin ni Kane. Mas lalo akong nagalit sa kaniya. Hindi ko alam kung anong kasinungalingan ang sinabi niya para lumayo si Kane sakin.

Lumuwag na ata ang turnilyo niya sa utak.

Kane is innocent, wala siyang kinalaman dito pero nagawa niya akong iblackmail kay Kane.

Sumakay na ako sa kotse ko para umuwi na sa bahay, baka sakaling umuwi na si Kane. Nagpa-gas muna ako. Malapit na maubos ang gas ng sasakyan ko. Habang ginagasolihan ng gasolin boy ang sasakyan ko ay tinawagan ko si paps Soju.

“Nakita niyo bang umuwi si, Kane diyan sa subdivision?” panimulang tanong ko.

“Hindi Enzo eh, bakit?”

“Ah… wala lang. Tinatanong ko lang. Sige paps, ibababa ko na ‘to.” I ended the call. Nang matapos ang magpagasolina ay tinahak ko ang daan papunta sa subdivision.

Agad akong lumabas ng sasakyan ng nasa gate na ako ng bahay. Pumasok na ako, at dumerecho sa kwarto ni Kane. Wala siya. Pumasok rin ako sa CR, wala rin. Pinuntahan ko rin ang kwarto ko, pero wala.

Bumaba ako at pinuntahan ang kitchen area. Walang Kane na umuwi sa bahay.

Kane, nasan ka ba ngayon? Please, bumalik ka na sa akin. Ipapaliwanag ko sa’yo lahat-lahat. Aayusin natin ang hindi natin pagkakaintindihan.

Chapter 9: Love

**_WARNING: RATED 18+ _ **

Chapter 9: Love

**_E N Z O _ **

Kane is innocent, wala siyang kinalaman dito pero nagawa niya akong iblackmail kay Kane.

Sumakay na ako sa kotse ko para umuwi na sa bahay, baka sakaling umuwi na si Kane. Nagpa-gas muna ako. Malapit na maubos ang gas ng sasakyan ko. Habang ginagasolihan ng gasolin boy ang sasakyan ko ay tinawagan ko si paps Soju.

“Nakita niyo bang umuwi si Kane diyan sa subdivision?” panimulang tanong ko.

“Hindi Enzo eh, bakit?”

“Ah… wala lang. Tinatanong ko lang. Sige paps, ibababa ko na ‘to.” I ended the call. Nang matapos na akong magpagasolina ay tinahak ko ang daan papunta sa subdivision.

Agad akong lumabas ng sasakyan ng nasa gate na ako ng bahay. Pumasok na ako at dumerecho sa kwarto ni Kane. Wala siya. Pumasok rin ako sa CR, wala rin. Pinuntahan ko rin ang kwarto ko, pero wala.

Bumaba ako at pinuntahan ang kitchen area. Walang Kane na umuwi sa bahay.

Kane, nasan ka ba ngayon? Please, bumalik ka na sa akin. Ipapaliwanag ko sa’yo lahat-lahat. Aayusin natin ang hindi natin pagkakaintindihan.

Umupo ako sa sofa, napahilamos nalang ako gamit ang palad ko. This is so frustrating!

Kane, what happened to you? What are you trying to accomplish by torturing me like this?

Kung hindi alam ni paps Soju kung nasaan si Kane, baka alam ni Haje. Parang imposible naman siguro yun, ayaw ni Haje kay Kane.

I dialed Haje’s number. Good thing sinagot niya agad ang tawag.

“Enzo…” Panimula niya.

“Haje…”

“Enzo…”

“Haje…”

“Ay shuta ka! Ba’t ka ba napatawag?”

“Itatanong ko lang kung nandiyan ba si Kane sa inyo.”

“Huh? Si Kane? Wala ah. Anong naman ang gagawin niya rito sa bahay. May nangyari ba sa inyong dalawa?”

“Meron. Umalis si Kane, kagabi at hinahanap ko siya ngayon at nagbabakasali ako kung sa inyo ba siya nag stay kagabi.”

“Hindi ko naman na nakita si Kane eh. Tsaka, hayaan mo na yun, uuwi rin yun. May paa at malaki naman na yun, Enzo.”

Napatawa ako sa sinabi niya. “Baliw ka talaga. Sige na ibababa ko na ‘to.”

“Bye.” he said on the other line and I ended the call.

Wala siya sa kina Haje at mas lalong wala siya sa kina paps Soju. Nasaan ka ba Kane, masyado mo akong pinapahirapan.

