Kabanata 1: Ang Barakong Ama

Taong 1990, sa isang maliit na bayan sa probinsya ng Quezon ay masayang naninirahan ang mag-asawang Arman at Rosa. Ang labindalawang taon nilang pagsasama ay nagbunga ng dalawang supling - si Arnel na ngayon ay labindalawang taong gulang na, at ang nakababatang si Robert na nasa pitong taong gulang.

Parehong hindi nakapagtapos ng pag-aaral ang mag-asawa ngunit hindi ito naging hadlang upang sila ay magsumikap at mabigyan ng maayos na buhay ang kanilang mga anak. Kasalukuyang nagtatrabaho si Arman bilang isang construction worker. Ume-extra rin siya bilang kargador sa palengke sa tuwing wala silang gawa. Si Rosa naman ay naglalako ng kakanin at ilan pang mga paninda sa kanyang maliit na pwesto sa tapat ng kanilang bahay.

Payak man ang kanilang pamumuhay ay puno naman ng ligaya at pagmamahalan ang pagsasama ng mag-asawa lalo na’t madalas ang kanilang pagniniig. Hindi na kataka-taka sapagka’t sa edad niyang 30 ay nananatiling maganda at kaakit-akit ang maybahay na si Rosa. Napanatili niya ang kanyang balingkinitang pangangatawan. Maamo ang kanyang mukha at makinis ang kanyang kutis. Noong dalaga nga siya ay madalas siyang kunin bilang reyna sa mga sagala.

Ang mister namang si Arman ay tila isang adonis. Sa edad niyang 33 ay nasa rurok siya ng kanyang katikasan at kakisigan. Bata pa lamang ay batak na siya sa mabibigat na gawain at trabaho kaya naman naging matikas ang kanyang pangangatawan. Ang kanyang mga balikat at dibdib ay pinalapad at pinatatag ng mga taong ginugol sa pagbabanat ng buto. Ang kanyang mga braso ay namumutok sa naglalakihang mga muscle na animo’y mga daga. Ang kanyang tiyan naman ay tila hinulmahan ng mga pandesal. Idagdag pa ang morenong kulay ng kanyang balat. Barako at lalaking-lalaki ang kanyang dating. Isa nga ito sa mga dahilan kung kaya’t mabilis na napaibig sa kanya si Rosa. Makalaglag panty nga naman kasi ang maskuladong katawan ni Arman. Bukod sa angking kakisigan ay may isa pang bentahe si Arman na lubos na nagdudulot ng ligaya kay Rosa…

---

Abala sa pag-aayos ng kanyang paninda si Rosa nang bigla siyang yakapin ni Arman mula sa likod. Ramdam niya ang init na nagmumula sa hubad na katawan ng kanyang mister.

“Gabing-gabi na yan, Rosa. Halika na sa kwarto,” ang mapang-akit na anyaya ni Arman sabay halik sa leeg ng kanyang misis.

“Ay ano ka ba, Arman. Nag-aayos ako ng mga paninda ko,” pananaway ni Rosa. Naramdaman niyang may kung anong matigas na bagay ang tumutusok sa kanya. Humarap siya upang tignan kung ano iyon. Halos manlaki ang kanyang mga mata sa pagkagulat nang makitang hubo’t hubad pala nang mga sandaling iyon ang kanyang mister.

Nakalantad ang maskuladong katawan ni Arman gayon din ang kanyang ari na tayung-tayo at gabakal sa tigas, pumipintig-pintig pa ito na animo’y may sariling buhay. Biniyayaan din sa aspetong ito si Arman. Ang kanyang tarugo ay umaabot ng pitong pulgada kapag ito’y tumayo at halos lima’t kalahating pulgada naman ang kabilugan. Napapalibutan ng mga kulot na buhok ang pinakapuno nito. Ang kanyang mga bayag ay mayroon ding kalakihan, animo’y isang pares ng makakatas na dayap na nakalambitin sa pagitan ng kanyang mga hita. At dahil sa init ng panahon ay husto ang pagkalawlaw ng mga ito.

“Ay Arman ano ka ba naman! Baka makita ka ng mga bata,” pananaway ni Rosa sa asawa. Muli niyang itinuon ang paningin sa kanyang mga paninda upang maitago ang pamumula ng kanyang mukha at ang maliit na ngiti na gumuguhit sa kanyang mga labi.

“Hwag kang mag-alala, tulog na ’yung mga ’yon,” paninigurado ni Arman. “Namiss ka na ni junior. Ikaw ba hindi mo to namiss?” sambit ni Arman sabay nguso sa nakatayo niyang burat.

“Ikaw talaga ang pilyo at ang hilig hilig mo. Nung isang gabi lang tayo nag-ano eh,” pakli ni Rosa.

“Kunwari ka pa, alam ko namang gustung-gusto mo ring niroromansa ka,” ang mapanuksong bulong ni Arman sabay halik muli sa leeg ng asawa.

“Ay ano ka ba Arman nakikiliti ako.” Halos mapahalinghing si Rosa sa ginagawa ng kanyang mister.

Nasa gitna ng kulitan ang mag-asawa nang may marinig silang mga yapak papalapit sa kanila.

“Nay,” ang pagtawag ng isang tinig.

Agad na naalerto ang mag-asawa. Sa bilis ng pangyayari ay hindi na nagawang makapunta ni Arman sa kanilang kwarto. Nagtungo na lamang siya sa likod ng lamesa. Abot hanggang sa kanyang baywang ang lamesa na nalalambungan ng kapirasong mantel. Mula sa kanyang kinatatayuan ay aakalaing nakahubad-baro lamang siya at hindi iisipin na wala rin siyang suot na pang-ibaba.

Buti na lamang at naikubli ni Arman ang kanyang kahubuan bago pa man dumating ang kanilang anak na si Arnel. Lalaki rin naman ang kanyang anak ngunit hindi niya gusto na maabutan siya ng anak sa gayong ayos. Batid ni Arman na nagkakagulang na ang anak, sa susunod na taon nga ay nasa high school na ito. Baka kung ano pa ang isipin nito.

“O anak bakit ka bumangon?” usisa ni Rosa sa anak habang nagpipigil ng kanyang tawa.

“Naalimpungatan po kasi ako at nauhaw. Kukuha lang po ako ng tubig,” sagot ng binatilyo. “Tumatawa po ba kayo?” tanong pa nito ng mapansing nagpipigil ng tawa ang ina.

“Ah, ito kasing Tatay mo may nakakatawang biro kanina,” ang palusot ni Rosa sabay bigay ng makahulugang tingin sa kanyang mister.

“Si Tatay talaga joker,” pagbibiro ni Arnel habang kumukuha ng tubig sa tapayan.

Nang matapos uminom ay sinabihan ni Arman ang anak na bumalik sa kwarto at matulog. “O sige anak, matulog ka na at maaga ka pa sa eskwela mo bukas.”

“Mamaya na ho, tutulungan ko po muna si Nanay sa pag-aayos ng mga paninda niya,” ang sabi ni Arnel.

“Naku anak mabuti pa nga at tulungan mo ako dito,” ang tatawa-tawang sabi ni Rosa na may himig ng pang-aasar.

Kakamot-kamot naman ng ulo si Arman sa ginawang pang-aalaska ng misis niya. Wala na siyang magawa kundi pilit na ikubli ang malaki niyang burat sa likod ng lamesa.

“Kayo Tay di pa po kayo matutulog?” usisa ni Arnel sa ama.

“Naku di pa matutulog yang Tatay mo. Gising na gising pa yan eh,” ang pagbibiro ni Rosa na tanging silang mag-asawa lang ang nagkakaintindihan.

“Tutulungan ko na nga rin kayo nang matapos na agad ’yan,” ang painis na tugon ni Arman na nagsimula na ring tumulong sa pagrerepack ng mga paninda ni Rosa.

Si Rosa ay nagpipigil ng tawa. Panay ang pagtampal ni Arman sa kanyang makakapal na braso sa tuwing may mga lamok na nangangagat.

“Tay bakit ho ba nandyan kayo sa sulok? Malamok ho dyan ah, pinapapak na ho kayo,” ang inosenteng tanong ni Arnel.

“Ah, eh, malamig kasi dito,” ang tugon ni Arman.

“Malamig? Eh pawis na pawis na ho kayo,” ang sabi ni Arnel. “Dito na ho kayo sa tabi namin ni Nanay mas malamig ho dito at wala masyadong lamok.” Walang kaalam-alam si Arnel na walang saplot ang kanyang ama nang mga sandaling iyon kaya hindi makalabas mula sa sulok na iyon.

“Hayaan mo na ako dito, tapusin na natin ito,” ang sinabi na lamang ni Arman upang hindi na humaba pa ang pag-uusap.

Walang anu-ano’y nabagsak ni Arnel ang ilang piraso ng kendi na kanilang nirerepack. Akma siyang yuyuko upang pulutin ang mga iyon nang bigla siyang awatin ng ama.

“Nak, hwag!” bulalas ni Arman. Kapag yumuko kasi si Arnel sa ilalim ng mesa ay makikita nito na siya ay nakahubo.

Nagtaka si Arnel sa biglaang pagkataranta ng ama.

“Hayaan mong nanay mo na lang ang pumulot,” sambit ni Arman sabay tingin sa asawa na tila inuutusan itong sumunod. Hindi rin naman makayuko si Arman at baka malantad ang kanyang tinatago, at paraan na rin upang hindi maalis ang paningin sa kanyang anak at masigurong hindi ito titingin sa ibaba.

Tumalima naman si Rosa at pinulot ang mga kending nalaglag. Ang ilan ay napadpad sa ilalim ng mesa. Sa pagpulot niya ng mga kendi sa ilalim ng mesa ay nasulyapan muli ni Rosa ang ari ng kanyang mister. Lumambot na ang titi nito ngunit may kalakihan pa rin, nasa apat at kalahating pulgada. Ang nakalawlaw namang mga bayag ay tila mga hinog na prutas na nag-aanyaya. Umiral ang kapilyahan ni Rosa at kinalabit ang isa sa mga mapipintog na bayag ng asawa. Hindi pa nakuntento at kinalabit din ang kabila.

“Ugh,” napaigtad si Arman sa naramdamang pangangalabit sa kanyang mga bayag.

“Ayos lang ho kayo, Tay?” usisa ni Arnel.

“Ah, oo anak. Huwag mo akong intindihin,” ani Arman.

Sa ilalim ng mesa, sinimulang laruin ni Rosa ang nakalitaw na ulo ng titi ng kanyang mister. Ang kanyang daliri ay nagpaikut-ikot sa sensitibong ulo at butas nito dahilan upang unti-unti itong magkabuhay at manigas.

“Aaahh… aaaaahhh…” hindi mapigilan ni Arman ang mapahalinghing. Nangingibtab na sa pawis ang maskulado niyang katawan.

“Tay, sigurado po kayo ayos lang ho kayo? Baka gusto niyo na ho magpahinga,” ang sambit ni Arnel.

“Hindi, anak. Ayos lang talaga ako.”

Sa ginagawang paglalaro ni Rosa ay tayung-tayo na ang burat ni Arman. Isang malaperlas na patak ng paunang katas ang lumabas mula sa butas ng kanyang nagngangalit na tarugo.

Sa wakas ay pumaimbabaw na muli si Rosa.

“Ang tagal niyo naman ho duon, Nay,” komento ni Arnel.

“Ah may kendi kasing malaki duon sa baba, medyo nahirapan akong kunin,” ang may lamang palusot ni Rosa.

Dahil tigas na tigas at tayung-tayo ang kanyang burat ay nahirapan si Arman na ikubli iyon sa likod ng mesa. Pilit niyang iniipit ang kanyang gasawang alaga sa pagitan ng mga hita.

Muli ring umatake ang mga lamok at maging ang nakalawlaw niyang mga bayag ay kinakagat na rin na nagdudulot sa kanya ng matinding kati. Ibinaba niya ang isang kamay at pasimpleng kinamot ang nangangating mga itlog. Hindi na niya makayanan kaya’t umisip na siya ng paraan kung paanong makakalusot.

“Arnel, anak, kunin mo nga yung iba pang mga pakete sa may banggerahan,” ang utos ni Arman sa anak.

Agad namang sumunod si Arnel at tumungo sa banggerahan.

Pagkaalis na pagkaalis ni Arnel ay agad kumaripas ng takbo si Arman papunta sa kwarto nilang mag-asawa.

Tawa naman nang tawa si Rosa habang pinapanuod ang asawa, umaalog-alog ang mga bayag nito at kumakampay ang malaking burat.

---

Matapos ang gawain ay agad nang tumungo sa kwarto si Rosa upang magpahinga. Pagpasok niya ay agad siyang hinuli ng kanyang mister sa mga malalakas na bisig nito. Hubo’t hubad pa rin si Arman.

“Ay!” napatili si Rosa sa ginawang paghuli sa kanya ng mister.

“Ikaw ha, kung makapang-alaska ka kanina!” sambit ni Arman.

Napatawa ang misis. “Yan ang napapala mo ang hilig hilig mo kasi.”

“Dahil diyan may parusa ka sa akin,” ani Arman sabay tulak nang marahan sa kanyang misis pahiga sa kama.

Batid ni Rosa na hindi naman talaga parusa ang ibibigay ng kanyang mister sa gabing iyon kundi ligaya.

Agad umibabaw si Arman sa kanyang misis at pinupog sa halik ang leeg nito.

“Ay Arman, may kiliti ako dyan, Ahahahaha, Armaaan…” halinghing ng maybahay.

Humarap si Arman sa misis at pinagmasdan ang maganda nitong mukha. Sinimulan niyang halikan ang labi nito. Isang maalab na halikan ang naganap habang unti-unting hinuhubaran ni Arman ang kanyang butihing maybahay. Si Rosa ay nagpaubaya sa kanyang mister. Nilamas ni Arman ang naglalakihan at malapapayang mga suso ni Rosa. Naglakbay ang kanyang labi sa iba’t-ibang parte ng katawan ni Rosa, sinisimsim ang natural nitong halimuyak. Unti-unti nang nanigas at tumayo ang gasawang tarugo ni Arman dulot ng matinding libog.

“Aaaahh… aaahh… Armaaann…” panay ang halinghing ni Rosa lalo na nang dila-dilaan ng kanyang mister ang kanyang hiyas. Tila siya kinukuryente sa bawat pagdila. Panay din ang paglamas ng mister sa kanyang mga suso. Nagsimulang manginig ang katawan ni Rosa tanda na siya’y nilabasan na ng hima.

Nang makitang basa na ang puke ng asawa ay muling pumatong si Arman sa kanyanh misis. Alam na ni Rosa ang gagawin at mas ibinuka pa ang kanyang mga hita. Itinutok ni Arman ang matigas niyang burat sa hiwa ni Rosa. Nagsimula siyang umulos at pinasok ang hiyas ng misis.

“Aaaahhh…” napaungol si Rosa, ramdam ang pagpasok ng malaking burat ng kanyang asawa sa kanyang kaibuturan.

“Ito ang parusa mo,” bulong ni Arman sabay binigla ang pag-ulos sa puke ni Rosa. Pasok na pasok ang kabuuan ng kanyang dambuhalang burat sa hiwa ni Rosa.

“Aaaahhh!!!” napahiyaw at napaliyad si Rosa sa pinaghalong sarap at kirot na nadarama. Ito ang gustung-gusto niya sa asawa, dahil sa malaki ang burat nito ay para pa rin siyang birhen sa tuwing pinapasok siya nito.

Bahagyang hinugot ni Arman ang burat mula sa puke ni Rosa, tapos ay ipinasok muli ito nang buo. Pauli-ulit ang ginagawa niyang paghugot at pagpasok, bawat ulos ay nagdudulot ng ligaya kay Rosa.

Habang sige ang pag-ulos sa kanya ng kanyang mister ay panay naman ang paghaplos ni Rosa sa maskuladong katawan nito, dinarama ang matitigas na kalamnan sa kanyang malalakas na braso, hinahagod ang malapad at maumbok nitong dibdib, at isa-isang kinakapa ang mga pandesal sa tiyan nito.

Halos magdelihiryo si Rosa nang sa ikalawang pagkakataon ay nilabasan siya. Ngunit hindi pa tapos si Arman. Ang nilabas na hima ni Rosa ay mas lalong nagpadulas sa ginagawa niyang pagkantot sa puke nito. Hinila ni Arman ang mga hita ni Rosa at iniangkla sa magkabila niyang baywang habang sige pa rin siya na pag-ulos sa naglalawa nang hiyas nito.

Plok Plok Plok Plok… ang tunog ng kanilang mga balat na nagtatama sa bawat pag-ulos ni Arman.

“Aaaahhh…” Halos tumirik ang mga mata ni Rosa nang sa ikatlong pagkakataon ay muli siyang nilabasan.

“Rosaaa, ayanna koooo… Oooohhh… Aaahhhh…” Tuluyan nang nilabasan si Arman.

Ramdam ni Rosa ang pagpintig ng burat ng kanyang mister sa kanyang kaloob-looban maging ang mainit na katas nito na dumilig sa kanyang kaibuturan.

Parehas pawisan at humihingal ang mag-asawa matapos ang umaatikabo nilang pagniniig. Tinapos nila ito sa isang mainit na halik.

---

Makalipas ang ilang linggo ay nakadama ng pagkahilo si Rosa kaya nagpatingin siya sa klinikang bayan. Dito ay napag-alamang siya ay nagdadalang tao. Agad naman niyang ibinahagi ang magandang balita na ikinatuwa ng kanyang mister at mga anak.

Itutuloy.

Kabanata 2: Sa Construction Site

Nasa ikawalong buwan na ng pagbubuntis si Rosa. Mas pinagbuti naman ni Arman ang pagtatrabaho lalo na’t madaragdagan ang kanilang pamilya.

Nang gabing iyon, habang magkatabi silang mag-asawa ay sinimulang hagkan at halikan ni Arman ang kanyang misis na si Rosa.

“Ay Arman tigilan mo yan, matulog na tayo,” pananaway ni Rosa.

“Rosa naman, matagal-tagal mo na rin akong hindi pinagbibigyan,” reklamo ni Arman.

“Ano ka ba naman. Nakita mo na nga’t ang laki-laki na ng tiyan ko. Baka makasama sa dinadala ko kung ipipilit mo pa. Sige na matulog ka na diyan,” ang sagot naman ni Rosa.

Napabuntong hininga na lamang si Arman. Bukod sa hindi na siya napagbibigyan ng asawa ay tila naging sumpungin na rin si Rosa. Inisip na lang ni Arman na marahil dala ito ng kanyang pagbubuntis. Inintindi na lamang niya ang kanyang misis.

Kinabukasan ay maagang gumayak si Arman patungo sa trabaho. Pagkatapos mag-almusal ay agad na rin siyang naghanda sa pag-alis.

“Hindi nga pala ako dito matutulog mamayang gabi. Baka bukas na ako umuwi o sa isang araw. Kailangan kasi ng magbabantay sa site. Kami ni pareng Nato ang nakatoka ngayon,” ang sabi ni Arman sa kanyang asawa.

“O sige, mag-iingat kayo duon ha at kumain ka sa oras,” ang tugon naman ni Rosa.

“Arnel, anak, ikaw na muna bahala sa Nanay mo at sa kapatid mo ah,” bilin pa ni Arman sa panganay.

“Opo, Tay,” tugon ng binatilyo.

“Robert, hwag kang magpapasaway dito,” bilin pa ni Arman bago siya tuluyang umalis.

---

Natapos ang isang araw ng nakakapagod na trabaho sa construction site kung saan namamasukan si Arman. Sila ni Nato ang nakatokang maiwan para magbantay sa site nang gabing iyon, ngunit nagkasakit ang anak ni Nato at kinailangan niyang umuwi.

“P’re, pasensya ka na kailangan kong umuwi. May sakit ang anak ko at kailangan ni misis ng katulong sa pagbabantay,” ang sabi ni Nato.

“Ayos lang, p’re. Kaya ko naman dito,” ang sagot ni Arman.

Hindi na nagawang makipagrelyebo ni Nato sa iba nilang mga kasamahan dahil nakauwi na ang mga ito kaya nang gabing iyon ay mag-isang naiwan si Arman upang magbantay ng construction site.

Matapos makapagpahinga ay nagsaing na si Arman at naghanda ng kanyang makakain. May natira pa sa nilutong ulam na pinagsaluhan nila ng kanyang mga kasamahan kaninang tanghalian. Matapos maluto ng kanin ay agad na siyang kumain ng hapunan. Binuksan niya ang isa sa mga bote ng beer na dapat sana ay pagsasaluhan nila ng kumpareng si Nato. Saglit siyang nagpahinga habang nilalagok ang beer. Pagkaubos ng isang bote ay tumungo na siya sa kanilang makeshift na banyo na yari sa pinagtagni-tagning yero at plywood upang duon ay maligo.

Agad niyang hinubad ang kanyang mga damit na puno ng pawis at alikabok. Mula sa malaking drum ay tumabo siya ng tubig at nagsimulang magbuhos. Umagos ang malamig na tubig mula sa kanyang ulo at mukha, pababa sa kanyang malapad na mga balikat na pinatatag ng panahon. Kinuha niya ang sabon at pinabula ito. Kinuskos niya ang sabon sa kanyang mga brasong siksik sa muscle, paakyat sa mga kilikiling may malagong tubo ng buhok. Sinabon din niya ang kanyang malapad at matikas na dibdib. Prominente ang hiwa sa gitna nito na naghihiwalay sa dalawang maumbok na pektoral. Bumaba ang kanyang pagsasabon patungo sa sikmurang tila may mga hulmang pandesal. Tuloy ang kanyang pagsasabon hanggang sa marating ng mabula niyang mga kamay ang kanyang pag-aari.

Maigi niyang sinabon ang kanyang maselang bahagi. Mula sa magkabilang singit, hanggang sa mga bayag, at ang burat na kinahumalingan ng kanyang asawang si Rosa. Nabalot ng madulas na sabon ang kanyang ari.

“Kailan kaya kita magagamit ulit?” ang nasambit ni Arman habang sinasabon ang kanyang ari. Hindi maiwasan ni Arman ang makaramdam ng libog habang dumudulas ang mabula niyang mga kamay sa kahabaan ng kanyang ari. Unti-unting nagkakabuhay ang kanyang alaga.

Napabuntong-hininga na lamang si Arman dahil batid niyang mabibitin lamang siya lalo’t wala sa kanyang piling ang asawang si Rosa. At kung nandito man ay hindi rin naman siya mapagbibigyan dahil buntis ito. Minabuti na lamang niyang tapusin ang paliligo bago tuluyang madala sa tawag ng kalibugan. Agad na siyang nagbuhos ng tubig at nagbanlaw.

Pagkatapos maligo ay saka pa lamang niya napagtanto na nakalimutan pala niyang dalhin ang kanyang twalya. Ayaw naman na niyang isuot ulit ang pinagpawisan at pinagdumihan niyang mga damit dahil sayang ang kanyang paligo. Dahil mag-isa lang naman siya ngayon sa site ay naisipan ni Arman na lumabas na lamang nang hubo’t buhad. Ilang metro lang naman ang layo ng banyo mula sa kanilang barracks. Naliligiran din ng matataas na yerong bakod ang buong site kaya walang makakakita sa kanya. Pinagpag niya ang ilang butil ng tubig sa kanyang balat at lumabas na ng banyo.

Naglalakad siya pabalik sa kanilang barracks ng walang anu-ano’y sumulpot ang foreman nilang si Mang Larry kasama ang enhinyerong namamahala sa ginagawang gusali.

“Boss Larry!” bulalas ni Arman.

Hindi malaman ni Arman ang gagawin nang mga sandaling iyon. Sa hiya ay agad niyang tinakpan ng mga kamay ang kanyang ari. Sinapo ng isa niyang kamay ang lawlaw niyang mga bayag habang ang isa naman ay pilit tinatakpan ang burat niyang hindi pa man matigas ay may kalakihan na. Pinagdikit niya ang kanyang mga hita at pilit ikinubli ang kanyang pribadong bahagi, ngunit sa laki nito ay nahirapan siyang ikubli iyon.

Humagalpak ng tawa si Mang Larry habang ang engineer naman ay bahagya lamang na napangiti at pilit pinanatili ang pagiging propesyonal.

“Arman, porke’t ikaw lang mag-isa dito ay nagbold ka na!” pagbibiro ni Mang Larry.

“Boss Larry, Ser, pasensya na, naiwan ko kasi yung twalya ko,” ang nahihiyang pagdadahilan ni Arman.

“Hoy Arman h’wag mo na ngang takpan yan. Pare-parehas naman tayong mga lalaki,” ang sabi ni Mang Larry. “Nga pala, ito si Engineer Reyes. May gusto lang siyang suriin dito sa site,” pagpapakilala ng foreman sa kasama niya.

Inabot ni Engr. Reyes ang kanyang kamay kay Arman. “Pare, paano kita makakamayan niyan kung nandyan pa rin yang kamay mo?” ang sabi nito.

Inalis ni Arman ang pagkakatakip ng isang kamay. Akma na niya itong iaabot nang siya’y mag-alangan. “Eh, ayos lang ho ba, galing ho ito sa…”

Tumawa ang engineer. “Ayos lang. Bagong paligo ka naman kaya siguradong malinis yan,” ang sabi niya.

Iniabot ni Arman ang kanyang kamay at nakipagkamayan sa engineer. “Arman ho,” pakilala niya sa sarili.

Napadako ang mga mata ng engineer sa ari ni Arman na pilit pa rin niyang ikinukubli gamit ang isang kamay. “Hwag mo nang takpan yan. Alam mo gifted ka sa size. Sa laki niyan dapat ’di mo ikinahihiya yan,” sambit ng engineer.

“Ah, eh sige ho.” Nahihiya man ay tuluyan nang inalis ni Arman ang mga kamay sa pagkakatakip, at tumambad kina Larry at Engr. Reyes ang kanyang pribadong bahagi.

“Arman, ang laki ng yagbols mo ah. Aba’y pangsoup number five na yan!” komento ng foreman na si Larry.

“He’s right. Ang laki nga ng balls mo,” segunda naman ni Engr. Reyes.

“Ah, sabi ho kasi nila, nuong ipinagbubuntis ako ng nanay ko ang napaglihian daw niya ay bayag ng baka. Kaya ho siguro ganun,” ang ngingisi-ngising kwento ni Arman.

“May asawa’t anak ka na ba?” pag-uusisa ni Engr. Reyes.

“May asawa na ho ako at sa katunayan nga ho ay ipinagbubuntis niya ang pangatlo na naming anak,” tugon ni Arman. “Kayo po engineer, pamilyado na rin ho ba kayo?”

“May asawa na rin ako at mayroon na kaming isang anak,” ang sagot ng engineer.

“Isa pa lang ho ang anak ninyo? Naku dapat ay sundan niyo na ho yan. Hindi kayo magsisisi dahil masarap pong gumawa ng bata hehehe,” ang biro ni Arman.

“Oo naman, nakatatlo ka na nga eh,” ang pabirong hirit naman ni Engr. Reyes.

Nagtawanan ang tatlo sa kanilang biruan.

“O sya, kailangan na namin tumuloy ni Engineer at nagmamadali ako,” ang sabi ni Mang Larry.

“Isama na kaya natin si Arman. Maganda rin na may kasama tayong isa sa mga trabahador. Hands-on siyang gumagawa dito sa building kaya siguradong kabisado niya ang status ng mga proyekto dito,” ang suhestyon ng enhinyero.

“Arman, narinig mo, sumama ka raw sa amin,” ani Mang Larry.

“Magbibihis lang ho ako,” sambit ni Arman.

“Hwag na at nagmamadali ako. Saglit lang naman ’to,” ang sabi ni Larry.

Hindi na nagpumilit pa si Arman at sumama na lamang din sa dalawa. Pagpasok nila sa ginagawang gusali ay nagsuot sila ng hard hat bilang proteksyon.

Maliban sa suot na hard hat sa ulo, at tsinelas sa kanyang mga paa, ay wala nang iba pang saplot sa katawan si Arman. Tambad ang maskulado niyang katawan gayundin ang pribado niyang bahagi habang naglilibot sila sa loob ng ginagawang gusali. Aalog-alog ang kanyang bayag at kumakampay ang burat habang siya’y naglalakad. Ngunit parang wala lang ito kina Larry at Engr. Reyes na abala sa pag-iinspeksyon ng gusali. Marahil nga ay wala naman itong malisya sa kanila dahil pare-parehas naman silang mga lalaki. May nga pagkakataon na tinatanong siya nila Larry at Engr. Reyes patungkol sa mga bahagi ng gusali na malapit nang makumpleto at mga parteng nangangailangan pa ng mabusising gawain.

Inilabas ni Engr. Reyes ang dala niyang blueprint ng gusali at minarkahan ang ilang mga bahagi ng guhit ayon sa mga impormasyong kanyang nakalap mula kay Larry at Arman.

“May kailangan pa po ba kayo, Engineer? Kailangan ko na ho kasing umuwi, naghihintay na ang mag-ina ko,” ang sabi ni Larry.

“Sige ho Mang Larry, pwede na ho kayong umalis,” ang tugon ng engineer.

“O sya, mauuna na ako. Arman, ikaw na ang bahala kay Engineer,” ang pahuling bilin ng foreman bago siya tuluyang umalis.

Saglit na pinag-aralan ni Engr. Reyes ang blueprint habang ang hubo’t hubad pa ring si Arman ay naghihintay sa kanya. Matapos masiguro na maayos na ang lahat ay maingat na iniligpit ni Engr. Reyes ang blueprint.

“Ser, tara na ho?” tanong ni Arman.

Tumango naman ang engineer bilang pagsang-ayon.

Habang naglalakad sila palabas ng gusali ay napadako muli ang paningin ni Engr. Reyes sa nakalantad na ari ni Arman. Napangisi ito. “Alam mo sabi nila kapag malaki ang bayag mahilig daw sa sex. Totoo ba?” ang pabirong tanong ni Engr. Reyes.

Natawa si Arman sa tanong na iyon. “Mukhang ganon nga ho, Hehehe. Kaso olats ngayon dahil buntis si misis. Matagal-tagal na rin ho ang huli, “ tugon niya.

“Eh kaya pala ang laki ng balls mo. Mukhang punung-puno na yan,” biro ng engineer. “Bakit hindi mo kaya bawasan?”

“Ho? Ano pong ibig niyong sabihin?” ang naguguluhang tanong ni Arman.

“Kako bawasan mo yang nakaimbak na tamod sa bayag mo. Magpalabas ka, magsalsal ka. Kahit dito pa mismo sa harapan ko eh,” ang natatawang sabi ni Engr. Reyes.

“Naku nakakahiya naman po ’yon. Nakita niyo na nga ho akong nakahubo eh makikita niyo pa ’kong nagjajakol,” ngingisi-ngising sambit ni Arman.

“Sige, ganito.” Dumukot si Engr. Reyes sa kanyang bulsa at inilabas ang makapal niyang wallet. Kumuha siya ng ilang piraso ng perang papel. “Sa’yo na ’to basta magsalsal ka at magpalabas ngayon dito sa harapan ko.”

Nagulat si Arman sa sinabing iyon ng engineer at hindi alam ang isasagot.

“Oh, don’t get me wrong. Hindi ako bakla. Natuwa lang talaga ako dyan sa ari mo dahil ang laki. Isipin mo na lang na para tayong mga bata. May maganda kang laruan at ako naman ay handang magbayad para mahiram at masubukan yang laruan mo,” paliwanag ng enhinyero. “Come on, katuwaan lang,” pangungumbinsi pa nito.

Pinag-isipan ni Arman ang alok ni Engr. Reyes. Naisip niya na malaking tulong ang ibibigay nitong pera lalo na’t malapit nang manganak si Rosa. Sa huli ay pumayag na rin si Arman sa kakatwang alok ng enhinyero. Inumpisahan niyang kilitiin at paglaruan ang kanyang mga utong. Inisip niya na ang asawang si Rosa ang siyang gumagawa nito sa kanya. Nagbalik-tanaw siya sa mga panahong nagniniig silang mag-asawa, iginuhit niya sa kanyang isip ang hubad na katawan ng kanyang maybahay. Agad siyang nilukuban ng libog at nagsimulang pumintig ang kanyang burat. Sinimulan niyang itaas-baba ang kamay sa kahabaan ng kanyang aring nagsisimula nang manigas at tumayo habang ang isa namang kamay ay salitang nilalaro ang kanyang mga utong. Maya-maya pa ay tuluyan na ngang nagising ang ‘alagang sawa’ ni Arman.

Si Engr. Reyes naman ay matamang pinanunuod ang maskuladong construction worker na nagsasalsal sa kanyang harapan. Gayon na lamang ang kanyang pagkamangha nang makita kung gaano kalaki ang tarugo ni Arman ngayong ito’y tayung-tayo na at gabakal sa tigas. “Wow! What a huge cock,” ang nasambit niya.

Tuloy ang pagsasalsal ni Arman habang sinasariwa ang alaala ng kanilang pagniniig ni Rosa. Sabay sa pagtaas-baba ng kanyang kamay ang pag-alog ng kanyang mga bayag. “Aaahhh… Ooohhh…” hindi niya mapigilan ang mapaungol sa sarap ng ginagawang pagpapaligaya sa sarili.

“Sandali, ihinto mo muna. Itaas mo ang mga kamay mo, gusto kong makita nang husto ’yang ari mo,” ang sabi ni Engr. Reyes.

Tumalima naman si Arman at saglit na inihinto ang ginagawang pagsasalsal. Itinaas niya ang kanyang mga kamay dahilan upang sumilay ang mabuhok niyang mga kilikili.

Pinagmasdan ni Engr. Reyes ang nagngangalit na tarugo ni Arman. Pumipintig-pintig ito na animo’y isang cobrang handang manuklaw anumang oras. Napakakintab ng bilugang ulo nito. Isang malapot na patak ng paunang katas ang tumutulo mula sa butas nito, tila naglalaway.

Hindi maintindihan ni Arman kung bakit imbis na mahiya ay tila mas nag-iinit pa siya at mas nalilibugan ngayong nakabuyangyang ang kanyang ari sa harap ng ibang tao. Tila ba nakadaragdag sa kanyang kompyansa bilang isang lalaki na may humahanga sa dambuhala niyang burat. Ibinuka pa niya ang mga hita upang mas makita ng engineer ang kanyang ipinagyayabang na pag-aari.

“Sige, ituloy mo na,” sambit ni Engr. Reyes.

Ipinagpatuloy nga ni Arman ang pagsasalsal at ngayon ay dalawang kamay na ang kanyang gamit. Hindi na siya nakuntento sa pagtaas-baba lamang ng mga kamay sa kanyang naninigas na kahabaan. Iginagalaw na rin niya ang kanyang balakang na para bang may inuulos na masikip na butas. Namumutok ang matitigas na muscle sa kanyang maskuladong katawan habang ginigigilan niya ang pagsasalsal. Maya-maya pa ay naramdaman niya ang pagsikip ng kanyang balakang at ang pag-angat ng kanyang mga bayag, hudyat na malapit na siyang labasan.

“Ser… eto naaa…” Pumintig ang burat ni Arman at mula rito ay bumulwak ang masaganang katas. “Aaarrgghh!” Napahiyaw sa sobrang sarap si Arman at napaliyad habang sunud-sunod ang pagpulandit ng malapot na katas mula sa kanyang naghuhumindig na tarugo. Dahil sa tagal na hindi nilabasan ay parang kondensada na sa lapot ang kanyang tamod. Dahil sa lapot nito ay mas dama rin niya ang pagsirit nito mula sa butas ng kanyang burat.

Nakailang putok si Arman, nagtalsikan sa paligid ang malakrema niyang tamod. May mga pumatak sa sahig, may tumama sa mga hollow blocks at sa mga sako ng semento. Natalsikan din ang laylayan ng pantalon at ang makintab na sapatos ni Engr. Reyes. Halos maubos ang lakas ni Arman sa dami ng kanyang inilabas. Napasandal na lamang siya sa pader. Umaalon ang kanyang matipunong dibdib sa bilis at lalim ng paghinga. Unti-unti nang lumambot ang kanyang titi. May malapot pang patak ng tamod na tumutulo mula sa butas nito na parang isang puting lubid na hindi mapatid-patid.

Manghang-mangha naman si Engr. Reyes sa nasaksihang palabas. “Napakarami non, Arman. Punung-puno nga talaga yang bayag mo,” ang sabi niya. “Ngayon sigurado akong magiging matibay ang gusaling ito. Nahaluan ba naman ng tamod mo ang semento eh,” biro pa nito.

Natawa si Arman sa birong iyon ng enhinyero.

“Gaya ng napagkasunduan. Heto, kunin mo na to.” Inabot ni Engr. Reyes ang ilang piraso ng pera.

Tinanggap naman ni Arman ang perang kapalit ng pagpayag niya sa kasunduan at pagsunod sa hiling ng enhinyero.

“Mauuna na ako, Arman. Ikaw nang bahala dito sa site,” paalam ni Engr. Reyes, at tuluyan na siyang lumisan.

Si Arman naman ay bumalik na sa barracks. Hindi niya malaman kung ano ang iisipin sa kakatwang pangyayaring iyon. Inisip na lamang niya na bukod sa may extrang pera siyang maiuuwi ay nairaos pa niya ang kanyang libog at init ng katawan. Sa pagod ay tuluyan nang nakatulog si Arman at hindi na nakapagbihis.

Itutuloy.

Kabanata 3: Hagod ng Kamay

Makalipas ang isang buwan ay nagsilang si Rosa ng isang sanggol na lalaki na pinangalanan nilang Miguel, sunod sa pangalan ng yumaong ama ni Rosa. Pansamantalang tumira sa kanila ang ina ni Rosa upang makatulong sa pag-aalaga sa bagong silang na sanggol.

Tuwang-tuwa naman si Arman sa pagdating ng bagong miyembro ng kanilang pamilya. Mas nagsipag pa siya sa pagtatrabaho para maitaguyod ang kanyang mag-iina. Bukod sa trabaho sa construction ay tumanggap din siya ng iba pang mga pagkakakitaan gaya ng pagkakargador sa palengke at pagkukumpuni ng mga sira sa bahay ng kanilang mga kapitbahay.

---

Isang araw ay dumalaw ang tiyahin ni Rosa na si Carmen kasama ang asawa nitong si Paeng.

“Tiya Carmen, Tiyo Paeng, tuloy ho kayo,” sambit ni Rosa sabay mano sa kanilang mga panauhin.

“Arnel, Robert, magmano kayo kila Tiya at Tiyo,” ang utos ni Rosa sa mga anak.

Agad namang tumalima ang magkapatid at nagmano sa mga nakatatandang panauhin bilang paggalang.

“Naku, aba’y malalaki na pala ang mga anak mo,” bati ni Carmen.

Sinalubong din ng ina ni Rosa ang kanyang ate at ang asawa nito. Bitbit niya ang apong si Miguel na mahimbing na natutulog.

“Ate, ano’t napadalaw kayo?” bungad nito.

“Gusto kong dalawin ang pamangkin kong si Rosa at nang makita ko rin ang anak niya,” sagot ni Carmen. “Ayan na ba ang bago kong apo kay Rosa? Aba’y kagwapong bata,” bati nito nang makita ang sanggol.

“Pwera usog ho,” ang nakangiting sambit ni Rosa.

“Nasaan nga pala ang mister mong si Arman?” usisa ni Carmen.

“Nasa trabaho po. Mamaya pa ho ang uwi non,” tugon ni Rosa.

“Oh kumain na ba kayo? Maghahain na kami ng pananghalian at nang makakain na kayo,” ang sabi ng ina ni Rosa.

“Tiya, hindi kayo nagpasabi na dadalaw pala kayo. Mabuti na lang naparami ang sinaing ko at nakapagluto ng masarap na ulam,” sabi ni Rosa.

Masayang nagsalo ang mag-anak sa isang masarap na pananghalian. Nagkwentuhan at nagkamustahan sila matapos makakain. Matagal-tagal din mula nang huling mabisita si Carmen kaya’t napahaba ang kanilang kwentuhan.

“Naku, mauna na kami at baka abutin na kami nang dilim,” ang sabi ni Carmen nang mapagtantong malapit na palang lumubog ang araw.

“Dito na kaya kayo magpalipas ng gabi. Bukas na kayo nang umaga umuwi,” suhestyon ng ina ni Rosa sa kanyang nakatatandang kapatid.

“Tama si Inay. Isa pa madalang na po ang byahe patungo sa kabilang bayan nang ganitong oras. Baka mahirapan lang po kayong bumyahe niyan,” sang-ayon naman ni Rosa.

“Ano sa palagay mo, Paeng? Dito na tayo matulog?” tanong ni Carmen sa asawa.

“Ay mabuti nga siguro,” ang sagot ni Paeng.

Maya-maya pa ay dumating na si Arman.

“Tiya Carmen, Tiyo Paeng, nandito ho pala kayo,” ang bungad niya nang makita ang dalawang matanda. Agad siyang nagmano bilang pagbibigay galang.

“Arman, hindi ka pa rin nagbabago. Ang laki pa rin ng katawan mo ah. Mukhang batak na batak ka,” ang sabi ni Paeng nang mapansin ang maskuladong pangangatawan ni Arman.

“Batak ho sa pagtatrabaho. Tatlo na ang mga anak ko kaya dapat magsipag. Kailangan dumoble kayod,” ang sagot ni Arman.

“Dyan naman ako hanga sa’yo, Arman. Masipag at uliran kang ama. Aba’y ang swerte ng pamangkin ko sa’yo,” komento ni Carmen.

“Arman, dito nga pala matutulog sila Tiya at Tiyo. Aabutan na kasi sila ng gabi sa daan,” ang sabi ni Rosa sa asawa.

“Ah ganun ba. Walang problema,” tugon ni Arman.

“Magpahinga ka na muna, Arman. Alam kong napagod ka sa trabaho. Huwag mo na kaming intindihin dito,” ang sabi ni Carmen.

“Sige ho. Mamaya na lang ho ulit,” sambit ni Arman, at dumiretso na siya sa kwarto nilang mag-asawa upang makapagpahinga.

“Inay, kayo na po muna bahala kay Miguel. Magluluto na po ako ng hapunan para makakain na tayo,” sabi ni Rosa sa ina.

“Ay tutulungan na kitang magluto,” sabi naman ni Carmen.

Nagtulong sa pagluluto ang magtyahin at maya-maya pa ay nakahain na ang hapunan.

“Arnel, tawagin mo na ang Tatay mo, kakain na tayo,” utos ni Rosa sa panganay.

Sumunod naman si Arnel at tinawag ang kanyang ama. Lumabas sa kwarto si Arman upang sumalo sa kanila. Binabatak niya ang mga braso at ikinakampay ang mga balikat.

“Oh bakit?” tanong ni Rosa nang mapansin ang ikinikilos ng mister.

“Ah wala. Medyo masakit lang ang katawan ko,” sagot ni Arman.

“Ay itong si Paeng marunong itong manghilot,” nabanggit ni Carmen. “Hilutin mo nga mamaya si Arman,” ang sabi niya sa asawa.

Tumango naman ang matandang lalaki bilang pagsang-ayon sa hiling ng asawa.

Matapos makapaghapunan ay isa-isa na silang naghanda upang matulog. Dalawa lamang ang kwarto sa bahay nila Rosa. Ang ina ni Rosa ay duon natulog sa kwarto ng magkapatid na Arnel at Robert, kasama ang dalawang apo. Si Rosa naman ay kasama ang sanggol na si Miguel at ang kanyang Tiya Carmen. Nagbigay naman ang dalawang lalaki at napagdesisyunan na duon na sila matulog sa isang maliit na kwarto sa likod-bahay kung saan din itinatabi ni Rosa ang mga paninda niya.

“Pasensya ka na Arman at inagawan pa kita ng kwarto,” paghingi ng paumanhin ni Carmen.

“Ayos lang ho. Minsan lang naman ho kayo madalaw rito,” ang sabi naman ni Arman.

Tumungo ang dalawang lalaki sa likod-bahay kung nasaan ang maliit na kwartong kanilang tutulugan. Gamit ang kanyang lakas ay binuhat ni Arman ang isang papag at ipinasok sa kwartong iyon. Sinapinan niya iyon ng kumot at nilagyan ng mga unan, sinigurong magiging komportable ito para sa panauhin.

“Tiyo Paeng, ayos na ho ba kayo rito?” ang tanong ni Arman sa nakatatandang lalaki.

“Eh ikaw saan ka matutulog?” tanong ni Paeng.

“Maglalatag na lang ho ako dito sa sahig,” sagot ni Arman.

“Naku malalamigan pa yang likod mo. Payat naman ako kaya kakasya tayong dalawa dito sa papag kahit malaki yang katawan mo,” pagpupumilit nang matanda.

“Ito nga ho pala, pampalit niyo po.” Pinahiram ni Arman ng damit ang matanda upang makapagpalit ito.

“Nga pala, sabi mo’y masakit ang katawan mo, di ba? Hayaan mong hilutin kita nang guminhawa naman ang pamiramdam mo,” alok ni Paeng.

“Ah, sige ho. Magbubuhos lang po ako saglit,” ang sabi naman ni Arman.

“Kung mayroon kayong langis dyan ay magdala ka na rin pagbalik mo,” bilin ng matanda.

Mabilis na naligo si Arman, tapos ay bumalik na siya sa kwarto sa may likod-bahay. Isang manipis na salawal at kamisetang ginupitan ng manggas ang kanyang suot para pantulog. Gaya ng bilin ng matanda, nagdala nga si Arman ng isang maliit na botelya ng langis at ibinigay ito sa matanda.

“Hubarin mo ang baro mo at dumapa ka rito sa papag,” ang sabi ni Paeng.

Sumunod naman si Arman at agad na hinubad ang suot na pang-itaas dahilan upang malantad ang maskulado niyang pangangatawan.

“Ang macho mo talaga, Arman. Kahit ako nung kabataan ko ay hindi nagkaroon ng ganyang katawan,” ang nasambit ni Paeng.

Napangisi naman si Arman sa natanggap na papuri mula sa tiyuhin ng kanyang asawa. Tulad ng sinabi ng nakatatandang lalaki, dumapa nga si Arman sa papag. Nakapaling sa kaliwa ang kanyang ulo na nakadantay sa malambot na unan.

Sinimulan ni Paeng ang panghihilot kay Arman. Nagbuhos siya ng ilang patak ng langis sa kanyang mga kamay at gayon din sa malapad na likod ni Arman. Hinaplos niya ang likuran ni Arman at ikinalat ang langis dito. Naging makintab ang morenong balat ni Arman dahil sa langis na siyang lalo namang nagpalitaw sa mga malalim na hiwa ng matitigas niyang muscle sa katawan.

Sinimulang diinan ni Paeng ang kanyang paghagod. Pinisil-pisil din niya ang matitigas na grupo ng kalamnan sa malapad na likuran ni Arman.

Swabe ang paghagod at pagdulas ng mga kamay ni Paeng sa likuran ni Arman. “Uuhhh… uuhhh…” Hindi maiwasang mapaungol ni Arman dahil sa ginhawang kanyang nararamdaman. Nanunuot sa kanyang mga kalamnan ang init na dulot ng langis. Tila ba isa-isang inaalis ang bigat at tensyon sa kanyang katawan at pinapalitan ng kagaanan.

Tumungo ang ekspertong mga kamay ni Paeng paakyat sa malapad na mga balikat ni Arman. Pinisil niya ang matitigas nitong kalamnan na siya namang nagdulot ng ginhawa kay Arman. Hinila niya mula sa likod ang mga braso ni Arman upang mabanat nang husto ang mga iyon.

Sa una ay nakaramdam ng sakit si Arman sa ginawang iyon ni Paeng, ngunit nang maglaon ay nawala na ang sakit at unti-unting napalitan ng ginhawa.

Sa pagkakataong ito, sinabihan ni Paeng si Arman na tumihaya naman. Agad namang sumunod si Arman at humiga nang diretso sa papag.

Nagpatak muli si Paeng ng langis sa kanyang mga kamay. Pinatakan din niya ang matikas na dibdib ni Arman. At sinimulan na nga niyang hagurin ang malapad at maumbok na dibdib ni Arman, ikinakalat ang langis at pinipisil ang matigas nitong kalamnan na animo’y naglalamas ng masa.

“Uuuhhh… uuuhhh…” napapaungol si Arman sa ginagawang paglamas at pagpisil sa kanyang matipunong dibdib.

Muling umakyat ang mga kamay ni Paeng patungo sa mga balikat ni Arman at pinisil-pisil ang mga kalamnan nito. Iniangat niya ang mga braso ni Arman at isa-isang pinisil ang matitigas na muscle na animo’y daga sa kanyang mga braso.

Nakaramdam ng matinding ginhawa si Arman dahil sa panghihilot na ginawa ni Paeng. Nawala ang pananakit at bigat ng kanyang katawan. Napakagaan ng kanyang pakiramdam.

“Salamat ho, Tiyo Paeng. Ang galing niyo ho palang manghilot. Nawala ho ang sakit ng katawan ko,” ang sabi ni Arman sa matanda.

“Kung gusto mo, may isa pang uri ng hilot akong nalalaman na pwede kong gawin sa’yo,” alok ni Paeng. “Makapagbibigay ito ng dagdag lakas sa iyo bilang lalaki,” dagdag pa niya. “Ang tawag nila dito ay lingam.”

“Lingam? Ngayon ko lang ho yan narinig pero mukhang ayos ho yan ah,” ang sabi naman ni Arman.

“O sige hubarin mo na yang salawal mo,” ang sabi ni Paeng.

“Kailangan ko hong hubarin ang salawal ko?” pagtataka ni Arman.

“Sige na, gawin mo na. Akong bahala,” paninigurado ng matanda.

Sinunod ni Arman ang nakatatandang si Paeng at hinubad na nga ang suot niyang salawal. Ang natira na lamang sa kanya ay ang kanyang lumang puting brief.

“Kailangan mo ring hubarin ito,” sabi ni Paeng sabay hila sa natitirang saplot ni Arman.

Hindi na nakaimik pa si Arman dahil tuluyan nang nahubad ang huli niyang saplot sa katawan. Agad namang tumambad ang kanyang itinatagong ‘bertud’.

Hinila ni Paeng ang mga hita ni Arman at ibinuka nang husto ang mga iyon. Ngayon ay nakahiga si Arman nang nakabukaka, ang ayos ng kanyang mga hita ay para bang sa palaka. Sa ayos niyang iyon ay talaga namang lantad na lantad ang kanyang maselang bahagi. Inisip na lamang niya na hindi naman siguro nakakahiya dahil parehas naman silang lalaki. Isa pa ay may ipagmamalaki naman siya.

“Aba’y kalaki ng iyo,” ang nawika ni Paeng nang makita ang ari ni Arman. Nagbuhos si Paeng ng napakaraming langis sa kanyang mga kamay, nangingintab nang husto ang kulubot na niyang balat. Pinatakan din niya ng langis ang magkabilang singit ni Arman at sinimulang hagurin iyon. Umakyat ang ginagawa niyang paghagod patungo sa magkabilang balakang ni Arman, napakadulas ng bawat hagod ng kanyang mga kamay dahil sa dami ng langis.

Napapikit si Arman dahil sa kakaibang sensasyon na nadarama dulot ng pagmamasahe sa kanyang magkabilang singit at balakang.

Kumilos ang mga kamay ni Paeng at tumungo sa mga bayag ni Arman. Minasahe ng kanyang mga kamay ang mapipintog at malalaking bolang iyon, tila mga holeng pinapagulung-gulong sa pagitan ng madulas niyang mga daliri.

“Aaaahhh… Aaahhh…” Napakapit si Arman sa unan at halos mapaliyad dulot ng nakakakiliting sensasyon na nararamdaman.

Tuloy ang ginagawang pagmamasahe ni Paeng sa mga bayag ni Arman. Hinagod din ng kanyang malangis na kamay ang sensitibong bahagi sa pagitan ng mga bayag at puwitan ni Arman o yung tinatawag na ‘perineum’.

“Aaaahhhh… Aaaahhh…” Napapaungol si Arman sa ginagawang pagmamasahe sa mga sensitibong bahaging iyon ng kanyang katawan. Naramdamam niyang pumipintig ang kanyang burat senyales na unti-unti na siyang tinitigasan.

Tumungo naman ang mga kamay ni Paeng sa bahagi kung saan nagtatagpo ang bayag at ang pinakapuno ng titi ni Arman. Hinagod ng mga daliri niya ang bahaging iyon na parang kinikiliti.

“Aaaahhh…” Halos mapapadyak si Arman sa sobrang pagkakiliti. Napapakuyom ang mga daliri sa kanyang mga paa.

Tuluyan nang tumayo at nanigas ang titi ni Arman. Aabot ito ng hanggang pitong pulgada at gabakal sa tigas.

Umakyat ang mga kamay ni Paeng sa kahabaan ng naghuhumindig na tarugo ni Arman at sinimulan iyong masahihin. Habang ang isang kamay ni Paeng ay abala sa kahabaan ng burat ni Arman, ang isang kamay naman niya ay inalog-alog ang mga bayag ni Arman na lalong nagpaigting sa paninigas ng ari nito.

Hindi maipaliwanag ni Arman ang sarap na nadarama. Parang anumang sandali ay lalabasan na siya pero sa kung anumang kadahilanan ay tila nauudlot ang pagpapakawala niya ng katas at mas napapatagal pa ang paninigas at pagkakatindig ng kanyang tarugo. Hindi niya malaman kung saan ipapaling ang ulo. Napapahigpit ang kapit niya sa unan at napapakuyom ang mga daliri sa paa. May mga pagkakataon pang napapaliyad na siya sa sobrang tindi ng sensasyon lalo na sa tuwing pinaglalaruan at kinikiliti ang naglalakihan niyang mga bayag.

Minasahe ni Paeng ang kabahaan ng burat ni Arman at unti-unti umakyat ang kanyang mga kamay hanggang marating ang nangingintab at bilugang ulo nito.

“Aaaahhh… Oooohhh…” Napapalakas ang ungol ni Arman habang minamasahe ang sensitibong ulo ng kanyang burat.

Itinuon ni Paeng ang ginagawang pagmamasahe sa ‘helmet’ ng burat ni Arman maging sa paligid ng butas nito. Hindi rin niya nakakalimutang hagurin ang mga nakalawlaw na bayag ni Arman na nangingintab sa langis na napahid dito.

“Aaaahhh… Lalabasssann na koooo…”

Nang marinig iyon ay dinakot ni Paeng ang mga bayag ni Arman at marahang hinila palayo sa kanyang katawan. Sinakal naman ng isa niyang kamay ang ulo ng burat ni Arman.

Tuluyan nang nilabasan si Arman. Dahil sa ginawang paghila ni Paeng sa kanyang mga bayag, ay mas nadama niya ang pag-akyat ng punla mula rito. Mas ramdam din ni Arman ang pagbulwak nang malapot na katas mula sa kanyang tarugo dahil sa pagkakasakal sa ulo nito. Sunud-sunod ang pagpulandit ng kanyang katas na sinabayan pa ng panginginig ng katawan. Nagtalsikan ang malapot na tamod sa matipunong dibdib at sa puson ni Arman.

Binitiwan ni Paeng ang ari ni Arman at hinayaan na itong unti-unting lumambot. Si Arman naman ay habol-hininga.

“Ayos yon,” ang nasambit ni Arman. Napapikit ang kanyang mga mata at agad na siyang nahimbing. Tuluyan nang nakatulog si Arman, hubo’t hubad pa rin at nakabukaka.

Si Paeng naman ay nahiga na rin sa natitirang espasyo sa papag.

---

Kinabukasan, paggising ni Arman ay wala na sa kanyang tabi ang nakatatandang si Paeng. Nagkalat ang natuyo nang tamod sa kanyang katawan. Bahagyang naninigas ang kanyang titi, isang bagay na pangkaraniwan sa mga kalalakihan tuwing umaga. Bumangon siya at hinagilap ang mga hinubad na damit kagabi. Naghanap rin siya ng pamunas sana sa mga nagkalat at natuyong tamod sa kanyang katawan. Nang walang makita ay tinanggal na lamang niya ang punda ng unan at iyon ang ginamit pamunas sa kanyang katawan. Nagbihis na siya at tumuloy sa bahay. Duon ay naabutan niya si Paeng at ang asawa nitong si Carmen kasalo ng kanyang pamilya sa almusal.

“Oh Arman andyan ka na pala. Hindi na kita ginising at mukhang napasarap ang tulog mo,” ang sabi ni Paeng.

“Mukhang epektibo ang hilot ng asawa ko ah. Kamusta naman ang pakiramdam mo, Arman?” ani Carmen.

“Maayos na ho. Ang galing nga ho manghilot ni Tiyo Paeng. Nawala ho ang sakit ng katawan ko,” ang sagot ni Arman. Hindi na niya binanggit ang kakaibang uri ng hilot na ginawa sa kanya ni Paeng at mukhang wala namang kaalam-alam tungkol dito ang tiyahin ng kanyang asawa.

Agad namang nagtimpla ng kape si Rosa at naghain ng makakain para sa kanyang mister. “Arman, kumain ka na.”

Pagkatapos mag-almusal ay agad na ring gumayak ang matandang mag-asawa at naghanda sa pag-uwi. Minabuti naman nila Rosa at Arman na ihatid sa sakayan ang kanilang mga panauhin.

“O Tiyang sa uulitin ho. Dalaw po kayo ulit,” sabi ni Rosa sa tiyahin.

“Oo ba basta buhay pa ako at malakas,” tugon naman ni Carmen.

“Si Tiyang talaga,” ani Rosa.

“Tiyo, salamat po ulit sa paghihilot. Gumaan ho talaga ang pakiramdam ko,” ang sabi naman ni Arman kay Paeng.

Pasimpleng tinapik ni Paeng ang maselang bahagi ni Arman. “Sa susunod ulit,” sambit nito at isang makahulugang ngiti ang iginawad niya kay Arman.

Nagpaalam na ang dalawa at tuluyan nang lumisan sakay ng jeep patungo sa kabilang bayan.

Itutuloy.

Kabanata 4: Kamusmusan

Si Aling Dolores ay isa sa mga kapitbahay nila Arman. Mabait at magiliw ang matanda, kung minsan nga ay nagbabahagi pa ito ng ulam sa mga kapitbahay. Si Linda na isa sa kanyang mga anak ay naninirahan sa Maynila sapagkat tagaruon ang napangasawa nito. Isang araw ay umuwi sa probinsya si Linda kasama ang asawa at ang pitong taong gulang na anak nilang si Jonathan. May ilang mga importanteng bagay na aasikasuhin ang mag-asawa at walang maiiwan para magbantay sa kanilang anak, kaya naman napagdesisyunan na lang nila na pagbakasyunin ito sa kanyang Lola Dolores sa probinsya.

Pauwi galing sa trabaho si Arman nang mapansin niya ang batang naglalaro sa may bakuran ng bahay ni Aling Dolores. Ngayon lang niya nakita ang batang iyon. Naisip niyang marahil ay iyon ang apo ni Aling Dolores na galing Maynila.

“Oh, nandyan ka na pala. Magpahinga ka muna. Saglit lang at maluluto na itong ulam,” bungad ni Rosa sa kanyang mister na kakauwi lang galing sa trabaho.

Matapos makapaghain ay nagsalo ang kanilang pamilya sa hapunan.

“Robert, bakit di ka makipaglaro dun sa apo ni Aling Dolores. Magsing-edad kayo non di ba? Kaibiganin mo at walang kakilala yon dito sa atin,” sabi ni Arman sa anak.

“Eh bakla naman po yon eh,” ang tugon ni Robert, sabay nagtawanan sila ng kanyang Kuya Arnel.

“Arnel, Robert! Mali yan ha. Hindi kayo dapat nanghubusga at nagtatawa sa ibang tao,” pananaway ni Rosa sa mga anak at napatahimik ang mga ito.

“Ayan, makinig kayo sa pangaral ng nanay niyo,” ang sabi naman ng amang si Arman.

---

Isang umaga, patungo si Arman sa kanyang trabaho nang biglang may bola na gumulong patungo sa kanya. Patakbo naman iyong hinahabol ng isang bata. Kinuha ni Arman ang bola at iniabot sa bata.

“Sa’yo ba to?” tanong niya.

Tumango naman ang bata at kinuha ang laruang bola.

“Ikaw yung apo ni Aling Dolores di ba? Ano nga palang pangalan mo?” usisa niya.

“Jonathan po,” maikling tugon ng bata. “Eh kayo po, ano po pangalan niyo?” inosenteng tanong naman nito.

“Ako si Kuya Arman. Dyan lang kami nakatira malapit sa Lola Dolores mo,” magiliw namang sagot ni Arman sa bata. Napansin niyang medyo malamya nga kung kumilos at magsalita ang bata. “O sige, Jonathan, papasok na ako sa trabaho ko. Kung gusto mo ay makipagkilala ka at makipagkaibigan sa mga anak ko para naman may makalaro ka. Sige mauuna na ako,” ang paalam niya sa bata.

---

Tulad nga ng sinabi ni Arman ay nakipagkaibigan nga ang mga anak niyang sila Arnel at Robert sa bagong salta sa kanilang lugar na si Jonathan. Mabait naman ang bata at magalang. Iyon nga lang ay may pagkaiyakin minsan lalo na sa tuwing inaasar siya ni Robert. Mula noon ay napadalas na ang pagbisita ng batang si Jonathan kila Arman. Minsan ay nakukuntento na rin ang bata na maglaro mag-isa sa kanilang bakuran sa tuwing ayaw makipaglaro sa kanya ni Robert o kung may lakad si Arnel kasama ng barkada.

---

Isang araw ay maagang nakauwi si Arman mula sa kanyang pag-eextra bilang kargador sa palengke. Magtatanghaling tapat nang siya’y makauwi. Mag-isa lamang siya sa bahay sapagkat umalis ang misis niyang si Rosa kasama ang bunsong si Miguel upang magpacheck-up sa klinikang bayan. Ang panganay na si Arnel na ang sumama sa kanyang ina dahil alam nilang pagod galing trabaho si Arman. Si Robert naman ay dinala at ibinilin muna sa isa nilang kamag-anak. Nag-iwan ng pagkain sa hapag si Rosa upang may makain ang asawang si Arman pag-uwi.

Matapos makapananghalian ay saglit na nagpahinga si Arman. Naisipan niyang maligo upang mapreskuhan ang katawan. Pagkatapos maligo ay agad din siyang lumabas ng banyo na nakatapis lamang ng twalya. Saktong paglabas niya ng banyo ay siyang pag-alingawngaw ng mahinang katok sa kanilang pintuan.

“Tao po, tao po,” pagtawag ng mahinang boses mula sa labas.

Nabosesan ni Arman kung sino ang kumakatok. Iyon ay ang batang si Jonathan. Agad namang pinagbuksan ni Arman ang bata.

“Oh Jonathan, nadalaw ka ulit. Wala sila Robert ngayon dito. Nandun sa mga pinsan niya at umalis ang Nanay niya para magpacheck-up,” pagbibigay-alam ni Arman sa bata.

“Kukunin ko lang po sana yung laruan ko na hiniram ni Robert,” ang sabi ni Jonathan.

“Ah ganon ba. Naku hindi ko alam kung ano yung laruang sinasabi mo. Ikaw na lang ang maghanap at kumuha,” sambit ni Arman. Pinatuloy naman niya ang bata sa loob ng bahay upang kunin ang pakay nito.

Pagpasok ng bata ay agad naman niyang natagpuan ang hinahanap na laruan.

Papunta na sana si Arman sa kwarto nila upang magbihis nang biglang sumabit ang kanyang twalya sa gilid ng estante at nahubad iyon sa pagkakatapi sa kanyang beywang dahilan upang malantad ang kanyang pribadong bahagi. Agad namang sumulpot sa kanyang harapan ang batang si Jonathan.

“Kuya Arman, ang laki po ng bird niyo!” ang nasabi ng bata habang nakatuon ang paningin nito sa nakalantad na maselang bahagi ni Arman.

Akma nang pupulutin ni Arman ang twalya nang pigilan siya ng bata.

“Teka lang po, hwag niyo po munang takpan. Patingin lang po muna,” ang hiling ng bata.

Napakamot naman ng ulo si Arman. “Ah, eh bata ka pa kasi, Jonathan. Hindi siguro tama na makakita ka nang ganito,” ang sabi niya sa bata.

“Bakit naman po? Gusto ko lang naman pong makita kung ano ang itsura ng tuling titi. Ngayon lang po kasi ako makakakita ng titi ng matanda. Kahit sa Papa ko ay di ko pa po nakikita eh,” ang inosenteng sagot ng bata.

“Eh basta hwag mo na lang itong ipagsasabi sa iba ha,” ang sabi ni Arman sa bata.

“Promise po.” Nagdrawing pa ng ekis sa kanyang kaliwang dibdib ang bata tanda ng kanyang pangako.

“Oh ayan, sige tignan mo. Ikaw na ang bahalang kumilatis dyan,” ani Arman habang siya’y nakatayong hubo’t hubad sa harap ng batang si Jonathan.

Halos hindi mapatid ang pagkakatingin ni Jonathan sa pribadong bahagi ni Arman na nakatambad ngayon sa kanyang harapan, tila ba kinakabisa ang bawat detalye nito. Lumilipat pa ng pwesto ang bata upang matignan ang ‘alaga’ ni Arman sa iba’t-ibang anggulo, sa gilid, sa harap, at sinipat din ito mula sa ilalim.

Ramdam ni Arman ang init ng hininga ng bata ngayong ilang pulgada lamang ang layo ng mukha nito sa kanyang ari.

“Bakit po may buhok ang bird niyo, Kuya Arman?” pag-uusisa ng bata nang mapansin ang malagong bulbol sa palibot ng ari ni Arman.

“Ah, eh ganon talaga kapag nagkakagulang ang tao, tinutubuan ng buhok sa maselang bahagi. Kapag nagbinata ka na ay tutubuan ka rin ng buhok sa iyo,” paliwanag ni Arman sa bata.

“Eh bakit po ang laki ng bird niyo?” tanong pa ng bata.

Hindi alam ni Arman ang isasagot. “Ah, ganun talaga. Magkakaiba ang sukat ng titi ng mga lalaki. Mayroong mas malaki, mayroon ding mas maliit. Kapag nagbinata ka na ay lalaki rin yang sa’yo,” ang sabi niya.

“Ganyan po pala ang itsura ng tuling titi. Parang wala pong balat yung dulo at mukhang kabute,” komento ng bata.

“Inaalis kasi yung sobrang balat sa dulo ng titi para lumabas yung ulo. Yun yung mukhang kabute na sinasabi mo,” paliwanag ni Arman.

“Masakit po ba ang magpatuli?” tanong pa ng bata.

“Masakit pero hindi naman gaano. Parang kagat lang ng langgam. Dito kasi sa probinsya ay pukpok ang kadalasang paraan ng pagtutuli. Si Arnel ay sa pukpok ko lang din noon pinatuli. Hwag kang mag-alala dahil malamang na sa Maynila ay sa doktor ka ipapatuli ng Tatay mo. May anesthesia yon kaya di mo gaanong mararamdaman,” ang sabi ni Arman sa bata. “Sige na, magbibihis na ako. Umuwi ka na rin at baka hinahanap ka na ng lola mo.”

“Sandali na lang po, konting tingin pa po,” pakiusap ng bata. Natuon naman ngayon ang kanyang atensyon sa pares ng malalaking bayag na nakalawlaw sa likuran ng titi ni Arman. “Ang laki rin po ng itlog niyo. Pwede pong pahawak?” hiling ng bata.

“Eh bakit naman gusto mo pang hawakan?” ani Arman.

“Ang laki po kasi, parang ang sarap alug-alugin,” ang natatawang tugon ng bata.

“Sige na nga basta pagkatapos nito ay magbibihis na ako ha at umuwi ka na sa inyo.” Pinagbigyan na ni Arman ang bata sa hiling nito at nang makauwi na ito. Bahagya niyang ibinuka ang mga hita upang hayaan ang bata sa gusto nito.

Binitiwan ni Jonathan ang hawak na laruan at itinuon ang atensyon sa mga ‘bola’ ni Arman. Tuwang-tuwang sinapo ni Jonathan ang naglalakihang mga bayag ni Arman sa kanyang mga mumunting kamay. Mapaglaro niya iyong inalog-alog na parang mga laruang bola.

“Dahan-dahan sa pag-alog at baka mabasag ang itlog ni kuya,” paalala ni Arman sa bata.

“Para pong nilagang itlog ng manok. Paborito ko po iyon eh,” kwento pa ng bata habang inaalog at pinaglalaruan ang mga bayag ni Arman.

Hindi maiwasan ni Arman na tablan sa ginagawang paglalaro sa kanyang sensitibong mga bayag. Alam niyang isang batang paslit ang kanyang kaharap ngunit hindi niya mapigilan ang reaksyon ng sariling katawan ngayong may malalambot na kamay ang naglalaro sa kanyang maselang bahagi. Nagsimulang pumintig ang kanyang burat at unti-unting nagising.

Napansin naman iyon ng batang si Jonathan na ipinagtaka ng inosente niyang pag-iisip. “Kuya Arman bakit po gumagalaw ang titi niyo saka parang lumalaki,” tanong nito.

“Ikaw kasi panay ang pag-alog mo sa mga itlog ko ayan tuloy nagising ang alaga ko,” ang sabi ni Arman.

Hindi pa rin tumigil si Jonathan sa ginagawang paglalaro sa mga itlog ni Arman hanggang sa tuluyan na ngang tumindig at nanigas ang tarugo ni Arman.

“Tama na, Jonathan. Tinitigasan na ko sa ginagawa mo,” pananaway ni Arman.

Manghang-mangha ang batang si Jonathan sa naghuhumindig na tarugo ni Arman. “Grabe Kuya Arman, ang laki-laki na ng titi mo!” naibulalas nito. Dala ng kuryusidad ay kanyang hinawakan ang pumipintig-pintig na burat ni Arman. Maingat ang ginawa niyang paglapit ng kamay na para bang isang makamandag na ahas ang hahawakan. Kita sa mata ng bata ang pinaghalong pagkamangha at takot. “Ang tigas po!” ang nasabi ng bata.

Isang patak ng paunang katas ang lumabas mula sa ulo ng ari ni Arman.

“Kuya Arman mukhang naiihi na po kayo,” ang sabi ng bata nang mapansin ang paglabas ng malinaw na likido.

“Hindi ihi ’yan. Yan ang tinatawag na unang katas,” ang sabi naman ni Arman.

“Unang katas?” pagtataka ng bata. “Kapag kasi tumigas ang ari ng lalaki ay may katas na lumalabas dito,” sagot ni Arman.

“Ano pong katas? Pwede pong patingin?”

“Ah, Jonathan masyado ka pa kasing bata para sa mga ganitong bagay. Mabuti pa umuwi ka na sa inyo at baka hinahanap ka na ng lola mo,” sabi ni Arman.

“Gusto ko pa pong makita yung katas na sinasabi niyo,” pagpupumilit ng bata.

“Jonathan, sige na umuwi ka na.”

Imbis na sumunod ay biglang dinakot ni Jonathan ang mga bayag ni Arman. Pilit niyang ipinagkakasya ang malalaking bolang iyon sa mumunti niyang mga kamay. “Dito lang po ako hangga’t di niyo po pinapakita yung katas na sinasabi niyo. Di ko po bibitawan ang itlog niyo,” ang sabi ng bata.

“Aray! Teka lang,” ang naibulalas ni Arman nang panggigilan ng bata ang pagkakahawak sa kanyang mga bayag. Napakamot siya sa kanyang ulo dahil sa kulit ng bata.

“Promise uuwi na po ako basta makita ko lang po yung katas na sinsabi niyo,” sabi naman ng bata.

“O sige, basta uuwi ka na pagkatapos nito ha,” ang sabi ni Arman na pumayag na rin sa hiling ng bata. “Doon tayo sa may kwarto namin at baka may makakita pa sa atin,” ang sabi niya sa bata. Dinala ni Arman ang bata sa kwarto nilang mag-asawa.

Umupo si Arman sa kama, nakaunat ang kanyang mga paa. Ang batang si Jonathan naman ay naupo sa tabi niya at titig na titig pa rin sa naghuhumindig na ari ni Arman. Sinimulan ni Arman na magsalsal. Upang mas mapabilis ay inutusan niya ang bata na laruin ang kanyang mga bola. Agad namang sumunod si Jonathan at pinaglaruan ang mga bayag ni Arman na hindi niya pinagsasawaan. Si Arman naman ay tuloy sa pagsasalsal ng kanyang naninigas na burat.

“Jonathan, laruin mo rin yung ulo ng burat ko,” utos niya sa bata.

Sumunod naman ang bata. Naglakbay ang maliliit at malambot na mga daliri ni Jonathan tungo sa sensitibong ulo ng burat ni Arman.

“Aaaahhh…” napaungol si Arman sa ginagawang paglalaro ni Jonathan sa ulo ng kanyang tarugo.

“Masakit po ba Kuya?” ang tanong ng bata nang marinig ang kanyang pag-ungol.

“Hindi, masarap nga eh. Sige lang, laruin mo pa,” tugon ni Arman. Naglalaway na ng husto ang tarugo ni Arman.

“Ayan na Kuya dumadami na yung katas,” ang natutuwang sambit ni Jonathan.

“M-Mamayaaa… marami pang… aaahh… lalabas diyan… aaahhh…” ang sabi naman ni Arman. Di nagtagal ay naramdamn niya ang unti-unting pagsikip ng mga kalamnan sa kanyang balakang. “Ayan naaa… Aaaahhh… Lalabas naaaa… Aaaaahhh… Aaaahhh…”

Sunud-sunod ang pagbulwak ng malapot na katas mula sa tarugo ni Arman. Tuwang tuwa naman iyong pinanuod ni Jonathan na hindi pa rin bumibitiw sa pagkakahawak sa sumusuka nang burat. Nag-umapaw ang malapot na katas na umagos pababa sa mga mumunting kamay ng bata.

“Ito na po ba yung katas na sinasabi niyo? Para pong malapot na gatas,” komento ng batang si Jonathan. Pinagmasdan pa niya ang naglawang katas sa kanyang mga kamay, kinikilatis kung gaano kalapot iyon. Inamoy rin niya ito. Agad naman niyang inilayo ang ilong dahil sa matapang na amoy na nasinghot.

Nang makabawi ng lakas ay agad naghagilap ng pamunas si Arman. Pinunasan niya ang mga kamay ni Jonathan. Nilinis rin niya ang kanyang sarili at pinunasan ang mga natira pang patak ng tamod sa dulo ng lumambot na niyang burat.

“Lumiit na po ulit ang bird niyo,” ang sabi ni Jonathan.

“Oo napagod na kasi,” sabi naman ni Arman. “Sikreto lang natin ito ha. Hwag mo itong ipagsasabi kahit kanino kung hindi ay magagalit ako sa’yo,” ang bilin pa niya sa bata.

“Opo Kuya, secret po,” sabi naman ni Jonathan.

Nagbihis si Arman at nagsuot ng damit, tapos ay inihatid na niya si Jonathan sa labas ng bahay. Tinanaw niya ang bata habang ito’y masayang umuwi sa bahay ng kanyang lola.

---

Makalipas lang ang ilang araw ay sinundo na rin ng kanyang mga magulang si Jonathan. Umuwi na ang bata sa Maynila baon ang sikreto at alaalang hindi niya malilimutan.

Itutuloy.

Kabanata 5: Matinding Init

Gayon na lamang ang pagsusumikap ni Arman upang maitaguyod ang kanyang pamilya. Bukod sa pagko-construction ay suma-sideline din siya at tumatanggap ng mga part-time at extrang trabaho. Madali naman siyang nakakakuha ng mga dagdag na pagkakakitaan mula sa mga kakilala na nagrerekomenda sa kanya. Kamakailan lang ay nairekomenda siya ng kaibigan sa isang part-time na trabaho sa warehouse ng negosyanteng si Mr. Cruz.

Agad na tinagpo ni Arman ang katiwala ni Mr. Cruz na si Ben. Halos magsing-edad lamang sila ngunit mapapansin na higit na may kaliitan itong si Ben.

“Ikaw ba si Ben, yung katiwala ni Mr. Cruz?” tanong ni Arman sa maliit na lalaki. Halos hanggang dibdib lamang niya ito.

“Oo, ako nga.” tugon naman nito.

“Ako nga pala si Arman, ako yung inirekomenda sa inyo ni Rodel,” pagpapakilala ni Arman sa sarili.

“Ah ikaw na ba yun? Mukhang kayang-kaya mo nga ang trabaho,” ang sabi ni Ben habang pinagmamasdan si Arman mula ulo hanggang paa, tila kinikilatis ang matipuno nitong pangangatawan.

“Ah, ano bang gagawain ko?” ang tanong naman ni Arman.

“Ganito kasi, may mga idedeliver na muebles para kay Mr. Cruz, duon sa warehouse niya dadalhin. Kaya nga lang eh yung pahinanteng sana ay kasama nung driver na magdedeliver ay naaksidente. Wala namang nakuhang kapalit. Nakiusap yung driver na kung pwede pagdating ng delivery ay may magbubuhat at magdidiskarga ng mga iyon sa warehouse. Medyo may edad na rin kasi yung driver kaya hindi na raw niya kaya kung siya pa ang magbababa ng mga iyon. Hindi rin naman pwedeng ako ang magbaba ng mga delivery dahil sa pandak at payat ko ba namang ito ay hindi ko kakayanin ’yon,” ang paliwanag ni Ben.

“Ah sige, kailan ba ako magsisimula?” tanong ni Arman sa katiwala.

“Bale mamayang hapon pa kasi ang dating ng delivery. Pumunta ka na lang dun sa warehouse nang bandang alas singko,” ang sabi ni Ben.

“Sige, pupunta na lang ako doon mamaya,” sabi naman ni Arman.

“Aasahan kita ha,” sambit ng katiwala.

---

Alas kwatro y media pa lamang ng hapon ay nagtungo na si Arman sa warehouse ni Mr. Cruz. Alam na niya kung saan ang pupuntahang warehouse dahil nag-iisa lang naman ito sa kanilang bayan. Pagdating duon ay naghihintay sa kanya si Ben sa may opisina ng warehouse. Pinatuloy muna siya ni Ben sa opisina habang hinihintay ang dating ng delivery.

Maya-maya pa ay dumating na ang truck lulan ang mga muebles na inorder ni Mr. Cruz. Pagkaparada ng truck sa harapan ng warehouse ay agad binuksan ni Ben ang mga pinto nito. Agad na sumingaw ang matinding init na nagmumula sa loob ng warehouse. Wala kasing insulasyon ang mga yerong bubong nito kaya’t pumapasok sa loob ang init mula sa bubong. Wala rin gaanong bintana at makakapal ang sementong pader kaya’t nakukulob ang init sa loob ng warehouse.

“Sige Arman ikaw na ang bahalang magdiskarga ng mga yan. Pakiayos na lang din ang pagkakasalansan ng mga yan sa loob ng warehouse. Duon mo sa sulok na iyon ilagay, ayusin mo ang pagkakasalansan para di gaanong kumain ng malaking espasyo. Ingatan mo na lang din na hwag magasgasan at lagot ako niyan kay Mr. Cruz,” utos at bilin ni Ben kay Arman. “Aalis lang ako saglit dahil may pinapaasikaso sa akin si Mr. Cruz. Babalik ako mamaya para ibigay rin sayo ang bayad mo. Pakihintay na lang ako. Iiwan ko namang bukas ang opisina, duon mo na lang ako hintayin pagkatapos mo dyan,” dagdag pa nito.

Matapos maibigay ang lahat ng utos at bilin ay lumisan na ang katiwalang si Ben. Naiwan naman si Arman sa warehouse upang gawin ang kanyang trabaho.

Nagsimula si Arman sa kanyang gawain. Isa-isa niyang ibinaba ang mga muebles mula sa truck at ipinasok ang mga iyon sa bukana ng warehouse. Sa angking lakas ng kanyang matipunong pangangatawan ay kayang kaya niyang buhatin ang mga muebles na yari sa solidong kahoy. Maingat niyang ibinaba ang mga iyon at inilagak muna sa bukana ng warehouse.

Matapos maidiskarga lahat ng mga muebles ay lumisan na rin ang truck driver.

Dahil sa mabigat na gawaing pisikal, at dala na rin ng init ng panahon, ay tagaktak na ang pawis ni Arman. Dagdag pa ang init na nakulob sa loob ng warehouse. Tag-init ang panahon kaya kahit papalubog na ang araw ay nananatiling mainit at maalinsangan. Basang basa na ang suot na pang-itaas ni Arman kaya’t minabuti na niyang hubarin iyon. Isinampay niya ang hinubad na damit sa isang linya ng tali. Napakainit, mabuti na lamang at may baon siyang tubig. Saglit siyang nagpahinga at uminom upang mapatid ang pagkauhaw.

Ngayong naibaba na ang mga muebles ay kailangan naman itong isalansan nang maayos ni Arman. Isa-isa niyang binibuhat ang mga silya, mesa, at iba pang mga kasangkapan, maayos na inihihilera at sinisiguradong hindi kakain ng malaking espasyo gaya ng bilin ng katiwalang si Ben.

Umaagos ang pawis mula sa mukha ni Arman pababa sa kanyang leeg, tuloy sa malapad niyang mga balikat at matipunong dibdib. Maging ang mabuhok niyang mga kilikili ay basa na rin ng pawis. Nangingintab sa pawis ang hubad na katawan ni Arman na mas nagpatingkad sa kulay ng kanyang morenong balat. Mas nangibabaw rin ang mga hulma ng matitigas na kalamnan sa maskulado niyang katawan.

Saglit na nagpahinga si Arman at uminom ng tubig. Ipinagpatuloy niya ang gawain at tuluyan nang tinapos ang kanyang trabaho.

Gamit ang dalang bimpo ay pinunasan ni Arman ang pawisan niyang katawan. Lumubog na ang araw ngunit napakainit pa rin sa loob ng warehouse. Tumungo si Arman sa opisina ng warehouse upang duon hintayin ang pagbabalik ni Ben. Kumpara sa loob ng warehouse ay di hamak na mas malamig sa opisina.

Lagkit na lagkit ang pakiramdam ni Arman dahil sa natuyong pawis sa kanyang balat, dagdag pa ang alinsangan ng panahon. Bukod dito ay nakakaramdam din siya ng panlalagkit sa ‘ibaba’ dahil basa rin ng pawis maging ang kanyang panloob. Naisip ni Arman na malamang ay hindi pa kaagad makakabalik si Ben. Upang bigyang ginhawa ang sarili ay tuluyan na niyang hinubad ang suot na short. Maging ang kanyang brief na mamasa-masa sa pawis ay kanya na ring hinubad upang mapreskuhan ang kanyang ‘alaga’. Dahil sa init ay nakalawlaw nang husto ang kanyang mga bola. Mamasa-masa na rin sa pawis ang malagong bulbol sa palibot ng kanyang ari.

Hindi namalayan ni Arman na napuno ng sangsang ng pawisan niyang katawan ang kwarto, ang amoy-anghit na nagmumula sa kanyang mabuhok na mga kilikili, at ang maasim na amoy-pawis mula sa kanyang nanlalagkit na mga singit at itlog. Amoy lalaki, amoy barako.

Biglang dumating ang katiwalang si Ben at naabutan si Arman sa gayong ayos. Agad namang tinakpan ni Arman ang kanyang nakalantad na ari. Pinagdikit din niya ang mga hita dahil sadyang kulang ang kanyang mga kamay upang ipantakip sa kanyang malaking ‘alaga’.

“Naku Ben pasensya na. Pinapatuyo ko lang saglit ang mga damit ko, basang basa na kasi ng pawis,” ang sabi ni Arman.

Kumunot ang ilong ni Ben sa tapang ng amoy sa kwarto. Pagpasok pa lamang niya ay agad niyang nasinghap ang sangsang na sumisingaw mula sa pawisang katawan ni Arman. Ayaw sana niyang magpahalata ngunit sadyang hindi maitago ang kanyang reaksyon. Ipinaypay pa niya ang kamay sa harap ng nakakunot niyang ilong.

Bahagyang itinaas ni Arman ang isang braso at inamoy ang kilikili. “Naku pasensya na, nangangamoy na nga ako,” ang nahihiya niyang sambit. Agad niyang kinuha ang mga damit at nagbihis.

Nagspray naman ng air freshener si Ben. “Hwag sana sumama ang loob mo, Arman. Pero magagalit kasi si Mr. Cruz pag naabutan niyang amoy bayag tong opisina niya,” ang sabi ni Ben.

“Ah, eh naiintindihan ko,” sambit ni Arman. Hindi man niya aminin ay nanliit siya sa kanyang sarili dahil kulang na lang ay sabihin ni Ben na mabaho siya.

Agad namang iniabot ni Ben ang kaukulang bayad sa serbisyo ni Arman. Matapos magkabayaran ay agad na ring nagpaalam at lumisan si Arman. Si Ben naman ay panay ang pagspray ng air freshener sa paligid upang mawala ang matapang na amoy na iniwan ni Arman.

---

Gabi na nang makauwi si Arman. Pagdating sa bahay ay agad siyang sinalubong ng misis na si Rosa.

“Kumain na ba kayo? Nasaan ang mga bata?” tanong ni Arman sa misis.

“Kumain na sila. Natutulog na rin dahil maaga pa sila sa eskwela bukas,” tugon ni Rosa.

“Si Miguel?” tanong pa ni Arman.

“Kakatapos ko lang padedehen. Tulog na rin,” sagot ni Rosa.

Hinubad ni Arman ang kanyang pang-itaas at tumambad ang maskulado niyang katawan.

“Ang macho talaga ng asawa ko,” ang sabi ni Rosa sabay yakap kay Arman.

Pilit namang kinalas ni Arman ang pagkakayakap ng misis. “Teka lang. Mabaho na ko eh,” sambit niya.

“Sino naman nagsabi sa’yong mabaho ka?” sabi naman ni Rosa.

“Totoo naman eh. Ayan oh, amuyin mo.” Itinaas ni Arman ang isang braso at nalantad ang mabuhok niyang kilikili.

Inilapit naman ni Rosa ang kanyang mukha sa kilikili ng mister at inamoy-amoy ito, sinisimsim ang natural nitong amoy, tila hindi alintana ang sangsang at amoy-anghit. “Kahit amoy anghit ka pa, yayakapin pa rin kita,” malambing na sabi ni Rosa sabay yakap sa maskuladong katawan ng mister. “Gusto ko nga yang amoy mo eh. Lalaking lalaki. Barakong barako,” mapang-akit na bulong ni Rosa sa mister.

Unti-unting naglapit ang kanilang mga mukha. Naglapat ang kanilang mga labi at nagsalo sila sa isang maalab na halikan. Niyakap na rin ni Arman ang misis at ikinulong sa kanyang mga bisig.

Kumalas sa halikan si Rosa at pinagmasdan ang matipunong katawan ng mister. Hinimas ng malambot niyang mga kamay ang malapad at matatag na dibdib nito. Bumaba ang mga kamay niya hanggang sa sikmura na tila inukitan ng mga pandesal. Hanggang sa marating ng kanyang mga kamay ang butones ng suot nitong short.

“Teka, amoy pawis na rin yan,” sabi ni Arman sa misis.

Isang pilyang ngiti lamang ang itinugon ni Rosa sabay bumaba at umupo nang patalungko. Kinalas niya ang butones ng short ni Arman sabay hila sa zipper nito. Tuluyan niyang hinubad ang suot na short ng mister. Hindi na nagpatumpik-tumpik pa si Rosa at agad na ring hinubad ang natitirang saplot ni Arman. Dahil nasa mismong harapan ng kanyang mukha ang ari ng asawa, ay agad na nalanghap ni Rosa ang amoy na nagmumula sa maselang bahagi ni Arman. Para kay Rosa ang amoy na ito ay tila isang nakakaadik na halimuyak.

“Maasim na yang bayag ko,” ang sabi ni Arman sa asawa.

Hindi naman pinansin ni Rosa ang sinabing iyon ng kanyang mister. Hinawakan niya at hinila paitaas ang malambot pang titi ng mister upang mas malantad ang nakalawlaw na mga bayag nito. Walang pandidiring idinikit ni Rosa ang kanyang mukha at ilong sa mga bayag ng mister na si Arman. Sinimsim niya ang maasim at masangsang na amoy nito.

“Ooohhh…” Napaungol naman si Arman sa sarap ng ginagawa sa kanya ng kanyang misis. Lalo pa niyang ipangduldulan ang mga bayag sa mukha ni Rosa.

Ang misis namang si Rosa ay tila hayok na hayok sa amoy ng bayag ng kanyang asawa. Kung todo singhot ang misis sa mga naglalakihang bola ng mister na para bang mauubos ang amoy nito.

Naisip ni Arman na talagang mahal nga siya ng kanyang misis na si Rosa dahil hindi ito nandidiri sa kanya kahit na mag-amoy kabayo pa siya. Gustung-gusto pa nga ng kanyang misis ang barako niyang amoy.

Pumintig at nagsimulang manigas ang burat ni Arman na hawak pa rin ng kanyang misis na si Rosa. Pilya namang pinaglaruan ni Rosa ang nagigising na burat ng mister, sinakal niya iyon, pinisil-pisil at kinawag-kawag. Hanggang sa tuluyan na ngang tumayo at manigas ang gadambuhalang tarugo ng barakong mister. Sinapo ni Rosa ang mga nakalawlaw na bayag ng mister habang hawak naman ng isang kamay ang naghuhumindig nitong tarugo.

“Akin lang ito ha,” ang malambing na sinabi ni Rosa.

“Oo naman, iyong iyo lang yan,” tugon ni Arman.

Binalot na ng init ang mag-asawa at doon mismo sa gitna ng kanilang bahay ipinahayag ang kanilang pagmamahalan. Inihiga ni Arman ang misis na si Rosa sa sahig. Pumatong siya sa kanyang misis at unti-unti itong hinubaran habang hinahalikan. Panay naman ang paghaplos ng mga kamay ni Rosa sa maskuladong katawan ng mister, dinarama ang matitigas na kalamnan nito. Halos mabaliw siya at mahayok sa barakong amoy ng kanyang mister.

Pinupog ng halik ni Arman ang malapapayang mga suso ni Rosa. Marahan niya iyong piniga.

“Aaaahhh…” napaungol si Rosa sa ginawang pagpiga ng mister sa kanyang suso. Sumirit ang gatas mula sa kanyang suso na dinilaan naman ng kanyang mister. Para bang sanggol na sumususo sa kanya ang mister na si Arman. “Baka naman maubusan si Miguel niyan,” ang natatawang sabi ni Rosa.

Isang pilyong ngiti naman ang itinugon ni Arman na may naiwan pang kaunting gatas sa gilid ng labi. Sunod naman niyang dinaliri ang hiyas ng misis at nabatid na basa na ito. Itinutok niya ang naninigas na burat sa kepyas ng asawa at sinimulang pasukin ito.

“Aaahhh… Aaaahhh… Armaaannn…” Napakapit si Rosa sa makakapal na braso ng mister habang pinapasok siya nito.

Inulos ni Arman ang misis at ipinasok nang buo ang kanyang kahabaan sa naglalawa nang hiyas nito.

“Aaahhh… Aaahhh…” Panay ang pag-ungol ni Rosa na parang birhen ulit ang pakiramdam dahil sa laki ng burat na nakapasak ngayon sa kanyang puke.

Tuluy-tuloy ang pagkadyot ni Arman hanggang sa manginig ang katawan ni Rosa, senyales na nilabasan na ito ng hima.

Nang makabawi ng lakas si Rosa ay nagpalit naman sila ng pwesto. Si Arman naman ngayon ang nakahiga sa sahig habang ang misis na si Rosa ay nakaupo sa ibabaw niya. Nakapasak pa rin ang gadambuhalang burat ni Arman sa puke ng misis.

Nagtaas-baba si Rosa sa kahabaan ng mister at sinakyan ito na animo’y nangangabayo. Umaalog-alog ang malalaki niyang suso na nagdudulot ng matinding libog sa kanyang mister.

Tigas na tigas si Arman at libog na libog. Pawisan na ang matipuno niyang katawan. Maya-maya pa ay muli niyang inihiga si Rosa at inibabawan ito. Iniangkla niya ang mga hita ng misis sa magkabila niyang beywang at nagsimulang umulos. Hanggang sa naramdaman niya ang pagpintig at pag-akyat ng punla sa kanyang ari.

“Rosaaa… Aaahhh… Ayan na koooo… Oooohh… Oooohhh… Oooohhh…” Pumulandit ang masaganang katas mula sa naghuhumindig na tarugo ni Arman na nakapasak pa rin sa puke ng kanyang asawa.

“Armmaannn…” Napakapit si Rosa sa mga balikat ng asawa.

Nanginig ang mga pawisang katawan ng mag-asawa habang sabay silang nilabasan. Magkatabi silang nahiga sa sahig, kapwa naghahabol ng hininga matapos ang sarap at ligayang pinagsaluhan.

“Baka masundan kaagad si Miguel niyan. Akala ko ba ang sabi mo hanggang tatlo lang ang gusto mo?” ang sabi ni Arman sa misis.

“Umiinom naman na ako ng pills eh,” paninigurado ni Rosa sa mister.

“Maliligo na ako,” sambit ni Arman sabay balikwas ng bangon mula sa pagkakahiga.

