Disclaimer

This is work of fiction. Names, characters, businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in fictitious manner. Ang resemblance to actual persons, living or dead or actual events is purely coincidental.

No part of this may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronics or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without written permission from the Author.

This story contains incorrect typos/ spelling/ grammar. I’m not a professional writer so please bear with me. Thank you!

WARNING ⚠️

THIS STORY CONTAINS STRONG CONTENT , R-18, NOT SUITABLE FOR BELOW 🔞 YEARS OLD.

Read at your own risk!

Wattpad cover by: Hara Dayani Facebook Account: Cruz Wp

Copyright ©️ 2023 by XXRIEGOZZXX. All right reserved.

Prologue

Magkasama kami ni Helena habang sinusugod ang kuta ng mga kaibigan ko sa Russia. This is general Edmund’s order to us kaya kailangan namin siyang sundin.

He instructed me to capture my friends and bring them all to the quarters. I have to follow his order to prove my loyalty.

I have companions to attack the fortress of my friends. I have to this because of the mission Ruwi gave to me. Tanging nasa isip ko nalang ay sana makalabas agad ang mga kaibigan ko. Kahit labag sa kalooban ko, kailan kong sumunod sa boss ko. Siya lang naman ang susundin ko wala ng iba. At yun ay si Ruwi. She is my only boss.

Nasa labas kami ng bahay at pinapalibutan namin ang paligid. Nakamasid lang kami at pinapakiramdaman ang nasa loob. Alam kong alam ng mga kaibigan ko na may aatake sakanila lalo na’t buong bahay namin ay may cctv.

I turned to Helena when I felt her tap one of my shoulders. “Let’s go. Let’s kill your ex-friends.” She said while smiling at me.

Tumango ako sabay kasa ng baril na hawak ko. I really hope Ruwi comes to save our friends. Malaki ang tiwala ko sakanya kaya alam kung hindi niya ako bibiguin.

I was the first to enter the gate. Sumunod naman sila sa likuran ko at walang ingay ang bawat hakbang na ginagawa namin. Pagdating namin sa harap ng elevator aya agad kong itinapat ang daliri ko. Tanging myembro lang ng crimson blade ang pwedeng pumasok dahil may scanner. Kapag hindi naka rehistro ay agad na may lalabas na malalaking baril sa itaas ng pader.

Bumukas ang pintuan ng elevator kaya agad kaming pumasok sa loob kasama ang mga tauhan ni General Edmund. Nakasunod din si Helena na naging kaibigan ko.

Habang hinihintay na bumukas ang pinto ng elevator ay narinig kong sabay-sabay na nagkasa ng baril ang mga tauhan ni General. Inihanda ko narin ang hawak kong baril at ang acting skills ko para mamaya. Kailangan hindi ako pumalpak.

Naka suot kaming lahat ng hoodie jacket at itim na maskara. Kaya kampante akong hindi makikilala ng mga kaibigan ko.

Bumukas ang pintuan ng elevator kaya agad kaming lumabas at tinungo ang sala. Tahimik ito at parang naka abang ang mga kaibigan ko. Nice!

Agad kaming napalingon sa pintuan ng field ng may nag paputok ng baril. Tinamaan ang kasama ko na agad bumagsak sa sahig. Napangiti ako sa likod ng aking maskara. Bulls eye!

Agad kong nakita si Lucifier na nakikipagpalitan ng baril samin. Tumakbo ako sa gilid para hindi matamaan ng bala. Putangina! magaling pa naman si Lucifier tumarget sa dibdib at talagang itatapat niya ang balang pinapakawalan niya kung saan ang puso.

Hinila ko si Helena at itinago sa likod ko. Itinaas ko ang hawak kong baril at nakipagpalitan ng putok kay Lucifier. Hindi ko siya pinapatamaan at tanging sa sahig lang ako nagpapakawala ng bala.

Fuck it! Marami pa kami sa labas. Kailangan niyo ng tumakas. Nasabi ko nalang sa isip ko habang binibigyan ng warning ang gagong si Lucifier.

Gusto kung sabihin yun kay Lucifier ngunit hindi ko magawa.

Lumabas ako sa pinagtataguan namin ni Helena at pinaulanan ng bala si Lucifier para umatras ito at umalis na sa lugar. Matigas pa naman ang ulo ng gagong ’to.

Nagsidatingan narin ang mga kasamahan ko at walang habas nilang pinapaulanan ng bala si Lucifier.

Napamura ako ng wala sa oras nang biglang lumabas sila Caiden at Eros na nakikipagpalitan narin ng putok ng baril. Damn it!

Tinutulongan nila si Lucifier at nakikipagpalitan parin mg putok ng baril.

Mas lalong dumami ang mga tauhan ni Edmund kaya umatras sila Lucifier kasama ang mga kaibigan namin. Hindi ko sana sila susundan ngunit tinapik ako ni Helena sa balikat at sinabihan na kailangan sundan.

Palabas na ang mga kaibigan ko ng mahabol namin sila. Agad kung binaril si Kier at tumama ito sa tyan niya.

“Tumakas na kayo!” Sigaw ni Caiden sa mga kaibigan namin.

Tumakas ang iba at naiwan si Caiden. Agad niya akong inatake ngunit hindi ako nagpapatalo. Kung sa hand to hand combat lang ang pag-uusapan ay mas lamang ako kay Caiden.

Sinuntok ko siya sa mukha ngunit sinipa naman niya ako sa tyan.

Sinasalag ko ang mga suntok niya hanggang sa nahuli ko ang kamao niya at agad ko siyang binawian ng suntok.

Halos walang nagpapatalo samin dalawa. Nagulat ako sa mabilis na kilos ni Caiden na agad umikot sa likod ko at sinakal ako sa leeg.

Mas lalo pa akong nagulat ng matanggal niya ang suot kong maskara.

He stopped attacking me and his eyes widened as he looked at me. He was still holding the mask I was wearing earlier. It was obvious from his face that he couldn’t believe what he was seeing.

“R-Raizen..” sambit niya sa aking pangalan.

Hindi ako nakasagot ng paputukan ng mga kasama ko si Caiden. Agad niyang binitiwan ang maskarang hawak niya at tumakbo patungo sa hallway kung saan dumaan ang mga kasamahan namin kanina.

I immediately picked up the mask that Caiden dropped on the floor and put it on. Sinundan ko kung saan tumakbo si Caiden kaya sumunod din ang ibang mga tauhan ni General sa ’kin.

Sinundan namin sila sa exit point ng bahay na ito. Bumungad samin ang maliit na eskinita at kitang-kita ko ang mga kasamahan ko habang inaalalayan si Kier. Papalapit palang kami ni Helena nang mag si datingan ang iba pang mga tauhan ni general Edmund at pinalibutan ang mga kaibigan ko.

Damn it! Puro mura ang nasa isip ko ng inambahan na sila ng baril.

“Mukhang mahuhuli na natin sila.” Naka ngiting sabi ni Helena sa tabi ko.

“Sigurado akong matutuwa si General sa’yo, Raizen. Good job!” She said again while patting my shoulder.

Pilit akong nag-iisip kung anong gagawin ko para matulungan ko ang mga kaibigan ko. Naglalakad kami patungo sakanila nang may narinig akong sasakyan. Sa sobrang bilis nang pagpapatakbo nito ay umuusok pa ang likod ng sasakyan.

Napahinto kami ni Helena at agad nagtago sa pader. Sumilip ako at nakitang bumukas ang pintuan ng driver seat at nagpakawala ng bala sa mga tauhan ni General.

I smiled. Alam kung si Ruwi yun. Sakto lang ang dating niya.

Agad bumukas ang pintuan ng passenger seat na parang kinakausap ni Ruwi ang mga kaibigan namin.

Nakita kong mabilis na pumasok sa loob ng sasakyan ang mga kaibigan ko kaya napangiti ako sa likod ng maskara.

“Tatakas sila!” Sabi ni Helena at akmang susugod sana nang mabilis ko siyang pinigilan at hinila.

“Don’t! Hindi mo kakayanin si Ruwi.” I said seriously. Baka kasi hindi pa siya naka porma ay binaril na siya ni Ruwi. Matinik pa naman yun.

Ayaw ko namang mapahamak si Helena. Simula nang mag panggap ako ay na palapit narin naman ako sakanya. Siya lang kasi ang unang-una nakipag usap sa ’kin n’ong bago akong salta sa grupo nila.

Lagi ko din siya kasama kahit saang misyon ako ipadala ni Edmund. Nasanay na ako na palaging nasa tabi ko siya. Kaya kapag hindi ko siya nakikita ay hinahanap-hanap ko si Helena.

Hindi ko mapangalanan ang nararamdaman ko dahil bago lang ’to sa ’kin. Wala naman akong ginawa kundi pumatay ng tao dahil yun ang trabaho namin. Basta ang alam ko lang ay masaya ako kapag nakikita ko si Helena o kaya’y kapag kausap ko siya. Minsan nakakalimutan ko na may mission pala akong dapat gawin sa t’wing kami ang magkasama.

Gusto ko siyang yaya-in na sumama nalang sa ’kin at mag bagong buhay kasama ako. Natatakot ako na baka mapahamak siya, lalo na’t siya ang unang pinapapunta kapag may mission.

Naging malapit kaming dalawa hanggang sa tumatagal ay nag-iiba na ang nararamdaman ko para sakanya.

Nalaman ko din na isa siyang pilipina. Kinuha siyang maid ni General Edmund, ngunit pagdating niya sa Russia ay sinanay daw siya humawak ng baril at makipag laban.

Umuwi kami sa kampo nang makatakas ang mga kaibigan ko. Bagsak ang balikat namin habang nakaharap sa galit na galit na si General Edmund. Galit na galit ito ng malaman niyang madaming nalagas sa mga tauhan niya. Sumisigaw siya sa galit habang nanlilisik ang mga matang nakatingin kay Helena.

“Sorry po, sir. May tumulong kasi sakanila kaya nakatakas ang mga ito.” Sabi ni Helena habang naka yukod.

Agad na lumapit si General kay Helena kaya naging alerto ako at baka may gawin ’to sa babae.

“Ang dami ninyo, kahit isa, wala man lang nakapagpatumba kay Ruwi!” He shouted angrily at Helena.

Hinablot niya ang braso ni Helena at pinisil yun nang sobrang higpit. Napasigaw naman si Helena habang iniinda ang ginagawa ng hayop na general na ’to.

Naikuyom ko ang kamao ko at gustong-gusto ko ng tulungan si Helena. Ngunit hindi ko magawa dahil masisira ang plano namin ni Ruwi. Hindi ko siya pwedeng biguin.

“Wala kang kwenta!!” Sigaw ni General kay Helena.

Hindi ko nasundan ang ginawa ni General. Nagulat nalang ako nang bumulagta si Helena sa sahig habang nangingisay at umagos ang dugo nito sa leeg.

Fuck!

Napaluhod ako at agad dinaluhan si Helena. No!

Tinapik ko ang mukha niya at pilit na ginigising ’to. “Helena! Helena!” Tawag ko sa pangalan niya habang niyuyog-yog ang kanyang katawan upang magising ’to.

“She deserve that!” Sigaw ni General.

Naikuyom ko ang kamao ko at gustong-gusto ko na siyang sugurin. Gustong-gusto ko siyang patayin. How dare him!

Pinatay niya ang babaeng minamahal ko ng palihim. Hindi ko namalayang umagos ang luha ko sa aking pisngi habang nakatitig sa walang buhay na si Helena. Hindi ko inaasahan na sa isang iglap lang ay mawawala ’to. Hindi ko man lang nasabi sakanya ang nararamdaman ko.

Ang dami kong pinagsihan habang pinagmamasdan ang mukha niya. Bakit? Bakit kung kailan ako naging masaya kasama si Helena saka naman siya mawawala. Gusto ko siyang tulungan na makawala sa demonyong General na ’to pero bakit.. bakit nangyari ’to sakanya. Magbabayad sa ’kin ang matandang ’to.

Tumayo ako mula sa pagkakaluhod ko sa sahig saka ako humarap sa gawi ni General. Akmang susugod ako sakanya nang maalala ko ang pinag-usapan namin ni Ruwi.

Ipinikit ko ang aking mga mata saka yumuko at pilit na pinapakalma ang aking sarili. Ayaw kong sirain ang plano namin ngunit gusto ko namang ipaghiganti ang pagkamatay ni Helena. Hindi ko alam kung anong gagawin ko sa putanginang general na ’to.

A/N: Start ko ng ayusin ang story ni Raizen guys! Kaya ko siya inunpub kanina. July 20, 2023 (edit)

Chapter 1

NAGISING AKO dahil sa ingay ng kapitbahay namin. Agad akong tumayo sa higaan para maligo na. Araw ng linggo ngayon kaya wala akong pasok sa school.

I’m a second year college student at kapag wala akong pasok ay nag pa-part time ako kahit saan.

Katulad ngayon, may nag alok sa ’kin ng trabaho. Mag da-day off kasi ang isang kasama niya sa store kaya agad niya akong tinawagan kagabi. Sayang din yun pandagdag ko narin yun ng baon sa school.

Mag-isa lang ako dito sa Manila. Yung parents ko naman ay nasa probinsya. Ayaw ko namang iasa sakanila ang baon ko at gastusin sa school projects, lalo na’t hirap din ang buhay namin sa probinsya.

Isang magsasaka ang ama ko habang ang aking ina naman ay isang katulong na ninilbihan sa isang mayamang pamilya do’n samin.

Kaya sa tulong nila ay nakapag aral ako sa isang university dito sa Manila. Sagot nila tuition fee ko. Yun nga lang pamilya ko ang bahala sa allowance at sa upa nang tinutuluyan ko.

Kaya kapag wala akong pasok sa school ay naghahanap ako ng part time job.

Nagbihis lang ako ng simpleng damit, yun lang din naman ang meron ako. Tinali ko ang mahaba kong buhok saka ipinusod ’to. Naglagay na din ako ng light make up at liptint nang mag mukha naman akong tao.

Nang matapos ako ay inayos ko muna ang dadalhin kong bag. Kumuha narin ako ng biscuit para hindi ako makabili ng meryenda do’n sa mall. Ang mamahal pa naman ng mga pagkain do’n. Kaya mag babaon nalang ako ng biscuit at tsaka tubig.

Nang matapos ako ay agad akong lumabas sa kwarto. Isang dorm kasi itong inuupahan ko kaya madami akong nakakasalubong na mga studyante din na katulad ko.

Agad akong naglakad palabas ng apartment nang makita ko ang kaibigan kong si Alliyah.

“Ohh.. saan punta mo Wynter?” Tanong niya sa ’kin. Kasama ko din kasi siya sa dorm. Mag ka-klase din kami dahil parehong bsba ang kinuha naming courso.

Siya ang una kung nakilala sa classroom namin. Nalaman ko din na pinapa-aral din pala siya dito sa Manila ng kanyang pamilya kaya siya lang din mag-isa. Kasama ko din siya sa kwarto, dahil double deck naman ang higaan namin.

Mukhang may binili siguro siya sa labas kaya maaga siyang nagising.

“May part time ako ngayon.” Sagot ko sakanya habang inaayos ang bag ko.

“Ganun ba! Bakit hindi mo sinabi sa ’kin para makasama naman ako.” Sabi niya.

Inirapan ko naman siya. “Biglaan nga kasi. Tumawag lang si ate Flora na kailangan daw niya ng reliever.” Sagot ko sakanya habang nagkakamot sa likod ng ulo ko.

“Oh.. siya, umalis ka na at baka malate ka pa sa part time mo. Kita nalang tayo mamaya. Ingat ka.” Nakangiti niyang sabi.

Ngumiti ako sakanya saka ako tumango. Naglakad na ulit ako hanggang sa makalabas ako sa kinakalawang na gate dito sa dorm namin.

Naglalakad ako sa gilid ng kalsada at wala akong balak sumakay ng trycle dahil sayang din ang pamasahe. Bibilisan ko nalang ang paglalakad para makarating ako sa highway nang maka sakay ako ng jeep.

Pawis na pawis ako nang makarating ako sa highway. Papasok palang ako pero ang haggard ko na. Naghihintay ako na may dumaan na jeep papuntang mall kung saan ako mag pa-part time.

Five minutes lang ako naghintay ng may huminto ng jeep. Sumakay agad ako saka inabot ang pamasahe ko kay manong.

Buti nalang hindi traffic dahil linggo ngayon kaya mabilis akong nakarating sa mall. Kaso, hindi pa nagbubukas ang mall, kaya umupo nalang muna ako sa gilid.

Kinuha ko ang baon kong biscuit dahil hindi pa ako kumakain. May isa pa naman akong biscuit na dala.

Nang bumukas na ang mall ay agad ako tumayo. Dumating naman si ate Flora kaya agad akong lumapit sakanya. “Ang aga mo ahh!” Sabi sa ’kin ni ate Flora.

Ngumiti naman ako pabalik.“ Ayaw ko po malate ate.“ Sagot ko.

“Halika, buksan natin yung store.” Pag-aaya sa ’kin ni ate Flora.

Kinuha niya ang susi sa bag niya para buksan ang pinto ng store. Mga damit kasi ang binebenta nila dito kaya hindi ako mahihirapan.

Pumasok agad ako nang mabuksan ni ate ang pinto saka ko inilapag ang bag ko. Tumulong ako sa pag-aayos ng damit at pinupunasan ko narin ang malaking salamin. Pinalitan ko din ng suot ang mannequin.

Nang matapos ako ay agad ako tumayo sa labas para mag tawag ng customer. Si ate Flora naman ay natapos na din sa pag wawalis.

Agad akong napaderitso ng tayo saka ngumiti nang may lumapit na customer. “Good morning po. Pili ka lang po Ma’am.” Bati ko sa babaeng customer.

Hindi ko siya sinundan dahil ayaw ko siyang makaramdam na pagka asiwa. Inisip ko kasi na baka ayaw ng mga customer na laging sinundan sila.

Naka masid lang ako sakanya at naghihintay kung makakapili siya ng gusto niyang damit. Hanggang sa nakapili siya at inabot niya ito sa ’kin.

Agad akong lumapit sa counter dahil nandon si ate Flora sa kaha. Inabot ko sakanya ang pinili ng customer at pinalapit ang babaeng customer sa counter.

“Thank you po, Ma’am. Balik ka po ulit.” Nakangiti kong sabi sa customer nang dumaan ’to sa harap ko para lumabas ng store.

Lumabas ako para mag tawag ulit ng customer. Ayaw kong magtamad-tamad para kunin nila ulit ako kapag mag nag day off ulit sakanila.

Hanggang umabot ng alas 6 ay ganon lang ang ginagawa ko. Natawa pa ako kay ate Flora kanina, nang makita niya ang baon ko ay biscuit. Hindi ba daw ako nag baon ng kanin.

Kaya ayon, binilhan niya ako ng pagkain. Nahihiya pa akong tanggapin ’yon ngunit wala na akong nagawa. Ayaw ko kasing bumili ng pagkain lalo na’t kailangan ko mag tipid. Ang dami ko pa naman naming school project.

Pina-out ako ng maaga ni ate Flora, 7pm palang ay pinapaayos na niya ako. Hanggang 10pm pa kasi siya magsisirado dito sa store. Iniisip kasi niya ako dahil may pasok pa ako bukas.

Binigay niya sa ’kin ang sahod ko kaya nagpasalamat ako kay ate Flora at nag paalam na uuwi na ako.

Buti nalang talaga nag part time ako ngayon. May pang bayad na ako sa mga xerox namin bukas.

Naglalakad ako habang hinahanap ang exit sa mall. Napadaan pa ako kanina sa food stall kaya kumalam ang sikmura ko ng makita ko yun. Pumikit nalang ako sabay singhot sa mabangong pagkain.

Agad ako naglakad palabas para hindi ako makabili ng pagkain. Sayang din yung pera.

Nang makalabas ako ay agad ako tinungo ang sakayan ng jeep. Buti nalang nasa malapit lang ang terminal ng jeep dito sa mall, hindi ko na kailangan pang maglakad ng malayo.

Sumakay ako sa jeep dahil malapit ng mapuno ’to. Buti nalang talaga may dalawa pang bakante.

Umandar na ang sinasakyan kong jeep kaya inabot ko ang bayad ko sa unahan at sinabi kung saan ako ibababa.

Ngunit sa kasamang palad ay nasiraan si manong jeep. Kunti nalang kaming pasahero tapos malayo pa ako sa dorm. Kainis talaga. Ang malas.

No choice ako kundi bumaba ng jeep. Kasama ko din ang ibang kasakayan ko. Nag-aabang kami ulit ng jeep ngunit punuan lahat ng dumadaan.

Napabuga ako ng hininga habang nagkakamot sa ulo ko. “Maglalakad nalang ako.” Sabi ko.

Nag simula na akong maglakad dahil baka abutin pa ako umaga kakaabang ng jeep. Bahala na si brownie. Kaysa naman maghintay ako, eh puro punoan. Kung minamalas ka nga naman.

Medyo kinabahan ako ng malapit ako sa madilim na parte ng kalsada. Wala pa masyadong dumadaan na sasakyan at ang tahimik. Kainis.

Kahit naiihi na ako sa takot ay pinagpatuloy ko parin ang paglalakad. Nagdarasal nalang talaga ako na sana ay walang sumulpot na multo sa unahan ko. Kapag talaga may sumulpot hindi ko alam anong gagawin ko. Baka mahimatay pa ako.

Napahinto ako sa paghakbang nang may nakita akong tatlong lalaki na naka tayo sa unahan. Hindi ko masyadong maaninag dahil medyo madilim kung saan sila nakaupo.

Bumilis ang tibok ng puso ko at kung ano-ano ang pumapasok sa isipan ko. Lumingon ako sa likod ko kung may kasabayan akong maglakad, ngunit wala. Lagot ako!

Sana pala multo nalang nag pakita sa ’kin hindi mga lalaki. Pano kung may gawin silang masama sa ’kin.

Mas lalo lang ako kinabahan ng maglakad sila palapit sa ’kin. “Hi, miss! Nag-iisa ka lang ba?” Tanong sa ’kin ng isang lalaki.

“Ahh.. hindi, may kasama ako.” Sagot ko kahit kinakabahan ako. Hindi ko pinapahalata na natatakot ako sakanila.

“Saan? Wala naman eh.” Sabi ng lalaki habang tumitingin sa likod ko.

“Ahm.. meron, hindi niyo lang siya nakikita.” Lakas loob kong sabi.

Mahina namang tumawa ang isang lalaki. Halata sa mukha niya na parang lasing ito. Dios ko po! Tulong!

“Halika, sama ka samin.” Aya sa ’kin ng lalaki at akmang hahawakan ako sa kamay.

Umilag ako sabay atras. “Naku.. wag na po. Hinihintay ko lang po kuya ko. Tumatae lang po dyan sa damuhan.” Sabi ko. Hindi ko na alam ang pinagsasabi ko sa sobrang takot ko.

“Wala naman.. halika na! Sigurado ako mag-eenjoy ka.” Nakangisi niyang sabi. Halos kinilabutan ako ng marinig ko yun. Idagdag mo pa ang mukha niya na natatakpan ang kaliwang mata niya sa buhok. Emo yarn??

Nakakainis. Bakit kasi ngayon pa na siraan ang sinasakyan kong jeep. Sana pala nag abang nalang ako ng masasakyan.

Napatili ako nang sabay akong hawakan ng dalawang lalaki sa magkabilang kamay ko. “Halika na kasi. Ang dami mo pang arte.” Sabi sa ’kin ng lalaki sabay hila.

“Ano ba! Bitawan niyo nga ako. Tulong!!!” Sigaw ko. Naiiyak na ako sa sobrang takot. Ayaw ko pang mamatay.

“Paliligayahin ka namin. Sigurado ako magugustuhan mo.” Sabi niya saka ngumisi na parang demoyo. Mukhang wala pa yatang hilamos ang lalaking ’to.

Naglakas loob akong sipain ang lalaki. Tinarget ko talaga ang ari niya. Napabitaw naman siya sa kamay ko kaya ang isa naman ang sinipa ko.

Agad ako tumakbo pabalik kung saan ako nang galing. Mas lalo kong binilisan ang takbo ko ng makita kong hinahabol nila ako.

“Waaaa.. tulong!!” Sigaw ko habang tumatakbo sa gitna ng kalsada.

“Patay ka samin kapag nahabol ka namin.” Sigaw sa ’kin ng lalaki.

Tumatakbo ako ng mabilis at hindi ko na iniinda ang sakit ng mga binti ko.

Lumingon ako sa likod habang tumatakbo parin. Hinahabol parin nila ako. Hindi ba nila ako titigilan.

Lumingon ulit ako sa likod ko at nakitang malapit na nila akong abutan.

“Ahh..” napa-upo ako sa kalsada nang may nabunggo ako. Ang sakit ng nuo ko dahil sa tigas no’n.

Naririnig ko ang mga yapak ng tatlong lalaki na malapit na sila sa ’kin.

Piste naman kasi ’tong poste. Bakit paharang-harang.

Nagtaas ako ng mukha ng mapagtanto ko na hindi pala poste ang na bunggo ko. Napaka tangakad nito na halos hindi ko makita ang mukha niya.

Tumayo ako para makita ang mukha ng taong nabangga ko.

Halos tumigil ang paghinga ko nang masilayan ko ang mukha niya. Isang gwapong lalaki ang nasa harap ko. Napakurap-kurap pa ako kung totoo ba talagang may lalaking ganito sa harap ko ngayon. Sheems.. pang model kasi ang hitsura niya. Idagdag pa ang katawan nito na parang batak na batak sa gym na halos bumakat ang mga muscle niya sa suot niyang black longsleeve.

Seryoso ang mukha niya habang nakatitig sa ’kin. May scar sa kanan niyang mata na mas lalong nakakadagdag ng sex appeal niya. Grabe. Patay na ba ako? Siya ba ang angel na susundo sa ’kin?

Baka kasi nahabol na pala ako ng tatlong lalaki at pinagsasaksak ako at hindi ko namalayan na kaluluwa na pala ako. Ngunit bakit nabundol ko siya. Ibig sabihin lang ba no’n ay buhay ako??

“Hela,” sabi niya sa baritonong boses. Sheems.. boses palang makalaglag panty na.

“Hoy! Lagot ka samin.”

Agad ako napalingon sa tatlong lalaki na humahabol sa ’kin. Hinihingal pa talaga ang mga ito.

Agad akong nag tago sa likod ni Mr. Hunk. “Tulongan mo po ako. May masama po silang balak sa ’kin.” Sumbong kong sabi kay kuya pogi.

Hindi ko man siya kilala ngunit alam kung hindi siya masamang tao.

Tumagilid naman ang mukha niya na parang sinisilip niya ako sa kanyang likuran.

“Hoy!! Wag kang makialam dito.” Sigaw ng isang lalaki. Nanlaki ang mga mata ko nang maglabas pa ito ng kutsilyo. Pati ang dalawa niyang kasama ay nag labas din ng kutsilyo.

Waaaa.. pano na??

“Kuyang pogi. Let’s runaway nalang po huhu..” sabi ko kay kuyang pogi. Mahina pa siyang natawa sa sinabi ko.

Nakatitig lang ako sa malapad niyang balikat na parang ang sarap yakapin. Big boy eh!

“Ayyy!!” napatili ako nang sumugod ang isang lalaki samin. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko si kuyang pogi na ekspertong hinawakan ang kamay ng lalaki na may hawak na kutsilyo saka binali ang kamay.

“Aghh!!!” Hiyaw ng lalaki dahil sa ginawa ni kuyang pogi. Buti nga sakanya.

Sumugod pa ang dalawang kasamahan niya ngunit hindi man lang gumalaw ang kuyang pogi na ito. Tanging kamay niya lang ang ginagamit niya pang salag sa mga kalaban. Hindi man lang umatras or gumeywang sa kinatatayuan niya.

“Wow.. ang galing!” Manghang sabi ko. Grabe, ang galing niya.

Halos napatumba niya ang tatlong lalaki at nakahandusay ang mga ’to sa gitna ng kalsada.

Lumabas ako sa likod niya at sumilip ako sa mga nakahandusay na mga lalaki.

“Kuyang pogi, buhay pa ba sila?” Tanong ko sabay turo sa tatlong bugok na wala ng malay.

Nakatitig lang sa ’kin ang lalaki, hindi ko tuloy magawang salubungin ang titig niya. Umiwas ako ng tingin dahil nakakatakot ang titig niya sa ’kin.

“Ahm.. maraming salamat po kuya sa pagligtas sa ’kin. Babuhh po!” Sabi ko sabay takbo palayo sakanya.

Parang mas nakakatakot pa kasi siya kaysa do’n sa tatlong lalaki. Ang pinagkaibahan lang ay napaka gawapo niya.

Sana makauwi ako ngayong gabi. Ang sakit na ng mga binti ko.

A/N: Ang lakas talaga ng loob ko. Hindi pa ako nakaka update kay Salem at kay Lucifier tapos dinagdag ko na si Raizen hahahah 😂😂😂

Chapter 2

NAKATULALA AKO habang nakikinig sa teacher namin. Lutang ang isip ko. Naglalakbay yun sa lalaking nagligtas sa ’kin two weeks ago.

Hindi ko parin makalimutan ang mukha niya hanggang ngayon. May isang beses pa na napanaginipan ko siya. Mas lalo pa akong na stress dahil sa panaginip ko. Masyado kasing malaswa. Umuungol ako habang nasa ilalim niya habang ang lalaking yun ay nasa ibabaw ko na umuulos.

Napatampal nalang ako sa nuo ko para mawala yun sa isip ko. Sa dami-dami ba naman kasing pwede ko mapanaginipan ay yun pa talaga.

Halos tatlong beses ko na napanaginipan ang malaswang yun. Hindi ko alam kung bakit.

Isa pa ’tong prof namin. Wala ako maintindihan sa pinag sasabi niya. Lagot talaga ako kapag nga pa quiz bigla si prof.

Halata din ang iba ko pang mga ka klase na hindi din nakikinig kay prof.

Hanggang sa natapos ang oras namin ay lutang parin ako. Hinila na nga ako ni Alliyah papunta sa canteen dahil para akong ewan.

Nakaupo lang ako at walang ganang bumili ng makaka-kain. Dagdag pa na wala na akong budget. Simula nang hinarangan ako nang tatlong lalaki two weeks ago ay hindi na ako nag pa-part time job.

Grabe ang takot ko n’ong gabing yun. Kaya hindi na ako umulit pa. Kaya heto, nag ti-tipid ako ng bonggang-bongga.

Kumakalam na nga ang tyan ko ngunit hindi ko nalang ito iniinda. Kinuha ko ang binaon kong tubig saka ininum ’to.

“Hindi ka ba kakain?” Tanong sa ’kin ni Alliyah ng makaupo siya sa tabi ko.

Umiling ako sabay tingin sa binili niyang pagkain. “Nagtitipid ako ehh.” Sagot ko saka ngumuso sa harap niya.

Inilagay ko nalang ang dalawa kong braso sa lamesa sabay yuko. Ang hirap maging mahirap, promise. Kahit kumakalam na ang tyan ko, pipilitin kong hindi kumain lalo na’t ang daming xerox namin ngayon.

Naramdaman ko na tinapik ako ni Alliyah kaya inangat ko ang mukha ko.

Naguguluhan akong tumingin sakanya habang inaabot niya ang kalahating sandwich sa ’kin. “Wag na! Hindi pa naman ako gutom kasi kumain ako sa kanina sa dorm.” Pagsisinungaling ko. Galing kasi si Alliyah sa Pangasinan kaya hindi kami nag sabay papunta ng school.

“Ikaw talagang babae ka. Hindi ka marunong mag sinungaling. Kunin mo na ’to!” Sabi niya sabay irap sa ’kin.

Kahit nahihiya man ay tinanggap ko ’yon. “Salamat.” Nakangiti kong sabi.