Wait. May naalala ako bigla. Kane once said that he has a business which is flower shop, siguro nandun siya sa mga oras na’to? Pwede! Pero hindi ko alam kung anong pangalan ng shop niya, hindi niya rin sinabi at hindi rin ako nagtanong nung nag usap kami. Bubu.

Tumayo ako at lumabas ng bahay saka sumakay sa kotse ko at pinuntahan ko ang isang flower shop na una kong nakita dito sa city. Pumasok ako sa loob ng shop, pero wala akong Kane na nakita.

May lumapit na babae sakin, siguro dito siya nagtatrabaho. “May bulaklak ba kayong gusto, sir? Or magpapagawa kayo ng bouqet.” ani nung babae nang makalapit siya sakin.

“Ah, may hinahanap kasi akong tao eh, tsaka, may alam ka bang ibang flower shop around the city?”

“Actually, maraming flower shop dito, sir eh. Bakit po?”

“Ah ok. Sige, aalis na ako.”

Lumabas ako ng shop at sumakay ulit sa kotse ko. I heavily sighed. Don’t tell me iisahin ko lahat ng flower shop sa city?

Since, hindi ko alam kung saan-saan ang location ng mga flower shop sa city ay gumamit ako ng google map, para makita ko lahat ng location ng kung saan may flower shop. I’m an alpha kid!

Iniisa-isa ko lahat ng mga flower shop, nakakapagod na at gumagabi na. Napuntahan ko na lahat ng flower shop pero wala talaga. Pero patuloy pa rin ako sa paghahanap ng shop ni Kane.

Nasa loob ako ng kotse para mag scan ulit sa google map, at isa nalang ang hindi ko pa napupuntahan. Ito na ang kahuli-huling flower shop dito sa city.

Rainbow Flower Petals. Ito ang pangalan ng flower shop. Hindi ako nag atubili na puntahan yun. Kung wala talaga si Kane dun, maybe he really left me.

Malapit lang ang Rainbow Flower Petals sa kinaroroonan ko kaya mabilis lang akong nakarating. And there it is, ang ganda ng logo nila. Rose na rainbow ang petals. Lumabas na ako ng kotse ko at tinungo ko ang harapan ng shop.

Kahit na may kaliitan ang shop nila ay maganda naman ang ambience kahit na nasa labas ka pa ng shop nila, yung feeling na gusto mo nalang manatali dito para titigan ang mga nagagandahang mga bulaklak.

Pagpasok ko ay may sumalubong sakin na babae na napakaganda at ang ganda ng kutis.

“Hi sir. Good evening. Anong gusto niyo sir? Flowers on bouqet or-” hindi ko pinatapos sa pagsalita yung babae.

“Nakita ko na ang hinahanap ko.”

Tumingin rin yung babae kung saan ako nakatingin, at napatingin ulit siya sakin. Naguguluhan siguro siya dahil sa sinabi ko at wala akong pakielam.

Lumapit ako sa kinaroroonan ng gusto ko. Nasa kahera siya ng shop at busy sa pag bilang ng pera nila sa buong mag hapon.

“Kane…” nag iinit ang buong mukha ko ng banggitin ko ang pangalan niya. Kahit na busy siya sa pagbilang ng pera ay nabaling agad ang pansin niya sakin. Kitang-kita ko ang pagkagulat niya sa mga sandaling ito. I missed you, Kane.

“Enzo? A-Anong ginagawa mo rito?”

Nakatitig lang ako sa kaniya, “Andito lang pala ang shop mo. Pinapahirapan mo pa akong hanapin to.” ani ko.

“Ate Jiso, ikaw na muna dito, please,” sabi niya sa magandang babae at napatingin ulit siya sakin, “may aasikasuhin lang ako.” Saka siya umalis sa kahera at hinawakan niya ang kamay ko at pareho kaming lumabas ng shop niya.

Para akong nakukuryente sa paghawak niya sa kamay ko. I like this feeling! Parang gusto ko ng hindi niya bitawan ang kamay ko.

Nang makalabas kami ng shop ay inis na tinanong niya ako, “Ano bang ginagawa mo dito!”

Hinawakan ko ang kamay niya “Kane, please, pakinggan mo naman ang side ko. Please.” Pagmamakaawa ko sa kaniya, pero walang emosyon na tinitigan niya lang ako.

Ano pa ba ang gagawin ko para mapasakin ka, Kane?