“Teka sandali.” Isang pilyang ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Rosa. “Sabay na tayong maligo,” ang sabi niya.

Napangisi si Arman sa sinabing iyon ng asawa.

Kapwa hubo’t hubad, magkasamang tinungo ng mag-asawa ang banyo upang maligo.

Itutuloy.

Kabanata 6: Mag-asawa, Magkasama

Salitan sa paggamit ng tabo ang mag-asawa upang buhusan ng malamig na tubig ang hubad nilang mga katawan.

Sa ilalim ng aandap-andap na ilaw ng lampara ay pinagmasdan ni Arman ang kabuuan ng kanyang butihing maybahay. “Ang ganda-ganda at ang sexy talaga ng asawa ko,” sambit niya.

Napangiti si Rosa at gumanti ng tingin sa mister. “Eh ang mister ko, ang macho-macho,” ang sabi naman ni Rosa.

Itinaas ni Arman ang mga braso at ibinaluktot upang palabasin ang malalaking muscle na animo’y mga daga, ipinagyayabang at ipinapakita sa kanyang misis kung gaano siya kamacho. Hinaplos-haplos naman ni Rosa ang matipunong dibdib ng barako niyang mister.

Kinuha ni Rosa ang sabon mula sa lagayan. “Ako na ang magsasabon sa’yo,” ang mapang-akit niyang suhestyon sa asawa.

Napangisi si Arman si sinabing iyon ng misis. “Aling parte ba ng katawan ko ang una mong sasabunin?” pilyo nitong tanong sa asawa.

“Eh di syempre yang kilikili mo,” pabirong tugon ni Rosa. “Sige na, itaas mo lang yang mga braso mo,” utos niya sa mister.

Pinanatiling nakataas ni Arman ang mga braso habang sinimulang sabunin ng misis niyang si Rosa ang mabuhok niyang mga kilikili. Napahagalpak siya ng tawa nang mahawakan ni Rosa ang bahaging mayroon siyang kiliti. “Dahan-dahan dyan Rosa, nakikiliti ako.”

Pilya namang kiniliti ni Rosa ang mister dahilan upang manginig ang katawan nito at magtatawa.

Matapos sabunin ni Rosa ang kanyang mga kilikili ay ibinaba na ni Arman ang mga braso at hinayaan ang misis na ipagpatuloy ang pagsasabon sa iba pang bahagi ng kanyang katawan.

Sinimulang sabunin ni Rosa ang mukha ng mister na agad din naman niyang hinilamusan upang hindi ito mahilam. Nagtuloy ang pagsasabon ni Rosa sa malapad na mga balikat ni Arman. Sinabon din ni Rosa ang mga malalakas na bisig ng mister, ang matipunong dibdib nito na hilig niyang haplusin at himasin, at ang sikmurang may mga inukit na ‘pandesal’. Tapos ay pinatalikod niya ang mister upang masabon naman ang likuran nito. Hinagod ng mabula niyang mga kamay ang malapad na paypay at likod ni Arman. Sinabon ni Rosa maging ang bilugan at matambok na pwetan ng kanyang mister. Pinaharap niya muli sa kanya si Arman. Umupo nang patalungko si Rosa upang sabunin naman ang ibabang bahagi ng katawan ng mister. Napangiti siya ng muling makaharap ang malaking ‘alaga’ ng kanyang asawa. Ngunit nilagpasan niya muna iyon at unang sinabon ang mga hita, binti, at paa nito. Tapos ay binalikan na niya ang parte ng kanyang mister na nagdadala sa kanya sa langit.

“Bukaka ka, sasabunin ko yang alaga mo,” ang sabi ni Rosa sa asawa.

Pinaghiwalay nga ni Arman ang mga hita at bumukaka, walang pag-aalinlangang ibinuyangyang ang maselan niyang bahagi sa harapan ng kanyang misis.

Inabot ng mga kamay ni Rosa ang mga bayag ni Arman. Marahan at mapaglaro niyang sinabon ang mga mapipintog na bolang iyon.

“Aaahhh…” Napapaungol si Arman sa gingawang pagsasabon ng misis sa kanyang mga bola.

Nagpatuloy si Rosa at ngayon ay sinasabon naman ang titi ng asawa na nagsisimula nang magising ulit. Sa bawat haplos at pasada niya ng sabon ay siya namang pagpintig ng burat ni Arman, tila isang sawang umaalagwa. Unti-unti ay tumayo at nanigas nang husto ang tarugo ni Arman habang sinasabon ito ni Rosa. Dumudulas ang mabula at malambot na kamay ni Rosa sa naghuhumindig na kahabaan ni Arman. Nang kanya nang sabunin ang ulo nito ay halos manginig ang maskuladong katawan ng mister.

“Aaahhh… Rossaaa… Aaahhhh…” Parang kinukuryente si Arman sa bawat hagod ng mabulang kamay ng misis sa sensitibong ulo ng kanyang burat. Pinaikot-ikot pa ni Rosa sa kanyang palad ang ulo ng burat ni Arman na halos magpabaliw sa mister.

Binitin muna ni Rosa ang asawa. Tumayo siya at iniabot kay Arman ang sabon. “Ikaw naman ang magsabon sa akin.”

Kinuha naman ni Arman ang sabon at sinimulang sabunin ang katawan ng kanyang misis. Hinagkan ng malalakas niyang mga kamay ang makinis na balat ni Rosa, sinusundan ang bawat kurba at hubog ng katawan nito.

Nagtunaw at nagpabula naman ng gugo si Rosa para sa kanyang mahabang buhok habang ang mister niya ay abala sa pagsasabon sa kanyang katawan. Nananatiling nakatindig at tigas na tigas ang burat ni Arman.

“Ay, natutusok naman ako niyang ano mo,” ang sabi ni Rosa.

“Ikaw eh, ginising mo kasi,” ang tugon ni Arman habang sinasabon ang katawan ng misis. Napatawa naman si Rosa sa sinabi niyang iyon.

Pinagtuunan ng pansin ni Arman ang malalaking suso ng asawa, sinabon at nilamas-lamas ang mga iyon. Nagpatuloy ang ginagawa niyang pagasasabon hanggang sa marating ng kanyang mga kamay ang hiyas ng misis niya.

“Aaahhhh… Oooohhh…” Napapikit at napakagat-labi si Rosa dahil sa nakakakiliti at nakakakuryenteng sensasyon dulot ng ginagawang pagsasabon ni Arman sa kanyang kepyas, ang bruskong kamay ng asawa ay dumudulas sa kanyang hiwa.

Muling nagtama ang mga mata ng mag-asawa at para silang sinilaban ng apoy sa init na kanilang nadarama. Naglapat muli ang kanilang mga labi, nagdikit ang madulas nilang mga katawan na kapwa balot ng bula.

Itinutok ni Arman ang naghuhumindig niyang burat sa puke ng kanyang asawa. Dahil sa mga bulang bumabalot sa kanila ay naging swabe at ubod ng dulas ang ginawang pagpasok ni Arman sa kepyas ni Rosa.

“Aaaahhh,” napakapit si Rosa sa mga balikat ng kanyang mister habang inuulos siya ng gadambuhalang burat nito.

Iniangkla ni Arman ang mga hita ni Rosa sa kanyang beywang, inalalayan naman ng malalakas niyang kamay ang katawan nito. Buhat-buhat ngayon ni Arman ang butihing maybahay na si Rosa habang walang humpay niya itong inuulos ng kanyang dambuhalang tarugo.

Halos magtumirik ang mga mata ni Rosa sa ginagawang pagkantot sa kanya ng barakong mister. Napapahigpit ang kapit niya sa maskuladong katawan ni Arman sa bawat ulos na ginagawa nito. Nanginig ang katawan ni Rosa at halos magdelihiryo nang muli ay labasan siya ng hima.

Nakaramdam na rin ng panginginig ng kalamnan si Arman. “Aaaahhh… Aahhhh… Uggghhhh…. uuuuhhhh…” At tuluyan na ring nilabasan si Arman ng mainit-init at malapot na tamod.

Kapwa habol-hininga ang mag-asawa matapos ang mainit na tagpong namagitan sa kanila. Nang makabawi ng lakas ay tuloy na silang nagbuhos ng tubig at nagbanlaw ng kanilang mga katawan.

“Kunin mo yung nakasampay na twalya sa may silong,” ang sabi ni Rosa sa mister.

Agad namang lumabas ng banyo si Arman upang kunin ang pakay, hubo’t hubad at basa pa ng tubig ang balat. Bahagya niyang binuksan ang pinto ng bahay at sumilip muna para tiyaking walang tao sa labas na makakakita sa kanya. Nang masigurong walang ibang tao ay dali-dali siyang lumabas ng bahay at tinungo ang silong. Agad niyang kinuha ang twalyang nakasampay roon at bumalik sa loob ng bahay. Gamit ang twalya ay tinuyo ni Arman ang sarili. Pagbalik naman ng banyo ay inabot niya ang twalya sa kanyang misis upang makapagtuyo rin ito.

Matapos magpatuyo ay dumiretso na ang mag-asawa sa kanilang kwarto, kapwa hubo’t hubad pa rin, parang sila Eba at Adan sa paraiso. Maingat silang pumasok sa kwarto upang hindi magising ang sanggol na si Miguel na mahimbing nang natutulog sa crib. Hindi na nagbihis pa ang mag-asawa at dumiretso na nang higa sa kama.

“Sana lagi tayong ganito, masaya lang,” ang malambing na sambit ni Rosa habang nakayakap sa kanyang mister na si Arman. Nakaunan ang kanyang ulo sa makapal at malakas na braso ng asawa, ang kanyang mukha ay nakahilig sa matipunong dibdib nito. “Arman, salamat dahil hindi mo kami pinababayaan ng mga anak natin. Kahit na lagi kang napapagod sa trabaho,” sabi pa niya.

“Hindi ako mapapagod kung para sa inyo ng mga bata. Gagawin ko ang lahat para sa inyo, para maitaguyod kayo,” tugon naman ni Arman.

“Ang swerte ko talaga sa’yo,” sambit ni Rosa sabay halik sa asawa.

Gumanti rin naman ng halik ang mister.

“Naku, matulog na nga tayo at baka kung saan na naman mapunta to,” ang pabirong sabi ng misis.

Natulog ang mag-asawa na may ngiti sa kanilang mga labi, magkayakap nang mahigpit at kapwa walang saplot, dinarama ang init ng isa’t-isa.

Itutuloy.

Kabanata 7: Hiling ni Pinsan

Isang araw, dumalaw ang pinsan ni Arman na si Ruben, 29 taong gulang at nagtatrabaho bilang mensahero sa munisipyo. Habulin ng mga kadalagahan itong si Ruben noong siya’y binata pa dahil na rin sa angking kagwapuhan. Matipuno rin ang kanyang pangangatawan, di man kasing-maskulado gaya ng kay Arman.

“Oh, Ruben, nadalaw ka. Halika tuloy ka,” bungad ni Arman sa kanyang pinsan.

Magiliw na pinatuloy ng mag-anak ang kanilang panauhin. Naghanda naman ng kaunting meryenda si Rosa para sa bisita.

“Ang laki na nitong panganay niyo ah,” bati ni Ruben nang magmano sa kanya ang mga anak ng pinsan. “Ilang taon ka na ba?” tanong pa niya kay Arnel.

“Dose na po ako,” ang tugon ng binatilyong si Arnel.

“Hayskul na yan sa susunod na pasukan. Ang bilis talaga ng panahon ano,” sambit ni Arman.

Nagkamustahan ang magpinsan at nagkwentuhan tungkol sa iba’t-ibang mga bagay na may kinalaman sa kanilang kabataan, hanggang sa naitanong ni Arman ang pakay ng pinsan sa pagdalaw nito.

“Ano nga palang atin at nadalaw ka?” usisa ni Arman.

“Eh ikaw talaga ang sinadya ko rito, Kuya Arman. Buti na nga lang at naabutan kita at nataong wala kang pasok sa trabaho ngayong araw,” ang sabi naman ni Ruben.

“Bakit? Anong kailangan mo?” tanong pa ni Arman.

“Eh, pwede bang sa labas na natin pag-usapan,” ang pabulong na tugon ni Ruben.

Lumabas ang magpinsan at doon nag-usap sa ilalim ng malabay na puno sa bakuran nila Arman. Sakto rin dahil malamig at presko ang hangin na umiihip sa labas.

“Alam mo namang magtatatlong taon na kaming kasal ni Isay pero hanggang ngayon ay hindi pa rin kami nakakabuo. Kung anu-ano na nga ang sinubukan namin. Pero wala pa rin,” ang kwento ni Ruben. “Nagpatingin kami sa doktor. Nakakahiya man aminin pero… ako ang may diperensya sa aming dalawa. Mababa raw ang sperm count ko,” saad ni Ruben. Mababakas ang lungkot sa kanyang mukha habang inilalahad ang bagay na iyon, tila ba pag-amin ng kanyang kahinaan bilang lalaki, tila isang pagtanggap ng pagkatalo.

“Niresetahan ako ng mga gamot at bitamina. Halos isang taon na kong umiinom ng mga iyon pero wala pa rin. Hindi pa rin kami nakakabuo,” dagdag pa ni Ruben. “Gustung-gusto na talaga naming magkaanak ni Isay kaya kahit sa albularyo ay sumangguni na rin kami. Nakausap namin ang albularyong si Mang Hener. May sinabi siyang paraan kung paano ako matutulungan. Pero sa gagawin kong ito, kakailanganin ko ang tulong mo,” ang sabi ni Ruben sa kanyang pinsan.

“Handa naman akong tulungan ka, pinsan. Pero ano bang gagawin ko?” ani Arman.

Inilahad ni Ruben ang sinabi sa kanya noon ni Mang Hener. “Ah, kailangan ko raw humingi ng tulong mula sa isang lalaking may malakas na enerhiyang sekswal. Masasabi raw na malakas ang enerhiyang sekswal ng isang lalaki kapag marami na itong anak. Tutal eh nakatatlo ka naman na… at isa pa sabi ni Mang Hener…” Namula si Ruben at tila hindi malaman kung paano itutuloy ang sinasabi. “Ang sabi ni Mang Hener isa rin daw palatandaan ng malakas na enerhiyang sekswal sa lalaki ay ang pagkakaroon ng malaking ari. Alam kong malaki yang iyo pinsan dahil nakita ko na yan noong mga binatilyo tayo, noong madalas tayong maligo sa ilog.”

Hindi alam ni Arman kung matatawa ba siya sa sinabing iyon ng kanyang pinsan. Ngunit alam naman niyang seryoso ito dahil gustung gusto na nitong magkaanak. “Paano naman makakatulong iyon sa’yo?” usisa pa niya.

“Kailangan ko raw humingi ng enerhiyang sekswal mula sa isang malakas na lalaki para madagdagan ang sa akin. May alam na ritwal si Mang Hener para maisalin mo sa akin ang ilan sa mga enerhiya mo,” paliwanag ni Ruben. “Kung ayos lang sayo, sana ay matulungan mo ako. Pero hindi naman kita pipilitin,” ang sabi pa ni Ruben sa pinsan.

“Sabi ko nga handa naman akong tulungan ka basta ba hindi ’yan makakasama sa akin,” ani Arman.

“Ah, oo naman. Wala naman itong masamang idudulot sa’yo,” paniniguro ni Ruben.

“Pero sigurado ka na ba talaga dito?” tanong ni Arman sa pinsan.

“Oo Kuya Arman. Handa kong gawin ang lahat basta mabigyan ko lang ng anak ang asawa kong si Isay,” tugon naman ni Ruben.

Kita ni Arman kung gaano kadesidido at desperado ang pinsan. Dala na rin ng awa rito ay pumayag na rin siya kahit na may pag-aalinlangan siya kung talaga ngang epektibo ang sinasabing paraan ng albularyo.

“Kung payag ka na, pwede bang pumunta na tayo ngayon kay Mang Hener? Ngayon lang kita natyempuhan na may bakanteng oras.”

“Magpapaalam lang ako kay misis,” sabi naman ni Arman.

Bumalik nga sa loob ng bahay si Arman upang magpaalam sa misis niyang si Rosa. Minabuti na niyang hwag sabihin ang tungkol kay Mang Hener at sa tunay na pakiusap ng kanyang pinsan. Minarapat niyang sa kanilang dalawa na lamang ng pinsan ang bagay na iyon. Dinahilan na lamang niya sa asawa na sasamahan niya ang pinsan sa pag-aasikaso ng ilang mga bagay sa may bayan.

“Naku baka magbi-beer house lang kayo ha,” ang pabirong hirit ni Rosa.

“Hindi ah. Saka ang aga-aga pa, wala pang bukas na beer house nang ganitong oras. Mamaya pa siguro,” pagbibiro naman ni Arman dahilan upang kurutin siya ng misis sa tagiliran. “Biro lang! Biro lang!” ang natatawa niyang sabi.

“O sya, mag-ingat kayo ha,” pahuling bilin ni Rosa na abala na rin sa kanyang tindahan.

Lumisan na nga ang magpinsan lulan ng owner jeep na hiniram ni Ruben sa kanyang kaibigan. Makalipas ang ilang saglit ay narating na nila ang bahay ng matandang albularyo. Agad naman silang pinagbuksan at pinatuloy ng matanda.

Mag-isa na lamang sa kanyang bahay ang higit sisenta anyos nang albularyo. Biyudo na siya at may kanya-kanya na ring pamilya ang mga anak.

“Mang Hener, pinsan ko po, si Kuya Arman. Siya po yung sinasabi kong maaaring makatulong sa akin,” pakilala ni Ruben sa kanyang kasama.

Tinignan ng matandang albularyo si Arman mula ulo hanggang paa, tila kinikilatis ang maskulado niyang katawan.

“Mabuting isagawa na natin ang ritwal ngayon,” ang sabi ng albularyong si Mang Hener. “Sandali at ihahanda ko lang ang mga gagamitin natin.”

Saglit na naghintay ang dalawa. Maya-maya pa ay tinawag na sila ng matandang albularyo. Sumunod ang magpinsan sa may banggerahan ng bahay kung saan kasalukuyang nagsusunog ng ilang mga dahon at balat ng kahoy si Mang Hener.

“Sige, hubarin na ninyo ang inyong mga damit,” ang sabi ng matanda.

Nabigla si Arman sa narinig niyang iyon. Ngunit ang pinsan niyang si Ruben ay walang pagdadalawang-isip na sumunod at agad na naghubad ng kanyang mga damit. Wala nang nagawa si Arman dahil nakapangako na siya sa kanyang pinsan, nakakahiya kung ngayon pa siya aatras. Isa-isa na rin niyang hinubad ang mga suot na damit. Parehas nang hubo’t hubad ang magpinsan.

“Tangina! Kuya Arman, parang mas lumaki pa yang titi mo ah. Hindi yan ganyan kalaki nung huli ko yang makita,” ang naibulalas ni Ruben nang makita ang ari ng pinsan na may kalakihan na kahit tulog pa.

Napangisi naman si Arman sa sinabing iyon ng pinsan.

“Halika at lumapit kayo,” tawag ng albularyo na nakaupo sa isang bangko.

Lumapit naman ang magpinsan na kasalukuyang nakahubo’t hubad. Mas matangkad ng isang pulgada si Arman kay Ruben. Matipuno rin ang katawan ni Ruben ngunit higit na mas maskulado si Arman. Kinapa-kapa ni Mang Hener ang kanilang mga puson. Pagkatapos ay inabot ng matanda ang kanilang mga titi at iniangat ang mga iyon dahilan upang malantad din ang kanilang mga bayag.

“Talaga ngang malaki ang ari nitong pinsan mo,” ang sabi ni Mang Hener kay Ruben. “Sige, magharap kayong dalawa,” ang utos ng albularyo.

Sumunod naman ang dalawa at humarap sa isa’t-isa. Agad nakaramdam nang pagkailang ang magpinsan ngayong magkaharap sila at parehong hubo’t hubad.

“Lumapit pa kayo sa isa’t-isa. Kailangang magkadikit ang inyong mga ari,” ang sabi ni Mang Hener.

Sa kabila ng matinding pagkailang ay sumunond na rin ang dalawa sa matanda. Kapwa sila humakbang palapit sa isa’t-isa hanggang sa magkadikit na ang matipuno nilang mga katawan, sa pagitan nila ay ang kanilang mga ari na pinagdikit ng matandang albularyo, titi sa titi, bayag sa bayag.

Kapansin-pansin na higit na mas malaki ang ari ni Arman kaysa sa pinsan niyang si Ruben. Pangkaraniwan at katamtaman lang ang sukat ng kay Ruben ngunit tila mas lumiit itong tignan dahil sa laki ng kay Arman.

Kumuha ng pulang laso si Mang Hener at itinali iyon sa palibot ng dalawang titing nakaangat at magkadikit. Sunod ay pinausukan niya ang mga ari ng magpinsan.

Kapwa pawisan ang magpinsan dahil sa init ng pahanon at dala na rin ng matinding pagkailang. Kapwa nakabaling sa magkaibang direksyon ang kanilang mga mukha na ilang sentimetro lang ang layo sa isa’t-isa. Mga ilang minuto rin sila sa gayong ayos. Wala silang imikan at kapwa umiiwas ng tingin sa isa’t-isa, halos nagpipigil ng hininga.

Matapos ang ilang minuto ay kinalas na ng albularyo ang lasong nakaikot sa kanilang mga titi at hinayaan na silang maglayo.

“Ngayon Arman ay kailangan mong magsalsal at magpalabas ng tamod,” ang sabi ng albularyo.

“Ho?!” ang gulat sa sambit ni Arman.

“Sige na, Kuya Arman,” ang pakiusap naman ni Ruben.

Wala nang nagawa si Arman kundi tumalima. Sinimulan niyang hagurin ang kanyang alaga upang gisingin ito ngunit tila nahihirapan siya. Napansin naman iyon ng albularyong si Mang Hener.

“Hayaan mong tulungan kita,” saad ng matanda. Pinatakan ni Mang Hener ng kaunting langis ang burat at mga kamay ni Arman dahilan upang maging mas mainit at mas madulas ang ginagawa niyang pagsasalsal. Tapos ay kumuha ang albularyo ng dalawang pinong balahibo ng manok. Lumapit ang matanda kay Arman at sinimulang paikutin ang mga balahibong iyon sa magkabila niyang utong.

“Aaahh…” Napaungol si Arman sa nararamdamang kiliti habang gumagapang ang mga pinong balahibo  sa palibot ng kanyang mga utong. Sige pa rin siya sa ginagawang paghimas sa kanyang ari. Nakatulong ang ginagawa ng matandang albularyo upang tumaas ang kanyang libog at unti-unting magising ang alaga niyang sawa.

Ibinaba ng matanda ang isang balahibo at pinuntirya naman ang mga lawlaw na bayag ni Arman.

“Aaahhh… Oooohhh!” Napaungol nang malakas ni Arman dahil sa nakakakiliting sensasyon dulot ng balahibong gumagapang sa sensitibong supot ng kanyang mga bayag. Tuluyang tumirik at nanigas ang burat ni Arman.

“Kuya Arman! Napakalaki pala talaga ng burat mo! Parang sa kabayo na yan ah!” ang naibulalas ni Ruben habang pinagmamasdan ang naghuhumindig na tarugo ng pinsan.

Tuloy ang matanda sa ginagawa niyang pangingiliti sa mga sensitibong bahagi ni Arman gamit ang mga mumunting balahibo.

Ginigilan ni Arman ang pagsasalsal, namumutok ang mga matitigas na kalamnan sa maskulado niyang katawang nangingintab na sa pawis.

Su Ruben naman ay nanatiling hubo’t hubad at matamang nanunuod sa mga nangyayari. Tila ba nalilibugan din siya sa nakikitang pagsasalsal ng kanyang pinsan, bahagyang naninigas ang kanyang titi dulot ng mainit na eksenang nasasaksihan.

Inabot ni Mang Hener ang dambuhalang tarugo ni Arman at tinulungan na rin siya sa pagsasalsal. Pinagtuunan ng matanda ang mamula-mula at bilugang ulo ng burat ni Arman na ngayon ay naglalaway na.

“Ooohhh…” Napaungol si Arman sa ginawang paghimas ni Mang Hener sa ulo ng naglalaway na niyang burat.

Nang mahiwatigan ng matandang albularyo na malapit nang labasan si Arman ay agad siyang kumuha ng isang baso.

Ilang saglit pa at tuluyan na ngang nilabasan ng masaganang katas ang barakong si Arman. “Aaahhh… Aaahhh… Ugh! Ugh! Ugh!”

Agad itinapat ni Mang Hener ang baso sa sumusuka nang burat ni Arman at mabilis sa sinalok ang malapot na katas ng kanyang pagkalalaki. Sunud-sunod ang pagbulwak ng malakremang katas ni Arman, tila mga puting lubid na sumisirit mula sa kanyang gadambuhalang tarugo.

Sa dami nang inilabas ni Arman ay halos mapuno ang basong hawak ng albularyong si Mang Hener. Ipinahid pa ng matanda ang dulo ng burat ni Arman sa gilid ng baso upang masaid ang huling patak nito. Matapos ay iniabot ng albularyo kay Ruben ang basong puno ng tamod ni Arman.

Gayon na lamang ang pagkabigla ni Arman nang biglang ilapit ni Ruben ang baso sa kanyang mga labi at inumin ang laman nito. Pikit-matang nilagok ni Ruben ang malapot na tamod ng kanyang pinsan, inisip na mapaklang krema ang kanyang iniinom. Halos maduwal siya ngunit pinilit niyang lulunin ito. Ni sa hinagap ay hindi niya naisip na lulunok siya ng tamod ng kapwa niya lalaki. Nang maubos ang laman ay agad niyang ibinaba ang baso sa kalapit na mesa.

“Ito ang paraan upang mailipat sa kanya ang ilang enerhiyang sekswal mula sa iyo,” pagpapaliwanag ng albularyo kay Arman.

Hindi pa rin makapaniwala si Arman sa kanyang nasaksihan. Si Ruben naman ay halos maubo-ubo matapos pilit lagukin ang inilabas na tamod ng pinsan.

Matapos makapagpahupa at makapagpahinga ay tuluyan nang nagbibis ang magpinsan. Nagpaalam sila sa matanda at agad na ring lumisan.

Inihatid naman ni Ruben si Arman pauwi. Isang nakabibinging katahimikan ang namagitan sa kanila habang binabagtas ang daan. Hindi nila maiwasang mailang at mahiya sa isa’t-isa matapos nang nangyari.

“Ah, Kuya Arman,” sambit ni Ruben na siyang bumasag sa katahimikan nila. “Sa atin na lang ito ha. Hwag mo na lang ipagsasabi,” sabi niya.

“Ah, oo naman. Asahan mo wala akong sasabihan. Kahit kay Rosa,” tugon naman ni Arman. Muling nangibabaw ang katahimikan. “Masarap ba tamod ko?” ang tanong niya sa pinsan.

Nagkatinginan ang dalawa, tapos ay humagalpak ng tawa. “Loko ka talaga Kuya Arman. Tinanong mo pa talga yan ha,” ang tatawa-tawang sabi ni Ruben.

Dinaan na lang ng dalawa sa tawa at pagbibiro ang pangyayaring iyon.

Di nagtagal ay narating din nila ang bahay nila Arman. Nagpaalam si Ruben sa pinsan at agad na ring lumisan, baon ang pag-asang may ibubungang maganda ang ginawa nilang ritwal.

---

Makalipas ang isang linggo ay muling dumalaw si Ruben sa kanyang pinsan na si Arman. Hindi maikakaila ang kagalakan sa kanyang mukha.

“Oh, Ruben. Anong balita?” ang bungad ni Arman sa pinsan.

“Magandang balita, pinsan. Buntis na si Isay!” masayang ibinalita ni Ruben.

“Talaga? Masaya ako para sa inyo. Sa wakas ay magkakaanak na kayo,” ang tugon ni Arman.

“Salamat, Kuya Arman. Marahil ay nakatulong nga yung pinagawang ritwal sa atin ni Mang Hener,” sambit ni Ruben.

“Kung ganon eh masaya ako na nakatulong ako sa’yo,” sabi naman ni Arman.

Itutuloy.

Kabanata 8: Takbo ng Buhay

Isang mainit na gabi ang muling namagitan sa mag-asawang Arman at Rosa.

“Sige pa, Arman. Aaahhh… Bilisan mo pa aaahhh…” nanginginig na napakapit si Rosa sa balikat ng kanyang mister habang tuluy-tuloy siyang pinapasok ng malaking burat nito. Sa ikalawang pagkakataon ay nilabasan si Rosa. Basang-basa ang kanyang puke dahilan upang lalong maging madulas ang ginagawang pagbarurot sa kanya ng mister na si Arman.

Naramdaman ni Arman ang pag-igting ng mga kalamnan sa kanyang puson at balakang, hudyat na nalalapit na siyang labasan. “Rosa… Heto na koooo… Ooohhh… Oooohhh… Ugh…” Sunud-sunod ang pagsirit ng masaganang katas mula sa kanyang naghuhumindig na tarugo, diretso sa kaloob-looban ng hiyas ni Rosa. Napalakas ang kanyang pag-ungol, hindi alintana na maaaring magising ang bunso nilang si Miguel na kasalukuyang nahihimbing sa kanyang crib.

Walang anu-ano’y umalingawngaw ang iyak mula sa kabilang kwarto kung saan natutulog ang dalawang nakatatandang anak ng mag-asawa. Dali-daling nagbihis si Rosa at tinungo ang silid ng mga anak. Si Arman naman ay nagtapi ng twalya sa kanyang baywang at sumunod sa kanyang misis.

“Inaapoy ng lagnat si Robert,” ang sabi ni Rosa.

Maging si Arnel ay nagising sa pag-iyak ng nakababata niyang kapatid. Bakas ang pag-aalala sa mukha ng mag-ina.

Hindi na nakatulog ang mag-anak at magdamag na lamang binantayan ang may sakit na si Robert. Kinabukasan ay hindi pa rin humuhupa ang lagnat ni Robert kaya minarapat na nilang dalhin ang bata sa klinikang bayan. Doon ay napag-alamang may dengue si Robert. Inirekomenda ng doktor na ilipat sa mas malaking ospital ang bata upang mabigyan ng sapat na atensyong medikal. Iyon nga lang ay tiyak na mas malaki rin ang gastusin. Mabuti na lamang ay may kaunting naipon ang mag-asawa. Ngunit sadyang kulang pa rin iyon para sa kanilang mga gastusin sa ospital.

Nabalitaan ng nanay ni Rosa ang nangyari at agad naman siyang lumuwas upang makatulong ni Rosa sa pag-aalaga kay Miguel habang binabantayan si Robert.

Si Arman naman ay tuloy ang pagkayod at pagtatrabaho lalo ngayon at kailangan nila ang pera. Mabuti na lamang at bukod sa kanyang trabaho sa construction ay may naialok na dagdag pagkakakitaan ang kanyang kumpareng si Nilo. Mag-aangkat ng gulay sa kabilang bayan si Nilo at kailangan niya ng pahinante na magkakarga ng mga gulay. Agad namang tinanggap ni Arman ang alok ng kumpare.

---

Madaling araw pa lamang ay bumiyahe na ang magkumpare sakay ng jeep ni Nilo. Hindi pa man sumisikat ang araw ay narating na nila ang kabilang bayan. Dumiretso sila sa pamilihang bayan kung saan ibabagsak ang mga gulay.

Agad sinimulan ni Arman ang pagbababa ng mga gulay. Upang hindi madumihan at masira ang kanyang damit ay minabuti ni Arman na hubarin na ang kanyang pang-itaas. Sa angkin niyang lakas ay kayang-kaya niyang buhatin ang mga saku-sakong gulay at kargamento.

Dahil sa angking kakisigan ni Arman ay hindi maiwasan ng ilang mga tindera, o kahit pa mga tindero, ang mapalingon at mapatingin sa hubad-baro niyang katawan. Namumukol ang mga muscle sa maskulado niyang katawan lalo na sa tuwing bubuhatin niya ang mabibigat na sako ng gulay.

Sa wakas ay natapos din ni Arman ang kanyang trabaho. Saglit siyang nagpahinga at kumain upang makabawi ng lakas. Ang kumpare naman niyang si Nilo ay abala sa pagkolekta ng bayad mula sa mga tindahan at pwestong pinagbagsakan nila ng gulay. Napansin ni Arman ang dami ng taong namimili sa palengke at ang iba ay namamakyaw pa. Pagbalik ng kanyang kumpare mula sa paniningil ay agad siyang nag-usisa.

“Pista kasi ngayon dito kaya marami ang namimili para ipanghanda,” ang paliwanag ni Nilo.

“Ah kaya pala,” ang maikling tugon ni Arman.

“Nakapaningil na nga pala ako, heto ang parte mo.” Iniabot ni Nilo kay Arman ang bayad para sa serbisyo nito. “Halika’t dumaan muna tayo kila Tiyang Selya at makipamista sa kanila,” anyaya pa ni Nilo sa kumpare.

Nag-ayos ng sarili si Arman at muling isinuot ang hinubad niyang kamiseta. Mula sa pamilihan ay tumungo ang dalawa sa bahay ng tiyahin ni Nilo. May kalakihan ang bahay at magara ang ayos. Magiliw naman silang tinanggap ni Tiyang Selya na nasa higit 60 anyos na. Ang ilan naman sa kanilang mga kamag-anak ay abala sa pagluluto at paghahanda para sa pista.

“Maligayang pista ho, Tiyang,” bati ni Nilo. “Si Arman nga po pala, kumpare ko at kasama kong nagbagsak ng mga gulay sa palengke,” pakilala niya sa kasama.

“Maligayang pista ho,” magalang na bati ni Arman sa nakatatandang babae.

“Maligayang pagdating sa aming bayan, iho,” ang bati naman ni Tiyang Selya kay Arman.

Saglit na nakipagkwentuhan ang dalawa sa mga kamag-anak ni Nilo. Inalok sila ng mga ito kung nais muna nilang magpahinga habang niluluto pa ang mga handa. Ipinagamit sa kanila ang isang kwarto sa itaas ng bahay. Dala na rin ng puyat at pagod ay agad na nakatulog ang magkumpare.

May ilang oras ding nakatulog sila Arman at Nilo. Paggising nila ay tamang-tama at luto na ang mga handa. Inanyayahan naman silang sumalo sa pananghalian.

Matapos makakain ng tanghalian ay tumungo si Arman sa may bakuran ng bahay upang magpahangin. Sumunod naman si Nilo at nagsindi ng sigarilyo.

May isang lalaki ang dumaan, may dala siyang megaphone upang malakas na maipabatid ang kanyang anunsyo. Isang binatilyo naman ang sumusunod sa kanya at namimigay ng mga polyeto sa kanilang mga madaraanan.

“Tinatawagan ang lahat ng mga kalalakihan na nais lumahok sa ating taunang karera. Mangyari lamang na magtungo sa bulwagang bayan at magpatala. Hanggang alas tres lamang ng hapon ang pagpapatala. Ang karera ay gaganapin sa ikaapat ng hapon,” ang anunsyo ng lalaki.

Inabutan ng polyeto sila Arman at Nilo. Halos lumuwa ang mga mata ni Arman nang makita kung gaano kalaki ang mapapanalunan sa kareka. Limang libong piso para sa tatanghaling kampiyon, tatlong libo naman para sa papangalawa at isang libo para sa ikatlong pwesto.

“Napakalaki naman ng mapapanalunang premyo,” ang naibulalas ni Arman.

“Dapat lang dahil kailangang malakas ang loob ng mga lalahok sa karerang iyan,” ang sabi ni Nilo.

Nagtaka si Arman sa tinuran ng kanyang kumpare. “Bakit naman, eh karera lang naman ito. Kailangan lang siguro ay mabilis kang tumakbo,” sambit ni Arman.

“Naging tradisyon at katuwaan na kasi sa bayang ito ang magkaroon ng karera ng takbuhan tuwing pista. Ang siste nga lang eh, ang mga kalahok ay tatakbo nang hubo’t hubad. Kaya nga pawang mga kalalakihan lang ang naglalakas-loob sumali. Nang naglaon, mga lalaki na lang din ang inaanyayahan nila,” paliwanag ni Nilo. “Ang tawag nga ng iba sa karerang iyan ay Takhubo. Pinapayagan naman na magsuot ng maskara o magtakip ng mukha ang mga kalahok,” dagdag pa niya.

Nabigla si Arman sa sinabing iyon ng kumpare. Interesado pa naman sana siyang sumali dahil kailangang kailangan niya ang pera para sa pagpapagamot kay Robert.

Napangisi si Nilo. “Huwag mo sabihing balak mong sumali,” panunudyo niya sa kumpare.

“Hindi ah,” pagtanggi ni Arman.

“O sige, makikipagkamustahan lang muna ako sa mga pinsan ko,” ang sabi ni Nilo. Pinatay niya ang upos ng sigarilyo at bumalik na sa loob ng bahay.

Naiwan si Arman sa may bakuran ng bahay, hawak pa rin ang polyetong ibinigay sa kanya. Napakalaking papremyo ang mapapanalunan. Sapat na ito o higit pa nga para sa pagpapagamot ni Robert. Ang tanging nasa isip lamang ni Arman ay ang maipagamot ang kanyang anak at makagawa ng paraan upang mabayaran ang kanilang mga gastusin sa ospital. Hindi na siya nagpaalam kay Nilo at kanyang nilisan ang bahay ng tiyahin nito. Dala na rin ng hiya ay hindi na niya ipinabatid kaninuman ang kanyang balak.

Ipinagtanung-tanong ni Arman kung saan ang bulwagang bayan. May isang lalaki naman ang nagmagandang loob at inihatid siya nang libre gamit ang tricycle nito.

Pagdating ni Arman sa bulwagang bayan ay agad niyang hinanap kung saan ang talaan ng mga lalahok sa karera. Sa isang sulok ay naroon ang isang mahabang mesa at isang nakatatandang lalaki na siyang nangangasiwa sa pagpapatala.

“Magandang hapon po. Balak ko po sanang sumali sa karera,” ang bungad ni Arman.

Tinignan siya ng lalaki mula ulo hanggang paa. “Dayo ka rito ano?”

“Opo,” maikling tugon ni Arman.

“Bukas naman ang karera para sa lahat ng gustong sumali, tagarito man o dayo. Pero alam mo ba ang mga panuntunan ng karerang gusto mong salihan?” ang sabi ng lalaking namamahala sa talaan ng mga kalahok.

Batid ni Arman ang nais nitong ipakahulugan. “Opo,” tugon niya.

“Kung ganoon ay isulat mo ang pangalan mo rito,” sabi ng nakatatandang lalaki sabay abot kay Arman ng isang papel kung saan nakalagda ang mga pangalan ng mga kalahok na naunang nagpatala.

Inilagda ni Arman ang kanyang pangalan sa listahan. Sinabihan siyang tumungo sa kalapit na silid kung saan tinitipon ang mga kalahok. Pagpasok niya sa silid ay bumungad sa kanya ang ilang mga kalalakihan. Ang iba ay mga binatilyo pa, ang iba naman ay halos singgulang na rin niya. Ang iba ay may mga dalang maskara na siyang gagamitin nila upang maitago ang kanilang pagkakakilanlan.

Naupo si Arman sa isang silya at naghintay kasama ng iba pang mga kalahok. Ilang mga lalaki pa ang dumating at dumagdag sa kanilang bilang. Isa sa mga kalahok ang nakakwentuhan ni Arman. Ang lalaki ay nagpakilalang si Victor. Kwento niya, kung mananalo siya ay balak sana niyang gamitin ang premyo sa pagluwas niya ng Maynila. Naibahagi naman ni Arman na ang nagtulak sa kanya upang sumali sa karera ay ang kasalukuyang pagpapagamot ng anak na si Robert.

Nang malapit nang sumapit ang ikaapat ng hapon ay sinabihan sila ng tagapangasiwa ng karera na maghanda na. Nagsimulang maghubad ang ilan sa mga kalalakihang kasama nila sa silid. Si Victor ay naghubad na rin ng kanyang pang-itaas. Hindi maikakaila na may angkin rin siyang kisig. Walang kaabog-abog niyang hinubad ang kanyang pantalon at sunod na ang kanyang panloob. Tapos ay agad niyang isinuot ang dala niyang maskara.

Ngayon napatanong si Arman sa kanyang sarili kung ano nga ba itong pinasok niya. Ngunit bilang isang ama, ang kapakanan ng kanyang anak ang mas higit niyang uunahin kaysa sarili niyang kahihiyan.

Hinubad ni Arman ang suot niyang kamiseta. Angat na angat ang maskulado niyang pangangatawan kung ikukumpara sa kanyang mga kasama. Hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa at hinubad na rin niya ang maong na short. Sunod na rin niyang hinila pababa ang panloob na brief.

Nang tuluyang mahubad ni Arman ang kahuli-hulihang saplot sa kanyang katawan ay tila natahimik ang lahat sa loob ng silid na iyon. Ang mga biruan at tawanan ng mga kalahok ay nahinto at natigil. Lahat sila ay tila nagulat sa pambihirang sukat ng maselang bahagi ni Arman. Iba-iba ang kanilang reaksyon, ang iba ay parang namamangha at hindi makapaniwala. Ang iba naman ay tila may halong inggit.

Lumapit si Victor kay Arman. “Pare, ang laki niyan ah,” sambit ni Victor, halata ang pagkabigla at paghanga sa tono ng boses niya.

Napangisi si Arman sa sinabing iyon ni Victor.

“Hindi ito palakihan ng titi ah, pabilisan ’to ng pagtakbo,” pagpaparinig ng isang payat na lalaki na isa rin sa mga kalahok.

Hindi na pinatulan pa ni Arman ang pagpaparinig ng lalaking iyon dahil halata namang naiinggit lamang ito sa kanyang burat na hindi pa man matigas ay may kalakihan na.

Dahil walang dalang maskara ay ginamit na lamang ni Arman ang kanyang hinubad na kamiseta upang pantakip sa mukha. Ibinalot niya sa kanyang ulo at mukha ang hinubad na kamiseta, tanging mga mata lamang niya ang nakalitaw. Sa paraang ito ay maitatago ang kanyang pagkakakilanlan.

Bumalik ang tagapangasiwa ng karera at binigyan ng numero ang mga kalahok na kanilang isinuot sa kanilang mga braso. Numero kinse si Arman. Tapos ay sinabihan sila ng tagapangasiwa na sumunod sa kanya. Nilisan nila ang silid na iyon at tumungo sa labas ng bulwagan kung saan nakaayos ang isang entablado at kung saan nagkakatipon ang madla.

“Narito na ang mga kalahok sa ating taunang Takhubo!” ang anunsyo ng lalaking emcee sa entablado.

Hindi magkamayaw sa paghiyaw ang madla nang isa-isang lumabas ang mga kalahok at pinapwesto sa panimulang linya. Ang mga kalalakihan sa madla ay kanya-kanya nang tawanan, kantyawan, at ang iba ay nagpupustahan. Ang mga kababaihan naman ay panay ang pagtili at tila ba hihimatayin na.

Nang si Arman na ang lumabas at pumwesto sa linya ay biglang natahimik ang lahat. Ang mga hiyawan at tawanan ay natigil at napalitan ng mga bulung-bulungan. Maging ang emcee ay tila natigilan.

Maliban sa kamisetang nakatakip sa kanyang mukha ay wala nang ibang saplot sa katawan si Arman. Ang maskulado niyang katawan ay nakahain at nakatambad nang buong buo sa harap ng napakaraming tao. Ang malaki niyang burat at lawlaw na mga bayag ay lantad sa buong madla at ngayo’y pinagtitinginan ng mga tao.

Mainit ang panahon at tirik ang araw kaya’t pawisan na si Arman. Kumikintab sa pawis ang kanyang balat na siyang lalong nagpaangat sa bawat hulma at hiwa ng matitigas na kalamnan ng maskulado niyang katawan.

Kahit may takip ang kanyang mukha at kubli ang pagkakakilanlan ay hindi pa rin maiwasan ni Arman na dapuan ng hiya at makaramdam ng pagkailang ngayong nakatayo siyang hubo’t hubad sa harap ng napakaraming tao. Pero para sa isang amang gaya niya, kaya niyang lunukin ang hiya para sa kanyang anak.

Ngunit sadyang hindi maiwasan na marinig ni Arman ang ilang mga komento ng madla patungkol sa kanya.

“Doon ako sa numero kinse. Parang may lahing kabayo, ang laki ng burat eh,” sambit ng isang lalaki. Nagpupustahan sila ng mga kasamahan niya at kay Arman ang pusta niya.

“Uy tignan niyo yung number fifteen oh, ang laki ng betlog!” ang sabi ng isang batang lalaki sabay turo sa direksyon ni Arman. Ang mga kabataang lalaki na kasama niya ay nagsipaglingon naman kay Arman. Kitang kita nila ang malalaking bayag ni Arman na animo’y mga rambutan sa pagitan ng kanyang mga hita. Humagalpak ng tawa ang mga kabataang iyon at nagbiruan.

“Aba’y kalaki ng tite nung numero kinse, hindi pa matigas yan ah,” komento ng isang matandang lalaki. Inaayos pa niya ang suot na antipara upang mas malinaw na makita ang nakalantad na kargada ng barako. “Pati bayag ang laki, at lawlaw kung lawlaw. Aba’y pwede nang soup number five iyan ah,” dagdag pa niya.

“Naku siguradong matatagtag nang husto yan pagtakbo niya mamaya,” tatawa-tawa namang sabat ng may-edad na ring lalaki.

May ilang mga kababaihan din ang panakaw na sumusulyap kay Arman. Ang kanilang mga tingin ay gumagapang mula sa matipuno niyang katawan pababa sa dambuhalang alaga sa pagitan ng kanyang mga hita.

“May asawa na kaya yung numero kinse? Aba’y napakaswerte naman ng babaeng iyon. Ang macho-macho na nga ang laki pa ng… ahihihi,” komento ng isang ginang sabay hagikgik.

“Hoy Lukring magtigil ka nga diyan! Baka marinig ka ng asawa mo,” pananaway naman ng isa pang ginang.

Hindi maiwasan ni Arman na mahiya at mailang sa mga komentong kanyang naririnig at sa atensyong nakukuha ng kanyang maselang bahagi. Ngunit sa isang banda ay may parte sa kanya na tila ba nalilibugan. Pinilit na lamang niya na hwag pagtuunan ng pansin ang kanilang mga komento lalo na’t baka tigasan pa siya sa harap ng napakaraming mga tao.

Ngunit parang may sariling pag-iisip ang kanyang alaga. Nagsimulang tumango-tango ang ulo nito na tila ba sumasang-ayon sa mga komento ng mga tao. Inilagay ni Arman sa kanyang harapan ang mga kamay upang maikubli ang marahang pagpintig ng kanyang burat.

“Narito ang ating minamahal na alkalde upang magbigay ng mensahe at pagbati sa pista,” anunsyo ng emcee.

Umakyat sa entablado ang isang lalaking nakasuot ng puting barong at ibinigay sa kanya ang mikropono. Ang kanyang buhok at bigote ay kulay abo. Sa kanyang gayak ay ’di maikakailang may sinasabi siya sa buhay.

Nagsalita ang alkalde at binati ng maligayang pista ang mga tao. Nagpasalamat din siya sa mga nanguna sa pagdaraos ng pista. Sa huli ay nagbigay pugay siya sa mga kalahok ng karera. “Isang masigabong palakpakan para sa ating mga kalahok sa karerang takhubo. Palakpakan natin sila sa ipinakita nilang tapang at tatag ng loob. Ngayong araw ay pinatunayan nila sa atin na sila ay may mga bayag.”

Nagtawanan at naghiyawan ang mga tao sa sinabing iyon ng alkalde.

“Hindi ko na patatagalin pa. Atin nang simulan ang ating taunang karera,” sambit ng alkalde. Inabot sa kanya ang isang pistola na siyang maghuhudyat ng simula ng karera. “Ready!”

Isa-isa nang naghanda ang mga kalahok sa panimulang linya.

“Get set.” Iniangat ng alkalde ang pistola at sabay sa pagputok nito ang katagang, “Go!”

Sabay-sabay kumaripas ng takbo ang mga kalahok, sinusundan ang landas na magdadala sa kanila sa finish line. Hindi na nila alintana ang init ng araw o ang kanilang kahubaran. Ang tanging nasa isip lamang nila ay ang manguna sa karera at maiuwi ang limang libong pisong papremyo.

Nagkakaingay ang buong madla. Kanya-kanyang hiyaw at pagsuporta sa kanilang mga pambato. Pinagpipistahan ng kanilang mga mata ang mga pawisan at hubad na katawan ng mga kalahok. Ngunit ang mas higit na naghahatid ng saya at tawanan sa madla ay ang walang humpay na pag-alog ng mga pagkalalaki ng mga kalahok habang sila ay tumatakbo.

Ang malalaking bayag ni Arman ay panay ang pag-alog habang siya ay kumakaripas ng takbo, tila mga bolang tumatalbog-talbog sa pagitan ng kanyang mga hita. Ang burat naman niya ay kumakampay-kampay. May mga pagkakataon pang nagkakatamaan na ang kanyang bayag at burat na nagdudulot sa kanya ng kaunting sakit, ngunit hindi na niya iyon ininda. Ang tanging nasa isip niya ay ang magwagi sa karera para sa kanyang anak.

Binilisan pa ni Arman ang pagtakbo hanggang sa maungusan na niya ang ilan sa kanyang nga katunggali, hindi na niya alintana ang marahas na pag-alog ng kanyang maselang bahagi. Tatlo silang nangunguna ngayon sa karera at isa rito si Victor.

Mas tumindi ang hiyawan ng mga tao habang sila ay papalapit nang papalapit sa dulo. Tumakbo nang ubod bilis si Arman at ibinigay ang lahat ng kanyang makakaya. Silang dalawa ni Victor ang nagunguna at dikit na dikit ang laban. Ngunit sa huli ay si Victor ang naunang nakarating sa finish line at siyang nagwagi sa karera. Si Arman naman ay pumangalawa.

Napuno ng nakabibinging hiyawan ang madla. Ubod ang saya ng mga tao lalo na iyong mga pumusta kay Victor. Bakas din sa mukha ni Victor ang kanyang kaligayahan. Kahit na humihingal pa siya ay hindi niya napigilan ang magtatalon sa tuwa.

Si Arman naman ay masaya na rin dahil di man siya ang nagwagi ay may maiuuwi naman siyang tatlong libong piso. Hinahabol niya ang kanyang hininga, napakabilis ng tibok ng kanyang puso. Tumatagaktak ang pawis sa kanyang katawan na dinikitan na rin ng alikabok. Ramdam niya ang matinding pagod at hingal.

Muling tinipon ng tagapangsiwa ang mga kalahok upang dalhin sa silid na kanilang pinanggalingan. Patungo na sa bulwagan si Arman nang maramdaman niyang may humimas sa ulo ng nakalantad niyang burat. Sa kapal ng tao na nakapaligid sa kanila ay hindi na niya napagsino ang gumawa nito. Ikinuyom na lamang niya ang mga kamay sa kanyang harapan upang maiwasan na may humawak pa ulit sa kanyang maselang bahagi. Agad na rin siyang dumiretso na loob ng silid kasama ng iba pang mga kalahok.

Pagkabalik ng mga kalahok sa silid ay agad silang binigyan ng mga nakaboteng tubig pamatid ng kanilang pagod at uhaw. Ang silid na iyon ay napuno ng barakong amoy na sumisingaw mula sa kanilang mga pawisang katawan.

“Oy konting ipit naman para di mangamoy,” pagbibiro naman ng tagapangasiwa ng karera.

Inalis ni Arman ang kamisetang nakatakip sa kanyang mukha upang siya ay makainom at makahinga na rin nang mas maluwag. Dahil sa uhaw at pagod ay agad naubos ni Arman ang ibinigay sa kanyang tubig. Nang makita niya si Victor ay kanya itong nilapitan at kinamayan, tanda ng kanyang pagbati sa pagkapanalo nito.

Ang mga hindi nagwagi ay binigyan ng tig-iisandaang piso. Nagsimula na rin silang magbibis at isa-isang lumisan. Ang tatlo namang nanguna sa karera ay sinabihan na huwag munang magbihis at umalis dahil personal na iaabot ng alkalde ang kanilang premyo.

Nang maayos na ang palatuntunan ay muling pinalabas ang tatlo. Muli namang itinakip ni Arman ang kanyang kamiseta sa kanyang mukha bago sila lumabas. Isa-isa silang pinaakyat sa entablado kung saan iaabot ng alkalde ang kanilang premyo. Kahit may takip ang kanilang mga mukha ay hindi pa rin maiwasan ni Arman na makaramdam ng hiya ngayong nasa itaas sila ng entablado at hubo’t hubad pa rin sila.

Matapos maiabot ang premyo ng nasa ikatlong pwesto ay si Arman naman ang pinalapit sa alkalde.

“Oh ang laki ng titi mo ah,” komento ng alkalde habang iniaabot kay Arman ang sobreng naglalaman ng premyo.

Tinawanan lamang ni Arman ang komentong iyon ng alkalde.

Kinuhanan sila ng litrato habang kinakamayan siya ng alkalde at iniaabot sa kanya ang sobre. Pagkatapos niya ay si Victor naman ang lumapit sa alkalde upang kunin ang kanyang premyo. Tapos ay tinipon silang tatlo kasama ng alkalde sa gitna ng entablado at muling kinuhanan ng litrato.

Naisip ni Arman na mabuti na lamang at may takip sila sa mukha dahil nakakahiya at kinunan pa sila ng litrato.

Matapos ang pamimigay ng premyo ay agad na rin silang bumalik sa silid upang magbihis.

Nilapitan ni Victor si Arman at iniabot sa kanya ang isang libong piso mula sa napanalunan.

“Teka pare, bakit mo ibinibigay sa’kin ito?” pagtataka ni Arman.

“Sa’yo na yan. Di ba sabi mo nasa ospital ang anak mo. Idagdag mo na yan para pambayad niyo,” ang sabi ni Victor.

“Pero pare, akala ko ba gagamitin mo yan pagluwas mo ng Maynila,” sambit ni Arman.

“Meron pa namang apat ba libo eh. Ayos na ’to,” ang nakangiting tugon ni Victor.

“Sigurado ka ba talaga?”

“Oo, sige na kunin mo na yan.”

“Eh kung ganoon eh hindi ko na ito tatanggihan. Maraming salamat sa’yo, Victor. Kahit ngayon lang tayo nagkakilala ay ang bait mo sa’kin. Hayaan mo pag nagkita tayo ulit at may pera ako, mababayaran din kita,” ang sabi ni Arman.

“O sige na, magbibihis na ako at mauuna na ako sa’yo,” pagpapaalam ni Victor. Agad na nga siyang nagbihis at lumisan.

Saglit na binuksan ni Arman ang sobre upang idagdag sa loob ang isang libong ibinigay ni Victor. Magbibihis na sana siya ngunit hindi niya makita kung nasaan ang short at brief na kanyang hinubad. Sinubukan niyang hanapin sa silid ngunit sadyang wala talaga roon ang mga hinubad niyang damit.

Itutuloy.

Kabanata 9: Paghanga

Hinagilap ni Arman ang nawawala niyang short at brief. Tinignan niya sa ilalim at likod ng mga upuan, ginalugad niya bawat sulok ng silid na iyon ngunit talagang hindi makita ang mga damit na kanyang iniwan. Tanging ang kamiseta na kanyang ginamit pantakip ng mukha ang ngayo’y naiwan sa kanya.

Isa pang inaalala ni Arman ay ang kumpare niyang si Nilo na tiyak ay hinahanap na siya ngayon. Hindi pa naman siya nagsabi sa kaibigan kung saan siya tumungo. Ngunit paano nga naman siyang makakabalik gayong hindi siya makalabas sa silid na iyon dahil siya’y nakahubo at walang salawal na maisuot. Napakamot ng ulo si Arman sa kinakaharap niya ngayong suliranin. Lahat ng mga lumahok sa karera ay nagsipag-alisan na at siya na lamang ang naiwan.

Bahagya niyang binuksan ang pintuan ng silid upang sumilip sa labas, nagbabaka sakaling may makita siyang tao na maaari niyang hingan ng tulong. Sa kasamaang palad ay wala siyang namataang tao sa kahabaan ng pasilyo sa labas ng silid na iyon. Muling isinara ni Arman ang pinto at nanatili sa loob ng silid. Ngunit hindi siya maaaring magtagal pa. Kailangan na niyang makabalik dahil paniguradong hinahanap na siya ng kumpareng si Nilo. Kapag hindi pa siya makabalik ay baka iwan na siya nito dahil malapit na ring lumubog ang araw at bibiyahe pa sila pauwi sa kanilang bayan.

Naisipan ni Arman na gamiting tapis ang kanyang kamiseta. Pilit niyang itinapi ang kamiseta sa palibot ng kanyang baywang ngunit hindi magawang magpang-abot ng magkabilang dulo nito. Makailang ulit pang pinagbali-baliktad ni Arman ang kamiseta upang gawin itong tapis ngunit sadyang hindi ito kakayanin ng kapiranggot na telang iyon. Sa huli ay sinukuan na rin ni Arman ang ideya dahil baka tuluyan pang masira ang tanging saplot na natira sa kanya.

Ilang minuto pa ang lumipas. Pilit na umiisip ng paraan si Arman kung paano niya mareresolba ang kinakaharap na suliranin. Habang malalim ang kanyang pag-iisip ay bigla na lamang bumukas ang pinto ng silid na iyon…

---

Sila Kaloy, Joel, Gani, Lito, at Ramon ay magkakaklase at magkakaibigan. Kapwa sila disi-sais anyos at nasa ika-apat na taon sa high school. Katatapos lamang nilang magtanghal sa pista kung saan sila ay nagsayaw ng ‘Maglalatik’.

Matapos ang kanilang pagtatanghal ay naghanap sila ng lugar kung saan sila maaaring magbihis at magpalit ng damit. Sinabihan naman sila na duon na lamang sila magbihis sa silid na ginamit ng mga lumahok sa karera dahil nakaaalis na ang mga ito.

Agad namang tinungo ng magkakaibigan ang tinukoy na silid.

---

Habang malalim na nag-iisip si Arman ay biglang bumukas ang pinto ng silid at pumasok ang limang kabinataan. Pare-pareho ang kanilang gayak. Nakasuot sila ng puting camisa de chino at pulang pantalon. May mga bao ng niyog na nakakabit sa kanilang mga siko, balikat at dibdib. May bitbit din silang mga bayong.

Agad namang kinuha ni Arman ang kanyang kamiseta at ipinantakip iyon sa kanyang pribadong bahagi.

Nagulat din ang mga binata nang makita nilang may tao pala sa silid na iyon.

“Ay gagi may tao pa pala dito. Sabi ni Mang Teban umalis na raw lahat yung mga sumali sa karera,” ang nasambit ni Joel.

“Pasensya na ho, akala namin wala ng tao. Sa iba na lang po kami magbibihis,” paghingi ng paumanhin ni Kaloy.

Akma nang aalis ang mga binata nang bigla silang tawagin at pigilan ni Arman. “Teka, mga iho! Eh, pupwede ba kong makahingi ng tulong sa inyo,” ang sabi ni Arman sa kanila.

Napukaw naman ang atensyon at kuryusidad ng magkakaibigan sa sinabing iyon ni Arman.

“Bakit po kuya? Ano po bang tulong ang kailangan ninyo?” tanong ni Kaloy.

“Ah, eh, nawala kasi yung short at brip ko. Dito ko lang yon iniwan pero hindi ko na makita. Hindi naman ako makalabas nang ganito ang ayos. Kaya kung pwede ay makihiram sana ako sa inyo kahit pantalon lang o short. Kailangan ko na kasing makabalik at naghihintay na sa akin ang kumpare ko. Sa kabilang bayan pa kami uuwi,” ang kwento at paliwanag ni Arman. Hawak pa rin niya ang kanyang kamiseta, nakaladlad ito sa kanyang harapan upang matakpan ang kanyang ari.

“Sige ho, ibibigay na lang po namin sa inyo itong mga sinuot naming pantalon sa sayaw. Kaso ay baka hindi po ito magkasya sa inyo,” ang sabi ni Kaloy.

“Eh, ayos na yan. Susubukan ko na lang suutin ang magkakasya sa akin. Ayos na yan kaysa naman sa wala,” tugon ni Arman.

“Kasali po kayo sa karera kanina, di ba?” pagtatanong ni Joel.

“Ah, oo,” pagkumpirma ni Arman.

“Siya nga yun,” sambit naman ni Gani. “Siya yung number fifteen, yung pinakamacho sa mga nagkarera,” ang sabi pa niya sa mga kaibigan.

Napansin nga ng mga binata ang angking kakisigan ng mamang nasa kanilang harapan. Dito nila napagtanto na siya nga ang kalahok sa karera na may numero kinse.

“Ah oo nga, siya nga yon,” wika ni Ramon.

“Teka, di ba yung number fifteen din yung may malaking burat,” sabat naman ni Lito.

“Ikaw talaga Lito, puro burat ang napapansin mo eh noh. Bakla ka yata eh,” mapang-asar na sabi ni Joel sa kaibigan.

Sumali na rin sa pang-aasar ang iba pa nilang mga kaibigan at pinagtulungang alaskahin si Lito.

“Bakit ako? Ito kayang si Gani ang unang nagsabi sa’kin. Siya yung nagturo sa’kin kanina sabi niya, tignan mo ang laki ng burat at itlog nung number fifteen,” pagtatanggol ni Lito sa kanyang sarili.

“Ikaw pala Gani eh,” sambit naman ni Ramon.

“Uy bakit ako?” bulalas ni Gani.

“Ikaw nga rin pala ang unang nakapansin na macho tong si kuya. Mahilig ka pala sa macho ah. Bakla ka rin ata eh,” pang-aasar pa ni Joel.

“Hindi ah, gagi kayo,” pagtanggi ni Gani sa kanilang mga pang-aasar.

Hindi naman mapigilan ni Arman ang mapangiti at matuwa sa mga kabataang ito. Naalala niya tuloy noong nasa gayong gulang din siya at ang mga kalokohan niya kasama ang mga naging barkada niya noon.

Matapos ang kanilang asaran ay itinuon muli ng mga kabinataan ang kanilang pansin sa machong estranghero na humihingi sa kanila ng tulong.

“Kuya, dito na ho kami magbibihis ah para maibigay na rin namin sa’yo agad itong mga pantalon,” ang sabi ni Kaloy.

“Oo sige, walang problema,” tugon ni Arman.

“Kuya, ang macho mo raw po sabi nitong si Lito,” ang mapang-asar na sambit ni Ramon.

“Hala bakit ako? Ako na naman ang nakita neto,” pakli ni Lito sabay siko sa nang-aasar na kaibigan.

Napatawa naman si Arman sa asaran ng mga magkakaibigan. “Batak kasi ako sa trabaho, mga anak. Noong nasa gulang niyo nga ako ay tumutulong na ako mag-araro sa bukid,” ang sabi niya sa mga binata.

“Sige nga kuya baluktutin mo nga yung braso mo, patingin ng malaking muscle,” ang sabi ni Lito.

Hindi naman magawa ni Arman ang hiling ng binata dahil mabibitawan niya ang kanyang kamiseta na siyang ginagamit niya pangharang at pantakip sa kanyang pribadong bahagi.

“Ikaw talaga gusto mo lang mabitawan ni kuya yung hawak niyang T-shirt eh noh. Gusto mo makita titi niya. Bakla ka talaga eh noh,” ang mapang-asar na sabat ni Ramon.

Agad namang bumanat ng tirada si Lito at pinagtanggol ang sarili.

“Hwag mo na raw takpan yan kuya. Tutal nakita na namin yan kanina, hehehe,” ang pabiro namang sabi ni Joel.

Napangisi si Arman at naisipang sumali sa kulitan ng magkakaibigan. “O sige na nga, di ko na tatakpan,” sabi niya sabay alis sa kamisetang nakaladlad sa kanyang harapan. Ipinatong niya iyon sa kalapit na silya, katabi ng sobreng naglalaman ng kanyang premyo. Tumambad sa mga binata ang malaking ‘alaga’ ni Arman.

“Gagi ang laki nga,” ang naibulalas ni Gani.

Lahat sila ay nagulat at namangha sa kanilang nakita - ang titi ni Arman na hindi pa man matigas ay may kalakihan na, at ang pares ng malalaking bayag na animo’y mga rambutan sa pagitan ng kanyang malatrosong mga hita. Ang malaking kargadang iyon ay napapalibutan ng malagong bulbol.

“Oh totoy, di ba gusto mong makita ang masel ko,” sabi ni Arman kay Lito. Itinaas ni Arman ang magkabilang braso sabay binaluktot nang madiin upang palabasin ang naglalakihang muscle na animo’y mga daga sa kanyang braso.

Manghang-mangha ang mga binata sa angking kakisigan ni Arman. Kanilang pinagmasdan ang namumukol na kalamnan ng makakapal niyang mga braso, ang malapad at bilugang mga balikat, ang matipuno at solido niyang dibdib, at ang mga tila pandesal sa kanyang sikmura.

Natuwa naman si Arman sa nakikitang paghanga ng mga binata sa kanyang kakisigan. Nakadaragdag sa kanyang kumpyansa na may mga humahanga at umiidolo sa kanya.

Kinalas ni Ramon ang mga baong nakadikit sa kanyang katawan at hinubad ang suot niyang pang-itaas. Lumapit siya at tumabi kay Arman. Humarap siya sa mga kaibigan at ginaya ang ayos ni Arman, itinaas din niya at ibinaluktot ang kanyang mga braso.

Nagtawanan naman ang magkakaibigan dahil sa ginawang iyon ni Ramon. Maging si Arman ay nakitawa rin sa kanila.

“No match ka kay kuya. Ang macho kaya niya. Eh ikaw patpatin ka,” pambubuyo ng grupo kay Ramon.

“Mga bata pa kasi tayo. Pero pag ako tumanda nang kaunti, siguradong ganyan din ang magiging katawan ko,” hirit ni Ramon. “Bukas nga mag-uumpisa na akong magbuhat-buhat para maging kasing-macho ako ni kuya,” sabi pa niya.

“Kumain ka kaya muna, ang payatot mo eh,” pang-aasar naman ni Gani.

Lumapit si Lito kay Arman. Ang mga mata niya ay nakatuon sa dambuhalang alaga ng barako. “Ang laki talaga,” sambit niya. “Parang singhaba na ng buong palad ko ’to ah,” dugtong pa niya habang inilalapit ang nakabukang palad sa natutulog na ‘sawa’ ni Arman.

“Hawakan mo na kaya. Nahiya ka pa eh!” pang-aasar ni Joel sabay tulak sa kamay ni Lito dahilan upang tuluyang madikit ang kamay ng binata sa pribadong bahagi ni Arman.

“Gago ka talaga!” bulalas ni Lito sabay bawi sa kanyang kamay na animo’y napaso.

Humagalpak nang tawa si Joel sa kanyang kalokohan.

“Kuya pasensya na ah. Di po ako bakla. Ito kasing si Joel parang gago eh,” ang nahihiyang paghingi ng paumanhin ni Lito.

Tinawanan lamang iyon ni Arman. “Ayos lang. Pare-pareho naman tayong may titi eh,” ang sabi niya sa binata.

“Pati yagbols mo kuya ang laki ah,” komento naman ni Gani. “Hindi ka po ba nabibigatan dyan? Hahaha,” sabi pa niya.

“Hindi naman hehehe,” natatawang tugon ni Arman.

“Gaano kalaki yang burat mo kuya pag tumigas?” usisa ni Lito.

“Hindi ko nasukat eh. Pero malaki to,” pagyayabang ni Arman sa mga binata.

“Sige nga kuya patingin. Patigasin mo yang titi mo,” pang-uudyok ni Gani.

“Hoy mahiya nga kayo. Mga bakla talaga kayo eh noh,” ang sabi ni Ramon.

“Ayos lang. Sa edad niyong iyan ay natural sa inyo ang maging mausisa,” wika ni Arman. “Pagbibigyan ko na kayo, tutal ay nakita niyo naman na itong si junior ko. Lubus-lubusin na natin,” ang sabi pa niya.

Habang nakatingin sa kanya ang mga binata ay sinimulang hagurin ni Arman ang kanyang natutulog na sawa. Gamit naman ang isang kamay ay salitan niyang nilaro ang kanyang mga utong. Nang nagsisimula nang magising ang kanyang alaga ay bumaba ang kamay ni Arman at marahan namang nilamas ang kanyang naglalakihang mga bayag. Maya-maya lang ay tuluyan na ngang nagising ang alaga ni Arman. Naninigas, tayung-tayo, at pumipintig-pintig, animo’y isang cobrang handang manuklaw.

“Gagi! Ang laki nga!” ang naibulalas ni Joel sa sobrang pagkamangha.

Ang mga binata ay tila natameme at natigilan sa nasaksihang dambuhalang tarugo.

Inilagay ni Arman ang mga kamay sa magkabilang baywang at ibinuka ang mga hita upang mas makita ng mga binata ang ipinagyayabang niyang tarugo. Maging ang malalaki niyang mga bola ay kitang-kita ng mga namamanghang kabinataan.

“Halimaw yang burat mo kuya,” ang nasabi ni Ramon habang titig na titig sa naninigas at pumipintig pang burat ni Arman.

“Eh mga totoy, kailangan ko na kasing umalis kaya palalambutin ko na itong si junior,” ang sabi ni Arman sa kanila.

“Kuya alam ko kung paano palalambutin yan,” ang nakangising sambit ni Ramon.

“Paano? Ganito ba?” ang nakangisi ring tugon ni Arman sabay himas at salsal sa kanyang naghuhumindig na tarugo.

“Woohoo! Yun oh!” naghiyawan ang mga binata na animo’y pinanunuod ang paborito nilang manlalaro ng basketball.

Walang humpay na nagtaas-baba ang dalawang kamay ni Arman sa kahabaan ng naghuhumindig niyang tarugo. Ginigilan ni Arman ang pagsasalsal, inuulos ang balakang na parang kumakantot. Sabay sa ginagawa niyang pagsasalsal ang siya namang pagkalog ng malalaki niyang mga bayag. Napapapikit siya sa sarap ng kanyang ginagawa. Nakadaragdag din sa kanyang libog na may mga nanunuod sa ginagawa niyang pagpapasarap.

Ilang saglit pa ay naramdaman ni Arman na malapit na niyang marating ang rurok.

“Mga totoy… tignan niyo to… oooohhh… Ganto ang… tunay na lalake… aaahhh…”

At tuluyan na ngang nilabasan ang barakong si Arman sa harap ng mga binatang iyon.

“Ooohhh… ooohhh… uuugghh…” Sunud-sunod ang pagpulandit ng malapot at masaganang katas mula sa naghuhumindig na tarugo ni Arman. Habang nilalabasan ay itinaas pa ni Arman ang isang braso at ibinaluktot upang palabasin ang kanyang daga o yung ‘biceps’. Nagtalsikan ang malakrema niyang tamod sa sahig at nagkalat sa paligid.

Nagpalakpakan at naghiyawan ang mga binata sa kanilang nasaksihan. Si Arman naman ay napasandal at napaupo sa malapit na silya.

“Ang dami nun kuya ah. Ang lapot pa, sagu-sago,” komento ni Joel.

“Idol ka talaga,” ang sabi ni Ramon sabay hinawakan ang nanlambot nang titi ni Arman at pabirong pinagpag ito.

Natawa naman si Arman sa ginawa ng binata.

“Ikaw pala bakla eh, tignan mo hinawakan mo pa titi ni kuya,” hirit naman ni Lito.

Muli namang nag-asaran ang magkakaibigan. Nangiti at natawa si Arman sa kulitan nila.

Gaya ng ipinangako ng mga binata ay pinahiram nila ng pantalon si Arman. Medyo may kasikipan ang pantalon at bitin ngunit pinagtiyagaan na ito ni Arman kaysa naman sa wala siyang maisuot. Matapos makapagbihis ay agad din nagpaalam si Arman sa mga binata at nagpasalamat sa tulong nila.

Tumawag si Arman ng tricycle at tinanong ang driver kung kilala nito si Tiyang Selya. Nataong kakilala naman ng tricycle driver ang tiyahin ng kanyang kumpare at inihatid siya sa bahay nito. Pagbalik niya sa bahay ay agad siyang sinalubong ng kumpareng si Nilo.

“Arman, saan ka ba nagsusuot? Kanina pa ako naghihintay sayo dito. Gagabihin na tayo sa daan,” ang sabi ni Nilo. Napansin din niya ang pantalon na suot ni Arman.

Dahil walang suot na panloob si Arman at may kasikipan ang pantalon sa kanya ay bakat ang kanyang alaga sa manipis nitong tela.

“Saka bakit ganyan ang suot mo? Parang wala ka pa yatang suot na brip ah,” pabulong na usisa ni Nilo sa kaibigan.

“Ah, eh, mahabang kwento eh,” ang tugon ni Arman.

“Sige na, halika na’t aabutan na tayo ng dilim sa daan,” wika ni Nilo.

Habang nasa biyahe ay ikinuwento ni Arman sa kaibigan ang nangyari sa kanya maging ang paglahok niya sa karerang ‘Takhubo’ at ang pagkawala ng kanyang damit.

“P’re bakit naman di mo sinabi sa’kin na sasali ka. Sana ay nanuod ako at nang makita kitang tumatakbo nang nakahubo,” ang sabi ni Nilo sa kumpare.

“Loko! Kaya nga di ko sinabi dahil siguradong aalaskahin mo lang ako,” sabi naman ni Arman.

“Oh eh nanalo ka naman, di ba? Magpainom ka naman.”

“Alam mo namang kailangan namin ng pera para sa pagpapagamot kay Robert.”

“Ano ka ba biro lang naman,” sambit ni Nilo. “Eh ano nga kayang nangyari sa mga damit mo? Saan kaya napunta yon? May kumuha kaya? Ang gago naman ng gumawa non,”

“Gago talaga,” inis na sambit ni Arman. “Malaman ko lang sino kumuha non, bugbog talaga sa akin.”

“Hayaan mo na, ang mahalaga nanalo ka at may pambayad ka na sa ospital.”

Flashback

Isang payat na lalaki ang lumabas ng bulwagang bayan. Isa siya sa mga lumahok sa karera. Gayon na lamang ang inggit niya kay Arman dahil bukod sa matipunong pangangatawan ay biniyayaan din ang barako ng malaking kargada at nanalo pa ng ikalawang pwesto sa karera.

Bitbit ng lalaki ang maong na short at brief na iniwan ni Arman. Nang makalayo na siya sa bulwagan ay itinapon niya sa basurahan ang mga damit na kanyang kinuha.

“Huh, sige tignan natin ngayon. Tutal malaki naman yang burat mo, eh di umuwi ka nang nakahubo.” Ngingisi-ngising lumisan ang lalaki.

---

Sa kabutihang palad ay tuluyan na ring gumaling si Robert makalipas ang ilang araw na gamutan. Ang napanalunang papremyo ni Arman ay naging malaking tulong upang makabayad sila sa ospital. Nakahinga nang maluwag ang mag-asawa at nagawa nilang makaraos sa kinaharap na suliranin.

Itutuloy.

Kabanata 10: Gatas ng Toro

May isang grupo ng mga siyentista at doktor ang dumating sa bayan nila Arman. Naghahanap sila ng mga lalaking volunteer para sa isinasagawa nilang pag-aaral. Handa namang magbayad ang grupo ng kaukulang kompensasyon sa mga makukuha nilang volunteer.

Nabalitaan ito ni Arman at naging interesado siya lalo na’t kailangan nila ng pera dahil malapit nang magtapos sa elementarya ang panganay niyang si Arnel. Balak sana nilang makapaghanda kahit kaunti bilang pagdiriwang sa pagtatapos ng anak. Bukod dito ay kailangan din nila ng pera para sa susunod na pasukan.

Ang mga nagnanais magboluntaryo ay inanyayahang dumalo sa isang interview kung saan sasalain ang mga kukunin nilang volunteer. Isa nga sa mga naanyayahan si Arman.

Ginanap ang interview sa Multi-purpose Hall ng kanilang munisipyo. May limang doktor ang naroon upang kapanayamin ang mga nagboboluntaryo. Halos magtatanghali na nang maisalang sa interview si Arman.

Isa sa mga lalaking doktor ang nag-interview kay Arman. Tinanong siya nito patungkol sa kanyang edad, hanapbuhay, at kung may asawa’t mga anak na siya.

“Madalas ka bang uminom ng alak o iba pang nakalalasing na inumin?” tanong ng doktor.

“Hindi naman po. Sa tuwing naaaya lang ng mga katrabaho at kaibigan,” tugon ni Arman.

“Naninigarilyo ka ba?”

“Hindi po,” sagot ni Arman.

Maging ang mga pagkaing madalas niyang kainin ay inusisa ng doktor. Bawat sagot ni Arman sa mga katanungan ay inililista ng doktor sa kanyang profile.

“Madalas ba kayong magtalik ng asawa mo?” tanong pa ng doktor.

“Ah, eh, opo,” ang nahihiya pang tugon ni Arman. “Pero depende rin ho, alam niyo na, kung kailan nag-iinit si misis hehe,” dugtong pa niya.

Matapos ang pagtatanong ay sumailalim si Arman sa isang simpleng check-up. Natapos din ang panayam kay Arman at sinabihan siyang maghintay kasama ng iba. May libre namang pananghalian para sa mga nagpa-interview.

Mag-aalas dos na ng hapon nang matapos kapanayamin ang lahat ng mga kalalakihang dumalo. Makalipas ang may isang oras ay agad ding inilabas ang resulta ng ginawang interview at kung sinu-sino ang kukuning mga volunteers para sa pag-aaral ng grupo. Sampung kalalakihan ang kinuhang volunteers at isa rito si Arman. Ang mga hindi nakuha ay pinasalamatan ng mga doktor at pinauwi na. Ang sampung nakuhang volunteers naman ay naiwan. Tinipon sila at pinaupo sa harap ng isang makeshift na entablado. Pumunta sa gitna ng entabaldo ang isa sa mga doktor.

“Magandang hapon po. Una sa lahat, nais naming magpasalamat sa inyo na aming mga napiling volunteers para sa inyong pakikibahagi sa aming pag-aaral. Darating ang lider ng aming grupo na si Dr. Petersen para personal kayong pasalamatan sa inyong partisipasyon,” saad ng doktor.

Maya-maya pa ay dumating ang isang grupo ng mga banyagang doktor at siyentista. Isang banyagang lalaki na nasa higit singkwenta anyos ang umakyat sa entablado. Kagalang-galang ang kanyang dating. Sa kanyang ayos, bikas at pananamit ay halatang mataas ang kanyang pinag-aralan at estado sa lipunan. Hindi rin maikakaila ang malaking kaibahan ng kanyang anyo kumpara sa mga lokal. Napakatangos ng kanyang ilong, mamula-mula ang maputi niyang balat, matangkad, at abuhin ang kulay ng mga mata.

“Hi, gentlemen. Magandang hapon. Did I say it right?” Umani naman ng palakpakan at ngiti ang pagsubok ng banyaga na magsalita ng tagalog. “I am Dr. Alexander Petersen, founder of Masculus Institute of Andrology,” pakilala ng banyaga sa kanyang sarili. “I lead a team of experts in the field of science and medicine. We aim to understand more the dynamics of male body and the factors affecting virility so we can produce medicines and services that can help men achieve better health and well-being.

“I would like to thank you all for volunteering. Your participation will be a great help to the projects that we are developing. We assure that we will pay you a handsome price for your participation in our study. Our Filipino colleagues will give you instructions and necessary preparations for the medical researches that we will be conducting next week in our facility in Laguna. Again, thank you.”

Nagpalakpakan ang mga volunteers kahit na hindi nila masyadong naintindihan ang sinabi ng banyaga. Ang mahalaga sa kanila ay mababayaran sila para sa partisipasyon nila sa pag-aaral ng mga eksperto.

Agad din namang lumisan ang mga banyaga at ipinaubaya na sa mga Pilipinong doktor ang pagpapaliwanag sa mga volunteers ng dapat nilang gawing paghahanda. Isa rito ay huwag munang uminom ng alak o anumang nakalalasing na inumin sa susunod na pitong araw.

Sinunod ni Arman at ng iba pang mga volunteers ang bilin ng mga doktor. Hanggang sa dumating na nga ang araw ng isasagawang pag-aaral ng mga siyentista. Sagot naman ng institute ang transportasyon na magdadala sa mga volunteers sa kanilang pasilidad sa Laguna.

Namangha si Arman sa malaki at modernong gusali na pinagdalhan sa kanila. Pagdating duon ay agad silang dinala sa briefing area kung saan ay pinapirma sila ng waiver at kontrata. Matapos ang ilang mga paliwanag ay isa-isa nang ipinakilala sa mga volunteers kung kaninong doktor at siyentista sila nakatoka.

“Arman, tama ba?” bungad ng isang doktor kay Arman sabay abot ng kamay nito.

“Ah, opo,” tugon ni Arman sabay abot sa kamay ng doktor.

“Ako si Dr. Mariano, sa akin ka na-assign,” ang pakilala ng doktor sa sarili. “And this is Dr. Walters. Makakasama rin natin siya sa mga gagawin nating pag-aaral,” pagpapakilala naman niya sa kasamang banyaga.

“Hi, Arman. Nice to meet you,” bati ng banyagang siyentista at nakipagkamay rin kay Arman.

Isang tango at ngiti lamang ang naiganti ni Arman dahil hindi naman siya gaanong maalam sa wikang ingles.

“So, let’s go. Let’s start our work,” ang sabi ni Dr. Walters.

Dinala nila si Arman sa isang kwarto. May iba’t-ibang mga aparato at makinarya ang matatagpuan sa loob nito. Pagpasok nila ay isinara at ipininid ni Dr. Mariano ang pinto. Pinaupo nila si Arman at sinuri ang kanyang vital signs, ang temperatura ng kanyang katawan, blood pressure at pulso. Normal naman lahat ang nakuhang datos.

Tapos ay kinuhaan nila ng blood sample si Arman. Hindi naman ininda ni Arman ang pagtusok ng malaking karayom sa kanyang braso at ang pagkuha ng dugo mula sa kanyang ugat. Agad ding nilagyan ng bulak at tape ang tinusukang bahagi matapos siyang kuhaan ng dugo.

“Arman, bahagi ng aming pag-aaral ay ang pagsuri sa’yong katawan. Kaya kailangan mong hubarin ang mga damit mo,” ang sabi ni Dr. Mariano.

“Ah, eh lahat po ba?” tanong ni Arman.

“Yes, pahubad lahat ng damit,” tugon ng doktor.

Gaya ng sinabi ng doktor ay hinubad nga ni Arman ang lahat ng kanyang mga damit, mula sa kanyang polo, pantalon, at panloob. Ngayo’y nakatayo siyang hubo’t hubad sa harap ng dalawang doktor. Hindi na nahiya pa si Arman dahil sila lang naman ang nasa kwarto at mga lalaki rin ang dalawang doktor na kasama niya. Isa pa ay naisip niyang wala naman sigurong malisya dahil mga doktor sila at bahagi ito ng kanilang pag-aaral.

Pinatuntong siya sa weighing scale upang kunin ang kanyang timbang. Sunod ay sinukat naman ang kanyang taas.

“5 feet and 10 inches in height. Quite tall for a Filipino man,” komento ni Dr. Walters. “Well, with what I’m seeng, it’s not only his height that is above average,” dagdag pa ng banyaga habang ang tingin ng kanyang asul na mga mata ay bumaba at natuon sa pagitan ng mga hita ni Arman.

Hindi man lubos na naintindihan ni Arman ang sinabi ng banyaga ay nahiwatigan naman niya ang ibig nitong sabihin. Walang dudang patungkol sa kanyang malaking ‘alaga’ ang sinabi ng banyagang siyentista.

Umakyat ang tingin ng siyentista at pinagmasdan naman ang maskuladong pangangatawan ni Arman. “We should also take note of his great musculature. He has a well-built, muscular physique,” ang sabi ng banyaga na isinulat naman ni Dr. Mariano sa kanyang talaan. “His huge testicles might be producing high level of testosterone which could be the cause of his increased muscle mass and growth,” dagdag pa nito. Muli ay isinulat ni Dr. Mariano ang mga sinabi ng kasamang siyentista.

“Arman, I want you to flex your arm,” ang sabi ni Dr. Walters kay Arman.

Nakuha naman ni Arman ang nais ipagawa ng banyaga dahil sa ginawa nitong pagmuwestra. Itinaas niya ang kanang braso at ibinaluktot nang madiin upang palabasin ang malaking ‘daga’ sa kanyang braso.

Kumuha ng medida si Dr. Mariano at inikot ito sa makapal na braso ni Arman upang sukatin ang laki ng kanyang biceps. Gayon din ang ginawa sa kaliwa niyang braso. Sinukat din ang lapad ng mga balikat ni Arman. Tapos ay inikot ang medida palibot sa kanyang matikas ba dibdib upang sukatin din ito.

Nakaramdam ng kaunting pagkailang si Arman dahil gayon na lang kalapit ang doktor sa hubad niyang katawan habang sinusukat ang kanyang dibdib. Halos ramdam na niya sa kanyang balat ang init ng hininga nito.

“Now, Arman, this is still part of our procedures. We also have to take measurements of your genitals,” sabi ni Dr. Walters sabay turo sa ibabang bahagi ni Arman.

Nahiwatigan naman ni Arman ang nais ipakahulugan ng banyaga.

“Pakilagay ang kamay sa likod at pakibuka ang legs,” ang utos ni Dr. Mariano.

Tumalima naman si Arman sa utos ng doktor, inilagay niya ang kanyang mga kamay sa likuran at ibinuka ang kanyang mga hita. Naiilang man ay hinayaan na niya ang doktor na gawin ang pakay nito sa kanyang ari.

Hinawi ni Dr. Mariano ang ilang hibla ng kulot na bulbol at idinikit ang dulo ng medida sa pinakapuno ng titi ni Arman. Gamit ang isang kamay ay bahagyang inangat ni Dr. Mariano ang natutulog na alaga ni Arman at itinapat sa hawak niyang medida upang sukatin ang haba nito.

“4.5 inches,” sambit ni Dr. Mariano sabay sulat ng nakuhang datos sa kanyang talaan.

“Wow, that’s kinda long for a flaccid cock,” ang sabi naman ni Dr. Walters.

Inutusan ni Dr. Mariano si Arman na hawiin at hawakan pataas ang kanyang titi at ibuka pa nang husto ang kanyang mga hita. Ginawa naman ni Arman ang sinabi ng doktor dahilan upang mas malantad ang mapipintog at naglalakihan niyang mga bayag sa mapanuring mga mata ng mga doktor.

Marahang hinila ni Dr. Mariano ang nakalawlaw na mga bayag ni Arman at inikot ang medida sa palibot nito upang sukatin ang sirkumperensya (scrotal circumference).

Kinuha ni Dr. Mariano ang caliper na siyang gagamitin niya upang sukatin naman ang diyametro ng mga bayag ni Arman.

“Ah, eh, hindi po ba masakit yan,” ang naibulalas ni Arman nang makita ang metal na instrumento na animo’y malaking sipit. Halata ang pag-aalala at pag-aalangan sa kanyang mukha.

“Don’t worry. Hindi naman ito masakit, basta relax ka lang,” ang paninigurado naman ni Dr. Mariano.

Napalunok na lamang si Arman, halata ang kaba habang inilalapit ng doktor ang metal na istrumento sa kanyang ari.

“Uugh!” Bahagyang napaigtad si Arman nang tuluyang kumagat ang caliper sa maselan niyang mga bayag.

Agad namang tinala ni Dr. Mariano ang nakuhang sukat. Inalis niya ang caliper at inadjust ang pagkakabuka ng mga sipit nito. Sunod ay sinukat din niya ang lapad at haba ng bawat bayag ni Arman. Sa ginagawang ito sa kanya ng doktor ay hindi maiwasang maisip ni Arman na para siyang isang torong pangkasta na sinusukatan ng laki ng bayag.

Matapos ang ginawang pagsusukat ay pinatayo nila nang tuwid si Arman sa isang sulok.

“Arman, kailangan ka naming kunan ng litrato para sa aming documentation. Hwag kang mag-alala dahil highly-confidential naman ang mga litratong kukunin namin. Ibig sabihin ay walang ibang makakakita nito kundi kami lamang mga doktor at scientist na nagsasagawa ng pag-aaral,” pagpapaliwanag ni Dr. Mariano kay Arman.

Tumango lamang si Arman bilang pagsang-ayon. Wala naman siyang ibang pagpipilian dahil bahagi ng kontrata nila ay ang pagsunod sa mga sasabihin ng mga doktor.

“Sa gilid lang ang mga kamay, Arman,” ang sabi ni Dr. Mariano nang mapansing nakakuyom sa harapan ang mga kamay ng kanilang volunteer. “Tayo ka nang tuwid,” dagdag pa nito.

Tumalima naman si Arman at inilagay sa magkabilang gilid ang kanyang mga kamay dahilan upang malantad muli ang kanyang ari. Tumayo siya nang tuwid at sinimulan siyang kunan ng litrato ni Dr. Mariano.

Una ay kinuhanan ng whole body picture ang nakahubo’t hubad na si Arman nang nakaharap. Tapos ay pinatagilid nila siya upang kuhaan naman ng side view sa kanang bahagi. Tapos ay kaliwang bahagi naman. Pinatalikod din nila si Arman upang makuhaan din ang likod na bahagi ng kanyang katawan.

“Kamay sa likod at pakibuka ang mga hita,” ang sabi ni Dr. Mariano.

Sumunod naman si Arman sa sinabi ng doktor. Lumapit si Dr. Mariano at umupo nang patalungko sa harapan ni Arman. Malapitan niyang kinuhaan ng litrato ang nakalantad na ari ni Arman. Lumipat siya sa gilid upang kuhaan din ito ng side view angle. At natapos din ang paglilitrato nila sa barakong volunteer.

“Arman, bilang bahagi pa rin ng aming pag-aaral ay kailangan nating patayuin ang ari mo,” ang sabi ni Dr. Mariano.

Nabigla si Arman sa sinabing iyon ng doktor. Parang nakaramdam siya ng hiya at pagkailang. Muli ay siniguro naman ng mga doktor na bahagi lamang ito ng kanilang pag-aaral.

“Here, to help you get aroused,” sambit ni Dr. Walters sabay abot ng ilang mga magazines kay Arman.

“Sabihan mo na lang kami kapag ready ka na,” ang bilin ni Dr. Mariano.

Pinaupo nila si Arman sa isang couch. Sinimulang buklatin ni Arman ang mga magazines na ibinigay sa kanya. Bawat pahina ay puno ng mga larawan ng mga seksing babae. May ilan pang mga larawan kung saan talagang hubo’t hubad na ang mga babae. Ang mga ngiti sa magaganda nilang mukha ay tila nang-aakit at nanghahalina.

Tuloy sa pagbuklat si Arman, halos manlaki ang kanyang mga mata sa mga pornograpikong larawan na kanyang nakikita. Tinatablan na siya ng libog at nag-iinit ang kanyang katawan. Unti-unti na ring nagigising ang kanyang ‘alaga’. Nagsimula itong pumintig at tumibok. Halos dumoble ang haba at taba nito. Maya-maya pa ay tuluyan na ngang nanigas at tumirik ang burat ni Arman.

“Arman, ok na ba?” tanong ni Dr. Mariano.

Nahihiyang tumayo si Arman dahil tirik na tirik ang kanyang tarugo. Ngunit ito naman talaga ang pakay ng mga doktor kaya’t tumayo na rin siya at hinarap ang mga ito. Agad tumambad sa dalawang doktor ang tirik na tirik at naninigas na burat ng barakong si Arman.

“Wow! What a huge cock!” bulalas ni Dr. Walters.

“It’s my first time to see a penis as big as this from a native,” saad naman ni Dr. Mariano.

“Go measure it,” sambit ni Dr. Walters.

Lumapit si Dr. Mariano kay Arman at inihanda ang kanyang medida. Sinukat ng doktor ang naghuhumindig at gasawang burat ni Arman na pumipintig-pintig pa.

“7.2 inches,” sambit ni Dr. Mariano sabay sulat ng datos sa kanyang talaan.

“That’s huge!” komento ni Dr. Walters. “Now measure the girth.”

Ipinaikot ni Dr. Mariano ang medida sa pumipintig-pintig at naninigas na tarugo ni Arman upang sukatin ang kabilugan o ‘girth’ nito.

“5.5 inches of girth. That’s incredibly thick,” komento muli ni Dr. Walters.

“Kailangan din naming kunan ng litrato ang nakatayo mong ari bilang bahagi ng documentation,” ang sabi ni Dr. Mariano kay Arman. “Pakilagay sa likod ang kamay at pakibuka ang legs mo.”

Sumunod si Arman at inilagay sa likod ang kanyang mga kamay at ibinuka ang mga hita. Si Dr. Walters naman ay ipinapakita kay Arman ang mga hubad na larawan ng mga babae sa magazine upang mapanatili ang kanyang libog at ang paninigas ng kanyang tarugo habang si Dr. Mariano ay abala sa pagkuha ng mga litrato. Malapitang kinuhaan ng litrato ang naninigas at tirik na dambuhalang batuta ng barako.

Sunod ay pinahiga nila si Arman sa isang examination table.