“Promise, kapag nakapag padala si nanay sa ’kin ililibre kita.” Sabi ko saka kumagat sa pagkain.

“Kahit wag na! Ano pa’t naging magkaibigan tayo. Sabi ko naman sa’yo dadamayan kita.” Sabi sa ’kin ni Alliyah.

Napangiti tuloy ako. Buti nalang talaga mabait ang naging kaibigan ko. Simula 1st year college kami na lagi ang magkasama.

Nang matapos kaming kumain ay agad kaming tumayo para pumunta sa next subject namin.

Pagkadating namin ay nandoon narin ang iba pa naming classmate. Pumasok kami ni Alliyah at nag hanap ng bakanteng upuan. Umupo kami at hinihintay na lang namin na dumating ang prof namin.

Nang dumating ito ay agad ’to nag discuss. Halos antokin ako habang nakikinig kay prof.

Nag-iisip ako na sana may mahanap akong part-time job na pwedeng hindi ako magabihan. Sobrang truma ko talaga sa nangyari. Tanging si Alliyah lang ang nakaka alam no’n. Hindi ko na sinabi sa mga magulang ko at baka mag-alala pa sila sa ’kin.

Natapos ang klase namin kaya agad akong lumabas ng room. Mag-isa akong uuwi dahil ang bruha kong kaibigan ay may date daw. Siya na may boyfriend. Kaya heto ako.. uuwing mag-isa.

Dahan-dahan lang ako naglalakad para naman hindi ako mapagod. Dahil medyo malayo-layo pa ang lalakarin ko pero keri namang lakarin.

May mga kasabay din naman akong mga estudyante kaya ayos lang maglakad ako.

Napadaan ako sa isang restaurant na maraming taong kumakain. Natawa pa ako sa pangalan ng restaurant. Hell Restaurant kasi ang pangalan.

Naglakad nalang ako ulit habang nakatingin sa mga dumadaang sasakyan sa kalsada.

Ilang minuto lang ay parang naramdaman ko na parang may naka sunod sa ’kin. Hindi ako lumingon at lalong humigpit ang hawak ko sa bag ko habang mabilis na naglakad. Baka naman kasi mga kasabayan ko lang na estudyante.

Hindi ko alam, simula ng mangyari yung insidenteng yun ay para na akong na pra-pranning sa paligid ko.

Nakahinga ako ng maluwag ng makita ko ang kanto na papasok sa dorm namin.  Mabilis akong naglakad nang may humawak sa kamay ko.

“Ayy kamote!” Sigaw ko sa sobrang gulat ko.

Agad ako lumingon sa likuran ko para sampalin ang humawak sa kamay ko. Ngunit, naiwan sa ere ang kamay ko nang makita ko kung sino ang nasa likod ko.

What the! Ito yung.. yung lalaking nagligtas sa ’kin.

Hindi ako naka kilos sa kinatatayuan ko. Nakatulala lang ako sakanya. Hindi ko maalis ang tingin ko kay kuyang pogi. Mas lalo pala itong gwapo kapag maliwanag. Moreno ang kulay ng balat niya na bumagay sa mukha niya.

Nakatitig lang ako sakanya habang ang mukha ko ay naka angat dahil matangad siya sa ’kin.

Napabalik lang ako sa hwesyo nang may biglang nag bosena samin. Mabilis naman akong hinila ni kuya pogi sa gilid ng kalsada.

Titig na titig siya sa ’kin na hindi ko malaman kung bakit. Naiilang naman akong tumingin sakanya. Hindi ko nga alam kung anong sasabihin ko. Mag Hi ba ako o hindi?

“H-Hi, kuyang pogi. Long time no see hehe.” Sabi ko habang nag kukunwaring tumatawa.

Bakit kaya siya nandito. Wala naman yata akong atraso sakanya. Tsaka, paano niya nalaman ang lugar na ’to. Halata kasi sa pananamit niya na mayaman siya. Kahit mahirap ako ay alam ko ang mga mamahaling damit dahil sa napapanood ko sa cellphone ko.

Sa suot palang niya na relo na white gold vintage daytona ay alam kung mayaman siya. Ang alam ko kasi ay 6.1 million dollar yun. Pwede ko na siyang holdapin kapag nagkataon.

“Ayy, holdap.” Sigaw ko nang magulat ako dahil bigla niyang hinaplos ang pisngi ko.

“Hela,” tawag niya sa ’kin.

Kumunot naman ang nuo ko. “Sorry, kuyang pogi. Pero hindi po Hela pangalan ko. Wynter po.” Sabi ko.

Kumunot din ang nuo niya. Napakamot nalang ako sa ilong ko.

“Wynter?” Ulit niya sa pangalan ko. Ang sarap pala pakinggan kapag binanggit niya pangalan ko. Bakit, kapag mga classmate ko ang tumawag sa pangalan ko ay parang mga ewan. Sa kanya kasi ang lalim ng boses.

“Raizen!”

Pareho kaming napalingon ni kuyang pogi ng may sumigaw na lalaki. Ang gwapo din ng lalaki, magkasingtangkad lang yata sila ni kuyang pogi. May tattoo siya sa kanang braso niya na hindi ko sure kung hanggang balikat ba dahil natatakluban ’yon ng polo tshirt niya.

“What the!” Sabi niya nang makalapit siya samin ni kuyang pogi.

Nakatitig pa ’to sa ’kin hanggang sa humalagpak ng tawa. “Hindi ko alam na mahilig ka pala sa bata, buddy.” Tumataw niyang sabi sabay tapik sa balikat ni kuyang pogi.

“Hi, I’m Caiden Dela Vega, and you are?” Pagpapakilala niya sabay lahad sa kanyang kanang kamay.

“I’m Wynter Aria Andrade po.” Pagpapakilala ko. Tinanggap ko pa ang kamay niya.

Nakangiti naman ang nag pakilala sa ’kin na si Caiden.

“So, ilang taon ka na Miss Wynter?” Tanong niya sa ’kin.

“I’m nineteen years old po.” Sagot ko naman agad.

“Oh..” yun lang sagot niya sabay tapik ulit sa balikat ni kuyang pogi na kanina pa nakatitig sa ’kin.

“Ahm.. alis na po ako.” Sabi ko sabay iwas ng tingin. Tumingin nalang ako kay kuya Caiden na nakangisi parin hanggang ngayon. Hindi ko alam kung bakit siya nakangisi. Habang ang isa naman ay napaka seryoso ng mukha. Halatang masungit si kuyang pogi. Hindi siguro ’to marunong ngumiti.

“Saan kaba uuwi para mahatid ka ni Raizen.” Sabi sa ’kin ni kuya Caiden. So, Raizen pala pangalan ni kuyang pogi. Bagay sakanya ha!

Umiling ako. “Naku! Malapit lang po ako. Dyan lang po ako sa dorm.” Sagot ko sabay turo kung saan ang dorm.

“Sige po, uuwi na po ako.” Pagpapa-alam ko sakanila. Mabilis pa ako naglakad dahil ramdam na ramdam ko parin ang titig ng lalaki sa ’kin.

Tatawid na sana ako sa kabilang kalsada ng may humawak sa siko ko. Napalingon agad ako ng makita ko si kuya Raizen.

“Ahm.. bakit po? May kailangan ka po ba sa ’kin?” Tanong ko sakanya.

“You look like her.” Sabi niya na hindi ko malaman ang ano ang pinagsasabi niya. Ano daw kamukha? Sino naman kaya.

“H-Hindi po kita maintindihan kuya.” Sabi ko sabay hila sa braso ko na hawak niya.

Hahawak pa sana siya sa ’kin nang pigilan siya ni kuya Caiden. “Bud, baka matakot sa’yo yung bata.” Pagpipigil niya kay kuya Raizen.

Kung maka bata naman ’to si kuya sa ’kin. Pero mukhang malayo nga agwat namin. Sa tansya ko ay nasa 29 or 30 na ang mga edad nila.

“Let her go.” Dagdag pa na sabi ni kuya Caiden.

Agad naman akong binitawan ni kuyang pogi kaya nagmamadali akong tumawid sa kabilang kalsada. Lumingon pa ulit ako kay kuya Raizen dahil nararamdaman ko parin ang mga titig niya.

Bakit kaya niya sinabi na kamukha ko yung tinutukoy niya. Wala naman akong kambal. Ate meron pero kambal wala. May asawa narin ang ate ko at nasa Sorsogon nakatira kasama ang pamilya niya.

Pumasok agad ako sa gate ng dorm namin ng makarating ako. Tinanaw po pa sa unahan kung nandoon parin sila kuya Raizen at kuya Caiden.

Bumilis ang tibok ng puso ko nang mag katitigan kami ni kuya Raizen. Mabilis ko iniwas ang tingin ko at dali-dali akong pumasok sa dorm.

Baka mapanaginipan ko na naman siya mamaya sa pag tulog ko. Ka asar! Ang pangit pa naman ng panaginip ko sakanya. Umuungol-ungol ba naman kasi.

Agad kong tinungo ang kwarto namin. Inilapag ko muna ang bag ko saka ko kinuha ang t’waly ko para maligo. Mamaya kasi madami na naman ang naka pila para gumamit ng banyo. Kaya uunahan ko na silang gumamit ng banyo.

Pumasok agad ako sa banyo at nagmamdaling hinubad lahat ng saplot ko. Nagbuhos agad ako ng tubig at nag kukuskos ng katawan nang sumagi sa isip ko ang mukha ni kuya Raizen. Hindi ko alam pero nakikita ko sa mga mata niya ang kalungkutan. Para itong may hinahanap na matagal na niyang hindi nakikita.

Dalawang beses niya na akong tinawag na Hela, una n’ong niligtas niya ako nang gabing yun, pangalawa naman yung kanina.

Mabilis ko tinapos ang pagligo ko nang may kumatok sa labas ng pinto ng banyo. May gagamit din yata.

Sinuot ko ang damit na dala-dala ko dito sa banyo saka ko pinulot ang lagayan ng sabon ko at lumabas ng banyo. Nakita ko agad ang naka busangot na mukha ng babae. “Ang tagal!” Sabi pa niya sabay irap sa ’kin.

Hindi ko nalang siya pinansin at nagsimula akong naglakad pabalik sa kwarto namin. Ito ang mahirap kapag common ang banyo. Kailangan mauna kang maligo sa umaga kundi mala-late ka pag papasok sa school. Lugi ako dahil puro maaga ang schedule ko kaya lagi akong maagang bumabangon. Madaling araw palang ay nakaligo na ako.

Pag pasok ko sa kwarto ko ay agad kong kinuha ang skyflakes ko. Mabuti ng ito ang kainin ko, pampatibay din ’to ng loob.

Kumakain ako habang nag babasa sa notes ko. Sabi kasi ng isa kong prof na mag bibigay daw siya ng quiz samin.

Nang napagod na mga mata ko ay isinara ko na ang notebook ko. Sakto namang pumasok ng kwarto si Alliyah. May ngiti ’to sa labi at parang tangang naka tingin sa itaas na parang nag-iimagine.

“Hoy, lukaret!! Anong nangyari sa’yo?” Tanong ko para maputol ang pag iimagine niya.

Kinikilig naman siyang tumingin sa ’kin. “Ayy dai, grabe. Ang sweet ni Jomar sa ’kin. Nakaka kilig.” Sabi niya sabay tili pa.

“Sess.. sa simula lang yan.” Sabi ko sabay kuha ng lagayan ko sa tubig.

“Napaka bitter mo, wala ka namang jowa.” Sabi ni Alliyah sa ’kin sabay irap.

Napa-iling nalang ako dahil hindi parin siya tumitigil sa pag tili. Muntanga!

Hinayaan ko nalang siya mag day dream sa jowa niya. Nahiga nalang ako sa higaan saka ipinikit ang mga mata ko. Tanging dasal ko lang ay hindi ko mapanaginipan si kuya Raizen na sobrang sarap ang katawan.

A/N: Please, support po sa story ni Raizen at Wynter hehe ❤️

Good Evening!

Chapter 3

MAAGA na naman ako nagising para mauna lang akong makaligo. Hindi kasi kami sabay ni Alliyah dahil tapos na siya sa subject na ’to. Nag summer class kasi siya, ako kasi hindi.

Naglalakad ako sa kanto para tumungo sa highway. Lalakarin ko ulit dahil sayang pera. Kumalam pa sikmura ko nang makakita ako ng karenderya. Hindi pa kasi nag padala si nanay dahil wala pa daw siyang sahod. Naiintindihan ko naman dahil wala pa kasing katapusan.

Kaya todo ang pag titipid ko. Nag kape nga lang ako bago umalis ng dorm.

Huminto ako sa harap ng karenderya saka suminghot sa hangin dahil sa mabangong ulam.

“Are you hungry?”

Napa-igtad ako nang may nag salita sa likod ko. Mabilis ako humarap sakanya at napakurap-kurap pa ako nang makita ko si kuyang pogi. Ano na naman kaya ginagawa niya dito.

“Ahm.. kumain na po ako.” Naiilang kong sagot.

Napa-atras ako nang maglakad siya papunta sa ’kin. Nagulat ako nang inilagay niya ang kanyang palad sa tyan ko. “Mukhang hindi kayang mag sinungaling ng tyan mo.” Sabi niya sa ’kin.

Nahihiya akong umiwas ng tingin. Paano ba naman kasi nag vibrate yung tyan ko dahil kumukulo ito sa gutom. Once a day lang kasi ako kumakain ng kanin.

“Come on, Let’s eat.” Aya niya sa ’kin sabay hawak sa pulsuhan ko. Hinila niya ako papasok sa karenderya kaya wala na akong nagawa.

Pina-upo niya ako sa stool saka siya lumapit sa tindera. Pumili naman siya ng ulam habang ako ay naka sunod lang ang tingin kay kuyang pogi na maraming pinag tuturong ulam.

Nang matapos siya ay agad siyang lumapit sa table kung nasaan ako nakaupo. Umupo naman siya sa katapat kong upuan saka tinitigan na naman ako.

“Bakit ka pumapasok sa school mo nang walang laman ang tyan?” Tanong niya sa seryosong boses.

Nakanguso akong yumuko dahil nahihiya ako.

“Kuya.. wala po akong pang bayad sa pagkain na inorder mo.” Sabi ko pa.

“Don’t worry about that food.” Sabi niya kaya nag angat ako ng tingin sakanya.

“Thank you po.” Halos pabulong ko na ’yon nasabi dahil nahihiya ako.

Hanggang sa dumating ang mga pagkain na inorder ni kuyang pogi. Natatakam naman akong tumingin sa mga pagkain kaya mas lalong kumalam ang tyan ko. Pitong putahe ba naman kasi ang inorder ni kuyang pogi.

“Dig in.” Sabi niya sa ’kin kaya pinulot ko ang kutsara at tinidor saka ako kumuha ng kanin at ulam.

Naiilang pa ako dahil nakatitig sa ’kin si kuyang pogi. Hindi ko nalang siya pinansin dahil baka malate ako sa first class ko.

“So, Wynter Aria Andrade, saan ka nag-aaral?” Tanong niya sa ’kin.

“Sa university of Ravenwood college po.” Magalang kong sagot habang ngumunguya.

Ang sarap ng ulam. Ngayon lang ulit ako naka kain ng masarap at ganito ka dami.

“What course did you take?” Tanong niya.

“BSBA po.” Sagot ko agad.

Kumain naman si kuya Raizen kaya pinagpatuloy ko ang pag subo ko. “Bakit ka nga po pala nandito, kuya?”  Tanong ko habang ngumunguya ng pagkain.

Natigil nama siya sa pag subo saka niya ako tinignan. “Napadaan lang.” Tipid niyang sagot.

Tumango nalang ako saka pinag patuloy ang pagkain.

Nang matapos akong kumain ay agad akong nagpasalamat kay kuyang pogi. Kung hindi sakanya, siguro hindi ako makakakain ng masarap.

“Sige po papasok na po ako sa school, kuya.” Nakangiti kong paalam sakanya.

Hindi naman siya sumagot kaya yumukod ako para magpasalamat ulit saka umalis sa harap niya.

NAKATINGIN LANG ako kay Wynter na naglalakad palayo sa ’kin. I followed her without her knowing. Medyo malayo ang pagitan namin ngunit natatanaw ko ang babae na mag-isang naglalakad.

Napatigil ako sa paghakbang ng may umakbay sa balikat ko. “Hello, brother-in law.” He greeted me with a smile.

Agad nalukot ang mukha ko nang makita ko ang mukha ng gagong ’to. Siniko ko siya ng malakas sa dibdib dahilan para bumitaw siya sa ’kin.

“Aray naman bayaw!” Reklamo niya habang hinihimas ang kanyang dibdib.

“Don’t call me brother-in-law.” I said annoyed.

Mahina naman siyang tumawa saka umakbay ulit sa balikat ko. “Sess.. anong ginagawa mo dito ha?” Tanong niya habang may nakakalokong ngiti sa labi.

“None of your business, fucker!” I answered. Bibaklas ko ang braso niya na nasa balikat ko saka ako naglakad para sundan si Wynter. Gusto kong maka sigurado na ligtas siyang makakarating sa school niya.

Naiirita naman ako kay Salem na sumunod ulit sa ’kin habang sinabayan ang bawat hakabng ko. “Wengya! Kailan ka pa nahilig sa mga bata ha?” Tanong niya sa ’kin.

“Wag mo nga akong kausapin.” Galit kong sabi.

“Ito naman, sinasamahan ka na nga mang stalk sa babae eh.” Nakanguso niyang sagot na parang tanga.

Hanggang sa makarating kami sa harap ng skwelahan ni Wynter. Nakita ko pa ang babae na pumasok ng gate at pinakita ang suot niyang id sa guard.

“Maganda din pala ang babae ha!” Tumatangong sabi ni Salem habang nakatingin kay Wynter.

Tinignan ko siya ng masama at malakas na binatukan sa ulo. “Gusto mong balian kita ng buto?” Pagbabanta ko sakanya. Ayaw kong tinitignan ng iba si Wynter.

Tinaas naman niya ang kanyang dalawang kamay saka tumingin sa ’kin. “Woah! Tumingin lang naman ako ahh!! mas maganda pa ang kapatid mo sa paningin ko.” Sagot niya.

Hindi ko nalang pinansin ang gagong ’to. Hanggang ngayon ay inaamo niya ako dahil gusto niya makasama ang kapatid ko at ang anak nila na si Amara.

Last month ko nakita ang babaeng kapatid ko. Pinasunod kasi ako ni Ruwi sa Herreros hospital dahil may ipapakita daw siya sa ’kin. Laking gulat ko ng makita ko do’n ang nakakabata kong kapatid na si Courtney. Doon ko lang napagtanto na si Salem ang ama ng anak ng kapatid ko.

Pinaliwanag naman sa ’kin ni Ruwi ang lahat, ngunit hindi ko lang talaga matanggap na si Salem pa talaga ang makaka buntis sa kapatid ko. Ang sarap pilipitin ng leeg ng gago.

Kaya wala itong ginawa kundi sundan ako at laging nagpapalakas sa ’kin. Akala naman niya madadaan niya ako sa ganun. Unti-unti narin bumabalik ang nawawalang memorya niya kaya medyo kumampante ako na maaalala niya si Courtney.

“Kamukha niya ang babaeng iniibig mo two years ago. Tama ba ako bayaw?”

Agad kong nilingon si Salem dahil sa sinabi niyang yun. Paano niya nalaman ang bagay na yun. Maging si Ruwi ay hindi alam ang nararamdaman ko para kay Helena dati.

“What? Bakit ganyan ka makatingin?” Nakangiting tanong ni Salem sa ’kin.

Madilim ang mukha ko habang nakatingin ka Salem. “Saan mo nalaman ang tungkol kay Helena?”

“Easy, buddy. Hindi ba napaalam sa’yo ni Ruwi na may mas malaking satellite na pagmamay-ari si boss Lucian?”

Nanlaki ang mata ko ng malaman ko yun. Wala naman kasing binanggit sa ’kin si Ruwi.

“Kamukha niya ang babaeng pinatay ni General Edmund tama ba? Kaya mo siya sinusundan.” Sabi ni Salem saka sumeryoso ang mukha niya.

Hindi ako nagsalita saka umiwas ng tingin kay Salem. “Bud, hindi siya sa Helena. Layuan mo na nag batang yan. Balita ko, nag pupursige ang mga magulang niya para pag-aralin siya sa skwelahan na yan kahit mahirap ang buhay.” Mahabang sabi ni Salem.

“Alam mo bang hindi siya kumakain para lang makatipid siya ng pera.” Dugtong pa nito.

“Dakilang tsismoso ka talaga. Pati yun alam mo!” Hindi makapaniwalang saad ko.

Nagkamot naman siya ng ulo habang tumawa ng mahina. “Gusto ko kasing magpalakas sa’yo kaya kumuha ako ng information patungkol kay Wynter.”

Hindi ko nalang siya pinansin. Naglakad ako ulit at iniwan si Salem. Agad naman siyang sumunod sa ’kin saka ako inakbayan. “Punta tayo sa barn? Gusto mo?” Tanong niya sa ’kin.

“Ayaw ko!”

“Sige na kasi. Andoon si Atticus naglalasing dahil binasted daw siya ng babaeng nililigawan niya.” Tunatawang sabi ng gago.

Tinulak-tulak pa niya ako saka pumara ng taxi at sapilitan akong itinulak papasok sa backseat ng taxi. Hinayaan ko nalang dahil hindi rin naman niya ako titigilan.

“Bayaw, payagan mo na kasi ako para kay Courtney.” Nakanguso niyang sabi.

“Gusto mong suntukin ko mukha mo.” Banta ko sakanya. Nakaka-irita talaga pagmumukha niya.

“Ayaw mo no’n.. susundan namin si Amara agad.”

Mabilis ko namang sinuntok siya sa mukha. Nagulat pa ang driver ng taxi na sinasakyan namin dahil sa ginawa ko. Tumawa naman si Salem habang sapo-sapo ang kanyang labi.

“Isusumbong kita kay Courtney. Sasabihin ko sinuntok mo ko.” Sabi niya sa ’kin.

“Gusto mo ireto ko kapatid ko sa nakilala kong business partner. Mas boto ako do’n kaysa sa’yo.” Nakangisi kong sabi kay Salem. Sumeryoso naman ang mukha niya habang nakatingin sa ’kin.

“Mas lalo kong aanakan ang kapatid mo para hindi mo kami mapaghiwalay.” Matapang niyang sabi.

Aba’y gago talaga. Pinukol ko siya ng masasamang tingin saka malakas na binatukan.

Agad naman huminto ang sinasakyan naming taxi sa harap ng village. Pinahinto na ito ni Salem dahil kaya namang lakarin kung saan ang barn dito sa village. Pagmamay-ari ito ni boss Lucian na tanging mayayaman lang ang nakatira. Wala yatang bahay dito sa loob ng village ba maliit, lahat ay puro malalaki. Mahigpit din ang security dito kaya pinatigil ni Salem ang sinasakyan naming taxi.

Naglakad kami ni Salem at agad na pumasok ng gate. Nadaanan pa namin ang mansion ng pamilyang Vandeleur. Napa-angat ang tingin namin ng makita namin sa malaking terrace si boss Lucian habang karga-karga ang anak nila ni Ruwi.

Tumango lang siya samin ng makita kami ni Salem. Sumaludo naman si Salem kay boss Lucian habang ako ay nakatitig lang. Naglakad na ulit kami ni Salem at tinungo ang barn na para samin lang, pinasadya itong pinagawa ni boss Lucian para samin. Nandito din sa ilalim ng barn na ’to nakatago ang mga illegal guns, bomba, at mga iba’t-ibang weapon na pagmamay-ari ni boss Lucian.

Agad naming narinig ang pangit na boses na kumakanta nang makapasok kami sa loob ng barn. Si Lucifier yun habang feel na feel ang kanyang kinakanta. Nakita ko naman si Atticus na tahimik na umiinom sa gilid.

“Pwede bang patahimikin niyo na ang tukmol na yan. Sobrang ingay!” Sabi ni Atticus samin sabay turo kay Lucifier na may pa pikit-pikit pa habang kumakanta.

Agad kong kinuha ang remote saka pinindot ang stop para matigil sa pagkanta si Lucifier. Akala mo kasi parang asong umuungol sa sobrang pangit ng boses.

Inis naman niya akong tinignan habang pinakita niya sa ’kin ang gitnang daliri niya. Umupo ako sa couch saka ko inabot ang baso at nag salin ng alak. Tumabi naman sa ’kin si Salem habang may hawak din itong baso.

Gusto ko pa sanang magtanong kay Salem tungkol sa nalaman niya kay Wynter. Naaawa ako sa dalaga ng malaman ko na hindi siya nakakakain dahil sa pag titipid niya.

Napabuntong hininga ako saka sumadal sa likod ng upuan. “Ang lalim no’n bayaw ahh.” Sabi sa ’kin ni Salem.

“Please lang bayaw, wag mo ng guluhin ang batang yun.” Dagdag pa niya.

“Bata?” Sabat ni Atticus samin.

“Yeah,” sabi ni Salem sabay turo sa ’kin. “Itong kaibigan natin ay may kinababaliwang 19 years old.” Sabi ni Sale kaya tinukso ako nila Lucifier at Atticus.

“Ito ba ang sinasabi ni Caiden sa ’kin n’ong isang araw.” Sabi ni Lucifier.

Pinagpatuloy ko lang ang pag inum ko at nag-iisip kung paano tutulongan ang dalaga na hindi niya malalaman. Ayaw ko siyang nahihirapan sa buhay.

“Balita ko bumili ng bahay si Isaac dito sa village.” Pag-iiba ni Salem ng topic namin.

“Yeah. Si Nuroi naman, hindi sila pwedeng lumipat dahil nangako daw siya sa father in law niya na magkatabi lang daw ang mga bahay nila.” Sagot naman ni Atticus.

“Ako, bayaw.. gusto mo ba sa bahay mo na ako tumira?” Nakangising tanong ni Salem sa ’kin.

“Kunyatan kaya kita.” Banta ko sakanya.

Tumawa naman si Lucifier sa sinabi ko. “Yari. Hindi ka uubra kay Raizen, Salem.”

Sumimangot naman ito sa tabi ko. Tumahimik ako habang nag-iisip ng dapat gawin para matulungan si Wynter sa studies niya. Hanggang sa may pumasok sa isipan ko, agad akong napangiti sa na isip ko.

A/N: Ang tagal ko nakapag update kay Raizen maging kay Lucifier dahil na blanko ang utak ng lola niyo.! Alam mo yun, hindi gumana ang isip ko. Wengya! Anyways, pasensya na kung ito lang nakayan ko. ❤️

Chapter 4

UMAGANG-UMAGA pinapagalitan na ako ng landlord ko. Hindi pa kasi ako nakakabayad ng upa, two months na. Kapag hindi pa daw ako nakapag bayad ay paalisin na daw niya ako dito.

Tumawag na ako kay mama kahapon ngunit saktong pang tuition ko lang ang naipon niya. Lalo na ngayon na hindi siya naka pasok dahil nagkasakit siya. Hindi ko tuloy alam kung saan ako pupunta. Tanginang kahirapan ’to. Mapapamura nalang ako sa kawalan ng pera.

Hindi nalang ako sumagot sa may-ari ng dorm, naka yuko lang ako habang pinapagalitan niya ako. Nahihiya kasi ako sa mga dumadaang ka boarding house ko.

Pumasok nalang ako ulit sa kwarto saka umupo sa sahig. Makungkot naman na nakatingin si Alliyah sa ’kin. Lumapit siya saka ako tinapik sa balikat. Inabot niya sa ’kin ang isang basong tubig kaya agad ko naman yun inabot saka ininom.

“Alam mo beb.. yung ka school mate natin sa subject na english A+ may sugar daddy.” Paninimulang sabi ni Alliyah. Nalukot naman ang mukha ko sa sinabi niya.

“Ang swerte nga niya eh. Lahat ng mamahaling gamit ay binibigay ng matandang sugar daddy niya.” Natatawang sabi ni Alliyah.

“Binibigay nga ang gusto niya ngunit may kapalit naman.” Nakangiwi kong sabi kay Alliyah.

Tumawa naman siya. “Oo, naman meron. Pero nakukuha naman niya ang gusto niya. Dati nga walang baon yun eh, tapos yung suot niyang pantalon 3 times a week niyang pabalik-balik na suot.” Saad ng kaibigan ko.

Hindi nalang ako sumagot kay Alliyah dahil wala akong panahon sa mga ganyang bagay. May mas malaki pa akong problema na iniisip. Saan kaya ako makaka kuha ng pera. Hindi ko pa kasi sure kung makakabali si mama sa amo niya. Puro utang narin kasi siya do’n sa probinsya maging si tatay ay ganon din.

Kainis na kahirapan ’to. Sa dami-daming taong mahihirap sa mundo nasali pa talaga ako.

Walang buhay akong nag-ayos dahil may pasok pa ako. Ayaw ko sanang pumasok ngunit may quiz kami ngayon. Nawawalan na tuloy ako ng gana mag-aral.

Pag pasok ko palang sa classroom ay nakita kong pinapalibutan ng mga classmate ko si Anne. Siya yung kwene-kwento ni Alliyah na may sugar daddy.

Eh, kung maghanap nalang din kaya ako ng sugar daddy? Kaso may papatol ba naman kaya sa ’kin.

Ang sakit sa bangs mag-isip.

Pumasok ang prof namin kaya agad natahimik ang classroom. Terror kasi ang prof na ’to kaya hindi ko magawang umabsent. Nag pakuha lang siya ng one half paper para sa quiz namin. Ewan ko lang kung may sagot ako nito.

Nang dumating na ang hapon ay mag-isa akong naglakad papunta sa canteen. Nakita ko agad si Alliyah na parang may hinihintay. Kumaway pa siya sa ’kin ng makita niya ako. Agad naman naglakad papunta sa pwesto niya.

“Tapos na klase mo?” Tanong ko ng makalapit ako sakanya.

“Oo kanina pa. Hinihintay lang talaga kita.” Sagot niya.

Kumunot naman ang nuo ko. “Bakit?”

“Samahan mo ko please.. magkikita kasi kami ng boyfriend ko sa bar ngayon. Ayaw ko naman pumunta na wala akong kasama. Sige na please.. promise saglit lang tayo.” Sabi niya saka nag puppy eyes sa harap ko.

“Ayaw ko! Alam mo naman na hindi ako mahilig sa ganyan.” Sagot ko agad.

Hapon narin kaya kunti nalang ang mga estudyante. Medyo matagal nga natapos ang last subject ko kaya nahaponan na kami.

“Mauna na akong umuwi sa’yo.” Sabi ko kay Alliyah. Hinawakan naman niya agad ang kamay ko. “Sige na please.. saglit lang tayo. Uwi din tayo agad.” Pangungulit pa niya sa ’kin.

Napabuga nalang ako ng hangin saka tumango. Ayaw ko kasi siyang tanggihan dahil lagi naman akong tinutulungan ni Alliyah lalo na kapag wala akong baon or pagkain.

Ngumiti siya sa ’kin saka mabilis na kinuha ang bag niya saka ako hinila. Nagpatianod nalang ako sakanya. “Basta, saglit lang tayo do’n ha!” Nakasimangot kong sabi.

“Oo, promise.” Sagot niya.

Sumakay lang kami ng trycle at sinabi ni Alliyah kung saang bar kami pupunta. Nang makarating kami ay agad kaming bumaba ni Alliyah sa trycle, siya narin nag bayad ng pamasahe naming dalawa.

Tinignan pa kami ng bantay sa labas ng bar at hinanapan kami ng id. Ang lalaki pa naman ng mga katawan ng mga ’to. Agad namin pinakita ni Alliyah ang mga id namin kaya agad kaming pinapasok.

Sumalubong samin ang ingay at malakas na music sa loob ng bar. Hinila naman ako ni Alliyah papunta do’n sa tatlong lalaki na nakaupo. Ngumiti lang ako sakanila dahil kilala ko naman ang boyfriend ni Alliyah.