_**K A N E ** _

I didn’t expect that Enzo would came here. And guess what, hindi ko naman sinabi sa kaniya ang location ng shop ko.

Heto siya ngayon sa harap ko at hinawakan niya ang kamay ko at nagmamakaawa sakin.

“Para saan pa ba Enzo? Magkakaroon na kayo ng anak ng fiancé mo. Wag mo naman ako gawing tanga!” Marahas kong iwinaksi ang kamay ko na hawak niya at tumalikod na ako para pumasok ulit sa shop pero hinawakan niya ang pulsuhan ko, kaya napaharap ako sa kaniya.

“Please Kane. I would like to clarify everything. Let’s talk at home.” Pagmamakaawa niya. His eyes look so sad and honestly, I don’t want to see him being like this!

Wala na akong sinabi pa at sumakay na ako sa kotse niya. Papakinggan ko ang lahat ng explaination niya and that’s it! Nothing more, nothing less.

Tahimik lang kaming dalawa sa buong biyahe, nakikiramdam sa isa’t-isa. Gabi na at panigurado isasara na nila ate yung shop ko.

Nang makapasok kami sa loob ng bahay ay nagsalita si Enzo. Kaya napaharap ako sa kaniya.

“Saan ka natulog kagabi? Hindi ka rin nag stay sa bahay nina Haje at pati na rin kina paps Soju. Nasaan ang mga gamit mo?”

“Give me what you got. I’ll burn it.” May diin sa pagkabigkas ko ng salita.

“Why didn’t you tell me? How could you just walk away?” he stared into my eyes intently.

“Ayokong maging dahilan ng paghihiwalay niyo gayung ikakasal ka na at you guys are expecting to have a baby!” I could feel a tight knot on my throat. Here we go again.

“Hindi totoo lahat ng sinabi ni Jeni sa’yo, Kane. Lahat ng yun ay gawa-gawa lang niya para maghiwalay tayong dalawa. Please Kane, maniwala ka sakin.” Pagmamakaawa niya at hinawakan niya ang magkabilang kamay ko.

“Why did you have to come into my life and ruin it?”

“Kane please. I’ve already talked to her and please believe me… I’m still into you. I’ve had many girlfriends, but none of them have made me happy. Now that I’ve finally tracked you down. I’m certain I’ve found the happiness I’m looking for.” My tears fall down on my cheeks, as I hear his words. “I know you feel the same way about me,”

“I truly don’t want to end it like this, so don’t misunderstand me and listen,” he wiped my tears, “all of this, it means that you like me too, right? That’s what I hear.” He stared me in the eyes while tears streamed down my cheeks nonstop.

Without any word, he hugged me. He caress my back.

“If it’s too much for you, Kane. I’ll come to you.”

Kumalas ako sa pagkakayakap niya. He then cupped my face and kissed me on the lips without my consent as tears streamed down my cheeks.

Heat rushed from my stomach to my chest as Ezno’s lips wrapped over me, and my pulse skipped a beat. I was on the verge of fainting out because my nose were flooded with a tempting scent. He was very close. That was it; his lips brushed against mine like a warm wave, and my lips responded to his kisses as well. My gaze remained glued on his as I intensified the kiss, and his aroma became even more alluring than before. He has a particular taste to him.

It put an end to my thoughts and left me yearning for more. Inside my shirt, I could feel his warm palm caressing my body; the way he stroked my body made me hard down below. By this time, I believe my lips had expanded.

As he slowly closed the door to my room, he looked intently into my eyes. He moved closer to the side of the bed where I was sitting. And he tenderly caressed my face with his warm palm.

I bite the inside of my bottom lip and stare him down. I sat down after standing up and wrapping my arms around the back of his neck. I kissed him passionately, and he kissed me right back. With each kiss, I could sense the anticipation.

He said, “Are you willing to be with me?” As a response, I simply nod at him. And then he shoved me onto the bed, and I calmed down. I laughed out loud. He bit his bottom lip, as though he was looking forward to what we were doing right now.

He removed his top and gave me a passionate kiss.

Because of his continuous kissing, I believe my lips were now hurting. He also took off my shirt. And he kissed me again, this time dropping his lips on my neck, leaving a mark. He came to a complete halt when he came face to face with my chest.

He continued seductively, “You’re so sexy, Kane.” After that, he sucks my nipple.

I moaned his name, “E-Enzo.” While his right hand caressed my manhood, he relished sucking my nipple.

He yanked off my jeans and underpants a few moments later. I don’t have a body covering anymore. He got down to my abs with his lips, and he got ‘there.’ He devoured me, and I was not mistaken in my assumption.

