Disclaimer

This is work of fiction. Names, charcters, businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in fictitious manner. Ang resemblance to actual persons, living or dead or actual events is purely coincidental.

No part of this may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronics or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without written permission from the Author.

This story contains incorrect typos/ spelling/ grammar. I’m not a professional writer so please bear with me. Thank you!

WARNING ⚠️

THIS STORY CONTAINS STRONG CONTENT , R-18, NOT SUITABLE FOR BELOW 🔞 YEARS OLD.

Read at your own risk!

Facebook Account: Cruz Wp Book Cover by: JyesthaWrites

Copyright ©️ 2023 by XXRIEGOZZXX. All right reserved.

Prologue

Kinakagat ko ng mahina ang labi ng asawa ko habang mahimbing itong natutulog sa tabi ko. Ilang ulit ko siyang inangkin kagabi hanggang sa nag madaling araw na lang ay hindi ko parin siya tinantanan.

Pinayagan ako ng superior ko nong isang araw sa three days vacation na hiningi ko. Dito agad ako tumungo sa bahay ng asawa ko.

Bago lang kami kinasal ni Kira, alam kung masyadong mabilis ang pagpapakasal namin pero wala akong pakialam. Five months palang kaming nagka kilala ng mapadpad ako sa city of Kabul.

Ngunit hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit lagi kung hinahanap ang mukha ng babae. Minsan ay tumatakas pa ako para lang puntahan siya sa tinutuluyan niyang bahay sa Kabul.

Nalaman ko din na isa siyang pilipina na binenta ng kanyang tiyahin sa isang mayamang arabo. Sa sobrang takot niya ay ginawa niya ang lahat para makawala sa lalaki at kung saan-saan siya napadpad.

May nagsama daw sakanya dito sa Afghanistan ngunit nalingat lang daw siya saglit ay nawala na daw ang babaeng kasama niya. Ilang araw siya naging palaboy at takot na takot sa bansang hindi niya alam kung anong panganib ang kahaharapin niya.

Nang una kong makita si Kira ay parang tumigil ang pag ikot ng mundo ko. Kahit pa yata madungis ang suot niyang damit at magulo ang buhok ay umaangat parin ang ganda ng babae.

Agad ko siyang nilapitan dahil bakas sa mukha niya ang takot at pangamba. Doon ko nalaman ang storya niya kaya ginawa ko ang lahat para matulongan siya.

Hindi naman ako nuubusan ng pera dahil lagi akong pinapadalhan ng leader namin sa assassination na si Ruwi. Kaya kumuha ako ng bahay ni Kira dito sa Kabul para meron siyang matutuloyan.

Halos tuwang-tuwa ang babae dahil may tumulong sakanya, kwenento niya sakin ang nangyari sakanya at kung paano siya napadpad sa bansang Afghanistan.

Mula n’on ay lagi ko siyang dinadalaw sa t’wing pagkatapos ng duty ko sa field. Dumediretso ako sa bahay niya at dinadalhan siya ng pagkain at mga pangangailangan niya.

Unti-unti ay nahuhulog na ang loob ko sakanya. Simple lang ang ganda ni Kira, yung tipong hindi ka magsasawang titigan siya kahit magdamagan pa yan.

Three months ang nakalipas hindi ko napigilan ang sarili kong umamin kay Kira. Nagulat pa ito sa sinabi ko ngunit kalaunan ay umamin din ito na may gusto din siya sakin. Hindi kami dumaan sa ligawan ni Kira, deritso kasalan kaming dalawa. Hindi ko kasi malalaman ang naghihintay na panganib sa buhay ko lalo na’t isa akong sundalo. Bawat oras samin ay mahalaga kaya ayaw kung sayangin ang oras para sa ligawan na yan.

Pumayag naman siya sa gusto ko kaya agad akong humingi ng tulong sa superior ko para maikasal kaming dalawa ni Kira.

Three months na kaming kasal ngayon pero hindi niya ako laging katabi matulog dahil kailangan kung bumalik sa field. Tatlong oras lang akong pwedeng magtagal sa bahay ni Kira at baka hanapin ako ng mga kasamahan ko.

Hindi ko na muna sinabi ito sa mga kaibigan ko. Balak ko sanang humingi ng bakasyon na two months para umuwi ng Russia kasama si Kira para ipakilala sa mga itinuring kong mga kapatid.

Mahinang gumalaw si Kira sa tabi ko kaya agad kong niyakap ang hubad niyang katawan. Bumaba ang labi ko sa leeg niya saka mahinang sinisip-sip ang balat niya. Nababaliw ako sa natural niyang amoy bilang isang babae. Lagi kong hinahanap ang amoy niya sa t’wing nasa field ako. Kung sa mga adik ay sa drugs sila nababaliw, ako naman ay sa amoy ni Kira.

Bumaba ang labi ko hanggang sa makarating ako sa isang dibdib niya. Sinubo ko ang isang utng niya at mahinang sinisip-sip ito. Napangiti ako ng mahinang umungol si Kira pero naka pikit parin ang mga mata niya. Nilalaro ng daliri ko ang isang utng niya kaya mas lalo itong napa-ungol.

Bumaba ang isang kamay ko papunta sa pagkababae niya at agad kong nilaro ang kunt*l niya. Inilapit ko ang pagkalalaki ko sa gitna ng dibdib ni Kira saka ko hinawakan yun na parang iniipit ang alaga ko. Umulos ako sa gitna ng dibdib niya at panay haling-hing ang asawa ko habang nakapikit ang mga mata niya.

Hindi ko na yata kayang magpigil kaya agad akong bumaba kung saan ang pagkababae ni Kira. Ibinuka ko ang dalawang legs niya saka ko ipinasok ang pagkalalaki ko sa loob niya. Halos napa awang ang labi ko sa sarap ng loob ni Kira, kaya na uulol ako sa babaeng ’to.

Gumalaw ako sa ibabaw ni Kira habang naka ngiting pinagmamasdan ang asawa ko na naka awang ng kunti ang labi habang naka pikit. Sinunggaban ko ng halik ang labi niya habang walang tigil akong umuulos sa loob niya.

Kanina ko pa siya ginigising dahil kailangan ko ng bumalik sa field. Natapos na kasi ang hiningi kong three days na baksayon. Ngunit, kahit anong gising ko sa babae ay hindi nagigising. Kay gigisingin ko nalang siya sa sarap.

Umungol ito sa loob ng bibig ko kaya mas lalo kung isinagad ang pagkalalaki ko sa loob niya. Inilayo ko ang mukha ko at pinagmamasdan ang mukha ni Kira na unti-unti ng nagigising.

Kinusot pa niya ang isang mata niya bago ito tumingin sa ibaba niya saka tumingin sakin. “Kagabi mo pa ako inaararo,” naka nguso niyang saad kaya agad kong dinampian ng halik ang labi ng mahal kong asawa.

“Ang sarap mo eh,” saad ko saka ko pinagdikit ang nuo namin habang umuulos sa loob niya.

“Oh, Caiden.” ungol niya at agad na yumakap sa leeg ko.

“Fuck!” Agad kong minasahe ang isa niyang dibdib at hinahalikan ang leeg niya saka ko siya inaamoy doon. Damn! Kailangan ko na yatang mag pa rehab. Naadik na ako sa amoy ng asawa ko.

“Oh, isagad mo pa!” ungol ni Kira na ikina’ngiti ko.

Hinugot ko ang pagkalalaki ko at malakas na isinagad yun sa loob niya. Halos napasigaw si Kira sa ginagawa ko. Hinding-hindi ako magsasawang angkinin ang asawa ko. Halos sambahin ko ang katawan niya mula ulo hanggang paa sa t’wing nag tatalik kami.

“Ayan na ako, Caiden.” saad ni Kira at napa arko ang kanyang katawan.

Inilayo ko ang katawan ko sa katawan ni Kira at mas lalong binilisan ang pag bayo ko sa loob niya. Tagaktak ang pawis ko at pilit na inaabot ang kaligayan kasama si Kira.

“Oh, Fuck!”

“Ahhhhh..”

Halos sabay kaming napa ungol ni Kira ng sabay kaming nilabasan. Bumagsak ang katawan ko sa ibabaw niya kaya agad niya akong niyakap. Napa pikit ako ng maramdaman kong ang kamay ni Kira na sinusuklay ng mahina ang buhok ko gamit ang daliri niya.

Gugustuhin kong makasama si Kira buong araw kaysa sa mag duty ako sa field. Hindi rin naman ako makakapag concentrate don dahil hinahanap-hanap ko ang amoy ng asawa ko. I’m obsessed with Kira’s natural smell.

“Aalis kana ba?” malambing niyang tanong sakin.

“Yeah.” sagot ko at agad inangat ang mukha ko saka ko pinatong ang baba ko sa gitna ng dibdib niya.

Mahinang natawa si Kira ng makita niyang naka nguso ako. “Bakita ganyan hitsura mo?” naka ngiti niyang tanong sakin habang hinahaplos ang buhok ko.

“Gusto kitang makasama eh,” naka nguso kong sabi.

“May duty kapa. Umuwi ka nalang sakin mamaya kapag tapos na duty mo,” naka ngiti niyang sabi.

Kinuha ko ang kamay niya kung nasaan ang wedding ring niya saka ko ito dinampian ng halik. “I love you, langga.” buong pagmamahal kong sabi sa asawa ko. Siya ang naka isip sa endearment namin, nagustuhan ko naman din agad.

Matamis niya akong nginitian bago ito nagsalita. “I love you too, langga.”

Napangiti ako ng marinig ko yun. Bawat bigkas niya sa salitang mahal niya ako ay nagkaka energy ako para pumasok sa trabaho. Mabilis kung hinalikan ang labi ng asawa ko na agad naman niyang tinugon.

Napanguso ako ng pinutol niya agad ang halik na iginawad ko. Natatawa naman siyang hinaplos ang kilay ko. “Maligo kana at baka hanapin kana ng superior mo,” saad niya sakin.

“Ayaw kong maligo, para nasa balat ko parin ang amoy mo, langga.” Saad ko sakanya na ikina’iling nalang niya. Hindi pa ako nakuntento kaya hinawakan ko ang pagkababae niya at agad na ipinasok ang isang daliri ko sa loob niya.

“Caiden..” sambit niya sabay palo ng mahina sa balikat ko. Tinanggal ko ang daliri ko sa loob niya saka ito sinubo sa bibig ko.

“Ang bastos mo talaga!” sabi niya na ikina pula ng magkabilaang pisngi niya.

Bumangon ako sa ibabaw ni Kira at agad kinuha ang uniporme ko.

“Seryoso ka talagang hindi maliligo?” naka taas kilay na tanong sakin ni Kira ng makita niya akong nagbibihis sa harap niya.

“Yeah. Alam mo namang baliw na baliw ako sa amoy mo. Kaya aamoyin ko nalang ang amoy mo na dumikit sa katawan ko.” naka ngisi kong sagot sakanya.

Tumayo naman ang asawa ko kaya napalunok ako ng ilang beses habang nakatingin sa mayayaman niyang dibdib.

“Mag-iingat ka sa duty mo, langga.” saad niya sakin ng makalapit ito sakin at tinulungan akong mag batones ng uniporme ko.

Hindi naman ako sumagot dahil nakatitig lang ako sa dibdib niya. Hindi ko na mapigilan ang kamay ko kaya agad ko itong nilamas. “Caiden, hindi kana nag sawa niyan.” saad sakin ni Kira habang binabatones niya ang uniporme ko.

“I love you, langga.” Malambing kong sabi sa asawa ko kaya napangiti siya.

Niyakap ko ito sa beywang at agad na hinalikan ang nuo niya. “Mag lock ka ng pinto kapag nakalabas ako, okay? Mag-iingat ka dito habang nasa duty ako.” pag papaalala ko sakanya.

“Sir, yes sir.” Sagot niya na sinaludohan pa ako.

“Bibigyan talaga kita ng first offense mamaya kapag hindi ka nakinig sakin,” saad ko.

“Ewan ko sayo. Sige na, umalis kana. Mag-iingat ka!” naka ngiti niyang sabi sakin.

“I will, uuwi pa ako sa piling mo.” malambing kong sabi saka ko siya hinalikan sa labi.

Lumabas ako ng apartment ni Kira. Hindi muna ako umalis sa harap ng pinto dahil hinihintay ko munang marinig ang pag lock niya sa loob ng pinto. Nang marinig ko ang dalawang lock saka lang ako umalis sa harap ng apartment.

Bumalik ako sa field at maghapon na naka duty sa paligid. Medyo malayo ako sa mga kasamahan ko na naka dapa din sa damuhan habang nagbabantay.

Inamoy ko ang daliri ko na ipinasok ko sa loob ni Kira at agad napa pikit. Hindi ko talaga hinugasan ang kamay ko para hindi mawala ang amoy ng asawa ko.

Nagulat kaming lahat ng makarinig kami ng malakas na pagsabog at ang sunod n’on ay ang makapal na usok.

Napatayo ako sa pagkakadapa habang nakatingin sa maitim na usok na medyo malayo sa pwesto namin. Ngunit, kitang-kita rito dahil sa sobrang kapal ng usok. Mukang may nasusunog.

Agad kaming na alerto at tumakbo kung saan ’yon. Sumakay ako kasama ang mga kasamahan kong sundalo sa militray vehicle at agad na tinungo ang lugar.

Nang makarating kami sa Kabul ay halos nagkaka gulo ang mga tao. Agad akong bumaba ng makita ko ang nasusunog na bahay ay ang apartment kung saan nakatira ang asawa ko.

Nabitawan ko ang hawak kong baril saka tumakbo papunta sa building na nasusunog. “Kira!!!” sigaw ko habang hawak ako ng mga kasamahan ko. Pilit akong pumapasok sa natutupok na building hanggang sa hinawakan ako ng mga kasamahan kong army.

“Let go of me!! My wife needs me, buddy.” galit kong sabi sa kasamahan ko na mahigpit na naka hawak sakin. Nakatitig lang ako sa apoy na tumutupok sa apartment habang nag pupumiglas sa hawak ng mga kasamahan ko.

“Langga..” Umiiyak kong sigaw hanggang sa napaluhod nalang ako sa lupa.

A/N: ahhh afatay.. otor niyo, minus five na agad, Prologue palang ni Caiden. 🤦‍♀️

Chapter 1

NAMAMASADA AKO sa taxing ni regalo sakin ni Lucifier habang naka suot ng earpiece ang isa kong teynga. Nakikipag usap kasi ako kay Atticus na kanina pa ako kinukulit na daanan ko daw ang babaeng pulis na sinisinta niya. Gusto niya kasing makasiguro na walang umaaligid-aligid sa babaeng pulis. Kung maka bantay sa babae ay akala mo’y girlfriend niya.

Wala akong choice kundi daanan ang si P01 Suãrez kung saan siya naka assign mag patrolya. Pinagbantaan kasi ako ng gago na susunugin daw niya ang bahay ko kapag hindi ko siya sinunod. Bilib na talaga ako dito kay Atticus.. ang lakas ng radar. Kung nasaan ang babae nandoon din siya, maliban nalang ngayon dahil siya ang pinapunta ko sa Spain para asekasuhin ang negosyo namin.

Hindi na ako magtataka kung susunod siya sa mga yapak ng kaibigan ko na may mga asawa na. Hanggang ngayon ay hindi ko parin na sasabi sakanila na may asawa ako dati. Wala narin namang saysay dahil patay na ang babaeng minamahal ko.

Hanggang ngayon nga ay suot-suot ko parin ang wedding ring namin ng asawa ko. Kapag nasa mission kami ng mga kaibigan ko ay hinahaplos ko lang ang wedding ring na para bang humuhugot ako ng lakas. Hanggang ngayon ay hindi ko parin pinapakawalan ang alaala namin ni Kira. Kahit pa nga, alam kong hindi ko na siya makakasama pa kahit kailan.

Five years narin ang lumipas simula ng mawala ang babaeng mahal ko sa sunog. Hindi ko pinapahalata sa mga kaibigan ko ang lungkot na nararamdaman ko, kaya panay ako tawa sa t’wing magkakasama kami. Sanay akong magkunwari na ayos lang ako, na masaya ako.. kahit ang totoo ay lugmok na lugmok na ako sa kalungkotan.

Wala narin akong planong magmahal ulit. Pinangako ko sa puntod ng asawa ko na hindi na ako magmamahal hangga’t nabubuhay ako.

Halos masunog ang katawan ng asawa ko at ang tanging palantandaan ko nalang ng mga panahon na ’yon ay ang wedding ring namin mag-asawa. Kinuha ko ’yon at ginawang pendat sa kwentas ko para lagi ko paring kasama ang asawa ko.

Pumupunta parin ako sa Afghanistan at laging dinadalaw ang puntod niya. Hindi ko makakalimutan ang unang babaeng minahal ko sa buong buhay ko. Kaya kahit tumingin pa ako sa ibang babae ay hindi ko magawa. Walang makakapantay sa asawa ko, walang makakapalit sakanya sa puso ko.

Palapit ako ng palapit sa patrol car kung saan naka sakay si P01 Suãrez. Lumingon lang ako sa sasakyan nila saka mabilis na nag maneho ng taxi.

“Okay na! Nadaanan ko na. Kasama niya ang isang matandang pulis, okay! Hindi binata. Muka kang tanga!” saad ko kay Atticus na nasa kabilang linya. Napaka seloso talaga ng gago kahit wala naman silang relasyon ng babae. Kung maka-bakod ang gago parang may label sila ng babae.

Bumuga naman ito ng hangin at agad nawala sa kabilang linya. Hindi man lang nagpasalamat sakin ang gago.

Ka partner ko si Atticus sa negosyo sa mga iba’t-ibang uri ng guns. Nag su-supplay din kami sa red market ni boss Lucian maging sa goberno sa iba’t-ibang bansa.

Naghahanap ako ng pasahero dahil bored na naman ako sa buhay ko. Mabuti nalang din pala binigyan ako ni Lucifier ng taxi, atleast hindi ako mabuburyo sa buhay ko. Minsan nalang din kasi sila sumasama sakin kapag nagyaya akong makipag inuman. Mga under ba naman kasi sa mga asawa nila lalo na ’to si Salem na naabotan ko pang naglalaba ng damit ng asawa niya. Natawa pa ako nong araw na yun dahil nakita kong may black eye siya sa mata at nong tinanong ko kung saan niya nakuha ay natawa nalang ako sa sagot niya. Sinuntok lang naman daw kasi siya ng asawa niya ng mag paalam siyang makikipag inuman kay Lucifier. Kaya wala akong choice kundi umalis nalang at baka mabugbog pa si Salem ng asawa niya.

Isa din ’tong si Lucifier na kaliit-liit ng asawa pero takusa sa misis niya. Maging si Nuroi ay hindi ko narin mayaya dahil TAGA daw siya sa bahay nila, taga-hugas, taga-bantay ng bata, taga-luto, taga-laba. Ito namang si Caleb ay bumalik sa visayas, hindi ko alam kung anong pinagkaka-abalahan ng gago.

Si Eros naman ay busy sa pag suyo sa babaeng kababata niya na natagpuan niya tatlong buwan na ang nakakaraan. Si Theo pumunta ng Canada at si Aizen na laging wala sa bansa at pasulpot-sulpot lang kung dumating. Si Andrei naman ay may binabahay, ang sabi niya katulong lang daw niya pero kung maka lingkis sa babae ang gago parang sawa.

Huminto ako sa isang building at naghihintay ng pasahero. Ilang minuto lang ay may sumakay sa sasakyan ko.

“Kuya sa Libertad po ako,” saad ng babae sakin.

“Sige po Ma’am.” sagot ko saka pina-usad ang sasakyan.

Tahimik lang ang buong byahe at medyo naiipit ako sa traffic kaya medyo naiirita ako. Nakarating kami sa Libertad kaya nag abot sakin ng pamasahe ang babae na agad ko namang tinanggap. Hinintay kong makababa siya sa sasakyan saka ko pina-usad ang taxi.

Naghahanap na naman ako ng pasahero, buong maghapon ay ganito ang ginagawa ko. Nalilibang naman ako sa ginagawa ko. Minsan nga ay kahit gabi ay namamasahero ako. Hirap kasi akong makatulog sa gabi. Nong naikasal kami ni Kira ay nakakatulog na ako agad lalo na’t naamoy ko ang natural niyang bango.

Kaya ng mawala siya ay balik na naman ako sa hirap makatulog.

Kinuha ko ang earpiece ko at tinawagan si Salem. Naka ilang ring pa ’to bago sumagot sa tawag ko. “Tangina naman pre! Istorbo ka!!” bungad niya sakin na ikina-ngisi ko.

“Bakit? Ano bang ginagawa mo?” tanong ko sakanya.

“Kumakain,” tipid niyang sagot. Napangiwi ako ng may marinig akong mahinang ungol kaya agad kong pinatay ang tawag. Letche talaga ’to si Salem. Sana all may kinakain.

Mag gagabi na pero nasa kalsada parin ako paikot-ikot. Nakarami narin ako ng pasahero kaya madami na akong kita. Ibibigay ko kasi ang kinikita ko kay Caleb dahil may sinusuportahan kasi ito. Wala namang problema sakin ’yon kaya nangako ako sakanya na lahat ng kikitain ko sa pag ta-taxi ay ibibigay ko sakanya.

Inihinto ko muna ang sasakyan sa malapit na restaurant at naghihintay ng pasahero. Balak kong kumuha pa ng isa pang pasahero bago ako uuwi sa subdivision.

Nagti-tipa ako sa cellphone ko habang naghihintay na may mag bukas ng pinto sa back seat. Nag re-replay lang ako sa group chat naming magkaka-ibigan.

Natatawa ako dahil si Eros na naman ang inaasar ni Salem. Dakilang kanchawero talaga ang gagong ’yon pati narin si Lucifier.

Bukas ay ako ang naka tokang magbantay kay Levi sa hospital. Ang tanginang ’yon.. hanggang ngayon ay hindi parin nagigising sa coma. Masyadong matindi ang nangyari sakanya noong na dukot siya sa kamay ni Alejandro. Muntik na siyang mawala ngunit ginawa lahat ni Salem para lang bumalik ang heartbeat niya.

Kaya hanggang ngayon ay hindi parin ’to nagigising. Naawa din ako sa kalagayan niya, maging ang mga kaibigan namin ay nag-aalala sa kalagayan niya. Ang akala talaga namin ay mawawala na ’to samin. Tinawag lahat ni Ruwi ang mga doctor na magagaling sa iba’t-ibang bansa sa tulong ni boss Lucian para lang matutukan ang kalagayan ni Levi. May kinuha si Salem na nag babantay sakanya, kaya kapag busy kami ay ang babae ang nag-aalaga kay Levi.

Napa-angat ako ng tingin ng marinig ko ang pag bukas ng pintuan sa backseat. Napakurap-kurap ako habang nakatitig sa babae na nakatitig sa cellphone niya.

“Manong sa MOA po ako,” saad ng babae habang naka yuko parin.

“K-Kira..” mahinang sambit ko sa pangalan ng babae habang nakatingin sakanya. Hindi ako kumurap at baka maglaho sa paningin ko ang mukha ng asawa ko.

Dahan-dahan naman itong nag angat ng tingin at natulos habang nakatitig sakin. Nababanaag ko ang pagtataka niya habang nakatitig sakin.

“Kira.. langga..” tawag ko sakanya saka hinawakan ang kamay niya.

“Teka..” saad niya saka pilit na tinatanggal ang kamay ko.

“Langga.. buhay ka?!” saad ko habang nakatitig sa mukha ng asawa ko.

“Pasensya kana, mister pero hindi po Kira ang pangalan ko.” sigaw niya sakin saka hinila ang kamay niya na hawak ko.

“No!! Ikaw si Kira. Ikaw ang asawa ko!!” saad ko habang nakatitig sa mukha niya.

“Hindi nga Kira ang pangalan ko. Bitawan mo nga ang kamay ko.” galit niyang sigaw dahil hawak ko naman ang kamay niya.

“Hindi ako pwedeng magkamali. Hindi mo ako maloloko. Ikaw ang asawa ko.” giit ko habang nakatitig sa mga mata niya. Agad naman itong nag-iwas ng tingin saka yumuko at pilit na kumakawala sa hawak ko.

“Ano ba!! Ashley Meg ang pangalan ko kaya hindi ako ang tinutukoy mong Kira.” saad niya.

“Bitawan mo ko sabi eh,” saad niya ulit saka malakas na hinila ulit ang kamay niya saka nagmamadaling binuksan ang pintuan ng taxi at lumabas.

Lumabas din ako ng taxi at pilit na sinusundan si Kira. Hindi ako pwedeng magkamali, siya ang asawa ko. Nararamdaman ko ’yon, hindi ako pwedeng magkamali.

Tumawid ang babae sa kabilang kalsada kaya agad akong tumawid din at pilit siyang hinahabol. “Kira!!!” sigaw ko habang mabilis ang ginagawa kong hakbang para lang mahabol siya.

“I’m not Kira.” saad niya habang tumatakbo palayo sakin.

Tangina! Tinakbo ko ang pagitan naming dalawa para mahabol siya ngunit sa kasamaang palad ay may dumaang isang grupo ng mga estudyante sakin kaya nawala sa paningin ko si Kira.

Tinulak ko pa ang isang estudyante sa sobrang pagmamadali kong mahabol si Kira, ngunit hindi ko na ito mahanap.

“Kira!!!” sigaw ko sa gitna ng kalsada. Palinga-linga ako sa paligid at hinahanap ang asawa ko.

Napasabunot ako sa buhok ko sa sobrang frustration na nararamdaman ko. Kailangan ko siyang mahanap. Kailangan kong makita ang asawa ko.

Tumatakbo akong bumalik sa taxi ko at sumakay doon. Pinaliko ko ang sasakyan kahit bawal akong mag u-turn. Wala akong pakialam kahit mag penalty pa ako, ang mahalaga ay mahanap ko ang asawa ko.

Palinga-linga ako sa mga kalsadang nadadaanan ko at mahinang pinapatakbo ang sasakyan. Fuck!

Naghating gabi nalang ay hindi parin ako tumigil sa paghahanap sakanya hanggang sa napag desisyonan ko nalang na umuwi sa subdivision. Hihingi ako ng tulong kay Atticus para mahanap ang asawa ko.

Chapter 2

HUMAHANGOS akong pumasok sa bahay habang palinga-linga sa paligid at baka masundan ako ng lalaking ’yon.

Mabuti nalang talaga natakasan ko siya kanina. Sobrang natakot talaga ako kanina dahil sa higpit ng hawak niya sa kamay ko.

Huminga muna ako ng malalim bago ako pumasok ng bahay. Nakayuko ako habang naglalakad ng may nagsalita sa itaas ng hagdan.

“Bakit ngayon ka lang?” tanong niya sakin. Nag echo pa ang boses niya sa loob ng kabahayan kaya napa-angat ako ng tingin.

“Ahm.. nasiraan ang sasakyan ng sumundo sakin. Kaya n-nahirapan akong sumakay kanina.” saad ko habang nakatingin sakanya na bumaba ng hagdan.

“Siguraduhin mo lang na hindi mo ako niloloko, Ashley. Hindi mo magugustuhan ang gagawin ko kapag nalaman kong may lalaki ka.” malamig niyang sabi sakin.

Dahan-dahan akong tumango sakanya dahil ayaw kong makulong na naman sa loob ng kwarto. Ayaw ko narin maramdaman ang mga pananakit niya sakin sa t’wing nagkakamali ako.

Lumapit siya sakin saka mahigpit na hinawakan ang pisngi ko gamit ang isang kamay niya. “Sino ang mga kasama mo kanina?” tanong niya sakin. Lagi nalang ganito, sa t’wing uuwi ako ay lagi niyang tinatanong kung sinong kasama ko at kung saan ako nagpupunta.

“Mga workmates ko lang ang kasama ko.” sagot ko agad at hindi pinapahalata na kinakabahan ako.

Binitawan niya ang pisngi ko saka ito sumimsim sa basong dala niya na may lamang alak. “Where’s my kiss, wife?” naka ngisi niyang saad sakin.

Kahit ayaw ko man siyang halikan ay inilapit ko parin ang mukha ko sa mukha niya saka mabilis na dinampian ng halik ang labi niya. “Should we eat dinner outside?” tanong niya sakin na agad kong ikina-iling.

“Dito nalang. Ako nalang ang magluluto.” saad ko. Ayaw kong kasama siya sa labas dahil naiilang ako sa mga men in black na naka palibot sa t’wing lumalabas kami.

Isa siyang drug lord kaya natatakot akong kasama siya kapag nasa labas kami. Three years na kaming kasal ni Mattias pero kahit kailan ay hindi ako nagpa galaw sakanya. Hindi ko kaya, dahil wala naman akong gusto sakanya.

Kaya sa t’wing pinipilit niya akong makipag talik ay umaayaw ako, kaya lagi niya akong binubog-bog. Halos puno ng pasa ang mga katawan ko dahil sa sobrang inis niya sakin. Minsan pa nga ay sinasakal niya ako sa leeg sa sobrang galit niya sakin.

Pinaparusahan din niya ako at laging kinukulong sa kwarto at hindi pinapakain ng ilang araw.

Lagi akong nagmamakaawa sakanya na maghiwalay na kami ngunit mas lalo lang siyang nagagalit at sinusuntok ang tyan ko. Gustong-gusto ko ng umalis sa poder niya pero hindi pwede. May mahalaga akong dapat alamin kay Mattias kaya lagi kong tinitiis ang pananakit niya sakin.

“Magluluto na ako,” saad ko saka ako umalis sa harap niya at tinungo ang kusina.

Habang naglalakad ako ay pinupunasan ko ang labi ko gamit ang palad ko. Ayaw ko siyang halikan, ngunit kapag hindi ko naman ginawa ’yon kanina ay baka masampal lang niya ako ng malakas.

Hanggang ngayon ay maraming pasa ang katawan ko dahil nabugbog na naman niya ako nong nakaraang araw.

Nag hahanda ako ng lulutuin ng yumapos ng yakap sa beywang ko si Mattias. Inaamoy niya ang leeg ko kaya agad akong lumayo sakanya at kumawala sa yakap niya.

“Nag hihiwa ako, baka pwedeng wag mo muna akong yakapin.” saad ko saka nag-iwas ng tingin. Ngunit napatingin ako sakanya ng marinig ko ang pagkabasag ng basong hawak niya.

Madilim ang mukha niya habang nakatitig sakin kaya napa-atras ako. Agad niyang hinila ang buhok ko ng malakas kaya napa ngiwi ako sa sakit. Feeling ko matatanggal ang anit ko sa ginawa niyang paghila ng buhok ko. “Nauubos na ang pasensya ko sayo Ashley.” inis niyang saad saka sinuntok ng malakas ang tyan ko.

Napa-igik ako sa sakit saka nabitawan ang hawak kong kutsilyo na agad niyang nasalo. Ito ang kinakatakutan ko kapag nakaka inom siya. Wala siyang awa kapag sinasaktan niya ako.

Napasinghap ako ng mabilis niyang sinapo ang isa kong dibdib saka ito mahinang minasahe. Pilit akong kumawala kay Mattias at naiiyak. “Tama na, Mattias.” saad ko at pilit na tinatanggal ang kamay niya.

“Bakit ayaw mo akong pagbigyan ha?!” sigaw niya sakin.

Umiiyak ako at pilit na umaatras kay Mattias ng makawala ako. “Hindi pa ako handa, Mattias.” nangi-nginig kong sabi.

Napahawak nalang ako sa pisngi ko ng sampalin ako ng malakas ni Mattias. Nakahawak ako sa pisngi ko habang umaatras sakanya. Alam kong sasaktan na naman niya ako ngayon. At wala akong magagawa kundi tanggapin ang mga pananakit niya sakin.

Itinutok niya ang kutsilyong hawak ko kanina saka niya sinugatan ang braso ko.

Napa-ngiwi nalang ako dahil sa hapdi ng braso ko. Akmang lalapit pa sana siya sakin ng may nagsalita sa likod ni Mattias. Nakahinga ako ng maluwag ng lumingon siya sa isa niyang tauhan at nakipag usap.

Nakasandal ako sa higaan habang ginagamot ang pasa ko sa labi. Humihikbi akong inaalala ang nangyari kanina, mabuti nalang talaga ay pumasok ang isa niyang tauhan kaya napatigil ito sa pananakit sakin.

Sa takot ko ay agad akong umakyat sa kwarto ko at nilock ito. Habang buhay na siguro akong magtitiis sa pananakit ni Mattias sakin.

Kung wala lang sana akong habol sakanya baka matagal na akong tumakas, ngunit mas pipiliin kong mabugbog, maka kuha lang ako ng impormasyon.

Humiga ako sa kama habang umiiyak at pilit na pinipikit ang mga mata para maka tulog. Gusto ko ng dumating ang bukas para maka alis na naman ako sa bahay na ’to.

Pinayagan nga ako ni Mattias mag trabaho pero sa companya naman niya. Kaya wala parin akong lusot sakanya kung tatakas ako. May naka sunod din sakin na mga tauhan niya sa t’wing lumalabas ako ng companya. Lahat ng galaw ko ay binabantayan niya, pwera nalang kanina dahil papauwi na ako.

Nasiraan ang sasakyan namin kanina kaya napilitan akong sumakay ng taxi. Kaya laking gulat ko ng bigla akong tawagin ng driver na ’yon na Kira.

Hindi ko tuloy makalimutan ang mukha ng lalaki, halata sa mukha niya ang pagka gulat ng makita ang mukha ko.

Kinabukasan, maaga akong nagising at naghanda para pumasok na sa trabaho. Nang matapos ako ay dahan-dahan akong lumabas ng kwarto hanggang pababa ng hagdan.

Pinagdarasal ko na sana wala si Mattias sa bahay. Nakahinga ako ng maluwag ng hindi ko siya makita at tahimik ang buong bahay. Mukhang wala ang lalaki, baka pumunta na naman sa bodega niya kung saan naka lagay ang mga druga niya.

Lumabas ako ng bahay at agad nakita ang isang tauhan ni Mattias na parang kanina pa nag hihintay sakin.

“Good morning po, Ma’am Ashley.” bati niya sakin. Tumango lang ako at agad pumasok ng kotse ng pag buksan niya ako ng pintuan sa back seat.

Hinintay ko lang na maka pasok siya sa driver seat saka umusad ang sasakyan. Tahimik lang akong nagmamasid sa labas hanggang sa makarating kami sa harap ng building.

Bumaba ako agad at hindi na hinintay na pag buksan ako ng tauhan ni Mattias. Naglakad ako papunta sa building hanggang sa may tumapik sa balikat ko.

Agad akong lumingon at nakita ang kaibigan ko na si Lyka. Nag-aalala naman siyang nakatingin sakin dahil siguro nakita niya ang pasa ko sa pisngi at sa aking labi.

“Sinaktan kana naman ba ng asawa mo?” tanong niya saka hinaplos ang pisngi ko.

Ngumiti ako ng pilit saka ako tumango. “Diyos ko naman, Ashley. Bakit hindi kapa umalis sa poder ng asawa mo. Hihintayin mo pa ba na mapatay ka niya?” nag-aalala niyang sabi. Siya lang kasi ang sinasabihan ko sa t’wing sinasaktan ako ni Mattias.

Kaya nga galit na galit siya sa lalaking ’yon kahit oa nga siya ang nagpapasahod sakanya.

Hinawakan ni Lyka ang braso ko dahilan para mapa-igik ako ng masagi niya ang sugat ko doon.

Agad namang binitiwan ni Lyka ang braso ko saka malalaki ang matang nakatitig sakin. “Wag mong sabihin na sinugatan kana naman niya gamit ang kutsilyo??” tanong niya sakin.

Tanging tango lang ang nasagot ko kay Lyka. “Putangina naman, Ashley. Hindi kaba naawa sa sarili mo? Umalis kana sa poder ng asawa mo! Lumapit ka sa mga pulis at isumbong mo ang mga ginagawa niya sa’yo.” galit na sabi ni Lyka.

Akmang sasagot sana ako ng may mahagip ang mata ko. Nanlaki ang mata ko ng ma-realize ko na siya ang taxi driver kahapon.

“Kira!!!” tawag niya habang naglakakad palapit samin. Maging si Lyka ay napalingon narin sa lalaki.

“Sino ang tinatawag niyang Kira?” tanong ng kaibigan ko kaya napa-iling ako.

Nang makalapit ito samin ay agad bumilis ang tinok ng puso ko ng magkatitigan kaming dalawa. “Kira..” tawag niya ulit.

“Ahm.. excuse me, kuya. Pero wala pong nag ngangalang Kira saming dalawa.” saad ni Lyka sa lalaki ngunit para itong walang narinig na nakatitig lang sakin.

Nag-iwas ako ng tingin dahil hindi ko kayang makipag titigan sa luntian niyang mga mata. “Tara na! Lyka. Baka ma late pa tayo.” saad ko sa kaibigan ko saka siya hinila.

Ngunit napahinto din ako sa paghakbang ng hawakan ako ng lalaki sa braso. Feeling ko ay may kuryenteng dumaloy sa katawan ko dahil sa init ng mga palad niya.

“Pwede ba!! bitawan mo nga ako! Hindi ako si Kira, okay!” Irap kong sabi saka hinila ulit si Lyka at nagmamadaling naglakad papunta sa entrance.

“Sino ba yun? Bakit Kira ang tawag niya sayo?” tanong ni Lyka sakin.

“Hindi ko din alam. Kahapon ko lang nakita ang lalaking ’yon nong sumakay ako ng taxi. Kira din ang tinawag niya sakin.” saad ko.

“Baka may kamukha ka, girl.” saad ni Lyka saka pinalo ako ng mahina sa balikat.

“Pero.. ang gwapo niya mare.” hagikhik na sabi ni Lyka. “Halatang may abs sa tyan, siguro mahaba ang ano n’on—

“Tumigil ka nga!!” pag puputol ko sa sasabihin niya.

“Ito naman, mahaba ang pasensya niya ang sasabihin ko, ano ba ang nasa isip mo.” Naka ngisi niyang sabi.

Inirapan ko nalang siya saka tumungo sa working table ko. Umupo ako at agad napa buga ng hangin saka ko kinuha ang salamin at tinignan ang pasa ko sa mukha.

Nahihiya tuloy ako kanina sa lalaking may luntiang mata dahil nakatitig lang ito sakin. Malamang nakita niya ang pasa ko sa mukha.

Sana.. bumagal ang oras, para hindi ako maka uwi agad sa bahay. Kung ang iba ay gustong bumilis ang takbo ng oras sakin naman ay kabaliktaran.

A/N: Good Evening!!

Chapter 3

NAGLALAKAD AKO palabas ng companya habang tinitignan ko ang laman ng bag ko at hinahanap ang cellphone ko. Baka kasi biglang tumawag si Mattias sakin at masampal na naman ako kung hindi ko agad masagot ang tawag niya.

Ngunit agad akong napatili ng may humawak sa braso ko saka ako hinila. “A-ano ba!! Ikaw na naman!” inis kong sabi ng makita ko ang lalaking kulay luntian ang mga mata.

Isinandal niya ako sa likod ng sasakyan niya kaya bigla akong kinabahan. “Pwede ba.. tigilan mo na ako,” saad ko sakanya.

“Bakit may pasa ang mukha mo?” tanong niya sakin habang nakatitig sa mukha ko.

“None of your business,” sagot ko saka malakas siyang tinulak. Pero para siyang pader kaya hindi ako nagtagumpay.

“Bakit ka may pasa?” tanong niya ulit sakin. Halos napa pikit ako ng haplusin niya ang pasa ko sa mukha. “Sinong may gawa nito sayo?” Tanong niya ulit sakin.

Iminulat ko ang mga mata ko at sinalubong ang luntian niyang mga mata. “Wala ’to,” pag sisinungaling ko. “Nadulas lang ako kahapon kaya nagkapasa ang mukha ko,” dagdag ko pang sabi. “Nauna kasi ang mukh—

“You’re not good at lying,” pag puputol niya sa sasabihin ko.

“Sabihin mo sakin kung sino ang gumawa sayo n’yan?” Tanong niya ulit sakin.

“Paki mo ba?!” inis kong sabi. Natigilan naman siya sa sinabi ko kaya agad kong kinuha ang pagkakataong ’yon para umalis sa harap niya.

Ayaw kong makita ako na maya kasamang lalaki. Alam ko kasing nasa palibot lang ang mga bantay na inilagay ni Mattias para bantayan ako.

Nang makita ko na ang sundo ko ay agad akong lumapit sa kotse kaya pinag buksan ako ng driver ng pintuan.

Tahimik lang ang buong byahe pero sa loob ko ay hindi ako mapakali. Natatakot ako at baka saktan na naman ako ni Mattias. Araw-araw niya kasi akong sinasaktan kaya ang katawan ko ay sanay na sa mga tadyak niya. Maging ang pisngi ko ay sanay narin sa bawat sampal ni Mattias.

Pagkababa ko ng kotse ay napalunok ako ng ilang beses ng makita ko si Mattias na nakatayo sa labas. Halatang galit ito at parang handa na akong sakalin sa leeg.

Kahit ayaw kong lumapit sakanya ay wala akong magagawa. Hinanda ko nalang ang sarili ko dahil malamang.. may nag sumbong na naman sakanya na may kasama akong lalaki.

Pagkalapit ko sakanya ay agad kong natikman ang malakas na sampal sa pisngi ko. Sa sobrang lakas n’on ay natumba ako sa lupa habang sapo ang pisngi ko.

“Puta ka talaga!! Sino ang lalaking yun??!” sigaw niya sakin saka hinawakan ng malakas ang buhok ko.

“Masakit, Mattias..” umiiyak kong sabi habang pilit akong pinapatayo ni Mattias.

“Masasaktan ka talaga sakin ngayon. Wala kang kadala-dala. Sino yun? Kalaguyo mo ba yun??!” sigaw niya sakin ulit saka sinuntok ang tyan ko.

Halos napa-ubo ako sa sakit at pilit tinatanggal ang kamay ni Mattias sa buhok ko.

Tumingin ako sa mga tauhan ni Mattias para sana humingi ng tulong, ngunit, kahit isa.. wala man lang gustong tumulong sakin.

Mas lalo akong napa-iyak dahil sa sakit ng kaladkarin ako ni Mattias papasok ng bahay. “Ano ba, Mattias, nasasaktan ako.” umiiyak kong sabi.

Ngunit para itong walang narinig ng mabilis niya akong tinulak sa sahig ng maka pasok kami sa bahay. Napasalampak ako sa sahig at tinatanggap ang bawat tadyak ni Mattias sa katawan ko.

Ganito siya sa t’wing nalalaman niya na may lumalapit sakin na lalaki. Lagi niya akong pinag bibintangan na kalugoyo ko ’to at niloloko ko daw siya.

Halos mapa-iyak ako habang pilit na sinasalag ang tadyak ni Mattias gamit ang kamay ko.

“Puta ka talaga! Kaya siguro ayaw mong mag pagalaw sakin dahil may iba kang lalaki,” sigaw niya sabay malakas akong tinadyakan na tumama sa mukha ko. Halos napa higa ako sa sahig sa sobrang lakas n’on.

Sisipain pa sana ako ni Mattias ng may pumigil sakanya na isang tauhan. Kinakabahan ako sa uri ng tingin ni Mattias sa driver ko, alam kung may mangyayaring masama sa driver ko dahil sa pag pipigil niya kay Mattias.

“What? May relasyon ba kayo ng asawa ko??” sigaw ni Mattias sa driver ko.

Sasagot na sana ang driver ko ng mabilis kinuha ni Mattias ang baril na nasa likod niya saka walang awang binaril ang driver na laging naghahatid-sundo sakin.

Napasigaw nalang ako sa sobrang takot ng makita kong humandusay si kuya driver ko habang naliligo ito sa kanyang sariling dugo.

“Ganyan ang mangyayari sayo, Ashley, kapag nalaman ko pa ulit na may lumapit sayong lalaki.” saad niya habang nilalaro ang baril sa isa niyang kamay.

“Napaka demonyo mo!!” umiiyak kong sigaw.

“Yeah. Itong demonyong ito ay handang pumatay wag kalang maagaw sakin. Ganyan ako ka patay na patay sayo, Ashley.” saad niya saka umuklo sa harap ko at mabilis na hinawakan ang pisngi ko. Mahina niyang tinapik ang pisngi ko kaya napa pikit ako.

“Kaya wag mo akong gagalitin, Ashley. Hindi lang yan ang kaya kung gawin,” naka ngisi niyang sabi sakin saka siya tumayo sa harap ko at naglakad palayo sakin.

Narinig ko nalang ang pag tawag ni Mattias sa ibang tauhan niya para linisin ang bangkay na pinatay niya.

Nakatitig lang ako sa wala ng malay na driver ko at nag usal ng dasal para sakanya. Nang dahil sa pag tulong niya sakin ay namatay ito. Kahit hindi sabihin sakin ni kuya driver ay alam kung para sakin ang ginawa niya. Siguro ay naawa siya sakin dahil lagi akong may pasa sa mukha. Siya ang kasama ko palagi kaya lagi niyang nakikita ’yon.

Iniisip ko ang asawa at mga anak ni kuya driver. Ang alam ko kasi ay may dalawang anak ’to dahil isang beses ay pinag grocery ko ang pamilya niya. Sa isang iglap lang ay namatay ito dahil sa demonyong Mattias na ’yon.

Pilit akong tumayo sa sahig saka pa-ika-ikang naglakad papunta sa hagdan. Agad akong pumasok sa kwarto at siniguradong naka lock ’to.

Naglakad ako papunta sa salamin saka tinignan ang hitsura ko. Naiiyak nalang ako habang nakatingin sa reflection ko sa salamin ng makita kong namamaga ang isa kong mata. Ang labi ko din ay dumudugo sa gilid sa lakas ng sipa sakin ni Mattias kanina. Umupo ako sa sahig habang saka napasandal nalang sa pader.

NAIINIS AKO SA nalaman kong information tungkol sa babaeng kamukha ng asawa ko. Humingi ako ng tulong kay Atticus kaya nalaman kong hindi siya ang asawa ko.

Ang pangalan niya ay Ashley Meg Fierrero, asawa siya ng isang malaking drug lord na si Mattias.

Umasa ako na siya ang asawa ko, ngunit naglaho ’yon nong sinabi sakin ni Atticus ang nalaman niya. Naiinis ako ng malaman kung binubog-bog siya ng asawa niyang si Mattias. Kaya naman pala may pasa siya ng makita ko siya kanina.

Napaka gago ng lalaking ’yon para manakit ng babae ng wala man lang kalaban-laban. Uminit ang ulo ko habang iniisip ang mukha ni Ashley na puro pasa. Iniisip ko kung bakit niya tinitiis na makisama sa lalaking walang kwenta. Gusto ko tuloy patayin ang Mattias na ’yon.

Binigay sakin ni Atticus ang address ng bahay ni Ashley, kaya nandito ako sa tapat ng bahay nila habang pinagmamasdan ko ang kabuuan ng bahay.

Napabuga nalang ako ng hangin saka mahinang inumpog ang nuo ko sa manibela ng ilang beses. “Hindi siya ang asawa ko. Hindi siya si Kira.” saad ko habang inuumpog ang nuo ko para magising na ako sa imahinasyon ko.

Ngunit agad akong natigilan ng may lumabas na isang tauhan sa gate at nag paskil ng karatula. May lumabas din na apat na lalaki na may binubuhat na naka lagay sa isang sako. Alam kung tao ang binubuhat nila dahil gawain na namin ’yon.

Tinitigan ko ang karatulang inilagay ng lalaki. Hindi ko alam kung bakit ako bumaba ng taxi ko at naglakad papunta sa lalaki. Gusto kong mag-applay bilang driver.

May tumutulak talaga sakin para alamin ang buhay ni Ashley. Gusto ko siyang tulungan, gusto ko siyang sagipin sa demonyo niyang asawa.

Habang nakikipag-usap ako sa lalaki ay puro tango lang ang sagot ko, despirado akong ma-hire bilang driver.

Pinapasok ako sa loob at ininterview ng isang lalaki. Kahit wala akong resume ay dinaan ko sa charm para matanggap ako. Pinakita ko din ang license ko para maniwala sila sakin na marunong akong mag maneho. Sinabi ko din sakanila na taxi driver ako, pero hindi ko sinabi ang totoo kung negosyo.

Pina-fill-up ako ng lalaki at tatawagan nalang daw ako kapag nagustuhan daw ako ng big boss nila.

Naglakad ako palabas ng gate saka ko tinungo ang taxi ko. Agad kong pinaharurot ito para puntahan si Atticus.

Gusto kong ipa’hack sakanya ang cctv sa loob ng bahay nila Ashley. Gusto kong makita na nasa maayos ang babae dahil narinig ko kanina sa ibang mga tauhan na grabe ang nangyari daw sa babae.

Pagkadating ko sa gate ng bahay ni Atticus ay dali-dali akong bumaba ng taxi. Pumasok ako sa gate at agad naglakad papasok ng bahay ni Atticus.

Natigilan pa ako ng makita ko si Ruwi na prenteng naka upo sa pang-isahang upuan habang nakatingin sakin. Katapat niya si Atticus na naka upo din habang naka harap sa laptop niya.

Naka pamulsa akong naglakad papunta kay Ruwi at nakipag fist bump ako sakanya. Umupo ako sa gilid habang si Ruwi ay nakatitig parin sakin.

“Kailan mo balak sabihin na may asawa ka dati?” tanong niya sakin.

“Wala narin namang saysay, dahil patay na ang asawa ko,” walang buhay kong sagot sakanya saka sumandal sa likod ng upuan.

“Alam kung pumunta ka dito para ipa-hack sakin ang cctv ng bahay ni Mattias,” saad ni Atticus saka hinawakan ang laptop niya at pinaharap sakin.

“Here,” saad ni Atticus.

Natigilan ako ng makita ko ang ginawa ng hayop na Mattias kay Ashley. Fuck! Halos mandilim ang paningin ko habang pinapanood ang pag bugbog ni Mattias sa babae.

Naka kuyom ang kamao ko habang naawa sa kalagayan ni Ashley.

Akmang tatayo sana ako sa upuan ng pigilan ako ni Ruwi. “Wala kang gagawin, Caiden.” saad niya.

Napa buga ako ng hangin bago humarap kay Ruwi na walang emsoyong nakatingin sakin. “Pinaka ayaw ko sa lahat ay yung nanakit ng babae. Minamahal ang babae, hindi ginagawang punching bag ng gagong lalaking ’yon.” walang emosyon kong sabi.

“I know. Pero, wala ka sa lugar para mangi-alam. Wag kang padalos-dalos sa desisyon mo at baka ika-pahamak mo pa. Pag-aralan mo muna ang sitwasyon bago ka gumawa ng action.” mahaba niyang sabi.

“Isa si Mattias sa ka business partner ni boss Lucian, bud.” saad ni Atticus.

“Medyo delikado ang lalaking yan.” Saad ni Ruwi saka kinuha ang laptop ni Atticus. “Pero, may mali eh,” dagdag niyang sabi.

“Anong mali?” kunot nuong tanong ko.

“Araw-araw sinasaktan ang babaeng ’to, pero hanggang ngayon ay hindi parin siya umaalis sa poder ni Mattias. I think may dahilan ang babaeng ’to kung bakit ayaw niyang iwanan si Mattias.” Mahabang sabi ni Ruwi habang pinapanood ’yon.

“Kaya wag kang gagawa ng action, Caiden. Baka kasi may pino-protektahan ang babaeng ’to kaya niya nagagawang tanggapin ang pambubog-bog ni Mattias sakanya. Baka imbes na matulungan mo siya ay lumala pa ang sitwasyon niya.” naka ngiting sabi sakin ni Ruwi.

“Tama si Ruwi, bud. Sa ngayon ay ipag patuloy mo lang yang ginagawa mong pamamasada. Tsaka, itatak mo sa isip mo na hindi siya ang asawa mo.” sabi sakin ni Atticus.

“Walang namang problema kung gusto mo siyang tulungan, Caiden. Nasa likod mo lang kami, handang makipag patayan kapag napahamak ka.” saad ni Ruwi sakin kaya napangiti ako.

Pinagdarasal ko na sana matanggap ako bilang driver sa bahay ni Mattias. Kailan kong maka pasok sa bahay niya. Kahit ilang ulit ko ng sinabing hindi siya si Kira, pero talagang may bumubulong sa isip ko na siya ang asawa ko. Kaya gustong-gusto ko siyang tulungan. Nababaliw na yata talaga ako dahil pinipilit ko ang sarili ko na siya ang asawa ko.

A/N: Sorry for late ud kay Caiden hahaha 😂😂 kahapon pa sana ako gagawa eh, kaso panay tiktok ang ginawa ko 🤦‍♀️ kaya sorry na. Next ko mamaya si Caleb ❤️

Chapter 4

DALAWANG ARAW AKONG ikinulong ni Mattias sa kwarto ko. Hindi niya binibigyan ng pagkain o kahit tubig man lang. Maging ang cellphone ko ay kinuha niya din sakin.

Kanina, may kumatok sa pinto ng kwarto ko at nag sabi na pwede na daw akong lumabas. Kaya agad akong tumayo sa kama para lumabas dahil gutom na gutom na ako.

Bumaba ako ng hagdan habang nag mamasid sa paligid at baka makita ko si Mattias. Hanggang ngayon ay namamaga parin ang mata ko, may namuo nga yatang dugo sa mata ko dahil pulang-pula ito.

Nang makita kong walang tao sa sala ay agad akong tumakbo papunta sa kusina. Ngunit agad akong natigilan ng makarating ako don at nakita ang isang lalaki.

Napakurap-kurap ako habang nakatitig sakanya, bumaba ang tingin ko sa suot niya saka ko napag tanto ang suot niyang uniporme na katulad sa mga tauhan ni Mattias.

Nakita ko sa mukha ng lalaki ang pag-aalala niya habang pinagmamasdan ang mukha ko. “Dadlhin kita sa hospital,” saad niya na ikina-iling ko agad. Hindi ko alam kung bakit siya nandito, si taxi driver na may luntiang mata ay nasa harap ko ngayon.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko sakanya.

“Ako ang bagong driver. Kahapon lang ako nag umpisa,” sagot niya kaya tumango nalang ako.

“Lagi ka bang.. sinasaktan ng asawa mo?” mahinang saad niya habang nakatitig sakin.

Mapait akong ngumiti sakanya saka ako naglakad papunta sa harap ng ref. “Sanay na akong mabugbog ng asawa ko,” sagot ko saka binuksan ang ref para mag hanap ng makakain.