Agad naman umupo si Alliyah sa tabi ng boyfriend niya. Ako naman ay hindi ko malaman kung uupo ba ako o hindi nalang.

“Wynter, umupo ka muna.” Nakangiting sabi sa ’kin ni Alliyah. Naiilang naman akong umupo sa tabi ng isang lalaki na malagkit kong makatingin sa ’kin.

“Hi, I’m Kalil.” Pagpapakilala niya sa ’kin hababg nakalahad ang kamay sa harap ko. Inabot ko nalang ito saka ako nagsalita. “Wynter.” Mahina kong sabi. Agad kong hinila ang kamay ko dahil ang tagal niyang binitawan ito.

“Ito, girl. Inum muna tayo.” Sabi ni Alliyah sabay abot sa ’kin ng isang basong alak. Agad akong umiling dahil hindi naman ako umiinom ng alak.

“Ayaw ko. Kayo nalang uminom.” Sabi ko nalang.

“Wag ka ngang kj. Uuwi din naman tayo mga 8PM.” Sabi ni Alliyah habang pilit na inaabot sa ’kin ang baso na may lamang alak.

Wala akong choice kundi tanggapin yun dahil ayaw talaga ibaba ni Alliyah sa lamesa. Inamoy ko muna ang alak kaya agad nalukot ang mukha ko. Dapat talaga hindi na ako sumama.

Tinikman ko muna ang alak kaya mas lalong nalukot ang mukha ko. “Go, kaya mo yan.” Nakangising sabi ni Kalil sa ’kin. Agad kong ininom yun at nalukot ang mukha ko ng gumuhit sa lalamonan ko ang paet ng alak.

Sinalinan nila ulit ang baso ko. Nakatitig lang ako sakanila na parang hindi makapaniwalang nilagyan na naman nila ako ng alak. Si Alliyah naman ay naglalampongan sila ng boyfriend niya. Umiwas nalang ako ng tingin saka tumingin sa mga nagsasayaw sa dance floor, 7:30 palang pero marami ng mga lasing sa loob ng bar.

Pumasok na naman sa isip ko ang problema ko. Palugit lang sa ’kin ng may-ari ay five days.  Kailanga maka bayad na ako no’n. Napakamot nalang ako sa ulo ko sa sobrang stress na nararamdaman ko.

Kinuha ko ang baso na may lamang alak saka ininom ulit ’to. Natutuwa namang sumigaw si Alliyah habang kayakap ang boyfriend niya. Kailangan ko yatang uminom para mawala ang mga iniisip ko. Sabi kasi nila nakaka wala daw ng problema ang alak.

Hindi ko na mabilang kung naka ilang lagay na sila ng alak sa baso ko. Basta ang alam ko ay umiikot ang paningin ko. Panay narin ang tawa ko sa joke ni Kalil.

Bigla akong napahinto ng tawa ng maramdaman kong naiihi ako. Tumayo ako at akmang maghahanap ng banyo ng hawakan ni Kalil ang kamay ko. Napalingon ako sakanya at tinignan ang hawak niyang baso na may lamang alak.

“Where are you going?” Tanong niya sa ’kin.

“Ehh.. banyo lang ako.” Nakangiwi kong sagot.  Ngumisi naman siya sa ’kin saka inabot ang hawak niyang baso. “Inumin mo muna ’to saka ka mag banyo.” Sabi niya.

“Ano ba yan. Babalik naman ako agad.” Maktol ko sabay abot ng baso saka deritsong ininom ito. Inabot ko kay Kalil ang baso habang iniling-iling ang ulo ko dahil nahihilo na talaga ako.

Agad kong kinuha ang bag ko saka ako naglakad para maghanap ng banyo. Hindi ko alam kung tama pa ba ang dinadaanan ko. Lumalabo na kasi ang paningin ko at pa surang-surang akong naglalakad. Tumawa pa ako ng may bumangga sa balikat ko, para akong tanga tumatawa saka naglakad ulit.

Napanguso ako ng may nakita akong pinto. “Ahh.. baka ito na yung banyo.” Sabi ko sabay tawa. Agad kong binuksan ang pintuan saka pumasok do’n.

Medyo madilim ngunit hindi ko na pinansin dahil ihing-ihi na talaga ako. Mas lalo akong ngumiti ng mahanap ko ang banyo. Agad akong umupo habang hindi ko na isinara ang pintuan. Ako lang naman yata mag-isa dito sa banyo.

Nang matapos akong umihi ay agad kong kinuha ang wipes na nasa bag ko saka nag punas ng ano ko at itinapon sa trash can. Tumayo ako saka ko itinaas ang panty at pantalon ko.

Lumabas ako ng banyo habang sapo ang ulo ko. Nakayuko akong naglalakad ng biglang mabangga ako. Sa sobrang lakas ng pagkaka untog ko ay napa-upo ako sa sahig. Kainis! Bakit may pader dito

? Hinimas-himas ko ang pang-upo ko saka ako nag-angat ng tingin.

Titig na titig ako sa harap ko ng mapagtanto ko na hindi pala pader ang nabangga ko, kundi isang lalaki. Hindi ko makita ang mukha niya dahil matangkad siya at medyo madilim. Dali-dali akong tumayo sa pagkakatumba ko para pagalitan ang lalaki. Ngunit agad nanlaki ang mga mata ko ng masilayan ko ang mukha niya.

“Kuya pogi..” mahinang sambit ko sa kanyang pangalan. Naka ilang kusot pa ako sa mga mata ko para masigurado ko kung si kuya Raizen ba talaga ang nasa harapan ko.

“What are you doing here?” Tanong niya sa baritonong boses.

Agad nagsitaasan ang balahibo ko ng marinig ko ang boses niya. Magkasalubong ang kilay niya habang nakatitig siya sa ’kin.

Ngumiti ako kay kuya Raizen bago ako sumagot. “Umiihi, kuya. Teka? Ladies room yata ’to kuya. Dapat hindi ka dito nag banyo.” Sabi ko sakanya. Nalukot naman ang mukha niya sa sinabi ko.

“This is my private room, Wynter. Hindi ito bathroom.” Seryoso niyang sabi sa ’kin. Agad naman akong tumingin sa paligid at do’n ko lang napagtanto na hindi nga pala talaga banyo ang napasukan ko.

Naiilang akong tumawa saka tumingin kay kuya Raizen. “Sorry po, malay ko bang hindi ito banyo. First time ko lang naman makapasok sa bar.” Nahihiya kong sabi.

Bumuntong hininga naman siya saka hinawakan ang pulsuhan ko at hinila. Nagpatianod lang ako kay kuya Raizen na tinungo ang mahabang sofa at pinaupo niya ako saka tumabi sa ’kin.

Nakaharap siya sa gawi ko habang titig na titig sa ’kin. Naiilang tuloy ako. Napadako ang tingin ko sa lamesa ng mapansin ang alak do’n. Agad kong kinuha yun saka deritsong ininum.

“Fuck!”

Napatingin ako kay kuya Raizen ng mag mura ito saka mabilis na inagaw sa ’kin ang bote ng alak. Nakasimangot naman akong tumingin sakanya.

“Ang kj mo kuya pogi.” Naka nguso kong sabi.

“Damn it! Wynter. Bawal ka pa sa alak. Masyado kapang bata.” Sabi niya sa galit na boses.

“Kailangan ko yan kuya Raizen para naman makalimot ako sa problema ko.” Sabi ko sabay agaw ng bote kay kuya Raizen.

“No!” Sigaw niya sabay layo ng bote ng alak. “What is your problem ha?” Tanong niya sa ’kin.

Napasandal nalang ako sa likod ng upuan habang sapo ang nuo ko. Nahihilo na naman kasi ako. “Marami,” sagot ko saka huminga ng malalim. “Kailangan ko ng pera para makabayad ako ng upa ko sa dorm kung hindi palalayasin na nila ako do’n.” Sabi ko habang naka pikit parin ang mga mata. Hindi naman nagsalita si kuya Raizen sa tabi ko.

“Ang hirap maging mahirap.” Dagdag kong sabi. Binuksan ko ang mga mata ko saka tumingin kay kuya Raizen. Tahimik lang siya habang naka titig parin sa ’kin. “Minsan talaga naiisip ko nalang maghanap ng sugar daddy para suportahan ang pag-aaral ko. Bahala na kung may kapalit.” Sabi ko sabay tawa.

Pumasok sa isipan ko na mayaman nga pala ito si kuya Raizen. Agad akong lumapit sakanya saka hinawakan ang magkabilaang pisngi niya kaya nagulat ’to sa ginawa ko. “Kuya Raizen..” tawag ko sa pangalan niya.

Magkasalubong ang kilay niya habang nakatitig sa ’kin. “What is it?”

Humagikgik ako bago nagsalita. “May kilala kabang matandang mayaman?” Tanong ko sakanya saka binitiwan ang mukha niya.

Hindi naman siya sumagot sa ’kin at mas lalo lang yata nagsalubong ang kilay niya. “Baka meron kuya Raizen. Ipakilala mo naman ako. Malay mo magustuhan ako ’di ba? Eh, ’di solve na problema ko.” Nakangisi kong sabi kay kuya Raizen. Ang talino ko talaga, hindi na ako mahihirapan maghanap ng sugar daddy sa tulong ni kuya Raizen. Sigurado ako marami siyang kilala na mayamang matandang lalaki na madaling matigok.

Umayos naman ng upo si kuya Raizen bago nagsalita. “Sugar daddy huh!” Sabi niya habang umiiling-iling pa.

Pinaningkitan ko naman siya ng mga mata ko. “Seryoso ako kuya Raizen.”

“Paano kung sabihin ko sa’yo na meron. Handa mo bang ibigay ang gusto niya?” Seryoso niyang sabi sa ’kin.

“Ahm.. oo.” Sagot ko agad. “Basta ba babayaran niya lahat ng pag-aaral ko tsaka dorm ko.” Seryoso kong sabi kay kuya Raizen.

“Even sex?” Naka taas pa ang isang kilay niya habang sinasabi niya yun. Hindi naman ako naka sagot sa tanong niya. Iniisip ko kung handa ba talaga ako sa bagay na yun. Kapit patalim na talaga ang ending ko nito. Kainis!

Dahan-dahan akong tumango kay kuya Raizen. Narinig ko naman siyang nag mura kaya nag-iwas ako ng tingin sakanya.

“Ako nalang!”

Agad akong napalingon kay kuya Raizen ng marinig ko ang sinabi niya. Seryoso pa talaga siyang nakatingin sa ’kin. “Bakit kailangan mo pang maghanap ng matandang sugar daddy kung pwede naman ako.” Sabi pa niya.

Tumayo siya bigla saka ’to naglakad. Nakasunod lang ang tingin ko kay kuya Raizen na pinulot ang bag ko sa sahig. Binuksan pa niya ito saka kinuha ang notebook ko. Naglakad siya pabalik sa ’kin saka umupo sa tabi ko.

Kumunot ang nuo ko habang pinagmamasdan ang ginagawa niya. Nag susulat kasi siya sa notebook ko saka niya inabot yun sa ’kin.

“Here, sign it.” Utos niya sa ’kin. Kinuha ko ang notebook saka binasa ang nakasulat. Nanlaki ang mga mata ko sa sinulat ni kuya Raizen. Napalingon pa ako sakanya. “Gusto mong maging sugar daddy ko?” Hindi makapaniwalang tanong ko.

Mahina siyang tumawa saka kinuha ang bote ng alak saka uminom. “Sign it. Para mawala na lahat ng problema mo.” Sabi niya kaya napakurap-kurap nalang ako habang nakatingin kay kuya Raizen. Kung iisipin naman ay mas mabuti nga yun. Alam ko naman na hindi siya masamang tao. Siguro naman wala siyang hihingiin sa ’kin na kapalit. Agad kong pinirmahan kung nasaan ang pangalan ko sabay abot ulit kay kuya Raizen.

“Nice!” Sabi niya ng makita ang pirma ko.

“Let’s start.” Seryoso niyang sabi habang titig na titig siya sa ’kin. Napalunok ako ng ilang beses ng makita ko sa maga mata niya ang pagnanasa. Mali yatang nakipag deal ako.

A/N: sorry for late update sa story ni Raizen.

Chapter 5

NAGISING AKO na parang pinopokpok ang ulo ko sa sakit. Napasapo ako sa aking nuo habang naka pikit ang mga mata. Dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata at nagulat dahil hindi familiar sa ’kin ang kwarto.

“T-Teka.. nasaan ako?”

Tumingin ako sa kabuuan ng kwarto at napansin ko ang mga magagandang gamit. Halatang mamahalin at maganda din ang design ng kwarto. Napakagat ako sa ibabang labi ko habang iniisip ko kung ano bang nangyari sa ’kin.

Hinahalukay ko ang isip ko hanggang sa maalala ko na simahan ko nga pala si Alliyah sa bar kagabi. Pinilit kong alalahanin pa ang nangyari kagabi hanggang sa maalala ko nag inom pala ako kagabi. Kaya naman pala masakit ang ulo ko.

Pero bakit ako nandito sa magandang kwartong ’to? Impossible namang si Alliyah ang nagdala sa ’kin dito. Hindi ko maalala ang nangyari kagabi. Ganito pala epekto ng alak?

Napatingin ako sa katawan ko at nakahinga ng maluwag ng makita ko na ito parin ang suot ko kahapon. Tumayo ako sa kama saka inilibot ulit ang paningin ko. Grabe ang ganda ng kwartong ito. Halatang pang mayaman. Bigla akong kinabahan ng pumasok sa isip ko ang word pang mayaman. Paano kung pumasok ako sa kwarto ng iba dahil sa kalasingan ko. Kulong pa yata aabutin ko.

Kailangan kong maka-alis dito at baka dumating ang may-ari ng bahay at mapagkamalan pa akong magnanakaw.

Nakita ko ang bag ko sa couch at nagtataka ako kung bakit nakabukas ang bag ko. Ipinag walang bahala ko nalang ito saka isinara ang zipper at mabilis na lumapit sa pinto. Pinihit ko ang siradura ng pinto at dahan dahang lumabas ng kwarto. Kung kanina ay manghang-mangha ako sa kwarto ay mas lalo pa yata ng paglabas ko.

May sala at may sofa set. Sa ginta nito ay may lamesang babasagin at may malaking tv. Lumingon ako sa kaliwa ng makita ko ang aesthetic na design ng kusina. Gaganahan ka maglinis kapag ito ang bahay mo. Ang sarap siguro kong ganito ka ganda ang bahay.

Napabuga ako ng hangin saka nagpatuloy ulit maglakad hanggang sa lumabas ako ng bahay. Doon ko lang napag tanto na isang condo unit pala ang napasukan ko.

Napakamot nalang ako sa ulo saka iniisip kung bakit ako napunta dito. Delikado pala ako kapag nalalasing dahil kung saan-saan ako nakakarating.

Dali-Dali akong sumakay ng elevator at nakisabay sa dalawang babae na pumasok sa elevator. Hindi ako nagpahalata na hindi ako taga rito. Nang dumating kami sa ground floor ay nakisabay parin ako sa dalawang babae, mahirap na baka mahuli pa ako ng staff dito. May naka salubong pa akong janitor kaya agad akong yumuko para hindi ako makilala.

Nakahinga lang ako ng maluwag ng makalabas na ako ng tuluyan sa condo building. Naglalakad lang ako saka mahinang tinatapik ang dibdib ko dahil sa sobrang kabang nararamdaman ko. Pinapangako ko talaga na hindi na ako iinom ulit. Yun ang una at huling inom ko ng alak.

Tinignan ko ang bag ko at hinanap ang wallet ko. Hindi ko kasi alam kung nasaan ako at wala akong nakikitang dumadaan na jeep, puro taxi lang. Maiiyak na yata ako sa nangyayari sa ’kin, lalo na nang makita ko ang wallet ko na 50 pesos lang ang laman. Paano ako uuwi nito!

Sana talaga hindi na ako sumama kay Alliyah kahapon. May problema na nga ako, dinagdagan ko pa. Bwesit na buhay ’to.

Naglalakad lang ako sa lugar na ’to at naghahanap ng masasakyang jeep. Dahil sa katangahan ko kagabi absent tuloy ako ngayong araw.

Naglalakad lang ako sa kalsada at palinga-linga habang tumatawid. Naka ilang tawid na yata ako pero wala akong makitang jeep. Nasaan ba kasi ako?

Malalaki din ang mga building at halatang mga pang mayaman ang nakatira. Kanina pa ako nagtatanong sa mga nakakasalubong ko ngunit hindi naman nila ako pinapansin.

Napaupo ako sa gilid ng kalasada dahil sumakit na ang mga paa ko. Kinuha ko ang cellphone ko ngunit talagang may balat yata ako sa pwet dahil lowbat din ito. Tatawagan ko sana si Alliyah para humingi ng tulong sakanya.

Napa-angat ako ng tingin ng may marinig akong bosena ng jeep. Nag liwanag ang mukha ko ng makita ko ang way niya. Agad akong tumayo at pinara ang jeep. Kahit puno ay pinilit ko si manong driver na kahit sumabit nalang ako. No choice naman itong pina-usad ang jeep niya dahil sumabit talaga ako. Bahala na basta makauwi ako sa dorm.

Isang oras yata ang byahe saka ako bumaba sa kalsada. Lalakarin ko pa kasi dahil kinulang ako sa pamasahe, 70 kasi ang pamasahe kaya nakiusap ako kay manong. Naglakad na naman ako ulit hanggang sa makita ko na ang kanto na papasok sa dorm.

Kumakalam na ang sikmura ko ng makapasok ako sa gate ng dorm. Nakita ko ang may-ari ng dorm na nakatayo sa gilid saka ngumiti sa ’kin. Nagtataka naman akong tumingin sakanya dahil kahapon lang ay para na niya akong titirisin dahil hindi ako makapag bayad. Anong espiritu kaya ang sumapi sakanya. Nag-aadik yata ’to.

Hindi ko nalang siya pinansin at deritsong naglakad papunta sa kwarto namin. Nadatnan ko pa si Alliyah na nakikipag chikahan sa ka board mate namin. Napatigil naman silang dalawa ng makita nilang pumasok ako sa kwarto.

“Hala siyah.. saan ka ba nang galing babae ka?? Alam mo bang nag alala ako sa’yo!” Naka pameywang na sabi ni Alliyah sa ’kin.

Naglakad ako papunta sa kama ko saka pagod na umupo do’n. Nasa harap ko naman si Alliyah na nakatayo habang naghihintay sa sagot ko.

“Nag paalam ka samin kagabi na mag babanyo ka, tapos hindi ka na nakabalik. Ang akala ko nga ay umuwi ka ng walang paalam.” Sabi sa ’kin ng kaibigan ko.

Kumunot naman ang nuo ko sa sinabi niya. Naalala ko kasi yun na nag paalam ako sakanila pero hanggang do’n lang. “Ibig sabihin hindi ikaw ang nagdala sa ’kin sa kwartong yun?” Takang tanong ko kay Alliyah.

“Anong kwartong pinagsasabi mo girl? Umuwi ako dito sa dorm kagabi dahil akala ko ay nandito ka na.” Kunot nuo niyang sabi.

Kung hindi si Alliyah, eh sino yung nagdala sa ’kin do’n sa kwarto. Ibig ba sabihin no’n naglakad talaga ako kahapon ng lasing saka pumasok nalang ng basta-basta sa condo building na yun?

Hayy.. piste dagdag sa isipin ko pa tuloy ang nangyari. Wala talaga akong maalala pagkatapos ng pag-ihi ko. Hindi ko nga alam kung bakit.

Naiinis akong tumayo saka kinuha ang t’walya ko at lagayan ng sabon dahil gusto ko ng maligo.

Lumabas ako ng kwarto at agad na tinungo ang banyo. Buti nalang walang pila kaya agad akong nakaligo. Habang nag sasabon ako ng katawan ay bigla kong nailayo ang hawak kong sabon sa dibdib ko dahil para akong nakiliti. Nagtataka naman ako kung bakit sensitive ang nip*les ko. Tumingin ako sa salamin na naka sabit dito sa banyo para sana mag sabon ng mukha ko.

Ngunit nanlaki ang mga mata ko habang nakatitig sa salamin dahil ang daming pula sa gilid ng leeg ko. Inangat ko pa ang buhok ko saka tinignan ng mabuti ang mga pula. Para itong kinagat.

“Saan ko ’to nakuha?” Naitanong ko nalang sa sarili ko. Hinayaan ko nalang at nagpatuloy ulit sa pag sabon hanggang sa matapos ako.

Sinuot ko lang ang dala kong damit dito sa banyo saka ko inikot-ikot ang t’walya sa buhok ko saka ko binitbit ang lagayan ng sabon.

Paglabas ko ng banyo ay may naka pila sa labas. Mahina pang tumawa ang dalawang babae habang nakatingin sa ’kin at nag bulong-bulongan. Hindi ko naman alam kung bakit nila ako tinatawanan.

Naglakad nalang ako ulit ng pumasok sa isip ko ang mga pantal ko sa leeg. Mabilis kong hinila ang twalya na nasa buhok ko saka ko tinakpan ang pantal na nasa leeg ko.

Hanggang sa paghiga ko sa kama ay iniisip ko parin ang nangyari sa ’kin. Sumasakit lang ulo ko kapag pinipilit kong inaalala ang nangyari.

Kinuha ko ang cellphone ko na naka charge saka nag tipa ng message kay mama. Tinatanong ko kung may pera na ba siya pangbayad ng upa ko sa dorm. Baka kasi sa kalsada na ako tumira sa susunod na araw.

Kinabukasan, maaga akong nagising para maaga din ako makaligo. Hindi kami magkasabay ni Alliyah ngayon dahil mamayang 11AM ang klase niya kaya mag-isa akong maglalakad papunta sa school.

Lumabas ako ng gate saka kinuha ang coin purse ko at nagkakal-kal ng barya. Gusto ko sanang bumili ng ulam at kanin dahil nagugutom na talaga ako.

Nag-angat ako ng tingin habang may ngiti sa labi dahil sumakto ang barya ko. Tumingin ako sa kalsada at napansin ang lalaking nakasandal sa magarang kotse. Naka business attire ito habang may suot siya na sunglass. Para tuloy siyang model sa kotse.

Ano kaya ginagawa dito ni kuya Raizen.

Umayos siya ng tayo habang nakatingin sa deriksyon ko. Kahit naka suot siya ng sunglass ay alam ko na nakatingin siya sa ’kin. Wala akong nagawa kundi maglakad papunta sakanya dahil do’n naman talaga ako dadaan. Ang ganda ng kotse niya, halatang mamahalin.

“Hop in.” Sabi niya sa baritonong boses.

Lumingon ako sa likod ko dahil baka iba ang kausap niya. Baka mapahiya pa ako. Nang makita kong walang tao sa likod ko ay agad akong tumingin kay kuya Raizen.

“Ako po ba kausap mo?” Sabi ko sabay turo pa sa sarili ko.

Hindi naman siya nagsalita, bagkos ay lumapit siya sa ’kin saka hinawakan ang kamay ko at hinila papunta sakanya. Kinabahan naman ako sa ginawa niya. Hihilain ko na sana ang kamay ko ng pinagbuksan ako ni kuya Raizen ng pintuan sa passenger seat.

“Ihahatid kita sa school mo.” Seryoso niyang sabi.

Naiilang naman akong tumawa sakanya dahil hindi ko alam kung bakit niya ako ihahatid. “W-Wag na po kuya Raizen. Malapit lang naman po yung school ko. Kaya ko naman pong lakarin.” Sagot ko sabay hila sa kamay ko dahil mahina niyang pinipisil yun.

“Papasok ka o bubuhatin kita?” Seryoso niyang tanong sa ’kin.

“Huh?” Yun lang ang nasabi ko dahil hindi ko siya maintindihan. Nanlaki ang mga mata ko ng wala akong kahirap-hirap binuhat ni kuya Raizen saka ipinasok sa kotse. Ikinabit din niya ang seatbelt sa katawan ko bago niya isanara ang pinto. Umikot naman siya papunta sa driver seat saka pumasok sa loob ng sasakyan.

Pina-andar niya ang kotse saka niya pinausad ’to. Tumingin ako kay kuya Raizen ng may iabot siya sa ’kin na paper bag. Kahit naguguluhan ay tinanggap ko yun. Tinignan ko muna ’to at nakita ang starbucks at cake.

“Eat that. Habang nasa byahe pa tayo.” Sabi niya habang ang mga mata nito ay naka tuon lang sa kalsada.

“T-Thank you po, kuya Raizen.” Pagpapasalamat ko sakanya.

Nagulat naman ako ng bigla siyang pumreno. Ang akala ko ay may biglang tumawid sa harap namin ngunit wala naman. Tumingin ako kay kuya Raizen na nakatingin din pala sa ’kin.

“M-May problema po ba, kuya Raizen?” Nauutal kong tanong sakanya.

“Why are you calling me kuya?” Tanong niya sa malamig na boses.

Nagkamot naman ako sa isa kong kilay bago ako sumagot. “Ahm.. kasi mas matanda ka po sa ’kin, kuya Raizen.” Sagot ko naman.

Tinanggal naman niya ang suot niyang sunglass kaya nakita ko ang mga mata niyang walang emosyon. “The last time we were together, you called me daddy.” Seryoso niyang sabi.

“Huh?”

Ano bang pinagsasabi ni kuya Raizen. Hindi ko naman maalala na tinawag ko siyang daddy. Medyo, nakakahiya yun kung tatawagin ko siyang ganon.

“Hindi mo maalala?” Tanong niya sa ’kin. Naguguluhan man pero tumango ako kay kuya Raizen.

Inilapit niya ang mukha niya sa ’kin dahilan para maamoy ko ang mabangong amoy ng bibig niya. “Pwes, ipapaalala ko sa’yo.” Bulong niya at bigla niyang sinakop ng halik ang labi ko. Nanlaki ang mg mata ko sa sobrang bilis ng ginawa niya. Nakadilat ang mga mata ko habang pilit na pinoproseso sa isip ko ang labi ni kuya Raizen na hinahalikan ako ngayon.

Ano ba talaga nangyayari.

Chapter 6

NAKATULALA AKO habang nakikinig sa prof ko na nag di-discuss ng lesson namin sa harapan. Hanggang ngayon ay hindi parin pumapasok sa isipan ko kung bakit ako hinalikan ni kuya Raizen kanina. Hindi ko nga alam kung paano ako naka labas ng sasakyan niya at naka pasok ng skwelahan.

Para akong wala sa sarili na naglalakad kanina. Napabuga nalang ako ng hangin ng hindi ko maintindihan ang sinabi sa ’kin ni kuya Raizen. Wag ko daw kasi siyang tawagin na kuya Raizen. Nagalit siya ng tinawag ko siyang kuya.

May quiz pa naman ako mamaya tapos lutang ang isip ko. Baka ang maisagot ko ay pangalan ni kuya Raizen pagnagkataon.

Nang matapos ang klase namin ay agad akong tumungo sa canteen para sana bumili ng meryenda. Ngunit palapit palang ako ng may isang estudyante na lumapit sa ’kin at inabot ang isang malaking paper bag. “Para sa’yo miss.” Sabi niya sabay abot sa ’kin ng paper bag. Naguguluhan naman akong tinanggap ito. Magsasalita pa sana ako para magtanong kung sino ang nagbigay pero naka alis na siya sa harap ko.

Sinilip ko ang laman ng paper bag at nakita ang masasarap na pagkain. Naglakad ako papunta sa bakanteng lamesa saka inilapag ang paper bag do’n. “Sino naman kaya nagbigay sa ’kin nito.” Bulong ko pa sa sarili ko.

Inilabas ko isa-isa ang mga laman at talagang nag ningning ang mga mata ko dahil sa mga nakita kong pagkain. Agad akong umupo at nag simula ng kumain. Grabe, kung sino man ang nagbigay sa ’kin nito ay talagang alam ang taste ko. Puro favorite ko kasi ang binigay.

Nang matapos akong kumain ay agad akong tumungo sa next subject ko. May 10 minutes pa para mag umpisa ang klase namin kaya nag scroll muna ako sa cellphone ko hanggang sa dumating na si Prof. Fernandez. Nakatitig lang kaming lahat sakanya habang nag leleksyon siya sa harap namin. Napahikab pa ako saka iniling-iling ang ulo ko para mawala ang antok.

Napalingon ako sa babaeng classmate ko dahil may kinuha siyang notebook sa bag niya saka nakangiting inabot niya sa katabi niyang lalaki. Agad akong natulala ng may pumasok sa isipan ko na imahe. Madilim yun at nakangiti akong tinanggap ang notebook ko na inabot ni

Kuya Raizen!

Mas lalong dumami ang imahe na pumasok sa isip ko na parang nag fla-flashback ’to. Napatakip ako sa bibig ko ng maalala ko ang mga pinagsasabi ko hanggang sa pumasok ulit ang hindi kaaya-ayang nangyari.

“No!!!!” Sigaw ko saka napatayo pa sa upuan ko.

Nagulat ang prof ko dahil sa sigaw ko. “What is your problem, Miss Andrade?” Naka kunot nuong tanong ng prof ko sa ’kin. Halos matulos ako sa kinatatayuan ko saka ko pinalibot ang tingin sa mga classmate ko na pati sila ay nagulat sa sigaw ko.

Dali-dali akong umupo sa upuan at nagtakip ng dalawang palad sa mukha ko. Narinig ko pa na pinagalitan ako ng prof  pero hindi ko siya pinakinggan. Napakagat ako sa ibabang labi ko ng malinaw ko ng maalala ang lahat. Hindi ako makapaniwalang nagawa ko yun. Lagot ako sa nanay ko kapag nalaman niya ito. Anakng tipaklong naman eh! Bakit ko sinuko ang bataan ko kay kuya Raizen. Kainis!

Kaya naman pala hinalikan niya ako kanina. Ngayon ko lang naalala na nakipag deal ako sakanya na siya ang gagastos sa lahat ng pangangailangan ko kapalit ay katawan ko. Napasabunot nalang ako sa buhok ko dahil sa sobrang inis ko sa aking sarili. Ang tanga ko talaga. Bwesit talaga ako.

Hanggang sa natapos ang klase namin ay nakayuko lang ako habang naka takip sa mukha ang mga palad ko. Hindi ako lumabas agad sa classroom dahil hindi ko alam anong gagawin ko.

Pero bakit wala man lang akong naramdaman na masakit ang pagkababae ko. Sabi kasi nila masakit daw kapag first time pero bakit ako wala. Kaya hindi pumasok sa isipan ko na may nangyari sa ’kin.  Malinaw pa sa isip ko ang ungol ko habang umuulos si kuya Raizen sa ibabaw ko. Nakaka inis.

Nang makita kong nakalabas na ang mga classmate ko sa room ay agad na din akong lumabas. May next class pa ako pero ayaw ko ng pumasok. Maiiyak yata ako kapag naiisip ko ang nangyari sa ’kin n’ong gabing yun. Mas lalo pa akong nainis sa sarili ko na ako pa talaga ang pumatong kay kuya Raizen. Saan kaya ako kumuha ng lakas ng loob ng gabing yun. Halos gumiling-giling pa ako sa ibabaw niya habang nakaupo sa pagkalalaki niya.

Napakamot nalang ako sa ulo ko habang naglalakad sa hallway. Gusto ko na talagang umuwi.

Malapit na sana ako sa gate ng makita ko ang lalaking naka sandal sa kotse niya habang nakatingin sa ’kin. Bigla tuloy huminto ang paa ko sa paghakbang ng magkasalubong ang paningin namin dalawa. Walang emosyon ang mukha niya habang nakatitig  sa ’kin.

Hindi ko malaman kung babalik ba ako sa pinang galingan ko o hindi ko nalang siya papansinin. Napahinga nalang ako ng malalim saka mabilis na tumalikod para bumalik sa dinaanan ko. Papasok nalang ako sa next subject ko.