“Enzo!” I exclaimed as I called out his name.

“Fuckk! Aaah!” It drives me insane the way he sucks it.

I murmured his name, “Aahh… Enzo.” And he continues to eat me alive. His mouth is quite hot. Because of the sensation, my body arched.

“It’s fantastic, Enzo… Aaahhh!”

“E-Enzo… P-Please.”

He yanked off his shorts and brief, saying, “We’re not done yet.” He’s enormous.

“Stay motionless, now comes the fun part,” he said as he slid his member into my hole and massaged his manhood over my ass.

I moaned his name, “Enzo ~.” He’s pleased, whether I admit it or not.

“Moan my name, babe, moan it,” he says, and I can see the fire in his eyes. He’s so hot, and his medium length hair only adds to his appeal.

“Enzo, p-please.”

“As you desire.”

He then slowly entered me, saying, “Aaahh… You’re so tight… Fuuuck!” as he did so. He’s really fucking me up!

“Aaahh… Enzo. Fuck! Yeah, that f-feels wonderful.” I can feel his love and caring for me with every thrust of his body. I’m sure he adores me. He snatched my legs and tucked them inside his waistband.

“Please, Enzo, be gentle. Ahhh… Shit!” I pleaded. Despite the fact that he didn’t listen to me, he fucked me even harder. He then continued to play with my member.

As he proceeded to raise me up and down, he kissed me on the lips and said, “Ahhh… I love you, Kane. You’re so tight, babe ~”

He’s thrusting me even harder. “Enzo… Aaahh! Shit!” I exclaims. As he roughhouses my manhood.

He struggled to tell me, “I-I’m cumming, babe…” I also had the impression that I was close.

“K-Kane… Aaahh ~ ”

As we approached our climax, I said, “Ahhh… Shit… Enzo.” My seeds are all over my body, as well as Enzo’s hand. He quickly took off his manhood and grabbed it as he released his semen on my body.

I grabbed some wipes from my side table and handed them over to him. He washed my body first, then himself.

As he continued to clean himself, he replied, “That was amazing, Kane.”

I said, “And you’re my first,” and he hugged me. I lied down on my back. He simply laughed at me.

He reached forward and hugged me back, saying, “You’re also my first.” This sort of activity seems normal.

“Really? Am I really the first one with you? of all the girlfriends you’ve had, you haven’t had sex with them?”

“Yes! You’re the first man I ever fucked. I admit it.”

“As a joke.”

“Why don’t you just believe me?”

“Maligo na muna tayo,” I said.

“Good idea,” agad siyang kumalas sa pagkakayakap sakin at tumayo na. Tumayo na ako at pareho kaming pumasok sa loob ng bathroom at naligo na.

Pagkatapos naming maligo ay sumalampak kaming dalawa sa kama. Feeling freshed.

“Ang liit naman ng t-shirt na pinahiram mo sakin,” he said as he lay down on my tummy.

“Hala malamang, matangkad ka kesa sakin. Tsaka, ba’t di ka nalang kaya kumuha ng damit sa kwarto mo, di’ba?”

“Nakakatamad eh, tutal andito naman na ako sa kwarto kaya—”

I changed the topic, “What do you want to eat?” I asked, chuckling.

“Anything, but I prefer eating you. I’m really serious.”

Umayos siya ng higa at pinahiga niya ang ulo ko sa braso. He softly kissed my face as he locked me on his warm arms, “You’re very crazy. Just want to take a nap.” And as a result, I doze off in his arms. I’m totally comfortable and I feel safe on his arms.

“I love you, Kane.” He whispered on my ear.

“I love you more, Enzo.”

Chapter 10: Together

Chapter 10: Together

__K A N E _ _

Nagising ako dahil sa hapdi na nararamdaman ko. Nag round two kami kanina. Iminulat ko ang mga mata ko at napatingin ako sa katabi ko. Kanina pa ata to nakatitig sakin tong tao to. His arms around my waist.

“I love you babe,” he the kissed my forehead.

“Hindi kita love,” pagsusungit ko.

“Luh, grabe siya.” He then pinch my cheek.

“Aray! Ansakit ah!” he just chuckled and hugged me while we’re still lying on the bed, “anong oras na ba, Enzo?”

“It’s 2 AM.”

“HUH?! MADALING ARAW PA?!”

“Gulat yarn?”

