Around
eurlyvx · 2 chapters · 1,314 words
1
I’m constantly thinking what time should I go to our school, I immediately go for 5:00 rather than 5:20 since I’m still gonna commute and walk through our village. before I go I decided to messaged my friend “hey, papaalis na’ko hoping that you would come early in school.” I immediately put my phone in my bag.
What I really loved about commuting alone is that you will able to really appreciate the scenery especially if you’re a type a person who’s quite, you would rather to look around than talking to others.
I’m already near to our school so I fastly grab my phone in my bag to check if my friend already read my message to him. I noticed that he’s not online, I sighed “for sure naglasing na naman ’yon ano ba pang aasahan ko.” ika ko sa aking sarili.
We’re still in grade 12 yet they’re already drinking alcohol, I honestly don’t have a problem seeing them drinking but I do have a problem if they would force me to drink.
I quietly sat to my chair and mind my own business, I was scrolling through facebook when someone tapped me “hey eli, do you have a ballpen ba?” tanong ni claire she’s my seatmate, I nodded and opened my bag. “here you can barrow it but please hindi ’yan nginangatngat.” she seems annoyed what I said to her “oo na ’di mo pa rin ba nakakalimutan yung nangyari last week and I already apologize to you diba, I even gave you a new ballpen.” she angrily said.
Last week kasi pinahiram ko siya ng ballpen that’s also the same reason that she said to me. when she already returned my ballpen I noticed na may ngatngat sa bandang dulo, “ba’t may ngatngat to?” galit kong tanong sakaniya. “Ay sorry, ang satisfying kasing ngatngatin ang ballpen but don’t worry bibilhan nalang kita bago.”
Our class has already ended at the time of 12:00. dali dali kong inayos ang aking mga gamit para makaalis na. hindi na rin pala pumasok yung kaibigan ko that’s why I have no reason to stay in school.
I’m already near to left the school when I vaguely noticed that my friend is here, I immediately run to him “ba’t di ka pumasok” I curiously asked him. “Tinatamad ako tsaka nag inom ako, may hangover pa nga ’ko even now.” I nodded.
“Buti ’di nahalata ng parents mo” I asked him. He slightly chuckled, “of course parang ’di mo naman ako kilala.”
“Tara samahan mo ’ko puntahan natin si mico sa building nila” he excitely said to me. I didn’t respond to him but I decided to join him.
Mico is also our friend but we’re not interacting that much, I just know him because of my friend.
Nang papalapit na kami sa room nila mico, I extremely noticed that it’s too crowded. “Sev, nahihiya ako.” I whispered to him. Lumukot naman ang mukha niya “baliw ka malapit na tayo bilisan na lang natin.” binilisan na namin ang lakad patungo sa room nila mico.
I avoided each gazes and eye contact. I really hate it. “Sev, you’re here” ngumiti lang si sev sa sinabi ni mico.
“tol, balik ko lang yung hiniram kong relo sira na eh” mico and I both laughed from what he said.
They talked a litte bit while me I’m just standing awkwardly and both staring at them. After that we already left at mico’s building.
We’re already out at school, “tol, una ka na I still need to go somewhere” paalam niya. I boringly nodded to him. bago pa siya umalis pinakyuhan ko muna siya. “Oh eto somewhere.” Tumawa siya at tumakbo na si gago.
Mas binilisan ko lakad ko para makarating agad ako kung sa’n ang hintayan ng jeep.
It’s already 1:40 yet hindi pa rin ako nakakasakay. I cursed quietly, alam ko talagang mahihirapan akong sumakay sa gan’tong oras sabayan mo pa ang sasakyan ko.
Ang jeep na sinasakyan ko ay pa montalban kaya alam kong mahihirapan talaga ko. May dumadaan naman pero asahan mo na sasabit ka o ’di kaya pipilit ng konduktor na pagkasiyahin kayo sa sasakyan.