“Bakit hindi mo isumbong sa mga pulis,” saad niya.

“Matagal ko ng ginawa ’yon. Pero lagi lang akong nahuhuli ng asawa ko kaya binubog-bog lang din naman niya ako ulit.” Walang buhay kong sagot.

“Hindi ka niya dapat sinasaktan,” seryoso niyang sabi.

Hindi ko nalang siya sinagot saka ako umupo sa upuan para kumain. Kailangan kong bilisan ang kilos ko para maka balik ako sa kwarto ko. Ayaw kong makita si Mattias at baka saktan na naman niya ako ulit.

Itinali ko ang mahaba kong buhok para walang harang kapag kakain ako. Napansin ko naman ang lalaki na titig na titig sakin kaya agad akong nag-iwas ng tingin.

“Saan mo nakuha yang peklat mo sa leeg?” tanong niya sakin kaya agad akong napa hawak sa leeg ko kung saan ang tinutukoy niya.

Lumingon ako sakanya at akmang sasagot sana ng biglang sumulpot si Mattias sa kusina. “What are you doing here?” tanong niya sa lalaki.

Agad yumukod ang lalaki kay Mattias saka ito nagsalita. “Pasensya na po sir, nauhaw lang po ako kaya pumasok po ako sa kusina,” sagot niya.

“May ibang kusina para sa inyong mga tauhan ko, hindi kaba sinabihan ni Lendon?” walang emosyong sabi ni Mattias.

“Nasabihan po sir, nakalimutan ko lang po. Pasensya na po talaga,” sagot ng lalaki.

Ayaw kong maki sali sa usapan nila at baka sabihin na naman ni Mattias na may relasyon kami ng lalaki. Ayaw kong may mamatay na naman ulit dahil lang sa selos ni Mattias.

“Labas!” sigaw ni Mattias sa lalaki na agad namang naglakad palabas ng kusina.

Kinakabahan ako habang pinapakiramdaman ang galaw ni Mattias. Hindi ko tuloy alam kung kakain pa ba ako o hindi nalang sa takot ko sakanya.

Umupo siya sa katabi kong upuan saka niya inayos ang buhok ko at inipit ’yon sa gilid ng teynga ko. “Kung hindi mo lang sana ako ginagalit, Ashley, hindi sana kita mabubogbog,” saad niya.

“Wala naman akong ginagawang masama, Mattias. Lagi mo nalang akong pinagduduhan,” matapang kong sagot.

Napa-pikit nalang ako ng maramdaman ko ang pag dampi ng halik ni Mattias sa pisngi ko. “Patawarin mo ko, wife. Sobrang mahal na mahal lang talaga kita,” malambing niyang sabi.

Hindi nalang ako sumagot sa sinabi niya, ganun parin naman, mag so-sorry siya pero gagawin parin naman niya ulit. Sawa na ako sa pag hingi ng sorry niya sakin.

“Kumain ka ng marami,” saad niya saka nilagyan ng kanin ang plato ko. Agad naman akong kumain habang pinapakiramdaman parin si Mattias. Ayaw ko siyang tignan dahil nasusuka lang ako sa mukha niya.

Nang matapos akong kumain ay agad akong tumayo para hugasan ang pinagkainan ko. Naka upo parin si Mattias na para bang hinihintay akong matapos sa ginagawa ko.

Humarap ako sakanya ng matapos ako sa paghuhugas para sana mag paalam na papasok na ako sa kwarto. Ngunit agad siyang tumayo saka siya lumapit sakin at hinawakan ang kamay ko.

Naglakad siya palabas ng kusina hanggang sa makarating kami sa sala. “Sit,” utos niya sakin kaya agad akong umupo sa mahabang sofa.

Naka sunod lang ang tingin ko kay Mattias na kinukuha ang first aid kit saka ito bumalik sa tabi ko. Hindi ako nagsasalita habang ginagamot niya ang sugat ko sa labi.

Si Mattias lang din kasi ang gumagamot sakin dahil ayaw na ayaw niyang iba ang gagamot sakin. Gusto niya na siya lang ang makakahawak sakin.

“Mag pahinga kana sa kwarto mo,” saad niya ng matapos niya akong gamutin.

“Sige,” tipid kong sagot sakanya saka ako tumayo sa upuan at naglakad patungo sa hagdan.

Mabilis ang ginagawa kong paghakbang para makarating ako agad sa kwarto ko. Nang maka pasok ako ay agad kong isinara ang pinto ng kwarto at siniguradong naka lock ito.

Umupo ako sa kama habang iniisip ang lalaking may luntiang mga mata. Hindi ko alam kung bakit siya nag apply bilang driver dito sa bahay. Baka kasi, sinusundan niya ako, nag-aalala ako at baka mapahamak lang din siya katulad sa nauna kong driver.

Tumayo ako sa kama saka lumapit sa bintana para dumungaw sa labas. Nakita ko ang lalaking may luntiang mga mata na nakatayo sa gilid ng gate. Napansin niya yata na may nakatingin sakanya kaya nag-angat ito ng tingin. Halos magka buhol-buhol ang pag hinga ko ng magkasalubong ang tingin naming dalawa. Ngumiti siya sakin saka ito nag-iwas ng tingin sakin. Nakita ko namang papalabas si Mattias kaya agad akong lumayo sa bintana para hindi niya ako makita.

Naririnig ko ang boses ni Mattias na kinakausap ang mga tauhan niya. Sumilip ulit ako sa bintana at nakita kong sumakay na si Mattias sa kotse.

Bumalik ako sa kama ko saka ako nahiga. Gusto ko sanang tawagan ang kaibigan kong si Lyka para sabihin ang nangyari sakin pero wala naman sakin ang cellphone ko. Alam kong nag-aalala na siya sakin dahil tatlong araw na akong hindi pumapasok sa office.

Biglang may pumasok sa isipan ko kaya agad akong tumayo sa kama. Agad akong lumabas ng kwarto saka bumaba ng hagdan para puntahan ang lalaki. Nang makalabas ako ay agad ko siyang nakitang nakatayo sa gate. Tinawag ko siya gamit ang kamay ko kaya agad naman siyang lumapit sakin.

“May ipapagawa kaba sakin?” tanong niya sakin ng makapalit siya.

“Ahm.. pwede ko bang.. hiramin ang cellphone mo, kuya? Tatawagan ko lang ang kaibigan ko, baka kasi nag-aalala na ’yon sakin,” saad ko.

“I’m Caiden Dela Vega, kaya wag mo akong tatawaging kuya,” sagot niya saka kinuha ang cellphone niya sa likod ng pantalon niya.

Ngumiti ako sakanya saka ko tinanggap ang phone niya. “Noted po!” saad ko.

Agad kong pinindot ang cellphone niya at agad natulos ng makita ko ang wallpaper ng phone niya. Napanansin niya yata ang pagka gulat ko kaya tumikhim siya sa harap ko. “She’s my wife. My beloved wife,” saad niya kaya tumango nalang ako.

Mabuti nalang talaga ay memoryado ko ang number ni Lyka. Naka ilang ring lang ako bago sinagot ng kaibigan ko.

Sinabi ko sakanya ang nangyari kaya halos mag mura siya sa kabilang linya dahil sa pag-aalala sakin. Ayaw kong magtagal makipag usap kay Lyka dahil baka maabutan ako ni Mattias dito o di kaya ay makita ako ng mga loyal tauhan ni Mattias at isumbong na naman ako.

Ibinalik ko agad ang cellphone kay Caiden saka nag pasalamat. Bumalik ako agad sa kwarto ko saka dumungaw ulit sa bintana. Nagka salubong ulit ang tingin namin ni Caiden na ikina bilis ng tibok ng puso ko.

Kinagabihan, dumating na si Mattias, mukang stress ito dahil hindi maipinta ang mukha niya. Kaya hindi ako gumagawa ng ingay para hindi ibaling sakin ang inis niya.

“Aalis ako mamaya,” saad niya. Tumingin ako sakanya saka ibinaba ang hawak kong kutsara.

“Saan ka pupunta?” tanong ko sakanya.

“Italy. Hindi kita pwedeng isama dahil baka mapahamak ka lang don. Kaya dito kalang sa bahay,” saad niya. Hindi ko pinahalata sakanya na masaya ako na aalis siya.

“Hanggang kailan ka don?” tanong ko sakanya.

“Hindi ko pa alam. I’m warning you, Ashley, wag na wag kang gagawa na ikaka-galit ko kundi papatayin na talaga kita,” pananakot niya sakin kaya dahan-dahan akong tumango.

“Wag mong kakalimutan na may hawak ako laban sayo, kaya kung ako sayo, Ashley, sumunod ka nalang sa gusto ko,” walang emosyon niyang sabi. Agad naman akong tumango sa sinabi niya.

“Mah maiiwan dito para bantayan ka. Pwede kana rin bumalik sa trabaho mo basta’t wag ka lang makikipag usap sa ibang lalaki, pati narin sa mga tauhan ko.” saad niya. Tanging tango lang sagot ko saka ako nag patuloy sa pagkain.

Lumipas ang isang oras ay umalis na si Mattias sa bahay kasama ang iba pa niyang mga tauhan. Napangiti nalang ako habang naka higa sa kama, sawakas.. wala akong makikitang Mattias bukas.

Kinabukasan, maaga akong nagising dahil excited akong bumalik sa trabaho. Pagbaba ko ng hagdan ay nakita ko si Caiden na nakatayo habang nakasandal sa kotse.

Umayos ito ng tayo ng makita niya ako saka niya binuksan ang pintuan ng passenger seat. Agad akong pumasok sa loob ng kotse at hinihintay na isara ni Caiden ang pintuan ng kotse.

Nakatayo parin kasi siya habang titig na titig sakin. “M-may problema ba?” kunot nuong tanong ko sakanya.

Napakurap-kurap pa siya sa harap ko bago siya nagsalita. “Ahm.. may naalala lang po ako, Ma’am.” sagot niya saka niya isinara ang pinto ng kotse.

Pumasok siya sa kotse at agad binuhay ang makina saka niya pina-usad ito.

Tahimik lang akong nakatanaw sa labas ng bintana hanggang sa narinig kong tumikhim si Caiden. “Pwede po ba akong magtanong sayo, Ma’am Ashley?” tanong niya sakin.

“Pwede naman, ano ba ang itatanong mo?” tanong ko sakanya.

“Ilang years na po kayong kasal ni boss Mattias?” tanong niya sakin.

“Tatlong taon na, pero limang taon na kaming magkasama,” sagot ko agad. Tango lang ang sagot ni Caiden at hindi na siya ulit nagsalita pa.

Ibinalik ko nalang ulit ang tingin sa bintana hanggang sa makarating kami sa harap ng companya ni Mattias. Akmang baba sana si Caiden kaya pinigilan ko siya. “Wag na, kaya ko namang buksan ang pinto,” saad ko saka ko binuksan ang pintuan ng kotse at agad na lumabas.

Napangiti ako ng makita ko ang kaibigan kong si Lyka na halos maiyak ng makita ako. Tumakbo ako papunta sakanya kaya niyakap naman niya ako ng mahigpit.

“Nag-alala ako sayo sobra. Ano ba naman yan, Ashley. Hanggang kailan kaba magtitiis,” naiiyak niyang sabi sakin. Napa-iyak nalang din ako habang yakap ako ng kaibigan ko. Para tuloy kaming tanga na nag-iiyakan sa harap ng building.

“Gusto mo itakas nalang kita?” tanong ni Lyka sakin saka niya ako pinakawalan sa pagkakayakap niya sakin.

“Wag na wag mong gagawin yan. Ayaw kong mapahamak ka.” saad ko. “Kaya ko pa naman, kaya titiisin ko na muna ang pananakit niya sakin, wag lang niyang saktan ang mahalagang tao sakin,” sagot ko sa kaibigan ko.

Napabuntong hiniga nalang siya saka ako inakbayan. “Halika na, tambak na trabaho mo kaya pumasok na tayo,” pag-iiba niya sa usapan kaya napa-ngiti ako saka tumango sakanya.

Sabay kaming naglakad papasok ng building ni Lyka. Lahat ng nakaka-salubong namin ay tinitignan nila ang mukha ko. Medyo namamaga pa kasi ang mata ko pero hindi na katulad nong nakaraang araw.

A/N: Baka gusto niyong sumali sa Group na ginawa ko, welcome kayong sumali hahaha.. 😂😂

Chapter 5

NAKA ABANG AKO sa labas at hinihintay na lumabas si Ashley. Nakita ko siya agad kasama ang kaibigan niya kaya binuksan ko na ang pintuan ng backseat.

Naka sunod lang ang tingin ko kay Ashley na nag papaalam sa kaibigan niya saka ito tuluyang naglakad papunta sa deriksyon ko.

Yumukod ako sakanya ng makalapit siya sakin saka ko siya inalalayan maka pasok ng kotse. Isinara ko ang pinto saka ako naglakad papunta sa driver seat.

Binuksan ko ang pintuan saka ako pumasok at agad binuhay ang makina ng sasakyan. Tumingin ako kay Ashley mula sa rear view mirror at napansin ang mga pasa niya na malapit ng gumaling.

“Ma’am Ashley, pwede ba akong.. magtanong sa’yo?” saad ko kaya napa angat siya ng mukha at nagka salubong ang tingin namin mula sa rear view mirror.

“What is it?” sagot niya saka ibinalik ang tingin sa hawak niyang libro.

“Bakit hanggang ngayon ay hindi mo parin iniiwan si  boss?” tanong ko na ikina-tigil niya.

“What do you mean?” kunot nuong tanong niya.

“Ang sabi mo ay lagi kang binubogbog ni boss kaya nagtataka ako kung bakit hanggang ngayon ay hindi mo parin siya iniwan,” saad ko.

Hindi siya naka sagot sa tanong ko, expected ko na yun lalo na’t bago palang niya ako nakilala. But, I want to know her reason, kung bakit siya nag titiis sa pananakit ni Mattias sakanya.

Nag focus nalang ako sa daan ng makita kong yumuko si Ashley. Ibig sabihin lang n’on ay ayaw niyang pag-usapan. Ayaw ko naman siyang pilitin kaya hindi na ako nagsalita pang muli.

“Hawak niya ang mga magulang ko,” biglang saad ni Ashley kaya tumingin ulit ako sa rear view mirror.

Nagkasalubong ulit ang tingin namin kaya inalis ko ang tingin ko sa rear view mirror.

“Itinago niya ang mga magulang ko kaya kailangan kong mag-tiis para malaman ko kung saan niya tinatago ang mga magulang ko,” malungkot na sabi ni Ashley.

Hindi ko maiwasang hindi tumingin sa mukha niya. Halos magkamukha sila ng asawa ko, kaya siguro gustong-gusto ko siyang tulungan. Naaawa ako sakanya lalo ng nakita ko ang mukha niya na namamaga. Kung pwede ko lang sana patayin si Mattias ay baka matagal na siyang inu-uod ngayon. Ngunit nangako ako kay Ruwi na hindi ako gagawa ng hakbang at baka may masirang plano. Mukang tama si Ruwi, ibig sabihin lang nito ay may kailangang makuha si Ashley kay Mattias kaya siya nag titiis.

“Gusto mo bang tulungan kita?” tanong ko.

“Hindi na! Ayaw kong may taong madamay na naman sa problema ko. Kaya salamat nalang sa concern mo,” saad niya kaya napa buga ako ng hangin.

“Pero kung magbago ang isip mo, Ma’am Ashley, willing akong tumulong sa’yo, sabihan mo lang ako at gagawin ko ang utos mo,” saad ko.

“Salamat,” tipid niyang sagot kaya tumingin ulit ako sa rear view mirror para pagmasdan siya.

Nakayuko na naman kasi ito habang nagbabasa ng libro. Palipat-lipat ang tingin ko sa daan at sa rear view mirror para pagmasdan ang ginagawa niya.

Hanggang sa nakarating kami sa harap ng gate ng bahay. Bumukas ang gate kaya pina-usad ko ang sasakyan papasok.

“Caiden..” tawag niya sakin kaya napalingon ako sa gawi niya.

“Ano yun, Ma’am Ashley?” tanong ko.

“Pwede bang.. atin atin lang ’to. Ayaw kong mahuli ako ni Mattias kaya sana wag mong ipag sasabi kahit kanino,”

“Wala akong pagsasabihan, Ma’am Ashley, pangako yan,” sagot ko kaya napa-ngiti siya. Damn it! Pati ang ngiti ng asawa ko ay parehong pareho kay Ashley.

“Sige,” tipis niyang sagot saka binuksan ang pintuan ng kotse at agad na lumabas.

Napakurap-kurap ako habang nakatingin kay Ma’am Ashley na naglalakad papasok ng main door. Napahilot ako sa sentido ko at pilit na pinapakalma ang sarili ko.

“I’m sorry wife, alam kung hindi siya ikaw pero napatulala ako kanina.” bulong ko sa hangin. Ayaw kong mag taksil sa asawa ko kahit pa nga ay wala na ito sa mundong ibabaw. Mananatili akong loyal sa misis ko dahil pinangako ko sakanya ’yon at wala akong planong baliin ang pangako ko.

Nang mapakalma ko ang sarili ko ay agad akong lumabas ng sasakyan. Pwede naman akong umuwi kapag tapos na ang trabahu ko kaya napag desisyonan kong umuwi.

Agad akong nag hanap ng taxi para magpahatid sa subdivision kung saan ako nakatira. Nang makarating ako sa harap ng gate ng subdivision ay agad akong bumaba para hindi na hassle kay manong driver.

Naglakad ako papasok ng gate hanggang sa makarating ako sa harap ng gate nila Ruwi. Walang pag alinlangang ini-scan ko ang mukha ko sa screen detector kaya bumukas ang gate. Pumasok ako agad at nakita ang lion na binili ni Ruwi na sinisira ang mga tanim niya.

Hindi ko nalang pinansin ang cute na lion at deri-deritso akong pumasok sa loob ng bahay ni Ruwi.

Bumungad sakin ang naka talikod na si boss Lucian habang naka upo sa isang maliit na kahoy na upuan. Mahina akong natawa ng makita kong binubuklat niya ang damit ng asawa niyang si Ruwi habang tumutulo ang tubig na may sabon. Mukang TAGA din ’to si boss Lucian, taga laba ng damit ni Ruwi.

Tumikhim ako para makuha ang attensyon niya kaya agad siyang lumingon sa gawi ko.

“What are you doing here?” tanong niya sakin saka nag kusot ulit ng damit ng asawa niya.

“Inalila ka ba ng kaibigan namin, boss Lucian?” tanong ko sakanya.

“It’s not pang aalila, Caiden. Ayaw ko lang mapagod ang asawa ko kaya ako na ang maglalaba ng damit namin. Baka masugatan pa ang kamay ng asawa ko sa tapang ng detergent,” sagot niya kaya napa-iling ako. Ang lakas ng tama ng taong ’to.

“May washing machine naman kayo boss Lucian bakit hand wash ang ginagawa mo?” kunot nuo kong tanong sakanya.

“May kasamang pagmamahal ang paglalaba ko, Caiden kaya hand wash ang ginagawa ko,” sagot niya habang  inaamoy ang kinukusot niyang damit. Malala na talaga ’to si boss Lucian.

“So, anong ginagawa mo dito sa bahay? Wag mong sabihing lalandiin mo ang asawa ko?” tanong niya sakin. Nakatayo pa talaga ito habang masama akong tinignan.

Itinaas ko ang dalawa kong kamay na parang sumusuko sakanya. “Hindi ahh, kailangan ko lang siya maka-usap.” sagot ko.

“Tungkol saan?” biglang sulpot ni Ruwi habang karga-karga ang bunso nilang anak na si Rehliza.

“Umayos ka Caiden kundi ipapalunok ko ’tong sabon sa’yo.” pananakot sakin ni boss Lucian kaya napakamot ako sa likod ng ulo ko.

“Halika, hayaan mo yang asawa ko dyan!” saad ni Ruwi na naunang naglakad papunta sa sala nila. Sumunod nalang ako kahit pa nga masamang nakatingin sakin si boss Lucian. Tangina, feeling ko hindi ako makakalabas ng buhay dito sa bahay nila. Dapat pala nag iwan na ako ng last will and testament in case na tuluyan ako ni boss Lucian, napaka seloso parin kahit kailan.

“Anong pag-uusapan natin?” tanong sakin ni Ruwi ng maka-upo ako sa katapat niyang upuan.

Akmang sasagot sana ako ng biglang sumulpot si boss Lucian at agad itong tumabi kay Ruwi.

Tumikhim muna ako saka ako nagsalita. “Nahihiya ako sa namatay kong asawa, Ruwi.” Panimula ko.

“Bakit naman?” tanong niya.

“Feeling ko kasi ay pinag tataksilan ko siya. Kanina, napatulala ako habang nakatitig sa magandang ngiti ni Ashley sakin. Alam ko namang hindi siya ang asawa ko, ngunit hindi ko mapigilan ang puso ko na tumibok habang nakatitig kay Ashley.” malungkot kong sabi habang nilalaro ko ang mga daliri ko.

“Ashley?” tanong ni boss Lucian.

“Siya yung kwene-kwento ko sayo, hubby nong isang araw. Pambihira ka, hindi mo pala akong pinapakinggan nong nakikipag tsismisan ako sayo?” saad ni Ruwi kaya napakamot sa ulo si boss Lucian.

“Nakikinig. Kailan ba ako hindi nakinig sa mga nasasagap mong tsismis,” saad niya.

“Asawa siya ni Mattias, tama ba ako?” tanong ni boss Lucian sakin kaya tumango ako.

“Magkamukha din sila ng asawa ko kaya nahihirapan ako. Pero, gusto kong tulungan si Ashley,” saad ko.

“Saan kaba nahihirapan? Sa tutulungan o nahihirapan kang pigilan ang nararamdaman mo?” tanong sakin ni Ruwi.

“Sa pangalawa, doon ako nahihirapan,” deritso kong sagot.

“Hindi mo naman mapipigilan ang puso mo, Caiden. Kahit pigilan mo pa yan, wala kang magagawa kung tumibok man yan kay Ashley,” saad ni Ruwi.

“Nagtataka lang ako kay Ashley at Mattias. I mean, matagal ko ng kilala si Mattias, kaya nagtataka ako kung bakit siya nakasal nalang bigla.” saad ni boss Lucian.

“Mayaman ang lalaking ’yon dahil sa illegal niyang gawain kaya panigurado akong ibabalita niya sa lahat kung magpapakasal siya. May pagka hambog kasi ’yon kaya dapat lang na mabalitaan ko na magpapakasal siya.” mahabang sabi ni boss Lucian.

“Anong ibig mong sabihin, hubby?” Tanong ni Ruwi.

“Biglaan. Biglaan ang pagpapakasal niya. I think na pilitan lang ang babae kay Mattias. Madumi makipag laro si Mattias, lahat ng gusto niya ay nakukuha niya kahit gumamit pa siya ng dahas. Siguro ay may hawak si Mattias laban sa babae kaya ito napapayag.” sagot ni boss Lucian.

“Yeah. Sinabi sakin ni Ashley ang rason niya. Hawak daw ni Mattias ang mga magulang niya kay nag titiis siyang pakisamahan ang demonyong ’yon, para maka kuha ng impormasyon.” sagot ko kaya agad kumunot ang nuo ni boss Lucian.

“Magulang? Ang alam ko ay walang magulang ang asawa ni Mattias, sinabi niya ’yon sakin nong huli kaming magkita. Pwera nalang kung nag sisinungaling siya sakin,” saad ni boss Lucian kaya napatulala ako.

Hindi naman siguro mag sisinungaling sakin si Ashley. Nakikita ko din naman sa mukha niya kanina na seryoso siya sa mga sagot niya.

“Don’t worry, hahanap ako ng impormasyon patungkol sa sinasabi mong magulang ni Ashley,” saad ni boss Lucian.

Ngumiti ako at akmang magpapasalamat sana ng maunahan niya akong magsalita. “Basta, wag mo lang lalapitan ang misis ko at baka putulin ko ang katawan mo sa dalawa,” banta niya sakin kaya piningot ni Ruwi ang teynga niya.

“Ouch! Wifey! Masakit,” reklamo niya.

“Ikaw talaga! Wala ka ng ginawa kundi pag bantaan ang mga kaibigan ko,” saad ni Ruwi kaya napa-iling nalang ako sakanilang dalawa.

Gusto kong kumuha pa ng ibang impormasyo kay Ashley. Tutulongan ko siyang makawala kay Mattias, sana lang ay hindi bumigay ang puso ko sakanya.

A/N: Good night!

Chapter 6

NASA KUSINA AKO at nag luluto ng pananghalian. Linggo ngayon kaya nandito lang ako sa bahay, gusto ko sanang lumabas ng bahay ngunit hindi ko nalang ginawa at baka may mag sumbong pa sakin kay Mattias.

Nang makita kong luto na ang ulam na niluluto ko ay agad kong pinatay ang kalan. Kumuha narin ako ng mangkok para mag sandok ng ulam.

Inilapag ko yun sa lamesa saka ako umupo sa upuan at agad nag simulang kumain.

Magana akong kumain ngayon dahil wala akong demonyong nakikita sa bahay. Sana nga ay hindi na ito bumalik dito o hindi kaya ay matagalan ito sa ibang bansa.

Muntik na akong mabilaukan ng biglang sumulpot si Caiden sa harap ko kaya napa-ubo ako sabay tapik sa dibdib ko.

“Ayos ka lang ba, Ma’am Ashley?” tanong niya sakin habang inaabot sakin ang isang basong tubig.

Agad kong tinanggap yun saka ’to ininom. Masama kong tinignan si Caiden saka ako nagsalita. “Bigla ka kasing sumulpot,” saad ko.

“Pasensya na po, Ma’am Ashley. May iaabot lang po sana ako sa’yo,” saad niya saka inabot sakin ang hawak niyang folder.

Tinanggap ko naman ito saka ko ito binuklat para tignan ang laman. Nakita ko namang para kay Mattias ito kaya isinara ko ulit ang folder saka inilapag ito gilid ng lamesa.

“Ako na ang bahala don,” saad ko kay Caiden saka bumalik sa pagkain.

Aalis na sana siya sa harap ko ng maisipan ko siyang alokin ng pagkain. “Kumain kana ba?” tanong ko sakanya kaya napatigil ito sa pag hakbang.

Lumingon siya sa gawi ko bago siya sumagot. “Hindi pa po, Ma’am Ashley.” sagot niya.

“Umupo ka,” saad ko sabay turo ko sa bakanteng upuan na nasa harap ko.

Tumayo ako saka kumuha ng plato, kutsara at tinidor. Inilapag ko yun sa lamesa saka ako tumingin kay Caiden na nakatayo parin sa gilid.

“Sabayan mo na akong kumain,” saad ko sakanya.

“Baka po magalit sakin si sir Mattias kung sasabay po akong kumain sa’yo, Ma’am Ashley.” sabi niya na halatang nag dadalawang isip.

Bumuga naman ako ng hangin saka hinila ang upuan saka seninyasan siya ulit. “Hayaan mo na yun. Wala naman tayong ginagawang mali,” saad ko saka ako bumalik sa upuan ko.

Umupo naman si Caiden sa katapat kong upuan saka tumingin sa pagkain. Halata sa mukha niya na nag dadalawang isip siya kung kakain ba siya o hindi.

Inabot ko ang serving spoon na nasa kanin saka ko nilagyan ng kanin ang plato niya. “Sige na, kumain ka na,” saad ko. Wala naman ’tong nagawa kaya kumuha nalang siya ng ulam.

Sumubo siya ng pagkain at para bang natigilan ito bigla. Nagtataka naman ako kung bakit ganun ang reaction niya.

“May problema ba?” tanong ko sakanya.

Napakurap-kurap ’to habang naka titig sakin. “Ahm.. pwede po bang.. sa labas nalang po ako kakain,” saad niya.

“Sige,” tipid kong sagot.  Agad siyang tumayo habang dala-dala niya ang plato palabas ng kusina. Naiintindihan ko naman siya kung bakit ayaw niyang sumabay sakin kumain.

Bumuntong hininga nalang ako saka ko pinag patuloy ang pagkain. Tahimik lang ako hanggang sa matapos akong kumain. Tumayo agad ako saka lumapit sa lababo para hugasan ang pinagkainan ko.

Nang matapos ako ay agad akong lumabas ng kusina habang hawak ng isang kamay ko ang folder na inabot sakin ni Caiden kanina.

Mukang sa kwarto na naman ako maghapon nito. Napaka boring ng buhay ko kaya minsan na iingit ako sa mga ka trabaho na nakaka labas at pumupunta ng bar para mag saya. Hindi ko na maalala kung kailan ako naging masaya, sana.. makalaya na ako kay Mattias at matagpuan ang mahal ko sa buhay na hanggang ngayon ay tinatago niya sakin.

Kinabukasan, maaga akong gumising dahil ang dami ko pa namang gagawin sa opisina. Naglakad ako palabas ng bahay at agad nakita si Caiden na nakatayo sa tabi ng kotse.

“Good morning po, Ma’am Ashley.” bati niya sakin ng makalapit ako sakanya.

Tango lang ang sagot ko kaya pinag buksan niya ako ng pintuan ng kotse. Akmang papasok na sana ako ng biglang nagsalita si Caiden.

“Sayo po yata ’to, Ma’am Ashley.” saad niya saka inabot sakin ang scarf na silk ang tela. “Naiwan mo po yata nong sabado, Ma’am Ashley sa kotse. Naglinis po kasi ako kanina kaya nakita ko,” saad niya kaya agad kong kinuha ’to.

“Oo, sakin ’to. Nahulog yata sa bag ko,” saad ko saka sumakay ng kotse. Isinara naman niya ang pinto saka umikot papuntang driver seat.

Hinintay ko lang siyang makapasok sa loob dahil may iuutos ako sakanya. “Pwede ba kitang utusan mamaya, Caiden?” tanong ko.

“Oo naman po, Ma’am. Ano po ba yun?” tanong niya sakin saka binuhay ang makina ng kotse.

“Magpapa bili lang sana ako ng kakanin sa’yo saka mo ihatid sa building mamaya,” saad ko saka inabot ang pera.

Kinuha naman din naman niya ’to. “Kahit anong kakanin po ba, Ma’am?” tanong niya sakin.

“Ahm.. gusto ko yung nilupak, bilhan mo ko kahit sampu n’on. Bibigyan ko din kasi ang kaibigan ko,” saad ko.

“Noted po Ma’am,” sagot niya saka pina-usad ang kotse.

Tahimik lang ang buong byahe namin hanggang sa makarating kami sa harap ng company. Bubuksan na sana ni Caiden ang pinto ng driver seat para siguro lumabas at pag buksan ako ng maunahan ko ’to.

“Ako nalang, Caiden.” saad ko sabay bukas ng pintuan ng kotse saka lumabas.

Isinara ko ang pinto saka ako naglakad papasok ng building. Medyo maaga ako ngayon pumasok dahil ang dami ko talagang gagawin ngayong araw.

Habang naglalakad ako patungo sa elevator ay may kumalabit sa balikat ko. Lumingon ako n’on at nakita ang kaibigan kong si Lyka.

“Ang aga mo ahh,” sabi niya sakin. Inakbayan ko siya saka kami sabay naglakad papasok kung saan ang table namin. Mabuti na nga lang at magkatabi kaming dalawa kaya ayon.. na u-una pa ang chismis kaysa sa trabaho namin.

Umupo ako agad sa swivel chair saka inilapag ang dala kong bag sa table ko. Umupo din si Lyka sa table niya saka kumuha ng tissue para punasan ang table niya.

“So, kailan uuwi ang asawa mong anghel?” sarkastimo niyang tanong sakin.

“Hindi ko pa alam. Sana nga, matagalan eh. Ang sarap palang tumira sa bahay na wala siya,” naka ngiwi kong sabi sakanya.

“Naman.. dapat talaga wag na siyang bumalik,” naka ngiting sabi ni Lyka sakin.

“Kung pwede nga lang eh,” malungkot kong sabi sa mahinang boses.

Bumuntong hininga naman ang kaibigan ko na parang dinadamayan ako sa lungkot ko.

“Ma’am Ashley, may nag hahanap po sa’yo sa labas,” sabi ng ka officemate ko na kakapasok lang sa loob ng opisina namin.

Agad akong tumayo dahil alam kong si Caiden yun. Naglakad ako papunta sa sliding door at nakita si Caiden na nakatayo habang may dalang supot.

“Ito na po yung pinapabili mo sakin, Ma’am Ashley.” seryoso niyang sabi kaya nginitian ko siya.

“Salamat,” saad ko saka tinanggap ang supot. Inabot niya din sakin ang sukli kaya mahina akong natawa. Yung isang driver ko kasi kapag inuutusan ko ay hindi na binabalik sakin ang sukli na ayos lang din naman.

“Wag na sa’yo nalang yan,” saad ko sakanya kaya napakamot siya sa likod ng ulo niya. “Sige na, umuwi ka nalang muna sa bahay,” dagdag kong sabi saka tumalikod sakanya at naglakad papasok ng opisina.

Inilapag ko sa harap ni Lyka ang kakanin kaya agad nag ningning ang mga mata niya. “Hoy!! Ang sarap nito,” naka ngisi niyang sabi sabay buklat ng supot saka kumuha ng isang nilupak. Kumuha narin ako saka umupo sa swivel chair ko saka kumain. Kaya kami walang nagagawang trabaho dahil inuuna ang chismis at pag fo-food trip.

Pero ginagawa din naman namin ang trabaho namin. Habang kumakain ako ay binuksan ko ang computer ko para magsimula ng gawin ang hindi natapos kong trbaho nong saturday. Hindi naman kailangan agad yun kaya hindi ko muna tinapos.

Ganun lang ang ginagawa namin ni Lyka hanggang sa dumating na ang pananghalian. Tinapos ko muna ang ginagawa ko bago kami pumunta sa pantry.

Si Lyka lang din ang kasabay kung kumain, wala din namang may alam na asawa ko ang may-ari ng companyang ’to. Ayaw ko din naman malaman ng mga ka trabaho ko dahil hindi ako proud na asawa ako ni Mattias.

Dumating ang uwian kaya sabay kaming lumabas ni Lyka. Nasa labas daw kasi ang boyfriend niya hinihintay siya kaya nagmamadali siyang naglakakad kaya maging ako ay nagmamadali nalang din.

Nang maka labas kami ay nakita ko agad si Caiden na nakatayo habang nakasandal sa kotse. Naramdaman ko namang siniko ako ni Lyka saka inilapit ang mukha niya sa teynga ko.

“Ang pogi ng driver mo ha! Yummy pa!” malandi niyang sabi kaya kinurot ko ang tagiliran niya.

“Isumbong kita sa jowa mo,” pananakot ko sakanya.

“Ito naman.. hindi na mabiro. Ang yummy naman talaga ng driver mo. Kita mo nga.. bakat na bakat ang muscle niya sa suot niyang uniform. Malapad din ang katawan at halatang may nakatagong abs sa ilalim ng damit. Hays.. yung jowa ko walang ganun eh, hindi ko nga alam kung malnourished ba siya o may bulate lang sa tyan. Minsan, gusto ko na siyang painumin ng tiki-tiki para tumaba naman,” naka ngusong sabi ni Lyka. Natawa nalang tuloy ako kaya mahina ko siyang binatukan sa ulo.

“Halika na nga,” saad ko saka kami tuluyang lumabas sa entrance ng companya. Naghiwalay lang kami ni Lyka dahil deri-deritso ako papunta kay Caiden.

Yumukod siya sakin saka niya ako pinag buksan ng pintuan ng kotse. Pumasok naman ako agad saka niya isinara ang pinto saka siya umikot papunta sa driver seat.

Napasinghot ako ng may maamoy akong pagkain. Agad akong tumingin sa passenger seat at nakita ang pagkain na baked talaba.

“Hala ang sarap niyan,” naka ngiti kong sabi. Natigilan naman si Caiden ng marinig niya ako habang kinakabit ang seatbelt sa katawan niya.

“Gusto mo po ba, Ma’am Ashley?” tanong niya sakin.

Tumango ako kaya agad na inabot sakin ni Caiden ang naka bukas na box na may lamang talaba. Mas lalo lang akong naglaway ng makita ko ang toppings nito na cheese. Agad ko itong kinain habang si Caiden naman ay pinapa-andar ang kotse saka pina-usad ’to.

Hindi ko namalayan na naubos ko pala ang pagkain ni Caiden. Naka ngiwi akong tumingin sakanya saka kinalabit ang balikat niya. “Sorry, Caiden. Naubos ko ang pagkain mo,” naka ngiwi kong sabi.

Mahina naman siyang tumawa saka ito nagsalita. “Ayos lang po yun, Ma’am Ashley. Kanina pa naman din ako kumakain niyan habang hinihintay kita sa labas ng company,” sagot niya kaya naka hinga ako ng maluwag.

Umayos ako ng upo saka niligpit ang kinainan ko. Nakakahiya naman kay Caiden na siya pa ang maglilinis ng kalat ko tapos sakanya pa yung pagkain na kinain ko.

Nang makarating kami sa harap ng bahay ay agad akong lumabas ng kotse bitbit ang basura ko. Deri-deritso akong pumasok ng gate habang nakaka salubong ko ang ibang tauhan ni Mattias na binabati ako. Hindi ako sumagot sakanila dahil may galit ako sakanila.

Pumasok ako sa bahay saka umakyat sa hagdan para pumasok sa kwarto ko. Gusto kong maligo muna saka ako mag papahinga. Hindi nalan siguro ako kakain ng hapunan dahil nabusog na ako sa kinain kong baked talaba, 20pcs ba naman kinain ko. Matagal-tagal narin simula ng makaka-kain ako n’on, si mama kasi mahilig mag luto ng baked talaba at sobrang sarap n’on. Pero hindi na ako nakaka kain ngayon dahil kapag sinusubukan kong mag luto ng talaba ay nagagalit si Mattias sakin dahil allergy siya n’on at baka daw mag balak daw akong masama sakanya kaya ko daw siya pinapakain. Kaya pinag bawal ako ni Mattias na bumili ng talaba.

A/N: Good Morning! ❤️

Chapter 7

MADILIM ANG PALIGID ng magising ako. Bumangon ako sa kama at napagtanto na nakatulog pala ako kanina sa sobrang pagod ko sa trabaho. Sobrang busy namin kanina sa office kaya pagka uwi ko sa bahay ay agad akong humiga sa kama.

Naglakad ako kung saan ang switch ng ilaw saka binuksan ’to. One week narin mahigit simula ng umalis si Mattias dito sa bahay. Kaya medyo nalulungkot ako at baka ilang araw nalang ay baka umuwi na siya dito sa bahay. Tapos na ang maliligayang araw ko na wala siya, araw-araw na naman akong matatakot at hindi makaka-kain ng maayos.

Naisipan kong pumasok sa banyo para mag half bath muna saka ako pupunta ng kusina. Mabilis lang ang ginawa kong half bath at agad akong lumabas ng banyo saka nag suot ng ternong pantulog.

Bumaba ako sa hagdan at agad tinungo ang kusina. Nagugutom na talaga ako kaya gusto kong kainin ay yung mabilis lang lutuin.

Ngunit, agad akong natigilan ng makita ko mula sa bintana si Caiden na naka upo sa labas habang naka tingin sa kalangitan. Nakatalikod ito sa gawi ko kaya hindi niya ako makikita.

Lumabas ako ng kusina para puntahan sa labas si Caiden. Pwede naman kasi siyang umuwi sa bahay niya dahil tapos na naman ang trabaho niya.

Nang makalabas ako ay agad akong lumapit sa naka talikod na si Caiden. Naramdaman niya yata ang presensya ko dahilan para lumingon ito sa gawi ko.

“Bakit hindi ka pa umuuwi, Caiden?” kunot nuo kong tanong sakanya.

Tumingin lang siya sakin saka siya ulit tumingin sa kalangitan. “Death anniversary ng asawa ko ngayon,” sabi niya sa mahinang boses.

Hindi ko tuloy alam ang sasabihin ko. Napag desisyonan ko nalang na umupo sa tabi niya saka tumingin din sa kalangitan.

“Sabi mo magka mukha kami ng asawa mo,” saad ko.

“ Yeah,“ sagot niya habang naka tingin sa kalangitan. “Pero magka-iba kayo sa boses lalo na sa kilos.” saad niya saka tumingin sakin. Nagulat ako ng hawakan niya ang mukha ko gamit ang daliri niya. “May nunal ang asawa ko dito, kaya hindi kayo magka pareho.” naka ngiti niyang sabi.

Naka hinga naman ako ng maluwag ng tanggalin niya ang daliri niya sa pisngi ko. “Sa tingin ko.. masaya na ang asawa mo ngayon kung nasaan man siya ngayon,” saad ko saka umayos ng upo.

“Sana nga.. dahil ako, hindi ako masaya. Nangungulila parin ako sa pagka wala niya. Hanggang ngayon.. hindi ko magawang palitan siya kahit alam kong wala na talaga siya,” malungkot niyang sabi.

Natahimik ako habang nakatitig sa kalangitan. Gusto kong damayan si Caiden, naawa kasi ako sakanya.

“Balita ko uuwi na si boss Mattias bukas ng gabi, Ma’am Ashley,” sabi ni Caiden kaya natigilan ako.

“Talaga? U-uwi na siya?” nauutal kong tanong. Hindi ko matanggap na nandito na naman si Mattias sa bahay.

“Yun ang sabi sakin ng isang tauhan niyo, Ma’am Ashley.” sagot ni Caiden.

Hindi ako sumagot, feeling ko bigla akong nanghina ng malaman ko yun. Wala na.. hindi na naman ako makaka kilos ng maayos sa bahay na ’to. Kung pwede nga lang wag ng umuwi pa si Mattias dito eh. Ngunit alam ko namang hindi mangyayari yun.

“Pumasok kana po sa loob, Ma’am Ashley.” sabi sakin ni Caiden kaya tumango ako.

“Umuwi ka na din. Maaga kang pumunta bukas ha! Gusto kong umalis ng maaga sa bahay eh,” naka ngiwi kong sabi.

“Sige po!” sagot niya kaya tumayo ako sa pagkaka upo ko.

“Sige. Ingat ka pauwi!” sabi ko sabay talikod sakanya.

Pumasok ako ng bahay saka dumeritso sa hagdan, nawalan ako ng ganang kumain sa nalaman ko kaya matutulog nalang ako.

Akmang pahakbang na sana ako sa unang baitang ng hagdan ng marinig kong bumukas ang pintuan ng main door.

“Ma’am Ashley!” tawag sakin ni Caiden kaya lumingon ako sakanya.

“Ano yun?” tanong ko.

“Pwede ba tayong mag-usap bukas? Sandali lang naman yun, Ma’am. Tungkol lang po sa asawa mo,” saad niya kaya kumunot ang nuo ko. Kahit naguguluhan ay tumango ako kaya ngumiti siya sakin.

“Sige po! Alis na po ako,” pag papaalam niya saka lumabas ulit.

Pinag patuloy ko nalang ang pag akyat sa hagdan saka ako dumeritso sa kwarto at nahiga sa kama. Ipinikit ko ang mga mata ko para makatulog agad ako, hindi naman ako nabigo dahil agad kong naramdaman na inaantok ako hanggang sa tuluyan akong naka tulog.

Nagising ako na parang may humahalik sa leeg ko. Agad kong minulat ang mga mata ko at halos mapasigaw ng makita ko si Mattias na umuulos sa ibabaw ko.

“No! no! M-Mattias!!” umiiyak kong sigaw habang pinapalo ang dibdib niya.

“Akin ka, Ashley!!” nang gigil niyang sabi saka marahas na hinalikan ang labi ko.

Umiiyak ako habang kagat-kagat ang ibabang labi ko para hindi maipasok ni Mattias ang dila niya sa loob ng bibig ko. Natigilan ako dahil sa lakas ng sampal niya sa pisngi ko. Mas lalo akong napa-iyak ng halikan niya ako ulit sa labi saka ipinasok ang dila niya sa loob ng bibig ko.

“Tama na, Mattias!!” umiiyak kong sigaw. “Maawa ka!!” sigaw ko.

“Ma’am Ashley! Ma’am Ashley!”

Napabalikwas ako ng bangon ng marinig ko ang boses na yun na tinatawag ang pangalan ko. Niyugyug pa niya ang katawan ko kaya ako nagising. Halos hinihingal akong tumingin kay Caiden na nasa harap ko ngayon, halata din sa mukha niya ang pag-aalala habang nakatingin sakin.

“Ayos ka lang po ba, Ma’am Ashley? Nanaginip ka po yata,” saad niya saka hinaplos ang nuo ko.

Nakahinga ako ng maluwag ng makita ko sa kwarto ko na wala si Mattias. Bwesit na panaginip yun, akala ko talaga totoo.

Pinahid ko ang luha ko na nasa pisngi ko saka ako suminghot. “Ayos lang ako, Caiden. Salamat dahil ginising mo ko sa masamang bangungot.” saad ko.

“Narinig ko po kasi ang boses niyo mula sa kusina. Akala ko pinasok ka ng masamang tao kaya nataranta akong umakyat dito,” sagot niya. Napilitan akong ngumiti kay Caiden saka umiwas ng tingin sakanya.

“Sige po, lalabas na po ako ng kwarto,” paalam niya kay tumango ako.

Tumayo siya saka naglakad papunta sa naka bukas na pintuan saka niya isinara ang pinto.

Napabuga ako ng hangin ng maalala ko ang panaginip ko kanina. Hindi ko kakayanin kung magkakatotoo yun. Hindi ko masikmura si Mattias na walang ginawa sakin kundi bugbogin ako.

Pilit kong pinapakalma ang sarili ko saka ako tumayo. Naglakad ako papunta sa banyo dahil gusto ko ng maligo. Feeling ko kasi parang totoo ang nangyari kanina kaya gusto kong kuskusin ang katawan ko.

Halos nagtagal ako sa banyo at wala akong ginawa kundi kuskusin ang leeg ko pati narin ang katawan ko. Halos namula na ang balat ko sa ginawa kong pagkuskos, ngunit wala akong pakialam.

Kinuha ko ang bath robe ko saka ako lumabas ng shower room. Dumaan ako sa malaking salamin saka tinignan ang mukha ko, napasabunot nalang ako sa buhok ko dahil bumabalik sa isip ko ang panaginip ko kanina. Mas lalo tuloy akong natatakot sa pag babalik ni Mattias mamayang gabi, ayaw ko siyang umuwi at baka gawin niya yun sakin. Baka kasi wina-warningan ako ng panginip ko sa mangyayari.

Kapag naman hindi ako umuwi mamayang gabi at doon ako makikitulog sa apartment ni Lyka baka may mangyaring masama sa kaibigan ko. Baka pati siya ay parusahan din ni Mattias.

Nanghihina akong lumabas ng banyo saka tumungo sa walk in closet ko. Kumuha lang ako ng dress dahil tinatamad akong mag suot ng slack pants ngayong araw.

Nang matapos akong mag bihis ay agad kong inayos ang mukha ko. Naglagay ako ng kunting make up sa mukha saka lipstick. Tinignan ko ang sarili ko sa salamin habang sinusuklay ang mahaba kong buhok.

Lumabas ako ng kwarto saka bumaba ng hagdan. Dahan-dahan pa akong bumaba at baka dumating na si Mattias, minsan kasi ay maaga siyang umuuwi lalo na’t gusto niya akong makita agad.

Naka hinga lang ako ng maluwag ng makalabas ako ng bahay at wala akong nakitang Mattias. Nakita ko agad si Caiden na nakatayo sa gilid ng kotse habang hawak ang naka bukas na pintuan ng backseat.

Lumapit ako sakanya saka huminto sa harap niya. “Akala ko ba may sasabihin ka sakin ngayong umaga,” saad ko ng makalapit ako sakanya.

“Ahm.. baka mamayang pag-uwi mo nalang pala, Ma’am Ashley.” sabi niya kaya tumango ako saka pumasok sa loob ng kotse. Isinara ni Caiden ang pinto saka naglakad patungo sa driver seat.

NANG MAKARATING KAMI sa harap ng companya na pagmamay-ari ni Mattias ay agad bumaba si Ma’am Ashley sa sasakyan. Ayaw na ayaw talaga ng babaeng ’to na pinag bubuksan ko siya.

Nakasunod lang ang tingin ko sakanya na nag lalakad papasok ng entrance ng building. Pina-usad ko ang kotse at tinungo ang lagi kong tinatambayan kapag hinihintay ko si Ma’am Ashley.

Napangiti ako habang palapit ako ng palapit sa seaside. Nakita ko agad ang dalawang batang lalaki na lagi akong sinasamahan sa t’wing tumatambay ako dito.

Napansin yata nila ang kotseng dala ko kaya agad silang tumayo saka tumakbo sa gilid ng kalsada. Iginilid ko ang kotse saka ko pinatay ang makina ng sasakyan.

Kinuha ko ang pinamili kong pagkain kanina bago ako pumunta sa bahay nila Ma’am Ashley. Lumabas ako ng kotse saka kinayawan ang dalawa.

“Kuya Caiden!” sigaw sakin ni Maki na nasa anim na taong gulang. Katabi niya si Kenjie na may suot na itim na sungglass. Ang sabi sakin ni Maki ay hindi daw nakaka kita si Kenjie kaya lagi silang magkasama. Mga batang palaboy kasi ang mga ’to kaya naawa ako sakanila. Binilhin ko sila ng mga damit nong isang araw saka mga pagkain.

“Kamusta kayo?” tanong ko sakanilang dalawa saka ginulo ang buhok ni Kenjie saka kay Maki.

“Ayos lang kami, kuya Caiden.” naka ngising sagot ni Maki.

“Oh, may dala akong pagkain para sa inyo,” saad ko sabay abot ng supot.

“Thank you po, kuya Caiden.” naka ngiting pasasalamat ni Kenjie sakin kaya mas lalo kong ginulo ang buhok niya.

Umupo kaming tatlo sa isang bench saka kumain sa dala kong siopao. May dala din naman akong kanin pero ang sabi nila ay mamayang pananghalian na lang daw nila kakainin.

Niyaya ko nga silang doon nalang tumira sa bahay ko pero ayaw nilang pumaya. Nahihiya daw kasi sila at baka maging pabigat pa daw sila sakin. Nagulat pa ako ng sinabi nila yun sakin masyado pa kasi silang bata para pag daanan ang ganitong pagsubok. Iniwan daw kasi sila ng mga magulang nila sa kalsada. Si Maki iniligaw ng nanay niya dito, nag paalam lang daw na may bibilhin ngunit hindi na siya binalikan pang muli.

Hanggang sa nakilala niya si Kenjie na iniwan din sa kalsada. Kaya lagi silang magkasama, isa din ang rason kung bakit ayaw nilang sumama sakin dahil baka daw balikan sila ng mga magulang nila.

“Mabuti naman po kuya Caiden na padaan ka po dito,” saad ni Maki habang kumakain ng siopao. Hindi kasi ako naka punta dito kahapon dahil may inasekaso ako.

“Hinihintay niyo ba ako dito kahapon?” tanong ko sakanilang dalawa.

“Opo, kuya Caiden. Nag-alala nga po si Kenjie dahil baka may nangyari daw po sa’yo.” sagot ni Maki kaya napangiti ako saka ginulo ang buhok ni Kenjie na tahimik kumakain ng siopao sa tabi ko.

“May ginawa lang ako kahapon kaya hindi ako naka punta dito,” saad ko. “Nga pala.. saan na naman ang pwesto niyo?” tanong ko.

“Lumipat kami ng tulugan, kuya Caiden dahil may salbaheng mga batang pinapa-alis kami sa pwesto namin kahit kami naman talaga ang naka unang naka pwesto don,” sagot ni Maki.

“Sa bahay ko nalang kayo kapag gabi kasi,” suggestion ko sakanila.

“Naku, kuya Caiden, nakakahiya po. Ayos na po samin ang tulong mo samin na binibigyan mo po kami ng pagkain.” sagot ni Maki.

Napabuga nalang ako ng hangin dahil ayaw talaga nilang sumama sakin. Tahimik kaming kumakain tatlo hanggang sa naubos namin ang pagkain. Tumambay lang ako kasama sila at kung ano-anong pinag kwe-kwentuhan naming tatlo.

A/N: Magandang hapon!

Chapter 8

NASA LABAS AKO NG building habang hinihintay ko si Caiden. Wala pa kasi siya kaya nagtataka ako kung bakit late siya ngayon. Kapag nag o-out ako sa work ko ay nandito na siya naka abang sa labas ng building pero ngayon ay wala siya.

Kanina pa din naka uwi ang kaibigan kong si Lyka na simahan ako kanina sa paghihintay sa driver ko. Pero pinauwi ko na siya dahil alam kong pagod din siya ngayong araw.

Nag kamot ako sa ulo ko saka tinignan ang cellphone ko kung nag reply ba sakin si Caiden. Ngunit wala man lang kahit isang reply ang lalaki. Sabi pa naman niya sakin kaninang umaga ay may sasabihin daw siya sakin.

Napabuga nalang ako ng hangin saka naisipang mag commute nalang pauwi. Naglakad ako papuntang kalsada at akmang tatawid sana ng may humintong kotse sa harap ko.

Hindi naman ako kinabahan dahil isa ’to sa kotse na pag mamay-ari ni Mattias. Baka kasi nasiraan ang kotseng ginagamit ni Caiden kaya ibang kotse ang pinang sundi niya sakin.

Naka ngiti akong lumapit sa kotse saka binuksan ang pintuan ng passenger seat. Agad nag laho ang ngiti ko sa labi ng makita ko ang taong nag mamaneho n’on.

“Mattias..” mahinang sambit ko sa pangalan niya.

“Mukang dissapointed ka yata na ako ang sumundo sa’yo, wife.” naka ngisi niyang sabi.

Napalunok ako ng ilang beses habang naka titig sa mukha ni Mattias. Hindi ko alam kung iiyak ba ako o hindi, nandito na ang bangungot ko sa buhay.

“Get in!” madiin niyang sabi kaya agad akong pumasok sa kotse.

Para akong estatwa na naka upo sa passenger seat habang pinapakiramdaman ko ang galaw ni Mattias. Sabi ko na nga ba.. maaga siyang uuwi.

“A-akala ko gabi ka pa makaka-uwi.” saad ko.

“I miss you already, wife.” sagot niya habang naka tuon ang mga mata niya sa daan.

“A-anong gusto mong lutuin ko para sa dinner natin?” nauutal kong tanong sakanya.