Sa magkabilang gilid nito ay may mga patungan na animo’y armrest ng isang upuan. Duon ay ipinatong ang mga binti ni Arman kaya’t nakahiga siyang nakabukaka, animo’y isang babaeng manganganak. Sa ayos niyang iyon ay talaga namang lantad na lantad ang kanyang maselang bahagi.

Tuloy naman ang dalawang doktor sa ginagawa nilang pagsusuri sa ari ni Arman. Sinapo ni Dr. Walters sa kanyang kamay ang malalaking bayag ni Arman, tila tinatantya ang bigat nito. Maingat niya iyong pinagulung-gulong sa pagitan ng kanyang mga daliri, dinarama ang kabilugan ng bawat isa. Marahan ding pinisil ng doktor ang nakatindig pa ring tarugo ni Arman, dinarama ang katigasan nito. Sinuri din ng doktor ang bilugan at malakabuteng ulo ng kanyang burat. Muli ay kinuhanan ng litrato ang ari ni Arman.

“Arman, for the next part of our study, we have to collect semen and sperm from you,” ang sabi ni Dr. Walters.

Halatang hindi gaanong naintindihan ni Arman ang sinabi ng banyaga.

“Ah, kailangan naming kumuha ng semilya mula sa’yo,” pagpapaliwanang muli ni Dr. Mariano.

Nagulat at natigilan si Arman sa narinig. “Kailangan pa ho ba talaga iyon?” may pag-aalangan niyang tanong.

“Oo Arman, bahagi rin kasi ito ng aming pag-aaral,” pagpapaliwanag ni Dr. Mariano.

Nag-aalangan man ay wala nang nagawa si Arman kundi hayaan ang mga doktor sa balak nilang gawin dahil gaya nga ng sabi nila ay bahagi ito ng kanilang isinasagawang pag-aaral.

“Gagamit tayo ng isang aparato para sa pagkolekta ng semen,” saad ni Dr. Mariano.

Inilabas nila ang aparato na kanilang gagamitin at ipinatong sa isang stool malapit sa examination table kung saan nakahiga si Arman.

Mayroon itong maliit na makina kung saan naroon ang kontrol. May mahabang wire kung saan ay nakadikit ang isang malinaw na tubo. Ang loob ng tubo ay nalilinyahan ng malambot na materyal na silicone na nag-eexpand base sa laki ng bagay na ipapasok dito. May mga maliliit na umbok sa loob nito at sa dulo ng tubo ay may suction cup na nakonekta sa isang collection bag.

Kinuha ni Dr. Mariano ang tubo at maingat na ipinasok dito ang naghuhumindig na tarugo ni Arman.

“Oooohhh…” Bahagyang napaungol si Arman nang ipasok sa masikip na tubo ang kanyang burat. Ramdam niya ang lambot at dulas ng silicone na yumayakap sa kahabaan ng kanyang tarugo.

Kumuha naman ng restrainer si Dr. Walters at itinali sa magkabilang gilid ang mga kamay ni Arman gayundin ang kanyang mga binti na nakabuka at nakapatong sa leg rests ng examination table.

“Teka, bakit niyo po ako tinatali?” pagtataka ni Arman.

“Kailangan yan upang maiwasang makagawa ka ng mga unnecessary movements. Baka kasi makaapekto sa equipment natin,” paliwanag ni Dr. Mariano. “Maghanda ka na, Arman. I-oon ko na ang machine,” sabi ng doktor sabay pindot sa buton ng aparato.

“Ayyyiee!” Napaigtad si Arman at tila kinuryente nang magsimulang manginig o magvibrate ang tubo kung saan nakapasak ang kanyang naghuhumindig na tarugo. Awtomatiko ring nagtaas-baba ang tubo na animo’y sinasalsal ang kanyang burat. Ang silicone lining naman sa loob nito ay salitang lumuluwag at sumisikip, ramdam niya ang mga umbok sa loob nito na humahagod sa naniningas na kahabaan ng kanyang batuta. Ang suction cup naman ay tila hinihigop at sisipsip ang ulo ng burat niya.

“Aaaahhh… Ooooohhh… Ooooohhh…” Hindi mapigilang mapaungol ni Arman. Halos tumirik ang mga mata niya sa sobrang sarap ng kakaibang sensasyon na kanyang nadarama.

Ang barakong si Arman ngayon ay tila isang bakang ginagatasan, ngunit hindi siya isang inahing baka kundi isang matikas na toro, at ang gatas na kinokolekta sa kanya ay kakaibang uri ng krema. Halos mabaliw siya sa kakaibang sarap na idinudulot ng makinang nanggagatas sa kanyang dambuhalang burat. Lalo pang nag-umigting ang paninigas ng kanyang burat sa loob ng tubo.

“Aaahhh… Aaaahhh… Ugh!” Napaliyad si Arman at halos barurutin na nang husto ang nagva-vibrate na tubo na nagtataas-baba sa kahabaan ng kanyang burat.

“Aaahhh… Aaaahhh… Oooohhh…” Puro ungol at halinghing ang namutawi sa bibig ng barako dahil sa sobrang sarap na nadarama.

Maya-maya pa ay naramadaman niya ang namumunong presyon sa kanyang puson at balakang, hudyat na nalalapit na ang paglabas ng kanyang ‘gatas’. Napaliyad si Arman, umunat ang mga daliri sa kanyang mga paa at napahiyaw nang malakas habang sunud-sunod ang pagpulandit ng masagana at malapot na katas ng kanyang pagkalalaki.

“Aaaahhhh… Aaaahhh…Aaarrrgghh!!!” Tila isang torong nagngangalit si Arman habang tuluy-tuloy ang paglabas ng malakrema niyang ‘gatas’.

Dumiretso sa collection bag ang inilabas niyang katas. Napakalapot nito at animo’y sagu-sagong kondensada. Ngunit tuloy pa rin ang makina sa panggagatas kay Arman.

Dahil kakatapos lamang niyang magpalabas ay naging sobrang sensitibo ang ulo ng matigas pa ring burat ni Arman. Halos mangisay siya habang tuloy pa ring sinisipsip ng nanginginig na tubo ang sensitibong ulo ng kanyang burat. Tila siya kinukuryente at halos magpapadyak, nga lang ay nakatali ang kanyang mga paa. Ang tanging nagawa ng barako ay ang mapaliyad, mangisay, umungol at magsisigaw.

“Aaaahhh! Oooohhh! Aaaahhh! Tangina… Aaaahh…”

Sa ikalawang pagkakataon ay muling nilabasan si Arman. Pumipintig at tumitibok ang kanyang naninigas na tarugo habang sumusuka ng malapot na katas.

Agad pinatay ni Dr. Mariano ang makinang nanggagatas sa barako. Habol-hininga si Arman, butil-butil ang pawis sa kanyang noo, leeg at dibdib.

“Let’s test his limits. Turn it on again,” ang utos ni Dr. Walters sa kanyang kasama.

“But he already came twice,” ani Dr. Mariano.

“Well, let’s see if he can do it the third time. C’mon, turn that on,” pagpupumilit ng banyaga.

Sumunod na rin si Dr. Mariano at muling pinaandar ang makina.

“Aaaghh! Na naman? Tama nnaaaa… aahhh…” Panay ang pag-ungol ni Arman nang muli ay umandar ang makinang nanggagatas sa kanya. Medyo lumambot na ang kanyang titi ngunit dahil sa sensasyong dulot ng makina ay muli na namang nagigising ang kanyang alaga.

May kinuhang kung anong bagay si Dr. Walters. Animo’y isang mikropono. In-on niya ito at nagsimulang manginig ang dulo nito. Isa iyong vibrator.

“Now, for additional stimulation.” Lumapit ang banyagang siyentista at idinikit ang nanginginig na vibrator sa malalaking bayag ni Arman.

“Aaaahhh! Oooohhh! Mmmmm…” Nangisay at napaliyad ang barako dahil sa nakakakiliting sensasyong dulot ng vibrator. Tila may mga boltaheng dumadaloy sa kanyang katawan. Pilit man niyang gustong kumawala ay hindi niya magawa dahil nakatali ang kanyang mga kamay at paa.

Napapikit na lamang si Arman. Napakuyom ang mga daliri niya sa paa at kamay, hindi niya malaman kung saan ipapaling ang ulo. Ang matikas niyang dibdib at tiyan na tila hinulmahan ng mga pandesal ay umaalon sa bilis ng kanyang paghinga.

Di nagtagal ay muling nilabasan ng katas si Arman. Hindi na nga lang ito kasing lapot ng mga nauna niyang inilabas.

Nilabasan na siya ngunit tuloy pa rin ang paghigop at pagsalsal ng makina sa burat ni Arman habang ang vibrator naman ay pirming nakadikit sa malalaking niyang bayag. Halos mapahiyaw na si Arman. Ang burat naman niya ay tila isang matapang na sundalo na hindi pa rin sumusuko at nananatiling nakatindig.

“Aaahhh… Aaaahhh…” Panay ang pag-ungol ni Arman at halos tumirik na ang kanyang mga mata. Hanggang sa nilabasan siya sa ika-apat na pagkakataon.

“Ooaahhh… Aaaahhh…. ugh…” Napaliyad si Arman at nanginig ang buong katawan habang sumisirit ang katas ng kanyang pagkalalaki. Hindi na ito kasing lapot at kasing dami ng nauna niyang pagpapalabas.

Pinatay ni Dr. Mariano ang makina at ang vibrator.

“He came four times in a row. That’s impressive,” nakangising komento ni Dr. Walters.

Maingat na hinugot ni Dr. Mariano ang tubo mula sa nanlambot nang titi ni Arman, malagkit ito at basa pa ng tamod.

Hinihingal at habol-hininga si Arman, pawisan na ang kanyang katawan. Kinalas na ang mga tali sa kanyang kamay at paa ngunit hindi pa rin niya kayang bumangon dulot nang sobrang pagkapagod. Tila piniga at kinatas nang husto ang kanyang pagkalalaki. Binigyan siya ng kaunting panahon upang makapagpahinga at makabawi ng lakas. Tapos ay pinayagan na siyang magbihis. Binigyan siya ng inuming hinaluan ng mga bitamina at mineral na makakatulong magpanumbalik ng kanyang lakas.

“We’re done here, Arman. Salamat ulit sa partisipasyon mo sa aming pag-aaral,” sambit ni Dr. Mariano.

“Ah, walang anuman ho. Sana nakatulong ako sa inyo,” tugon ni Arman.

Matapos ang isinagawang pag-aaral at pananaliksik ay muling tinipon ang mga volunteers at binigay ang kaukulang bayad na ipinangako sa kanila. Inihatid din sila pauwi sa kanilang bayan.

Pagkauwi sa bahay ay agad dumiretso si Arman sa kanilang kwarto upang makapagpahinga. Napagod siya sa byahe at dahil na rin sa paulit-ulit na ginawang panggagatas sa kanya. Sulit naman ang kanyang pagod dahil binayaran siya ng malaking halaga na magagamit nila para sa pagtatapos ni Arnel at sa darating na pasukan.

Lahat talaga ay gagawin ni Arman para sa kanyang pamilya.

Itutuloy.

Kabanata 11: Pagdakip

Inabutan na ng gabi sa daan si Arman pauwi galing trabaho. Tanging ang liwanag ng buwan at ang dalang flashlight ang nagsisilbi niyang tanglaw sa kadiliman ng gabi. Naglalakad siya sa gilid ng daan nang walang anu-ano’y may isang sasakyan ang huminto sa tapat niya. Bumukas ang pintuan ng kotse at lumabas mula rito ang ilang mga kalalakihan. Dalawa sa mga lalaki ang humablot sa mga braso ni Arman.

“Teka ano to?! Sino kayo?!” pagalit na bulyaw ni Arman sa mga lalaki. Sa angkin niyang lakas ay nagawa niyang kalasin ang pagkakahawak ng mga lalaki sa kanya, sa isang wasiwas lamang ng makakapal niyang mga braso ay nagawa niyang maitulak at patumbahin ang mga ito.

“Malakas ka ha,” sambit ng isang tinig mula sa likuran ni Arman.

“Agh!” Isang matigas na bagay ang ipinukpok sa batok ni Arman. Tuluyan siyang nawalan ng malay at hindi na nabatid ang sumunod na nangyari…

Nagising na lamang si Arman sa isang hindi pamilyar na lugar. Hindi niya mawari kung saan siya naroon, tila isang abandonadong gusali. Hindi niya maigalaw ang mga braso at binti. Duon niya napagtanto na siya ay nakagapos sa isang kahoy na frame na hugis ‘X’.

Ang mga braso niya ay nakadipa nang paitaas, ang mga kamay ay nakatali sa bandang itaas na bahagi ng ekis na frame. Ang mga paa naman niya ay nakabuka at nakatali rin sa ibabang bahagi ng frame. Halos hindi siya makagalaw dahil sa higpit ng pagkakagapos sa kanya.

Pinilit makawala ni Arman mula sa pagkakagapos ngunit sadyang matibay ang makakapal na lubid na nakatali sa kanya.

“Tulong! Nasaan ako?! Tulong! Tulungan niyo ko!” pagsusumigaw ni Arman. Ngunit anumang gawin niyang sigaw ay walang makarinig sa kanya at kahit magpumilit pa ay hindi niya magawang makawala sa pagkakagapos.

Siya namang pagdating ng apat na kalalakihang animo’y mga goons sa pelikula. “Huwag ka nang sumigaw, mapapaos ka lang. Wala namang makakarinig sa’yo dito,” sambit ng lider ng grupo.

“Sino ba kayo? Anong kailangan niyo sa’kin?” pagtatanong ni Arman.

Ngisi lamang ang itinugon ng lider ng grupo.

Dumating ang isang payat na lalaking pamilyar kay Arman, nga lang ay hindi na niya maalala kung saan niya ito nakita noon.

“Sigurado ka ba talaga sa isang ’to?” tanong ng lider ng grupo sa payat na lalaki.

“Oo naman. Sigurado akong malaki ang kikitain niyo sa isang yan,” sagot naman nito.

“Makikita natin,” tugon ng lider ng grupo. Sinenyasan niya ang isa sa kanyang mga tauhan. “Sige, talupan na yan,” utos niya sa tauhan.

Ngingisi-ngising lumapit kay Arman ang isa sa mga lalaki. Mula sa kanyang bulsa ay hinugot niya ang isang balisong. Hinablot niya ang kamisetang suot ni Arman at sinimulan iyong gupitin at punitin gamit ang talim ng balisong.

Pilitin mang magpumiglas ni Arman ay hindi niya magawa dahil siya ay nakagapos. Hanggang sa tuluyan nang nahubad ang kanyang pang-itaas na kamiseta dahilan upang malantad ang matipuno niyang katawan.

“Ang laki ng katawan niyan ah. Machong-macho, parang si Machete,” komento ng isa sa mga ‘goons’.

“Ano ba talagang kailangan niyo sa’kin? Mga bakla ba kayo?” bulyaw ni Arman sa mga estrangherong dumakip sa kanya.

Lumapit ang lider ng grupo at binigwasan sa sikmura si Arman. “Sinong bakla, ha?!” paangil nitong sigaw.

“Agh!” Napaubo nang malakas si Arman dulot ng matinding sakit na gumuhit sa kanyang sikmura. Kahit tadtad ng matitigas na kalamnan na animo’y pandesal ang kanyang tiyan ay hindi pa rin niya naiwasang masaktan nang siya ay sikmuraan.

“Tuluyan mo na yan at nang makita natin kung anong pinagmamalaki niyan,” utos ng lider sa kanyang tauhan.

Ipinagpatuloy ng tauhan ang kanyang gawain. Gamit ang talim ng balisong ay kanyang hiniwa at pinagpupunit ang suot na pantalon ni Arman hanggang sa mahubad ito nang tuluyan. Tanging ang panloob na puting brief na lamang ang natirang suot ni Arman. Ang malaki niyang alaga ay namumukol at halos kumawala na mula sa kakapiranggot na telang tumatakip dito.

“Mukhang may ipagmamalaki nga talaga yang gagong yan ah,” sambit ng lider ng mga goons. “Sige, alisan na ng balot yan.”

Ngumisi nang nakakaloko ang inutusang tauhan nang tuluyan niyang gupitin at punitin ang kahuli-hulihang saplot ni Arman. Humagalpak ng tawa ang mga goons nang tuluyang mahubuan ang kanilang bihag.

Ang barakong si Arman ngayon ay nakagapos nang hubo’t hubad, ang maskulado niyang katawan ay nakalantad nang buong-buo sa harap ng mga estrangherong dumakip sa kanya at ngayo’y kumukutya at nagtatawa sa kanyang kahubaran. Ni hindi niya magawang takpan ang nakabuyangyang niyang ari dahil nakatali ang kanyang mga kamay.

Sinipat at pinagmasdan ng lider ng grupo ang maselang bahagi ni Arman. Hindi maikakaila ang pambihirang sukat nito. “Malaki nga talaga ang kargada ng isang ’to ah,” sambit ng lider ng mga goons habang sinusuri ng kanyang mga mata ang dambuhalang alaga ng kanilang bihag.

“Sabi sa’yo eh. Kaya dapat lang na malaki din ang ibayad mo sa’kin dahil siguradong tiba-tiba kayo dyan,” ang sabi ng payat na lalaki.

Humugot sa kanyang bulsa ang lider ng grupo at inilabas ang makapal niyang wallet. Nagbilang siya ng ilang halaga ng pera tapos ay inabot iyon sa payat na lalaki.

“Oh ayan. Pasalamat ka at jackpot kami dito,” ang sabi ng lider ng mga goons.

Tuwang-tuwa namang binilang ng payat na lalaki ang malaking halaga na kanyang natanggap. “Sige, sibad na ko. Kayo nang bahala dyan,” ang sabi niya. Bago lumisan ay lumapit siya kay Arman at ngumisi. “Magpakabait ka dito ah hahahaha,” mapang-uyam nitong sambit sabay pinitik nang malakas ang nakatungong ulo ng burat ni Arman.

“Aaahh!” Napahiyaw sa sakit si Arman dahil sa ginawang pagpitik sa kanyang ari.

Tatawa-tawang lumisan ang payat na lalaki dala ang malaking halagang ibinayad sa kanya.

Pinagkatuwaan naman ng mga goons ang nakagapos at hubo’t hubad nilang bihag na si Arman.

“Ang laki ng betlog niyan ah, lawlaw na lawlaw pa hahahaha,” biro ng isa sa mga goons.

“Pwede nang ilaga yan,” sabat naman ng isa.

“Ano, hindi mo maitago yang itlog mo ano? Hahahaha!” pang-aasar pa ng isa sa mga goons.

Lumapit ang isa sa kanila at pabirong inalog-alog ang naglalakihang mga bola ni Arman. Nagtawanan ang grupo sa ginawa niyang iyon.

“Laki ng ulo nito ah, parang almires,” komento naman ng isa sabay pabirong hinimas ang bilugang ulo ng natutulog pang sawa ni Arman.

“Ugh!” Napaigtad si Arman dahil sa ginawang paghimas sa maselang bahaging iyon.

“Mukhang malakas ang kiliti mo dito ah,” mapang-asar na sambit ng isang goon sabay paulit-ulit na kinalabit ang nakalitaw na ulo ng burat ni Arman.

“Ugh! Uuuhh!” Muling napaigtad si Arman. Nagtawanan at naghalakhakan naman ang mga goons.

Magkahalong pagkapahiya at galit ang nararamdaman ni Arman. Kung hindi sana siya nakagapos ay kayang-kaya niyang patumbahin ang mga lalaking iyon. Ngunit wala siyang magawa nang mga oras na iyon kundi tiisin ang pang-aasar at pagtatawa sa kanya.

“Hoy, dahan-dahan at baka malamog yan,” paalala ng lider sa nagkakatuwaan niyang mga tauhan.

“Ano ba talagang kailangan niyo sa’kin?” pagtatanong muli ni Arman na halos magmakaawa na sa mga bumihag sa kanya. Wala siyang maisip na dahilan kung ano ang nagtulak sa mga estrangherong iyon upang siya’y dakpin, igapos at hubaran pa.

“Malalaman mo mamaya. Paparating na yung kliyente namin,” tugon ng lider ng grupo.

Di nagtagal ay dumating ang isang may-edad nang lalaki. Nasa higit 60 anyos na ito, singkit ang mga mata at may kaputian ang kulay ng balat. Mababatid sa pisikal niyang katangian na siya ay isang banyaga mula sa bansang Hapon. May dala siyang tungkod na gamit niya upang alalayan ang sarili sa paglakad.

“Ser, good evening,” bati ng lider ng grupo sa matandang Hapon.

“Good evening,” bati naman ng Hapon sa wikang ingles ngunit nangingibabaw pa rin ang punto at tunog-Hapon ng kanyang salita.

Lumapit ang matanda sa nakahubo’t hubad pa ring si Arman. Pinagmasdan niya ang maskuladong katawan ng nakagapos na bihag, tila kinikilatis ang angkin nitong kakisigan. Nang mga sandaling iyon ay pawisan na si Arman, nangingintab ang moreno niyang balat na lalo namang nagpalitaw sa hulma ng matitigas at mauumbok na muscle niya sa katawan. May sinambit ang matanda sa wikang Hapon.

“Sabi ni tanda ang ganda raw ng katawan mo,” ang sabi ng lider kay Arman.

Naglakbay ang tingin ng matanda patungo sa nakalantad na ari ng bihag. Sinapo ng matanda sa kanyang palad ang nakalawlaw na mga bayag ni Arman. Inalog, marahang nilamas at kinapa ang naglalakihang mga bola ng barako.

“Uuuhhh… Uuuhhh…” Hindi mapigilang mapaanas ni Arman habang nilalamas ng matandang Hapon ang kanyang mga bayag.

Sunod namang kinilatis ng matanda ang titi ni Arman. Hinawakan niya ang kahabaan nito at pinisil-pisil. Pinapaling-paling pa niya ito upang matignan sa iba’t-ibang anggulo, tila kumikilatis ng karneng bibilhin. May ibinulong ang matanda sa lider ng mga goons.

“Hai,” tugon ng lider. Tinawag niya ang isa sa mga tauhan at iniabot sa kanya ang isang botelya ng langis. Binigay naman niya iyon sa matandang Hapon.

Nagbuhos ng langis ang matanda sa kanyang kamay gayon din sa ari ni Arman. Sinimulang salsalin ng matanda ang burat ng barakong bihag.

“Anong ginagawa niyo?! Tangina!” pasigaw na bulalas ni Arman. Pilitin man niya ay hindi niya mapigilan ang natural na reaksyon ng kanyang katawan. Dahil sa langis ay talaga namang napakadulas at mainit ang ginagawang pagtaas-baba ng kamay ng Hapon sa kanyang kahabaan. “Aaahhh… Oooohhh…” Napapaungol si Arman lalo na sa tuwing madadako ang kamay ng matanda sa bilugang ulo ng kanyang alaga. Hindi nagtagal ay tuluyan na siyang tinigasan. Tirik na tirk at gabakal sa tigas ang dambuhala niyang tarugo.

“Ohohohohoho,” tawa ng matandang Hapon na tuwang-tuwang pinagmasdan at tinitigan ang naninigas at pumipintig pang burat ni Arman. Manghang-mangha ang matanda sa kakaibang laki ng ari ng kanilang bihag.

“Tanginang burat yan, ang laki ah,” komento ng lider ng mga goons.

May ibinulong muli ang matanda sa lider ng mga goons.

“Hai, hai,” tugon naman nito.

Kumuha ng silya ang isa sa mga goons at pinaupo roon ang panauhin nilang Hapon. Ang lider naman nila ay may kinuhang kung anong bagay. Tila isang malaki at matambok na unan ngunit mayroon itong butas na nahahawig sa hugis ng ari ng babae. Lumapit ang lider ng grupo kay Arman dala ang unan na iyon. Ipinasok niya ang naghuhumindig na burat ni Arman sa malapukeng butas ng unan.

“Aaaahhh…” Napaungol si Arman. Bahagyang hinugot ng lider ang unan tapos ay muling isinulong at ipinasak dito ang burat ng kanilang bihag. Paulit-ulit ang ginagawa niyang paghugot at pag-abante ng unan.

“Ooohhh…Ooohhh… Aaahhhh…” Panay ang pag-ungol ni Arman habang labas-masok ang dambuhala niyang burat sa butas ng unan na animo’y puke. Pakiramdam niya ay para siyang kumakantot ng masikip at madulas na kepyas.

Tuwang-tuwa naman sa panunuod ang matandang Hapon.

“Ano? Masarap ba ha? Hehehehe,” ngingisi-ngising biro ng lider ng mga goons habang tuloy ang ginagawa niyang pagpapakantot ng unan kay Arman.

Sa sobrang sarap ay napapaliyad na rin si Arman, sinasalubong ng kanyang balakang ang bawat pag-usad ng unan, binabarurot ang malapukeng butas nito.

Tuluyang hinugot ng lider ang unan at inilayo kay Arman.

“Uuuhhh…” Napaliyad si Arman at tila hinahabol pa ang unan na nagdudulot sa kanya ng sarap. Kita ang pagtulo ng paunang katas mula sa kanyang dambuhalang burat.

Nagtawanan naman ang mga goons.

“Boss, mukhang nabitin yan ah,” biro ng isa.

Muling ipinasok ng lider ang naghuhumindig na tarugo ng bihag sa malapukeng unan na kanyang hawak. Sinalubong naman iyon ni Arman at inabante ang kanyang balakang.

“Sige lang, kantot lang nang kantot. Buntisin mo to,” sambit pa ng lider ng grupo.

Nadala na ng libog si Arman. Halos hindi na iginagalaw ng lider ng mga goons ang hawak niyang unan, si Arman na mismo ang nag-aatras-abante ng kanyang balakang upang barurutin ang malapukeng unan na iyon.

“Aaahhh… Ooohhhh… Oooohhh…” Panay ang pag-ungol ni Arman at napapapikit na rin sa sobrang sarap. Panay na rin ang paglilikot at pagkuyom ng mga daliri sa kanyang paa’t kamay.

Hinugot ng lider ng mga goons ang unan nang mahiwatigan niyang nalalapit nang labasan si Arman.

“Tangina!” Napamura si Arman dahil sa pagkabitin, napaliyad pa ang kanyang balakang na animo’y kinakantot ang ere.

Nagtawanan muli ang mga goons dahil sa nakitang pagkabitin ni Arman.

Gamit ang daliri ay itinulak pababa ng lider ang naghuhumindig na tarugo ni Arman tapos ay biglang binitiwan dahilan upang umigkas ito na animo’y spring.

“Agh! Aaahhh!” Napahiyaw si Arman nang humampas ang kanyang burat sa kanyang puson. Nagtalsikan ang malalaway na paunang katas ng kanyang burat.

Muling kinuha ng lider ang unan at ipinasak ulit dito ang tarugo ng barakong bihag. Muling napaungol at napapikit sa sarap si Arman, labas-masok ang burat niya sa unan.

Nang nalalapit nang labasan si Arman ay hinugot na ng lider ang unan, dinuraan ang kanyang kamay at siya na mismo ang nagsalsal sa naghuhumindig na tarugo ng barakong bihag. Dahil sa sobrang pagkalibog ay wala nang pakialam si Arman kung unan o kamay ang kanyang binabarurot, basta’t tuloy lang siya sa pagkadyot.

“Tangina mo, kinakantot mo kamay ko ha. Sige lang, lasapin mo yan. Lagot ka sa’kin mamaya,” sambit ng lider ng grupo.

Di nagtagal ay tuluyan na ngang nilabasan si Arman.

“Aaahhh… Aaahhh… Oooohhh… Oooohhh…” Sunud-sunod ang pagbulwak ng masaganang katas ng pagkalalaki ni Arman, tila kondesada sa lapot. Pawisan at habol-hininga si Arman, tumutulo ang huling patak ng malapot na tamod mula sa ulo ng titi niyang unti-unti nang lumalambot.

“Ohohohohoho!” Tuwang-tuwa ang matandang Hapon at tumayo pa sa kanyang kinauupuan habang pumapalakpak. Tinawag niya ang lider ng mga goons at may sinabi rito sa wikang Hapon. Panay naman ang pagtango ng lider bilang pag-ayon.

Sa utos ng kanilang lider ay nagsimulang kumilos ang mga goons. Kumuha sila ng lubid at tinalian ang pinakapuno ng titi at bayag ni Arman.

“Agh! Aaahhh!” Napahiyaw si Arman nang higpitan ang pagkakatali sa palibot ng kanyang ari. “Ano pa bang kailangan niyo sa’kin?!”

Ngingisi-ngising lumapit ang lider ng mga goons. “Alam mo yang si tandang Hapon, mayamang yakuza yan sa bansa nila. May kakaibang trip nga lang yan. Mahilig siyang mangolekta,” ang sabi ng lider ng grupo. Kinuha niya mula sa kalapit na mesa ang isang folder na naglalaman ng mga nakaimprentang larawan at ipinakita iyon kay Arman. “Ilan lang ’to sa mga koleksyon niya.” Makikita sa mga larawan ang mga pinatuyo at pinreserbang bahagi ng mga hayop. “Meron ditong sa baka, sa usa, sa kabayo. Meron pa ngang sa tigre at oso,” kwento pa nito. Tinitigan niya si Arman sa mata at ngumisi. “Alam mo ba kung anong parte yan?”

Base sa hugis ng mga iyon ay tila may hinuha si Arman kung ano ang mga iyon. Napalunok siya at bumilis ang tibok ng kanyang puso. Napuno ng takot at kaba ang kanyang dibdib.

“Titi at bayag,” ang sabi ng lider ng grupo. “At ngayon, yang sa’yo magiging bahagi na rin ng koleksyon ni tandang Hapon,” sambit pa nito. Iniabot sa kanya ng isa sa mga tauhan ang isang kutsilyong pakurba ang talim.

Nagsimulang mangatal si Arman, kumakabog ang dibdib at pinagpapawisan ng malapot habang papalapit sa kanya ang lider ng mga goons dala ang patalim. “Huwag. M-Maawa kayo. P-Pakiusap,” pagmamakaawa niya.

“Sayang naman yang kamachohan mo, pero ganon talaga,” mapang-uyam na sambit ng lider ng mga goons. Hinablot niya at hinila ang kabuuan ng ari ni Arman, titi at mga bayag. “Sana nasarapan ka sa pagkantot at pagpapalabas mo kanina dahil huli mo na yon. Magpaalam ka na sa junjun mo!”

“Huwag! Maawa kayo. Pakiusap. Maawa ka!” Halos maluha at mapaiyak na si Arman dala ng sobrang takot.

“Mabilis lang to,” nakangising sambit ng lider ng mga goons. Unti-unti ay inilapit niya ang patalim sa ari ni Arman.

“Huwag! Huwag! HWAAAAAAGGGG!!!”

---

“HWAAAAGGG!!!”

Napabalikwas ng bangon si Arman mula sa higaan. Malakas ang kabog ng kanyang dibdib at pinagpapawisan ng malapot ang hubad-baro niyang katawan.

“Mmmm… Hwag kang maingay Arman at baka magising si Miguel…” sambit ng naalimpungatang si Rosa na agad ding nakatulog ulit.

Bumangon si Arman at hinubad ang suot na salawal at brief. Binuksan niya ang lampara at tumapat sa liwanag nito. Hinawakan at kinapa niya ang kanyang ari, ang kanyang titi na bahagyang naninigas nang mga sandaling iyon at ang pares ng malalaking bayag na nakalambitin sa pagitan ng kanyang mga hita. Nakadama ng ginhawa si Arman ng kanyang makita at makumpirma na naroon pa rin ang isa sa mga pinakamahalaga niyang pag-aari.

Lumabas siya ng kwarto at uminom ng tubig. Agad din siyang bumalik sa kwarto pagkatapos. Hindi na niya isinuot ulit ang salawal at panloob at nahiga na lamang nang nakahubo’t hubad, hawak-hawak ang kanyang ari. Sinubukan niyang matulog ulit ngunit hindi na siya dalawin ng antok.

Lubos ang kanyang pasasalamat na siya ay nagising mula sa isang masamang panaginip.

Itutuloy.

Kabanata 12: Sa Gitna ng Kakahuyan

Maaga pa lamang ay tumungo na si Arman sa bahay ng kumpare niyang si Nilo. Hihiramin niya kasi ang jeepney ng kaibigan upang i-deliver sa kabilang bayan ang mga naani nilang kamote. Pumayag si Nilo na hiramin ni Arman ang kanyang jeep dahil wala naman siyang byahe sa araw na iyon. Ang bilin lamang niya ay ingatan ito ng kaibigan.

Marunong magmaneho si Arman dahil naturuan na rin siya ng kanyang kumpare. Lulan ng hiniram na jeep, bumalik muna siya sa kanilang bahay upang kuhain ang mga saku-sakong kamote na kanyang ide-deliver. Matapos maikarga ang lahat ng produkto ay agad nang lumarga si Arman patungo sa kabilang bayan.

Matiwasay namang narating ni Arman ang kalapit-bayan. Dumiretso siya sa pamilihan kung saan naroon ang pwesto ng kanilang malayong kamag-anak na siyang pagbabagsakan niya ng mga kamote. Matapos maibaba ang mga kamote at magkabayaran ay agad na ring lumisan si Arman.

Nasa gitna ng byahe si Arman pauwi sa kanilang bayan nang walang anu-ano’y biglang tumirik ang minamaneho niyang jeep. Sinubukan niyang paandarin ulit ang sasakyan. Umugong ang makina ngunit agad din itong namatay. Makailang beses pa ulit niyang sinubukan na paandarin ang jeepney ngunit hindi pa rin nagtutuloy ang pag-andar ng makina nito. Sa huli ay napagdesisyunan na niyang bumaba at tignan kung ano ang problema nito.

Binuksan ni Arman ang hood ng jeepney at sinuri ang makina nito. Mabuti na lang at pinadala sa kanya ng kumpare ang nakahandang toolbox na maaari niyang magamit sakali ngang magkaproblema ang sasakyan. Hinubad ni Arman ang kanyang kamiseta dahil siguradong papawisan siya at maaari rin itong madumihan. Kinuha niya ang toolbox at sinimulang kalikutin ang makina ng jeep.

Hindi gaanong maalam si Arman sa pagmemekaniko ngunit sinubukan niyang ayusin ang makina ng sasakyan sa abot ng kanyang nalalaman at makakaya. Sa ilalim ng sikat ng araw ay pilit niyang inaayos ang makina ng jeepney, tagaktak na ang pawis sa kanyang maskuladong katawan. Nangingintab sa pawis ang moreno niyang balat. Sa tuwing pupunasan niya ang pawis ay siya namang pagkalat ng grasa mula sa kanyang mga kamay.

Matapos kalikutin ang makina ay sinubukan ulit ni Arman na paandarin ang jeep. Tagumpay naman siya dahil agad ring umugong at umandar ang makina ng sasakyan. Iniligpit niya ang toolbox at ibinaba ang hood ng jeep. Pawisan ang kanyang katawan at may mga bahid ng grasa sa kanyang mukha, dibdib at braso. Hindi na muna niya isinuot ang hinubad na kamiseta dahil paniguradong madudumihan lang ito.

Sa pagkakatanda ni Arman ay may malapit na ilog sa lugar na iyon. Naisipan niyang tumungo sa ilog upang makapaghugas at makapaghilamos. Ipinarada niya sa gilid ang jeep at tinungo ang malapit na ilog.

Sa gitna ng kakahuyan ay naroon ang isang malinis na ilog. Napapalibutan ito ng nagtataasang mga puno at naglalakihang mga bato. Napakalinaw ng tubig na kumikislap pa sa ilalim ng sikat ng araw. Balak ni Arman na maghilamos lang sana ngunit tila nag-aanyaya ang malinis at malinaw na tubig. Naisip niyang tuluyan nang magtampisaw upang mahugasan na rin ang mga grasa sa kanyang katawan.

Hindi gaanong dayuhin ng tao ang bahaging iyon ng ilog. Dahil wala namang mga tao sa paligid ay tuluyan nang hinubad ni Arman ang kanyang mga damit upang hindi iyon mabasa. Ipinatong niya sa isang malaking bato sa pampang ng ilog ang hinubad niyang pantalon at maging ang panloob na brief.

Hubo’t hubad na lumusong sa tubig si Arman. Kumuha siya ng ilang lumot mula sa mga batuhan upang ipangkuskos sa kanyang mga kamay nang sa ganoon ay madaling maalis ang grasa. Nahugasan ng dalisay na tubig ang dungis sa kanyang katawan at pinadpad ng banayad na agos ang grasa. Natuwa naman si Arman sa lamig at linis ng tubig at nagawa pang magtampisaw. Tinungo rin niya ang malalim na bahagi ng ilog at sumisid dito.

Kasalukuyang lumalangoy si Arman nang walang anu-ano’y may narinig siyang mga sitsit.

“Pssst!”

Lumingon si Arman sa pinagmumulan ng mga sitsit at duon sa may pampang ng ilog ay nakita niya ang dalawang bakla. Ang isa rito ay nakapostura at gayak pambabae, mahaba ang buhok at balingkinitan ang katawan. Ang isa naman ay mukha pa ring lalaki sa ayos at pananamit ngunit mababakas sa pilantik ng mga kamay at lambot ng balakang ang tunay nitong kasarian. Halos manlaki ang mga mata ni Arman nang makitang hawak ng mga baklang iyon ang kanyang pantalon at brief.

“Mamang pogi sayo ba ito?” malanding pagtatanong ng baklang nakaposturang babae, sabay wasiwas pa sa ere ng brief ni Arman.

“Hoy! Akin yan, ibalik niyo yan!” bulyaw ni Arman sa mga binabae.

Ngunit imbis na masindak ay lalo lang nagtawanan ang dalawang bakla. “Halika, kunin mo sa amin,” ang malanding tugon ng isang bakla. Bitbit ang mga damit ni Arman ay tumakbo papunta sa kakahuyan ang dalawang binabae.

“Hoy! Ibalik niyo yan!” sigaw ni Arman. Agad siyang umahon sa tubig at patakbong hinabol ang dalawa.

Pagsapit sa kakahuyan ay tila naglaho ang dalawang binabae. Luminga-linga si Arman sa paligid upang hanapin ang mga baklang tumangay sa kanyang mga damit.

“Psssttt…” sitsit muli ng mga ito.

Gamit ang kanyang mga kamay ay pilit tinakpan ni Arman ang kanyang maselang bahagi, ngunit sa laki nito ay sadyang mahirap iyong ikubli.

“Nasaan kayo? Ibalik niyo mga damit ko!” sigaw ni Arman.

Lumabas naman mula sa kanilang pinagtataguan ang dalawang bakla na malanding humahagikgik.

“Hi, mamang pogi. Ako nga pala si Giselle,” pakilala ng baklang nakagayak pambabae.

“At ako naman si Berns,” pakilala naman ng isang bakla.

“Nasaan na yung mga damit ko? Ibalik niyo yon,” bulyaw ni Arman sa dalawang binabae.

“Ay suplado si kuya,” paismid na sambit ni Giselle.

“Mamang pogi, hwag mo nang takpan yan, nakita na namin yan eh,” sabi ni Berns.

“Oo nga, saka sa laki niyang talong mo eh parang hirap kang takpan,” sambit naman ni Giselle sabay hagikgik.

“Hindi lang talong ang malaki, pati itlog. Pwede na tayong magtorta!” Nagtawanan nang ubod landi ang dalawang bakla.

“Kayo talagang mga bakla, hindi naman kayo nanganganak pero dumadami kayo,” ang sabi ni Arman.

“Ay para kaming kabute, pag umuulan dumadami,” hirit ni Berns.

“Hindi ako nakikipagbiruan sa inyo ah. Ibalik niyo na yung mga damit ko,” bulyaw ni Arman sa dalawa.

“O sige ganito mamang pogi, ibabalik namin yung mga damit mo basta susunod ka sa amin,” ang sabi ni Giselle.

“Ano ba kasing gusto niyo?” angil ni Arman.

“Eh di syempre gusto naming makita yang tinatakpan-takpan mo dyan ahihihi,” sabi ni Berns.

“Mga gago pala kayo eh,” pagalit na sambit ni Arman.

“Ah ganon? O sige bahala ka na dyan. Hanapin mo na lang yung damit mo,” sabi ni Giselle sabay irap at talikod. “Halika na nga Berns,” anyaya niya sa kasama.

“O sige na, pagbibigyan ko na kayo basta ibalik niyo na yung mga damit ko,” ang sabi ni Arman na napilitan nang pumayag sa kondisyon ng dalawang binabae.

Nagtawanan naman ang dalawang bakla sa kanilang tagumpay.

“O sige mamang pogi, hwag mo nang takpan yan. Itaas mo yang mga kamay mo at ilagay sa likod ng ulo mo,” utos ni Giselle.

Wala nang nagawa si Arman kundi sumunod. Itinaas niya ang kanyang mga kamay at inilagay sa likod ng kanyang ulo. Sa ginawa niyang iyon ay tuluyan nang tumambad sa paningin ng dalawang bakla ang itinatago niyang alaga.

“Aaaaayyyy!” Panay ang pagtili ng dalawang binabae nang kanilang masilayan ang batuta at mga bola ng barako.

“Ibuka mo naman yung mga hita mo para mas makita namin,” ang sabi pa ni Berns.

Napilitan nang sumunod si Arman at ibinuka ang kanyang mga hita. Lalo namang nagtilian at nagtatatalon pa ang dalawang bakla.

Napakaswerte nga naman ng dalawang binabae dahil isang machong barako ang nakahain ngayon sa kanilang harapan, hubo’t hubad at basa pa ang katawan. Malaya nilang nasisilayan ang kabuuan ng maskuladong katawan ng barako, ang malagong tubo ng buhok sa mga kilikili nito, at higit sa lahat ay ang gasawang burat at gasantol na mga bayag na napalilibutan ng malagong bulbol.

“Ano masaya na ba kayo? Ibalik niyo na yung mga damit ko,” sambit ni Arman.

“Teka lang, hindi pa tapos ang laro natin,” sabi ni Giselle. Ngumisi ang bakla na tila may naisip na kapilyahan. “Ibabalik namin ang mga damit mo basta hindi mo ibaba yang mga kamay mo kahit anong mangyari. Dyan lang yan sa likod ng ulo mo,” sabi nito.

“Ano? Gago ka pala eh,” bulalas ni Arman. “Di ba kayo natatakot sa akin? Kayang-kaya ko kayong bugbugin kung gugustuhin ko. Kaya bago pa kayo masaktan eh ibalik niyo na yung damit ko,” bulyaw niya sa dalawa.

“Sige pag binugbog mo kami ipapa-barangay ka namin,” pagbabanta ni Berns.

“Oo nga, saka hindi na talaga namin ibabalik yung damit mo,” hirit naman ni Giselle.

“Lagot talaga kayo sa akin pag nakita ko kayo ulit,” paangil na sambit ni Arman na walang nagawa kundi sumunod sa gusto ng dalawang binabae. Muli niyang inayos ang kanyang posisyon, itinaas niya ang mga kamay at inilagay sa likod ng kanyang ulo. Sa ayos niyang iyon ay lantad din maging ang malagong tubo ng buhok sa kanyang kilikili na tuwang-tuwa namang pinagmamasdan ng dalawang bakla.

Lumapit ang dalawang bakla sa barako at sinimulang pisil-pisilin ang matitigas niyang muscles sa katawan.

“Tangina!” bulalas ni Arman na akma sanang pipigilan ang dalawa.

“Ops, bawal mong ibaba yang kamay mo di ba,” pagpapaalala ni Giselle.

Halos manlisik ang mga mata ni Arman sa galit ngunit wala siyang magawa kundi sundin ang nais ng dalawa.

“Ay ang tigas, sarap himasin,” ang sabi ni Berns habang tinutusok-tusok ng kanyang mga daliri ang matikas na dibdib ni Arman. Sumali rin si Giselle at hinimas-himas ng dalawang bakla ang matipunong dibdib ng barako na may mga butil-butil pa ng tubig.

Lumipat naman si Giselle sa makakapal na braso ni Arman at pinisil-pisil ang matitigas nitong biceps. Hindi rin nakaligtas ang mga pandesal sa tiyan ng barako at maging ang mga iyon ay isa-isang kinapa at pinisil ng dalawang binabae.

Kahit galit at pagkainis ang nangingibabaw sa damdamin ni Arman ay hindi naman niya maiwasang tamaan ng libog ngayong may dalawang bakla ang humihimas at tila sumasamba sa maskulado niyang pangangatawan. May kung anong parte ng kanyang pagkatao ang tila natutuwa sa tuwing may humahanga at nagnanasa sa angkin niyang kakisigan.

“Ay ang tambok ng puwet parang monay,” sabi ni Berns sabay pisil sa dalawang matatambok na pisngi ng puwet ni Arman.

“Tangina mo!” Napamura si Arman sa ginawang pagpisil sa kanyang likuran.

“Sorry na, huwag ka na magalit,” pabiro at malambing na tugon ni Berns.

“Ay oh ang laki ng itlog parang tokneneng,” ang sabi ni Giselle sabay sapo sa naglalakihang mga bayag ni Arman.

“Oo nga mukhang masarap, ahihihi,” humahagikgik na sambit ni Berns.

“Syempre huwag nating kalimutan ang talong,” sabi pa ni Giselle sabay kalabit sa nakalitaw na ulo ng burat ni Arman.

“Ugh!” napaigtad si Arman nang kalabitin ang sensitibong ulo ng kanyang burat.

Panay ang malanding hagikgikan ng dalawang bakla habang salitan nilang pinaglalaruan ang maselang bahagi ng barako.

“Uuuuhhh…” hindi maiwasang mapa-anas ni Arman dahil sa ginagawang paghimas, paglamas, at paglalaro sa kanyang ari. Pilitin man niya ngunit hindi niya kayang pigilan ang natural na reaksyon ng kanyang katawan. Nagsimulang tumibok ang kanyang titi habang unti-unti itong naninigas.

“Aaayy mukhang tinitigasan si mamang pogi!” sambit ni Berns nang mapansin ang unti-unting paglaki ng burat ng barako.

Pinagpatuloy naman ni Giselle ang ginagawang paglalaro sa ari ni Arman at tila sinasalsal na ito.

“Uuuhhh… Aaaahhh… Putang ina niyo!” napaungol at napamura na si Arman. Maya-maya pa ay tuluyan na ngang nanigas at tumayo ang tarugo ng barako.

“Aaaayyy! Ang lake!” sabay na tili ng dalawang bakla nang mamalas ang pitong pulgadang dambuhalang tarugo.

“Ano masaya na ba kayo? Ngayon lang siguro kayo nakakita ng ganyan kalaking burat ano,” panunudyo ni Arman sa dalawang binabae.

“Hmmm mukhang masarap. Ako na ang mauuna ha,” sambit ni Giselle. Umupo siya nang patalungko sa harapan ni Arman. Kapantay na ngayon ng kanyang mukha ang naninigas na tarugo ng barako. Walang anu-ano’y bigla niyang dinilaan ang bilugang ulo nito.

“Tangina! Anong ginagawa mo?” bulalas ni Arman.

Hinawakan naman ni Berns ang braso ni Arman. “Bawal mong ibaba yang kamay mo, di ba?” paalala niya rito. Bigla niyang idinikit ang kanyang mukha sa mabuhok na kilikili ni Arman at sinisid ito, sinisinghap ang barakong amoy nito.

“Putang ina niyo!” pagmumura ni Arman habang pinagsasaluhan siya ng dalawang binabae.

Patuloy si Giselle sa ginagawang pagdila sa ulo ng naghuhumindig na tarugo ni Arman, animo’y isang batang kumakain ng lollipop. Si Berns naman ay panay ang paghimod sa mabuhok na kilikili ni Arman, ang isang kamay naman ay abala sa paghimas sa matipunong dibdib ng barako at pangingiliti sa mga utong nito.

“Aaahhh… Aaaahhh…” Napapikit na lamang si Arman habang tuloy ang dalawang bakla sa ginagawang pananamantala sa kanyang katawan. Kahit galit siya sa pambababoy ng dalawang bakla ay hindi naman maikaila ng kanyang katawan ang libog na nararamdaman.

Hindi na nakuntento si Giselle sa basta pagdila lamang, ibinuka na niya ang bibig at tuluyang isinubo ang naninigas na burat ni Arman.

“Oooohhh!” Napalakas ang ungol ni Arman sa pagdulas ng kanyang burat papasok sa bunganga ni Giselle.

Dahil sa laki ng burat ng barako ay halos mabulunan at maduwal ang baklang si Giselle sa ginagawang paglamon dito. Ngunit sadyang palaban ang bakla at pilit na kinakaya ang dambuhalang tarugo. Habang panay ang paglamon niya sa burat ay siya namang paglalaro ng kanyang kamay sa nakalawlaw na mga bayag ni Arman.

“Ooohhh… Aaaahhhh…” Hindi mapigilan ni Arman ang mga ungol na kumakawala sa kanyang labi. Ramdam niya ang pagsirit ng mainit na paunang katas mula sa butas ng kanyang batuta na naglalabas-masok sa bibig ng baklang si Giselle.

“Palit naman tayo, bakla,” ang sabi ni Berns.

Nagpalit ang dalawang bakla at si Berns naman ngayon ang nakatalungko sa harapan ni Arman. Isa-isa niyang dinilaan ang gasantol na mga bayag ni Arman. Maya-maya pa ay pilit niyang isinubo ang naglalakihang mga bolang iyon.

“Ooohhh… Ooohhh…” ungol ni Arman.

Si Giselle naman ay dinilaan ang matipunong dibdib ng barako at sinuso ang mga utong nito habang hinihimas ang matitigas na kalamnan ng maskuladong katawan. Sinalsal naman ni Berns ang naninigas na burat habang nakababad sa loob ng kanyang bibig ang mga bayag ng barako. Nang magsawa ay iniluwa niya ang bola at ang naghubumindig na batuta naman ang isinubo.

“Aaaahhh… Aaaahhh… Aaaaahhh…” Panay ang ungol ni Arman. Bagama’t siya ay binababoy ay hindi niya maikaila ang sarap na nadarama. Kapwa bihasa ang dalawang bakla sa pagsuso ng burat, walang mga ngipin na sumasabit. Panay dulas at init ang nadarama ng kanyang alaga.

Sinilindro pa ni Berns sa kanyang labi ang sensitibong ulo ng tarugo. Dinilaan din ang butas nito sa loob ng kanyang bibig.

“Aaahhh! Aaahhhh…” pahiyaw na ungol ni Arman.

Muling nagpalit ang dalawa at si Giselle naman ulit ang sumuso sa burat ng barako. Bukod sa pagsubo ay kanya ring sinipsip ang pinakaulo ng tarugo na halos magpabaliw sa barakong si Arman. Salitan ang dalawang bakla sa pagchupa sa barako.

Maya-maya pa ay naramdaman ni Arman ang pagsikip ng mga kalamnan sa kanyang balakang at ang pagpintig ng kanyang mga bayag, hudyat ng nalalapit niyang pagputok.

“Aaahhh… Lalabasan na kooo! Ooohhh!” hiyaw ni Arman.

Sabay na lumuhod ang dalawang bakla sa harapan ng barako, ibinuka ang kanilang mga bibig at inilawit ang kanilang mga dila.

Napasabunot si Arman sa dalawang bakla habang sunud-sunod ang pagbulwak ng masagana at malapot na katas mula sa naghuhumindig niyang burat. “Aaahhh… Aaaaahhh… Haaaaahhh…”

Sinalo naman ng dalawang bakla ang sumisirit na tamod gamit ang kanila mismong mga bibig. Halos mag-agawan ang dalawa. Natalsikan ng malapot na tamod maging ang kanilang mga mukha.

“Oooohh… ooohhhh… uuuhhh…” Halos maubos ang lakas ni Arman sa dami ng kanyang inilabas na tamod. Ang kanyang balat na kanina’y basa ng tubig mula sa ilog ngayon ay balot ng magkahalong laway at pawis.

Tuwang tuwa naman ang dalawang bakla at animo’y busog na busog sa dami ng gatas na kanilang nasuso. Sinimot pa nila maging ang mga patak na tumalsik sa kanilang mukha. Tumayo ang dalawa mula sa pagkakaluhod.

“Yung… haaahh… mga damit ko… ibalik niyo na,” ang sabi ni Arman na humihingal pa rin.

“Eh mamang pogi paano ba yan, hindi ka tumupad sa usapan. Ibinaba mo yang kamay mo kanina eh,” ang sabi ni Giselle.

Doon lamang napagtanto ni Arman na naibaba nga pala niya ang kanyang mga kamay nang mapasabunot siya sa dalawa habang siya ay nilalabasan. “Mga loko kayo! Ibalik niyo na ang damit ko!” bulyaw niya sa dalawa.

“Sorry mamang pogi. Ang usapan ay usapan,” ang mapang-uyam na sambit ni Berns.

“Mga loko kayo!” Akmang dadambahin na ni Arman ang dalawa nang biglang kumaripas ang mga ito ng takbo sa magkaibang direksyon.

Hindi malaman ni Arman kung sino ang hahabulin sa dalawa. Naisip niyang ang baklang si Giselle na lamang ang habulin. Kumaripas siya upang habulin ang binabae ngunit sadyang malapalos ang bakla. Hindi na niya naabutan si Giselle.

Ngayon ay naiwan sa gitna ng kakahuyan si Arman nang walang anumang saplot sa katawan.

Itutuloy.

Kabanata 13: Bahay Kubo

Nagpupuyos sa galit si Arman dahil sa ginawang pananamantala sa kanya ng dalawang bakla at pagtangay ng mga ito sa kanyang damit. Sa galit niya ay napasuntok siya sa isang puno.

“Tangina niyo! Hwag ko lang kayong makita ulit, talagang bubugbugin ko kayo!” inis niyang sambit habang sinusuntok ang puno.

Nanlalagkit ang kanyang balat sa natuyo niyang pawis at laway ng mga baklang pumapak sa kanyang maskuladong katawan. Bumalik na lamang siya sa may ilog upang makapaligo ulit at makapaglinis.

Pagbalik sa ilog ay agad lumublob sa tubig si Arman at nilinisan ang kanyang sarili. Sumisid siya at lumangoy, hinayaan ang banayad na agos na mahugasan ang kanyang katawan. Nakatulong ang lamig ng tubig upang mapahupa ang kanyang galit at init ng ulo. Nga lang ay kailangan pa rin niyang harapin ang suliraning dulot ng ginawang pagtangay sa kanyang damit.

Umahon siya sa tubig at pinuntahan ang malaking bato kung saan niya ipinatong ang mga damit na tinangay ng dalawang binabae. Kahit papaano ay naiwan naman doon ang kanyang tsinelas.

Isang matandang lalaki naman ang napadaan malapit sa ilog. May buhat siyang mga bungkos ng kahoy sa kanyang balikat. Dahil sa edad ng matanda ay hirap na siyang magbuhat. Pagsapit niya sa tapat ng ilog ay napatid siya sa isang bato at natumba.

Nasaksihan ni Arman ang nangyari sa matanda at agad kumaripas upang puntahan ito. Nawaglit sa isip niya na wala siyang saplot sa katawan nang mga sandaling iyon, ang tanging nasa isip niya ay ang matulungan ang matanda.

“Ayos lang ho ba kayo?” tanong ni Arman sa matanda habang inaalalayan itong makatayo muli.

“Ayos lang ako iho, salamat sa tulong,” tugon ng matanda.

“Ano ho ba kasing ginagawa niyo rito at may buhat pa kayong mga kahoy?” usisa ni Arman.

“Ay para panggatong kasi ang mga iyan,” tugon ng matanda.

“Eh wala ho ba kayong anak o apo na pwedeng kumuha ng panggatong para sa inyo?” ani Arman.

“Ay wala naman akong kasamang mga anak at apo sa bahay kaya ako na lang din ang nangangahoy. Kaya ko pa naman kahit matanda na ako,” ang sabi ng matanda. “Hindi man ako kasing-kisig mo pero malakas pa rin naman ako. Ika nga eh kalabaw lang ang tumatanda,” biro pa ng matanda. Nadako ang tingin ng matanda sa nakalantad na ari ng barakong tumulong sa kanya. “Aba’y hindi ka lang pala matipuno, ay ang laki rin ng ari mo ano,” ang sabi nito.

Napakamot ng ulo si Arman. “Eh pasensya na ho kayo at nakabold ako. Naliligo ho kasi ako sa ilog nang may mga loko-lokong tumangay ng damit ko,” paglalahad ni Arman. Hindi na niya binanggit ang tungkol sa mga baklang kumuha ng kanyang mga damit at ang ginawa nilang pananamantala sa kanya. “Eh hindi na ho ako mahihiya sa inyo. Parehas naman ho tayong lalaki,” sambit pa niya.

“Ay oo naman, iho. Sa laki nga ng iyo ay hindi ka dapat nahihiya,” ang pabirong tugon ng matanda. “Kung gusto mo’y sumama ka sa aking kubo at pahihiramin kita ng damit nang may maisuot ka,” alok ng matanda.

“Malapit lang ho ba kayo rito nakatira? Babalikan ko pa ho kasi yung jeep na ipinarada ko dyan sa may gilid ng daan,” sabi ni Arman.

“Ay malapit lang iyon, sa may bukana lang nitong kakahuyan,” tugon ng matanda. “Eh kung gusto mo’y hintayin mo na lang ako rito at dadalhan na lang kita ng damit,” suhestyon nito.

“Naku eh maaabala pa ho kayo. Sasama na lang ho ako sa inyo at nang maalalayan ko rin ho kayo,” ang sabi ni Arman sa matanda.

“Salamat naman sa pagmamalasakit mo, iho,” wika ng matanda.

“Kung pwede nga lang hong isakay ko na kayo sa jeep na dala ko. Kaya lang ay hindi kakayaning dumaan dito sa gitna ng kakahuyan, bukod sa maraming puno ay mabato pa at malubak,” sabi naman ni Arman.

“May dala naman akong karitela. Malapit lang dito ko iyon iniwan.”

Akma nang kukunin ng matanda ang bungkos ng mga kahoy na kanyang nabitiwan ngunit inunahan siya ni Arman.

“Ako na ho, tatang,” ang sabi ni Arman. Sa angking lakas ng matipuno niyang pangangatawan ay parang wala lang niyang pinulot ang bungkos ng mga kahoy at binuhat sa kanyang malapad na balikat.

Tinungo nila ang lugar kung saan iniwan ng matanda ang kanyang karitela. Pagdating nila roon ay agad ikinarga ni Arman sa karitela ang mga kahoy.

“Ako na ho ang maghahatak nitong karitela, ituro niyo na lang ho ang daan natin,” sabi ni Arman.

“Ay hulog ka naman talaga ng langit, iho,” sambit ng matanda.

Itinuro naman ng matanda kung saan ang papunta sa kanyang kubo at nagsimulang lumakad ang dalawa. Hila-hila ni Arman ang karitela habang nakaalalay naman sa gilid nito ang matanda. Habang naglalakad sila ay panay ang pag-alog ng naglalakihang mga bayag ni Arman, gayun din ang pagkampay at pagkalembang ng kanyang titi na hindi pa man gising ay sadyang may kalakihan na.

Nang mapadaan sila sa malubak at mabatong parte ng kakahuyan ay kinailangang itulak ni Arman ang karitela paahon sa lubak. Siya namang pagtalbog ng kanyang maselang bahagi habang itinutulak niya ang karitela. Pagkaahon sa lubak ay nagpatuloy sila sa kanilang paglalakad, hila muli ni Arman ang karitela.

May napadaang isang lalaking mangangahoy rin. Nang makita niya ang hubo’t hubad na si Arman ay hindi niya napigilan ang mapahagalpak ng tawa.

“Manong, ayos yang kalabaw mo ah, ang macho ah,” biro ng lalaki sa matanda.

“Mahal kasi ang kalabaw kaya itong si pogi na lang ang pinaghila ko,” pabirong tugon naman ng matanda.

“Ginawa niyo talagang parang kalabaw ah, walang damit. Hahahaha!” pangangantyaw ng lalaki. “Ano p’re, ayos ba? Aalog-alog yang itlog at lawit mo ah. Hahaha!” sambit pa nito.

Nagpatuloy na lamang sa paglalakad si Arman at hindi na pinansin pa ang pangangantyaw ng lalaki. Ang matanda naman ay tinawanan na lamang ang mga biro nito at nagpatuloy na rin sa kanilang lakad.

Ilang metro pa ang kanilang nilakad at sa huli ay narating din nila ang kubo kung saan naninirahan ang matanda. Naglipana sa bakuran ng bahay ang mga manok at pato na alaga ng matanda. Pagdating nila ay siya namang paglabas ng isang matandang babae mula sa bahay kubo.

“Ay mahabaging poon!” bulalas ng matandang babae nang makita si Arman.

Agad namang binitiwan ni Arman ang karitela at pilit tinakpan ng kanyang mga kamay ang nakabuyangyang niyang ari.

“Sino yang kasama mo at bakit ganyan ang ayos niyan?” tanong ng matandang babae sa kanyang asawa.

“Tinulungan niya ako kanina nang matisod ako sa may ilog. Eh may tumangay raw ng damit niya. Sabi ko’y sumama rito at pahihiramin ko siya ng damit,” kwento ng matandang lalaki.

“Papasukin mo sa loob at baka may makakita pa dyan,” ang sabi naman ng matandang babae bago siya pumasok ulit sa loob ng bahay.

“Halika, iho. Pumasok ka,” anyaya ng matandang lalaki kay Arman.

“Naku, eh nakakahiya ho sa misis ninyo. Hindi niyo naman ho nabanggit na may kasama pala kayo sa bahay, akala ko’y mag-isa lang ho kayong naninirahan dito,” ang sabi ni Arman.

“Ay huwag ka nang mahiya sa asawa ko, halika na’t pumasok ka na rito,” pilit na pag-aanyaya ng matanda.

Sa huli ay pinaunlakan na rin ni Arman ang paanyaya at pumasok siya sa loob ng bahay kubo kasunod ng matandang lalaki.

“Huwag ka nang mahiya sa asawa ko. Sa edad niyang iyan ay hindi naman na bago sa kanya ang makakita ng tite,” ang sabi pa ng matandang lalaki habang pinapatuloy si Arman sa loob ng bahay.

Sa kabila nang sinabing iyon ay hindi pa rin maiwasan ni Arman ang mahiya at pilit pa ring tinatakpan ang kanyang ari, ngunit sa laki nito ay talagang hirap siyang takpan iyon.

“Maupo ka muna riyan, kukuha lang ako ng mga damit na ipahihiram sa iyo,” ang sabi ng matandang lalaki sabay turo sa isang bangko sa sulok.

Tahimik na naupo si Arman sa bangkong iyon, nakahalukipkip ang mga kamay at magkadikit ang mga hita, pilit na ikinukubli ang maselang bahagi.

“Iho, gusto mo ba ng kape? May tinapay rin kami rito. Kumain ka muna,” alok ng matandang babae.

“Ah, eh hindi na ho at kailangan ko na rin hong umalis pagkabihis ko,” tugon ni Arman.

Hindi naman maiwasan ng matandang babae na sulyap-sulyapan ang maskuladong pangangatawan ng kanilang hubo’t hubad na panauhin. Sinundan niya ang kanyang mister na kasalukuyang kumukuha ng mga damit mula sa isang lumang tokador. Narinig ni Arman ang pagbubulungan ng matandang mag-asawa at ang tila pagtatalo ng dalawa. Maya-maya pa ay muling hinarap ng matandang mag-asawa ang kanilang panauhin. Bitbit ng matandang lalaki ang mga damit na kanyang ipahihiram kay Arman.

“Iho, bago ko ibigay itong mga damit na bihisan mo ay may hihilingin sana ako sa’yo para sa aking asawa,” ang bungad ng matandang lalaki.

“Eh ano ho ba iyon?” tanong ni Arman.

Parang nahihiya at nagdadalawang-isip pa ang matandang lalaki sa kanyang sasabihin. “Eh ano kasi iho… kung pwede sana’y mahimas ng asawa ko iyang ari mo,” ang sabi ng matanda.

“Ho?!” gulat na bulalas ni Arman.

“Ako’y matanda na at hindi na tinitigasan. Ilang taon ko na ring hindi napaliligaya ang aking asawa. Sa pagkakataong ito ay nais sana niyang makahawak man lang ulit ng buhay na ari ng lalaki,” paliwanag ng matanda.

Halata sa naging reaksyon ni Arman ang kanyang pag-aalangan sa hiling ng matanda.

“Ay iho, pasensya ka na sa akin. Alam kong may pagkabastos ang hinihiling ko. Maiintindihan ko naman kung tatanggi ka,” ang sabi ng matandang babae. Gayunpaman ay bakas sa mukha niya ang lungkot. Tila gayun din ang lungkot at pagkadismaya ng kanyang mister dahil hindi nito magawang ibigay ang hiling ng asawa.

Nabagbag naman ang kalooban ni Arman. Kahit nais niyang tumanggi sa kahilingan ng matanda ay hindi rin naman niya maatim na biguin ang mga ito na kung tutuusin ay nasa dapithapon na ng kanilang mga buhay.

“Ah, eh sige ho. Pagbibigyan ko ho kayo, basta’t mabilis lang ho at kailangan ko na rin hong umalis,” ang tugon ni Arman.

Sa sinabi niyang iyon ay tila nabuhayan ng loob at dugo ang matandang babae.

“Ay salamat, kung gayon. Pasensya ka na ulit, iho,” ang sabi pa ng matandang babae.

Nilunok na lamang ni Arman ang hiya nang alisin niya sa pagkakatakip ang kanyang mga kamay at ibuka ang mga hita upang hayaan ang matanda sa nais nitong gawin sa kanyang ari.

“Aba’y kalaki naman niyan,” ang naibulalas ng matandang babae nang tumambad sa kanyang paningin ang ‘alaga’ ng kanilang barakong panauhin.

Nung una’y tila nahihiya pa ang matandang babae ngunit sa huli’y sinamantala na rin niya ang pagkakataong ibinigay sa kanya. Pinagmasdan muna ng matandang babae ang kabuuan ng maskuladong katawan ni Arman, hindi mapigilang humanga sa angkin nitong tikas at kakisigan.

“Ang laki talaga ng katawan mo,” sambit ng matandang babae.

Hindi na nagpatumpik-tumpik pa ang matandang babae, inabot niya ang titi ni Arman at marahang hinimas ang kahabaan nito, tila isang ahas na pinapaamo. Hindi rin nakaligtas ang lawlaw at malalaking bayag ng barako, maging ang mga iyon ay sinapo at hinimas ng matanda.

“Ang laki naman ng itlog mo, iho. Halos sinlaki na ito ng iniitlog ng mga inahin naming manok,” komento pa ng matandang babae habang sabayang hinihimas ang burat at mga bayag ni Arman.

Hindi naman mapigilan ni Arman na makaramdam ng sensasyon sa ginagawang paghimas ng matanda sa kanyang maselang bahagi. “Uuuhhh… Ooohhh…” hindi niya mapigilan ang mahinang anas at ungol na kumawala sa kanyang labi. Napaigtad pa siya nang hagurin at haplusin ng matanda ang sensitibong ulo ng kanyang burat.

Patuloy lamang ang matandang babae sa ginagawang paghimas at paghaplos sa nakalantad na ari ng barako. Tuwang tuwa ang matanda at tila sabik na makahawak muli ng mainit na laman.

Hindi man makaramdam ng libog si Arman dahil ang babaeng nasa harap niya ay maaari na niyang ituring na ina o lola ay hindi rin naman niya mapigilan ang natural na reaksyon ng kanyang katawan sa ginagawa nitong paghimas sa kanyang maselang bahagi. Tuluyang nagising at tumindig ang kanyang alaga. Tirik na tirik at gabakal sa tigas ang kanyang dambuhalang burat, pumipintig na animo’y may sariling buhay.

Kapwa namangha ang matandang mag-asawa sa kanilang nasaksihan.

“Aba’y lalo pang lumaki ang titi mo, iho. Parang sa kabayo na ito ah!” ang bulalas ng matandang babae. Binitiwan niya muna ang naninigas na ari ng barako upang mapagmasdan ito nang buo.

“Napakatikas mo na nga’y ang laki pa ng burat mo. Ang mga gaya mong bata pa at nasa rurok ng kalakasan ay madali talagang tayuan at tigasan,” sambit naman ng matandang lalaki.

Muling hinawakan ng matandang babae ang nakalantad na ari ni Arman, sinakal ng kanyang mga kamay ang naninigas na kahabaan nito, dinarama ang init ng naghuhumindig na tarugo na para bang kaya nitong pawiin ang panlalamig ng kanyang katawang lupa.

“Ay kay init at kay tigas. Ngayon na lamang ulit ako nakahawak ng buhay na titi, at ganito pa kalaki. Kay sarap hawakan, parang ayoko nang bitiwan. Hihihihi,” ang sabi ng matandang babae sabay hagikgik.

Sinimulang hagurin ng matandang babae ang naninigas na tarugo ng barako, mula sa pinakapuno paakyat sa kahabaan nito.

“Uuugh!” Napaigtad si Arman nang makarating ang mga kamay ng matanda sa ulo ng kanyang burat.

Muling bumaba ang mga kamay ng matanda hanggang sa pinakapuno ng burat na napalilibutan ng malagong tubo ng bulbol. Tapos ay muli na namang umakyat ang paghagod hanggang sa marating ang bilugan at nangingintab na ulo ng tarugo na animo’y kabute.

“Ooohhh… Uuuuhhh…” Panay ang pag-ungol ni Arman habang marahan at mabagal na naglalakbay ang mga kamay ng matanda sa kahabaan ng naninigas niyang burat. Napapikit na lamang siya nang maramdaman ang pagtagas ng paunang katas ng kanyang pagkalalaki. “Aaaahh… Oooohhh!” Napalakas ang ungol ng barako at halos mapaliyad sa kinauupuang bangko nang paikut-ikutin ng matanda ang mga daliri sa sensitibong ulo ng kanyang burat upang ikalat ang malapot at malagkit na paunang katas nito.

Pinagtuunan din ng pansin ng matanda ang malalaking bayag ni Arman. Animo’y mga hinog na rambutan na nakalambitin sa pagitan ng kanyang mga hita. Muli namang napaungol si Arman sa ginawang paghagod at paghimas ng matanda sa naglalakihan niyang mga bola.

“Ngayon ko na lang ulit susubukang gawin ito,” ang sambit ng matandang babae. Walang anu-ano’y isinubsob niya ang kanyang mukha at isinubo sa kanyang bibig ang naninigas na burat ng barako.

“Manang! Ano yang gagawin niyo?!” ang naibulalas ni Arman na nabigla sa ginawa ng matanda.

Wala nang mga ngipin ang matanda kaya’t wala nang anumang sagabal sa pagtaas-baba ng kanyang bibig sa kahabaan ng naghubumindig na tarugo, tanging ang labi at gilagid ang siyang yumayapos at kumikiskis sa naninigas na ari. Tumatagas ang laway sa gilid ng bibig ng matanda habang atras-abante ang ginagawa niyang pagsupsop sa burat ni Arman. Kahit na gadambuhala ang laman na nakapasak sa kanyang bibig ay pilit iyong kinakaya ng matanda.

“Aaahhh… Oooohhh…” panay ang ungol ni Arman na napapikit na lamang dala ng matinding sensasyon na nadarama. Hindi niya malaman kung mandidiri ba siya sa ginagawa ng matanda ngunit sa isang banda ay hindi rin naman maikaila ng kanyang katawan ang kakaibang sarap na nadarama. Nadala ng sensasyon si Arman at hindi niya napigilan ang pagkadyot ng kanyang balakang dahilan upang masagad ang pagkakapasak ng kanyang burat sa bunganga ng matandang babae. Halos kumayod ang kanyang tarugo sa lalamunan ng matanda.

Agad namang nailuwa ng matanda ang sinususong burat at walang humpay na napaubo. Maluha-luha ang matandang babae at para bang aatakihin sa puso. Agad namang naalerto ang kanyang asawa at gayundin si Arman.

“Manang, ayos lang ho ba kayo?” sambit ni Arman. Bakas ang pag-aalala sa kanyang mukha. Hindi maaatim ng kanyang konsensya kung may mangyaring masama sa matanda at iyon ay dahil sa kanya at sa dambuhala niyang burat.

“Ikaw naman kasi, Gloria, para ka namang mauubusan ng burat,” ang sabi ng matandang lalaki habang hinahagod ang likod at dibdib ng kanyang misis na panay pa rin ang pag-ubo.

Sa wakas ay tumigil na rin sa kauubo ang matandang babae. Pinunasan niya ang luha sa gilid ng mga mata at laway na tumulo mula sa kanyang bibig. “Ngayon na lang kasi ako nakatikim ng matigas na burat, ahihihi,” ang sabi nito sabay hagikgik.

Nakahinga naman nang maluwag si Arman nang makitang maayos na ang matanda.

Hindi na inulit pa ng matanda ang pagsubo sa burat ni Arman bagkus ay hinagod na lamang niya ito ng kanyang mga kamay.

“Oooohhh…. Ooooohhhh… Oooohhh…” Panay ang pag-ungol ni Arman, nakapikit at hindi malaman kung saan ipapaling ang ulo habang patuloy ang matandang babae sa ginagawang pagsasalsal sa dambuhala niyang burat. Napapakuyom ang mga daliri sa kanyang mga paa at napahigpit ang pagkakapit niya sa bangkong kinauupuan.

Di natagal ay ramdam na niya ang nalalapit na paglabas ng kanyang dagta.

“Aaahhh… Lalabas naaa… Lalabas naaaa… Aaahhh… Aaahhh… Aaaahhh!” malakas na ungol ni Arman. Napaliyad na lamang siya nang magsimulang sumirit ang malapot na katas ng kanyang pagkalalaki. Napaangat ang kanyang puwitan mula sa bangkong kinauupuan habang sunud-sunod ang pagsirit ng malakremang tamod mula sa naghuhumindig niyang tarugo.

Abot naman ang tuwa ng matandang babae nang matunghayan ang pagbulwak ng napakaraming tamod. Sinahod pa ng kanyang mga kamay ang malapot na katas ng barako. Halos mag-umapaw ang mga palad ng matanda sa dami ng ibinugang tamod ng dambuhalang burat ni Arman. Dinama ng matanda sa kanyang mga kamay ang init ng sariwang tamod.

Napaupo at napasandal si Arman sa bangko, humihingal at pawisan. Unti-unti nang lumalambot ang kanyang alaga, may kaunting patak pa ng tamod na tumutulo mula sa butas nito.

“Salamat sa’yo iho, kahit papaano’y nakaranas ulit ako ng sarap sa buhay na ito,” ang sabi ng matandang babae, isang matamis na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. “Salamat din sa iyo, Melchor, mahal ko, at pumayag ka sa hiling ko,” ang sabi naman ng matanda sa kanyang asawa.

“Alam mo namang ibibigay ko ang lahat ng makapagpapasaya sa iyo, Gloria,” tugon naman ng matandang lalaki.

Kahit papaano ay natuwa si Arman sa nasaksihang pagmamahalan ng matandang mag-asawa. Gayon na lamang ang pagmamahal ng matandang lalaki sa kanyang asawa na kaya nitong gawin ang lahat, kahit pa ang hilingin sa isang estranghero na magpahimas ng ari sa kanyang asawa.

“Iho, ito na ang mga damit na hihiramin mo.” Inabot ng matandang lalaki kay Arman ang mga damit. Binigyan din niya ng malinis na basahan si Arman upang maipamunas sa kanyang ari na basa pa ng laway at natirang tamod.

Nang mapunasan at malinisan ang kanyang ari ay tuloy nang nagbihis si Arman at isinuot ang mga damit na ibinigay sa kanya ng matanda. Isang manipis na panloob na salawal, lumang pantalon, at kamiseta.

Matapos makapagbihis ay nagpaalam na si Arman sa mag-asawa at nilisan ang kanilang kubo. Tinahak ni Arman ang kakahuyan at binalikan ang jeepney na hiniram niya sa kaibigan. Agad din niyang pinaandar ang sasakyan at bumyahe pauwi sa kanila.

---

Pagkauwing pagkauwi sa bahay ay agad nagpalit si Arman at nagbihis ng sarili niyang mga damit. Tumungo siya sa likod bahay at itinambak sa sigaan ang mga pinahiram na damit ng matanda. Nais na niyang kalimutan ang mga pangyayari nang araw na iyon. Hindi man niya nagustuhan ang mga nangyari ay hindi naman maikakaila na ang mga kaganapang iyon ay pumukaw at gumising sa init ng kanyang katawan.

Itutuloy.

Kabanata 14: Pagkamulat

Lumipas ang mga araw at nakapagtapos na rin sa elementarya ang panganay nila Arman at Rosa na si Arnel. Nakainam naman ang bakasyon ng mga bata mula sa eskwela dahil nakakatulong sila ng kanilang mga magulang sa mga gawain.

Isang araw ay tinulungan ni Arnel ang kanyang amang si Arman sa pagsisibak ng kahoy sa kanilang bakuran. Dahil sa init ng panahon ay kapwa walang suot na pang-itaas ang mag-ama. Nangingintab sa pawis ang kanilang mga katawan. Dose anyos pa lamang si Arnel ngunit kapansin-pansin na ang lapad ng kanyang mga balikat at ang mga mumunting umbok ng muscle sa kanyang mga braso. Hindi maikakailang unti-unti nang lumalaki at nagkakahubog ang katawan ng binatilyo. Nang itaas ni Arnel ang braso upang punasan ang pawis sa kanyang noo ay napansin ni Arman ang pinong tubo ng buhok sa kanyang kilikili.

“Arnel, may buhok ka na pala sa kilikili mo ah,” ang bati ni Arman sa napansing pagbabago sa katawan ng anak.

Tila napahiya naman si Arnel at agad na ibinaba ang kanyang braso. “Eh inaasar nga po ako ng mga kaibigan ko pati na rin ni Robert pag napapansin nila ’to,” ang sabi ni Arnel sa ama na tila ba nagsusumbong.

“Bakit, yung mga kaibigan mo ba hindi pa tinutubuan ng buhok sa kilikili nila?” usisa ni Arman.

“Si Paolo at Daniel meron na rin po. Yung iba naming mga kabarkada ay wala pa,” kwento ni Arnel sa ama.

“Hayaan mo na lang sila sa pang-aasar nila, lilipas din naman yan. Hindi maglalaon ay tutubuan din sila ng buhok sa mga kilikili nila lalo na’t mga nagbibinata na kayo,” ang payo ni Arman sa anak. “Natural lang naman sa mga lalaki ang may buhok sa kilikili kaya hindi ka dapat mahiya. Yung akin nga oh, tignan mo,” sabi pa ni Arman sabay taas ng kanyang braso upang ipakita ang malagong buhok sa kanyang kilikili.

“Ang kapal nga ho ng buhok niyo sa kilikili,” natatawang sambit ni Arnel.

“Ngayong nagbibinata ka na ay kailangang lagi kang malinis sa katawan para hindi ka magkaroon ng anghit,” payo pa ni Arman sa anak. “Paamoy nga ng kilikili mo, mukhang maasim na yata eh,” biro pa ni Arman sabay hawak sa mga kamay ng anak at pilit na itinataas ang mga braso nito.

“Tatay naman eh, parang ewan,” ang natatawang sambit ni Arnel habang pilit na kumakawala mula sa pagkakahawak ng kanyang ama, ngunit bigo siyang makawala dahil sa angking lakas nito.

Tuluyang naitaas ni Arman ang mga braso ni Arnel at kiniliti ang kilikili ng anak. Tawa naman nang tawa ang binatilyo at halos magkikisay sa ginagawang pangingiliti ng kanyang ama.

---

Isang araw, matapos niyang makipaglaro ng basketball sa may plaza ay naabutan ni Arnel ang ilan sa kanyang mga kaibigan na tila may pinagkakaguluhan sa isang sulok. Panay ang hagikgikan at bulungan ng mga binatilyo. Dala ng kuryosidad ay nilapitan ni Arnel ang mga kaibigan upang alamin kung ano ang pinagkukumpulan nila.

“Huy, ano yan?” ang bungad niya sa mga kaibigan.

“Arnel, hwag kang maingay ha. Tignan mo to,” ang sabi ng isa sa kanyang mga kaibigan sabay patagong ipinakita ang mga magasin na kanilang pinagkukumpulan.

Kinuha ni Arnel ang isa sa mga babasahing iyon at binuklat ang mga pahina nito. Gayon na lamang ang pagkagulat niya nang makita ang mga larawan ng mga babaeng nakasuot ng bikini at mga seksing kasuotan. Agad namang isinara ng binatilyo ang magasin.

“Hoy saan niyo nakuha yan?!” ang sabi ni Arnel sa mga kaibigan.

“Ssshhhh! Hwag kang maingay,” pakli ng isa sa mga binatilyo.

“Yung pinsan kasi ni Paolo lumuwas na ng Maynila. Nung nilinis yung kwarto niya eh nakita yung mga magasin na yan duon,” kwento naman ng isa.

“Si Kuya Bryan talaga, siguro madalas niyang pagjakulan tong mga to. Hahaha!” ang natatawang sambit ni Paolo habang tuwang tuwa sa pagbuklat ng mga magasin.

“Eh bakit naman napunta sayo to? Alam ba ng mga magulang mo yan?” ang sabi ni Arnel sa kaibigan.

“Tongaks, syempre hindi nila alam. Eh di nabugbog ako ng nanay at tatay ko. Pasimple ko lang kinuha yan,” ang sabi ni Paolo. “Oh ayan sige kunin niyo na yung iba dyan. Arnel, iuwi mo na yang hawak mo,” sabi pa ng binatilyo sa mga kaibigan.

“Huy ayoko nga! Baka pagalitan ako,” pakli ni Arnel. Pilit niyang ibinabalik ang magasin ngunit ayaw itong kunin ni Paolo at pilit na ibinibigay sa kanya.

“Bahala ka na dyan. Sa’yo na yan!” ang tatawa-tawang sambit ni Paolo.

Sa takot na may makakita pang ibang tao sa hawak niyang magasin ay pilit na lamang itong ipinasok ni Arnel sa bulsa ng kanyang short.

“Hoy ano yang pinagkakaguluhan niyo dyan?” paninita ng isa sa mga tanod nang mapansin ang pagkukumpulan ng mga binatilyo.

“Ah wala po!” sagot ng isa sa mga binatilyo.

“Bahala na kayo dyan, ah. Sibad na ko,” sambit ni Paolo sabay mabilis na lumisan.

Hindi malaman ni Arnel kung ano ang gagawin sa magasin na pilit ibinigay sa kanya ng kabarkadang si Paolo. Naisipan niyang itapon na lang iyon ngunit natatakot siyang baka may makakita pang ibang tao at malaman na may dala siyang ganoong klaseng babasahin. Umuwi na lamang siya sa bahay habang pilit na ikinukubli sa kanyang bulsa ang magasin. Pagdating niya sa bahay ay nadatnan niya ang kanyang ina na nag-aayos.

“Arnel, mabuti naman at umuwi ka na. Ay kailangan kong puntahan ang Tiya Luisa mo. Isasama ko na itong si Robert at Miguel. Ikaw na ang maiwan dito sa bahay at hintayin mong makauwi ang tatay mo. Pagod yon sa trabaho kaya pagdating ay pakainin at asikasuhin mo ha,” bilin ni Rosa sa panganay na anak.

“Opo, Nay,” tugon ng binatilyo.

Napansin naman ni Rosa ang malaking bulto na nakasuksok sa bulsa ni Arnel. “Oh ano yang nasa bulsa mo?” usisa niya sa anak.

Kinabahan si Arnel dahil baka makita ng kanyang ina ang magasin. Paniguradong malilintikan siya kapag nakita ito. “Ah, eh, wala ho ito. Komiks lang ho na hiniram ko sa kaibigan ko,” pagpapalusot ng binatilyo.

“Ah ganun ba,” maikling tugon ng ina. “O sige, ikaw na ang bahala dito. Lalakad na kami,” paalam at pahuling bilin ni Rosa sa anak.

Tuluyan na ngang lumisan ang mag-iina lulan ng tricycle na inarkila ni Rosa. Nakahinga naman nang maluwag si Arnel dahil hindi siya nahuli ng kanyang ina.

Agad dumiretso sa kanyang kwarto si Arnel at hinugot mula sa kanyang bulsa ang magasin. Nalukot ito nang kaunti dahil sa pilit niyang pagtatago at pagsalaksak nito sa bulsa ng suot niyang short. Tampok sa pabalat na pahina o cover ng magasin ang isang magandang babae na nakasuot ng bikini at nakahiga sa dalampasigan.

Hindi maipaliwanag ni Arnel ang kanyang nararamdaman. Tila may kung anong napukaw at nagising na damdamin sa kanyang kaibuturan. Sinasabi ng kanyang isip na mali ang tumingin sa mga larawang iyon ngunit iba ang idinidikta ng kanyang katawan at kuryosidad. Sa huli ay nanaig ang tawag ng makalamang damdamin at sinimulang buklatin ng binatilyo ang mga pahina ng magasin. Sa loob nito ay mas marami pang mga larawan ng mga babae na nakagayak ng mga seksing kasuotan. Halos lumuwa ang kanilang mga suso sa kapiranggot na telang suot.

Pakiramdam ni Arnel ay para bang biglang uminit, bumilis din ang tibok ng kanyang puso habang binubuklat niya ang mga pahina ng magasin. Hindi maalis ang kanyang paningin sa mga larawang tampok sa bawat pahina.

Halos madarang sa init ang binatilyo kaya’t hinubad na niya ang kanyang pang-itaas. May naramdaman siyang kakaibang sensasyon sa bandang ibaba ng kanyang katawan partikular na sa kanyang maselang bahagi. Tila unti-unting sumisikip ang suot niyang short. Sinilip niya ang kanyang ari sa loob ng suot na salawal at nakita niyang tumitibok ito, tila isang sawang nagpupumiglas at nais kumawala.

Tuluyan nang hinubad ni Arnel ang kanyang short at gayundin ang kanyang panloob. Habang siya’y walang saplot ay muli naman niyang pinagmasdan ang mga seksing larawan sa magasin. Tuluyang nanigas nang husto ang ari ng binatilyo, halos dumoble ang laki nito at parang bato sa tigas.

“Uuuuhhh…” Hindi mapigilan ni Arnel na mapaungol at mapangiwi dahil sa paninigas ng kanyang titi. Tinitigasan na rin naman siya noon lalo na sa umaga tuwing bagong gising ngunit ngayon lamang nanigas at lumaki nang gayon kahusto ang kanyang ari. Banat na banat ang kabahaan nito at nangingintab ang malaking ulo na para bang puputok anumang oras.

Panay pa rin ang pagtingin ni Arnel sa mga larawan. Tumitindi ang sensasyon na kanyang nararamdaman, para siyang naiihi at para bang nangangati ang ulo ng kanyang titi. Ngunit hindi ito gaya ng kati na kayang mapawi ng simpleng pagkamot lamang. Tila nais niyang ikiskis sa kung saanman ang nakatindig niyang ari. Hindi nakatiis ang binatilyo at hinawakan ang kanyang ari partikular na ang ulo nito na tila ba nagsusumamong laruin at hawakan.

Nakaramdam ng kakaibang sarap ang binatilyong si Arnel nang kanyang haplusin ang ulo ng naninigas niyang titi. Pinagpatuloy pa niya ang ginagawang pangingiliti sa kanyang maselang bahagi habang ang mga mata niya ay nakatuon pa rin sa mga seksing larawan sa magasin. Maya-maya pa ay naramdaman niyang para na siyang maiihi. Ngunit imbis na ihi ay malapot na puting likido ang inilabas ng naninigas niyang titi.

Sabay naman sa pagsirit ng katas ng kanyang muràng pagkalalaki ay ang pagbukas ng pintuan ng kanyang kwarto.

---

Matapos ang kanyang trabaho sa palengke bilang kargador ay agad nang umuwi si Arman upang makapagpahinga. Naabutan niyang nakapinid ang pintuan ng kanilang bahay ngunit hindi nakakandado. Pagpasok niya ay hinanap niya ang kanyang mag-iina ngunit wala ang mga ito. Naalala niyang nabanggit nga pala ni Rosa na dadalaw siya sa pinsan niyang si Luisa na kapapanganak lamang nitong nakaraang linggo.

Sa kabila ng katahimikan sa loob ng bahay ay may naulinigang mahihinang ungol at anas si Arman. Nagmumula iyon sa kwarto nila Arnel at Robert. Nag-alala si Arman at naisip na baka kung ano na ang nangyari. Agad siyang tumungo sa kwarto ng mga anak. Pagbukas ng pinto ng kwarto ay nagulat siya sa naabutan. Ang kanyang panganay na si Arnel, walang saplot sa katawan at hawak ang kanyang naninigas na ari.

“T-Ta… T-Taaayy…” pautal na sambit ng binatilyo habang  nanginginig ang katawan at panay ang pagisirit ng sariwang tamod mula sa kanyang ari.

Nais pa sanang magtago ni Arnel ngunit tila nanghina na ang kanyang mga paa at naestatwa ang katawan sa kinatatayuan. Kitang-kita ngayon ng kanyang ama kung paanong manginig ang hubo’t hubad at pawisan niyang katawan habang sumisirit ang puting dagta ng kanyang sumisibol na pagkalalaki. Magkahalong pagkapahiya at takot ang nararamdaman ng binatilyo. Takot na baka siya’y kagalitan at kastiguhin ng ama.

“Tay, pasensya na po! Pasensya na po talaga,” paghingi ng tawad ni Arnel sa ama. Nanlalagkit sa tamod ang kanyang mga kamay na pilit niyang ipinantatakip sa kanyang ari na unti-unti nang lumalambot.

Napangisi lamang si Arman sa nasaksihan. “Binata ka na talaga, Arnel.”

“H-Hindi po kayo galit sa akin, Tay?” ang nasambit ni Arnel.

“Bakit naman ako magagalit sa’yo? Halika nga rito.” Nilapitan ni Arman ang kanyang anak at inakbayan. Magkatabi silang naupo sa papag. Hinugot ni Arman mula sa kanyang bulsa ang isang bimpo. “Punasan muna natin yang kamay mo. Ang dami mong nilabas na tamod ah,” ang sabi ni Arman. Akma niyang kukunin ang mga kamay ng anak upang punasan ngunit ayaw itong ibigay ng binatilyo dahil ipinantatakip niya ito sa kanyang ari. “Arnel, hwag ka nang mahiya sa akin. Parehas naman tayong lalaki at isa pa ay tatay mo ako,” ang sabi ni Arman sa anak.

Sa huli ay hinayaan na ni Arnel ang ama na punasan ang kanyang mga kamay na nanlalagkit sa dagtang inilabas niya.

“O yung titi mo punasan din natin, may tamud-tamod pa yan oh,” sabi pa ng ama.

“Tay, a-ako na ho,” ang nahihiyang sambit ni Arnel. Kinuha niya ang bimpo mula sa ama at pinunasan ang kanyang ari.

“Ngayon ko na lang ulit nakita yan ah matapos kitang ipatuli nung isang taon,” ani Arman. Napansin niya ang mga pinong buhok sa palibot ng titi ni Arnel. “Tinutubuan ka na rin pala ng bulbol ah,” ang sabi pa niya.

“Tay, pasensya na po talaga, sana hwag po kayong magalit sa akin,” paghingi ulit ng paumanhin ni Arnel sa ama. Pakiramdam niya ay may nagawa siyang malaking kasalanan at patuloy na nakokonsensya.

“Ano ka ba Arnel, ayos lang yan. Normal lang talaga sa mga lalaki ang nagsasalsal o nagjajakol. Alam mo Arnel, ngayong binata ka na, normal lang na makaramdam ka ng init ng katawan o libog. Yung pagjajakol ay isang paraan para mailabas mo ang init ng katawan mo at mairaos ang libog mo,” paliwanag ni Arman sa anak.

“Pati rin po ba kayo Tay, nagjajakol din po kayo?” pagtatanong ng binatilyo sa ama.

“Ah, eh minsan, pag di ako napagbibigyan ng nanay mo,” ang tatawa-tawang tugon ni Arman. “O sige ganito, anak. Magjajakol ako ngayon para makita mong walang mali sa ginawa mo at normal lang sa mga lalaki yan,” ang sabi ni Arman sa anak.

Tumayo si Arman at hinubad ang kanyang kamiseta dahilan upang malantad ang maskulado niyang pangangatawan na hinubog ng mabibigat na trabaho. Isa ito sa mga bagay na hinahangaan ni Arnel sa kanyang ama, ang angking tikas at kakisigan nito. Sunod namang hinubad ni Arman ang kanyang short. Ngayon ay tanging panloob na brief na lamang ang kanyang suot habang nakatayo sa harap ng anak niyang si Arnel. Hindi na siya nahiya pa sa anak at tuluyan nang hinubad ang huli niyang saplot sa katawan. Agad namang tumambad sa paningin ni Arnel ang maselang bahagi ng ama. Namangha ang binatilyo sa kakaibang laki at sukat nito.

“Tay, ang laki po ng titi niyo,” ang nasambit ni Arnel.

“Naku anak hindi pa nga matigas yan eh,” ang ngingisi-ngising sabi ni Arman. Napansin naman niya ang magasin na nasa isang sulok at dinampot ito. “Oh, saan galing ito?” pagtataka niya.