Ngunit nakaka-ilang hakbang palang ako nang may humawak sa kamay ko at hinila ako paharap. Pabango palang niya ay alam ko na kung sino yun. Agad akong napayuko dahil hindi ko kayang makipagtitigan sakanya. Naalala ko pa ang ginawa kong pag halik sa labi niya hanggang sa leeg niya. Bwesit talaga.

“Tapos na ba klase mo?” Tanong niya sa ’kin. Tumango ako dahil alam ko namang hindi niya alam kung may subject pa ba ako o wala.

Mahina naman siyang tumawa at hinawakan ang dalawa kong pisngi saka niya inangat ang mukha ko. Nagkasalubong ang tingin naming dalawa kaya mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko. “I know you still have your next subject, Wynter.” Sabi niya na parang aliw na aliw sa ’kin.

“P-Paano mo naman nalaman?” Nauutal kong tanong. Ngumiti lang siya saka niya binitawan ang pisngi ko. “May masakit ba sa’yo? Nagugutom kaba? Gusto mo bang kumain tayo?” Sunod-sunod niyang tanong. Umiling naman ako sakanya. “M-Masama lang po ang pakiramdam ko.” Sagot ko sa mahinang boses.

Agad naman niyang sinalat ang nuo ko na parang pinapakiramdaman ang temperature ko. “Come on, ihahatid kita sa dorm mo.” Aya niya sa ’kin sabay hawak sa kamay ko at hinila papunta sa kotse niya.

Tahimik lang akong umupo sa passenger seat habang nakatingin sa bintana. Gusto kong sabihin kay kuya Raizen na binabawi ko na ang mga sinabi ko n’ong gabing yun.

“Are you okay?” Basag ni kuya Raizen sa katahimikan. Lumingon ako sa harap at nakitang malapit na kami sa kanto ng dorm kung saan ako nakatira. Huminto ang kotse sa gilid ng kalsada kaya napatuwid ako ng upo.

Nararamdam ko ang titig sa ’kin ni kuya Raizen ngunit hindi ko siya nilingon. Naka ilang hinga pa ako ng malalim na para bang pinapalakas ko ang loob ko para masabi ko ang gusto kong sabihin.

Nang kaya ko na at alam ko na ang sabihin ko sakanya ay naglakas loob akong ibuka ang bibig ko. “Kuya Raizen..” tawag ko sakanya na agad na ikinakunot ng nuo niya.

Napapikit nalang ako sabay kagat ng ibabang labi ko. Kumukuha na naman ako ng lakas ng loob para masabi sakanya ang gusto ko.

“What is it? Nagugutom ka ba? Bibili ako agad ng pagkain mo. Ano bang gusto mo kainin?” Sunod-sunod niyang tanong sa ’kin ng hindi ako nagsalita agad.

Tumingin ako sakanya at tinitigan ko siya ng mabuti dahil baka ito na ang huling pagkikita naming dalawa. “Binabawi ko na ang sinabi ko n’ong nalasing ako kuya Raizen. Please po.. wag mo na akong  puntahan sa school.” Sabi ko saka huminga ako ng malalim. “Lasing lang ako n’ong gabing yun at may iniisip akong problema kaya ko nasabi sa’yo yun. Ngunit binabawi ko na..” seryoso kong sabi habang nakatitig kami sa isa’t-isa. Nagsalubong ang kilay niya habang madilim ang mukha niya na nakatingin sa ’kin. Kahit natatakot ako sakanya ay pinagpatuloy ko ang pagsasalita ko. “Mali ang nangyari satin kuya Raizen. Lasing ka, lasing din ako no’n. Kung nasa tama akong pag-iisip ng mga oras na yun ay hindi ko gagawin ang mga pinaggagawa ko sa’yo. Kaya sana, ito na ang huli nating pagkikita. Nakiki-usap ako sa’yo, kuya Raizen. Kalimutan mo na yung kasulatan natin at kalimutan mo narin ako.” Pagkasabi ko no’n ay agad akong nag-iwas ng tingin. Akmang bubuksan ko na sana ang pinto ng kotse para makalabas na ako nang magsalita si kuya Raizen.

“I can’t do that.”

Lumingon ako sakanya na dapat sana ay hindi. Dahil mabilis niyang sinakop ang mga labi ko ng halik. Napapikit nalang ako sabay hawak sa balikat niya. Mahinang kinagat niya ang ibabang labi ko dahilan para mapa-ungol ako at agad niyang naipasok ang dila niya sa loob ko.

“Uhmmm..” ungol ko sa ginagawa niyang paghalik sa ’kin.

Nakahinga ako ng maluwag ng humiwalay sa ’kin si kuya Raizen ngunit masyadong malapit parin ang mukha niya. Magkasalubong ang kilay niya at halatang galit ito dahil umiigting ang panga niya na parang nagtitimpi ng galit sa ’kin.

“Tangina! Matapos mo akong baliwin nang gabing yun saka mo sasabihin na kalimutan ko ang lahat.” Sabi niya sa malamig na boses.

“Hindi ako papayag, Wynter.” Seryoso niyang sabi.

Nanlaki naman ang mga mata ko ng sinabi niya yun. “Ano ka ba kuya Raizen! Ayaw ko na nga. Tigilan mo na ako.” Sigaw ko sakanya. Naiinis na ako dahil ngumisi lang siya sa ’kin.

“No! Gusto ko ulit matikman ang katas mo kaya hindi ako papayag.” Sabi niya.

Namula yata ang mukha ko sa sinabi niya dahil malinaw sa isip ko ang pagbukaka ko sa harap ng mukha niya.

“Hindi ka na nakakatuwa. Tumigil ka na!” Galit kong sigaw.

“Mas lalo kalang gumaganda kapag galit ka, moya detka.” Nakangiti niyang sabi na hindi ko maintindihan.

Sumasakit lang ulo ko sakanya.

Akamang bubuksan ko ulit ang pinto ng kotse ngunit pinigilan ni kuya Raizen ang kamay ko. “Ano ba! Gusto ko nang magpahinga.” sigaw ko sakanya. “Ayaw na kitang makita kuya Raizen. Kalimutan mo nalang na nakikila mo ako. Okay?” Galit kong sabi sakanya saka binuksan ang pintuan ng kotse.

“Handa akong maging sugar daddy mo Wynter. Maging akin ka lang.”

Napahinto ako sa ginagawa ko ng marinig ko ang sinabi niya sa ’kin. Lumingon ako sakanya at nakita ang seryoso niyang mukha. “Handa kong ibigay sa’yo lahat, basta akin ka lang. Hindi ako makakapayag na kumawala ka sa ’kin, moya detka.” Seryoso niyang sabi.

Inirapan ko siya saka mabilis akong lumabas ng kotse niya. Agad kong isinira ang pinto ng kotse saka naglakad sa kalsada papunta sa dorm.

Hindi ko nalang pinansin ang bosena ng kotse ni kuya Raizen. Bahala siya sa buhay niya.

Pagpasok ko sa dorm ay bumungad sa ’kin ang naka simangot na mukha ng may-ari ng dorm. “Hoy ano na, Wynter. Kailan ka magbabayad? Dalawang araw nalang ang palugit ko sa’yo. Kapag hindi ka pa naka bayad ay palalayasin na kita dito.” Bungad niya agad sa ’kin. Wala na akong lakas para sumagot sakanya kaya tumango nalang ako at nilagpasan siya. Narinig ko pa ang sinabi niya na akala mo daw kung sino. Hindi ko nalang siya pinansin saka pumasok sa kwarto ko.

Napaupo ako sa kama ko habang napa sapo sa nuo ko. Stress na ako sa buhay ko kainis lang. Dumagdag pa ito si kuya Raizen sa iisipin ko.

Napabuga ako ng hangin saka kinuha ang phone ko sa bag. Tinawagan ko si nanay para magtanong kung makakapadala naba siya sa ’kin ng 7k para sa bayad ng upa at tubig ko dito sa dorm. Dalawang buwan na kasi akong hindi nakakabayad kaya ganon kalaki ang kailangan ko.

“Hello, anak,” bungad sa ’kin ni nanay ng masagot niya ang tawag ko.

Napangiti naman ako agad. “Kamusta po kayo dyan ni tatay, nanay?” Tanong ko.

Narinig ko pa ang pag buntong hininga niya sa kabilang linya. “Ito anak, maraming problema. Na impound kasi ang trycle na pinapasada ng tatay mo. Yung amo ko naman ay ayaw akong pa balihin dahil naka bali na ako n’ong nakaraan. Naghanap ako dito ng mapag uutangan ngunit wala din silang mapahiram sa ’kin, anak. Pasensya ka na.” Sabi ni nanay sa malungkot na boses.

Hindi ko tuloy magawang hindi umiyak. Naawa ako sa mga magulang ko na ginagawa ang lahat mapag aral ako ngunit talagang walang-wala kami. Pinahid ko ang luha ko at hindi pinahalatang umiiyak ako. “Ayos lang yun nay, tatawagan ko ang kakilala ko baka meron siyang sideline na pwede kong pasukan. Nakangiti kong sabi.

Nag usap lang kami ni nanay saglit saka ako nag paalam. Napahiga nalang ako sa kama at iniisip kung saan ako maghahanap ng pera. Ayaw ko namang tumigil sa pag-aaral. Ang hirap talaga maging mahirap.

A/N: Wynter niyo lasinggera. Ayaw mong tumulad sakin Wynter, hindi umiinom..

ng tubig.

Edit: Moya detka- my baby girl

Chapter 7

HINDI KO NA alam kung anong gagawin ko. Hanggang bukas nalang ang palugit sa ’kin ng may-ari ng dorm na tinutuluyan ko. Nagsimula na nga akong mag impake ng gamit ko dahil baka itapon niya sa labas bukas kung hindi ako makapag bayad.

Pumasok ako sa school na lutang. Nakita ko pa kanina ang kotse ni kuya Raizen sa may kanto ngunit sumabay ako sa kasama kong lalaki kanina na papunta din ng school.

Buti nalang talaga kinausap niya ako kanina ng mapansing niya na hindi ko suot ang id ko dahil napaka strikto ng mga guards sa gate. Kaya agad kong sinabayan ang lalaki na nag ngangalang Gregg.

Nakita ko pang bumaba si kuya Raizen kanina at madilim ang mukha niya habang nakatingin samin. Hindi ko nalang siya pinansin at sumabay ako kay Gregg naglakad papunta sa school.

Napalingon pa ako sa likod ko n’ong nakita ko ang kotse ni kuya Raizen na nakasunod parin samin. Mabagal lang pag mamaneho nito na para talagang sinudundan kami.

Nakahinga lang ako ng maluwag nang makapasok kami sa loob ng gate. Alam ko naman na hindi siya makaka sunod sa loob dahil sobrang higpit ng school. Tanging estudyante, teachers at mga cleaners lang ang makakapasok sa university na ’to. Lahat ay may kailangang ipakita sa guard para makapasok dito sa loob ng school.

Napa buntong hininga ako habang nakikinig sa teacher namin sa harap. Iniisip ko nalang na tumigil sa pag-aaral. Hindi ko nalang pipilitin ang mga magulang ko kung hindi talaga nila kayang pag aralin ako. Sa susunod nalang siguro ako mag-aaral, mag tra-trabaho nalang muna ako hanggang sa maka ipon ako saka ako babalik sa pag-aaral.

Nakausap ko na kagabi si Alliyah at nakapag paalam narin ako. Nag iyakan pa kaming dalawa kagabi kaya namumugtong din ang mga mata ko. Gusto sana niya akong tulungan ngunit wala din siya. Nag try pa itong umutang ngunit talagang wala.

Napahinto sa pagsasalita ang prof namin nang may kumatok sa pinto. Napalingon kaming lahat nang makita namin ang assistant ng may-ari ng school na ’to.

Nakangiti itong lumapit kay Prof saka may ibinulong. Tumango naman ang prof namin saka ito humarap samin lahat. “Okay class, Mr. Dela Cruz has something important to say.” Sabi ng prof samin.

Agad namang humarap ang assistant ng may-ari ng school saka ngumiti samin. “Good morning to all of you. I just have an important announcement. Starting today, our beloved university will have a new owner. I am here to introduced him to all the students.” Sabi niya habang nakangiti. Lahat naman ng mga classmate ko ay nag bulong-bulongan. Ako naman ay patay malisya lang dahil titigil narin naman ako sa pag-aaral.

Ngunit na higit ko ang paghinga ko ng makita ko ang lalaking pumasok sa classroom. Anong ginagawa niya rito?

Nagtagpo pa ang paningin naming dalawa saka ito ngumisi na parang may masamang balak. Ano bang pinaggagawa ni kuya Raizen at naka pasok siya dito sa school.

Naglakad siya palapit kay Mr. Dela Cruz saka tumayo ng tuwid at biglang walang pinawalang emosyon ang mukha. Nakasunod lang ang mga mata ko sakanya at hindi talaga ako kumurap. “Class, This is Mr. Raizen Valdivieso the new owner of Ravenwood University.” Naka ngiting sabi ni Mr. Dela Cruz.

Nanlaki ang mata ko nang marinig ko yun. Halos nag palakpakan naman ang mga classmate ko na parang tuwang-tuwa sa nakikita nila. Narinig ko pa ang malanding classmate ko nag sabi na yummy daw ang bagong may-ari ng school.

Napatingin ako sa gawi ni kuya Raizen at napalunok ng ilang beses ng magkasalubong ang tingin naming dalawa. Agad akong yumuko at kunwaring nag susulat sa notebook ko.

Nagkataon lang siguro ito. Hindi naman niya siguro sinadya na bilhin ang school diba? wala akong maisip na dahilan para bilhin niya ang school.

Nagsasalita si kuya Raizen sa harap ngunit hindi na ako nakikinig. Lutang ang isip ko at iniisip nalang na uuwi na ako ng probinsya namin. Siguro naman ay hindi na niya ako masusundan do’n.

Napa-angat ako ng tingin ng may kumalabit sa balikat ko. Naka kunot ang nuo ko nakatingin sa classmate ko. “A-ano yun?” tanong ko sakanya.

“Kanina pa tinatawag pangalan mo ni Mr. Valdieviso.” Bulong niya sa ’kin. Napatingin ako sa mga classmate ko na lahat pala ay nakatingin sa ’kin.

“Ms. Andrade, you were chosen by Mr. Valdivieso to tour him around the campus.” Sabi sa ’kin ni prof. Naka alis na pala sila kuya Raizen at ang assistant hindi ko man lang napansin.

“Tumayo ka na dyan at tumungo kana sa opisina ni Mr. Valdivieso.” Sigaw sa ’kin ni Prof nang mapansin niya na hindi ako gumalaw sa kinauupuan ko.

Napakamot ako sa ulo ko saka ko iniligpit ang notebook ko at isinukbit ang bag ko sa balikat. Mukang patay ako nito.

Mabigat ang mga paa ko habang naglalakad papunta sa office ni Mr. Valdieviso. Ano bang trip niya sa buhay? Hindi ba niya talaga ako titigilan? Anakng pating naman oh!

Mas lalo akong kinabahan ng makarating ako sa harap ng pinto ng opisina ni Mr. Valdieviso. Hindi ko nga alam kung kakatok ba ako o hindi.

Nagulat ako ng bumukas ang pintuan kunti. Huminga muna ako ng malalim bago tuluyang naglakad papasok ng office. Sumilip muna ako sa loob at napansin na walang tao. Baka kasi kapag pumasok ako na walang tao ay mapagalitan ako.

Akmang aatras ako ng may humawak sa kamay ko at hinila ako ng malakas papasok ng office. Napasigaw pa ako sa gulat na mabilis naman niyang natakpan ang bibig ko.

“Kanina pa kita hinihintay.” Seryoso niyang sabi sa ’kin.

Hinila ko ang kamay niya na naka takip sa bibig ko at tinignan siya ng masama. “Bakit mo binili ang school kuya Raizen? Wag mong sabihin sa ’kin na trip mo lang.” Inis kong tanong sakanya.

Inilapit naman niya ang mukha niya sa mukha ko kaya halos maamoy ko ang mabangong hininga niya na tumatama sa pisngi ko. “I buy this university because of you. Ayaw akong papasukin ng guard kanina para sana masuntok yung lalaking kasabay mo kaya binili ko nalang ang skwelahan saka ko tinanggal ang guard do’n sa gate.” Nakangisi niyang sagot sa ’kin. Nanlaki naman ang mata ko sa sinabi niya. Baliw na talaga siya.

“You can’t avoid me, Wynter. Hindi ako papayag na makawala ka sa ’kin. Kung kailangan kong gumastos ng pera para sa ’yo gagawin ko.” Seryoso niyang sabi.

Mabilis niya akong hinalikan sa labi at pinasandal sa likod ng pinto. Halos mapugto ang paghinga ko sa ginagawa niyang pag halik sa ’kin. Inipon ko lahat ng lakas ko saka ko siya tinulak ng malakas.

“A-Akala ko ba ipapasyal kita sa buong campus.” Pag-iiba ko sa usapan sabay punas ng gilid ng labi ko.

Lumapit siya sa ’kin at mabilis niya akong niyakap ng mahigpit saka hinalikan ulit sa labi. Hindi ako makapag palag dahil sobrang higpit ng pagkakayakap niya sa ’kin

“K-Kuya.. Raizen.. baka may maka kita satin,” nahihirapan kong sabi dahil hinahalikan niya ako sa labi. Huminto naman siya sa paghalik sa ’kin kaya nakahinga ako ng maluwag ngunit saglit lang ako nakahinga nang binuhat niya ako na parang sako ng bigas saka ito naglakad papunta sa office table niya. Inilapag niya ako sa table at umupo ito sa swivel chair paharap sa ’kin habang nasa gitna siya ng mga legs ko.

“Simula mamaya sa condo unit ka na titira.” Sabi niya sa ’kin.

“Saan?” Pag tatanong ko dahil na bingi yata ako sa sinabi niya. Mahina naman siyang tumawa saka inabot ang isa kong dibdib at pinisil yun ng mahina. Tinampal ko naman ang kamay niya dahil nakikiliti ako.

“May binili akong condo unit mo. Naka pangalan yun sa’yo kaya sayong-sayo yun. Hindi ako makapayag na tumira ka sa dorm at mahirapan do’n.” Malambing niyang sabi sa ’kin. Hindi naman ako naka react.

“Kaya mamaya, kunin mo na ang mga damit mo para mailipat natin sa bagong unit mo.” Dagdag pa niya.

Pinaningkitan ko naman siya ng mga mata ko. “Hindi ba’t sinabi ko na wag na natin ituloy yung contrata natin kuya Raizen—

“Isa pang tawag mo saking Kuya, uungol ka talaga sa ’kin.” Pananakot niya. Inirapan ko nalang siya saka ako nagsalita. “Ayaw ko na kaya tigilan mo na ako.” Seryoso kong sabi.

Sumeryoso ang mukha niya habang magkasalubong ang mga kilay niya na nakatingin sa ’kin at sumandal sa likod ng upuan. “Gusto mo bang ikulong kita, Wynter?”

Kinabahan naman akong nakatingin sakanya, medyo nakakatakot ang baritonong boses niya idagdag pa ang walang emosyon niyang mukha habang nakatingin sa ’kin. Tumayo siya at pumagitna sa nakabuka kong mga legs. Napakagat labi ako ng bumundol sa bukana ko ang pagkalalaki niya. Kahit may suot kami ay damang-dama ko ang matigas niyang pagkalalaki.

Inilapit niya ang mukha niya sakin saka ito bumulong. “Ikukulong kita sa kwarto ko saka kita paulit-ulit na aangkinin, Wynter Aria Andrade.”

Halos tumayo ang mga balahibo ko sa sinabi niya. Natigil kaming dalawa ng marinig namin ang mahinang katok sa labas ng pinto ng opisina.

“Be a good girl, Wynter. Kung ayaw mong makita ako magalit.” Bulong niya sa ’kin bago ako tinulungan bumaba ng table niya. Inayos pa niya ang pagkaka batones ng polo blouse ko na parang tinatakpan ang dibdib ko. “Wag mong ipapakita yan sa iba. Akin lang yan.” Seryoso niyang sabi. Napa-irap nalang ako dahil hindi naman makikita ang dibdib ko. Para tuloy akong nasasakal sa pagkaka sirado niya ng batones sa leeg ko.

Agad siyang naglakad sa pinto at pinagbuksan niya ang sino mang nasa labas. Hinintay ko lang na pumasok ang nasa labas habang nakatayo sa gilid ng lamesa ni kuya Raizen.

“Wengya! Totoo pala talagang binili mo ang skwelahan?!” Bungad ng lalaki nang maka pasok ito sa opisina.

“Manahimik ka nga! Dinala mo ba utos ko?” Inis na sabi ni kuya Raizen sa lalaki. Ang gwapo din nito. Matangkad din ngunit mas matangkad si kuya Raizen pareho din ito ni kuya Raizen ng katawan na akala mo ay mga tambay sa gym.

“Hi, I’m Salem Herreros, brother in law ng sugar daddy mo.” Natatawa niyang pakilala sa ’kin. Agad naman siyang sinipa ni kuya Raizen dahilan para mapa-igik ito sa sakit. Akala ko nga magagalit siya ngunit malakas lang itong tumawa habang sapo-sapo ang tyan niya.

“Lumayas ka na nga!” Galit na sigaw ni kuya Raizen sakanya. Natawa nalang ako sa hitsura ni kuya Raizen ng hinila niya si Salem palabas ng office at malakas na isinara ang pinto saka ito inilock.

“Kuya— ay este Mr. Valdivieso, kailangan ko ng bumalik sa klase ko. Baka malate po ako sa next class ko.”

“Pinagpaalam na kita sa next subject mo. Let’s go. Kukunin na natin mga gamit mo sa dorm.” Sabi niya sabay hawak sa kamay ko.

Wala na akong nagawa ng hinila niya ako palabas. Agad ko namang hinila ang kamay ko nang makalabas kami sa opisina niya. Mahirap na baka may maka kita samin na mga estudyante at pag chismisan kami ni kuya Raizen. Nauna pa akong naglakad sakanya kaya panay ang tawag niya sa ’kin kaya mas lalo kung binilisan ang paglalakad ko. May naka salubong pa akong mga estudyante at narinig ko ang pag bati nila kay kuya Raizen. Hinayaan ko nalang sila saka deri-deritsong naglakad.

Napatigil ako sa paghakbang nang may humila sa kamay ko. Agad akong napalingon sakanya saka pinandilatan ko siya ng tingin. “Kuya Raizen, wag mong hawakan kamay ko.” Sabi ko sabay tingin sa paligid.

“Bakit? Natatakot ka baka makita tayo ng lalaking kasabay mo kanina?” Naka kunot nuo niyang tanong.

Napasapo nalang ako sa nuo ko saka pilit na hinihila ang kamay ko sa kamay niya. Nagtagumpay naman ako at na unang naglakad ulit sakanya.

A/N: Ang sipag ko nuh?? Hahahha 😂😂

Chapter 8

HINDI AKO MAKAPANIWALA na sa ’kin pala ang unit na ’to. Nong nagising ako sa umaga pagkatapos kong maglasing at bumungad sa ’kin ang magandang kwarto ay akin pala. Nagulat nalang ako sa sinabi ni Raizen na ipinangalan niya sa ’kin ang kinuha niyang unit. Halos magtatalon ako sa tuwa.

Hindi makapaniwala si Alliyah kanina ng makita nila si Raizen sa labas ng dorm na hinihintay akong kunin ang mga gamit ko. Binayaran din lahat ni Raizen ang utang ko sa may-ari ng dorm. Halos natulala pa ang landlord ko ng abutan siya ng sobrang pera ni Raizen.

Ipinalibot ko ang aking paningin sa kabuuan ng unit at hindi parin makapaniwala na simula ngayon ay dito na ako titira.

“Change your clothes, moya detka. Pupunta tayo ng mall para bumili ng mga gusto mo.” Sabi niya sa ’kin at biglang sumulpot sa likod ko.

Nahihiya parin akong tumingin sakanya sa t’wing pumapasok sa isipan ko ang nangyari samin.

Tumango lang ako sakanya saka tinungo ang kwarto. Kaya naman pala mukhang pangbabae ang design ng kwartong ito dahil para sa ’kin pala. Hindi ko masyadong nakita ang kwarto dati dahil nagmamadali akong umalis noon.

Agad akong tumungo sa banyo para maligo. Pinagpapawisan din kasi ako kanina sa paghahakot ng damit ko. Mabilis lang ako naligo at baka kasi mainip si Raizen sa ’kin sa paghihintay.

Hindi ko na siya tinatawag na kuya Raizen dahil hinahalikan niya lang ako kapag naririnig niya yun.

Nagsuot lang ako ng denim short at tshirt at inilugay lang ang straight kong buhok. Agad akong lumabas sa kwarto at nakitang magkasalubong ang kilay ni Raizen habang nakatingin sa ’kin.

Napa-atras ako dahil tumayo siya at naglakad palapit sa ’kin. Madilim ang mukha niya habang nakatingin sa suot kong short. “Why are you wearing that shorts?” Galit niyang tanong sa ’kin. “Masyadong maikli yan, moya detka.” Dagdag niya pa. Napa-irap nalang ako. Ano ba palagay niya sa short ko.. pantalon ba?

“Magpalit ka!“Sabi niya sa galit na boses.

“Ayaw ko! Wala na akong maisuot. Puro nasa labahin na.” Matigas kong sagot sakanya.

Ano bang ikina gagalit niya sa suot ko eh, hindi naman masyadong maikli ang short ko.

Lumabas na ako ng unit at naglakad papunta sa elevator. Malapit na sana ako nang maramdaman ko ang dalawang kamay sa beywang ko. Agad akong lumingon sa likod ko at nakita si Raizen na tinatali ang jacket sa beywang ko.

Hindi siya nagsalita hanggang sa naitali niya ang jacket. Agad siyang umayos ng tayo sa harap ko. “Let’s go,” sabi niya sabay hawak sa kamay ko at hinila ako papasok sa elevator.

Tahimik ako habang hinihintay na bumukas ang pintuan ng elevator. Naiilang ako sa ginagawang pagpisil ni Raizen sa kamay ko na hawak parin niya.

Bumukas ang pintuan ng elevator at agad kaming lumabas. Hindi na kami nag kotse dahil sabi ni Raizen ay malapit lang daw ang mall dito sa building ng unit ko.

Nahihiya naman akong nakayuko habang naglakakad. Paano naman kasi.. lahat ng nakakasalubong namin sa daan ay napapatingin kay Raizen tapos sa ’kin naman. Siguro iniisip nila na masyado akong bata para sa lalaking kasama ko.

Hindi ko na mabawi ang pinermahan ko dahil pinapermahan lang naman niya sa isang abogado. Makukulong daw ako pag hindi ako tumupad sa usapan. Nakakainis siya. Talagang sinakyan niya ang kalasingan ko n’ong gabing yun.

“Are you hungry, moya detka?”

“Ano ba yung moya detka?” Tanong ko dahil ko maintindihan.

“My baby girl..”

Muntik na akong mabilaukan sa sarili kong laway nang marinig ko ang tawag niya sa ’kin. Uminit din ang magkabilaang pisngi ko kaya agad ako nag iwas ng tingin.

Tumigil siya sa paglalakad kaya napatigil din ako. Agad akong tumingin sakanya kaya nakita kong nakatitig pala siya sa ’kin habang nakakunot ang nuo. “What’s wrong? bakit hindi ka nagsasalita?” Tanong niya sa ’kin.

Tumikhim naman ako bago sumagot. “Wala, nagugutom lang ako.” Pagsisinungaling ko. Nakatitig parin siya sa ’kin na parang binabasa ang isipan ko.

Naglakad nalang ako ulit ngunit dalawang hakbang palang ako ay agad akong hinila ni Raizen papunta sakanya. “Don’t left me behind.”

Hindi ko nalang siya sinagot at tahimik na naglakad ulit. Nang makapasok kami sa mall ay agad tinungo ni Raizen ang department store. Nakanguso akong namimili ng damit kaso, nagugulat ako sa presyo. Pang tuition ko na yata yun kaya wag nalang.

Bumalik ako kay Raizen na nakaupo sa pahabang couch habang nagbabasa ng magazine. Tumayo ako sa harapan niya kaya napa-angat siya ng tingin sa ’kin.

“Ayaw ko ng bumili ng damit.” Sabi ko. Lumapit pa ako sakanya saka itinakip ang isa kong kamay saka bumulong sa teynga ni Raizen. “Ang mahal ng mga damit dito. Kulang pa yata tuition ko sa sobrang mahal. Sa ukay nalang ako.” Naka ngiwi kong sabi sakanya.

“Hindi naman ikaw ang magbabayad. Kaya mamili ka na! Hindi tayo aalis sa store na ’to hanggat hindi ka namimili ng damit mo.” Sabi niya habang seryosong nakatitig sa ’kin.

Napakamot nalang ako sa buhok ko at bumalik ulit para tignan ang mga damit. Ang daming magaganda pero nakakainis ang presyo. May bumibili ba talaga ng ganito ka mahal na damit?

Nagulat nalang ako ng sumulpot si Raizen sa likod ko saka kinuha ang naka display na damit. Itinapat niya yun sa katawan ko na parang sinusukat. Napakagat ako ng labi ng masagi niya ang isa kong dibdib, parang may kuryenteng dumaloy sa katawan ko.

Agad kong iniwas ang katawan ko para mawala ang nararamdaman ko. Nagtataka namang nakatingin sa ’kin si Raizen. “A-Ayos na ’to.” Nauutal kong sabi sabay kuha ng damit na hawak niya.

Agad akong umalis sa harap niya at tumungo sa mga pants. Kailangan ko din pala ito dahil ang sinusuot kong pantalon ay malapit ng bumigay sa kakasuot ko. Nilalabhan ko kasi agad kinagabihan kaya kupas na ang kulay, tatlo lang kasi ang pantalon ko.

Kumuha ako ng size 27 na black pants. Kumuha narin ako ng navy blue para may salitan ako. “Kumuha ka kahit anong design ng pants.” Biglang sulpot ni Raizen sa likod ko. Hindi ako sumagot at kinuha ko ang baggy pants. Namili pa ako ng iba at lahat yun ay si Raizen ang nagdala.

Natapos akong mamili at agad na tumungo sa counter. Halos magulat ako sa presyo nang mga pinamili ko. Binayaran naman agad yun ni Raizen. Nang matapos kami ay agad kaming lumabas ng store. Si Raizen naman ay dala-dala naman ang malalaking paper bag.

“Saan mo gusto kumain?”

“Hindi ko alam eh,” sagot ko agad. Napabuntong hininga naman siya habang nakatingin sa ’kin saka ako hinila. Hindi ko alam kung saan kami papunta, nag patianod lang ako hanggang sa makarating kami sa isang mamahaling restaurant.

Hinila ko ang kamay ko na hawak ni Raizen saka tumigil sa paglalakad. Napalingon naman siya sa ’kin dahil sa ginawa ko. “Ahm.. nakakakahiyang pumasok sa loob. Naka tshirt lang ako tapos naka short.” Sabi ko sakanya sabay atras.

“Don’t worry, moya detka. Mas maganda ka parin naman sakanila kahit ganyan ang suot mo.” Sabi niya sa ’kin sabay hawak ng kamay ko at hinila ako papasok sa restaurant.

Nakayuko ako habang naglalakad dahil namumula na naman ang pisngi ko. Nag-angat lang ako ng tingin ng pinaghila ako ni Raizen ng upuan. Agad akong umupo do’n, umupo naman si Raizen sa katapat kung upuan.

Tinawag agad ni Raizen ang waiter kaya agad naman lumapit ’to sa table namin. Si Raizen na pinag order ko dahil hindi ko pa natitikman ang mga pagkain dito. Hindi ko alam kung ano ang masarap.