“Let’s eat outside, wife.” sagot niya sakin kaya tumango nalang ako.

Hindi ko alam pero bigla akong nanghina, hindi dahil nandito na ulit si Mattias. Nanghihina ako dahil inaasahan ko na si Caiden ang susundo sakin. Gusto ko sanang mag tanong kay Mattias kung nasaan si Caiden pero hindi ko nalang tinuloy dahil baka lagyan na naman niya ng meaning yun at baka patayin si Caiden katulad ng ginawa niya sa unang driver ko.

Nakarating kami ni Mattias sa isang mamahaling restaurant. Para lang akong robot na sumusunod kay Mattias. Pati yata pagkain ko ay hindi ko na malasahan, iniisip ko parin kung nasaan si Caiden.

Hanggang sa maka uwi kami sa bahay ay para akong robot. Ganito talaga pakiramdam ko sa t’wing kasama ko si Mattias.

Mas lalo akong nag-alala dahil hindi ko nakita si Caiden. Nandito ang mga tauhan ni Mattias pero siya lang ang wala. Iniisip ko tuloy na baka tinanggal siya ni Mattias. Baka kasi may nag sumbong na naman na tauhan ni Mattias at kung ano-ano na naman ang ginagawang kwento para manira.

Dumeritso ako sa kwarto at siniguradong naka lock ’to. Kinuha ko ang phone ko at agad tinignan kong nag reply ba si Caiden sa mga text ko. Pero kahit isa ay wala man lang akong na tanggap.

Umupo ako sa kama habang iniisip parin si Caiden. Napa sabunot nalang ako sa buhok ko saka humiga sa kama. Pinipilit kong matulog kahit hindi pa ako nag ha-half bath. Iniisip ko kasi ang gusto sanang sabihin ni Caiden sakin. Kaninang umaga ko pa talaga gustong malaman ang sasabihin niya.

Hindi ko namalayan ay unti-unti akong hinihila ng antok hanggang sa tuluyan akong naka tulog.

Kinabukasan, nagising nalang ako dahil sa sikat ng araw na tumatama sa mukha ko. Wala akong pasok ngayon kaya ayos lang na tanghali akong magising. Ayaw ko din naman makita ang pag mumukha ni Mattias kaya itutulog ko nalang.

Naglakad ako papunta sa banyo dahil hindi ako nakapag palit ng damit kagabi dahil nga sa naka tulog na ako.

Tinanggal ko lahat ng saplot ko sa katawan saka ko binuksan ang shower. Alam kong wala na si Mattias ngayon sa bahay dahil 10AM na, malamang nasa bodega na naman niya yun kung saan nandoon ang mga illegal niyang negosyo.

Nagtagal ako sa pagligo habang hinahaplos ang isang braso ko para matanggal ang sabon. Nang matapos ako ay agad kong kinuha ang white bath robe ko saka ko ’to sinuot.

Lumabas ako ng banyo at agad natigilan ng makita ko ang lalaking nakatayo sa loob ng kwarto ko.

“Caiden..” sambit ko sa pangalan ng lalaki.

Hindi ’to nagsalita habang ang mukha niya seryosong nakatitig sakin.

“Anong ginagawa mo dito sa kwarto ko? Paano ka naka pasok?” sunod-sunod kong tanong sakanya dahil alam kong naka lock ang pinto ng kwarto ko.

“Dumaan ako sa bintana,” sagot niya saka tinuro ang naka bukas na bintana ng kwarto ko.

“Inakyat mo ang bintana ko? Pano kung nakita ka ng mga tauhan ni Mattias?” tanong ko habang nag aalalang naka tingin kay Caiden. Sumilip pa ako sa bintana ng kwarto ko para tignan kong may mga tauhan ba ni Mattias na nag babantay sa labas.

“Kailangan natin mag-usap,” saad ni Caiden kaya napa lingon ako sakanya.

“Teka.. nasaan ka kahapon? Bakit hindi kita nakita? Tinanggal kaba ni Mattias?” sunod-sunod kong tanong.

“Yeah. Nagalit siya dahil ngumi-ngiti ka daw sakin kaya tinanggal niya ako,” deritsong sagot niya. Sabi ko na nga ba, si Mattias na naman ang may gawa. Kaya ako hindi mapakali kahapon lalo na’t hindi ko nakita si Caiden pag uwi namin sa bahay.

“A-anong pag-uusapan natin? Pero mag bibihis muna ako bago tayo mag usap,” saad ko saka nag lakad papunta sa walk in closet ko.

“Saglit lang ’to. Wala na akong oras, Ashley, baka bumalik na si Mattias dito at baka mahuli niya ako,” seryoso niyang sabi kaya napa hinto ako sa pag hakbang.

Humarap ako sakanya saka naglakad palapit sakanya. “Ano ba talaga ang sasabihin mo?” tanong ko sakanya habang nakatitig sa luntian niyang mga mata.

“Kira..” sambit niya kaya kumunot ang nuo ko.

“Hindi ba’t yan ang pangalan ng asawa mo?” tanong ko dahil naalala ko na tinawag niya akong Kira nong una kaming nagkita.

“Hindi ba’t pangalan mo yun?” seryosong sabi sakin ni Caiden.

“Huh? A-anong pinag sasabi mo?” kunot nuo kong tanong sakanya.

“Tama na ang pag lalaro, Kira. Wag mong hintayin na isasahin ko ang ibedensya ko na ikaw ang asawa ko,” saad niya na halatang nag pipigil ng galit sakin.

“Hindi kita maintindiha—

“Talaga ba? Hanggang kailan ka mag papanggap, Kira?” galit niyang sabi sakin sabay hawak sa kamay ko.

“Bakit mo ko pinapahirapan, Kira?” tanong niya sakin, nakikita ko sa mga mata niya ang galit habang naka titig sakin.

“Hindi ko alam ang pinagsasabi mo, Caiden.” saad ko saka hinila ang kamay ko na hawak niya.

“Sige. Alam ko namang hindi ka aamin, LANGGA,” sabi niya na talagang pinag didiinan ang salitang yun.

Nagulat ako ng hawakan niya ako sa balikat at agad hinawi ang basang buhok ko sa leeg ko. “Itong markang ’to, alam ko kung saan mo ’to nakuha,” sabi niya kaya natigilan ako.

Tinulak ko siya ng malakas dahilan para mabitawan niya ako. “Pwede ba.. Caiden, hindi ka nakakatuwa. Ilang ulit ko bang sasabihin sa’yo na hindi ako ang yumaong asawa mo!” sigaw ko sakanya.

“Tanggapin mo nalang na patay na siya hindi yung pati ako ay ginugulo mo. Pumunta ka lang ba dito para sabihin sakin ulit na ako ang asawa mo.” dagdag kong sabi sakanya. Hindi naman siya umimik at mataman lang ’tong naka titig sakin.

Mahina siyang tumawa saka umiling-iling sa harapan ko. “Naalala mo ba ang binigay ko sayong scarf?” tanong niya sakin na ikina-tigil ko.

“A-anong ibig mong sabihin?” nauutal kong tanong sakanya. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko habang sinasalubong ang mga titig ni Caiden.

“Minsan ay nakaka limutan mong mag panggap, Kira. Katulad nalang don sa scarf. Hindi ka man lang nagtaka kung bakit may hawak akong scarf na katulad na katulad sa scarf na nasa bag mo. Mukang hindi mo tinignan ang bag mo kaya kinuha mo agad sakin ang inabot kong sacrf kahit hindi naman talaga sa’yo yun,” sabi niya kaya natigilan ako.

“Ang scarf na binigay ko ay may naka burdang pangalan na Kira. Regalo ko yun sa’yo, kaya dalawa ang binili ko para pareho tayong dalawa, kaya pinalagyan ko ng pangalan natin sa gilid. You love that scarf too much kaya lagi mo itong ginagawang panali sa buhok mo. Hindi mo man lang napansin na nasa bag mo ang scarf na may naka burdang pangalan ko.” saad niya sabay turo sa bag ko na lagi kong ginagamit sa t’wing pumapasok ako sa trabaho. “Now, bakit hindi natin tignan ang dalawang scarf na alam kong hanggang ngayon ay nasa bag mo parin para magka alaman tayong dalawa, Kira.” mahabang sabi niya kaya napa-lunok ako ng ilang beses.

“Yang peklat mo na nasa gilid ng leeg mo, nakuha mo yan nong tumakas ka sa tita mo nong nalaman mong ibebenta ka niya sa isang mayamang arabo kaya sinubukan mong tumakas pero nabigo ka kaya sinugatan ka ng tita mo sa leeg,” saad niya.

“Mukang ayaw mo paring umamin, bakit hindi mo tanggalin ang suot mong bath robe, Kira. Memoryado ko ang katawan mo dahil lahi ko yang sinasamba sa t’wing nag tatalik tayo,” naka ngiti niyang sabi na para akong hinahamon.

Akmang sasagot na sana ako ng marinig ko ang malakas na katok na nang gagaling sa labas ng pinto ng kwarto ko.

“Ashley!!!”

Nanlaki ang mata ko ng marinig ko ang boses ni Mattias. Agad akong lumapit kay Caiden saka tinulak siya papunta sa bintana. “Umalis kana, Caiden,” saad ko habang tinutulak siya.

“No! Hindi ako aalis dito hangga’t hindi mo sinasabi na ikaw ang asawa ko,” matigas niyang sabi saka humarap sakin.

“Umamin kana sakin please.. tama na ang paglalaro, Kira.” pag susumamo niya sakin.

“Ashley!!!” halos mapa-talon ako sa gulat sa lakas ng katok ni Mattias sa labas ng pinto ng kwarto ko.

“Please, Caiden.. umalis kana dito.” pag mamakaawa ko sakanya.

“No! Hindi ako matatahimik hanggat hindi mo sinasabi sakin ang totoo,” matigas niyang sabi sakin sabay hawak sa dalawang balikat ko.

“Oo na!! Ako ang asawa mo. Ako si Kira Dela Vega. Masaya kana??” naiiyak kong sabi.

Nanlaki ang mata nito habang naka titig sakin na para bang hindi maka paniwala sa inamin ko. Napabuga nalang ako ng hangin saka tinanggal ang mga kamay ni Caiden na nasa balikat ko.

“Tama ka! Ako nga ang asawa mo, langga.” saad ko sakanya kaya biglang tumulo ang luha niya habang naka titig sakin.

A/N: Naka ud nga ako kay Caiden pero nasunog naman ang pinirito ko. 🤦‍♀️🙄  

Ako talaga ang otor na mahilig mang bitin. Kbye! 😘

Chapter 9

PINIPILIT KONG PAALISIN si Caiden habang nasa labas pa si Mattias ng kwarto ko. Tinulak ko siya papuntang bintana saka ako tumingin sa ibaba kung may mga bantay ba sa paligid.

Nang makita kong wala ay agad kong tinignan si Caiden na naka titig parin sakin hanggang ngayon.

“Umalis kana, Caiden.” seryoso kong sabi sakanya.

“Kung aalis man ako, kailangan ay kasama ka, langga.” saad niya. Bumilis tuloy ang tibok ng puso ko ng marinig ko ulit ang tawagan naming dalawa.

Umiling ako sakanya saka inabot ang mukha niya para haplusin ’to. “Hindi ako pwedeng sumama sa’yo, Caiden. Please.. ayaw kong mapahamak ka sa kamay ni Mattias. Magkita nalang tayong muli. Pangako, sasabihin ko sa’yo ang lahat.” paki-usap ko sakanya. Alam kong mabubuksan ni Mattias ang pinto ko dahil may duplicate ’to sa kwarto ko.

“Hindi kita pwedeng iwan dito, Kira.” seryoso niyang sabi saka hinawakan ang kamay ko. “Sumama kana sakin,” dagdag niyang sabi kaya agad akong umiling.

“Umalis kana. Mas lalo lang akong hindi makakalabas ng babay kung hindi ko pag bubuksan si Mattias ng pinto,” saad ko saka tinulak ulit siya.

Nakikita ko sa mukha niya ang pag aalinlangan ngunit umakyat parin siya sa bintana. Tumingin muna siya sakin saka mabilis na nawala sa harapan ko. Agad akong lumapit sa bintana saka sumilip sa ibaba. Naka hinga ako ng maluwag ng makita kong nakatayo si Caiden habang naka tingin sakin.

Isinara ko ang bintana agad saka ginulo ang kumot, nang matapos ako ay agad akong naglakad papunta sa pinto saka binuksan ’to.

“Bakit ang tagal mong buksan ha!!?” sigaw sakin ni Mattias saka malakas na hinawakan ang siko ko. Agad akong napa-ngiwi dahil sa sobrang higpit ng pagkaka hawak niya sakin.

“N-natutulog kasi ako.. pasensya na,” nauutal kong sabi habang tinatanggal ang kamay ni Mattias na mahigpit na naka hawak sa braso ko.

Napasalampak ako ng upo sa sahig dahil malakas akong itinulak ni Mattias saka ’to pumasok sa kwarto at nagsimulang maglibot sa kwarto ko.

Masama niya akong tinignan kaya napa yuko ako sa takot. “Wag na wag mo lang akong lolokohin, Ashley kundi babalatan talaga kita ng buhay,” saad niya saka naglakad papunta sakin. Umuklo siya saka piniga ang pisngi ko. “Wala ka naman sigurong tinatagong lalaki dito sa kwarto mo?” tanong niya sakin kaya agad akong umiling habang naka titig sa mga mata niya.

“W-wala.. wala Mattias,” nauutal kong sagot.

“Good. I’m hungry. Lutuan mo ko ng masarap na pagkain,” naka ngiti niyang sabi saka niya binitawan ang pagkaka hawak sa pisng ko. Dinampian niya ng halik ang pisngi ko saka niya ako hinalikan sa labi.

Pinutol ko agad ang halik na iginawad niya sakin saka ako tumayo. “Sige, mag luluto na ako ng pagkain mo,” saad ko at agad lumabas ng kwarto.

Habang naglalakad ako papuntang kusina ay inaalala ko ang mga sinabi ko kay Caiden. Alam na niya ang tunay na pagkatao ko. Alam kung babawiin ako ni Caiden mula kay Mattias. Pero, natatakot ako dahil maraming tauhan si Mattias at baka mapano pa si Caiden. Kahit isa siyang sundalo pero kung mag-isa lang naman siya ay matatalo parin siya.

Napasabunot nalang ako sa buhok ko dahil sa katangahan ko. Bakit kasi hindi ko namalayan na nandoon pala sa bag ko ang scarf na may naka burdang pangalan ni Caiden. Kasalanan ko ’to dahil hindi ako nag-iingat.

UMUWI AKO SA subdivision kung saan ako nakatira at agad dumeritso sa bahay ni Ruwi. Kay Atticus sana ako dederitso ngunit naalala ko na may problema ’tong kinakaharap kaya ayaw ko ng dagdagan pa.

Nang maka pasok ako sa bahay nila Ruwi ay na bungaran ko ang naka busangot na mukha ni boss Lucian habang naka tingin sakin. “You again. What are you doing here?” seryoso niyang tanong sakin.

“Gusto ko sanang maka-usap ang asawa mo, boss Lucian.” saad ko. Kailangan ko ng tulong para makuha ang asawa ko sa demonyong Mattias na yun. Sa t’wing naalala ko ang mga pasa ng asawa ko dahil sa kagagawan ng Mattias na yun ay umiinit ang ulo ko. Putangina siya! sinaktan niya ang asawa ko na kahit isang beses ay hindi ko man lang pinadapuan ng lamok nong nagsasama pa kaming dalawa. Pero siya.. ginagawa niyang human punching bag ang asawa ko. Hindi ko alam kung bakit ayaw sumama sakin ni Kira ngunit wala akong pakialam sa dahilan niya, ang mahalaga sakin ay mailigtas ko siya sa kamay ni Mattias.

“My wife is sleeping right now. Sakin mo nalang sabihin para ichismis ko sakanya mamaya.” naka ngiwing sabi ni boss Lucian. Nahawaan na yata ’to kay Ruwi.

Napakamo ako sa likod ng ulo ko saka ako naglakad sa upuan na kaharap ni boss Lucian. “I need her help,” seryoso kong sabi habang naka tingin kay boss Lucian na may binabasang papeles habang naka dekwatrong naka upo sa pang-isahang upuan.

“Help? What kind of help?” tanong niya sakin habang hindi parin naka tingin sakin.

“To save my wife,” sagot ko kaya napa-angat siya ng tingin sakin.

“You mean.. Ashley?” tanong niya dahilan para kumunot ang nuo ko.

“Yes, boss Lucian. Nalaman ko kanina na siya ang asa—

“Yeah, my wife and I have known for a long t— Fuck! I shouldn’t have said that. Damn it!” saad niya saka nag tapik ng bibig gamit ang isang kamay niya.

Kumunot lalo ang nuo ko habang tinitigan si boss Lucian. “Alam niyo ni Ruwi.. na si Ashley ang asawa ko?” tanong ko sakanya kaya agad na umiwas ng tingin si boss Lucian sakin.

“Huh? May sinabi ba ako?” inosenteng tanong niya sakin.

“Boss.. nadulas kana kaya sabihin mo na sakin,” sabi ko sakanya habang tinitigan ko ’to.

Napabuga naman siya ng hangin saka tinanggal ang kamay niya na naka takip sa bibig niya. “Kasalanan mo ’to, Caiden. Sikreto lang dapat namin yun ng asawa ko pero nadulas ako. Lagot ako sa misis ko nito.” saad niya habang napa-iling nalang akmang magsasalita sana si boss Lucian ng biglang sumulpot si Ruwi.

“Hey!” bati niya sakin saka lumapit sa asawa niyang si boss Lucian.

“We need to talk, Ruwi!” seryoso kong sabi sakanya kaya napa-tingin si Ruwi kay boss Lucian na ngayon ay naka titig din sakanya. Para silang nag-uusap dalawa gamit ang mga mata nila.

Napa buga ng hininga si Ruwi saka tumingin sakin. “Fine. Sa garden tayo,” saad niya sakin saka tinuro ang sliding door na naka konekta sa salas.

Tumayo ako agad at nag simulang maglakad papunta doon. Narinig ko pang pinagalitan ni Ruwi ang asawa niya dahil mukang wala silang balak na sabihin sakin ang nalalaman nila.

Umupo ako saka hinintay si Ruwi sa garden. Ilang saglit lang ay nakita ko siyang naglalakad habang may dala-dala.

Umupo siya sa katapat kong upuan saka niya ako tinitigan. “So, anong gusto mong pag-usapan natin?” paninula niyang tanong sakin.

“Alam mo na si Ashley ang asawa ko, Am I right?” I asked her.

“Yes,” tipid niyang sagot sakin kaya masama ko siyang tinignan.

“Hindi mo man lang sinabi sakin, Ruwi. Pinahirapan mo pa akong alamin ang pagkatao niya.” reklamo kong sabi.

“Hindi ka naman nag tanong unggoy ka! Ang sabi mo lang ay gusto mong tulongan si Ashley. Wala ka namang tinanong ahh,” depensa niya kahit halatang nag sisinungaling siya kaya mas lalo ko siyang masamang tinignan.

Itinaas naman niya ang dalawang kamay niya na parang sumusuko sakin. “Bago ko lang din naman nalaman, siguro.. three weeks ago,” sagot niya sakin kaya napa buga ako ng hangin.

“Kailangan kong mabawi ang asawa ko, Ruwi.” seryoso kong sabi. “Baka saktan na naman siya ulit ni Mattias.” dagdag kong sabi.

“Yan ang hinihintay kong sabihin mo. Tawagan mo ang mga kaibigan nating takusa,” naka ngiwi niyang sabi.

“Si Salem.. hindi na pumupunta dito sa bahay. Lagi niya nalang sinasabi na busy siya,” saad ni Ruwi habang may ginagawa sa ilalim ng mesa.

“Anong ginagawa mo?” kunot nuo kong tanong sakanya.

Nagulat ako ng makita ko ang inilabas ni Ruwi, isang voodoo doll at may naka lagay na mukha ni Salem. “What the fuck!!” saad ko habang naka titig sa voodoo doll na may naka tusok na karayom ang katawan.

“Tsaran!” naka ngiti niyang sabi sakin. “Nag search ako sa youtube kung pano mang kulam, kaya heto.. pinag pra-praktisan ko si Salem.” saad niya saka nag tusok ulit ng karayom sa tyan ng voodoo doll. Natatawa tuloy ako habang iniisip kong umepek ba ang gingawa niya kay Salem. Hindi pa naman ako nakaka dalaw sa gagong yun kaya hindi ko alam kung butas-butas na ba ang mukha niya sa pinag gagawa ni Ruwi.

“Puro ka kalokohan,” natatawa kong sabi sakanya.

“So, anong plano mo, Caiden? Tutulong lang ako sa’yo pero hindi ako ang mag pla-plano.” saad niya habang hindi naka tingin sakin.

“Itatakas ko ang asawa ko,” saad ko kaya natigilan siya sa ginagawa niya.

“Did you know na may malaking satellite din si Mattias? Medyo makapal ang mukha ni Mattias para gayahin si Lucian, na inggit yata kaya nag pagawa din ng satellite, Caiden. Kaya kahit saan kayo mag tago ni Kira kung sakaling matatakas mo siya, mahahanap at mahanap niya kayo,” mahabang sabi ni Ruwi kaya napa-mura ako.

“Pero, pwede kong lituhin ang satellite niya.. yun nga lang, two hours lang ang kayang gawin ng tracker ni Lucian. Ibang scene ang ipapakita niya habang tumatakas kayo ni Kira,” seryosong sabi ni Ruwi habang naka titig sakin. “Ang tanong ko ngayon.. sapat na ba ang two hours para makalayo kayo ni Kira?” tanong niya sakin.

Pursigedo akong tumingin kay Ruwi saka ako tumango.

“Lord,” saad ni Ruwi kaya kumunot ang nuo ko.

Ngunit, may nakita akong lalaki na pumasok sa garden. Naka suot ’to ng vneck tshirt kaya kitang-kita ang katawan niya na puro tadtad ng tattoo hanggang sa leeg niya. Maangas din ’to tignan ng maka lapit ’to sa pwesto namin ni Ruwi dahil sa hikaw niya na nasa kilay at sa ilong.

“Meet Lord Allister, Caiden. Lucian’s tracker.” pag papakilala ni Ruwi sa lalaki. Ang akala ko ay tinatawag niya ang Panginoon kanina, yun pala tracker pala ni boss Lucian.

“Siya ang tutulong sa’yo sa pagtakas niyo ni Kira. Wag na muna nating guluhin si Atticus,” saad ni Ruwi kaya tumingin ako sa lalaking nag ngangalang Lord. Walang emosyon ang mukha nito habang nakatayo sa gilid ni Ruwi. Ngayon ko lang napansin  ang kulay ng mga mata niya ng matitigan ko ’to ng malapitan. Ngayon lang ako naka kita ng ganyang kulay na mata kaya namamangha akong pinag masdan ang pinaghalong kulay na red orange.

“Mag-isip kana kung saan mo dadalhin si Kira, Caiden para mabilis mong magawa ang plano mo.” saad ni Ruwi saka tumingin kay Lord na nasa gilid niya. “Please, cooperate to Caiden, Lord. He needs your help, okay?” saad ni Ruwi na agad ikina-tango ni Lord.

Tahimik akong nag-iisip kung saan ko pwedeng itago si Kira. Kailangan kong maisagawa ang plano ko bukas kaya kailangan ay maihanda ko na ang pag dadalhan ko kay Kira. Sana lang ay magawa ko ng maayos ang plano ko.

A/ N: Good Morning po!

Chapter 10

NAKA HANDA NA ako sa gagawin kong pagtakas kay Kira sa bahay ni Mattias. Kanina pa ako panay text kay Kira ngunit kahit isang reply man lang ay wala akong na tanggap kaya mas lalo akong nag-aalala sa asawa ko.

Hindi pa sana ngayong gabi ang gagawin kong pag takas sakanya pero dahil sa hindi ko siya makontak ay pinilit ko si Ruwi na ngayon gawin ang plano ko.

Hindi sumama sakin ang kaibigan kong si Ruwi dahil ayaw payagan ng asawa niya. Si Salem naman ay hindi pwede dahil may emergency daw sa hospital niya na kailangan ay nandoon siya. Si Lucifier naman ay ayaw iwanan ang asawa niya lalo na’t kapapanganak lang ng asawa niyang si Heart. Si Raizen naman ay nasa bakasyon kaya hindi ko mahingian ng tulong. Ang iba ko pang mga kaibigan ay wala dito sa Pilipinas.

Kaya ang pinasama sakin ni Ruwi ay si Lord at may isa pa akong kasama na walang ginawa kundi matulog, kahit nakatayo siya ay kayang-kaya niyang matulog. Wala akong tiwala kay Lord at mas lalo na dito kay Lorcan na nag hihilik pa habang naka sandal sa pader natutulog.

“Maasahan ko ba talaga kayong dalawa?” tanong ko kay Lord dahil alam kong hindi sasagot si Lorcan.

Ngunit nagulat ako ng makita kong umayos ng tayo si Lorcan sabay tingin sa gawi ko. May kinuha ito sa bulsa niya saka hinagis sakin na mabilis ko namang nasalo.

Agad kong tinignan ang cellphone na hinagis niya sakin saka ako nag-angat ng tingin para pagalitan sana si Lorcan.

“Kung ako sa’yo.. kumilos kana. Kanina pa ginagawang human punching bag ni Mattias ang asawa mo,” walang emosyon niyang sabi kaya agad kong pinindot ang screen ng cellphone. Nag play ang video at halos mapamura ako ng makita kong sinasakal ni Mattias ang asawa ko sa leeg gamit ang sinturon.

“Fuck! Let’s go! I have to save my wife,” sabi ko at agad pumasok sa backseat.

Pumasok naman si Lorcan sa driver seat habang si Lord naman ang nasa shotgun seat.

“Tinatanong mo kanina kung maasahan mo ba kami diba?” maangas na tanong sakin ni Lorcan kaya medyo nainis ako.

“Oo. Bakit aangal ka?” maangas ko ding tanong sakanya kaya mahinang natawa si Lord.

“Aangal sana, pero naalala kong hinabilin ka ni ate Ruwi sakin kaya makaka lusot ka muna sakin,” sagot niya saka binuhay ang makina ng kotse.

“Hold on tight, Mr. Loverboy.” saad niya saka pinatakbo ng mabilis ang kotse.

“Putangina ka! Wala akong seatbelt dito sa backseat.” sigaw ko sakanya dahil sa gulat ko. Byaheng imperno yata ’to dahil sa bilis niyang mag maneho. Nilulusotan pa talaga niya ang dalawang ten wheeler truck na nasa unahan namin kaya mas lalo akong kinabahan. Hindi ko alam kung saan na pulot ni Ruwi ang dalawang lalaking ’to. Ako lang yata ang natatakot dahil kampanteng naka upo si Lord sa shotgun seat at hindi man lang ikinabit ang seatbelt sa kanyang katawan.

Nakahinga lang ako ng maluwag ng huminto ang sinasakyan namin sa harap ng bahay ni Mattias. “May balak ka bang patayin ako?” reklamo ko kay Lorcan dahil sa bilis niyang mag maneho.

“Wala pa sa ngayon,” sagot niya kaya mas lalo akong nairita.

“Sasama kaba?” tanong ni Lorcan kay Lord.

“Yeah. Bored ako kaya makikipag laro na muna ako,” sagot ni Lord sa tanong ni Lorcan.

“Tara na, Mr. Lover boy.” tawag sakin ni Lorcan saka binuksan ang pintuan ng driver seat.

Bumaba nadin ako sa kotse habang hawak ang isang baril. Nauna akong naglakad sakanila habang ang dalawa kong kasama ay naka sunod sakin.

Kinasa ko ang hawak kong baril saka ako tumingin sa dalawang lalaki na naka sunod sakin. Kumunot ang nuo ko ng mapansin kong wala man lang silang dalang baril.

“Nasaan mga baril niyo?” takang tanong ko sa dalawa.

“Hindi na namin kailangan yun.” sagot sakin ni Lorcan.

Napa-iling nalang ako saka dahan-dahang lumapit sa gate. Matagal ko ng pinag-aralan ang mga tauhan ni Mattias nong nag du-duty palang ako bilang driver ni Kira. Alam ko kung sino ang bantay at kung ilan ang mag babantay sa gate.

Nakita ko ang tatlong lalaki na naka talikod sa gawi namin kaya yumuko ako para mag tago. Ngunit itong sira ulong Lorcan ay sumitsit sa tatlong lalaki dahilan para lumingon sila sa gawi namin.

Gusto ko tuloy batukan si Lorcan dahil sa ginawa niya.

“Pa sindi nga ako ng sigarilyo, boss.” sabi ni Lorcan sa isa sa mga bantay sa gate.

Kami naman ni Lord ay umuklo ng mabuti para hindi kami makita ng mga bantay sa gate. Nakatingin lang ako kay Lorcan na inabotan ng lighter sa isa sa mga bantay.

“Thank you, boss.” pasasalamat ni Lorcan sa lalaki. Ngunit nagulat ako ng mabilis na inilusot ni Lorcan ang kamay niya na may hawak na maliit na kustilyo sa gate saka niya sinaksak sa leeg ang lalaki.

Napamura ako ng makita kong na alarma ang dalawang lalaki na agad lumapit sa gate habang naka tutok ang mga baril nila kay Lorcan.

Naisipan kong babarilin ko nalang ang dalawang bantay para matapos na, akmang tatayo na sana ako ng pigilan ako ni Lord.

“Kami na ang bahala dito. Akyatin mo nalang ang bintana ng asawa mo,” saad niya sakin sabay turo ng kwarto ni Kira.

“Aabangan ka namin ng kakamabal ko dito sa labas,” dagdag niyang sabi sakin.

“Kakambal? Magka kambal kayo ni Lorcan?” gulat na tanong ko sakanya.

“Oo sa kasamaang palad.” saad niya sabay tulak sakin ng mahina. “Go! Pro-protektahan kita habang inaakyat mo ang bintana,” saad niya sakin kaya agad akong tumayo. Nakita ko pang nakikipag laban na si Lorcan sa dalawang bantay, hindi ko man lang nalaman na naka pasok na pala siya sa gate. Mukang matinik ’to pagdating sa akyatan.

Umakyat narin ako sa gate at agad akong sinigawan ng isang bantay sabay habol sakin. Ngunit hindi naka lapit sakin ang lalaki ng harangin ’to ni Lorcan at mabilis na sinuntok ang leeg.

Hinayaan ko nalang si Lorcan at naka focus ako sa pag akyat ng kwarto ni Kira. Alam kong kino-kontrol ni Lord ang mga kuha sa cctv sa bahay ni Mattias kaya hindi niya malalaman na naka pasok na kami sa bahay niya.

Habang inaakyat ko ang pader ay nag darasal ako na sana nandito si Kira sa kwarto niya, baka kasi ikinulong ni Mattias sa ibang kwarto ang asawa ko.

Nang makalapit na ako sa bintana ng kwarto ni Kira ay agad kong hinahampas gamit ng palad ko ang bintana niya para marinig niya ako. Ilang ulit kong ginawa ang pag hampas at baka hindi lang ako narinig ni Kira.

“Hoy, unggoy!” sigaw sakin ni Lorcan sa baba kaya tinignan ko siya. Nagulat ako ng may hawak ’tong airbed.

Naka smirked siya sakin habang inaayos ang airbed sa lupa. “Akala mo siguro hindi ako prepared no?!” saad niya kaya napa-iling nalang ako.

Tumingin ako ulit sa bintana at akmang kakatok ulit ng bumukas ’to at nakita ko ang asawa ko na maraming pasa sa mukha. “Langga,” mahinang sambit ko.

“A-anong ginagawa mo dito?” tanong niya sakin at bakas sa mukha niya ang pag-aalala sakin.

“Wala na akong oras para mag paliwanag, langga. Sumama kana sakin,” saad ko sabay hawak sa kamay niya.

“Pero.. Caiden, baka mahanap lang din ako ni Mattias.” nag dalawang isip niyang sabi.

“Hinding-hindi ako papayag na masaktan ka niya ulit. Sumama kana sakin, langga. Wala na tayong oras kaya kailangan nating bilisan.” saad ko.

Palipat-lipat ang tingin niya sa mukha ko at sa naka lahad na kamay ko na nasa harap niya. “Trust me, Kira. Hindi kita pababayaan.” saad ko.

Huminga siya ng malalim bago niya hinawakan ang kamay ko. Inilagay ko ang dalawa niyang kamay sa leeg ko saka ko siya hinalikan sa pisngi. “Humawak ka ng mabuti sakin, langga.” saad ko saka bumitaw sa pagkaka hawak sa bintana ng kwarto ni Kira. Napasigaw pa si Kira dahil siguro sa gulat ng bigla akong bumitaw sa hawakan. Alam ko namang naka handa si Lorcan sa baba at ang dala niyang airbed.

Nasalo kaming dalawa ni Kira sa hinandang airbed ni Lorcan. Narinig ko pang sumipol ang gago pero hindi ko nalang siya pinansin at agad tinulongan si Kira na makatayo.

“Let’s go!” mahinang sabi ni Lorcan samin kaya agad kong hinawakan ang kamay ni Kira sabay takbo papuntang gate.

Pagka labas namin ay naka handa na ang sasakyan kaya agad kong binuksan ang pintuan ng backseat saka ko pinapasok si Kira sa loob ng sasakyan. Pumasok narin ako habang si Lorcan naman ay nasa shotgun seat.

Pina-usad ni Lord ang kotse kaya naka hinga ako ng maluwag saka ko tinigan ang asawa ko. Halos na puno ang mukha nito sa pasa kaya mahina kong hinaplos ang mukha niya. May sugat din ito sa gilid ng labi niya kaya mahina ko itong hinaplos gamit ang isang daliri ko.

Mas lalong bumilis ang takbo ng kotse na sinasakayan namin kaya napahawak sakin si Kira.

“Lord, wag mong masyadong bilisan ang pag mamaneho.” utos ko kay Lord.

“May naka sunod satin,” sagot niya habang naka tingin sa rear view mirror.

Lumingon ako sa likod ng sasakyan at tama nga ang sinabi ni Lord. May naka sunod samin na dalawang kotse at kitang-kita ko ang mukha ni Mattias na naka upo sa passenger seat.

“Dumaan ka sa routa natin,” biglang sabat ni Lorcan kaya biglang kinabig ni Lord ang manibela at mabilis na inikot ang kotse kaya mas lalong napahawak sakin si Kira.

Umikot ang sasakyan namin sa kabilang lane kahit hindi naman kami pwedeng mag u-turn. Mas lalong bumilis ang pag mamaneho ni Lord sa sasakyan at lahat ng nadadanan naming kotse ay nilulusutan niya.

Nang makarating kami sa madilim na kalsada ay agad akong lumingon sa likod kung may naka sunod pa ba samin.

“Ibaba mo na ako dito twin brother.” saad ni Lorcan kaya inihinto ni Lord ang kotse.

“Bakit? Saan ka pupunta?” tanong ko kay Lorcan.

“Ililigaw ko muna ang humahabol satin,” saad ni Lorcan.

“Magkita nalang tayo sa bahay,” sabat ni Lord sa usapan namin ni Lorcan. Nag fist bump lang silang dalawa bago tuluyang bumaba ng kotse si Lorcan. Nakita kong naglakad siya papunta sa isang kotse na katulad na katulad sa sinasakyan namin.

“Ihahatid ko na kayo sa lugar na inutos sakin ni ate Ruwi kung saan ko kayo dadalhin.” saad ni Lord saka mabilis na pinatakbo ang sasakyan.

“Wala kaming dalang damit, Lord.” saad ko kay Lord dahil biglaan lang naman ang ginawa kong pag takas kay Kira.

“Ate Ruwi prepared everything, even your clothes and for your wife.” sagot ni Lord kaya dahilan para maka hinga ako ng maluwag. Maasahan talaga si Ruwi pagdating sa gipitan. Hindi ako natatakot na baka mahanap kami ni Mattias dahil alam kong pro-protektahan ako ni Ruwi. Naalala ko pa dati ang mga sinabi niya ng maka takas kami sa kamay ni Rodjan. Pinangako niya na hindi niya kami pababayaan pagdating sa gipitan at handa daw siyang makipag patayan wag lang kaming masaktan. That’s why, mataas ang respeto ko kay Ruwi, kahit may asawa na siya ay hindi parin niya kami pinapabayaan.

“Don’t worry, langga, magiging maayos din ang lahat.” saad ko sa asawa ko na halatang natatakot. Hindi siya sumagot bagkos ay yumakap siya ng mahigpit sakin. Napa ngiti ako habang niyayakap din siya, ngayon ko lang ulit naramdaman ang mga yakap ng asawa ko. Finally, makakasama ko narin siya ulit.

A/N: Good Morning!

Dapat ka gabi pa ako mag u-ud pero naka tulog ako Hahahha 😂🤣

Chapter 11

NAGISING AKO NA parang may malamig na dumadampi sa mukha ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mata ko at bumungad sakin ang mukha ni Caiden. Bakas sa mukha niya ang pag-aalala habang may hawak ’tong ice bag habang dinadampi sa mukha ko.

“Kamusta na pakiramdam mo, langga?” tanong niya sakin, bakas sa boses niya ang pag-aalala habang hinahaplos ang buhok ko.

“Medyo maayos na,” sagot ko saka inilibot ang paningin sa kabuuan ng kwarto.

“Nasaan tayo?” tanong ko kay Caiden.

“Nasa isang tagong bahay tayo na pag-aari ng kaibigan ko,” sagot niya sa tanong ko.

“Paano kung mahanap tayo ni Mattias dito?” nag-aalala kong tanong, alam kung papatayin ni Mattias si Caiden kapag nahanap niya kami dito. Maging ako ay papatayin din ni Mattias. Naalala ko pa nong sinabi niyang gigilitan niya ako sa leeg kapag tumakas ako sakanya.

“Don’t worry, ang bahay na ’to ay nasa ilalim ng lupa,” sagot niya na ikina-kunot ng nuo ko.

“Huh? Anong ibig mong sabihin?” tanong ko.

Hindi naman siya sumagot sa tanong ko bagkos ay lumapit siya sakin saka hinawakan ang braso ko na may mga pasa.

Dinampian niya ng ice bag ’yon kaya napasunod ang mga mata ko sa ginagawa niya. “Papatayin ko talaga ang Mattias na ’yon,” saad niya sa galit na boses.

“Masyadong madaming tauhan si Mattias para gawin mo ang pinaplano mo,” saad ko.

“Wala akong pakialam kung marami siyang tauhan, langga. Kayang-kaya ko siyang patayin ano mang oras. Kailangan ko lang na maitago kita kapag ginawa ko ’yon,” sabi niya saka tumingin sakin.

“Hindi mo dapat sinapit ’to, langga. I’m sorry kung ngayon lang ako dumating. I’m sorry kung wala ako sa tabi mo para ipagtanggol ka sa hayop na ’yon.” malungkot niyang sabi sakin. “Kung alam ko lang na buhay ka.” dagdag niyang sabi.

“Pwede mo bang sabihin sakin.. kung anong nangyari nong nasunog ang apartment na tinitirhan natin sa Afghanistan?” tanong niya sakin na ikina-tango ko.

Bumuntong hininga ako habang iniisip ang mga nangyari sakin. “Nong araw na yun.. umalis ako sa apartment natin para sana mag grocery dahil paubos na ang stock natin. Ngunit, nasa hagdan palang ako ng makita ko si Mattias,” panimula ko.

“Magkakilala ba kayong dalawa?” tanong niya sakin.

Dahan-dahan akong tumango. “Siya ang pinagkaka utangan ng tiyahin ko. Balak sana ng tiyahin ko na ibigay ako kay Mattias para pambayad sa utang niya. Dinagdagan pa ni Mattias ang perang ibinigay sa tiyahin ko dahil nagustuhan ako ni Mattias. Kaso hindi tumupad ang tiyahin ko sa usapan nila ni Mattias at ibenenta ako ng tiyahin ko sa matandang arabu kaya ako napadpad sa Afghanistan dahil tumakas ako sa airport ng makarating kami sa Saudi. Sinabi ko na sa’yo diba na may tumulong sakin na babae nong tumakas ako kaso nawala siya sa paningin ko at hindi ko alam kung saang lugar niya ako dinala,” mahabang sabi ko.

Bumuntong hininga ako habang hinihilot ang sentido ko. “Hindi ko inaasahan na mahahanap ako ni Mattias ulit. Kaya laking gulat ko nang araw na ’yon ng makita ko siyang nakatayo sa may hagdan. Siya din ang may pasimuno sa pag sunog ng apartment na ’yon nong makuha niya ako ng tuluyan,” malungkot kong sabi habang inaalala ang mga nangyari sa nakaraan.

“Hawak niya hanggang ngayon ang tiyahin ko, pinagtatangkaan niya ako na papatayin niya ang tiyahin ko kapag tumakas ako sakanya. Napilitan din akong pumayag sa kasal dahil pinag babantaan niya ang buhay ng tiyahin ko. Pinapakita niya sakin ang video na binubogbog ng mga tauhan niya ang tiyahin ko at..” hindi ko matuloy-tuloy ang sasabihin ko dahil naiiyak ako kapag naalala ko ang mga pinagdaanan ko sa kamay ni Mattias.

“Tahan na, wag mo ng piliting sabihin sakin ang lahat. Nandito na ako sa tabi mo. Hindi ko hahayaang makuha ka ulit sakin ni Mattias, langga. Dadaan muna siya sa bangkay ko bago ka niya makuha sakin,” saad ni Caiden habang inaalo ako.

“Natatakot ako, Caiden. Natatakot ako sa pwedeng mangyari,” umiiyak kong sabi habang inaalala ang nakakatakot na mukha ni Mattias sa t’wing sinasaktan ako.

“Wag ka ng umiyak. Hindi kita pababayaan, pangako  ko yan sa’yo.” saad niya saka pinatakan ng halik ang nuo ko. “Magpahinga kana muna. Kakausapin ko lang sa labas ang naghatid satin dito,” pag papaalam niya sakin kaya tumango ako.

Lumabas si Caiden sa kwarto kaya humiga ako sa kama. Nakatulala lang ako habang nakatitig sa kisame, iniisip ko ang pwedeng mangyari kapag nahanap ako ni Mattias. Siya ang tipo ng tao na hindi titigil hanggat hindi niya nakukuha ang gusto niya, kahit pa nga gumamit siya ng dahas. Masyadong demonyo si Mattias kaya natatakot ako.

NANG MAKALABAS AKO SA kwarto ni Kira ay agad akong naglakad sa sala kung saan naka tambay si Lord. Dumating din kanina si Lorcan kaya nandito na naman ang gagong ’yon.

Naabutan ko silang dalawa na seryosong may pinapanood sa laptop. Tumikhim ako para makuha ang attensyon nilang dalawa kaya nag angat ng tingin ang maangas na si Lorcan.

“May plema kaba?” tanong sakin ni Lorcan kaya masama ko siyang tinignan.

Umupo ako sa katapat nilang upuan saka ako nagsalita. “Anong pinapanood niyo? Porn ba yan?” tanong ko dahil tutok na tutok ang mga mata nilang dalawa sa laptop.

“Si Mattias ang pinapanood namin. Wag mo nga kaming igaya sa’yo na puro porn ang nasa isip,” saad ni Lorcan.

“Sorry, wala akong interest sa porn na yan,” saad ko.

“Mas lalo na kami. Pati ’tong kakambal ko na hanggang ngayon ay virgin parin,” saad ni Lorcan kaya masama siyang tinignan ni Lord.

“Wag niyo nga akong idamay,” walang emosyong sabi ni Lord.

Tumayo ako para lumapit sakanilang dalawa para mapanood ang sinasabi nilang si Mattias.

Napaka demonyo talaga ng hayop na ’to. Pati mga tauhan niya ay pinatay niya dahil sa galit, hindi kasi kami nahabol ng mga tauhan niya kaya siguro niya pinag babaril ang mga alagad niya. Napaka walang puso talaga ng lalaking ’to, dapat talaga maglaho na siya sa mundong ’to.

“Nakakatuwa pala panoorin magalit ang isang Mattias,” naka ngising sabi ni Lorcan na halatang nag e-enjoy sa pinapanood niya.

“Mag-iingat ka, hindi titigil ang isang yan hanggat hindi niya na hahanap ang babaeng tinakas mo,” saad ni Lord.

“Alam ko yun,” sagot ko habang nakatuon ang mga mata ko sa screen ng laptop ni Lord.

“Gusto kong magpasalamat sa inyong dalawa. Salamat sa pagtulong sakin na maitakas ang asawa ko,” pasasalamat ko sa mag kambal na ’to.

“Hindi kami tumatanggap ng thank you, Dela Vega. Kailangan namin ng beer isali mo narin ang pulutan,” saad ni Lorcan.

“Ako. Ayos na sakin ang Marie na biscuit,” saad ni Lord na ikina-kunot ng nuo ko.

“Marie na biscuit? Ano yun?” takang tanong ko kay Lord. Mahina namang tumawa si Lorcan sa tabi ko saka ’to nagsalita. “Alam mo ba yung pagkain na pang baby? Yung pang 6 months to up, marie biscuit. Yun yung tinutukoy ni Lord.” natatawang sabi ni Lorcan.

Tangina! Akala ko si Lucifier at Raizen lang ang makikitaan ko ng ka abnormalan, pati din pala ’tong tracker ni boss Lucian. Mas malala pa yata ’tong gagong ’to.

“Matabang naman yun ahh,” naka ngiwi kong sabi kay Lord.

“Masarap siya para sakin kaya wag mo ng kontrahin ang paborito ko,” saad niya habang walang emosyon ang mukha.

“Pang baby yun! Baby kaba?!” sigaw ko sakanya dahil hindi parin ako makapaniwala na kumakain parin siya ng marie hanggang ngayon.

“Bakit si ate Ruwi binibilhan niya ako ng marie ahh, hindi naman niya ako pinipigilan kumain ng marie,” depensa sakin ni Lord.

“Maluwag din turnelyo n’on eh,” sagot ko. Napabuga nalang ako ng hangin habang nag susukatan kami ng tingin ni Lord. “Fine. Bibilhan kita ng dalawang balot na marie,” suko kong sabi sakanya.

“Saan ba kayo nakatira? Ngayon ko lang kayo nakilala at ngayon ko lang din nalaman na may bagong tracker si boss Lucian,” saad ko.

“Sa bahay nila ate Ruwi kami nakatira,” sagot ni Lorcan sakin.

“Kala Ruwi? Hindi ko naman kayo nakikita kapag pumupunta ako don,” kunot nuo kong sabi.

“Nasa underground kami kapag umaga. Lumalabas lang kami kapag gabi,” sagot ni Lord.

“So, mga ampon kayo ng kaibigan ko?” tanong ko sakanila na ikina-iling nilang dalawa.

“Eh ano?” tanong ko ulit.

“Sikretong malupit,” sagot ni Lorcan habang naka ngisi sakin.

Mukang may nililihim na naman si Ruwi samin. Hindi ko alam kung saan nang galing ang dalawang kambal na ’to. Humanga ako kagabi kay Lorcan dahil magaling din ’to pagdating sa labanan. Mas brutal pa nga yata ’to pumatay sakin kagabi. Hindi kasi ako katulad ng mga kaibigan ko na brutal pumatay, sakin kasi ay binabaril ko lang, hindi ko na pinapahiran pa ang mga nakakalaban ko. Hindi katulad ni Ruwi na halos tadtarin ang mga kalaban gamit ang katana.

“Kailangan na naming umuwi, baka hinahanap na kami ni ate Ruwi,” pag papaalam ni Lord sakin. “Nagawa ko na ang kailangan kong gawin dito sa pinagtataguan niyong mag-asawa. Kapag nahanap kayo ni Mattias ay hindi parin siya makakalapit ng basta-basta dito sa bahay na ’to.” dagdag na sabi ni Lord.

“Salamat,” saad ko saka tinapik ang balikat ni Lord. “Gagawin ko ng tatlong balot ang bibilhin kong marie biscuit para sa’yo,” naka ngiti kong sabi kay Lord.

“Aasahan ko yan,” sagot niya saka tumayo.

“Yung beer ko saka pulutan,” saad ni Lorcan na nakatayo din sa harap ko.

“Oo na,” sagot ko.

“Oh siya.. alis na kami,” sabi ni Lorcan saka inakbayan ang kakambal niyang si Lord.

Nakatingin lang ako sa pintuan na nilabasan nilang dalawa saka ako bumuntong hininga. Tumayo ako para icheck ang mga sinabi sakin ni Lorcan kanina.

Lumapit ako sa babasaging cabinet para icheck ang mga baril na inayos nila. May katana din silang iniwan kaya kinuha ko ’yon saka sinipat-sipat. Mukang magagamit ko ’to kapag sumugod si Mattias dito. Gusto ko siyang pahirapan gamit ang katanang ’to dahil sa ginawa niya kay Kira. Hindi ko siya mapapatawad sa mga ginawa niya. Sisiguraduhin kong pag pipirasuhin ko ang katawan niya gamit ang katanang ’to.

Tinignan ko din ang mga bag na sinabi sakin ni Lord kanina na may lamang damit namin ni Kira. Si Ruwi daw ang bumili ng mga damit ni Kira habang si Lorcan daw ang nag-ayos ng mga damit ko.

Maging ang mga stocks namin na pagkain ay meron na din. Ang pinoproblema ko nalang ay kapag naubusan kami ng stocks. Ayaw kong lumabas sa lunggang ’to at baka masundan pa ako ng mga tauhan ni Mattias.

Lumapit ako sa refrigerator para maghanap ng pwedeng lutuin. Mabuti nalang talaga ay marunong ako magluto kahit papano. Hindi ako katulad sa iba kung mga kaibigan na kahit magsaing ay hindi pa marunong.

Nagsaing na muna ako saka ako nagluto ng ulam. Gusto kong alagaan ang asawa ko, gusto kong bawiin ang limang taon na nawalay kami sa isa’t-isa.

A/N: Hi!

Chapter 12

TATLONG ARAW NA kaming magkasama ni Caiden sa bahay na ’to. Natatawa nalang ako sakanya dahil ayaw niya akong pakilosin. Ang gusto niya ay siya lang ang gagawa ng gawaing bahay, dahil ayaw daw niya akong mapagod.

Ganito naman talaga siya simula ng maging mag-asawa kami dati. Hindi parin siya nagbabago.

Nakaupo lang ako sa stool habang pinapanood si Caiden na nag luluto ng pananghalian namin. Bago siya nag luto ay ginamot muna niya ang mga sugat ko, mabuti nalang at medyo gumagaling na ang mga pasa ko.

Para akong naka hinga ng maluwag dahil nandito na sa tabi ko si Caiden. Hindi katulad dati na halos araw-araw akong takot na takot. Kahit nga pagkain ko ay kinakabahan ako kapag nasa paligid lang si Mattias. Ngayon para akong nabunutan ng tinik. Tanging hiling ko lang na sana ay hindi na ako mahanap pa ni Mattias. Ayaw ko ng bumalik sakanya, sigurado ako.. papatayin niya ako kapag nahanap niya ko.

Ayaw ko sanang madamay si Caiden, pero kahit anong pilit kong gawin, na punta parin kami sa siwasyon na ’to.

Kapag nakahiga ako sa kama ay iniisip ko ang muli naming pagkikita ni Mattias. Kapag nangyari yun ay sasama ako sakanya ng kusa kaysa naman masaktan si Caiden at ang mahal ko pa sa buhay na hanggang ngayon ay hindi ko alam kung saan tinatago ni Mattias.

Susulitin ko nalang ang mga araw na magkasama kami ni Caiden habang hindi pa ako nahahanap ni Mattias. Sigurado ako na pinapakalat na niya ngayon ang mga tauhan niya para lang mahanap ako. Maimpluwensyang tao si Mattias kaya nasisiguro ako na mahahanap niya ako.

“Are you hungry?” tanong sakin ni Caiden dahilan para maputol ang pag-iisip ko sa mga mangyayari.

“Hindi pa naman,” naka ngiti kong sagot sakanya. Naka hubad baro pa talaga ’to habang may suot na black apron.

“Mabuti naman at gumagaling kana sa pagluluto,” saad ko habang naka tingin parin sa mga kilos niya.

“Ako pa ba, langga. Araw-araw kitang lulutan at pagsisilbihan,” sagot niya kaya napa-iling nalang ako.

Nakasunod lang tingin ko kay Caiden na kumuha ng plato saka niya ’to inilapag sa lamesa. Akmang tutulong sana ako sakanya ng pigilan naman niya ako. Wala akong nagawa kundi umupo nalang ulit habang hinihintay na maluto ang ulam na niluluto niya.

Bumalik si Caiden sa paghahalo saka siya kumuha ng kutsara para tikman ang niluto niya. Lumingon siya sakin habang naka ngiwi kaya mahina akong natawa.

“Langga, pwede bang ikaw ang mag timpla,” naka nguso niyang sabi kaya tumango ako sakanya.

Tumayo ako sa pagkaka-upo saka ako lumapit kay Caiden. Tinikman ko na muna ang luto niya para malasahan ko muna. Napa-ngiwi din ako dahil sobrang alat ng niluto niya.

“Sorry, langga. Nabuhos ko ang asin kanina eh,” saad niya habang nagkakamot sa likod ng ulo niya. Pati ako ay napakamot nalang din sa ulo.

Mabuti nalang at nagawan ko pa ng paraan ang niluto niya kundi mag luluto talaga siya ng panibagong ulam.

Si Caiden na ang nag sandok ng ulam habang ako ay naka upo na sa pwesto ko. Inilapag ni Caiden ang sinandok niyang ulam sa harap niya hinila ang upuan na nasa harap ko at inilipat yun sa tabi ko. Umupo siya at agad nilagyan ng kanin at ulam ang plato ko.

“Kumain ka ng marami, langga.” saad niya habang nilalagyan ng sabaw ang kanin ko.

“Kumain ka na din, langga ko.” saad ko dahilan para mabitawan ni Caiden ang kutsarang hawak niya.

“What the!” saad niya habang nakatitig sakin.

Kumain nalang ako habang si Caiden ay hindi makapaniwalang naka titig parin sakin. Mukang nagulat yata ng tawagin ko siyang langga ko. Malamang, kinikilig na naman siya dahil sabi niya sakin kinikilig daw siya kapag tinatawag ko siyang langga ko.