“Ah, eh, galing po kila Paolo yan. Sa pinsan ho niya yan na lumuwas ng Maynila. Binigay po niya sa akin. Sabi ko nga po ay ayaw ko dahil bawal pa yan sa edad namin pero pilit niya pong pinauwi sa akin,” paglalahad ng binatilyo.

“Loko pa lang yang kaibigan mo ah,” ang sabi ni Arman. “Ito siguro ang pinagjakulan mo ano?”

Tumango naman si Arnel bilang pag-amin sa ama.

“Ang sexy naman ng mga to,” sambit ni Arman habang binubuklat ang mga pahina at pinagmamasdan ang mga larawang tampok doon. “Arnel, hwag mo akong isusumbong sa nanay mo ah,” pabiro pa niyang bilin sa anak na tinawanan naman ng binatilyo. Tinablan naman agad ng libog ang barako dahilan upang unti-unting magising ang kanyang alaga. Hanggang sa tuluyan na ngang tumindig at nanigas ang dambuhalang burat ni Arman.

“Tay, grabe ang laki ng titi niyo!” bulalas ni Arnel nang makita kung gaano kalaki ang dambuhalang burat ng ama kapag ito’y nagising.

Napangisi si Arman sa naging reaksyon ng anak. Hinawakan niya ang naninigas niyang tarugo at pinalo-palo pa ito sa kanyang palad upang ipakita kung gaano ito katigas at kakapal.

“Hanga ka sa burat ng tatay mo ano,” sambit ni Arman na tila ipinagyayabang sa anak ang kanyang dambuhalang kargada. “Hayaan mo anak, mukhang nasa lahi naman natin ang pagiging burat-kabayo. Malamang ay magiging malaki rin yang iyo. Lalaki pa yan habang nagbibinata ka,” ang sabi pa ni Arman sa anak.

“Teka lang Tay,” ani Arnel habang patakbo siyang tumungo sa lumang tokador kung saan niya itinabi ang kanyang mga gamit sa eskwela. Kinuha pala niya ang kanyang ruler. “Sukatin natin gaano kahaba,” ang sabi niya sa ama.

Hinayaan naman ni Arman na gawin ng anak ang nais nito sa kanyang ari. Gamit ang ruler ay sinukat ni Arnel ang haba ng naninigas na ari ng kanyang ama. Hinawakan pa niya ito upang masukat nang maayos dahil panay ang pagpintig ay pagkibot nito.

“Seven inches Tay! Grabe ang laki talaga,” ang nasambit ng binatilyong si Arnel.

“Sige na anak, magjajakol na si tatay,” sambit ni Arman. Muling pinagmasdan ni Arman ang mga seksing babae sa magasin na siya namang nagpataas ng kanyang libog. Sinimulan niyang hagurin ang kanyang naninigas na tarugo. Sa una ay mabagal lang muna ang ginawa niyang paghimas at paghagod sa kanyang alaga, hanggang sa unti-unti ay bumilis ang pagtataas-baba ng kamay niya sa kahabaan ng kanyang ari.

“Ooohhh… Oooohhh…” ungol ni Arman nang kanyang pagtuunan ng hagod ang ulo ng kanyang burat. Tuloy ang pagtataas-baba ng kanyang kamay, mula sa pinakapuno nito hanggang sa bilugan at nagingintab na ulo. Sumasabay na rin ang indayog ng kanyang balakang sa pagtataas-baba ng kanyang kamay, para bang kinakantot na niya ang sariling palad.

“Aaahhh… Aaahhh… Aaaahhh….” panay ang pag-ungol ni Arman habang walang humpay ang ginagawa niyang pagpapaligaya sa sarili sa harap mismo ng kanyang anak.

Matama namang pinanuod ni Arnel ang kanyang ama. Pinanunuod kung paanong halos manigas ang kalamnan nito sa buong katawan habang ginigigilan ang pagjajakol, kung paanong umindayog at kumadyot ang balakang nito habang sinasalubong ang bawat hagod ng kamay sa naninigas na kabahaan, kung paanong magtalbugan ang malalaki nitong bayag habang sinasalsal ang gasawang burat.

Nagsimula nang maglikot ang mga daliri sa paa ni Arman gayon din ang kanyang mga tuhod. Hindi na mapakali ang katawan ni Arman at hindi malaman kung saan ipapaling ang ulo. Hudyat ito nang nalalapit na pagsambulat ng kanyang katas.

“Arrneeelll… anak….ayannn naaa… Lalabas-Lalabas naaa… Aaaahhh… Aaahhh… Aaaahhh…” Tuluyan na ngang bumulwak ang malapot at malakremang dagta ni Arman. Nakailang putok rin ang kanyang burat at sa bawat putok nito ay siya namang pagliyad ng nanginginig niyang katawan.

Nasaksihan ni Arnel kung paanong sumambulat at bumulwak ang napakarami at napakalapot na katas ng kanyang barakong ama. “Ang dami mong nilabas Tay,” bulalas ng binatilyo.

Nagkalat sa sahig ang mga patak ng sagu-sagong tamod ni Arman. Humihingal na napaupo ang barako sa tabi ng kanyang anak.

“Ang dami nun Tay, panalo!” ang nasambit ni Arnel dahil sa labis na paghanga sa birilidad ng kanyang ama.

Natawa at napangisi naman si Arman sa sinabi ng anak.

“Tay salamat po at hindi kayo nagalit sa akin. Akala ko po ay magagalit kayo dahil bastos ang ginawa ko,” ang sabi ni Arnel sa ama.

“Wala namang bastos sa ginawa mo anak dahil mag-isa mo lang namang ginagawa yan. Nagkataon lang na hindi ka nakapagkandado ng pinto at nahuli kita,” ang natatawang tugon ni Arman. “Ang masama ay kapag nambabastos ka ng ibang tao o nangmamanyak ka ng babae. Yun ang mali,” ang pangaral ni Arman sa kanyang anak. “Anak, ngayong nilalabasan ka na ng tamod, ang ibig sabihin niyan ay pwede ka nang maging tatay,” dugtong pa niya.

“Eh ang bata ko pa po para maging tatay,” ang sabi naman ni Arnel.

“Oo naman, masyado ka pang bata kaya nga dapat ay unahin mo muna ang pag-aaral mo. Hwag ka munang papatol o makipagtalik sa babae dahil baka makabuntis ka. Hindi naman kita babawalang magnobya pero sana ay unahin mo munang makapagtapos ng pag-aaral nang sa gayon ay makapaghanap ka ng magandang trabaho at mabuhay mo ang magiging pamilya mo,” ang tagubilin ni Arman sa panganay niyang si Arnel.

“Opo Tay,” tugon naman ni Arnel.

“Eh teka anak, ito palang magasin mo. Hindi kasi tamang nagbabasa ng ganitong magasin ang mga nasa edad mo kaya kukunin ko na ito sa iyo ha. Saka baka makita pa ito ng kapatid mong si Robert at kapag nalaman ng nanay mo ay mapapagalitan ka pa.”

“Sige ho, Tay,” pagsang-ayon naman ni Arnel sa ama. “Nga pala, gutom na po ba kayo? Ipaghahain ko na ho kayo,” ang sabi ng binatilyo.

“Ginutom nga ako sa pagjajakol eh, hehehe” ang natatawang sambit ni Arman. “Pero maligo muna tayo, nanlalagkit na tayo eh.”

Nilinis muna ni Arman ang mga nagkalat niyang tamod sa sahig, tapos ay tumungo na silang mag-ama sa banyo at sabay na naligo. Habang nagbubuhos ng tubig ay siya namang paglalaro at pag-alog ni Arnel sa naglalakihang mga bayag ng ama.

“Panay ang pag-alog mo sa bayag ko ah,” sambit ni Arman.

“Ang laki-laki po kasi eh. Di lang po titi niyo ang malaki, pati betlog niyo rin,” ang sabi ni Arnel.

“Dyan kaya kayo nanggaling ng mga kapatid mo,” pagbibiro naman ni Arman.

“Hindi ah, sa tiyan kaya ni nanay kami nanggaling,” hirit ng binatilyo.

“Oo nga pero bago kayo mapunta sa tiyan ng nanay niyo eh diyan muna kayo nanggaling,” biro pa ni Arman.

“Si Tatay talaga,” ang natatawang tinuran ni Arnel.

Habang naliligo ay naisipan pa ng mag-ama na magjakol ulit at sa pagkakataong ito ay magkasabay na sila. Gamit ang dulas ng sabon ay pinasadahan nila ng hagod at salsal ang kanilang mga naninigas na pagkalalaki.

“Tay, pwede po pahawak ng titi mo?” tanong ni Arnel sa ama.

“O sige anak, gusto mo salsalin mo na rin,” ang sabi naman ni Arman.

At iyon nga ang ginawa ni Arnel. Manghang mangha naman ang binatilyo sa laki at tigas ng ari ng kanyang ama. Hinigpitan pa niya ang pagkakahawak dito at sinakal nang husto dahilan upang mapaungol nang malakas ang ama.

“Aaaahhhh…”

Maya-maya pa ay sabay ring nilabasan ng katas ang mag-ama. Kahit na kapwa katatapos lang nila magpalabas ay marami-rami pa rin ang ibinuga ng kanilang mga burat. Matapos makapagparaos ng init ay tuloy nang tinapos ng mag-ama ang paliligo.

Nang makapagbihis ay naghain na rin ng makakain si Arnel at kapwa sila nagutom sa ginawang pagpapasarap.

Mula noon ay mas lalong naging malapit si Arnel sa kanyang ama.

Itutuloy.

Kabanata 15: PTA Meeting

Dumating ang araw ng pasukan ng mga bata sa eskwela. Si Robert ay nasa Grade 2 na samantalang si Arnel naman ay nasa kanyang unang taon sa high school. Naging maayos naman ang kanilang pag-uumpisa sa eskwela. Nagawa rin ng mag-asawang Arman at Rosa na matugunan ang mga pangangailangan ng kanilang mga anak at mairaos ang mga gastusin para sa kanilang pag-aaral.

“Nay, mayroon nga po pala kaming PTA meeting sa Biyernes, alas tres po ng hapon,” pagbibigay-alam ni Arnel sa kanyang ina habang sila ay kumakain ng hapunan.

“Itong darating na Biyernes ba?” pagtatanong ni Rosa.

“Opo,” pagkumpirma naman ni Arnel.

“Naku, eh nakapangako na ako kay Tiya Auring na sasamahan ko siyang makipaglibing sa isa naming kamag-anak,” sambit ni Rosa. “Arman, di ba wala ka namang gagawin sa Biyernes ng hapon? Ikaw na lang kaya ang mag-attend ng PTA meeting nila,” suhestyon ni Rosa.

“Eh bakit ako? Alam mo namang hindi ako masyadong maalam sa eskwela. Pasang-awa nga lang ako noong high school eh,” sabi naman ni Arman.

“Ano ka ba, hindi ka naman magsasagot ng exam doon. Makikinig ka lang kung anong mga sasabihin ng guro nila,” ang sabi ni Rosa sa mister.

“Tay, sige na po. Hindi pwede si Nanay eh. Saka para makita rin ng mga kaklase ko kung gaano kagwapo at kamacho ang tatay ko,” sabi pa ni Arnel sa ama.

“Naku nambola ka pa, manang-mana ka sa ina mo,” sambit ni Arman. Sa huli ay pumayag din naman ang ama na siya ang dumalo sa nasabing PTA meeting. “O sige na, ako na ang pupunta sa eskwela mo.”

---

Araw ng Biyernes, matapos ang kanyang trabaho bilang kargador sa palengke ay agad nang umuwi si Arman upang makakain ng tanghalian. Nang makapananghalian ay saglit siyang  umidlip upang makabawi ng tulog. Kadalasan kasing madaling araw pa lang ay nag-uumpisa na ang kanyang trabaho sa palengke.

Pagkagising naman ay humigop muna siya ng mainit na kape bago tuluyang naligo at naghanda sa pagpunta sa eskwelahan ng panganay niyang si Arnel.

Pagdating sa eskwela ay hinanap at tinungo ni Arman ang silid-aralan ng kanyang anak kung saan gaganapin ang meeting. Agad naman niyang namataan si Arnel na naghihintay sa kanya sa may pasilyo sa labas ng kanilang silid-aralan.

“Tay!” pagtawag ng binatilyo sa kanyang ama.

“Arnel, hindi ba ako nahuli?” tanong ni Arman paglapit sa kanyang anak.

“Hindi po, Tay. Sakto lang po ang dating niyo, mag-uumpisa pa lang,” ang sabi naman ni Arnel.

Habang abala ang mga magulang sa meeting ay kanya-kanya naman ng ginagawa ang mga estudyante habang hinihintay na sila ay matapos. Si Arnel at ilan sa mga kaklase niyang lalaki ay naglaro ng basketball sa katabing court ng eskwelahan.

“Arnel, tatay mo yon? Ang laki ng katawan ah,” ang sabi ng isa sa mga kaklase ni Arnel.

“Oo nga, parang body builder,” ang sabi naman ng isa.

“Di ba halata, parehas kaming pogi at macho di ba,” pagbibiro naman ni Arnel sa mga kaklase.

Karaniwang mga nanay ang dumadalo sa mga meeting na may kinalaman sa eskwela ng kanilang mga anak kaya’t hindi kataka-taka na pulos mga babae o mga ina ang dumalo sa Homeroom PTA meeting nang hapong iyon. Tanging si Arman ang ama na dumalo sa nasabing meeting. Pagpasok pa nga lang niya sa silid ay agad na napalingon at nagtinginan sa kanya ang mga ginang. Sino ba naman kasi ang hindi mapapatingin kay Arman. Bakat na bakat ang matipuno niyang dibdib sa suot niyang kamiseta at halos mamutok ang mga manggas nito sa laki ng kanyang mga braso. Idagdag pa ang matikas niyang tindig. Lalaking-lalaki ang dating, barakong-barako.

Hindi napigilan ng isang ginang ang kanyang sarili, lakas-loob siyang lumapit upang magpapansin at kausapin si Arman. Kunwari pa siyang lumipat ng upuan para lamang makatabi ang barako.

“Magandang hapon. May nakaupo na ba rito?” pagtatanong ng ginang sabay turo sa upuan katabi ni Arman.

“Wala pa ho,” tugon naman ni Arman.

“Salamat,” sambit ng ginang sabay upo sa kahoy na silya. “Magulang ka rin ng estudyante?” pag-uusisa ng ginang kay Arman.

“Ah, oo,” maikling tugon ng barako.

“Naisip ko kasing baka pamangkin mo ang estudyante o kaya ay baka kapatid mo, ahihihi,” ang sabi ng ginang sabay hagikgik.

“Hindi kasi pwede si misis kaya ako ang pumunta rito para sa meeting,” paglalahad ni Arman.

“Ganun ba. Ang swerte naman ng misis mo,” sambit naman ng ginang na tila ba may nais ipakahulugan. “Buti ka pa, nauutusan ng misis na pumunta sa ganitong meeting. Ang asawa ko, hay naku, hindi ko man lang mautusan,” dugtong pa niya.

“Eh ngayon lang naman ito dahil nagkataong may lakad ang misis ko. Mahirap na kung hindi ko sundin si misis, baka hindi ako pagbigyan mamayang gabi. Hehehe!” pagbibiro ni Arman.

“Aaaay! Grabe ka ang pilyo mo ah! Ahihihi,” hagikgik ng ginang sabay tampal–at pasimpleng himas–sa makapal na braso ni Arman. “Kung ako ang asawa mo, aaraw-arawin kita,” sambit pa ng ginang.

Natigilan naman si Arman dahil sa sinabing iyon ng ginang.

“Ibig kong sabihin aaraw-arawin kitang utusan kasi masunurin ka, ahihihi,” palusot ng ginang sabay hagikgik.

Maya-maya pa ay pumasok sa silid ang isang lalaki. Pormal ang kanyang pananamit gayundin ang kanyang kilos at tindig. May kaputian ang kanyang balat at balingkinitan ang pangangatawan. Saglit niyang inayos ang suot na salamin sa mata bago niya tinungo ang gitna ng silid at humarap sa nagkakatipong mga magulang.

“Magandang hapon po sa ating mga magulang at welcome po sa ating Homeroom PTA Meeting sa hapong ito,” pagbati ng lalaki.

“Ako po si Mr. Emiliano G. Santos, tawagin niyo na lang po akong Sir Emil. Ako po ang gurong tagapatnubay o adviser ng Section Narra,” pagpapakilala ng lalaki sa kanyang sarili.

Pinangunahan ni Sir Emil ang isinagawang meeting ng mga magulang nang hapong iyon. Isa sa mga naging agenda ay ang paghalal ng mga PTA officers. Nagkaroon din ng diskusyon tungkol sa mga gawain na makakatulong upang maging maayos ang pamamalagi ng mga estudyante sa kanilang silid-aralan na kanilang magiging ikalawang tahanan.

Habang nagaganap ang meeting ay hindi naman nakaligtas sa paningin ng guro ang kaisa-isang barako sa gitna ng mga inahin. Panay ang panakaw niyang sulyap at kung minsan ay tinatawag pa niya ang atensyon nito upang magbigay ng komento sa kanilang mga diskusyon.

Nang matapos na ang meeting ay nagsipagdatingan naman ang mga bata upang puntahan ang kani-kanilang mga magulang.

Paglapit ni Arnel sa kanyang ama ay siya rin namang paglapit sa kanila ng kanyang gurong si Sir Emil.

“Si Arnel ho pala ang anak ninyo,” ang bungad ni Sir Emil kay Arman.

“Ah, opo,” maikling tugon ni Arman.

“Mukhang alam ko na ho kung kanino nagmana ng gandang lalaki itong si Arnel,” hirit ng guro.

“Eh bolero rin pala tong teacher mo, anak. Hehehe,” birong tugon ni Arman. Tumawa naman ang guro sa sinabi niyang iyon.

“Asahan ko ho kayo ulit sa darating na General Parents’ Assembly,” ang sabi pa ng guro.

“Naku Sir, misis ko na ho ang pupunta roon. Gawa lang ng may lakad siya ngayon kaya ako ang dumalo sa meeting,” paglalahad naman ni Arman.

“Ah, ganon ho ba. Eh sige ho, asahan ko ho ang pagdalo ng inyong maybahay,” tugon ng guro.

“Sige Sir, mauuna na ho kami,” paalam ni Arman sa guro ng kanyang anak.

“Sige ho, ingat po kayo,” ang sabi naman ng guro.

Tuluyan nang lumisan ang mag-amang Arman at Arnel habang ang gurong si Sir Emil ay nakatanaw sa kanila mula sa malayo.

---

Makalipas ang ilang araw mula nang dumalo si Arman sa PTA Meeting…

“Tay, pwede ka po bang pumunta sa school bukas? Gusto ka raw pong makausap ni Sir Emil,” ang sabi ni Arnel sa kanyang ama habang sila’y naghahapunan.

“Bakit daw? May ginawa ka bang kalokohan sa eskwela at pinapatawag ang magulang mo?” tanong naman ni Arman sa anak.

“Naku Tay, hindi po ganon,” pakli ni Arnel. “Hindi po sinabi ni Sir Emil kung tungkol po saan. Basta’t ang sabi niya gusto raw po niya kayong makausap,” ang sabi pa ng binatilyo.

“Hindi ba pwedeng nanay mo ang pumunta?” tanong pa ulit ni Arman sa kanyang anak.

“Eh kayo po talaga ang gustong makausap ni Sir Emil,” ani Arnel.

“O siya, sige dadaan na lang ako roon bukas,” ang sabi ni Arman.

Kinabukasan ay pumunta nga si Arman sa eskwelahan ng anak niyang si Arnel upang pagbigyan ang hiling ng gurong si Sir Emil na siya ay makausap. Tumungo sila sa isang bakanteng silid malapit sa faculty office ng mga guro at doon ay nag-usap silang dalawa.

“Tinanong ko ho kay Arnel ang pangalan niyo. Kung ayos lang ho eh Kuya Arman na lang ang itatawag ko sa inyo, tutal ay mukhang hindi naman ganoon kalaki ang agwat ng edad ninyo sa akin,” ang bungad ng guro.

“Sige ho, kayo hong bahala Sir,” ang sabi naman ni Arman.

“Nalaman ko ho sa anak niyo na isa sa mga naging trabaho niyo ay ang pagko-construction. Sabi po niya ay may nalalaman din po kayo sa pagkukumpuni ng mga bahay at pagkakarpintero,” saad ni Sir Emil.

“May mga pagawain po kasi sa aming paaralan. Ang ilang mga silid sa aming old building ay may sira na ang bubong at kisame. Ako ho ang naatasan ng aming principal na manguna at magsupervise sa pagpapaayos ng mga silid na iyon. Sa tototo lang ho ay hindi naman ako masyadong maalam sa construction at carpentry kaya nais ko po sanang hingin ang tulong ninyo. Kayo ho sana ang kukunin ko upang mag-ayos ng bubong at kisame ng mga silid na iyon. Nasabi ko na rin po ang balak ko sa aming principal at naglaan na po kami ng pera mula sa aming budget para ipambayad sa inyo sakaling pumayag kayo,” paglalahad ng guro.

“Ganon ba? Wala naman po akong gawa ngayon sa construction kaya mapagbibigyan ko ho ang alok ninyo. Isa pa ay tulong ko na rin ito sa eskwelahang pinapasukan ng anak ko,” ang naging tugon ni Arman sa alok ng guro.

“Salamat naman po at pumayag kayo. Mabuti ho siguro ay ipakita ko na sa inyo ang mga silid nang sa gayon ay masurvey ninyo at maihanda natin ang mga kakailanganing materyales,” ang sabi ni Sir Emil.

Tinungo nga ng dalawa ang mga silid sa old building ng eskwelahan na nangangailangan ng pagkukumpuni. Sinabi naman ni Arman kung anu-ano ang mga materyales na dapat ihanda base sa nakita niyang sitwasyon ng mga silid.

“Ipapabili ko na lang po ang mga kailangang materyales sa aming custodian. Bale sa Sabado na lang ho ang gagawing pagkukumpuni para walang klase ang mga bata at hindi makasagabal sa pag-aaral nila. Pupunta rin ho ako rito para samahan kayo at magsupervise sa inyo,” ang sabi ng guro.

“Sige ho, sa Sabado na lang po Sir,” ani Arman.

“Salamat ho ulit, Kuya Arman. Asahan ko po kayo sa Sabado.”

---

Nang Sabadong iyon…

Pagputok pa lamang ng araw ay agad nang gumayak si Arman at tumungo sa eskwelahan ng anak niyang si Arnel. Pagdating niya ay naroon na ang gurong si Sir Emil na naabutan niyang nagtitimpla ng kape sa faculty office. Araw ng Sabado kaya’t walang ibang tao sa eskwelahan maliban sa kanilang dalawa.

“Sir, magandang umaga ho,” bati ni Arman sa guro.

“Kuya Arman, andyan ka na pala. Magandang umaga rin naman. Kape muna tayo, may pandesal rin po dito,” sambit ng guro.

“Hindi na ho. Nagkape at kumain na rin ako sa amin bago ako tumungo rito,” ani Arman. “Titignan ko na ho ang mga materyales para maihanda ko na. Saan po ba nakalagay?”

“Ah naroon po sa may bodega sa bandang likod. Susunod na rin ho ako sa inyo pagkatapos ko rito,” tugon ng guro.

“Sige ho ako na ang bahala, kumain lang ho muna kayo dyan,” ang sabi naman ni Arman.

Tinungo ni Arman ang bodega ng eskwelahan at inihanda ang mga materyales at kagamitan na kanyang gagamitin. Agad na niyang sinimulan ang trabaho nang sa gayon ay maaga siyang makatapos. Gamit ang hagdang kahoy ay inakyat niya ang bubungan ng old building at tinuklap ang mga bulok na yero. Bago niya ikabit ang bagong yero ay bumaba muna siya at tinungo ang loob ng mga silid upang alisin naman ang mga inaamag at nabubulok na parte ng kisame at mga bigang kahoy.

Tagaktak na ang pawis ni Arman kaya’t minabuti na niyang hubarin ang suot na pang-itaas. Isinampay niya iyon sa isang sulok kung saan hindi ito marurumihan. Habang abala sa kanyang gawain si Arman ay siya namang pagdating ni Sir Emil upang kumustahin ang kanyang trabaho.

“Kuya Arman, kumusta na po…”

Natigilan ang guro nang madatnan ang barakong si Arman na nakahubad-baro. Nangingintab sa pawis ang moreno niyang balat na lalo namang nagpatingkad sa bawat hulma ng naglalakihang muscle ng maskulado niyang katawan. Kapansin-pansin din ang mga tila inukit na kalamnan sa kanyang sikmura. Tila natakam muli ang guro at ibang klaseng pandesal naman ang nais lantakan.

“Sir Emil, andyan ka pala. Papalitan ko lang ang ilang mga biga dito sa loob tapos ay pwede nang ikabit ang bagong yero,” ang sabi naman ni Arman.

Ngunit tila walang narinig ang guro dahil nanatili lamang siyang nakatitig sa matipunong porma ng barako. Sinusundan ng kanyang paningin ang mga butil ng pawis na naglalandas sa malapad at maumbok na kalamnan ng dibdib nito pababa sa bukul-bukol na sikmura na animo’y nililok na eskultura.

“Sir Emil, hindi ka na nakibo dyan ah,” ang sabi ni Arman na siyang nagpanumbalik sa isip ng guro sa realidad.

“Ah, eh, mukhang ayos naman ho ang gawa ninyo,” ang nasambit na lamang ng guro.

Hindi na pinansin pa ni Arman ang mga ikinikilos ng guro at ipinagpatuloy na lamang ang kanyang trabaho. Matapos mapalitan ang ilan sa mga bigang kahoy ay muli siyang umakyat sa bubungan upang ikabit ang bagong yero. Muli naman niyang isinuot ang hinubad na kamisetang may mahabang manggas at nagsuot din ng sumbrero upang kahit papaano ay maproteksyonan ang sarili mula sa sikat ng araw.

May ilang oras din niyang pinagtrabahuhan ang pagkakabit ng mga bagong yero. Magtatanghali na nang matapos siya. Sakto namang pagbaba niya mula sa bubungan ay ang pagtawag sa kanya ng gurong si Sir Emil upang ayain siyang kumain na ng tanghalian. Tumungo sila sa silid katabi ng faculty office kung saan inihanda ni Sir Emil ang mga pagkain.

“Bumili po ako ng ulam at kanin sa kalapit na karinderya. Kain na ho kayo,” sambit ni Sir Emil habang inaayos ang mga pagkain sa mesa.

Inalis ni Arman ang suot na sumbrero at muling hinubad ang kanyang pang-itaas na kamiseta na basang basa na ng pawis. Muli namang tumambad sa paningin ng guro ang maskuladong katawan ng barako. Pagkasampay niya ng kanyang damit ay tuloy nang dumulog sa mesa si Arman. Sakto at gutom na rin siya dulot ng pagod sa buong umagang pagtatrabaho.

“Ikaw, Sir? Kain ka na rin po,” ang sabi ni Arman habang nagsasandok ng kanin at ulam sa kanyang pinggan.

“Sige lang ho. Hindi pa po ako gutom, nabusog po ako sa pandesal kanina,” ang sabi ng guro habang nakatitig sa mga ‘pandesal’ ni Arman.

Napansin ni Arman kung paano makatitig sa kanya ang guro, para bang gusto na siyang lapain. Ayaw na sana niyang bigyan ito ng pakahulugan ngunit iba ang nahihiwatigan niya sa guro. Pansin din niya ang bahagyang pagpilantik ng mga daliri nito sa kamay at malumanay na pagsasalita, mga bagay na lalong nagpapalakas ng kanyang hinala patungkol sa gurong si Sir Emil. Pinagkibit-balikat na lamang iyon ni Arman at ipinagpatuloy ang pagkain niya. Matapos makakain ay nilagok niya ang isang basong puno ng tubig.

“Mukhang uhaw pa ho kayo, salinan ko po ng tubig ang baso niyo,” alok ng guro sabay abot sa pitsel na puno ng tubig.

Panay pa rin ang pagsulyap ng guro sa hubad na katawan ng barako kaya’t imbis na masalinan ng tubig ang baso ay natapon lang ang laman nito sa pantalon ni Arman. Agad namang napatayo si Arman sa kanyang kinauupuan dahil sa nangyari.

“Naku pasensya na po!” bulalas ni Sir Emil. “Pasensya na, Kuya Arman,” paghingi muli niya ng paumanhin.

Dahil sa nangyaring iyon ay umiral ang kapilyuhan ni Arman at nakaisip ng paraan kung paanong mapapatunayan kung tama nga ba ang kanyang hinala tungkol sa guro.

Itutuloy.

Kabanata 16: Sir Emil

“Naku Sir, basang basa na ang pantalon ko. Mabuti pa siguro ay hubarin ko muna at patuyuin,” ang sabi ni Arman. Gaya ng kanyang tinuran, hinubad nga niya ang suot na pantalon at isinampay sa kalapit na silya. Tanging panloob na brief na lamang ang kanyang suot habang nakatayo sa harap ng guro.

Para rin namang binuhusan ng malamig na tubig si Sir Emil at tila naestatwa sa kanyang kinatatayuan. Sa reaksyon pa lamang niyang iyon ay nabatid na ni Arman na tama nga ang kanyang hinala—berde ang dugo ni Sir Emil. Ngunit hindi pa roon natatapos si Arman.

“Sir, pati brip ko basa na rin. Tutal eh tayong dalawa lang naman ang nandito, hubarin ko na rin ito para patuyuin,” ang sabi ni Arman sabay hatak pababa sa kahuli-hulihan niyang saplot sa katawan.

Laking gulat ni Sir Emil sa ginawang iyon ni Arman. Ngunit ang lalong higit na nagpalundag sa kanyang puso ay nang tuluyang malantad sa kanyang paningin ang dambuhalang pag-aari ng barako. Hindi makapaniwala ang guro sa kakaibang laki at sukat nito.

“Oh Sir, bakit kayo biglang namutla? Para kayong nakakita ng multo ah,” ang sabi ni Arman na nagpamewang pa, hindi alintana na siya’y nakahubo’t hubad sa harap ng guro ng kanyang anak.

“N-Nagulat… Nagulat lang kasi ako sa… sa ginawa mo, Kuya Arman,” ang halos mautal na tugon ng guro.

“Parehas naman tayong lalaki Sir kaya hindi na ako mahihiya sa’yo,” ang sabi ni Arman. “Sige ho, itutuloy ko na ho ang trabaho. Ikakabit ko na lang yung mga plywood na panel sa kisame at tapos na rin po iyon,” dugtong pa niya.

“Eh teka, magtatrabaho ka po nang ganyan? Wala kayong suot na damit,” ang nasambit ni Sir Emil.

“Ayos lang ho Sir tutal eh wala namang ibang tao ngayon dito. Saka para presko na rin. Hehehe!” ang pabirong tugon ni Arman.

Nilisan ni Arman ang silid na iyon at tinungo ang old building, hindi alintana na wala siyang saplot sa katawan habang binabagtas ang quadrangle ng eskwelahan. Napailing na lamang siya at napangisi sa ginawang kapilyuhan. Hindi rin niya maintindihan kung anong pumasok sa kukote niya at nagawa niya ang bagay na iyon.

Pagdating sa old building ng eskwelahan ay agad nang ipinagpatuloy ni Arman ang kanyang trabaho. Tumuntong siya sa isang bakal na stepladder upang maabot ang mataas na kisame. Pukpok dito, pukpok doon; isa-isang ikinabit ni Arman ang mga plywood na panel sa kisame ng mga silid. Habang abala siya sa gawain ay dumating naman si Sir Emil at sinundan siya.

Isang napakasarap na tagpo ang naabutan ng klosetang guro. Isang machong barako ang hubo’t hubad na gumagawa at nagkukumpuni sa kisame ng silid-aralan. Nangingintab sa pawis ang moreno niyang balat at hulmang hulma ang umbok ng matitigas at naglalakihang muscle sa kanyang katawan dulot ng mabigat na gawain. Halos mabaliw rin ang guro nang makita kung paanong umugoy ang titi at mga bayag ni Arman sa bawat pagkilos niya lalo na sa tuwing ipinupukpok niya ang martilyo sa pinapakuang kisame.

Hindi naman lingid sa kaalaman ni Arman na kasalukuyan siyang pinanunuod ni Sir Emil. Muling umiral ang kanyang kapilyuhan.

“Sir Emil, pwede po bang paabot ng pako?” ang sabi niya sa guro.

Parang robot na naging sunud-sunuran ang guro at agad na kumuha ng pako mula sa lagayan. Lumapit siya kay Arman upang iabot ang pako. Dahil nakatuntong sa stepladder si Arman ay halos kalebel na ng kanyang mukha ang ari nito. Tila nahipnotismo ang guro nang malapitan niyang napagmasdan ang ‘alaga’ ng barako. Di hamak na mas malaki pa pala ito sa malapitan. Agad din niyang nalanghap ang samyo ng matapang na amoy na sumisingaw mula sa pawisang katawan ng barako partikular na sa maselang bahagi nito.

“Konting layo Sir baka maamoy mo na bayag ko niyan. Nakakahiya naman sa’yo. Kanina pa ko pawis na pawis, baka maasim na yang itlog ko. Hehehe!” pagbibiro ni Arman.

“Ah, eh hindi naman ho,” ang maikling tugon ng guro na tila napahiya at napayuko na lamang.

Pinagpatuloy ni Arman ang gawain at tuluyan nang tinapos ang kanyang trabaho.

“Sir, pakitignan ho kung ayos na sa inyo ang gawa ko,” ang sabi ni Arman habang bumababa mula sa stepladder.

“Ah, eh ayos naman ho ang gawa niyo. Mukhang pulido naman,” ang nasambit ng guro.

“Siguro naman ho ay hindi na tutulo ang kisame niyan at hindi na mababasa ang mga bata,” ani Arman habang pinagmamasdan ang kanyang natapos na trabaho. Ngunit ang gurong si Sir Emil ay tila sa iba nakatingin. “Sir, sa kisame ho ang tingin huwag sa burat ko,” ang pabirong sambit ni Arman.

“P-Pasensya na!” pakli ng guro na pilit namang umiwas ng tingin.

“Sir, napansin ko kanina ka pa tingin nang tingin sa burat ko ah. Eh meron ka rin naman ho nito,” ang sabi ni Arman sa guro.

Tila napahiya ang guro at hindi alam kung ano ang kanyang sasabihin.

“Sir, isang tanong, isang sagot. Bakla ka ho ba?” pagtatanong ni Arman sa guro.

Nabigla ang guro sa tanong na iyon ni Arman at hindi malaman kung paano ito sasagutin. Katahimikan ang pumailanlang sa pagitan nilang dalawa. Kagaya nga ng sabi nila, ang katahimikan ay nangangahulugan na rin ng oo.

“Ayos lang naman ho sa akin, Sir. Wala naman akong problema sa mga bakla basta ba hindi sila nananamantala o gumagawa ng masama sa kapwa nila,” ang sabi naman ni Arman. “Wala naman hong problema sa akin Sir Emil kung ano ka. Gusto ko lang ipaalala sa iyo bilang isang magulang na sana ay hindi mo maisipang pagsamantalahan ang mga estudyante mo,” dagdag pa niya.

“Kuya Arman, bakla nga ho ako pero hindi po ako masamang tao. Hindi ko ho magagawang pagsamantalahan ang mga bata. Naging guro ako dahil gusto kong magturo at magbahagi ng kaalaman sa mga kabataan,” ang tugon ni Sir Emil.

“Mabuti naman ho kung ganon, Sir,” sambit ni Arman.

“Eh, Kuya Arman pasensya na ho kayo kung napapatingin ako dyan sa… sa ari mo,” ang nahihiyang sambit ni Sir Emil. “Ang… Ang laki ho kasi ng inyo,” dugtong pa niya.

Napangisi si Arman sa tinuran ng guro. “Nalalakihan ka na dito Sir? Eh hindi pa nga matigas yan eh,” ang ngingisi-ngising sambit ni Arman. “Eh Sir dahil umamin ka na rin naman sa akin, naisipan kong pagbigyan ka,” sabi pa ng barako.

“A-Ano pong… ano pong ibig niyong sabihin?” sambit ng guro.

“Sir Emil, alam kong hindi ka kuntento sa basta pagtingin lang dito sa alaga ko. Alam kong kung mabibigyan ka ng pagkakataon ay may iba ka pang gustong gawin. Dahil umamin ka na rin naman sa akin, eh naisipan kong pagbigyan ka,” ang sabi ni Arman.

“K-Kuya Arman…” laking gulat at pagtataka ng guro.

Ngumisi si Arman. “Ano? Titignan mo na lang ba to?” Pinaghiwalay ni Arman ang kanyang mga hita at inilagay sa magkabilang baywang ang kanyang mga kamay, tanda ng kanyang pagbibigay sa guro.

Hindi na nahiya pa ang guro, agad siyang lumuhod sa harapan ni Arman at isinubsob ang kanyang pagmumukha pagitan ng makakapal na hita ng barako. Hinahalik-halikan niya ang maselang bahagi ng barako, hindi alintana ang matapang nitong amoy. Mas lalo pa nga siyang nalilibugan sa amoy na iyon. Isinubsob niya ang ilong sa naglalakihan at lawlaw na mga bayag ni Arman at sininghot-singhot ang amoy nito. Nang magsawa sa pag-amoy ay kanya namang inilabas ang dila at isa-isang dinilaan ang gasantol na mga bayag ng barako.

“Aaaahhh… Tangina mo Sir… Ang sarap niyan aaahhh… Tangina!” ang namutawi sa bibig ni Arman na nadala na rin ng libog.

Hindi pa nakuntento ang guro, pilit niyang isinubo ang naglalakihang mga bayag ni Arman. Dahil sa laki ng mga bolang iyon ay talaga namang punung-puno ang kanyang bibig.

“Tangina mo… Sige lamunin mo itlog ko… ooohhh…” sambit ni Arman.

Habang nakababad sa kanyang bibig ang mga bayag ng barako ay sinimulan naman ng guro na laruin ang burat ni Arman na bahagya na ring naninigas. Di rin nagtagal at tuluyan na ngang nagising ang alaga ng barako. Naghuhumindig at gabakal sa tigas.

Habang ang isang kamay ay patuloy na pinaglalaruan ang naninigas na burat ni Arman, ang isang kamay naman ni Sir Emil ay gumapang paitaas at sinimulang haplusin at himasin ang matipunong dibdib ng barako.

“Aaahhh… Oooohhh… Oooohhh…” panay ang pag-ungol ni Arman sa ginagawang paglamon ng guro sa kanyang mga bayag at pagsasalsal sa kanyang burat.

Iniluwa ni Sir Emil ang mga bayag ni Arman at tumayo mula sa kanyang pagkakaluhod upang pagmasdan ang kabuuan ng barakong ama. “Kuya Arman, ang macho-macho mo talaga, ang laki pa ng burat mo,” ang nasambit ng guro habang pinagmamasdan ang mala-adonis na anyo ni Arman.

Napangisi naman si Arman sa tinuran ng guro. Itinaas pa niya ang magkabilang braso at ibinaluktot nang madiin upang palabasin ang malalaking biceps, ipinayayabang sa guro ang angkin niyang kakisigan habang ang gasawa niyang burat ay tirik na tirik.

Halos maglaway ang gurong si Sir Emil sa tagpong iyon. Hinawakan niya sa braso si Arman at iginiya patungo sa mga nakahilerang silya. Pinaupo niya si Arman sa isa sa mga armchair na naroon.

“Ano to, mag-eexam ba ako?” pagbibiro ni Arman.

“Ssshhh! Quiet, nasa loob tayo ng classroom,” ang sabi ni Sir Emil na para bang isang guro na pinapagalitan ang kanyang estudyante.

Natawa naman si Arman sa inasal ng guro.

Agad lumuhod si Sir Emil sa harapan ng barako at inilabas ang kanyang dila. Sinimulan niyang dilaan ang naghuhumindig na burat ni Arman. Naglakbay ang kanyang dila sa naninigas na kahabaan ng pitong pulgadang burat ng barako. Hanggang sa narating niya ang bilugan nitong ulo na nagsisimula na ring maglabas ng paunang katas. Dinilaan ni Sir Emil ang ulo ng burat ni Arman na animo’y dumidila ng sorbetes.

“Aaahhhh… Aaaahhh… Tangina! Aaaaahhh….” panay ang pag-ungol ni Atman at halos magkikisay dahil sa ginagawang pagdila sa ulo ng kanyang sawa. May pagkakataon pang napapasabunot na siya kay Sir Emil na hindi naman alintana ng guro at sige pa rin sa ginagawang pagdila.

Hindi naman nakalimutang bigyang pansin ng guro ang mga nakalawlaw na bayag ng barako, sinapo niya ang mga naglalakihang bolang iyon sa kanyang kamay at minasa-masahe. Ang isa naman niyang kamay ay abala sa paghimas sa dibdib ni Arman.

Hinalik-halikan ng guro ang bilugang ulo ng burat ni Arman. Maya-maya pa ay tuluyan na niyang ibinuka ang bibig at idinulas papasok ang burat ng barako. Dahil sa laki at taba nito ay wala pa sa kalahati ang nagawa niyang maisubo. Ngunit sadyang matiyaga ang guro, unti-unti niyang inaabante ang kanyang bibig, sinasanay muna sa malaking laman na nakapasak dito tapos ay aabante muli. Nagbunga ang kanyang pagtitiyaga at lagpas na sa kalahati ng dambuhalang tarugo ang nakapasok sa kanyang bibig.

“Aaahhhh… Sir Emil… Hayok ka pala sa burat kang gago ka…. Aaaahhh…” ang nasambit ni Arman na sarap na sarap sa ginagawang pagsuso ng guro sa kanyang burat.

Nagtaas-baba ang bibig ng guro sa naghuhumindig na kahabaan ni Arman. Tumutulo ang laway sa gilid ng kanyang labi na nagbibigay naman ng dagdag dulas at init. Aatras ang kanyang bibig hanggang sa ang ulo na lang ng burat ang nakapasok, tapos ay muling bubulusok hanggang sa halos kabuuan na ng pitong pulgada ang nakapasak sa kanyang bibig. Halos makiliti naman ang kanyang ilong sa makapal na bulbol ni Arman. Muli umatras si Sir Emil hanggang sa ulo na lang ng burat ni Arman ang nakapasok sa kangang bibig. Parang lollipop naman niya itong dinilaan at sinipsip sa loob ng kanyang bibig.

“Aaaahhh! Tangina! Aaaaahhh!” Napalakas ang mga ungol ni Arman at halos magkikisay sa sobrang pagkakiliti.

Tuwang tuwa naman ang guro at tuloy pa rin sa paglo-lollipop sa ulo ng burat ni Arman. Hinawakan pa niya ng dalawang kamay ang naninigas nitong kahabaan. Matapos noon ay muling nagtaas-baba ang kanyang bibig sa kahabaan nito.

“Aaahhh… Oooohh… Ooohhh…” panay ang mga ungol ni Arman at hindi malaman kung saan ipapaling ang ulo. Napahigpit ang kanyang kapit sa kahoy na silyang kinauupuan at halos mapaliyad na sa sobrang sarap.

Muli namang isinubo nang buo ni Sir Emil ang burat ng barako, pilit niyang ipinapasok ang kabuuan ng pitong pulgadang burat sa kanyang bibig.

“Tanginamo, lamunin mo ’to nang buo!” ang nasambit ni Arman. Tuluyan na siyang nadala ng libog. Sinabunutan niya si Sir Emil at nagsimulang umulos ang kanyang balakang. “Aaaahhh! Bubuntisin ko yang bibig mo! Ooohhh… Oooohhh… Oooohhh…” sambit ni Arman habang marahas na kinakantot ang bibig ng guro.

Maluha-luha na si Sir Emil dahil sa ginagawang pagkantot ni Arman sa kanyang bibig, ngunit pilit man siyang magpumiglas ay hindi niya magawang makawala sa mahigpit nitong pagkakahawak sa kanya. Halos hindi na makahinga ang guro kaya’t pilit siyang kumakawala. Pinaghahampas niya ang mga braso ni Arman.

Agad namang pinakawalan ni Arman ang guro. Halos mamutla ang guro na muntik nang maubusan ng hangin.

“Pasensya na Sir,” paghingi ng paumanhin ni Arman sa guro.

Halos maghabol ng hininga si Sir Emil.

“Sir, malapit na ko, susuhin mo na,” tila pagmamakaawa ng barako.

Nang makabawi ng hangin si Sir Emil ay balik siya sa pagsuso sa dambuhalang burat ni Arman. Una niyang isinubo ang ulo ng ‘sawa’ at pinaglaruan sa loob ng kanyang bibig.

“Aaaahhh… Sssaaarrraap…” anas ni Arman.

Unti-unti ay lumalim ang pagsubo ng guro sa naghuhumindig na laman hanggang sa halos kabuuan na nito ang nakapasak sa kanyang bibig. Taas-baba, urong-sulong ang kanyang bibig sa naninigas na kahabaan. Sinasalubong naman iyon ng marahang pag-ulos ng balakang ni Arman. Nagawa nilang pagtugmain ang ritmo ng kanilang mga katawan, sabay sa pagbulusok ng bibig ng guro ay siya namang pag-ulos ng balakang ng barako.

“Aaahhh… Aaaahhhh… Aaaaahhh…” panay ungol ang namumutawi sa bibig ni Arman na tuluyan nang napapikit sa sobrang sarap na nadarama.

Gayundin naman ang guro na sarap na sarap sa sinususong malaking burat. Muli naman niyang pinaglaruan ang malalaking bayag ng barako at hinaplos ang maumbok nitong dibdib.

Naramdaman ni Arman ang pagpintig ng kanyang mga bayag at ang pag-igting ng mga kalamnan sa kanyang puson at balakang.

“Sssirrr… L-Lalabasan naaa kooo… Ooohhh… Ayan naaa… Aaahhhh…. Aaaahhhh… Aaahhh…”

Tuluyan na ngang nilabasan ng masaganang dagta ang barakong si Arman. Ngunit hindi pa rin bumibitiw sa pagsuso ang gurong si Sir Emil, hindi niya iniluwa ang naghuhumindig na tarugo bagkus ay hinayaan niya itong magbuga ng malapot na katas sa loob ng kanyang bibig. Sinipsip niya ito nang husto at nilunok ang malapot na krema na tila ba masustansyang gatas.

Panay naman ang panginginig ng katawan ni Arman na napaliyad na sa kinauuupuang armchair. Sabay sa pagsirit ng malakrema niyang katas ay ang inboluntaryong pagkadyot ng kanyang balakang. Pawisan at humihingal ang barako matapos na siya ay labasan ng napakaraming katas.

Iniluwa ni Sir Emil ang burat ni Arman at piniga pa ito upang palabasin ang mga pahuling katas. Dinilaan niya ang butas nito at sinimot pa ang mga kahuli-hulihang patak ng tamod.

“Aaahhh! Uuuuhhhh!” Nagkikisay naman si Arman dahil sobrang sensitibo ng ulo ng kanyang alaga matapos labasan. “Tama na, Sir!” pag-awat niya sa guro.

Binitiwan na rin ni Sir Emil ang titi ni Arman na nag-uumpisa na ring lumambot. Nalalasahan pa niya sa kanyang bibig ang tamis at linamnam ng katas ng barako.

“S-Salamat, Kuya Arman,” ang nasambit ni Sir Emil.

“Ayos lang, Sir… Basta maging mabuti kang guro sa mga bata… “ ang sabi ni Arman na humihingal pa rin.

Matapos ang ginawa nilang milagro ay tuloy nang ininspekyon ni Sir Emil ang kisame ng silid-aralan. “Mukhang maayos naman po ang pagkakagawa niyo, Kuya Arman,” ang sabi niya.

Nang makabawi ng lakas ay iniligpit na rin ni Arman ang mga ginamit niyang materyales at kagamitan. Pagkatapos ay tumungo siya sa faculty office kung saan ibinigay sa kanya ni Sir Emil ang kaukulang bayad para sa ginawa niyang pagkukumpuni sa bubong at kisame. Kinuha na rin ni Arman ang kanyang mga damit at nagsimulang magbihis.

“Kuya Arman, sa atin na lang ho sana ito ah,” ang pahuling bilin ng guro.

“Oo naman, Sir. Wala naman akong balak ipagsabi sa iba ang nangyari,” paniniguro ni Arman. “Sige ho, mauuna na ako,” pagpapaalam niya sa guro matapos na siya ay makapagbihis.

“Ingat ho kayo,” sambit ng guro. Tuluyan nang lumisan si Arman habang si Sir Emil naman ay nag-ayos ng mga gamit sa faculty office bago umuwi.

Lingid sa kaalaman ng dalawa ay may mga matang nakapanuod sa kanilang ginawa…

Itutuloy.

Kabanata 17: Kumpare

Hindi mawaglit sa isip ni Arman ang nangyari sa kanila ng gurong si Sir Emil. Iniisip niya kung tama nga ba ang ginawa niyang pagpatol sa bakla gayong may asawa siyang tao at pamilyado, at kung ito nga ba ay maituturing na pagtataksil sa kanyang asawa. Ngunit alam naman niya sa kanyang sarili na nadala lamang siya ng libog at tawag ng laman. Hindi naman siguro kasalanan kung pagbibigyan niya ang init ng kanyang katawan. Ibang klaseng init din kasi ang dulot sa kanya sa tuwing may humahanga at nagnanasa sa angkin niyang kakisigan. Sa katawan pa lamang niya ay naglalaway na sila, lalo pa kapag nasilayan na nila ang itinatago niyang gasawang ‘alaga’.

Upang kahit papaano ay mabawasan ang nadaramang pagkabagabag, minabuti ni Arman na sumama sa kanyang mag-anak na magsimba nang Linggong iyon. Napakaganda nilang pagmasdan, isang larawan ng buo at masayang pamilya. Isa ito sa mga maipagmamalaki ni Arman, na bagama’t payak lamang ang kanilang pamumuhay ay nananatili naman silang buo at masaya.

Nang pauwi na sila galing sa simbahan ay nasalubong nila si Dante, isa sa mga kaibigan at kababata ni Arman na lumuwas at nakipagsapalaran sa Maynila.

“Dante! Ikaw nga ba yan? Aba’y pormang porma ka ah. Big time ka na ata,” bati ni Arman sa kaibigan na matagal-tagal din niyang hindi nakita.

May katotohanan naman ang tinuran ni Arman dahil talaga namang bumagay kay Dante ang suot niyang T-shirt at jacket, angat na angat ang angkin niyang tikas at kakisigan. Masasabing mahusay manamit at pumorma itong si Dante.

“Hehehe. Hindi naman, nakakaraos-raos lang din,” ang sabi ni Dante. “Rosa, lalo kang gumaganda ah,” ang bati naman niya sa misis ng kaibigan.

“Naku, hanggang ngayon bolero ka pa rin,” ang nakangiting tugon ni Rosa.

“Eh kaya nga Rosa ang pangalan niyang asawa ko. Parang rosas, mas gumaganda at namumukadkad lalo na’t palaging nadidiligan. Hehehe!” pagbibiro ni Arman.

“Arman! Ano ka ba!” pakli ni Rosa sabay tapik sa braso ng kanyang mister.

Natawa naman si Dante sa sinabing iyon ng kanyang kaibigan.

“Ito na ba ang inaanak kong si Arnel? Ang laki mo na ah, binatang-binata ka na,” bati ni Dante nang mapansin ang binatilyo.

“Arnel, magmano ka pala sa ninong mo,” ang sabi ni Arman sa anak.

Tumalima naman ang binatilyo at nagmano sa kanyang Ninong Dante.

“Kailan ka pa nauwi rito sa probinsya?” usisa ni Arman.

“Kahapon lang ako dumating. Saglit lang naman ako rito, dinalaw ko lang ang pinsan ko na may sakit,” paglalahad ni Dante. “Sa isang araw ay babalik na rin ako sa Maynila dahil may trabaho rin ako roon,” dugtong pa niya.

“Eh saan ka tumutuloy niyan?” tanong pa ni Arman.

“Naaalala mo si Tiyo Peping? Yung tiyuhin kong nabyudo at walang anak. Sa kanya ako nakikituloy ngayon at wala naman siyang kasama sa bahay,” ang sagot ni Dante. “Oh mamaya, Arman, alam mo na ha. Punta ka doon at mag-inom tayo, hehe. Isasama ko rin si Gido,” ang sabi pa niya sa kaibigan.

Bumaling ng tingin si Arman sa misis niyang si Rosa at ngumisi. “Oh, Rosa, mag-iinom daw kami mamaya, hehehe,” pabiro niyang sambit.

Inirapan ni Rosa ang kanyang mister. “Hay naku, bahala ka nga. Basta huwag kang uuwi nang lasing na lasing ha,” ang bilin niya sa asawa.

“O sya, mauna na kami. Mamaya na lang,” ang sabi ni Arman sa kanyang kaibigan.

“Sige, basta asahan kita mamaya, hehe. Ingat kayo,” sambit naman ni Dante.

---

Kinagabihan ay tumungo si Arman sa bahay ng tiyuhin ni Dante kung saan nakikituloy ang kaibigan. Pagdating doon ay sinalubong siya ng isang binata na nakasuot ng maluwag na kamiseta at maikling salawal. May kahabaan ang buhok nito na aabot hanggang leeg at balingkinitan ang pangangatawan. Sa unang tingin nga ay aakalaing isa siyang babae.

“Magandang gabi po. Bisita po kayo ni Kuya Dante?” ang malumanay na pagsasalita ng binata.

“Ah, oo. Andyan ba siya?” ani Arman.

“Nandun po sila sa likod,” ang mahinhing tugon ng binata.

Dinala ng binata si Arman sa likod-bahay kung saan nakaayos ang isang mesa at naroon nga ang mga kaibigan niyang sila Dante at Gido. Pagkatapos ay muling pumasok ang binata sa loob ng bahay.

“Oh, andito na pala si Arman! Makakapag-umpisa na tayo,” ang sabi ni Dante nang makitang dumarating ang kaibigan.

“Gido, kanina ka pa ba?” ang tanong ni Arman pagdulog niya sa mesa.

“Kani-kanina lang din ako dumating,” tugon ni Gido.

“Ang tiyuhin mo, Dante?” usisa ni Arman. “Nakakahiya naman at dito pa tayo mag-iinom. Baka nakakaistorbo tayo,” ang sabi pa niya.

“Ayun, natutulog na. Saka hwag kang mag-aalala, pinaalam ko naman sa kanya at pumayag naman siya. Minsan lang naman daw ako mauwi rito kaya ayos lang,” paniniguro ni Dante.

“Sino pala yung sumalubong sa akin kanina?” pagtatanong pa ni Arman.

“Ah, yung bading? Si Florentino yon. Katu-katulong ni Tiyo dito sa bahay. Inaabut-abutan niya para maglinis ng bahay at magluto,” sagot ni Dante. “Magkukwentuhan lang ba tayo rito? Simulan na natin to,” sambit niya sabay bukas sa mga bote ng beer na nakahain sa kanilang harapan.

Habang lumalagok ng malamig na beer at ngumunguya ng mga kukuting pulutan ay sige naman ang huntahan ng tatlo tungkol sa kani-kanilang mga buhay. Naibahagi ni Dante na kasalukyan siyang nagtatrabaho bilang security guard sa isang malaking supermarket sa Maynila.

Napagkwentuhan din ng magkakaibigan ang mga kalokohan nila noong kabataan nila. Napuno ng halakhakan at kwentuhan ang kanilang sesyon na tumagal rin ng higit isang oras.

“Teka, huling bote na pala tong tinutungga natin, ubos na rin pulutan natin ah,” sambit ni Dante. “Florentino! Florentino, halika nga rito!” pagtawag niya.

Agad namang lumabas ang binabaeng binata at umismid. “Kuya, ilang beses ko po bang sasabihin, hindi nga po Florentino. Florita po kuya, Florita,” ang pagpupumilit nito.

“O sige na, Florita na kung Florita,” ang sabi ni Dante. Binunot niya mula sa bulsa ang kanyang pitaka at kumuha ng ilang halaga. “Oh, eto, bili ka ng isa pang case ng beer sa tindahan. Samahan mo na rin ng chicha para pulutan. Pag may natirang sukli, sayo na,” ang utos niya kay Florita.

“Ay talaga po? Salamat po, Kuya Dante. Bibili na po ako ngayon din,” ang sabi ni Florita na agad ding lumakad upang sundin ang utos ni Dante, pakendeng-kendeng pa sa paglalakad ang binabae.

“Aba, galante ah,” ang pabirong sambit ni Gido.

“Minsan lang naman tayo magkita-kita eh, hehehe,” ani Dante.

“Parang gumwapo ka tuloy bigla,” sabi pa ni Gido sabay tawa.

“Hoy Gido, di mo mabibilog ulo ko,” hirit naman ni Dante.

“Eh pwera biro, gumandang lalaki ka naman talaga Dante. Bagay nga sa’yo yang gupit mo eh,” ang sabi ni Gido sa kaibigan.

“Hehe. Sa parlor ko pa pinagupitan yan, libre lang. Hehehe,” ang sabi ni Dante.

“Libre? Paano namang nangyari yon?” pagtataka ni Gido.

“Yun kasing baklang parlorista na naggupit ng buhok ko sabi niya pwedeng idamay na rin niya yung sa ibaba. Eh ako namang pilyo pumayag. Hahaha!” kwento ni Dante sa mga kaibigan.

“Tangina! Pinagupitan mo pati yung bulbol mo?!” pakli ni Gido.

“Oo nga, hahaha!” ani Dante. “Kaya ayun, pinachupa ko na rin kapalit ng gupit niya sa akin, di na ako pinagbayad. Oh di ba? Nalibre na ako ng gupit pati bulbol ko natabasan, wala pa akong nilabas na pera. Tamod lang ang nilabas ko. Hahahaha!”

“Ibig sabihin, Dante, pumapatol ka sa bakla?” ang nawika ni Arman.

“Oh, eh bakit naman? Nagpachupa lang naman ako. Hindi naman yon kabawasan sa pagkalalaki ko. Hindi rin naman ibig sabihin non ay bakla na ako dahil wala naman akong gusto sa kanya. Saka kasalanan ko bang gwapo at macho ako at maraming nahuhumaling sa’king babae pati na mga binabae,” ang sabi ni Dante. “Ikaw, Arman, sa itsura at macho mong yan imposibleng walang nagnanasa sa’yong bakla,” ang sabi pa niya sa kaibigan.

“Ah, eh aaminin ko, meron nga pero…” Nanumbalik sa isip ni Arman ang nangyari sa kanila ni Sir Emil at ang mga naging karanasan niya. “…pero ayokong pagtaksilan ang asawa ko,” ang sabi niya.

“Eh pareng Arman, ang akin lang eh hindi naman siguro masasabing pagtataksil iyon dahil hindi naman ibang babae ang papatulan mo kung sakali kundi bakla,” sabat naman ni Gido. “Ako nga eh, sabi ng misis ko, pumatol na raw ako sa bakla huwag lang sa ibang babae. Alam niya kasi na ang bakla hindi ko ibabahay at hindi ko rin mabubuntis,” dagdag pa niya.

Maya-maya pa ay dumating si Florita bitbit ang case ng beer at mga pulutan na binili niya mula sa tindahan. Tuloy naman ang kwentuhan at inuman ng magkakaibigan. Di nagtagal ay nagpaalam na si Gido dahil nararamdaman na niya ang epekto ng alak at pagkalango.

“Oh, mga p-pare, uuwi na ako. Kayo na… Kayo na ang bahala dyan,” ang pautal na sambit ni Gido na halos pasuray-suray na sa paglalakad.

“Eto naman, mamaya ka na umuwi,” pagpupumilit ni Dante sa kaibigan.

Ngunit hindi na nagpapigil si Gido at tuluyan nang nagpaalam at umuwi.

“Si Gido talaga, kahit kailan, ang hina sa inuman,” ang nasambit ni Dante. “Oh paano ba yan, Arman, dalawa na lang tayo rito. One-on-one na ang laban natin sa alak, hwag mo akong uurungan ha,” ang sabi pa niya sa kaibigan.

“Sino ba nagsabing uurong ako?” nakangising sambit ni Arman sabay tungga sa bote ng beer.

“Yan ang kumpare ko!” ang sabi naman ni Dante. “Florita! Florita halika nga rito!” pagtawag niya sa binabae.

Agad namang lumabas si Florita. “Ano po yun, kuya?”

“Halika rito, samahan mo kami. Iniwan na kami ng isa naming kasama eh,” ang sabi ni Dante sa binabae.

Tumalima naman si Florita at naupo sa nabakanteng silya. Binuksan ni Dante ang isang bote ng beer at iniabot sa kanya.

“Oy Dante, pwede na bang uminom yan?” pakli ni Arman. “Totoy, ilang taon ka na ba?” ang tanong pa niya kay Florita.

“Ay hindi po ako totoy, neneng po,” ang pabirong hirit ng binabae. “Disi-sais na po ako,” tugon naman niya sa tanong ni Arman.

“Oh, menor de edad ka pa ah. Pwede ka na bang uminom?” ang sabi ni Arman.

“Ayos lang po, isang bote lang naman po eh,” ang sabi ni Florita.

“Hayaan mo siya, Arman. Naghahappy-happy lang naman tayo dito eh,” ang sabi naman ni Dante.

Matapos maubos ang isang bote ng beer ay parang nahihilo na ang binabae at nararamdaman na ang epekto nito sa kanyang sistema.

“Sayawan mo naman kami, Florita,” sambit ni Dante. “Sige na, para naman sumaya kami rito. Kendeng ka na diyan, bilis na,” pang-uudyok ni Dante sa binabae.

Dahil sa pagkalango ay tuluyan na ring nagpadala sa pambubuyo si Florita. Tumayo siya mula sa silyang kinauupuan at nagsimulang sumayaw na animo’y isang babae sa bar. Panay ang paggiling ng kanyang balakang at pagkembot ng baywang. Panay naman ang pagpalakpak at pagtawa ng magkumpare habang sinasayawan sila ni Florita. Nariyan pang sumisipol-sipol si Dante habang gumigiling ang binabae.

Dahil sa epekto ng alak ay nakaramdam ng init ng katawan ang magkumpare kaya’t hinubad nila ang kanilang pang-itaas. Bato-bato at tadtad ng matitigas na muscle ang katawan ni Arman dulot na rin ng mabibigat na gawain sa kanyang trabaho bilang kargador at construction worker. Si Dante naman ay hindi rin pahuhuli sa kakisigan, namumukol ang mga muscle sa kanyang katawan dahil madalas rin ang kanyang pag-eehersisyo upang mapanatili ang kanyang tikas.

Natigilan naman ang binabaeng si Florita nang masilayan ang matipunong pangangatawan ng dalawang barako. “Aaaayyy!” tili niya.

“Oh bakit?” ani Dante.

“Ang mamacho niyo po kasi mga kuya,” sambit ni Florita.

Napangisi ang magkaibigan sa sinabing iyon ng binabae.

“Talaga? Namamachohan ka sa amin?” ang sabi ni Dante. “Arman, pakita mo nga kung gaano ka kamacho,” ang sabi pa niya sa kaibigan.

Dahil sa espiritu ng alak ay nadala na rin ng kapilyuhan si Arman. Tumayo siya at itinaas ang makakapal niyang mga braso. Ibinaluktot niya iyon ng madiin upang palabasin ang malalaking biceps na animo’y mga daga sa kanyang braso.

“Aaayyy! Ang laki ng muscle!” ang malanding tili ni Florita.

“Eto pa, tignan mo to,” sambit ni Dante. Tumayo siya at inipit ng kanyang mga braso ang kanyang dibdib upang ipakita kung gaano iyon katambok. Pinagalaw pa niya ang namumutok na kalamnan ng maumbok niyang dibdib na lalong nagpatili sa binabae.

“Pwede po bang pahawak ng mga muscle niyo?” ang malanding tanong ni Florita.

“Sige lang,” ang nakangising tugon ni Dante.

Lumapit pa ang dalawang barako kay Florita at halos maipit na ang binabae sa pagitan ng kanilang maskuladong mga katawan. Hinimas ni Florita ang matambok na dibdib ni Dante na sinabayan pa ng pagpapagalaw ng dalawang umbok nito. Pinisil-pisil at hinimas din ng binabae ang malalaking biceps ni Arman.

“Aayyy! Ang tigas!” sambit ni Florita.

Panay ang pag-‘flex’ nila Arman at Dante ng kanilang mga muscle habang tuwang tuwa ang binabae sa ginagawang tila pagsamba sa maskulado nilang katawan. Hindi magkamayaw si Florita sa paghimas sa matikas at malapad na dibdib ng magkumpare, gayon din sa makakapal nilang mga braso at ang matitigas na kalamnan sa kanilang mga sikmura na tila mga inukit na pandesal.

“Kuya Dante, Mang Arman, kayo naman po ang magsayaw,” pabirong suhestyon ni Florita.

“Talagang hinahamon mo kami ah,” sambit ni Dante. “Arman, pakitaan nga natin to,” ang sabi niya sa kaibigan.

Isang tango at ngisi naman ang itinugon ni Arman tanda ng pagsang-ayon sa kapilyuhan ng kaibigan.

“Sige, upo ka lang dyan. Panoorin mo kami,” sabi ni Dante sabay marahang itinulak si Florita paupo sa silya.

Pumwesto ang dalawa sa harap ng binabae at nagsimulang gumiling-giling. Kung gaano katigas ang kanilang mga muscle ay halos ganoon din naman kalambot ang kanilang mga katawan.

Panay ang pagtili at pagpalakpak ni Florita na tuwang tuwa sa panunuod sa dalawang barakong gumigiling sa kanyang harapan.

Isang pilyong ngiti ang gumuhit sa labi ni Dante nang kanyang kalasin ang butones ng kanyang pantalon. Hinila niya pababa ang zipper nito at walang anu-ano’y hinubad ang suot na pantalon. Siya namang pagtili ni Florita dahil sa ginawa niyang iyon.

Hindi rin naman nagpahuli si Arman. Habang gumigiling ay unti-unti rin niyang hinubad ang suot niyang pantalon. Kapwa nakabrief na lamang ang magkaibigan. Kitang kita naman kung gaano kalaki ang laman na itinatago ng kapiranggot na telang kanilang suot.

Nagkatinginan ang magkumpare at sa isang ngisi lamang ay nagkaintindihan sila nang kanilang balak gawin. Walang anu-ano’y kanilang hinila pababa ang nalalabi nilang saplot at tuluyan itong hinubad. Iwinagayway pa nila ang kanilang mga brief sa ere bago ibinato ang mga iyon.

“Aaaayyyy!!!” ang malakas na tili ni Florita nang tumambad sa kanyang paningin ang pag-aari ng dalawang barako. Kapwa semi-erect ang mga ito. Lumapit pa ang dalawa sa binabae upang lalong ibalandra ang kanilang katawan gayundin ang kanilang pagkalalaki. “Ay grabe ang lake!!!” tili ni Florita sabay dakma sa naglalakihang mga bola ng dalawang barako.

Napakaswerte nga naman ni Florita. Dalawang pares ng malalaking bayag ang ngayo’y kanyang pinaglalaruan at nilalamas sa magkabila niyang mga kamay.

“Aaaahhh… Oooohhh…” sabay na ungol ng magkumpare habang pinaglalaruan ng binabae ang kanilang mga bola.

May kakapalan ang bulbol na pumapalibot sa ari ni Arman, samantalang may kanipisan naman ang kay Dante dahil gaya nga ng naikwento niya ay ginupitan ito noon ng baklang parlorista. Dahil sa ginagawang paglalaro ni Florita sa kanilang mga bayag ay tuluyang tinigasan nang husto ang magkumpare. Higit na mas mahaba at mas malaki ang burat ni Arman ngunit hindi rin naman pahuhuli ang kay Dante. Hindi man ito kasinghaba ng kay Arman ay mas mataba naman ito, halos galata ng sardinas sa taba.

“Ang laki naman ng mga saging niyo! Itong kay Mang Arman lakatan, ito namang kay Kuya Dante saba! Ang sasarap!” pakli ni Florita habang pinagmamasdan ang naninigas na mga burat na ngayo’y nakatutok sa magkabila niyang pisngi.

Nag-akbayan pa ang magkumpare habang sabay nilang idinudunggol ang naninigas nilang mga burat sa pagmumukha ni Florita. Hinawakan ng binabae ang mga naninigas na ari ng dalawang barako at salitang dinilaan ang mga iyon. Para bang dumidila ng dalawang sorbetes na magkaiba ang flavor, inaalam kung alin ang mas masarap. Ngunit para kay Florita ay kapwa masarap ang dalawang burat.

“Ooohhh… Oooohhhh… Ooooohhh…” ang mga ungol ni Arman na napapapikit at napapakagat labi pa habang dinidilaan at sinusupsop ni Florita ang sensitibong ulo ng kanyang burat.

Habang nagaganap iyon ay siya namang pagsasalsal ng binabae sa burat ni Dante. Maya-maya pa ay lumipat naman si Florita at ibinaling ang mukha sa burat ni Dante. Iyon naman ang kanyang dinilaan at sinipsip habang sinasalsal naman ang kay Arman.

“Ugh! Uuuuhhhh… Saraaappp… Tangina!” ang namutawi sa bibig ni Dante habang sinisipsip na parang lollipop ang kanyang matabang burat. “Tangina mong bakla ka,” ang nasambit ni Dante nang bigla niyang sunggaban si Florita at pinatuwad sa mesa. “Arman, ikaw na ang bahala dyan sa likod, ako na kakantot sa bunganga nito,” sabi niya sa kaibigan habang nakangisi.

Tila nagdalawang isip naman si Arman ngunit libog na libog na rin siya at nangangailangang maglabas ng init ng katawan. Walang anu-ano’y hinila niya pababa ang suot na salawal ng binabae gayundin ang panloob nitong panty. Tumambad ang maumbok na puwetan ng binabae at ang butas nito na walang kabuhok-buhok. Nalibugan si Arman nang maisip kung paano niyang wawarakin ang butas na iyon.

Hindi na nag-aksaya nang oras si Dante at agad isinalpak ang matigas at mataba niyang burat sa bibig ni Florita. Ipinahid naman ni Arman ang dambuhala niyang burat sa lalagyan ng mani upang kumapit dito ang mantika nito. Dinuraan niya ang butas ng puwet ni Florita at itinutok ang naninigas niyang tarugo na nangingintab sa mantika.

Sinimulang pasukin ni Arman ang butas ni Florita. Ulo pa lang ay halos mapunit na ang butas ng binabae dahil sa laki ng angking tarugo ng barako. Bahagyang hinugot ni Arman ang kanyang burat, tapos ay umulos ulit. Dahan-dahan ang ginawa niyang pag-ulos hanggang sa kalahati na ng dambuhala niyang burat ang nakapasok sa butas ni Florita.

Halos mapahiyaw ang binabae sa pinaghalong sarap at sakit ngunit mga impit na ungol lamang ang kaya niyang gawin dahil sa laki ng laman na nakapasak at umuulos ngayon sa kanyang bibig. Halos mabilaukan at maghabol ng hininga ang binabae habang kinakantot ng matabang burat ni Dante ang kanyang bibig.

Tuloy si Arman sa pagbarurot sa puwet ni Florita. Nakadaragdag pa ng libog dahil kitang kita niya kung paanong sarap na sarap ang kumpareng si Dante sa ginagawang pagkantot sa bibig ng binabae. Gayon din naman si Dante na nalilibugan habang pinapanuod na kumantot ang kanyang kaibigang si Arman. Kapwa pawisan ang maskulado nilang mga katawan habang sabayang binabarurot ang magkabilang lagusan ni Florita.

Tuloy sa pag-ulos si Arman hanggang sa higit kalahati na ng kanyang dambuhalang burat ang nakapasok sa likuran ni Florita. Sarap na sarap siya sa pagkantot sa masikip na butas ng binabae, nariyan pang kinokontrol ni Florita ang butas ng kanyang puwet upang sakalin nang husto ang umuulos na burat. Sa murang edad ay tila bihasa na ang binabae sa larangan ng pakikipagtalik. Nagtataka tuloy si Arman kung saan natuto nang gayon ang binata.

Bahagyang hinugot ni Arman ang burat tapos ay binigla ito ng ulos. Pasok na pasok ang pitong pulgada niyang sawa sa puwet ni Florita. Halos magtumirik ang mga mata ng binabae. Sa muling pag-ulos ni Arman ay nasapul nito ang kaibuturan ng binabae dahilan upang tuluyang labasan si Florita nang hindi hinahawakan ang kanyang maselang bahagi.

Ngunit hindi pa natatapos ang dalawang barako. Patuloy pa rin ang ginagawa nilang pagkantot sa mga lagusan ng maswerteng binabae. Maluha-luha na si Florita at panay rin ang pagtulo ng laway sa gilid ng kanyang mga labi na banat na banat sa laki at taba ng burat na kumakantot dito.

Ilang saglit pa ay naramdaman ng magkumpare ang namumuong presyon sa kanilang mga balakang, tanda ng nalalapit nilang pagsambulat. Lalo namang binilisan ni Dante ang pagkadyot sa bunganga ni Florita at gayon din naman si Arman na lalong ginigilan ang pagkantot sa binabae.

Di nagtagal ay tuluyan nang nilabasan ng katas si Dante. “Heto na koooo… Kainin mo tamod koooo… Ooooohhh… Ooooohhh… Ugh!” hiyaw niya habang sunud-sunod ang pagsirit ng malapot niyang tamod sa loob ng bibig ni Florita.

“Ayan naaaa… Ako rinnn… Hmmm… Aaaahhh… Aaaahhh… Aaaahhh…” Napaungol at napaliyad na lamang si Arman nang tuluyan na rin siyang labasan ng masaganang katas. Bumulwak ang mainit at napakaraming tamod sa kaloob-looban ni Florita.

Kapwa nanginginig ang pawisang katawan ng dalawang barako habang sabay nilang pinagpapala at dinidiligan ng malapot nilang dagta ang mga lagusan ng binabae. Hingal na hingal ang dalawa matapos ang kanilang pagpapakawala ng katas.

Halos maluray naman ang patpating katawan ni Florita na magkahalong sarap, sakit at pagod ang nadarama. Halos mahandusay na ang binabae sa mesa.

Nang hugutin ni Arman ang kanyang burat mula sa puwetan ni Florita ay umagos pababa ang ilang patak ng tamod na halos pumuno at umapaw sa kanyang butas.

Ngunit matapos ang lahat ng iyon ay nananatili pa ring matigas ang mga burat nila Arman at Dante…

Itutuloy.

Kabanata 18: Patagalan

Kapwa naninigas pa rin ang mga burat nila Arman at Dante matapos ang ginawa nilang pagkantot sa binabaeng si Florita. Sadya ngang napakalakas ng kanilang resistensya at napakataas ng kanilang libido.

Nagkatinginan ang dalawa. Sa tingin pa lang ay nagkaintidihan na sila. Inakbayan nila ang isa’t-isa. Ramdam nila ang init ng kanilang mga katawan nang magdikit ang pawisan nilang mga balat. Habang magkaakbay ay sabay na nagsalsal ang magkumpare, taas-baba ang kanilang mga kamay sa kahabaan ng naghuhumindig nilang mga pag-aari.

Libog na libog ang magkumpare sa ginagawa nilang sabayang pagjajakol. Nagpalitan pa ang dalawa, sinasalsal ni Dante ang burat ni Arman at sinasalsal naman ni Arman ang kay Dante. Kapwa pawisan ang maskulado nilang mga katawan habang jinajakol ang isa’t-isa.

“Tangina! Parang mas lumaki pa tong burat-kabayo mo Arman ah,” ang sabi ni Dante sa kaibigan habang sinasalsal ang gasawang burat nito.

Napangisi naman si Arman sa tinuran ng kaibigan. “Yung iyo rin naman eh, ang taba oh. Ang laki pa ng ulo,” sambit niya sabay pinuntirya ng himas ang ulo ng nagngangalit na burat ni Dante. Pinaikot pa niya ang dulo ng kanyang daliri sa mala-almires na ulo nito.

“Uuuuhhh…” napaungol si Dante. Binitiwan niya ang naninigas na burat ng kaibigan at dinakma naman ang gasantol nitong mga bayag. “Ang laki ng yagbols mo pre, lawlaw na lawlaw pa,” sambit niya.

“Hehehe, paboriro nga yang paglaruan ni Rosa eh,” ang sabi naman ni Arman.

“Gusto ko nga rin sana yung ganito kalawlaw. Kaya nga kapag natutulog ako sa gabi ay hindi na ako nagsusuot ng brief. Saka lagi kong hinihila pababa ang akin,” saad ni Dante.

“Paano? Ganito ba?” sambit ni Arman sabay dakot sa mga bola ni Dante at marahang hinila ang mga iyon.

“Uuuuhhhh…” Napaungol muli si Dante sa ginawa ng kaibigan. Gumanti naman siya at bahagyang pinisil ang mga mapipintog na bola ni Arman.

“Ugh!” Napaigtad si Arman.

Nagpatuloy  sa pagsasalsal ang magkaibigan, palitan ulit sila. Kay sarap pagmasdan ng magkumpare. Dalawang maskuladong barako, kapwa pawisan ang mga katawan, magkaakbay habang sinasalsal ang burat ng isa’t-isa.

“Magpaligsahan tayo, Arman. Patagalang labasan. Ang unang labasan sa atin ay talo,” paghahamon ni Dante sa kaibigan.

“Sige ba, ako pa hinamon mo ah,” sabi naman ni Arman. “Ano namang premyo?” tanong pa niya.

“Walang premyo, pero may parusa ang talo,” sabi naman ni Dante.

“Anong parusa?”

“Eh di pipitikin nang malakas ang itlog,” ang tatawa-tawang tugon ni Dante.

“Loko ka! Masakit yon!” bulalas ni Arman.

“Ano? Natatakot ka bang matalo kita?” ang mapanghamong tanong ni Dante.

“Hindi ah! Baka ikaw pa ang matalo sa atin,” ang sabi naman ni Arman.

Nagpatuloy ang dalawa sa ginagawang pagjajakol sa kani-kanilang mga burat.

Bukod sa pagtaas-baba ng kanyang kamay sa tarugo ni Arman ay paminsan-minsan ding hinihimas at kinikiliti ni Dante ang mga bayag nito upang mas malibugan ang kaibigan at nang sa gayon ay mas mauna itong labasan. Halos magpapadyak at mangisay naman si Arman sa tuwing kikilitiin ang kanyang mga bola.

Iba naman ang estilo ni Arman. Ikinuyom niya ang palad sa mala-almires na ulo ng matabang burat ni Dante at pinaikut-ikot iyon na nagdulot ng nakakakiliting sensasyon sa kaibigan.

“Aaaahhh… Tangina! Uuuuhhh…” Halos magkikisay si Dante na parang kinukuryente sa sobrang pagkakiliti.

Iba’t-ibang paraan ang ginawa ng magkaibigan upang maunang labasan ang burat na kanilang sinasalsal. Kapwa naglalaway na ang kanilang nagngangalit na mga tarugo ngunit walang gustong bumitiw at magpauna. Ramdam nila ang namumuong presyon sa kanilang puson at balakang, hudyat ng nalalapit nilang pagpapakawala ng katas, ngunit pilit nilang pinipigilan na tuluyang sumambulat ito dahil ang unang lalabasan ay siyang talo sa kanilang paligsahan.

Walang ibang marinig sa paligid kundi ang mga ungol ng magkumpare na pilit pinipigil ang tamod na nais nang kumawala sa naghuhumindig nilang mga tarugo.

“Aaaahhh… Oooohhh… Oooohhh..”

Habang nagaganap ang mga tagpong iyon ay nasa isang tabi naman si Florita at tuwang tuwa sa panunuod sa dalawang barakong nagpapaligsahan.

“Armaaan… sige na… palabasin mo na yang tamod mooo…” sambit ni Dante.

“Ayoko nga… ikaw ang maunaaa… hmmmm…” tugon naman ni Arman.

Ginigilan ng dalawa ang pagjajakol at mas binilisan pa ang pagtaas-baba ng kanilang kamay sa naghuhumindig na tarugo ng katunggali. Pawis na pawis ang maskulado nilang mga katawan at umaalon ang matikas nilang dibdib sa lalim ng kanilang paghinga. Halos malukot ang kanilang mga mukha at mapangiwi ang mga labi habang pilit nilang pinipigilan ang pagsambulat ng kanilang katas.

“Aaaahhh… Hhaaa… Di ko na kaayyyaaaa… Aaaahhhh…” ungol ni Arman.

“Hmmmm…. Uuuuhhhh… Tama nnaaaa… Aaaahhhh…” ang palahaw naman ni Dante.

Hindi na kinayang pigilan ng dalawa ang pagbulwak ng pagkarami-raming tamod mula sa naghuhumindig nilang mga tarugo. Parang mga bulkang sumabog ang kanilang mga burat. Ang mainit at malapot na dagta ng kanilang pagkalalaki ay tila magma na matagal naipon sa ilalim ng lupa. Halos magpaulan ang magkumpare sa dami ng katas na kanilang inilabas.

Pawisan at habol-hininga ang dalawang barako. Tuluyan nang nanlambot ang kanilang mga titi at tila gayundin ang kanilang mga tuhod. Napaupo at napasandal na lamang sa silya ang dalawa dahil sa pagod.

“Paano yan, Kuya Dante, Mang Arman, sabay kayong nilabasan. Sino sa inyo ang nanalo?” tanong ni Florita.

“Patas lang… Walang panalo, walang talo…” sagot ni Dante na humihingal pa rin.

“Eh di dapat po parehas kayong may parusa. Dapat parehas pitikin ang itlog niyo,” ang pilyong suhestyon ng binabae.

“Loko ka ah! Kantutin ka namin ulit eh,” pabirong tugon ni Arman.

“Ay masakit pa po ang puwet at panga ko. Ang laki-laki po kasi ng mga titi niyo eh,” ang sabi naman ni Florita sabay hagikgik nang ubod landi.

Napahalakhak na lang din ang magkumpare sa ginawa nilang kapilyuhan at kalibugan.

Habang namamahinga ay tumungga pa ng tig-isang bote ang dalawang barako na kapwa hubo’t hubad pa rin. Si Florita naman ay nakabawi na ng lakas at nagsimula nang magbihis at mag-ayos ng kanyang sarili.

Dahil sa kapaguran at kalasingan ay tuluyan nang nakatulog si Dante. Si Arman naman ay tumungo sa banyo upang maghilamos at linisan na rin ang kanyang titi. Nakatulong ang lamig ng tubig upang kahit papaano ay maampat ang kanyang  kalasingan. Matapos maghilamos ay lumabas siyang muli upang kunin ang kanyang mga damit at magbihis.

“Tumba na yang kumpare ko ah,” sambit ni Arman habang nagbibihis. “Florita, ikaw na ang bahala dyan kay Dante, mauuna na ako,” ang bilin niya sa binabae.

“Sige po, Mang Arman, ako na pong bahala rito. Ingat po kayo,” tugon ni Florita. “Kuya Dante, Kuya Dante halika na po sa loob,” ang pilit niyang paggising kay Dante.

Naalimpungatan naman si Dante dahil sa ginawang pagyugyog sa kanya ni Florita. Kahit na masakit pa ang puwitan at iika-ika ay pilit na inalalayan ni Florita ang nakahubo’t hubad pa ring si Dante tungo sa loob ng bahay.

Si Arman naman ay tuluyan nang lumisan at umuwi matapos makapagbihis.

---

Nang sumunod na araw ay dumaaan si Dante sa bahay nila Arman upang magpaalam sa kaibigan bago siya lumuwas pabalik ng Maynila.

“Oh paano ba yan, babalik na akong Maynila. Gustuhin ko man sanang magtagal ay hindi pupwede dahil naroon ang trabaho ko,” ang sabi ni Dante.

“Dumalaw ka na lang ulit kapag bakante ka,” ang sabi naman ni Arman sa kaibigan.

“Lumuwas ka rin kaya ng Maynila. Subukan mo ang swerte mo. Baka maipasok pa kita dun sa pinagtatrabahuhan ko,” suhestyon ni Dante sa kaibigang si Arman.

“Hindi na siguro. Maayos naman ang pamumuhay namin dito sa probinsya. Nabibigay ko naman lahat ng pangangailangan ng pamilya ko. Ayos rin naman dito basta masipag ka lang,” ang tugon ni Arman.

“Ang sabihin mo ayaw mo lang mahiwalay sa misis mo,” ang pabirong banat ni Dante. Nagtawanan naman sila dahil sa sinabi niyang iyon.

“Saka ayoko ring mawalay sa mga bata. Gusto ko na nasa tabi nila ako habang lumalaki sila,” ang sabi naman ni Arman.

“Ikaw ang bahala. Mukhang ayos naman nga ang buhay niyo rito,” sambit ni Dante. “Isang bagay lang sana ang hihilingin ko, Arman. Kung hindi naman nakakaabala sa’yo, kahit paminsan-minsan sana ay silip-silipin mo si Tiyo Peping. Alam mo namang wala nang kasama sa buhay yon at nasa malayo rin ang iba naming mga kamag-anak,” pakisuyo ni Dante sa kaibigang si Arman.

“Yun lang ba? Walang problema, dadalaw-dalawin ko na lang si Manong Peping para kamustahin ang lagay niya,” tugon ni Arman.

“Salamat. Oh, sige na, lalarga na ako at baka maiwanan pa ako ng byahe ng bus,” ani Dante.

“Ingat ka sa byahe, pare,” ang sabi ni Arman sabay tapik sa balikat ng matalik na kaibigan.

Tuloy nang nagpaalam si Dante at tumungo sa terminal ng bus.

Bagama’t magkaiba ang landas ng buhay na kanilang tinatahak, nasisiguro naman nila Arman at Dante na mananatili pa rin ang kanilang pagsasamahan at pagkakaibigan.

Itutuloy.

Kabanata 19: Klasmeyt

Mag-aala una ng hapon nang makauwi sa kanilang bahay si Arnel galing eskwela. Kasama niya ang kaklaseng si Jayson na naging kapareha niya sa kanilang takdang-aralin. Naabutan niya ang kanyang inang si Rosa na kasalukuyang hinehele ang bunsong si Miguel habang nagbabantay ng maliit nitong tindahan sa harapan ng kanilang bahay.

“Oh, Arnel, bakit nandito ka na? Di ba alas kwatro pasado pa ang uwian ninyo?” pagtataka ni Rosa.

“Eh, Nay, shortened period po kami, may program po kasi sa school ngayong hapon,” paliwanag ni Arnel sa ina. “Nay, si Jayson nga ho pala. Ka-partner ko po siya sa assignment namin sa Science,” pagpapakilala naman niya sa kasamang kaklase.

“Magandang hapon po,” buong galang na pagbati ni Jayson sa ina ng kaklase.

“Magandang hapon rin naman iho,” nakangiting tugon ni Rosa.

“Inaya ko po siya dito sa bahay, dito po sana namin gagawin ang assignment namin,” ang sabi pa ni Arnel sa ina.

“O sige pero hwag kayong masyadong maingay ha at natutulog ang tatay mo. Alam mo namang puyat at pagod ’yon galing sa trabaho niya sa palengke,” bilin ni Rosa sa anak.

“Opo, Nay,” tugon ni Arnel. “Jayson, halika, tuloy ka sa amin,” paanyaya naman niya sa kaklase.

Tahimik na tumuloy sa loob ng bahay ang dalawang binatilyo.

“Pasensya ka na, maliit lang ang bahay namin,” ang sabi ni Arnel sa kaklase.

“Ayos lang Arnel, di rin naman kalakihan ang bahay namin,” ani Jayson.

Inilapag ng dalawang binatilyo ang kanilang mga bag sa mesa at inilabas ang mga libro at notebook upang simulang gawin ang kanilang takdang-aralin.

Bago maupo si Arnel ay hinubad muna niya ang suot na unipormeng polo. Isang manipis na sandong puti na lamang ang suot niyang pang-itaas. Kapansin-pansin na may hubog na ang kanyang katawan, malapad ang mga balikat at may mga mumunting umbok ng muscle sa mga braso. Batak din kasi ang katawan ng binatilyo dahil panay ang pagba-basketball niya kasama ang mga kabarkada. Nagmana rin siya sa kanyang ama na matangkad at malaking bulas. Masasabing higit na matangkad at matikas si Arnel kung ikukumpara sa ibang mga binatilyong kaedaran niya.

Sa anumang kadahilanan ay para namang natulala si Jayson.

“Hindi mo ba hububarin yang polo mo? Mainit dito sa amin,” ang sabi ni Arnel sa kaklase habang binubuksan ang luma nilang bentilador.

Nanumbalik sa kasalukuyan ang lumilipad na isip ni Jayson nang marinig ang boses ni Arnel.

“Ah, eh, hindi na. Ayos lang ako,” ang tugon niya.

Naupo si Arnel sa tabi ng kaklase at sinimulan nilang gawin ang kanilang takdang-aralin. Tila mas ginanahan si Jayson na mag-aral at turuan ang kaparehang si Arnel sa mga paksang hindi nito maintindihan.

Nasa kalagitnaan ng pag-aaral ang dalawa nang pumasok ang ina ni Arnel bitbit ang bunsong sanggol.

“Arnel, pasensya na at nakakaabala ako sa inyo ha. Kailangan kong sunduin ang kapatid mo sa eskwela. Tignan tignan mo na lang muna ang tindahan at pagbilhan mo kung may tatawag na bibili,” ang bilin ni Rosa sa anak.

“Sige po, Nay,” ang tugon naman ni Arnel.

“O siya, lalakad na ako,” sambit ni Rosa. Minabuti na niyang isama si Miguel dahil hindi ito mapatahan ng iba kapag umiyak. At umalis na nga si Rosa upang sunduin sa eskwela si Robert.

Nagpatuloy ang dalawang binatilyo sa kanilang pag-aaral at paggawa ng takdang-aralin. Pasilip-silip naman si Arnel upang tignan ang tindahan.

“Pagbilhan. Pagbilhan nga po,” pagtawag ng isang tinig mula sa labas.

“Ay teka lang ha. May bibili sa tindahan, pagbilhan ko muna,” ang sabi ni Arnel sa kaklase.

“Ah, sige lang,” maikling tugon ni Jayson.

Lumabas si Arnel upang pagbilhan ang bumibili habang naiwan naman si Jayson sa loob ng bahay at ipinagpatuloy ang pagbabasa ng mga aralin.

---

Nagising si Arman mula sa pagkakahimbing nang hapong iyon. Nakagawian na niyang umidlip matapos kumain ng tanghalian upang makabawi ng tulog dahil madaling-araw pa lamang ay nag-uumpisa na ang trabaho niya sa palengke bilang kargador at helper sa mga pwesto roon.

Mainit sa tanghali at hapon kaya madalas ay naka-brief lamang siya kung matulog. Pero kung talagang napakainit at maalinsangan ang panahon ay natutulog siya nang walang anumang saplot sa katawan… gaya na lang ngayon.

Ganitong oras ay nasa eskwelahan pa ang mga bata. Tanging ang misis niyang si Rosa, na abala sa pag-aalaga sa bunsong si Miguel at pagbabantay ng tindahan, ang kasama niya sa bahay.

Bahagyang naninigas ang ari ni Arman nang siya ay magising. Umiral naman ang kapilyuhan ng barako. Nais niyang samantalahin ang pagkakataon at maka-iskor sa misis niya habang wala pa ang mga bata. At upang akitin si Rosa ay naisipan niyang huwag na munang magbihis at lumabas na lamang ng kanilang kwarto nang walang damit. Nalibugan siya habang iniisip ang magiging reaksyon ni Rosa. Lalong nag-umigting ang paninigas ng kanyang ari. Ngayon ay gabakal na sa tigas ang dambuhalang burat ni Arman, pumipintig-pintig pa na parang may sarili itong buhay.

Tumayo siya mula sa higaan at saglit na jinakol ang naninigas niyang alaga, kinokondisyon para sa inaasahang bakbakan. Tapos ay lumabas siya ng kwarto upang ibalandra sa kanyang misis ang maskulado niyang katawan at ang dambuhala niyang burat na tigas na tigas at tayung-tayo.

Ngunit wala roon ang misis niyang si Rosa bagkus ay isang estrangherong binatilyo ang bumungad sa kanya…

---

Abala sa pagbabasa ng kanilang aralin si Jayson nang biglang bumukas ang pinto ng isang kwarto at mula rito ay lumabas ang isang lalaki. Labis na ikinagulat ng binatilyo nang makitang walang saplot ang lalaking lumabas mula sa kwarto. Tumambad ang kabuuan ng maskuladong katawan ng lalaki, at higit pa rito ay ang maselang bahagi nito na nakabuyangyang sa kanyang harapan. Hindi maikakailang napakamacho ng mamang iyon at napakalaki rin ng titi nito na tigas na tigas at tayung-tayo nang mga sandaling iyon, pumipintig-pintig pa na parang isang cobrang handang manuklaw.

Ang lalaking iyon ay walang iba kundi si Arman, ang tatay ng kaklase niyang si Arnel.

Labis din naman ang pagkabigla ni Arman sa nangyari. Una, dahil hindi niya kilala ang binatilyong bumungad sa kanya. Pangalawa, ay dahil wala siyang saplot sa katawan nang mga sandaling iyon. Nakita tuloy ng binatilyo ang lahat-lahat sa kanya, maging ang naghuhumindig niyang burat at malalaking mga bayag.