“May pasok pa tayo mamaya, remember? Dapat sapat ang tulog natin-” hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil biglang tumunog ang tiyan ko. Oh God. I’m hungry.

Tinawanan lang ako ni Enzo. Potragis. Hindi pala ako nag dinner. Hindi pa rin tumitigil sa pagtawa si Enzo. Maybe this can distract him.

“I love you, babe,” walang emosyon na tugon ko sa kaniya. Biglang napahiwalay sa pagkakayakap sakin si Enzo and now he looked puzzled staring at me.

“Anong sabi mo? Hindi ko narinig eh.”

Tumalikod ako sa kaniya, “Wala akong sinabi, baka guni-guni mo lang yun.” sabi ko at unti-unti nang nag-iinit ang mukha ko ngayon. Oh sh1t.

Marahas niya akong pinahiga at pumaibabaw siya sakin habang marahas rin niyang hinawakan ang magkabilang pulsuhan ko. Now our faces are in close proximity.

“Ulitin mo ang sinabi mo.” May diin sa pagkabigkas ng salita niya.

Naging seryoso ang awra niya. Now, he look so intimidating. Ngayon ko lang siya nakitang ganito. And because that, I kissed him on the lips-its just a smack.

His face softened.

I smiled evily. “Now, I know what’s your weakness!”

“Uh-huh?” he then tickles my neck using his lips.

“ENZOOO! HAHAAHAH! TAMA NAAA! NAKIKILITI AKOOO! ENZOOOOO! PAG TUMIGIL KA MAY ROUND THREE TAYOOO!”

Tumigil siya sa pagkiliti sa leeg ko at napatitig siya sakin. And then he smiled genuinely ate me.

“Oh? Pangiti-ngiti ka diyan?”

“Gusto ko round 2 tayo,” he then pouted his lower lip.

“Pfft. Mukha ka talagang shih tsu, Enzo.”

Umalis siya sa pagkakadagan sakin at naupo na siya sa kama. Ngayon, kitang-kita ko ang matipuno niyang pangagatawan, his broad shoulder, his sexy chest look so yummy. Though, hindi gaanong mabato ang tiyan niya, but it’s ok.

“Nakakasakit ka na talaga ng damdamin. Porke’t ganito ang buhok ko, shih tsu na agad?”

Natawa ako sa pagmamaktol niya. “Ang cute mo kasi eh.”

“Hindi ako cute, pogi ako.”

Bumangon ako and I leaned my face to his cheek and kiss it.

“Hindi bagay sayo ang magtampo, Enzo.” I whispered to his ears. And I could sense that his body tensed. Inalayo ko na ang mukha ko.

“I’m hungry… I need to eat. Hindi na tayo matutulog kasi panigurado mali-late tayo kasi tanghali na tayo gigising, alam ko na yan.” Sabi ko at umalis na sa kama at isinuot ang brief at shorts ko.

“You really look sexy, Kane.” Nakapamewang akong humarap sa kaniya. He’s still sitting on the bed-only blanket covering his lower body.

“Is that a compliment or you just want a third round.”

“Hmmm… Both!” Evil smile flash on his face.

“Eh kung palayasin kaya kita sa bahay na ‘to?”

“Sabi ko nga.”

“Bababa na ako para magluto, madaling araw na pero wala pa tayong kain. Sumunod ka nalang sa kusina.” Sabi ko at tumalikod na.

“Wait, Kane. Pwede ko bang hiramin saglit ang cellphone mo?”

Napaharap ako sa kaniya saka ako tumango. Kinuha niya agad sa side-table ang cellphone ko, wala namang password ang phone ko kaya madali lang niya itong na access.

“Sabi na eh,” Lumapit ako sa kaniya.

“Wala ka namang sinabi eh.”

Pinakita niya sakin yung text message ng ex niya.

“Ganiyan talaga siya mag type, jejemon.”

“Buti alam mo, tsaka ba’t mo pinatulan yun? Para siyang napag iwanan ng panahon. Alam mo yun?”

He chuckled, “Hayaan mo na siya.”

“Di ko akalain na naging ex mo yun. Yucks, nakakadiri ka, Enzo.” Tinawanan lang niya ako.

“Actually, ganiyan siya kapag kinakabahan or kapag galit. Ewan ko ba sa kaniya kung bakit ganun siya.”

Hindi na ako sumagot at lumabas na ako ng kwarto ko.

Pagdating ko sa kitchen area ay hinanda ko kaagad ang ingredients para sa lulutuin kong ulam-which is chicken adobo-na paborito ni shih tsu.