“Kumain kana nga dyan!” natatawa kong sabi dahil hindi parin talaga ’to naka bawi sa pagka gulat.

“I want to hear that again, langga.” seryoso niyang sabi.

“Kumain kana, langga ko, habang mainit pa ang sabaw,” saad ko saka kumuha ng kanin gamit ang kutsara ko at nilagyan ’to ng ulam. Inilapit ko yun sa nakasarang bibig ni Caiden saka ako nagsalita. “Kumain kana!” saad ko ulit sakanya na agad naman niyang binuksan ang bibig niya at tinanggap ang pagkain.

“Subuan mo ko ulit, langg.” sabi niya habang ngumunguya pa.

Sumubo nalang muna ako ng pagkain saka ako ulit kumuha ng kanin at ulam para subuan si Caiden. Hanggang sa matapos kaming kumain ay sinusubuan ko lang siya. Siya narin ang nag presentang magligpit ng kinainan namin at nag hugas ng plato.

Kumuha nalang ako ng punas para punasan ang mesa. Nang matapos ako ay naglakad ako papunta sa sala saka ako umupo sa mahabang sofa. Hinihintay ko lang na matapos si Caiden sa ginagawa niya kaya naisipan ko nalang na manood ng tv.

Kinuha ko ang remote control na nasa babasaging lamesa na nasa harap ko saka ko pinindot ang on. Umupo naman si Caiden sa tabi ko na hindi ko man lang namalayan na dumaan pala sa likod ng sofa. Hindi ko kasi narinig ang mga yapak niya.

Tinignan ko si Caiden na seryosong nanonood sa movie habang magka salubong ang kilay nito. Hindi ko alam kung bakit para siyang naiinis ang hitsura niya.

Humarap ako ng up sakanya saka ko siya kinalabit. Dahan-dahan naman siyang lumingon sakin na naka kunot parin ang nuo niya. “Anong nagyari sa’yo?” tanong ko sakanya. “Hindi mo ba gusto ang movie? Pwede ko namang ilipat,” dagdag kong sabi saka kinuha ang remote control na inilapag ko sa babasaging lamesa.

Umiling naman si Caiden saka ’to bumuntong hininga. “May bigla lang pumasok sa isip ko,” saad niya sa seryosong boses.

“Ano yun?” tanong ko.

Bumuntong hininga na naman siya saka bumukas ang bibig niya para magsalita pero hindi naman niya tinuloy.

“Ano ba kasi yun?” tanong ko sakanya dahil halata sa mukha niya ang pagdadalawang isip.

“Fuck!” mura niya saka sinabunutan ang buhok niya. Nabaliw na yata!

“Pumasok sa isipan ko.. ikaw at si Mattias habang nasa kama,” saad niya at agad yumuko. Iniisio niya siguro na may nangyari samin ni Mattias.

“Nagseselos ako! Damn it! Ako lang dapat yun eh, pero ang putanginang Mattias na yun, inagaw ka sakin.” saad niya sa galit na boses habang naka yuko parin.

“But it’s okay, ang mahalaga ay nabawi na kita sakanya,” saad niya saka tumingin sakin. “Mas lalo lang kitang mamahalin, langga, pangako yan!” sabi niya saka hinaplos ang isa kong pisngi.

“Talaga? Kahit ilang beses na may nangyari samin ni Mattias?” pang-aasar ko sakanya. Narinig ko naman siyang nag mura habang nag-iwas ng tingin sakin.

“Tanggap. Ngunit nag seselos parin ako. Papatayin ko talaga yung Mattias na yun,” sagot niya habang hindi naka tingin sakin.

Umusog ako palapit kay Caiden saka ko siya hinalikan sa pisngi dahilan para lumingon siya sa gawi ko. “Joke lang. Kahit kailan.. hindi ko ibibigay ang sarili ko kay Mattias o kahit pa sa ibang lalaki,” saad ko saka itinaas ang suot kong tshirt para ipakita ang tyan ko.

“Kaya ako may mga sugat sa tyan, dahil sa t’wing umaayaw ako kay Mattias para makipagtalik ay sinasaktan niya ako,” saad ko habang si Caiden naman ay nakatitig sa tyan ko na puro peklat. “Ito yung mas malala na nakuha ko kay Mattias,” saad ko saka tinuro ang peklat na medyo mahaba. “Sinaksak ako ni Mattias sa sobrang galit niya sakin, dahil simula ng sapilitan niya akong magpakasal sakanya ay walang honeymoon na nangyari. Mas pinipili ko pang saktan niya ako kaysa sa magamit niya ang katawan ko, mas masakit yun sakin kung may mangyari samin,” mahaba kung sabi.

Dahan-dahan inangat ni Caiden ang kamay niya saka niya hinaplos ang peklat ko siya tyan. “I’m sorry, langga, kung sinapit mo man ’to.” saad ni Caiden saka umuklo at pinatakan ng halik ang mga sugat ko.

“Wala kang kasalanan, Caiden. Alam kung mahirap din ang pinagdaanan mo ng mawala ako sa’yo. Nong araw na nakita mo ko ay alam kung nangungulila ka sakin. Nakikita ko sa mga mata mo n’on ang pag-asa na ako ang asawa mo,” saad ko saka hinaplos ang pisngi ni Caiden.

Pinagdikit ni Caiden ang nuo naming dalawa saka niya pinatakan ng halik ang tungki ng ilong ko. “Hinding-hindi ako papayag na makuha ka ulit ni Mattias sakin, langga. Ipangako mo sakin, na wag kang aalis sa tabi ko at mananalig ka sa kakayahan ko.” saad niya.

Umiling ako saka ko mahinang pinisil ang matangos niyang ilong. “Ayaw kong mapahamak ka,” saad ko saka hinaplos ang mukha ni Caiden na para bang kinakabisado ko ang mukha niya. Baka kasi hindi ko na magawang matitigan ang mukha niya ulit.

Hindi ko na pigilang hindi halikan ang mga labi ni Caiden. Pinatakan ko lang ng halik ang labi niya at akmang ilalayo ko na ang mukha ko sa mukha ni Caiden ng mabilis na siniik ni Caiden ang mga labi ko.

Napa-pikit nalang ako habang tinatanggap ang halik ni Caiden. Mabagal lang ang ginagawa niyang pag halik sakin kaya nasasabayan ko ’to. Sinisip-sip pa niya ang dila ko kaya hindi ko mapigilang hindi umungol.

Napasandal ako sa likod ng upuan habang hindi parin kami tumitigil ni Caiden. Kinagat ko ng mahina ang ibabang labi niya, narinig ko naman ang mahinang daing ni Caiden na agad naman niya akong binawian dahil kinagat niya din ang ibabang labi ko.

Naramdaman ko ang mainit na palad  ni Caiden na humahaplos sa binti ko. Pinutol ko ang halik ba pinagsaluhan naming dalawa dahil kinakapos na ako ng hininga. Hinuli ulit ni Caiden ang mga labi ko na agad ko namang tinanggap.

Napaungol ako sa loob ng bibig ni Caiden ng maramdaman ko ang mainit niyang palad sa tyan ko. Umakyat ang kamay niya papunta sa dibdib ko at mahina niyang minasahe ang isa kong dibdib. Mas lalo tuloy uminit ang pakiramdam ko ng ilusot bi Caiden ang kamay niya sa suot ko na bra saka niya nilaro ang ut*ng ko.

“Uhmmm..” ungol ko. Ngunit mabilis kaming tumigil ni Caiden ng biglang nag ring ang cellphone. Kay Caiden yun cellphone dahil wala naman akong phone na dala nong tumakas ako. Mabuti din na wala akong dala at baka ma-trace lang ako ni Mattias pag nagkataon.

Halos paulanan ng mura ni Caiden ang tumawag sa cellphone niya saka niya ’to sinagot. “Alam mo bang istorbo ka!” saad ni Caiden ng masagot niya ang tawag at ini-loud speaker pa talaga niya.

“Ang sakit niyo sa mata,” saad ng nasa kabilang linya kaya kumunot ang nuo ko. Boses lalaki yun kaya nagtataka ako kung sino ang tumawag.

“Anong ibig mong sabihin? Pwede ba Lord, sabihin mo na agad. Nakaka istorbo ka eh,” inis na sabi ni Caiden kay Lord.

“Alam niyo namang single ako, tapos sa sala pa talaga kayo gumagawa ng milagro. Ang sakit niyo sa mata!” saad niya kaya nanlaki ang mata namin ni Caiden.

“What the fuck! Wag mong sabihing may cctv dito sa sala?” seryosong tanong ni Caiden kay Lord.

Ngunit hindi sumagot si Lord bagkos ay may narinig pa kaming ibang boses. “Ay, sana all. Taga sana all nalang kami nito,” saad ng lalaki na hindi ko mabosesan kung sino.

“Tangina niyong magkambal! Pinapanood niyo ba kami?” inis na sigaw ni Caiden habang inaayos ang tshirt kong suot na halos hilain niya para lang matakluban ang legs ko.

“Hindi ahh, tsaka hanggang sa tyan lang yung nakita namin,” depensa ni Lord kaya mas lalong nagmura si Caiden sa tabi ko.

“Masasakal ko talaga kayong dalawa,” saad ni Caiden habang hinihilot ang sentido niya.

“Hindi kaya kami nanood, naka taklob kaya ang isang kamay namin habang naghahalikan kayo ng asawa mo,” saad ni Lord.

“Oo nga, hindi nga namin nakita na pinasok mo yun— nevermind!” saad ng isang lalaki at agad naputol ang kabilang linya.

“Mga gago talaga!” inis na sabi ni Caiden saka ’to tumayo at nilibot nag sala. “Damn it!” saad ni Caiden saka bumalik sakin.

“Let’s go to our room, langga. Doon natin ipag patuloy,” saad niya at walang sabi-sabing binuhat ako na parang bagong kasal. Natawa nalang ako saka ko siya mahinang pinalo sa dibdib. Hinalikan naman niya ako sa pisngi saka ’to nag simulang maglakad.

A/N: Happy Mother’s Day sa mga readers ko na mga nanay na. Hindi ko sure kung may mga nanay naba dito, pero pag nabasa mo ’to para sa’yo ’to. 🌷🌷🌷❤️✨

Chapter 13

NAGISING AKO NA MAY humahalik sa leeg ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at agad nakita si Caiden.

Nag-angat siya ng tingin sakin dahilan para magka salubong ang tingin naming dalawa. Dinampian niya ng halik ang labi ko saka ’to ngumiti sakin.

“Good morning, langga.” bati niya sakin.

Hinaplos ko ang pisngi niya saka ko mahinang pinisil ang matangos niyang ilong. “Good morning din,” sagot ko.

Pareho kaming dalawa na walang saplot at tanging kumot lang ang nakatakip sa katawan namin. Mahapdi din ang gitnang bahagi ko dahil sa ginawa namin ni Caiden kahapon. Tanghali kami nagsimula pero inabot kami ng gabi. Kung hindi pa tumunog ang tyan ko, hindi sana ako titigilan ni Caiden. Kumain nalang muna kami at ng matapos kami ay bumalik lang kami sa kwarto at inangkin na naman niya ako ulit. Hindi ko naman siya pinigilan at buong puso kong tinugon ang mga halik at haplos niya.

Hinalikan niya ulit ang labi ko na agad ko namang tinugon. Mahina niyang minamasahe ang isa kong dibdib kaya pinutol ko ang halik na pinagsaluhan namin. Mahina kong pinalo ang kamay niya na nasa dibdib ko saka ko siya inirapan.

“Tumigil kana! Mahapdi na yung ano ko,” reklamo ko sakanya.

“This?” tanong ni Caiden na hinawakan ang pagkababae ko. Pilyo siyang ngumiti sakin saka inilapit ang mukha niya sa leeg ko. Pinikit ko ang mga mata ko habang sinisip-sip ang balat ko sa leeg.

“Caiden..” daing ko.

Tumigil siya sa ginagawa niya sa leeg ko saka mabilis na sinakop ang naka awang na labi ko. Tinugon ko ang halik na iginawad niya saka ko niyakap siya sa leeg.

Pumatong si Caiden sa ibabaw ko kaya damang-dama ko ang matigas niyang sandata na handa ng lumaban.

“I want you, langga.” saad niya habang pinapatakan ng halik ang labi ko.

Hinalikan ko ang tungki ng ilong niya saka ko ibinuka ang mga legs ko. “Alam kung wala kang kapaguran,” saad ko sakanya kaya mahina siyang natawa.

Tinanggal niya ang kumot na naka patong samin dalawa saka siya pumosisyon sa naka buka kong mga hita.

Napa-ungol nalang ako ng maipasok ni Caiden ang kahabaan niya sa loob ko. Mahinang minasahe ni Caiden ang isa kong dibdib saka niya nilalaro ang ut*ng ko kaya mas lalong uminit ang pakiramdam ko.

Mahina siyang umuulos sa loob ko habang magkatitigan lang kaming dalawa. Hinawakan ni Caiden ang pisngi ko at agad nilukomos ng halik ang labi ko.

“Isasagad ko na, langga.” saad niya. Sasagot pa sana ako ng malakas niyang isinagad ang pagkalalaki niya sa loob ko dahilan para umungol ako.

“Oh, Caiden.” ungol ko at mas lalong ibinuka ang mga binti ko.

“Fuck! Ang sikip mo, langga.” bulong sakin ni Caiden saka dinilaan ang pisngi ko hanggang sa leeg ko.

“Ahhh..”

Dinig na dinig ko ang basang-basa naming kasarinlan na nag sasalpukan. Kagabi pa ako namamaos dahil sa mga ungol at sigaw ko dahil ayaw mag paawat ni Caiden. Inangkin lang naman niya ako sa iba’t-ibang posisyon kaya medyo masakit din ang balakang ko.

Bumaba ang mukha ni Caiden at agad isinubo ang isa kong ut*ng saka mahinang sinipsip ’yon na parang batang sanggol.

Napakagat ako sa ibabang labi ko at mas lalong pinagduldulan ang mukha niya sa dibdib ko.

“Ohhh.. ang sarap.” ungol ko.

Tumigil si Caiden sa ginagawa niya saka inilayo ng kunti ang mukha niya. Hinawakan niya ang dalawang binti ko saka niya ipinatong ’yon sa magkabilang balikat niya.

“Ahhh.. Caiden.” ungol ko sabay hawak sa bedsheet dahil sa tindi ng ulos ni Caiden sa loob ko.

Pabiling-biling ang ulo ko habang umuungol sa ginawa niya sakin. Nilalaro niya ang kunt*l ko habang umuulos parin sa loob ko.

“Look at me, langga.” saad niya sa paos na boses. Napalunok ako ng ilang beses habang nakatingin ako sa ginagawa ni Caiden sa pagkababae ko. Hindi ko na kayang tanggapin ang sarap na ginagawa niya sakin.

Isinubo ni Caiden ang daliri niya sa bibig niya saka siya bumalik sa paglalaro sa kunt*l ko. Nakakahibang ang hatid n’on sakin. Halos tumirik ang mata ko habang nakaliyad ang katawan ko sa kama.

“Malapit na ako, langga.” saad ko kaya mas lalong binilisan ni Caiden ang pag-ulos sa loob ko.

“Sabay tayo, langga ko,” saad sakin ni Caiden.

“Ohh, ayan na ko,” ungol ko at mas lalong napa-arko ang katawan ko ng maramdaman kong nilabasan na ako. Sabay lang kami ni Caiden nilabasan at pinuno ng katas ang loob ko.

Bumagsak ang katawan ni Caiden sa katawan ko kaya agad ko siyang niyakap. Hindi abot ang braso ko sa kabilang balikat niya dahil sa malapad ’to. Mahina ko nalang sinusuklay ang buhok niya gamit ang daliri ko habang nag papahinga kaming dalawa.

“Nagugutom na ako, langga.” naka nguso kong sabi.

Umalis sa pagkakadagan si Caiden sakin kaya nahugot ang pagkalalaki niya sa loob ko. Umupo siya sa kama paharap sakin kaya kitang-kita ko ang matigas na pagkalalaki niya.

Umupo ako sa kama at agad napa-ngiwi ng maramdaman kong may umagos sa pagkababae ko. Mahina namang natawa si Caiden kaya mahina ko siyang pinalo sa balikat niya.

“Punta muna ako sa banyo,” naka ngiwi kong sabi.

“Wag ka munang umihi, langga. Gusto ko maka buo na tayo, kaya wag mong iihi ang katas ko. Mahirap na baka lumabas din,” saad niya kaya inirapan ko siya.

“Dami mong alam. Hindi naman totoo yata yun eh,” sagot ko saka tumayo sa kama. Tinulongan pa ako ni Caiden saka kinagat ang balat ko sa balakang.

“Maghahanda lang ako ng breakfast natin,” saad niya saka bumangon sa kama.

“I love you, langga.” sabi niya sakin sabay yumakap mula sa likod ko.

Napangiti ako saka hinawakan ang kamay ni Caiden na nasa tyan ko. Ang mukha naman niya ay naka patong sa balikat ko at inaamoy na naman ang leeg ko.

“I love you too, langga ko.” sagot ko kaya mas lalong humigpit ang yakap niya sakin.

“Akala ko hindi ko na maririnig ulit yan mula sa’yo,” saad niya saka hinalikan ang pisngi ko.

“Araw-araw ko sasabihin yan sa’yo. Kailangan nating bawiin ang mga taon na nasayang, Caiden.” saad ko.

“Yeah. Pupuniin natin ang mga araw at gabi na masasayang alaala, langga.” sagot niya sakin saka dinampian ng halik ang ulo ko.

“Sige na, banyo na muna ako.” saad ko saka tinanggal ang kamay niya sa tyan ko.

“Wag mong iihi, langga.” parang tanga niyang sabi kaya napa-iling nalang ko.

Pumasok ako ng banyo at agad naglakad papunta sa shower para maligo. Ngunit napahinto ako sa harap ng salamin ng makita ko ang leeg ko na punong-puno ng pantal.

Hinaplos ko lang ang leeg ko saka ako pumasok sa shower room. Binuksan ko ang shower at hinayaan lang ang tubig na umagos sa katawan ko.

Nakayuko lang ako habang nakatitig sa paa ko. Hindi parin mawala sa isip ko ang pangamba kapag nahanap ako ni Mattias.

Iniling ko ang ulo ko para mawala ang iniisip ko saka ko kinuha ang sabon para mabilis akong matapos.

Nang matapos ako ay agad kong sinuot ang bath robe na naka sabit saka ako lumabas ng banyo. Wala na si Caiden sa kwarto, siguro ay nag luluto na ’to ng agahan namin.

Nag bihis lang ako saka ko pinunasan ang mahaba kong buhok para hindi masyadong basa. Nag suklay narin ako ng buhok ko saka ako lumabas ng kwarto.

Dumeritso ako sa kusina dahil alam kung nandoon si Caiden. Narinig niya yata ang mga yapak ko kaya lumingon siya sakin habang hawak pa ang kawali. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa saka ’to napalunok ng ilang beses.

“Inaakit mo ba ako, langga?” tanong niya sakin.

Kumunot naman ang nuo ko dahil naka suot lang naman ako ng malaking tshirt. Wala namang kaakit-akit sa suot ko. “Hindi ahh,” sagot ko sakanya.

“Talaga? Bumabakat sa tshirt mo ang nip-les mo, gusto mo dilaan ko yan?” pilyo niyang tanong sakin. Doon ko lang napagtanto na wala nga pala akong suot na bra.

“Heh! Tumigil ka nga!” naka simangot kong sabi saka ako umupo sa pwesto ko. Nakita kong may naka timplang kape kaya agad kong kinuha yun saka ako humigop.

Lumapit naman sakin si Caiden saka hinawakan ang ut*ng ko. “Caiden!!” saway ko sakanya dahil nilalaro na naman niya.

“Ikaw nalang ang kumain ng breakfast, langga. Dedehin ko nalang ’to.” seryoso niyang sabi saka lumuhod sa harap ko at inangat ang suot kong tshirt. Sasawayin ko pa sana siya ng mabilis niyang isinubo ang ut*ng ko.

“Hmmm..” ungol ko saka ko inilapag ang tasang hawak ko na may lamang kape sa lamesa.

Napaungol ako lalo ng tinutudyo ng dila ni Caiden ang ut*ng ko at sinasadya niya pa talagang pinapatulis ang dila niya.

Tumigil siya sa ginagawa niya saka tumingin sakin na punong-puno ng pagnanasa. “Eat your breakfast, langga.” utos niya sakin. Napakagat ako sa ibabang labi ko saka ko kinuha ang tinidor para kumuha ng hotdog.

Malaki naman ang tshirt kong suot kaya natatakluban si Caiden n’on. Hindi ko magawang hindi umungol kapag sinipsip niya ang ut*ng ko. Hindi tuloy ako makapag focus sa kinakain ko dahil sa ginagawa niya.

Hinahaplos pa niya ang pagkababae ko na natatakpan ng cotton short ko. Pero kahit may saplot ako ay damang-dama ko ang haplos niya sa pagkababae ko.

“Caiden, kumakain ako eh,” reklamo ko sakanya pero dakilang makulit si Caiden kaya pinag patuloy parin niya ang ginagawa niyang pagsipsip sa ut*ng ko.

Natapos akong kumain, natapos din siya sa ka pilyuhang ginawa niya sakin. Siya pa talaga nag hugas ng pinagkainan ko. Pinagmamasdan ko lang ang ginagawa ni Caiden na nag huhugas ng plato. Hindi talaga siya kumain dahil busog na daw siya sakin.

“Anong gusto mong gawin natin ngayong araw, langga?” tanong sakin ni Caiden ng makalapit siya sakin.

“Movie marathon,” saad ko.

“Sige,” sagot niya sabay kindat sakin. Masama tuloy pakiramdam ko sa kindat niyang yun.

Naunang pumunta si Caiden sa kwarto namin habang ako ay kumuha muna ng chichirya saka nag timpla ng juice.

Inilagay ko yun sa tray saka ko tinungo ang kwarto namin. Nang nasa tapat na ako ng kwarto namin ay agad akong pumasok dahil naka bukas naman ang pintuan.

“Anong unang panonoorin natin?” tanong ko sakanya saka ko inilapag ang dala ko sa bed side table.

“Ahm.. porn?” saad niya kaya masama ko siyang tinignan.

“Gusto mong sakalin kita ha!” seryoso kong sabi sakanya. Tumawa naman siya saka nagkamot sa likod ng ulo niya. “Joke lang yun, langga. Bakit pa ako manonood n’on eh, sa’yo lang ako tinitigasan,” naka ngiti niyang sabi sakin.

“Ewan ko sa’yo!” sagot ko saka umupo sa tabi niya.

“Wag ka ng magalit, langga ko.” lambing niya sakin saka dinampian ng halik ang pisngi ko.

“Gusto mo sayawan kita ng sexy dance, langga?” naka ngiti niyang sabi sakin, nagpa cute pa talaga ’to sakin.

“Hindi ka naman marunong sumayaw, langga ko,” pangbabara ko sakanya.

“Marunong ako sumayaw, langga. Sasayawan kita habang umuungol ka sa ilalim ko,” pilyo niyang sabi kaya piningot ko ang teynga niya.

“Ewan ko sa’yo. Gusto kong manood ng movie,” saad ko sakanya saka ko siya tinulak.

Tumayo naman siya at agad sinunod ang utos ko. Masayang-masaya ako na nakapiling ko ulit ang asawa ko. Sana, hindi na matapos ’to. Tanging hiling ko lang ay makasama ko si Caiden at walang Mattias na mang gugulo sa pagsasama naming dalawa.

A/N: Magandang Tanghali! ❤️❤️❤️

Chapter 14

SPG~

TWO WEEKS NA KAMING magkasama ni Caiden dito sa tagong bahay na ’to. Araw-araw ay lagi akong masaya sa piling ng totoo kong asawa. Gabi-gabi ko ’to laging pinagdarasal na sana makasama ko ulit si Caiden. Mabuti nalang at tinupad ng panginoon ang hiling ko.

Naglalaba kaming dalawa dahil niyaya ako ni Caiden maglaba. Wala naman kasi kaming magawa dito sa bahay dahil bawal kaming lumabas ng bahay at baka ma-locate ni Mattias ang pinagtataguan namin.

Mas mabuti ng mag-ingat kaysa naman makuha niya ako ulit. Ayaw ko ng maranasan ulit ang mga pananakit niya sakin.

Sinabi ko din kay Caiden n’ong araw na ikinasal ako kay Mattias ay tinutukan ako ng baril ng mga tauhan niya para pumirma ako. Kaya kahit labag sa kalooban ko ay pumirma ako para lang hindi ako saktan ni Mattias.

Hindi ko alam kung legal ba ang kasal na ginawa niya. Pinalitan niya ang pangalan ko saka niya ako pinakasalan kaya pati tuloy ako naguguluhan. Basta ang alam ko ay si Caiden lang ang asawa ko. Ako si Mrs. Kira Dela Vega, ang asawa ni Caiden Dela Vega.

“Langga..”

Naputol ang pag-iisip ko ng marinig ko ang boses ni Caiden. Pinindot pindot pa talaga niya ang pisngi ko gamit ang isang daliri niya kaya nalagyan tuloy ang pisngi ko ng bubbles.

“Ano yun, langga?” tanong ko sakanya saka ko siya nginitian.

“Kanina ko pa tinatanong kung ipaghihiwalay ko ’to,” naka nguso niyang sabi sakin sabay pakit ng pink na damit ko. Tinuro niya ang isang planggana na may lamang tubig at nakalagay do’n ang mga de color na damit.

“Hindi mo naman ako pinapakinggan, langga. Masyadong malalim ang iniisip mo,” tampo niyang sabi sakin.

“Sorry, langga ko. May naalala lang ako bigla,” saad ko sa asawa ko.

“Si Mattias na naman ba?” seryoso niyang tanong sakin.

Bumuntong hininga ako dahil kahit anong pilit sakin ni Caiden na wag alalahanin ang mga mangyayari palang ay hindi ko talaga magawa. Ang daming pumapasok sa isipan ko at lahat yun ay hindi maganda.

“Sorry, hindi ko talaga mapigilan ang sarili ko,” naka yuko kong sabi sa asawa ko.

Umupo siya sa harap ko saka niya hinawakan ang magkabilaang pisngi ko at inangat ’to. “Wag mo ng isipin ang demonyong yun. Nandito na ako para protektahan ka, kaya hindi kana dapat matakot langga,” saad niya saka hinaplos ang pisngi ko.

Dahan-dahan akong tumango saka ngumiti sakanya. “Balnawan mo na yun, langga, para matapos na tayo,” utos ko sakanya saka ko tinuro ang planggana na may lamang damit.

“Yes, boss.” sagot niya sakin, sumaludo pa talaga ’to sakin saka siya tumayo sa harap ko.

Bumalik ako sa pagkukusot ng damit at pag natapos ako ay inaabot ko kay Caiden para mabalnawan na niya ’to.

Daily routine na namin ’to, nag tutulongan kaming dalawa sa gawaing bahay. Ayaw pa nga niya sana akong payagan maglinis ng bahay dahil reyna daw niya ako, kaya dapat daw siya lang ang gagawa ng gawaing bahay. Hindi ko naman matiis na hindi siya tulongan lalo na’t na bo-boring din ako sa bahay kapag wala akong ginagawa.

Pagkatapos namin sa gawaing bahay ay mag bo-bonding lang kaming dalawa, manonood ng horror movies dahil yun ang paborito ko. Ayaw naman yun ni Caiden, ayaw pa kasing umamin na takot siya sa multo.

Pagkatapos n’on ay nauuwi kami sa kama, hinahayaan ko lang din naman si Caiden sa ginagawa niya sakin. Buong puso kong tinatanggap yun lalo na’t mahal na mahal ko siya. Sobrang miss na miss ko na ang asawa ko kaya sinusulit ko ang bawat oras na magkasama kaming dalawa.

Natapos din kaming maglaba ng asawa ko, tinulongan niya din akong magsampay ng damit kaya mabilis kaming natapos. Basa na ang suot kong tshirt kaya titig na titig na naman ang asawa ko sa dibdib ko. Bakat na bakat kasi ang nip*les ko, manipis kasi ang suot kong tshirt at kulay yellow pa talaga.

Lumapit sakin si Caiden at agad pinisil ang utng ko. Napakagat nalang ako sa ibabang labi ko dahil sa kuryenteng dumaloy sa katawan ko. Bumaba ang mukha ni Caiden hanggang sa dibdib ko at agad niyang isinubo ang utng ko. Kahit may suot akong tshirt ay damang-dama ko ang mainit na dila ni Caiden na nilalaro ang ut*ng ko.

“Caiden..” ungol ko sabay hawak sa buhok niya.

Mas lalo akong napaliyad ng maramdaman ko ang palad ni Caiden sa pagkababae ko. Hinahaplos niya yun dahilan para mas lalong uminit ang katawan ko.

“Oh, Caiden.” ungol sabay kagat sa ibabang labi ko ng tuluyang ipinasok ni Caiden ang kamay niya sa loob ng cotton short ko.

“Ahhh..”

“Nakaka baliw talaga ang ungol mo, langga ko,” saad ni Caiden habang nakatingin sakin. Napa-awang ang labi ko sabay hawak sa braso ni Caiden. Nilalaro niya ang kunt*l ko kaya mas lalo akong umungol.

“Caiden.. oh, ang sarap.” nababaliw kong ungol habang sinasalubong ng tingin ang mga mata ni Caiden na punong-puno ng pagnanasa.

“Can I eat you, langga ko?” tanong niya sakin habanag mapupungay ang matang nakatitig sakin.

Umuungol akong tumango sa tanong niya kaya napangiti siya sa sagot ko. Hinugot niya ang kamay niya sa loob ng cotton short ko saka isinubo yun sa bibig niya. Kinindatan niya ako saka lumuhod sa harapan ko.

“C’mon, langga. Lie down on the grass,” utos niya sakin saka hinubad ang suot niyang tshirt saka inilagay ’yon sa damuhan.

“Baka naman may insekto dyan, Caiden.” saad ko. Mahina naman siyang tumawa saka hinawakan ang kamay ko saka hinila ng mahina.

“Walang insekto ngayon langga, ahas meron,” naka ngisi niyang sabi sakin.

Pina-upo niya ako sa tshirt niyang inilagay niya sa damuhan. Hinawakan niya ang garter ng short ko saka niya ’to ibinaba kasama ang suot kong underwear.

Tuluyan niyang natanggal ang suot kong short at inilapag niya yun sa damuhan. “Can you spread your legs, langga. Gusto ko ng dilaan yan,” pilyo niyang sabi sakin habang hinahaplos ng isa kong binti.

Dahan-dahan kong ibinuka ang mga binti ko sa harao ni Caiden. Napalunok naman ’to ng ilang beses saka kinagat ang ibabang labi niya habang titig na titig sa pagkababae ko.

Napaliyad ako ng simulang laruin ulit ni Caiden ang kunt*l ko. Napahawak ako ng mahigpit sa damuhan habang mahinang umuungol.

Mabuti nalang talaga ay pinatanggal ni Caiden ang mga cctv dito sa bahay kaya malaya naming nagagawa ang ganitong bagay. Wala din namang makakakita samin lalo na’t nasa underground ang bahay na tinitirhan namin. Hindi ko alam kung paano nila ’to nagawa pero nasisilayan parin namin ni Caiden ang haring araw kahit nasa underground kami.

“Oh, Caiden. Ang sarap n’yan,” ungol ko saka itinukod ang dalawang siko ko sa damuhan. Mas lalo ko pang ibinuka ang dalawa kong binti sa harap ni Caiden.

Nakasunod lang ang tingin ko kay Caiden na unti-unting bumaba ang mukha niya sa pagkababae ko. Tumingin sakin si Caiden saka dumura ng laway sa pagkababae ko. Napalunok ako ng ilang beses habang hinihintay ang gagawin niya. Kinindatan lang niya ako saka inilabas ang dila niya at tuluyang sinusundot ang kunt*l ko.

“Oh, ang sarap..” ungol ko saka tumingin sa kalangitan.

Halos napasigaw ako sa ginagawa ng makasalanang dila ni Caiden. Dinaanan niya lahat ng sulok ng pagkababae ko saka niya sinudundot ang bukana ko. Hindi ko nakayanan ang sarap kaya napahiga na ako sa damuhan habang umuungol.

“Sige pa, langga,” ungol ko sabay hawak sa ulo ni Caiden at mas lalong pinagduldulan ’to sa basang-basa kong pagkababae. Dinig na dinig ko pa ang nililikhang tunog ng dila ni Caiden habang dinidilaan ang pagkababae ko.

Inabot ni Caiden ang dalawa kong dibdib saka niya nilaro ang tayong-tayo kong ut*ng na nag hahanap ng attensyon. “Ahhh..” halos napaliyad ako sa sarap na nararamdaman ko habang umuungol.

“Caiden, malapit na ako,” nagdedeleryo kong sabi saka mas lalong humigpit ang hawak ko sa damuhan.

“Oh, Caiden, ayan na ako,” naiiyak kong sigaw hanggang sa tuluyang sumabog ang katas ko. Dinig na dinig ko ang ginagawa ni Caiden na sinipsip ang katas na inilabas ko.

Nanghihina akong tumingin sa asawa ko na hinuhubad ang suot niyang boxer short. Tumambad agad sakin ang mahaba at mataba niyang pagkalalaki na handang-handa ng lumaban.

Napaungol ako ng dilaan ni Caiden ang nuo ng pagkababae ko hanggang sa gitna ng dibdib ko. Hinawakan ko ang buhok niya at mas lalong pinagduldulan ang mukha niya sa dibdib ko.

Bumubundol ang dulo ng kahabaan niya sa bukana ko kaya napapaungol ako. “Ipasok mo na, langga ko.” utos ko sakanya saka ibinuka ang binti ko.

Hinalikan niya ako saglit sa labi saka niya ipinagdikit ang mga nuo namin. “I love you, langga ko,” bulong niya sakin kaya napangiti ako.

“Mahal din kita,” sagot ko saka pinatakan ng halik ang tungki ng ilong niya.

Sabay kaming napa-ungol sa sarap ng ipasok ni Caiden ang kahabaan niya sa loob ko. Nasanay na ulit ang pagkababae ko sa laki ng alaga niya, hindi katulad last week na halos mapangiwi ako kapag umiihi ako dahil sa hapdi.

Hinila ko ang batok ni Caiden papunta sakin saka ko sinunggaban ng halik ang labi niya na agad namang tinugon ng asawa ko.

“Uhmmmm..” ungol ko sa loob ng bibig ni Caiden.

Walang tigil parin ang paglabas-masok niya sa loob ko. Hinugot niya ang kahabaan niya sa loob ko saka niya malakas na isinagad yun dahilan para mapaungol ulit ako sa sarap.

“Ahh.. ang sarap n’on, langga.” saad ko.

“Isasagad ko pa, langga, para mas lalo ka pang masarapan,” bulong niya sa teynga ko saka hinugot ulit ang pagkalalaki niya sa loob ko.

Tanging ungol at ang nagsasalpukan naming kasarinlan ang maririnig sa buong paligid. Napa-arko ang katawan ko ng maramdaman ko ang pamumuo sa puson ko.

“Malapit na ako, langga. Sige pa!” ungol ko habang sinasalubong ang bawat ulos ni Caiden sa loob ko.

“Sabay tayo, langga.” saad sakin ni Caiden saka mas lalong binilisan ang pag-ulos. Umaalog ang dalawa kong dibdib dahil sa lakas ng ng ulos ni Caiden sa loob ko. Napasigaw nalang ako ng tuluyang sumabog ang katas ko. Naka isang ulos lang si Caiden na sumunod din sakin. Pinuno ng mainit na katas ni Caiden ang loob ko.

Hinihingal kaming dalawa habang nakatingin sa isa’t isa saka sabay tumawa. “Gusto ko pa, langga. Pero gusto ko sa bath tub,” saad sakin ni Caiden na agad hinugot ang kahabaan niya sa loob ko.

Wala na akong nagawa ng binuhat ako ni Caiden na parang bagong kasal saka ’to nag simulang maglakad papasok ng bahay. Malamang mamaya na naman kami matatapos nito, si Caiden pa! Walang kapaguran pagdating sa ganyang bagay.

A/N: Matulog na kayo uy!! 🙄

Chapter 15

MAAGA AKONG NAGISING para ipagluto ng agahan si Kira. Tinitigan ko muna ang mukha ng asawa ko saka ko ’to dinampian ng galik sa nuo.

Umupo ako sa kama saka ko inayos ang kumot sa katawan ni Kira. Dahan-dahan akong bumangon sa kama na walang saplot kahit isa.

Dumeritso ako ng banyo para maligo muna bago ako magluluto ng agahan. Mabilis lang ang ginawa ko at agad akong lumabas ng banyo.

Kinuha ko muna ang cellphone ko na nasa bedside table saka ako dahan-dahang lumabas ng kwarto. Ayaw kong magising si Kira dahil alam kong pagod na pagod ’to kagabi. Hindi ko kasi siya tinantanan kagabi. Ihi lang ang pahinga niya saka ko siya aangkinin ulit.

Naglalakad ako papuntang kusina at agad kong ipinatong ang cellphone ko sa mesa. Lumapit ako sa harap ng refrigerator saka ko ’to binuksan para maghanap ng pwedeng lutuin.

Ngunit, napatigil ako sa paghahanap ng lulutuin ng biglang nag ring ang cellphone ko na nasa table. Isinara ko muna ang pintuan ng ref saka ako naglakad patungo sa lamesa para kunin ang phone ko.

Sinagot ko agad ang tawag na hindi ko man lang tinitignan kung sino ang tumawag.

“Hello,” bati ko sa kabilang linya ngunit, wala akong sagot na nakuha.

Inilayo ko ang cellphone sa kaliwang teynga ko para tignan kung sino ang tumawag. Kumunot agad ang nuo ko ng makita kong unregistered number ang caller kaya pinatay ko nalang ’to saka ko inilapag ulit ang phone ko sa lamesa.

Hahakbang na sana ako ng tumunog ulit ang phone ko kaya agad ko ’tong dinampot. Tinignan ko na muna kung sino ang tumatawag bago ko ’to sinagot.

“Hey, Lord.” bati ko sa kabilang linya.

“Umalis na kayo dyan, Caiden!” sigaw niya sakin dahilan para kumunot ang nuo ko.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko saka ako naglakad papunta sa hagdan para puntahan ang asawa kong si Kira.

“Fucker! May tumawag ba sa’yo ngayon-ngayon lang?” tanong niya sakin.

“Yeah. Akala ko nga ikaw,” sagot ko habang tinatakbo ko ang kwarto namin ni Kira.

“Damn it! Na-trace kayo ni Mattias. Ano mang oras ay makakapasok siya sa underground. Mattia’s tracker cracked the code, Caiden. Kailangan niyong maka-alis dyan!” saad ni Lord sa kabilang linya.

Binuksan ko ang pintuan ng kwarto namin ni Kira. Lumapit ako sa asawa ko na mahimbing na tutulog sa kama. “Langga! Langga, gumising ka,” pukaw ko kay Kira. Iminulat niya ang mga mata niya sabay upo sa kama.

“Bakit, langga ko?” tanong niya sakin saka tinaggal ang kumot na naka takip sa katawan niya. Nag-iwas ako ng tingin dahil nabubuhay ang pagkalalaki ko.

Tumayo ako saka ako naglakad papunta sa cabinet para kumuha ng damit ni Kira. Bumalik ako sa kama at ako na mismo ang mag bihis kay Kira na halatang naguguluhan sakin.

“Ano bang nangyayari?” tanong niya sakin saka bumaba sa kama.

“Nahanap tayo ni Mattias, kaya kailangan nating maka-alis sa lugar na ’to,” saad ko.

“Ano? Papano?” tanong ni Kira na halatang takot na takot.

Inagaw sakin ni Kira ang hawak kong panty niya saka ’to na mismo ang nag suot. Inabot ko sakanya ang fitted pants kaya agad sinuot ni Kira ’yon.

Umuklo ako sa sahig saka ko sinilip ang ilalim ng kama namin dahil dito ko tinago ang mga baril na dinala nila Lord at Lorcan sakin.

“Natatakot ako, Caiden.” malungkot na sabi ng asawa ko saka yumakap sakin.

Hinawakan ko siya sa beywang saka ko siya iginiya palabas ng kwarto habang ang isa kong kamay ay may hawak na baril.

“Ayaw kong makuha ni Mattias ulit, pero.. kung yun lang ang paraan para makaligtas ka sakanya, sasama ako ng matiwasay sakanya, Caiden,” saad ni Kira.

“No! Asawa kita kaya hindi kita ibabalik sa demonyong yun. Magkamatayan pa kaming dalawa,” sagot ko sa asawa ko.

Umiiyak ’to habang mahigpit na naka hawak sa braso ko. “Parating ang mga kaibigan ko, langga. Kapag may nangyaring hindi maganda, sumama ka sa mga kaibigan ko. Alam kong pro-protektahan ka nila habang nakikipag laban ako kay Mattias,” saad ko saka ko hinawakan ang kamay ni Kira.

Sinunod ko ang sinabi ni Lord na lagusan kung saan pwede kaming dumaan kong si Mattias ay dadaan sa entrance ng underground. Mahigpit kong hinawakan ang kamay ng asawa ko habang tumatakbo sa madilim na tunnel na hindi ko alam kung saan naka konekta. Dasal ko nalang ay walang kalaban na naka abang samin para maitakas ko muna si Kira bago ako makipag laban kay Mattias.

Natatanaw ko ang maliit na liwanag kaya mas lalo kong binilisan ang paglalakad ko habang naka-alalay ako kay Kira. Madilim ang lugar na ’to kaya alam kung nahihirapan si Kira. Walang problema sakin, dahil sanay ang mga mata ko sa dilim.

Unti-unti ay lumalawak ang liwanag na nakikita ko hanggang sa tuluyan kaming naka labas dalawa ni Kira.

Ipinalibot ko ang paningin ko sa kapatagan na nilusutan namin ni Kira saka ko ikinasa ang baril.

Hinawakan ko ang kamay ng asawa ko saka kami nagsimulang maglakad.

Ngunit, may narinig akong putok ng baril kaya lumingon ako sa likuran ko. Puro mura ang lumabas sa bibig ko saka ko hinila si Kira para tumakbo.

Hinahabol kami ng mga lalaking naka suot ng men in black habang nagpapakawala ang mga ’to ng putok ng baril. Pinauna kong pinatakbo si Kira para iharang ang katawan ko kung sakaling maabutan kami ng bala.

“Maghanap ka ng matataguan mo langga. Haharapin ko lang muna sila,” saad ko sa asawa ko na agad umiling.

“Ayaw ko! Baka mapahamak ka pa. Masyado silang marami, Caiden,” umiiyak niyang sabi.

Huminto kami sa pagtakbo saka ako lumingon sa paligid para itago si Kira. “Kaya ko sila, langga. Magtiwala ka lang sakin,” saad ko saka hinaplos ang pisngi niya na may luha.

“Sige na. Magtago kana muna,” utos ko sa asawa ko na ikina-tango niya sabay yakap sakin. “Please.. mag-iingat ka, langga ko.” saad niya saka ’to bumitaw sa pagkakayakap sakin.

Tumakbo ang asawa ko palayo sakin kaya nilingon ko ang mga lalaking humahabol samin.

Huminto ang mga ’to habang hinahabol ang hininga nila dahil sa paghabol samin. Ibinaba ko ang baril na hawak ko kaya na alarma sila sa ginawa ko.

“Susuko ka naman pala eh, pinahabol mo pa kami,” saad ng lalaking naka suot ng ray-ban.

Lumapit siya sakin pati narin ang mga kasama niya. Hinihintay ko lang na lumapit sila sakin saka ako susugod sakanila.

Nang makalapit ang mga ’to sakin ay doon lang ako umatake. Sinipa ko sa mukha ang lalaking naka suot ng ray-ban kaya natumba ’to sa lupa.

Sumugod sakin ang dalawang lalaki na agad ko namang nasalag ang mga atake nila. Malakas ang pinakawalan kong suntok sa mga kalaban at puro sa leeg ang pinupunterya ko.

Sumugod na din ang ibang mga kasamahan nila kaya mas lalo kong binilisan ang mga atake ko. Napa-atras ako dahil sa lakas ng sipa ng lalaki sa tyan ko. Napa-igik ako lalo ng sinuntok ako ng lalaking mula sa likuran ko.

Napapalibutan nila ako at mas lalong dumami sila dahil nag si datingan ang iba pa nilang mga kasama.

Inatake ko ang lalaking malapit sakin saka ko ibinaon ang dalawang daliri ko mata niya para dukutin ang eyeball ng lalaki. Tinuruan ako ni Ruwi nito kaya alam ko kung paano gawin.

Sumigaw ang lalaki habang sapo-sapo nito ang isang mata niya na tinanggalan ko ng eyeball. Inihagis ko ang hawak ko sa lupa saka ako sumugod ulit sa mga kalaban ko.

Hindi nila pwedeng kunin si Kira sakin.

Suntok at sipa ang ginagawa ko sa mga kalaban, tinatamaan din ako ng mga atake nila dahil masyado silang marami.

Napamura ako ng ilang beses ng makita kong may paparating pa na mga kalaban. Damn it!

Humahangos akong umatras sa mga kalaban ko habang pinapalibutan nila akong lahat.

“Ang utos samin ni boss Mattias ay iharap ka namin ng buhay sakanya,” maangas na sabi ng lalaki.

Sasagot na sana ako ng may marinig akong tunog. Malayo pa ’to kung nasaan kami, malakas ang pandinig ko kaya alam ko kung ano ang tunog na yun.

Pinagdarasal ko nalang.. na sana hindi kalaban ang dumating.

Unti-unti ay natatanaw ko mula sa kalangitan ang isang helicopter na alam ko kung kanino.

Ibinaling ko ang tingin ko sa lalaking nagkasa ng baril sa harap ko saka niya itinutok yun sakin.

“Pero dahil naiinis na ako sa’yo, ako nalang mismo ang papatay sa’yo saka namin dadalhin ang bangkay mo kay boss Mattias,” maangas niyang sabi sakin at handa ng kalabitin ang gatilyo ng baril niya.

Napangiti ako habang pinapakinggan ang tunog ng helicopter na malapit na samin. Napatingala pa ang mga kalaban ko sa kalangitan para tignan ang helicopter na paparating.

Umatras ako ng ilang hakbang sakanila habang hindi sila nakatingin sakin. Tumingala ako at nakita si Lorcan na may hawak na armalite at agad pinaulanan ng bala ang mga kalaban ko.

Tumakbo ako agad para hanapin ang asawa ko para makatakas na kami. Si Lorcan na ang bahala sa mga kalaban ko dahil alam ko namang kaya na niya yun.

Puro putok ng baril at sigaw ang naririnig ko habang tumatakbo ako palayo.

“Kira!” tawag ko sa pangalan ng asawa ko habang palinga-linga sa paligid.

Tumakbo ako ulit hanggang sa makarating ako sa kakahuyan.

“Kira! Kira!” tawag ko ulit sa pangalan ng asawa ko. Bigla akong kinabahan dahil hindi ko siya mahanap.

Pinag patuloy ko ang paglalakad hanggang sa may narinig akong sigaw. Nataranta ako ng marinig ko yun dahil alam kong boses yun ni Kira. Tumatakbo akong sinusundan ang boses ng asawa ko hanggang sa matanaw ko ang kalsada.

Napansin kong may naka paradang kotse don at may dalawang lalaki na nakatayo.

“Kira!” sigaw ko ng makita ko ang asawa ko na hawak ni Mattias.

“Caiden..” umiiyak na sambit ni Kira sa pangalan ko.

Itinaas ni Mattias ang kamay niya na may hawak na kutsilyo saka niya inilagay ’yon sa leeg ng asawa ko.

“Sige. Lumapit ka! Lapit!” sigaw sakin ni Mattias habang naka ngisi.

Lalapit na sana ako ng magkasa ng baril ang dalawang lalaki na naka men in black sa likod ni Mattias saka ako pinaputukan.

Napaluhod ako sa kalsada habang sapo-sapo ko ang braso na tinamaan ng bala.

“Caiden..” tawag sakin ni Kira habang umiiyak ’to. Nakatitig lang ako sa mukha ng asawa ko saka ako tumayo sa kalsada para harapin si Mattias.

Wala na akong pakialam kung mamatay man ako ngayong araw, ang importante nalang sakin ay ang mailigtas ko ang asawa ko.

“Tama na, Caiden. Tama na please..” umiiyak na pakiusap ni Kira sakin.

“Sasama ako sa’yo, Mattias,” saad ng asawa ko. “Wag mo lang sasaktan ang lalaking mahal ko,” dagdag na sabi ng asawa ko.

“Wag mong gagawin yan, Kira.” sigaw ko saka tumakbo para umatake.

Ngunit, agad humarang sakin ang dalawang tauhan ni Mattias na agad akong binaril. Napaluhod ako ulit sa kalsada habang iniinda ang tama ko sa tagiliran.

Malakas akong sinipa ng tauhan ni Mattias dahilan para matumba ako ng tuluyan sa kalsada.

“Tama na please. Nakikiusap ako!” sigaw ni Kira habang umiiyak.

“Sa susunod na kukunin mo pa sakin si Ashley, tutuluyan na kita,” saad ni Mattias. Kahit nahihirapan ako ay pinipilit ko paring tumayo para kunin si Kira.

“Tama na, Caiden. Hayaan mo na ako,” nakiki-usap niyang saad.

Hinila ni Mattias si Kira papunta sa kotse kaya pinilit kong gumapang sa kalsada para sana pigilan si Mattias.

Lumingom sakin si Kira habang hinihila siya ni Mattias papunta sa kotse.

“Caiden.. h-hanapin mo ang anak natin,” sigaw ni Kira na ikina-tigil ko.

“A-anak.. anak natin?” nanghihina kong saad. Akmang magsasalita pa sana si Kira ng malakas siyang sinampal ni Mattias saka itinulak papasok ng kotse.

“Hayop ka! Hayop ka Mattias!” sigaw ko saka pinilit na tumayo sa kalsada.

Kinuha ni Mattias ang baril na hawak ng isa niyang tauhan saka niya itinutok yun sakin. “Wala na ang anak niyo. Matagal ko ng pinatay ang anak niyong dalawa, kaya wag na kayong umasa na makikita niyo pa ang anak niyo. Pero dahil makulit ka, pwede kitang ihatid kung nasaan man ngayon ang anak mo. Magkita nalang kayo sa langit,” saad niya habang naka ngisi ’to na parang demonyo.

Narinig ko nalang ang putok ng baril, sumunod n’on ay ang paghapdi ng balikat ko dahil sa bala na pinakawalan ni Mattias.

Unti-unti ay dumidilim na ang paningin ko hanggang sa tuluyan na akong kinain ng kadiliman.

A/N: Good night! ❤️

Chapter 16

KINALADKAD AKO NI Mattias pababa ng sasakyan habang naka piring ang mga mata ko. Nasasaktan ako ngunit, hindi ako makapalag sakanya dahil masyado siyang malakas sakin.

Sinuntok din niya ako kanina sa tyan kaya medyo nanghihina ako.

Huminto si Mattias sa paghila sakin, narinig ko nalang ang pagbukas ng pintuan saka ako ulit kinaladkad ni Mattias. Halos magkatumba-tumba ako dahil wala akong makita.

Tinanggal ang piring sa mga mata ko kaya napakurap-kurap ako ng ilang beses para luminaw ang paningin ko. Ngunit, agad akong napasalampak sa sahig ng mabilis akong sinampal ni Mattias. Nalalasahan ko pa ang dugo sa gilid ng labi ko sa lakas ng sampal ni Mattias sakin. Halos mamanhid ang pisngi ko sa sobrang lakas ng sampal niya sakin.

“Sinusubukan mo talaga ako, Ashley!” galit niyang sigaw sakin saka ako sinipa ng malakas sa binti. Napa-daing ako dahil sa lakas n’on kaya agad kong iniharang ang dalawa kong kamay para salagin ang mga sipa ni Mattias.

“Hindi ako si Ashley. Ako si Kira! Ako si Kira Dela Vega,” umiiyak kong sigaw kay Mattias habang pinipigilan ko ang mga sipa niya. Ayaw ko na, pagod na pagod na ako sa mga pananakit niya sakin. Hindi ko alam kung sisikatan pa ba ako ng araw bukas.

“What did you say?” malamig niyang saad saka ’to tumigil sa pagsipa sakin at umuklo sa harap ko.

Hinawakan niya ng mahigpit ang likod ng buhok ko saka hinila ’to ng malakas para titigan ang mukha ko. “Ikaw si Ashley Meg Villarreal,” galit niyang sabi sakin sabay hawak ng mahigpit sa pisngi ko.

“Hindi. Hindi Villarreal ang surename ng asawa ko kundi Dela Vega. Mananatili akong Dela Vega kahit patayin mo pa ako, Mattias. Ang taong tulad mo ay hindi dapat minamahal!” matapang kong sabi sakanya. Kung ito na ang huling araw ko sa mundong ’to, dapat lang na maging matapang ako kahit sa huling pagkakataon.

“Matapang. I see. Bakit.. inaasahan mo ba na maliligtas ka ng lalaking yun?” tanong niya sakin. Unti-unting umangat ang sulok ng labi niya habang naka tingin sakin ng nakakaloko. “Pano ka maliligtas ng lalaking yun.. kung pinaulanan ko ng bala ang katawan niya?” saad niya habang naka ngisi ’to sakin na parang demonyo.

“Hayop ka talaga! Napaka hayop mo! Kailan kaba mawawala sa mundo!!” sigaw ko sakanya kaya mas lalo siyang tumawa.

“Matatagalan pa, wife. Masyado kang atat mabyuda,” saad niya saka binitawan ang pisngi ko.

“Oh, may naalala pa pala ako,” saad niya saka ngumisi ulit sa harap ko. “Naalala mo ba ang kaibigan mong si Lyka?” tanong niya sakin. Bigla akong natulos ng marinig ko ang pangalan ng kaibigan ko, wag naman sana.

“A-anong ginawa mo sa kaibigan ko?” tanong ko habang kinakabahan.

Bumuga siya ng hininga habang nagkakamot ng isang kilay niya. “Gusto mong malaman?” tanong niya saka inayos ang buhok ko. Hindi ako sumagot habang iniiwas ko ang mukha ko sa kamay niya.

“Pinatay ko. Masyadong matabil ang dila niya kaya pinutulan ko ng dila. Actually, naka display ang dila niya dito, gusto mong makita?” tanong niya. Mas lalo akong naiyak sa mga sinabi ni Mattias. Ang nag-iisa kong kaibigan.. pati siya ay dinamay ni Mattias.