Dahil sa pagkagulat at pagkataranta ay hindi malaman ni Arman ang gagawin. Agad na lamang niyang pinagdikit ang mga hita at pilit na tinakpan ng mga kamay ang kanyang maselang bahagi. Ngunit dahil tigas na tigas ang kanyang burat at sadyang may kalakihan ay nahirapan siyang takpan ito. Lantad pa rin ang ilang bahagi ng kahabaan nito maging ang dulo ng bilugang ulo nito.

“S-Sino ka?! Anong ginagawa mo dito sa bahay namin?” ang tanong ni Arman sa binatilyo.

Nais mang ipagbigay-alam ng binatilyo na siya ay kaklase ni Arnel ay hindi niya magawa dahil tila umurong ang kanyang dila at nalunod ang boses sa labis na pagkabigla. Mabuti na lamang at dumating na si Arnel.

Napahagalpak ng tawa si Arnel nang maabutan ang kanyang ama na nakahubo’t hubad sa harapan ng kanyang kaklase. Natawa rin siya dahil kapwa hindi maipinta ang gulat na reaksyon sa kanilang mga mukha.

“Tay, ano ba yan, magbihis nga po kayo. Pinapakita niyo pa yang titi niyo sa kaklase ko,” ang pabirong hirit ni Arnel.

“Loko kang bata ka ah,” pakli ni Arman. “Ang akala ko kasi ay walang tao rito,” paliwanag naman niya.

“Tay, kaklase ko nga ho pala, si Jayson,” pagpapakilala ni Arnel sa kanyang kaklase.

“Totoy, pasenya ka na ha. Kaklase ka pala ng anak ko,” ang sabi ni Arman sa binatilyo.

Tumango lamang si Jayson at ngumiti nang matipid bilang tugon. Agad naman siyang umiwas ng tingin upang hindi na makita ang kahubdan ng ama ng kanyang kaklase.

“Di ba mamaya pa dapat ang uwian ninyo?” usisa naman ni Arman sa kanyang anak.

“Shortened po kami, Tay. May program kasi sa school ngayong hapon,” sagot ni Arnel. “Gumagawa lang po kami ng assignment namin ngayon,” dugtong pa niya.

“Ganon ba. O sige, tuloy niyo na yang ginagawa niyo,” ang sabi ni Arman, tapos ay bumalik na siya sa loob ng kwarto.

Natatawa pa rin si Arnel dahil sa nangyari. Napansin naman niya ang pamumula ng mukha ni Jayson at ang biglang pagtahimik nito. “Oh, pulang pula ka dyan ah. Parang kamatis yang mukha mo,” ang sabi niya sa kaklase.

“Ah, eh, nagulat lang kasi talaga ako,” tugon ni Jayson na napayuko na lamang.

“Ang laki ng burat ng tatay ko ’no,” ang natatawang sambit ni Arnel nang bumalik siya sa pagkakaupo katabi ng kaklase.

“Ah, oo nga,” ang maikling tugon ni Jayson na mas namula pa ang mukha dahil sa sinabi ni Arnel. “Ituloy na nga natin tong assignment natin. Tapusin na natin ito at kailangan ko na ring umuwi,” ang sabi pa niya.

At ipinagpatuloy nga ng magkaklaae ang pagsagot sa kanilang takdang-aralin.

Sa loob naman ng kwarto ay pilit pinahuhupa ni Arman ang paninigas ng kanyang titi. Ngunit nananatili pa rin itong nakatindig at nakatirik. Sa kabila nang nakakahiyang pangyayari kanina ay parang mas nalibugan pa siya dahil sa naging reaksyon ng kaklase ni Arnel.

Ang tanging paraan lamang upang mapalambot ang kanyang burat ay ang labasan siya. Ayaw sanang sayangin ni Arman ang kanyang katas dahil balak niyang diligan ang kanyang misis na si Rosa, ngunit ito lamang ang naisip niyang paraan upang mapahupa ang paninigas ng kanyang dambuhalang alaga.

Sinimulan nang salsalin ni Arman ang kanyang burat, tutal ay para namang pabrika ng tamod ang kanyang mga bayag sa dami ng dagta na kaya nitong ilabas. Sa laki ng kanyang tarugo ay dalawang kamay na ang gamit niya sa pagjajakol. Umuulos ang kanyang balakang na parang kumakantot.

Sumagi sa isip ni Arman na nasa labas lamang ng kwarto ang kanyang anak at ang kaklase nitong si Jayson. Kung tutuusin ay isang manipis na plywood na dingding at kahoy na pintuan lamang ang nasa pagitan nila. Naisip niya kung ano kaya ang magiging reaksyon ng kaklase ni Arnel kapag nakita siya sa gayong ayos habang sinasalsal ang malaki niyang burat. Lalong nalibugan si Arman sa kanyang mga naiisip. Di nagtagal ay tuluyan na siyang nilabasan ng napakarami at nakapalapot na katas.

“Aaaahhhh…” ang kanyang anas habang sige ang pagsirit ng masaganag katas ng kanyang pagkalalaki.

Matapos labasan ay nanlambot na ang titi ni Arman. Mag-iipon na lamang siya ulit ng lakas at katas, at mamayang gabi na lang niya roromansahin si Rosa. Nilinisan niya ang nagkalat niyang tamod tapos ay nagbihis na siya. Muling lumabas ng kwarto si Arman at sa pagkakataong ito ay may suot na siyang damit.

“Arnel, anak, pameryendahin naman natin tong kaklase mo. Kumuha ka muna ng tinapay sa tindahan ng nanay mo. Ibibigay ko na lang ang bayad mamaya,” utos ni Arman sa kanyang anak.

“Naku, hwag na po. Matatapos na rin po kami rito,” ang sabi naman ni Jayson. Hindi pa rin siya makatingin nang diretso sa ama ng kaklase dahil sariwa pa rin sa alaala niya ang ayos nito nang una niya itong makita.

“Kumain ka muna. Sige ka, di ka namin pauuwiin pag di ka nagmeryenda,” ang pabiro namang tugon ni Arman.

Sumunod naman si Arnel sa utos ng ama at kumuha ng tinapay mula sa tindahan upang kanilang meryendahin. Di nagtagal ay dumating na rin si Rosa mula sa pagsundo sa nakababatang anak na si Robert mula sa eskwela.

“Rosa, pwede ka bang magprito ng itlog para palaman natin dito sa tinapay,” pakisuyo naman ni Arman sa kanyang misis.

Nagpanting ang tainga ni Jayson nang marinig ang salitang ‘itlog’. Naalala niya tuloy ang nangyari kanina, nang makita niyang walang saplot ang ama ng kanyang kaklase. Saglit lang niyang nasilayan ang mga itlog ni Arman ngunit nakintal sa kanyang isip kung gaano kalaki ang mga iyon, gayundin ang dambuhalang burat na tirik na tirik pa man din nang kanyang nakita.

Inihain ng mag-anak ang tinapay at pritong itlog sa mesa at inaya ang kanilang panauhing si Jayson na sumalo sa kanilang meryenda. Nahihiya man ay nakisalo na rin si Jayson sa mag-anak. Matapos makakain ay nagpaalam na rin ang binatilyo at nagpasalamat sa mainit na pagtanggap at pagpapatuloy sa kanya ng mag-anak.

Inihatid ni Arnel ang kanyang kaklase palabas ng kanilang bahay. Habang nasa daan sila ay nasalubong nila ang guro nilang si Sir Emil.

“Sir, magandang hapon po,” sabay na pagbati ng dalawang binatilyo sa kanilang guro.

“Magandang hapon din naman sa inyo. Arnel, buti na lamang at nakita kita. Andyan ba sa inyo ang tatay mo?” Halata ang tila pagkabalisa ng gurong si Sir Emil.

“Ah, nasa bahay po namin siya,” sagot naman ni Arnel.

“Pupwede ko ba siyang makausap?” tanong ng guro.

“Opo, pwede naman po,” tugon ni Arnel.

“Sige na, Arnel, kaya ko namang umuwi. Samahan mo na sa inyo si Sir Emil,” ang sabi naman ni Jayson. “Sige po, Sir, mauuna na po ako,” pagpapaalam ng binatilyo sa kanilang guro.

Dinala naman ni Arnel sa kanilang bahay ang kanyang guro. Pagdating nila doon ay tinawag ng binatilyo ang kanyang ama.

“Tay, andyan po si Sir Emil. Gusto daw po kayong makausap,” ang sabi ni Arnel sa ama.

Nagtaka si Arman kung ano kaya ang sadya ng guro. Agad naman niyang nilabas ang guro upang kausapin ito.

“Sir Emil, magandang hapon. Ano hong atin?” bungad niya sa guro.

“K-Kuya Arman. Pwede ho ba tayong mag-usap nang sarilinan?” Bakas ang pagkabalisa sa mukha ng guro.

Tumungo ang dalawa sa isang sulok sa bakuran nila Arman at doon nag-usap.

“Kanina, pagkatapos ng program sa school… pagbalik ko sa opisina namin, nakita ko ang sobreng ito sa ibabaw ng mesa ko,” saad ng guro sabay abot ng isang sobre kay Arman.

Kinuha ni Arman ang sobre. Punit ang gilid nito kung saan nauna na itong binuksan ni Sir Emil. Inilabas ni Arman ang papel na nasa loob ng sobre at binuklat ito. Binasa niya anga nakasulat sa papel:

“SIR EMIL MASARAP PO BA ANG TITI NG TATAY NI ARNEL?”

Nagulat si Arman sa kanyang nabasa.

“Kuya Arman, mukhang… mukhang may nakakita sa atin noon,” ang sambit ng gurong si Sir Emil.

Itutuloy.

Kabanata 20: Hinala

Ikinagulat ni Arman ang kanyang nabasa sa liham na natanggap ni Sir Emil. Ibig sabihin ay may nakakita sa kamunduhang namagitan sa kanila ng guro. At kung sino man ang taong iyon ay kilala rin nito si Arnel.

“S-Sir Emil… Kanino galing ang sulat na yan?” ang nasambit ni Arman.

“Hindi ko rin alam, Kuya Arman. Gaya nga ng naikwento ko, nadatnan ko na lang ang sobreng ito na nasa mesa ko pagkatapos ng program namin sa school,” ang tugon ng nababagabag na guro.

“Pero sino kaya ang nagpadala niyan? Wala ka bang napansin na ibang tao noong nakaraang Sabado?” pagtatanong pa ni Arman.

“Wala akong nakita, Kuya Arman. Nung umuwi ho kayo nang araw na yon, naiwan pa ko at nag-ayos ng ilang mga gamit ko sa faculty. Wala naman akong napansin na ibang tao noon,” ang sabi naman ni Sir Emil. Bakas ang matinding pagkabagabag sa kanyang mukha. “Kuya Arman, hindi ko alam ang gagawin ko. Kapag may nakaalam nito at nakarating sa principal namin baka… baka matanggal ako sa pagiging guro.” Halos mangilid ang luha ng guro habang iniisip ang maaaring mangyari nang dahil sa kanyang kapusukan.

Hindi rin maiwasan ni Arman ang mag-alala. Bagama’t ang gurong si Sir Emil ang puntirya ng nagpadala ng sulat, ay sabit pa rin siya dahil nakikilala siya ng taong iyon bilang tatay ni Arnel. Sakaling magkabulgaran ay siguradong madadawit siya sa eskandalong iyon. At hindi rin niya alam kung ano ang magiging reaksyon ng kanyang pamilya lalo na ang asawa niyang si Rosa kapag nalaman ang bagay na iyon.

“Kailangan nating malaman kung sino ang nag-iwan ng sulat na yan. Kailangan nating masiguro na wala nang iba pang makakaalam nito,” ang sabi ni Arman sa guro. “Sa ngayon kailangan mong magpakatatag, magmasid ka at subukan mong mag-imbestiga,” ang payo pa niya sa guro.

Huminga nang malalim si Sir Emil, tila iniipon at hinuhugot ang lahat ng lakas ng loob na nasa kanyang katawan. “Tama ka, Kuya Arman. Kailangan kong maging matatag. Hindi ko hahayaang may sumira sa reputasyon ko bilang guro,” sambit niya.

“Sabihan mo lang ako at handa akong tulungan ka. Kailangan nating magtulungan,” ang sabi pa ni Arman sa guro.

“Sige, Kuya Arman, sasabihan kita agad sakaling may malaman ako,” tugon ni Sir Emil. “Sa ngayon kailangan nating maging maingat. Bantayan mo rin ang anak mong si Arnel,” ang sabi pa ng guro.

Nagkasundo ang dalawa na magtulungan upang maresolba ang suliranin na kanilang kinakaharap. Sino ba namang mag-aakala na ang sandali nilang kapusukan ay magdudulot sa kanila ng gayong suliranin.

---

Nang gabing iyon ay hindi dalawin ng antok si Arman. Sumasagi pa rin sa kanyang isip ang nalaman niya mula kay Sir Emil, na may pasikretomg nagpadala ng liham sa guro patungkol sa namagitan sa kanilang dalawa. Iniisip niya kung sino kaya ang taong iyon at kung paanong mapipigilan na kumalat pa ang kanilang sikreto.

Nang sandaling iyon ay naalimpungatan si Rosa. “Mahal, bakit di ka pa natutulog? Maaga ka pa bukas sa trabaho mo ah,” ang sabi niya sa mister.

“Ah, hindi kasi ako makatulog eh,” tugon ni Arman.

“Gusto mo ba patulugin kita?” malambing at mapang-akit na bulong ni Rosa sa kanyang mister.

Napangiti si Arman sa tinuran ng kanyang misis. “Paano mo naman ako patutulugin?” pagtatanong niya.

“Eh di mamasahihin kita. Bakit? Ano ba sa tingin mo ang gagawin ko?” may pagkapilyang tugon ni Rosa. “Dali, dumapa ka na,” anyaya niya sa mister.

Agad namang tumalima si Arman sa paanyaya ng kanyang misis at dumapa sa kanilang higaan. Hubad-baro si Arman at tanging manipis na salawal lamang ang suot.

Bumangon si Rosa at naupo sa gilid ng kanyang mister. Sinimulan niyang hagurin ang malapad na likuran ng kanyang mister, pinapasadahan ng pisil at himas ang matitigas nitong kalamnan.

Ramdam ni Arman ang init at lambot ng mga kamay ng kanyang misis na humahagod sa kanyang likuran. Bawat hagod at pisil ay nagdudulot sa kanya ng sarap at ginhawa.

“Aaaahhh… Ang sarap niyan, mahal. Sige pa, dyan pa… Aaaahhh…” ang nawika ni Arman habang minamasahe siya ng butihing maybahay. “Ang galing mo magmasahe ah. San ka natuto?”

“Nagpaturo ako kay Tiyo Paeng. Di ba nung huli silang nagpunta rito ay hinilot ka niya,” ang tugon ni Rosa habang sige ng pagmamasahe kay Arman. Matapos masahihin ang likuran ng kanyang mister ay pinatihaya naman niya ito upang masahihin ang harapang bahagi ng katawan nito.

Tumihaya ng higa si Arman at hinayaan ang kanyang misis na masahihin ang kanyang maskuladong katawan. Naglakbay ang mga kamay ni Rosa sa dalawang maumbok na kalamnan ng matikas niyang dibdib, hinahagod at pinipisil ang matigas na pektoral na animo’y malalaking masa ng tinapay. Mapaglaro pa niyang pinaikot ang mga daliri sa palibot ng mga utong nito.

“Ang macho talaga ng asawa ko,” ang nawika ni Rosa habang minasamahe ang maskuladong katawan ng mister.

“Kaya nga patay na patay ka sa’kin, di ba?” pagbibiro ni Arman.

“Hoy ang kapal mo ah! Ikaw kaya ang unang nagpapansin sa akin nuon,” pakli ni Rosa sabay tampal sa dibdib ng kanyang mister.

“Sus! Palagi nga kitang nahuhuli noon na pasulyap-sulyap sa akin,” ang sabi pa ni Arman.

“Eh kasi nga panay ang pagpapapansin mo,” hirit ni Rosa. “Pero sa totoo lang, ang dami rin naman talagang nagkakagusto sa’yo noon, di ba? Eh kahit hanggang ngayon naman, marami pa ring mga babae ang napapalingon sa tuwing napapansin ang kamachohan mo. Pati mga bakla at silahis eh,” dugtong pa ni Rosa. “Naalala mo yung si Mang Domeng, yung may-ari ng bigasang pinagtrabahuhan mo noon na may pagkasilahis. Eh kung makatingin sa’yo kulang na lang ay hubaran ka,” kwento pa niya.

Muling naalala ni Arman ang namagitan sa kanila ni Sir Emil, gayundin sa binabaeng si Florita. “Rosa, paano kung nalaman mong pumatol ako sa gaya ni Mang Domeng, sa bakla o silahis. Magagalit ka ba?” seryosong pagtatanong ni Arman sa misis.

Nagtaka naman si Rosa sa tinuran ng asawa. “Bakit mo naman natanong yan?”

“Ah, eh, nabanggit mo kasi yung si Mang Domeng,” pagpapalusot ni Arman. “Naisip ko lang, paano kung pinatulan ko siya noon. Magagalit ka ba?” tanong muli niya sa misis.

“Syempre magagalit ako. Asawa mo ako at dapat ay sa akin ka lang nakikipagtalik,” tugon ni Rosa. “Pero mas magagalit ako kung sa ibang babae ka papatol,” ang sabi pa niya.

“Bakit naman?” tanong ni Arman.

“Alam ko naman kasi na hindi mo ako ipagpapalit sa bakla. Kung pumatol ka man sa bakla o silahis, malamang ay dahil nadala ka lang ng libog at kapilyuhan mo. Pero ibang usapan kapag ibang babae. Mas masakit sa akin dahil para bang hindi pa ako sapat bilang isang babae para maghanap ka pa ng iba. Baka gawin mo pang kerida at iwanan mo ako,” ang sagot ni Rosa.

“Hindi mangyayari yon Rosa, hindi kita ipagpapalit sa ibang babae,” paninigurado ni Arman sa kanyang misis.

“Salamat naman kung ganon, mahal. Hayaan mo, aalagaan ko ang sarili ko nang sa gayon ay maibigay ko ang pangangailangan mo at mapaligaya kita. Ang hilig-hilig mo pa naman at ang libog. Ang laki naman kasi nito eh,” sabi pa ni Rosa sabay ipinasok ang kanyang kamay sa loob ng salawal ng kanyang mister at dinakot ang malalaki nitong mga bayag. Hinimas at minasahe ng misis ang gasantol na mga bola ng kanyang mister.

“Aaaahhh… Hhmmmm…” napa-anas si Arman dahil sa ginagawang pagmamasahe ni Rosa sa kanyang mga bayag. Unti-unting nabubuhay at nagigising ang alaga niya. “Hubarin mo na yang salawal ko para walang istorbo,” bulong ni Arman sa misis.

Hinubad nga ni Rosa ang tanging saplot ng kanyang mister. Agad namang umigkas ang burat ni Arman na bahagya nang naninigas. Bumukaka si Arman upang biglang laya ang misis sa nais nitong gawin sa kanyang ari. Nagpatuloy si Rosa sa pagmamasahe sa mga bayag ng kanyang mister habang ang isa naman niyang kamay ay panay ang paghaplos sa matikas na dibdib nito.

“Gustung-gusto mo talagng nilalaro yang yagbols ko ah,” ang sabi ni Arman sa misis.

“Ang laki-laki kasi at alam kong dito ang kiliti mo,” pilyang tugon ni Rosa sabay mapaglarong pinaikot ang kanyang mga daliri sa gasantol na mga bayag ng kanyang mister upang kilitiin ito.

“Oooohhhh… Oooohhh…” napaungol at halos magpapadyak si Arman dahil sa ginawang pangingiliti ng misis sa kanyang mga bayag.

Di naglaon at tuluyan na ngang tinigasan si Arman. Tirik na tirik ang dambuhala niyang burat na aabot sa higit pitong pulgada ang haba at lima’t kalahating pulgada ang sirkumperensya.

“Paano ka pa makakatulog niyan, eh gising na gising na ang junior mo oh,” ang pabirong sabi ni Rosa sa kanyang mister.

“Eh di patulugin mo,” ang mapang-akit namang bulong ni Arman.

Isang matamis na ngiti ang tugon ni Rosa. Itinaas niya ang laylayan ng suot niyang kamison. Wala siyang suot na panty kaya’t agad bumungad ang kanyang hiyas na namamasa na sa kasabikan. Umakyat si Rosa sa ibabaw ng kanyang mister at inupuan ito habang dahan-dahang ipinapasok ang naninigas nitong burat sa kanyang hiyas.

“Aaaahh…” napapaungol at napapakagat-labi si Rosa habang ipinapasok ang dambuhalang burat ng kanyang mister sa kanyang kaibuturan.

Inupuan at sinakyan ni Rosa ang kanyang mister, animo’y isang hineteng nangangabayo, taas-baba at umiindayog ang kanyang balingkinitang katawan habang nakapasak ang malaking burat sa kanyang kepyas. Sinasalubong naman ng kadyot ni Arman ang bawat pagtalbog ni Rosa sa ibabaw niya na lalong nagpapadiin at nagpapalalim sa pagkakasaksak ng burat niya sa puke nito.

“Aaaahhh…. Arman… Mahal… Aaaahhh… Mmmmm…” Panay ungol ang namumutawi sa mga labi ni Rosa, napapapikit at halos tumirik ang mga mata sa sobrang sarap. “Aaaahhh!” napalakas ang ungol ni Rosa sabay sa panginginig ng kanyang katawan nang tuluyan siyang nilabasan ng hima. Napahiga na lamang si Rosa sa pawisan at matikas na dibdib ng kanyang mister.

Inihiga ni Arman si Rosa sa kama nang hindi hinuhugot ang naninigas pa rin niyang burat sa naglalawang puke nito. Ngayon ay siya naman ang nakaibabaw sa kanyang misis. Tuluyan niyang hinubad ang suot na kamison ni Rosa. Ibinuka naman ni Rosa ang kanyang mga hita at nagpaubaya sa kanyang mister. Binomba ng kantot ni Arman ang kanyang butihing maybahay habang hinahalikan ang leeg nito at nilalamas ang malapapayang mga suso.

“Aaaahhh… Hhmmm…” panay ang ungol at halinghing ni Rosa na napakapit sa malalakas na bisig ng kanyang mister. Hinaplos ng kanyang mga kamay ang maskuladong katawan ni Arman, dinarama ang matitigas na kalamanan nito.

Bahagyang hinugot ni Arman ang kanyang burat tapos ay biglang binomba ng kadyot. Sagad na sagad at pasok na pasok ang pitong pulgada niyang burat sa naglalawang puke ni Rosa.

“Aaaahhh!” napahiyaw at napaliyad si Rosa sa pinaghalong sarap at kirot na nadarama. Sa ikalawang pagkakataon ay nilabasan si Rosa.

Ngunit hindi pa rin natatapos si Arman. Tuloy pa rin ang barakong mister sa pagkantot sa kanyang butihing maybahay. Di nagtagal ay naramdaman ni Arman ang pagsikip ng mga kalamnan sa kanyang balakang.

“Rosa… Heto na kooo… Oooohhh… Ooohhhh… Oooohhh…” Sunud-sunod ang pagpulandit ng malapot at masaganang katas ni Arman na dumilig sa kaibuturan ng kanyang misis na si Rosa.

Kapwa humihingal at pawisan ang mag-asawa matapos ang maalab nilang pagmamahalan. Nang mga sandaling iyon ay nawaglit sa isip ni Arman ang mga suliraning bumabagabag sa kanya. Tuluyan siyang nakatulog nang mahimbing kayakap ang misis niyang si Rosa.

---

Pilit na nagpakatatag ang gurong si Emil at nagpatuloy sa kanyang buhay at pagtuturo sa kabila ng suliraning kanyang kinakaharap kaugnay ng liham na natanggap niya. Hindi na rin nagparamdam ulit ang misteryosong taong nag-iwan ng liham sa kanyang mesa. Ngunit patuloy pa rin ang kanyang pagmamatyag sa paligid, nagbabaka-sakaling matuklasan kung sino ang taong iyon at mapigilan na ipagkalat pa ang nasaksihan nito.

Isang araw, napadalaw sa kanilang eskwelahan si Mrs. Perez, dati nilang kasamahang guro na nadestino na sa ibang paaralan.

“Mrs. Perez, nadalaw ho kayo. Kamusta naman po?” ang bungad ni Emil nang madatnan si Mrs. Perez sa kanilang faculty office kausap ang ilan sa kanilang mga kasamahang guro.

“Sir Emil, heto mabuti at ma-beauty pa rin naman,” magiliw na tugon ni Mrs. Perez. “Eh, ikaw kamusta ka na? Hindi pa ka rin ba nag-aasawa?” tanong pa nito.

“Ah, hindi pa po,” sagot ni Emil.

“Eh bakit kasi hindi na lang kayo ni Teacher Shirley. Bagay naman kayo. Maganda siya at gwapo ka rin naman,” panunudyo ni Mrs. Perez.

“Ay si ma’am talaga!” pakli ni Shirley.

“Naku Mrs. Perez, hindi liligawan ni Emil yang si Shirley,” sabat ng isa nilang kasamahang guro na si Juancho. “Eh mukhang parents ng mga estudyante ang kinakana niyan eh. Hehehe,” pagbibiro pa niya.

Nagpanting ang tenga ni Emil sa narinig niyang iyon. Naisip niya tuloy, hindi kaya si Juancho ang nakakita sa kanila noon ni Arman?

“Sir Juancho hwag ka ngang malisyoso. Hindi ganyan si Sir Emil ano,” pananaway naman ni Shirley.

“Biro lang, walang pikunan. Unless… guilty si Sir Emil,” ang sabi ni Juancho sabay pukol ng makahulugang tingin kay Emil. Matapos iyon ay bumalik na siya sa kanyang cubicle upang ipagpatuloy ang paggawa ng lesson plan.

“Naku, hwag niyo na nga lang pagpapapansinin yang si Juancho. Alam naman nating may ugali talaga yan. Eh kung hindi lang pamangkin ng principal yan eh,” ang sabi naman ni Mrs. Perez.

Muling nabagabag si Emil dahil sa mga sinabing iyon ng kasamahan niyang guro na si Juancho. Noon pa man ay ramdam na niya na tila mabigat ang dugo ni Juancho sa kanya. Madalas pa nga nitong punahin ang pagiging malambot at malamya niya. Paano kung si Juancho nga ang nakakita sa kanila noon ni Arman? Tiyahin pa naman ni Juancho ang kanilang principal. Paano kung isumbong siya nito.

Umisip ng paraan si Emil kung paano niyang kakausapin at kokomprontahin ang kasamahang guro. Kailangan niya munang mapatunayan kung si Juancho nga ang nag-iwan ng sulat sa kanyang mesa. Napansin niyang magkatapat ang bintana ng faculty office at library na nasa kabilang gusali ng paaralan. Nakaisip siya ng plano.

Nang hapong iyon, pagkatapos ng huling klase ay nagpaalam na si Emil sa mga kasamahang guro at nagsabing kailangan niyang umuwi nang maaga. Ngunit imbis na umuwi ay nagtungo siya sa library. Humanap siya ng pwesto kung saan matatanaw niya ang faculty office. Ikinubli niya ang sarili sa pagitan ng malalaking book shelves. Mula sa bintanang nasa kanyang harapan ay matatanaw ang bintana ng faculty office. Sakto at kita rin mula rito ang kanyang mesa.

Minatyagan niya ang faculty office mula sa pinagkukublihang sulok sa library. Ang ilan sa mga gurong kasama niya ay abala pa rin sa paggawa ng lesson plan o di kaya naman ay sa pagche-check sa mga pagsusulit at seatwork ng mga estudyante nila. Maya-maya pa ay isa-isa na ring nagsipag-uwian ang mga guro.

Nakita niyang tumayo si Juancho at nag-ayos ng mga gamit, tapos ay tuluyan na ring lumisan at umuwi. Ni hindi man lang nga lumapit si Juancho sa mesa ni Emil. Mukhang hindi ito ang pagkakataong mapapatunayan ni Emil ang kanyang hinala.

Aalis na sana si Emil nang mapansin niyang may pumasok sa faculty office. Hindi isang guro bagkus ay isang estudyante. Palinga-linga ang estudyante sa paligid at kalaunan ay naglakad patungo sa mesa ni Emil. Kitang-kita ni Emil na may iniwang sobre ang estudyante sa kanyang mesa. Kumabog ang kanyang dibdib. Nakikilala niya ang estudyanteng iyon. Isa sa mga estudaynte niya—si Jayson.

Itutuloy.

Kabanata 21: Pangungulila sa Isang Ama

Agad na humangos si Emil palabas ng library. Paling-linga siya habang patungo sa faculty office, nagbabaka-sakaling makita at maabutan ang estudyante niyang si Jayson. Ngunit hindi na niya nahagilap ang binatilyo kaya’t dumiretso na lamang siya sa loob ng faculty office.

“Sir Emil, akala ko umuwi ka na?” ang sabi ng kasamahan niyang guro.

“May naiwan po kasi ako,” ang palusot ni Emil. “May napansin ho ba kayong lumapit sa mesa ko?” pagtatanong niya sa kasamahang guro.

“Ay yung estudyante mong si Jayson, may iniwan dyan sa mesa mo,” sagot naman ng guro.

Naisip ni Emil na mabuting may ibang taong nakakita sa ginawang pag-iwan ng liham ni Jayson sa kanyang mesa. Sakaling umabot sa komprontasyon ay may maihaharap siyang testigo.

“Paano, mauuna na ako. Ikaw na lang ang magsara nitong office,” bilin ng kasamahang guro.

“Sige ho, ako na hong bahala rito,” tugon naman ni Emil.

Matapos mag-ayos ng gamit ay lumisan na nga ang guro at naiwan nang mag-isa si Emil sa kanilang opisina. Agad kinuha ni Emil ang sobreng iniwan ni Jayson sa kanyang mesa. Huminga muna siya nang malalim bago niya binuksan ang sobre at hinugot ang liham na nasa loob nito. Binuklat niya ang papel at binasa ang nakasulat dito. Isa pala iyong excuse letter dahil liliban sa klase si Jayson sa susunod na araw upang samahan ang kanyang lola sa pagdalaw sa maysakit niyang tiyahin.

Magkahalong emosyon ang nararamdaman ni Emil. Kahit papaano ay natuwa siya at nabunutan ng tinik nang malamang hindi si Jayson ang gumagawa nito sa kanya. Hindi rin niya kasi alam ang gagawin at paano tatanggapin kung isa sa mga estudyante niya ang nakakita sa kanya noon. Hindi naman sa pagmamalinis, ayaw lang naman ni Emil na may makitang hindi maganda sa kanya ang mga estudyante niya. Bilang guro ay hangarin niyang maging mabuting ehemplo sa mga kabataan.

Ngunit sa isang banda ay muli siyang nakadama ng pagkabalisa. Kung hindi si Jayson iyon, ibig sabihin ay ibang tao ang nagpadala ng malisyosong liham sa kanya at nakasaksi sa kamunduhang namagitan sa kanila ni Arman. Ibig sabihin ay hindi pa rito natatapos ang lahat.

Isang malalim na buntung-hininga ang pinawalan ni Emil. Sa kabila nang suliraning kinakaharap ay kailangan pa rin niyang magpakatatag at magpatuloy sa buhay.

---

Makalipas ang isang linggo…

Ibinalita ni Arnel sa kanyang mga magulang ang magaganap na aktibidad sa kanilang paaralan. May gaganaping Family Day sa darating na Biyernes at inaanyayahan ang mga magulang na dumalo at makilahok sa mga aktibidad.

“Alas nwebe pa naman kamo ang umpisa, di ba? Makakapagbenta pa naman siguro ako ng kakanin sa umaga bago tayo lumakad papuntang eskwela mo,” ang sabi ni Rosa sa kanyang anak. “Kaya lang iniisip ko ang kapatid mong si Miguel. Alam mo namang hindi ko pa maiwanan yang kapatid mo,” sambit pa ng ina.

Naisip ni Arman na maaaring umaaligid lamang sa eskwelahan ang taong nagpadala ng malisyosong liham kay Emil. Nag-alala siyang baka makarating sa asawa ang patungkol dito. Kaya’t naisipan niyang magpresenta na siya na lamang ang sumama sa anak sa gaganaping aktibidad sa eskwela. Paraan na rin ito upang muli niyang makausap si Emil at makibalita sa guro.

“Eh kung ako na lang kaya ang pumunta at sumama kay Arnel sa eskwela,” suhestyon ni Arman.

“Aba, himala. Dati-rati pinipilit pa kitang dumalo sa mga meeting sa school ng anak natin, ngayon ikaw pa ang nagpepresenta,” ang sambit ni Rosa.

“Naisip ko lang na magandang rin palang nakikialam tayo sa pag-aaral ng mga anak natin para nagagabayan natin sila,” ang sabi ni Arman sa asawa.

“Sigurado ka? Galing ka pa sa trabaho mo niyan sa palengke. Baka pagod ka pa non,” ang paalala naman ni Rosa sa mister.

“Baka hindi na lang muna ako kumuha ng maraming trabaho sa palengke. Kausapin ko na lang din yung kasamahan kong kargador na magrelyebo muna sa akin,” ang sabi ni Arman.

May naisip namang kung ano si Rosa sa biglaang pagiging interesado ng kanyang mister na dumalo sa eskwela ng kanilang anak. “Naku Arman ha, baka naman may pinopormahan kang nanay don kaya gusto mong sumama sa anak mo!” paghihimutok niya sa kanyang mister.

“Ano ka ba Rosa, bakit ka naman nag-iisip ng ganyan? Papatol ba ako sa mga nanay ng estudyante at sa may asawa na?” tugon naman ni Arman sa misis.

“Malay ko ba? Eh baka may maganda at sexy na nanay don kaya bigla mo gustong sumama at pumunta sa school ng anak mo,” sambit ni Rosa. “O baka naman teacher ang pinopormahan mo,” dugtong pa niya.

Halos maibuga ni Arman ang iniinom na tubig nang marinig ang sinabing iyon ng kanyang misis. “Ano ka ba? Hwag ka ngang mag-isip ng ganyan,” ang sabi niya sa misis.

Tapos na silang kumain kaya’t inililigpit na ni Arnel ang kanilang mga pinagkainan habang si Robert naman ay balik na sa kanyang pag-aaral at paggawa ng takdang-aralin. Saktong pagtalikod ni Arnel upang dalhin ang mga pinggan sa banggerahan ay kinuha ni Arman ang kamay ni Rosa at ipinatong ito sa umbok ng kanyang short.

“Gusto mo patunayan ko sa’yo ngayong gabi na ikaw lang ang babaeng gusto ko,” ang mapang-akit na bulong ni Arman sa kanyang misis.

“Ay, ano ka ba Arman! Baka makita ka ng mga bata,” ang sabi ni Rosa sabay bawi sa kanyang kamay.

“Ayaw mo?” tanong ni Arman.

“Sinabi ko bang ayaw ko,” tugon ni Rosa na pilit pinipigil ang kanyang ngiti.

Napangisi si Arman sa naging tugon ng kanyang misis. Mukhang isang mainit na bakbakan na naman ang mamamagitan sa kanila ngayong gabi…

---

Dumating ang araw ng biyernes…

Maagang umuwi si Arman mula sa trabaho niya bilang kargador sa palengke. Matapos makakain ng agahan at makapagpahinga ay nagbihis na siya at naghanda sa pagtungo sa eskwelahan ng panganay niyang anak.

Pagdating niya sa school ay agad siyang sinalubong ng anak na si Arnel. Sakto naman na pagdating niya ay mag-uumpisa pa lamang ang pambungad na programa.

Nakahilera sa gitna ng quadrangle ang mga silya kung saan nakaupo ang mga estudyante at kani-kanilang mga magulang. Sa harap nila ay ang entablado. Umakyat sa entablado ang punungguro upang pasinayaan ang pagsisimula ng palatuntunan sa pamamagitan ng pagbibigay ng talumpati.

Habang nakikinig sila sa talumpati ng punungguro ay nakaramdam ng pamimigat ng pantog si Arman. “Anak, saan ba ang pinakamalapit na CR dito?” tanong niya kay Arnel.

“Doon po, Tay. Pasok po kayo doon sa may building,” tugon ni Arnel sabay turo sa kalapit na gusali. “Kaliwa kayo, Tay. Sa may dulo yung CR, malapit po sa hagdan,” dugtong pa niya.

Tumayo si Arman mula sa kinauupuan at tinungo ang gusaling itinuro ng kanyang anak. Habang tinatahak niya ang pasilyo patungo sa banyo ay napansin niya ang isang binatilyo na nakaupo sa may hagdan. Pamilyar sa kanya ang binatilyong iyon. Kung hindi siya nagkakamali ay kaklase iyon ni Arnel na minsan na niyang naisama sa kanilang bahay. Nilapitan ni Arman ang binatilyo.

“Jayson? Ikaw yan di ba? Ikaw yung kaklase ni Arnel,” ang bungad ni Arman sa binatilyo.

Agad namang nilingon ni Jayson ang ama ng kanyang kaklase. Mababakas ang kalungkutan sa kanyang mukha at mga mata.

“Anong ginagawa mo rito? Nasa labas si Arnel at ang mga kaklase niyo ah,” ang sabi ni Arman kay Jayson.

“Dito na lang po ako. Nakakahiya po kasi, ako lang ang walang kasamang magulang,” ang malungkot na tugon ng binatilyo.

Naalala ni Arman na minsang naikwento sa kanya ni Rosa na ito palang si Jayson ay apo ni Aling Mila na iniwan sa pangangalaga ng matanda dahil sa paghihiwalay ng kanyang mga magulang. Sanggol pa lamang noon si Jayson nang iwan sila ng kanyang ama at sumama sa ibang babae. Ang ina naman niya ay napariwara ang buhay dahil sa nangyari. Naiayos namang muli ng ina ni Jayson ang kanyang sarili at nakabangon mula sa pagkakalugmok, iyon nga lang ay mas pinili na nitong lumuwas ng Maynila at doon magsimula ng bagong buhay. Iniwan na niya si Jayson sa pangangalaga ng kanyang ina at nagpapadala na lamang ng pera para sa pangangailangan ng anak.

Nakadama ng lungkot at awa si Arman sa kalagayan ng binatilyo.

“Eh, ang lola mo? Hindi ba siya makakapunta?” usisa ni Arman.

“Sinumpong po kasi ulit ng sakit ang tita ko kaya nagpunta po roon si lola,” ang sagot ni Jayson.

“Ganon ba? Kung gusto mo, sumama ka na lang sa amin ni Arnel,” anyaya ni Arman sa binatilyo.

“P-Pwede po ba?”

“Oo naman, pwede yon,” ang sabi ni Arman. “Kunwari na lang eh dalawa kayong anak ko,” pagbibiro pa niya. Muli naman niyang naramdaman ang pamimigat ng kanyang pantog. “Teka lang ah, hintayin mo lang muna ako. Iihi lang ako,” ang sabi niya sa binatilyo. Agad tinungo ni Arman ang banyo sa dulo ng pasilyong iyon.

Hindi maipaliwanag ng binatilyo kung bakit gayon na lamang ang kanyang nadama ng mga sandaling iyon. Tumayo siya at naglakad patungo sa banyo upang sundan ang ama ng kanyang kaklase. Tila may sariling pag-iisip ang kanyang mga paa at hindi rin niya maintindihan kung bakit naisipan niyang sumunod. Napagtanto na lamang niya na nasa may pintuan na pala siya ng banyo.

Sa loob naman ng banyo ay agad na tumayo si Arman sa tapat ng inidoro at binuksan ang zipper ng kanyang pantalon. Hinugot niya palabas ang kanyang titi na hindi pa man matigas ay sadyang may kalakihan na. Nagsimulang dumaloy ang kanyang ihi na animo’y tubig mula sa gripo.

Mula sa kinatatayuan niya sa may pintuan ng banyo ay dinig na dinig ni Jayson ang pagbuhos ng ihi ni Arman sa inidoro. Naisipan ng binatilyo na tuluyang pumasok. Ngayon ay tanaw na niya ama ng kanyang kaklase na nakatayo sa tapat ng inidoro habang tinutugunan ang tawag ng kalikasan. Ngunit natatabingan ng lababo ang pwesto ng ihian kaya’t hindi niya lubusang makita ang bagay na gusto niyang masilayan.

“Jayson, iihi ka rin ba?” pagtatanong ni Arman nang mapansin ang binatilyo na nakatayo sa may bukana ng banyo.

Tila nanumbalik sa katinuan ang binatilyo at naisip na baka magalit sa kanya ang ama ng kaklase na nagmagandang loob pa naman na samahan siya. Agad niyang iniwas ang kanyang tingin. Tila napahiya ang binatilyo sa kanyang sarili. Ito pa ba ang isusukli niya sa kabutihang ipinapakita sa kanya ng ama ni Arnel?

“Ah, hindi po. Hinihintay ko lang po kayo,” pagdadahilan na lamang ng binatilyo.

“Sandali, matatapos na rin ako,” ang sabi naman ni Arman. Matapos makaihi ay ipinagpag ni Arman ang kanyang ‘alaga’ bago ito ibinalik sa loob ng kanyang pantalon. Saglit siyang naghugas ng kamay sa may lababo. “Halika na,” anyaya ni Arman sa binatilyo paglabas niya ng banyo.

Sumunod naman si Jayson at sabay na silang lumabas ng gusaling iyon at nagtungo sa quadrangle kung saan nagaganap ang programa.

“Oy, Jayson!” bati ni Arnel sa kaklase nang makita itong dumarating kasama ng kanyang ama.

“Sabi ko kay Jayson ay sumama na siya sa atin. Hindi kasi makakarating ang lola niya,” pagbibigay-alam ni Arman sa kanyang anak.

“Ganon po ba? Sakto, may bakanteng upuan pa rito. Halika, dito ka na,” ang sabi naman ni Arnel.

Naupo si Jayson sa bakanteng upuan sa tabi ni Arnel. Kung kanina ay halos pagsakluban na siya ng langit at lupa, ngayon naman ay tila nabuhayan ang binatilyo at tila nasa alapaap ngayong kasama niya si Arnel at gayundin ang ama nito.

Siya namang pagdating ng gurong si Emil bitbit ang isang papel kung saan niya pinapapirma ng attendance ang mga magulang. “Kuya Arman, nandito ka po pala,” wika niya nang makita si Arman.

“Oo, ako na ang sumama kay Arnel dahil hindi pwede ang nanay niya. Walang maiiwan para magbantay sa bunso namin eh,” ang sabi naman ni Arman sa guro.

“Sige ho, papirma na lang po ako rito,” sambit ni Emil sabay abot ng papel kung saan lumalagda ang mga magulang.

“Usap na lang tayo mamaya,” ang pasimpleng bulong ni Arman sa guro matapos niyang lumagda sa attendance.

Isang matiim na tango naman ang naging tugon ni Emil.

Makalipas ang ilang mga seremonyas at talumpati ay ganap na ring nag-umpisa ang mga aktibidad at palatuntunan. Nagkaroon ng mga paligsahan at palaro kung saan nasubok ang husay at talino ng mga estudyante gayundin ng kanilang mga magulang.

May isang punto kung saan hinati sa dalawang pangkat ang mga estudyante at kani-kanilang mga magulang. Kailangan ng tig-sampung pares ng magulang at estudyante mula sa bawat pangkat na magboboluntaryong sumali sa hilahang lubid (tug-of-war).

“Arnel, Mang Arman, sali po kayo,” anyaya ni Jayson sa mag-ama. “Siguradong kayang-kaya niyo ho yan, Mang Arman. Sa lakas at macho niyo ba naman pong yan eh,” ang sabi pa niya.

“Naku, nambola ka pa,” ang natatawang tugon ni Arman.

“Tara, Tay, sali po tayo. May premyo po yan,” sambit naman ni Arnel.

Sa udyok ni Jayson ay sumali nga ang mag-ama sa hilahang lubid kasama ang iba pang mga estudyante at magulang mula sa kanilang pangkat. Nang makabuo ng sapat na bilang ang bawat pangkat ay pinapwesto na sila sa magkabilang dulo ng makapal na lubid na kanilang pag-aagawan. Ang grupong unang makahila at makaabot sa ribbon na nakatali sa gitna ng lubid ang siyang panalo.

Dahil pisikal na lakas ang gagamitin sa kompetisyong ito, karamihan sa mga sumali ay mga lalaking estudyante at sa mga magulang naman ay mga ama.

“Pre, mukhang malaki-laki ang kaha mo ah. Ikaw na ang pumwesto sa dulo dahil sa laki ng katawan mo ay sigurado akong malakas ang panghila mo,” ang sabi kay Arman ng isang tatay na kalahok din sa grupo nila.

“Sige, pre,” pagsang-ayon naman ni Arman.

Sa hudyat ng referee ay nagsimula sa paghila ang magkalabang pangkat, ibinibigay ang lahat ng kanilang lakas at pwersa. Habang nagaganap ang paligsahan ay siya namang paghiyaw ng mga nanonood na estudyante at magulang bilang pagsuporta sa kanilang mga kagrupo. Isa na nga rito si Jayson na hindi magkamayaw sa pagtalon at pagsigaw bilang suporta sa mag-amang Arnel at Arman.

Dahil sa angking lakas ng matipunong pangangatawan ni Arman at sa tulong na rin ng kanyang mga kagrupo ay madali nilang nahila ang lubid at nakamit ang panalo. Sa lakas nga ng hila nila ay natumba pa ang kanilang mga kalaban.

“Arnel, Mang Arman, ang galing niyo!” ang masayang pagbati ni Jayson sabay salubong ng yakap sa mag-ama. Hindi naman iyon binigyang pakahulugan o malisya ng mag-amang Arnel at Arman.

Sunod naman ay ang sack race na lalahukan ng mga pares ng magulang at estudyante. Bawat pares na kalahok ay binigyan ng sako na kanilang isusuot. Sa kompetisyong ito ay masusubok ang koordinasyon ng magulang at kanilang mga anak upang makatalon nang maayos at manguna sa karera.

“Jayson, sali kayo ni Tatay,” anyaya ni Arnel sa kanyang kaklase.

“Ayos lang ba sayo yon? Ako ang kasama ng tatay mo at hindi ikaw,” ang sabi naman ni Jayson.

“Oo ayos lang, nanalo naman na kami kanina eh. Kayo naman,” tugon ni Arnel.

Hindi na pinalampas ni Jayson ang pagkakataon na makasali sa karera. Si Arman naman ay magiliw rin na sinamahan ang binatilyo. Sumuot sila sa sakong ibinigay sa kanila, si Arman sa likod at nasa harapan naman niya si Jayson.

“Jayson, pagbilang ko sabay tayong tatalon ha,” tagubilin ni Arman sa kaparehang binatilyo.

“Opo,” matiim na tugon ni Jayson.

Sa hudyat ng referee ay nag-umpisa ang karera.

“Isa, dalawa… talon!” sambit ni Arman.

Sabay na kumilos at lumundag ang katawan ng magkapareha. Ipinagpatuloy nila ang paglundag hangga’t sa unti-unti silang umusad.

Sa bawat paglundag nila ay siya rin namang pagkiskis ng likuran ni Jayson sa may bandang pundya ng pantalon ni Arman. Ramdam niya ang mainit at malaking piraso ng laman na nasa loob ng pantalon ni Arman. Hindi naman na ganoon kainosente ang binatilyo at nababatid na ng kanyang murang isip kung ano iyon. Hindi niya malaman kung maiilang ba siya o matutuwa sa nangyayari. Dahil dito ay nawala ang atensyon niya at namali siya ng lundag, dahilan upang sila ay matumba.

Mabilis pa sa kidlat na niyakap ni Arman si Jayson, ikinulong sa malakas niyang mga bisig upang hindi masaktan ang binatilyo.

“Ayos ka lang ba?” ang may pag-aalalang tanong ni Arman kay Jayson.

“Ayos lang po ako,” tugon ng binatilyo.

“Sigurado ka? Walang masakit sayo?” pagtatanong pa muli ni Arman habang inaalalayan ang binatilyo na makatayo.

“Wala po, ayos lang po,” sambit ni Jayson. Ramdam niya ang pag-aalala at pagkalinga sa kanya ni Arman, tila isang ama sa kanyang anak. Hindi niya maipaliwanag ngunit halos mapalundag ang kanyang puso ng mga sandaling iyon. Masaya na rin si Jayson kahit na hindi sila nanalo sa sinalihang karera.

Matapos ang ilan pang mga palaro at programa ay nagsalo ang mga magulang at mga estudyante sa pananghalian na inihanda ng eskwelahan. Bawat isa ay binigyan ng kani-kanilang mga food pack.

Habang magkasamang kumakain sila Arnel at Jayson ay nagsabi si Arman na magpupunta lamang siya sa banyo. Ngunit hindi talaga sa CR ang punta niya. Nagtungo siya sa isang kubling sulok ng gusali kung saan niya kinatagpo ang gurong si Emil.

“Sir Emil, anong balita?” usisa ni Arman sa guro.

Inilahad naman ni Emil ang mga naganap nitong mga nakaraang araw maging ang paghihinala niya noon kay Jayson.

“Talaga? Si Jayson?” pakli ni Arman.

“Iyon ang akala ko nung una. Nakita ko kasi siyang may iniwang liham sa mesa ko. Pero excuse letter lang pala iyon dahil lumiban siya sa klase nitong nakaraan,” paliwanag ni Emil.

“Mabuti naman at hindi si Jayson ang nakakita sa atin. Pero kung hindi siya, sino kaya?” ani Arman.

“Hindi pa ako sigurado pero mayroon akong pinaghihinalaan,” pagbabahagi ng guro.

“Sino naman?” usisa ni Arman.

“Si Juancho, kasamahan kong guro,” tugon ni Emil. “May mga sinabi kasi siya noon na parang pasaring sa akin. Pero hindi pa po ako nakasisigurado. Baka napapraning lang ako dahil noon pa man ay ramdam ko nang tila mabigat ang dugo niya sa akin,” kwento ng guro. “Pero susubukan ko siyang kausapin,” sabi pa niya.

“Kung ganon eh mag-iingat ho kayo, ganyang sabi niyo’y mainit pala ang dugo sa inyo ng Juanchong yon,” sabi naman ni Arman.

“Salamat, Kuya Arman. Basta babalitaan na lang kita,” ang sabi ni Emil.

Matapos ang kanilang pag-uusap ay binalikan na ni Arman ang kanyang anak na si Arnel at ang kaklase nitong si Jayson. Kumain na rin siya ng pananghalian kasama ang dalawang binatilyo.

Nang hapong iyon ay nagkaroon ng maikling programa at ilang mga pagtatanghal bilang pagtatapos ng aktibidad. Sa huli ay pinasalamatan ng pamunuan ng eskwelahan ang mga magulang na dumalo at nakilahok sa isinagawa nilang family day.

Nang matapos ang programa ay agad na ring nagsipag-uwian ang mga magulang at ang kani-kanilang mga anak. Minabuti na rin ng mag-amang Arman at Arnel na ihatid si Jayson sa kanilang bahay bago sila umuwi.

“Nakakahiya naman po, Mang Arman. Kaya ko naman pong umuwi mag-isa at isa pa ay maaga pa naman po,” ang sabi ni Jayson.

“Ayos lang yon, Jayson. Hindi ka naman namin pwedeng pabayaang umuwi nang mag-isa,” ani Arman.

“Tama si Tatay, kaya tara na. Hwag ka nang mahiya dyan,” ang sabi pa ni Arnel sa kaklase.

At inihatid nga ng mag-ama si Jayson sa kanilang bahay. Pagdating nila roon ay nagpasalamat ang binatilyo sa mag-ama.

“Salamat, Arnel. Salamat po, Mang Arman,” wika ni Jayson.

“Walang anuman, basta kung may kailangan ka ay magsabi ka lang sa akin o kay Arnel,” ang sabi naman ni Arman.

“Mang Arman, maraming salamat po sa pagsama sa akin ngayong araw. Kahit po sa sandaling oras ay naranasan ko pong magkaroon ng tatay. Masaya ho pala na magkaroon ng tatay. Ang swerte po ni Arnel sa inyo. Sana po ay kayo na lang din ang naging tatay ko,” ang sabi pa ni Jayson.

Kahit ang isang barakong gaya ni Arman ay hindi maiwasang mabagbag ang damdamin sa sinabing iyon ng binatilyo.

“Pwede po bang payakap?” hiling pa nito.

“Ah, eh sige,” tugon ni Arman.

Lumapit si Jayson at buong higpit na niyakap si Arman. Ramdam niya ang init na nagmumula sa malakas at matipunong katawan nito. Ito ang init ng isang ama na matagal niyang hinahanap-hanap.

Napayakap na rin si Arman sa binatilyo at ramdam niya ang pangungulila nito sa isang ama.

“Sige po, ingat po kayo sa pag-uwi,” ang sabi ni Jayson nang kumalas siya mula sa pagkakayakap niya sa ama ng kaklase. Nagpaalam na si Jayson at tumuloy na sa loob ng kanilang bahay.

Tinanaw naman ni Arman ang binatilyo hanggang sa makapasok na ito sa loob ng bahay. Nang masigurong nakauwi na nang ligtas si Jayson ay lumakad na rin ang mag-ama pauwi sa kanilang tahanan kung saan naroon ang kanilang pamilya—sila Rosa, Robert at Miguel.

Napagtanto ni Arman na sadyang napakahalaga talaga ng pamilya. Nakakalungkot na ang mga inosenteng bata gaya ni Jayson ang siyang nagdurusa sa pagkasira ng mga pamilya. Kaya’t hindi hahayaan ni Arman na maranasan ng kanyang mga anak ang gayong kalungkot na kapalaran. Sisiguraduhin niyang mapapanatili niyang buo ang kanilang pamilya. At upang magawa iyon ay kailangan niyang pangalagaan ang isang sikretong maaaring makasira sa kanilang pagsasama ni Rosa…

---

Lumipas ang ilang araw at hindi na muling nagparamdam ang nagpadala ng malisyosong liham kay Emil. Umaasa ang butihing guro na tuluyan na siyang titigilan ng taong iyon at mananahimik na lamang patungkol sa nasaksihan nito. Ngunit nagkamali siya.

Isang araw, maagang maaga pa lamang ay pumasok na si Emil dahil kailangan niyang maghanda para sa isang presentation at demo lecture na dadaluhan ng kanilang punungguro at division superintendent. Halos wala pang mga tao sa school nang mga oras na iyon. Pagpasok niya sa classroom ay nagimbal siya sa nakita. Nakasulat sa pisara ang mga katagang: “Sir Emil 🖤 Arman”

Bago pa may dumating at makakita ay agad na kinuha ni Emil ang eraser at dali-daling binura ang nakasulat sa pisara. Isa lang ang paraang naiisip niya upang matigil na ang lahat ng ito. At iyon ay ang komprontahin ang taong pinaghihinalaan niyang nasa likod nito. Si Juancho.

Itutuloy.

Espesyal na Kabanata

Isang araw ay nagtungo si Rosa sa palengke. Nang madaanan niya ang isang tindahan ng itlog ay naisipan na rin niyang bumili. Habang namimili ng itlog ay napangiti siya nang maalala niya ang isang kakatwang pangyayari…

---

May dalawang taon na rin ang nakalipas, bisperas ng bagong taon. Buhay pa noon ang ama ni Rosa ngunit masasakitin na at may iniinda na ring mga karamdaman. Kinailangang magtungo ng kanyang ina sa kabilang bayan dahil bagong panganak ang kanyang kapatid.

Dahil walang maiiwan upang magbantay sa kanyang ama, ay minabuti ni Rosa na umuwi sa kanila upang siya ang magbantay rito. Minabuti rin ni Arman na sumama at dalhin ang kanilang mga anak na sila Arnel, na noo’y nasa sampung taong gulang pa lamang, at Robert na limang taong gulang naman noon. Minabuti nilang doon na magdiwang at salubungin ang taong 1988.

Nakakatayo at nakakalakad pa rin naman ang ama ni Rosa, iyon nga lang ay hirap na itong kumilos kaya’t madalas ay nasa kwarto na lamang. Laking tuwa naman ng ama ni Rosa nang kanyang makita at makapiling ang mga apo sa darating na bagong taon. Kahit papano ay tila nanumbalik ang lakas ng matanda.

Bagama’t mahina na ang katawan ay nais pa rin sanang sundin ng ama ni Rosa ang ilang mga tradisyong nakagawian nito. Noong malakas pa ang ama ni Rosa ay madalas siyang maghanda ng mangkok na pang-akit daw ng kasaganaan para sa darating na taon. Isang malaking mangkok ang pupunuin ng bigas at lalagyan ng labindalawang itlog na siyang sumisimbolo sa labindalawang buwan ng taon.

Walang palya itong ginagawa ng ama ni Rosa tuwing bagong taon. Kaya ngayong darating na bagong taon ay nais pa rin sana itong magawa ni Rosa. Inihanda ni Rosa ang isang malaking mangkok at pinuno ito ng bigas. Napansin naman ni Arman ang ginagawa ng kanyang maybahay.

“Rosa, ano yang ginagawa mo?” usisa ni Arman.

“Pampaswerte daw kasi ito. Ginagawa ito ni Tatay tuwing bagong taon. Kaya nga lang ay mahina na siya at hindi na niya ito personal na maihahanda. Kaya nga ako na ang gumagawa nito para sa kanya,  para matuwa rin naman siya,” tugon ni Rosa.

Nang inilalagay na ni Rosa ang mga itlog ay doon niya napag-alamang sampung piraso na lang pala ang mayroon sila. Sinubukan niyang maghanap at bumili, ngunit sarado na ang mga kalapit na tindahan. Sinubukan niyang magtanong sa mga kapitbahay ngunit nagamit na rin nila ang mga itlog sa kanilang handa.

“Gabing-gabi na Rosa, hayaan mo na at wala na tayong mahihingian ng itlog sa ganitong oras,” ang sabi ni Arman sa asawa.

Malungkot man ay wala nang nagawa si Rosa. Gayunpaman ay dinala pa rin niya ang inihandang pampabwenas sa kwarto ng kanyang ama.

“Tay, ginawa ko yung pampabwenas mo,” nakangiting sambit ni Rosa habang bitbit ang mangkok na puno ng bigas at may mga itlog. Inilapag niya iyon sa mesa kalapit ng papag na higaan ng kanyang ama.

Napangiti naman ang ama ni Rosa nang makita ito. Umupo siya sa gilid ng papag upang tignan ang inihanda ng kanyang anak. Napansin niya ang mga itlog. “Bakit sampu lang ito? Dapat ay isang dosena para sa labindalawang buwan,” ang sabi niya.

“Eh, Tay, kulang na kasi yung itlog natin. Wala na rin akong nabili dahil sarado na ang mga tindahan. Wala na rin akong mahingan sa mga kapitbahay,” tugon ni Rosa.

“Sige, hayaan mo na. Masaya na rin ako at kahit papaano ay nagawa pa rin natin ang tradisyon na ito kahit na ako’y mahina na,” ang sabi ng ama ni Rosa. Gayunpaman ay bakas pa rin ang lungkot at pagkadismaya sa mukha nito.

Dahil sa nangyari ay hindi rin maiwasan ni Rosa na malungkot. Napansin naman iyon ni Arman.

“Oh, bakit naman parang ang lungkot mo. Magpapalit ang taon, dapat masaya tayong nagdiriwang,” ang sabi ni Arman sa asawa.

“Eh si Tatay kasi. Alam kong nalungkot siya dahil hindi maayos ang nagawa kong pampabwenas niya. Kung siya lang iyon ay dadayo pa siya ng kabilang bayan para lang makumpleto ang isang dosenang itlog,” sentimyento ni Rosa.

“Hayaan mo na, sigurado akong naiintindihan naman iyon ng tatay mo,” pag-alo ni Arman sa kanyang misis.

Nang malapit nang mag-alas dose ay nagpaalam sila Arnel at Robert na lumabas sa may bakuran upang magpaingay kasama ng ilan ding mga kabataan. Pinayagan naman sila ni Rosa at binilinan na mag-ingat.

Nang malapit nang magpalit ang taon ay nagtungo sila Arman at Rosa sa kwarto ng kanyang ama upang samahan ito sa pagsalubong.

“Tay, malapit na hong mag-alas dose. Maligayang bagong taon po,” ang bati ni Rosa sa kanyang ama sabay yakap dito.

“Maligayang bagong taon po, Tay,” bati rin ni Arman sa kanyang biyenan.

“Maligayang bagong taon din naman sa inyo. Masaya akong ipagdiriwang ang bagong taon kasama kayo,” ang sabi naman ng ama ni Rosa.

“Kaya nga lang Tay di ko nagawa nang maayos yung pampabwenas mo. Nagkulang kasi yung itlog,” sabi naman ni Rosa.

“Hayaan mo na, ang mahalaga magkakasama tayo,” ang sabi naman ng ama ni Rosa.

Umaalingawngaw ang tunog ng mga torotot at mga kaldero mula sa labas habang papalapit ang alas-dose. Ilang minuto pa bago magpalit ang taon, may naisip na paraan si Arman kung paanong makukumpleto ang pampabwenas ng ama ni Rosa.

“Tay, hayaan niyo ho, makukumpleto rin natin itong pampabwenas ninyo,” sambit ni Arman.

Walang anu-ano’y kinalas ni Arman ang butones ng suot niyang pantalon at binuksan ang zipper nito. Bigla niyang hinila pababa ang kanyang pantalon kasama na rin ang suot niyang panloob.

“Ay Arman! Ano ba yang ginagawa mo!” hiyaw ni Rosa dahil sa ginawang paghuhubo ng kanyang mister sa harap mismo ng kanyang ama.

Habang nakahubo ay naglakad si Arman patungo sa mesa kung saan naroon ang pampabwenas na mangkok. Hinawakan niya paitaas ang kanyang titi dahilan upang malantad ang gasantol niyang mga bayag. Bumukaka siya at umiskwat sa harap ng mangkok na puno ng bigas at ipinatong doon ang kanyang mga bayag.

“Oh ayan, Tay. Eto na yung dalawang itlog na kulang,” ang sabi ni Arman.

Napahagalpak ng tawa ang ama ni Rosa dahil sa ginawa ng kanyang manugang. Maging si Rosa ay hindi napigilang mapahalakhak sa kapilyuhan ng kanyang mister.

“Isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walo, siyam, sampu,” isa-isang binilang ni Arman ang mga itlog na nakapatong sa mangkok ng bigas. “Labing-isa, labindalawa,” bilang ni Arman sabay turo sa kanyang mga bayag na nakapatong pa rin sa bigas katabi ng mga itlog. “Ayan, Tay, kumpleto na. Isandosenang itlog para sa isandosenang buwan ng bwenas,” sambit ni Arman.

Dahil sa ginawang iyon ni Arman ay napuno ng tawanan ang kanilang pagdiriwang.

“Ayan na, malapit nang mag-alas dose,” sambit ni Rosa habang nakatingin sa orasan, binibilang ang mga nalalabing segundo bago magpalit ang taon.

Ilang sandali pa at pumatak na rin ang alas-dose ng gabi. Ipinagdiwang ni Arman ang pagsapit ng bagong taon nang nakahubo at nakaiskwat, nakapatong ang mga bayag sa bigas na laman ng malaking mangkok.

Nagyakap si Rosa at ang kanyang ama. Matapos ay lumapit naman si Rosa sa kanyang mister. Hindi niya mapigilan ang mapatawa habang pinagmamasdan ang nakahubo niyang mister, nakabukaka at nakaiskwat, ang mga bayag nito ay nagsisilbing pamalit sa dalawang kulang na itlog sa pampabwenas na mangkok ng kanyang ama.

“Ang pilyo-pilyo mo talaga,” sambit ni Rosa.

Natawa naman si Arman.

“Pero salamat, Arman. Napasaya mo ang Tatay,” sabi pa ni Rosa sabay yakap sa kanyang mister. “Sige na, ihahanda ko na muna ang kaunti kong nailuto para naman makapagsalo tayo,” ani Rosa. Nilisan niya ang kwarto ng kanyang ama at tumungo sa kusina upang ihanda ang pagkain.

“Arman, salamat. Kahit papaano ay nakumpleto ang pampabwemas kong mangkok. Nga lang eh itlog na maalat yung dalawa,” pagbibiro ng ama ni Rosa.

Natawa naman si Arman sa biro ng kanyang biyenan.

“Arman, napakaswerte ng anak ko sa’yo. Masipag ka, matiyaga, at mabuting ama sa mga apo ko,” ang sabi ng ama ni Rosa. “Bukod don, eh mukhang masayang-masaya rin sa piling mo si Rosa dahil may kalakihan yang ari mo,” dugtong pa ng matanda sabay baling ng tingin sa malalaking bayag ni Arman at sa titi nitong hindi pa man matigas ay sadyang may kalakihan na.

Natawa muli si Arman sa mga sinabing iyon ng biyenan.

“Hindi na ako mag-aalala para kay Rosa. Kahit papaano ay mapapayapa na rin ako anumang oras ako lumisan,” ang sabi pa ng ama ni Rosa.

“Tay, hwag nga ho kayong magsalita ng ganyan. Makikita niyo pa hong magbinata ang mga anak namin ni Rosa,” sabi naman ni Arman.

“Harinawa, magkatotoo nga ang sinabi mo,” wika ng ama ni Rosa.

Ilang sandali pa ay bumalik na rin si Rosa. Inalalayan niya ang kanyang ama upang bumangon at tumungo sa kusina.

“Arman, magbihis ka na. Sumunod ka na sa amin sa may kusina,” ang sabi ni Rosa sa mister.

“Oo nga, magbihis ka na at baka lamigin na yang mga itlog mo,” pabirong hirit ng ama ni Rosa na tinawanan naman ni Arman.

Nagbihis na nga si Arman at isinuot muli ang kanyang panloob na brief at pantalon.  Sumunod siya sa kusina kung saan nakahain ang pagkaing iniluto ni Rosa.

Nang gabing iyon ay nagsalo silang mag-anak sa isang simpleng media noche.

Kabanata 22: Pagtuklas

Kinakabahan man ay buo na ang loob ni Emil na komprontahin si Juancho at alamin kung siya nga ang nagpapadala ng mga malisyosong liham at mensahe.

Habang patungo siya sa faculty office ay nakita niya ang kanilang vice principal na si Mr. Mendoza na kinagagalitan at binubulyawan ang school custodian nilang si Temyo. Kilalang may pagkaistrikto at masungit itong si Mr. Mendoza kaya’t simpleng pagkakamali lang ay agad na nitong napapansin at ikinagagalit.

Magalang at magiliw sa tao si Temyo kaya’t hindi maiwasan ni Emil na makaramdam ng awa at simpatya rito. Gayunpaman ay minabuti na niyang dumiretso na lang sa faculty office dahil baka mapansin pa siya ng vice principal at siya naman ang mapag-initan. Pagpasok niya sa opisina ay usap-usapan ng mga guro ang pambubulyaw ni Mr. Mendoza kay Temyo.

Si Emil naman ay tahimik lamang sa kanyang mesa, naghahanap ng tiyempo kung kailan niya kakausapin si Juancho. Sakto namang pagdating ng hapon ay silang dalawa na lamang ang naiwan sa opisina dahil may mga klase na ang mga kasamahan nilang guro. Dito na naglakas loob si Emil na kausapin si Juancho.

“Ah, Juancho, pwede ba kitang makausap?” ang sabi ni Emil paglapit niya sa mesa ng kasamahang guro.

Payamot namang lumingon si Juancho. “Bakit Emil? Anong kailangan mo?”

“Gusto ko lang sanang may linawin. Nung minsang dumalaw rito si Mrs. Perez, yung sinabi mong magulang ng mga estudyante ang kinukursunada ko. Ano bang gusto mong palabasin duon?” buong lakas loob na pagtatanong ni Emil.

Napangisi si Juancho sa sinabing iyon ni Emil. “Ang tagal na nun ah, bakit naman bigla mong natanong,” sambit niya.

“Gusto ko lang malaman kung ano bang gusto mong sabihin? Ano bang nalalaman mo?” wika ni Emil. Hindi niya mapigilan ang silakbo ng damdamin na mababakas sa pagtaas ng tono ng kanyang boses.

Isang matalim na tingin ang naging tugon ni Juancho. “Gusto mong malaman kung anong ibig kong sabihin? Sipsip ka sa mga magulang ng mga estudyante.”

“Ha? Hindi totoo yan,” sagot ni Emil sa paratang ng kapwa guro.

“Anong hindi totoo? Eh panay ang pagpapalapad mo ng papel sa mga parents di ba? Bakit? Gusto mong magpabida at mapromote?”

“Wala akong alam sa binibintang mo, Sir Juancho. Kung malapit man ako sa mga magulang, yon ay dahil pinapakisamahan ko lang sila nang mabuti para na rin sa mga estudyante natin. Hwag mong lagyan ng kulay at malisya ang mabuting pakikitungo ko sa mga magulang,” pagtatanggol ni Emil sa kanyang sarili. “Noon pa man ramdam ko na parang ayaw mo sa akin. Hindi ko alam kung bakit. Kung may alam ka man o kung may nagawa akong mali, sana ay kausapin mo ako at sabihin mo sa akin, hindi iyong nag-iiwan ka ng malisyosong liham sa mesa ko,” dugtong pa niya.

“Anong liham yang sinasabi mo? Wala akong nalalaman dyan,” ang sabi naman ni Juancho.

“Hwag mo nang ikaila. Hindi ba’t ikaw yung nag-iwan ng liham sa mesa ko pati yung naabutan kong nakasulat sa blackboard,” ang sabi pa ni Emil.

“Anong liham? Anong nakasulat sa blackboard? Hindi ko nga alam yang mga pinagsasabi mo,” ang paangil na tugon ni Juancho.

“Hindi mo alam?” ang nasambit ni Emil.

Base sa naging reaksyon ni Juancho ay mukhang wala nga talaga itong nalalaman.

“Ah, kalimutan mo na lang yung sinabi ko,” wika ni Emil na bumalik na lamang sa kanyang mesa.

---

Tinupad ni Arman ang pangako niya sa kaibigang si Dante na bisitahin at kamustahin ang lagay ng kanyang Tiyo Peping. Isang araw na wala siyang pasok sa trabaho ay naisipan niyang dalawin ang tiyuhin ng kaibigan.

“Manong Peping, magandang umaga ho,” ang bungad ni Arman nang pagbuksan siya ng pinto ng nakatatandang lalaki.

“Oh, Arman, magandang umaga rin naman sa iyo. Ano’t nadalaw ka?” wika ng matanda.

“Nangungumusta lang ho,” tugon ni Arman.

“Eh heto, maayos naman ako. Halika, tuloy ka,” anyaya ng matanda. Pagpasok nila sa loob ng bahay ay agad niyang inalok ng makakain at maiinom ang kanyang panauhin.

“Naku hwag na ho kayong mag-abala,” magalang na pagtanggi ni Arman sa alok ng matanda. “Nandito lang naman po ako para kamustahin ang lagay ninyo,” dugtong pa niya.

“Salamat naman kung gayon at naalala mo akong kamustahin. Ayos naman ang lagay ko, sa katunayan nga eh tutungo ako dyan sa may poso para umigib ng tubig,” ang sabi ni Peping.

Napansin naman ni Arman ang mga nakahandang balde sa isang tabi. “Bakit hindi niyo na lang ho iutos yan kay Florita? Asan nga ho ba yon?” usisa ni Arman.

“Ay kaaalis lang, tumungo sa palengke at mamimili ng mga sangkap sa iluluto niyang ulam. Kaya nga mag-iigib na ako at nang may magamit siya mamaya sa pagluluto,” saad ng matanda. “Aba’y iutos mo na ang lahat don hwag lang ang mag-igib ng tubig at baka lumaki na raw ang mga braso niya sa kabubuhat,” ang pabiro pa nitong kwento.

“Talaga yang si Florita,” wika ni Arman.

“Ay kahit maarte ang batang iyon ay mapalad na rin ako sa kanya at may nakakasama ako rito,” ang sabi naman ni Peping. “Mabait at mapagkakatiwalaan yang si Florita kaya’t kinupkop ko na rin. Isa pa ay naawa rin ako. Aba’y itinakwil ng pamilya niya dahil hindi matanggap na binabae siya,” kwento pa ng matanda.

“Ganon ho ba,” sambit ni Arman. “Hayaan niyo ho at ako na ang mag-iigib ng tubig,” pagpepresenta niya.

“Naku iho eh nakakahiya naman sa’yo. Gayong bisita kita’y ikaw pa itong mag-iigib ng tubig,” sambit ng matanda.

“Ayos lang ho,” ang sabi naman ni Arman. Kinuha na niya ang mga balde at tumungo sa kalapit na poso kung saan siya iigib ng tubig.

Pagsapit sa may poso ay agad nang nagsimula sa kanyang gawain si Arman. Kapansin-pansin ang malalaking umbok ng kalamnan sa makakapal niyang mga braso habang walang humpay niyang binobomba ang poso. Di nagtagal ay napuno ang dalawang balde. Sa angkin niyang lakas ay kayang-kaya niyang sabay buhatin sa magkabila niyang kamay ang dalawang baldeng puno ng tubig. Tumungo siya sa banggerahan upang isalin ang tubig sa malaking tapayan. Tapos ay bumalik siya sa poso upang punuin muli ang mga balde.

Dahil sa init ng panahon at sa pisikal na gawain ay tagaktak na ang pawis ni Arman, kaya’t minabuti na niyang hubarin ang kanyang pang-itaas na kamiseta na basa na rin ng pawis. Tumambad ang maskuladong pangangatawan ni Arman na tadtad ng matitigas na kalamnan.

“Manong, makikilagay po muna ako ng damit ko rito,” ang paalam ni Arman sa matanda habang isinasampay ang hinubad na kamiseta sa isang silya.

“Sige lang iho,” sambit naman ng matanda.

Nagpatuloy si Arman sa kanyang gawain hanggang sa mapuno na niya ang mga tapayan sa banggerahan. Minabuti na rin niyang igiban ng tubig at punuin ang mga drum na nasa banyo. Di naglaon ay napuno ni Arman ang lahat ng drum, balde at tapayan sa bahay na iyon. Siniguro niyang may magagamit ang matanda sa susunod pang mga araw.

Sadyang sanay sa mabibigat na gawain ang barako at tila walang kapaguran. Matapos mag-igib ay naisipan naman niyang sibakin ang mga nakaimbak na kahoy sa likod-bahay upang may magamit na panggatong ang matanda.

Gayon na lamang ang pagmamalasakit ni Arman sa tiyuhin ng kanyang kaibigan dahil wala na rin itong kasama sa buhay maliban kay Florita na kinupkop nito.

Matapos ang mga gawain ay namahinga si Arman. Kinuha niya ang hinubad na kamiseta at muli itong isinuot. Tinawag naman siya ni Peping sa may kusina kung saan naghain ang matanda ng makakain at maiinom. Hindi na tinanggihan ng barako ang pagkain at inuming inihain para sa kanya dahil nakaramdam na rin siya ng gutom at pagod matapos ang ginawang pag-iigib at pagsisibak. Dumulog siya sa hapag at nilantakan ang tinapay at pritong itlog na inihain ng matanda. Nilagok din niya ang tinimplang juice bilang pamatid uhaw.

Walang anu-ano’y tila nakaramdam ng pagkahilo si Arman. Pagtayo niya ay parang umikot ang kanyang paningin at halos matumba sa kanyang kinatatayuan. Naisip niyang marahil ay dulot ito ng init ng panahon at labis na pagkapagod sa mga gawain. Dala ng pagkahilo ay nasagi niya ang kalapit na estante kung saan nakapatong ang ilang mga gamit sa kusina. Sa kinamalas-malasan ay natumba ang isang bote ng patis at nabuhos kay Arman ang laman nito. Agad na kumalat ang maalat at malansang likido sa katawan ni Arman. Mabuti na lamang at hindi tuluyang nabasag ang bote.

“Arman, anong nangyari sa’yo?” may pag-aalalang tanong ng matanda na agad humangos patungo sa kanyang bisita.

“Medyo nahilo po kasi ako. Pasensya na ho kayo at natambak pa tuloy itong patis ninyo,” ang sabi ni Arman na nanlalagkit at nangangamoy sa patis na nabuhos sa kanya.

“Naku hwag mo na ngang isipin yang patis na yan. Eh kumusta na ba ang pakiramdam mo?” sambit naman ng matanda.

Makalipas ang ilang segundo ay humupa na rin ang pagkahilo ni Arman. “Ayos na ho ang pakiramdam ko, dala lang ho siguro ito ng init,” ang sabi niya.

“Ganon ba? Mabuti siguro’y magbuhos ka nang malamigan ka. Eh mukhang kailangan mo na rin talagang maligo at mangangamoy ka niyan,” ang sabi ng matanda.

“Mabuti nga ho siguro. Kaya nga lang eh wala naman ho akong dalang pamalit,” ani Arman.

“Pahihiramin na lang kita ng damit. Oh siya, tumungo ka na sa banyo. Iaabot ko na lang sa iyo ang twalya at bihisan. Lilinisan ko lang saglit itong natapon na patis,” ang sabi ni Peping.

Gaya ng sinabi ng matanda ay tumungo nga si Arman sa banyo upang doon makapagbuhos at makapaglinis ng katawan. Si Peping naman ay sinimulang linisan ang natapon na patis sa sahig.

Sa loob ng banyo ay hinubad ni Arman ang kanyang mga damit na nabasa ng patis. Tumabo siya ng tubig mula sa malaking balde at binuhusan ang nanlalagkit niyang katawan.

Hindi maipaliwanag ni Arman kung bakit gayon na lamang ang nararamdaman niyang init. Pakiramdam niya ay para siyang lalagnatin. Kinuha niya ang sabon at sinimulang sabunin ang kanyang katawan upang mahugasan at maalis ang lagkit at malansang amoy ng patis na dumikit sa kanyang balat. Sinabon ni Arman ang kanyang dibdib at nang madaanan ng kanyang kamay ang kanyang utong ay tila nakuryente siya sa sobrang pagkakiliti. Para bang sobrang sensitibo ng kanyang balat, sa simpleng hagod lang ng kanyang mga kamay habang nagsasabon ay tila may mga boltahe na ng kuryente na dumadaloy sa kanyang katawan.

Matapos masabon ang ibang bahagi ng kanyang katawan ay sunod nang nilinisan ni Arman ang kanyang ari na bahagya na palang naninigas nang mga sandaling iyon. Sinabon ng barako ang kanyang maselang bahagi at dito ay hindi niya napigilang mapaungol nang makaramdam siya ng sobrang pagkakiliti. Pumipintig ang kanyang burat habang sinasabon niya ito at ang kanyang mga bayag. Hanggang sa tuluyan na ngang nanigas nang husto at tumindig ang dambuhala niyang alaga.

Muling nagbubos ng tubig si Arman at tuloy na nagbanlaw. Ngunit kahit ang lamig ng tubig ay tila hindi magawang pawiin ang init ng kanyang katawan. Natapos na siya sa paliligo ngunit hindi pa rin humuhupa ang paninigas ng kanyang dambuhalang burat, nananatili pa rin itong nakatindig na animo’y isang sundalong nakasaludo. Hirap pa naman siyang pahupain ang kanyang paninigas. Kadalasan ay kailangan pa niyang labasan upang mapakalma ang kanyang alaga. Naisipan na niyang magsarili upang maibsan na rin ang kanyang pag-iinit. Sisimulan na sana niyang magsalsal nang biglang umalingawngaw ang tinig ni Peping mula sa labas ng banyo.

“Arman, tapos ka na ba riyan? Heto’t may dala akong twalya. Mangyari sana’y may kukunin din ako dyan sa loob ng banyo,” wika ng matanda.

Nalintikan na, ang sumagi sa isip ni Arman gayong hindi pa rin humuhupa ang paninigas ng kanyang junior. Bahagya niyang binuksan ang pinto ng banyo at inilabas ang kalahati ng kanyang katawan upang abutin ang twalya mula sa matanda.

“Tapos ka na ba? Ay may kukunin lang sana ako riyan sa loob ng banyo,” ang sabi ni Peping.

“Ah, eh, saglit lang ho,” tugon ni Arman. Muli niyang isinara ang pinto at mabilis na tinuyo ang kanyang katawan. Itinapis niya ang twalya sa kanyang baywang. Ngunit tigas na tigas at tayung-tayo pa rin ang kanyang burat kaya’t nakabukol ito sa twalya. Pilit na lamang niyang ibinaba ang naninigas niyang tarugo at inipit sa pagitan ng malatroso niyang mga hita, at saka maingat na lumabas ng banyo.

Paglabas ni Arman ng banyo ay siya namang pagpasok ni Peping dito upang kunin ang kanyang pakay. Paglabas ng matanda ay tangan na niya ang isang susi.

“Ay naiwan ko pala rito ang susi ng aking kwarto. Saglit lang at ikukuha kita ng bihisan,” ang sabi ng matanda.

“Sige ho,” ani Arman. Sobrang sensitibo pa rin ng kanyang balat na ang simpleng ihip ng hangin ay nagpatindig ng mga balahibo sa kanyang katawan. Nanigas din ang kanyang mga utong. Hindi niya napigilan ang pag-alagwa ng nangngangalit niyang tarugo at tuluyan itong kumawala mula sa pagitan ng kanyang mga hita. Animo’y isang spring itong umigkas, dahilan upang lumuwag ang pagkakatapi ng twalya sa baywang ni Arman. Hangga’t sa tuluyan na ngang nakalas at nalaglag ang twalya. Tila isang sawang nakawala sa kulungan ang burat ni Arman, pumipintig at gabakal sa tigas.

Gayon na lamang ang pagkabigla ni Peping nang tumambad sa kanyang paningin ang dambuhalang alaga ng barako. “Arman, aba’y kalaki nga ng iyo,” ang nasambit ng matanda.

Napakamot na lamang ng ulo si Arman sa nangyari. “Eh, pasensya na ho kayo. Bigla ho kasi akong tinigasan kanina nung naliligo ako,” paliwanag niya.“Kung ayos lang ho eh makikigamit ho sana ulit ako ng banyo. Eh, alam niyo na,” ang nahihiyang sambit ni Arman.

“Ay napakalaki ng burat mo, iho,” wika ni Peping. Nilapitan niya si Arman at walang anu-ano’y hinawakan ang nakalantad nitong ari.

“M-Manong Peping!” bulalas ni Arman.

“Aba’y parang panabong na manok itong burat mo, handang-handa sa laban,” ang sabi pa ni Peping habang marahang hinihimas na animo’y isang matapang na tandang ang naninigas na burat ni Arman.

“Manong Peping… ano hong ginagawa niyo… oooohhh… hhmmmm…” Tumututol man ang kanyang isip ay hindi naman mapigilan ni Arman ang mapaungol at mapahalinghing habang patuloy na hinihimas ng matanda ang nagngangalit niyang tarugo.

Patuloy si Peping sa ginagawang paghimas sa dambuhalang burat ni Arman, pinisil-pisil rin niya ito na tila sinusubok kung gaano ito katigas. Unti-unting sumisikip ang pagkakahawak niya sa burat habang nagtataas-baba ang kanyang kamay sa naninigas na kahabaan.

“Manong… anong… hmmm… para niyo na ho akong jinajakol… oooohhh…” usal ni Arman.

“Gusto mo na ba akong huminto?” tanong ng matanda. Inihinto niya ang ginagawang pagsasalsal sa barako at binitiwan ang burat nito.

Ngunit tila iba ang dikta ng katawan ni Arman sa sinasabi ng kanyang isip. Nang tumigil ang matanda at ilayo ang kamay nito ay napaliyad si Arman at tila hinahabol pa ng kanyang burat ang kamay nito.

“Tangina…” napamura ang barako dahil sa pagkabitin.

“Ano iho?” sambit ng matanda.

Hindi malaman ni Arman ang kanyang isasagot. Sinasabi ng kanyang isip na mali ito ngunit iba ang idinidikta ng nag-iinit niyang katawan. Nagpipigil ng sarili si Arman ngunit nang muling hawakan ni Peping ang kanyang burat ay dito na tuluyang nanaig ang init ng kanyang katawan.

“Hayaan mo iho, akong bahala dito sa matikas mong tandang,” ang sabi ni Peping.

Naglakad ang matanda patungo sa kusina habang hawak pa rin nang mahigpit sa kanyang kamay ang naninigas na burat ni Arman. Para namang naging sunud-sunuran si Arman at naglakad kasunod ng matanda habang hila siya nito sa kanyang burat.

Pagsapit nila sa kusina ay iginiya ni Peping si Arman sa mesang hapag-kainan. Pinahiga ng matanda ang barako sa mesa, hindi alintana ang pagbagsak ng mga kubyertos at ilan pang mga kagamitang nakapatong dito. Kasya lamang para sa malaking katawan ni Arman ang mesa, ang kanyang mga binti ay nakalambitin sa dulo nito habang ang kanyang mga braso ay nakasalalay sa magkabilang gilid ng mesa.

Inalis ni Peping ang kanyang pustiso at inilagay sa isang tabi. Dito na sinimulang lantakan ng matanda ang putaheng nakahain sa kanyang harapan. Una niyang dinilaan at isinubo ang mapipintog at naglalakihang mga bayag ni Arman.

“Ooohhh… Ooohhh… Oooohhh…” Panay ang pag-ungol ni Arman habang kinakain ni Manong Peping ang kanyang mga itlog.

Matapos papakin ang mga itlog ng barako ay pinagtuunan naman ng pansin ni Peping ang dambuhalang burat nito. Dinilaan muna niya na parang sorbetes ang bilugang ulo nito.

Halos magpapadyak naman si Arman dahil sa ginawang pagdila ng matanda sa ulo ng kanyang sawa. “Aaahhh… Aaaahhhh… Oooohhh… Uuuhhhmmm…”

Tuluyan nang ibinuka ni Peping ang kanyang bibig at unti-unting ipinasok dito ang dambuhalang tarugo ng barako. Taas-baba ang ulo ng matanda habang naglalabas-masok ang naninigas na kahabaan sa kanyang bibig. Halos mapunit ang mga labi ng matanda sa laki at taba ng lamang nakapasak sa kanyang bibig. Ngunit hindi ito alintana ng matanda na kasalukuyang sarap na sarap sa nilalantakang ‘embutido’.

Panay naman ang pag-ungol ni Arman na halos tumirik na ang mga mata, sarap na sarap sa ginagawang pagsuso ng matanda sa kanyang nagngangalit na tarugo.

Tumutulo ang laway mula sa gilid ng mga labi ni Peping habang tuloy niyang sinususo ang burat ng barako. Panay rin naman ang paghaplos ng kanyang mga kamay sa maskuladong katawan ni Arman. Gumapang ang mga kamay ng matanda patungo sa matikas na dibdib ng barako, nilalamas ang matigas na kalamnan at marahang kinukurot ang mga utong nito. Lalo namang napaungol si Arman sa ginagawa ng matanda. Nasa gitna ng tagpong iyon ang dalawa nang biglang dumating si Florita at naabutan ang matanda sa ginagawa nitong kahalayan kay Arman.

“Ay! Tay Peping, ang aga naman ng fiesta niyo!” pakli ng baklang dalaginding.

Agad na napalingon ang dalawa. Bakas ang pagkagulat sa mukha ni Arman sa biglaang pagdating ni Florita. Saglit namang iniluwa ni Peping ang sinususong burat at nginitian ang binabae.

“Gusto mo ba akong saluhan?” ang sabi ng matanda.

“Syempre naman po, ang sarap ng handa niyo eh. Parang lechon!” ang sabi ni Florita na agad ibinaba ang dala niyang bayong na puno ng mga pinamiling rekado mula sa palengke. Patakbong tinungo ng binabae ang mesa kung saan nakahain ang nakatatakam na putahe.

Hindi na nagawang makatanggi ni Arman nang simulang dilaan ni Florita ang kanyang matikas na dibdib. Hinimod din ng dila ni Florita ang nakaalsa niyang mga utong. Ipinagpatuloy naman ni Peping ang pagsuso sa burat ng barako.

“Ooohhh… Oooohhh… Oooohhh…” panay ungol ang namutawi sa mga labi ng barako habang pinagsasaluhan siya nila Florita at Manong Peping.

Ngayon na naging malinaw kay Arman kung bakit sa ilang dekadang pagsasama ni Peping at ng yumao nitong asawa ay hindi sila nabiyayaan ng anak, at kung bakit gayon na lamang kalambot ang puso nito para kay Florita.

“Tay Peping, patikim naman ako niyang morkon,” hirit ni Florita.

“O sige, pero hwag mo munang palabasin yung palamang keso, hehehe,” ang sabi naman ng matanda.

Nagpalit nga ang dalawa. Si Florita naman ngayon ang pumapapak sa dambuhalang tarugo ng barako, habang si Peping naman ang humihimod sa mga utong at sa matikas nitong dibdib.

Napakapit si Arman sa gilid ng mesa, hindi malaman kung saan ipapaling ang ulo at halos magpapadyak sa sobrang sarap na nadarama. Nanigas ang mga kalamnan sa kanyang katawan na ngayo’y nangingintab na sa pawis.

Hindi naman alintana ni Peping ang alat ng pawis ni Arman at panay pa rin ang paghimod at pagdila sa maskuladong katawan ng barako.

Habang subo ni Florita ang naninigas na burat ni Arman ay siya namang paglamas ng kanyang kamay sa naglalakihan nitong mga bayag. Sadyang bihasa ang binabae sa pagsuso ng burat. Kahit na dambuhala ang tarugong kanyang sinususo ay nagagawa niya itong isagad nang husto sa kanyang lalamunan.

“Mukhang malapit nang lumabas ang gata ah,” sambit ni Peping. Iniluwa ni Florita ang dambuhalang burat ni Arman upang pagbigyan ang matanda. Sinimulang salsalin ni Peping ang nagngangalit at naglalaway na burat ng barako. Dinilaan naman ni Florita ang mga bayag ni Arman habang tuloy na sinasalsal ni Peping ang burat nito.

“Aaaahhh… Oooohhh… Oooohhh…” Napuno ng mga ungol at halinghing ni Arman ang kusina. Di nagtagal ay naramdaman niyang nalalapit na siyang labasan. Napahigpit ang kapit niya sa gilid ng mesa. Lalong nag-umigting ang paninigas ng mga kalamnan ng maskulado niyang katawan. “Ooohhh! Oooohhhh! Uuuuggghhh!” Malakas na ungol ng barako nang tuluyang sumirit ang masaganang katas ng kanyang pagkalalaki. Napaangat ang kanyang puwitan at napaliyad habang siya’y nilalabasan.

Tuwang-tuwang pinanuod nila Florita at Manong Peping ang pagbulwak ng malakremang katas ni Arman. Panay ang pagpintig ng dambuhalang tarugo habang sumusuka ito ng malapot na tamod. Ibinuka ng dalawa ang kanilang mga labi at inilabas ang kanilang mga dila. Sabay nilang dinilaan ang sariwa at mainit-init na tamod habang tuloy pa ring nilalabasan ang barako, parang mga batang nag-aagawan sa matamis na pulot. Sinimot nila ang katas hanggang sa kahuli-hulihang patak nito.

Hingal na hingal si Arman at pawis na pawis. Busog na busog naman sila Manong Peping at Florita sa dami ng malinamnam na katas na kanilang pinagsaluhan.

“Ang sarap po ng tamod niyo, Mang Arman. Napakalinamnam,” pakli ni Florita.

“Nauna na ang panghimagas natin,” ang sabi naman ni Peping. “O siya, magluto ka na at nang makapananghali na rin tayo,” ang utos niya sa binabae.

Agad namang tumalima  si Florita. Kinuha niya ang bayong at tumungo sa banggerahan upang ihanda ang mga sangkap na kanyang pinamili.

Si Peping naman ay tumungo sa kanyang silid upang ikuha ng damit na bihisan si Arman.

Bumangon si Arman mula sa pagkakahiga niya sa mesa. Gayon na lamang ang kanyang pagsisisi na nagpadala na naman siya sa bugso ng damdamin at tawag ng laman.

Pagbalik ni Peping ay agad niyang iniabot ang mga damit kay Arman. Hindi naman nakaalpas sa kanyang paningin ang burat ni Arman na bagama’t unti-unti nang lumalambot ay sadyang may kalakihan pa rin.

“Ang laki talaga ng iyo, iho,” sambit ng matanda. “Aba’y tama nga ang sabi ni Temyo, ay dambuhala nga iyang titi mo,” dugtong pa niya.

Nabigla si Arman sa tinuran ng matanda. “Ho?! Sino hong Temyo?” pagtatanong niya.

“Si Temyo, yung katiwala sa eskwela ng anak mo,” tugon ni Peping. “Ay nakita ka raw niya na sinususo ng isang guro,” ang natatawang kwento ng matanda. “Sa akin lang naman daw niya naikwento. Hayaan mo’t pinagsabihan ko na rin siya na hwag nang ipagkalat pa sa iba. Ako rin naman ay hindi ko rin ipagsasabi ito. Makakaasa kang atin-atin lang ito, hehehe,” ang sabi pa ni Peping.

Natigilan si Arman sa kanyang narinig. Hindi niya lubos-akalaing sa ganitong paraan pa pala niya malalaman kung sino ang taong nakakita sa kanila noon ni Sir Emil. Agad niyang kinuha ang mga damit na ibinigay ni Manong Peping at dali-daling nagbihis.