Nang matapos mag order si Raizen ay agad na umalis ang waiter sa harap namin. “Anong oras pasok mo bukas?” Tanong niya sa ’kin

“10am pa ang first subject ko.” Sagot ko naman agad. Tumango lang naman siya at hindi na nagsalita pa ulit.

Dumating na ang mga pagkain at halatang masasarap lahat. Inilagay naman ni Raizen lahat ng pagkain sa harap ko at nilagyan ang plato ko ng pagkain. Napangiti nalang ako habang nakatingin sakanya. Nagsimula na kaming kumain, tahimik lang akong kumakain, ngayon lang ako nakakain ng ganito ka sarap. Hanggang adobong baboy nga lang ang masarap para sa ’kin.

Nang matapos akong kumain ay agad kong hinaplos ang tyan ko. Sobrang busog na busog ako. Nahihirapan tuloy akong dumighay sa sobrang kabusogan. Binayaran naman ni Raizen ang pagkain namin saka niya kinuha ang mga paper bag na pinamili namin kanina saka ito tumayo.

“Let’s go,” sabi niya sabay hawak sa kamay ko.

Tahimik lang akong naglalakad sa tabi ni Raizen hanggang sa makalabas kami ng restaurant. Naglakad lang ulit kami pauwi sa condo building hanggang sa nakarating na kami.

Ang akala ko at mag papaalam na siya sa ’kin ngunit sumama parin siya paakyat ng unit ko. Hinayaan ko nalang at baka may naiwan lang siya sa unit.

Nang makapasok kami sa loob ay agad niyang inilapag ang paper bag sa couch. Umupo siya sa couch at isinandal ang likod niya sa upuan habang naka pikit ang mga mata niya. Nakatayo naman ako sa gilid at hinihintay na mag paalam siya sa ’kin na uuwi na. Ngunit dumaan na ang isang oras hindi talaga siya umalis sa unit.

“Ahm.. hindi kapa ba uuwi?” lakas loob kong tanong sakanya. Agad naman siyang nag mulat at tumingin sakin. Halos magkabuhol buhol ang hininga ko ng magtagpo ang tingin naming dalawa.

Tumayo siya at naglakad papunta sa ’kin, kinakabahan naman akong umatras hanggang sa tumama ang likod ko sa pader.

“A-hm a-ano natanong ko lang naman.” Nauutal kong sabi sabay pekeng tumawa.

Seryoso naman siyang nakatingin sa ’kin at hindi nagsalita. Umiwas ako ng tingin at akmang aalis na sana ng mahawakan niya ang beywang ko.

“Raizen..” saway ko sakanya. Mas lalo akong kinabahan dahil ipinagdikit niya ang katawan niya sa katawan ko. Sobrang lapit din ng mukha niya sa mukha ko. Nagayon ko lang nakita nang malapitan ang pilat niya sa mata. Siguro ang sakit no’n.

Hindi ko mapigilang haplosin ang mata niya na may pilat hanggang sa kilay niya. Napapikit siya na parang dinadama ang palad ko.

Iminulat niya ang mata niya at tumitig ulit sa ’kin. Bumaba ang tingin niya sa labi ko at napalunok pa siya ng ilang beses. “Bakit sa dami ng babae sa mundo, sa isang bata pa ako na attract.”

Pinaningkitan ko siya ng mga mata ko. “Hindi na ako bata no! Malapit na kaya ko mag twenty.” Proud kong sabi.

Mahina naman siyang tumawa. Napatili naman ako sa gulat ng bigla niya akong binuhat. Inilagay niya ang dalawa kong binti sa gilid ng beywang niya saka siya nagsimulang maglakad.

“Ibaba mo nga ako!” Sabi ko sabay palo sa balikat niya. Hindi naman ito natinag at pabagsak na umupo sa couch. Nakabukaka akong naka kandong sakanya habang ang mga kamay niya ay nasa beywang ko at itinataas-baba ’yon.

Biglang nag init ang pakiramdam ko sa haplos na ginagawa niya. “H-Hindi ka pa ba uuwi?” Tanong ko ulit habang pilit na pinapakalma ang sarili ko. Bakit ba ako nagkaka ganito.

“Bakit? Ayaw mo ba ko dito?” Tanong niya sa ’kin. Napakagat ako sa ibabang labi nang maramdaman ko na may tumutusok sa pang upo ko. Alam ko kung ano yun dahil malinaw pa sa alaala ko ang pagtawa ko ng makita ko ang pagkalalaki niya. Para akong tanga na tumatawa tapos umiiyak n’ong nalasing ako.

Hindi ko alam kung bakit ko ikiniskis ang pagkababae ko sa namumukol niyang pagkalalaki. “Fuck! Wynter.” Nahihirapan niyang sabi.

Napangiti naman ako ng makita kong napaungol ulit si Raizen sa ginagawa ko. Inulit ko ulit ang pag galaw sa ibabaw niya kahit may suot pa kami ay damang dama ko ang pagkalalaki niya.

“You’re killing me.” Nahihirapan niyang sabi. Sasagot sana ako ng bigla niya akong hinalikan sa labi. Hindi ako marunong humalik kaya itinikom ko lang ang bibig ko. Ngunit mabilis na nilamas ni Raizen ang isa kong dibdib dahilan para umungol ako. Ipinasok niya agad ang dila sa loob ng bibig ko. Hindi ko masabayan ang ginagawa niya hanggang sa nasasabayan ko na. Hindi parin ako tumitigil sa pagkiskis ng pagkababae ko sa kahabaan niya.

Napasigaw ako dahil pinunit ni Raizen ang suot kong tshirt. Maging ang suot kong bra ay pinunit niya dahilan para tumalbog ang mayayaman kong dibdib.

Napa arko ako ng biglang nilamas yun ni Raizen. Hinahalikan niya ako sa leeg at mahina niyang sinisip ang balat ko do’n.

“Raizen..” ungol ko nang ipasok niya ang isa kong ut*ng sa bibig niya.

Hindi ko maintindihan ang katawan ko. Parang hinahanap niya ang haplos ni Raizen kaya siguro mabilis uminit ang katawan ko. Walang impluwensya ng alak sa katawan ko ngunit nalalasing naman ako sa init na hatid ng katawan ni Raizen.

Chapter 9

SPG~

HALOS MAPUGTO ang hininga ko sa ginagawa ni Raizen sa ’kin. Nakaupo ako sa lamesa habang nakabukaka ang mga binti ko sa harap niya. Naka luhod naman siya sa pagitan ng legs ko. Hindi ko na mabilang kong ilang beses na akong nilabasan sa ginagawa niya.

“Oh, Raizen..”

Mas lalo ko lang pinagduldulan ang mukha niya sa basang-basa kong pagkababae. Namamaos narin ang lalamonan ko dahil kanina ko pa inuungol ang pangalan niya.

“Oh, tama na..” Pagpipigil ko sakanya nang maramdaman kong nilabasan na naman ako.

Agad nagkasalubong ang paningin naming dalawa nang mag-angat siya ng mukha. Nangungusap ang mga mata niya habang may pilyong ngiti sa kanyang labi.

“Please, hindi ko na kaya.. may pasok pa ako bukas.” Saad ko habang kinakapos ng hangin.

Hindi siya nagsalita, bagkos ay binuhat niya ako na parang bagong kasal saka siya nagsimulang maglakad papunta sa kwarto.

“Ako ang may-ari ng school, moya detka. Kaya pwede kang umabsent kahit kailan mo pa gusto.” Sabi niya saka kinagat ang ibabang labi niya sabay kindat sa ’kin.

Mahina ko naman siyang pinalo sa balikat sabay irap. “Anong connect no’n?”

“Well, kaya kong utusan ang mga subject teacher mo na taasan ang grado mo kahit panay absent ka.” Nakangiti niyang sabi.

“Tumigil ka nga! Hindi maganda yun.” Inis kong sabi.

“Ayaw kong nahihirapan ang moya detka ko. Masama ba yun?” Kunot nuo niyang tanong sabay lapag sa ’kin sa kama.

Napasunod ang tingin ko sa mga kilos niya dahil pumwesto na naman siya sa nakabuka kong mga binti.

“Raizen!” Saway ko sakanya. Walang tigil niya akong inangkin kanina at kapag natapos na naman siya ay kinakain na naman niya pagkababae ko.

“Hindi ka ba nagsasawa?” Tanong ko sakanya habang nakataas ang isa kong kilay.

Umiling naman siya saka inabot ang isa kong dibdib at mahinang nilalamas ito. Napakagat nalang ako sa ibabang labi ko sa ginagawa niya.

“Last one, moya detka. Pagbigyan mo na ako.” Nakanguso niyang sabi. Hindi ako naka sagot ng mabilis niyang sinasalat ang pagkababae ko.

Napadako ang mga mata ko sa kahabaan niya na tigas na tigas at handa na namang lumaban.

Tinanggal ko ang kamay niya na nasa pagkababae ko. “Umupo ka sa kama.” Utos ko sakanya.

Naguguluhan naman siyang umupo sa kama kaya agad akong bumaba sa kama at lumuhod sa harap niya.

“W-What the!” Nahihirapan niyang sabi.

Hindi ko alam sa sarili ko kung bakit gusto kong hawakan ang pagkalalaki niya. Namumula ang ulo nito habang kitang-kita ang ugat na parang galit na galit.

Nanginginig ang kamay ko hanggang sa mahawakan ko ang pagkalalaki niya. Pumipintig pa ito sa kamay ko at mas lalo lang yata itong lumaki.

“Stop teasing me, Wynter.” Seryoso niyang sabi. Nakikita ko sa mga mata niya ang pagnanasa sa ’kin. Halo halo ang emosyon niya habang nakatitig sa mga mata ko.

“Suck it, Wynter.” Utos niya. 

“Kasya kaya ’to sa bibig ko?” Nag aalala kong tanong. Mahina naman siyang tumawa sabay haplos sa buhok ko.

Napakagat nalang ako sa ibabang labi ko nang pisilin niya ang isa kong utong. “Hindi ako marunong, Raizen. Pero, susubukan ko parin.” Sabi ko sabay taas-baba ng palad ko sa pagkalalaki niya.

“Fuck. That’s it, baby.” Ungol niya kaya napangiti ako.

“C’mon, Wynter, taste my cock.” Utos niya habang mapupungay ang mga matang nakatingin sa ’kin.

Inilapit ko ang bibig ko sa ulo ng pagkalalaki niya at walang alinlangang isinubo ito. Halos mabulunan ako dahil sa laki ng kahabaan niya.

“Oh, ang sarap. A-Ang init ng bibig mo.” Nahihirapan niyang sabi. Napangiti ako habang ingat na ingat na hindi sumayad ang ngipin ko sa pagkalalaki niya.

Tumingin ako kay Raizen habang pinapatulis ang dila ko at tinutudyo ang maliit na butas ng pagkalalaki niya.

“Oh. Fuck! Damn it!” Ungol niya habang nakapikit ang mga mata.

Inihawi niya ang buhok ko saka niya hinawakan ito para hindi matakluban ang mukha ko.

“Stop, moya detka. Ayaw ko pang labasan.” Pag pipigil niya sa ’kin sabay hawak niya sa balikat ko. Agad niya akong hinalikan sa labi kaya umungol ako sa loob ng bibig niya.

Humawak ako sa balikat niya habang tinutudyo ang pagkalalaki niya sa basang-basa kong pagkababae.

Napasigaw nalang ako ng mabilis ipinasok ni Raizen ang pagkalalaki niya sa loob ko. “Damn! Akin ka lang, Wynter.” Bulong niya sa teynga ko.

Nagsimula na akong gumalaw sa ibabaw niya habang ang kamay ni Raizen ay nasa magkabilang beywang ko.

“That’s it, baby, move your sexy hips. Fuck me!”

“Ahhh..” ungol ko.

Ngayon ko lang nalaman na mas masarap pala kapag nasa ibabaw. Sagad na sagad ang kahababan niya sa loob ko.

“Oh, Raizen..”

Halos sipsipin ni Raizen ang balat ko sa leeg habang ang isang kamay niya ay nilalamas ang isa kong dibdib.

Nararamdaman ko na malapit na ako sa sukdulan, kunti nalang ay sasabog na ako. “Ayan na ako..” ungol ko.

“Sabay tayo, moya detka.” Bulong niya sa teynga ko.

Napa-arko ang katawan ko ng tuluyan ko ng maabot ang sukdulan ko. Naka dalawang ulos pa si Raizen hanggang sa nilabasan narin ito. Napayakap nalang ako sa leeg niya habang nakabaon parin ang pagkalalaki niya sa loob ko.

“Inaantok na ako,” nakanguso kong sabi.

“Sleep. Ako na bahalang mag punas ng katawan mo.” Masuyo niyang sabi sabay halik sa nuo ko.

Binuhat naman niya ako saka ako inihiga sa kama. Agad kong ipinikit ang aking mga mata at unti-unti ay hinihila na ako ng antok hanggang sa nakatulog ako.

Kinabukasan, nagising ako sa mahinang tapik sa pisngi ko. Agad kong minulat ang mga mata ko at bumungad sa ’kin ang bagong ligo na si Raizen. Kinusot ko ang isa kong mga mata sabay tingin sa nakasabit na wall clock sa pader. Nanlaki ang mga mata ko ng makitang 7AM na. Agad akong bumangon sa kama. Naramdaman ko ang gitna ko na sobrang hapdi kaya napangiwi ako.

Akmang tatakbo na sana ako sa banyo ng mabilis ako binuhat ni Raizen at nagsimula itong naglakad papunta sa banyo. “Let me take care of you, moya detka. Alam kong mahapdi pa yan.” Seryoso niyang sabi.

Hindi nalang ako umangal dahil totoo naman talagang mahapdi. Pagkapasok namin sa banyo ay agad niya akong binaba saka binuksan ang shower. Napatili pa ako ng maramdaman ko ang lamig ng tubig. Natatawa namang pinatay ni Raizen ang shower kaya agad ko siyang inirapan.

“Lumabas ka na nga!” Suplada kong sabi. Ngumisi lang siya sabay pisil sa isa kong dibdib.

“I’ll just prepare you breakfast while you’re still in the shower.” Sabi niya sabay halik sa labi ko at agad na lumabas ng banyo.

Binuksan ko naman ulit ang shower para matapos agad ako dahil baka malate pa ako. Terror pa naman ang first subject ko ngayon. Ayaw na ayaw niya sa mga estudyanteng late.

Nang matapos akong maligo ay agad kong sinuot ang bath robe saka lumabas ng banyo. Naglakad ako papunta sa closet ko at kinuha ang fitted black pants at isang tshirt.

Pinunasan ko ang buhok ko sa maliit na towel para patuyuin nang pumasok bigla si Raizen sa kwarto. Naglakad naman siya agad papunta sa ’kin habang may dalang tray.

“Let me feed you, while you’re fixing your hair.”

Sinubuan niya ako ng oatmeal na agad ko namang tinanggap. Kinuha niya rin ang sandwich at agad na inilapit sa bibig ko. Nagsimula narin ako magsuklay sa buhok ko habang sinusubuan ni Raizen. Hindi naman ako pala make-up. Polbo at liptint lang ay sapat na.

Sinusubuan parin ako ni Raizen ng pagkain hanggang sa naubos ko ’to. Nang matapos na ako ay agad akong tumayo at agad na lumapit sa couch para kunin ang bag ko.

“Alis na ako. Late na talaga ako.” Sabi ko kay Raizen. Agad akong lumabas ng kwarto habang siya naman ay nakasunod sa ’kin at inaalalayan ako habang nag su-suot ng sapatos.

“Relax, hindi ka late, okay!” Nakangiti niyang sabi. Hinawakan pa niya ang magkabilang pisngi ko sabay halik sa labi ko. Mabilis lang ang halik na iginawad niya sa ’kin ngunit nang hina na ang tuhod ko. Bakit ba ganito ang epekto sa ’kin ni Raizen.

“Study hard, moya detka. Don’t talk to other boys.” Seryoso niyang sabi. Inirapan ko nalang siya at agad na umalis.

Hindi ako pumayag na magpahatid sakanya sa school or sumabay sakanya. Ayaw kong makita kaming dalawa na magkasama.

Pagkalabas ko ng building ay agad akong pumara ng taxi. May pangbayad naman ako dahil nilagyan ni Raizen ang wallet ko ng pera at take note puro 1k ang nilalagay nito walang ibang halaga ng pera. Halos hindi na nga magsara ang wallet ko sa ginawa niya. Naisipan ko ngang padalhan ang mga magulang ko mamaya pero pumasok din sa isip ko na baka magtanong sila kung saan ako kumuha ng pera. Ang alam kasi nila ay tumigil na ako sa mga sideline ko.

Napabuga nalang ako ng hangin habang nakatanaw sa labas ng bintana. Kinakabahan din ako dahil alam kung sa mga oras na ito ay nasa room na si Mrs. Villamor. Hindi ko nga alam kung papasok pa ba ako o hindi na. Baka kasi ipahiya ako sa buong classmate ko dahil late ako.

Nakarating ako sa university, na traffic pa ako dahil nga rush hour din naman. Lakad—takbo ang ginagawa ko para lang makarating sa class room.

Hindi muna ako pumasok agad at ang ginagawa ko ay sumilip muna. Nagtataka ako kung bakit ang tahimik ng classroom namin.

Agad bumilis ang tibok ng puso ko sa sobrang kaba nang makita si Mrs. Villamor na nakaupo sa harap habang hawak ang cellphone niya. Napadako ang tingin ko sa mga classmate ko na tahimik lang din na nakaupo.

Nagbibilang ako sa kamay ko kung papasok ba ako o hindi dahil baka sermon lang abutin ko.

Akamang tatalikod na sana ako ng marinig ko ang boses ni Mrs. Villamor na tinawag ako.

Nanigas yata ako sa kinatatayuan ko at hindi muna ako lumingon at pilit na pinapakalma ang puso ko at hinanda ang sarili. Agad akong humarap kay prof at pilit na ngumiti.

“Good morning po, Ma’am. Sorry po kung na —

“It’s okay. Hindi pa naman din kami nagsisimula. Hinihintay ka talaga namin, bago ako mag start.” Seryoso niyang sabi.

“Po?” Takang tanong ko.

“Sabi ni Mr. Valdivieso ay hintayin ka bago ako magsimula magklase.” Sabi niya sabay kuha ng libro. “You can seat now, Ms. Andrade.” Sabi niya kaya agad akong tumalima sa bakanteng upuan at tahimik na umupo. Nakayuko lang ako dahil lahat ng mga classmate ko ay nakatingin sa ’kin.

Kinagat ko nalang ang ibabang labi ko habang kating-kati ang kamay ko na itext si Raizen. Talagang pinahintay pa niya ako kay prof bago mag simula mag klase. Nakakahiya tuloy.

Naramdaman ko namang nag vibrate ang phone ko sa bulsa ng pantalon ko kaya agad kong kinuha yun. Napangiwi nalang ako ng mabasa ko ang text ni Raizen.

Nag simula ng mga discuss si prof kaya nakinig nalang ako. Panay naman vibrate ang phone ko sa bulsa ko dahil ang makulit na Raizen ay kinukulit ako na puntahan daw siya sa office niya. Hindi ko siya nireplayan kaya panay text sa ’kin.

Nagsusulat lang kami habang nagsasalita sa harap si Mrs. Villamor. Seryoso akong nagsusulat dahil malapit narin kasi ang exam namin.

Napalingon naman kaming lahat ng may marinig kaming malakas na katok sa pinto ng class room namin. Agad nanlaki ang mga mata ko ng makita kong pumasok si Raizen. Ano na naman kaya ginagawa niya dito?

Lumapit pa siya kay prof at parang may sinasabi. Agad namang tumingin sa ’kin si Prof kaya agad ako yumuko at nagkukunwaring nag susulat. Halos murahin ko na si Raizen sa isipan ko sa mga pinaggagawa niya.

“Ms. Andrade, sumunod ka sa office ni Mr. Valdivieso.” Serysong sabi ni prof. Nag angat naman ako ng tingin at napansin ko na nakalabas na pala si Raizen sa classroom.

Ano bang trip niya sa buhay? Yumuko nalang ako ng mag simulang mag bulongan ang mga classmate ko.

“Quiet!!” Biglang sigaw ni prof sabay hampas ng malakas sa lamesa niya. Napatigil naman ang bulongan kaya agad akong tumayo at isinukbit ang bag ko sa balikat at agad na lumabas ng room.

Nanggigil akong tinungo ang office ni Raizen. Ang sarap talaga niyang sakalin..sakalin sa sarap. Malamang ako ang topic sa buong klase nito.

Chapter 10

SPG~

NAKASIMANGOT AKO habang naglalakad papunta sa office ni Raizen. Pinatawag na naman niya ako. Buti nalang ay tapos na ang isa kong subject. Vacant ko kasi ng isang oras, dapat nga ay nasa library ako dahil may gagawin pa akong assignment, kaso umepal na naman ’to si Raizen.

Nang makarating ako sa harap ng office niya ay hindi ako pumasok agad. Palinga-linga pa ako sa paligid at baka may makakita sa ’kin na pumasok sa opisina ng may-ari ng skwelahan.

Hindi ko malaman ang trip niya, hindi ko alam kung bakit dito siya naglalagi sa school. Sa pagkakaalam ko kasi ay may companya pa siyang pinapatakbo.

Huminga muna ako ng malalim bago kumatok kahit pwede naman talaga akong dumeritso. Agad naman akong pumasok sa loob at naabutan ko siya na nakayuko habang seryosong nanonood sa laptop niya.

Hindi siya nag angat ng tingin sa ’kin kaya lumapit ako sakanya. Nang makalapit ako sa table niya ay agad akong kumatok sa mesa niya. Ngunit hindi parin siya nag angat ng tingin sa ’kin.

Sa sobrang pagtataka ko ay agad kong sinilip ang pinapanood niya sa laptop niya. Unti-unting nanlaki ang mga mata ko ng makita ko sa screen ng laptop niya. Ako yun at ang katabi kong klase na lalaki. Tumatawa pa kaming dalawa habang hinihiram ko ang ballpen niya, tumatawa pa ako sa scene na yun dahil may sinasabi siyang joke sa ’kin.

Napalunok ako ng ilang beses nang magkasalubong ang tingin namin dalawa ni Raizen. Madilim ang mukha niya habang nakatingin sa ’kin. Grabe, ngayon ko lang nalaman na may cctv sa classroom.

Napakamot nalang ako sa ulo ko sabay pekeng tumawa. “Ah, eh kasi— teka, pano nagka cctv ang classroom namin?” Tanong ko nalang. Wala kasi akong maisip na pwedeng sabihin sakanya.

“Para makita ko kung may dapat ba akong balian ng braso. Bakit papalag ka?” Walang emosyon niyang sabi.

Inirapan ko naman siya dahil mukha siyang tanga. “Pinatawag mo lang ba ako dito para lang ipakita sa ’kin yan?” Sabi ko sabay turo ng screen ng laptop niya. “Fine. Nanghiram ako ng ballpen niya dahil ayaw ng sumulat ng ballpen ko. Tapos may sinabi siyang joke kaya natawa ako. Bakit.. bawal na ba ako makipagusap sa mga classmate kong lalaki?”

Hindi naman siya sumagot bagkos ay lalo lang dumilim ang mukha niya. Ipinikit niya ang kanyang mga mata na parang pinapakalma ang kanyang sarili. Ilang segundo lang siyang pumikit at agad nag mulat ng tingin. Napadako ang mga mata niya sa suot kong maong skirt ko. “Why are you wearing that skirt?” Tanong niya habang magkasalubong ang kilay.

Agad naman bumaba ang tingin ko sa suot kong skirt bago tumingin kay Raizen. “Bakit.. hindi ba bagay sa ’kin? Tsaka, ikaw kaya bumili nito.” Nakanguso kong sabi. Pranning ba siya eh, siya nga ’tong bumili ng skirt na ’to.

Bumuga siya ng hangin bago siya nagsalita. “Sit on my table, Wynter.” Utos niya sa ’kin. Hindi ko naman maintindihan ang utos niya. Napansin niya yatang hindi ako kumilos kaya agad siyang tumayo sa swivel chair at agad akong binuhat gamit ang isa niyang braso saka ako pinaupo sa table niya. Agad naman siyang umupo sa swivel chair at ibinuka ang dalawa kong hita.

“Raizen..” saway ko sakanya. Ngunit hindi siya nakinig. Itinaas pa niya ang skirt ko hanggang sa mailislis niya yun hanggang sa tyan ko.

Napakapit ako ng mahigpit sa lamesa ng yumuko si Raizen saka inamoy ang pagkababae ko na may suot paring panty. “Raizen.. wag naman dito.” Pagpipigil ko sakanya. Pano nalang kung may biglang kumatok sa pinto.

“Mawawala lang galit ko kapag kinain ko ’to.” Sabi niya sabay paikot ng hinlalaki niya sa kunt*l ko. Napakagat ako sa ibabang labi ko sa ginagawa niya. Nakasuot parin ako ng panties ngunit nararamdaman ko na ang pagkabasa ng pagkababae ko sa ginagawa ng daliri niya.

“R-Raizen, oh.” Hindi ko na mapigilan ang ungol ko.

Napasinghap ako ng marinig kong pinunit ni Raizen ang panty ko. “Bakit mo pinunit?” Tanong ko sabay hawak ng kamay niya.

“Harang eh,” tipid niyang sagot.

Napa-arko ang katawan ko ng magsimula siyang kainin ang pagkababae ko. Pigil ang ungol na kumawala sa bibig ko at baka may makarinig pa samin sa labas. Ngunit hindi ko talaga mapigilan lalo na’t pinapatulis ni Raizen ang dila niya habang sinudundot ang kunt*l ko. Ang isa naman niyang daliri ay naglalabas masok sa loob ko.

“Oh, Raizen.”

Pilit kong pinipigilan na hindi ako makasigaw at halos tumirik ang mga mata ko sa ginagawa ng makasalanang dila ni Raizen. Namimigat na ang paghinga ko habang kagat labing nakatingin sa ginagawa ni Raizen. Hinawakan ko ang buhok niya at mas lalong pinagduldulan ito sa basang basa kong pagkababae.

“Oh, sige pa, Raizen.” Nagdedeleryo kong sabi.

Tanging ungol ko at tunog na nililikha ng dila ni Raizen ang maririnig sa office niya. Malapit na sana akong labasan ng mabilis na tumayo si Raizen. Hinulog niya ang mga gamit na nasa table, maging ang laptop niya ay hinulog niya saka ako pinahiga sa table.

“Bakit mo naman hinulog ang laptop mo?” Tanong ko sakanya ng maihiga niya ako sa table. Hindi naman siya sumagot, bagkos ay hinawakan niya ang suot kong damit pang itaas at akmang pupunitin ’to. “Wag mong pupunitin. Wala akong pamalit na damit.” Pigil ko sakanya. Namamangha naman niya akong tinignan saka tumayo ng maayos. Narinig ko nalang ay pag kalas ng sinturon at ang tunog ng zipper.

Bumalik siya sa pagdagan sa katawan ko saka ako hinalikan sa labi. Halos mapugto ang hininga ko sa binibigay niyang halik sa ’kin. Napasinghap ako ng pinunit niya ang suot kong damit. “Raizen..”

“Don’t worry, I have a spare clothes for you, moya detka.” Bulong niya sa teynga ko. Mahina pa niyang kinakagat ang gilid ng teynga ko. “In case na magkatotoo ang gusto kung gawin sa’yo,“dagdag niyang sabi saka bumalik sa paghalik sa leeg ko.

Mahina naman niyang nilalamas ang isa kong dibdib dahilan para umungol ako. “Ohh..”

“Now, spread your legs wider, moya detka.”

Ibinuka ko ang dalawa kong binti na agad na ikinangiti ni Raizen.

“Ohh,”

“Fuck!”

Sabay naming ungol ng maipasok niya ang pagkalalaki niya sa basang basa kong pagkababae. Bumaba ang halik niya sa leeg ko hanggang sa mapadako siya sa isa kong dibdib.

“Oh, Raizen, ang sarap,” nagdedeleryo kong ungol. Mas lalo lang akong nabaliw sa ginagawa ng dila niya na pina-paikot sa isa kong ut*ng.

“Raizen.. ahh,”

Tumigil siya sa ginagawa niya sa ut*ng ko saka ito tumitig sa ’kin. “Ang sarap mo,Wynter. Makakapatay ako kapag may lumapit sa’yo na ibang lalaki. Kaya wag mo akong susubukan.” Seryoso niyang sabi, umiigting ang panga niya habang walang tigil siyang umuulos sa loob ko. “Sagot??!” Sigaw niya sa ’kin at malakas na isinagad ang pagkalalaki niya sa loob ko.

“Ahh, oo na. H-Hindi n-a ako ma-kikipag usap ahh,” halos magka utal-utal ako sa sobrang sarap na nalalasap ko.

“Oh, Raizen ang sarap.. sige pa!” Naiiyak kong sabi. Mabilis niyang siniil ng halik ang labi ko na agad ko namang tinugon. Sa sobrang lakas ng paglabas masok niya ay bumigay ang lamesa. Mabuti nalang ay agad akong nabuhat ni Raizen ng bumagsak ’to sa sahig.

Inilagay ni Raizen ang dalawa kong binti sa beywang niya habang nakatayo siya at wala paring tigil sa paglabas masok sa loob ko.

“Raizen, ayan na ako,” bulong ko sa teynga niya ng maramdaman kong malapit na akong labasan. Yumakap ako sa leeg niya para kumuha ng supporta. Bumaon ang kuko ko sa balikat niya sa sobrang sarap na nararamdaman ko.

“Fuck! Putangina.” Nang gigil niyang ungol habang mas lalong binilisan ang pagbayo sa ’kin.

“Ohhhh..” mahabang ungol ko ng sumabog ang katas ko. Naka ilang ulos pa si Raizen hanggang sa nilabasan narin ’to. Hinihingal kaming dalawa ng matapos ang kapusukan namin. Naglakad si Raizen papunta sa swivel chair niya at agad akong ibinaba do’n. Lumuhod siya sa sahig sabay halik sa tyan ko.

Napangiti naman ako sa ginawa niya. Inabot ko ang buhok niya at mahinang sinuklay gamit ang daliri ko. “Nasira na yata table mo.” Nakanguso kong sabi. Mahina naman siyang tumawa sabay pisil sa isa kong dibdib. “Kasalanan mo kasi,” paninisi niya sa ’kin.

“Bakit ako?” Turo ko sa sarili ko.

“Ang sarap mo kasi. Napalakas tuloy bayo ko.” Tumatawa niyang sabi kaya agad uminit ang pisngi ko sa sinabi niya.

Hinaplos ko naman ang peklat na nasa kilay hanggang sa mata niya, dumukwang ako saka ko hinalikan ang peklat niya sa mata.

Ngumiti naman siya sa ’kin saka siya tumayo at naglakad papunta sa natumbang lamesa. Natatawa naman akong nakatingin sakanya ng inayos ang table saka pinagpupulot ang mga nilaglag niya kanina sa sahig.

Nang matapos siya sa ginagawa niya ay agad siyang bumalik sa harap ko. “C’mon, paliliguan muna kita.” Sabi niya. Pinaningkitan ko naman siya ng mga mata ko kaya mahina siyang natawa. “What?” Nakangiti niyang tanong.

“Ligo lang talaga?”

Natawa naman siya ng malakas sa tanong ko. Ako pa kasi lolokihin niya eh salisi gang pa naman siya. “Uulos pa ng isa.” Sagot niya sabay buhat sa ’kin na parang bagong kasal.

“Tumigil ka nga! Ang laki laki ng ano mo, baka hindi ako makalakad mamaya.” Sabi ko sabay palo sa matigas niyang dibdib.

Nang makapasok kami sa banyo ay agad akong namangha sa loob. Kompleto kasi lahat ng gamit, may shower pa. Hinalikan naman ni Raizen ang balikat ko sabay yakap sa beywang ko. “Anong next class mo?” Tanong niya sabay bukas ng shower.