“Kinamumuhian kita, Mattias. Sana mamatay kana! Sana mawala kana sa mundong ’to. Bakit.. bakit pati ang kaibigan ko dinamay mo!! Bwesit ka!!” galit kong sigaw saka ko siya pinag susuntok sa dibdib niya. Wala na akong pakialam, ang mahalaga nalang sakin ay maiganti ang kaibigan ko.

Habang pinagsusuntok ko ang dibdib ni Mattias ay bumabalik sa alaala ko ang pinagsamahan namin ni Lyka. Namamanhid na ang mga kamay ko pero hindi parin ako tumitigil sa pagsuntok.

Hindi man lang siya nasaktan sa ginagawa kong pag suntok sakanya. Wala ng lakas ang mga braso ko kaya tumigil ako sa pagsuntok kay Mattias.

“Wag kang mag-alala, isusunod kita sa kaibigan mo. Lalo na sa ginawa mo ngayon sakin, sa tingin mo.. bubuhayin pa kita?” seryoso niyang sabi sakin.

“Mas mabuti pa nga. Mas mabuti ng mamatay ako kaysa makasama kita. Walang babae ang nanaiisin na makasama ang isang demonyong katulad mo,” matapang kong sagot.

Tumawa siya saka ’to tumingin sa kisame na parang may iniisip. “Ayaw mo bang malaman kung pano ko pinatay ang anak niyo ng lalaking yun?” natatawa niyang tanong sakin.

“Hindi ka tumupad sa usapan. Ang sabi mo hindi mo sasaktan ang anak ko kapag pumayag akong magpakasal sa’yo.” umiiyak kong sabi. Sobrang sakit na ng ulo ko sakaka-isip sa mga taong mahalaga sakin. Nag-alala ako sa kalagayan ni Caiden, hindi ko na talaga alam kung anong gagawin ko. Dapat na sigurong wakasan ko ang buhay ko para matapos na ang paghihirap ko.

Biglang may sumulpot sa likod na tauhan ni Mattias kaya agad lumingon si Mattias sa gawi ng lalaki.

“Boss..” saad ng lalaki saka ’to yumukod.

“Ang news? Ilan ang nalagas sa mga tauhan ko?” tanong ni Mattias saka ’to tumayo at humarap sa tauhan niya.

“Ubos po lahat boss ang isang battalion na pinadala ko,” sagot ng lalaki.

Nakita ko ang naka kuyom na kamao ni Mattias na halatang hindi nagustuhan ang ibinalita ng tauhan niya. “Ginagalit talaga ako ng pamilyang Vandeleur na yan,” nang gigil niyang sabi. Kung sino man ang tinutukoy ni Mattias ay sana mag tagumpay sila na pabagsakin ang demonyong ’to.

“Kinuha na po namin ang mga bangkay ng mga nasawi, boss.” saad ng tauhan ni Mattias.

“Sino ang nakasakay sa helicopter na yun kanina?” tanong ulit ni Mattias.

“Ang tracker at hitman ng Siege Organization, boss.” sagot ng lalaki.

“Manghuli kayo ng isa sakanila at dalhin niyo dito para mapatay ko,” utos ni Mattias.

“Yes, boss.” sagot ng tauhan niya na agad umalis sa harap namin.

“Kasalanan mo ’tong lahat, Ashley. Nalagasan ako ng mga tauhan dahil sa ginawa mo,” saad niya habang masama ’tong nakatingin sakin.

Ngumisi ako saka ako nagsalita. “Sana matalo ka nila, para mawala kana sa mundong ’to.” pang-aasar ko kay Mattias.

“Gustong-gusto mo talaga akong ginagalit ha!” saad niya saka ’to tumalikod sakin at naglakad.

Ang akala ko ay aalis na siya ngunit lumapit siya sa isang cabinet at may kinuha doon.

May hawak ’tong maliit na bote habang binabasa niya ’to. Naglakad siya pabalik sa harap ko saka niya ako tinignan.

“Siguro.. dapat kong gamitin sa’yo ’to para hindi kana makilala ng lalaking yun,” naka ngisi niyang sabi habang binubuksan ang maliit na bote.

“A-anong ibig mong sabihin?” nauutal kong tanong habang sinusundan ang galaw ng kamay niya.

“Alam mo ba kung para saan ’to?” tanong niya sakin ng mabuksan niya ng tuluyan ang takip ng bote. “Asido. Tignan natin kong makikilala kapa ng lalaking yun kapag binuhos ko ’to sa mukha mo,” naka ngisi niyang sabi sakin.

“No! Please.. parang awa mo na Mattias,” saad ko habang umaatras palayo sakanya.

“Demonyo ako diba? half palang ang nakikita mo, Ashley. Mabait pa ako sa lagay na ’to. Dapat mag pasalamat ka.. dahil maliit na bote ang kinuha ko. May mas malaking bote pa don pero ’to ang pinili ko. Kahit papano ay may kabaitan parin akong taglay,” naka ngisi niyang sabi habang naglalakad ito papunta sakin.

Atras ako ng atras hanggang sa tumama ang likod ko sa pader. Wala na.. wala na akong aatrasan pa.

“Maawa ka sakin, Mattias. Wag mo ’tong gawin,” umiiyak kong sabi sa harap niya. Ngunit, ngumisi lang siya sakin sabay angat ng kamay niya na may hawak ng bote.

Agad kong tinakpan ang mukha ko gamit ang mga braso ko. Napasigaw ako ng maramdaman ko ang hapdi ng mga braso ko.

“Aghhh..” sigaw ko habang winawagay-way ko ang dalawang braso ko na nasabuyan ng asido.

“Sa susunod na lumabag ka sakin, sa mukha na kita sasabuyan,” saad niya saka ’to umalis sa harap ko.

Halos pagulong-gulong ako sa sahig dahil sa hapdi na nararamdaman ko. “Tulong! Tulong!” sigaw ko habang umiiyak.

Napa-pikit nalang ako habang iniinda ang nalapnos kong balat. Sobrang hapdi. Halos nag sisigaw ako habang nakatingin ako sa dalawang braso ko. Mahapdi din ang pisngi ko dahil may tumama parin ang asido, ngunit mas napuruhan ang dalawang braso ko.

Napakagat nalang ako sa ibabang labi ko saka ko ipinikit ang mga mata ko. “Patayin niyo nalang po ako, Panginoon. Ayaw ko na po. Kunin niyo na po ang buhay ko. Isinusuko ko na po sa’yo lahat. Pagod na pagod na po ako, baka pwedeng bawiin niyo na po ang buhay ko,” umiiyak kong bulong habang kinakausap ang Panginoon.

Wala naman akong ibang hangad kundi maging masaya at makasama ang taong minamahal ko. Ngunit, wala na.. wala na nga ang anak ko, pati ba naman si Caiden. Hindi ko alam kung anong kalagayan niya lalo na’t pinaulanan ’to ng bala ni Mattias.

Kung wala na si Caiden, mas naiisin ko pang mawala nalang din sa mundong ’to. Baka magiging masaya kami sa kabilang buhay kung saan.. walang Mattias.

Tinitiis ko ang pananakit niya sakin dati dahil sa pag aakala ko na tutupad siya sa usapan namin. Kaya hindi ako gumagawa ng kasalanan sakanya dahil alam kong naka salalay ang buhay ng anak ko sakin. Kaya mas pinili kong tanggapin lahat ng pananakit niya. Nakalimutan kong demonyo nga pala si Mattias.

Hindi ko man lang nahawakan ang anak ko, saglit ko lang siya nasilayan nong iniluwal ko siya. Kinuha kasi agad ’to ni Mattias. Tanging nakita ko lang ay ang kulay ng mata ng anak ko na nakuha niya kay Caiden, bukod don ay wala na akong alam.

“Patawarin mo si mama, anak. Pumalpak ako bilang mama mo. Patawarin mo ko,” umiiyak kong bulong habang inaalala ko ang unang iyak ng anak ko nong iniluwal ko siya.

A/N: Good Evening!

Chapter 17

NAGISING AKO NA PARANG may humahaplos sa legs ko. Minulat ko ang mga mata ko at halos mapa-atras ako ng makita ko si Mattias.

Mahapdi parin ang mga sugat kong tinamo dahil sa asido na sinaboy niya sakin.

Ngumisi siya sakin saka ’to umupo sa sahig habang nakatitig parin sakin. “Parang kulang yata ang sinaboy kong asido sa’yo.” naka ngisi niyang sabi kaya mas lalo akong kinabahan.

“Tama na, Mattias. Pagod na ako. Patayin mo nalang ako,” seryoso kong sabi sakanya.

“Bakit ko naman gagawin yun sa mahal kong asawa ha?” lumapit siya sakin sabay haplos sa mukha ko kaya pilit kong nilalayo ang mukha ko.

“Kaya ka nasasaktan sakin dahil hindi ka sumusunod sa gusto ko. Lagi mo din akong iniiwasan, Ashley.” malumanay niyang sabi. Nakayuko lang ako dahil ayaw kong makita ang demonyo niyang mukha.

“Alam mo namang mahal na mahal kita, diba?” tanong niya sakin.

Inangat ko ang mukha ko saka ako nagsalita. “Anong alam mo sa salitang mahal, Mattias? Yung daanin ba sa dahas.. yun ba ang sinasabi mong mahal?” seryoso kong sabi sakanya.

“Lahat nakukuha ko, Ashley. Kahit pa daanin ko ’to sa dahas. Wala akong pakialam, ang importante ay makuha ko ang gusto ko at kasama ka na don sa gusto ko. Kaya nga kita inagaw sa asawa mo,” saad niya saka ibinaba ang kamay niya.

“Finally, wala na akong ka agaw sa’yo.” naka ngisi niyang sabi na parang nasisiraan ng bait.

Ngumiti ako ng nakakaloko kaya tumingin sakin si Mattias. “Kahit anong gawin mo.. si Caiden lang ang mamahalin ko, Mattias. Hindi ko nga makalimutan kong ilang ulit akong umungol habang umuulos sakin si Caiden,” pang-aasar ko sakanya. Nag-iba ang hitsura ni Mattias na para bang ano mang sandali ay sasakmalin niya ako.

Gagalitin ko siya hanggang sa patayin niya ako. Yun nalang ang naiisip kong paraan para matapos na ang paghihirap ko.

“Magdamag naming ginagawa yun nong magkasama kami. Habang ikaw nababaliw sa paghahanap sakin, ako naman ay sarap na sarap sa pinagsaluhan namin ni Caiden,” pang-aasar ko ulit.

Mabilis na tumayo si Mattias sa harapan ko saka ako sinakal sa leeg. Nahihirapan akong huminga ngunit hindi ko ito pinapahalata sakanya para mas lalo niya akong sakalin.

“Ginagalit mo talaga ako ha!!” sigaw niya sakin habang nanglilisik ang mata nito sakin.

“Ughh.” daing ko ng mas hinigpitan ni Mattias ang pagkakasakal sakin. Kahit nahihirapan akong huminga, nagawa ko paring ngumisi kay Mattias. “M-masakit ba? S-inasabi ko l-ang ang totoo,” nahihirapan kong sabi.

“Papatayin nalang kita!” galit niyang sabi at mas lalo akong sinakal sa leeg. Naluluha na ang mata ko dahil sa higpit ng ginagawa niyang pag sakal sakin. Ito na ang hinihintay ko, ang mawala ako sa mundo. Mukang makukuha ko narin sa wakas ang kapayapaan.

“Boss..”

Binitiwan ni Mattias ang leeg ko saka ’to lumingon sa tauhan niya na biglang sumulpot.

Hinahabol ko ang hininga ko habang hinahaplos ko ang leeg ko. Ubo ako ng ubo habang nakatitig lang ako sa sahig.

“What is it?” galit na sigaw ni Mattias.

“May nahuli na po kami mula sa Siege, boss.” saad ng tauhan niya. Pilit kong inangat ang mukha ko nong narinig ko yun.

“Good. Ipasok niyo dito. Gusto kong makita ng mahal kong asawa kung pano ako pumatay ng tao,” saad niya habang nakatitig sakin.

Biglang bumukas ang pintuan at mula doon ay may dalawang lalaki na naka gapos ang mga kamay sa katawan nila habang nasa likod nila ang mga tauhan ni Mattias. Nanlaki ang mga mata ko ng makilala ko ang dalawang lalaking yun na may mga pasa sa mukha.

Lord! Lorcan!

Nasabi ko sa isip ko habang nakatuon ang mga mata ko sa kambal na halatang nanghihina. Oh my God.

Tinulak ng mga tauhan ni Mattias si Lord at Lorcan dahilan para bumagsak ang dalawa sa sahig.

Naglakad si Mattias palapit sa dalawa at agad na sinipa ni Mattias sa tyan si Lorcan. Alam kung si Lorcan ang sinipa niya dahil si Lord ay may hikaw sa ilong at sa kilay niya. Samantalang si Lorcan ay may hikaw sa ilalim ng labi niya. Magka mukha sila pero may palatandaan dahil sa piercing nila sa mukha.

“Tama na Mattias!” sigaw ko dahil hindi niya tinigilan ang pag-sipa kay Lorcan.

“Ikaw ang isusunod ko sakanila, Ashley.” seryoso niyang sabi saka sinipa ng malakas si Lorcan.

Nataranta ako ng bumwelo si Mattias para sipain ulit si Lorcan pero sa mukha niya ’to sisipain. Gusto kong tumayo sa sahig pero nanghihina ang katawan ko.

Napa-pikit nalang ako dahil ayaw kong makita ang mangyayari. Ngunit narinig ko ang malulutong na mura ni Mattias kaya agad kong idinilat ang maga mata ko.

Nanlaki ang mata ko ng makita kong may naka saksak na maliit na kutsilyo sa sapatos ni Mattias.

“Kanina pa ako naiinis sa’yo.” saad ni Lorcan na agad bumangon sa sahig habang si Mattias ay sumisigaw sa sakit. Nakita ko pa ang dugo na tumagas sa sapatos ni Mattias dahil siguro sa pagkakasaksak ni Lorcan.

“Tama na ang drama, twin brother.” saad ni Lorcan.

“Ito naman.. nag e-enjoy pa ako eh. Panira ka!” saad naman ni Lord na tumayo din sa pagkakasalampak sa sahig.

Napakurap-kurap ako ng mapagtanto ko ang ginawa nila. Nagpahuli ang mga ’to para mahanap nila ako. Hindi ko mapigilang hindi umiyak dahil may dumating na tulong sakin. Naiintindihan ko kung hindi si Caiden ang tumulong sakin, nag-aalala ako sa lagay niya lalo na’t pinaulanan ito ng bala ni Mattias.

Nagsimulang umatake ang dalawang kambal sa mga tauhan ni Mattias. Pilit akong tumayo para sana tumakas pero agad akong nahawakan ni Mattias saka malakas na hinila ang buhok ko.

“Hindi ka makakatakas sakin, Ashley.” galit niyang sabi saka niya ako sinuntok ng malakas sa tyan. Napa-igik ako sa sakit habang sapong-sapo ko ang tyan ko.

Inilabas ni Mattias ang patalim saka niya itunutok yun sakin. “Mas gugustuhin ko pang mamatay ka kaysa sa mapunta ka sa iba,” saad ni Mattias saka itinaas ang kamay niya na may hawak ng kutsilyo para saksakin ako.

Ngunit, nabitawan niya ang kutsilyo dahil may bumaril sa kamay ni Mattias. Kitang-kita ko pa ang dugo sa kamay niya dahil sa nangyari. “Fuck!!” galit na sigaw ni Mattias saka tumingin sa paligid. Maging ako ay hinahanap ko din kung sino ang bumaril.

Isang babae ang nakita kong nakatayo sa pintuan habang may hawak ’tong baril. May kulay ang buhok nito habang naka suot ng leather jacket at fitted pants. Hindi ko siya kilala at ngayon ko lang siya nakita.

Humigpit ang hawak ni Mattias sa buhok ko saka niya ako hinila.

“Aray!!” reklamo ko habang kinakaladkad niya ako dahil naglalakad palapit ang babae papunta samin.

Bumaling ang tingin ko kay Lord at Lorcan na nakikipag laban sa mga tauhan ni Mattias.

“Nasasaktan ako, Mattias!” sigaw ko habang nag pupumiglas sakanya.

“Shut up!” sigaw sakin ni Mattias at mas lalong hinigpitan ang pagka sabunot sa buhok ko, feeling ko ay matatanggal ang buhok ko sa anit sa sobrang higpit nito.

“Subukan mo pang humakbang papunta samin, sisiguraduhin kong tatagas ang dugo nito sa leeg,” saad ni Mattias sa babaeng may hawak na baril. May kinuha si Mattias sa likod niya at agad na itinutok ang dulo ng kutsilyo sa leeg ko. Napangiwi ako ng maramdaman ko ang hapdi n’on dahil diniinan ni Mattias ang kutsilyo.

“Bakla kaba?” tanong ng babae kay Mattias.

“Inaapi mo ang mahihina.. para ano? para hindi makalaban sayo? Bakla ang tawag don. Mas matapang pa nga yata ang mga bakla sa’yo, Mattias.” saad ng babae.

“Manahimik ka!!” sigaw ni Mattias at mas lalong diniinan ang kutsilyo sa leeg ko. Sobrang sakit nito at halos pigilan ko ang hininga ko para hindi bumaon lalo ang kutsilyo sa leeg ko.

“Wag mo akong sisigawang animal ka! Asawa ko nga hindi ako sinisigawan,” saad ng babae at agad nag paputok ng baril na tumama sa kamay ni Mattias. Napasigaw pa ako dahil sa gulat ko, akala ko ay ako ang matatamaan pero mukang expert ang babaeng ’to dahil sa kamay na naman ni Mattias tumama.

“Agh!! Fuck you!!” sigaw ni Mattias sa babae.

“Sorry, asawa ko lang ang pwedeng mag fuck sakin,” naka ngising sabi ng babae.

Siniko ko ng malakas ang dibdib ni Mattias dahilan para lumuwag ang pagkaka hawak niya sa buhok ko. Kinuha ko ang pagkakataon na yun at agad akong tumakbo papunta sa babae na agad naman akong hinawakan ng makalapit ako sakanya at itinago sa likod niya.

Nakahinga ako ng maluwag habang nasa likuran ako ng babaeng ’to.

“Ang lakas ng loob niyong pagkaisahan ako ha!” saad ni Mattias. Biglang bumukas ang pintuan na nasa likod ni Mattias at halos manlaki ang mata ko ng makita ko ang daming lalaking naka men in black habang may hawak ang mga ’to ng espada.

“Tignan ko lang kung makakalabas kayo dito ng buhay,” naka ngising sabi ni Mattias samin. Agad nag si takbuhan ang mga tauhan ni Mattias na may dalang espada at humarang sa harap ni Mattias na para bang pinoprotektahan nila ito.

“Kill them all!” utos ni Mattias sa mga tauhan niya kaya agad na inihanda nila ang mga espada nilang hawak.

Nanginginig ang tuhod ko sa takot. Hindi ko alam kung pano kami makakaligtas nito ng buhay.

“Lord! Lorcan!” tawag ng babae sa kambal na agad namang sumulpot sa likod ko.

“Ayos ba ang drama ko kanina ate Ruwi?” tanong ni Lorcan sa babae. Ngayon ko lang nalaman ang pangalan ng babaeng astig na ’to.

“Yeah. Pero kulang pa ang acting skills mo. Baka pag nag audition ka hindi ka pumasa,” sagot ng babae kaya Lorcan.

“A-anong gagawin po natin?” nauutal kong tanong. Nalukungkot ako dahil pati sila madadamay dahil lang sa niligtas nila ako dito.

“Sess.. sisiw lang yan,” sagot naman ni Lorcan sa tanong ko.

“Protektahan niyo si Kira sa likod ako sa harap,” saad ng babaeng nag ngangalan na Ruwi.

“Copy, ate Ruwi.” sagot ni Lord na naka handa narin.

“Bakit kasi sumugod tayo dito na tayo lang tatlo,” reklamo ni Lorcan. “Lagot ka talaga kay kuya Lucian ate Ruwi sa ginawa mo,” dagdag niyang sabi.

“Kayo lang tatlo?” sabat ko kay Lorcan. Tumango naman siya sakin bago ito tumalikod dahil pinalibutan na kami ng mga tauhan ni Mattias.

Napasigaw nalang ako ng umatake na sila habang may dalang espada. Ngunit mabilis na agaw ni Ruwi ang espada ng kalaban at agad niyang pinutulan ng ulo ang isang tauhan ni Mattias.

Halos manginig ang kalamnan ko ng makita ko ang leeg ng lalaki na tumatalsik pa ang dugo habang naglalakad ang katawan niya na wala ng ulo hanggang sa tuluyang bumagsak ito.

Sumipol si Lorcan sa gilid ko saka ’to nagsalita. “Kailangan ko ng cornetto. Hahanap na talaga ako ng bebe ko para naman may mag bigay sakin ng cornetto,” saad niya.

Napataklob nalang ako sa teynga ko habang silang tatlo ay nakikipag laban sa mga tauhan ni Mattias. Hindi sila umalis sa pwesto nila habang nasa gitna ako na para bang pino-protektahan nila ako.

Mukang mga bihasa sila sa pag hawak ng espada dahil kahit isa man lang ay wala silang galos mula sa kalaban. Napangiwi ako ng makita ko ang sahig na punong-puno ng dugo at mga parte ng katawan ng mga kalaban dahil puro putol ang ginagawa nilang tatlo. Diyos ko! Ngayon lang ako naka kita ng ganito kaya halos bumaliktad ang sikmura ko.

“Ayyy..” sigaw ko ng may humawak sakin na lalaki ngunit mas lalo akong sumigaw ng mabilis na dinukot ni Ruwi ang mata ng lalaki. Hindi ko na mapigilan ang suka ko at muntik ko ng masukaan si Lord na nasa likuran ko.

“Wag mo akong susukaan, Kira. Lalagutan ko ng hininga ang asawa mo na nasa hospital hanggang ngayon,” banta niya sakin.

“Kamusta na ang asawa ko?” tanong ko na hindi pinapansin ang banta ni Lord sakin.

“Masamang damo kaya nabuhay parin kahit anim na bala ang nasa katawan niya. Pero hindi parin siya nagigising kaya under observation parin siya,” sagot ni Lord sa tanong ko.

“Wag kang mag-alala, may sa pusa ang asawa mo kaya mabubuhay yun,” sabat ni Lorcan sa usapan namin ni Lord habang sinasalag ang espada ng mga kalaban gamit ang inagaw nilang espada sa kalaban.

“Putangina, naka takas na si Mattias,” inis na sabi ni Lorcan.

“Hayaan mo na. May panahon para sakanya. Ang mahalaga ay maubos natin ang mga tauhan niya at makalabas tayo dito. Baka kanina pa ako hinahanap ng asawa ko,” saad ni Ruwi na nasa harap ko.

Tanging sigaw at tunog ng espada ang naririnig ko sa paligid. Nagdarasal ako na sana makalabas kaming apat ng ligtas at walang mangyari sa kanilang tatlo na nakikipag laban para mailigtas lang ako.

A/N: Sinapian ako ng kasipagan para mag ud kaya pati kay Atticus ay mag u-ud ako. Bahala kayo kung anong uunahin niyong basahin hahahha 🤣😂

Chapter 18

ANG LAKAS NG TIBOK ng puso ko habang nagdarasal na sana makaligtas kami sa daming kalaban na naka palibot samin.

Hindi parin umaalis sila sa pwesto nila, pinapalibutan parin nila ako na para akong pinoprotektahan.

Nagulat ako ng matamaan si Lorcan sa braso ngunit hindi man lang ’to nasaktan. Habang si Lord ay nasa likod ko din habang nakikipag laban.

Ngayon ko lang nalaman na ang dami pala talagang tauhan si Mattias. Hindi pala talaga siya basta-basta lang na tao. Dahil siguro sa maipluwensya siyang tao at isa siyang drug lord.

Napasigaw ako ng bumukas ang pintuan at pumasok pa ang iba pang mga tauhan ni Mattias. Katapusan na yata namin.

Ngunit, may narinig kaming kalabog sa likod namin kaya napalingon ako don dahil baka may sumulpot na kalaban.

Bumukas ang pintuan na nasa likuran namin kaya tumigil si Lord sa pag atake sa mga kalaban. Pati ang mga tauhan ni Mattias ay tumigil din habang nasa harap ko si Ruwi ay nakikipag laban parin maging si Lorcan.

Tatlong lalaki ang pumasok at may hawak silang malalaking baril habang sa likod nila ay may mga lalaking naka suot ng all black na parang sa mga ninja pero may white sa mga braso nila.

“ Skypste“

Sigaw ng lalaki na hindi ko alam kung anong ibig sabihin. Nagulat nalang ako ng mabilis akong hinawakan ni Ruwi para yumuko.

“Ayyyy..” tili ko ng marinig ko ang putok ng baril.

Nakayuko din sila Lord at Lorcan sa likod ko habang ang tatlong lalaki ay pipaulanan ng bala ang mga tauhan ni Mattias. Ang ibang lalaking nasa likod nila ay umaatake sa mga tauhan ni Mattias.

Tumigil ang putok ng mga baril kaya nag-angat ako ng tingin para makita kong anong nangyari. Tumayo si Ruwi saka niya ako inalalayan para makatayo. Naririnig ko pa sa paligid ang mga sigaw ng mga tauhan ni Mattias na tinatadtad ng samurai ng mga kasama ng tatlong lalaki na may dalang malalaking baril.

Lumapit ang isang matangakad na lalaki samin, familiar ang mukha niya pero hindi ko maalala kung saan ko siya nakita. Ang ganda ng kulay amber niyang mga mata lalo na kapag nasa malapitan ’to. Pero wala paring tatalo sa green eyes ng asawa kong si Caiden.

Lumapit ang lalaki kay Ruwi at agad hinalikan ’to sa labi. Napa-iwas nalang ako ng tingin ng makita ko yun.

“Gusto mo naba talaga akong mabaliw, Mrs. Vandeleur?” rinig kong sabi ng lalaki kay Ruwi.

“Sorry na, hubby.” sagot naman ni Ruwi habang niyayakap ang lalaki. Ito palang lalaking ’to ang asawa ni Ruwi.

Lumapit sakin ang isa pang lalaki na may hawak na malaking baril at agad hinawakan ang kamay ko at sinusuri ang nasunog kong braso dahil sa asido na sinaboy ni Mattias sakin.

“Damn! Kailangan nating magamot ’to.” saad ng matangkad na lalaki. Nakatitig lang ako sa mukha niya dahil hindi rin papahuli ang hitsura ng lalaking ’to. Napansin yata niya na titig na titig ako kaya inangat niya ang isang kamay niya na may suot na wedding ring.

“Stop starring at me, woman. Alam kung gwapo ako at hindi kita masisisi kung tititigan mo ang gwapo kong mukha. Pambihira talaga! Ang hirap maging gwapo.” saad niya kaya napa-ngiwi ako sa ka hanginan niya.

“Tumigil ka nga! Wala na mang ka-aya-aya tignan sa pag mumukha mo!” banat ni Lord sa lalaking nasa harap ko.

“Manahimik ka dyan, Lord. Barilin kita eh,” sagot ng lalaki.

“Tumigil nga kayong dalawa,” saway ni Lorcan kay Lord at sa isang lalaki.

“Yang kakambal mo ang sawayin mo, kulang sa bakuna eh,” saad ng lalaki kay Lorcan na tinuro pa talaga si Lord.

“Umalis na tayo dito para magamot na si Kira,” saad ni Ruwi na agad namang tumahimik ang lahat saka ako inalalayan ni Lord maglakad. Nasa unahan namin ang dalawang lalaki na may hawak na malalaking baril.

Kakaiba din ang kulay ng mata ng isang lalaki na kanina pa panay dutdot sa cellphone niya na para bang may ka text.

“Hoy Lucifier, maging alerto ka nga at baka may mag peekaboo na kalaban dyan!” saad ng lalaking may hawak din na baril. Nasa likod ko si Ruwi at kanyang asawa habang nasa left side ko ay si Lorcan at nasa right side ko ay si Lord. Kaya ang dalawang lalaking may hawak na baril ang nasa harapan ko.

“Kasalanan mo talaga ’to, Salem. Pinapagalitan tuloy ako ni Heart ko dahil hindi pa tapos ang labahin ko,” inis na sabi ng lalaking nag nga-ngalang Lucifier.

“Takusa ka talaga!” sagot naman ng lalaking Salem ang pangalan.

“Bakit.. ikaw ba hindi nag lalaba?” tanong naman ni Lucifier habang nakataas ang hawak na baril hanggang sa makalabas kami ng bodega kung saan ako dinala ni Mattias.

“Syempre, hindi.. hindi ko pinapatagal ang labahin, wala pang utos mula kay Courtney na maglalaba ako, naka sampay na ang mga labahan. Ganun ako ka bilis at ka gwapo. Wengya!” sagot niya kaya mahina akong natawa. Parang mga under yata ’to sa mga asawa nila.

“Mahihinang nilang kayong dalawa,” sabat naman ni Lorcan sa dalawa habang tumatawa.

“Sige lang.. tawanan mo lang kaming dalawa ni Lucifier. Wag ka lang talaga mag papakita sakin na nag sasampay ng damit ng babae kundi ipapalunok ko sayo yun damit,” saad ni Salem.

“Ang iingay niyo! Kayo lang yata ang tumatakas na maingay,” sabat ni Ruwi sa usapan.

“Tumatakas pala tayo? Akala ko hindi eh,” sagot naman ni Salem.

Bumungad samin ang isang itim na van na naka park sa labas. Binuksan ni Salem ang pintuan ng sasakyan kaya inalalayan ako ni Ruwi para pumasok sa loob.

Sumunod din si Ruwi sa loob kaya magkatabi kaming dalawa saka sumunod ang asawa niya na agad yumakap sa beywang ni Ruwi.

Pumasok naman ang iba pa naming kasama sa loob ng sasakyan. Ngayon ko lang napansin na may lalaki palang naka upo sa driver seat. Magulo ang buhok nito habang may lollipop sa kanyang bibig.

Lumingon siya sa gawi namin saka ’to yumukod. “Your highness..” magalang niyang sabi sa asawa ni Ruwi.

“Anong balita kay Mattias?” tanong ng asawa ni Ruwi.

“Hinahabol na po ng mga Elite force ang sasakyan ni Mattias, your highness.” sagot ng lalaki.

Tumango lang ang asawa ni Ruwi bilang sagot niya.

Naramdaman kong pina-usad ng lalaki ang sasakyan kaya naka hinga ako ng maluwag.

“Dadalhin ka namin sa hospital para magamot ka.” saad ni Ruwi sakin. Ngumiti ako pero agad kong ipinikit ang mga mata ko dahil nag-iiba ang paningin ko.

Kinurap-kurap ko ang mga mata ko ngunit hindi talaga nawala ’to. Unti-unti ay namimigat ang talukap ng mga mata ko hanggang sa nandilim ang paningin ko.

HAWAK-HAWAK KO ANG kamay ni Kira habang wala parin ’tong malay. Dalawang araw na simula ng magising ako ay agad kong hinanap si Kira. Mabuti nalang at nailigtas siya ng mga kaibigan ko habang wala akong malay dahil sa natamo ko mula kay Mattias.

Dalawang araw na ding walay malay si Kira kaya nag-aalala ako sa kondisyon niya. Ang sabi naman ni Salem sakin ay dahil lang daw yun pagod at sa mga ginawang pananakit ni Mattias kay Kira kaya hindi nakayanan ng katawan ni Kira.

Naawa ako sa asawa ko lalo na ng makita ko ang mga dalawang braso niya na nalapnos dahil sa asido. Pati ang pisngi niya ay nasunog din pero nag papasalamat parin ako dahil hindi siya napahamak.

May hiwa din ang leeg niya pero hindi masyadong malalim.

Kahit bawal pa sana akong bumangon dahil kagigising ko lang din at kailangan ko pang mag pahinga pero hindi ko pinakinggan si Salem. Gusto kong bantayan ang asawa ko, gusto ko ako ang una niyang makita pag mulat ng mata niya.

Dinampian ko ng halik ang likod ng palad niya saka ko tinitigan ang mukha ng asawa ko. “Gumising kana, langga. Nag-aalala na ako sa’yo ng sobra.” bulong ko habang hawak parin ang kamay niya.

Bakas sa mukha ni Kira ang pagod at ang pag papahirap ni Mattias sakanya. Gusto ko sanang sumama kina Lorcan para tugusin si Mattias, gusto ko ako ang pumatay sakanya. Ang dami niyang kasalanan sakin kaya dapat lang na magbayad siya sakin.

Gulong-gulo pa ang isip ko lalo na ng sinabi sakin ni Kira ang tungkol sa anak namin. Isa din sa dahilan kung bakit gusto ko ng magising ang asawa ko para maka kuha ako ng information para mahanap ang anak namin. Gusto kong mag bakasakali na baka buhay pa ’to at tinatago lang ni Mattias samin.

Nag-angat ako ng tingin ng marinig kong bumukas ang pintuan ng kwarto ni Kira. Pumasok si Salem habang may dala ’tong tray saka lumapit sakin.

“Paiba-iba talaga propesyon ko, waiter na naman ako ngayon,” saad niya saka ipinatong ang dalang tray sa bedside table.

“Thank you, pre! Wag kang mag-alala.. gwapong waiter ka sa paningin ko,” pang-uuto ko sakanya kaya pinakita niya ang gitnang daliri niya sakin.

“Mag pahinga ka kaya! Tutuloyan kita eh,” banta niya sakin.

“Ayaw ko! Gusto kong makasama si Kira.” sagot ko saka ako tumingin sa wala paring malay na si Kira.

“Baliw ka! Kailangan mo paring mag pahinga. Paano mo mapro-protektahan ang asawa mo kung hindi ka pa masyadong magaling. Tandaan mo, Caiden, hindi basta-bastang kalaban si Mattias. Kaya kailangan mong maging alerto sa anonang oras,” pag-papaalala sakin ni Salem.

“Alam ko yun,” sagot ko saka bumuntong hininga. Kailangan kong maitago muna si Kira para hindi na ’to masaktan pa ni Mattias.

“Nga pala, naka handa na ang bahay mo kapag nagising na si Kira. Inaayos ngayon ni Atticus ang security at nag install siya ng mga baril sa paligid ng bahay mo,” saad ni Salem.

Ngumiti ako kay Salem saka ko siya kinindatan. “Kadiri ka! Wag mo nga akong kindatan,” reklamo niya sakin na parang diring-diri sa ginawa ko.

Mabuti nalang at may mga kaibigan akong maaasahan pagdating sa mga ganitong bagay. Alam kung hindi nila ako pababayaan nong binaril ako ni Mattias ng ilang beses.

“Uutusan ko ang ibang nurse na ilipat ang kama mo dito para isang kwarto nalang kayo ng asawa mo,” saad ni Salem saka ’to tumalikod sakin at lumabas ng kwarto namin ni Kira.

Titig na titig ako sa mukha ng asawa ko saka ko hinawakan ang kamay niya ulit. “Miss na kita, langga. Gumising ka na please..” saad ko saka mahinang pinisil ang palad niya.

“Nandito lang ako sa tabi mo. Hinding-hindi ako aalis sa kwartong ’to, langga. Babantayan kita.” dagdag kong sabi.

Yumuko ako habang ang kamay ni Kira ay hawak ko parin. Naramdaman kong gumalaw ang isang daliri niya kaya agad kong inangat ang ulo ko.

Nakita kong unti-unting nag mulat ng mga mata si Kira saka ’to tumingin sakin.

“Caiden..” namamaos niyang sambit sa pangalan ko.

Napangiti ako habang tumatango kay Kira. “Ako nga, langga.” naka ngiti kong sabi saka ko hinaplos ang pisngi niya.

Pilit siyang ngumiti sakin at halata parin na nanghihina siya. Agad kong pinindot ang red button na nasa taas ng kama ni Kira para tawagin ang attensyon ng mga nurse at doctor.

Hinding-hindi na ako papayag na masaktan ulit ni Mattias ang asawa ko.

A/N: Good Morning!

Chapter 19

NAKALABAS NA KAMI ng hospital ni Caiden, at todo ang pag-alalay niya sakin. Kahit kagagaling lang din niya sa opera dahil sa balang natamo niya, mas inuuna pa niya ang kapakanan ko.

Habang nakasakay kami sa kotse, may naka palibot din samin para protektahan kami hanggang sa makapasok kami sa isang subdivision.

Ang sabi sakin ni Caiden n’ong isang araw, hindi daw makakapasok si Mattias sa subdivision na ’to lalo na’t pagmamay-ari ’to ng pamilyang Vandeleur. Doon ko lang napagtanto na sila ang tinutukoy ni Mattias n’ong galit na galit ’to sa pagka ubos ng mga tauhan niya.

Nasa bahay na ako ni Caiden at todo asekaso siya sakin imbes na mag pahinga siya.

Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin habang titig na titig sa mukha ko. Ang pangit na ng mukha ko dahil sa kabilang pisngi ko.

Ang mga braso ko ay nagkulubot na ang iba, ang iba naman ay pagaling palang. Nalukungkot ako, sa nangyari sa sarili ko. Kahit ako ay napapangitan sa hitsura ko. Hindi ko nga magawang makipag-usap ng matagal kay Caiden lalo na kapag titig na titig siya sa mukha ko. Nahihiya ako, dahil sa asidong tinapon sakin ni Mattias kaya nagka ganito ang balat ko.

Wala na ang makinis kong balat, napalitan na ’to ng kulubot at sunog na balat. Medyo nakakatulong din ang binigay na gamot sakin ni Doc. Herreros kaya naiibsan n’on ang hapdi nang magising ako dahil sa biglaan kong pagkahimatay.

Natigilan ako ng biglang sumulpot si Caiden sa likod ko. Niyakap niya ako mula sa likuran ko habang titig na titig ’to sa mukha ko.

Yumuko nalang ako dahil nahihiya ako, nawala na ang kompyansa ko sa sarili ko kapag kaharap ko ang asawa ko. Feeling ko.. hindi ako nababagay sakanya.

“May problema kaba, langga?” tanong niya sakin.

Nakatitig lang ang mga mata ko sa simento at hindi sinasagot ang tanong ni Caiden.

“Hey! May masakit ba sa’yo?” tanong niya ulit sakin sabay hawak sa baba ko para iangat ang mukha ko.

Nagkasalubong ang tingin naming dalawa habang nakaharap kami sa salamin.

“Ang pangit ko na, Caiden,” malungkot kong sabi habang nakatitig parin sa salamin. “Feeling ko.. hindi ako nababagay sa’yo,” dagdag kong sabi. Tinanggal ko ang mga braso ni Caiden na nakayakap sa beywang ko saka ako humarap sakanya. “Tignan mo ang mukha ko, halos malapnos ang isa kong pisngi dahil sa ginawa ni Mattias. Kahit ako.. Caiden, nandidiri sa hitsura ko. Kaya dapat lang na maghanap ka nalang ng iba, yung hindi ganito ang hitsura. Baka pagtawanan ka lang sa labas kapag nakita ka nilang maya kasamang pan— uhmm..

Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng mabilis akong hinalikan ni Caiden sa labi. Napahawak ako sa balikat niya habang tinutugon ko ang halik na iginawad niya sakin.

Si Caiden ang unang pumutol sa halik na pinagsaluhan namin at agad na dinampian ng halik ang pisngi ko na nalapnos.

“Maganda ka, Kira. Hindi lang sa panlabas na anyo kundi pati narin saiyong kalooban. Kaya bakit ako maghahanap ng iba kung ikaw lang naman ang nag-iisang Kira ko. Aanhin ko sila kung hindi naman ikaw. Mamahalin kita.. hanggang sa mawala ako dito sa mundong ibabaw. Kung ang sinasabi mo naman na pagtatawanan ako ng mga tao.. eh di, tumawa sila. Wala naman akong pakialam sakanila, ikaw lang ang mahalaga sakin, Kira. Kaya wag mong sasabihin sakin na maghanap ako ng iba, Kira. Dahil kaya kong buhusan ng asido ang mukha at braso ko para hindi ka malungkot sa hitsura mo,” seryoso niyang sabi sakin.

Napanguso ako sa harapan niya kaya agad niyang dinampian ng halik ang labi ko. “Wag mo ng isipin yan, okay? Mahal na mahal kita, langga. Lagi mong tatandaan yan,” malambing niyang sabi kaya napangiti ako.

“Nagugutom kana ba?” tanong niya sakin na ikinatango ko.

“Ipagluluto kita. Anong gusto mong kainin?” tanong niya sakin. Akmang sasagot na sana ako ng may biglang sumulpot.

“Hotdog sakin,” biglang sabat ni Lorcan.

“Ako naman, kahit marie nalang sakin. Hindi ka naman yata masarap magluto eh,” saad naman ni Lord.

“Ako naman barbeque,” naka ngiting sabi ng lalaki na hindi ko pa kilala. Hindi ko pa yata siya nakita, lahat kasi ng kaibigan ni Caiden ay nakilala ko nong nasa hospital pa ako.

“Ano naman ang ginagawa niyong dalawa dito?” tanong ni Caiden sa galit na boses. “At ikaw.. sino ka naman?” dagdag niyang tanong habang nakaturo sa lalaking nag sabi ng barbeque.

Nagkamot naman ’to sa likod ng ulo niya. “Pambihira! Nag re-request lang ako ng barbeque.. may pa introduction pa,” reklamo niya habang nagkakamot ng ulo.

Pinandilatan naman ’to ni Caiden kaya itinaas niya ang dalawang kamay niya na parang sumusuko. “Hi, My name is Magnus Ferrante, 28 years old, single at walang planong magpa-uto sa mga babae. At naniniwala ako sa kasabihan kapag ang bata masipag, pag laki pagod, and I.. thank you!” saad niya na parang nasa beauty pageant.

Napamura naman sa tabi ko ang asawa ko. “Lahat ba ng myembro ng Siege maluluwag ang turnelyo?” tanong ni Caiden kay Lord at Lorcan.

“Kami lang ang matino. Hindi mo pa nakikilala ang iba,” sagot ni Lord na agad umakbay kay Magnus.

“Ikabit mo na ’to sa labas ng gate nila baka ikaw pa ang ikabit ko. Puro ka kagaguhan, kaya ka hindi pinapalabas sa lungga eh,” saad ni Lord dahilan para mapakamot si Magnus sa likod ng ulo niya.

Tumalima naman si Magnus na agad kinuha ang inabot ni Lord sakanya.

“Mag i-install kami ng security system sa bahay mo. Dadagdagan lang namin ang ginawa ni Atticus,” saad ni Lord.

“Wala ba kayong cornetto dito?” biglang tanong ni Lorcan na umupo pa talaga sa sahig.

“Meron. Kaso nasa grocery store. Punta ka nalang don,” sarkastimong sagot ng asawa ko kaya napa-iling nalang ako.

“Ano na muna ang magluluto. Samahan mo na muna sila dito,” saad ko kay Caiden na agad naman akong hinalikan sa labi. Tinugon ko ang halik na iginawad niya sakin, tumigil lang kami ni Caiden dahil biglang may umubo na parang sinasadya pa talaga ’to para makuha ang attensyon namin.

Mabilis kaming naghiwalay ni Caiden at agad tumingin kay Magnus na panay ubo habang hinahampas ang dibdib niya.

“Anong lasa kaya ng kiss? Hindi pa ako nakakatikim eh,” tanong niya kay Lorcan.

“Aba’y malay ko. Wala din naman akong first kiss,” walang buhay na sagot ni Lorcan at tumingin kay Lord.

Dahan-dahan namang lumingon si Lord sakanila at agad nag taas ng isang kilay kung saan nakalagay ang hikaw niya. “Wag niyo din akong tanungin, hindi ko din alam ang lasa. Tanging marie biscuit lang ang makakatikim sa labi at laway ko,” sagot ni Lord saka ’to bumalik mg tingin sa laptop niya.

Napa-iling nalang ako at agad kumawala sa yakap ng asawa ko. Naglakad ako papuntang kusina para makaluto ng makakain namin.

Naririnig ko pa ang boses ng asawa ko na parang pinapagalitan si Magnus.

Nagsaing nalang muna ako saka ako naghanap ng pwedeng lutuin sa ref ni Caiden. Nakita kong may karneng baboy ay agad kong kinuha ’yon.

Nagsimula na akong magluto ng ulam namin. Makalipas ng isang oras ay naluto na din ang niluto kong sinigang na baboy.

Hindi ko muna sila tinawag dahil inayos ko muna ang mga plato sa lamesa pati narin ang kutsara at tinidor. Nagsandok narin ako ng kanin at ulam at inilapag yun sa gitna ng lamesa.

Nang makita kong maayos na ang lahat ay agad akong lumabas ng kusina para pumunta sa sala kung nasaan sila.

Naabutan ko si Caiden at Lord na seryosong nakatitig sa screen ng laptop. Si Magnus naman ay may kinakabit sa pinto ng main door, habang si Lorcan naman ay nakaupo parin sa sahig habang nakasandal ang likod nito at natutulog.

Nag-angat ng tingin ang asawa ko kaya nakita niya ako. Ngumiti siya sakin at agad tumayo at naglakad papunta sakin.

Yumakap siya sakin at mabilis na hinalikan ang labi ko. Napangiti ako at agad na pinisil ang matangos niyang ilong. “Nakahanda na ang pagkain, langga ko.” saad ko.

“Thank you, langga. I love you,” malambing niyang sabi sakin.

“I love you too,” sagot ko. “Sige na. Tawagin muna sila para makakain na tayo,” dagdag kong sabi kay Caiden.

Nauna na akong bumalik sa kusina dahil ginigising pa ni Caiden si Lorcan na natutulog habang naka-upo.

Pumasok sila sa kusina at agad na umupo si Caiden sa bakanteng upuan na nasa tabi ko. Nilagyan niya agad ng kanin ang plato ko saka niya ibinalik ang lagayan ng kanin sa lamesa.

Umupo na din sila Lord, Lorcan at Magnus na agad nag simulang kumain.

“Masarap ka palang magluto,” puri sakin ni Magnus na masamang tinignan ni Caiden.

“Manahimik ka dyan, Magnus! Ako lang ang pwedeng pumuri sa asawa ko,” inis na sabi ni Caiden na halatang nagseselos na naman.

“Puri lang eh, damot nito.” sagot naman ni Magnus.

“Hayaan mo na yan si Caiden. Katulad din yan ng ibang mga assassin na TAGA eh,” sabat naman ni Lorcan.

“Anong TAGA?” kunot nuong tanong ni Magnus.

“TAGA. TAGA hugas, TAGA laba, TAGA linis, TAGA alaga ng bata dahil takot sa mga asawa,” sagot ni Lorcan kaya mahina akong natawa ng maalala ko si Salem at Lucifier.

Napangiwi naman si Caiden at agad tinuro si Lorcan. “Dadanasin mo din ang mga yun, Lorcan. Not now, but soon.” saad ni Caiden na ikina-ngiwi ni Lorcan.

“Kaya naman pala si boss Lucian nakita ko n’ong isang araw na seryosong naglalaba ng mga damit. Hindi ko nga alam kung tutulong ba ako o hindi sakanya,” saad ni Magnus habang ang isang kamay nito ay nasababa niya na parang may iniisip.

Natawa nalang ako at pinagpatuloy ang pagkain. Nakikinig lang ako sakanilang apat at minsan ay sumasabat kapag nag babangayan na naman si Caiden at Magnus. Para kasi ’tong mga bata kung mag bangayan.

Nang matapos kaming kumain ay nag presenta si Magnus na siya na daw ang maghuhugas. Pinaakyat naman ako ni Caiden sa second floor at sinabi kung saan ang kwarto naming dalawa.

Umakyat ako sa hagdan at napansin na may dalawang kwarto pala, kaya naman pala niya sinabi sakin na sa kaliwa ang kwarto namin.

Pumasok ako sa kwarto at bumungad sa paningin ko ang maaliwalas na kwarto. Napansin kong may naka sabit na picture frame sa pader kaya agad akong lumapit don.

Napakagat ako sa ibabang labi ko ng makita ko ang picture frame. Kami yun ni Caiden, kuha yun n’ong ikinasal kami.

Akala ko talaga ay wala na kaming picture dalawa ng asawa ko dahil nga sa nasunog ang apartment ng tinitirhan ko sa Afghanistan.

Hinaplos ko ang picture namin ni Caiden saka ko pinalibot ang tingin ko sa kabuuan ng kwarto. Kulay olive din ang curtina sa kwarto.

Naglakad ako ulit at napansin ko na may walk in closet pala dito. Pumasok na din ako sa banyo para maligo dahil lalagyan ko pa ng ointment ang mga sugat ko.

Namamangha kong inilibot ang tingin ko sa kabuuan ng banyo. Malaki din kasi ’to. May shower room din at bath tub.

Bigla akong natigilan ng biglang bumukas ang pintuan at sumilip don si Caiden. Mahina naman akong natawa sa hitsura niya. “Anong ginagawa mo?” tanong ko saka niluwagan ang pagkakabukas ng pintuan.

Pumasok naman siya sa loob ng banyo at agad na yumakap sakin. “Akala ko kasi iniwan mo ako. Hindi kasi kita nakita sa kwarto,” saad niya.

“Nasaan na ang mga bisita mo?” tanong ko saka ako kumawala sa yakap niya.

“Umuwi na sila, langga. Tapos na nilang ikabit ang mga device sa bahay natin,” sagot niya sakin.

“Maliligo kana ba?” pag-iiba niya sa usapan.

“Oo sana, para malagyan ko ng ointment ang mga sugat ko,” sagot ko kay Caiden.

“Okay. Sabay na tayong maligo. Mahirap na.. baka madulas ka sa loob ng shower room,” seryoso niyang sabi sabay tanggal sa suot niyang tshirt.

Kinurot ko nalang ang tagiliran niya kaya napa-ngiwi ’to.

A/N: Magandang hapon! ❤️

Chapter 20

BUMANGON AKO SA KAMA ng dahan dahan para hindi magising ang asawa kong si Kira. Maaga kasi akong nagising dahil may usapan kami ni Atticus kagabi.

Inayos ko muna ang kumot na naka patong sa katawan ng asawa ko saka ako pumunta ng banyo.

Pagkalabas ko ng banyo ay saktong umilaw ang cellphone ko na nasa bed side table. Naglakad ako papunta don saka ko pinukot ang phone ko para tignan ‘to. Nag message sa’ kin si Atticus na nasa sala na daw siya ng bahay ko kaya agad akong lumabas ng kwarto ng walang ingay.

I went down the stairs and immediately saw Atticus sitting on the single couch with a laptop in his hand.

“Ang aga mo naman yata,” bungad ko sakanya habang pababa ako ng hagdan. Nag-angat naman siya ng tingin sa’ kin at agad nalukot ang mukha niya.

“Hindi pa ako natutulog, pre.” Sagot niya saka binuksan ang laptop niya.

Naglakad ako palapit sakanya saka ko tinapik ang balikat niya at umupo sa katapat niyang upuan.

“Bakit hindi ka pa natutulog? Nga pala.. kamusta na ang asawa mo?” tanong ko sakanya. Binalita kasi niya samin na gising na ang asawa niya at inuwi na niya sa bahay niya.

“Ayon.. pinatulog ako sa labas ng bahay,” sagot niya sa’ kin kaya mahina akong natawa.

“Ayos yun! Si Atticus Romero sibak agad sa bahay,” natatawa kong sabi kaya napa-iling nalang siya.

Humingi kasi ako ng tulong kay Atticus para hanapin ang nawawalang anak namin ni Kira. Sinabi daw ni Mattias kay Kira n’ong bihag siya nito na pinatay na daw niya ang anak namin ni Kira. Habang kwene-kwento ’yun ng asawa ko kagabi ay walang tigil ang iyak niya dahil pakiramdam niya ay hindi daw niya na protektahan ang anak namin.

Ngunit ayaw kong mawalan ng pag-asa. Gusto kong makita ang araw na nanganak si Kira at ang pagkuha ni Mattias sa anak namin.

Ang alam lang ng asawa ko ay nasa six years old na ang anak namin kung buhay pa ’to ngayon. Hindi daw niya ’to nahawakan at tanging palatandaan lang niya ay ang magkaprehong kulay ng mata namin ng anak ko.

Umaas akong buhay ang anak namin, kaya hindi ako titigil hangga’t hindi ko nakikita ang kuha sa cctv na pinatay ni Mattias ang anak ko.

Umayos ng upo si Atticus saka inilapag ang laptop niya sa wooden table na nasa pagitan naming dalawa. Mabilis na nag tipa ang mga daliri ni Atticus sa laptop niya kaya tumayo ako sa upuan ko saka ako lumipat ng upo sa sahig katabi sa couch na inuupuan ni Atticus para makita ko ang ginagawa niya.

“Nag paalam ka ba naman sa asawa mo? Baka pag-uwi mo mamaya ay mapalo ka sa pwet,” biglang saad ko na ikinatawa niya.

“Nag paalam ako sakanya kahapon. Sabi nga niya dalhin ko na daw mga damit ko,” sagot sa’ kin ni Atticus.

“Bakit ka pinapalayas ng asawa mo? Kabago-bago niyo lang kinasal napalayas kana agad sa bahay niyo,” naka ngiwi kong sabi habang nakatingin sakanya.

“Kainis kasi ‘yung teacher ni Xanth. Bigla ba namang lumapit sa’ kin kahapon. Kaya ayon.. nagselos ang dragon ko at binugahan ako ng apoy,” sumbong niya sa’ kin kaya napangiwi ako.

“Kawawa sa’yo,” sagot ko saka ibinaling ang mata ko sa laptop ni Atticus.

Pinapanood ko lang ang ginagawa ni Atticus na hina-hack ang system ng grupo nila Mattias. Hanggang ngayon ay hindi parin nahuhuli ang putanginang ‘yun. Nakatakas na naman kaya todo alerto ako ngayon, hindi ako makakapayag na makuha niya ulit sa’ kin ang asawa ko.

“I’m in,” saad ni Atticus sa’kin kaya napa-ayos ako ng upo at hindi ko tinanggal ang tingin sa laptop ni Atticus.

Mas lalong bumilis ang daliri ni Atticus sa pag-tipa sa keyboard ng laptop niya hanggang sa nabuksan niya ang isang footage.

“I think ‘to yung taon na buntis ang asawa mo,” saad ni Atticus sa’ kin.