“Sige ho, Manong Peping, aalis na ho ako,” pagpapaalam niya matapos makapagbihis.

“Teka lang iho, mamaya ka na umuwi. Ay dito ka na mananghalian,” ang sabi ng matanda.

“Hindi na ho. Salamat na lang ho, kailangan ko na rin pong umalis,” ang sabi ni Arman. Matapos makapagpaalam ay agad na rin siyang lumisan.

Pagkaalis ni Arman ay may kinuhang kung anong bagay si Peping mula sa kanyang bulsa. Isa iyong maliit na botelya. Napangisi ang matanda habang pinagmamasdan ang tangan niyang botelya. “Mukhang epektibo nga talaga ito,” ang nawika niya sa kanyang sarili.

---

“Sir Emil, may naghahanap sa’yo. Yung tatay ni Arnel,” bungad ng isang guro kay Emil pagbalik niya sa faculty office. Doon ay naabutan nga niya ang ama ng kanyang estudyante na naghihintay sa labas ng kanilang opisina.

“Kuya Arman, ano hong atin?” usisa niya. “Si Arnel ho ba ang ipinunta ninyo? Naroon po siya sa classroom, nasa gitna ho sila ng klase ngayon.”

“Hindi si Arnel ang ipinunta ko rito. Ikaw talaga ang sadya ko, Sir Emil,” tugon ni Arman. Bakas ang pagkabalisa sa kanyang mukha. “Alam ko na kung sino ang nakakita sa atin noon,” ang sabi niya sa guro.

Nabigla si Emil sa kanyang narinig. “S-Sino?”

“Si Temyo, yung katiwala niyo rito,” pagbibigay-alam niya sa guro.

Gayon na lamang ang pagkabigla ni Emil sa kanyang nalaman. Ni sa hinagap ay hindi sumagi sa kanyang isip na ang mabait at magalang nilang custodian ang siya ring nanggigipit sa kanya.

“Kailangan natin siyang makausap. Nasaan ho ba siya?” ang sabi naman ni Arman.

“N-Nasa may stockroom siya,” ang maikling tugon ni Emil na gulat na gulat pa rin sa rebelasyong kanyang natuklasan.

“Halika, puntahan na natin siya at kausapin,” sambit ni Arman.

“Kuya Arman, ito ba talaga ang dapat nating gawin?” pag-aalangan ng guro.

“Ngayong alam na natin ang katotohanan, kailangan na nating umaksyon,” ang sabi naman ni Arman.

Sa panghihikayat ni Arman ay pumayag na rin si Emil na puntahan at kausapin ang kanilang school custodian na si Temyo. Tumungo sila sa bodega kung saan nga nila naabutan si Temyo na kasalukuyang inaayos ang mga kagamitan sa paglilinis.

“Sir Emil, magandang hapon po,” magalang na pagbati ni Temyo sa guro nang makita niya itong dumarating. “May kasama ho pala kayo,” sambit ng custodian nang mapansin niya si Arman na kasama ng guro.

Agad na sinunggaban ni Arman ang custodian at hinablot ang kwelyo ng suot nitong kamiseta. “Hwag mo na kaming paikutin. Alam na namin ang totoo! Ikaw ang nakakita sa amin noon si Sir Emil at nagpapadala sa kanya ng mga malisyosong liham!” paangil na sambit ni Arman.

Ang matamis na ngiti sa mukha ni Temyo ay napalitan ng ngisi at matalim na tingin. Ang kanina’y magalang na custodian ay tila nag-ibang katauhan. Parang ibang tao na ang kaharap nila ngayon. Tila isang tupang nag-alis ng balat-kayo at isa palang mabangis na lobo.

“Sa wakas, nahuli niyo rin ako. Akala ko matagal-tagal niyo pang malalaman ang totoo. Nabuburyo na nga ako at nagsasawa na sa taguan,” ang sabi ni Temyo habang nakangisi.

“Loko ka ah!” bulyaw ni Arman. Iniamba niya ang kanyang kamao upang bigyan ng malakas na suntok si Temyo.

“Sige! Subukan mo! Malalaman ng lahat kung ano ang nakita ko,” ang sabi ni Temyo.

“Kuya Arman, hwag!” sigaw ni Emil na agad pinigil ang kamao ni Arman. “Pakiusap, Kuya Arman, hwag.”

“Kanino ko kaya unang sasabihin? Kay Madam Principal ba? O kay Sir Juancho na lang kaya? Balita ko ay hindi raw magkaayos itong si Sir Emil at Sir Juancho. Ano kayang gagawin ni Sir Juancho pag nalaman niya yung nakita ko? Hehehe,” sambit ni Temyo habang tumatawa.

“Pakiusap, hwag. Hwag mong gagawin yan,” pagmamakaawa ni Emil na halos maiyak na.

“Ikaw naman. Arman, tama ba? Ano kayang magiging reaksyon ng anak mo pag nalaman niya yung kababuyan niyo?” panunudyo ni Temyo.

“Gago ka! Hwag mong idamay ang anak ko rito!” bulyaw ni Arman.

“Mabait naman ako. Hindi ko ipagsasabi ang nalalaman ko basta magiging mabait at masunurin kayo sa akin,” sabi ni Temyo. “Bitiwan mo ako!” ang sabi pa niya kay Arman. May himig ng pagka-awtoridad sa kanyang boses.

Sa ngayon ay wala namang magawa si Arman kundi bitiwan si Temyo. Kahit gustung-gusto na niyang bugbugin ang loko-lokong custodian ay hindi ito ang tamang gawin sa ngayon. Batid niyang walang maidudulot na mabuti ang dahas at baka mas lumaki pa ang gulong kanilang kinasasangkutan.

Ipinagpag ni Temyo ang kamiseta at inayos ang kwelyo nito. “Pumunta kayo rito sa sabado, alas-siyete ng umaga, kung ayaw niyong ipagsabi ko ang nalalaman ko,” ang sabi niya kay Emil at Arman. “Asahan ko kayo, ha?” Isang ngisi ang gumuhit sa kanyang mga labi.

Lumisan ang custodian at naiwan sila Arman at Emil na hindi malaman ang gagawin sa sitwasyong kanilang kinakaharap.

Itutuloy.

Kabanata 23: Blackmail

Sabado, pagputok pa lamang ng araw ay agad nang naghanda si Arman upang tumungo sa paaralang pinapasukan ng anak niyang si Arnel. Labag man sa kanyang kalooban ay wala naman siyang magawa kundi sumunod sa nais ni Temyo dahil hawak nito ang isang sikretong maaaring makagulo sa kanilang mga buhay.

Halos magkasabay na dumating sa eskwelahan si Arman at ang gurong si Emil. Kapwa walang imik ang dalawa nang sila’y pumasok sa loob, tila nagkakailangan matapos ang mga nangyari. Napangisi ang katiwala ng eskwelahan na si Temyo nang makita ang pagdating ng dalawa at agad silang sinalubong.

“Akala ko hindi ninyo na ako sisiputin eh. Nag-iisip na nga ako kung kanino ko unang ibubunyag ang malupit na sikretong nalalaman ko,” nakangising sambit ni Temyo.

“Yan lang naman ang panakot mo sa amin eh. Sa tingin mo ba may maniniwala sa’yo kapag pinagsabi mo yung nakita mo? Wala ka namang pruweba,” ang paangil na hirit ni Arman.

“Hindi ko na kailangan ng pruweba para maniwala ang mga tao. Alam mo naman dito sa bayan natin, napakabilis kumalat ng tsismis. Ang hilig pa naman ng mga tao sa eskandalo. Siguradong pagpipiyestahan ng mga tao ang kwentong ito. Isang sabi ko lang, pwedeng kumalat ang lihim niyo sa buong bayan!” tugon naman ni Temyo na may himig ng pagbabanta.

Napakuyom ang kamao ni Arman. Pilit niyang pinipigilan ang sarili na sapakin si Temyo. Kung siya lang ay kayang-kaya niyang bugbugin ang loko-lokong katiwala. Ngunit iniisip din niya ang maaaring maging bunga sakaling gumawa siya ng marahas na hakbang.

“Kuya Arman, tama siya. Hwag na nating hayaang umabot sa ganong punto,” ang sabi naman ni Emil na bakas ang pagkabalisa sa mukha.

Batid ni Arman na malaking dagok din kay Emil sakaling kumalat nga ang eskandalo dahil masisira ang kanyang reputasyon bilang guro at malamang ay maalis pa siya sa pagtuturo. Kaya’t nagtimpi na lamang si Arman hindi lamang para sa kanyang sarili at pamilya kundi alang-alang na rin kay Sir Emil.

“Alam niyo, napagalitan ako ni Mr. Mendoza noong isang araw. Hindi ko raw nalinis nang maayos itong eskwelahan,” paglalahad ni Temyo habang kinakalikot ang tainga gamit ang kanyang hinliliit. “Eh paano ba naman, ang dami-dami niyang pinapalinis at pinapagawa sa akin. Sino bang hindi tatamarin,” dugtong pa niya. “Kaya para di na niya ako mapagalitan ulit, lilinisin ninyo ang buong eskwelahang ito para sa akin. Maliwanag ba?” ang sabi ni Temyo kina Arman at Emil.

Katahimikan lamang ang naging tugon ng dalawa sa sinabing iyon ng katiwala.

“Ano? Sumagot kayo!” ang pahiyaw na sambit ni Temyo.

“S-Sige na, lilinisin na namin ang eskwelahan,” patarantang tugon ni Emil. Nilingon niya si Arman, tila nagmamakaawang makiayon na lamang din at sumunod sa nais ni Temyo.

Isang buntong hininga ang pinawalan ni Arman. Wala na siyang magawa kundi sumunod na nga lang sa ipinapagawa ng katiwala dahil tila hawak sila nito sa kanilang leeg.

“Sige na, kunin na ninyo ang mga walis doon sa bodega,” ma-awtoridad na sambit ni Temyo na tila isang among nag-uutos.

Tumungo sila Arman at Emil sa bodega upang kunin ang mga walis at dustpan na kanilang gagamitin. Gaya nga ng nais ni Temyo ay sinimulan nilang walisan at linisin ang school grounds, masinop nilang iniipon at dinadakot ang mga nagkalat na tuyong dahon at ilang piraso ng mga kalat at basura.

“Ayusin ninyo naman ang pagwawalis. Ayan pa oh, ang dami pang kalat sa banda roon oh,” pambubulyaw ni Temyo na tila tuwang-tuwa sa pag-aasta niyang amo. Kung noon ay siya ang inuutus-utusan, ngayon ay siya naman ang nag-uutos. “Ayusin mo naman ang pagwawalis mo Emil, parang wala kang gana eh. Ang lamya-lamya ng hawak mo dyan sa walis oh,” ang sabi pa niya sa guro na ngayo’y ginagawa niyang tagawalis at tagalinis ng eskwelahan.

Napangisi si Temyo at may kung anong kalokohang naisip. “Sir Emil, mukhang kailangan mo yata ng pampagana eh,” ngingisi-ngising sambit ng katiwala. “Hoy Arman, hubarin mo nga yang damit mo,” utos niya kay Arman.

“Ano? Gago ka ba!” angil ni Arman.

“Anong gago? Baka nakakalimutan mo, ako ang masusunod ngayon dito!” bulyaw ni Temyo. “Ano? Hubad na!”

Tinitigan nang matalim ni Arman si Temyo ngunit wala ring balak na magpatinag ang katiwala. Muli niyang binanggit ang sikretong kanyang nalalaman at maaari niyang ibunyag anumang oras. Sa huli ay napilitan na ring sumunod si Arman, hinubad niya ang kanyang kamiseta dahilan upang tumambad ang maskulado niyang pangangatawan.

“Machong-macho ah,” komento ni Temyo nang mapagmasdan ang angking kakisigan ni Arman. “Ano Sir Emil, gusto mo ba yang nakikita mo?” pambubuyo pa niya sa guro.

Tila napahiya naman si Emil at napayuko na lamang.

“Oh, yung pantalon mo naman,” ang sabi ni Temyo kay Arman.

Isang matalim na tingin ang naging tugon ni Arman, napakuyom ang kanyang kamao, pilit na pinipigilan ang kanyang sarili na magpakawala ng malakas na suntok.

“Sabi ko hubarin mo yang pantalon mo,” pag-uulit ni Temyo sa kanyang utos.

Muli ay napilitan si Arman na sundin ang nais ni Temyo at hinubad na nga ang kanyang pantalon. Tanging panloob na brief na lamang ang kanyang suot.

“Pati brip!” ang sabi pa ni Temyo.

Walang anu-ano’y tuluyang hinubad ni Arman ang nalalabi niyang saplot sa katawan. Tutal ay wala namang ibang tao sa eskwelahan nang mga sandaling iyon. Ngayo’y hubo’t hubad na ang barako. Matapos maghubad ng kanyang damit ay umunat ng tindig si Arman at tumayo nang tuwid, ibinuka niya ang malapad niyang mga balikat at inilabas ang matikas na dibdib. Imbis na mahiya sa kanyang kahubaran ay lalo pang ipinagmalaki ng barako ang angkin niyang kakisigan, gayundin ang kanyang ari na sadyang kakaiba ang laki at sukat.

“Ano Temyo, inggit ka ba?” mapang-uyam na sambit ni Arman.

Matatawag na ‘reverse psychology’ ang ginawang iyon ni Arman kay Temyo at mukhang epektibo naman ito. Umismid lamang si Temyo at napasimangot sa tinuran ng barako. Nais ipakita ni Arman na hindi siya basta-basta matitinag.

Ngunit hindi pa tapos si Temyo sa kanyang mga pakulo. “Akin na yang mga damit mo,” pag-uutos niya kay Arman.

“Ano?” bulalas ng barako.

“Akin na sabi yang damit mo,” utos muli ni Temyo.

Wala nang nagawa si Arman kundi pulutin ang mga hinubad niyang damit at ibigay ang mga iyon sa malupit na katiwala.

“Saan mo dadalhin ang mga damit ko?” tanong ni Arman.

“Sa akin na muna ’to. Ibabalik ko lang ’to sa’yo kapag natapos niyo na ang mga gawain niyo,” tugon ni Temyo habang iwinawagayway pa ang brief ni Arman, isang mapanlibak na ngiti ang nakaguhit sa kanyang mukha. Kinuha niya ang walis at iniabot iyon kay Arman. “Sige na, ituloy niyo na yang pagwawalis niyo.”

Saglit na umalis si Temyo upang itabi ang mga damit ni Arman na kanyang kinumpiska. Di rin nagtagal at muli siyang bumalik upang panuorin at subaybayan ang dalawa sa kanilang gawain, tila isang bisor na nakabantay sa kanyang mga tauhan.

Napahagikgik ng tawa si Temyo nang makita si Arman na nagwawalis nang nakahubo’t hubad. Aliw na aliw siyang pagmasdan ang naglalakihang mga bayag ng barako na animo’y isang pares ng rambutan na nakalaylay at uugoy-ugoy sa pagitan ng kanyang mga hita, at ang malaking burat na tila pendulum na panay ang pagkampay pakaliwa at pakanan habang siya’y nagwawalis.

Hindi naman maiwasan ni Emil na mapalingon at mapatingin kay Arman, tila nahihipnotismo sa angking kakisigan ng barako at naaakit sa dambuhala nitong kargada na ngayo’y nakalantad at malaya niyang nasisilayan. Hindi rin naman nakaligtas sa paningin ni Temyo ang ikinikilos ng guro.

“Emil, mukhang ganado ka na ha. Sige lang, libre lang ang tingin,” ang sabi ni Temyo sa guro.

Napayuko na lamang si Emil at umiwas ng tingin dala ng hiya. Nahihiya siya kay Arman at maging sa kanyang sarili na sa kabila ng kanilang dinaranas ay umiiral pa rin ang kanyang makamundong pagnanasa.

Tumataas na ang araw at tumitindi ang dala nitong init. Kapwa pawisan na ang dalawa habang patuloy sila sa kanilang gawain. Nangingintab sa pawis ang maskuladong katawan ni Arman na lalong nagpatingkad sa kulay ng moreno niyang balat. Pilit namang umiiwas ng tingin si Emil, pilit na pinipigilan ang sarili na tumitig kay Arman na ngayon ay walang saplot sa katawan habang abalang nagwawalis.

Makalipas ang halos isang oras, sa wakas ay natapos na rin nilang walisan at linisin ang buong school grounds. Napaupo na lamang sa isang sulok si Emil dala ng pagkapagod, bakas ang pamumutla sa kanyang mukha.

“Sir Emil, ayos ka lang?” tanong ni Arman sa guro.

“Ayos lang ako, Kuya Arman. Napagod lang siguro, ang init din kasi,” tugon ni Emil. Sinubukang tumayo ng guro ngunit bigla rin siyang napaupo dahil sa pagkahilo.

“Sir Emil!” bulalas ni Arman. Agad naman niyang inalalayan ang guro at tinulungang muling makaupo.

Hindi naman sinasadyang mapadako ang tingin ni Emil sa maselang bahagi ni Arman na ngayo’y nakabuyangyang sa kanyang harapan, animo’y isang malaking saging at pares ng rambutan na katakam-takam sa kanyang paningin. Para siyang si Eba na natutuksong pitasin ang ipinagbabawal na prutas.

“Oh, ano pang tinutunganga niyo dyan? Yung mga pasilyo naman sa loob ng building ang walisan ninyo,” pagbubunganga ni Temyo na nakapamewang pa at parang amo kung umasta.

“Sandali lang naman Temyo, pagpahingahin mo naman muna si Sir Emil. Nahihilo na nga siya sa sobrang init oh,” ang sabi ni Arman.

“Oh siya, sige na. Bibigyan ko kayo ng limang minuto para makapagpahinga,” sambit ni Temyo. Kinuha niya ang isang jug na puno ng tubig at iniabot iyon sa dalawa. “Baka naman sabihin ninyo napakalupit ko. Oh heto, uminom muna kayo ng tubig.”

Kinuha ni Arman ang jug at ibinigay iyon kay Emil. “Sir Emil, heto, mauna ka nang uminom,” ang sabi niya sabay abot ng jug sa guro.

Dahil sa matinding pagod at pagkauhaw ay agad na uminom ng tubig si Emil. Nakatulong ang lamig ng tubig upang guminhawa ang kanyang pakiramdam at mapawi ang nadaramang pagkahilo. Pagkatapos ay inabot naman niya ang jug kay Arman upang siya naman ang makainom. Saglit ding nakapagpahinga ang dalawa bago sila muling kalampagin ni Temyo.

“Tapos na limang minuto niyo. Balik na sa trabaho at marami pa kayong lilinisin,” ang sabi ng katiwala na ngayo’y nag-aastang amo.

Para namang mga alipin na sunud-sunuran sila Arman at Emil. Upang mapabilis ang kanilang trabaho ay naghati na ang dalawa sa gawain, si Arman ang tumokang magwalis sa mga pasilyo sa kaliwang bahagi ng school building at si Emil naman sa bandang kanan. Hindi na alintana ni Arman ang kanyang kahubaran, ang tanging nasa isip niya ay matapos na sila sa kanilang gawain.

Habang abala ang dalawa sa paglilinis ay palakad-lakad naman si Temyo na parang bisor na nag-iinspeksyon. Muling natawa at napahagikgik si Temyo nang makita si Arman, panay ang pag-alog ng nakalawlaw na mga bayag at pagkalembang ng titi habang abala sa pagwawalis. Tatawa-tawa si Temyo nang lumakad siya palapit kay Arman, sumisipol pa na para bang nang-aasar.

Hindi na pinansin pa ni Arman ang panlilibak ni Temyo at nagpatuloy na lamang ginagawang pagwawalis.

Matapos malinisan ang mga pasilyo, ang principal’s office at opisina ng vice principal na si Mr. Mendoza naman ang sunod na pinalinis ni Temyo sa dalawa.

“Ayusin niyo ang paglilinis dito ha. Siguraduhin ninyong malinis at nang hindi ako mapapagalitan ulit,” ang bilin pa ng katiwala.

Bukod sa pagwawalis ay isa-isa ring pinunasan nila Arman at Emil ang mga mesa at muebles sa opisina.

Habang abala sa paglilinis si Arman ay nilapitan siya ni Temyo sabay abot ng isang basong puno ng tubig.

“Oh Arman, uminom ka muna,” ang sabi ni Temyo.

Dahil sa uhaw ay agad na kinuha ni Arman ang baso at nilagok amg laman nito. Tila may nalasahang mapakla si Arman sa tubig ngunit hindi na niya iyon pinansin at bumalik na sa ginagawang paglilinis.

Maya-maya lang ay may kakaibang naramdaman sa kanyang katawan ang barako. Parang bumibilis ang tibok ng kanyang puso at pinagpapawisan siya nang malagkit. Hindi siya mapakali at para bang biglang uminit ang kanyang paligid. Napansin din niya ang pag-alsa ng mga utong sa matikas niyang dibdib. Biglang pumintig ang ari ng barako at pakiramdam niya ay para siyang maiihi. Sa hindi maipaliwanag na dahilan ni Arman ay unti-unting nanigas at nagising ang kanyang ‘alaga’. Agad tumalikod si Arman upang itago ang paninigas ng kanyang burat. Ngayon ay tayung-tayo na ito at gabakal sa tigas. Dito naaalala ni Arman ang kakaibang lasa sa tubig na pinainom sa kanya ni Temyo.

“Arman, bakit mo naman kami tinatalikuran. Humarap ka nga sa amin at nang makita namin yang kamachohan mo,” mapang-uyam at ngingisi-ngising sambit ni Temyo.

“Gago ka talaga Temyo! Anong nilagay mo sa ininom ko kanina?!” angil ni Arman na nakatalikod pa rin sa kanila.

“Naku, mukhang nailagay ko ata yung viagra ni Mr. Mendoza. Hahahaha!” ani Temyo na panay ang paghalakhak. “Kanina mo pa nililinisan yang estante, ito namang mesa at mga silya ang punasan mo,” utos pa niya kay Arman.

Hindi na nagawang makapagtago ni Arman dahil pagbaling niya patungo sa mesa ay tuluyan nang bumulaga sa paningin nila Temyo at Emil ang naninigas niyang burat. Halos manlaki ang mga mata ni Emil nang muling masilayan ang tirik na tirik na ngayong ari ng barako. Halos dumoble ang haba at taba nito, nangingintab ang bilugan nitong ulo, tumatango at pumipintig na parang may sariling buhay. Agad namang umiwas ng tingin si Emil na ngayo’y namumula ang mukha sa nakita.

“Tangina Arman, ang laki niyan ah!” bulalas ni Temyo nang masaksihan ang dambuhalang kargada ng barako. “Kaya pala hindi nakapagpigil noon si Sir Emil. Hehehehe,” ang sabi pa niya.

Ipinagpatuloy na lamang ni Arman ang paglilinis sa kabila ng patuloy pa ring paninigas ng kanyang burat. Ngunit dahil sa epekto ng gamot na pinainom ni Temyo ay para bang sobrang sensitibo ng kanyang katawan, lalo na sa bandang utong at sa kanyang maselang bahagi. Para bang nangangati ang ulo ng kanyang burat, tumatango at tila nagmamakaawang ibarurot niya ito sa kung saan. Panay naman ang pag-iwas ng tingin ni Emil.

Nang matapos nilang linisin ang mga opisina ay muli naman silang pinalabas ni Temyo sa may school grounds. Tumungo sila malapit sa entablado kung saan naroon ang flagpole.

“Arman, tumayo ka rito sa may flagpole,” ang utos ni Temyo sa barako.

“Ano na naman ba tong plano mo Temyo? Nalinis na namin ang eskwelahan gaya ng gusto mo. Ngayon, ibalik mo na ang mga damit ko at uuwi na ako,” pagpupumilit ng barako.

“Hindi pa tayo tapos kaya walang uuwi. Matatapos lang tayo kapag sinabi ko!” bulyaw ni Temyo. “Kaya pumunta ka na rito!”

Labag man sa kalooban ay tumalima na rin si Arman at tumungo sa flagpole.

“Kamay sa likod,” utos ni Temyo.

Sumunod naman si Arman at inilagay sa likod ang kanyang mga kamay. Agad kinuha ni Temyo ang lubid na kabitan ng watawat at ginamit iyon upang igapos at itali si Arman sa flagpole.

“Gago ka talaga Temyo!” pagmumura ni Arman ngunit wala naman siyang magawa dahil hawak sila sa leeg ni Temyo.

Hindi naman pinansin ni Temyo ang pagmumura sa kanya ni Arman. Kinuha niya ang isang piraso ng dos por dos na may isang metro ang haba. Hinatak ni Temyo ang mga paa ni Arman at pinaghiwalay ang kanyang mga hita. Tapos ay inilagay niya ang dos por dos sa pagitan ng mga tuhod ni Arman at tinalian ito. Sa ganong paraan ay mananatiling nakabukaka si Arman.

“Tangina mo Temyo! Mamatay ka na!” hiyaw ni Arman ngunit anumang pagpumiglas niya ay hindi na rin siya makawala dahil sa higpit ng pagkakatali sa kanya ni Temyo.

Napangisi si Temyo habang pinagmamasdan ngayon ang barakong si Arman, hubo’t hubad na nakagapos sa flagpole, nakabukaka at naninigas pa rin ang tayung tayo nitong burat.

“Temyo, tama na. Ano pa bang gusto mo?” ang sabi naman ni Emil.

“Sir Emil, ikaw kanina pa kita napapansin ha. Kung umasta ka akala mo ka birhen, eh sinuso mo nga burat nito di ba,” banat naman ni Temyo sa guro. “Hwag mo sabihing hindi mo gusto itong nakikita mo? Ayan si Arman oh, nakahain nang buong-buo sa harap mo,” panunudyo pa ng katiwala.

Lumapit si Temyo kay Arman at napangisi nang makita ang nakalantad nitong kargada, ang gasantol na mga bayag at ang dambuhalang tarugo na kanina pa naninigas. Mapaglarong pinaikot-ikot ni Temyo ang kanyang mga daliri sa mga nakalawlaw na bayag ni Arman.

“Kiliti… kiliti… kiliti…” mapang-uyam na sambit ng katiwala habang patuloy na kinikiliti ang maselang bahagi ng barako.

“Aaahhh… Tangina… Aaaaahhh…” Hindi mapigilan ni Arman ang mapa-anas at mapahalinghing habang kinikiliti ni Temyo ang sensitibo niyang mga bola. Wala man lang siyang kalaban-laban dahil siya’y nakagapos, hindi rin niya maiikom ang mga hita dahil sa kahoy na nakakalso sa pagitan ng kanyang mga tuhod kaya’t malaya si Temyo na paglaruan ang kanyang ari.

Dahil sa ginagawang pangingiliti ni Temyo sa kanyang mga bayag ay tuluyang nilabasan ng paunang katas si Arman.

“Mukhang naglalaway na si junior ah,” nakangising sambit ni Temyo nang makita ang malapot na paunang katas na tumutulo mula sa butas ng naninigas na burat ng barako. “Emil, halika rito,” pagtawag niya sa guro.

Agad namang lumapit si Emil, bakas ang takot sa kanyang mukha. Paglapit niya ay agad siyang sinabunutan ni Temyo at itinulak. Natumba at napaupo si Emil sa harap ng nakagapos na si Arman. Sinabunutan siya muli ni Temyo at ipinagduldulan ang kanyang mukha sa maselang bahagi ni Arman.

“Ibuka mo bibig mo! Ibuka mo bibig mo!” bulyaw ni Temyo sa kaawa-awang guro.

Dahil sa takot ay wala nang nagawa si Emil kundi ibuka ang kanyang bibig. Itinulak ni Temyo ang ulo ng guro at isinalaksak sa bibig nito ang naninigas na burat ng barakong si Arman.

“Sige isubo mo, isubo mo! Gusto mo yan di ba!” ani Temyo habang ipinagduduldulan ang mukha ng guro sa ari ng barako.

“Temyo, walang hiya ka talaga, napakademonyo mo!” angil naman ni Arman na walang magawa upang tulungan ang guro ng kanyang anak.

Nakasabunot pa rin si Temyo kay Emil at kinokontrol ang pag-atras abante ng ulo nito. Napapikit na lamang si Emil habang labas-masok sa kanyang bibig ang naninigas na tarugo ni Arman. Hindi niya mapigilang mapaluha sa kanyang kinasasadlakan.

“Sige pa, sikipan mo pa yang bibig mo. Sipsipin mo pa nang husto,” ang sabi pa ni Temyo habang patuloy sa ginagawang pambababoy kina Emil at Arman.

“Aaaahhh… Tama naaaa…. Aaaahhh… Ooohhhh…. Hmmm… Uuuhhh…” Hindi naman mapigilan ni Arman ang mga ungol na lumalabas mula sa kanyang bibig. Hindi rin naman maikakaila ang sarap na nadarama ng kanyang katawan lalo na’t may epekto pa rin ang gamot na pinainom sa kanya ni Temyo.

“Mukhang sarap na sarap ka na Arman ha. Teka lang, break muna tayo.” Hinatak ni Temyo ang ulo ni Emil hanggang sa tuluyan niyang mailuwa ang malaking lamang nakapasak sa kanyang bibig. Habol-hininga ang guro.

“Tangina!” napamura si Arman sa pagkabitin.

“Dilaan mo yung betlog,” utos ni Temyo sa gurong si Emil.

Agad namang sumunod ang guro at dinilaan ang mga nakalaylay na bayag ni Arman. Napahalinghing at halos mangisay ang barako dahil sa sobrang pagkakiliti nang dumampi ang dila ng guro sa kanyang mga bola. Isa-isang dinilaan ni Emil ang mga bayag ni Arman, animo’y mga hinog na prutas na nakalambitin sa puno.

Muling sinabunutan ni Temyo si Emil at idinirekta ang bibig nito sa naninigas na burat ni Arman. Muli niyang ipinasubo sa guro ang naghuhumindig na tarugo ng barako. Mangiyak-ngiyak ang guro at halos maduwal sa laki ng lamang nakasalpak sa kanyang bibig. Nariyan pang pilit na isasagad ni Temyo ang pagkakapasok ng burat ni Arman. Halos pumasok na sa lalamunan ni Emil ang malaking tarugo. Tinagalan pa ni Temyo ang pagkakasagad ng burat sa bibig ni Emil, dahilan upang magkikisay ang guro dahil halos hindi na makahinga.

“Temyo! Tama na! Hindi na makahinga si Sir Emil!” pakikiusap ni Arman nang mapansin na namumutla na ang kaawa-awang guro.

“Gusto mo yan di ba? Gusto mo ng burat di ba?” usal ng malupit na katiwala.

“Temyo, ano ba?! Baka mapatay mo na niyan si Sir Emil!” sigaw ni Arman.

Sa wakas ay binitiwan na rin ni Temyo si Emil. Agad na umurong si Emil at iniluwa ang dambuhalang burat ni Arman. Halos masuka ang guro sa sobrang pag-ubo at paghahabol ng hininga.

“Ano kaya pa ha?” ani Temyo.

“Demonyo ka talaga!” angil ni Arman.

“Demonyo? Eh ako nga itong magdadala sa inyo sa langit eh,” nakangising tugon ni Temyo. Muli niyang sinabunutan si Emil at sapilitang ipinasubo ang ari ni Arman.

Sa pagkakataong ito ay mabagal ang naging ritmo ng ginawang pagpapagalaw ni Temyo. Ramdam na ramdam ni Arman ang mainit na labi ni Emil na sumisikil na naninigas niyang burat, taas-baba at atras-abante sa kanyang kahabaan.

“Ooohhh… Oooohhhh… Ooouuumm…” panay ang pag-ungol at paghalinghing ng barako. Hindi maikaila ng kanyang katawan ang sarap na nadarama.

Nang mapansing sarap na sarap na ang barako ay muling iniurong ni Temyo si Sir Emil at ipinaluwa ang sinususong burat. Napangiwi naman si Arman dahil sa pagkabitin. Ngumisi si Temyo at natuwa sa naging reaksyon ng barako. Muli niyang ipinasubo kay Emil ang burat ni Arman at matapos ang ilang minuto ay ipinaluwa ulit ito.

“Tangina,” pagmumura ni Arman dahil sa pagkabitin.

Sunod ay pinadilaan naman ni Temyo kay Emil ang mga nakaalsang utong ni Arman. Panay ungol ang namutawi sa bibig ni Arman at pumipintig ang naninigas niyang tarugo habang isa-isang dinidilaan ni Emil ang kanyang mga utong.

Muling ibinaba ni Temyo ang ulo ni Emil at ipinasubo ulit ang burat ni Arman. Mabagal at dahan-dahan ang kanilang ritmo na nagdudulot ng matinding sarap sa nakagapos na barako. Nadala na rin ng libog si Arman at napapaulos ang balakang, sinasalubong ang bawat pagbagsak ng bibig ni Emil sa kanyang kahabaan.

Halos mapunit ang mga labi ni Emil sa laki ng lamang nakapasok dito, tumutulo ang mainit na laway sa gilid ng kanyang bibig habang patuloy na naglalabas-masok ang naghuhumindig na tarugo.

Naramdaman ni Arman ang paninigas ng mga kalamnan sa kanyang balakang hudyat na malapit na siyang labasan.

“Aaaahhh… Aaaahhh… M-Malapit naaaa… Malapit naaaa… Aaaahhhh…. Aaaaahhh…. Oohhhh… Ooohhh…. Ooohhhh…” Lumalim ang paghinga ni Arman at nanigas ang mga kalamnan sa kanyang katawan, lalong lumitaw ang mga kalamnan sa kanyang tiyan na animo’y mga pandesal.

“Ayan naaaa… Aaaahhhh… Aaaahhh… Ooohhh… Ugh! Ugh! Ugh!” Tuluyan na ngang nilabasan ng masaganang katas ng pagkalalaki ang barakong si Arman habang nakapasak pa rin ang kanyang burat sa bibig ng gurong si Emil.

Agad dumiretso ang malapot at mainit-init pang ‘krema’ ng barako sa lalamunan ng guro. Wala nang nagawa si Emil kundi lunukin ang katas na pinawalan ni Arman sa loob ng kanyang bibig.

Nakailang putok si Arman at sa bawat pagputok ay siya namang panginginig ng maskulado niyang katawan.

Nang bitawan siya ni Temyo ay tuluyan na ring iniluwa ni Emil ang titi ni Arman. Habol-hininga ang guro at hingal na hingal, para bagang tumakbo ng ilang kilometro.

Gayon din ang pagkapagod ni Arman na pawis na pawis at humihingal, hubo’t hubad pa rin na nakagapos sa flagpole. Kahit na nilabasan na ay nananatili pa ring matigas at nakatindig ang ari ng barako, epekto marahil ng gamot na inihalo ni Temyo sa kanyang inumin.

Lumapit si Temyo at dinakma ang naninigas pa ring tarugo ni Arman. Sinimulan niya itong salsalin gamit mismo ang sariling mga kamay. “Tangina! Halimaw sa laki itong iyo, Arman,” sambit niya habang tuloy na sinasalsal ang ari ng barako.

Dahil kakatapos pa lamang niyang labasan ay sobrang sensitibo pa rin ng ari ni Arman. Halos magkikisay siya nang salsalin ni Temyo ang naghuhumindig pa rin niyang tarugo.

“Aaaaahhhh! Aaaahhh! Tama naaaa! Tanginamo! Aaaahhh!” hiyaw ni Arman na pilit kumakawala sa kanyang pagkakagapos.

Pinaikot pa ni Temyo sa kanyang palad ang sensitibong ulo ng ‘sawa’ na lalong nagpahiyaw at nagpabaliw sa barako. Di nagtagal at nilabasan muli si Arman sa ikalawang pagkakataon. Nang lalabasan na si Arman ay binitiwan na ni Temyo ang burat nito at hinayaan itong sumuka nang mag-isa.

“Aaahhhh… Uuuhhh… Oooohhhh… Ugh! Ugh! Ugh!” Anas ni Arman habang siya’y nilalabasan. Napapakadyot ang kanyang balakang sa bawat pagsirit ng malakremang katas ng kanyang pagkalalaki. Pumatak at nagkalat ang kanyang tamod na animo’y mga patak ng ulan na dumilig sa lupa.

Habol-hininga ang barako at sa wakas ay nanlambot na rin ang kanyang alaga.

“Sige na, tapos na tayo rito. Makakauwi na kayo at ako’y uuwi na rin,” ang sabi ni Temyo habang nag-iinat.

“Teka, hindi mo ba ako kakalagan? Saka yung mga damit ko. Nasaan na yung mga damit ko?” hirit ni Arman.

“Nandyan naman si Emil para kalagan ka. Yung mga damit mo naman, nandun sa may bodega. O siya, mauuna na ako. Sa susunod na Sabado ulit, hehehe.” At tuluyan na ngang nilisan ni Temyo ang eskwelahan.

Naiwan si Arman na nakagapos pa rin sa flagpole at si Sir Emil na nakaupo sa lupa, nakatulala at panay pa rin ang pagluha.

“Sir Emil, Sir Emil pakawalan mo na ko rito,” ang sabi ni Arman sa guro.

Para namang nagbalik ang ulirat ni Emil nang marinig ang tinig ni Arman at dali-daling kumilos upang kalagan ang barako mula sa pagkakagapos. Nagtagal din ng ilang minuto ang pag-alis sa tali dahil sa dami ng buhol na ginawa ni Temyo rito. Nang makalas na sa pagkakatali si Arman ay agad niyang inalis ang kahoy na nasa pagitan ng kanyang mga tuhod. Halos mangawit at mamanhid ang kanyang mga binti sa tagal niyang nakabukaka sa gayong ayos.

“K-Kuya Arman… Patawad… Patawad talaga… Patawad…” sambit ni Emil. Nakayuko lamang siya at tuloy ang pag-agos ng luha sa kanyang mga mata. Tila wala na siyang mukhang maihaharap. Habang lumuluha ay tumakbo ang guro palabas ng paaralan at tuluyan nang lumisan.

“Sir Emil! Sir Emil sandali!” Balak pa sanang sundan ni Arman ang guro upang kausapin ngunit naisip niyang mas mabuti nga sigurong bigyan niya muna ito ng espasyo at oras na mapag-isa. Hindi rin naman biro ang kanilang dinanas sa araw na ito.

Tumungo na lamang si Arman sa bodega upang kunin doon ang kanyang mga damit. Nakahinga naman siya nang maluwag nang makita ang mga iyon sa isang sulok.

Hindi akalain ni Arman na sa ganito mauuwi ang lahat. Sa ngayon ay kailangan niyang masigurong hindi ipagkakalat ni Temyo ang kanilang sikreto at kailangan din niyang umisip ng paraan kung paano silang makakawala ni Emil sa sitwasyong kanilang kinasasadlakan.

Itutuloy…

Kabanata 24: Toma

Pinilit nila Arman at Emil na magpatuloy sa kanilang mga buhay, gayunpaman ay hindi pa rin maikakaila na malaki ang naging epekto sa kanila ng ginagawang panggigipit ni Temyo. Apektado maging ang kanilang mga trabaho at iba pang aspeto ng kanilang pamumuhay…

---

Isang araw ay ipinatawag si Emil sa opisina ng kanilang master teacher.

“Emil, napapansin ko nitong mga nakaraang araw na madalas kang distracted at out of focus. Kung hindi pa ipinaalala sa’yo ni Juancho na pasahan ng quarterly reports at lesson plan ay hindi ka pa magpapasa,” saad ng master teacher.

“Pasensya na ho, Ma’am. Asahan niyo hong hindi na ito mauulit,” tugon ni Emil.

“As it should,” mariing sagot ng master teacher. “You have a responsibility to your students and this school. Whatever your personal issue is, it should not affect your role as an educator. Kilala kita, Emil. I know you’re a great teacher and you have passion for teaching. That’s why I’m not used to seeing you failing on your duties. You should do better, understand?” pangaral pa nito.

“Yes, Ma’am” maikling tugon ni Emil.

---

Maging si Arman ay apektado rin sa mga nangyari.

“Arman, bakit hindi maayos ang pagkakasukat nitong mga poste? Hindi tugma ang sukat mo sa plano. Pati yung mga sementong pinahalo ko sa’yo hindi maayos, sobra-sobra sa tubig,” bulyaw ng foreman nilang si Larry.

“Boss Larry, pasensya na. Nagkamali lang ako ng sukat. Yung semento, gagawan ko na lang ng paraan,” paghingi ng paumanhin ni Arman.

“Eh kaya ko nga sa’yo inutos ’to dahil alam kong bihasa ka na at matagal ka na rin sa pagko-construction, tapos ganito? Aba’y ayusin mo ang trabaho mo Arman at may hinahabol tayong deadline,” ang sabi pa ng foreman.

“Sige boss, pasensya na ho talaga,” paumanhin muli ni Arman.

Pagkaalis ni Larry ay siya namang paglapit ni Nato, isa sa mga kasamahan ni Arman sa construction.

“Pre, nakatikim ka kay Boss Larry ah,” ang sabi ni Nato.

“Oo nga eh, olats,” wika ni Arman.

“Kulang ka lang siguro sa inom,” pagbibiro ni Nato. “Tatagay kami mamaya, gusto mo sumama?” paanyaya pa nito.

Tumanggi si Arman ngunit dahil sa patuloy na pag-aanyaya at pambubuyo ni Nato ay napapayag na rin siyang sumama sa kanilang inuman. Naisip niyang marahil ay paraan na rin ito upang siya ay makalimot sa mga suliranin na kanyang kinakaharap. Kaya’t nang gabing iyon, matapos nilang makapagclock-out, ay sumama si Arman sa kanyang mga katrabaho upang uminom. Nagtungo sila sa bahay ng isa nilang kasamahan at doon ginanap ang kanilang sesyon.

Napuno ng tawanan at kwentuhan ang kanilang inuman. Tagay rito, tagay roon, halos bumaha ng serbesa. Panay rin ang pagpapak nila ng pulutang mani at adobong manok na natalo sa sabong. Nang mga sandaling iyon ay nalimutan ni Arman ang mga problema at alalahanin na bumabagabag sa kanyang isip, kaya naman hindi niya namalayan na lumalalim na ang gabi at napaparami na rin siya ng inom.

Halos tumba na lahat ng kanilang kainuman at ang iba ay nagsipag-uwian na. Nakaramdam na rin ng pagkahilo at pagkalango si Arman dahil sa dami ng kanyang nainom.

“Mga p’re, mauuna na ako,” paalam ni Arman sa kanyang mga kasamahan.

“Ito namang si Arman aalis na kaagad. Isang shot pa!” pambubuyo ni Nato.

“Hindi na, mga ’tol. Kailangan ko na talaga umuwi,” pagtanggi ni Arman.

“Sige na nga at baka mapagalitan ka pa ng misis mo. Laki pa naman ng takot nitong si Arman sa misis niya. Kemacho-macho eh takot sa misis! Hahahaha!” pang-aasar pa ni Nato.

“Loko ka talaga. Anong takot? Pakita ko lang ’tong burat ko eh mawawala na galit ni misis,” ang sabi ni Arman sabay tapik sa pundilyo ng suot niyang pantalon. Nagtawanan naman ang mga kasamahan niya sa sinabi niyang iyon.

Tuluyan na ngang nagpaalam si Arman sa mga kasamahan at lumisan upang umuwi. Pinilit niyang lumakad sa kabila ng umiikot niyang paningin dulot ng kalasingan. Habang pasuray-suray na naglalakad ay nakasalubong ni Arman ang isang dalagita. Nang malapitan pa niya ito nang kaunti ay dito niya napagtanto kung sino ang dalagitang iyon. Hindi pala isang dalagita kundi isang binabae, at iyon ay walang iba kundi si Florita.

“Mang Arman, magandang gabi ho sa inyo. Sa dinami-rami ba naman ng masasalubong ko ay kayo pa, ahihihi!” ang nakangiting bati ni Florita.

“Ikaw pala yan Florita, akala ko kung sino nang dalaginding,” ang sabi ni Arman na pasuray-suray at halos mapapikit na sa sobrang kalasingan. “Gabing-gabi na, ano pa bang ginagawa mo rito sa labas?” pag-uusisa pa niya.

“May kinuha lang po akong mga halamang gamot dyan kay Aling Melba. Pakukuluan ko ho bukas at masama ang pakiramdam ni Manong Peping,” tugon ng binabae sabay pakita sa tangan niyang basket.

“Ganon ba? Eh umuwi ka na at gabing-gabi na, baka kung mapaano ka pa. Siya, mauuna na ako.” Nagpatuloy si Arman sa pasuray-suray niyang paglalakad. Hindi pa siya nakalalayo ay tuluyan na siyang tumumba dahil sa labis na pagkalasing.

“Ay! Mang Arman!” tili ni Florita nang makita ang nangyari. Agad niyang nilapitan ang lasing na barako na ngayon ay nakahandusay sa gilid ng daan. Niyugyog niya ito at pilit na ginising.

“Mmmm…” Nagbalik din naman kaagad ang ulirat ni Arman at idinilat ang naniningkit niyang mga mata. “Florita, ang ganda mo ngayon ah,” ang nakangiti niyang sambit nang mabungaran ang binabaeng nasa kanya ngayong harapan.

“Naku, Mang Arman, lasing ka na nga talaga,” ang sabi naman ni Florita. Gamit ang buong lakas ng patpatin niyang katawan ay pilit niyang inalalayan at tinulungang makatayo ang lasing na barako.

Hindi alam ni Florita kung saan ang bahay nila Arman kaya’t minabuti niyang dalhin na lamang ito sa bahay ni Manong Peping na hindi rin naman kalayuan kung saan sila naroon. Halos kaladkarin niya ang barako sa hirap ng pag-alalay sa bigat nito. Pagsapit nila sa bahay ng matanda ay ginabayan ni Florita si Arman patungo sa may sala at inihiga sa mahabang upuang yari sa kawayan.

Ngalay na ngalay ang braso ni Florita at nanakit ang kanyang likod sa ginawang pag-alalay sa barako. “Aray ko po! Parang matatanggal na ang braso ko. Kung hindi ka lang malakas sa akin Mang Arman pinabayaan na kita dun sa gilid ng daan,” sambit ng binabae habang hinihilot ang kanyang braso at likuran.

Matapos maiayos si Arman ay nagtungo na si Florita sa kusina upang itabi roon ang mga halamang gamot na kanyang kinuha para kay Manong Peping. Maingat ang bawat kilos ni Florita upang hindi makagawa ng ingay, ayaw niya kasing magising ang matanda na ngayon ay mahimbing nang natutulog at may iniindang karamdaman.

Habang inaayos ni Florita ang mga halamang gamot ay may narinig siyang ingay na nagmumula sa sala kung saan niya iniwan si Arman. Agad niyang tinungo ang sala upang tignan kung ano na ang nangyari rito. Naabutan niyang nagduduwal si Arman, nasukahan na rin nito manging ang suot na kamiseta.

“Ay! Ano ba yan!” pakli ng binabae. Agad namang kumuha ng basahan at panlinis si Florita upang linisin ang kalat na ginawa ni Arman. “Hay naku naman, Mang Arman! Kung hindi ka lang talaga malakas sa akin,” sambit ng binabae habang nililinis ang sinukahan ni Arman.

Nagmalasakit din ang binabae at naisipang punasan ang lasing na barako upang mahimasmasan ito. Kumuha siya ng malinis na bimpo at ibinabad sa palangganang puno ng tubig. Tapos ay inalalayan niya si Arman upang makasandal.

“Ayan, inom po kayo nang inom hindi niyo naman pala kaya. Nasukahan niyo pa tuloy yang damit niyo,” ang sabi ni Florita habang tinutulungan si Arman na hubarin ang nasukahan nitong kamiseta.

“Hwag ka nang magalit, Rosa,” ang nakangiting sambit ni Arman, may himig ng paglalambing ang kanyang tinig.

“Mang Arman, hindi po ako ang asawa ninyo,” bulalas naman ng binabae habang hinuhubad ang pang-itaas na kamiseta ni Arman. Nang tuluyan na itong mahubad ay hindi maiwasan ni Florita na mapatitig sa maskuladong katawan ng barako.

Napansin ni Arman ang pagtitig na iyon sa kanya ng binabae na ngayo’y inaakala niyang si Rosa nang dahil sa kalasingan. Napangisi si Arman. Umupo siya nang tuwid, inunat ang kanyang katawan at inilabas ang matikas niyang dibdib. Itinaas niya ang magkabilang braso at binaluktot nang mariin upang palabasin ang naglalakihan nitong mga ‘daga’.

“Ang macho ng asawa mo ’no,” wika ni Arman habang panay ang pagflex ng kanyang mga muscle, ipinagyayabang ang angkin niyang kakisigan.

“Aaaayyy!” tili ng binabae sa eksenang nasasaksihan, napapakagat-labi pa na tila takam na takam.

“Alam kong isa ’to sa mga dahilan kung bakit napaibig kita. Maraming mga nanligaw sa’yo na di hamak na mas gwapo at mas may pera kaysa akin, pero ako ang sinagot mo dahil ako ang pinakamacho. Hehehe! Eh di ba nga’t bago tayo ikasal ay bumigay ka na at may nangyari na sa atin. Nung ikasal nga tayo ay halos dalawang buwan mo nang ipinagbubuntis si Arnel,” pagbabalik-tanaw ni Arman sa kanilang nakalipas. “Mula nung araw na iyon ay nangako ako sa sarili ko na kahit hindi man ako mayaman ay magsusumikap ako upang mabigyan ko kayo ng maayos na buhay ng mga anak natin at sisiguraduhin ko rin na mapapaligaya kita,” ang sabi pa niya.

Hindi naman mapigilan ni Florita na maapektuhan sa mga sinabing iyon ng lasing na si Arman. Naalala niya ang kanyang pamilya, ang mga magulang niya na nagtakwil sa kanya dahil hindi matanggap ang kanyang pagkatao.

“Ang bait niyo naman po, Mang Arman. Ang swerte ng pamilya niyo sa inyo. Sana naging mabait din si Itay kagaya niyo,” ang nawika ni Florita. “Hay, tama na nga ang drama. Mabuti pa’t pupunasan ko kayo nang mahimasmasan kayo.”

Kinuha ni Florita ang bimpong nakababad sa palanggana at piniga iyon. Pinunasan niya ng basang bimpo ang mukha ni Arman tapos ay ang leeg naman nito. Sunod naman niyang pinunasan ang malapad na mga balikat ni Arman pababa sa makakapal nitong mga braso.

Muling binasa ni Florita ang bimpo at piniga. Dumako naman siya sa matikas na dibdib ng barako at iyon ang sunod na pinunasan. Tila natuwa ang binabae at napatagal ang ginagawang pagpunas sa dibdib ni Arman. Ramdam ng kanyang mga kamay kung gaano katigas ang matambok na kalamnan nito na animo’y dalawang burol. Sunod naman ang sikmura na tadtad ng mga kalamnan na animo’y mga pandesal. Dama niya ang init na nagmumula sa katawan ng barako, kahit ang basang bimpo ay nag-init kapupunas sa maskuladong katawan nito.

Guminhawa ang pakiramdam ni Arman matapos na siya ay mapunasan. Gayupaman ay hindi pa rin humuhupa ang kanyang kalasingan at patuloy pa ring inaakala na ang misis niyang si Rosa ang kaharap.

“Salamat sa pag-aasikaso mo sa akin, Rosa,” sambit ni Arman.

“Mang Arman, hindi ho ako ang asawa niyo,” paglilinaw muli ni Florita. “Sige na ho, matulog na po kayo dyan,” ang sabi ng binabae. Kukunin na sana niya ang palanggana at lilisan nang bigla siyang hawakan ni Arman sa braso.

“Teka, Rosa, nagtatampo ka pa rin ba?” wika ni Arman. “Alam ko kung anong magpapahupa ng galit mo,” nakangisi niyang sambit. Marahan niyang itinulak si Florita at pinaupo sa kalapit na silya. Tumayo siya sa harap ng binabae na inaakala niyang kanyang misis. Inilandas niya ang kanyang mga kamay sa maskulado niyang katawan at tumitig na animo’y nang-aakit. Bumaba ang kanyang mga kamay at inabot ang sinturera ng kanyang pantalon. Kinalas niya ang pagkakabutones ng pantalon at ibinaba ang ziper nito. Sa huli ay tuluyan niyang hinila pababa ang kanyang pantalon kasama na rin ang panloob niyang brief. Tumayo nang tuwid si Arman, hubo’t hubad at walang itinatago.

“Aaaayyy!” napalakas ang tili ni Florita nang tuluyang tumambad sa kanyang harapan ang kabuuan ng maskuladong katawan ni Arman. Bagama’t hindi ito ang unang pagkakataon na makita niyang walang saplot ang barako ay hindi pa rin niya mapigilang mapatili lalo na’t muli na naman niyang nasilayan ang ari nito na sadyang may kalakihan.

Kinuha ni Arman ang kamay ni Florita at inilapit iyon sa kanyang maselang bahagi. “Sige lang, Rosa, iyong-iyo lang ’to,” ang sabi ni Arman.

Hindi na napigilan ni Florita ang sarili at tuluyan na ring hinawakan ang pagkalalaki ni Arman. Unti-unti nang nabubuhay ang ‘alaga’ ng barako, tila isang sawa na nagising mula sa pagkakahimbing. Hinimas-himas ni Florita ang nagigising na sawa ng barako, naglalandas ang kanyang mga daliri sa kahabaan nito na unti-unting lumalaki at naninigas. Marahan ding nilamas ng binabae ang gasantol na mga bayag ng barako, parang mga bolang pinaglaruan sa kanyang kamay.

“Aaahhh… Oooohhh… Hmmm… Uuuhhh…” Napaungol si Arman sa ginagawang paglalaro at paghimas ni Florita sa kanyang ari. Di naglaon at tuluyang nanigas nang husto ang titi ni Arman, tila isang sundalong nakatindig nang ubod giting.

“Ang laki-laki talaga,” bulalas ni Florita habang pirming nakatitig sa naninigas na dambuhalang burat ng barako.

“Malaki talaga yan,” pagmamayabang ni Arman. Pinagalaw at pinapintig pa niya ang kanyang burat na lalong nagpatili sa binabae.

Hindi na nakapagpigil pa ang binabae at tuluyan nang inilapit ang kanyang pagmumukha sa nakalantad na ari ng barako. Dinilaan ni Florita ang magkabilang singit ni Arman dahilan upang muling mapaungol at mapahalinghing ang barako. Hinimod din ni Florita maging ang malulusog na bayag ni Arman na talaga namang sagana sa imbak na tamod.

“Aaaahhh… Aaaahhh…” Panay ungol ang namutawi sa bibig ni Arman at halos manghina ang kanyang mga tuhod nang isa-isang dinilaan at isinubo ni Florita ang kanyang mga bayag.

Iniluwa ni Florita ang mga bayag ng barako at hinalik-halikan ang mga iyon. Naglakbay ang kanyang labi paitaas hanggang sa marating nito ang naninigas na kahabaan ng burat ni Arman. Dinilaan niya na parang sorbetes ang bilugang ulo ng sawa ni Arman.

“Aaaahhh… Oooohhh… Ooohhh…” ungol ni Arman habang sige sa pagdila ang binabae sa kanyang tarugo.

Ibinuka ni Florita ang kanyang mga labi at tuluyan nang isinubo ang naghuhumindig na burat ng barako. Halos mabilaukan ang binabae sa laki ng lamang nakapasok sa kanyang bibig. Ngunit sadyang palaban ang binabae at pilit na kinakaya ang malaking burat na kanya ngayong nilalantakan. Nagtaas-baba ang kanyang labi sa naninigas na kahabaan. Madulas, mainit at malaway ang ginagawang pagsuso ni Florita sa dambuhalang burat ni Arman.

“Aaaahhh… Sarraaappp… Ooohhh… Oooohhh…” ang namutawi sa mga labi ni Arman habang napapapikit sa sobrang sarap at kalibugan. Napapakadyot na rin ang kanyang balakang sabay sa ritmo ng pagsuso ni Florita sa kanyang burat. “Ang galing mo ngayon Rosaaa… Aaaahhh… San mo… natutunan yaaannn… Ooohhh…” wika ni Arman na dahil sa kalasingan ay walang kamalay-malay na ang binabaeng si Florita ang siyang tumatrabaho sa dambuhala niyang burat.

Tuluyan nang nadala ng libog si Arman. Hinugot niya ang kanyang burat mula sa bibig ng binabae. Binuhat niya si Florita na buong akala niya ay si Rosa at inihiga sa mahabang upuan. Ipinasok niya ang mga kamay sa laylayan ng mahabang bistida at tuluyang hinubad ang suot nitong salawal at panloob. Itinaas niya ang laylayan ng bistida upang malantad ang ‘puke’ ng kanyang ‘asawa’.

Mabilis na inabot ni Florita ang bimpong ipinampunas niya kay Arman at itinakip iyon sa kanyang ari.

“Saan na ang puke mo Rosa?” usal ni Arman habang padapa siyang pumatong sa kanyang ‘misis’.

Itinaas ni Florita ang kanyang mga binti at dinala ang kamay ni Arman sa kanyang puwitan. Agad namang nakapa ni Arman ang butas ng puwet ni Florita at tuloy na ipinasok dito ang dalawa sa kanyang mga daliri.

“Aaahhhh…” napaigtad ang binabae sa ginawang pagdaliri sa kanyang butas.

Pumwesto si Arman at itinutok ang naghubumindig niyang tarugo sa bukana ng butas. Ipinatong niya ang mga binti ni ‘Rosa’ sa malapad at malakas niyang mga balikat. Sa gayong ayos ay unti-unti na niyang ipinasok ang naghuhumindig niyang tarugo sa masikip na butas.

“Aaaahhhh!” Napahiyaw sa sakit ang binabae nang tuluyang pasukin ng dambuhalang burat ang kanyang pwerta.

Dahan-dahang umulos si Arman hanggang sa halos kalahati na ng syete pulagada niyang burat ang nakapasok sa butas ng binabae. “Sikip ng puke mo ngayon ah…. Oooohhhh…. Hmmmph…” wika ni Arman habang tuluy-tuloy sa pag-abante ng kanyang burat.

“Aaaaahhhh! Mang Arman… Aaaaahhh…. Mmmmm…” Halos magdelihiryo si Florita sa magkahalong sakit at sarap na nadarama. Napakapit na lamang siya sa mga balikat at braso ni Arman habang patuloy siyang kinakantot nito.

Nag-umpisang kumadyot si Arman, todo bomba at sarap na sarap sa masikip na butas na ngayo’y kanyang pinapasok. Kantot-asawa ang ginawa niya kay Florita sa pag-aakalang ang misis niyang si Rosa ang kanyang kasiping. Walang humpay sa pag-ulos si Arman, halos kabuuan na ng kanyang kahabaan ang nakasalpak ngayon sa butas ng binabae.

Nagtumirik ang mga mata ni Florita habang tuluy-tuloy siyang binabarurot ng barako. Halos mawarak ang kanyang butas ngunit hindi na niya ito alintana sa sobrang sarap na nadarama, pakiramdam niya ay mararating na niya ang langit. Naglandas ang kanyang mga kamay sa matikas na katawan ng barako, hinaplos-haplos ang solido nitong dibdib at kinapa ang matitigas nitong kalamnan na bunga ng pagkabatak sa mabibigat trabaho. Ramdam niya ang init ng katawan nito na halos pumaso sa kanya.

Sa muling pag-ulos ni Arman ay tuluyang narating ni Florita ang sukdulan. Nilabasan ng katas ang binabae na agad namang nasalo ng bimpong nakatakip sa kanyang ari.

Ngunit hindi pa natatapos si Arman. Sige pa rin siya sa ginagawang pagkantot sa binabae. Mas ginigilan at binilisan pa niya ang pagkasta sa butas nito. Kantot-kabayo ika nga. Panay mga ungol at pag-uumpugan ng kanilang mga balat ang maririnig. Nangingintab na sa pawis ang morenong balat ni Arman habang kinakantot ang binabae na buong akala niya ay misis niya.

“Bubuntisin kita ulit Rosa… Oooohhh…” usal ni Arman. Naningas ang mga kalamnan sa kanyang katawan hanggang sa tuluyan na ngang nagpakawala ng masaganang katas ang barako. “Oooohhh! Oooohhh! Oooohhh!” Nanginig ang maskuladong katawan ni Arman habang panay ang pagsirit ng masaganang katas ng kanyang pagkalalaki.

Halos mapuno ang butas ni Florita sa dami ng idinilig sa kanya ni Arman. Nang mahugot ang kanyang burat ay tumulo pa ang ilang patak ng tamod mula sa butas ng binabae. Pawisan at habol-hininga na napasandal si Arman.

Matapos makabawi ng lakas ay dahan-dahan na ring bumangon si Florita. Ramdam niya ang init at sakit sa kanyang tumbong. Sa kabila ng sakit ng katawan ay nagawa pa rin niyang iayos nang pagkakahiga si Arman na nakatulog na rin sa sobrang pagod at kalasingan.

---

Nagising si Arman na masakit ang ulo. Pagdilat ng kanyang mga mata ay nag-apuhap siya at pinagmasdan ang paligid. Batid niyang hindi nila bahay ito ngunit tila pamilyar ang lugar.

“Gising ka na pala,” sambit ng isang pamilyar na tinig.

Lumingon si Arman sa pinanggalingan ng boses at bumungad sa kanya si Manong Peping. Dito niya napagtanto kung saan siya naroroon. Kaya pala pamilyar ang lugar dahil nasa bahay siya ni Manong Peping. Napagtanto rin niya na siya pala ay nakahubo’t hubad nang mga sandaling iyon. Agad niyang pinagdikit ang mga hita at tinakpan ng mga kamay ang kanyang ari. Ramdam niyang parang may malagkit sa kanyang titi na bahagyang naninigas ngunit hindi na niya ito pinagtuunan ng pansin.

“Bakit po ako nakahubad? Nasan po ang mga damit ko?” tanong ni Arman.

Inilahad ni Manong Peping ang mga nangyari base sa pagkakwento ni Florita, kung paanong nasalubong siya nito na lasing na lasing at nasukahan ang kanyang damit. Wala ring kaalam-alam ang matanda sa mga iba pang nangyari nang gabing iyon. Minabuti kasi ni Florita na sarilinin na lang ang namagitan sa kanila ni Arman.

Pagbangon ni Arman ay nakita niya ang kanyang pantalon at brief na nakapatong sa kalapit na silya. Agad siyang tumayo at kinuha ang mga iyon at nagbihis. Kinuha rin niya ang kanyang kamiseta na nakasampay at may ilang bahid pa ng suka.

“Hwag mo nang isuot yan, pahihiramin na lang kita ng damit. Halika’t magkape ka rin muna,” alok naman ng matanda.

“Hindi na po, Manong. Kailangan ko na rin pong umuwi at paniguradong hinahanap na ko ni Rosa,” ang sabi ni Arman habang isinusuot ang kanyang kamiseta. Matapos makapagbihis ay napansin niyang tila maputla ang matanda. “Manong, ayos lang ho ba kayo?” pangungumusta niya rito.

“Medyo masama lang ang pakiramdam at tinatrangkaso nitong nakaraan. Pero pasasaan pa’t magiging maayos din ako,” tugon ni Peping.

“Ganon ho ba? Pagaling po kayo Manong,” sambit ni Arman. “Sige ho, mauuna na po ako.”

“Di ka na ba magkakape man lang?” alok pa ulit ng matanda.

“Hindi na ho, salamat na lang po. Mauna na po ako.”

“Mag-iingat ka, Arman,” wika ng matanda kalakip ang isang matipid na ngiti.

Paglabas ni Arman ay nasalubong niya si Florita na papasok naman ng bahay. Napansin niyang iika-ika ito at tila hirap kumilos.

“Oh, Florita, anong nangyari sayo?” usisa ni Arman.

“Eh… natapilok po kasi ako. Napasama po ng bagsak kaya ito masakit po ang balakang,” sagot ng binabae.

“Ikaw kasi pakendeng-kendeng ka pa maglakad,” sabi naman ni Arman. Wala siyang kamalay-malay na siya ang tunay na dahilan kung bakit nagkagayon ang binabae. “Nga pala, pakiasikaso mo si Manong Peping ha. Eh masama pala ang pakiramdam niya,” dugtong pa niya.

“Opo, ito nga’t maglalaga po ako ng mga halamang gamot para kay Manong,” ang sabi naman ni Florita.

“Siya, mauuna na ako,” paalam ni Arman, at tuluyan na siyang lumisan pauwi.

Pag-uwi ni Arman ay nadatnan niya ang misis na si Rosa, malalim ang mga mata at halatang hindi nakatulog nang maayos.

“Arman! Saan ka galing at bakit hindi ka umuwi kagabi ha?!” agad na bulyaw ng misis sa kanyang mister.

“Eh, nagkayayaan lang kaming uminom ng mga katrabaho. Medyo naparami ako ng inom. Sa sobrang lasing ko eh doon na ako nakitulog kay Manong Peping,” ang sabi ni Arman sa kanyang misis.

“Kay Manong Peping o baka naman may ibang babae ka nang inuwian?” sambit ni Rosa na galit at masama pa rin ang loob sa nangyari.

“Ano ka ba naman Rosa, bakit ka nag-iisip ng ganyan? Nagsasabi ako ng totoo. Kahit itanong mo pa kay Manong Peping,” ang sabi naman ni Arman.

Napabuntong-hininga na lamang si Rosa. “Arman, pinapayagan naman kitang uminom, di ba? Ang ayoko lang ay yung maglasing ka nang sobra. Gaya ngayon. Alam mo bang hindi ako nakatulog magdamag sa sobrang pag-aalala. Ni hindi ko man lang alam kung anong nangyari sa’yo o kung nasaan ka na.”

“Pasensya na, Rosa. Pangako hindi na mauulit,” paghingi ng paumanhin ni Arman sa kanyang misis.

Ngunit hindi na sumagot pa si Rosa at halata pa rin ang paghihinanakit nito dahil sa nangyari. Gayunpaman ay inasikaso pa rin niya ang mister at ipinagtimpla ito ng kape.

---

Dahil walang pasok si Arman sa trabaho nang araw na iyon ay sinamantala niya ang pagkakataon upang makapagpahinga at makabawi ng tulog. Nang hapong iyon, paggising niya mula sa pagkakaidlip, ay isang balita ang gumimbal sa kanila. Inatake at tuluyan nang binawian ng buhay si Manong Peping.

Itutuloy.

Kabanata 25: Pamamaalam

Labis na ikinagulat ni Arman ang balitang nakarating sa kanya. Hindi niya akalaing iyon na pala ang huling beses na makikita niya si Manong Peping. Ngumiti pa sa kanya ang matanda nang magpaalam siya rito.

Nang sumunod na gabi ay ibinurol na rin ang matanda. Minabuti ng mag-asawang Arman at Rosa na dumalaw sa burol at makiramay sa mga naiwang kamag-anak.

Ramdam ni Arman ang malamig na pakikitungo sa kanya ng kanyang misis magmula pa kahapon. Halos di siya kibuin nito at kakausapin lamang siya kung may kailangan. Ayaw nang patagalin pa ni Arman ang kanilang tampuhan kaya’t habang nagbibihis at nag-aayos si Rosa ay minabuti na niyang kausapin ang kanyang misis.

“Rosa, galit ka pa rin ba sa’kin? Patawarin mo na ko,” paghingi ng tawad ni Arman sa kanyang maybahay.

Napabuntung-hininga ang misis. “Paano ba naman akong hindi magagalit, eh hindi ka umuwi nung isang gabi. Hintay ako nang hintay sa’yo. Alalang-alala ako at hindi nakatulog. Yun pala nagpapakalasing ka lang,” wika ni Rosa.

“Patawad na, Rosa. Pangako hindi na mauulit,” ang sabi naman ni Arman. Malambing niyang niyakap at hinagkan ang butihin niyang maybahay, ikinulong ang balingkitan nitong katawan sa malalakas niyang mga bisig.

“Hmm, diyan ka magaling eh, sa pang-uuto,” tugon ni Rosa na nagpapakipot pa at kunwa’y galit pa rin sa kanyang mister.

“Sige na, Rosa, patawarin mo na ko,” sambit ni Arman. Isinubsob niya ang kanyang mukha sa leeg ni Rosa at hinalik-halikan ito, sinisimsim ang mabangong halimuyak ng kanyang misis.

“Ay! Arman, nakikikiliti ako!” pakli ni Rosa na hindi mapigil ang mapahagikgik sa pagkakiliti.

“Ano, bati na ba tayo? O baka gusto mo magsorry din sa’yo si junjun?” pilyong bulong ni Arman.

“Ay Arman ano ka ba!” bulalas ni Rosa sabay tapik sa braso ng kanyang mister. “Pupunta pa tayo sa burol ni Manong Peping. Sige na, gumayak ka na at baka gabihin pa tayo,” Kumawala si Rosa sa mga bisig ng kanyang mister at kumalas mula sa pagkakayapos nito. Umiwas siya ng tingin at pilit na ikinukubli ang manipis na ngiti na gumuguhit sa kanyang labi.

“Basta, bati na tayo ah,” ani Arman.

“Oo na sige na, mag-ayos ka na,” ang sabi naman ni Rosa.

“Saka mamaya, si junjun ah,” hirit pa ng mister na may pilyong ngiti sa kanyang mga labi.

Natawa naman si Rosa sa tinuran ng mister. “Sige na, gumayak ka na at mamaya na nga yan,” ang sabi niya.

Matapos makapagbihis ay lumakad na ang mag-asawa at tumungo sa bahay ni Manong Peping kung saan nakaburol ang matanda. Pagsapit nila roon ay agad silang sinalubong ng mga kamag-anak ni Peping na siyang nag-asikaso sa burol nito. Nangumusta sila at nagtanong sa plano ng mag-anakan kung saan at kailan ililibing ang yumaong matanda.

“Si Dante nga ho pala? Nasabihan niyo na ho ba siya?” usisa ni Arman.

“Natawagan na namin siya at nabanggit na namin ang nangyari. Iyon nga lang eh hindi raw makakauwi si Dante dahil biglaan ang nangyari at hindi siya nakapagpaalam sa amo niya,” ang sabi ni Tiya Lusing, isa sa mga tiyahin ng kanyang kumpare.

“Ganon ho ba,” sambit ni Arman.

Saglit na sumilip ang mag-asawa sa kabaong ng matanda at nag-alay ng kanilang panalangin para sa yumao. Matapos nito ay inalok sila ni Tiya Lusing ng kaunting makakain. Sa utos na rin ni Tiya Lusing ay lumabas si Florita dala ang ilang mga platong puno ng biskwit at mga tinapay at inihain iyon sa mag-asawang Arman at Rosa.

Mugto ang mga mata ng binabae at halatang kagagaling lamang sa pag-iyak. Ngunit pinilit ni Florita na ngumiti nang ihain niya ang mga pagkain sa mag-asawa.

“Mang Arman, magandang gabi ho sa inyo,” ang bati ni Florita. Napadako ang kanyang tingin sa kasamang babae ni Arman. “Siya po ba ang misis niyo? Ang ganda-ganda naman po niya,” pagpuri niya rito.

“Ah, oo, misis ko si Rosa,” pakilala ni Arman sa kanyang butihing maybahay. “Rosa, siya nga pala si Florita, yung naikwento kong kinupkop ni Manong Peping,” pagpapakilala naman ni Arman sa binabae.

“Magandang gabi ho, Aling Rosa. Ang ganda-ganda niyo ho,” pagbati ni Florita.

“Magandang gabi rin naman… ah, eh, iho ba o iha?” wika ni Rosa.

“Ay syempre iha po,” pagbibiro naman ng binabae. Nang sandaling iyon ay saglit silang nagtawanan sa kabila ng kalungkutan.

“Saka pala, Ate Rosa na lang, parang ang tanda namang pakinggan ng ale,” ang sabi naman ni Rosa.

“Sige po, Ate Rosa,” ani Florita.

“Florita, ano bang nangyari? Nabigla naman kami. Eh siya pa itong bumungad sa akin kahapon nang umaga nung magising ako. Di ko akalaing iyon na pala ang huling beses kong makikita at makakausap si Manong Peping,” sabi ni Arman.

Inilahad ni Florita ang mga nangyari. Aniya, ilang sandali lang matapos makaalis ni Arman nung araw na iyon ay nagsimulang mag-uubo ang matanda. Halos hindi makahinga ang matanda sa lala ng pag-ubo. Sinubukan pa ni Florita na painumin ng halamang gamot ang matanda ngunit tuluyan na itong inatake at nahirapang huminga.

Humingi si Florita ng tulong sa mga kapitbahay ngunit huli na dahil binawian na ng buhay ang matanda bago pa madala sa ospital. Matapos ilahad ang mga nangyari ay tuluyang napaluha muli ang binabae.

“Malaki ang pasasalamat ko kay Manong Peping dahil noong mga panahong wala akong mapuntahan ay kinupkop niya ako,” ang sabi pa ni Florita habang panay ang pag-iyak at paghagulgol.

Hinimas at tinapik naman ni Rosa ang likod ni Florita bilang pakikiramay. “Kung saan man naroon si Manong Peping ay sigurado akong masaya na siya,” pag-aalo niya rito.

“Eh sino na ang titira dito sa bahay ni Manong Peping?” pagtatanong ni Arman.

“Yung pamangkin daw po ni Tiya Lusing na nakikitira sa kanila, lilipat daw po rito kasama ang asawa at mga anak,” sagot ni Florita.

“Eh ikaw, san ka na pupunta niyan?” usisa pa ni Arman.

“Sasama po ako kay Tiya Lusing pagbalik niya sa kabilang bayan pagkatapos ng libing. Inalok niya po akong sumama sa kanya at mamasukan, kailangan din daw po niya kasi ng katulong sa pwesto niya sa palengke,” tugon ng binabae.

“Mabuti naman kung ganoon at may mapupuntahan ka,” ani Arman.

Habang abala si Rosa sa pakikipag-usap sa mga kaanak ng yumao at iba pang mga bisita ay muli namang sumilip si Arman sa kabaong ni Manong Peping. Hindi pa rin lubos maisip ni Arman na wala na si Manong Peping, sadyang napakabilis ng mga pangyayari. Malaki rin ang pasalamat ni Arman sa matanda dahil naging daan ito upang malaman niya kung sino ang nananakot at nanggigipit noon kay Emil. Si Manong Peping kasi ang tanging tao na napagkwentuhan ni Temyo ng nasaksihan niyang milagro sa pagitan ni Arman at Emil. Nakakakonsensya mang isipin ngunit tila nabunutan ng isang tinik si Arman dahil isinama na ni Manong Peping sa kanyang hukay ang nalalaman nitong sikreto. Nag-alay na lamang si Arman ng sandaling katahimikan at munting panalangin para sa yumaong matanda.

Ngunit isang hindi inaasahang bisita ang dumating na ikinabigla ni Arman. Hinding-hindi niya malilimutan ang mukha nito dahil iyon amg mukha ng taong nagpapahirap sa kanila ngayon ni Emil. Iyon ay walang iba kundi ang school custodian na si Temyo.

Agad na lumapit si Temyo sa kabaong ng matanda at sinilip ang nakahimlay nitong labi.

“Anong ginagawa mo rito?” bulalas ni Arman nang makita ang kaaway.

Ngumisi naman si Temyo. “Masama bang dumalaw at makiramay? Naging kaibigan ko rin naman itong si Manong Peping,” ang sabi pa niya. “Di ba nga’t naikwento ko pa sa kanya yung ginawang pagchupa sa’yo noon ni Sir Emil,” hirit pa ni Temyo habang nakangisi.

“Manahimik ka, baka may makarinig sa’yo!’ bulalas ni Arman na agad nagpalinga-linga sa paligid, sinisiguradong walang tao sa malapit na maaaring makarinig sa mga tinuran ni Temyo.

“Bakit? Ayaw mong may makaalam sa kahalayang ginawa niyo ng baklang titser na yon?” panlilibak ni Temyo. “Siguro masaya ka ano at wala na ang taong napagsabihan ko ng sikreto niyo ni Emil.”

“Igalang mo naman si Manong Peping, hwag mo na siyang idamay sa kabaliwan mo!” angil ni Arman.

“Kung ayaw mong kumalat ang sikreto niyo, pumunta ka ulit sa eskwelahan ng anak mo sa darating na Sabado,” ang sabi ni Temyo na tila may himig ng pagbabanta.

Napansin naman ni Rosa na may kausap ang kanyang mister at tila seryoso ang kanilang pinag-uusapan. Dala ng kuryusidad ay lumapit si Rosa at binati ang lalaking kausap ng mister niyang si Arman.

Gayon na lamang ang kabog ng dibdib ni Arman nang lumapit sa kanila ang misis niyang si Rosa.

“Arman, sino siya? Kilala mo?” pag-uusisa ni Rosa.

“Ah… eh…” Sa sobrang kaba at pagkabigla ay hindi magawang makapag-isip ni Arman kung ano ang isasagot.

Isang matamis na ngiti ang gumuhit sa labi ni Temyo. Tila nag-iba ang awra niya at ang personang ipinapakita. “Ako nga pala si Temyo. Ako yung katiwala sa eskwelahang pinapasukan ng anak niyong si Arnel,” pagpapakilala ni Temyo sa kanyang sarili. Isang mabuti at magalang na persona ang ngayo’y kanyang inihaharap, kaiba sa malupit at sadistang parte ng kanyang pagkatao.

“Ganon ba? Doon ka pala sa eskwelahan nila Arnel nagtatrabaho,” ang nawika ni Rosa.

“Oo kaya nga magkakilala kami nitong si Arman,” magiliw na tugon ni Temyo sabay akbay pa kay Arman na para bang malapit silang magkaibigan. “Nagboluntaryo kasi itong si Arman na tumulong sa mga pagawain sa eskwela. Nitong nakaraang Sabado nga ay tinulungan niya kami ni Sir Emil sa paglilinis ng eskwelahan,” ang kwento pa ni Temyo. Tila natural na para sa kanya ang magpalit ng persona, tila hunyango na nagpapalit ng kulay o ahas na nagpapalit ng balat. Ito ang dahilan kung bakit madali niyang napapaikot at namamanipula ang mga tao sa paligid niya.

“Naku nakakatuwa naman. Ito talagang mister ko napakabuti at napakamatulungin,” sambit ni Rosa. Agad siyang napaniwala ng matamis na salita ni Temyo at walang kaalam-alam sa kung ano talaga ang tunay na nangyari.

“Ito ngang darating na Sabado ay pupunta raw ulit si Arman sa eskwelahan para tumulong sa mga gawain doon. Ito raw ang munti niyang kontribusyon sa eskwelahang pinapasukan ng anak niyo,” dugtong pa ni Temyo.

Si Arman naman ay tahimik lamang, ngunit sa totoo ay abot-abot ang kanyang kaba dahil kaharap ngayon ng kanyang misis ang malupit na custodian na nakakaalam ng namagitan sa kanila ni Emil. Paano kung ibuking siya nito?

“Ah, eh, Rosa, mukhang kailangan na rin nating umuwi. Gumagabi na at walang kasama ang mga bata sa bahay,” ang sabi ni Arman bilang palusot upang sa lalong madaling panahon ay mailayo na ang kanyang asawa mula kay Temyo.

“Kung ganon eh sige, mukhang kailangan niyo nang lumakad. Sa Sabado na lang ulit Arman ha, aasahan kita,” ang pahuling hirit ni Temyo sabay baling ng makahulugang ngiti kay Arman.

Hindi na sumagot pa si Arman at tumango na lamang. Matapos iyon ay dali-dali niyang hinigit sa braso ang kanyang misis at halos kaladkarin na ito. Nagpaalam na rin sila sa mga kaanak ni Manong Peping at tuluyan nang nilisan ang lugar na iyon.

Napansin naman ni Rosa ang kakatwang ikinikilos ni Arman at ang tila pagmamadali nito na makaalis.

“Teka, Arman bakit ba parang madaling-madali ka?” sambit ni Rosa.

“Ang mga bata lang ang iniisip ko. Gabi na at wala silang kasama sa bahay. Kailangan na nating makauwi,” ang palusot na sagot ni Arman.

“Pansin ko parang hindi ka komportable kanina kay Temyo. Akala ko ba magkakilala kayo. Saka mukha naman siyang mabait ah,” sabi ni Rosa.

“Mabait? Hindi mo pa siya kilala Rosa para masabi yan,” ang tugon naman ni Arman.

“Ano bang sinasabi mo Arman, hindi kita maintindihan,” ani Rosa.

“Basta. Huwag ka na lang magtitiwala agad sa kung sinu-sino,”  ang sabi na lamang ni Arman upang matapos na ang kanilang usapan.

Hindi na nag-usisa pa si Rosa at pinagkibit-balikat na lamang ang sinabi ng kanyang asawa.

---

Makalipas lamang ang ilang araw ay inihatid na sa huling himlayan ang mga labi ni Manong Peping. Isang makulimlim na hapon nang ilibing ang matanda, tila nakikiisa ang langit sa pakikiramay sa mga naulila. Isa nga sa mga nakipaglibing ang mag-asawang Arman at Rosa.

Bago ibaba sa hukay ang kabaong ay isa-isang nag-alay ng bulaklak ang mga kaanak at kaibigan ng yumao. Gayon na lamang ang pagtangis ni Florita nang ialay niya ang tangan niyang bulaklak para sa matandang kumupkop at tumanggap sa kanya.

Matapos na mailibing ang yumaong matanda ay isa-isa na ring nagpaalam ang mga nakipaglibing. Nagpaalam na rin ang mag-asawang Arman at Rosa sa mga kamag-anak ng yumao. Sa huli ay nilapitan din nila si Florita upang aluin at kahit papaano ay pagaanin ang loob nito.

“Florita, magpapakabait ka kay Tiya Lusing ah,” ang bilin ni Arman.

“Opo, magpapakabait po ako at tutuparin ko po ang mga pangarap ko gaya ng pangako ko po noon kay Manong Peping,” tugon ni Florita.

“Kung nasaan man si Manong Peping, sigurado akong gagabayan ka niya,” ang sabi pa ni Rosa.

Tuluyan nang nagpaalam ang mag-asawa upang umuwi. Ngunit bago nila magawang lisanin ang sementeryong iyon ay namataan ni Arman si Temyo na nakatayo sa tabi ng mga nitso sa di kalayuan, nakatingin sa kanila at nakangisi.

Hindi maiwasan ni Arman ang makaramdam ng takot at kaba. Ngunit kailangan niyang magpakatatag upang maprotektahan ang kanyang pamilya mula sa panggugulo ni Temyo.

Itutuloy.

Kabanata 26: Palabas sa Entablado

Pagsapit ng Sabado ay muli ngang nagtungo si Arman sa eskwelahang pinapasukan ng anak niyang si Arnel. Dito ay kinatagpo nila ng gurong si Sir Emil ang school custodian na si Temyo.

“Buti naman at nandito na kayo. Hwag na tayong mag-aksaya ng oras,” ang bungad ni Temyo. Dinala niya ang dalawa sa loob ng school building at iniabot sa kanila ang mga kagamitan sa paglilinis na kanilang gagamitin. “Walisan ninyo ang buong pasilyo at pagkatapos ay lagyan ninyo ng floor wax ang sahig,” ang utos ni Temyo sa dalawa.

Agad namang tumalima ang dalawa at kinuha ang mga walis tambo upang maumpisahan nang walisan ang kahabaan ng pasilyo. Ngunit hindi nasisiyahan si Temyo sa basta pag-uutos lamang sa dalawa. Nais niyang maging mas kapanapanabik ang mga tagpo.

“Teka lang, Arman. Bago ka mag-umpisa sa trabaho eh dapat magpalit ka muna ng uniporme,” sambit ni Temyo.

“Anong uniporme naman yang sinasabi mo?” pagtataka ni Arman.

“Ang unipormeng para sa’yo, walang damit. Hehehe!” ang tatawa-tawang tugon ng malupit na katiwala. “Sya, hubad na.”

Nanlisik ang mga mata ni Arman sa narinig at tinitigan nang masama si Temyo.

“Oh bakit? May angal ka?” paghahamon ni Temyo.

“Kailangan pa ba talaga yan, Temyo. Hindi pa ba sapat na sinusunod namin ang lahat ng mga utos mo,” apela naman ng gurong si Emil.

“Tsss! Kunwari ka pang bakla ka eh gustung gusto mo namang makitang nakahubad tong si Arman, di ba?” pakli ni Temyo.

Natigilan si Emil sa mga sinabing iyon ni Temyo at hindi nakakibo, tila napahiya dahil alam niya sa kanyang sarili na may katotohanan ang patutsadang iyon sa kanya ng katiwala.

“Hayaan mo na, Sir Emil. Eh mukhang tuwang tuwa rin naman itong si Temyo na makita ang etits ko. Palibhasa maliit yung kanya,” panlilibak ni Arman. Tinitigan niya ang katiwala at ngumisi sabay sabing, “O baka naman bakla rin siya.”

Nagpanting ang tainga ni Temyo sa narinig. Bigla niyang sinunggaban si Arman at hinablot ang kwelyo ng suot nitong kamiseta. Bakas ang matinding galit sa mga mata ni Temyo. Ngunit hindi natinag ang barakong si Arman at nakipatitigan din nang matalim.

“Sinong bakla?! Hindi ako bakla at hindi ako kagaya ng titser na yan!” galit na sigaw ni Temyo.

“Hindi ka naman mabiro. Eh di hindi ka bakla kung sa hindi, hwag kang pikon,” mapanuyang sambit ni Arman.

“Hwag mo akong hinahamon. Baka nakakalimutan mo, hawak ko ang sikreto niyong dalawa,” pagbabanta ni Temyo sabay tulak kay Arman.

Hindi naman natinag sa pagkakatindig ang matikas na barako at tinawanan lamang ang naging reaksyon ni Temyo.

“Kuya Arman, tama na. Tapusin na lang natin ang gawain natin ngayon,” ang sabi naman ni Emil.

“Ikaw, Emil, tutal panay ang dada mo, baka gusto mo ring maghubad,” ang sabi ng malupit na custodian sa guro.

Labis na ikinabigla ni Emil ang sinabing iyon ni Temyo, bakas ang pagkabalisa sa kanyang mukha.

Isang malupit na ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Temyo. “Sige, para mas masaya, parehas kayong maghuhubad,” nakangisi niyang sambit.

“Temyo, hwag namang ganyan. Susundin ko naman lahat ng utos mo eh,” pagmamakaawa ng guro.

“Hwag mo nang idamay si Sir Emil. Ako naman itong pinaghuhubad mo, di ba?” bulalas ni Arman. Agad niyang hinubad ang pang-itaas niyang kamiseta dahilan upang tumambad ang maskulado niyang pangangatawan. “Ayan, gaya ng gusto mo,” sambit ng barako.

“Nagbago na ang isip ko. Ang gusto ko parehas kayong maghubad,” ang sabi naman ni Temyo. “Sir Emil, ano pang hinihintay mo? Hubad na.”

Nagkatinginan sila Arman at Emil, bakas ang labis na pagkabahala sa mukha ng guro.

“Ang sabi ko, hubad!” bulyaw ni Temyo.

Dahil sa takot at pagkataranta ay tuluyan na ring hinubad ni Emil ang pang-itaas niyang kamiseta. Pinagkrus niya ang mga braso at pilit na tinatakpan ang hubad at balingkinitan niyang katawan.

“Maghuhubad din pala kayo, ang dami niyo pang sinasabi,” pakli ni Temyo. “Oh, yung pang-ibaba niyo naman at huwag kayong magtitira ng kahit anong damit sa katawan niyo ha,” utos pa niya sa dalawa.

Napilitan sila Arman at Emil na hubarin ang kani-kanilang mga pantalon. Hiyang-hiya ang gurong si Emil dahil sa kanyang ayos at pilit na tinatakpan ang kanyang kahubaran ngunit wala naman siyang magawa kundi sumunod sa nais ni Temyo kapalit nang hindi pagbunyag sa nalalaman nitong eskandalo.

Hanggang sa tuluyan na ring hinubad nila Arman at Emil ang kanilang mga panloob. Kapwa na ngayon hubo’t hubad ang dalawa. Agad na pinagdikit ni Emil ang kanyang mga hita at pilit na ikinukubli ang kanyang maselang bahagi. Lalong namula ang kanyang mukha dahil sa labis na kahihiyan. Halos naisin ng guro na lamunin na lamang siya ng lupa. Mabuti na lamang at walang ibang tao sa eskwelahan nang mga sandaling iyon na maaaring makakita sa kanilang kahubaran. Ngunit hindi pa rin maiwasan ng kaawa-awang guro na makaramdam ng pagkapahiya at tila pagyurak sa kanyang pagkatao.

Ngiting demonyo si Temyo habang pinagmamasdan ang dalawa. “Ayan, ayos na. ’Yan ang uniporme niyo ngayong araw. Hehehehe!” Kinumpiska ni Temyo ang mga hinubad nilang damit. “Ituloy niyo na yang pagwawalis niyo,” utos niya sa kanila.

Ipinagpatuloy nga nila Arman at Emil ang pagwawalis habang wala silang suot na anumang saplot sa katawan. Tuwang-tuwa naman ang sadistang katiwala na si Temyo, panay ang pagngisi at pagtawa habang pinanunuod ang dalawa.

Natuon muli ang atensyon ni Temyo kay Emil na ngayo’y hiyang-hiya pa rin sa kanyang kahubaran. “Ang kinis mo talaga, Sir Emil, para kang babae. Ano bang gamit mong sabon?” panunukso niya. “Pati puwet mo ang kinis ah, ang tambok pa. Hehehe!” komento pa ni Temyo.

Lalong napahiya si Emil sa mga komento ni Temyo at halos magkulay-kamatis ang kanyang mukha. Tuwang-tuwa naman ang sadistang katiwala sa ginagawang panunukso sa guro.

Dahil sa mga sinabing iyon ni Temyo ay hindi naiwasan ni Arman na mapatingin kay Emil. Napansin niya ang makinis at maputing kutis ng guro na ngayo’y lantad sa kanyang paningin. Mamula-mula pa ang balat ng guro dahil sa init at dala na rin ng matinding hiya. Balingkinitan ang pangangatawan ni Emil kaya’t kung titignan mula sa likuran ay aakalain mong babae siya. Napansin din ni Arman ang matambok na puwet ng guro. Hindi maipaliwanag ng barako ngunit parang nakaramdam siya ng init at libog. Bigla na lamang pumintig ang kanyang titi na animo’y may sariling buhay. Umiwas na lamang ng tingin si Arman bago pa siya tuluyang madarang.

Habang abala ang dalawa sa pagwawalis, si Temyo naman ay paupo-upo lamang at para bang amo kung umasta habang nagmamasid sa kanilang mga gawain. Napansin niyang may kabagalan ang ginagawang pagwawalis ni Emil. Pilit pa rin kasing tinatakpan ng guro ang kanyang pribadong bahagi habang nagwawalis.

“Sir Emil, bilis-bilisan mo naman dyan,” penenermon ni Temyo sa guro.

Hindi na kumibo pa si Emil at mas binilisan na lamang ang pagkilos sa abot ng kanyang makakaya. Ang isa niyang kamay ay nananatili pa ring nakatakip sa kanyang pribadong bahagi.

“Tinatakpan mo pa kasi yang pototoy mo eh. Di mo gayahin si Arman, tignan mo, balewala sa kanya kahit nakabuyangyang ang lawit niya,” ang tatawa-tawang sambit ni Temyo. “Sa bagay, may maipagmamalaki naman talaga itong si Arman. Eh dapat nga sa ganyang katawan ay hindi na pinagsusuot ng damit,” pagbibiro pa ni Temyo.

Hindi na pinansin pa ng dalawa ang panunuya ni Temyo at nagpatuloy na lamang sa kanilang gawain.

“Sir Emil, pasensya ka na. Gusto ko lang namang asarin itong si Temyo nang makaganti man lang sa kanya. Hindi ko naman akalaing mapipikon siya nang gayon at dinamay ka pa tuloy,” paghingi ng paumanhin ni Arman sa guro.

“Hindi mo kailangang humingi ng pasensya, Kuya Arman. Parehas lang naman tayong biktima ng panggigipit ni Temyo,” ang sabi ni Emil.

Kapwa pawisan ang dalawa matapos walisan ang kahabaan ng pasilyo. Nangingintab sa pawis ang kanilang hubad na mga katawan. Mas lalo namang tumingkad ang morenong kulay ng balat ni Arman at mas lumitaw ang mga hulma ng matitigas na muscle sa kanyang katawan.

Matapos walisan ang pasilyo ay sunod nilang pinahiran ng floor wax ang sahig nito. Upang mapabilis ang trabaho ay naghati ang dalawa sa gawain. Si Arman sa kaliwang panig ng pasilyo at si Emil naman sa kanan.

Napalingon si Arman kay Emil at napansin ang ayos nito na nakatuwad habang nagpapahid ng floor wax sa sahig. Kapansin-pansin ang matatambok na pisngi ng kanyang puwet at dahil nakatuwad ang guro ay halos sumilip na rin ang butas nito na halos walang kabuhok-buhok.

Nakaramdam ng pag-iinit si Arman at hindi niya mapigilan ang pagpintig ng kanyang ari, tila nagigising at nabubuhay ang alaga niyang ‘sawa’. Agad na iniwas ni Arman ang kanyang paningin ngunit hindi pa rin niya mapigilan ang unti-unting pagtigas ng kanyang ari. Minabuti ni Arman na tumungo muna sa palikuran.

“Hoy, san ka pupunta?” paninita ni Temyo.