“NatSci 1,” tipid kong sagot. Mahina akong natawa ng sinasabonan ni Raizen ang katawan ko. Buti nalang ay wala itong ginawang kapilyuhan.

Nang matapos kaming naligo ni Raizen ay sabay kaming lumabas ng banyo. Pinulot ko ang mga damit na pinunit ni Raizen saka ito inilagay sa bag ko. Naawa naman akong tinignan ang panty ko na nagka gutay-gutay sa ginawa niya.

Lumapit naman si Raizen sa ’kin na may dalang paper bag. Kinuha ko yun at agad sinilip ang laman. Napasimangot ako ng makita kong turtle neck na longsleeve ang dala niya. Kahit kailan talaga ay ang sarap niyang batukan.

Mahina naman siyang tumawa ng makita niya ang hitsura ng mukha ko.

“Tuwang-tuwa?” Inis kong sabi sabay kuha ng damit sa paper bag.

“What? Ayaw mo ng turtle neck?” Inosente pa niyang tanong.

“Malamang. Ang init-init kaya sa classroom tapos turtle neck dinala mo.” Nakanguso kong sabi.

He smirked. “Sige. Mag suot ka na lang ng tshirt. Unless gusto mong makita ng mga classmate mo ang ginawa ko sa leeg mo.” Sabi niya kaya nanlaki ang mga mata ko.

Nakakainis! Mukhang nilagyan na naman niya ako ng hickey sa leeg. Nayayamot akong isinuot ang damit na binigay niya sa ’kin. Tinulungan pa niya ako magsuot ng pantalon kaya nawala tuloy ang inis ko sa ginawa niya. Maalaga kasi si Raizen sa ’kin, lagi niya rin inuuna ako bago ang sarili niya.

Mas lalo pa akong napa ngiti ng may kinuha siya sa ilalim ng table niya na blower. “Sit, moya detka.” Utos niya sa ’kin na agad ko namang sinunod. Kinuha ko ang lipstick ko at agad na nilagyan ang labi ko. Napapansin ko pa na parang namamaga ang itaas kong labi. Pinanggigilan na naman yata ni Raizen. Ano na naman kaya palusot ko kapag may nakakita sa labi kong namaga. Nong isang araw kasi ay namaga din ang labi ko kaya ang palusot ko ay nakagat ng ipis.

“Moya detka, I heard my reporting ka sa isang subject mo. Do you need a laptop?” Tanong niya sabay upo sa tabi ko. Tapos na kasi siyang iblower ang buhok ko.

Hindi kasi ako nagpabili ng laptop sakanya dahil pwede naman akong gumamit ng computer sa library. Pinipilit niya akong bilhan pero ako lang ang umaayaw.

“Hey!” Pukaw niya sa ’kin ng hindi ako sumagot agad.

“Wag na! Makikigamit nalang ulit ako sa computer—

“Baby, I can buy you a laptop. What brand do you like? Just say it.” Seryoso niyang sabi.

Hinalikan pa niya ako sa pisngi at inamoy ang leeg ko. “I’m your sugar daddy right?”

Mahina naman akong natawa sa sinabi niya. “Oo nga pala.. sugar daddy pala kita.” Nakangisi kong sabi. “Yeah, sugar baby.” Nakangisi niyang sabi.

Inirapan ko nalang siya saka pinisil ang matangos niyang ilong. “Alis na ako. Malapit na next subject ko.”

Napangiti naman ako ng yumakap siya sa ’kin na parang nagpapalambing. “Dinner date tayo mamaya,” sabi niya habang nakayakap sa ’kin.

“Sige,” pagpayag ko agad.

“Wag kang makikipag usap sa mga classmate mong lalaki, moya detka. Baka bigla akong sumulpot sa classroom niyo.” Sabi niya.

Napa-iling nalang ako sa sinasabi niya. Susundin ko nalang dahil talagang ginagawa niya ang maisipan niya.

“Sige na, see you later sugar daddy.” Panunukso ko sakanya na agad naman niyang ikinatawa saka ako hinalikan sa labi.

Nang makalabas ako sa office ni Raizen ay agad akong naglakad patungo sa next subject ko. Medyo mahapdi ang pagkababae ko pero keri naman dahil nasanay na ako sa gabi gabi niya akong inaangkin.

A/N: Mainit na nga ang panahon. Dinagdagadan niyo pa Raizen at Wynter hahaha 😂😂  

Sorry for typos kung may mabasa man kayo. Edit ko nalang kapag natapos ko na talaga ang stories hehe 😂😂

Chapter 11

SPG~

PALABAS NA ako ng classroom ng may humawak sa balikat ko. Agad akong lumingon sa likod ko at nakita ang nakangiti kong classmate na si Magnus.

“Hi! Pauwi ka na?” Tanong niya sa ’kin. Tumango naman ako saka nagsimulang maglakad ulit. Sinabayan naman niya ako maglakad kaya hindi ko nalang siya pinansin.

“So, kailan tayo gagawa ng presentation natin?” Tanong niya ulit. Partner ko kasi siya sa presentation sa isa naming subject. Next week pa naman kaya may panahon pa kaming gumawa.

“Ahm, pwede ba sa saturday nalang?” Tanong ko.

“Okay lang naman. Pero kailangan mabili na natin ang mga materials natin sa presentation.” Saad niya.

“Sige. Walang problema.” Nakangiti kong sabi.

“Okay. Bukas, free ka ba?” Nakangiti niyang tanong. Kitang kita ko pa ang dalawang malalim niyang dimples. Gwapo din kasi si Magnus, kilala din siya sa school dahil sa galing mag basketball.

“Back off, son of a bitch.”

Agad akong napalingon sa likod ko ng marinig ko ang baritonong boses na yun. Madilim ang mukha niya habang masama ang tingin sa ’kin at kay Magnus.

Yumukod naman si Magnus kay Raizen na parang ginagalang. Ngunit hindi man lang nagbago ang expression ng mukha ni Raizen. Halata talagang galit ito kaya agad akong lumayo kay Magnus.

“Ahh sige Magnus. Mauna na akong umuwi,” pagpa paalam ko sakanya at agad naglakad palayo sakanila. Hindi ko na hinintay ang sagot ni Magnus dahil ayaw kong lumapit si Raizen sa ’kin at baka magtaka si Magnus.

Nakahinga lang ako ng maluwag ng makalabas na ako ng tuluyan sa gate. Hindi talaga ako lumingon sa likod ko at baka makita ko ang magkasalubong na kilay ni Raizen.

Akmang papara na sana ako ng jeep ng may humawak sa kamay ko at mabilis ako hinila. Nanlaki ang mga mata ko habang palingon lingon sa paligid at baka may mga estudyanteng makakita samin ni Raizen.

“Ano ka ba! baka may makakita satin,” sabi ko ng mahila niya ako papunta sa kotse niya.

“Bakit ayaw mong makita ng iba na magkasama tayo? Pero yung unggoy na yun ayos lang!” Nanggigil niyang sabi sa ’kin.

“Ano ka ba wala nam— uhmmm..” naputol ang sasabihin ko ng nilukomos ako ng halik ni Raizen. Napahawak nalang ako sa braso niya para kumuha ng lakas. Napapikit nalang ako ng tuluyan habang sinasabayan ang labi ni Raizen.

Naghiwalay lang ang mga labi namin ng kinapos na kami ng hininga. Magkasalubong parin ang kilay niya habang nakatingin sa ’kin. Ang dalawang kamay niya ay nakahawak sa beywang ko na parang pinipigilan akong gumalaw.

“Didn’t I tell you not to talk to your male classmate?” Galit niyang sabi. Umiigting pa ang panga niya habang nagsasalita.

“Alangan naman iwasan ko mga classmate kong lalaki? At isa pa may presentation kami kaya nag uusap ni Magnus,” depensa ko sa sarili ko. Mas lalo lang yata dumilim ang mukha niya ng binigkas ko ang pangalan ng lalaki.

“Get in,” utos niya sa ’kin.

Agad akong umiling sa utos niya dahil may pupuntahan pa ako. May bibilhin pa kasi ako sa mall na kailangan ko bukas para sa isa kong subject.

“I said get in!” Sigaw niya sa ’kin na halos mapatalon ako sa gulat. Agad akong pumasok sa kotse saka ikinabit ang seatbelt. Hinihintay ko lang na makapasok siya sa driver seat.

Nang makapasok siya ay agad niyang binuhay ang makina at pinausad ang kotse. Hindi ako nagsalita at baka sigawan na naman niya ako. Napahawak ako sa seatbelt dahil sa bilis ng pagpapatakbo niya. Sa sobrang nerbyos ko ay napasigaw na ako ng tuluyan.

“Raizen, dahan dahan lang.” Sigaw ko sabay hawak sa kamay niya na nasa manibela. Nakahinga ako ng maluwag ng bumagal ang pagpapatakbo niya ng kotse.

Hanggang sa makarating kami sa harap ng condo building. Agad na lumabas si Raizen sa kotse at umikot patungo sa passenger seat at pinagbuksan ako ng pintuan. Hinawakan niya ang kamay ko at inalalayan makalabas ng kotse.

Magkahawak kamay kaming naglakad papasok ng building hanggang sa pagsakay ng elevator. Walang nagsasalita saming dalawa.

Bumukas ang pintuan ng elevator kaya agad akong hinila ni Raizen palabas no’n saka niya binuksan ang unit ng room namin.

Nauna siyang pumasok habang hila-hila niya ang kamay ko. Malakas niyang isinara ang pinto saka humarap sa ’kin. Hindi ko nasundan ang kilos niya ng mabilis niya akong tinulak sa pinto at agad na sinunggaban ng halik.

Halos sipsipin ni Raizen ang labi ko na parang nang gigil ’to. Napasinghap ako ng masahiin niya ang isa kong dibdib dahilan para umungol ako.

Binitawan ni Raizen ang labi ko at agad na dinilaan ang pisngi ko hanggang sa teynga ko. Napasigaw ako ng punitin niya ng malakas ang suot kong tshirt.

“Raizen!” Saway ko sakanya sa sobrang gulat ko, pati ang bra ko ay nawasak din.

Bumalik ulit siya sa paghalik sa labi ko hanggang sa panga ko pababa sa leeg ko. Mahina niyang sinisip-sip yun na alam kong magsusuot na naman ako ng turtle neck bukas.

“I want you,” bulong niya sa teynga ko habang nilalaro ng daliri niya ang isa nip-les ko. Mabilis uminit ang katawan ko sa ginagawa niya kaya tumango ako kay Raizen dahil gustong gusto ko ang ginagawa niya saking katawan.

Mabilis ang kamay niya na binuksan ang pantalon ko ngunit agad kong hinawakan ang kamay niya para pigilan siya. Nagtataka naman siyang tumingin sa ’kin.

“Gusto ko ako yung nasa ibabaw,” saad ko.

Hindi siya nakasagot sa sinabi ko kaya agad kong hinila ang kamay niya. Naglakad ako papunta sa single couch habang hawak ang kamay ni Raizen.

Agad kong tinulak si Raizen sa couch saka ako pumatong sakanya. Niyakap naman ako ni Raizen saka mahinang kinagat ang balikat ko. Ang isa naman niyang kamay ay hinahaplos ang likod ko. Hinalikan ni Raizen ang labi ko na agad kong tinugon. Yumakap ako sa leeg niya habang nagsisip sipan kami ng dila.

“Binabaliw mo ko, Wynter.” Saad niya ng maghiwalay ang aming mga labi. Mapupungay ang mga mata niya habang nakatingin sa ’kin. Dinampian pa niya ng halik ang nuo ko kaya napangiti ako.

“Nawala na ba galit mo?” Nakangiti kong tanong ng mapansin ko ang pagbabago ng expression ng mukha niya.

Hinalikan muna niya ako sa labi saka pinisil ang ut*ng ko. “Wala na galit ko. Ngunit ang nasa ibaba ko ay mas lalo mo lang ginagalit.” Nakangisi niyang sabi sa ’kin.

Ikiniskis ko ang pagkababae ko sa naka umbok niyang pantalon saka kinagat ang ibabang labi ko. Napangiti ako ng makita ko sa mga mata niya ang pagnanasa sa ’kin.

Mabilis na pinunit ni Raizen ang maong pants ko dahilan para mapasigaw ako. Hindi ako maka paniwala na kaya niyang punitin yun kaya tanging panty nalang tuloy ang suot ko.

“Ang hilig-hilig mong pinupunit ang damit ko,” irap kong sabi sakanya. Dinilaan naman niya ang pisngi ko bago siya sumagot sa ’kin.

“Sagabal eh,” tipid niyang sagot saka mabilis na hinawi ang panty ko gamit ang daliri niya at agad na ipinasok ang daliri niya sa loob ko. “Oh,”

Napaliyad ako ng magsimulang maglabas masok ang daliri niya sa loob ko. Sinubo naman niya ang isa kong ut*ng at mahina niyang kinakagat ito.

“Oh, Raizen.” Ungol ko sa sobrang sarap na nararamdaman ko.

“Ahh..”

Napakapit ako sa balikat ni Raizen habang umuungol sa pangalan niya. Binitawan niya ang isa kong dibdib at bumalik siya sa paghalik sa labi ko.

Nararamdaman ko na malapit na akong labasan, kunting ulos nalang ng daliri ni Raizen. Malapit na sana ako ng mabilis na hinugot ni Raizen ang daliri niya sa loob ko. Aawayi ko na sana siya nang marinig ko ang pagbaba ng zipper ng pantalon niya.

Inilabas niya mula sa nakabukas niyang zipper ang galit na galit niyang pagkalalaki. Naka ilang beses na ito pumasok sa ’kin pero hanggang ngayon ay namamangha parin ako sa laki nito.

Napakagat ako ng labi at tumayo ng kunti para ipasok sa loob ng pagkababae ko ang kahabaan niya.

Sabay kaming umungol ng mag-isa ang aming katawan.

“Move your hips, moya detka.” Sabi niya habang mapupungay ang mga matang nakatitig sa ’kin. Sinunod ko naman ang utos niya at iginalaw ang aking balakang.

Mabagal ang galaw ko habang si Raizen ay mahinang kinakagat ang leeg ko. Akmang hahawak siya sa dibdib ko ng pigilan ko ang kamay niya saka pinasandal siya likod ng upuan.

“Pahawak lang,” nakanguso niyang sabi sa ’kin. Umiling ako saka ko inilagay ang dalaw niyang kamay sa likod ng ulo niya.

“Ganyan ka lang ha! Subukan mong ialis mga kamay mo dyan at talagang tatayo ako dito. Bahala ka sumakit puson mo.” Seryoso kong sabi sakanya.

“Padede lang,” hirit pa niya sa ’kin na ikinatawa ko.

“Bakit baby ba kita? Kung maka sabi ka ng padede lang para kang batang sanggol ahh,” pang-aasar ko sakanya.

“Baby mo naman ako eh. Tsaka, wala pa naman tayong baby kaya ako na muna ang dede.” Nakangiti niyang sabi at akmang hahawak sana sa dede ko.

“Subukan mo! Tatayo ako.” Pananakot ko sakanya na ikina-iling niya saka ibinalik ang isa niyang kamay sa likod ng ulo niya.

Mabagal kong iginalaw ang aking balakang dahilan para mapaungol kaming dalawa. Inabot ng dalawa kong kamay ang dibdib ko saka mahinang menasahe. Nakasunod naman ang tingin ni Raizen sa ginagawa ko sa aking dibdib.

Napaliyad ako habang nilalaro ng daliri ko ang dalawa kong ut*ng habang gumagalaw sa ibabaw ni Raizen. “Ohh..”

“Fuck! Wynter. Damn it! Ang sarap mong pagmasdan,” nahihirapan niyang sabi. Napalunok pa siya ng ilang beses habang ang dalawang mata niya ay punong-puno ng pagnanasa.

“Raizen.. ang sarap.” Mahinang daing ko habang nakaliyad at menamasahe ang dalawa kong dibdib.

Mas lalo komg binilisan ang pangangabayo sa pagkalalaki niya. Hindi ko na namalayan na nahawakan na pala ni Raizen ang dalawa komg dibdib. Hindi ko na siya pinigilan dahil naka focus ang attensyon ko sa sarap na lumulukob sa aking katawan.

Walang sabi-sabing tumayo si Raizen sa pagkakaups sa couch at agad akong binuhat at pinahiga sa lamesa na nasa harap ng couch. Nalaglag pa ang magazine sa sahig ng malakas na umulos si Raizen sa loob ko.

Nakahiga ako sa lamesa habang magkatitigan kaming dalawa ni Raizen. Inilabas niya ang dila niya saka niya pinatulis ito at nilalaro ang ut*ng ko.

“Ahhhhh..” napaungol ako habang mahigpit na kumapit sa lamesa. Sa sobrang lakas ng paglabas masok ni Raizen sa loob ko ay umuuga ang dalawa kong dibdib.

“Fuck! Wynter.” Mura niya, tanging ungol lang ang naisagot ko kay Raizen. Pakiramdam ko ay namamaos na ang lalamunan ko dahil sa mga ungol ko.

“Raizen, ahh malapit na ako..” naiiyak kong sabi sa sobrang sarap na nararamdaman ko. “Oh, faster..” dagdag ko pa dahil kunting kunti nalang ay lalabasan na ako.

Halos mapasigaw ako ng maabot ko ang rurok ng kaligayahan. Kinagat naman ni Raizen ang balikat ko saka ko naramdaman ang mainit niyang katas sa loob ko.

Pawis na pawis ako habang nakahiga parin sa maliit na lamesa. Mabuti nalang ay hindi ito bumigay sa ginawa namin ni Raizen.

Tumingin ako kay Raizen nang hugutin niya ang pagkalalaki niya sa loob ko kaya naramdaman ko ang pag agos ng pinaghalong katas naming dalawa. Hinalikan naman ni Raizen ang tyan ko saka niya ako binuhat at agad na umupo sa couch habang kandong ako.

Isiniksik ko ang mukha ko sa leeg niya habang ang kamay ko ay hinahaplos ang matipuno niyang dibdib.

Ngunit agad akong umupo ng maayos ng maalala ko na may bibilhin pa pala ako sa mall. Kailangan ko pa naman yun bukas.

Agad kong pinalo ng mahina ang dibdib niya habang naka simangot. “Ikaw ang sisisihin ko kapag hindi ako nakagawa ng project ko,” pananakot ko sakanya.

Matamis niya akong nginitian kaya nawala ang inis ko. Mas lalo kasi siyang nagiging gwapo kapag nakangiti siya. Kapag sa maraming tao kasi ay laging magkasalubong ang kilay niya kaya maswerte ako dahil nakikita ko ang matamis niyang ngiti.

“Sino prof mo para kakausapin ko na ipasa ka na agad.” Nakangisi niyang sabi. Mabilis ko naman hinampas ang balikat niya dahil lagi nalang niya sinasabi sa ’kin yan.

“Punta muna ako ng mall para makabili ako no’n.” Sabi ko at agad na tumayo sa kandungan niya.

“Sama ako, please..” naka nguso niyang sabi at agad na yumakap sa beywang ko.

“Saglit lang naman ako.” Saad ko.

“Sama ako. Mamaya, nandoon pala ang unggoy na yun sa mall tapos magkasama kayong bibili ng project ninyo.” Seryoso niyang sabi. Hindi parin siya maka move on kay Magnus.

Hindi nalang ako sumagot sakanya. Agad akong naglakad papunta sa kwarto ng mabilis akong binuhat ni Raizen saka ito naglakad papunta sa kwarto.

“Isa pa, moya detka.” Nakangiti niyang sabi kaya napa irap ako sa hangin. Humanda talaga siya sa ’kin mamaya. Ipapagawa ko talaga sakanya ang project ko.

A/N: miss niyo na si Raizen? Hahaa 😂

Chapter 12

SERYOSO AKONG nag re-review ngayon at ito namang si Raizen ay ginugulo ako. Nasa pagitan ako ng legs niya habang nagbabasa ng notes ko. Kanina pa niya ako kinukulit na pansinin ko daw siya.

Ngunit hindi ako nagpa apekto. Ang dami ko pa namang gagawin ngayong araw. Simula kasi bukas ay examination day namin.

Nong isang araw nga ay si Raizen ang gumawa ng project ko. Wala man lang akong ka alam alam na kinausap pala niya amg adviser ko at sinabing hindi kami ipagpartner ni Magnus. Kaya ayon, solo ko na tuloy ang project ko kaya siya pinagawa ko.

Hindi naman siya nag reklamo. Ang laki nga ng grade ko dahil sa gawa niya. Kaya na isip ko na siya nalang ang taga gawa ng project ko.

“Pansinin mo kasi ako.” Pangungulit niya ulit sa ’kin sabay amoy sa buhok ko.

“Ayaw ko nga! Mamaya ka nalang.” Sabi ko habang may sinusulat sa notebook ko.

“Kahit saglit lang kasi.. need ko lang kiss mo,” sabi niya sa malambing na boses. Kalalaking tao ang laki ng katawan tapos laging gustong binababy.

“Mamaya ka na.” Tipid kong sabi sabay siko sa dibdib niya na pilit akong niyayakap.

Linggo ngayon kaya nandito lang kami sa unit. Niyaya niya akong lumabas ngunit umayaw agad ako.

“Hindi ka pa kumakain, Wynter.” Sabi niya sa ’kin.

“Mamaya nalang ako kakain.” Sagot ko agad.

“Ayaw mo talaga akong pansinin?” Tanong niya saka pinisil ang isa kong dibdib.

“Raizen..” saway ko sakanya saka binitawan ang hawak kong ballpen.

“Sawakas, pinansin mo rin ako,” nakangisi niyang sabi sabay halik sa labi ko. Nilukomos niya ng halik ang labi ko saka niya ako niyapos ng yakap sa beywang. Pinutol ko ang halik na pinagsaluhan naming dalawa saka pinisil ang pisngi niya.

“Nagpapalambing ka lang eh,” sabi ko.

“Hindi mo kasi ako pinapansin,” tampo niyang sabi. Idinipa ko ang dalawang kong kamay saka ngumiti sakanya. “Halika na nga..” saad ko. Agad naman siyang yumakap sa ’kin na sobrang higpit.

“Saan mo gustong mag dinner mamaya?” Tanong niya.

“Magluto nalang tayo. Tinatamad akong lumabas eh,”

“Ayaw kong magluto, moya detka. Ikaw nalang kaya kainin ko. Tapos kainin mo rin ako,” malandi niyang sabi na ikina-irap ko.

“Tumigil ka nga! Katatapos mo lang kagabi.” Sabi ko saka niligpit ang libro na hiniram ko sa library.

“Kagabi yun moya detka. Ibang usapan naman ngayon,” hirit pa niya. Hindi na nagsawa. Halos gabi-gabi nalang niya akong inaangkin. Walang kapaguran. Tinanong ko siya kung hindi ba siya nagsasawa sa ganong bagay. Ang sabi naman niya ay mas lalo lang siya nasasabik kapag araw-araw naming ginagawa.

Pati sa school ay pinapapunta muna niya ako sa office niya para angkinin. Kapag hindi ko naman siya pinuntahan ay magtatampo lang sa ’kin. Ang malupit pa no’n ay susunduin pa niya ako sa  classroom.

Alam kung nagtataka na ang mga classmate ko kung bakit lagi akong pinapatawag ng may-ari ng skwelahan. Tikom lang ang bibig ko at hindi talaga nagsasalita.

Tumayo ako saka naglakad papunta sa kwarto namin. Namin talaga dahil hindi naman siya umaalis na dito sa unit ko, dito na siya nakatira.

Para tuloy kaming mag-asawa sa set up naming dalawa.

Nakilala ko din ang bunsong kapatid ni Raizen pero hindi pa kami nakakapagusap. Medyo malayo kasi kami no’n ni Raizen ng makita namin sila sa mall. Kasama niya ang asawa niya na sabi ni Raizen ay isang doctor.

Kinakabahan tuloy ako at baka ayaw sa ’kin ng kapatid ni Raizen. Masyado akong bata para kay Raizen, ang laki ng agwat ng edad namin. Baka may maisip ang kapatid niya sa ’kin kaya natatakot ako.

N’ong una naman talaga ay sugar daddy ang sinabi ko kay Raizen na pinagsisihan ko naman. Lasing lang naman ako no’n kaya ko nasabi yun. Nag-usap narin kami ni Raizen na kung pwede ay kalimutan na namin yung usapan na yun.

Aminin ko man sa hindi alam kung iba ang epekto ni Raizen sa ’kin. Hindi na yata pagkagusto ang nararamdaman ko sakany kundi mahal na yata.

Hindi naman siguro ako mag seselos n’ong nakaraang weeks ng makita kong may kausap siya na isang teacher. Nagselos ako dahil maganda ang teacher na yun at tsaka dalaga din. Sino ba naman ako kung ikukumpara sa teacher na yun. Sa inis ko ay hindi ko pinansin si Raizen ng three days.

Kahit hindi niya alam ang kasalan niya ay todo effort siya para paamuhin ako. Panay sorry din siya sa ’kin kahit hindi ko naman sinabi.

Akmang lalabas na sana ako ng kwarto ng pumasok si Raizen sa loob. Agad niyang isinara ang pinto saka ito lumapit sa ’kin sabay yakap sa beywang ko.

Ganito lang ang routine naming dalawa, magpapalambing lang siya sa ’kin araw-araw. Gustong-gusto niya na nasa kanya lang ang attensyon ko.

“Gusto mo bang magpahinga, moya detka?” Tanong niya sa ’kin. Halata sa mata niya ang kapilyuhan kaya agad akong umiling. Sumimangot naman siya habang nakanguso.

“Maglalaba ako ng marumi nating damit.” Sabi ko sabay tanggal ng braso niya sa beywang ko.

“Ako na mgalalaba niyan. Pahinga muna tayo saglit.” Pangungulit na naman niya.

“Ayaw ko nga. Ibang pahinga ang gagawin mo eh,” saad ko na ikinatawa lang niya.

“Hindi ahh,” depensa niya agad kahit halata naman ang kapilyuhan sa mukha niya.

Lumapit ako sa kama saka umupo do’n. Sumunod naman sa ’kin si Raizen saka niyakap ulit ako. “Kamusta naman ang pag-uusap niyo ng magulang mo?” Tanong niya sa ’kin saka siya humiga sa kama at agad akong hinila. Pinaunan pa niya sa ulo ko ang braso niya kaya napangiti ako. Ipinatong ko ang kamay ko sa dibdib niya at mas lalong isinik-sik ang mukha ko sa leeg niya.

“Ayos lang naman. Tinatanong nila kung saan ako kumuha ng pangbayad ng tuition ko at mga pang gastos ko sa araw-araw.” Saad ko.

Hinaplos naman niya ang buhok ko sabay halik sa nuo ko. “Dapat sinabi mo na may hot yummy kang sugar daddy.” Sabi niya sa ’kin.

“Eh, di nabatukan ako ng nanay ko,” nakanguso kong sabi.

“Naawa na nga ako sakanila eh. Kaya ayaw kong humingi na ng pang baon ko. Last naming pag-uusap.. pinipilit ako ni nanay na padalhan ng 500 para may pang gastos daw ako.” Malungkot kong sabi habang inaalala ang sinabi ng inay ko.

“Gusto mo ba bayaran ko lahat ng utang ng mga magulang mo? Sabihin mo lang, Wynter.. gagawin ko yun para sa’yo. Bibigyan ko din sila ng panimulang pang negosyo kung kinakailangan.” Mahaba niyang sabi.

Pinalo ko ng mahina ang dibdib niya saka niyakap siya. “Hindi na, hayaan mo na yun. Kapag nakapag tapos ako ng pag-aaral. Matutulungan ko din ang mga magulang ko.” Nakangiti kong sabi.

“I’m your sugar daddy, Wynter. Kaya kong ibigay lahat ng gusto mo. Sabihin mo lang.” pamimilit pa niya sa ’kin.

“Hindi kita sugar daddy.” Nakangiwi kong sabi sakanya habang naka angat ang mukha ko. Bumaba naman ang mukha niya sabay halik sa labi ko. “Sugar hubby?” Tanong niya ng maghiwalay ang labi naming dalawa.

“Pakasalan mo nalang kaya ako, Wynter. Promise, sasambahin kita araw-araw at gabi-gabi.” Seryoso niyang sabi.

“Tumigil ka nga! Magtatapos muna ako tapos mag tra-trabaho para sa pamilya ko saka mo ko yayain magpakasal.”  Sabi ko sakanya.

Nanlaki naman ang mga mata niya na at hindi makapaniwalang nakatitig sa ’kin. Unti-unti ay pumasok sa isipan ko ang sinabi ko kaya pati ako ay nanlaki din ang mga mata.

“Erase, erase, erase.. hindi yun ang ibig kong sabihin.” Bawi ko sa sinabi ko.

“Wag mo ng bawiin, future wifey. Ngayon mo nalang ako pakasalan. Hindi mo naman na kailangan mag trabaho eh. Kaya kitang buhayin, Wynter. Ikaw ang magiging reyna ng buhay ko.” Sabi niya sabay hawak sa kamay ko at dinampian ng halik ang palad ko.

Nakikiliti akong iniwas ang leeg ko kay Raizen dahil dinidilaan niya ang leeg ko. Alam ko na naman kung saan ’to tutungo kung hindi ko siya pipigilan. Mahapdi pa ang pagkababae ko kaya hindi ko muna siya pagbibigyan.

“Sige na kasi..” pamimilit niya sa ’kin.

“Ayaw ko. Mag mariang palad ka nalang muna.” Natatawa kong sabi.

“Ayaw ko ng palad ko. Gusto ko ’to.” Sabi niya sabay hawak sa pagkababae ko.

“Ang bastos mo talaga!” Saway ko sakanya sabay tanggal ng kamay niya.

“Halika na nga, tulungan mo nalang ako maglaba.” sabi ko at agad na bumangon. Nakasimangot naman siya na parang batang hindi napagbigyan sa gusto.

“Sige kung ayaw mo, bahala ka. Ibibigay ko pa naman sana ang hinihingi mo mamaya.” Sabi ko at agad naglakad papunta sa basket na may maruruming damit.

Nagulat naman ako ng mabilis na inagaw ni Raizen ang hawak kong basket.

“Ako na pala! Ginaganahan ako maglaba ngayong araw.” Sabi niya at agad kumaripas ng takbo palabas ng kwarto. Napa-iling nalang ako habang nakatingin sa papasaradong pinto ng kwarto. Pag talaga sex ang pinag-uusapan ay agad talaga siyang kumikilos. Panay linis pa yan ng bahay, sa sobrang pagkalinis ay kulang nalang madulas ang langaw sa sobrang kintab.

Kinuha ko ang iba panglabahan at agad na lumabas ng kwarto. Naabutan ko pa si Raizen na nakasuot lang ng boxer short habang naglalaba ng panty ko. Nahihiya naman akong nag-iwas ng tingin ng makita kong inangat niya at sinipat-sipat ito. Kainis talaga!

A/N: naisinggit ko pa ang ud kay Raizen. Ready naba kayo umiyak kay Raizen? hahaha 😂😂

Chapter 13

PILIT KONG iniisip ang nabasa ko sa libro kahapon habang nilalaro ang ballpen na hawak ko. Examination day namin ngayon kaya kabado ako.

Nang maalala ko ang nabasa ko ay agad kong sinulat ang sagot. Binasa ko ng mabuti ang question bago ko sinusulat ang sagot ko. Ilang oras lang ay nasagutan ko naman lahat, hindi ko lang sure kung tama mga sagot ko.

Buti nalang ay last na ngayon ng examination day namin. Next week sembreak na namin. Balak ko sanang umuwi ng probinsya namin kaso ayaw pumayag ni Raizen. Kaya ayon, sa sobrang pranning niya ay bantay sirado ako. Katulad ngayon, nasa labas siya habang nakabantay sa classroom namin. Nagtaka pa ang prof namin kung bakit daw nasa labas ang may-ari ng school.