---

“Masarap na ba yan?” he asked when he lean his chin into my shoulder while I wait for the chicken meat to soften.

“Hindi ko pa natitimplahan yan at pinapalambot ko pa ang manok.” sagot ko sa kaniya, then his arms snaked around my waist.

“Can we just stay like this for a while?”

“Enzo, ang init ng tiyan ko. Hindi mo ba napapansin na kaharap ko ang gas stove?”

“Ay, sorry,” he chuckled, “bat ka ba kasi walang pang itaas?” saka niya ako inilayo sa gas stove. “Suotin mo nga ang pang-itaas mo, ako na magluluto dito.”

“Ay wow. Marunong ka?”

“Hindi.”

“Yun naman pala eh. Umupo ka nalang sa stool, hindi ka nakakatulong eh.”

“Yes babe.”

Nang maluto na ang adobo-syempre nilagyan ko ng pampalasa-agad ko itong hinain sa island counter at inamoy-amoy naman ito ni Enzo.

“Waaah! Amoy palang masarap na.” He complimented.

Kumuha ko ng dalawang plato saka kubyertos at nilagay ko ito sa island counter. Lumapit ako sa rice cooker at binuksan ang takip nito. And to my surprise… wala pala kaming kanin. Hindi ako nakapag saing.

Bumaling ako ng tingin kay Enzo na nasa stool ng island counter sitting handsome kaharap ang niluto kong chicken adobo.

“Enzo, nakalimutan kong mag saing.”

Nabaling ang tingin niya sakin, “Oh? Bat di ka nag saing?”

“Eh nakalimutan ko, potragis, mas inuna ko pang niluto ang ulam kesa mag saing. Gutom na akooooo!”

Tumawa lang siya, “Ako na mag saing, suotin mo na yung pang-itaas mo, baka kabagin ka niyan. Ang lamig pa naman kasi madaling araw pa.”

I heavily sighed. At tumawa lang ang kumag.

---

Kakatapos lang ng class ko and I immediately texted Enzo.

To: Babe

Katatapos lang ng class ko at papunta akong parking lot.

“Same here. Nasa gate ako ng school, kasama ko ang mama ng ex ko.” he replied.

Bigla akong kinabahan sa nabasa ko. May ginawa na naman bang kabalastugan si Enzo? Sana wala. Dali-dali akong lumabas ng classroom at tinahak ang daan papunta sa gate ng university. Agad ko rin namang nakita ang likod ni Enzo, may kausap siyang babae na nasa early 30’s na ata.

Siya siguro ang tinutukoy ni Enzo na mama ng ex niya.

Agad ko siyang nilapitan. “Enzo…”

Napaharap si Enzo sakin, “Andito ka na pala, Kane.”

“Hindi, wala pa ako rito.”

“Ang sungit mo naman. Epekto ba yan ng nagising kaninang madaling araw dahil sa gutom?”

Sinamaan ko lang siya ng tingin at tinawanan niya ako.

“Ito ba ang boyfriend mo, Enzo? Kay gwapo naman. Bagay kayong dalawa.” ani nung babae.

I eventually smiled at nagpalipat-lipat ako ng tingin kay Enzo at sa mama ng ex-girlfriend niya.

“Ah yeah, tita, this is Kane. Kane, this is tita Rich.”

I immediately offered my hand to her and she accept it and then we shook our hands.

“Nice to meet you po.” ani ko.

“Ikinagagalak ko ring makilala ka, Kane.”

Binawi ko na ang kamay ko.

“Sorry talaga sa nagawa ng anak ko ah. Hindi pa talaga nakakapag move-on ang batang yun. Napagsabihan ko naman na siya. Kaya sure ako na hindi na niya kayo gagambalain pa. And we even went to a therapist para magpa consulta and by next week ay sisimulan na ni Jeni ang therapy.” She smiled sweetly at us.

“Sana nga po hindi na niya gambalain si Enzo.” ani ko at kinurot ako ni Enzo sa tagiliran. Tita Rich just awkwardly smiled to me.

“Ayos lang yun, tita. At mabuti naman at naisipan niyang mag cooperate sa therapist. Sa totoo lang po, natural na po kasi sa tao na hindi ganun kaagad makapag move-on sa isang relasyon. Naiintindihan ko ang nararamdaman ni Jeni. On the bright side, kung hindi dahil sa kaniya, baka hindi ko rin nalaman na gusto rin pala ako ni Kane,” napatingin siya sakin, I just smirked at him. “diba Kane?”