“Iihi lang muna ako,” ang sagot ni Arman. Hindi na lumingon pa ang barako at agad nang nagtungo sa malapit na palikuran. Itinutok niya sa inidoro ang naninigas niyang burat at tuloy nang umihi. Nakatulong ito upang kahit papaano ay mapahupa ang paninigas ng kanyang ari.

“Ano Arman, mukhang naninigas si junior ah,” pabirong hirit ni Temyo.

Paglingon ni Arman ay naroon sa may pintuan ng palikuran si Temyo, sinundan pala siya nito. “Hwag mo ngang pinakikialaman ang burat ko,” ang sabi ni Arman habang pinapagpag ang ari niya na bahagya pa ring naninigas.

“Aminin mo na kasi, tinigasan ka sa baklang titser na yon,” malademonyong bulong ni Temyo.

“Ano ba talagang gusto mo Temyo? Tigilan mo na kami ni Sir Emil!” Hindi na nakapagpigil ng galit si Arman. Bigla niyang sinunggaban si Temyo at kinorner sa isang sulok. “Tumigil ka na kung hindi ay baka mapatay kita!” Iniamba ni Arman ang kanyang kamao at akmang sasapakin na si Temyo.

Mabilis namang umaksyon si Temyo at walang anu-ano’y dinakma ang gasantol na mga bayag ni Arman. “Sige, subukan mo, babasagin ko talaga tong itlog mo,” pagbabanta ni Temyo sabay pisil sa malalaking bayag ng barako na ngayo’y bihag ng kanyang kamay.

“Auugghh!” Napangiwi at napaigtad si Arman.

“Wala ka sa posisyon para takutin at pagbantaan ako! Kilala ko ang pamilya mo. Dito sa eskwelahang ito nag-aaral ang anak mong si Arnel. At ang asawa mo naman, madali ko na lang siyang mahahanap lalo ngayo’t kilala ko na siya. Anumang oras ay pwede kong ibunyag sa kanila ang namagitan sa inyo ni Emil,” saad ni Temyo.

“Walanghiya ka, hwag mong idadamay ang pamilya ko!” angil ni Arman.

“Kung ayaw mo silang madamay, pwes magpakabait ka at sundin ako! Naiintindihan mo?!” Hinigpitan ni Temyo ang pagkakahawak niya sa mga bayag ni Arman.

“Aaaahhh!” hiyaw ni Arman dulot ng ginawang pagpiga ni Temyo sa kanyang mga bayag.

“Ano? Naiintindihan mo ba? Sagot!” Muling piniga at nilamutak ni Temyo ang mga bola ng barako.

“Aaaauuuggghhh!” Halos malukot ang mukha ni Arman sa pagpalahaw. “Oo na… Oo na… Sige na… Aaaahhh!” Sa kabila ng angkin niyang tikas at lakas ay wala siyang kalaban-laban gayong ang pinakamaselang bahagi ng kanyang katawan ang pinuntirya ni Temyo.

Bago tuluyang pakawalan ni Temyo ang mga bayag ni Arman ay tinampal niya ang mga iyon kaya’t muling napahiyaw sa sakit ang barako.

“Aaaahhh!” Halos mapaluhod si Arman sa matinding kirot na gumuhit sa kanyang sikmura.

“Bumalik ka na doon at tapusin ang gawain niyo,” utos ni Temyo.

Hindi pa man lubos na nakakabawi mula sa kirot ay tumindig na si Arman at lumabas mula sa palikurang iyon. Naglakad siya pabalik sa may pasilyo upang maipagpatuloy na ang kanilang gawain.

Napansin ni Emil na tila may iniinda si Arman. “Kuya Arman, ayos ka lang? Parang narinig din kitang sumigaw kanina. Anong nangyari?” pag-uusisa ng guro.

“Ah, eh wala yon Sir Emil. Hwag mo akong intindihin. Tapusin na lang natin itong pinapagawa ni Temyo,” ang sabi na lamang ni Arman.

Nagpatuloy ang dalawa sa pagpapahid ng floor wax sa sahig. Nang matapos ay pinasadahan naman nila ito ng bunot upang mas lalo itong kumintab.

Ininspeksyon ni Temyo ang natapos na gawain ng dalawa at nasiyahan naman siya sa kinalabasan nito. “Ayos, ang kintab ng sahig ah,” komento ni Temyo habang pinagmamasdan ang kahabaan ng pasilyo. Sa kintab ng sahig ay halos makita na niya ang kanyang repleksyon dito. “Dahil dyan, may gantimpala kayo sa akin. Halikayo at doon tayo sa may stage,” ang sabi niya sa dalawa.

Batid nila Arman at Emil na may kung ano na namang pinaplano itong si Temyo gayunpaman ay wala naman silang magawa kundi sumunod sa kanya. Gaya ng nais ni Temyo ay nagtungo nga sila sa entablado ng eskwelahan. Pinaakyat sila ni Temyo sa entablado na parang mga estudyanteng bibigyan ng medalya.

Kapwa hubo’t hubad pa rin sila Arman at Emil nang umakyat sila sa entablado. Mabuti na lamang at walang ibang tao sa eskwelahan dahil kitang-kita sila gayong ang naturang stage ay nasa gitna ng school grounds.

“Tuwad,” pag-uutos ni Temyo kay Emil.

“T-Temyo, ano to? Bakit?” sambit ng guro.

“Sabi ng tuwad eh!” pagtataas ng boses ni Temyo.

Sa takot ay napilitan na rin ang guro na sumunod. Ngayon ay nakaluhod siya habang nakatukod ang mga braso at siko sa sahig.

“Sige pa, iusli mo pa yang pwetan mo,” ang sabi pa ni Temyo.

Nahihiya man ay wala nang magawa si Emil kundi sumunod sa nais ni Temyo. Mas lalo pa niyang pinausli ang ibabang bahagi ng kanyang katawan. Sa ayos niyang iyon ay lantad ang matatambok na pisngi ng kanyang puwet gayon din ang butas nito na malarosas ang kulay.

Sumipol si Temyo sa nasaksihan sabay tapik at pisil sa matatambok na pisngi ng puwet ni Emil.

“Aaahhh…” Napaanas si Emil dahil sa ginawang iyon ni Temyo.

“Temyo! Ano ba yang ginagawa mo kay Sir Emil!” angil ni Arman sa nasaksihang pinaggagawa ng custodian sa kaawa-awang guro.

Ngingisi-ngisi si Temyo habang may kinukuhang kung anong bagay mula sa kanyang bulsa. Iyon ay isang botelya ng langis. Binuksan niya iyon at binuhusan ng ilang patak ang nakalantad na hiwa ng puwet ni Emil.

“Aaaahhh…” Napaigtad ang guro nang maramdaman ang mainit at madulas na likido na tumulo at gumuhit sa kanyang bukana. Lalong namula ang kanyang mukha na ngayo’y hindi niya alam kung kaya pa niyang iharap gayong kahiya-hiya ang kanyang lagay.

“Arman, nakikita mo naman siguro yang matambok na puwet ni Sir Emil, ano? Gusto kong laruin mo ng kamay mo ang hiwa niya,” ang sabi ni Temyo sa barako.

“Ano? Gago ka ba?” bulalas ni Arman na labis ang pagkabigla sa kanyang narinig.

“Akala ko ba nagkaintindihan na tayo? Sundin mo na lang ako kung ayaw mong ibunyag ko ang sikreto niyo,” ani Temyo.

Wala nang nagawa ang barako kundi sumunod sa nais ng sadistang katiwala. Sinimulang hagurin ng kaliwang kamay ni Arman ang hiwa ng puwet ni Emil. Ramdam niya ang dulas na dulot ng langis na ibinuhos dito gayundin ang init na nagmumula sa katawan ng guro.

“Sige pa, laruin mo pa ng mga daliri mo,” pag-uudyok ni Temyo.

“Aaaahhh… Aaahhh… Hmmm…” Hindi naman mapigilan ni Emil ang mga anas at impit na halinghing habang ramdam niya ang mga daliri ng barakong si Arman na humihimas at dumudulas sa kanyang bukana.

Tuloy lamang si Arman sa ginagawang paghaplos at paghagod sa madulas at mainit-init na hiwa ng guro na napagigitnaan ng dalawang matatambok na pisngi. Hindi maintindihan ni Arman ngunit tinatablan din siya sa ginagawa niya kay Emil. Ramdam niya ang pagpintig ng kanyang ‘sawa’ na unti-unti na namang nagigising at nabubuhayan ng dugo. Para kasing isang matambok na puke ang hiwa ng guro at kanya ito ngayong hinahagod at kinakamay.

“Sige, ngayon naman sundutin mo ng daliri ang butas niya,” pag-uutos ni Temyo.

Nagdalawang-isip pa si Arman kung susundin ba niya ang nais ni Temyo, ngunit sa huli ay napilitan na rin siyang tunalima. Sinundot ng kanyang hintuturo ang butas ng guro na tila isang munting bulaklak na naghihintay ng pamumukadkad.

“Aaaahhh!” Napaungol nang malakas ang guro dahil sa pagsundot ng daliri ni Arman sa kanyang butas.

Tila lalo namang nalibugan ang barakong si Arman nang marinig ang ungol ng guro na para bang isang birhen na hindi pa nagagalaw ng sinuman.

“Sige pa, kadyutin mo ng daliri mo,” ang sabi pa ni Temyo na parang demonyong bumubulong at nang-uudyok kay Arman.

Nag-urong sulong ang daliri ni Arman sa butas ni Emil dahilan upang lalong mapaungol ang guro.

“Dagdagan mo pa ng isang daliri,” utos muli ni Temyo.

Sumunod naman si Arman at ipinasok na rin maging ang kanyang hinlalato sa butas ng guro. Nakatulong ang dulas na dulot ng langis upang madaling maipasok ang dalawa sa kanyang mga daliri.

“Aaaahhh… Aaaahhh… Aaahhh…” Panay ang pag-ungol ni Emil dulot ng ginagawang pagdadaliri sa kanya ni Arman.

Hindi na napigilan ni Arman ang kanyang libog at tuluyan nang nanigas at tumindig ang dambuhala niyang burat. Gabakal sa tigas at pumipintig-pintig ang maugat nitong kahabaan. Tila tumatango naman ang bilugan nitong ulo. Napangisi si Temyo nang makita ito.

“Nakasaludo na si junior ah, mukhang handang-handa na sa laban,” nakangising sambit ni Temyo. “Ngayon, Arman, gusto kong kantutin mo si Emil,” ang utos ng malupit na custodian.

Kapwa nabigla ang dalawa sa sinabing iyon ni Temyo.

“Ano? Seryoso ka ba?” bulalas ni Arman.

“Mukha ba akong nagbibiro?” sambit ni Temyo sabay tingin nang matalim kay Arman. “Ano? Kakantutin mo ba yang si Emil o pasasabugin ko ang sikreto niyo?” pagbabanta niya sa dalawa.

“K-Kuya Arman. G-Gawin na lang natin ang gusto ni Temyo,” pakiusap ni Emil.

Hindi malaman ni Arman ang gagawin. Nagtatalo ang kanyang isip at kalooban. Sinasabi ng kanyang konsensya na mali ito ngunit iba ang dinidikta at reaksyon ng kanyang katawan. Sa huli ay napilitan na rin ang barako na sundin ang malupit na katiwala kapalit ng hindi pagbunyag sa sikretong nalalaman nito. Hinugot ni Arman ang kanyang mga daliri mula sa butas ng pwet ni Emil. Umi-squat siya sa bandang likuran ng nakatuwad na guro at itinutok ang naninigas niyang burat sa butas nito.

“Maghanda ka, Emil. Malaking burat ang papasok sa’yo. Hehehe!” panunuya ni Temyo habang binubuksan ang hawak niyang botelya ng langis. Muli niyang pinatakan ng langis ang puwet ni Emil at gayundin ang dambuhalang tarugo ni Arman.

Napalunok na lamang ang guro. Hindi na lingid sa kanyang kaalaman kung gaano kalaki ang ari ni Arman. Kung sa pagsubo pa lamang nito ay halos mabulunan na siya noon, paano pa kaya kung pasukin nito ang kanyang puwet.

“Sige na, kantutin mo na yang baklang yan,” ang utos ni Temyo kay Arman.

Hindi na bago kay Arman ang kumantot ngunit bagong karanasan para sa kanya ang gawin ito sa mismong entablado ng eskwelahan. Hinawakan ng kanyang mga kamay ang magkabilang baywang ni Emil bilang suporta sa kanilang posisyon, at sinimulan na niyang pasukin ang butas ng nakatuwad na guro. Nakatulong naman ang dulas ng langis upang mabilis na maipasok ang ulo ng kanyang burat.

“Aaaahhh!” Malakas na hiyaw ni Emil nang pasukin siya ng burat ni Arman. Ulo pa lamang ang naipapasok ay napahiyaw na ang guro. Bakas sa paglukot ng kanyang mukha ang sakit na nadarama dahil sa malaking laman na umulos sa kanyang butas.

Saglit na huminto si Arman at hinayaan munang nakapasak ang ulo ng kanyang burat upang masanay ang butas ni Emil sa laki nito. Nang mapansing hindi na gaanong nasasaktan ang guro ay dahan-dahan nang isinulong ni Arman ang kanyang kargada.

“Aaaahhh!” Muling napahiyaw si Emil sa matinding sakit.

“Konting tiis lang, Sir Emil,” sambit ni Arman. Tuloy-tuloy niyang ipinasok ang dambuhala niyang burat sa masikip na butas ng guro hanggang sa halos kalahati na ng naninigas nitong kahabaan ang nakapasok.

Isang malakas na hiyaw ang muling namutawi sa mga labi ni Emil ngunit hindi natinag ang barakong si Arman na tuluyan na ring nadala ng libog at tawag ng laman. Patuloy na isinaksak ng barako ang naninigas niyang tarugo sa lagusan ng guro. Lagpas kalahati na ng syete pulgada niyang burat ang nakapasok ngayon sa butas ni Emil.

Bahagyang iniurong ni Arman ang kanyang burat tapos ay inabante ulit ito at muling umulos. Panay ang pag-atras-abante at pag-ulos ng dambuhala niyang tarugo sa lagusan ng guro.

Kung kanina ay panay ang pagpalahaw ni Emil sa sakit, ngayon ay hindi niya mapigilan ang mapaungol sa sarap ng ginagawang pagbarurot ni Arman sa kanyang butas. “Aaaahhh… Aaaahhhh… Hhhmmm…”

Lalong nalibugan si Arman nang marinig ang mga impit na ungol ng guro. Mas pinagbuti pa niya ang ginagawang pagbarurot sa masikip na lagusan nito.

“Oooohhh… Oooohhh… Ooohhhh…” Hindi na rin mapigilan ni Arman ang mapaungol habang pabilis nang pabilis ang ginagawa niyang pagkantot kay Emil.

Hindi naman maalis ang paningin ni Temyo sa dalawa, ngising demonyo habang pinapanood ang pagkakantutan nila na parang mga aso sa mismong entablado ng eskwelahan.

Tila isang musika ang sabayang pag-ungol nila Arman at Emil, kasunod pa ang tunog na likha ng pagsasalpukan ng kanilang mga balat. Plok…plok…plok…plok… Kapwa pawisan ang dalawa sa matinding init na bumabalot sa nagniniig nilang mga katawan. Napasabunot si Arman kay Emil at napaangat naman ang ulo ng huli sa sobrang sarap na nadarama.

“Ooohhh… Tangina! Sikip ng butas mo, Sir Emil… Oooohhh…” ang nasambit ni Arman. Panay ang pagkadyot ng kanyang balakang habang patuloy na umuulos ang dambuhala niyang burat sa masikip at mainit na lagusan ng guro. Mas diniinan pa ng barako ang ginagawang pag-ulos.

“Aaahhh! Kuya Armannn… Aaahhh…” ungol ni Emil na halos tumirik ang mga mata. Ramdam niya ang pamimigat sa kanyang puson habang paulit-ulit na umuulos ang dambuhalang burat sa kanyang kaibuturan. Di nagtagal ay tuluyang nilabasan si Emil nang hindi man lang hinahawakan ang kanya.

Ngunit hindi pa natatapos si Arman kaya’t patuloy pa rin ang ginagawa niyang pagbarurot sa butas ng guro. Mas binilisan at mas diniinan pa ni Arman ang pagkantot sa masikip na butas, bomba kung bomba. Siya namang pagkalog ng malalaki niyang bayag habang binabayo ang likuran ng guro. Ramdam niya ang masikip at mainit na lagusan na sumasakal sa naninigas niyang tarugo. Mas sumisikip pa ang butas sa tuwing hihinga nang malalim si Emil.

Nangingintab sa pawis ang mala-adonis na katawan ni Arman habang sige nang pagkantot sa gurong si Emil. “Ooohhh… Ooohhh.. Oooohhh…” Panay ang pag-ungol ng barako habang sarap na sarap sa ginagawang pagkantot. Tila isang pagtatanghal ang ginagawa nilang kantutan sa entablado ng eskwelahan.

Nanigas ang mga kalamnan ng barako at napaunat ang mga daliri sa kanyang mga paa. Ramdam niya ang presyon na namumuo sa kanyang puson, hudyat na malapit na siyang labasan. Napakadyot ang balakang ni Arman nang tuluyang sumambulat ang masaganang katas ng kanyang pagkalalaki.

“Oooohhh… Ooohhh…. Oooohhhh…” malakas na ungol ni Arman habang nilalabasan ng malakremang katas. Nakailang putok din ang barako. Napakarami at napakalapot ng masaganang tamod na ibinuga ng kanyang titi.

“Aaaahhh…” Napaanas si Emil nang maramdaman ang mainit at malapot na semilya ni Arman na dumilig at halos pumuno sa kanyang kaibuturan. Kung nagkataong babae si Emil ay paniguradong mabubuntis siya.

Humihingal at pawis na pawis si Arman matapos labasan. Saglit niyang hinabol ang kanyang hininga bago niya tuluyang hinugot ang kanyang burat mula sa butas ng puwet ni Emil. Dumaloy mula sa butas ng guro ang ilang patak ng malapot na katas na kanyang ibinuga sa loob nito.

Habol-hininga at lupaypay si Emil matapos ang pagniniig nila ni Arman. Ngayon niya naramdaman ang pagod at ang matinding kirot sa kanyang puwetan.

“Ayos! Ang gandang palabas! Hehehehe!” Ang sabi ni Temyo habang palibak na pinapalakpakan ang dalawa.

Tumindig si Arman at hinarap si Temyo. “Ano, masaya ka na ba, ha?” angil ng barako.

“Oh, bakit? Hindi ba kayo nasarapan? Iyan nga ang gantimpala niyo dahil maayos ang ginawa niyong paglilinis at pagfo-floorwax sa hallway,” ang sabi naman ni Temyo.

“T-Temyo, pakiusap. Gusto ko nang umuwi,” ang mangiyak-ngiyak na sambit ni Emil.

“Pwede naman na kayong umuwi dahil tapos na ang pinapagawa ko sa inyo,” ang sabi ni Temyo.

Tinitigan nang matalim ni Arman ang custodian. “Yung damit namin.”

“Ah, oo nga pala. Hehehe. Nasanay na akong makita kayong walang damit eh,” ani Temyo. Saglit siyang umalis at kinuha ang mga pinaghubaran ng dalawa. “Oh, ayan na ang mga damit ninyo.” Inihagis ni Temyo sa sahig ang mga damit nila Arman at Emil.

Agad na pinili ni Emil ang kanyang mga damit mula sa bungkos at mabilis na nagbihis. Matapos makapagbihis ay agad nang lumisan ang guro. Nangingilid ang luha sa kanyang mga mata habang patakbong umalis.

Hindi naman maiwasan ni Arman na maawa at mag-alala para sa guro.

“Tsss, kunwari pa. Sarap na sarap naman siya nung kinakantot kanina,” sambit ni Temyo.

“Sumosobra ka na, Temyo. Ni hindi mo man lang iginalang ang pagiging guro ni Sir Emil!” bulyaw ni Arman.

“Sino ba ’tong kumantot sa kanya? Hindi ba ikaw? Hehehe,” panunuya ni Temyo.

Natigilan si Arman sa sinabing iyon ni Temyo.

“Arman, Arman, Arman,” sambit ng custodian habang papalapit sa barako. “Hindi mo maikakaila ang angkin mong kalibugan,” ang sabi ni Temyo sabay kalabit sa burat ni Arman na bahagya pa ring naninigas.

“Ugh!” Napaigtad si Arman sa ginawang pagkalabit ni Temyo sa ulo ng nakalantad niyang burat. “Bakit mo ba ginagawa ’to Temyo? Ano ba talagang gusto mo?”

“Tinatanong mo kung anong gusto ko? Gusto kong parusahan ka dahil katulad ka rin niya. Kunwari ka pang may malasakit sa pamilya mo pero pareho lang kayo,” saad ni Temyo. Bakas ang matinding galit sa kanyang mga mata.

“Katulad niya? Sino ang tinutukoy mo?” pagtataka ni Arman.

Nanumbalik sa kasalukuyan ang diwa ni Temyo na tila napadpad sa malayong nakaraan. “Hindi na mahalaga yon,” sambit niya. “Sige na, umalis ka na. Layas!”

Nagkibit-balikat na lamang si Arman at tuloy nang kinuha ang kanyang mga damit. Matapos makapagbibis ay agad na rin siyang lumisan.

Naiwang mag-isa si Temyo na pinagmumunihan ang mga alaala ng nakaraan.

Itutuloy.

Kabanata 27: Pagbisita

Tumayo si Arnel kasabay ng kanyang mga kaklase upang batiin ang kanilang guro para sa susunod na asignatura.

“Good morning, Mister…” Natigilan ang buong klase at nagulat dahil imbis na si Emil ay si Teacher Shirley ang pumasok sa kanilang silid-aralan.

“Good morning, class,” pagbati ni Shirley sa mga estudyante.

“Good morning, Ms. Dimaano,” tugon naman ng klase at pagkatapos ay nagsipag-upuan na ulit sila sa kani-kanilang mga silya.

“May sakit si Mr. Santos kaya ako muna ang papalit sa kanya ngayong araw at magtuturo ng subject niya,” pagbibigay-alam ni Shirley sa klase.

Nang mga sumunod na araw ay hindi pa rin nakapasok si Emil kaya’t patuloy pa ring nag-substitute si Shirley upang gampanan ang kanyang teaching duties.

---

Isang gabi, habang naghahapunan ang mag-anak ay naikwento ni Arnel ang tungkol sa pagkakasakit ng guro nilang si Emil at ang ilang araw na niyang pagliban.

“May sakit daw po si Sir Emil at hindi makapasok kaya si Ma’am Shirley muna ang nagtuturo sa amin,” kwento ni Arnel.

“Ganon ba? Eh kamusta na raw siya?” pag-uusisa ni Arman.

“Hindi ko po alam ang lagay niya, Tay. Pero ang sabi nila baka sa susunod na linggo na raw po ulit makapasok si Sir Emil,” tugon ni Arnel.

Dahil sa narinig na balita ay hindi maiwasan ni Arman na mag-alala para sa butihing guro. Kahit papaano ay may pinagsamahan na rin sila ni Emil. Batid din niyang ang panggigipit sa kanila ni Temyo ay isa marahil sa mga dahilan kung bakit nagkasakit ang guro.

---

Pinagtanong-tanong ni Arman kung saan ang bahay ni Emil at may nakapagsabi naman sa kanya kung saan ito. Minabuti niyang bumisita at kumustahin ang lagay ng guro. Tinungo ni Arman ang lugar base sa sinabi ng mga napagtanungan niya. Di naman nagtagal at narating niya ang bahay ng guro. Maliit at simple lamang ang bahay ni Emil ngunit maayos naman at malinis ang paligid.

“Tao po! Tao po! Sir Emil! Sir Emil nandyan ka ba?” pagtawag ni Arman mula sa tarangkahan ng bahay.

Di naglaon at lumabas si Emil. Malalim ang kanyang mga mata at maputla ang kanyang mukha, halatang hindi pa maayos ang lagay ng guro. Sa kabila nito ay nilabas pa rin niya ang kanyang bisita at malugod na tinanggap. “Kuya Arman, ikaw pala. Halika, tuloy ka.” Binuksan ni Emil ang tarangkahan at pinatuloy sa loob ng bahay ang kanyang bisita.

“Kumusta ka? Nabalitaan kong may sakit ka raw,” ang sabi ni Arman.

“Ah, medyo sumama ang pakiramdam ko. Sa pagod at sa dami na rin ng iniisip siguro,” sambit ni Emil.

“Kasalanan ko yata. Eh mukhang napwersa kita nung nakaraan. Pasensya ka na,” paghingi ng paumanhin ni Arman.

Namula ang mukha ng guro at tila nahiya nang manariwa sa kanyang alaala ang mga naganap noong nakaraang Sabado. “Hwag na nating pag-usapan yon, Kuya Arman,” ang sabi ni Emil.

“Ah, eh sige, hwag na nating pag-usapan,” sambit ni Arman. Napansin niya ang mga nakahandang gulay at ilang hiwa ng baboy na nasa mesa. “Mukhang magluluto ka ha. Ano ba yang lulutuin mo?” pag-uusisa ni Arman upang baguhin ang paksa ng kanilang usapan.

“Ah, magsisigang ako ng baboy,” tugon ni Emil. “Kaya lang medyo nahilo ulit ako kaya nagpahinga muna ako. Mamaya ko na siguro lulutuin yan,” dugtong pa niya.

“Wala ka bang kasama rito na pwede mong utusan o makatulong sa pagluluto?”

“Mag-isa lang ako sa buhay, Kuya Arman, at wala rin naman akong ibang kasama dito sa bahay,” pagbabahagi ng guro. Mababakas ang bahid ng kalungkutan sa kanyang mga mata.

“Hayaan mo, Sir Emil, ako na ang bahalang magluto dito. Magpahinga ka na lang muna dyan,” ang sabi ni Arman.

“Naku, hwag ka nang mag-abala, Kuya Arman. Ako na ang magluluto mamaya, kaya ko naman. Palilipasin ko lang tong hilo ko,” nahihiyang pagtanggi ng guro.

“Maupo ka na lang dyan at magpahinga. Ako na ang bahala rito,” pagpupumilit naman ni Arman. “Ilang araw ka na rin daw hindi nakakapasok. Kailangan mong magpagaling nang sa gayon ay makabalik ka na sa eskwela at nami-miss ka na ng mga estudyante mo,” ang sabi pa niya.

Wala na ngang nagawa ang guro kundi tanggapin ang alok na tulong ni Arman. Malaki ang kanyang pasasalamat na may dumalaw at nagmalasakit sa kanya.

“Kaya lang hindi ako ganon kagaling magluto ah,” sambit ni Arman habang inihahanda ang mga sahog. “Pero mas mabuti na ito kesa naman sa hindi ka makakain. Kailangan mong kumain para manumbalik ang lakas at sigla mo,” ang sabi pa niya.

Dumiretso si Arman sa kusina at binuksan ang kalang de gaas. Matapos ay isinalang na niya rito ang kaldero upang pakuluan ang karneng baboy. Habang pinakukuluan ang karne ay hiniwa naman niya ang mga isasahog ditong gulay.

Habang abala si Arman ay minamasdan siya ni Emil na kasalukuyan namang namamahinga sa kanyang upuang tumba-tumba. Hindi maiwasan ng guro na mapangiti habang pinanunuod ang ama ng kanyang estudyante. Batid niyang sinsero ang pagtulong nito at ang ipinapakitang malasakit.

Upang basagin ang nakabibinging katahimikan ay nagkwento si Arman patungkol sa kanyang pamilya. Magiliw namang pinakinggan ni Emil ang mga kwentong ibinahagi ni Arman. Nadako ang paksa ng kanilang usapan kay Arnel. Naitanong ni Arman ang patungkol sa pag-aaral ng kanyang anak at kinumusta ang lagay nito sa klase.

“Mabait na bata si Arnel at masipag mag-aral. Kung minsan nga lang ay may pagkapilyo lalo na kapag kasama ang barkada, pero madali naman silang pagsabihan at sawayin,” saad ng guro. “Noon ngang naghalal kami ng class officers ay binoto siya ng mga kaklase niya bilang escort katambal ng muse nila. Palibhasa’y siya ang pinakagwapo at pinakamatangkad sa klase,” kwento pa ni Emil.

“Syempre naman. Aba’y kanino pa ba magmamana yon,” pabirong hirit ni Arman.

Nagpatuloy ang kanilang kwentuhan habang si Arman ay abala pa rin sa pagluluto. Sa kanilang pag-uusap ay naibahagi ni Emil ang ilang detalye ng kanyang buhay. May ilang taon na rin nang yumao ang kanyang mga magulang at wala naman siyang mga kapatid kaya’t mag-isa na lamang siyang namumuhay. Isang guro ang kanyang ina kaya’t pinangarap din niyang maging isang guro at sundan ang yapak nito.

Ilang sandali pa ang lumipas at naluto na rin ang sinigang na baboy sa sampalok. Inalalayan ni Arman si Emil patungo sa hapag-kainan at inihain na nga rito ang bagong lutong sinigang.

Agad namang tinikman ni Emil ang putaheng niluto ni Arman. Nakapagbigay ginhawa sa kanyang pakiramdam ang paghigop ng mainit nitong sabaw.

“Ano, masarap ba? Papasa na ba?” tanong ni Arman.

“Pasadong-pasado. Ang sarap!” tugon ni Emil. “Hindi mo naman sinabi, Kuya Arman,  masarap ka palang magluto.”

“Hehehe,” ngiti at tawa ang naging tugon ni Arman sa papuring natanggap.

“Salamat, Kuya Arman. Malaking bagay na nga yung dinalaw mo ako at kinumusta, heto’t pinagluto mo pa ako.”

“Walang anuman, Sir Emil. Basta magpalakas ka at magpagaling,” ang sabi naman ni Arman.

“Ikaw? Hindi ka ba kakain? Saluhan mo na ako rito,” anyaya ng guro.

“Eh, sige makikikain na ako at ginutom na rin ako,” sambit ni Arman.

At kanila ngang pinagsaluhan ang sinigang.

Matapos nilang makakain ay agad na ring kumilos si Emil upang ligpitin ang kanilang pinagkainan. Ngunit bigla siyang natumba at napaupo nang muli siyang makaramdam ng pagkahilo.

“Sir Emil!” bulalas ni Arman na agad humangos at inalalayan ang guro. “Anong nangyari? Ayos ka lang?”

“Medyo nahilo lang ulit ako,” ang mahinang tugon ng guro.

“Ikaw naman kasi, panay-panay ang pagkilos mo. Ako na ang bahalang magligpit dito,” ang sabi ni Arman.

Minabuti ni Emil na tumungo sa kanyang kwarto upang doon magpahinga habang si Arman naman ay iniligpit ang kanilang kinainan.

Matapos maisinop ang mesa ay sumilip si Arman sa kwarto ni Emil upang tignan ang lagay nito. Naabutan niyang nakahiga si Emil sa kama, balot ng kumot ang katawan. Napansin niya ang pamumutla ng mukha nito. Nagpasintabi si Arman at tuloy nang pumasok sa kwarto ni Emil. Nilapitan niya ang guro at sinalat ng kanyang kamay ang leeg nito. Halos mapaso ang kanyang kamay sa init.

“Sir Emil, inaapoy ka ng lagnat,” bulalas ni Arman. “May gamot ka ba sa lagnat? Kailangan mo nang inuman ng gamot yan.”

“Doon sa may medicine cabinet,” mahinang tugon ng guro sabay turo sa isang maliit na tokador sa sulok ng kwarto.

Agad na binuksan ni Arman ang maliit na tokador at hinanap ang gamot na para sa lagnat. Nang mahanap ay saglit siyang lumabas ng kwarto upang kumuha ng isang basong tubig. Pagbalik niya ay agad niyang pinainom ng gamot ang may sakit na guro.

Kaunting tubig lamang ang nainom ni Emil, sapat lang upang malulon niya ang tabletas. Nang iaabot na niya ang baso ay hindi sinasadyang dumulas ito mula sa kanyang kamay at kanyang nabitiwan. Mabuti na lang ay nasalo ni Arman ang baso kaya hindi ito nabasag, ngunit ang laman nitong tubig ay tumapon sa kanya. Basang-basa ang harapan ng kamisetang suot ni Arman dahil sa nangyari.

“Naku, pasensya na Kuya Arman,” paumanhin ng guro. “Mabuti pa ay magpalit ka ng damit. Kumuha ka na lang ng pamalit dyan sa cabinet. May malalaki naman akong T-shirt dyan na sa tingin ko ay kakasya sa’yo.”

Dahan-dahan ngang hinubad ni Arman ang nabasa niyang kamiseta at isinampay ito sa isang silya. Hindi naman maiwasan ni Emil na mapatingin sa maskuladong katawan ng barako na sa paningin niya ay tila isang nililok na eskulturang Griyego. Bawat bahagi nito ay larawan ng lakas, tikas, at tatag. Mula sa malalapad na balikat at makakapal nitong mga braso. Ang prominente nitong dibdib na animo’y sintigas ng pader, angkop para sa isang ‘haligi ng tahanan’. At ang kumpol ng mga kalamnan sa sikmura na para bang mga pandesal. Sadyang hindi maikakaila ang angking kakisigan ni Arman.

Binuksan ni Arman ang cabinet at akma nang kukuha ng kamisetang pamalit nang maramdaman niya ang mga kamay mula sa likod na yumapos sa kanyang katawan. Naramdaman niya ang init na mula sa balat ng guro nang idantay nito sa kanyang balikat ang mukha nito.

“Sir Emil!” pakli ni Arman na agad kinalas ang mga kamay na nakapulupot sa kanyang katawan. Umikot siya upang harapin ang guro. Hinawakan niya ang mga balikat ng guro at niyugyog na para bang ginigising ito mula sa pagkahibang. “Sir Emil, ano bang nangyayari sa’yo?”

Tinitigan ng namumungay na mga mata ni Emil ang makisig na lalaking nasa kanyang harapan. “Pagod na akong mag-isa at malungkot, Kuya Arman. Dito ka lang muna, samahan mo ako,” sambit niya.

“Ano ba yang mga sinasabi mo? Nagdedeliryo ka na yata sa taas ng lagnat mo,” sambit ni Arman.

“Dito ka lang, Kuya Arman. Hwag mo akong iwan,” sambit muli ni Emil. Bumaba ang kanyang tingin at napako ang kanyang mga mata sa makisig na katawan ng barako. Naglandas ang kanyang mga kamay patungo sa matikas nitong dibdib.

“Sir Emil, ano ba!” pananaway ni Arman na pilit inaalis ang mga kamay ng guro. Halos makiliti siya nang biglang ilapit ni Emil ang mga labi sa kanyang tainga.

“Pagbigyan mo na ako, Kuya Arman. Kahit ngayon lang. Pakiusap,” bulong ni Emil. Sinimulang himasin ng kanyang mga kamay ang matikas na dibdib ng barako.

“Sir Emil,” pakli ni Arman. Naisin man niyang patigilin ang guro sa ginagawa nito ay tila iba naman ang ninanasa ng kanyang katawan.

Nagpatuloy si Emil sa ginagawang paghimas sa matikas na dibdib ni Arman, panay ang paghaplos at paglamas sa dalawang masa ng maumbok na kalamnan na animo’y mga burol, tila sinusubok kung gaano katigas ang mga iyon.

“Ugh!” Napaigtad si Arman nang makalabit ng mga daliri ni Emil ang nakaalsa niyang mga utong.

Naglandas ang mga kamay ng guro sa iba’t-ibang bahagi ng kanyang katawan. Nariyang hinagod ang malapad niyang mga balikat, hinimas ang mga umbok ng muscle sa makakapal niyang mga braso, hanggang sa nagbalik sa matikas niyang dibdib at muling nilamas iyon. Nakaramdam ng pag-iinit ng katawan si Arman dahil sa ginagawang tila pagsamba ni Emil sa kanyang kakisigan. Unti-unting nagigising ang kanyang ‘alaga’ sa loob ng kanyang pantalon.

Bumaba ang mga kamay ni Emil patungo sa kumpol ng matitigas na kalamnan sa sikmura ng barako. Sinundan ng kanyang mga daliri ang linya ng buhok sa may puson hanggang sa marating ng kanyang kamay ang sinturera ng suot nitong pantalon. Akma niyang kakalasin ang butones nang pigilan siya ni Arman.

“Sir Emil, ano ba? Tama na!” pananaway ni Arman habang hawak niya ang mga kamay ng guro, pinipigilan ang balak nitong gawin.

“Kuya Arman, pagbigyan mo na ako… kahit ngayon lang…” malumanay na sambit ng guro, tila nagmamakaawa.

Hindi malaman ni Arman kung dahil ba sa awa o dahil sa init ng kanyang katawan kung bakit niya binitiwan ang mga kamay ni Emil at nagpaubaya sa nais nitong mangyari.

Tuluyang lumuhod si Emil sa harapan ni Arman at kinalas ang butones ng suot nitong pantalon. Binuksan niya ang zipper dahilan upang sumilip ang puting brief na suot ni Arman. Hinila pababa ni Emil ang pantalon hanggang sa malaglag ito sa paanan ng barako. Kitang-kita na ngayon ni Emil ang malaking bukol sa harapan ni Arman na natatakpan na lamang ng kapiranggot na tela. Hindi na nagpatumpik-tumpik pa si Emil at tuluyan na ring hinila pababa ang nalalabing saplot ng barako. Agad umigkas na parang spring ang nagngangalit na ‘alaga’ ni Arman, animo’y isang sawa na nakawala sa kulungan.

Halos mapakagat-labi ang guro sa pagkatakam habang pinagmamasdan ang dambuhalang tarugo na ngayo’y nasa kanyang harapan. Mahaba, mataba, sintigas ng bakal, at pumipintig-pintig. Inilapit ni Emil ang kanyang mukha sa nakalantad na ari ni Arman at nalanghap ang sangsang nito, ang pinaghalong amoy ng pawis at ang natural na amoy barako.

Hindi na nakapagpigil ang guro at tuluyang hinagkan ang ari ng maskuladong barako. Hinalik-halikan niya ang magkabilang singit ni Arman, hindi alintana ang amoy-pawis nito. Sunod namang pinunturya ng guro ang malalaking bayag na nakalambitin sa pagitan ng malatrosong mga hita ng barako. Sinapo niya ang dalawang bolang iyon sa kanyang kamay at marahang hinimas. Sa laki ng mga iyon ay hindi kataka-takang sagana ang mga ito sa imbak na tamod. Tila isang kabalintunaan na ang sensitibong mga organong ito ang siyang pinagmumulan ng pagkalalaki at birilidad ng barako.

“Oooohhh…. Uuuhhhmm…” Napahalinghing at halos magpapadyak si Arman nang halikan at dilaan ni Emil ang kanyang mga bayag. Ramdam niya ang matinding init na nagmumula sa labi ng guro dala na rin marahil ng lagnat nito.

Tumayo si Emil. Ang maskuladong katawan ng barako naman ang kanya ngayong pinupog ng halik at hinimod ng dila. Magmula sa leeg, pababa sa balikat, at nagtuloy sa matikas na dibdib kung saan nagtagal ang ginawang paghimod ng guro. Kung kanina ay mga kamay niya ang humahaplos sa katawan ng barako, ngayon naman ay ang mga labi at dila niya ang siyang lumalandas dito. Dinilaan at pinapak ni Emil ang malapasas na mga utong ni Arman, parang isang paslit na sumususo.

“Aaaahhh… Ooohhh…” Napaungol si Arman sa pagkakiliti habang panay ang paghalik ni Emil sa kanyang katawan, idagdag pa ang mainit na hininga ng guro na dumadampi sa kanyang balat. Mas tumaas ang libog ni Arman sa sarap at kiliti na nadarama. Lalong nanigas ang kanyang burat at mula rito ay sumirit ang ilang patak ng paunang katas.

Naglandas pababa ang mga labi ng guro at ngayo’y hinihimod ang mga ‘pandesal’ sa sikmura ng barako. Sinasalat ng kanyang dila bawat hulma at hiwa ng mga kalamnan. Nagpatuloy pababa ang guro hanggang sa marating muli ng kanyang mga labi ang maselang bahagi ng barako. Dinilaan ni Emil ang bilugang ulo ng naninigas na burat ni Arman at nalasahan ang alat ng pauna nitong katas.

“Aaahhh… Ooohhh…” ungol ng barako dahil sa ginawang pagdila ng guro sa ulo ng kanyang ‘sawa’.

Tuluyan na ngang isinubo ni Emil ang naghuhumindig na tarugo ni Arman. Halos mapunit ang kanyang mga labi sa laki nito. Pilit na isinubo ng guro ang dambuhalang burat sa abot ng kanyang makakaya, tila gutom na gutom.

“Aaaahhh… Tangina… Init ng bibig moooo… Oooohhh… Ooohhh…” ang namutawi sa bibig ni Arman habang nilalapa ng guro ang kanyang burat. Napakainit sa loob ng bibig ni Emil na mas lalo namang nagpalibog sa barakong ama.

Nagtaas-baba ang labi ni Emil sa naninigas na kahabaan, ninanamnam ang malaking laman na ngayo’y kanyang nilalantakan. Naglandas paitaas ang kanyang mga kamay at hinimas ang matikas na dibdib ng barako habang suso niya ang burat nito.

“Oooohhh…” ungol ni Arman nang lapirutin ni Emil ang kanyang mga utong.

Nakailang minuto rin ang ginagawang pagsuso ni Emil sa dambuhalang burat ng barako habang hinihimas ng kanyang mga kamay ang maskuladong katawan nito.

Bahagyang iniluwa ni Emil ang burat ni Arman hanggang sa ulo na lang nito ang nakapasok sa kanyang bibig. Dinilaan niya ang bilugang ulo habang nakababad ito sa mainit niyang bibig at sinipsip na parang lollipop.

“Aaaahhhh!” malakas na ungol ni Arman na napatingala at napapikit sa sobrang sarap at sensasyon na nadarama.

Patuloy si Emil sa pagsipsip sa ulo ng burat ni Arman, tila hinihigop ang lahat ng lakas nito. Sinilindro pa ng kanyang mga labi ang sensitibong ulo na lalong nagpabaliw sa barako. Muling bumulusok ang labi ni Emil at isinubo sa abot ng kanyang makakaya ang dambuhalang tarugo.

Napasabunot si Arman kay Emil at kumadyot ang kanyang balakang sabay sa ritmo ng pagtaas-baba ng labi ni Emil sa naninigas niyang kahabaan. “Oooohhh… Saraaappp… Ooohhhh… Oooohhh…” Panay ang pag-ungol ng barako habang sarap na sarap sa ginagawang pagkantot sa mainit na bibig ng guro. Nanigas ang kanyang mga kalamnan at napapakuyom ang mga daliri sa kanyang mga paa. Pakiramdam ni Arman ay lalabasan na siya anumang oras. Sa gigil niya ay naisagad niya ang pagakakasalaksak ng dambuhala niyang burat sa bibig ni Emil.

Halos mabulunan ang guro na pilit kumawala sa mahigpit na pagkakasabunot sa kanya ni Arman. Iniluwa niya ang nilalantakang burat at hinabol ang kanyang hininga.

“Tangina!” Napamura si Arman sa pagkabitin. Tila nagising ang halimaw na nagtatago sa kanyang katauhan. Hinigit niya sa balikat si Emil at pilit na itinayo. “Sinimulan mo, tatapusin ko,” ang sabi ng barako. Itinulak niya si Emil hanggang sa matumba at mapahiga ang guro sa kama. Mabilis niyang hinubaran si Emil hanggang sa wala nang matirang damit sa kanyang katawan. Tumambad ang maputi at makinis na kutis ng guro.

“Kuya Arman…” sambit ni Emil nang umibabaw sa kanya ang barako.

Hinila ni Arman ang mga binti ni Emil, ibinuka at ipinatong sa kanyang mga balikat. Tumambad ang matambok na puwet ng guro at ang butas nito na kumibot-kibot pa sa bawat paghinga niya. Lalong nalibugan si Arman nang makita ito. Dinuraan niya ang kanyang kamay at ipinahid sa butas ni Emil bilang pampadulas. Ipinasok niya ang dalawang daliri upang ihanda ang butas. Naramdaman niya ang init sa loob nito.

“Uuuuhhhmmmm…” Napaungol ang guro nang pasukin ng mga daliri ni Arman ang kanyang butas.

Nang maramdamang handa na ang butas ay hinugot na ni Arman ang kanyang mga daliri at pumosisyon sa ibabaw ni Emil. Muli niyang dinuraan at pinahiran ng laway ang paligid at ang mismong butas ng puwet ni Emil. Itinutok niya ang tirik na tirik niyang burat sa bukana ng guro at nagsimulang umulos.

“Aaaahhh!” malakas na hiyaw ni Emil nang tuluyang itarak ni Arman ang nagngangalit na burat sa kanyang butas. Nakapatong ang kanyang mga binti sa magkabilang balikat ng barako habang tuluy-tuloy siyang pinapasok ng dambuhalang tarugo nito. Napakapit na lamang sa unan si Emil, dama ang magkahalong sarap at sakit.

“Aaaahhh… Oooohhh…” Sarap na sarap naman ang barako sa pagkantot sa mainit at masikip na butas ng guro. Tuluy-tuloy ang pagkadyot ng kanyang balakang, gigil na gigil sa pagbarurot.

“Aaaaahhhh… Kuya Armannnn… Aaaaahhh…” Ang mga sumunod na ungol ni Emil ay hindi na dahil sa sakit kundi hatid na ng sarap na nadarama. Muling hinimas ng kanyang mga kamay ang maskuladong katawan ni Arman, sinasamba ang angking kakisigan ng barako habang kinakantot siya nito. Halos tumirik ang mga mata ni Emil sa sarap.

Ibinaba ni Arman ang mga binti ng guro at iniangkla sa magkabila niyang balakang. “Kumapit ka sa akin,” bulong niya sa guro.

Sumunod naman si Emil at kumapit sa mga balikat ni Arman.

Gamit ang buo niyang lakas ay binuhat ni Arman si Emil. Isinandal niya sa pader ang karga-kargang guro habang kinakantot nang patayo ang butas nito.

“Aaaaahhh… Aaaahhh…” Napahigpit ang kapit ni Emil sa mga balikat ni Arman habang binobomba siya ng kantot.

“Oooohhh… Oooohhh… Ohhhh…” ungol naman ni Arman na sarap na sarap sa ginagawang pagkantot.

Walang ibang maririnig sa kwartong iyon kundi ang sabayan nilang pag-ungol at ang pag-uumpugan ng pawisan nilang mga katawan.

Nang mangawit sa ganong posisyon ay muling inihiga ni Arman sa kama ang guro ng kanyang anak na ngayon ay kanyang binabayo.

“Aaaahhh… Sige paaa… Kuya Armannnn… Sige paaa… Aaaahhh…” tila pagmamakaawa ng guro na halos tirik na ang mga mata.

Mas binilisan at mas ginigilan pa ni Arman ang pagbarurot. “Malapit na koooo… Oooohhh… Heto na… Lalabas naaa…. Aaaahhhh… Aaaahhhh… Aaahhhh!” Nanginig ang pawisang katawan ni Arman nang tuluyang pumulandit ang masaganang katas ng kanyang pagkalalaki.

Napuno ng malalakas na ungol ang kwarto nang sabay na marating nila Arman at Emil ang kasukdulan. Tumalsik ang tamod ni Emil sa kanyang dibdib at puson, humalo sa kanyang pawis. Ramdam din niya ang mainit at malapot na tamod ni Arman na sumabog sa kanyang loob at pumuno sa kanyang kaibuturan.

Pawisan at habol-hininga ang dalawa matapos ang ‘bakbakan’. Kasabay ng unti-unting paglambot ng kanyang burat ay unti-unti ring napagtanto ni Arman ang mga nangyari. Muli na naman siyang nagpadala sa matinding kalibugan. Agad siyang bumalikwas ng tayo at nagbihis.

Si Emil naman ay nanatiling nakahandusay sa kanyang kama. “Kuya Arman…” pagtawag niya sa barakong nakaniig.

“Sir Emil…” sambit ni Arman. “Kung ano man ang namagitan sa atin, dala lang iyon ng init ng katawan. Kalimutan na lang natin na nangyari ito,” ang sabi pa niya.

Muling isinuot ni Arman ang nabasang kamiseta dahil kahit papaano ay natuyo na rin naman ito. Isa pa ay ayaw na rin niyang manghiram pa ng damit kay Emil. Nang maisayos ang sarili ay tuloy nang nagpaalam si Arman at nilisan ang bahay ng guro.

Hindi naman nakasamâ sa lagay ni Emil ang naganap na pagtatalik bagkus ay nakatulong pa nga ito upang bumuti ang kanyang lagay dahil nailabas ang init ng kanyang katawan. Sa kanyang pag-iisa ay pinag-isipan ni Emil ang mga nangyari nitong nakaraan, pinagmuni-munihang mabuti ang mga bagay… hanggang sa siya ay makapagdesisyon…

---

Pagdating ni Arman sa kanilang bahay ay naabutan niya ang panganay niyang si Arnel na inaalagaan ang bunsong si Miguel.

“Arnel, nasaan ang nanay mo?” tanong ni Arman sa kanyang anak.

“Lumakad na po, Tay. Pumunta na pong palengke,” tugon ng binatilyo.

“Umalis na siya? Ang sabi ko pa naman ay hintayin niya ako at nang masamahan ko siya sa pag-angkat ng paninda niya,” sambit ng ama.

“Ang tagal niyo raw po kasi eh,” ang sabi naman ni Arnel.

Di rin nagtagal at may tricycle na huminto sa harap ng kanilang bahay. Lumabas si Arman upang tignan iyon at tama nga ang kanyang hinuha—si Rosa nga ang sakay nito.

“Naku salamat ha, naabala pa tuloy kita,” ang sabi ni Rosa sa lalaking tumulong magbuhat ng mga pinamili niyang paninda.

Nagimbal si Arman dahil ang lalaking kasama ng kanyang asawa ay walang iba kundi Temyo.

Itutuloy…

Kabanata 28: Sa Kabukiran

Labis ang pagkabigla ni Arman nang makita ang misis niyang si Rosa na kasama si Temyo. Agad siyang humangos palabas ng kanilang bahay at sinalubong ang dalawa.

“Arman, mahal, nandito ka na pala,” sambit ni Rosa nang makita ang mister.

Hinigit ni Arman si Rosa at inilayo mula kay Temyo. “Bakit mo kasama si Temyo?” pagtatanong niya sa asawa.

“Nakasalubong ko kasi siya sa palengke kanina. Heto nga’t nagmagandang loob siya at inihatid ako gamit ang tricycle niya. Marami kasi akong mga bitbit na pinamili,” tugon ni Rosa.

Kinuha ni Arman ang mga bayong at supot na bitbit ni Temyo. “Ako na ang bahala rito. Sige na Temyo, makakaalis ka na,” ang sabi ni Arman.

“Arman naman, hindi mo man lang ba aaluking magmeryenda si Temyo. Tinulungan niya kaya ako at inihatid pa ko pauwi. Eh dapat nga ikaw ang katulong ko at kasamang namili, di ba? San ka ba kasi nanggaling at ngayon ka lang umuwi,” hirit ni Rosa.

“Oo nga, Arman, san ka ba nanggaling?” sabat ni Temyo.

Pasimpleng tinitigan nang masama ni Arman si Temyo. “May… May pinuntahan lang ako,” pagdadahilan ni Arman sa kanyang asawa.

“Sige na, ipasok mo na lang sa loob yang mga yan,” ang sabi ni Rosa sa kanyang mister. “Temyo, halika at magmeryenda ka muna sa loob,” anyaya naman niya kay Temyo.

“Hindi na, Rosa. Mauuna na ako at baka nakakaabala pa ako sa inyo,” ani Temyo.

“Naku, hindi pwede. Ano bang nakakaabala eh ako nga itong nang-abala sa’yo. Magmeryenda ka muna sa loob. Tamang-tama at may niluto akong ginatan dyan kanina. Kumain ka muna,” pagpupumilit ni Rosa. Nauna na siyang pumasok sa loob ng bahay upang maihanda na ang kanilang meryenda.

Tinitigan ni Temyo si Arman at ngumisi. “Narinig mo ang sinabi ng misis mo.” Tinapik niya ang balikat ni Arman at nagtuloy nang pumasok sa kanilang pamamahay.

Agad namang sumunod si Arman sa loob, bitbit ang mga pinamili ni Rosa.

“Arnel, kumusta?” bungad ni Temyo nang maabutan sa loob ng bahay ang binatilyong anak ng mag-asawa.

“Kuya Temyo, kayo ho pala. Ano hong ginagawa niyo rito sa’min?” pag-uusisa ng binatilyo.

“Nasalubong ko kasi ang nanay mo sa palengke kaya tinulungan ko na rin siya at inihatid pauwi rito sa inyo,” kwento ni Temyo.

“Arnel, ipasok mo muna si Miguel sa kwarto niyo. Doon muna kayo ha,” utos ni Arman sa kanyang anak.

Agad namang tumalima si Arnel at kinarga ang bunsong kapatid. Pumasok sila sa kwarto kung saan kasalukuyan ding natutulog si Robert.

Pagkapasok ni Arnel sa kwarto ay hinarap ni Arman si Temyo at kinompronta. “Anong ginagawa mo rito?” nagngingitngit na sambit ni Arman.

“Ganito mo ba ako pasasalamatan, ha? Tinulungan ko na nga yung asawa mo eh,” mapang-uyam na wika ni Temyo.

“Binabalaan kita, Temyo. Hwag mo lang kantiin ang mag-iina ko, sinasabi ko sa’yo, makikita mo kung paano ako magalit!” pagbibigay-babala ni Arman.

Ngumisi lamang si Temyo, hindi alintana ang pagbabanta sa kanya ni Arman. “Ikaw pa ang may lakas ng loob na magbanta? Ako ang mas may alas sa ating dalawa kaya hwag mo akong pagbabantaan. Kaya ko kayong siraing mag-asawa kung gugustuhin ko.”

“Walanghiya ka talaga!” angil ni Arman.

“Di bale nang walanghiya, hindi naman ako pumapatol sa bakla,” panlilibak ni Temyo.

Napakuyom ang kamao ni Arman dala ng matinding galit. Muntik na niyang masapak si Temyo kung hindi lang dumating ang kanyang misis upang tawagin sila at ipabatid na nakahanda na ang meryenda.

“Halina kayo at nakahanda na ang meryenda,” ani Rosa.

Pangisi-ngising tinungo ni Temyo ang silid-kainan kung saan inihain ni Rosa ang pagkain. Agad namang sumunod si Arman at hindi hiniwalayan ng tingin ang kanilang bisita, matamang binabantayan ang mga kilos nito. Isang maling galaw lang ni Temyo ay nakahanda si Arman na umaksyon upang protektahan ang kanyang pamilya.

“Mahal, gusto mo ba ng kape? Ipagtitimpla kita,” alok ni Rosa sa kanyang mister.

“Hindi na, unahin mo nang asikasuhin itong bisista mo at nang makaalis na,” tugon ni Arman.

“Ikaw Temyo, kape?” alok ni Rosa.

“Ah, sige. Salamat ha,” ani Temyo.

Saglit na umalis si Rosa at nagtungo sa banggerahan upang kumuha ng tasa at mainit na tubig para sa kape.

“Kalma lang, Arman. Lalo kang mapaghahalataan niyan sa mga kinikilos mo eh,” mapang-asar na sambit ni Temyo habang nilalantakan ang meryendang inihain sa kanya.

“Bilisan mo na lang ang pagkain mo at umalis ka na!” ang sabi naman ni Arman.

Di nagtagal at bumalik si Rosa dala ang tasa ng kape na para sa kanyang bisita. “Heto na ang kape, Temyo,” sambit niya.

Tila nananadya naman si Temyo at mas tinagalan pa ang pagkain. Nang maubos ay humingi pa siya ng isa pang takal ng ginatan. “Ang sarap ng ginatan mo, Rosa. Hindi na ako mahihiyang humingi ulit ha,” sambit ni Temyo.

“Oo naman. Heto pa, marami pa rito kung gusto mo,” magiliw namang tugon ni Rosa habang inihahain ang ikalawang takal ng ginatan. Walang kaalam-alam ang butihing maybahay sa tunay na kulay at pakay ng kanilang bisita, walang kamalay-malay na nagpapasok siya ng isang ulupong sa kanilang tahanan.

“Nga pala, tutal ay nandito na rin lang ako, eh may ipapakisuyo sana ako kay Arman,” ang sabi ni Temyo sabay baling kay Arman.

“Ano naman yon?” pag-uusisa ni Rosa.

“Kinuha kasi ako ni Mang Badong para gumawa ng maliit na kubol na silungan ng mga magsasaka sa bukirin niya,” saad ni Temyo. “Eh sa totoo lang hindi naman talaga ako maalam sa pagkakarpintero kaya hihingi sana ako ng tulong kay Arman,” dugtong niya.

“Bakit kasi tinanggap mo yung trabaho eh hindi ka naman pala marunong,” patutsada ni Arman.

“Sayang kasi yung bayad. Nagkataon ding kailangan ko ng pera ngayon kaya pinatos ko na,” paliwanag ni Temyo na animo’y isang maamong tupa.

“Ano Arman, matutulungan mo ba si Temyo?” sambit ni Rosa.

“Hindi ko alam. Marami kasi kaming gawa ngayon sa construction at may mga tanggap din akong trabaho sa palengke,” tugon ni Arman.

“Sige, ayos lang Arman kung hindi mo ako matutulungan,” ani Temyo. “Pero siguro dapat ay malaman ni Rosa ang tungkol sa’yo—”

“Teka!” bulalas ni Arman upang putulin ang kung ano mang sasabihin ni Temyo. “Mukhang pwede ko namang isingit ’yan sa mga gawain ko,” ang sabi niya.

“Talaga? Naku, mabuti naman kung ganon!” pagbubunyi ni Temyo at nagawa niyang mapasunod si Arman sa kanyang nais.

“Eh, Temyo, ano naman yung sasabihin mo na dapat kong malaman?” pagtatanong ni Rosa.

“Ah, iyon ba. Ibig kong sabihin, dapat mong malaman na itong si Arman ay patuloy pa ring tumutulong sa mga gawain namin sa eskwelahan. Napakamatulungin ng mister mo kaya nga hindi ako nahiyang humingi ng tulong sa kanya. At hindi naman ako nabigo,” tugon ni Temyo sabay baling ng makahulugang ngiti kay Arman.

“Ay oo naman, napakabait at napakamatulungin talaga nitong mister ko. Kaya nga mahal na mahal ko ’yan eh,” ang sabi naman ni Rosa sabay yakap sa kanyang mister.

“Nakakainggit naman kayo. Eh mas matamis pa kayo dito sa kinakain kong ginatan,” pagbibiro pa ni Temyo. “Oh, Arman, asahan kita bukas ha. Dadaanan na lang kita rito bukas ng umaga,” ang bilin pa niya.

“Teka, bukas na agad?” pakli ni Arman.

“Oo, eh minamadali na kasi ako ni Mang Badong,” sabi ni Temyo.

Sa huli ay napilitan na rin si Arman na sumunod sa nais ni Temyo. Wala siyang magawa dahil hawak ng malupit na school custodian ang isang sikretong maaaring makagulo sa kanilang pamilya.

Matapos maubos ang kinakaing ginatan ay tuloy na ring nagpaalam si Temyo. “Arman, bukas ha,” pahuli pa niyang bilin bago siya lumisan sakay ng dala niyang tricycle.

Pagkaalis ni Temyo ay agad na kinausap nang masinsinan ni Arman ang misis niyang si Rosa.

“Rosa, bakit naman pinatuloy mo pa sa loob ng pamamahay natin ’yong si Temyo.”

“Eh ano namang mali roon? Gusto ko lang namang magpasalamat sa pagtulong at paghatid niya sa akin.”

“Oo nga andun na ko, pero hindi mo na dapat inanyayahan pa rito sa bahay si Temyo. Nagpasalamat ka na lang sana,” ani Arman.

“Teka nga, Arman. Ano bang problema mo kay Temyo? Parang ang init ng dugo mo sa kanya eh magkakilala naman kamo kayo at magkasama kayong gumagawa doon sa eskwelahan nila Arnel,” himutok ni Rosa. “May hindi ka ba sinasabi sa akin?”

Kumabog ang dibdib ni Arman at kinabahan sa huling sinabi ni Rosa, ngunit hindi siya nagpahalata. “Wala, ano ka ba. Ayan ka na naman sa mga hinala mo,” pagpapalusot niya. “Ayoko lang na kung sinu-sino ang pumapasok sa bahay natin at may kasama tayong mga bata. Hindi pa naman natin lubusang kilala ’yang si Temyo,” pagdadahilan ni Arman.

“Hay, ewan ko sa’yo. Minsan hindi kita maintindihan,” ang sabi ni Rosa na inabala na lamang ang sarili sa pag-aayos ng mga pinamili kaysa makipagdiskusyon pa sa kanyang mister.

---

Kinabukasan, maaga pa lamang ay nagtungo na si Temyo sa bahay nila Arman upang sunduin siya.

“Ang aga mo ah. Umang-umaga nanggugulo ka na rito,” payamot na sambit ni Arman nang mabungaran niya si Temyo.

“Ikaw naman, Arman. Hindi ka ba masaya na makita ako?” mapanuyang tugon ni Temyo. “May usapan na tayo, di ba? Bilisan mo na dyan at baka madulas pa ako at maikanta kita sa misis mo,” dugtong niya, isang pagpapaalala sa hawak niyang alas.

Labag man sa kanyang kalooban ay wala namang magawa si Arman kundi sundin ang mga nais ni Temyo kapalit ng nalalaman nitong sikreto. Matapos makapagbihis ay agad na ring lumabas ng bahay si Arman. Bago sila tuluyang lumisan ay dumaan muna siya sa tindahan ng kanyang asawang si Rosa upang magpaalam.

“Teka, mahal. Heto, pinagbalot ko kayo ng makakain niyo roon,” ang sabi ni Rosa sabay abot ng isang bayong na puno ng mga kakanin at may lutong ulam pa para sa pananghalian.

“Ikaw talaga, nag-abala ka pa,” sambit ng mister.

“Syempre, ayaw kitang magutom doon,”  ang malambing namang tugon ng misis.

Mabigat sa loob ni Arman na hindi niya masabi ang totoo kay Rosa. Hindi niya masabi na napipilitan lamang siyang pakisamahan si Temyo dahil sa sikretong nalalaman nito. Masakit man sa kanya ay minabuti na lang ni Arman na ilihim ang lahat kung sa ganitong paraan niya mapangangalagaan at mapapanatili ang katahimikan sa kanilang pamilya. Kung nalalaman lang ni Rosa ang totoo ay hindi niya nanaising mapalapit sa ulupong na si Temyo.

Hinagkan at niyakap nang mahigpit ni Arman ang kanyang misis bago siya tuluyang lumisan. Matapos makapagpaalam ay sumakay na siya sa tricycle na dala ni Temyo. Agad namang pinaandar ni Temyo ang tricycle pagkasakay rito ni Arman.

Tanging ugong ng makina ng tricycle at paspas ng hangin ang maririnig habang binabaybay nila ang daan. Ni gaputok ay walang imik si Arman, pirmi lamang siyang nakatingin sa kalsadang kanilang dinaraanan. Napansin naman iyon ni Temyo.

“Ang tahimik mo ah. Asan na ang angas mo?” mapang-asar na sambit ni Temyo habang patuloy na minamaneho ang tricycle na kanilang sinasakyan.

“Natutuwa ka ba sa ginagawa mong ’to, Temyo?” ani Arman. “Natutuwa ka bang pahirapan at gipitin kami ni Sir Emil?” pang-uusig niya sa malupit na school custodian.

“Parusa niyo ’to dahil ang lilibog niyo. Doon niyo pa talaga sa school naisipang gawin ang kahalayan niyo,” ang sabi naman ni Temyo.

“Oo, inaamin ko, nagkamali kami. Pero sapat na ba ’yon para guluhin at pahirapan mo kami nang ganito?” pangungwestyon ni Arman. “Bakit mo ba ginagawa ’to? Galit ka ba sa mga bakla?” tanong pa niya.

Tuloy lamang sa pagmamaneho si Temyo at hindi sumagot.

“Hindi ako bakla,” mariing wika ni Arman. “Kung may nangyari man sa amin ni Emil, iyon ay dala lang ng libog at init ng katawan. Lalaking-lalaki ako at kaya ko ’yang patunayan sa’yo. Baka nga mas barako pa ako sa ama mo.”

Natigilan si Temyo sa sinabing iyon ni Arman. Pinahinto niya ang tricycle sa gitna ng kalsada at bumaba mula rito. Humangos siya at tinungo ang sidecar ng tricycle kung saan naroon si Arman. Hinablot niya ang kwelyo ng kamisetang suot ni Arman. Gigil na gigil si Temyo at nanlilisik ang mga mata, halata ang matinding galit at silakbo ng damdamin.

“Huwag mong mabanggit-banggit ang tatay ko!” bulyaw ni Temyo na pulang-pula ang mukha at halos sumabog na sa galit.

Labis na ikinabigla ni Arman ang naging reaksyon ni Temyo. Hindi niya lubos maisip kung bakit gayon na lamang ang galit nito.

Walang anu-ano’y bigla na lamang humagalpak ng tawa si Temyo. Kung kanina’y nag-aalimpuyo siya sa galit, ngayon naman ay para siyang tinakasan ng bait sa katatawa. “Ano Arman, nasindak ba kita ha?” ang natatawa niyang sambit. “Masyado ka naman kasing seryoso, parang hindi ka mabiro,” ang sabi pa niya. Tuluyan niyang binitiwan ang kwelyo ni Arman at muling sumampa sa motor ng tricycle. Pinaandar niya ang motor at nagpatuloy na sila sa kanilang byahe.

Palaisipan pa rin kay Arman kung bakit gayon na lang ang naging reaksyon ni Temyo. Bagama’t sinabi nitong biro lamang iyon, ramdam ni Arman na tunay ang galit na ipinakita nito. Sa huli ay ipinagkibit-balikat na lamang iyon ni Arman.

Nagpatuloy ang kanilang byahe at malayu-layo na rin ang kanilang itinakbo. Dumaan muna sila sa bahay nila Mang Badong upang kunin doon ang mga materyales at kagamitan para sa gagawing kubol. Matapos hakutin ang mga gamit ay nagtuloy na sila sa lupang sakahan na nabili ni Mang Badong. Palibhasa’y sinwerte ang anak nito na makapagtrabaho bilang entertainer sa Japan kaya’t nagawang makapagpundar at makabili ng lupain.

Hindi nagtagal at narating din nila ang bukirin ni Mang Badong. Agad silang dumiretso sa lugar kung saan itatayo ang kubol. Pagkaparada ni Temyo ng tricycle ay agad bumaba si Arman upang tignan ang lugar. Napansin niya ang mga nakatulos na kahoy na siyang magsisilbing posteng pundasyon ng kubol.

“Noong isang araw ka pa kamo nagsimula ito pa lang ang nagawa mo?” puna ni Arman.

“Oo eh mahirap din kayang itindig yang mga posteng yan,” ang tugon ni Temyo.

“Paanong hindi magagalit sa’yo si Mang Badong niyan. Arawan ang bayad sa’yo eh napakabagal mong magtrabaho. Ilang araw na, itong mga poste pa lang ang naitayo mo,” sambit pa ni Arman.

“Eh kaya ka nga nandito di ba. Sige na, umpisahan mo na at nang matapos na yan. Kailangang matapos ngayong araw yang kubol,” ang sabi ni Temyo na para bang amo kung makapag-utos.

“Di ba’t ang usapan ay tutulungan lang kita. Ngayon ako na ang gagawa ng lahat?” angal ni Arman.

“Uulitin ko sa’yo, Arman. Sa ating dalawa, ako ang masusunod kung ayaw mong ikanta ko sa misis mo ang nalalaman ko. Maliwanag?”

Hindi na nakakibo si Arman sa sinabing iyon ni Temyo. Batid niyang wala siyang pagpipilian kundi sundin ang mga kapritso ni Temyo kapalit ng pananahimik nito. Tuloy nang naghanda si Arman upang simulan ang gawain. Kinuha niya mula sa tricycle ang mga kahoy, kawayan at pawid, gayundin ang mga kagamitan gaya ng martilyo, lagari at pako na siyang gagamitin niya sa paggawa ng kubol. Sisimulan na ni Arman ang paggawa sa kubol nang pigilin siya ni Temyo.

“Hep! Hep! Hep! Teka lang. Di ba’t sabi ko sa’yo kapag magtatrabaho ka dapat ay magpalit ka muna ng uniporme mo,” wika niya.

Naalala ni Arman ang nangyari noong nakaraan at dito niya napagtanto ang ibig sabihin ni Temyo. “Ano?! Gago ka! Paghuhubarin mo ako rito sa gitna ng bukid?!” pag-angal niya.

“Bakit, may reklamo ka? Kung ayaw mo, madali naman akong kausap. Sasabihin ko na lang kay Rosa ang nalalaman ko,” ani Temyo.

Napuno ng galit ang dibdib ni Arman. Nabaling ang kanyang tingin sa martilyong naroon at may kung anong sumagi sa kanyang isip. Kung tutuusin ay pwede na niyang tuluyan si Temyo. Isang malakas na pukpok lamang sa ulo at matitigok na ang malupit na school custodian. Sa ganitong paraan ay makakalaya na si Arman sa panggigipit at pamimilit nito. Ngunit kung gagawin niya iyon ay maaari siyang makulong, at kung mangyari nga iyon ay paano na ang kanyang mag-iina? Paano na ang kinabukasan ng kanyang mga anak? Mabuti na lamang at bago pa tuluyang magdilim ang paningin ni Arman ay nahimasmasan na siya.

“Hwag ka nang mag-aksaya ng oras, Arman. Magpalit ka na ng ‘uniporme’ mo,” sambit ni Temyo.

Wala na ngang nagawa si Arman kundi sumunod sa nais ni Temyo. Hinubad niya ang kanyang kamiseta at tumambad ang maskulado niyang pangangatawan na pinanday ng mabibigat na gawain sa construction at pagkakargador. Sunod naman niyang hinubad ang maong na short.

“Temyo, baka naman pwedeng itira ko na ’tong brip ko,” pakiusap ni Arman.

“Di ba’t ang sabi ko noon ang uniporme mo ay walang damit,” ang sabi naman ni Temyo.

“Pero Temyo nasa gitna tayo ng bukid. Baka may biglang dumating na tao at makita ako,” pagdadahilan ni Arman na patuloy pa ring nakikiusap sa malupit na katiwala.

“Aba’y hindi ko na problema yon,” ang tatawa-tawang tugon ni Temyo. “Saka sabi mo kanina lalaking-lalaki ka, di ba? Pwes ito na ang pagkakataon mong patunayan yon. Ipakita at ipangalandakan mo ngayon ang pagkalalaki mo,” ang sabi pa niya.

Sa huli ay wala nang nagawa si Arman kundi ang hubarin ang nalalabing saplot sa katawan. Tuluyang nalantad ang kanyang pribadong bahagi, ang kanyang titi na hindi pa man matigas ay may kalakihan na at ang pares ng malalaking bayag na tila mga rambutan sa pagitan ng kanyang mga hita. Dama ng buo niyang katawan ang sikat ng araw at dampi ng hangin ngayong hubo’t hubad siya sa gitna ng kabukiran.

Pinagdikit ni Arman ang mga hita at tinakpan ng mga kamay ang kanyang ari. Luminga-linga siya, tinitignan kung may ibang tao sa paligid na maaaring makakita sa kanyang kahubaran. Mabuti na lamang at hindi pa panahon ng pagtatanim kaya’t walang katau-tao ngayon sa bukid.

Napangisi si Temyo. “Oh bakit nahihiya ka? Di ba nga’t ipinagmamalaki mo yan,” pang-aasar niya.

Tinitigan nang masama ni Arman si Temyo, puno ng poot ang mga mata. Gayunman ay wala siyang magawa dahil hawak siya nito sa leeg.

“Sige na, mag-umpisa ka na at sayang ang oras,” utos ni Temyo habang kinokolekta ang mga hinubad na damit ni Arman. Dinala niya ang mga iyon sa kanyang tricycle.

Sa kabila ng kanyang kahubaran ay sinimulan na nga ni Arman ang paggawa sa kubol. Habang abala sa paglalagari at pagpukpok ay panay pa rin ang paglingon niya sa paligid, sinisigurong walang ibang tao na makakakita sa kanya.

Lantad na lantad ang hubo’t hubad na katawan ni Arman. Kapansin-pansin ang matitigas na kalamnan ng maskulado niyang katawan. Sa bawat pagpukpok niya ng martilyo at pagbuhat ng mga kahoy ay siya rin namang pag-ugoy ng nakalantad niyang ari.

Tuwang tuwa naman si Temyo at panay ang paghagikgik habang pinanunuod ang hubo’t hubad na barako na abala sa paggawa ng kubol na dapat ay siya ang gumagawa. Para siyang isang batang nakahanap ng laruang puppet na susunod sa anumang nais niya.

Lumipas ang mga oras. Tagaktak na ang pawis ni Arman habang patuloy sa paggawa ng kubol. Sa kintab ng pawis ay mas tumingkad ang kulay ng moreno niyang balat at mas lumitaw ang hulma ng matitigas na kalamnan ng maskulado niyang katawan. Naglalandas ang mga butil ng pawis mula sa kanyang leeg pababa sa matikas niyang dibdib.

Naisipan ni Temyo na kunin ang bayong na naglalaman ng mga pagkaing ipinabaon ni Rosa. “Ang bait talaga ng asawa mo ano. Pinagbalot ka pa talaga at ayaw kang magutom. Uy! Mukhang masarap ’to ah! Hehehe!” ani Temyo habang isa-isang inilalabas ang mga pagkain mula sa bayong. Tinikman at nilantakan niya ang mga iyon.

Hindi maiwasan ni Arman ang mainis dahil habang nagpapakapagod siya sa paggawa ng kubol ay sige naman si Temyo sa pagpapak sa mga pagkaing inihanda ng kanyang asawa.

“Oh baka naman sabihin mo ang sama-sama ko. Heto, kumain ka muna at magpahinga. Mamaya mo na ituloy yan,” ang sabi ni Temyo na punung-puno ang bibig.

Nakadama na rin ng gutom si Arman kaya’t sumalo na rin siya kay Temyo. Isa pa ay para naman talaga sa kanya ang mga pagkaing iyon.

Matapos makakain ay balik na sa pagtatrabaho si Arman. Si Temyo naman ay painat-inat at humihikab.

“Haaay… Nakakaantok kapag busog. Hehehe,” ang sabi ni Temyo. “Uuwi muna ako ha. Pagbalik ko dapat tapos mo na yan,” ang bilin niya sa barako. Muli siyang sumampa sa tricycle at pinaandar ito.

“Teka Temyo! Yung damit ko!” bulalas ni Arman na sinubukan pang habulin si Temyo ngunit nakaaalis na ito sakay ng tricycle, tangay ang kanyang mga damit. Naiwang mag-isa si Arman sa bukid na iyon, hubo’t hubad at walang saplot na maisuot. “Tangina!” Napamura si Arman at napasuntok sa posteng kahoy dahil sa inis.

Ipinagpatuloy na lamang ni Arman ang paggawa sa kubol. Nais na rin niya itong matapos nang sa gayon ay may mapuntahan at mapagtaguan siya sakaling may dumating na tao. Hindi na niya inalintana ang mainit na sikat ng araw. Magtatanghali nang matapos niyang buuin ang istruktura. Saglit siyang nagpahinga at kumain ng pananghalian. Matapos makakain at makapagpahinga ay nagpatuloy na siya sa trabaho. Sunod niyang ikinabit ang mga dayami at pawid na siyang magsisilbing bubong at pader ng kubol. Habang gumagawa ay palinga-linga pa rin siya sa paligid, nagmamasid kung may taong parating.

Kinahapunan ay natapos na rin ni Arman ang kubol. Pagkayari ng kubol ay agad siyang nagkubli at nanatili sa loob nito sa pangambang baka may makakita pa sa kanya, hubad na hubad pa man din siya.

Di nagtagal at bumalik na rin si Temyo lulan ng tricycle. Agad naman niyang napansin na yari na ang pinagagawa niyang kubol.

Nang marinig ni Arman ang ugong ng tricycle ay sumilip siya at nang makumpirmang si Temyo ang dumating ay agad siyang lumabas. “O, ayan na. Tapos na yung kubol na pinagagawa mo,” ang sabi niya.

“Eh matibay naman ba to?” puna ni Temyo habang iniinspeksyon ang kubol. Inuga niya ang mga dingding at poste upang masubok ang tibay nito.

“Matibay ang pagkakagawa ko dyan. Kahit ihampas pa kita at iumpog ko ang ulo mo sa poste, hindi magigiba yan,” ang sabi naman ni Arman.

“Ayos,” tatawa-tawang sambit ni Temyo.

“Ngayong natapos ko na ang pinagagawa mo, ibalik mo na ang mga damit ko at uuwi na ako,” ani Arman.

“O sige tara, umuwi na tayo,” ang sabi ni Temyo. Naglakad siya papunta sa tricycle at sumakay sa motor nito.

Sumunod naman si Arman patungo sa nakaparadang tricycle, ngunit nang malapit na siya ay bigla itong pinaandar ni Temyo.

“Hoy Temyo!” bulalas ni Arman.

Pinahinto naman ni Temyo ang tricycle at nilingon si Arman. “Ang bagal mo naman kasi. Bilisan mo, sakay na,” ang sabi niya.

Patakbong nilapitan ni Arman ang tricycle ngunit nang malapit na siya ay muli na naman itong pinaandar ni Temyo. “Temyo ano ba?!” bulyaw ni Arman na nag-uumpisa nang mainis.

Tatawa-tawa at nagingisi-ngisi naman si Temyo, tila isang batang paslit na tuwang tuwa sa kanyang kalokohan. Muli niyang pinahinto ang tricycle nang makalayo siya kay Arman. Tumakbo si Arman patungo sa tricyle ngunit nang malapit na siya ay muli na naman itong pinaandar ni Temyo.

“Temyo! Hindi ako nakikiagbiruan sa’yo!” bulyaw ni Arman na ngayo’y galit na sa ginagawang kalokohan ni Temyo.

Hagalpak ng tawa si Temyo, tuwang tuwa sa ginagawang pagpapahabol kay Arman. Pinaandar niyang muli ang tricycle. Panay naman ang pagtakbo ni Arman upang habulin ito. Hubo’t hubad pa rin ang barako kaya’t sa kanyang pagtakbo ay siya namang pag-alog ng lawlaw niyang mga bayag at pagkampay ng kanyang titi.

Hininto ni Temyo ang tricycle at hinayaang makalapit nang kaunti si Arman. Nang papalapit na ang barako ay muli niyang pinaandar ang tricycle, tawang-tawa sa kanyang kalokohan.

Habang hinahabol ni Arman ang tricycle ay may napadaang dalawang babae. Halos manlaki ang kanilang mga mata nang makita ang hubo’t hubad na barako.

“Aaaaayyy!” malakas na tili ng dalawang babae.

Napatigil si Arman. Agad niyang pinagdikit ang mga hita at pilit na tinakpan ng mga kamay ang nakalantad niyang ari.

“Bastos! Manyak!” galit na sigaw ng dalawang babae. Umiwas sila ng tingin at mabilis na naglakad palayo.

Hiyang hiya si Arman sa nangyari. Si Temyo naman ay hagalpak sa katatawa.

“Gago ka talaga Temyo!” hiyaw ni Arman sa sobrang galit. Tumakbo siya patungo sa tricycle na minamaneho ni Temyo.

Muli namang pinaandar ni Temyo ang tricycle bago pa man makalapit si Arman. Mas binilisan pa ni Arman ang pagtakbo upang mahabol niya ang tricycle. Nang makarating sila sa main road ay tuluyang iniharurot ni Temyo ang tricycle. Binilisan ni Arman ang pagtakbo ngunit hindi na niya nagawang habulin pa ang humaharurot na tricycle.

“Walanghiya ka Temyo! Mapapatay talaga kita!” hiyaw ni Arman na halos sumabog sa galit.

Dahil hubo’t hubad pa rin at walang damit na maisusuot, naisipan ni Arman na bumalik at manatili muna sa ginawa niyang kubol habang pinag-iisipan niya kung paano siyang makakauwi. Pabalik na sana siya sa bukid nang may police mobile na napadaan.

Agad na napansin ng mga nagpapatrolyang pulis ang hubo’t hubad na barako. Inihinto nila ang mobile at hinarang ang lalaki.

“Hoy ikaw! Anong ginagawa mo ha at bakit ganyan ang ayos mo?!”  paninita ng isa sa mga pulis. Malaki at malalim ang baritono nitong boses, sinumang makarinig ay siguradong masisindak.

Sa hiya ni Arman ay pilit niyang tinakpan ng mga kamay ang nakalantad niyang ari.

Natawa naman ang isang pulis. “Tangina. Bakit nakahubo yan? Exhibitionist ata yan eh. Hahahaha!” ang sabi nito.

Kumabog ang dibdib ni Arman nang makaharap ang mga pulis. “S-Sandali lang ho mga Ser. Hayaan niyo naman ho sana akong magpaliwanag,” pakiusap niya sa mga pulis.

Bumaba ang isa pang pulis at naglakad palapit kay Arman. “Mabuti pa, sa presinto ka na magpaliwanag,” maangas nitong sambit sabay labas ng posas.

Itutuloy…

Kabanata 29: Arestado

“Mabuti pa, sa presinto ka na magpaliwanag,” ang sabi ni PO2 Carvajal, isa sa mga pulis na sumita at humarang kay Arman. Bumaba siya mula sa minamanehong police mobile at lumapit kay Arman tangan ang isang posas.

“Teka mga Ser, huwag niyo naman ho akong hulihin. Magpapaliwanag ako,” pagmamakaawa ni Arman sa mga pulis.

“Huwag ka nang lumaban. Sumama ka na lang nang maayos para hindi ka masaktan,” ang sabi ni PO2 Carvajal. Pilit niyang inabot ang kamay ni Arman upang posasan ito.

“Teka lang, Ser. Huwag niyo naman ho akong posasan na parang kriminal,” pakikiusap ni Arman.

“Sumusunod lang kami sa SOP,” ang sabi naman ng pulis.

Buong lakas na hinigit ni Carvajal ang braso ni Arman upang makuha at maposasan ang kamay nito. Pilit namang lumalaban si Arman at ayaw ibigay ang kanyang kamay na siyang pinantatakip niya sa kanyang maselang bahagi. Halos magtagisan ng lakas ang dalawa.

“Kung ako sa’yo hindi na ‘ko manlalaban,” ang sabi naman ni SPO1 Zamora sabay himas sa baril na nakasukbit sa kanyang sinturon. Sinadya niyang ipakita ang dalang armas, tila isang pagbabanta.

Dahil sa nakita ay hindi na nanlaban pa si Arman, mahirap na at may dalang baril ang mga pulis. Hinigit ni Carvajal ang mga braso ni Arman at tuluyang ipinosas patalikod ang mga kamay ng hubo’t hubad na barako.

Wala na ngang nagawa si Arman nang tuluyan siyang maposasan. Dahil nakaposas sa likuran ang kanyang mga kamay ay hindi na niya magawang takpan ang nakalantad niyang ari. Pinagdikit niya ang kanyang mga hita ngunit hindi ito sapat upang maikubli ang kanyang maselang bahagi.

“Sige na, isakay mo na ‘yan,” ang utos ni SPO3 Garcia. Tila dagundong ng kulog ang malakas at baritono niyang boses.

“Sakay na duon,” sambit ni Carvajal sabay tulak kay Arman patungo sa nakaparadang police mobile.

Napilitan nang sumakay si Arman. Nang makasakay na sila ay tuluyan nang pinatakbo ni Carvajal ang sasakyan.

Walang imik si Arman habang tahak nila ang daan. Magkadikit ang kanyang mga hita at pilit na ikinukubli ang kanyang maselang bahagi habang nakaposas pa rin ang mga kamay sa likuran. Hiya at kaba ang nadarama niya nang mga sandaling iyon.

Ngingisi-ngisi naman si SPO1 Zamora habang pinagmamasdan ang hubo’t hubad na barako. “Lakas ng loob mong maglakad nang nakahubo ah. Huli ka ngayon,” panunuya ng pulis.

Di nagtagal at narating nila ang police headquarters. Agad na ibinaba ng mga pulis ang nahuli nilang lalaki at ipinasok sa loob ng bulwagan. Hindi maiwasan ng ibang mga pulis na mapatingin nang ipasok nila si Arman. Napahalakhak ng tawa ang ilan sa mga pulis na nakakita sa kanya at ang iba naman ay nag-usisa kung bakit gayon ang kanyang ayos.

“Nahuli naming naglalakad sa gitna ng kalsada nang nakahubo’t hubad,” tugon ni SPO1 Zamora sa mga kabaro niyang nag-usisa.

Halos matunaw sa hiya si Arman at pirming nakayuko habang tila pinaparada siya sa loob ng police headquarters. Dinala nila siya sa loob ng opisina ni SPO3 Garcia upang doon interogahin.

“Anong pumasok sa kukote mo at bakit ka naglalakad nang hubo’t hubad sa gitna ng kalsada?” pagtatanong ni SPO3 Garcia, halos dumagundong ang kanyang malaking boses sa loob ng munting kwarto na nagsisilbi niyang opisina.

“Tinatanong pa ba yan. Eh di syempre umiral ang kamanyakan,” sabat naman ni SPO1 Zamora.

“H-Hindi ho! Hindi ako manyak!” bulalas ni Arman. “Ser, hindi ko naman ho ginusto ‘to eh. May kumuha lang po ng mga damit ko kaya naabutan niyo akong nakahubo’t hubad. Pero wala ho akong masamang balak,” pagpapaliwanag niya. “Ser, pakawalan niyo na ho ako. Hindi naman po ako masamang tao eh,” pakikiusap ni Arman sa mga pulis.

“May nakakita sa’yo na dalawang babae. Nakasalubong namin sila at nagsumbong sa amin. Kung hindi sila agad nakalayo sa’yo ay baka kung ano na ang ginawa mo sa kanila,” ang sabi ni SPO3 Garcia.

“Hindi ho! Wala ho akong masamang balak!” giit ni Arman.

“Pasensyahan tayo, paglabag sa public decency yang ginawa mo. Kailangan ka naming gawan ng blotter,” saad ni SPO3 Garcia. Sunod niyang tinanong ang mga detalye ni Arman gaya ng pangalan, gulang at address.

Upang makaiwas sa anumang gulo ay ibinigay na rin ni Arman ang mga detalyeng tinanong sa kanya na siya namang itinala ng pulis sa kanilang record.

“Ser, pakawalan niyo na ho ako. Hindi na ho mauulit. Sige na ho,” pagmamakaawa ni Arman sa mga pulis.

“Dapat sa mga kagaya mong manyak tinuturuan ng leksyon,” sambit ni SPO1 Zamora.

“Sige, dalhin niyo yan sa may quadrangle nang makita ng gagong yan kung ano hinahanap niya,” utos ni SPO3 Garcia sa dalawang kasamang pulis.

“Oh, ano pang hinihintay mo? Halika na,” nakangising sambit ni SPO1 Zamora sabay hila sa braso ni Arman.

“Teka, mga Ser, parang awa niyo na, pakawalan niyo na ho ako,” pakikiusap ni Arman ngunit tila tengang kawali ang mga parak sa kanyang karaingan. Hawak siya nila Carvajal at Zamora sa magkabilang braso habang iginigiya patungo sa quadrangle ng headquarters. Nakaposas at hubo’t hubad pa rin ang barako. Nakasunod naman sa kanila si SPO3 Garcia.

Sa kanilang paglalakad ay nadaanan nila ang selda kung saan kasalukuyang nakakulong ang ilang mga lasenggo, basagulero, at mga kabataang nabagansya nitong nakaraan. Hiyawan at tawanan ang mga nakakulong na kalalakihan nang makita nila ang hubo’t hubad na si Arman. Panay pa ang pagsipol ng iba na para bang nang-aasar.

“Oh, kaway ka muna sa mga tagahanga mo,” sambit ni Zamora. Iniharap niya si Arman sa mga nakatingin na preso. Hindi pa nakuntento ang pulis, inabot niya ang nakalantad na titi ng barako at pabiro itong niyugyog at pinagpag.

Hagalpak ng tawa ang mga preso.

“Ang laki ng batuta niyan ah! Hahahaha!” kantyaw ng isa.

Lalong nagtawanan ang mga nakapiit na kalalakihan dahil sa sinabing iyon. Halos matunaw naman sa kahihiyan si Arman.

Nagpatuloy na sila sa kanilang paglalakad. Inilabas ng mga pulis si Arman sa quandrangle.

“Tumayo ka dyan,” utos ni SPO3 Garcia kay Arman.

Wala nang nagawa si Arman kundi ang tumalima at tumayo sa quandrangle kaharap ng mga pulis na humuli sa kanya, nakaposas pa rin at walang saplot sa katawan. Lantad ang maskuladong pangangatawan ng barako gayundin ang kanyang ari na hindi maikakaila ang kalakihan.

“Bukaka! Paghiwalayin mo yang mga binti mo,” sunod na utos ni SPO3 Garcia.

Nahihiya man ay napilitan na rin si Arman na sumunod at bumukaka sa harapan ng tatlong pulis.

“Sige pa, ibuka mo pa nang husto yan,” sambit ni SPO3 Garcia sa malakas at madagundong niyang tinig.

Sumunod naman si Arman at mas ibinuka pa ang kanyang mga hita. Sa ayos niyang iyon ay mas lalong nalantad ang kanyang maselang bahagi. Nagtawanan ang tatlong pulis. Hindi rin naman nakaligtas sa kanilang pansin ang kakaibang sukat at laki ng nakalantad na pagkalalaki ng barako.

“Yan ba ang pinagyayabang mo ha? Porket malaki ang kargada mo malakas na ang loob mong maglakad nang nakahubo,” panunuya ni SPO3 Garcia.

“Laki ng yagbols oh, lawlaw na lawlaw pa. Hahaha!” bati naman ni SPO1 Zamora.

“Mga Ser, pakawalan niyo na ho ako. Pangako, hindi na ho ito mauulit,” pagmamakaawa muli Arman sa mga pulis.

“Huli na para dyan. Dapat ay nag-isip ka muna nang mabuti bago ka gumawa ng kagaguhan at kabastusan,” pangaral naman ni PO2 Carvajal.

“Hetong dapat sa mga manyak na gaya mo,” sambit ni Zamora. Lumapit siya kay Arman at walang anu-ano’y pinitik ang nakalawlaw nitong bayag.

“Aaaahhh!” napahiyaw sa sakit si Arman at halos mamilipit nang tumama ang pagpitik sa kaliwa niyang bayag.

Tawanan naman ang mga pulis. “Oh, yung kabila naman para pantay,” biro ni SPO3 Garcia.

Sineryoso naman ito ni Zamora at sunod ngang pinitik ang kanang bayag ni Arman.

“Aaaaahhh!” umalingawngaw ang palahaw ni Arman dahil sa ginawang pagpitik ng pulis sa sensitibo niyang mga bola. Halos mamilipit sa sakit ang barako. Nagdikit ang kanyang mga hita at napapiki sa kanyang kinatatayuan.

“Tumayo ka nang tuwid at bukaka!” bulyaw ni SPO3 Garcia.

Bagama’t gumuguhit pa rin ang kirot sa kanyang sikmura ay agad nang tumalima si Arman at bumalik sa kanyang posisyon.

Kumuha ng patpat si Zamora at gamit iyon ay sinundot-sundot at niyugyog ang nakabuyangyang na burat ni Arman na hindi pa man matigas ay sadyang may kalakihan na. Gamit ang dulo ng patpat ay iniangat niya ang ulo ng natutulog pang ‘sawa’ ni Arman.

“Yabang mo ah, porket malaki burat mo,” sambit ni Zamora habang tinatagtag ng patpat ang nakalantad na ari ni Arman.

“Ser, pakawalan niyo na ho ako. Pakiusap naman,” pagmamakaawa muli ni Arman.

“Pag-iisipan ko. Sa ngayon, magpapawis ka muna bilang parusa mo,” hatol ni SPO3 Garcia. Bumaling siya kay PO2 Carvajal at nag-utos, “Alisin mo yung posas.”

Sumunod naman agad si Carvajal at kinalas ang posas sa mga kamay ni Arman.

“Push-up one-hundred times!” sambit ni SPO3 Garcia.

Agad na dumapa si Arman at sinimulan ang pagpupush-up. Bawat pag-angat ni Arman ng katawan ay siya namang pagbilang si Zamora. Halos sumayad sa lupa ang burat ni Arman habang nagpupush-up. Lantad ang matatambok na pisngi ng kanyang puwet at ang ilang hibla ng kulot na buhok na sumisilip mula sa hiwa nito.

Matapos ang makailang ulit na push-up ay nararamdaman na ni Arman ang pagkangalay at kirot sa kanyang mga braso at balikat, ngunit pilit niya iyong tiniis upang matapos ang pinagagawa ng mga pulis.