Mahina pa akong natawa ng makita ko si Raizen na ngumunguso sa ’kin kapag nagkakasalubong ang tingin namin.

Ito na ang last kong exam ngayong araw, pagkatapos nito ay deritso na ako uwi ng bahay. Niyaya pa ako ng kaibigan kong si Alliyah na gala daw kami sa mall. Hindi nalang ako pumayag at baka sumulpot pa si Raizen sa likod ko.

Nagpaalam na samin ang prof namin saka siya lumabas ng classroom. Niligpit ko muna ang gamit ko saka ako tumayo sa upuan at naglakad palabas ng classroom.

Naabotan ko si Raizen na naka pamulsa habang naka sandal sa isang poste at naka suot ng sunglass. Ngumiti siya sa ’kin kaya agad akong lumapit sakanya. Sinigurado ko muna na hindi ako masyadong malapit sakanya para hindi kami mahalata ng mga ibang estudyante.

Yumukod muna ako ng makalapit ako sakanya. “Mauna na akong umuwi,” sabi ko sakanya. May meeting kasi siya sa companya niya kaya hindi kami magsasabay umuwi.

“Hatid nalang kaya kita,” saad niya na ikina-iling ko.

“Wag na! Dumeritso ka na sa office mo. Sa unit lang naman ako eh. Magluluto ako ng dinner natin.” Sabi ko sabay yuko ng may dumaang mga estudyante. Nang maka lampas ito samin ay agad akong nag-angat ng tingin saka ngumiti kay Raizen. “Alis na ako,” sabi ko at agad naglakad.

Nag beep ang phone ko na nasa bulsa ko kaya kinuha ko yun. Binasa ko agad ang text kaya napangiti ako. Huminto ako sa paghakbang saka lumingon sa gawi ni Raizen na agad nag flying kiss sa ’kin saka ngumiti.

Napa-iling nalang ako at agad tumalikod sakanya at naglakad na ulit. Habang naglalakad ay iniisip ko na kung anong lulutuin.

Nang makalabas ako ng gate ay agad akong pumara ng taxi. Nagpahatid lang ako sa condo building kay manong driver. Mabuti nalang at hindi masyadong traffic kaya nakarating kami agad.

Inabot ko kay manong ang pamasahe ko saka ako bumaba ng taxi. Naglalakad ako papasok ng building ng may mapansin akong babae na parang may tinitignan sa loob ng building. Huminto ako sa paglalakad habang tinitigan ang babae.

Hindi naman kasi pwedeng pumasok sa loob kung hindi nakatira do’n. Pwera nalang kung mga trabahante or yung mga binibigyan ng card pass na manggagaling sa office. Pwede din naman kaming magpapasok pero kailangan may card na galing samin na pwede nilang ipakita sa guard.

Napatitig ako sa likod ng babae dahil ka parehong-kapareho ko siya ng katawan. Medyo matangkad lang siya ng kunti sa ’kin. Hindi ako sure.

Hindi ko makita ang mukha niya dahil nakasuot siya ng hoodie jacket at nakatalikod sa gawi ko.

“Hi po, Miss Wynter.”

Agad akong napalingon kay kuya guard ng bitiin niya ako. Mukhang galing yata siya sa break time.

“Hello din po!” Bati ko din kay kuya guard.

Nilingon ko ulit ang babae kanina na agad nawala. Palinga-linga ako sa paligid habang hinahanap ang babae ngunit hindi ko na siya nakita ulit.

Kipit-balikat akong pumasok sa building at agad tumungo sa elevator saka pumasok do’n. Iniisip ko parin ang babae kanina. Hindi ko alam pero kinakabahan ako, ewan ko ba kung bakit ganun ang feeling ko. Hindi ko naman nakita ang mukha niya pero bakit ako kinakabahan.

Agad akong pumasok sa condo unit namin ni Raizen at umupo sa sofa. Napasandal pa ako habang naka pikit ang mga mata.

Tumunog naman ang phone ko kaya agad ko yun kinuha na hindi tinitignan kung sino ang tumatawag. Alam ko namang si Raizen yun.

“Hello!” Bungad ko sa kabilang linya.

Ngunit hindi ito nagsalita. Minulat ko ang mga mata ko saka tinignan ang cellphone ko kung sino ang tumawag. Agad kumunot ang nuo ko ng hindi ko pala kilala. Ibinalik ko ang phone sa teynga ko at pinapakinggan ang kabilang linya kung may nagsasalita ba. Ngunit tahimik lang ito na para bang pinapakinggan ako.

Napabuga ako ng hangin at napagdesisyonan na patayin ang tawag.

Nagtipa ako ng message kay Raizen saka sinend yun sakanya. Tinatanong ko kasi kung anong gusto niyang ulam. Agad naman siyang nag reply na ako nalang daw ang bahala basta ako daw ang dessert niya. Napakalandi talaga.

Tumayo ako at agad tinungo ang kwarto para maligo muna. Naiinitan kasi ako at nanlalagkit ang katawan ko.

Nang matapos akong maligo ay agad akong nagbihis. Lumabas ako ng kwarto para magkapag luto na ako. Baka kasi dumating na si Raizen at unahin pa ang dessert niya.

Inihanda ko ang lulutuin ko at agad sinalang ang kawali. Habang pinapalambot ko ang karne ay naisipan ko munang mag youtube. Pinapanood ko kung tama ang way ng pagluto ko ng chicharon bulaklak. Nag c-crave kasi ako nito n’ong isang araw pa nang may madaanan ako papasok sa school. Naglalaway pa ako ng makita ko yun pero ito kasing Raizen ay hinila ako agad papasok ng school kaya hindi ako nakabili.

Agad kong sinunod ang sinabi ng pinapanood ko sa youtube. Tinakluban ko lang ang kawali para hindi ako matamaan ng mantika.

Nang matapos na ako ay gumawa din ako ng sawsawan.

Naglalaway na talaga ako kaya hindi ko mapigilan ang sarili kong dumampot ng chicharon. Ninamnam ko ang lasa nito sa bibig ko habang nakapikit pa ako habang ngumunguya. Kumuha pa ako ulit saka isinubo sa bibig ko.

Habang kumakain ako ay ka chat ko si Raizen. Pauwi na daw siya kaya may pinapabili ako sakanya na pagkain.

Hinihintay ko lang si Raizen sa sala hanggang sa dumating narin ’to. Bitbit niya ang pinabili kong pizza, milk tea at shawarma.

“Ang takaw mo talaga, moya detka.” Sabi sa ’kin ni Raizen at inabot ang binili niya saka ako hinalikan sa nuo.

Binuksan ko agad ang pizza saka kumuha ng isang slice. “Malapit na yata period kaya ang dami ko na namang cravings.” Sabi ko kay Raizen habang ngumunguya.

“Ayos lang. Handa naman akong ibigay lahat ng cravings mo. Kahit katawan ko pa ang gusto mo ay ibibigay ko sa’yo.” Malandi niyang sabi.

“Aanhin ko naman katawan mo?” Sabi ko naman sabay kagat ulit ng pizza.

“Ikaw bahala. Kahit dilaan mo pa ako or kagatin, basta ba masarap, ayos lang sa ’kin.” Pilyo niyang sabi.

“Dami mong alam,” saad ko saka kinuha ang milk tea sa lamesa saka sumipsip sa straw.

Inilapit ko naman kay Raizen ang milk tea ng matapos akong sumipsip. “Ayaw ko!” Sabi niya agad kahit hindi ko pa tinatanong.

“Bakita ayaw mo? Ayaw mo sa matamis?” Tanong ko. “Ang sarap kaya ng mga matatamis,” dugtong ko pa.

“Kaya ka tumataba, moya detka. Ang hilig mo kasi sa matatamis,” sabi sa ’kin ni Raizen saka pinisil ang pisngi ko. Totoo naman kasi ang hilig ko talaga sa mga matatamis pati narin kakanin.

Kaya every morning na mag jo-jogging si Raizen sa labas ay dinadaanan niya ang nagtitinda ng kakanin malapit sa simbahan nakapwesto. Kaya alam na alam niya ang mga hilig ko.

“Gusto kong uminom ng milk tea..” saad niya. Kinuha ko naman ang milk tea sa lamesa saka inabot yun sakanya. “Ohh..” sabi ko.

“Gusto ko uminom niyan. Pero dapat galing sa bibig mo.” Sabi niya sa ’kin saka umusog ng upo palapit sa ’kin.

“C’mon, Wynter, nauuhaw ako.” Nakangisi niyang sabi.

Sumipsip naman ako sa straw at agad na tumingin kay Raizen. Nakangiti naman siyang sinalubong ang labi ko at agad sinakop ang labi ko. Ibinukas ko ng kunti ang bibig ko saka ko pinasa sa bibig ni Raizen ang sinipsip kong milktea.

Napangiti naman si Raizen ng maghiwalay ang labi namin. “Taste fucking good.” Sabi niya habaang mapupungay ang matang nakatingin sa ’kin.

“I want more,” nakangiti niyang sabi kaya sumipsip ulit ako sa straw saka hinalikan si Raizen at pinasa ang milktea sa loob ng bibig ko.

Napa-ungol ako ng mas pinailaliman ni Raizen ang halik na pinagsaluhan namin. Hinawakan pa niya ang batok at beywang ko saka ito pabagsak na humiga sa mahabang sofa kasama ako.

Nagkakagatan kami ng labi habang ang kamay naman niya ay hinahaplos ang pang-upo ko. Agad uminit ang katawan ko sa paraan ng haplos ni Raizen sa katawan ko. Sinipsip ni Raizen ang dila ko sabay lamas ng dibdib ko.

Pinutol ko ang halik na pinagsaluhan namin at agad na umupo sa pagkalalaki ni Raizen. Ikinis-kis ko ang pagkababae ko sa naka umbok niyang pantalon kaya napaungol akoZ

“Fuck!”

Napangiti ako habang iginagalaw ang balakang ko sa pagkalalaki ni Raizen. Nagsimula naring mamasa ang panty ko sa ginagawa ko.

Inabot ni Raizen ang isa kong dibdib at agad na minamasahe yun.

“I bet, perfect ang exam mo baby.” Sabi niya habang nilalamas ang dibdib ko.

“B-bakit?” Tanong ko naman habang gumagalaw sa ibabaw niya.

“Syempre, nadiligan kita kagabi eh. Pampaswerte yun sa exam.” Nakangisi niyang sabi kaya agad kong tinampal ang dibdib niya.

“Dami mo talagang alam,” sabi ko at itinigil ang pag galaw ko.

“Don’t stop, moya detka. Gusto ko pa.” Saad niya na halatang nabitin sa ginawa ko.

“Hindi pwede. Kakain muna tayo bago kita sakyan.” Sabi ko saka tumayo sa pagkakaupo.

“Shit!” Bulong niya na akala naman niya hindi ko narinig. Inirapan ko nalang siya saka umupo ulit sa sofa saka kinuha ang shawarma ko.

“Hmm.. ang sarap,” sabi ko habang ngumungumuya.

“Mas masarap ka pa kaya dyan,” sabat ni Raizen sabay tayo saka hinalikan ako sa nuo.

“Bihis lang muna ako.” Sabi niya saka ngumuso at tinuturo ang naka umbok niyang pantalon. “Pakakalmahin ko lang ang kaibigan ko dahil sa ginawa mong pang bibitin sa ’kin.” Sabi niya at agad naglakad papunta sa kwarto namin. Napa-iling nalang ako habang nakasunod ang tingin ko sakanya.

Inubos ko na muna ang pagkain saka pumunta ng kusina para ihanda ang plato.

Hinihintay ko nalang si Raizen na lumabas ng kwarto para sabay kaming kumain.

A/N: LF kasamang mag milk tea. Yung katulad sana kay Raizen ha!! Hmmp.. 😊🤭

Chapter 14

NASA GROCERY store kami ngayon ni Raizen habang namimili ng karne. Sabi ko nga sakanya sa palengke na kami bumili pero ayaw naman niya. Nang makapili na siya ng mga gusto niyang karne ay agad niyang tinungo kung nasaan ang paborito niyang mik-mik.

Kumuha siya ng maraming mik-mik at agad na binuksan ang isang balot saka kumuha do’n. Kumuha din siya ng straw saka nagsimulang banatan ang paborito niya.

Hinayaan ko nalang dahil favorite na favorite talaga niya yan. Kahit pa nga lagi siyang nabibilaukan.

Naglagay narin ako ng mga detergent sa cart namin at kung ano-ano pang makita ko. Nang mapuno ko ang cart ay agad kong niyaya si Raizen na pumunta na ng counter para bayaran na ang pinamili namin.

Balak ni Raizen na ipakilala ako sa bunso niyang kapatid na si ate Courtney. Nalaman ko din kay Raizen na nadukot pala ang kapatid niya at ang anak nito. Kaya nga naging busy siya ng tatlong araw para iligtas ang kapatid niya. Naging maayos naman ang lahat kaya gusto akong ipakilala ni Raizen sa kapatid niya.

Na-meet ko narin ang iba niyang kaibigan n’ong isang araw. Pinakilala ako ni Raizen sakanila na agad ko namang ikinatuwa dahil masaya daw sila para kay Raizen. Tinutukso pa nga nila si Raizen no’n dahil nag bibinata na daw.

Agad kinuha ni Raizen ang mga pinamili namin at naglakad palabas ng grocery store.

“Kinakabahan ako,” saad ko habang naglalakad sa tabi niya.

“Bakit naman?” Tanong niya na napahinto pa sa paglalakad.

“Eh, kasi.. paano kung ayaw ng kapatid mo sa ’kin?” Nakangiwi kong sabi.

Mahina naman siyang natawa saka lumapit sa ’kin. “Mabait yun. At isa pa magugustuhan ka no’n.” Pagpapakalma niya sa ’kin.

“Ewan ko ba! Kinakabahan ako eh..” sabi ko habang nakanguso.

“That’s okay. Natural lang naman yun. Baka pag pinakilala mo rin ako sa parents mo ay maihi ako,” nakangisi niyang sabi. Ngumuso tuloy ako lalo, gusto niya kasing ipakilala ko siya sa mga magulang ko. Ayaw kong payag dahil nangako ako sa tatay ko na hindi muna ako papasok sa mga ganitong bagay hangga’t hindi ako gumraduate ng college.

“Tara na nga!” Sabi ko sabay hila kay Raizen na agad namang sumunod sa ’kin.

Tumungo kami sa parking lot kung nasaan ang kotse niya. Nang makarating kami sa kotse ay agad na inilagay ni Raizen ang mga pinamili namin sa likod ng sasakyan. Habang ako naman ay dumeritso na sa passenger seat at hinihintay si Raizen na pumasok ng kotse.

Inayos ko ang buhok ko habang kinakabahan na nakatingin sa rear view mirror. Tinignan ko lang ang mukha ko hanggang sa may napansin ako. Titig na titig ako dahil parang may nakatayong tao do’n sa isa pang naka park na kotse. Nakatingin din ito kay Raizen.

Napansin ko ang suot niyang hoodie jacket na kapareho do’n sa nakita kong babae sa harap ng condo building namin. Kung dati ay nakikita ko ang buhok niya, ngayon naman ay hindi dahil naka hoodie siya habang may suot na shades at naka facemask.

Naputol ang pagtitig ko sa taong yun ng bumukas ang pintuan ng driver seat at pumasok si Raizen.

“Bakit? M-May problema ba?” Tanong niya sa ’kin ng mapansin niya ang hitsura ko na hindi komportable.

“Kasi.. para akong may nakitang tao..” sabi ko sabay tingin ulit sa rear view mirror. Hindi ko natapos ang sasabihin ko ng hindi ko na makita ang taong nakatayo kanina.

“Tao?” Tanong naman ni Raizen sa ’kin at agad na tumingin sa likod ng kotse. “Wala naman,” saad niya.

“Ahh.. baka guni-guni ko lang,” sabi ko nalang saka umayos ng upo. Nakatitig lang ako sa harap habang iniisip kong bakit ko na naman nakita ang kaparehong hoodie jacket na yun. Naisip ko nalang na nagkataon lang talaga siguro.

Pinausad ni Raizen ang kotse at agad na lumabas ng parking lot. Tahimik lang ako habang binabay-bay namin ang highway.

Hanggang sa makarating kami sa isang malaking subdivision, halatang mayaman ang mga nakatira dito dahil high tech ang gate. May mga malalaking machine na nakita ko pang may pinahinto do’n at chineck ng machine na yun. Ang sabi ni Raizen ay para daw masigurong walang dala na weapon or kahit ano daw. Tinanong ko pa siya kung bakit hindi kami hinarang ng mga guards. Tanging ngiti lang ang tugon niya sa ’kin.

Mas lalo akong kinabahan ng inihinto na ni Raizen ang kotse sa isang malaking bahay. Ito na yata ang bahay ng kapatid niya. Kinakabahan tuloy ako.

Napansin yata ako ni Raizen kaya agad niya akong hinalikan sa pisngi. “Relax, moya detka. Hindi naman kumakain ng tao ang kapatid ko,” nakangiti niyang sabi.

“C’mon, kanina pa nila tayo hinihintay,” dagdag pa niya ng hindi ako sumagot.

Tumango nalang ako kaya hinalikan ako ni Raizen sa labi. Binuksan niya ang pintuan saka siya bumaba ng kotse. Umikot siya papuntang passenger seat saka ako pinagbuksan ng pintuan at inalalayan akong bumaba ng sasakyan.

Magkahawak kamay kaming naglakad papunta sa gate ng bahay. Tinulak lang ni Raizen ang gate kaya bumukas ito. Hinila ako ni Raizen hanggang sa tuluyan na kaming nakapasok sa bahay.

Sumalubong samin ang isang cute na bata, naka ngiti ito habang may kargang aso. “Uncle, Raizen..” tawag niya kay Raizen. Binitiwan naman ni Raizen ang kamay ko at agad na binuhat ang batang babae saka inikot ’yon kaya agad tumawa ang batang babae.

“Uncle, sino po siya?” Inosenteng tanong ng bata kay Raizen.

“She’s your tita Wynter.” Nakangiting sabi ni Raizen.

“My tita?” Tanong naman ng batang babae.

“Kuya.. andyan na pala kayo,” sabi ng boses ng babae na ikinalingon ko. Nakita ko ang isang magandang babae, morena ang kutis niya at may maamong mukha. Matangkad din ’to na pwedeng pang beauty pageant dahil maganda din ang katawan niya, pero naka umbok ang tyan niya. Nakwento kasi sa ’kin ni Raizen na madadagdagan daw siya ng pamangkin.

“Hi!” Bati sa ’kin ng babae nang makalapit siya samin.

“Hello po!” Nahihiya kong bati din sakanya.

“I’m Courtney Mariss. Kapatid ni kuya Raizen,” naka ngiting pagpapakilala niya sa ’kin.

“Wynter Aria Andrade po,” sabi ko sabay abot ng kamay niya.

Ngumiti naman siya sa ’kin at agad akong inakbayan sa balikat saka tumingin kay Raizen. “Kaya ka naman pala nagkagusto dito kay Wynter kuya eh,” sabi niya kay Raizen saka tumingin ulit sa ’kin. “Ang ganda-ganda mo. Ang ganda din ng kutis mo.” Saad niya sa ’kin kaya agad akong napatingin sa kutis ko na kulang nalang ay maubusan ng dugo.

“Amore, I told you maganda ang kutis mo,” sabat ng lalaking kababa lang ng hagdan. Nakita ko na yata siya, siya yung kaibigan ni Raizen na pumunta do’n sa school.

“Ang ganda ni Wynter,” papuri sa ’kin ni ate Courtney.

“Nga pala, anak ko, si Amara Beatrice,” naka ngiting sabi sa ’kin ni ate Courtney habang tinuturo niya ang karga-kargang batang babae ni Raizen.

“Kabahan kana pre.. baka ipagpalit ka ni Wynter sa mas bata.” Sabi ng asawa ni ate Courtney habang nakangisi. Tumingin ako kay Raizen na natulos sa kitatayuan ng marinig niya yun.

Natatawa namang binuhat ng asawa ni ate Courtney ang anak nila saka ito naglakad papunta sa sofa.

“Inasar mo na naman si kuya,” naka ngusong sabi ni ate Courtney sa asawa niya.

Tinignan ko naman si Raizen na nakatulala lang sa ’kin. Lumapit siya sa ’kin at agad na hinawakan ang kamay ko.

“Ipagpapalit mo ko sa mas bata?” Malungkot niyang tanong sa ’kin. Narinig ko naman ang malakas na tawa ni Salem na agad namang kinurot ni ate Courtney.

“Hindi ahh.. bakit ko naman gagawin yun.” Sagot ko kay Raizen na titig na titig parin sa ’kin.

“Masyado akong matanda sa’yo. Paano kung ipagpalit mo ko sa kapareho mong edad,” seryoso niyang sabi.

“Hindi ko gagawin yun, tsaka.. lagi nga tayong magkasama eh. Sige nga.. paano ako magkakagusto sa iba kung ikaw lang lagi nakikita ko.” Mahaba kong sabi.

“Wengya! Live in na kayo?” Sabat ng asawa ni ate Courtney.

“Wag kana ngang magtanong. Ayusin mo na yung mga palato do’n at kakain na tayo.” Utos ni ate Courtney sa asawa niya na agad namang sinunod nito.

“Kuya, Wynter, tara kain na tayo.” Nakangiting sabi ni Courtney samin. Si Raizen naman ay nakahawak parin sa kamay ko habang titig na titig sa ’kin.

Napa-iling nalang ako at napangiti. Para kasi siyang takot na takot sa biro ng asawa ni ate Courtney. Inilapit ko ang mukha ko sakanya at agad dinampian ng halik ang labi niya.

“Wag kang mag-alala, hinding-hindi kita ipagpapalit sa mas bata sayo, Raizen.” Saad ko.

“Pano kung tumanda na ako at uugod-ugod na,” tanong niya sa ’kin.

“Eh, di aalagaan kita. Nasa tabi mo parin ako hanggang sa pagtanda.” Sabi ko naman saka hinila siya papunta sa kusina dahil kanina pa kami tinatawag ni ate Courtney.

Umupo ako sa bakanteng upuan habang nasa tabi ko naman si Raizen na nilalagyan ang plato ko ng kanin.

Kakain na sana kami ng may dumating na isang babae habang may dalang cute na baby lion. Saan kaya niya nakuha yun? Akala ko kasi sa zoo lang pwede yun.

“Ano na naman yang dala mo Ruwi?” Tanong ng asawa ni ate Courtney sa bagong dating na nag ngangalang Ruwi. Bumaba naman agad si Amara saka tumakbo papunta sa bagong dating na babae.

Namamangha ko naman siyang tinignan dahil sobrang ganda niya. Ang ganda niyang tignan habang ang mukha niya ay may pagka fierce. Ang astig siguro niya. Medyo wavy ang mahaba niyang buhok na may kulay red. Maputi siya kaya bagay na bagay sakanya ang kulay ng buhok niya. Nakasuot ito ng malaking tshirt hanggang sa legs niya pero ang lakas parin ng dating.

“Ang ganda po tita Ruwi,” naka ngiting sabi ni Amara.

“Ginawa mo na talaga ’tong zoo ang bahay ko!” Sigaw ng asawa ni ate Courtney kaya agad akong natawa. Kaya naman pala pagpasok namin sa gate kanina ay ang daming hayop do’n sa garden nila. Meron pa ngang ahas na nasa kulungan.

“Hindi naman yan para sa’yo. Para kay Amara kaya yan,” depensa naman ng babae at agad na lumapit sa lamesa.

“Uyy.. andito pala si Raizen.” Saad niya na ngayon lang niya napansin na nandito si Raizen.

Nahihiya naman akong yumuko sa babae ng titigan niya ako. Hindi ko kaya ang titig niya kaya yumuko ako.

“Wag mo nga titigan ng ganyan si Wynter,” inis na sabi ni Raizen kay Ruwi.

“Ang ganda niya ha! At medyo bata.” Sabi ni Ruwi saka umupo sa bakanteng upuan na katabi ko.

“Hi, I’m Ruwi.” Pagpapakilala niya sa ’kin pero hindi nakalahad ang kamay niya.

“Ahm.. Wynter po,” nahihiya kong sabi.

“Bakit nagustuhan mo yan si Raizen, eh may mas bata pa naman sakanya.” Sabi ni Ruwi kaya napaubo si Raizen.

“Thank you ha!” Inis na sabi ni Raizen na ikinatawa lang ni Ruwi saka kumuha ng hotdog.

“Joke lang. Masaya nga ako na may nagugustuhan ka,” nakangiting sabi ni Ruwi.

“Pero baka ipagpalit ka ni Wynter. Matanda ka na eh,” dagdag pa niya.

“Oo nga. May ipapakilala ako sa’yo, Wynter. Isang lalaking nurse sa hospital ko mag kasing edad lang kayo tsaka gwapo pa,” mahabang sabi ng asawa ni ate Courtney na agad naman binatukan ni ate Courtney.

“Gusto mong saksakin kita?!” Sigaw naman ni Raizen na halatang galit na galit.

“Bakit.. sinabi mo rin yan sa ’kin dati ahh,” naka ngiwing sabi ng asawa ni ate Courtney.

“Binantaan mo rin ako dati na ipapakilala no si  Courtney sa iba.” Dugtong pa niya.

Natawa nalang kami pareho ni ate Courtney sa sinabi ni Salem. Kaya naman pala inaasar niya si Raizen.

Nagkwe-kwentuhan lang kami ng kung ano-ano. Tinanong pa nila sa ’kin kung paano daw kami nagkakilala ni Raizen na agad ko namang kwenento.

Hanggang sa may sumundo na kay ate Ruwi na gwapong lalaki. Halos napatulala pa ako ng makita ko ang asawa ni ate Ruwi. Grabe parang greek god ang lalaki.

Nalaman ko din kanina na mas matanda pala si ate Ruwi kina Raizen at Salem kaya ayon.. nag ate na ako ang layo kaya ng agwat namin. Bago umuwi ng tuluyan sila ate Ruwi ay kinamayan pa niya ako kaya napangiti ako.

Masaya ako dahil tinanggap nila ako. Ang bait din sa ’kin ni ate Courtney. Gusto pa nga niya sana ay dito kami matulog ni Raizen sa bahay nila para daw makapag bonding kami.

A/N: Mag si’sipag na si otor mag update kay Raizennnnn!!!!

Chapter 15

ANG SAYA ng araw ko dahil simula ngayon bakasyon namin. Pero  hindi ako makakauwi sa probinsya namin. Ayos lang din naman sa ’kin yun dahil hinahanap-hanap ko ang amoy ni Raizen, ewan ko ba gustong-gusto ko siyang amoyin. Gusto ko din siya laging nakikita.

Nandito ako nakaupo sa upuan habang pinagmamasdan si Raizen na nagluluto ng agahan namin. Nag request kasi ako na pancake kaya agad niyang ginawa, kahit pa nga pumapalpak ang gawa niya. Yung unang gawa kasi niyang pancake ay nasunog.

Nang matapos na siya ay pinagtimpla niya ako ng gatas at inilagay ito sa harap ko. Ayaw niya kasi akong pakilosin dahil n’ong isang araw pa kasi masama pakiramdam ko. Naalala ko pa n’ong isang araw kumain kami sa restaurant, hindi ko mapigilang hindi masuka. Nahihiya tuloy ako dahil lahat ng nasa table na malapit samin ay nakatingin sa ’kin.

Buti nalang ay kakilala ni Raizen ang may-ari ng restaurant kaya hindi siya nagalit sa ’kin, bagkos ay tinulungan pa nila ako. Grabe ang suka ko ng araw na yun na hindi ko malaman kung bakit.

Gustong-gusto akong dalhin ni Raizen sa hospital pero tumanggi ako. Iniisip ko kasi baka dahil yun sa lagi akong nalilipasan ng gutom kaya siguro ganun.

Ngayon medyo umaayos naman ang pakiramdam ko, medyo mabigat parin pero hindi na ako nasusuka.

Umupo sa bakanteng upuan si Raizen na katabi ko saka ako hinalikan sa nuo. Kinuha niya ang kutsara saka kumuha ng pancake at inilapit yun sa bibig ko. Agad ko namang tinanggap yun saka ngumuya.

“Wag na wag kang magpapalipas ng gutom, Wynter. Tignan mo inaatake ka ng ulcer mo,” sabi niya sa ’kin sabay kuha ulit ng pancake. Tumango nalang ako at hindi nalang sumagot.

Sunod-sunod akong sinusubuan ni Raizen na tinatanggap ko naman. Nang matapos akong kumain saka lang din siya kumain. Ganyan kasi siya palagi, inuuna muna akong pinapakain bago siya kumain. Mabagal kasi ako kumain kaya sinisigurado niyang marami akong nakakain.

“Aalis ka ba ngayon?” Tanong ko sakanya.

“Yeah, pero saglit lang yun. May kukunin lang ako sa office.” Sagot niya sa ’kin. “May gusto ka bang ipabili sa ’kin?” Tanong niya.

Agad nagliwanag ang mukha ko ng may pumasok sa isip ko na pagkain. “Gusto ko ng singkamas,” naka nguso kong sabi.

“Okay, Ibibili kita. Ano pa?” Tanong niya ulit.

“Ahm.. gusto ko din ng isaw,” naka nguso kong sabi.

“Isaw? May nagtitinda na kaya ngayon no’n? Pang hapon lang yun niluluto yata,” nakakunot nuong sabi niya.

“Eh.. gusto ko ng isaw eh. Sige na please..” sabi ko sabay hawak sa braso niya.

“Okay, okay. Hahanap ako.” Nakangiti niyang sabi.

Nang matapos na siyang kumain ay agad kong niligpit ang plato na kinainan namin ni Raizen. Ayaw niya pangpumayag na ako ang maghuhugas dahil baka mahilo na naman daw ako. Hindi naman ako pumayag na siya ang maghuhugas kaya mabilis ako naglakad papunta sa lababo at kinuha ang sponge para maghugas.

“Mag bihis kana do’n.” Sabi ko habang sinasabon ang plato.

Naramdaman ko naman ang yakap niya saka dinampian ng halik ang ulo ko. “Pagkatapos mo dyan. Mag pahinga ka okay!” Sabi niya na ikinangiti ko.

“Oo na.” Tipid kong sagot.

Umalis siya sa likod ko kaya napalingon ako kay Raizen na naglalakad papunta sa kwarto namin. Tinapos ko agad ang paghuhugas saka nilinisan ang lababo. Pinunasan ko din ang lamesa at siniguradong malinis ang kusina.

Nang matapos na ako ay naglakad ako papunta sa kwarto namin para ihanda ang damit ni Raizen habang naliligo pa siya.

Ilang minuto lang ang hinintay ko ng lumabas siyansa banyo habang naka tapis ng twalya sa beywang niya. Kitang-kita ko tuloy ang abs niya sa katawan na ang sarap hawakan.

Napalunok ako ng ilang beses habang nakatitig kay Raizen na nakayukong nag pupunas ng buhok niya gamit ang maliit na towel. Bakit parang nag cra-crave ako kay Raizen. Nahahawa na yata ako sa kalandian niya.

Nag-angat siya ng tingin sa ’kin kaya agad kong iniwas ang tingin ko saka pinulot ang tshirt na hinanda ko na nasa kama. Naglakad ako papunta kay Raizen at ako na mismo ang nag suot ng damit niya. Nakangiti naman siyang sinusuot ang damit niya at agad na dinampian ng halik ang labi ko.

“Sige na isuot mo na yun,” sabi ko sabay turo ng underwear niya at tsaka pantalon na nasa kama.

Nakanguso naman siyang tumingin sa ’kin sabay yapos ng yakap sa beywang ko.

“Bakit ayaw mo akong suotan ng underwear?” Tanong niya.