Nag play ang video kaya mas lalong tumuon ang mata ko sa screen ng laptop ni Atticus. Nakita ko ang asawa ko na malaki ang tyan habang naglalakad-lakad ’to sa sala.

Lumabas sa scene si Mattias na parang sinisigawan si Kira. Naka kuyom ang kamao ko habang pinapanood ang footage na ’yun, mas lalong lang uminit ang ulo ko ng makita kong sinampal ni Mattias ang asawa ko dahilan para mapasalampak ’to sa sahig.

“Putangina mo talaga, Mattias!” Inis kong sabi habang nang gigil. Gustong-gusto ko na talagang patayin ang taong ’yun.

Finorward ni Atticus ang mga scene at lahat ’yun ay laging binubogbog ang asawa ko. Hindi ko alam kung bakit niya ginagawa ’yun sa asawa ko.

Hanggang sa nilipat ulit ni Atticus ang date ng footage at doon ay ang araw ng ipanganak niya ang anak namin.

Pigil ang hininga ko habang pinapanood ko ang paglalabor ni Kira. Wala man lang tumulong sakanya at hindi man lang siya dinala sa hospital. Ilang sandali lang ay dinala ang asawa ko sa isang kwarto habang may naka hawak sa mgkabilaang braso niya na dalawang nurse. Pumasok din ang isang doctor at doon ay tinulongan nila si Kira na manganak.

Halatang ayaw palabasin ni Mattias ang asawa ko kaya siguro ang mga doctor at nurse nalang ang pinapunta niya sa bahay nila.

Ilang saglit lang ay nanganak si Kira at doon ay nakita ko anak ko na umiiyak habang hawak ng isang nurse.

Titig na titig ako sa anak ko at hindi ko mapigilang hindi tumulo ang luha ko sabay haplos sa screen ng laptop ni Atticus. “Anak!!” Bulong ko habang nakatitig parin sa mukha ng anak ko dahil zinoom ni Atticus. Ipinakita ng nurse ang anak namin kay Kira, ang akala ko ay iiabot ng nurse ang anak namin, ngunit biglang pumasok si Mattias sa loob ng kwarto  at inagaw ang anak namin ni Kira.

Nasuntok ko ng malakas ang wooden table namin sa sobrang galit na nararamdaman ko. Bakit pati ang anak ko ay kailangan pa niyang idamay. Ganun ba ka walang kaluluwa ang Mattias na ’to.

Lumabas si Mattias sa kwarto kaya nilipat ni Atticus ang scene at kay Mattias niya inilipat ’yon. Naglalakad si Mattias palabas ng bahay nila habang karga-karga ang anak ko na tanging white towel lang ang nakabalot.

May lumapit na tatlong tauhan ni Mattias sakanya kay mabilis niyang inabot ang anak namin ni Kira na wala man lang pag-iingat. Para lang ’tong isang bagay na inabot ni Mattias sa tauhan niya.

Mabilis na nagtipa ang mga daliri ni Atticus sa keyboard ng laptop niya ng makasakay si Mattias sa sasakyan. Hinahanap ni Atticus ang pwedeng mga cctv na pwede niyang ihack para masundan ang sasakyan ni Mattias sa taon na ’yun.

Napa-angat ako ng tingin sa hagdan ng marinig ko ang yapak ng asawa ko. Nagkasalubong ang tingin namin ni Kira kaya agad ko siyang nginitian sabay tayo sa pagkakasalampak kong upo sa sahig.

Lumapit ako sa asawa ko at agad ko siyang hinalikan sa labi. “Good morning, langga ko!” Bati ko sakanya na ikina-ngiti niya.

“Good morning din! May bisita ka pala, langga.” Saad niya sakin.

“Si Atticus, kaibigan ko.” Saad ko sabay turo ko kay Atticus na seryosong nakatuon ang mata niya sa laptop niya.

“Humingi ako ng tulong sakanya para makasigurado tayong buhay ang anak natin,” saad ko kay Kira sabay haplos sa buhok niya.

“Anong balita? May nakita ba sa scene?” Tanong sakin ng asawa ko.

“Papunta palang ang scene na pinapanood namin sa pagtakas ni Mattias sa anak natin,” saad ko saka mahina kong hinila ang asawa ko palapit kay Atticus.

Nakatayo kami sa likod ni Atticus habang pinapanood ang scene. Huminto ang sinasakyan ni Mattias sa gilid ng highway.  Lumabas ’to sa loob ng sasakyan niya habang hawak-hawak niya ang anak namin ni Kira. Nakasunod ang dalawang tauhan sa likod niya habang palinga-linga sa paligid.

Napamura ako habang pinapanood si Mattias na naglakad papunta sa gitna ng kalsad at doon ay inilapag niya ang anak namin ni Kira para siguro masagasaan.

Biglan kong niyakap ang asawa kong si Kira na nasa tabi ko dahil nagsimula na ’tong umiyak habang pinapanood ang footage. Nakita kong bumalik si Mattias kasama ang dalawang tauhan niya sa sinasakyan nila at agad na pinaharurot ang sasakyan nila.

“Dios ko! Nasagaan ba ang anak natin,” bulong ni Kira habang nakayakap sakin.

Napalunok ako ng ilang beses habang pinapanood ang scene kung saan ang anak ko ay nasa gitna parin ng kalsada. Wala ding taong dumadaan don kaya mas lalo akong kinabahan.

Hanggang sa may nakita akong isang lalaki na dumaan at agad na tumakbo ng makita niya ang towel ng anak ko at biglang kumawala ang isang kamay ng anak ko dahil umiiyak ’to at sumisipa ang dalawang binti ng anak ko.

Hindi ko inalis ang mga mata ko ng mabilis na kinuha ng lalaki ang anak namin ni Kira at agad na tumakbo papunta sa gilid ng kalsada dahil may parating na ten wheeler truck.

“Buhay ang anak natin, langga. Buhay siya!” Saad ko habang nakatitig parin sa scene na ’yon.

“Diyos ko! Salamat po!” Umiiyak na sabi ng asawa ko habang nakayakap parin ’to sakin at ang mukha niya ay nakasiksik sa dibdib ko.

“Damn it!” Biglang sabi ni Atticus at nawala ang pinapanood naming footage at may pumalin no’n na tom and jerry.

Kumunot ang nuo ko kung bakit nagkaganon. “Anong nangyari?” Tanong ko sa kaibigan ko.

“May ng hack sa laptop ko, pare!” Sagot sakin ni Atticus kaya bigla akong kinabahan at baka grupo yun nila Mattias. Gusto ko pa namang mapanood kung saan dadalhin ng lalaki ang anak ko para mapuntahan ko ngayong araw.

“Sino? Tracker ba ni Mattias?” Tanong ko kay Atticus na agad namang umiling.

“Ang makulit kong anak. Hinanck na naman ang laptop ko at pinalitan ang pinapanood natin,” inis na sabi ni Atticus at halata sa mukha niya ang frustration sa ginawa ng anak niya.

Tinapik ko ang balikat ni Atticus saka ako nagsalita. “Mukang mas magaling na hacker ang anak mo, pre!” naka ngiti kong sabi dahil magaling talaga si Xanth. Sana magkasundo sila ng anak ko kapag nahanap ko ’to.

Nagpasalamat parin ako kay Atticus dahil sa ginawa niya. Pero kailangan niya ng umuwi daw at maglalaba pa daw siya ng damit ng asawa’t-anak niya. Sumapi na sa myembro ng TAGA si Atticus. Si boss Lucian ang Leader no’n dahil araw-araw naglalaba ng damit ni Ruwi. Pati mga kaibigan kong may asawa na ay wala ng ginawa kundi maglinis ng bahay nila at maglaba.

Magkayakap parin kami ni Kira habang mahina kong sinusuklay ang buhok niya gamit ang daliri ko. “Hahanapin natin ang anak natin, langga.” Saad ko.

“Pwede ba akong sumama sa paghahanap, langga ko?” Tanong naman niya sakin at nag angat siya ng mukha para tignan ako.

“Oo naman. Mas kampante ako kapag lagi tayong magkasama, para mabantayan kita at maprotektahan laban kay Mattias,” sagot ko sakanya saka hinalikan ang labi niya.

Ako ang unang pumutol sa halik na pinagsaluhan naming dalawa. Ngumiti sakin si Kira saka mahinang pinisil ang ilong ko.

“Magluluto na muna ako langga ko saka tayo aalis,” saad sakin  ni Kira na agad tumayo.

Akmang hahakbang na sana siya ng mabilis kong hinila ang kamay niya kaya napa-upo siya sa kandungan ko.

“Ako na ang magluluto, langga. Plano ko naring sumali sa mga kaibigan ko na TAGA,” saad ko kaya mahinang natawa ang asawa ko.

“Puro ka kalokohan,” sabi niya saka tumayo sa kandungan ko.

Tumayo narin ako saka ko hinawakan ang kamag ng asawa ko at dinala ko ’yun sa labi ko para dampian ng halik ang nasunog niyang balat sa kamay.

Sabay kaming pumunta ng kusina para magluto muna ng breakfast saka kami aalis ngayong araw para puntahan ang highway na ’yun at magbakasakali kung may mga kabahayan ba sa ibaba ng tulay na ’yun.

Habang nagluluto ako ay tinawagan ko si Ruwi para humingi ng tulong. Agad naman niyang pinapunta sa bahay ko ang mga myembro ng Siege na maluluwag ang turnilyo sa utak kaya ang ingay tuloy ng bahay namin.

A/N: Pag gising ko ito na agad ginawa ko para maka ud ako.

Good morning! Mag kakape na muna ako! ❤️❤️

Chapter 21

SPG~

KANINA PA KAMI NAG-IIKOT ni Caiden sa mga bahay na malapit sa tulay kong saan iniwan ang anak namin six years ago.

Kasama namin ang apat na pinadala ni Ruwi pero hindi kami magkakasama, naghiwalay-hiwalay kasi kami para mas mapabilis ang paghahanap.

Hiningi ni Caiden ang picture ng lalaking pumulot sa anak namin kay Atticus. Screenshot lang ’yun mula sa cctv footage, medyo malabo ang kuha pero okay narin ’to para kahit papano ay may maipakita kaming larawan kapag nagtanong kami sa mga bahay.

“Pagod ka na ba, langga?” Tanong sa’ kin ng asawa ko. Pinunasan pa niya ang pawis ko sa aking nuo saka niya inabot sa’ kin ang isang bottled water.

“Hindi pa naman,” sagot ko saka binuksan ang bottled water.

Naka ilang bahay na kami pero hindi nila kilala ang lalaking pinapakita namin.

“Tignan mo ’to si Lord..” saad ni Caiden habang ang mga mata niya ay may tinitignan. Tinignan ko din ’yun at nakita ko si Lord na nanghihingi ng biscuit sa isang bata.

Napangiwi nalang ako saka ako lumingon sa asawa ko na nalukot ang mukha habang nakatitig parin kay Lord. “Pati pagkain ng bata hindi pa pinalampas,” bulong ni Caiden sa tabi ko.

Mahina nalang ako natawa dahil sa pagka adik ni Lord sa marie biscuit.

Naglakad kami papunta kay Lord na naka upo pa talaga sa lupa at walang pakialam kung madumi ba ang inuupuan niya habang kaharap niya ang isang bata na kumakain din ng marie.

Mabilis na binatukan ni Caiden sa ulo si Lord ng makalapit kami sakanya. “Sira ulo ka! Ang sabi ko tulongan mo kaming maghanap, hindi ko sinabing makipag bonding kang kumain ng marie sa bata,” inis na sabi ni Caiden kay Lord.

Tumayo naman si Lord habang kagat parin ang biscuit. “Masakit ’yun ahh,” reklamo niya kay Caiden habang nagkakamot sa ulo niyang binatukan ng asawa ko.

“May nakuha ka bang impormasyon?” Tanong ni Caiden kay Lord.

“Hindi daw nila kilala ang lalaking ’to.” Sagot ni Lord saka tinuro ang hawak naming larawan ng lalaki.

“Hindi kaya.. sa ibang baranggay nakatira ’to?” Tanong ko kay Caiden.

“Pupuntahan din natin ang ibang baranggay, langga. Kung kinakailangan ay halughugin natin ang Pilipinas, gagawin natin mahanap lang natin ang anak natin,” sagot sa’ kin ni Caiden saka niya hinalikan ang ulo ko.

“Ayy.. ang sakit niyo sa mata. Hihingi-hingi kayo ng tulong tapos makikita ko ang ka sweetan n’yo. Mahiya naman kayo sa’ kin!” Biglang sulpot ng lalaking nakilala ko lang kanina na si Doc. Percival. Nainis pa sa’ kin si Caiden kanina dahil titig na titig ako sa doctor nang makita ko siya. Ang ganda din kasi ng mga mata niya, halatang may lahi dahil sa hitsura niya. Guwapo din ’to, matangkad, at halos magkasing katawan lang sila ni Caiden, kaya pareho silang malapad ang katawan at alam kong may tinatago ding abs ang lalaki, sa braso palang niya halata na. Bad boy look din si Doc. Percival dahil sa tatlong hikaw niya sa bridge ng ilong niya. Kaya hindi ako makapaniwala na isa siyang doctor kanina nang ipakilala ’to ni Lorcan samin ni Caiden.

Pinakita lang ni Caiden ang gitnang daliri niya sa doctor kaya natawa ’to. Dumating din si Lorcan kasama si Magnus na may hawak din na larawan ng lalaki.

“Waley!” Saad ni Magnus habang maarteng kinakampay ang isa niyang kamay samin.

Sabay kaming napabuntong hininga ni Caiden. Alam kong hindi magiging madali ang paghahanap sa anak namin. Tanging pinagdarasal ko lang ay sana nasa maayos siyang lugar kong nasaan man siya ngayon.

Naglakad kami pabalik sa kotse dahil kanina parin naman kami nag-iikot. Nahihiya nga ako sa mga kasama namin at baka pagod na sila, tirik na tirik pa naman ang araw.

Umuwi kami sa bahay at agad akong umupo sa pang-isahang upuan saka isinandal ang likod ko. Hinilot ko ang sentido ko dahil sumasakit ang ulo ko dahil sa init ng araw.

“Gusto mo ng tubig, langga?” Tanong sa’ kin ng asawa ko na agad naglakad papuntang kusina kahit hindi pa ako nakasagot.

Bumalik naman siya agad na may dalang isang basong tubig at pagkain. “Mag meryenda ka muna, langga habang magluluto muna ako,” saad niya saka inilapag sa harap ko ang dala niyang cake at isang basong tubig.

“Thank you, langga!” Naka ngiti kong sabi. Hinalikan niya muna ako sa labi saka ’to naglakad papuntang kusina.

Kumain na muna ako para mawala ang sakit ng ulo ko. Inubos ko ’to agad saka ako tumayo para pumunta ng kusina.

Nadatnan ko pa si Caiden na naghihiwa ng gulay. Lumapit ako papunta sa sink para hugasan ang pinagkainan ko at para tulongan na din si Caiden.

“Masakit ba ang ulo mo, langga?” Tanong niya sa’ kin.

“Kanina, pero ngayon nawala na,” sagot ko.

“Buti naman. Ako na maghuhugas d’yan, langga. Magpahinga ka nalang muna,” saad niya sa’ kin kaya napangiti ako.

Lagi nalang niya akong pinagpapahinga, kaya wala akong nagagawang gawaing bahay dahil gusto niya siya ang gagawa. Hindi parin siya nagbabago, katulad parin siya ng dati.

Kaya mahal na mahal ko ang lalaking ’to. Napaka swerte ko dahil isang Caiden ang naging asawa ko.

Simula ng dito ako tumira ay walang araw na hindi ako inaalagaan ni Caiden, maging sa gabi ay lagi siyang naka bantay baka daw kasi biglang umatake si Mattias at makuha ako. Sa sobrang pranning niya ay hindi na talaga siya natutulog.

Binitawan ko ang baso na sinasabon ko saka ko hinugasan ang kamay ko para mawala ang sabon.

Tumingin ako kay Caiden na seryosong hinahalo ang niluluto niyang ulam.

Kunut nuong lumingon sa’ kin si Caiden dahil siguro sa ngiti ko. Matagal tagal narin simula ng may mangyari samin ng asawa ko, ayaw niya kasi muna akong pagurin.

Lumuhod ako sa harap niya saka ko hinaplos ang naka umbok sa pantalon niya.

“Shit! Langga, nagluluto ako..” nahihirapan niyang sabi habang nakatingin sa’ kin.

Hindi ko siya pinakinggan at binuksan ang batones ng pantalon niya saka ko ibinaba ang zipper.

“Seryoso ka talaga, langga?” Tanong pa niya sa’ kin.

“Nag cra-crave ako nito,” sabi ko sabay baba ng pantalon niya kasama ang boxer shorts niya. Kumawala ang tayong-tayo niyang alaga at muntik pang tumama ’yun sa mukha ko.

“Damn it! Dapat pala hindi na ako nagluto kung alam ko lang na footlong ko lang pala ang gusto mong kainin, langga.” Sabi niya kaya mahina akong natawa.

Hinawakan ko ang alaga niya na pumipintig pa sa kamay ko. Tumingala ako kay Caiden saka ako nagsimulang itaas baba ang kamay ko.

“Fuck!”

Napangiti ako habang nakatingin parin kay Caiden. Inilapit ko ang labi ko sa ulo ng alaga niya saka ko dinilaan ’to. Nabitawan tuloy ni Caiden ang hawak niyang sandok.

Sinubo ko ang alaga niya at isinagad ko ’yun sa lalamonan ko kaya muntik akong masuka. Hinawakan naman ni Caiden ang buhok ko habang umuulos sa loob ng bibig ko.

“Ang init ng bibig mo, langga. Ang sarap!” Nahihirapang sabi ni Caiden sa’ kin.

Iniluwa ko ang alaga niya saka ko dinilaan ang katawan ng alaga niya. Puro mura ang naririnig ko kay Caiden kaya mas lalo kong ginalingan ang ginagawa ko.

“That’s my ball, langga. Tangina!” Mura niya ng isubo ko ang isang itlog niya.

“Fuck! Ang sarap!” Ungol niya habang naka angat ang mukha niya habang naka awang ng kunti ang mga labi niya.

Isinubo ko ulit ang alaga niya at halos mabilaukan ng isagad ni Caiden sa loob ng bibig ko.

“Ohh..”

“Stop, langga. Gusto kong labasan sa loob mo,” saad niya kaya mabilis kong iniluwa ang alaga niya sa bibig ko.

“Saang loob ba? Sa bibig o sa bibig ng ibaba ko?” Kunot nuo kong tanong.

Mahinang natawa si Caiden at inalalayan akong tumayo. “Tuwad, langga! Gusto ko sa ibaba,” bulong niya sa teynga ko habang hinahaplos ang pagkababae ko.

Mabilis akong tumalikod sakanya saka humawak sa sink. Naka dress naman ako kaya walang kahirap hirap na ibaba ni Caiden ang panties ko.

Yumakap si Caiden mula sa likod ko saka mahinang kinakagat ang isa kong teynga. Lumingon ako sa mukha ni Caiden na ipinatong niya sa balikat ko, ang kamay niya ay inilapit niya sa bibig niya saka lumuwa ng laway do’n. Napakagat ako sa ibabang labi ko ng ilagay ’yun ni Caiden sa pagkababae ko ang laway niya para bumasa ng lalo at mahinang nilalaro ang kunt*l ko.

“Ahhh, langga..” ungol ko ng mabilis niyang ipinasok ang kahabaan niya sa loob ko habang ang dalawang daliri niya ay nilalaro parin ang kunti*l ko.

Ipinikit ko nalang ang mga mata ko habang tinatanggap ang malakas na ulos ni Caiden sa loob ko. “Yari ka sa’ kin, langga. Hindi kita titigilan hanggang hindi nagkakalaman ulit ang tyan mo. Kailangan makabuo tayo para pag nahanap natin ang anak natin ay may kapatid siya agad,” saad sa’ kin ni Caiden saka hinawakan ang beywang ko saka binilisan ang pag ulos sa loob ko.

“Oh my God, Caiden..” ungol ko habang mahigpit na nakahawak sa may sink.

Naka awang ang mga labi ko habang nilalamas naman ni Caiden ang isa kong dibdib. Napakagat ako sa ibabang labi ko at napa arko ng isagad lalo ni Caiden ang alaga niya.

Naramdaman ko ang labi ng asawa ko na sinipsip ang balat ko sa leeg kaya mas lalong uminit ang pakiramdam ko. Lumingon ako kay Caiden dahilan para magkatitigan kaming dalawa. Punong-puno ng pagnanasa ang mga mata niya habang gigil na gigil ’tong umuulos sa likod ko.

“Ahh, Caiden. Isagad mo pa,” ungol ko. Hinawaka ni Caiden ang pisngi ko saka inilapit ang mukha niya at nilukomos ng halik ang labi ko.

Naglalaban ang mga dila namin at napapa-ungol nalang ako sa loob ng bibig niya. Naririnig ko pa ang kumukulong sabaw sa niluluto ni Caiden pero hindi namin pinansin ’yun. Naka focus lang kami sa init ng katawan naming dalawa.

Pinutol ko ang halik na pinagsaluhan namin dahil feeling ko ay muubusan na ako ng hangin.

Nararamdaman ko ng malapit na ako kaya mas lalong humigpit ang hawak ko sa sink. “Ayan na ako, langga.” Ungol ko saka napaliyad.

“Sabay tayo, langga..” bulong ni Caiden sa teynga ko sa paos na boses.

“Ohhhhh..” mahabang ungol ang kumawala sa labi ko nang tuluyan akong nilabasan. Naramdaman ko din ang mainit na katas ni Caiden na pumuno sa loob ko.

Hinihingal ako pero nilukomos parin ni Caiden ang labi ko kaya agad ko ’tong tinugon.

Si Caiden ang unang pumutol sa halik na pinagsaluhan namin habang hindi parin hinuhugot ang pagkalalaki niya sa loob ko.

“Tangina!” Mura ni Caiden at agad na hinugot ang alaga niya sa loob ko saka siya tumakbo palapit sa stove at pinatay ’yun.

Tumawa si Caiden saka lumingon sa’ kin. “Kasalanan mo ‘to, langga. Naubos na ang sabaw ng niluluto ko. Nilandi mo kasi ako,” saad niya sabay turo pa sa’ kin.

Kinindatan ko lang siya saka ko itinaas ang panties ko na ibinaba kanina ni Caiden.

Lumapit ako sakanya saka ko hinawakan ang tayong-tayo niyang pagkalalaki saka ko ibinalik sa loob ng boxer shorts saka ko inayos ang pantalon niya.

“Nag palandi ka din naman eh,” sabi ko sabay yakap sa beywang ng asawa ko habang naka nguso sa harap niya. Mabilis naman niyang hinalikan ang labi ko saka niya pinisil ang pisngi ko.

“Ikaw nalang ang kakainin ko, langga. Tara na sa kwarto! Magkainan tayong dalawa.” Pilyo niyang sabi kaya tinampal ko ang bibig niya.

Akala ko ay nag bibiro lang siya ngunit agad akong napatili ng mabilis niya akong binuhat saka nag simulang maglakad patungo sa hagdan. Inaamoy pa niya ang buhok ko saka niya hinahalikan ’to kaya napapa ngiti nalang ako. Mukang lagot yata ako nito.

A/N: Sunday pala ngayon hayss.. bukas nalang ako mag ud kay Caleb baka mag minus 10 pa ako ng wala sa oras 🤦‍♀️😔

Chapter 22

KASAMA KO NGAYON sila Salem, Raizen, Andrei, Lucifier at Theo para hanapin ang nawawalang anak ko. Si Kira ay iniwan ko muna sa bahay nila Ruwi, alam ko kasing safe siya do’n. Hindi ko siya sinama dahil sobrang init ng sikat ng araw.

Dalawang grupo ang nagtulong-tulong sa paghahanap sa lalaking nagligtas sa anak ko. Ang isang grupo ay sila Doc. Percival, Lorcan at si Magnus. May isa silang kasama pero hindi ko alam kung tatawagin ko ba ang pangalan niya, pati sila Lucifier ay hindi nila masambit ang pangalan niya. Putangina kasi, paano namin masasambit kong ang pangalan niya ay Sweetheart.

“Ang lakas ng trip ng mga magulang mo para pangalanan ka ng ..” Saad ni Salem na hindi matuloy-tuloy ang sasabihin.

Masamang nakatingin ang lalaki kay Salem at ipinakita lang ang gitnang daliri niya. “Eh, sa ’to ang pinangalan ng mga magulang ko eh,” inis niyang sabi.

“Tigilan niyo na nga ’yan si Sweetheart. Nakakasakit kayo ng damdamin,” saad ni Percival kaya mahina akong natawa. Mukang sanay na ’to tawagin ang lalaki.

“Last week nga, pumunta kami ni Sweetheart sa mall. Nawala kasi siya sa likuran ko kaya tinawag ko ang pangalan niya. Lahat nag tinginan samin ng lumapit si Sweetheart sa’ kin. Siguro akala ng mga tao jowa ko ang gagong ’yan,” dagdag pang sabi ni Percival na dinuro pa si Sweetheart. Nalukot naman ang mukha niya sa sinabi ni Percival.

“Wala na kayong magagawa sa pangalan ko,” saad ni Sweetheart.

“Okay, tama na yan! Saan na naman tayo pupunta ngayon?” Pag-iiba ni Raizen sa usapan.

“Putangina naman oh! Nababawasan ang kagwapuhan ko dahil sa sikat ng araw.” Mahangin na sabi ni Salem.

“Pasalamat ka wala dito ang kambal ko baka binara ka na naman no’n.” Sabat ni Lorcan habang umiinom sa binili niyang palamig sa kanto.

“Grabe naman talaga ang init ng araw eh,” saad naman ni Magnus na nagpapaypay pa sa sarili niya gamit ang kanyang kamay.

“Kung hindi ka ba naman kalahating tanga alam mong mainit nag leather jacket ka pa!” Pambabara ni Lucifier kay Magnus.

“Fuck you! Hari ng kadiliman.” Sagot niya habang pinapakita ang gitnang daliri niya.

“Guys, mainit talaga ang panahon dahil kasama niyo ako. Alam niyo na! Nag-uumapaw ang kagwapuhan ko lalo na ang hotness ko. Kaya wag na kayong magtaka,” mahanging sabi ulit ni Salem.

“Manahimik ka!” Sabay-sabay naming sabi maliban kay Salem na nalukot ang mukha.

“Tara na! Magsimula na tayo ulit maghanap sa pisteng lalaking ’to.” Saad ni Theo habang hawak-hawak ang picture nang lalaking hinahanap namin.

“Caiden, pare! Hindi ’to libre ahh, baka akala mo libre.” Saad ni Percival.

“Tawagan ko na ba si boss Lucian?” Pananakot ko sakanya.

“Hindi sasagot ’yun bebe time nila ni boss Ruwi.” Sagot niya saka naglakad.

“Oo nga. Libre mo kami ng pares,” sabat naman ni Andrei.

“Fine! Ililibre ko kayo pagnahanap na natin ’tong lalaking ’to.” Saad ko habang naglalakad kami para pumunta na naman sa isang barangay.

“Maghiwalay-hiwalay ulit tayo. Group ng hotness do’n sa barangay Pilo. Ang group ng handsome do’n sa San Sebastian.” Saad ni Salem na nilagyan ng pangalan ang bawat grupo. Kami ang team handsome kasama ko si Raizen, Theo, Andrei, Lucifier at syempre si mahangin. Sa team hotness naman si Percival, Sweetheart, Magnus at Lorcan.

“Magkikita-kita nalang tayo mga gago kung saan natin iniwan ang mga sasakyan natin,” saad ni Lorcan at nagsimula ng maglakad ang team nila.

“Ulol! syempre magkikita talaga tayo.. may mga mata kaya tayo,” sagot naman ni Theo na inakbayan ako sa balikat.

Nagsimula na kaming maglakad-lakad hanggang sa nakarating kami sa San Sebastian. Bawat bahay ay kinakatok namin at pinapakita ang ang larawan ng lalaki. Pero laging sagot ay hindi daw nila kilala.

Naiinis na ako dahil wala man lang nakakakilala sa lalaking ’to. Napabuga ako ng marahas na hangin habang hinihilot ang sentido ko. Hindi ako pwedeng sumuko, baka hinihintay din kami ng anak ko na hanapin siya. Nag-aalala ako at baka hindi maayos ang kalagayan niya. Iniisip ko kung nakakain ba siya ng maayos, may natutulugan ba siya na maayos kung nasaan man siya ngayon.

Naramdaman kong may tumapik sa balikat ko kaya napalingon ako sa likod ko. “Wag kang mag-alala.. mahahanap din natin ang anak mo. Si Lord at Atticus ay nakatutok ngayon sa mga footages sa nagdaang anim na taon at baka may makuha silang impormasyon. Kaya wag kang malungkot d’yan dahil sasamahan ka namin harapin ang problema mo.” Saad sa’ kin ni Andrei kaya inakbayan ko siya sa balikat saka ko ginulo ang buhok niya.

Natigilan kami ni Andrei nang makita namin si Salem na palapit samin habang may hawak na pitchel at isang baso.

“Saan mo nakuha ’yan?” Kunot nuo kong tanong sakanya.

“Nanghingi ako ng malamig na tubig kay ate. Piste ang init kasi, baka atakehin ako sa puso sa sobrang init at mabyuda ang asawa kong si Courtney. Napakaguwapo ko pa naman!” Saad niya saka inabot sa’ kin ang basong hawak niya saka nilagyan ng tubig.

Uminom ako ng tubig saka ko binigay kay Raizen para makainom din sila. “Bakit nanghingi ka pa ng tubig eh, may pera ka naman pambili ng ice water.” Saad ni Raizen na masamang nakatingin kay Salem.

“Ang mahal eh, 3 pesos na ang ice water samantalang dati piso lang ’yun.” Sagot ni Salem.

“Gago!” Natatawang sabi ni Lucifier.

“Maaga pa naman sa isa pa tayong barangay. Mamaya pa naman ako magluluto ng hapunan namin,” sabi samin ni Lucifier.

“Sa pagkakaalam ko ay sa likod ng barangay na ’yun ay may sea side. Magtanong tanong narin tayo do’n.” Saad naman ni Theo.

“Salamat sa inyo mga gago!” Naka ngiti kong sabi sakanila.

“Hindi kami tumatanggap ng thank you, gago. Kiss lang tinatanggap namin.” Naka ngising sabi ni Salem kaya binatukan ni Raizen sa ulo.

Naglakakad na kami para pumunta sa isa pang barangay. Medyo malayo na kami sa San Sebastian ng mapansin kong hawak parin ni Salem ang picthel at baso.

Huminto ako saka humarap kay Salem na huminto din habang nagtatakang nakatingin sa’ kin.

“Ano?” Tanong niya habang nakataas ang isang kilay niya.

“Wala ka bang nakakalimutang isauli?” Tanong ko sakanya kaya nagtawanan ang iba pa naming kaibigan. Kumunot pa ang nuo ni Salem na halatang nag loloading ang isip.

“Wala naman! Bakit ba kayo tumatawa?” Tanong pa niya.

“Gago! Bakit dala mo parin ’yang pitchel at baso.” Natatawang sabi ni Andrei.

Bumaba ang tingin ni Salem sa kamay niya na hawak parin ang pichel at baso. “Putangina naman! Bakit hindi niyo sinabi na dala-dala ko parin.” Inis niyang sabi samin saka nagmartsa pabalik sa San Sebastian.

Nagtawanan naman ang mga kasama ko kaya napa-iling nalang ako habang pinagmamasdan si Salem na mabilis na naglakad pabalik do’n.

Hinintay na muna namin makabalik ang gago para sabay-sabay kaming pumunta sa kalapit na barangay. Dederitso na din kami sa seaside na sinasabi ni Theo.

Hinihingal si Salem nang makabalik ’to samin saka kami nagpatuloy.

Nakita naming may mga babaeng nagkukumpulan sa harap ng tindahan kaya lumapit ako.

“Excuse po! Pwede po ba akong magtanong?” Tanong ko sakanila kaya napatigil sila sa pag chichismisan.

“Kung single po ba ako? Opo. Single pa po ako, kuya.” Naka ngiting sabi sa’ kin ng babae.

Napangiwi naman ako saka pinakita ang ring finger ko kung saan naka suot ang wedding ring namin ni Kira. “Itatanong ko lang po sana kung kilala niyo po ang lalaking ’to?” Tanong ko saka pinakita ang picture ng lalaking hawak ko.

Tinignan naman nila ang picture at nanlaki ang mata nilang tumingin sa’ kin. “Bakit kuya pogi..kinuha ba anak mo?” Tanong sa’ kin ng babae na medyo mataba.

“Oo nga kuya pogi. Ang daming naghahanap sa lalaking ’yan dahil na ngunguha po ’yan ng mga bata. Madami na pong nawalan ng anak dito sa barangay namin. Modus po kasi tinatawag niya ang mga bata at binibigyan ng pero o hindi kaya ay chocolate para lumapit. Membro po ‘yan ng sindikato kuya,” sagot sa’ kin ng babae kaya mas lalo akong nag-alala sa anak ko. Putangina! Ang akala ko ay nasaligtas na lugar ang anak ko pero mas lalo pa palang nalagay sa kapahamakan.

Napasabunot nalang ako sa buhok ko sa sobrang stress na nararamdaman ko.

Nagpasalamat lang ako sa mga babae saka ako umalis sa harap nila para hanapin ang mga kasama ko dahil naghiwalay-hiwalay kami.

Napa-upo nalang ako sa gilid ng kalsada habang hinihintay ang mga kasama ko. Bigla akong nanghina sa mga nalaman ko.

Bakit ba ako pinapahirapan ng ganito. Bakit ko ba ’to pinagdadaanan. Gusto ko lang naman makasama ang asawa at anak ko pero bakit laging may problemang humaharang.

“Bud, mandurukot pala ’tong lalaking ’to.” Biglang sulpot ni Salem sa harap ko na humahangos pa.

“Yeah. Nalaman ko din kanina.” Malungkot kong sagot sa kaibigan ko.

“Tinawagan na ni Lucifier si Atticus para mas lalong hanapin ang connection ng lalaking ‘to.” Saad ni Salem sa’ kin. “Maging si August ay humingi ng tulong sa mga kilala niyang pulis at baka nahuli na ang taong ’to.” Dagdag pa niyang sabi.

“Pupunta pa ba tayo sa seaside?” Tanong sa’ kin ni Theo.

“Hindi ko alam. Hindi ko na alam ang gagawin ko,” walangbuhay kong sagot.

“Bud, wag kang mawalan ng pag-asa. Isipin mo nalang.. baka naghihintay ang anak niyo ni Kira na mahanap siya.” Saad ni Lucifier sa’ kin.

“Oo nga. Tumayo ka na d’yan at pumunta tayo sa seaside at baka may nakakakilala sa lalaking ’to at alam kung saan nagtatago.” Saad ni Raizen na tinulongan akong tumayo.

Inakbayan ako ni Andrei habang naglalakad kami papunta sa sinasabi ni Theo na seaside.

“Maraming mga bata dito na nanlilimos. Malay mo, baka kilala nila ang lalaking ‘to.” Saad pa ni Theo sa’ kin.

“Kung kasali ’to sa sindikato baka benebenta niya ang mga bata o hindi kaya ay ginagawang manlilimos sa kalsada.” Saad ni Andrei.

Nakarating kami sa seaside at tama nga si Theo ang daming mga bata na naglalaro at halatang sa kalsad lang natutulog. May mga lumapit pa nga samin para manghingi ng pera pero ’tong abnormal na Salem binigyan lang ng piso bawat isa.

Kanina pa kami palakad-lakad hanggang sa nakarating kami sa wala ng masyadong tao. Nakatingin lang ako sa dagat habang iniisip ko ang anak ko at nag uusal ng dasal na sana ay nasa maayos siyang lugar habang hindi ko pa siya nahahanap.

Natigilan ako ng may narinig akong humingi ng tulong. Maging ang mga kaibigan ko ay naalarma ng marinig din nila ang sigaw.

Lumingon ako sa kalsada ng makita ko ang familiar na bata na tumatakbo papunta sa gawi namin. “Maki!!” Tawag ko sakanya saka ako tumakbo para salubongin siya.

Nang makalapit ako sakanya ay agad na yumakap si Maki sa mga binti ko. “Anong nangyari? Nasaan ang kaibigan mong si Kenjie?” Nag-aalala kong tanong kay Maki. Matagal-tagal narin na hindi ko sila nabibisita, hindi ko akalain na magkikita kami ni Maki dito.

Hinihingal ‘tong nag-angat ng tingin sa’ kin saka siya nagsalita. “Kuya Caiden, tulongan mo po si Kenjie. May puting van po na nangunguha ng bata. Nahila po nila si Kenjie habang tumatakbo po kami para tumakas sana.” Umiiyak niyang sumbong.

“Bud, may problema ba?” Biglang sulpot ni Raizen sa likod ko.

“Meron. Tulungan niyo akong iligtas ang batang ’yun.” Sagot ko saka umuklo kay Maki.

“Nakita mo ba ang plate number ng van?” Tanong ko kay Maki.

“Wala pong plate number, kuya Caiden. Pero.. may naka dikit po sa likod ng van nila na black cat po na sticker at may sticker pa na nakasulat na pussy wagon po yata ‘yun.” Sagot sa’ kin ni Maki.

“Andrei, pwede mo bang iuwi si Maki sa bahay ko?” Tanong ko kay Andrie na agad sumaludo sa’ kin.

Tumingin ako kay Maki saka ako ngumiti sakanya. “Doon ka muna sa bahay ko habang nililigtas ko ang kaibigan mong si Kenjie. Pangako, uuwi akong kasama siya.” Saad ko kaya tumango sa’ kin si Maki. Tumayo ako saka ko tinawag ang mga kaibigan ko para iligtas si Kenjie. Hindi ako makakapayag na makuha nila ang batang ’yun, lalo na’t bulag pa naman ’to.

A/N: Ngayon lang ako nakagawa ng ud hehe.. Good Evening po! ❤️❤️

Chapter 23

MABILIS KONG SINUNDAN ANG puting van na sinasabi sa’ kin ni Maki na kumuha kay Kenjie at sa iba pang mga bata.

Kasama ko ang mga kaibigan ko sa loob ng kotse habang binibigyan ako ni Atticus ng instruction kong saan na ang location ng van.

Nang makita ko ang sasakyan ay hindi ko masyadong dinikitan  ’to. Hindi namin pinapahalata na sinunsundan namin ang van, mahirap na baka may gawin pa sa mga bata. Kung wala lang talagang mga bata sa loob ng sasakyan ay kanina pa namin ’to inambush.

Kaya tanging ang magagawa ko nalang muna ay sundan ang sasakyan kung saan hihinto, baka kasi marami pa silang batang nakuha kaya dapat kaming mag-ingat.

Nakatutok lang ang mga mata ko sa van habang may dalawang kotse na nasa unahan ko.

“Uso parin pala ang kuhaan ng mga bata ngayon? Tangina! Naalala ko tuloy n’ong na kidnap ako. Sobrang cute ko kasi n’ong bata pa ako kaya siguro ako dinukot ng mga tauhan ni Rodjan.” Mahanging sabi ni Salem na naka upo sa passenger seat.

“Tumigil ka nga! Umaandar na naman ang kahanginan mong hayop ka!” Sabat ni Lucifier na binatukan pa sa ulo si Salem.

Hindi nalang ako sumali sa usapan nila dahil nag-aalala ako kay Kenjie. Wala talagang pinipili ang mga masasamang tao kahit pa nga may kapansanan ang bata. Naiinis tuloy ako.

Kumaliwa ang van kaya sinundan ko parin ’to. Medyo tahimik na ang lugar at maraming mga puno sa paligid. Siguro ay nandito ang hideout nila.

Hanggang sa huminto ang van sa isang lumang building kaya inihinto ko sa di kalayuan ang sasakyan namin habang pinagmamasdan ang lumang building.

“Aba, mahihirap na mandurukot, lumang building lang ang afford,” naka ngising sabi ni Salem.

Nakatuon lang ang mga mata ko sa puting van nang bumukas ang pintuan no’n at lumabas ang dalawang lalaki. Hinila nila ang mga bata palabas ng van na walang tigil sa kakaiiyak. Hindi ko inalis ang tingin ko dahil hinihintay ko na ilabas nila si Kenjie.

May lumabas na tatlong lalaki galing sa lumang building at pinagbubuhat ang mga kawawang bata. Narinig ko ang galit na boses ng lalaki habang may hinihila ’to sa loob ng van, galit na galit ang boses ng lalaki dahil siguro ayaw lumabas ng bata sa loob ng van. Naalarma ako ng malakas na hinila ng lalaki ang bata dahilan para makaladkad ang bata at napsubsob ’to sa lupa.

“Kenjie!” Sambit ko sa pangalan ng bata ng makita kong siya ang hinihila ng lalaki. May dala ’tong maliit na bag na lagi kong nakikitang dala niya n’ong nakilala ko silang dalawa ni Maki.

Naririnig ko ang iyak ni Kenjie kaya parang pinipiga ang puso ko dahil sa iyak niya. Napabuga ako ng hangin at agad na binuksan ang pintuan ng driver seat at mabilis akong lumabas para lapitan ang lalaking hawak si Kenjie. Hindi ko kayang marinig ang iyak niya, para bang double ang nararamdaman kong sakit na hindi ko maintindihan. Basta ang alam ko lang ay ayaw kong umiiyak si Kenjie.

Mabilis akong naglakad patungo sa harap ng building at wala akong pakialam kung tinatawag ako ni Theo para pabalikin sa loob ng sasakyan namin.

Nandidilim ang paningin ko sa lalaking humila kay Kenjie dahilan para mapasalampak ang bata sa lupa.

Pumasok ako sa sirang gate kaya agad lumingon sa’ kin ang lalaking may hawak kay Kenjie na halata sa mukha niya ang pagkagulat.

Tumakbo ako ng mabilis papunta sa lalaki na nag angat ng baril para sana barilin ako. Mabilis kong sinipa ang hawak niyang baril saka ko sinuntok ng malakas ang leeg niya.

Natumba ’to sa lupa habang namimilipit sa sakit ng leeg niya.

Agad akong lumuhod sa harap ni Kenjie para magpantay ang mukha namin dalawa. “Kenjie..” tawag ko sakanya kaya tumigil ’to sa pag-iyak.

“Kuya Caiden..” sambit niya sa pangalan ko. Umiyak ulit siya at agad niya akong niyakap ng mahigpit. Niyakap ko pabalik si Kenjie para mapakalma ko siya dahil alam ko ang nararamdaman niyang takot.

Ngunit, mabilis kong iniharang ang katawan ko kay Kenjie nang may sumulpot na lalaki at nagpaputok ng baril. Gumulong ako sa lupa habang yakap ko parin si Kenjie at agad akong nagtago sa likod ng sasakyan.

“Putangina ka! Sino kang pakialamero ka!” Sigaw sa’ kin ng lalaking nagpapaputok ng baril.

Itinago ko si Kenjie sa likod ko at handa ng lumabas sa likod ng kotse para makipaglaban, sumilip ako at nakita ang mga anim na lalaki na naglalakad palapit sa pinagtataguan namin ni Kenjie. Ngunit, napaatras ang mga ’to dahil sumulpot ang mga kaibigan ko habang pinapaulanan sila ng bala.

Nakahinga ako ng maluwag habang sapo ang natamaan kong balikat kanina. Lumapit ang mga kaibigan ko sa’ kin habang si Raizen at Salem ay pinapaulan ng bala ang mga kalaban kaya nagsitakbuhan ang iba, ang dalawang lalaki ay bumulagta sa sahig habang ang sinuntok kong lalaki sa leeg ay binaril ni Theo sa ulo.

“Gago ka! Tinatawag kita kanina dahil wala kang dalang baril. Ipalunok ko sa’yo ‘tong baril eh,” Saad ni Theo na inabot sa’ kin ang hawak niyang baril.

“Tara! Makipaglaro tayo ng taguan sakanila. Mukang tayo ang taya.” Nakangiting sabi ni Lucifier na halatang excited sa magaganap.

“Iligtas niyo ang mga bata.” Utos ko sakanila na agad naman silang sumaludo sa’ kin. Nauna pang pumasok si Salem at Lucifier sa loob ng lumang building, bakas sa mga mukha nila ang tuwa dahil may papatayin sila.

Hindi na ako pumasok sa loob dahil alam kong kaya na nila ’yun. Hinawakan ko ang kamay ni Kenjie saka ko siya binuhat.

“Wag ka ng umiyak. Nandito na ako,” pagpapatahan ko sakanya.

“Maraming salamat po, kuya Caiden.” Sabi niya sa’ kin habang nagpupunas ng luha sa kanyang pisngi.

“May masakit ba sa’yo? Sabihin mo sa’ kin para madala kita sa hosital.” Nag-aalala kong sabi.

Agad naman siyang umiling na inayos pa ang suot niyang itim na sunglass. “Ayos lang po ako, kuya Caiden. Nadapa lang po ako kanina pero hindi na po masakit masyado ang sugat ko.” Sagot niya sa’ kin.

Palinga-linga muna ako sa paligid dahil baka may sumulpot na kalaban. Naririnig ko sa loob ng lumang building ang putok ng baril at ang sigawan.

Ayaw kong marinig ni Kenjie ang mga sigaw na ’yun kaya agad akong naglakad papunta sa sirang gate hanggang sa nakalabas kami.

Tinungo ko ang sasakyan namin saka ko binuksan ang passenger seat at pina-upo si Kenjie. Hinawakan ko ang tuhod niya at nakitang dumudugo ang sugat niya. Tahimik lang din siyang nakayuko habang sumisinghot at nagpapahid parin ng luha niya.

“Paano niyo po nalaman na may kumidnap samin, Kuya Caiden?” Tanong niya sa’ kin.

“Nakita ko ang kaibigan mong si Maki na humihingi ng tulong.” Sagot ko.

“Si Maki po? Nasaan na po siya, kuya Caiden? Ayos lang po ba siya?” Sunod-sunod niyang tanong sa’ kin.

Ginulo ko ang buhok niya saka ako sumagot. “Nasa ligtas siyang lugar ngayon. Actually, nasa bahay ko siya. Nangako ako sakanya na uuwi ako ng bahay kasama ka.” Sabi ko sakanya.

“Mabuti nalang at ligtas ang kaibigan ko. Akala ko po hindi ko na siya makakasama ulit,” sabi niya sa mahinang boses.

Kinuha ko ang hindi pa nabubuksang bottled water sa gilid ng driver seat at inabot ’yun kay Kenjie. “Uminom ka muna ng tubig para mapakalma mo ang sarili mo.” Saad ko dahil nakikita kong nanginginig parin siya.

Binuksan ko ang bottled water at inalalayan ko ang kamay ni Kenjie na hawak ang bote para makainom siya ng maayos.

Nang makainom siya ng tubig ay agad kong isinara ang takip nito. Tumingin ako sa labas ng lumang building ng mapansin kong lumabas si Theo na may kasamang mga bata. Sumunod naman lumabas sila Salem at Lucifier na may kasama paring mga bata. Huling lumabas si Raizen na may hawak na baril ang isa niyang hamay habang ang isang kamay niya ay may pinapaikot.

Umatras ako saka ako kumaway sa mga kasamahan ko.

Naglakad papunta si Salem sa’ kin kasama ang limang bata. Si Raizen namay ay lumapit sa puting van saka binuksan ang pintuan ng driver seat.

Nang makalapit si Salem sa’ kin ay agad kumunot ang nuo niya. “Dumudugo braso mo!” Saad niya.

Tumango lang ako bago ako nagsalita. “Daplis lang ’to.” Sagot ko sakanya.

Binuksan ni Salem ang pintuan ng backseat at pinapasok ang limang bata saka ‘to humarap ulit sa’ kin. “Tinawagan na ni Atticus si Caleb kung pwede niyang tanggapin ang mga batang ‘to sa orphanage niya.” Sabi ni Salem sa’ kin. Ngayon ko lang naalala na may orphanage nga pala ang kaibigan naming ’yun dahil mahilig ’yun tumulong sa mga bata. Kaya, ayon.. bata din ang kinababaliwan, ni hindi na nga nagpapakita samin.

“Oo nga pala. Pero, sa pagkakaalam ko sa Leyte ang pinagawa niya.” Kunot nuo kong sabi kay Salem.

“May pinagawa siyang bago dito sa Manila. Ako ang inuutusan niyang pumunta do’n dahil busy siya sa pagbabantay sa baby girl niya, baka daw kasi maagaw sakanya.” Naka ngiwing sabi ni Salem sa’ kin kaya mahina akong natawa.

Pinagmasdan ko lang ang ginagawa nila Theo at Lucifier na pinapasakay ang mga bata sa loob ng puting van saka sila pumasok sa loob.

“Pwede bang ikaw na magmaneho? Kakandungin ko kasi si Kenjie.” Sabi ko kay Salem na ikinatango niya.

Binuhat ko muna si Kenjie para makaupo ako saka ko siya kinandong. Siguro, kong kasama lang namin ni Kira ang anak namin ay baka kasing laki narin siguro ’to ni Kenjie.

Pumasok si Salem sa driver seat at agad binuhay ang makina ng kotse at pinausad ’to.

“Anong pangalan mo bata?” Biglang tanong ni Salem kay Kenjie.

Hindi sumagot si Kenjie kaya mahina kong tinapik ang balikat niya saka ’to sumagot. “Kenjie po..” sagot niya sa mahinang boses.

“Nasaan mga magulang mo? Sa kalsada ka lang ba nakatira?” Tanong ulit ni Salem ba ikinatango ni Kenjie.

“Opo. Iniwan po ako ng tatay ko sa kalsada. Yun lang po ang naalala ko,” sagot niya.

“Ano bang pangalan ng tatay mo para makutusan ko. Aba’y, ang lakas ng loob niya para iwanan ka nalang ng basta-basta sa kalsada. Pag nakita ko talaga ang ama mo ay tadyak at sakal ang gagawin ko sakanya.” Saad ni Salem na halatang naiinis ’to.

“Hindi ko na po alam kung nasaan po ang tatay ko. Matagal narin po akong nakatira sa kalsada at umaasa na babalikan po ako ni tatay.” Malungkot na sagot ni Kenjie kaya binatukan ko si Salem sa ulo para tumigil an siya kakatanong sa bata.

“Kayo!! Nasaan mga magulang niyo! Wag niyo ding sabihin na iniwan kayo sa kalsada?” Tanong ni Salem sa mga batang tahimik na nakaupo sa backseat.

“Opo!” Sabay-sabay nilang sagot sa tanong ni Salem.

“Pagbuhol-buhulin ko talaga mga magulang niyo pagnahanap ko sila. Gagawa ng anak tapos iiwan lang sa kalsada.” Inis na sabi ni Salem. Hindi nalang ako kumibo dahil halata talagang naiinis si Salem.

Nakarating kami sa gate ng subdivision na pagmamay-ari ng Vandeleur. Nasa unahan ng sasakyan namin ang puting van kung saan si Raizen ang nagmamaneho. Hinarang ’to ng mga guards para icheck kung sino ang nasa loob ng sasakyan. Pero, nang makita nila si Raizen ang nagmamaneho ay agad nilang binuksan ang gate.

Sumunod din ang kotse namin pumasok ng gate habang ang dalawang guard ay sumaludo pa sa’ kin dahil binaba ko ang bintana ng passenger seat.

Huminto ang puting van sa harap ng bahay ng pamilyang Vandeleur kaya inihinto din ni Salem ang sinasakyan naming kotse.

Binuksan ko ang pintuan ng passenger seat habang karga-karga ko si Kenjie. Bumukas naman ang gate ng bahay nila Ruwi at lumabas do’n ang nag-aalalang mukha ng asawa kong si Kira kasama ang mag-asawang Vandeleur.

Lumapit sa’ kin si Kira at napadako ang mga mata niya kay Kenjie. “Kamusta na siya? May sugat ba siya? Ayos lang ba siya?” Sunod-sunod na tanong ni Kira sa’ kin habang nakatitig kay Kenjie. Siguro ay kwenento na ni Maki ang nangyari.

Lumabas din sa gate si Andrei kasama si Maki na agad nagliwanag ang mukha ng makita niya si Kenjie.

“Kenjie!” Sigaw ni Maki na agad tumakbo palapit sa gawi ko.

Ibinaba ko si Kenjie dahil alam kong yayakapin siya ng kaibigan niya. Agad na niyakap ni Maki si Kenjie kaya napangiti ako habang pinagmamasdan silang dalawa. Pareho pa silang dalawa na umiiyak habang magkayakap.

Bumaba narin ang ibang mga bata na naligtas ng mga kaibigan ko kaya pinapasok ni Ruwi ang mga bata sa loob ng bahay niya.

Naka-abang din si Lorcan sa gate dahil hawak niya ang kadena nang alaga ni Ruwi na lion.

Nag-aalalang tumingin sa’ kin si Kira nang makita niyang may dugo ang braso ko. “Ayos lang ako, langga.” Saad ko, inunahan ko na siyang magsalita dahil alam na ang sasabihin niya.

Masaya akong nailigtas namin si Kenjie at ang iba pang mga bata. Bukas na bukas ay ipagpapatuloy ko na ulit ang paghahanap sa anak namin ni Kira. Gabi narin kaya naisipan kong kausapin mamaya si Maki at Kenjie na do’n na sa bahay ko matulog. Gustong-gusto ko talaga silang amponin dalawa pero alam kung aayawan nila ang offer ko.

A/N: Good Afternoon! ❤️❤️❤️

Chapter 24

GANADO AKONG NAGLULUTO dahil pumayag si Maki at Kenjie na dito matulog sa bahay. Si Kira naman ay tuwang-tuwa sa dalawang bata, she even ordered clothes para may bagong damit ang dalawang bata.

I talked to Maki and Kenjie earlier and I offered again my house for them. But, they didn’t want to accept my offer. Maging ang asawa kong si Kira ay nalungkot sa sagot ng dalawang bata. Wala naman akong magagawa dahil ’yun ang gusto nila.

Tanging ang magagawa ko nalang ay icheck sila araw-araw kung saan man sila titira sa kalsada. Ayaw din kasi nilang tanggapin ang orphanage na sinasabi ko sakanila. Ayaw daw nilang umalis sa kalsada at baka daw balikan sila ng mga magulang nila.