Matapos magpush-up ay pinag-squats naman nila si Arman. Sa bawat squats ni Arman ay siya namang pagkampay ng nakalantad niyang ari, tila pedulum na umuugoy sa pagitan ng kanyang mga hita. Pagkatapos ng squats ay jumping jacks naman. Hagikgikan ang tatlong pulis dahil sa bawat paglundag ni Arman ay siyang pag-alog ng kanyang titi at mga bayag.

Matapos ang mga exercise na iyon ay pinag-jogging naman nila si Arman nang makailang ikot sa quadrangle. Tuwang-tuwa ang mga pulis habang pinanunuod ang hubo’t hubad na barako, pawisan at umaalog ang pagkalalaki habang tumatakbo.

Humihingal at pawisan si Arman matapos ang ginawang pagjo-jogging. “Ser… pakawalan niyo na ho ako,” sambit ni Arman habang hinahabol ang kanyang hininga.

Nagkatinginan ang tatlong pulis at nagbulungan.

“Halika, sumama ka muna sa’min,” ang sabi ni Zamora.

Sumama naman si Arman sa mga pulis at bumalik sila sa loob ng headquarters. Nauna si Carvajal sa kanilang paglalakad. Nang marating nila ang loob ng headquarters ay natigilan si Arman nang dalhin siya ng mga pulis sa selda. Nauna na roon si Carvajal upang buksan ang rehas na pintuan nito.

“Ser! Akala ko ba pakakawalan niyo na ko,” bulalas ni Arman.

“Hwag ka nang pumalag, pumasok ka na roon,” giit ni Zamora. Itinulak niya papasok ng piitan si Arman.

Hiyawan ang mga preso nang ipasok si Arman sa loob ng selda. Sumama si Zamora sa loob upang iposas sa rehas ang mga kamay ni Arman. Matapos iyon ay lumabas na ang pulis at muling ikinandado ang piitan.

“Ser! Ilabas niyo ko dito! Ser!” pilit na pagmamakaawa ni Arman.

“Ayan, paglaruan niyo muna bago namin pakawalan,” ang sabi ni Zamora sa mga preso.

Hiyawan at tawanan ang mga preso habang isa-isa silang lumalapit kay Arman. Dahil nakaposas ang kanyang mga kamay sa rehas ay walang kalaban-laban ang barako.  Isang lalaking bordado ng tattoo ang biglang dumakma sa naglalakihang mga bayag ni Arman.

“Laki ng bayag mo ah. Parang ang sarap nitong tatuan! Hehehe!” kantyaw ng lalaki habang dakma ang mga bayag ni Arman.

“Ugh!” pagpupumiglas ni Arman.

Isa namang lalaking payat at mukhang adik ang humila sa titi ni Arman. “Patay pa ’to pero ang laki na,” sambit niya habang hila-hila ang burat ng barako.

“Ayos katawan nito ah, batu-bato,” bati naman ng isang preso nang mapansin ang maskuladong pangangatawan ni Arman. Tinapik-tapik pa niya ang matikas at maumbok na dibdib ng barako, tila sinusubukan kung gaano iyon katigas.

Nang bitiwan ng mukhang adik na preso ang titi ni Arman ay hinawakan naman iyon ng isa pang preso. Tatawa-tawa ang preso habang tinatampal sa kanyang palad ang titi ni Arman.

Sa labas ng selda ay nakabantay ang tatlong pulis at pinanunuod ang mga kaganapan. Salitan ang mga preso sa paghawak at paglalaro sa nakabuyangyang na ari ng barako. Halos pagpiyestahan ng kanilang mga kamay ang maselang bahagi nito. Pilitin mang magpumiglas ni Arman ay wala siyang magawa dahil nakaposas sa rehas ang kanyang mga kamay. May isang lalaking humawak sa kanyang titi at sinimulan itong salsalin.

“Sige, salsalin mo pa at nang makita natin kung gaano kalaki yan pag tumayo,” pambubuyo ng isa sa mga preso.

Patuloy ang lalaki sa ginagawang pagsasalsal kay Arman ngunit hindi pa rin ito tumitigas. Marahas ang ginagawang pagsasalsal ng lalaki at may pagkakataong halos pigain na niya ang tarugo ng barako.

“Ugh! Tama na!” Napaigtad si Arman.

“Alis nga dyan, di ka naman marunong eh!” sambit ng isang preso sabay agaw sa titi ni Arman mula sa kanyang kasamahan. Dahan-dahan ang ginawa niyang pagtaas-baba ng kamay. Sa una ay mabagal tapos ay unti-unting bibilis.

May isa namang preso ang lumamas sa naglalakihang mga bayag ng barako.

“Ooooohhh… Hmmmm…” Hindi na napigilan ni Arman ang mapaanas dulot ng sensasyong nadarama.

Mas pinagbuti pa ng dalawang preso ang ginagawang pagsalsal sa titi at paglamas sa mga bayag ni Arman. May ilan ding mga preso ang humimas at naglaro sa magkabilang utong ni Arman. Di naglaon at tuluyang tinigasan ang barako. Manghang-mangha ang mga preso nang makita ang dambuhalang alaga ni Arman na ngayon ay ganap nang nagising, sintigas ng bakal at nakatindig na parang sundalo.

“Tangina! Burat kabayo ah,” pakli ng isang preso.

“Hayop na yan, wasak ang kakantutin niyan,” sambit naman ng isa.

“Ako naman, paisa lang ng hawak diyan,” sambit ng isang nakababatang preso. Pinagbigyan naman siya ng kasamahan. Manghang-mangha ang nakababatang preso sa malaking burat ng barako. Pinaikot pa niya ang kanyang mga daliri sa palibot nito upang sukatin kung gaano iyon kakapal at kabilog. “Grabe, ngayon lang ako nakahawak ng ganito kalaking burat!”

“Hahaha! Palibhasa maliit yung sa’yo!” kantyaw naman ng isa pang kabataan

“Eh bakit yong sa’yo ba malaki?” sagot ng nakababatang preso. Nauwi sa asaran ang kanilang sagutan.

Muli naming hinawakan ng naunang lalaki ang naninigas na burat ni Arman. Dinuraan niya ang kanyang palad at tuloy na sinalsal ang naghubumindig na burat ng barako.

“Aaaahhh.. Oooohhh.. Oooohhh…” Hindi mapigilan ni Arman ang mapapikit at mapaungol sa sarap. Naramdaman niya ang mainit at malapot na paunang katas na tumatagas mula butas ng kanyang tarugo.

“Tangina! Naglalaway na yan ah. Eksperto ka talaga sa pagjajakol! Hahahaha!” kantyaw ng isang preso sa lalaking sumasalsal kay Arman.

Mas pinagbuti pa ng lalaki ang ginagawang pagsasalsal sa barako. Marahan at mabagal ang pagtaas baba ng kanyang mga kamay sa naninigas na kahabaan, mula sa pinakapuno hanggang sa bilugan nitong ulo na nangingintab na sa malagkit na precum. Habang sinasalsal niya ang burat ay may ibang mga preso naman ang salitang lumalamas sa naglalakihang mga bayag ng barako at kumukurot sa mga nakaalsang utong ng matikas niyang dibdib.

Saglit na huminto ang lalaki at pinagmasdan ang naghuhumindig na burat ng barako. Tumatango-tango ito na tila may sariling buhay, tila nagmamakaawa na ituloy ang ginagawang pagpapaligaya rito. Panay naman ang pagtagas ng malapot na precum sa butas nito.

“Sige na, paputukin mo na ang baril niyan at nang makita natin kung marami bang bala yan,” utos ni SPO3 Garcia sa lalaki.

Sumunod naman ang lalaki at ipinagpatuloy ang pagsalsal kay Arman. Marahan sa umpisa hanggang sa unti-unting bumibilis ang pagtaas-baba ng kanyang kamay.

“Aaaahhhh… Aaaahhh… Aaaaahhh…” Panay ang pag-ungol ni Arman na napapakadyot na rin ang balakang.

Mas pinagbuti pa ng lalaki at ngayon ay dalawang kamay na ang kanyang gamit. Hanggang sa tuluyan na ngang narating nga barako ang rurok.

“Ooohhh! Ooohhh! Oooohhhh!” Malakas na ungol ni Arman. Napaliyad at nanginig ang kanyang katawan habang sunud-sunod ang pagpulandit ng malakremang dagta ng kanyang pagkalalaki.

Hiyawan at palakpakan ang mga preso habang pinanunuod ang pagsirit ng malapot na tamod na animo’y mga puting lubid mula sa dambuhalang burat ng barako. Tuwang-tuwa rin naman ang tatlong pulis sa kanilang nasaksihan.

Kasalukuyang nilalabasan si Arman nang biglang dumating ang hepe ng police headquarters na iyon.

“Lintik na… Anong kalokohan to?!” bulyaw ng hepe sa kanyang nadatnang kaganapan. Isang maskuladong lalaki ang ngayo’y nakaposas sa rehas ng selda, nilalabasan ng tamod habang nanunuod ang mga preso at tatlo sa kanyang mga pulis.

“Sino yan at bakit ganyan ang ayos niya?” pagtatanong ng hepe sa tatlong pulis.

“Eh Chief, naabutan namin yan na naglalakad nang hubo’t hubad sa kalsada. Tinuturuan lang namin ng leksyon dahil sa kabastusan niya,” sagot ni SPO3 Garcia.

“Ganyan ba ang tamang pagtuturo ng leksyon? Eh kung kayo kaya ang ipalit ko diyan!” pagkakastigo ng hepe sa kanyang mga tauhan. “Pakawalan niyo yan at dalhin sa opisina ko,” utos pa niya sa tatlong pulis. Sumilip ang hepe sa selda at nakita ang nagkalat na tamod ni Arman sa sahig. “Kayo! Linisin niyo yan. Pagbalik ko dapat wala na yan, kung hindi padidilaan ko sa inyo yan!” ang sabi niya sa mga preso. Agad namang kumilos ang mga pulis at preso upang sundin ang mga ipinag-uutos ng hepe.

Pinakawalan ni Carvajal si Arman at dinala sa opisina ng kanilang hepe.

“Sige na Carvajal, iwan mo na kami,” ang sabi ng hepe sa pulis. “Halika, maupo ka muna dyan,” anyaya naman niya kay Arman.

Sa paanyaya ng hepe ay nagtuloy nang pumasok si Arman sa opisina at naupo sa isang silya sa harap ng mesa nito. Hubo’t hubad pa rin siya ngunit tila wala lang naman ito para sa hepe na kanyang kaharap.

Binasa ng hepe ang blotter report na ginawa ng mga pulis. “Arman, tama ba?” pagkukumpirma ng hepe sa nabasa niyang pangalan sa report.

“O-Opo,” tugon naman ng barako.

“Ako nga pala si Chief Superintendent Sangalang. Ako ang hepe sa presintong ito,” pagpapakilala ng hepe sa kanyang sarili. “Ako na ang humihingi ng paumanhin sa ginawang pagtrato sa’yo ng mga tao ko,” ang sabi pa niya.

“Eh, ang gusto ko lang ho ngayon ay makauwi na,” ang sabi na lang ni Arman.

“Pero may katwiran sila na hulihin ka. Naabutan ka raw nila na naglalakad nang hubo’t hubad sa gitna ng kalsada. Alarm and scandal yang ginawa mo,” saad ni Chief Sangalang.

“Chief, pasensya na ho. Ang totoo po niyan hindi ko naman po talaga ginusto itong nangyari sa akin. May kumuha lang po ng mga damit ko kaya napilitan akong maglakad nang nakahubad,” paliwanag naman ni Arman.

“May kumuha? Sino naman?” pag-uusisa ng hepe.

Ikinuwento ni Arman ang ginawang pagtangay ni Temyo sa kanyang mga damit maging ang pamimilit nitong pangtrabahuhin siya sa bukid nang walang suot na damit.

“Sa una’t una pa lang, bakit ka naman pumayag sa gusto ng Temyong ito na magtrabaho ka sa bukid nang walang damit?” tanong pa muli ng hepe.

“Chief, pwede ko ho ba kayong pagkatiwalaan,” seryosong tanong ni Arman sa hepe.

“Sige, ituturing kong confidential ang mga sasabihin mong statement,” wika ni Chief Sangalang.

Dito na inilahad ni Arman ang lahat patungkol sa ginagawang panggigipit sa kanila ni Temyo nang dahil sa nasaksihan nitong namagitan sa kanila ng gurong si Emil.

“Blackmailing ang ginagawa sa inyo ng Temyong iyan. Papasok din iyan sa coercion at unjust vexation. May mga batas tayo laban dyan,” pagbibigay-alam ng hepe.

“Sana ho Chief matulungan niyo ho kami. Pero hangga’t maaari ayoko na sanang makarating pa ito sa kaalaman ng asawa ko,” sambit ni Arman.

“Hmmm. Sige, titignan ko kung anong magagawa ko. Sa ngayon, ituturing kong isang formal complaint ang mga binitiwan mong statement laban kay Temyo. Paiimbestigahan ko na rin iyang Temyo na yan,” ang sabi ng hepe.

Tila sumilay naman ang liwanag sa mga mata ni Arman sa kanyang narinig. “Naku Chief, maraming salamat naman ho kung ganon!”

“Walang anuman, trabaho ko naman iyon bilang pulis,” tugon ni Chief Sangalang. “Pero Arman, yung naikwento mong nangyari sa inyo nung teacher ng anak mo…”

“Ano hong tungkol don?”

“Wala akong pakialam kung sino ang gusto mong makatalik pero… mali rin kasi na ginawa niyo iyon sa mismong eskwelahan. Isipin mo, paano na lamang kung may mga estudyanteng naroon at nakita kayo,” saad ng hepe.

“Alam ko ho yon, Chief. Nagkamali ho kami,” sambit ni Arman.

“Sana ay maging leksyon na ito sa’yo at maging mas maingat ka na sa susunod,” paalala pa ng hepe.

“Makakaasa ho kayo.” tugon ni Arman.

“Sige na, magpapakuha ako ng damit para sa’yo at ipapahatid na rin kita pauwi sa inyo.”

“Maraming salamat ho talaga, Chief!” Tumayo si Arman at lumapit sa mesa upang kamayan ang hepe, hindi alintana na siya’y hubo’t hubad pa rin at may naiwan pang huling patak ng tamod sa dulo ng nanlambot na niyang titi.

Inabot naman ni Chief Sangalang ang kanyang kamay.

Gaya ng sinabi ng hepe, ikinuha nga ng damit si Arman at inihatid pauwi sa kanilang bahay.

Pagsapit ni Arman sa kanilang bahay ay nadatnan niya ang kanyang mag-iina. Pinagmasdan niya sila, at muling nangako sa kanyang sarili na gagawin niya ang lahat upang maprotektahan sila at masigurong maayos ang kanilang pamilya.

Itutuloy.

Kabanata 30: Munting Regalo

Isang araw, abala si Arnel sa pagbibilang ng mga barya sa munting kahon na nagsisilbi niyang alkansya. Habang abala ang binatilyo ay biglang pumasok sa kwarto ang kanyang amang si Arman.

“Arnel, ano yan? Nagjajakol ka na naman ah,” biro ng ama sa kanyang binatilyong anak.

Agad namang tinakpan ni Arnel ang kahon na naglalaman ng mga inipon niyang barya. “Tay, hindi ah!” pakli ng binatilyo.

Napagtanto ni Arman na nagbibinata na talaga ang kanyang anak. Kung noon ay pwede siyang basta-basta pumasok sa kwarto nito, marahil ngayon ay iba na. Marami nang mga pagbabago hindi lamang sa pangangatawan ng kanyang anak kundi maging sa mga gawi nito. Siguro nga’y panahon na upang bigyan niya ng kaunting espasyo o ‘privacy’ ang nagbibinatang panganay.

“Pasensya ka na, anak. Nakaawang kasi ang pinto ng kwarto niyo kaya pumasok na ko. Hayaan mo sa susunod kakatok na ko para naman hindi kita maistorbo sa ginagawa mo,” ang sabi ni Arman.

“Ayos lang ho, Tay. Wala naman ho akong ginagawa. May kailangan ho ba kayo?”

“Itatanong ko lang kung nakita mo yung sandalyas kong panlakad? Hindi ko kasi makita kung nasaan,” ang sabi ni Arman.

“Andun ho yata sa may silong, Tay. Hindi niyo yata naipasok nung nakaraan,” tugon naman ni Arnel.

Lumabas si Arman at tinungo ang silong ng kanilang bahay. Doon ay natagpuan nga niya ang hinahanap na sandalyas. Sumunod naman si Arnel sa labas upang kumpirmahin kung nakita nga ng kanyang ama ang hinahanap nito.

“Sabi sa’yo Tay nandyan yun eh. Tumatanda na ata kayo, nagiging makakalimutin na kayo ha,” tukso ng binatilyo sa ama.

“Loko kang bata ka ha,” tatawa-tawang wika ni Arman sabay ginulu-gulo ang buhok ng panganay na anak.

Magbago man at magkaedad ang mag-ama ay may isang bagay na hindi magbabago, at iyon ay ang kanilang matibay na samahan at pagmamahalan.

---

Matapos mabilang ni Arnel ang mga inipong barya ay nagtungo siya sa plaza kung saan naroon ang pamilihan at mga tyangge. Bitbit ang mabigat na bungkos ng barya na nasa loob ng isang supot, dumaan muna siya sa isang tindahan upang ipapalit ang mga iyon ng buong pera. Matapos magpapalit ay dumiretso na ang binatilyo sa mga pwestuhan sa tyangge. Maraming makikitang mga bilihin at produkto. May mga damit, sapatos at kung anu-ano pa. Halos maglaway ang binatilyo nang makita ang mga rubber shoes sa isang pwesto. Ngunit hindi iyon ang kanyang pakay.

Habang naglalakad at tumitingin-tingin ay nakasalubong ni Arnel ang kaklaseng si Jayson.

“Oy, Jayson!” bati ni Arnel nang makita ang kaklase.

“Arnel, nandito ka pala,” malumanay na tugon ni Jayson.

“May bibilhin lang, hehe. Ikaw, anong ginagawa mo rito? May bibilhin ka rin ba?”

“Nagtitingin lang. Sinamahan ko kasi si lola. Nandun siya sa may palengke at namimili. Ang sabi sa akin ay maglibot daw muna ako at baka mabagot lang ako. Matagal kasi siyang mamili ng mga bibilhing karne at gulay,” kwento ni Jayson.

“Ganon ba. Eh tamang tama. Samahan mo na lang akong maghanap at bumili,” anyaya ni Arnel sa kaklase.

“Ano bang bibilhin mo?” usisa naman ni Jayson.

“Bibilhan ko ng regalo si Tatay,” tugon ni Arnel.

“Talaga? Nakakatuwa naman. Eh, ano bang ireregalo mo?”

Napakamot sa ulo si Arnel at parang nahihiya sa kanyang sasabihin. “Eh bibilhan ko ng brief si Tatay,” sagot niya.

Natigilan si Jayson sa sinabing iyon ni Arnel. Tila umakyat lahat ng dugo sa kanyang mukha, nag-init at namula ang kanyang mga pisngi. “B-Brief?”

“Oo, eh napansin ko kasi na puro luma na ang mga brief ni Tatay. Kung hindi butas-butas ay maluwag naman ang garter. Hindi na siya nakakabili dahil mas inuuna niya ang mga pangangailangan namin,” saad ni Arnel. “Magpapasama nga sana ako kay Nanay kaso ay wala siya. May sakit kasi ang lola ko kaya umuwi muna doon si Nanay para mag-alaga. Baka sa susunod na araw pa siya makauwi,” kwento pa niya.

“S-Sige, sasamahan na kita,” sambit ni Jayson.

Lumakad na nga ang dalawang binatilyo at nagtingin-tingin sa paligid. May nakita silang isang tindahan ng mga damit at pumasok doon. Tila nahihiya pa ang dalawa na lumapit sa pwesto kung saan naroon ang mga underwear na panlalaki. May iba’t-ibang kulay, sukat, at disenyo na makikita roon. Tila nahihiya ang dalawa at panay ang hagikgikan at asaran, nagtuturuan kung sino ang unang lalapit.

Napansin naman sila ng isang tinderong naroon at lumapit sa kanila.

“Oh, mga iho, anong atin? May bibilhin ba kayo?” tanong sa kanila ng mamang tindero. “Brief? Bibili ba kayo ng brief?” tanong pa ng tindero.

“Opo pero hindi po para sa akin. Para ho sa tatay ko,” tugon ni Arnel.

“Eh ano bang sukat niya?” pagtatanong ng tindero.

Napakamot sa ulo si Arnel. “Eh, hindi ko po alam eh. Pero hindi naman po siya mataba at hindi rin ho payat. Katamtaman lang ho,” tugon ni Arnel.

“Naku mahihirapan tayo kung ganyan lang ang babasehan natin,” ang sabi naman ng tindero. “Bakit kasi hindi sumama ang tatay mo nang siya mismo ang makapamili,” saad pa nito.

“Regalo ko ho kasi to sa tatay ko, gusto ko ho siyang sopresahin,” tugon ni Arnel.

Habang kausap ni Arnel ang tindero, si Jayson naman ay hindi maiwasan ang mapatingin sa mga litrato ng mga modelong lalaki na tanging brief lamang ang suot na nakaimprenta sa mga pabalat. Nanariwa sa isip ni Jayson ang angking kakisigan ng ama ni Arnel, at ang unang pagkakataon niya itong nakita… nakahubad at walang saplot sa katawan. Halos magkulay kamatis ang mukha ni Jayson at uminit ang pakiramdam ng kanyang balat.

“Hoy Jayson, tulala ka dyan ah,” sambit ni Arnel sabay siko sa kanyang kasama.

“Ah… eh… di ba parang ganito yung katawan ng tatay mo. Baka kumasya sa kanya ang ganitong sukat,” palusot ni Jayson sabay turo sa litrato ng modelo.

“Talaga? Eh ang macho naman pala ng tatay mo,” komento ng tindero. Tinulungan na ng tindero ang dalawang binatilyo sa kanilang pamimili at naglabas ng ilang mga briefs mula sa nakadisplay na stocks. “Heto, standard size ang mga iyan. Tantyahin mo kung kakasya na yan sa tatay mo,” sabi ng tindero

Binuksan ni Arnel ang mga kahon at binuklat ang laman nitong mga briefs. Pilit na inalala ni Arnel at iginuhit sa kanyang isip ang itsura at pangangatawan ng kanyang ama. Sa kanyang tantya ay kakasya naman ang brief na kanyang hawak.

“Kasya na ho siguro ito,” sambit ni Arnel. “Kahit na malaki ang birdie niya. Hehehe,” pagbibiro pa ng binatilyo.

Namula naman ang mukha ni Jayson dahil sa sinabi ni Arnel.

“Eh kung dakilang lahi pala ang tatay mo dapat siguro ay ganito ang bilhin mo,” ang sabi ng tindero sabay labas ng iba pang disenyo ng underwear. Binuksan niya ang kahon at ipinakita sa binatilyo ang laman nitong brief. Kapansin-pansin na may pagkaumbok ang harapan nito, tila isang bulsa kung saan ilalagak ang ‘kargada’ ng magsusuot nito. “Ayan, maganda ’to. Para hindi maipit ang manoy,” ang sabi pa ng tindero.

Natawa naman si Arnel sa sinabi ng tindero. Kinuha niya ang brief at ininspeksyon ito. Malambot ang tela at mukhang komportable isuot. Ang sukat naman nito ay mukhang sakto na para sa kanyang Tatay Arman. Tinanong ni Arnel kung magkano ang isang kahon na naglalaman ng tatlong brief. Ayon sa binigay na presyo ng tindero ay kasya naman ang pera niya at sobra pa. Dalawang kahon na ang kinuha ni Arnel, ang isa ay puro kulay puti habang ang isa naman ay iba-iba ang kulay, may asul, pula at berde.

Habang ibinabalot ng tindero ang kanyang binili ay napansin ni Arnel ang isang maliit na telang itim. Akala niya nung una ay medyas iyon ngunit ng kanyang kunin at buklatin ay isa rin pala iyong underwear. Ang harapan at likurang bahagi nito ay pinagdurugtong lamang ng isang manipis na taling elastiko. Natawa si Arnel.

“Hoy Arnel, ibaba mo nga yan,” pananaway ni Jayson na parang hiyang-hiya sa ginagawa ng kanyang kasama.

“Bilhin ko rin kaya ’to. Isusuot kaya ’to ni Tatay? Hahaha!” inosenteng biro ng binatilyo.

Hindi mapigilan ni Jayson ang kanyang imahinasyon at naisip kung ano kaya ang itsura ng tatay ni Arnel suot ang thong brief na iyon. Pulang-pula ang mukha ni Jayson at nag-iinit ang mga pisngi sa kanyang naiisip.

“Kayo ha, ang pipilyo niyo ah,” pabirong sambit ng tindero nang makita si Arnel na hawak ang thong. “Kukunin mo rin ba yan?” tanong nito.

Tinanong ni Arnel kung magkano iyon ngunit hindi na kasya ang natira sa kanyang pera.

“Sige, dahil marami ka namang binili, bibigyan kita ng discount. Para sa tatay mo, bibigay ko na sa’yo yan sa murang halaga,” ang sabi ng tindero.

Sa mas mababang presyo ay nabili ni Arnel ang thong brief na iyon. Ibinalot ng tindero ang lahat ng kanyang pinamili sa isang supot. Nagpasalamat si Arnel sa tindero at matapos makapagbayad ay lumisan na ang dalawa.

“Jayson, salamat pala sa pagsama mo sa akin ha. Pasensya ka na hindi na kita maililibre. Halos wala nang natira sa dala kong pera eh. Babawi na lang ako sa’yo sa susunod,” ang sabi ni Arnel sa kaklase.

“Ayos lang, ano ka ba. Sana magustuhan ng tatay mo yang mga binili mo,” ang sabi naman ni Jayson.

Sinamahan na rin ni Arnel ang kaklase pabalik sa palengke kung saan naroon ang lola nito, tapos ay umuwi na rin ang binatilyo upang ihanda ang kanyang munting regalo.

---

Hapon na nang makauwi si Arman mula sa pinagtatrabahuhang construction site. Agad naman siyang ipinagtimpla ng kape ni Arnel at ipinaghain ng kaunting makakain. Silang mag-ama lamang ang naiwan sa bahay dahil umuwi si Rosa sa maysakit na ina upang alagaan ito. Kasama rin ni Rosa ang mga nakababatang anak na sila Robert at Miguel.

Matapos makakain at makapagpahinga ay tuloy nang naligo si Arman. Makalipas ang ilang minuto ay natapos na siyang maligo. Lumabas siya ng banyo na nakatapis lamang ng twalya. Agad namang lumapit si Arnel sa kanyang ama at iniabot ang kanyang regalo na nakabalot sa lumang dyaryo.

“Tay, para ho sa inyo, regalo ko. Pasensya na ho at hindi na ako nakabili ng magandang pambalot,” ang sabi ni Arnel.

“Regalo? Para saan? Hindi ko pa naman birthday ah,” ang sabi naman ni Arman.

“Eh naisipan ko lang ho. Tutal ay wala naman akong regalo sa inyo noong nakaraang Fathers’ Day. Hehehe,” ani Arnel. “Sige ho, buksan niyo na.”

Binuksan na nga ni Arman ang regalo at tuluyang pinunit ang balot nito. Tumambad sa kanya ang dalawang kahon ng brief.

“Puro sira na ho kasi yung mga brief niyo. Hindi na kayo nakakabili dahil mas inuuna niyo kami. Kaya ayan Tay, may bago ka ng brief. Hehehe,” ang sabi ni Arnel sa ama.

“Eh saan mo naman kinuha ang pinambili mo nito?” pagtatanong ni Arman sa anak.

“Yun hong naipon ko,” tugon ng binatilyo.

“Hindi ba’t ipambibili mo yon ng sapatos na pambasketball,” sambit ng ama.

“Ayos lang Tay, mag-iipon na lang ako ulit,” sabi naman ni Arnel.

“Ikaw talaga,” ang nasambit na lamang ni Arman. Halos mangilid ang kanyang luha ngunit pinigil niya iyon. “Salamat, anak,” sambit ni Arman sabay yakap nang mahigpit sa kanyang panganay. “Tanggal lahat ng pagod ko dahil sa inyo. Lahat ng hirap titiisin ko para sa inyo,” ang sabi pa niya.

“Si Tatay ang drama,” pagbibiro naman ng binatilyo. “Mabuti pa Tay sukatin mo na yan at nang makita natin kung kasya ba. Tinantya ko lang kasi yan eh,” ang sabi pa niya sa kanyang ama.

“Sige nga, anak. Tamang tama at bagong paligo ako,” ani Arman. Walang malisya niyang inalis ang twalyang nakapulupot sa kanyang beywang. Pinunasan pa niya ng twalya at tinuyo ang magkabila niyang singit at gayundin ang kanyang maselang bahagi.

Napahagikgik si Arnel nang makitang nakahubo ang kanyang ama.

Binuksan ni Arman ang unang kahon at kinuha ang isa sa mga puting brief na laman nito. Isinuot niya iyon at sinukat. Saktong sakto naman ang sukat nito para sa kanya. Sakto rin ang kanyang ‘kargada’ para sa pouch na nasa harapan nito, kapansin-pansin ang malaking umbok na nalilikha nito.

“Ano Tay, ayos ba?” tanong ni Arnel.

“Oo, ’nak. Ayos na ayos. Komportable at sakto ang sukat,” ang sabi ni Arman.

“Yung may kulay naman Tay, isukat niyo rin,” himok ni Arnel sa ama. Hinubad ni Arman ang suot na puting brief. Binuksan niya ang isang kahon at kinuha naman ang kulay asul na brief. Isinuot niya iyon at sinukat.

“Naks, bagay sa’yo Tay. Walang panama sa’yo yung model ng brief na nandyan sa kahon,” puri ni Arnel sa ama.

“Bolero ka rin ano,” tatawa-tawang sambit ni Arman.

“Tay, yung pula naman.”

Hinubad ni Arman ang asul na brief at ang kulay pula naman ang isinuot. Itinaas pa niya ang magkabilang braso at binaluktot nang madiin upang palabasin ang malalaking ‘daga’, ipinapakita at ipinagmamalaki sa kanyang anak ang angkin niyang kakisigan.

“Naks, macho talaga ng tatay ko kaya idol ko yan eh,” puri muli ni Arnel sa kanyang ama.

Isa-isang isinuot at sinukat ni Arman ang mga brief, tila minomodelo ang mga iyon sa harap ng kanyang anak.

“Nagustuhan niyo po ba, Tay?” tanong ni Arnel sa ama.

“Oo naman ’nak. Lagi kong isusuot itong mga bigay mo. Ito nga oh, suut-suot ko na ’tong isa,” tugon ni Arman sabay turo sa bagong puting brief na kanya ngayong suot. Itatabi na niya ang ibang mga brief nang malaglag mula sa supot ang isang kapirasong itim na tela. Kinuha iyon ni Arman at binuklat.

“Ayan pala Tay, bigay ko rin ho sa’yo yan. Isuot mo nga rin po yan. Hehehe!” ang natatawang suhestyon ni Arnel sa ama.

Pinagmasdan ni Arman ang thong brief na kanyang hawak. “Ang sexy naman nito masyado. Ang nipis, eh parang bahag na lang to ah,” natatawang komento ni Arman.

“Isuot mo nga rin yan Tay, tignan natin kung bagay sa’yo. Hehehe!” paghihimok ni Arnel sa ama.

Nagpadala naman si Arman sa pambubuyo ng kanyang anak. Hinubad niya ang puting brief na kasalukuyan niyang suot at ipinalit ang itim na thong. Binuhol niya sa magkabilang beywang ang elastikong tali na siyang nagdurugtong sa harapan at likurang bahagi nito. Ang manipis na piraso ng tela ay sapat lang upang matakpan ang mismong ari ni Arman at ang hiwa ng kanyang puwet. Kita ang magkabilang singit ng barako gayundin ang matatambok na pisngi ng kanyang puwetan.

“Ang sexy masyado nito, ’nak. Hehehe,” sambit ni Arman. Pabiro pa siyang nagflex sa harap ng anak habang suot ang thong.

Natawa naman si Arnel sa gawi ng kanyang ama.

Halos hindi kayanin ng manipis na tela ang malaking kargada ng barako. Biglang nakalas ang pagkakabuhol ng tali nito at tuluyang nalaglag at nahubad. Akma itong pupulutin ni Arman nang biglang dakmain ni Arnel ang nalantad niyang ari.

“Arnel!” bulalas ni Arman.

“Jakulin natin tong malaki mong burat, Tay. Hahaha!” tatawa-tawang sambit ng binatilyo habang hawak pa rin ang ari ng kanyang ama.

“Arnel, bitiwan mo yan. Sige ka, magagalit yan,” biro naman ni Arman.

“Pagalitin natin, Tay. Hehehe!” sambit naman ni Arnel.

“Loko kang bata ka,” sambit ni Arman. Gumanti naman ang ama at kiniliti ang kanyang anak.

Panay ang pagtawa ni Arnel habang kinikiliti ng kanyang ama. Sa kanilang harutan at kilitian ay natumba ang mag-ama. Napaupo si Arman sa kalapit na silya at sinalo ang kanyang anak sa kanyang bisig at kandungan.

“Ang laki mo na talaga anak, hindi ka na baby,” biro ni Arman habang kalung-kalong sa kanyang kandungan ang binatilyo niyang anak.

Habang nakakalong sa kanyang ama ay muling inabot at hinawakan ni Arnel ang titi nito. Hinimas niya iyon at unti-unting sinalsal. Sunod namang nilaro ng binatilyo ang malalaking bayag ng kanyang ama. Hinayaan na lamang ni Arman ang kanyang anak sa ginagawa nito sa kanyang ari. Mabuti nang sa kanya matuto ng ganitong mga bagay ang anak.

“Aaaaahhh…” napaanas si Arman habang patuloy na nilalaro ni Arnel ang kanyang ari. Di nagtagal ay tuluyan siyang tinigasan.

“Tigas na ng titi mo, Tay. Grabe, ang laki talaga,” sambit ni Arnel na labis ang pagkamangha sa dambuhalang tarugo ng kanyang ama. “Lalaki rin kaya nang ganito yung sa akin,” ang sabi pa ng binatilyo habang patuloy pa ring hinahagod at hinihimas ang naninigas na batuta ng kanyang ama.

“Sige nga, ’nak, tingin nga nung iyo,” ang sabi ni Arman.

Tumayo si Arnel at hinubad ang suot na shorts at brief. Hinubad na rin ng binatilyo maging ang suot niyang sando. Hindi nahiya ang binatilyo na humarap sa kanyang ama nang walang anumang saplot sa katawan. Itinaas pa ni Arnel ang kanyang mga braso at binaluktot ang mga iyon, tila ginagaya ang kakisigan ng ama. Natawa naman si Arman sa inasal ng anak.

Kapansin-pansin na unti-unti nang nagkakahubog ang katawan ng binatilyo. Lumapad ang kanyang mga balikat at dibdib na siyang nagbibigay ng tila letrang V na hugis sa kanyang katawan. May mga mumunting umbok na rin ng muscle sa kanyang katawan na nahuhubog at pinapanday ng hilig niya sa pagbabasketball.

Napansin ni Arman na may kalakihan din ang ari ng kanyang anak, mukhang nagmana ito sa kanya. Kahit tulog pa ang titi ay mahaba na, ang mga bayag naman ay may kalakihan din.

“Anak, mukhang malaki na rin yang iyo ah. Mas lalaki pa yan habang nagbibinata ka,” ang sabi ni Arman habang sinisiyasat ang ari ng binatilyong anak.

“Lagi ko nga hong jinajakol at pinapatigas para lalong lumaki. Hehehe!” ang pabirong sambit ni Arnel.

“Sige nga, patigasin mo nga,” himok ni Arman sa anak.

Sumunod naman si Arnel sa sinabi ng ama at sinimulang salsalin ang sariling titi. Di rin nagtagal at tuluyang tinigasan si Arnel, tumindig ang kanyang titi na halos dumoble ang laki ngayon.

“Aba, nagmana ka nga sa akin. Hehehe!” ang sabi ni Arman nang mamasdan ang naninigas na ngayong ari ni Arnel.

“Tara Tay, jakol na tayo. Sayang tigas ng titi natin,” anyaya ng pilyong binatilyo sa kanyang ama.

“Ikaw talaga,” ang natatawa namang sambit ni Arman. Inabot niya ang ulo ng anak at ginulu-gulo ang buhok nito.

Umupo si Arnel katabi ng kanyang ama at ipinagpatuloy ang ginagawang pagsasalsal. Hindi naman nagpahuli ang amang si Arman at sinalsal na rin ang dambuhala niyang tarugo.

Sabay na nagsalsal ang mag-amang Arman at Arnel. Sarap na sarap ang mag-ama sa ginagawang pagpapaligaya sa kani-kanilang mga sarili. Maya-maya pa ay kapwa na naglalaway sa precum ang kani-kanilang mga burat.

“Laruin mo nang ganito yung ulo, anak. Masarap to,” turo ni Arman sa anak habang pinapaikot-ikot ang kanyang kamay sa bilugang ulo ng kanyang burat. “Oooohhh…” napaungol si Arman sa sobrang pagkakiliti.

Ginaya naman ni Arnel ang ginawa ng ama. Hindi rin napigilang mapaungol ng binatilyo dahil sa masarap na sensasyong nadama.

“Kilitiin mo rin yung utong mo,” turo ni Arman sa anak habang salitang kinikiliti ng isang kamay ang kanyang mga utong, ang isa namang kamay ay abala pa rin sa pagtataas-baba sa naninigas niyang kahabaan.

Sinunod naman ni Arnel ang turo ng kanyang ama. Pinaglaruan din niya ang kanyang mga utong na nagdulot sa kanya ng dagdag sarap at kiliti. Napasinghap ang binatilyo sa sobrang sarap.

“Kadyutin mo nang ganito, ’nak,” ang sabi pa ni Arman habang inuulos ang balakang sabay sa ritmo ng kanyang kamay. Napapaangat ang kanyang puwitan habang sinasalubong ng pag-ulos ng balakang ang pagbagsak ng kanyang kamay sa naninigas niyang kahabaan.

Ginaya ni Arnel ang ama at natawa sa kanyang gawi. “Para akong kumakantot, Tay. Hehehe!” ang natatawang sabi ng binatilyo.

Pawisan ang mag-ama habang patuloy na nag-iinit sa sabayan nilang pagjajakol. Nangingintab sa pawis ang kanilang mga balat, umuulos ang mga balakang sabay sa ritmo ng kanilang mga kamay, umaalon ang kanilang mga dibdib sa bilis ng kanilang paghinga.

“Tay… Aaaahhh… Tay, lalabasan na kooo…” ang namutawi sa mga labi ng binatilyo na halos malukot ang mukha sa tindi ng sarap at sensayon na lumulukob sa kanyang sistema.

“Sige Arnel, kaya mo yannn… oooohhh… Malapit na rin… si Tatay…” sambit naman ni Arman.

Hanggang sa narating na nga ng mag-ama ang rurok ng kaligayahan.

“Oooohhh… Ooohhh… Oooohhh…” ungol ng mag-ama habang sumisirit ang pagkarami-raming tamod mula sa naghuhumindig nilang mga burat. Nagtalsikan ang mainit at masaganang katas sa kanilang puson at dibdib. Napatakan din maging ang silyang kanilang inuupuan.

Tila sariwang gatas ang pinakawalang tamod ni Arnel, tanda ng angkin niyang bikas at kabataan.

“Arnel, ang dami mong nilabas ah. Sagu-sago sa lapot,” ang sabi ni Arman habang pinagmamasdan ang kanilang mga katawan na halos mabalot ng tamod.

“Sa’yo rin Tay eh, ang dami,” ang sabi naman ni Arnel. “Ang sarap talaga magjakol,” sambit pa ng binatilyo.

“Baka naman inaaraw-araw mo na ang pagjajakol ha. Sa bagay, natural lang naman iyan sa mga nagbibinatang kagaya mo. Pero mas mabuti pa rin kung may ibang bagay kang paglalaanan ng lakas at oras mo. At syempre, hwag mong pababayaan ang pag-aaral mo ha,” paalala ni Arman sa kanyang anak.

“Opo, Tay. Hindi po ako honor pero pinagbubuti ko naman po. Wala naman po akong mga bagsak na grado,” ang sabi ni Arnel.

“Mabuti naman kung ganon. Sige na, linisan na natin itong kinalat natin,” ang sabi ng ama.

Kumuha ng basahan si Arnel at nilinisan nilang mag-ama ang nagkalat nilang tamod sa paligid. Pagkatapos ay nagtungo sila sa banyo upang magbuhos at maglinis ng kanilang mga katawan.

Dahil sa pagod ay dumiretso na si Arman sa kwarto nilang mag-asawa upang magpahinga at umidlip. Naglambing si Arnel at hiniling kung pwede siyang tumabi sa kanyang ama. Pinagbigyan naman ni Arman ang anak.

Tuluyang nakaidlip ang mag-ama, magkayakap at kapwa hubo’t hubad pa rin. Walang malisya sa kanilang mag-ama ang kanilang ginawa, ika nga “father and son” bonding lamang ito para sa kanila. At dahil dito ay mas tumitibay pa ang kanilang samahan.

Itutuloy.

Kabanata 31: Krisis

Disclaimer: Ang kabanatang ito ay naglalamam ng mga sensitibong tema gaya ng karahasan na maaaring hindi angkop sa mga sensitibong mambabasa.

Read at your own risk.

Matapos ang mahabang sick leave ay muli nang nakapasok sa eskwela ang gurong si Emil at nakabalik sa pagtuturo. Pinalipas muna niya ang ilang araw bago niya tuluyang ipinabatid sa kanilang principal ang kanyang plano at napagdesisyunan.

Tumungo si Emil sa opisina ng kanilang principal at iniabot ang kanyang liham. Tinanggap naman ng principal ang liham at kagyat itong binasa.

“Magreresign ka na?” sambit ng principal matapos basahin ang liham.

“Opo,” pagkumpirma ng guro.

“Emil, you are one of the most passionate teachers we have in our school. Obviously, I don’t want you to leave,” ang sabi pa ng principal.

“But I’m already decided, Ma’am,” giit ng guro. “Tatanggapin ko na po ang alok sa akin ng tiyahin ko na magtrabaho sa ibang bansa. Habang naroon ako, plano ko rin hong mag-aral ulit. Malay natin, baka bumalik din ho ako sa pagtuturo balang araw. Pero sa ngayon, ito ho ang desisyon ko,” ang sabi pa niya.

“Gusto pa sana kitang pigilan pero kung ito na ang desisyon mo, I can only wish the best for you,” tugon ng principal.

“Thank you, Ma’am. Makakaasa ho kayong magiging maayos ang turn-over ko,” ang sabi naman ni Emil.

Ito na lamang ang naisip na paraan ni Emil upang makatakas siya sa ginagawang panggigipit sa kanya ni Temyo. Marahil kapag lumayo na siya ay titigil na rin ang malupit na custodian sa kanyang ginagawa.

Bagama’t hindi na ipinaalam ni Emil sa iba ang kanyang pagreresign ay hindi pa rin naiwasang makarating ang balita sa mga kasamahan niyang guro. Ika nga nila, may tenga ang lupa at may pakpak ang balita.

“Sir Emil, totoo ba na magreresign ka na?” pag-uusisa ni Teacher Shirley.

“Oo. Mahirap na desisyon pero naisip kong ito ang mas makakabuti sa akin,” ang sabi ni Emil. “Salamat nga pala ulit ha at sinalo mo ang mga teaching duties ko nung nagkasakit ako,” dugtong pa niya.

“Emil,” sambit ng kapwa guro na si Juancho na tila nahihiya pang lumapit sa umpukan. “Aalis ka na pala. Alam kong may mga hindi tayo napagkaunawaan. May mga pagkakataong hindi naging maayos ang pakikitungo ko sa’yo pero… nalulungkot din ako na aalis ka na. Sana kung ano man ang mga hindi natin napagkasunduan o alitan ay kalimutan na natin,” paghingi ng paumanhin ni Juancho.

Isang matamis na ngiti naman ang naging tugon ni Emil. “Hayaan mo, wala na ‘yon. Peace?” sambit niya sabay lahad ng kanyang kamay.

Inabot naman iyon ni Juancho at nakipagkamay kay Emil. Pinalakpakan naman ng mga guro ang naging pagkakasundo ng dalawa.

Lingid sa kaalaman ni Emil ay nakarating din kay Temyo ang balita patungkol sa kanyang pagreresign at hindi ito nagustuhan ng malupit na school custodian.

“Hindi ka makakatakas sa mga kasalanan mo! Hindi ka makakatakas!” paulit-ulit na sambit ni Temyo na nanlilisik ang mga mata sa galit.

---

Abala si Rosa sa pag-aayos ng mga paninda sa kanyang tindahan nang may mga pulis na dumating at ipinagtanong kung doon nakatira si Arman.

“B-Bakit ho? Ano hong kailangan niyo sa asawa ko,” tanong ni Rosa sa mga pulis. Hindi maiwasan ng butihing maybahay na kabahan. “M-May nagawa ho ba siya? Baka nagkakamali ho kayo, mabait po ang mister ko,” ang sabi pa niya sa mga pulis.

“Huminahon ho kayo, misis. Hindi po kami naparito upang hulihin ang asawa niyo. Pakisabi lang ho na gusto siyang makausap ni Chief Sangalang,” pagbibigay-alam ng mga pulis.

“Ah ganon ho ba. Sige, tatawagin ko ho siya,” ang sabi ni Rosa. Tuloy na siyang tumungo sa loob ng kanilang bahay upang tawagin ang mister. Nadatnan niya ang mister na si Arman na natutulog sa kanilang kwarto dahil napuyat at madaling-araw pa lang ay nasa palengke na siya upang magkargador.

Ginising ni Rosa ang kanyang mister. Pupungas-pungas namang bumangon si Arman.

“Arman, may mga pulis na naghahanap sa’yo sa labas. Gusto ka raw makausap ni Chief Sangalang,” pagbibigay-alam ni Rosa sa kanyang mister.

“Eh sige, saglit at magbibihis lang ako,” sambit ni Arman.

“Kinakabahan ako, Arman. Bakit naman gusto kang makausap nung hepe ng mga pulis?” ani Rosa.

“Hwag kang mag-alala, Rosa. Kilala ko ‘yong si Chief Sangalang. May ibabalita lang siguro,” paniniguro ni Arman sa kanyang misis sabay halik sa noo nito.

Tuloy nang nagbihis si Arman at lumabas upang harapin ang mga naghahanap na pulis.

“Magandang tanghali ho, mga ser,” bati ni Arman sa mga pulis.

“Magandang tanghali rin naman. Pinapasundo ka ni Chief Sangalang at may mahalagang bagay raw siyang sasabihin sa’yo,” ang sabi ng isang pulis.

Sumama si Arman sa mga pulis at sumakay sa dala nilang sasakyan. Nakatanaw naman si Rosa habang paalis ang police mobile lulan ang kanyang mister. Hindi maipaliwanag ng butihing maybahay kung bakit gayon na lamang ang kabog ng kanyang dibdib nang mga sandaling iyon.

---

Nang hapong iyon, habang nagtuturo si Emil sa klase nila Arnel ay biglang sumugod ang school custodian na si Temyo.

“Sir Emil! Ano itong nabalitaan kong magreresign ka na, ha? Hindi pwede yon. Hindi ka pwedeng magresign! Hindi ka pwedeng umalis!” sigaw ni Temyo na walang pasintabing pumasok sa silid-aralan habang nagtuturo si Emil. Mababakas ang matinding galit sa kanyang mukha.

“T-Temyo… Temyo nasa klase ako. H-Hwag ka namang manggulo,” halos mautal ang gurong si Emil na hindi malaman ang gagawin.

Pilit mang pakiusapan ni Emil ang katiwala ay patuloy pa rin ito sa pagsigaw at pagwawala. Nagisisimula na ring matakot ang mga bata. Naalarma na rin ang iba pang mga guro dahil sa nangyari. Rinig na rinig nila mula kani-kanilang mga silid ang pagsigaw at pagwawala ni Temyo. Agad namang dumating si Juancho upang sumaklolo.

“Temyo, anong nangyayari rito? Bakit ka ba nanggugulo?” pagkompronta ni Juancho sa nagwawalang custodian. Pumagitna siya sa pagitan ni Emil at Temyo habang pilit na pinakakalma at kinokontrol ang sitwasyon.

Sinamantala naman ni Teacher Shirley at ng ilan pang guro ang pagkakataon upang pasimpleng itakas at palabasin ang mga estudyante mula sa silid na iyon.

“Hindi mo ako matatakasan! Hindi mo matatakasan ang mga kasalanan mo!” hiyaw ni Temyo sabay bunot ng isang bagay mula sa sling bag na nakasukbit sa kanyang balikat.

Gayon na lamang ang hilakbot ng mga guro at estudyante nang makita ang hawak na baril ni Temyo.

---

Nang marating nila Arman ang police headquarters ay agad siyang dinala sa opisina ni Chief Sangalang.

“Arman, maupo ka,” anyaya ng hepe. Agad namang naupo si Arman sa harap ng mesa nito. “Gusto niyo raw ho akong makausap. Tungkol ho ba ito sa imbestigasyon ninyo kay Temyo?”

“Tama ka, Arman. Uunahan na kita, nakababahala ang mga nalaman namin tungkol dyan kay Temyo,“ ang sabi ni Chief Sangalang.

Kinabahan si Arman sa tinuran ng hepe. “Ano hong nalaman ninyo?” pagtatanong niya.

“Nalaman naming matagal na palang wanted at nagtatago iyang si Temyo,” pagbubunyag ni Chief Sangalang na labis namang ikinabigla ni Arman.

“Ho? Wanted si Temyo?” ani Arman na hindi makapaniwala sa kanyang nalaman.

“Timoteo Capule ang buo niyang pangalan. May limang taon na rin nang mahatulan siya sa kasong parricide matapos niyang patayin ang sariling ama at ang kalaguyo nito,” paglalahad ni Chief Sangalang. “Ayon sa mga nakalap naming impormasyon, nasa dose o trese anyos noon si Temyo nang iwan sila ng kanyang ama. Ito ay matapos na malaman ng kanyang ina na may karelasyong iba ang mister. Ang masakit pa, hindi babae ang kalaguyo nito kundi isang bakla.”

Patuloy ang hepe sa paglalahad ng kanilang mga nadiskubre. “Mas minatamis pa ng tatay ni Temyo na iwan silang mag-ina at sumama sa kalaguyo niyang bakla. Labis iyong dinamdam ng ina ni Temyo hanggang sa nagpakamatay ito. Mula nang maulila sa ina ay kung kani-kaninong kamag-anak nakitira si Temyo.”

“Nang magbinata at tumuntong sa hustong gulang ay lumuwas ng probinsya si Temyo at hinanap ang kanyang ama. Agad namang tinanggap si Temyo ng kanyang ama sa pag-aakalang nais nitong magkasundo silang mag-ama. Ngunit iba pala ang pakay ni Temyo. Isang gabi, isinagawa ni Temyo ang maitim niyang pakay. Hindi ko na nais pang idetalye ang ginawa niyang pagpatay sa kanyang ama dahil may pagkabrutal ito.”

“Eh ano ho bang ginawa niya?” pag-uusisa ni Arman.

Napabuntong-hininga ang hepe. “Sige, kung gusto mo talagang malaman,” sambit niya. “Matapos lasingin ay iginapos ni Temyo ang kanyang ama at walang-awang pinutulan ng ari sa harap mismo ng kinakasamang kalaguyo. Hindi pa nakuntento si Temyo, ipinasubo pa niya sa kalaguyo ang pinutol na ari ng kanyang ama bago niya tuluyang binaril ang dalawa,” paglalahad ng hepe.

Napalunok na lamang si Arman at walang masabi matapos marinig ang kwento.

“Nahatulan si Temyo sa salang parricide pero dahil nadiagnose siya na may schizophrenia, imbis na ikulong ay dinala siya sa isang mental facility. Doon siya namalagi sa loob ng ilang taon. Hanggang isang araw ay nakatakas siya at hindi na nakitang muli. Sa palagay namin ay nagpalipat-lipat siya ng lugar hanggang sa makarating siya sa probinsyang ito at dito na nagtago gawa ng walang nakakakilala sa kanya rito,” saad ng hepe.

Ngayon na napagtanto ni Arman ang lahat. Kung bakit gayon na lamang ang naging galit sa kanila ni Temyo matapos masaksihan ang namagitan sa kanila ni Emil. Marahil ay nanariwa ang masasakit na alaala ng nakaraan dahil sa kanyang nakita.

“Kung ganon, dapat ay mahuli na ho si Temyo sa lalong madaling panahon,” ang nasabi ni Arman.

“Hwag kang mag-alala, Arman. Nakahanda na ang warrant of arrest namin para sa kanya. Ngayon din ay kikilos na kami upang hulihin siya,” ang sabi ni Chief Sangalang.

Walang anu-ano’y biglang pumasok sa opisina ng hepe ang isang humahangos na pulis.

“Chief! May nagaganap ho ngayong hostage crisis sa Dalisayan High School,” pagbabalita ng pulis.

“Ano!” pakli ni Chief Sangalang na napatayo mula sa kanyang kinauupuan.

Nagpanting ang tainga ni Arman nang marinig ang paaralang binanggit ng pulis. “Dalisayan High School? Doon nag-aaral ang anak kong si Arnel!” bulalas niya.

“Nalaman niyo ba kung sino ang may pakana ng hostage?” pagtatanong ng hepe.

“Yung school custodian daw po ang nang-hostage,” tugon ng pulis.

Halos pagsakluban ng langit at lupa si Arman sa narinig. “Si Temyo yon!” bulalas ni Arman. “Chief! Pumunta na ho tayo don. Nandon ang anak kong si Arnel, baka may masama pang mangyari sa kanya.”

“Ngayon din ay magtutungo na kami roon. Dumito ka na lang at hayaan mo na kaming mga pulis ang umaksyon,” ang sabi ng hepe na agad ipinag-utos sa pulis na ihanda ang kanilang mga kasamahan sa gagawing rescue operation.

“Pero Chief, kailangang nandon ako. Kailangan kong masigurong ligtas ang anak ko,” pagpupumilit ni Arman. “Ama ka rin, Chief, at alam mo ang pakiramdam ng isang ama kapag nasa panganib ang anak niya.”

Sa huli ay napilitan na rin ang hepe na isama ang nag-aalalang ama. “Sige, sumama ka na. Pero doon ka lang sa likod at hindi ka makikialam sa operasyon namin. Hayaan mong mga pulis ang lumutas nito,” bilin ni Chief Sangalang kay Arman.

“Opo Chief,” tugon ni Arman na agad naghanda sa pagsama sa mga pulis.

“Halika na. Move!” utos ng hepe at agad nang kumilos ang kapulisan upang saklolohan ang mga estudyante at guro.

---

“Huminahon ka, Temyo. Ibaba mo yan,” pakikiusap ni Juancho sa custodian.

Ngunit hindi nagpatinag si Temyo at itinutok ang baril kay Emil.

“T-Temyo… Temyo tama na. Maawa ka,” sambit ni Emil na hindi mapigilan ang mapahagulgol sa sobrang takot.

“Awa? Naawa ba siya nang iwan niya kami ng nanay ko? Kagaya ka rin niya, Emil. Kagaya ka rin niya kaya paparusahan din kita kagaya ng ginawa ko sa kanila!” hiyaw ni Temyo.

Dumating ang vice principal na si Mr. Mendoza upang tumulong na awatin ang custodian. “Temyo! Ano bang gulo ’tong ginagawa mo?” bulyaw ng vice principal.

“Isa ka pa. Punung-puno na ko sa pambubulyaw mo sa’kin!” Itinutok ni Temyo ang baril kay Mr. Mendoza at walang anu-ano’y kinalabit ang gatilyo nito.

Agad na bumulagta sa sahig ang vice principal matapos na mabaril. Dahil sa nangyari ay agad na nagpulasan at nagtakbuhan ang mga guro at mga estudyante. Sinamantala ni Juancho ang pagkakataon at inatake si Temyo upang agawin ang baril. Nagpambuno ang dalawa at nag-agawan sa baril. Ngunit nagawang sikmuraan ni Temyo ang guro at pinukpok ng baril ang batok nito na agad ikinawalang malay ni Juancho.

“Juancho!” bulalas ni Emil.

Nagtakbuhan palabas ng silid ang mga estudyante. Sa gitna ng kaguluhan ay namataan ni Temyo ang binatilyong si Arnel. Agad niyang hinigit sa braso ang binatilyo.

“Ikaw, sumama ka sa’kin!”

“Arnel!” pakli ni Jayson nang makitang pilit na kinukuha ni Temyo ang kaibigan. Agad na sumugod si Jayson at kinagat ang kamay ni Temyo.

“Araaay! Nakikialam ka pa, ha!” Isang malakas na sampal ang iginawad ni Temyo kay Jayson na agad ikinawalang malay ng binatilyo.

“Jayson!” sigaw ni Arnel.

“Temyo, tama na! Hwag mong idamay ang mga bata!” hiyaw ni Emil.

“Manahimik ka!” Muling itinutok ni Temyo ang baril kay Emil.

Halos maestatwa sa kinatatayuang sulok ang guro, nanginginig ang katawan sa takot.

Umalingawngaw ang ingay ng sirena nang sa wakas ay dumating ang mga pulis sa eskwelahang iyon. Agad na kumilos ang mga pulis upang ilikas at iligtas ang mga estudyante at mga guro.

Bumaba ng sasakyan si Arman at agad hinanap ang kanyang anak sa gitna ng nagkakagulong mga estudyante. “Arnel! Arnel nasan ka?” hiyaw ni Arman. “Nasan si Arnel? Nakita niyo ba ang anak ko?” tanong niya sa isang estudyante.

“Nandon pa po siya sa loob, kasama ni Sir Emil,” tugon ng estudyante.

“Arnel! Anak, nandito na si tatay! Ililigtas ka ni tatay!” hiyaw ni Arman na agad sumugod sa loob ng eskwelahan. Ngunit bago pa man niya marating ang silid-aralan ay hinarang siya ng mga pulis.

“Arman, akala ko ba nagkaintindihan na tayo? Di ba’t sabi ko doon ka lang sa likod. Hayaan mo kaming mga pulis ang umaksyon,” pananaway ni Chief Sangalang.

“Pero Chief, yung anak ko. Nandon ang anak kong si Arnel. Hindi ko siya pwedeng pabayaan,” giit ni Arman.

Sumilip si Temyo sa bintana ng silid-aralan at nakita sa labas si Arman. “Arman! Ikaw ba yan Arman? Nandito ka pala. Hehehe!” hiyaw ng custodian mula sa bintana ng silid-aralan. Kinuha ni Temyo ang binatilyong si Arnel at iniharap sa bintana upang ipakita sa ama nito. Itunutok niya ang baril sa sentido ng binatilyo.

“Tay!” halos maiyak-iyak na sambit ni Arnel habang hawak siya ng malupit na custodian.

“Arnel, anak!” sambit ni Arman nang makita ang anak. “Walang hiya ka Temyo! Hwag mong sasaktan ang anak ko!” galit na hiyaw ni Arman.

“Hindi masasaktan ang anak mo kung magiging masunurin ka,” ang sabi ni Temyo. “Pumunta ka don sa stage,” pag-uutos ni Temyo.

Napatingin si Arman kay Chief Sangalang. “Chief, baka kung anong gawin niya sa anak ko kapag hindi ko siya sinunod,” ang sabi niya.

“Sa ngayon kailangan nating ibigay ang mga hinihingi niya upang masigurong hindi masasaktan ang bata,” sambit ng hepe.

Sa hudyat ng hepe ay binigyang daan ng mga pulis si Arman.

Nagpatuloy si Arman at naglakad patungo sa entablado ng eskwelahan.

Mula sa bintana ng silid-aralan na nasa ikalawang palapag ng gusali ay matatanaw ang stage. Nakasilip si Temyo at tinitignan kung susunod nga si Arman sa nais niya. Hawak pa rin niya si Arnel at nakatutok ang baril malapit sa sentido ng binatilyo. Pilit namang tinatagan ni Arnel ang loob, panay ang pag-usal ng panalangin sa kanyang isip.

“Umakyat ka sa dyan stage. Doon ka sa gitna,” utos ni Temyo kay Arman.

Walang magawa si Arman kundi sumunod sa nais ni Temyo dahil bihag nito ang kanyang anak na si Arnel gayundin ang gurong si Emil. Naroon din sa silid ang gurong si Juancho at ang estudyanteng si Jayson na kapwa walang malay. Nakabulagta rin sa sahig ang sugatang si Mr. Mendoza.

Umakyat si Arman sa entablado at tumayo sa gitna nito gaya ng nais ni Temyo.

“Hubarin mo lahat ng damit mo!” hiyaw ni Temyo mula sa kinaroroonang silid.

Nabigla si Arman at hindi malaman ang gagawin. Sa kanyang kinatatayuan ay kitang-kita siya ng mga taong kasalukuyang naroon sa eskwelahan; ang mga pulis na sumaklolo sa hostage crisis at ang ilang mga guro na naiwan upang siguruhing ligtas na makakauwi ang mga estudyante.

“Arman! Nangangati na ang kamay ko!” hiyaw ni Temyo.

Kaligtasan na ng kanyang anak ang nakasalalay kung kaya’t wala nang nagawa si Arman kundi ang lunukin ang kanyang hiya. Hinubad niya ang suot na kamiseta, sunod naman ang pantalon. Tanging ang puting brief na regalo pa sa kanya ni Arnel ang natirang saplot sa katawan ni Arman. Tuluyan nang kinalimutan ni Arman ang sariling kahihiyan alang-alang sa kaligtasan ng kanyang minamahal na anak. Hinila niya pababa at tuluyang hinubad ang nalalabing saplot sa katawan. Agad niyang ikinuyom ang mga kamay sa harapan upang ikubli ang maselang bahagi ng kanyang katawan. Nakayuko siya at nakatingin lamang sa sahig ng entablado dahil sa labis na kahihiyan.

“Arman! Iangat mo yang mukha mo at harapin mo kami. Ilagay mo sa likod yang mga kamay mo kung ayaw mong masaktan ang anak mo!” hiyaw muli ni Temyo.

Napilitan nang sumunod si Arman. Iniangat niya ang kanyang mukha at inilagay sa likod ang kanyang mga kamay. Sa ayos niyang iyon ay tambad sa buong madla na naroroon ang kabuuan ng maskulado niyang katawan, maging ang kanyang maselang bahagi.

“Tay…” Tuluyang napaluha si Arnel nang makita ang kanyang ama na nalugmok sa kahihiyan kapalit ng kanyang kaligtasan.

Napatakip ng mata si Teacher Shirley at ang ilang mga babeng guro na naroon.

“Nasa harapan niyo ngayon ang barakong ama na si Arman!” hiyaw ni Temyo mula sa silid, tila isang emcee na nag-aanunsyo at nagpipresenta ng isang pagtatanghal. “Pagmasdan niyo siyang mabuti. Hindi ba’t napakamacho niya? Hahahaha!” mapanuyang sambit ni Temyo. “At siguro naman napansin niyo rin ang malaki niyang burat at lawlaw niyang mga betlog!” tuloy si Temyo pamamahiya kay Arman.

Hiyang-hiya si Arman at halos gustuhin na niyang lamunin ng lupa ngayong nakatayo siyang hubo’t hubad sa harap ng entablado at pinagtitinginan nang lahat. Ngunit hindi na niya iyon ininda at pilit na lamang nilunok ang kahihiyan kung sa ganitong paraan niya masisiguro ang kaligtasan ng anak na si Arnel.

Hanggang saan nga ba ang magagawa ng isang ama para sa kanyang anak?

Itutuloy…

Kabanata 32: Kinahinatnan

Disclaimer: Ang kabanatang ito ay naglalamam ng mga sensitibong tema gaya ng karahasan na maaaring hindi angkop sa mga sensitibong mambabasa.

Read at your own risk.

Hubo’t hubad pa ring nakatayo si Arman sa gitna ng entablado ng eskwelahan gaya ng nais ni Temyo kapalit ng kaligtasan ng kanyang anak na si Arnel. Tambad ngayon ang maskulado niyang katawan, ang matikas niyang dibdib, malapad na mga balikat, at ang bukul-bukol na kalamnan sa kanyang sikmura na tila mga pandesal. Higit sa lahat, lantad din ang kanyang maselang bahagi.

“Gusto niyo ba ng magandang palabas? Hayaan niyo, bibigyan ko kayo ng isang palabas na hindi ninyo malilimutan,” hiyaw ni Temyo mula sa silid-aralan kung saan hostage niya si Arnel at ang gurong si Emil. “Arman, magsalsal ka ngayon dyan!” hiyaw niya mula sa silid.

Nagulantang si Arman sa narinig niyang ipinag-uutos ni Temyo.

“Magsasalsal ka ba o pasasabugin ko ang ulo nitong anak mo,” pagbabanta ni Temyo.

“Tay! Hwag Tay! Hwag kang sumunod!” hiyaw naman ng binatilyo na pilit nagpupumiglas ngunit sadyang mahigpit ang hawak sa kanya ni Temyo.

“Arnel, anak. Gagawin ko ang lahat para sa inyo,” sambit ni Arman. Nilunok na ng barakong ama ang natitirang hiya sa kanyang katawan at nagsimulang himasin ang kanyang titi na kahit malambot pa ay sadyang may kalakihan na. Patuloy niyang hinihimas ang kanyang ‘alaga’ ngunit sadyang hindi siya tigasan. Dala marahil ng hiya at dahil na rin sa krisis na kinakaharap kung kaya’t ayaw tumindig ng kanyang junior.

“Ang tagal naman Arman! Naiinip na ko,” hiyaw ni Temyo.

Ginigilan na ni Arman ang pagtaas-baba ng kanyang kamay sa kahabaan ng kanyang ari. Nilapirot na rin niya ang kanyang mga utong at nilamas maging ang gasantol niyang mga bayag upang mas mabilis siyang tablan ng libog at tigasan. Pilit niyang inalala at ikinintal sa isip ang mga pagkakataong nagniniig silang mag-asawa upang mas lalo siyang malibugan. Maya-maya pa ay tuluyan nang tinigasan si Arman. Nakatindig nang ubod giting ang kanyang burat na aabot sa higit-kumulang pitong pulgada ang haba, tumitibok at gabakal sa tigas.

“Ipakita mo yang burat mo sa lahat. Ilagay mo sa likod yang mga kamay mo,” utos muli ni Temyo.

Sumunod naman si Arman at inilagay sa likod ang kanyang mga kamay. Nakatambad ngayon sa madla ang gadambuhala niyang burat maging ang malalaki niyang bayag na nakalaylay sa pagitan ng malatroso niyang mga hita.

“Kita niyo yan? Di ba’t ang laki-laki ng burat niya? Hahahaha!” panunuya ni Temyo.

Pilit namang umiiwas ng tingin si Shirley at ang mga babaeng guro, ngunit hindi mapigilan ng ilan na mapatingin. Nagulat sila sa kanilang nasaksihan. Isang maskuladong barako ang nakatayo sa gitna ng entablado, hubo’t hubad at ngayo’y tigas na tigas ang malaking burat.

“Gusto niyo ba yang nakikita niyo? Hindi lang macho yang si Arman, malaki rin ang burat niya hindi ba? Hehehe!” sambit ni Temyo. “Sige, Arman, salsal na!”

Agad tumalima si Arman at ipinagpatuloy ang pagjajakol. Hiyang-hiya ang barako ngayong napakaraming tao ang nakakasaksi sa ginagawa niyang pagsasalsal, ngunit kailangan niya itong gawin upang masigurong ligtas ang kanyang anak. Tuluy-tuloy si Arman sa pagjajakol, unti-unti na ring naglalaway ang kanyang burat, panay ang pagtagas ng paunang katas mula sa butas ng kanyang tarugo.

“Hep hep hep! Break time muna, Arman. Bitawan mo yang burat mo at itaas mo yang mga kamay mo,” utos ni Temyo.

Binitiwan nga ni Arman ang kanyang ari at itinaas sa ere ang kanyang mga kamay. Tigas na tigas pa rin ang kanyang burat, nanlalagkit at nangingintab ang ulo nito sa nagkalat na precum, tumatango-tango na tila nagmamakaawang ituloy na ang pagpapaligaya.

“Sige, tuloy mo na,” utos ni Temyo.

Ipinagpatuloy nga ni Arman ang pagjajakol. Pumikit na lamang siya upang hindi makita ang mga taong naroon na nakakakita sa ginagawa niyang pagsasarili. Nag-iinit na ang katawan ni Arman at nadadala na rin ng libido. Napapaulos na ang kanyang balakang sabay sa ritmo ng kanyang kamay.

“Bitaw! Taas kamay!” hiyaw ni Temyo.

Binitiwan ni Arman ang ari at itinaas ang kamay. Napangiwi si Arman dahil sa pagkabitin.

Napangisi si Temyo at tuwang-tuwa na parang robot na sunud-sunuran sa kanya si Arman. “Tuloy na!”

Sa hudyat ni Temyo ay muling ipinagpatuloy ni Arman ang pagjajakol. Pawis na pawis na ngayon ang maskulado niyang katawan, nangingintab ang kanyang balat na lalong nagpatingkad sa moreno nitong kulay.

“Ayan, tignan niyo kung gaano kalibog yang si Arman! Hahahaha!” pang-aasar pa ni Temyo.

Tuluy-tuloy lamang si Arman sa pagsasalsal at hindi na pinansin pa ang panunuya ni Temyo. Naramdaman niya ang namumuong presyon sa kanyang balakang, hudyat na nalalapit na siyang labasan.

“Oooohhh… Oooohhhh…. Hmmmmm…” napapaungol at napapaanas na si Arman.

“Arman, tigil muna,” utos ni Temyo.

Tumalima naman si Arman at itinigil ang pagjajakol. Itinaas niya ang kanyang mga kamay. “Tangina!” napamura ang barako dahil sa pagkabitin. Laway na laway na ang naninigas niyang tarugo.

“Tiisin mo, Arman. Magpapalabas ka lang kapag sinabi ko na,” ang sabi ni Temyo. “Sige, salsal na!”

Nagpatuloy si Arman sa pagjajakol. Maya-maya ay pinatigil ulit siya ni Temyo. “Tangina… Aaaahhh…” angil ng barako dahil sa matinding pagkabitin.

Ngingisi-ngisi si Temyo habang pinagmamasdan si Arman na napapangiwi sa pagkabitin. Napaluha naman si Arnel at awang-awa sa ama sa sinasapit nitong hirap.

“Pigilan mo yan. Kapag nilabasan ka nang hindi ko sinasabi, ipuputok ko itong baril sa ulo ng anak mo!” pagbabanta ni Temyo.

“Hayop ka talaga, Temyo!” hiyaw ni Arman.

“Sige, jakol na!”

Ipinagpatuloy ni Arman ang pagjajakol. Pakiramdam niya ay lalabasan na siya ngunit pilit niya itong pinipigil para sa kaligtasan ng anak. “Ugh! Aaaahhh… Tanginaaaa…” anas ng barako.

“Arnel, tignan mo yang tatay mo. Pigil na pigil na. Hahahaha! Mukhang sasabog na ang burat niya,” pang-aasar pa ni Temyo.

“Napakasama mo, Kuya Temyo. Hindi ka naman ganyan dati ah,” tugon ni Arnel.

“Hindi mo alam ang pinagdaanan ko, Arnel. Palibhasa may tatay ka na gaya ni Arman na gagawin ang lahat para sa’yo! Napakaswerte mo,” ang sabi ni Temyo. “Ngayon, tignan natin kung hanggang saan itatagal ng tatay mo.”

Patuloy sa pagjajakol si Arman at hindi pa rin siya pinapatigil ni Temyo. Binagalan na niya ang pagtaas-baba ng kanyang kamay dahil pakiramdam niya ay lalabasan na siya anumang oras.

“Ano yan Arman? Bakit mo binabagalan ha?” hiyaw ni Temyo nang mapansing bumagal ang ginagawang pagsalsal ng barako.

“Temyo, pakiusap. Hindi ko na kaya! Pag nagpatuloy pa ko, lalabasan na ko,” pagmamakaawa ni Arman na ngayo’y pawis na pawis na at napapangiwi sa pilit na pagpipigil.

“Sige, tigil ka muna,” ang sabi ni Temyo.

Itinigil nga ni Arman ang pagsasalsal. Napangiwi ang barako dahil makirot na ang kanyang puson dala ng labis na pagkabitin. Panay na rin ang pagtagas ng malinaw na likido mula sa butas ng naghuhumindig niyang tarugo.

“Baka naman sabihin mo wala akong awa. Sige, palabasin mo na yan,” ani Temyo.

Ipinagpatuloy na ni Arman ang pagjajakol at mas binilisan ang pagtaas-baba ng kanyang kamay sa kahabaan ng naninigas niyang tarugo. Maya-maya ay naramdaman niya ang paghigpit ng mga kalamnan sa kanyang balakang. Napaliyad ang maskuladong katawan ng barako nang magsimulang sumirit ang masaganang katas ng kanyang pagkalalaki.

“Aaaaahhh! Aaaaaahhh! Aaaaaahhh!” Malakas na ungol ni Arman habang sunud-sunod ang pagpulandit ng kanyang tamod, tila mga puting lubid na sumisirit mula sa butas ng kanyang tarugo. Kitang kita ngayon ng lahat ang pagbulwak ng masananag katas ng pagkakalalaki ni Arman.

Nagkalat sa sahig ng entablado ang malakremang katas na isinuka ng burat ni Arman. Halos manghina at bumigay ang mga tuhod ni Arman at muntik nang mapaluhod.

Sabay sa pagputok ng tamod ni Arman ay ang pagputok ng baril. Agad bumulagta sa sahig si Temyo. Sinamantala pala ni Chief Sangalang ang pagkakataon upang utusan ang isa sa kanilang mga sniper na umakyat sa katapat na gusali ng eskwelahan at mula roon ay asintahin si Temyo.

“Arnel!” hiyaw ni Arman. Bagama’t nanghihina pa matapos ang matinding orgasmo ay agad nang kumaripas ng takbo si Arman at umakyat sa ikalawang palapag ng gusali kung saan naroon ang silid-aralan nila Arnel. Hindi na niya alintana na hubo’t hubad pa rin siya at may ilang patak pa ng tamod sa dulo ng kanyang titi.

Kumilos na rin ang mga pulis at sumugod sa loob ng gusali upang dakpin ang suspek.

Agad kinalas ni Arnel ang pagkahahawak sa kanya ni Temyo na nawalan ng malay dahil sa sugat na tinamo.

“Tay!” sigaw ni Arnel habang tunatakbo upang salubungin ang humahangos na ama . “Arnel, anak!” Sabik na sabik si Arman at nais nang mahagkan ang kanyang panganay.

Ngunit biglang nagising si Temyo. “Hindi kayo magiging masaya,” mahina niyang sambit habang sumusuka ng dugo. Gamit ang huling lakas ay iniangat niya ang baril at itinutok kay Arnel.

“Arnel!” sigaw ni Arman. Agad siyang kumaripas ng takbo at hinawi pagilid ang anak. Iniharang niya ang sariling katawan at sinalo ang balang para sa kanyang anak.

Umalingawngaw ang putok ng baril at humandusay ang mag-ama sa sahig. Pinilit ni Arnel na bumangon at nakita ang dugo na umaagos sa matikas na dibdib ng kanyang amang si Arman.

“Kuya Arman!” hiyaw ni Emil na agad humangos patungo sa nakahandusay na si Arman.

“Tay! Tay! Tay!” hiyaw at hagulgol ni Arnel.

Gumanti ang mga pulis at pinaputukan si Temyo. Sa ilang tama na kanyang tinamo ay tuluyang napahandusay at binawian ng buhay ang school custodian na si Temyo.

“A-Arnel, ligtas ka na…” ang nawika ni Arman bago siya tuluyang takasan ng ulirat…

Itutuloy…

Kabanata 33: Bagong Umaga

Ramdam ni Arman ang malamig at mamasa-masang damo sa ilalim ng kanyang mga paa habang naglalakad siya sa isang malawak na lupain. Napakaluntian ng paligid sa dami ng mga puno at mga namumulaklak na halaman na makikita roon. Umaawit ang mga ibon sa malamyos nilang mga tinig.

Nabatid ni Arman na wala siyang saplot sa katawan nang mga sandaling iyon. Hubo’t hubad siya na parang si Adan sa gitna ng paraiso. Ngunit hindi alintana ng barako ang kahubaran, ang tanging alam niya ay lubos na maganda at payapa ang lugar kung saan siya naroroon bagama’t hindi niya batid kung ano o saan ang lugar na iyon. Sa tuwa ni Arman ay nagtatakbo siya sa paligid na animo’y isang batang paslit.

Nang marating niya ang isang dako ay may isang lalaking sumalubong sa kanya. Nakasuot ang lalaki ng damit na puting puti. Hindi mawari ni Arman kung sino ang lalaki subalit pamilyar sa kanya ang tindig at wangis nito. Nilapitan niya ang lalaking nakaputi at dito niya napagtanto na iyon ay ang sarili niyang ama na si Tatay Arnulfo.

“Tay!” bulalas ni Arman sabay yakap sa kanyang ama na matagal na niyang hindi nakita.

Yumakap naman pabalik ang kanyang ama.

Kumalas si Arman sa pagkakayapos at hinarap ang kanyang ama. “Tay, nasaan ho tayo? At bakit ho kayo nandito? Di ba matagal na ho kayong…” Dito na napagtanto ni Arman ang lahat. “Patay na ho ba ako? Nandito ho ba kayo para sunduin ako?” tanong niya sa ama.

“Nasa sa iyo yan Arman kung gusto mo nang sumama. Sa pupuntahan nating lugar ay wala nang paghihirap, wala nang pagdurusa. Walang mayaman, walang salat. Lahat ay payapa at masaya,” ang sabi ni Tatay Arnulfo.

“Gustuhin ko man hong sumama sa inyo ngunit paano naman ang mag-iina ko. Paano na lang ang misis kong si Rosa at ang mga anak namin. Kailangan pa ho nila ako, Tay,” tugon ni Arman.

Napangiti si Tatay Arnulfo sa mga sinabing iyon ng kanyang anak na si Arman. “Alam kong iyan ang isasagot mo sa’kin, anak,” sambit niya. “Naging mahirap ang pamumuhay natin noon at aminado akong hindi ko naibigay sa’yo ang maraming bagay. Ngunit masasabi kong napalaki kita nang maayos kaya naman naging isa kang uliran at responsableng ama na uunahin ang pamilya bago ang kanyang sarili.”

“Naging isa kang mabuting haligi ng tahanan, Arman. Nagpakatatag ka at hindi natinag sa gitna ng mga pagsubok at paghihirap alang-alang sa kapakanan ng iyong pamilya. Natutuwa ako na makitang nagbunga ang mga naging pangaral ko sa’yo noon,” ang sabi pa ni Tatay Arnulfo.

“Salamat din ho, Tay,” tugon ni Arman.

Walang anu-ano’y unalingawngaw sa paligid ang tinig nila Rosa at Arnel na panay ang pag-iyak at paghagulgol, tinatawag ang pangalan ni Arman.

“Rosa? Arnel?” Luminga si Arman sa paligid ngunit wala roon ang kanyang asawa at anak. Tanging mga tinig nila ang kanyang naririnig. “Tay, kailangan ko na hong bumalik sa pamilya ko,” ang sabi ni Arman sa kanyang ama.

“Isang bagay pa, Arman. Nais kong ipaalam na sa iyong pagbabalik ay marami ka pang mga hamon sa buhay na kakaharapin. Mga hamon na susubok sa iyong tatag at tibay ng loob,” bilin ni Tatay Arnulfo sa kanyang anak. Bumaba ang kanyang mga mata at tinignan ang nakalantad na ari ni Arman. Muli niyang iniangat ang paningin at hinarap ang anak. “Arman, may dahilan kung bakit pinagkalooban ka ng malaking ari. Ito ay sumisimbolo sa angkin mong lakas at tatag bilang isang lalaki at bilang isang ama. Tandaan mo, maaari iyang maging isang biyaya o isang sumpa. Nakadepende iyan sa’yo, anak.”

“Tatandaan ko ho,” tugon ni Arman.

“Sige na, bumalik ka na sa pamilya mo. Naghihintay na sila sa’yo,” ani Tatay Arnulfo.

Muling hinagkan ni Arman ang kanyang ama bago siya tuluyang lumisan at maglakad patungo sa liwanag…

---

Nagising si Arman sa isang kwarto. Nakasuot na siya ngayon ng hospital gown habang nakahiga sa kama at may mga aparatong nakakabit sa kanyang katawan. Ramdam niya ang matinding kirot sa kanang bahagi ng kanyang dibdib na balot ng gasa at bandage.

Nakaupo sa isang sulok si Rosa na panay ang pag-iyak. Nang makitang gising na ang mister ay nabuhayan ng loob ang misis at sumilay ang liwanag sa namumugto niyang mga mata.

“Arman!” bulalas ni Rosa na agad humangos patungo sa kama kung saan nakahiga ang mister na si Arman. “Mabuti naman at gising ka na. Sobra akong nag-alala. Akala ko tuluyan ka nang mawawala sa amin ng mga anak mo,” umiiyak na sambit ng misis.

“Hindi mangyayari yon, Rosa. Hindi ko kayo iiwan at pababayaan,” sambit ni Arman. “Si Arnel pala. Nasaan na ang anak natin? Ligtas ba siya?” pagtatanong niya.

“Huwag kang mag-alala, Arman. Ligtas na ang anak natin,” paniniguro ni Rosa.

Maya-maya pa ay pumasok sa loob ng kwarto ang binatilyong si Arnel. Patakbo siyang lumapit nang makitang gising na ang kanyang ama. “Tay!” bulalas ng binatilyo na napayakap sa nakaratay pa rin niyang ama.

Napangiwi naman si Arman nang kumirot ang sugat sa kanyang dibdib.

“Naku, Tay, pasensya na ho,” paumanhin ni Arnel na agad kumalas sa pagkakayapos sa kanyang ama. Sa pagkasabik ng binatilyo ay nalimutan niyang sariwa pa nga pala ang sugat ng kanyang ama.

“Walang hiyang Temyo iyon! Kung alam ko lang na masamang tao pala siya, hindi sana ako nakipagkaibigan sa kanya,” hinanakit ni Rosa.

“Wala kang kasalanan, Rosa. Hwag mong sisihin ang sarili mo,” ang sabi naman ni Arman.

“Tay, magpagaling ka po agad ha. Di ba pangako niyo ho sa akin na mamimingwit tayo nila Robert sa ilog at maglalangoy sa dagat,” ang sabi naman ni Arnel sa ama.

“Oo naman, anak. Gagawin natin lahat ng iyon,” tugon ni Arman.

Ipinagbigay-alam ng mag-ina sa doktor na gising na ang kanilang padre de pamilya. Tumungo naman ang doktor sa kwarto upang suriin si Arman.

“Tila isang himala na walang tinamaang vital organs ang bala. Mukhang malakas ho kayo sa inyong anghel dela guardia,” ang sabi ng doktor habang patuloy na sinusuri ang lagay ni Arman. “Ituloy niyo lang hong inumin ang mga gamot at antibiotics na irereseta ko hanggang sa tuluyang maghilom ang sugat niyo,” bilin pa ng doktor.

“Naku dok, mahal ho ba yung mga gamot?” sambit ni Rosa na hindi maiwasang isipin kung saan nila kukunin ang pambili ng mga gamot gayong hindi pa makakapagtrabaho ang mister habang nagpapagaling.

“Hwag ho kayong mag-alala misis, sasagutin na raw ho ni Mr. Emil Santos ang mga kakailanganing gamot ng mister niyo,” ang sabi ng doktor.

Nakahinga nang maluwag si Rosa sa narinig na sinabi ng doktor. Tuluyan nang nilisan ng doktor ang kwarto matapos niyang masuri si Arman.

Siya namang pagdating ni Chief Sangalang upang kumustahin ang lagay ni Arman. “Pwede ko ho bang makausap sandali si Arman,” paghingi niya ng permiso sa pamilya ng pasyente.

“Ah, sige ho,” tugon ni Rosa. Lumabas silang mag-ina upang bigyan ng oras na makapag-usap si Arman at ang hepe.

“Chief,” sambit ni Arman. Sinubukan niyang ibangon ang kanyang katawan at pinilit na sumandal ngunit kumikirot pa rin ang kanyang sugat.

“Ayos lang, Arman. Huwag ka nang bumangon,” sambit ng hepe. “Kumusta na ang lagay mo?”

“Heto, maayos naman na ho. Kaya lang ay kumikirot pa rin ang sugat ko,” tugon ni Arman. “Ano na nga ho palang nangyari? Nahuli niyo ho ba si Temyo?” usisa ni Arman sa hepe.

“Hindi namin siya nahuli dahil wala na siya. Patay na si Temyo kaya’t makakahinga na kayo nang maluwag,” pagbibigay-alam ni Chief Sangalang.

Tila nabunutan ng tinik si Arman sa narinig na balita.

“Hindi na rin nalaman ng asawa mo ang tunay na dahilan ng pamba-blackmail sa inyo ni Temyo. Ang tanging alam niya ay may problema sa pag-iisip si Temyo kaya’t nagawa niya ang mga gayong bagay,” ang sabi pa ng hepe.

“Mabuti naman ho kung gayon. Sana ay sa atin na lang ho ito, Chief,” ani Arman.

“Makakaasa ka, Arman,” tugon ng hepe.

Ibinalita rin ng hepe ang lagay ng iba pang mga nasangkot sa naganap na hostage crisis. Nasa ligtas at maayos na lagay na ang mga gurong si Emil at Juancho, gayundin ang estudyanteng si Jayson. Sa kasamaang palad ay tuluyang binawian ng buhay ang vice principal na si Mr. Mendoza dahil sa malalang sugat na natamo nang barilin siya ni Temyo.

“Nakakalungkot naman ho na may mga nadamay pang inosenteng tao,” himutok ni Arman. “Pero Chief, maraming salamat ho talaga. Alam niyo ho para kayong hulog ng langit sa akin. Mabuti na lang at nakilala ko kayo. Kung hindi dahil sa inyo at sa tulong niyo baka hanggang ngayon ay ginugulo pa rin kami ni Temyo. Malaki ang utang na loob ko sa inyo at hindi ko alam kung paano makakabawi sa kabutihan ninyo,” labis na pagpapasalamat ni Arman sa hepe.

“Walang anuman, Arman. Tungkulin ko naman ito bilang isang pulis na tulungan ang mga naaapi at nagigipit,” tugon ni Chief Sangalang. “Sige, maiwan na kita. Magpalakas ka at magpagaling,” ang sabi pa ng hepe bago siya lumisan.

---

Makalipas ang ilang buwan…

Tuluyan nang naghilom ang natamong sugat ni Arman at gayundin ay unti-unti na ring naghihilom ang kanilang pamilya mula sa madilim na karanasang pinagdaanan.

Isinabay ng mag-anak ang binyag ni Miguel sa pagdiriwang ng kaarawan ni Arman. Isa si Chief Sangalang sa mga kinuha nilang ninong ng bata na malugod namang tinanggap ng hepe. Isang simpleng handaan ang kanilang idinaos sa kanilang bahay at imbitado ang kanilang mga malalapit na kaibigan at kamag-anak. Napuno ng tawanan, halakhakan, at mga ngiti ang salu-salo.

Isa si Sir Emil sa mga bisitang inanyayahan at dumalo sa salu-salong iyon. Pasasalamat na rin ng pamilya sa pagtulong ng guro sa naging gamutan ni Arman.

Matapos makakain ay nilapitan ni Emil si Arman.

“Kuya Arman, pwede ba tayong mag-usap?” hiling ng guro.

Tumungo sila sa isang sulok ng bahay upang doon makapag-usap nang pribado.

“Happy Birthday nga pala ulit,” bati ng guro.

“Salamat, Sir Emil,” tugon naman ni Arman.

“Gusto ko lang sanang magpasalamat sa’yo, Kuya Arman. Salamat at naging mabuti ka sa akin sa kabila ng mga pinagdaanan natin. Gusto ko ring humingi ng tawad dahil naisipan kong umalis at takasan ang lahat. Akala ko kasi kapag umalis ako ay matatapos na ang lahat. Hindi ako lumaban gaya ng ginawa mong paglaban. Naging mahina at duwag ako,” wika ng guro.

“Hwag mo nang alalahanin yon, Sir Emil. Kalimutan na lang natin iyon. Magpatuloy na lang tayo sa mga buhay natin,” ang sabi naman ni Arman. “Salamat din pala sa mga naging tulong mo sa akin at sa pamilya ko,” dugtong pa niya.

“Gusto ko rin sanang magpaalam sa’yo, Kuya Arman. Tutuloy na ako sa abroad para tanggapin ang trabahong alok ng auntie ko,” sambit ng guro.

“Kung ganon eh hiling ko na mapabuti ka roon,” ani Arman.

“Salamat sa lahat, Kuya Arman. Hindi kita makakalimutan.” Isang mahigpit na yakap ang iginawad ng guro kay Arman. Matapos iyon ay tuloy na siyang nagpaalam sa mag-anak at lumisan upang tahakin ang panibagong yugto ng kanyang buhay.

---

Masaya si Arman na muli niyang naipagdiwang ang kanyang kaarawan kapiling ang kanyang pamilya at mga kaibigan. Malaki ang pasasalamat niya na nabigyan siya ng isa pang pagkakataon na mabuhay. Pangako niya sa kanyang sarili na hindi niya sasayangin ang pagkakataong ito.

Paano nga ba nasusukat ang pagkalalaki? Sa naging karanasan ni Arman, napatunayan niyang hindi sa pagkakaroon ng maskuladong katawan o malaking pag-aari nasusukat ang pagkalalaki kundi sa pagiging isang uliran at responsableng ama, sa pagsasakripisyo para sa pamilya, at higit sa lahat, sa pagiging isang mabuting tao.

May galak sa pusong tinanaw ni Arman ang isang bagong umagang puno ng pag-asa.

WAKAS.

---

Sa isang mansyon, naroon ang isang lalaking nasa 45 taong gulang ang edad. Nakasuot siya ng magarang roba at panay ang pagkinang ng mga gintong singsing sa kanyang mga daliri. Hawak niya ang isang baso na naglalaman ng mamahaling wine na kanyang iniinom.

Naglakad siya patungo sa mesa kung saan nakaayos ang isang computer na pinatatakbo at pinaaandar naman ng isa sa kanyang mga staff.

“Kumusta ang pinapatrabaho ko sa’yo?” tanong ng lalaki sa kanyang staff.

“Sir, as you instructed, kinontak ko ang kilala natin sa loob ng pulisya para ma-retrieve ang video footage ng naganap na hostage crisis sa Dalisayan High School noong 1991. Confidential ang footage na ito, but with the right connections and pay, nakakuha tayo ng kopya,” saad ng lalaking staff.

“Good. I want to see the video,” ang sabi ng lalaki.

Binuksan ng staff ang video file sunod sa utos ng kanyang amo. “The hostage taker demanded for the father of the hostaged boy to stand stark naked in the middle of the stage and masturbate in front of everyone who’s in there,” kwento ng staff habang binubuksan ang video.

“Hmmmm… Interesting,” sambit ng lalaki. “Now play it.”

Agad pinindot ng staff ang play button at nagsimulang rumolyo ang naturang video. Makikita roon si Arman, nakatayong hubo’t hubad sa gitna ng entablado at nagsasalsal.

“Wow,” ang nasambit ng lalaki habang pinapanuod ang video. “Medyo malabo ang video but I can still see how defined his muscles are. Look at that nice physique,” komento pa ng lalaki. “Such a great body, a nice specimen. I wonder if he still look like that nowadays.”

Natuon ang atensyon ng lalaki sa malaking burat na sinasalsal ng barako at ang pares ng gasantol na mga bayag sa pagitan ng mga hita nito.

“What a big cock. This man is gifted! And those enormous balls he has. Wow!’ ang nasambit ng lalaki na manghang mangha sa barakong kanyang pinanunuod.

“I want you to find the whereabouts of this man,” utos ng lalaki sa kanyang staff. “Gusto ko siyang makilala…”

ABANGAN…

AUTHOR’S NOTE

Maraming salamat sa lahat ng mga mambabasa na sumuporta at tumangkilik sa aking kwento. Isa lamang itong munting libangan ngunit ang suporta niyo ay malaking bagay na para sa akin.

Paumanhin din sa mga mambabasang hindi nagustuhan ang naging daloy ng kwento nitong nakaraan. Ginusto ko kasi na lagyan ng unifying conflict ang kwento nang sa gayon ay hindi lamang tungkol sa sex iikot ang buong istorya. Fetish ko rin kasi ang mga macho at barako na nalalagay sa alanganin at nakakahiyang sitwasyon. Gusto ko ring i-explore ang mga tema gaya ng BDSM at CMNM o CFNM.

I also want to highlight the character of Arman as a father who is willing to sacrifice for his family and loved ones. Hindi lang barako si Arman kundi isa rin siyang ama. Para sa akin, mas nakakamacho iyon.

Ano’t ano pa man, asahan ninyong ang inyong mga komento, positibo man o negatibo, ay aking isasaalang-alang upang mas mapagbuti pa ang aking pagsusulat. Sa ngayon, hanggang dito na lang muna.