“Ewan, wala akong alam diyan.” sagot ko at inakbayan niya ako.

“Bagay na bagay talaga kayo sa isa’t-isa, no wonder nainlove si Kane sayo, Enzo.” ani tita and she chuckled.

“Actually, tita. Marami talagang nagsasabi samin na bagay daw talaga kami sa isa’t-isa eh.” ani Enzo saka ito mahinang tumawa. Hambog yarn?

“Oh? Talaga?” she then laughed. “Anyway, stay strong sa inyong dalawa, Kane at Enzo. Wag niyo nalang pansinin ang mga komento ng ibang tao sa relasyon niyo. Wala namang masama sa ganyang relasyon eh, naging masama lang dahil rin sa mga taong makikitid ang utak. Ang mahalaga naman talaga ay masaya kayong nag-iibigan at wala kayong inaagrabiyadong tao.”

“Salamat po, tita,” I genuinely smiled at her.

“Sana nga po ay maging masaya kami, kasi apaka sungit kasi nitong si Kane eh.”

Sinamaan ko siya ng tingin habang nakaakbay pa rin sakin. “Masungit ako sa taong OA at sa taong hindi marunong magluto.”

Nagsitawanan si Enzo at tita.

“Sige na, mauna na ako sa inyo. Yun lang ang ipinunta ko dito eh. Nice meeting you, Kane.”

I smiled at her.

“Bye tita. Ingat ka.”

After she smiled to us, she left.

Iwinaksi ko ang brasong nakaakbay sakin at hinarap ko siya.”Kanina pa ba kayo nag-uusap?”

“Oo, napadaan kasi siya sa school natin kaya tinext niya ako, buti nalang at tapos na ang class ko.”

“Ah…”

“Uwi na tayo?” I nod at him as a reply.

---

“Sorry talaga, babe.”

“Ano ba, wag ka nang mag sorry. Now that learned from your mistake.”

He smiled at me. “Don’t worry, Kane. Mag-aaral ako magluto… para sa’yo.”

Nung nasa gate na kami ay nasalubong namin si kuya Soju na may bitbit na itim na plastic bag.

“Saan kayo pupunta? Gabi na ah.” ani kuya Soju.

“Sa 7-Eleven, kuya. Ubos na goods ng ref ko. At itong si Enzo, nagluto ng instant ramen tapos na overcooked. Nakakadiring kainin. Binuksan ko ang ref… wala nang laman. Saka yung kitchen cabinet ko… wala na ring laman. Hindi sinabi ni Enzo na wala na pala kaming goods. Kaya eto kami ngayon sa 7-Eleven ang punta. Bukas pa kami maggo-grocery.”

“Ayun naman pala. Tapos wala na kayong stock, bat kasi di mo binantayan ng maayos yung noodles, Enzo?”

Napakamot ng ulo si Enzo. “Mauna na kami, paps. Gutom na ako eh.”

“Sige, mga batang to talaga. Mag-ingat kayo sa daan.” Paalala niya at nagsimula na kaming maglakad palabas ng subdivision.

Nang makapasok kami sa 7-Eleven ay tinungo naming pareho kung saan naka display ang ready to microwave na pagkain.

“Anong gusto mong kainin?” tanong ko sa kaniya.

“Ikaw-este kahit ano nalang.”

Sinamaan ko siya ng tingin at tumawa lang ang kumag.

Kumuha ng dalawang paborito ready to microwave na pagkain at tinungo ko ang microwave saka ko ito sinalang dun and I press 2. Nag-intay kami saglit hanggang sa tumunog ang microwave at kinuha ko ang food pack. Kumuha rin ako ng dalawang plastic na kutsara saka ako lumabas ng 7-Eleven. Humanap ako ng mauupuan sa labas ilang sandali lang ay dumating si Enzo na may dalang dalawang bottled water at umupo na siya sa kabilang silya.

Habang busy ako sa paglantak ng kinakain ko ay biglang nag ring ang cellphone at kinuha ko ito sa bulsa ko.

Nag text si Sage.

“VC?”

“Mejo.”

“Tanga. HAHAHAH!”

Ilang saglit lang ay nag ring ulit ang cellphone ko.

_Sage calling … _

I answered his call.

“Kala ko ba video call?” panimula ko.

“Nasa school pa ako eh. Mamaya nalang pag-uwi ko sa bahay.”

“Oh? Anong sayo? WAG MO SABIHING-”

“OO! HAHAHAHA!”