Napansin yata ni Maki ang lungkot namin ni Kira kaya pumayag silang dalawa ni Kenjie na dito sila matulog ngayong gabi.

Habang nagluluto ako ay katext ko si Magnus at nagpapabili ako sakanya ng mga dessert. Naubos na kasi ang stocks ko sa bahay dahil lang kay Kira. Hindi naman siya mahilig sa mga matatamis pero ngayon ay kaya niyang umubos ng isang container ng ice cream. Maging ang mga ayaw niyang chocolates dati ay pinabili niya sa’ kin at halos dalawang araw lang niya.

Naririnig ko pa ang tawa ni Maki at Kira sa sala kaya naglakad ako palabas ng kusina para silipin ang ginagawa nila. Napangiti nalang ako dahil sinusukatan pala ng damit ni Kira si Maki at nilalagyan niya ng polbo ang likod ng bata kaya panay ang tawa ni Maki, si Kenjie naman ay tahimik na naka-upo sa katapat nilang upuan, nakabihis narin ’to habang suot parin ang itim na sunglass niya.

Bumalik ako sa kusina at baka masunog pa ang niluluto ko. Baka magkabukol ako ng wala sa oras.

I felt my cellphone vibrate on the back of my pants. Kinuha ko ’to at tinignan kong sino ang tumatawag. Sinagot ko naman agad nang makita ko ang pangalan ng caller.

“Hello, Sweetheart!” Bungad ko sa kabilang linya. Ngunit, agad akong napangiwi ng may humampas sa ulo ko. Nilingon ko agad ang may gawa no’n at nakita ang asawa ko na masamang nakatitig sa’ kin. Fuck! Ito na nga ba sinasabi ko eh, pahamak talaga ang pangalan ng gagong ’to.

“May ibang babae ka ba, Caiden?!” Galit niyang sigaw sa’ kin kaya napatayo ako ng deritso.

“Wala, langg—

“Wag mong susubakan mag sinungaling sa’ kin kundi ihahampas ko sa ulo mo ’tong kawaling hawak ko.” Galit niya sabi kaya halos napamura ako sa isipan ko. Kaya naman pala masakit ’yung pagkakahampas niya sa ulo ko dahil kawali pala ’yun. Sa asawa ko lang pala matatamasa ang bukol na hinahanap ko.

“Sagot!! May ibang babae ka ba? At talagang sweetheart pa ang tawagan niyo!! Porke’t ba ganito ang balat ko sa braso ay ipagpapalit mo na ako!” Naiiyak niyang sabi.

Agad akong umiling habang sinusubukan siyang hawakan ngunit umatras lang ’to. “Kahit kailan hindi ko magagawang mambabae, langg—

“Hindi!! Eh, sino ‘yang tinatawag mong sweetheart?? Wag na wag ka talagang magsisinungaling sa’ kin, Caiden. Kanina pa ako nasa likod mo kaya rinig na rinig ko.” Sabi niya habang nanlilisik ang mata niyang nakatingin sa’ kin.

Inilapag niya ang hawak niyang kawali sa mesa saka ’to umalis sa harapan ko. Susundan ko na sana ang asawa kong naka inom yata ng tuyo at dumeritso yata sa utak niya.

Bigla kong naalala na kausap ko nga pala ang gagong ’yun kaya tinignan ko muna ang screen ng cellphone ko kung pinatay ba niya. Ngunit nakita kong hindi niya pinatay ang tawag kaya inilapit ko ang cellphone ko sa isa kong teynga.

“Fuck you ka! Pahamak ‘yang pangalan mo. Wag ka talag magpapakita sa’ kin kundi sasakalin talaga kita.” Banta ko sakanya saka ko pinatay ang tawag na hindi hinihintay ang sagot ni Mapait na puso.

Pinatay ko muna ang kalan saka ako nagmamadaling lumabas ng kusina. Nakita ko pa sila Kenjie at Maki na kumakain ng ice cream. Sumaludo pa sa’ kin si Magnus kaya tumango lang ako sakanya at agad na tinungo ang hagdan.

Pumasok agad ako sa kwarto namin ni Kira at naabutan ko ang asawa ko na umiiyak habang nakaupo sa kama.

Lumapit ako sakanya at lumuhod sa harap niya. “Bakit ka umiiyak, langga?” Tanong ko kaya tumingin siya sa’ kin.

“May ibang babae ka na! Ayaw mo na sa’ kin.” Umiiyak niyang sabi kaya agad akong umiling. “Hindi ko magagawa sa’yo ’yun, langga. Damn! I can’t imagine myself with another woman. Ikaw lang ang gusto kong makasama habang buhay, Kira. Tandaan mo yan!” Malambing kong sabi.

“Eh, sino ’yung katawag mong sweetheart?” Tanong niya habang sumisinghot pa.

“Ahm.. si Sweetheart. Pangalan kasi niya ’yun, langga. He’s a man but his name is Sweetheart.” Nakangiwi kong sabi.

“Lalaki? Pinagloloko mo ba talaga ako, Caiden? Gusto mo ba hiwalayan kita ha!” Inis niyang sigaw sa’ kin kaya nanginiginig ang kamay ko na inangat ang cellphone na hawak ko at ipinakita kay Kira.

“Gusto mo tawagan natin siya para mapatunayan ko.” I said.

“Bakit nanginginig kamay mo?” Tanong pa niya sa’ kin.

“Paanong hindi ako manginginig kong pinagbabantaan mo ba naman ako na hihiwalayan mo ko.” Sagot ko na ikinairap niya.

Tinawagan ko si Mapait na puso na agad naman sumagot. Pinindot pa talaga ni Kira ang loud speaker.

“Matapos mo akong pagbantaan, tapos ngayon, tatawag-tawag ka!” Inis na sabi ni Sweetheart sa kabilang linya.

“See? Sabi ko sa’yo langga eh, lalaki siya.” Sabi ko kay Kira na napakurap-kurap pa. Natawa nalang ako nang biglang nagtakip ng mukha si Kira gamit ang dalawang palad niya.

“Hoy! gago, wag mo akong tawanan.” Sabat ni Sweetheart sa kabilang linya.

Tumikhim muna ako bago ako nagsalita. “Bakit ka nga pala napatawag kanina?” Tanong ko kay mapait na puso.

“Sasabihin ko lang sana na may nakuha akong impormasyon sa ka mag-anak ng lalaking hinahanap natin. Ang sabi niya ay kapatid daw niya ang lalaking nasa picture.” Sabi niya na ikinatayo ko. Maging si Kira ay tumingin din sa’ kin at agad na tumayo.

“Talaga? Ano pang sabi?” Tanong ko.

“Ang sabi niya ay nahihiya lang daw siyang umamin na kapatid niya ang lalaki n’ong nakita niya tayong nag-iikot sa mga barangay malapit sa bridge. Ayaw niya kasing umamin dahil nga kalat daw sa lugar nila ang ginagawa ng kuya niya.” Mahabang sabi ni mapait na puso.

“Alam ba niya kung nasaan ang anak namin?” Tanong ni Kira na inagaw pa ang hawak kong cellphone.

“Sabi niya ay gusto daw niyang makipag-kita sa inyong dalawa, kaya ako tumawag.” Sagot ni matamis na puso.

“Sige. Makikipagkita kami. Sabihin mo bukas ng umaga.” Sagot ni Kira. Niyakap ko ang asawa ko habang hawak parin niya ang cellphone ko.

“Copy, Mrs. Dela Vega.” Sagot ni matamis na puso saka ’to nawala sa kabilang linya.

Nagkatitigan kami ni Kira saglita saka niya ako niyakap ng mahigpit. “Makikita na natin ang nawawalang anak natin, langga ko.” Sabi ni Kira.

“Sana nga, langga. Gustong-gusto ko narin makita ang anak natin.” Sagot ko. Humiwalay ako sa yakap ng asawa ko saka inayos ang buhok niya.

“Bumaba na tayo, baka nagugutom na ang dalawang bata.” Sabi sa’ kin ni Kira.

Magkahawak kamay kaming lumabas ng kwarto at bumaba ng hagdan.

Nang makababa kami ay agad kong tinawag si Maki at Kenjie para kumain.

Nakangiti akong pinagmamasdan si Kira at Kenjie dahil sinusubuan ’to ni Kira ng pagkain. Maging si Maki ay sinusubuan din niya kaya hindi ko mapigilang hindi mapangiti. Ang saya siguro kung dito nalang sila dalawa tumira sa bahay ko. Mas lalong magiging masaya kung mahahanap ko ang anak namin ni Kira. Sigurado akong, magkakasundo silang tatlo.

Nang matapos kaming kumain ay agad kong inilabas ang binili ni Magnus na ice cream. Inasekaso naman ni Kira si Kenjie at Maki, nilagyan niya ng ice cream ang basong hawak ng dalawang bata na halatang excited kumain ng ice cream.

Nakatingin lang ako sakanila habang kumakain silang tatlo ng ice cream. Paminsan-minsan ay sinusubuan ako ni Kira ng ice cream kaya tinutukso ako ni Maki at Kenjie.

Naubos na ang kinakain nilang ice cream kaya agad na tumayo si Maki at inayos ang mga platong pinagkainan namin. “Ako na n’yan, Maki.” Pigil ko sa bata at balak pa yatang maghugas ng pinggan.

“Nakakahiya po, kuya Caiden. Ako nalang po maghuhugas.” Saad niya kaya ginulo ko ang buhok niya.

“Ako na! Ako na bahala dyan! kita mo ’tong muscle ko,” saad ko sabay pakita ng muscle ko sa braso. “Panis ‘yang mga plato sa’ kin.” Dagdag kong sabi kaya mahinang natawa si Kira.

“Team TAGA  ka narin ba, langga ko?” Natatawa niyang tanong sa’ kin.

“Oo. Nirecruit ako ni Salem eh,” naka ngiwi kong sagot sa asawa ko. Dati kaming assassin pero ngayon taga hugas nalang ng pinggan, si Salem naman taga laba, habang si Raizen naman ay taga alaga ng bata, si Lucifier naman ay taga linis ng bahay maging si Elrod at Nuroi ay mga under sa asawa, si Atticus na masungit pero taga sampay ng damit at tagaluto din. Ang bilis nag bago ang career namin. Walangyang yan!

Tumayo na ang asawa ko sa kinauupuan niya saka niya inalalayan si Kenjie.

“Dadlhin ko na ang mga bata sa kwarto nila,” naka ngiting sabi sa’ kin ni Kira. Tumango ako sakanya saka ko inayos ang mga plato para hugasan ang mga ’to.

Bukas na bukas ay makikipagkita kami sa sinasabi ni mapait na puso. Sana lang ay may maibigay siyang impormasyon tungkol sa anak namin ni Kira.

Hinugusan ko muna ang mga plato bago ko pinunasan ang lamesa. Nang matapos ako ay agad akong umakyat sa hagdan para puntahan silang tatlo sa kwarto. Malamang ay mamaya pa lalabas si Kira sa kwarto nila Maki at Kenji at makikipag bonding pa siya sa mga bata.

Palapit palang ako sa kwarto ng mga bata ay naririnig ko na ang tawa nilang tatlo. Pinihit ko ang siradura ng pinto saka ko ’to binuksan. Nakita ko silang tatlo na nanonood ng cartoons at panay ang tawa.

Lumingon si Kira sa gawi ko at agad niya akong nginitian.

“Kuya Caiden, halika po, nakakatuwa po ang pinapanood namin na cartoons.” Tawag sa’ kin ni Maki.

Lumapit ako at sakanila at umupo ako sa kama. Naririnig ko pang kwene-kwento pa ni Maki kay Kenjie ang napapanood niya kaya natatawa din si Kenjie. Naging mata ni Kenjie si Maki kaya siguro ay hindi mapaghiwalay ang dalawa. Natutuwa ako sa samahan nila, tunay talagang magkaibigan silang dalawa. Naalala ko pa kanina kung paano sila magyakapan dalawa, kaya alam kung magiging matibay ang samahan nila.

Umusog ako papunta sa asawa ko saka ko isinandal ang likod ko sa headboard ng kama para manood narin ng cartoons. Nakakatuwa pala kapag may kasamang bata dito sa bahay, nakakawala ng problema ang tawa nila.

A/N: Good Evening!

Chapter 25

HINATID NAMIN SILA Kenjie at Maki sa seaside dahil gusto nilang pumunta do’n. Nalulungkot ako habang nagpapaalam sila samin. Wala naman kaming magawa ni Caiden dahil ’yun ang gusto ng dalawang bata.

Tahimik lang akong nakaupo sa passenger seat habang nakatingin sa bintana at iniisip parin si Kenjie at Maki. Ayaw ko talaga silang umalis sa bahay, kung pwede lang talaga sana pero ayaw naman nila.

Naramdaman kong hinawakan ni Caiden ang isa kong kamay kaya napalingon ako sa gawi niya. Malungkot akong nakatitig sakanya habang siya ay palipat-lipat ng tingin sa’ kin at sa daan.

“Alam kong malungkot ka, langga.” Pambabasag niya sa katahimikan.

Hindi ako sumagot at yumuko nalang dahil feeling ko ay naiiyak ako. Hindi ko alam pero ayaw ko talaga silang umalis sa bahay, nalulungkot ako.

“Gusto ko kasi silang alagaan dalawa, langga ko. Gusto ko.. sa bahay nalang sila tumira.” Malungkot kong sabi.

Narinig ko namang bumuntong hininga si Caiden bago ’to nagsalita. “Ako din naman. Pero, ’yun ang gusto nila langga. Hanggang ngayon ay umaasa parin sila na babalikan sila ng mga magulang nila kaya hindi natin sila pwedeng pilitin.” Saad niya.

Mas lalo tuloy akong nalungkot.

“Wag ka ng malungkot. Hayaan mo.. pupuntahan natin sila araw-araw para masiguro natin na nasa maayos sila.” Dagdag na sabi ni Caiden.

Nagpalawala ako ng marahas na hininga saka ko isinandal ang likod ko sa likod ng upuan. “Sa tingin mo, may alam kaya ang babaeng sinasabi ng kaibigan mo, langga?” Tanong ko kay Caiden. Papunta kasi kami ngayon sa restaurant kung saan kami magkikita ng babaeng nagpakilala na kapatid niya daw ang lalaking hinahanap namin.

“I hope so. Malalaman natin yan, langga.” Naka ngiting sabi ng asawa ko saka niya ginulo ang buhok ko.

“Nagugutom ka na ba?” Tanong niya sa’ kin.

Kumunot naman ang nuo ko sa tanong niya. “Hindi pa naman. Kumain kaya tayo bago umalis.” Sagot ko.

Mahinang tumawa si Caiden saka hinawakan ang tyan ko kaya napadako ang tingin ko sa tyan ko. “Baka kasi nagugutom na ang anak ko,” naka ngiti niyang sabi habang ang mga mata niya ay nakatuon parin sa daan.

Nanlaki ang mata ko at napaayos ng upo sa upuan. Lumingon naman sa’ kin si Caiden na may ngiti sa labi. Titig na titig ako sa mukha niya kaya kinindatan ako ng asawa ko. “Ano, langga.. pinaglilihian mo na ba ako?” Tanong niya sa’ kin.

Hindi naman ako sumagot sa tanong niya, nakatitig lang ako habang may inaalala.

Mahinang tumawa ulit si Caiden habang ang kamay niya ay nasa tyan ko parin. “Ayos lang na ako ang paglihian mo langga. Wag kang gumaya do’n sa kaibigan kong si Ruwi na sa unggoy naglihi.” Natatawa pa niyang sabi.

Napasapo ako sa bibig ko ng mapagtanto ko ang mga kakaibang kinakain ko. Kahit ako kasi ay nagtataka.

“Buntis nga yata ako,” naka ngiwi kong sabi dahil hindi pa din naman ako sure. Hindi ko maalala kung dinatnan ba ako last month dahil sa nangyari sa’ kin.

“Yes! May baby number two na ako. Kailangan na talaga natin mahanap ang baby number one natin.” Saad ni Caiden habang hinahaplos parin ang tyan ko habang ang isang kamay niya ay nasa manibela.

“Hindi pa naman tayo sigurado na buntis ako,” saad ko saka hinawakan ang kamay niya na nasa tyan ko.

Napansin kong malapit na kami sa restaurant kaya bigla akong kinabahan. Umaasa talaga ako na sana may makuha kaming impormasyon sa lalaking ’yun at para makita na namin ang nawawalang anak namin ni Caiden. Gustong-gusto ko ng mayakap ang anak ko.

Ipinark ni Caiden ang kotse saka siya humarap sa’ kin. Umuklo ’to malapit sa tyan ko saka niya dinampian ng halik ang tyan ko. “Meron na ‘yan, langga. Ako kaya naglalaba ng panty mo at wala akong nalabhan na may dugo.” Sabi pa niya sa’ kin. Paano ba naman kasi, taga hubad ko ng panty ko at nilalagay ko sa lagayan ng labahan namin, nagugulat nalang ako wala na do’n. Nakikita ko nalang naka sampay na.

Hinaplos ko ang buhok ni Caiden na hinahalikan parin ang tyan ko. Umayos siya ng upo at mabilis na hinalikan ang mga labi ko. “Excited na ako, langga ko. Mararanasan ko narin ang alagaan ka habang pinagbubuntis mo ang anak natin. Hindi ko nagawa ‘yun sa panganay natin kaya aalagaan kita at ang baby natin, langga.” Naka ngiti niyang sabi sa’ kin. Mabilis kong hinalikan ang labi niya saka ko pinisil ng mahina ang pisngi niya.

“Kinakabahan ako ngayon, langga.” Seryoso kong sabi. Hinawakan naman niya ang kamay ko saka niya ’to dinampian ng halik.

“Halika na! Kailangan na nating bumaba at baka kanina pa tayo hinihintay ng babae.” Saad niya kaya tumango ako. Hinalikan muna ako ni Caiden sa labi bago niya binuksan ang pintuan sa driver seat saka ’to bumaba ng kotse. Naglakad siya papuntang passenger seat saka niya binuksan ang pintuan.

Kinuha ko muna ang sling bag ko saka ako bumaba ng kotse. Inalalayan pa niya akong makababa saka niya isinara ang pinto ng kotse.

Magkahawak kamay kaming naglakad papunta sa restaurant. Habang naglalakad kaming dalawa ay kinakabahan parin ako.

Pumasok kami sa restaurant kaya agad kong inilibot ang tingin hanggang sa mapadako ang tingin ko sa babaeng biglang tumayo sa di kalayuan at kumaway samin ni Caiden.

“Mukang na mukaan niya ako langga.” Bulong sa’ kin ni Caiden. Sa pagkakaalam ko kasi ay nahihiya lang ang babae lumapit kay Caiden n’ong pumupunta sila sa mga kabahayan.

Naglakad kami ni Caiden papunta sa table kung saan nakatayo ang babae.

Ngumiti siya ng makalapit kami sa table kaya ngumiti din ako sakanya.

“Magandang umaga po.” Bati niya samin.

“Good morning din po.” Sagot ko.

“Ako nga po pala si Amanda. Ako po ’yung kapatid ng lalaking hinahanap niyo po.” Pagpapakilala niya.

“Ako naman si Kira at ito ang asawa ko na si Caiden.” Pagpapakilala ko. Sumenyas si Caiden na umupo kami kaya ngumiti ako sa babae. Hindi nagsasalita si Caiden at nakatitig lang ’to sa babae na para bang binabasa niya ang nasa isip ng babae.

“Pasensya na po kung hindi po ako lumapit sa’yo sir n’ong nag-iikot po kayo sa mga kabahayan.” Hingi niya ng tawad kay Caiden.

“It’s okay.” Tipid na sagot ni Caiden kaya lumingon ako sakanya at napaka seryoso ng mukha ng asawa ko.

“Ayos lang po ’yun,” naka ngiti kong sabi sa babae.

Lumingon ulit ako kay Caiden ng makaramdam ako ng gutom. Lumingon din siya sa’ kin kaya hinaplos ko ang tyan ko kaya mahina siyang natawa saka niya itinaas ang kamay niya para tawagin ang waiter.

Habang hinihintay namin ang pagkain ay nag-uusap kami ni Amanda. Kinikilala ko muna kasi siya at tinatanong kung anong ginagawa niya sa buhay. Hanggang sa dumating ang pagkain namin kaya nag simula agad ko kumain dahil ang hapdi na ng tyan ko. Sinusubuan pa ako ni Caiden habang ang isa niyang kamay ay nasa tyan ko naka patong.

“So, Ms. Amanda.. anong kailangan mong sabihin samin mag-asawa?” Seryosong tanong ni Caiden sa babae.

Ibinaba ni Amanda ang hawak niyang kutsara’t tinidor saka ’to nagsalita. “Ang totoo po n’yan sir Caiden.. gusto ko po sana talaga lumapit sa’yo n’ong nakita po kita sa barangay namin. Natakot lang po ako ng malaman ko mula sa batang kapitbahay namin na hinahanap mo nga po daw ang kuya ko.” Naka yuko niyang sabi.

“Nasaan na ang kuya mo ngayon?” Tanong ko.

Nag-angat ‘to ng mukha saka tumingin sa’ kin. “Actually po, two years na pong patay ang kuya ko sa malubhang sakit. Nang mamatay siya ay saka ako lumipat ng tinitirhan at do’n ko nga lang po nalama sa barangay na ’yun ang tungkol po sa kuya ko. Akala ko po ay hindi totoo ’yun pero n’ong nakita ko sa poste na may nakadikit po do’n na wanted ay do’n na po ako naninwala kaya wala po akong pinagsabihan na kapatid ko po siya. Baka kasi husgahan po ako ng mga tao, kaya natatakot po ako.” Mahaba niyang sabi.

“Patay na ang kuya mo?” Tanong ni Caiden na umupo ng deritso habang nakatitig kay Amanda.

“Ope, sir.” Nakayukong sagot ni Amanda.

“Damn it!” Dinig kong sabi ni Caiden kaya hinaplos ko ang balikat niya para mapakalma siya. Alam kung umasa siya na may makukuhang impormasyon tungkol sa anak namin, maging ako man ay nalulungkot din.

“Ang sabi po ng kapitbahay namin ay nawalan daw po kayo ng anak, sir. Totoo po ba?” Tanong ni Amanda.

“Yes. Actually, ’yung kuya mo ang nagligtas sa anak namin kaya namin siya hinahanap.” Sagot ko dahil nakayuko lang si Caiden habang hawak ang kamay ko.

Kumunot naman ang nuo ni Amanda habang nakatitig sa’ kin. “Yun po bang sa tulay?” Tanong niya.

Nag-angat ng mukha si Caiden habang hawak parin ang kamay ko. “Yes. May iniligtas na baby ang kuya mo do’n sa bridge.” Sagot ni Caiden.

“Nasa ibang barangay pa po kami nakatira dati, hindi po kalayuan sa tulay. Naalala ko may inuwi po ang kuya ko na isang sanggol. Ang akala ko nga po n’ong una ay anak po niya pero ang sabi lang po niya sa’ kin ay napulot lang daw po niya.” Sagot ni Amanda kaya bumilis ang kabog ng dibdib ko. Nagkatinginan kami ni Caiden at parang nagkakaroon kami ng pag-asa na makikita na namin ang nawawalang anak namin.

“Nasaan na ang batang napulot ng kuya mo? Anong kulay ng mga mata niya?” Tanong ko dahil alam ko na kapareho sila ng mata ni Caiden.

“Ahm.. luntian po ang kulay ng mga mata ng baby kaya duda din po ako no’n kung anak ba talaga ng kuya ko dahil iba po ang kulay ng mata.” Sagot ni Amanda kaya napasapo ako sa bibig ko.

Hindi ko mapigilang hindi mapa-iyak kaya niyakap ako ni Caiden. “N-Nasaan ang batang sinasabi mo?” Tanong ko habang umiiyak.

“Nasa probinsya po namin, Ma’am Kira. Hindi ko po kasi kayang alagaan ang bata lalo na’t nag tra-trabaho po ako. Inihabili kasi ni kuya sa’ kin ang batang ’yun.” Saad niya saka ’to huminga ng malalim. “Kaya nga po.. hindi ako naniniwala na nangunguha ng bata ang kuya ko para ibenta sa sindikato dahil mas pinili niyang alagaan si Brick kahit pa nga nagkakasakit na ang kuya ko.” Mahaba niyang sabi.

“Brick?” Tanong ni Caiden.

“Brick po kasi ang pangalan ng bata. Ako po ang nag-isip no’n dahil gustong pa binyagan ng kuya ko ang bata.” Sagot niya agad.

“May patunay ka ba? or kahit picture man lang sa bata.” Saad ni Caiden.

“Meron po, sir.” Sagot ni Amanda na agad kinuha ang sling bag niya at may kinukuha sa loob ng bag niya. “Sakto po.. nag send po ng picture ang nanay ko kagabi dahil nag padala po kasi ako ng mga gamit. Sinend po ‘to sa’ kin ni nanay kagabi dahil pinapakita niya na kasya kay Brick ang na bili kong damit.” Sabi pa niya habang inilabas ang phone niya saka niya ’to pinindot.

Iniharap niya ang screen ng cellphone niya samin kaya tinignan namin ni Caiden. Inilipat ko ang picture at nakita ko ang isang batang lalaki kasama ang matandang babae na naka ngiti pa sa camera. Napa-iyak ako lalo ng makita kong luntian nga ang mga mata ng bata.

“Caiden.. siya nga.. siya ang anak natin.” Mahina kong sambit habang umiiyak. Kapareho din ’to ng kulay ng buhok ni Caiden.

Nahanap narin namin sawakas ang nawawalang anak namin. Niyakap ko si Caiden habang umiiyak parin ako dahil sa saya na nararamdaman ko, ang akala ko ay pinatay na ’to ni Mattias pero may mga mababait parin palang mga tao na pinadala ng diyos para bantayan ang anak namin ni Caiden.

Hinaplos naman ni Caiden ang likod ko na parang pinapatahan ako sa pag-iyak. Hindi ko talaga mapigilang hindi umiyak siguro dahil emosyonal ako  dahil siguro sa nagdadalang tao ako.

A/N: Happy Sunday! Magpapakabait muna otor niyo. Grabe ang lakas ng ulan dito sa Manila huhu nawawala tuloy signal ko hayss 😩🤦‍♀️

Chapter 26

NAPAGDESISYONAN NAMIN NI Caiden na puntahan ang batang sinasabi ni Amanda.

Excited ako na may halong kaba habang nakaupo ako sa passenger seat. Si Caiden naman ay tahimik na nagmamaneho. Nasa backseat naman si Amanda habang tinatawagan ang nanay niya.

Hanggang ngayon, hindi parin ako makapaniwala na makikita ko narin sawakas ang anak ko. Lagi ko ’tong pinagdarasal na sana matagpuan na ang anak namin at makasama na namin siya, at ’to na nga, ilang oras nalang ay makakasama ko na ang anak ko.

“Ma’am Kira, nakausap ko na po ang nanay ko. Ang sabi po niya ay nasa school po ngayon si Brick at susunduin muna po daw niya.” Sabi sa’ kin ni Amanda.

“Thank you, Amanda. Sobrang laki ng utang na loob namin sa pamilya niyo. Kung nandito lang sana ang kuya mo para sana makapag pasalamat man lang ako sakanya.” Saad ko habang nakalingon ako sa gawi niya.

“Ayos lang po ‘yun, Ma’am Kira. Kung nasaan man po ang kuya ko, sigurado akong masaya siya na makikita narin ni Brick ang totoong mga magulang niya.” Naka ngiting sabi ni Amanda sa’ kin.

“Salamat din sa nanay mo, dahil sa pag-aalaga niya sa anak namin.” Naka ngiti kong sabi.

Tumingin ako kay Caiden saka ko hinaplos ang balikat niya kaya lumingon siya sa’ kin. “Kinakabahan ako.” Naka nguso kong sabi sa asawa ko.

“Kinakabahan din ako, langga. Pero masaya ako na makikita narin natin ang unang baby natin.” Sagot niya habang palipat-lipat ng tingin sa’ kin at sa daan. Ngumiti lang ako sa asawa ko kaya agad niyang hinaplos ang tyan ko gamit ang isa niyang kamay.

Sinabi ni Amanda na malapit na kami sa barangay nila kaya mas lalo akong kinabahan. Hanggang sa tinuro ni Amanda kung saan ang bahay nila.

Inihinto ni Caiden ang kotse sa gilid ng kalsada kaya tumingin ako sa labas ng bintana.

“Ito na po ang bahay namin, Ma’am, Sir. Pasensya na po kung maliit lang po bahay namin.” Nahihiyang sabi ni Amanda.

“Ayos lang ’yun, ang ganda nga ng bahay niyo ang dami pang orchids.” Naka ngiti kong sagot. Maliit ang bahay nila at napapaligiran ’to ng mga iba’t-ibang orchids at mga tanim. Plano ko tuloy manghingi at ipapatanim ko kay Caiden sa harap ng gate namin.

“Mahilig po kasi si nanay sa mga bulaklak kaya ang dami po niyang mga tanim.” Sagot ni Amanda kaya napangiti ako.

Binuksan naman ni Caiden ang pintuan ng driver seat saka siya bumaba ng sasakyan. Bumaba na din si Amanda sa kotse saka niya isinara ang pinto. Si Caiden naman ay pinagbuksan ako ng pintuan ng kotse at inalalayan akong bumaba.

“Nagugutom ka na ba, langga?” Tanong sa’ kin ni Caiden.

“Hindi pa naman, langga ko.” Sagot ko sabay haplos sa tyan ko.

“Sabihan mo ko pag nagutom ka ha!” Malambing niyang sabi sabay haplos sa tyan ko. “Hindi kayo pwedeng magutom dalawa ng anak natin,” dagdag niyang sabi saka siya umuklo at pinatakan ng halik ang tyan ko.

Napangiti ako sa ginawa niya. Hinawakan niya ang kamay ko saka kami sumunod kay Amanda na nakapasok na sa bakuran ng bahay nila.

Inilibot ko ang aking paningin sa bakuran nila at may napansin na may maliit na basket para sa basketball. “Si Brick ba ang naglalaro ng basketball?” Hindi ko mapigilang hindi itanong kay Amanda para alam ko kung anong mga gusto ng anak ko.

“Opo, Ma’am Kira. Ako po bumili n’yan kasi gustong-gusto niya pong maglaro ng basketball.” Nakangiting sagot ni Amanda.

Binitawan naman ni Caiden ang kamay ko at agad na lumapit sa basketball ring na hanggang dibdib lang ni Caiden. Hinawakan lang niya ‘to saka lumingon sa’ kin. “Kailangan ko palang magpalagay nito, langga ko.” Saad ng asawa ko kaya napangiti ako.

“Pauwi palang po sila, Ma’am Kira. Pasok po muna tayo sa loob,” saad ni Amanda kaya tumango ako.

Lumapit siya sa pinto ng bahay nila saka niya ‘to binuksan. Naramdaman ko namang lumapit sa’ kin ang asawa ko at agad na hinawakan ang kamay ko.

“Tuloy po kayo, Ma’am Kira at Sir Caiden. Pag pasensyahan niyo na po, masikip lang po bahay namin,” naka ngiting sabi ni Amanda.

“Ayos lang ’yun.” Sagot ko at sabay kaming pumasok ni Caiden.

“Upo po kayo, Ma’am Kira.” Sabi ni Amanda habang inaayos ang mahabang sofa. Umupo kami ni Caiden do’n at agad kong inilibot ang tingin ko sa kabuuan ng loob ng bahay. Napadako ang tingin ko sa naka sabit na picture frame sa pader.

Sinundan naman ng tingin ni Amanda ang tinitignan ko kaya lumapit siya sa pader saka kinuha ang picture frame na nakasabit.

Naglakad ‘to papunta samin saka niya inabot ang hawak niyang picture frame sa’ kin. “Yan po ang picture ni Brick n’ong baby pa po siya.” Saad ni Amanda kaya hinaplos ko ang picture na nasa picture frame.

“Nasa Manila pa po kami n’yan, n’ong nag one year old mahigit po si Brick saka lang namin siya binyahe papunta dito sa probinsya namin.” Dagdag na sabi ni Amanda.

Hindi ko mapigilang hindi mapaluha habang nakatitig sa picture ng anak ko. Hinawakan din ’to ni Caiden kaya lumingon ako sa gawi niya.

“Hindi na ako makapaghintay na makita ang anak natin, langga ko.” Saad ko kay Caiden.

“Malapit na, langga ko. Wag ka ng umiyak. Makikita narin natin siya.” Saad ni Caiden habang pinupunasan ang luha ko gamit ang daliri niya.

“Ikukuha ko po muna kayo ng tubig,” nagmamdalin sabi ni Amanda saka umalis sa harap namin.

Hindi nagtagal ay bumalik agad ’to na may dalang isang basong tubig at inabot ‘to sa’ kin.

Habang umiinom ako ng tubig ay may narinig akong boses ng batang lalaki mula sa labas ng bahay.

“Nandito na po sila, Ma’am Kira.” Naka ngiting sabi ni Amanda kaya napatayo ako sa kinauupuan ko.

Bumukas ang pintuan at mula do’n ay pumasok ang isang batang lalaki na naka suot pa ng uniporme sa school.

“Tita Amanda!” Naka ngiting sabi ng bata saka ’to tumakbo palapit kay Amanda at yumakap.

Nakasunod lang ang tingin ko sa batang lalaki na nakayakap parin kay Amanda.

“Kamusta ka na, Brick?” Tanong ni Amanda.

“Ayos lang po tita.” Sagot niya saka bumitaw ng yakap kay Amanda saka humarap samin ni Caiden.

Nakatitigan kami ng bata at kaparehong-kapareho ’to ng kulay ng mga mata ni Caiden.

“Sino po sila, tita?” Tanong niya kay Amanda.

Lumuhod si Amanda sa harap ng bata saka niya ’to hinaplos ang isang pisngi ni Brick.

“Hindi ba.. may sinabi si tita sa’yo dati. Naalala mo pa ’yun, Brick?” Malumanay na tanong ni Amanda kay Brick.

Kinakabahan ako at baka umiyak si Brick kapag nalaman niya ang totoo. Natatakot ako na baka ayaw niya samin.

“Opo, tita Amanda.” Magalang na sagot ni Brick.

“Sinabi ko sa’yo dati na darating ang araw na magkikita kayo ng totoo mong mga magulang,” naka ngiting sabi ni Amanda. “At ’to na ang araw na ’yun, Brick. Nandito na ang.. totoo mong magulang.” Dagdag na sabi ni Amanda.

Tumingin samin si Brick kaya nginitian ko siya habang pinupunasan ko ang luha sa gilid ng mga mata ko.

“Lapitan mo sila, Brick. Miss na miss ka na ng mga magulang mo,” sabi ni Amanda kay Brick ngunit hindi ’to gumalaw at yumuko.

Nakagat ko ang ibabang labi ko ng marinig ko ang iyak ni Brick. Alam kung mangyayari ’to pero ang sakit pala kapag nakikita ko ang anak ko na umaayaw samin ni Caiden.

Hinawakan pa ’to ni Amanda para lang lumapit samin pero ayaw talaga ni Brick. Kaya sumenyas ako kay Amanda na wag munang pilitin at baka hindi lang handa si Brick.

Tumingin ako kay Caiden na seryosong nakatitig sa anak namin na umiiyak. Alam kung pareho kaming nararamdaman ng asawa ko.

Napatahan lang ’to ni Amanda dahil dinala niya ’to sa kwarto nila. Napabuga nalang ako ng marahas na hininga dahil sa nangyayari.

UMUWI KAMI NI KIRA SA Manila, alam kong malungkot ang asawa ko sa nangyari kanina, ngunit ayaw lang niya sabihin sa’ kin.

Nang makarating kami sa harap ng bahay namin at agad akong bumaba ng kotse. Naglakad ako papunta sa passenger seat at dahan-dahang binuksan ang pintuan. Nakatulog kasi ang asawa ko sa lungkot niyang nararamdaman.

Dahan-dahan kong binuhat si Kira saka ko isinara ang pinto ng kotse at naglakad para pumasok sa bahay namin.

Dumeritso ako sa kwarto namin ni Kira at agad ko siyang inilapag ng dahan-dahan sa kama. Mahimbing parin ang tulog ng asawa ko kaya malaya kong hinahaplos ang buhok niya. Hinaplos ko ang tyan niya saka ko ’to dinampian ng halik ng ilang beses. Nag vibrate ang cellphone na nasa bulsa ko kaya inayos ko muna ang kumot ni Kira saka ko siya dinampian ng halik sa nuo.

Tumayo ako saka ko kinuha ang cellphone ko sa likod ng bulsa ko at tinignan kung sino ang nag text sa’ kin. Dahan-dahan akong naglakad palabas ng kwarto namin saka ko isinara ang pinto.

Bumaba ako ng hagdan dahil nag text si Salem na nasa labas daw sila ni Lucifier, Lord at si Lorcan. Hindi ko talaga alam kung bakit magkasama ’to si Lord at si Lucifier. Sana lang ay hindi mag-ingay ang apat na ’to at baka magising pa ang asawa ko.

Binuksan ko ang pintuan ng main door kaya bumungad sa’ kin ang mukha nilang apat. Nakasimangot pa sa’ kin si Salem habang may dalang maliit na plastic.

“Ginagawa niyo talaga akong utusan mga gago kayo!” Galit niyang sabi sa’ kin saka inabot ang pinapabili kong pregnancy test dahil hindi kami nakadaan kanina dahil nagmamadali kaming pumunta ng Pangasinan para puntahan ang bahay nila Amanda.

Pumasok ang sila sa bahay ko habang si Lucifier at Lord ay magka akbay pa na pumasok. “Guguho ba ang mundo?” Tanong ko sa dalawa kaya kumunot ang mga nuo nila.

Pabagsak na umupo si Salem sa pang-isahang upuan saka isinandal ang likod niya.

“Mukang stress ka.” Saad ko kay Salem.

Itinuro naman niya si Lord at Lorcan saka ’to nagsalita. “Mukha palang ng dalawang ’yan stress na ako,” naka ngiwi niyang sabi kaya inambahan ’to ng suntok ni Lorcan na mabilis naman na salag ni Salem.

“Ang bagal mong sumuntok.” Sabi pa ni Salem. Ngunit, nasuntok ni Lorcan ang mukha ni Salem gamit ang kaliwa niyang kamao.

“Gago! May isa pa akong kamay.” Sabi ni Lorcan kay Salem na ngayon ay sapo-sapo ang kaliwa niyang pisngi.

“Isumbong kita sa asawa ko. Animal ka!” Inis na sabi ni Salem kay Lorcan saka tinadyakan ang binti nito.

“Pwede bang wag kayong maingay, natutulog na ang asawa ko.” Saway ko sakanilang dalawa. “At kayong dalawa.. pwede bang maghiwalay kayo! Kinikilabutan ako habang tinitignan kayo na magka-akbay.” Dagdag kong sabi kay Lord at Lucifier na masama akong tinignan.

“Wala ka bang marie dyan?” Tanong sa’ kin ni Lord.

“Wala. Inubos mo n’ong pumunta ka dito sa bahay.” Sagot ko. Pano ba naman kasi, lahat kami ay nag sto-stock ng marie biscuit niya sa bahay namin dahil ’yun lang naman ang hinahanap niyang pagkain.

“Anong balita, pre?” Tanong sa’ kin ni Lucifier na kumuha pa ng fake na apple na naka display sa babasaging table ko dito sa sala. Gusto kasi ni Kira ang ilagay ay mga fake na prutas.

Kumagat pa si Lucifier sa fake na apple saka ngumiwi. “Plastic pala ’to? Tangina!” Inis niyang sabi.

“Bobo amputa.” Saad ni Lord kaya binatukan ni Lucifier sa ulo.

Sabay kaming napalingon kay Salem ng marinig namin ay malalim niyang bumuntong hininga.

“May problema ka ba?” Kunot nuo kong tanong kay Salem.

Umayos siya ng upo habang ang mukha niya ay malungkot kay mahahata talagang mag problema siya. “Oo. May problema ako,” malungkot niyang sagot sa’ kin.

“Ano ba problema mo? Baka makatulong kami.” Saad ko.

“Kung ako sa’yo sumuko ka nalang, kaya ka nahihirapan sa buhay dahil laban ka ng laban,” epal na sabi ni Lord.

Binatukan naman ’to ni Lucifier. “Hindi ba’t dapat ikaw ang magbigay ng motivation,” saad pa ni Lucifier.

“Yun na nga ’yun.” Sagot pa ng lokong ’to. Ang sarap ibalik sa tyan ng nanay niya, parang ewan.

“Ano ba kasing problema mong, tangina ka!” Inis na sabi ni Lorcan kay Salem.

Bumuntong hininga na naman si Salem saka ’to nagsalita. “Problema ko ang kagwapuhan ko mga pre. Bawat umaga.. pa pogi ako ng pogi. Ano bang gamot sa kagwapuhan mga pre? Tangina talaga ’tong mukha ko, ang gandang lalaki.” Mahangin niyang sabi kaya pinaningkitan ko ’to ng mga mata ko. Parang gusto ko ng kumuha ng baril at paulanan siya ng bala.

“Asido. Gusto mo ikuha kita sa underground. Marami do’n. Sigurado akong mas lalo kang papangit na tangina ka!” Inis na sabi ni Lorcan saka tumingin sa’ kin. “Bakit niyo ba ‘to naging kaibigan?” Tanong niya sa’ kin kaya mahina akong natawa.

A/N: Magandang hapon!

Kunteng kembot ko nalang ’tong story ni Caiden malapit ko ng matapos.

Chapter 27

HINDI AKO MAPAKALI HABANG inaayos ang mga pagkain sa lamesa. Dumating kasi kanina si Amanda kasama ang anak kong si Brick.

Nakiusap kasi ako kay Amanda na kung pwede ay dito na muna siya tumira kasama si Brick para lang masanay ang bata samin ni Caiden. Gusto ko na talagang makasama ang anak ko kaya kahit ano, gagawin ko mapalapit lang siya samin.

Tinawag ko sila para kumain kami ng sabay-sabay. Pinipilit pa ni Amanda si Brick na tumabi samin ni Caiden, pero ayaw talaga ng anak namin.

Ngumiti nalang ako kay Amanda saka siya sinenyasan na ayos lang.

Habang kumakain ako ay panay ang titig ko sa anak kong si Brick na tahimik na kumakain sa tabi ni Amanda. Nilalagyan ko din ng ulam kapag nakikita kong ubos na ang ulam niya.

Tahimik naman si Caiden sa tabi ko na kumakain din habang nakatitig din kay Brick. Kailangan lang muna namin bigyan ng kunting panahon si Brick na mag adjust. Alam kung nahihirapan siya kaya ayaw ko siyang pilitan.

Naramdaman kong hinaplos ni Caiden ang tyan ko kaya lumingon ako sa gawi niya. Kaninang umaga na kompirma namin na buntis nga talaga ako. Agad nagpatawag ng obgyne si Caiden at pinapunta nalang dito sa bahay dahil sa nahihilo ako kanina.

Doon namin nalaman na mag two-two months na ang tyan ko. Kaya sobrang saya namin ni Caiden. Nadagdagan pa ang saya namin lalo na’t nahanap na namin ang anak namin na si Brick.

Plano sana namin ni Caiden na puntahan sila Maki at Kenjie mamaya para ipakilala ang anak namin. Nagbabakasakali kami na maging kaibigan nila si Brick para magkaroon siya ng rason para ngumiti at magsalita. Ayaw niya kasing makipag usap samin, maging si Amanda ay sinasagot lang niya ng tango at iling.

Nakangiti ako sa anak ko habang pinagmamasdan siyang iniinom ang chocolate na hinanda ko kanina. Pinuno ko din kanina ang ref namin ng mga pagkain para sa anak ko.

Nang matapos kaming kumain ay agad na nilinis ni Caiden ang pinagkainan namin. Tinulongan siya ni Amanda dahil nahihiya daw ’to na walang gagawin sa bahay habang nakikitira daw siya dito.

Lumapit ako kay Brick at sinubukan kong hawakan ang kamay niya. Napangiti agad ako ng hawakan niya ang kamay ko saka ’to bumaba sa upuan kaya inalalayan ko siya.

“May ipapakilala kami sa’yo, Brick. Alam ko matutuwa ka sakanila.” Naka ngiti kong sabi.

Nakatitig lang sa’ kin si Brick at agad yumuko. Unti-unting nawala ang ngiti ko kaya tumikhim ako para mawala ang lungkot ko. Hinaplos ko ang buhok niya kaya nag-angat ‘to ng tingin sa’ kin.

“Gusto mo bang makipaglaro sa ibang bata?” Tanong ko kay Brick. Nakwento kasi sa’ kin ni Amanda na mahilig daw makipaglaro si Brick sa mga ka edaran niya ng basketball. Kaya plano sana namin ni Caiden na sunduin sila Maki at Kenjie. Para kahit papano ay may makakalaro siya.

Lumapit samin si Caiden saka hinawakan ang beywang ko kaya napalingon ako sakanya. “Gusto mo pumunta tayo sa seaside?” Tanong ni Caiden kay Brick kaya agad ’tong ngumiti saka tumango.

Napangiti nalang ako dahil nakangiti ang anak namin.

“Sama ka samin, Amanda?” Tanong ko.

“Sige po, Ma’am Kira.” Sagot naman agad niya sa’ kin.

Magkahawak kamay kaming tatlo na lumabas ng bahay. Nakasunod naman samin si Amanda.

Pinagbuksan ako ni Caiden ng pintuan sa passenger seat at inalalayan niya akong pumasok sa loob ng kotse. Binuksan din ni Amanda ang pintuan ng backseat kaya agad na inalalayan ni Caiden si Brick na pumasok sa loob ng kotse.

Umikot si Caiden papuntang driver seat saka pumasok sa loob ng kotse. Agad niyang binuhay ang makina at pina-usad ’to para puntahan namin si Kenjie at Maki.

Alam naman namin kung saan sila naka pwesto. Sinabi kasi ni Maki na hindi daw sila lilipat ng pwesto kung saan namin sila hinatid anim na araw na ang nakakaraan.

Sobrang tahimik sa loob ng kotse. Nilingon ko si Brick para makita kung anong gingawa niya, nakita ko siyang nakatingin lang sa labas ng bintana.

“Mababait ang mga batang ’yun, Brick. Sigurado ako magkakasundo kayong tatlo.” Pambabasag ko sa katahimikan habang nakatingin ako kay Brick.

Hindi naman siya sumagot at tahimik lang na nakatingin parin sa labas ng bintana.

“Pag pasensyahan niyo nalang po si Brick, Ma’am Kira. Baka sa mga susunod na araw ay magiging maayos na po ang lahat.” Saad sa’ kin ni Amanda.

Ngumiti ako sakanya saka umayos ng upo at tumingin kay Caiden.

Tumingin ako sa labas ng bintana at nakitang malapit na pala kami sa pwesto nila Kenjie at Maki.

Iginilid lang ni Caiden ang sasakyan saka niya pinatay ang makina ng kotse. Nakita ko agad si Maki na sumulpot sa harap ng kotse namin habang may ngiti sa labi, pero napansin ko sa mga ngiti niya na para ’tong may iniinda.

Binuksan ni Caiden ang pintuan ng driver seat saka ’to lumabas at lumapit kay Maki na agad niyang ginulo ang buhok ng bata.

Inakbayan pa ’to ni Caiden at sabay naglakad papunta sa pinto ng passenger seat at pinagbuksan ako. Bumaba ako ng sasakyan na agad naman inalalayan ni Caiden. Bumukas din ang back seat at bumaba si Amanda kasama si Brick.

“Kamusta ka, Maki?” Tabong ko sa bata.

“Ayos lang po, ate Kira.” Magalang niyang sagot habang may ngiti sa labi pero hindi abot sa kanyang mga mata ang saya.

“Si Kenji? Tulog pa ba?” Tanong ko saka ako lumapit kay Brick at hinawakan ang kamay niya. Mabuti nalang ay hindi niya hinila ang kamay niya na hawak ko. Ipagkakasya ko na muna ang sarili ko sa hawak kamay muna sa anak ko.

“Ahm..wala na po si Kenjie ate Kira.” Malungkot na sabi ni Maki kaya natigilan ako. Maging si Caiden ay nagulat din sa sinabi ni Maki.

“A-Anong wala na? May nangyari bang masama?” Tanong ni Caiden na halata sa boses ang pag-aalala.

“Kasi po.. tumawid po kami sa kalsada n’ong isang gabi dahil pinapa-alis po kami ng mga salbahing bata. Pero.. dahil madilim po ang kalsada.. hindi po namin nakita na may paparating na kotse.” Umiiyak na sabi ni Maki.

“Anong.. nangyari?” Tanong ni Caiden.

“Nasalpok po kami, kuya Caiden. Hindi ko na po alam ang sunod na nangyari dahil nawalan po ako ng malay.” Umiiyak niyang sabi. Kaya naman pala may galos siya sa mga braso niya. Napasapo nalang ako sa bibig ko dahil hindi ko lubos akalain na mangyayari ’to sa dalawang bata. Kung sana mas pinilit namin silang tumira sa bahay ay hindi sana nila ’to mararanasan.

“Si Kenjie? Nasaan siya?” Tanong ni Caiden na lumuhod pa sa harap ni Maki para magpantay silang dalawa.

Agad akong lumapit kay Caiden saka hinaplos ang likod nito.

“Wala na po siya, kuya Caiden.” Umiiyak na sabi ni Maki. “Wala na po ang matalik kong kaibigan. Kasalanan ko po ’to. Hindi ko po siya naprotektahan.” Umiiyak niyang sabi kaya naiiyak ako saka ko niyakap si Maki na nahihirapang huminga sa kakaiyak.

“Wala pong nag claim sa katawan ni Kenjie kaya sabi sa’ kin ng nurse sila na daw bahalang magpalibing. Gusto ko po sanang kunin ang katawan ni Kenjie.. kaso, sinabihan ako ng nurse na parating daw ang mga tauhan ng bahay amponan para dalhin daw ako. Kaya tumakas po ako kuya Caiden..” umiiyak niyang sabi. “Hindi ko po nabalikan si Kenjie.” Dagdag niyang sabi.

“Kailan nangyari ang aksidente?” Tanong ni Caiden.

“N’ong araw po na hinatid niyo po kami dito. N’ong gabi pong ’yun do’n po kami na aksidente. Kaya kahit masakit parin ang katawan ko.. hindi ko na po iniinda basta makatakas lang po ako sa hospital.” Sagot ni Maki.

Tumayo si Caiden kaya tumingin ako sa mukha ng asawa ko. Seryoso ang mukha nito. Ito ang mukha niya sa t’wing nasa gyera siya sa Afghanistan at nakakatanggap siya ng mission sa field.

“Sumama ka na samin, Maki. Ayaw kong pati ikaw ay mapahamak dito sa kalsada.” Seryosong sabi ni Caiden.

Tumingin ako kay Maki saka hinaplos ang buhok niya. “Tama si kuya Caiden mo. Doon ka nalang sa bahay namin. Sigurado ako.. matutuwa si Kenjie kung nasaan man siya ngayon kapag nakita ka niyang sumama samin.” Naiiyak kong sabi habang hinahaplos ang likod ni Maki para mapatahan ko sa pag-iyak.

“Paano po ang kaibigan ko..” umiiyak niyang sabi.

“Ihahatid ko muna kayo sa bahay saka ako pupunta sa hospital.” Seryosong sabi ni Caiden. “Kailangan kong masigurado kung wala na ba talaga si Kenjie.” Seryosong sabi ni Caiden.

Napasapo ako sa nuo ko dahil feeling ko ay nahihilo ako. Agad na lumapit sa’ kin si Caiden at inalalayan ako. “Ayos ka lang, langga?” Tanong niya sa’ kin.

Tumango ako ng dahan-dahan saka ako nagsalita. “Nahihilo lang ako ng kunti.” Sagot ko sa mahinang boses.

Agad akong binuhat ni Caiden na parang bagong kasal saka ’to naglakad papuntang passenger seat. Binuksan naman ni Amanda ang pintuan ng kotse kaya agad akong pina-upo ni Caiden sa passenger seat.

Bumalik ulit si Caiden kay Maki at kinausap ang bata. Narinig ko naman ang pagbukas ng back seat at pumasok si Brick at Amanda sa loob ng sasakyan.

“A-Ayos ka lang po ba?” Nanlaki ang mata ko ng marinig kong nagsalita si Brick habang nauutal pa. Lumingon ako sakanya kaya nagkasalubong ang tingin namin mag-ina.

Bakas sa mukha niya ang pag-aalala habang nakatingin sa’ kin. Napangiti ako dahil sa tanong ng anak ko. “Ayos lang ako anak. Nahihilo lang si mama.” Sagot ko sakanya kaya ngumiti siya sa’ kin saka umupo sa upuan.

Umayos ako ng upo dahil nahihilo talaga ako. Ipinikit ko nalang ang mga mata ko para mawala ang hilo ko. Hindi maalis-alis sa isip ko ang sinabi ni Maki. Nalukungkot ako sa sinapit ni Kenjie, parang hindi ko matanggap ang nagyari sa bata. Masyadong malupit ang mundong ’to para kay Kenjie. Iniwan na nga ng mga magulang, bulag pa siya. Hindi ko lang matanggap na sa ganoong paraan pa mawawala ang batang ’yun. Hindi niya deserve ang nangyari.

Alam kung nalukungkot si Caiden, kaya hanggang ngayon ay hindi parin siya pumapasok sa kotse at pinipilit parin si Maki na sumama.

Naawa din ako kay Maki, buong buhay niya ay umikot lang dito sa kalsada habang kasama niya si Kenjie. Kaya alam akong sobrang sakit na pinag-dadaanan ng bata, kaya kailangan namin siyang damayan sa pinagdadaanan niya.

A/N: Malapit ko na ’tong matapos. Hindi ko lang sure kung ilang chapter pa.

Chapter 28

HINATID KAMI NI CAIDEN sa bahay bago siya umalis para puntahan ang hospital na sinasabi ni Maki.

Nakaupo ako sa mahabang sofa dito sa sala, katabi ko si Maki na pilit kong pinapatahan sa pag-iyak. Damang-dama ko ang hinagpis niya sa pagkawala ng matalik niyang kaibigan.

Halos isang oras siyang umiiyak sa tabi ko, mabuti nalang at niyaya siya ni Brick makipaglaro kaya medyo tumahan ’to pero hindi nagsasalita.

Tumayo ako para pumunta ng kusina dahil nauuhaw ako. Nawala narin ang hilong nararamdaman ko kanina. Panay din ang text ko kay Caiden pero kahit isang reply ay wala akong natanggap galing sakanya.