Ang mas nakakainis pa doon yung radiyo nilang napakalakas na napakasakit sa tainga, pangit naman ang tugtugan. kaya sometimes ’di mo talaga maiiwasan na mahiya magbayad kasi alam mo na hindi ka maririnig ng konduktor.
2
I’m already tired judging people quietly who are walking Infront of me, how hypocrite I am na palaging nag shashare sa social media na “No to bullying” but here I’m doing it.
Surprisingly may dumaang jeep pa montalban. napansin ko na punuan at sikipan sa likod, kaya pumunta ako sa unahan dahil may isang pasahero lang naman ang nakasakay.
Napansin ko sa isang pasahero na we’re schoolmates because of his id lace, I also noticed na he’s a stem student since the color of his id lace were green.
I just shrugged about it, nang bumukas ang pintuan sa harapan ng jeep dali dali na bumaba ang isang pasahero.
How lucky I am masusulit ko ang upuan, akmang hihilain ko na ang pinto nang bigla itong hinawakan ng akala ko’y aalis na pasahero, “usog” ang malamig at galit na sabi nito.
Med’yo nagulat pa ’ko sa boses nito dahil napakalalim, padabog naman akong umusog. S’yempre magagalit rin tayo ano akala niya siya lang.
Ilang minuto na ang nakakalipas pero itong katabi ko yata walang balak na bumaba, inis na inis pa rin ako. Mas prefer ko kasing umupo katabi ng bintana ng jeep than makatabi yung driver.
Malapit na ang babaan ko, “kuya, pakibaba na lang po ako sa tapat ng mercury” pakiusap ko sa driver at hinawakan maigi ang bag.
Agad na bumaba ang katabi ko at napansin kong mas matangkad Ito sa’kin. ’di ko alam ba’t ang sama ng tingin nito sa’kin, I just raised my eyebrows to him.
Before he step up on jeep I noticed na madumi ang sapatos nito, so don’t tell me siya yung naapakan ko kaganina sa jeep.
I slightly chuckled from what I thought, “hm deserve rin naman ’yan” sabi ko sa aking sarili at mabilis na lumakad sa terminal ng tricycle. I don’t even know him nor I don’t even know what he did exactly to me but I honestly dislike his vibe.
It’s giving arrogant and rude which I really don’t prefer to associate or communicate with.
Nasa terminal na’ko ng tricycle kaya pumara na’ko, “kuya ikaw lang po ba mag isa?” ang tanong ng driver sa’kin agad naman akong tumango. Nagulat na lamang ako nang bigla itong umalis at may sinabing “hanap ka nalang iba boy ayoko sa isa lang” kingina parang ang sarap sumapak ngayon.
Naiintindihan ko naman na baka gusto niya lang kumita pero putangina ayokong inaayawan ako. Pasalamat siya ’di ko na siya hinabol baka pag nahabol ko ’yon bubong na lang matira.
Gan’yanan pala sige sa susunod hindi na’ko sasakay sa tricycle kung isa lang driver, dapat dalawa o di kaya tatlo sila.
“Iho, saan ka” ang malakas na tanong ng driver sa’kin. “Ibangga mo nalang” ang mahina kong sagot. Agad naman itong lumingon at inihinto ang tricycle, “Ano sabi mo iho” ang pagalit na sabi ng driver.
Agad naman akong nagdahilan upang pagtakpan ang aking nasabi, tumango naman ang driver, napahinga ako ng maluwag buti na lamang at ’di to narinig ng driver. For sure aasahan ko na naman na maglalakad ako.
Bago ako umuwi napagpasiyahan ko na bumili ng snacks para makain ko habang naglalakad ako.
malapit na’ko sa bahay pero s’yempre di muna ako papasok, agad kong tinapon pataas ang aking bag para hindi matusok ng aming gate. dali dali akong tumakbo papunta sa court.
Naisipan ko na makipaglaro na muna sa mga baliw kong kaibigan, I didn’t bother to change my clothes since pag naka uniform ako feel ko ang tali talino at linis linis ko.