“Haje’s doing great. Hindi ko siya nakita this past few weeks eh. Maybe, he’s busy.”

“Ah, ganun ba? Nahihiya akong i-contact siya eh.”

“Yeah, wutever. Ngayon ka pa nahiya eh nag se-” Hindi na niya ako pinatapos sa pagsalita.

“Yeah! Yeah!”

I burst into laughter because of his reply.

Sumubo ulit ako, at napatingin kay Enzo na nakatitig lang sakin habang ngumunguya.

“San ka ba ngayon?

Nilunok ko muna ang kinakain ko, “Nasa 7-Eleven, kumakain… Bakit ganiyan ka makatitig sakin?”

“Sino ba yang kausap mo?” Tanong ni Enzo at nakakakunot pa ang noo niya.

“Pinsan ko, bakit-”

“Teka, may kasama ka, Kane? Sino?”

“Ah, si Enzo.”

“Enzo who?”

“Yung sinabi mong kaibigan ni Haje.”

“Wait! What?! Siya ba yung naghatid kay Haje nung… Ah, nevermind.”

“Ewan ko sayo, Sage. Kung anu-ano nalang sinasabi mo.”

“Boyfriend mo ba yan?”

“Ewaaaan ko sayo!”

He laughed on the other line. “Ikaw ah. May lablayp ka na, siya ba yung sinasabi mong housem-”

I ended the call.

Masyado nang maraming nalalaman ang kumag na yun.

“Si Sage yun, pinsan ko.”

“Ah..”

“Don’t tell me nagseselos ka sa pangit na yun?”

“Huh!? Di ah! Ba’t naman ako magseselos eh pinsan mo yun. Tsaka, alam ko naman na ex yun ni Haje.”

“Aysus, deny pa.”

Sinamaan niya ako ng tingin at tinawanan ko siya.

“Di bagay sayo, Enzo. Pramis.” Blanko lang niya akong tinitigan at mas lalo akong natawa dahil dun.

“I love you, Enzo.”

His expression softens. And he replied.

“I love you.”

“Siya nga pala.” Kinuha ko sa bulsa ko yung bagay na matagal ko nang gustong ibigay kay Enzo. Inabot ko sa kaniya ang isang kulay puti na box nang makuha niya ito ay agad rin niya itong binuksan.

“Wow! Ang cute naman nito, babe.” I just giggled as a reply.

“Akin na,” ibinigay niya sakin yung box saka ko kinuha yung bracelet at iniabot niya sakin ang kanang pulsuhan niya saka ko isinuot ko ito sa kaniya.

“Sabi na eh bagay talaga sa’yo ang beaded bracelet.” I smiled.

“Teka, ako lang ba ang may bracelet?”

“Syempre ako rin meron, di pwedeng ikaw lang meron noh. Ano ka sinuswerte?” sarkastikong tugon ko sa kaniya at tumawa lang siya.

“Oh akin na. Isusuot ko sa’yo.”

Napakamot ako ng batok bago sumagot.
”Nasa bahay. Naiwan ko.”

“Ay, ano ba yan. Ba’t mo iniwan sa bahay?”

“Ewan… Kumain na nga lang tayo.”

Itinaas niya ng unti ang pulsuhan niya at may ngiting tinitigan ang bracelet na bigay ko.

“Matutunaw yan dahil sa kakatitig mo niyan.” He then looked at me.

“I love you, babe.” A genuine smile flashed on his lips.

“I love you too.” I replied.

Napangiti nalang ako. I feel at ease now that I’m in a relationship with him. Pero sabi nga nila ‘Sa una lang yan masaya’ ‘Darating rin ang araw na isa sa inyo maghahanap ng babaeng papakasalan’.

Oo, darating ang panahon na yan. Pero nakadepende yun sa dalawang taong nagmamahalan. At hindi natin masasabi kung ano talaga ang mangyayari sa relasyon namin dahil in the first place… hindi natin hawak ang kinabukasan natin. Malay natin, we’re destined to be together and forever. If our relationship worked out edi sige, kung hindi edi bili nalang tayo empi. Kumbaga, in your relationship just go with the flow.

END

1. Prologue
2. Chapter 1: Housemate
3. Chapter 2: Text Message
4. Chapter 3: Dating?
5. Chapter 4: Annoyance
6. Chapter 5: Drunk
7. Chapter 6: Unbosoming
8. Chapter 7: Affliction
9. Chapter 8: Where Are You
10. Chapter 9: Love
11. Chapter 10: Together