Kumuha ako ng malamig na tubig saka ko isinalin ’to sa baso at uminom. Nakatulala lang ako habang nakatingin sa labas ng bintana at iniisip si Kenjie. Kahit ako ay nasasaktan sa pagkawala ng batang ’yun.

“Ma’am Kira..”

Napalingon ako ng marinig ko ang boses ni Amanda. Pumasok siya sa kusina kaya inilapag ko ang hawak kong baso saka humarap sakanya. “Ano yun?” Tanong ko dahil nakikita ko sa mukha niya na may gusto siyang sabihin sa’ kin. Nasalikod din ang dalawang kamay niya na parang may tinatago ’to.

“Ahm.. may nakalimutan po akong ibigay sa’yo, Ma’am Kira. Nakita ko lang po ’to kanina habang inaayos ko ang dala naming bag ni Brick.” Sabi niya saka inilabas ang isang kamay niya mula sa kanyang likuran.

Napadako ang tingin ko sa hawak niya at halos nanlaki ang mata ko at agad inabot ’to. “Yan po ’yung white cloth na nakapalibot kay Brick n’ong inuwi siya ng kuya ko. Tanging Kira lang ang nak burda sa gilid ng cloth at walang pangalan ng baby.” Saad niya kaya agad kong ibinuka ang cloth at nakita ang tinahi kong pangalan dati n’ong pinagbubuntis ko ang anak ko.

“Tinago po kasi namin ’yan baka sakaling may maghanap kay Brick at may maipakita akong katunayan kung sino mang magulang ang maghahanap sakanya,” dagdag na sabi ni Amanda kaya napaluha ako.

“Thank you, Amanda. Salamat at itinago mo ’to para samin. Alam ko kasing ilalayo ang anak ko kaya gumawa nilagyan ko ng pangalan ang malaking cloth na ’to. Tandang-tanda ko ’to.” Saad ko habang hinahaplos ang pangalan ko na naka burda sa cloth.

“Walang anuman po, Ma’am Kira. Masaya po ako na mabubuo narin po ang pamilya ni Brick. Pero sana po, Ma’am Kira.. sana po madalaw parin po namin si Brick.” Saad niya saka yumuko. “Napamahal narin po kasi siya samin kaya medyo malungkot din po na may halong saya.” Dagdag niyang sabi kaya ngumiti ako sakanya.

“Bukas ang bahay namin sainyo, Amanda. Kahit ang nanay mo.. pwede siyang pumunta dito para bisitahin si Brick. Malaki ang utang na loob ko sa pamilya ninyo, Amanda. Kaya hangga’t nabubuhay ako.. tatanawin ko ’tong utang na loob sainyo. Hindi niyo pinabayaan ang anak ko, inalagaan niyo siya na para niyong kadugo, kaya maraming salamat do’n, Amanda.” Nakangiti kong sabi.

Ngumiti siya sa ’kin, kaya hindi ko napigilang hindi yakapin si Amanda.

“Ako na po magluluto ng pagkain, Ma’am Kira. Magpahinga nalang po muna kayo, hindi po ba nahihilo ka?” Tanong niya sa ’kin.

“Oo kanina, pero nawala naman na. Hindi kasi ako pwedeng umakyat sa kwarto lalo na’t kailangan kong damayan si Maki,” sagot ko kay Amanda.

“Sino po ba si Maki, Ma’am Kira?” Tanong niya sa ’kin.

“Sila ’yung mga naging kaibigan ni Caiden. Dalawang bata yan sila eh, si Maki at si Kenjie.. kaso nga lang may nangyaring trahedya. Gusto ko pa naman sanang ipakilala si Brick sa dalawang bata.” Malungkot kong sabi. Hanggang ngayon kasi hindi parin ako makapaniwala na wala na si Kenjie. Sobrang bilis ng pangyayari, kung alam ko lang na mangyayari ’to, sana pala hindi namin pinayagan ang dalawang bata na umalis sa bahay n’ong araw na ’yun. Nagsisisi ako kung bakit hindi ko sila pinigilan. Sana pala hindi namin sila hinatid malapit sa seaside.

“Magpahinga ka na po, Ma’am Kira.” Saad sa ’kin ni Amanda na inalalayan ako maglakad.

“Ano po bang lulutuin?” Tanong niya sa ’kin habang naglalakad kami palabas ng kusina at tinungo ang sala dahil nandoon si Brick at Maki.

“Ikaw na ang bahala, Amanda. Pero, sure ka ba na ikaw ang magluluto? Bisita namin kayo kaya dapat hindi ikaw ang magluluto.” Saad ko.

“Ayos lang po ’yun, Ma’am Kira.” Sagot niya hanggang sa nakarating kami sa sala kung saan nakaupo si Maki.

Tumingin sa ’kin si Maki hanggang sa bumaba ang tingin niya sa hawak kong white cloth. Nanlaki ang mata nito at agad na tumayo sa kinauupuan saka inagaw sa ’kin ang cloth.

“Paano po napunta sa’yo to ate Kira?” Tanong sa ’kin ni Maki kaya naguguluhan akong tumingin sakanya.

“Bigay ko ’yan kay Ma’am Kira. Yan ’yung cloth sa anak niya.” Sagot ni Amanda at agad na inagaw ang white cloth kay Maki. Ngunit hindi binitawan ni Maki ’to at hinila pa ’to lalo.

“Sinungaling ka po ate. Hindi po sa’yo ’to.” Saad ni Maki kay Amanda.

Nabitawan ni Amanda ang cloth kaya agad na ibinuka ni Maki ang cloth na parang may ipapakita samin. “Kay Kenjie po ang cloth na ’to. Lagi niya po ’tong dala sa bag niya dahil sabi daw ng nakapulot sakanya ay ’to lang ang palatandaan na pwede niyang ipakita kung sakaling may maghanap sakanya.” Seryosong sabi ni Maki kaya natigilan ako.

“Alam ko ’to dahil ’to ang tinatagong sikreto ni Kenjie. Lagi niya ’tong nasa bag niya. At ito..” saad niya saka tinuro ang isang mantsa ng dugo sa gilid na parang matagal ng nakapahid do’n.

“Dugo ko po ’to n’ong nasugatan ako at ’to ang ginamit ni Kenjie para tumigil ang pagdurugo ng tuhod ko. Kaya paano po napunta sa’yo ’to!!” Sigaw ni Maki.

Napasapo ako sa sentido ko dahil feeling ko ay nahihilo ako sa sinasabi ni Maki. Tumingin ako kay Amanda na parang nagulat din sa sinabi ni Maki.

Lumingon ako kay Maki at nakikita ko sa mga mata ng bata na seryoso talaga ’to. Tumingin sa ’kin si Maki saka ’to nagsalita. “Maniwala ka po sa ’kin ate Kira. Kaya ng po naging luma ’to dahil lagi naming gamit ’to ni Kenjie.” Umiiyak niyang sabi saka niyakap ang cloth.

“Sa kaibigan ko ’to! Hindi ako pwedeng magkamali. Kaya kung kukunin niyo ’to sa ’kin.. magkakamatayan po tayo.. ito nalang po ang natitirang alaala ko sa matalik kong kaibigan.” Umiiyak niyang sabi kaya napa-iyak ako sa sinabi ni Maki. Unti-unti ay na pro-proseso na sa isipan ko ang sinasabi ni Maki sa ’kin.

“Hindi totoo ’yan! Kay Brick yan. Ang kapal naman ng mukha mong sabihin na sa kaibigan mo ’yan.” Galit na sabi ni Amanda saka ’to galit na galit na lumapit kay Maki.

“Subukan mong saktan ang batang ’yan. Ilalagay kita sa hinukay kong lupa sa simenteryo.”

Tumingin ako sa pintuan ng marinig ko ang seryosong boses ni Caiden. Walang emosyon ang mukha nito habang naglalakad papunta sa ’kin at agad akong inilayo kay Amanda. Hinawakan din ni Caiden si Maki at inilayo kay Amanda.

“Sir..nang aangkin po kasi ang batang ’yan! Kay Brick kasi ang cloth nayan pero sinasabi niyang sa kaibigan daw niya.” Saad ni Amanda na ngayon ay nagpapa-awa ang mukha.

“Kay Kenjie po talaga ’to kuya Caiden. Hindi po ‘to kay Brick. Maniwala ka po sa’ kin, kuya. Hindi po ako marunong magsinungalin. Kahit lumaki po ako sa kalsada.. alam ko po ang mali kaya alam kong bawal magsinungaling.” Sabi ni Maki na agad naman hinaplos ni Caiden ang buhok nito.

“I know, Maki. I know. Maraming salamat dahil isa kang tunay na kaibigan ng anak ko.” Saad ni Caiden kaya napa-iyak ako. Si Kenjie talaga ang anak namin. Gusto ko sanang maka-usap si Caiden pero alam kung uunahin niyang makipag usap kay Amanda na hinawakan agad si Brick.

“Sinungaling po ang batang ’yan, sir Caiden. Kahit magpa DNA test pa po kayo ni Brick. Sigurado ako na nagsasabi ako ng totoo.” Sabi ni Amanda.

“Gusto mo ba magpa dna test kami? Walang problema.” Sagot ni Caiden saka lumingon sa naka bukas na pintuan.

“Salem..” tawag ni Caiden kaya agad na pumasok ang kaibigan niya habang naka ngisi.

“Present!” Sabi pa nito habang inaayos ang buhok niya.

Biglang pumasok ang ibang mga kaibigan ni Caiden na si Lorcan at Magnus na agad lumapit kay Amanda at hinawakan ang dalawang magkabilaang kamay.

“Punyeta! Hindi ako humahawak ng babae pero dahil utos mo, sige nalang.” Saad ni Lorcan na naka busangot pa ang mukha.

“Bitawan niyo nga ako!! Ano ba!” Sumisigaw na sabi ni Amanda habang nagpupumiglas kay Lorcan at Magnus.

Pumasok din si Lord na may dalang marie na agad umupo sa pang-isahan sofa habang kumakain. “Kira..” tawag sa’ kin ni Lord kaya tumingin ako sa gawi niya.

“Ano ’yun?” Tanong ko.

“May chuckie ba kayo dito? Nabulunan ako sa marie eh,” saad niya habang nakahawak pa sa leeg niya.

“Gago! Kain ka kasi ng kain.” Saad ni Magnus kay Lord.

“Meron. Nandoon sa ref.” Sagot ko kaya agad siyang tumayo at tumatakbo papunta sa kusina.

“Nasaan ang boss mo?” Tanong ni Caiden kay Amanda. Tumingin ako sa mukha ng asawa ko at nakakatakot ang awra niya. Halatang nagpipigil lang siya ng galit lalo na’t may mga bata dito.

Hinawakan ko ang kamay ni Maki saka hinaplos ang buhok nito. Yakap-yakap parin niya ang puting cloth habang umiiyak.

“Hindi ko alam ang sinasabi ninyo!” Sigaw ni Amanda.

“Pwede ba.. wag ka ng mag kunwari. Sinasakyan lang ni Caiden ang mga sinasabi mo.” Saad ni Salem kaya napalingon ako kay Caiden. Tumingin naman sa ’kin si Caiden saka hinaplos ang isang pisngi ko.

“Alam kong hindi natin anak si Brick. Nakikisakay lang ako sa drama niya.” Saad ni Caiden na nabasa yata ang nasa isip ko.

“Kung ganun.. papano mo nalaman?” Tanong ko.

“Kay Matamis na puso. Si Matamis na puso lang naman ang bagong tauhan ni Mattias na nag maman-man sa mga galaw niya kaya alam niya ang ginagawa ni Mattias. Kaya agad niya tayong tinawagan no’n. Pero may sinend pa siya sa ’kin na private message na ako lang ang makakakita.” Sagot ng asawa ko.

“Pano ba ’yan.. mukang hindi ka isasalba ng boss mo.” Naka ngiting sabi ni Lorcan kay Amanda. Galit na galit ’tong nagpupumiglas kay Magnus at Lorcan at halos sinipa pa niya si Lorcan na agad naman nasalag ni Lorcan.

“Wag naman sa itlog ko. Baka hindi ako magka-anak eh. Naghahanap palang ako ng aanakan eh,” pilyong sabi ni Lorcan kaya mas lalong nagalit si Amanda.

“Tumigil ka nga, Lorcan! Puro ka kalokohan!” Saad ng babaeng boses na pumasok sa loob ng bahay namin kaya agad akong lumingon.

“Kenjie!!!” Sigaw ni Maki ng makita namin si Ruwi na karga-karga si Kenjie. Hindi ko magawang hindi tumakbo papunta sakanila dahil sa nakita ko si Kenjie. Buhay siya.. buhay ang anak ko. Buhay ang totoo kong anak.

A/N: Later na ako mag u-ud kay Reagan. Nawawala na naman ako sa landas hahaha 😂🤣

Chapter 29

AGAD NA TUMAKBO ANG ASAWA kong si Kira pati narin si Maki papunta kay Ruwi na karga-karga si Kenjie.

Pumasok din si Matamis na puso na may ngiti sa labi, habang ang isang kamay niya ay may hawak na lolipop. Naglakad ’to papunta sa ’kin saka itinaas ang kamay niya na parang nakikipag apir sa ’kin kaya agad kong inangat ang kamay ko.

“Ayos ba ang drama ko, sir?” Tanong niya habang naka saludo pa sa ’kin.

“Maayos ang drama mo. Pero si Caiden hindi.” Sabat ni Ruwi sa usapan namin ni Matamis na puso habang binababa si Kenjie.

“Oo nga. Sinabi ng huhuliin muna natin ang babae. Para malaman natin kung saan nagtatago si Mattias.” Sabat din ni Salem na inaagaw ang hawak ni Lord na chuckie.

Hindi nalang ako sumagot habang nakatitig parin kay Amanda na nag mamakaawa na ngayon samin.

“Parang awa niyo na. Hindi ko talaga alam ang sinasabi niyo. Hindi ko din kilala ang Mattias na sinasabi niyo.” Umiiyak niyang sabi.

“Tumigil ka na nga! Huling-huli ka na nga, nag de-deny ka pa. Talaga kayong mag babae oh. Kapag kasalanan niyo denedeny niyo, pero kapag lalaki na ang may kasalanan wala ng explain, sampal na agad.” Saad ni Magnus.

“Oo nga. Kayo talagang mga babae. Huling-huli na nga nag de-deny pa. Kaya hindi na talaga ako mag-aasawa. Baka lokohin lang din ako ulit.” Sabat naman ni Lord na dinawit ang sawi niyang pag-ibig.

“Tumigil nga kayong dalawa. Pareho kayong mga virgins!” Sabi ni Ruwi.

“Ahm.. nandito pa ako, ate Ruwi. Never been kissed, never been touched.” Sabi ni Lorcan na itinaas pa talaga ang isang kamay.

Hindi ko alam kung paano napunta sa love life at virgins ang usapan namin. Mga animal talaga ’tong mga ’to. Nasa seryoso kaming usapan pero napunta sa kung saan.

“Anong plano mo sa babaeng yan?” Tanong ni Ruwi sa ’kin.

“Lapatan ng latigo para umamin,” sagot ni Matamis na puso.

Lumingon ako kay Matamis na puso saka ako nagsalita. “Anong balita sa totoong magulang ni Brick?” Tanong ko.

“Papunta na sila dito, sir.” Sagot sa ’kin ni Matamis na puso.

“Itali muna natin ’to. Mahirap na baka makagat kaming dalawa ni Magnus.” Sabi ni Lorcan na may hinugot na tali sa likod ng pantalon niya.

Tumingin ako kay Kira, Maki at Kenjie na nagyayakapan. Lumapit ako sakanila saka ako lumuhod sa harap ni Kenjie.

Hinawakan ko ang dalawang kamay ng anak ko saka ko ’to dinampian ng halik. “Finally, nahanap ka din namin.” Naiiyak kong sabi saka hinahaplos ang buhok ng anak ko.

N’ong na bangga sila Kenjie at Maki ay agad silang tinakbuhan ng nakasagasa sakanila. Mabuti nalang at laging binabantayan ni Sweetheart ang dalawang bata kaya agad niyang dinala sa hospital.

Sa tulong ni Percival ay naging maayos ang kondisyon ng dalawang bata. Doon ko nalaman ang ginawang dna test ni Percival sa ’kin at kay Kenjie. Iba kasi talaga ang pakiramdam ko sa bata kaya inutusan ko siyang ipa-dna test kaming dalawa.

Nang malaman ko ang resulta ay dinala ni Percival si Kenjie sa bahay ni Ruwi at do’n ay itinuloy ang gamutan niya. Si Percival narin ang naging doctor ni Kenjie kaya kampante ako na ligtas ang anak ko. Si Sweetheart naman ay siniguro na nasa ligtas na lugar si Maki kaya lagi niya ’tong sinusundan.

Habang ako ay sinasakyan ang mga drama ni Amanda. Nalaman ko din na dinukot lang din pala ’to si Brick sa mga totoong magulang niya. Pinagbantaan pa talaga ang bata na kapag hindi sumunod sa pinapagawa ay papatayin ang mga magulang niya. Hindi six years old ang edad ni Brick, kundi eight years old na talaga siya.

Nakompirma ko din na dinukot siya ng may ilagay siyang papel sa palad ko n’ong hinawakan ko ang kamay niya n’ong lumabas kami sa bahay kaninang umaga. Nakasulat do’n na humihingi siya ng tulong.

Gusto kong tulungan si Brick kaya inutusan ko si Lord hanapin ang mga magulang ni Brick at siguraduhin na hindi hawak ni Mattias para lang sumunod ang bata. Napaka hayop talaga ng Mattias na yun. Hanggang ngayon ay hindi parin namin siya mahanap-hanap dahil tanging mga tauhan niya lang ang pinapagalaw niya.

May nahuli sila Lorcan na mga tauhan ni Mattias at dinala sa underground. Pinapa-amin ’to ni Lorcan pero ayaw talagang sabihin kung nasaan ang boss niya at mas gugustuhin pa daw niyang mamatay kaya ayon.. tinuluyan ni Lorcan at isa pa niyang kasama na nasa Siege. Maliit lang pasensya ng mga Siege eh.

Pinahid ko ang luha ng asawa ko na nasa pisngi niya dahil kanina pa ’to umiiyak habang nakahawak sa kamay ni Kenjie. “Ipapagamot natin mga mata mo, anak. Akong bahal sa’yo.” Saad ko kay Kenjie. Hindi ko parin kasi nakikita ang anak ko na walang suot na itim na sunglass. Tanging si Percival lang kasi ang gumawa ng dna test at hindi ako pinalapit para hindi kami mahalata. Si Lord lang ang inuutusan ni Percival na kumuha ng dugo ko pati narin ang laway.

Agad naman umiling si Kenjie sa harapan namin. “Hindi na po kailangan..” sagot niya sa mahinang boses.

“Bakit naman? Ayaw mo ba kaming makita ng mama mo?” Tanong ko sa anak ko.

“Ang totoo po n’yan.. hindi naman po talaga ako bulag.” Sabi niya saka dahan-dahang tinanggal ang suot niyang sunglass kaya nagkatitigan kaming dalawa. Kuhang- kuha niya kasi ang kulay ng mga mata ko, maging ang shape ng ilong niya ay sa ’kin niya nakuha.

“H-hindi ka bulag..” nauutal na sabi ni Kira na halos nanlaki ang mga mata.

“Hindi po, mama.” Sagot ng anak ko. Napangiti ako dahil sa narinig kong tinawag niyang mama si Kira. Hindi ko tuloy mapigilang hindi mapaluha kaya agad kong pinahid ang luha ko gamit ang daliri ko.

“Pwede mo ba akong tawaging papa?” Tanong ko kaya tumingin sa ’kin si Kenjie. Habang nakatitig ako sa anak ko ay para akong nakatingin sa sarili ko n’ong six years old ako. Parehong-pareho kami ng hitsura ni Kenjie.

“Papa..” tawag niya sa ’kin kaya agad ko siyang niyakap ng mahigpit. Niyakap ko din si Kira na umiiyak din.

Nakita ko si Maki na umiiyak din kaya niyakap ko din ang batang ’to na naging tunay na kaibigan ng anak ko. Sana pumayag siya na amponin namin siya ni Kira, para tatlo agad anak namin.

“Sana all.” Dinig kong sabi ni Lorcan.

“Kayong dalawa.. dalhin niyo sa underground ang babaeng yan. Ako ang huhusay dyan!” Utos ni Ruwi kay Lorcan at Magnus.

“Yes, boss Ruwi!” Sagot ng dalawa na sumaludo pa.

“Teka… himala yata wala si kuya Lucian.” Nagtatakang tanong ni Lord kay Ruwi.

“Kaya nga utos ko sainyo dalhin niyo sa underground ang babaeng yan at susunod ako. Uuwi muna ako sa bahay at baka hanapin ako ng asawa ko.” Sagot ni Ruwi saka lumapit samin.

“Happy?” Tanong niya sa ’kin.

Tumayo ako saka hinarap si Ruwi. “Salamat. Salamat at hindi mo parin ako pinapabayaan kahit may asawa’t anak ka na.” Seryoso kong sabi kaya nakipag fist bump sa ’kin si Ruwi.

“Sinabi ko na sainyo, hindi ko kayo pababayaan.” Sagot niya saka ginulo ang buhok ni Kenjie at Maki. “Dumalaw kayo sa bahay ko ha! Para maglaro ulit kayo sa dalawa kong anak.” Sabi ni Ruwi kay Kenjie at Maki.

Agad na yumakap si Kenjie kay Ruwi kaya napangiti ako. “Salamat po, tita Ruwi.” Sabi ng anak ko kaya ginulo ulit ni Ruwi ang buhok ni Kenjie.

“Brick..” tawag ni Ruwi sa bata. Tumingin naman si Brick kay Ruwi na parang natatakot.

“Wag kang matakot sa ’kin. Ano mang oras ay darating ang mga magulang mo. Sinusundo na ng kaibigan namin para magkita na kayo.” Sabi ni Ruwi kay Brick.

“Talaga po?” Hindi makapaniwalang tanong ni Brick saka tumakbo papunta kay Ruwi.

“Yeah. Kaya wag kang matakot. Pangako ko sa’yo.. hindi masasaktan ang mga magulang mo, okay?” Nakangiting sabi ni Ruwi.

Tumingin ako sa gawi nila Lorcan at Magnus na kinakaladkad si Amanda para dalhin sa Siege organization.

Tumayo narin si Lord at Salem na pumunta lang yata dito para kumain.

“Masaya ako para sa’yo, bud. Sigurado ako pati ang mga kaibigan natin ay masaya din. Yun nga lang hindi sila nakapunta dito.” Sabi ni Salem ng makalapit ’to sa ’kin.

“Salamat sa tulong niyo!” Sagot ko saka mahinang tinapik sa balikat si Salem.

Bigla ’tong natigilan na parang may naalala saka ’to tumingin sa ’kin. Kumunot naman ang nuo ko habang nakatitig sakanya. “May problema ba?” Tanong ko nang hindi ’to magsalita.

“Putcha, pare! Hindi ko naibaba ang isinalang kong kanin sa rice cooker. Lagot ako kay Courtney pag nakita niyang hindi naluto ang kanin.” Natataranta niyang sabi saka tumakbo palabas ng bahay namin.

“Gago talaga!” Natatawang sabi ni Lord saka sumaludo sa ’kin at lumabas ng bahay. Lumabas nadin si Ruwi habang hawak ang kamay ni Brick.

Tumingin ulit ako kay Kenjie at agad siyang binuhat. Hinawakan ko din ang kamay ni Maki at agad kaming naglakad papunta sa mahabang sofa. Sumunod din si Kira samin at umupo katapat naming upuan.

“Yung towel mo, tol. Akalain mo ’yun inaangkin n’ong babae.” Sabi ni Maki na inaabot kay Kenjie ang ang white cloth. Mahina akong natawa dahil sa tawagan nila.

“Bakit nga pala sinabi mong hindi ka nakakakita, anak? Simula ng nakilala ko kayo ni Maki ay lagi mong suot ang black shades ba yan.” Tanong ko. Nagtataka kasi talaga ako kung bakit niya pinalabas na bulag siya.

“Ibinigay po ’to sa ’kin ni tatay Rolly. Siya po ang nagpalaki sa ’kin. Kaso po.. wala po kaming permanenteng tahanan kaya palipat-lipat po kami. Hanggang sa isang araw may humahabol po samin ni tatay Rolly. Ang sabi po niya sa ’kin mga nakalaban daw po niya. Ayaw niya po akong madamay kaya dinala niya po ako sa seaside.” Sagot ng anak ko saka ipinakita ang white cloth.

“Inabot niya po ’to sa ’kin. Ang sabi po niya.. lagi ko daw po ’tong dalhin at itago ng mabuti. At isuot ko daw po ’tong shades at magpanggap ng bulag at baka may bumalik daw na mga masasamang lalaki at baka po daw mahanap ako. Kaya po nagkunwari akong bulag at tanging si Maki lang ang nakaka alam po no’n.” Mahabang paliwanag ng anak ko.

Napangiti ako habang nakatingin sakanilang dalawa na nag fist bump sa harap ko.

Nakipagkwentuhan si Kira kay Kenjie at Maki kaya nakikinig lang ako sakanilang tatlo habang ka text ko si Sweetheart.

Mas lalo kong hihigpitan ang security ng bahay namin. Wala si Atticus dahil nasa Spain ’to ngayon kasama ang mag-ina niya. Siya muna kasi pina-asekaso ko sa negosyo namin na mga guns at swords. Madami kasi kaming kailangan supplayan ngayon sa iba’t- ibang panig ng bansa. Hindi ko naman pwedeng iwanan ang mag-ina ko lalo na’t sa sitwasyon namin kaya si Atticus na ang pumunta.

Kanina kinausap namin si Maki dahil gusto namin siyang ampunin. Gusto kong ibigay ang apelyido ko sakanya. Hindi naman mahirap gawin yun lalo na’t nasa likod ko ang pamilyang Vandeleur. Gusto kong maging legal naming adopted son si Maki.

Mabuti nalang at pumayag ’to kaya sobrang tuwa ni Kira. Mas lalo pang natuwa ang mga anak ko ng sabihin namin ni Kira na madadag-dagan sila.

Sobrang saya ko, sawakas.. buo narin ang pamilya ko. Ang pamilya kong pilit na winawasak ng hayop na Mattias na yun. Sisiguraduhin kong hindi siya makakalapit sa pamilya ko.

A/N: Last chapter na ’to. Susunod na ang Epil and Special Chapter ✨

Thank you po sa mga nag follow sakin, sa reads, votes, comments. Kahit tinatamad akong mag ud lagi ko nalang iniisip ang mga votes at comments niyo kaya napapa-ud ako.

Sa mga gusto akong iadd sa facebook search niyo lang po

Cruz Wp

. Meron din po akong Facebook group and fb page. Meron din po kaming group chat si

ilyfiction_

po ang gumawa hahaha nag-aaway lang sila tungkol kay Lord at Lorcan hahhaha 😂🤣 kaya love ko yang mga yan eh ☺️😊

So, see you sa story ni biko ko, Caleb Alonzo.  Baka malapit narin ’yun si Eros

Mendez ❤️❤️❤️

                           

XXRIEGOZZXX-

Epilogue

KINASAL KAMI ULIT NI Kira ngayong araw. Nalaman kong hindi legal ang ginawa ni Mattias at pinalitan niya ang pangalan ng asawa ko n’ong kinasal nila.

Kaya napagdesisyonan kong magpakasal kami ulit. Beach wedding ang gusto ng asawa ko dahil ’yun daw ang dream wedding niya. Kasama namin ang dalawang anak namin na si Kenjie at Maki. Yes, adopted son namin si Maki at naka apelyedo na din siya sa ’kin. Sobrang saya namin ni Kira ng pumayag si Maki, maging ang anak naming si Kenjie ay tuwang-tuwa na magkasama parin silang dalawa ng bestfriend niya slash kapatid niya.

Malaki narin ang tyan ng asawa ko at lagi ’tong nahihilo. Nalaman namin n’ong pumunta kami ulit sa obgyne niya na babae ang anak namin. Sobrang tuwang-tuwa ako dahil may prinsesa na ako. Lagot talaga sa ’kin ang magtatangkang lapitan ang anak ko.

Natapos ang kasal namin at nandito kami sa isang malaking beach resort na pagmamay-ari ni Isaac. Nag presenta kasi ’to na sa resort niya ganapin ang reception namin.

Hindi ako tumulad kay Salem na makapal ang mukha na halos wala man lang na gastos sa kasal niya dahil samin pinabayad.

Nandito ako ngayon sa harap ng table habang pinagmamasdan ang mga regalo ng kaibigan ko. May kutob talaga ako na puro kalokohan na naman ang mga gagong ’to.

Iniwan ko muna ang asawa ko sa dalawa kong anak kasama ang ibang bisita. Tinawag ko ang mga kaibigan ko para mabilis kong ibato sakanila kapag nakita ko ang mga regalo ng mga animal ’to.

“Wala kang tiwala samin,” saad ni Salem na naka simangot pa.

“Mukha mo palang kahina hinala na.” Pambabara ni Lord kay Salem na nandito din kasama si Lorcan, Sweetheart, Magnus at si Percival na mukang tangang naka ngiti habang may ka chat yata sa cellphone niya.

“Tumigil ka na nga kakangiti dyan! Mukha kang tanga!” Inis na sabi ni Lorcan kay Percival na binatukan pa talaga sa ulo.

“Sess, sa simula lang yan Lozano. Pinapakilig ka lang niyan.” Sabat ni Eros habang nilalantakan ang dalang lumpiang shanghai.

“Sana all may nag papakilig. Ako kasi.. marie at ihi ko lang ang nagpapakilig sa ’kin.” Saad ni Lord na kumakain na naman ng marie.

“May ibang pagkain dyan, Lord. Pwede bang tigilan mo muna ’yang marieng yan.” Nakasimangot kong sabi sakanya pero ang gago ngumisi lang sa ’kin.

“Excited ako makita ang reaction mo sa regalo namin. Sigurado akong matutuwa ka niyan. Syempre, pinag-isipan namin yan eh,” naka ngising sabi ni Lucifier.

Napabuga ako ng hangin dahil malakas talaga kutob ko na magwawala ako ngayon. Humanda talaga sila sa ’kin.

“Ay, wag mo muna palang buksan. May pa cake kami sa’yo eh,” pigil sa ’kin ni Raizen dahil pumulot ako ng isang gift. Nagtaka pa ako dahil ang bigat n’ong regalong ’yun. Siguro mamahalin ’yun dahil ang bigat. Pinagdarasal ko talaga kagabi pa, na sana sapian ’tong mga kaibigan ko ng kabutihan at hindi ako pagtripan.

Pumasok si Isaac na may dalang cake. Napangiti ako dahil love na love talaga ako ng mga kaibigan ko. May pa cake pa sila para sa ’kin, iba din ang cake namin sa kasal. Nagulat pa ako sa cake na sponsor ni Ruwi na halos umabot ’to sa bubong sa sobrang taas. Muntik ko siyang binatukan dahil pinahirapan niya ang mga gumawa no’n. Ngunit nalaman ko na ang anak ko palang si Kenjie ang nag request no’n kaya sarili ko nalang ang binatukan ko, masama kasing nakatingin sa ’kin si boss Lucian.

Lumapit si Isaac sa ’kin at inilapag ang dalang cake sa table. Nagsitayuan naman ang mga kaibigan ko saka pinalibutan ako.

“Happy birthday to you.” Kanta ni Magnus kaya masama ko siyang tinignan kaya natahimik ’to agad.

Kinuha ko ang tinidor para tikman ang cake na hinandaz ng mga kaibigan ko. Gusto kong maluha dahil sa pagmamahal nila sa ’kin. Ngunit, napa-atras ang luha ko sa mga mata dahil pag slice ko sa cake ay matigas ’to. Diniin ko pa ang hawak kong pang slice maging ang tinidor ay idiniin ko narin dahil ang tigas.

Nagtatawanan naman ang mga kaibigan ko kaya tinanggal ko ang icing sa nasa ibabaw gamit ang tinidor at nakita ang pwetan ng rice cooker. Talagang nag effort silang palibutan ng icing ang katawan ng rice coker.

Agad kong pinulot ang nakataob na rice cooker para ibato sakanila na agad nagsitakbuhan palayo sa ’kin. Wala talaga akong mapapala sa mga ’to.

Nagtatawanan pa ang mga gago kaya masama ko silang tinignan. Pinulot ko ang isang gift na may nakasulat na Aizen at agad ’tong binuksan.

Halos murahin ko ang gago ng makita kong bato ang laman ng regalo niya. Binuksan ko pa ang ibang regalo at napahilot nalang ako sa sentido ko.

Banal na banal ako ngayon dahil kagagaling ko lang ikinasal. Ngunit, magkakasala yata ako ngayon dahil gusto kong pagbabarilin ’tong mga kaibigan ko.

Lahat ng nabuksan kong regalo ay puro bato ang laman. Iba’t-ibang klaseng bato pa talaga ang niregalo sa ’kin. Ito pang matindi kay Salem dahil may kasamang tae ng pusa kaya halos masuka ako. Sasakalin ko na talagang punyetang ’to.

Ito namang regalo ni Lucifier na parang napulot lang yata sa kalsad. Wala akong nakuhang matinong regalo mula sakanila. Gusto ko nalang ipokpok sa ulo ko ang mga bato na binigay nila sa ’kin.

Tumingin ako sa mga baliw kong kaibigan na nagtatawanan sa di kalayuan. Ayaw nilang lumapit dahil alam nilang ibabato ko sakanila ang mga walang kwenta nilang regalo.

“Stress ka yata,” biglang sulpot ni Ruwi sa likod ko.

“Sinong hindi.. tignan mo nga regalo ng mga kaibigan natin.” Inis kong sabi kay Ruwi na mahina namang natawa ng makita ang mga regalo.

“Ito regalo ko sa’yo.” Saad niya saka may inabot sa ’kin. “Sisihin mo si Eros dahil siya ang nakabunot sa palabunutan namin n’ong isang araw. Siya ang magdedesisyon sa ireregalo namin sa’yo kaya siya sisihin mo.” Naka ngising sabi ni Ruwi kaya tinignan ko ng masama si Eros na nag peace sign pa sa ’kin.

Medyo maliit ang box ng regalo ni Ruwi sa ’kin kaya agad ko ’tong binuksan sa harap niya. Halos mapamura ako ng makita ko ang regalo niya sa ’kin. Ito lang yata ang batong tatanggapin ko sa mga regalo ng mga kaibigan ko. Apat na red diamond lang naman ang regalo niya sa ’kin. Sinuri ko pa talaga ’to at halos nanlaki ang mata ko saka ko tinignan si Ruwi.

“Damn! Thank you, Ruwi!” Naka ngiti kong sabi at akmang yayakapin sana siya ng biglang sumulpot ang asawa niyang si Lucian sa likod ni Ruwi.

“Gusto mo naman sigurong mag honeymoon na hindi bali ang dalawang braso mo hindi ba?” Seryoso niyang tanong sa ’kin kaya agad kong ibinaba ang dalawang kamay ko. Nagkamot ako sa likod ng ulo ko dahil masamang nakatingin sa ’kin si boss Lucian.

Nang matapos ang reception ay agad kong inalalayan si Kira dahil nahihirapan ’tong maglakad. Habang ang dalawang anak namin na si Kenjie at Maki ay nagtatawanan habang pinagmamasdan ang mga picture nilang dalawa.

Lumapit ako sa dalawa para makipaglaro. “Happy?” Tanong ko saka umupo sa tabi nila.

“Yes po, papa.” Sabay nilang sagot dalawa.

“Ang dami ko pong naging friends do’n sa reception po. Pwede po ba kaming makipaglaro sakanila next time po papa?” Magalang na tanong sa ’kin ni Maki kaya ginulo ko ang buhok niya habang nakangiti.

“Oo naman. May malaking play ground dito sa subdivision na para sainyo lang. Pag-aari ’yun ni Alexios kaya pwede kayong pumunta do’n.” Saad ko dahil nakita ko sila kanina naglalaro ni Alexios at Evreux na apat taong gulang na.

“Thank you po papa!” Sabay nilang sabi.

Hinaplos ko ang buhok ng anak kong si Kenjie saka ’to dinampian ng halik sa ulo kaya yumakap siya sa ’kin.

“Papa.. kailan po lalabas ang baby sister namin?” Tanong sa ’kin ni Kenjie.

“Four months pa ang hihintayin natin anak bago natin makikita ang baby girl natin,” sagot ko saka inakbayan siya.

Sa susunod na pasukan ay mag-aaral na ang mga ’to. Mabuti nalang ay binili din ni Raizen ang isang school na katapat lang sa pagmamay-ari niyang university. Nandoon kasi sa bago niyang binili ang school ng elementary to high school. Binili kasi niya ’yun para sa mga anak niya kaya do’n ko din balak paaralin ang mga anak ko.

Tulad ng usapan naming magkakaibigan, si Salem ang mag su-suplay ng gamot sa mga pamilya namin, si Raizen naman ay sagot ang pag-aaral ng mga anak naming magkakaibigan, si Lucifier naman ay libre lagi ang pagkain ng mga anak namin dahil laging niyang pinapadalhan ang mga anak namin ng snacks at lunch. Si Ruwi naman ay niregaluhan ang mga anak namin ng bahay at lupa. Habang si Nuroi ang taga supplay ng gadgets sa mga anak namin dahil ’yun ang negosyo niya habang si Isaac naman ay nag offer na bawat weekends ay do’n sa resort niya ang mga bata para makapaglaro. Ako naman at si Atticus ay walang maisuplay dahil guns at samurai ang negosyo namin kaya sa mga magulang nalang nila kami mag susuplay. Hindi naman kasi kailangan ng pera ng mga anak nila dahil alam kong may mga pera ang mga magulang nila. Kaya naisipan ko nalang na kumuha ng malaking bus na para sakanila lang talaga para hatid sundo sila sa school. Si Atticus naman ang kumuha ng driver no’n.

Napag-usapan kasi namin ’yun dati pa na kailangan namin suportahan ang bawat anak ng mga kaibigan namin. Gusto ko magkaka-ibigan din ang mga anak namin paglaki nila. Sana tumulad sila samin na hanggang ngayon ay magkakasama parin kami at mas lalong tumitibay.

Tumayo ako sa upuan saka lumapit sa asawa ko. Hinaplos ko ang tyan niya saka dinampian ’to ng halik. “Napagod ka ba?” Tanong ko sa misis ko.

“Medyo. Nahihilo lang ako kunti. Ang hirap pala magbuntis kapag baby girl.” Nakasimangot niyang sabi.

“Okay lang ’yun, langga. Nanadito naman ako palagi para alalayan ka. I love you.” Naka ngiti kong sabi kaya napangiti siya. Dalawang linggo na akong tigang dahil wala daw siyang gana. Naiintindihan ko naman ’yun lalo na’t nahihirapan siya sa pagbubuntis niya.

“Pasensya ka na kung hindi ko maibigay sa’yo ngayon ang honeymoon natin,” malungkot na sabi ng asawa ko.

“It’s okay, langga. Naiintindihan ko naman ’yun. Sa susunod nalang muna ’yun ang mahalaga ngayon ay kayong dalawa ng anak natin.” Sabi ko.

Napangiti ang asawa ko saka hinaplos ang buhok ko. “Mahal na mahal kita, Caiden.” Sabi niya saka hinalikan ako sa labi. Napangiti ako sa pagitan ng halik naming dalawa at mas lalong diniinan ang halik na iginawad sa ’kin ng asawa ko.

Wala paring balita kay Mattias. Ayaw akong patulungin ni Ruwi sa paghahanap dahil sila Magnus na daw ang maghahanap sa kuta ni Mattias. Hindi parin kasi siya nahahanap hanggang ngayon. Ang galing magtago ng putanginang ’yun. Kaya lagi akong nasa bahay lang para bantayan ang pamilya ko. Maging si Atticus ay binabantayan din ang mag-ina niya lalo na’t buntis din ang asawa nito.

Nakahanda naman kami kung sakaling biglang sumalakay si Mattias.

A/N: Special Chapter ang next pero hindi ko pa alam kung kailan ko siya magagawa. Thank you po sa mga nagreads, votes, comments sa story ni Caiden at Kira ❤️🙇‍♀️

Hindi ko na inilagay si Mattias dahil magkikita-kita po tayo sa season 2 ng Assassin Series, yun lang.. Thank you po ulit! ❤️❤️❤️

Special Chapter

A/N: Kay Kenjie ang special chapter na ’to.

Naglalakad kaming dalawa ni Xanth sa hallway habang pinag-uusapan ang engagement party ni Ryder.

Kung hindi ba naman kasi gago, pumasok kasi ’to sa isa sa mga bisita ni Rehliza. Kaya sa engagement ang bagsak ng gago.

“Kamusta naman ang bunso mong kapatid, kuya?” Tanong sa ’kin ni Xanth.

“Tigilan mo ako, Xanth. Wala kang makukuhang sagot sa ’kin.” Seryoso kong sagot.

“Nagtatanong lang naman. Bibigyan ko sana ng chocolate at flower ang bunso mong kapatid.” Sabi niya kaya masama ko siyang tinignan.

“Ipalunok ko ’yang flowers at chocolate mo makikita mo.” Banta ko sakanya kaya mahina siyang natawa.

Nakarating kami sa gate habang panay kwento sa ’kin si Xanth na ang cute daw ng kapatid ko. Malapit ko na siyang batukan dahil naiinis ako. Ayaw na ayaw ko kasing may lumalapit sa kapatid ko na ibang lalaki, kahit kaibigan ko pa ’yan.

Napatigil ako sa paghakbang ng may nakita ako sa kabilang kalsada. Napatigil din si Xanth sa paghakbang at agad akong inakbayan sa balikat.

“Masakit ba?” Tanong niya sa ’kin na halatang natutuwa sa nakikita.

Naikuyom ko ang kamao ko habang nakatingin sa dalawan taong malapit sa ’kin. Si Maki at si Trie.

Nahihirapan ako sa t’wing nakikita silang dalawa na masaya. Naging kaibigan namin ni Maki si Kassydy Austrielle Verzabal, nakilala namin ’to ng sinama kami ni papa para sa auction. Hanggang sa lumaki kami ni Maki ay naging malapit kami kay Trie.

Unti-unting nahuhulog ang loob ko sakanya, I admitted to myself that I really like Trie. I don’t want to confess my feelings to Trie because I don’t want to ruin our friendship.

Pero, putangina! Nagulat nalang ako ng ibalita ni Maki na sila na ni Trie. Hindi ako makapag react ng araw na ’yun lalo na’t nasa harap kami ng pagkainan at tuwang-tuwa si mama. Simula no’n lagi ko na silang hindi nakakasama. Kahit gusto kong kumain kasama si Trie, hindi ko na magagawa dahil boyfriend siya ng kapatid ko.

Iginagalang ko ang relasyon nila kaya kusa akong lumayo. Pero kahit ganun, masakit parin palang makita ang babaeng mahal ko na may kasamang iba at ang mas masakit pa no’n, alam kung masaya ang babaeng mahal ko sa kapatid ko. Lagi kong sinasabi na sana ako nalang ang kasama niya. Sana ako nalang ang ka holding hands niya at sana ako ang laging kausap niya.

Lumingon si Trie sa gawi namin ni Xanth at agad na kumaway sa ’kin habang naka ngiti, maging si Maki ay lumingon din sa gawi namin.

“Kenjie..” tawag sa ’kin ng kapatid ko.

Kumaway ako sakanilang dalawa saka sumenyas lang sa kapatid ko na agad niyang ikinatango.

Iniwas ko ang tingin ko sakanila saka inakbayan si Xanth na halatang nag-aalala sa ’kin. Alam niya kasing may gusto ako kay Trie, wala akong malilihim dito kay Xanth dahil may teynga ’to sa mga pader.

“Punta nalang tayo sa restaurant ni uncle Lucifier.” Sabi niya. Tumango nalang ako at nagpatianod kay Xanth.

May restaurant kasi malapit dito sa school na pag-aari ni uncle Lucifier.

Nilakad lang namin ’yun ni Xanth hanggang sa makarating kami sa restaurant. Nakita ko agad si Faye na mag-isa lang sa table habang may binabasang libro.

Pumasok kami ni Xanth sa restaurant at nakita namin sa dulo ang iba pa naming mga kaibigan. Tinapik ko lang ang balikat ni Xanth kaya nauna ’tong naglakad papunta sa table nila Koen, Ryder, Vince, Lufhier at ni North.

Naglakad ako sa table ni Faye na seryosong nagbabasa ng libro niya. May suot pa ’tong eye glass na sobrang kapal.

Umupo ako sa katapat niyang upuan saka kinatok ang table para makuha ang attensyon niya. Tumingin siya sa ’kin saka ’to nagsalita. “Wag ka magulo, Kenjie. Nag-aaral ako.” Seryoso niyang sabi saka ibinalik ang tingin sa libro niyang binabasa.

“Napag isipan mo na ba ang offer ko sa’yo?” Tanong ko sakanya.

“It’s a no! Bahala ka sa buhay mo, wag mo kong idamay.” Supladang sagot niya.

“Akala ko ba papayag ka? Pinaasa mo lang pala ako,” tampo kong sabi.

Inirapan naman niya ako saka binitawan ang hawak niyang libro saka masama akong tinignan. “Bakit hindi ka nalang maging masaya sa kapatid mo at sa bestfriend mo. Ampalaya ka ba?” She said in a sarcastic voice.

“Wala sa vocabulary ko ang sumuko, Faye. Kaya ko pang agawin si Trie sa kapatid ko. Pumayag ka lang sa gusto ko.” I said seriously.

“Wala naman akong mapapala dyan sa hinihiling mo. Kaya bakit kita tutulongan?” Tanong niya saka pinulot ulit ang libro.

“Humiling ka sa ’kin. Kahit ano. Basta pumayag ka lang sa hinihingi kong tulong sa’yo.” I said.

“Bakit naman kasi ako ang napiling mong mag panggap na girlfriend mo at pag selosin si Trie. Marami namang babae dyan na mas maganda sa ’kin. Kaya bakit ako?” Seryoso niyang tanong.

“Dahil alam kung hindi ako magkakagusto sa’yo.” Deritso kong sagot. “Wala namang nakaka attract sa’yo kaya malabong maiinlove ako habang nag papanggap tayo na mag girlfriend and boyfriend.” Dagdag kong sabi kaya pinukol niya ako ng masamang tingin.

“Wow ha! Ikaw na nga humihingi ng tulong, ikaw pa may ganang manlait. Sampalin kaya kita nitong libro ha!” Galit niyang sabi.

“Nag-aaway na naman kayong dalawa. Baka magkatuluyan kayo nyan,” biglang sulpot ni Evreux sa likod ko.

“Parang aso’t pusa ang dalawang ’yan eh,” sabat naman ni Vince na nakalapit na pala sa table namin ni Faye.

“Mukang may mababarin na si uncle Nuroi pag nagkataon.” Pang-aasar ni Xanth samin.

“Pwede ba! Tumahik kayo at nag-aaral ako.” Inis na sabi ni Faye sa mga kaibigan namin.

“Hoy hindi kaya ’to libra—

“Wag mo kong ma hoy-hoy North ha! Mas matanda ako sa’yo.” Pagpuputol ni Faye sa sasabihin ni North.

“Hoy ate hindi ’to library,” saad ni North kaya mahina akong natawa.

Tumayo ako sa kinauupuan ko dahil baka tuksuhin na naman ako ng mga gago. Ayaw kong inaasar kami ni Faye dahil wala naman akong gusto sakanya. Tanging kapatid lang ang turing ko sakanya at si Trie lang ang gusto ko.

Lumapit ako kay Evreux saka ko siya inakbayan sa balikat. “Kailan ka pa dumating?” Tanong ko sakanya.

“Kanina lang.” Tipid niyang sagot saka ngumiti sa ’kin. “Kayo na ba ni ate Faye ha?” Tanong niya kaya napangiwi ako.

“Tumigil ka nga dyan, Evre! Hindi ako magkakagusto sa lalaking ’yan no!” Supladang sabi ni Faye.

“Mas lalo na ako.” Sagot ko kaya nagtawanan ang mga kaibigan ko.

“Kunwari pa ang dalawang ’yan. Tignan mo s susunod na araw.. magugulat nalang tayo, sila na pala.” Pang-aasar ni Lufhier.

May pumasok sa isipan kong idea kaya napangiti ako. “Guys..” tawag ko sa attensyon nila kaya natigil ang tawanan nila.

Lumapit ako kay Faye at inilagay ang isa kong braso sa balikat niya. “Aamin na kami,” saad ko kaya nanlaki ang mga mata ng mag kaibigan ko. Siniko naman ako ni Faye sa tagiliran saka ’to nagsalita. “Anong aaminin mong ungas ka!” Galit niyang sabi sa ’kin.

Hindi ko nalang siya pinansin hababg nakatitig parin ako sa mga kaibigan ko. “Kami na ni Faye. Sinagot niya ako two weeks ago.” Nakangiti kong sabi kaya nabilaukan si Xanth sa iniinom niyang kape.

“Prank ba yan?” Tanong sa ’kin ni Ryder.

Umiling ako saka ngumiti ulit. “It’s true. Kaya kami nag-aaway dahil nagseselos ang teddy bear ko.” Sabi ko saka humarap kay Faye at pinisil ang matabang pisngi niya.

“Aray naman! Ginawa mo namang monay ang pisngi ko,” reklamo sa ’kin ni Faye habang masamang nakatingin sa ’kin.

“Kayo na pala. Ayaw niyo lang umamin ha!” Saad ni Koen.

“Sinong sila na?” Natigilan kaming lahat ng marinig namin ang boses ni Maki. Lumingon ako sa gawi niya at nakitang kasama niya si Trie. Bumaba ang tingin ko sa magkahawak nilang kamay at agad na iniiwas ang tingin ko.

“Yung kapatid mo. Biruin mo.. sila na pala ni Faye.” Sabi ni Lufhier kay Maki.

“Talaga?” Gulat na tanong ni Maki na halatang hindi makapaniwala sa nalaman. Alam kong napapansin niya ang paglayo ko sakanya. Hindi din ako sumasabay sa t’wing nakikita ko siyang nauuna sa hapagkainan kasama sila papa at mama. Hindi ko kasi matanggap na siya pa ang magiging karibal ko sa babaeng gusto ko.

Tumingin ako sa mukha ni Trie na halata ding nagulat sa sinabi ni Lufhier. Iniisp ko na, sana kahit kunti makaramdam siya ng selos.

Hinila ko nalang si Faye na agad pinulot ang bag at libro niya saka kami lumabas ng restaurant.

“Ano ba, Kenjie. Bitawan mo nga ako. Kapag bumagsak ako sa exam, sasakalin talaga kita.” Pananakot niya sa ’kin.

Hindi ko siya pinakinggan at agad naghanap ng lugar na walang tao. Naglakad ako papunta sa hindi kalayuang parke habang hila-hila ko parin si Faye.

Binitawan ko lang ang kamay niya ng makarating kami sa tahimik na lugar ng parke. Tumingin ako sakanya kaya nakita ko ang nakasamingot niyang mukha.

“Bawiin mo sinabi mo kanina. Isusumbong talaga kita kay daddy.” Pananakot niya sa ’kin.

“I have a deal for you Faye Nisha.” Pag-iiba ko sa usapan.

“What is it? Siguraduhin mong matutuwa ako sa deal na yan.” Suplada niyang sabi.

“Hindi ba.. crush mo si Arzhel?” Tanong ko kaya biglang kumislap ang kanyang mga mata na halatang tuwang-tuwa.

“Oo,” sagot niya na kinikilig pa. “Bakit?” Tanong niya.

“Kaibigan ko ’yun. Pwede kitang ilakad sakanya. Pero kailangan.. pumayag ka muna sa deal natin.” I said. Napabuga naman ’to ng hininga saka napakamot sa tungki ng ilong niya.

“Three months, Faye. Kailangan nating magpanggap na magkarelasyon tayo. Kailangan ko lang makuha ang attensyon ni Trie. Deal?” Tanong ko saka inilahad ang kamay ko sa harap niya.

Napabuntong hininga naman ’to saka tinanggap ang nakalahad kong kamay. “Deal. Wag kang magkakagusto sa ’kin ha! Si Arzhel lang ang gusto ko at gusto kong mapangasawa,” kinikilig niyang sabi.

“Wag kang mag-alala.. hindi kita type.” Seryoso kong sabi kaya inirapan niya ako.

“Bukas.. magsisimula na tayong magpapanggap. Kailangan sweet tayo sa harap ni Trie. Naiintindihan mo ba, Faye?” Tanong ko sakanya.

“Paano ba maging sweet? Pakainin nalang kaya kita ng asukal.” Naka ngiwi niyang sabi kaya pinandilatan ko siya ng mga mata ko.

“Ako ng bahala do’n. Isipin mo nalang na nag o-ojt ka sa ’kin. Para pagkatapos ng three months marunong ka ng lumambing kay Arzhel.” Saad ko. Tumango-tango naman siya sa harap ko. “Matalino ka din pala minsan,” sabi niya saka tumawa.

Hindi nalang ako sumagot. Kailangan ko ’tong gawin para makuha ko ang attensyon ni Trie. Kung sinabi ko lang siguro ang nararamdaman ko sakanya, siguro ako na ang ka holding hands niya ngayon. Kailangan ko siyang maagaw kay Maki, kahit kapalit pa no’n ay masira ang pagkakaibigan namin.

A/N: Natapos ko nadin ang story ni Caiden huhu pinagpuyatan ko to kaninang madaling araw tapos nakatulog pala ako habang hawak cp ko hahaha 😂🤣

Shout out kay Fedilisa

, ingat

ka po palagi

. ❤️😘

Makakapag focus na ako kay Tiyo Caleb niyo Hahahaha 😂🤣

Malapit ko naring simulan si papa Eros baka sa susunod na araw.

Thank you po sa mga nagbabasa sa story ni Caiden at Kira. Thank you din sa maliligaw sa story ko. Pag pasensyahan niyo na ang gawa ko 🥺😩

Sa mga gusto akong iadd sa fb search niyo lang ako ang Azazzin Nation (kung gusto lang naman hahaha 😂 ) meron din akong fb group naka post po do’n kung gusto niyong sumali. Thank you! ❤️

Good Morning!

End: June 21, 2023

-XXRIEGOZZXX-