Napakagat ako sa ibabang labi ko habang hindi nakatingin kay Raizen. Ayaw ko siyang suotan do’n at baka hindi ko mapigilan ang sarili ko, ewan ko ba gustong-gusto ko pa naman hawakan ang ano niya. Kapag natutulog nga kami ay hindi ako mapakali sa kama. Hindi ako nakakatulog agad kaya ang ginagawa ko ay pinapasok ko ang kamay ko sa boxer short niya at hinahawakan ang pagkalalaki niya.

“Ikaw na kasi!” Sabi ko habang hindi nakatingin sakanya. Mahina naman siyang natawa at agad akong pinakawalan sa pagkakayakap at naglakad papunta sa kama at kinuha ang underwear niya. Hindi nalang ako tumingin sakanya at nag kunwaring may inaayos na damit sa closet.

Nakita ko naman na nakabihis siya at sinusuot ang mamahalin niyang relo saka nag spray ng pabango sa katawan.  Lumingon siya sa ’kin at agad lumapit. “Alis na ako, moya detka.” Sabi niya sabay halik sa pisngi ko.

“Sige, ingat ka!” Sabi ko naman sabay pisil sa pisngi niya.

“Ingat ka din dito sa bahay. Mag pahinga ka.” Sabi pa niya na ikinatango ko.

Lumabas na siya sa kwarto namin habang ako ay kinuha ang twalya na ginamit niya. Narinig ko nalang ang pagsara ng pinto sa labas hudyat na naka labas na si Raizen.

TAHIMIK AKONG binabaybay ang daan hanggang sa makarating ako sa company ko. Tinatamad akong bumaba ng kotse kaya pinaabang ko na sa labas ang secretary ko para iabot sa ’kin ang envelop na naglalaman ng mga pipirmahan ko.

Nakita agad ng secretarya ko ang kotse ko kaya agad siyang lumapit. “Good Morning po, sir Raizen,” bati niya sa ’kin ng maibaba ko ang bintana ng sasakyan. Tumango lang ako sakanya kaya agad inabot sa ’kin ng secretary ko ang envelop.

“I’ll call you when I finish signing this,” saad ko sakanya.

“Yes sir,” agad niyang sagot kaya agad kong pina-usad ang kotse saka inilapag ang envelop sa passenger seat.

Agad akong naghanap ng mga pinapabili sakin ni Wynter. Inuna ko munang hanapin ang singkamas hanggang sa naka hanap ako kaya bumaba ako ng kotse.

Agad akong bumili ng dalawang kilo n’on para hindi mabitin si Wynter. Inabot ko agad ang bayad ko at agad nagpasalamat kay manong.

Naglalakad ako at tumitingin pa sa mga naka lihirang mga vendors sa daan hanggang sa may nakita akong mga kakanin. Agad akong lumapit at binilhan si Wynter ng iba’t-ibang klase ng kakanin dahil paborito niya ito.

Nang matapos akong bumili ay agad akong naghanap ng isaw na sinasabi ni Wynter. Ngunit sa kasamaang palad ay wala akong nahanap kaya napag desisyonan ko nalang na bumili sa palengke para ako nalang ang magluluto sa bahay.

Palabas na ako ng palengke ng may humarang sa dinadaan ko. Nakasuot siya ng hoodie jacket, face mask at nakasuot ng sunglass.

Kumunot ang nuo ko habang nakatitig sa taong nasa harap ko. Hinihintay ko kung may gagawin ba siya sa ’kin pero nakatayo lang siya habang nakatitig parin sa ’kin.

“Nakaharang ka. Alam mo ba yun!‘’ Seryoso kong sabi. Ngunit hindi siya sumagot sa sinabi ko.

Nakasunod ang tingin ko sa kamay niya na inangat at tinatanggal ang hoodie niya. Bumungad sa ’kin ang mahabang buhok niya na katulad na katulad kay Wynter.

Nang maibaba niya yun ay agad niyang sinunod ang suot niyang shades at face mask. “Wynter..” tawag ko.

Mahinang siyang tumawa saka lumapit sa ’kin. “It’s Helena, Raizen.” Sabi niya habang nakangisi. Nanlaki naman ang mga mata ko habang nakatingin sakanya. Hindi ako makapaniwalang buhay siya.

“P-Pano..”

“Nagulat ka?” Nakangisi niyang tanong sa ’kin.

“Alam kong patay ka na. Mismong ako ang bumuhat sa’yo nang pinatay ka ni Edmund,” saad ko habang hindi parin inaalis ang tingin ko sakanya.

“Bakit parang hindi ka masaya na buhay ako?” Naka simangot niyang sabi. “Nagbalik ako para sa’yo, Raizen. Hindi ba.. sinabi mo may nararamdaman ka sa ’kin.” Nakangiti niyang sabi sabay hawak sa braso ko, akmang ilalapit sana niya ang mukha niya sa mukha ko na mabilis akong lumayo.

“Stop it, Helena. Dati yun!” Seryoso kong sabi.

“Dati? Talaga lang ha!” Nakangising niyang sabi. “Sa pagkakaalam ko ay may kasama kang babae na kamukhang-kamukha ko.” Nakakaloko niyang sabi.

“How did you know that?” Seryoso kong sabi.

“Yan ba ang ang sinasabi mong Dati? Eh, ang ipinalit mo lang sa ’kin ay kamukhang-kamukha ko din.” Nakakakaloko niyang sabi sabay haplos sa pisngi ko.

“Nandito na ako, Raizen. Hindi mo na kailangan ng replica ko.” Malambing niyang sabi.

Agad kong binaklas ang kamay niya na nasa pisngi ko saka ko siya tinulak. “Hindi replica ang babaeng mahal ko sa’yo kung yan ang nasa isip mo. Magkaibang-magkaiba kayo ni Wynter pagdating sa ugali kaya hindi kayo magiging pareho. At isa pa, may gusto lang ako sa’yo dati. Hindi katulad sa nararamdaman ko kay Wynter.. mahal ko kasi siya hindi lang gusto.” Mahaba kong sabi.

“Wag ka ng magpapakita ulit sa ’kin.” Sabi ko sa seryosong boses. ng mukha niya.

“Hindi ko yata magagawa yan,” nakangisi niyang sabi saka ito umalis sa harap ko.

Sinundan ko lang siya ng tingin hanggang sa mawala na ito ng tuluyan sa paningin ko. Nagtataka ako kung bakit buhay si Helena. Tandang-tanda ko pa kung paano siya ginilitan ng leeg ni Edmund. Ako pa mismo ang bumuhat sakanya at nag-ayos sa libangan niya.

Magkamukang-magkamukha sila ni Wynter. Pati ang sa boses at galaw nito ay kuhang-kuha. Pati narin ang mga mata ni Wynter, hindi mahahalata na hindi siya si Wynter.

Naguguluhan ako sa nangyari kaya agad akong naglakad papunta sa kotse ko para maka-usap si Ruwi. Siya lang ang pwedeng maka tulong sa ’kin kung totoo ba talagang si Helena yun.

Agad kong pinaharurot ang kotse papunta sa subdivision. Nang makarating ako ay agad akong bumaba at nakita ang isa sa mga katulong ni Ruwi na nag wawalis sa labas ng gate.

“Si Ma’am Ruwi mo?” Tanong ko agad.

“Ay, Good Morning po sir.” Bati niya sa ’kin saka yumukod. “Umalis po silang dalawa ni Sir Lucian po sir.” Sagot niya.

“Kanina pa ba?” Tanong ko ulit.

“Opo, sir. Siguro mga 30 minutes na po,” sagot niya.

“Sige, Salamat po.” Sagot ko at agad naglakad pabalik sa kotse ko. Hindi muna ako sumakay agad at napasandal sa kotse ko habang iniisip ko si Helena. Ganon na ganon parin ang mukha niya.

Napabuga ako ng hangin bago ko binuksan ang pintuan ng driver seat at pumasok do’n. Agad kong pina-usad ang kotse papunta sa condo building namin ni Wynter.

Nang makarating ako ay agad akong pumasok sa building habang dala-dala ang pinamili ko kanina.

Sumakay ako sa elevator at pinindot ang button kong saan ang floor ng condo unit. Nang bumukas ang pintuan ng elevator ay agad akong lumabas at tinungo ang unit namin.

Binuksan ko ang pintuan at bumungad sa ’kin ang mukha ni Wynter na pawis na pawis at hinihingal.

“What are you doing? Anong nangyari? Bakit ganyan hitsura mo?” Sunod-sunod kong tanong dahil basang-basa ang damit niya.

“Naglinis ako ng bahay kaya pawis na pawis ako,” sagot niya sabay punas ng pawis sa nuo niya.

“I told you to rest, right?” Seryoso kong sabi.

Nakanguso naman siyang tumango sa ’kin at agad naglakad sa pang isahang sofa saka umupo.

Sumunod naman ako sakanya saka ako nagsalita. “Nabili ko na pinabibili mo sa ’kin,” sabi ko habang pinapakita sakanya ang dala kong plastic.

Nakatitig lang siya sa ’kin saka siya ngumiti. “Wow, talaga. Tamang-tama.. kanina ko pa ito gustong kainin.” Saad niya at agad na tumayo at kinuha sa ’kin. ang hawak kong supot.

Nakasunod lang ang tingin ko sa naka ngiting mukha ni Wynter na agad naglakad papunta sa kusina para siguro balatan ang singkamas niya.

A/N: Sana sapian ako ng kasipagan para mag ud wahahhahha 😂😂🤦‍♀️

Chapter 16

KATATAPOS KO lang mag jogging at naglalakad na ako pauwi ng may nakita akong nagtitinda ng kakanin. Agad akong lumapit do’n para bilhan si Wynter ng paborito niya. Lagi ko siyang binibilhan nito pagpauwi ako sa condo.

Inabot sa ’kin ni ate ang binili ko saka ko inabot ang bayad. Naglalakad ako pauwi hanggang sa makarating ako sa building. Sumakay ako sa elevator at pinindot ang button kung saang floor ako.

Nang bumukas ang pintuan ng elevator ay agad akong lumabas at tinungo ang condo namin. May dala naman akong susi kaya hindi na ako kumatok pa. Tulog pa kasi si Wynter kanina n’ong umalis ako.

Nang makapasok ako ay agad kong nakita si Wynter na nakaupo sa sofa habang hawak ang cellphone niya. Mabilis pa niyang tinago ang phone niya sa likod niya at parang gulat na gulat ng pumasok ako.

“Why are you hiding your phone?” Kunot nuo kong tanong at baka may ka chat siyang ibang lalaki na mas bata pa sa ’kin. Bwesit kasi ’to si Salem inasar-asar kasi ako kaya na pra-pranning ako kapag may hawak na cellphone si Wynter.

“Eh, kasi.. nagulat ako sa pagpasok mo. Akala ko magnanakaw,” sagot niya habang nakanguso.

Nagtataka naman akong nakatitig sakanya. Paano naman magkakaroon ng magnanakaw dito sa building eh, masyadong mahigpit ang security dito. Alam naman niya yun dahil nasabi ko na sakanya n’ong unang tira namin dito sa building na ’to kaya nagtataka ako.

Inalis ko nalang sa isip ko yun at agad naglakad kay Wynter saka inabot ang binili kong kakanin. “Ano yan?” Tanong pa niya sa ’kin.

Agad naman niyang kinuha ang supot at nalukot ang mukha niya ng makita ’yon. “Ayaw ko niyan,” saad niya sa ’kin saka ibinalik sa ’kin ang supot.

“Bakit ayaw mo, ’di ba paborito mo ’to?” Tanong ko na ikinatigil niya at nakailang kurap pa ng mata niya saka ngumito sa ’kin. “Joke lang! Gusto syempre. Binibiro lang kita,” saad niya at agad na kinuha ang supot at kumuha ng nilupak saka kinain ito.

“Kain kana muna dyan. Maliligo lang ako saglit.” Saad ko sabay halik sa nuo niya. Natigilan naman ako na parang iba ang pakiramdam ko. Hindi ko nalang pinansin at agad naglakad papunta sa kwarto namin.

Pumasok ako sa banyo at pumailalim sa shower. Mabilis lang ang ginawa kong pagligo dahil magluluto pa ako ng agahan.

Habang umaagos ang tubig sa katawan ko ay iniisip ko ang pag-iiba ni Wynter. May mga hindi na kasi siya gusto na dati naman ay gusto niya. One week na siyang ganun. Bumili pa nga ulit ako ng singkamas at isaw n’ong isang araw pero umayaw siya dahil hindi daw siya mahilig sa isaw.

Nag aalala tuloy ako at baka may dinaramdam na pala siya. Napabuga ako ng hangin saka hinaplos ang katawan ko at agad na pinatay ang shower. Pumasok sa isipan ko ang mukha ni Salem kaya naisip kong tawagan siya at itanong kung bakit nag bago si Wynter.

Agad akong lumabas ng banyo at naglakad sa bed side table para kunin ang cellphone ko para matawagan si Salem. Habang hinihintay ko na sagutin ni Salem ang tawag ko ay umupo muna ako sa sofa habang pinapatuyo ang buhok ko gamit ang maliit na towel.

“Istorbo ka talaga sa love life ko!” Bungad niya sa ’kin ng masagot niya ang tawag ko na parang hinihingal. Napangiwi ako dahil alam ko ang ginagawa niya. Hayop talaga!

“May tanong ako?” Seryoso kong tanong.

“Siguraduhin mo lang matino yang tanong mong hayop ka! Nabitin ako kaya masasakal kita kapag hindi importante yan,” galit niyang sabi. Siya kaya sakalin ko.

“Well, may napapansin kasi ako kay Wynter,” paninimula ko.

“Tulad ng?” Tanong niya na parang nagmamadali.

“Yung mga gusto niyang pagkain dati na nakasanayan ko ng bilhin araw-araw pero ngayon.. ayaw niya na. Nag iba din ang mga kilos niya na parang may tinatago sa ’kin.” Sabi ko habang napapasabunot sa buhok ko.

“Baka nakahanap na ng mas bata sa’yo,” sagot ng animal.

“Tumino ka nga kahit ngayon lang,” inis kong sabi kay Salem.

“So, sinasabi mo na nagbago ang mga taste niya. Baka naman buntis. Ganun kasi si Courtney sa first trimester niya. Yung mga gusto niyang pagkain ay hindi niya na gusto,” paliwanag sa ’kin ni Salem.

Natulos naman ako ng marinig ko ang sinabi ni Salem at unti-unting napangiti. Hindi na ako nakikinig sa sinasabi ni Salem dahil naiimagine ko ang hitsura ni Wynter habang dinadala ang magiging anak namin. Agad kong pinatay ang tawag kahit nagsasalita pa si Salem sa kabilang linya.

Naglakad ako palapit sa closet at kumuha ng pantalon at damit. Gusto kong dalhin si Wynter sa hospital para maka siguro ako at baka mataguan pa ako ng anak ng wala sa oras.

Agad akong lumabas ng kwarto at naabutan si Wynter na umiinom ng tubig. Mabilis akong lumapit sakanya at agad siyang hinalikan sa labi. Naramdaman kong natigilan siya sa kinatatayuan niya at hindi iginalaw ang mga labi. Hindi ko alam pero talagang may iba kay Wynter o talagang na pra-pranning lang ako.

Pinutol ko ang halik na iginawad ko kay Wynter at agad na hinawakan ang kamay niya. “May pupuntahan tayo,” nakangiti kong saad sakanya.

“Saan?” Nakakunot nuong tanong niya sa ’kin.

“Basta. Wag ka ng magbihis. Saglit lang naman tayo.” Sabi ko at agad ko siyang hinila.

Magkahawak kamay kami ni Wynter na hinihintay bumukas ang pinto ng elevator. Ilang sandali pa ay bumukas ang pintuan at agad na lumabas si Ruwi. Napatigil pa ito sa paghakbang ng makita kami ni Wynter.

“Oh, saan punta niyo?” Tanong niya sa ’kin.

Hindi ko naman sinagot ang tanong niya. “ “Anong ginagawa mo dito?” Balik tanong ko sa kaibigan ko. Yumuko naman si Wynter na nasa tabi ko. Siguro ay nahihiya na naman yata kay Ruwi.

Tumingin ako kay Ruwi at nakitang titig na titig kay Wynter na hindi ko alam kung bakit. “Hey!” Pukaw ko sa attention ni Ruwi.

Agad naman siyang tumingin sa ’kin. “Ahm.. may sasabihin sana ako sa’yo pero aalis naman pala kayo kaya next time nalang,” deri-deritso niyang sabi saka tumingin ulit kay Wynter.

“Hey! Wag mo ngang titigan ng ganyan si Wynter,” inis kong sabi sakanya dahil hindi pa naman komportable ang titig niya.

“Oo na!” Sabi niya at umatras papasok ng elevator kaya agad din akong pumasok habang hawak ko ang kamay ni Wynter na nakayuko parin.

“Masama pakiramdam mo?” Tanong ko sakanya ng sumirado na ang pinto ng elevator.

“Oo,” tipid niyang sagot.

Kailangan ko na talagang dalhin si Wynter sa hospital para malaman kong buntis ba talaga siya. Excited na tuloy akong malaman kung may laman na ba ang tyan ni Wynter. Sigurado din kasi ako na meron na dahil lagi kong pinuputok sa loob niya.

Wala akong pakialam kung bata para sa ’kin si Wynter. Akin lang siya kaya gustong-gusto ko na siyang mabuntis para wala na siyang kawala sa ’kin.

Nang bumukas ang elevator ay na unang lumabas si Ruwi. Sumunod naman kami ni Wynter sakanya.

Tinapik ni Ruwi ang balikat ko at hindi siya nakangiti sa ’kin na ikinapag tataka ko, napakaseryoso ng mukha niya na akala mo’y may kalaban sa paligid.

Tumingin siya kay Wynter at hinawakan ang kamay ni Wynter sa kabila. “Nice to see you again,” naka ngiting sabi ni Ruwi kay Wynter.

Ngumiti naman si Wynter pabalik kay Ruwi at agad na yumukod kay Ruwi.

“Sige, mauna na ako.” Seryosong sabi ni Ruwi sa ’kin na walang bakas ang mukha ng tuwa. Ang bilis talaga magbago ng mood niya.

Nakatingin lang ako sa papalayong si Ruwi hanggang sa tuluyang nakalabas siya ng building.

“Halika na!” Sabi ko kay Wynter at agad na hinila siya. Lumabas kami ng building at dumeritso sa parking lot.

Binuksan ko ang pintuan ng passenger seat saka inalalayan si Wynter na makapasok sa loob. Ako na narin ang mismong nagkabit ng seat belt niya. “Saan ba talaga tayo pupunta?” Tanong niya sa ’kin.

“Basta!” Tipid kong sagot at agad na kinantilan ng halik sa labi si Wynter saka ko isinara ang pinto. Umikot ako papunta sa driver seat at agad na pumasok sa loob mg kotse. Binuhay ko ang makina ng kotse saka ko pinausad ’to.

Tahimik lang si Wynter sa tabi ko habang naka tanaw siya sa labas ng bintana. Naninibago talaga ako kapag lumalabas kami ni Wynter dahil madaldal siya pag nasa kotse kami. Pero ngayon ay tahimik ito. Kinakabahan tuloy ako at baka may nahanap na si Wynter na mas bata sa ’kin. Sana talaga ay may laman na ang sinapupunan niya para masiguro ako na akin na talaga siya.

Agad kong pinark ang kotse sa parking lot ng Herreros hospital saka ko pinatay ang makina. Habang si Wynter naman ay hindi makapaniwalang nakatingin sa hospital.

“Bakit mo ko dinala dito?” Tanong niya sa ’kin na parang natataranta.

“Lagi kasing masama ang pakiramdam mo kaya gusto kong masiguro na wala kang sakit,” pagsisinungaling ko sakanya.

Hindi naman siya sumagot kaya agad akong bumaba ng kotse at umikot sa passenger seat para pag buksan si Wynter ng pintuan.

Tahimik siyang lumabas ng kotse kaya agad kong hinawakan ang kamay niya at agad na hinalikan ang likod ng palad niya. Sabay kaming naglakad papasok ng hospital at lumapit kami sa informatiok desk at nag tanong do’n.

Nasa labas lang ako habang si Wynter ay chine-check up sa loob. Mahina akong nagdarasal na sana meron ng laman ang tyan niya. Agad akong napatayo ng bumukas ang pintuan at lumabas do’n ang obgyne at si Wynter.

“Ano pong result doc?” Tanong ko agad.

“She’s not pregnant, Mr. Valdivieso.” Sabi ng doctor sa ’kin.

“Sigurado po ba kayo? Baka naman nagkamali lang ang test,” seryoso kong sabi  dahil hindi ako matanggap na hindi buntis si Wynter.

Kinausap kami ng obgyne at si Wynter na ang sumasagot dahil hindi na ako nagsasalita pa.

Tahimik kaming naglalakad sa hall way habang magkahawak kamay ni Wynter.

“Ayos ka lang ba?” Tanong sa ’kin ni Wynter.

Napabuga naman ako ng hininga bago sumagot sakanya. “Akala ko.. magkaka anak na tayo. Hindi pa pala,” malungkot kong sabi.

Hinaplos naman niya ang pisngi ko saka ako hinalikan sa labi. “Wag ka ng malungkot. Marami pa tayong panahon para bumuo. Kung gusto mo, gumawa tayo mamaya,” nakangiti niyang sabi sa ’kin kaya napangiti ako.

“Okay, susubukan ulit natin mamaya,” saad ko sakanya.

Akmang hahalikan sana niya ako ng iniwas ko ang labi ko kaya tumama ang labi niya sa pisngi ko. Ewan ko ba, parang may nagbago kay Wynter talaga, kaya nga nagdududa ako na baka may iba na siya. Maging ako ay nagtataka rin sa katawan ko. Hindi na kasi ako tinitigasan kapag nakikita ko si Wynter. Hindi katulad dati na kahit balot na balot ang suot niya ay tumatayo ang alaga ko, pero ngayon hindi talaga.

Nawawalan yata kami pareho ng interest sa isa’t-isa. Kaya natatakot ako.

“Let’s go home, moya detka.” Malambing kong sabi kay Wynter.

“Okay,” tipid niyang sagot saka humawak sa kamay ko.

Maging ang palad ni Wynter ay parang nag-iba din. Hindi ko maipaliwanag pero parang nawalan kami ng spark dalawa. Hindi ko na tuloy maintindihan ang sarili ko, two weeks na nga akong tigang dahil sa tuwing ginagawa namin yun ni Wynter ay hindi tumitigas yung akin na pinagtatakahan ko. Kaya ang ending hindi natutuloy ang ginagawa namin at agad akong pumapasok sa banyo para hindi kami mag away ni Wynter.

Chapter 17

MAGKASAMA kami ni Wynter na naghahanda ng agahan namin. Tinatapos ko lang ang piniprito ko para makakain na kami ng agahan.

Habang si Wynter ay nakaupo lang habang nanood ng youtube dahil tapos na siya mag ayos ng plato sa mesa. Malapit na ulit ang pasukan nila, kaya may naisip akong idea na tiyak magugustuhan niya.

“Moya detka, hindi ba gusto mo magbakasyon sa probinsya ninyo?” Tanong ko na ikinatigil niya.

“Huh?” Takang tanong niya habang nanlaki pa ang mga mata.

“Sinabi mo sa ’kin dati na gusto mong bisitahin parents mo,” sabi ko.

“Ahh.. oo. Pero okay na yun, natawagan ko na din naman sila na sa susunod nalang ako uuwi,” sabi niya at agad ibinalik ang mga mata sa hawak niyang cellphone.

“Okay.” Tipid kong sagot at agad pinatay ang kalan.

Akmang ilalagay ko na sana sa mesa ang pagkain ng tumunog ang door bell sa labas. Mabilis ko inilapag ang hawak ko sa mesa at maglalakad sana para buksan ang pinto ng mabilis akong inunahan ni Wynter. “Ako na! Ipagtimpla mo nalang ako ng kape,” utos niya sa ’kin habang naglalakad papunta sa pinto.

Sinunod ko nalang ang gusto niya at agad nag timpla ng kape. Narinig ko pa ang pag sirado ng pinto pero hindi ko nalang siya pinansin. Baka kasi order yun ni Wynter.

Hinintay ko lang si Wynter na makabalik pero 30 minutes na ang nag daan pero wala parin ito. Agad akong tumayo sa kianuupuan ko at naglakad papunta sa pinto. Pipihitin ko na sana ang siradura ng bumukas ang pintuan at pumasok si Wynter.

“Oh, sino yung kausap mo?” Tanong ko ng mapansin kong wala siyang dala na kahit ano. Akala ko pa naman may deliver.

“May matandang nag doorbell. Akala daw niya ito yung room ng anak niya. Naliligaw daw siya eh, kaya hinatid ko nalang muna baka kasi kung mapano,” sabi niya at agad na isinirado ang pinto. Tumango naman ako sakanya at agad na hinawakan ang kamay niya at naglakad pabalik sa kusina.

Nagsimula na kaming kumain at ganadong-ganadong kumain si Wynter.

Nang malapit na kami matapos kumain ay nag ring ulit ang door bell namin sa labas. This time ako na ang tumayo para pagbuksan ang nasa labas.

Nabungaran ko ang mukha ni Atticus na malungkot ang hitsura, muka itong miserable sa buhay. Narinig ko naman ang yapak ni Wynter na agad lumapit sa ’kin at tinignan ang bisita namin.

“Sino siya?” Tanong ni Wynter. Hindi ko pa pala napapakilala si Atticus sakanya.

“Si Atticus, kaibigan ko.” Sagot ko kay Wynter.

Ngumiti naman si Wynter kay Atticus. “Hello po!” Bati niya kay Atticus. Tumango lang naman si Atticus saka pumasok ito sa bahay kahit hindi ko naman pinapasok.

“Gawan ko ba kayo ng juice?” Tanong sa ’kin ni Wynter. Napangiti ako sakanya dahil nagmamadali itong siyang umalis sa tabi ko at agad na pumunta ng kusina pero nahawakan ko ang kamay niya kaya napatigil ito.

“No need, moya detka. Alak ang kailangan niyan hindi juice,” sabi ko kay Wynter kaya natawa siya.

“Oh sige. Mag lalabas lang ako ng alak. Pero masyado pang maaga para mag inom ka,” sabi niya sa ’kin at agad na kinurot ng mahina ang ilong ko.

“Hindi ako masyadong mag iinum, baby girl. Sabi ko sabay halik sa pisngi niya. Tumango naman siya at agad na umalis sa tabi ko at kumuha ng alak at shot glass.

Naglakad siya pabalik samin at inilapag ang alak at shot glass sa mesa. “Thanks, moya detka. I love you,” malambing kong sabi sakanya. Official na kami ni Wynter magkarelasyon hindi na sugar daddy kundi boyfriend na talaga.

“I love you too. Sige na! Maiwan ko muna kayo para makapag usap kayo,” sabi niya at agad na umalis sa harap namin saka pumasok sa kwarto namin.

Tinapik ko naman ang balikat ni Atticus na parang galing yata ito sa inuman na naman. Hindi ko alam kung ano bang nangyayari sakanya.

Napabuntong hininga siya at agad nag salin ng alak. “Buti pa kayo, nahanap niyo na ang para sa inyo, samantalang ako.. lagi nalang pinapahirapan ng babaeng yun.” Sabi niya at agad na ininum ang alak sa basong hawak niya.

“Pasalamat talaga siya.. malakas ang tama ko sakanya.” Dagdag pa niyang sabi. Nababaliw kasi ito sa babaeng pulis. Kung hindi ba naman kalahating tanga, hindi nga niya mapa’oo ang babae sa t’wng niyaya niya makipag date. Tapos lagi pang mali ang ginagawa niyang moves para sa babae. Kaya lagi siyang nabubugbog ng babae. Sira ulo talaga!

“Saan kaba galing nag inom?” Tanong ko naman.

“Doon sa bar ni Kier. Kakauwi ko nga lang nang maisipan kitang daanan,” sagot niya.

“So, ako na naman ang guguluhin mo? May date kami ni Wynter mamaya.” Sabi ko sabay inom ng alak.

“Sana all.” Sagot naman niya saka ngumiwi.

“Maghanap ka nalang kasi ng iba. Kung ayaw sa’yo ng babae. Wag mong pilitin.” Sabi ko sakanya.

“Kung pwede lang eh, ’di sana naghanap na ako ng iba. Pano kasi ’tong puso ko siya ang tinitibok. Hayop na yan!” Inis niyang sabi. Napangiwi naman ako sa ka cornyhan niya.

“Mag- ayos ka nga ng sarili mo. Hindi yung gaganyan-ganyan ka. Kaya ka siguro inayawan ng babaeng pulis.” Saad ko naman sakanya kaya napaismid siya sa harap ko.

“Anakan ko siya ng lima eh,” sagot niya saka tinungga ang bote ng alak. Napa-iling nalang ako sa kaibigan ko na laging palpak ang plano para ligawan ang babaeng pulis.

Nagtagal pa ang usapan namin ni Atticus at nang hihingi ito ng payo kung pano daw niya mapapa gusto ang babae sakanya. Ewan ko lang kung naka tulong ang mga sinabi ko.

Umalis din naman siya agad kaya agad kong niligpit ang pinag inuman namin ni Atticus. Pumunta ako agad sa kwarto at naabotan si Wynter na hinahanda ang susuotin ko at maging sakanya.

Agad akong lumapit sa naka talikod na si Wynter at agad siyang niyakap sa beywang. “Sabay tayo maligo?” Pilyo kong tanong sakanya.

Natatawa naman siyang humarap sa ’kin saka ako hinalikan sa labi. “Mauna kana. Ihahanda ko pa dadalhin natin,” sabi niya sa ’kin na ikinatango ko.

Agad akong pumasok ng banyo at pumailalim sa shower. Mabilis lang ang ginawa kong pagligo at agad na lumabas. Nakaupo naman si Wynter sa kama na parang hinihintay ako.

Agad akong lumapit sakanya saka umupo sa tabi niya. Tumayo naman siya at kinuha ang maliit na towel saka tinuyo ang buhok ko.

“Magbihis ka na!” Utos niya sa ’kin.

Kinuha ko ang hinanda niyang damit ko at agad sinuot ’yon. Inayos pa ni Wynter ang kwelyo ko saka ang buhok ko.

“Ayan, sobrang gwapo muna naman,” nakanguso niyang sabi.

“Syempre,” nakangiti kong sabi sabay yapos ng yakap sa beywang niya.

“Oh siya, maliligo narin ako,” nakangiti niyang sabi kaya agad ko siyang pinakawalan sa pagkakayakap.

Inaayos ko lang ang buhok ko habang hinihintay si Wynter. Naglagay narin ako ng pabango sa katawan habang nakatitig sa salamin.

Hindi naman nagtagal ay agad lumabas ng banyo si Wynter kaya ako na ang lumapit sakanya para bihisan siya ng damit.

Hindi naman siya umangal, bagkos ay ngumiti siya sa ’kin. Nang mabihisan ko siya ay agad siyang umupo sa harap ng salamin at ginawa ang light make up routine niya.

Hinihintay ko lang siya matapos sa ginagawa niya. Na boring ako sa paghihintay sakanya kaya kinuha ko ang blower at agad binlower ang buhok niya.

“Thank you, Raizen.” Nakangiting sabi niya sa ’kin. Napasimangot naman ako sakanya dahil pangalan ko ang sinabi niya. Gusto ko kasing tawagin niya akong baby. Nahihiya daw kasi siya dahil first time daw niyang magkaboyfriend.

“Bakit ka naka simangot?” Nakangisi niyang tanong.

Mas lalo lang akong ngumuso sa harap niya. “Sabi ko sa’yo tawagin mo akong baby eh,” tampo kong sabi.

“Oo na, baby ko,” nakangiti niyang sabi sabay kurot sa ilong ko.

“Ready na ako,” nakangiti niyang sabi sa ’kin saka tumayo sa kinauupuan.

“Sobrang ganda naman ng girlfriend ko,” malambing kong sabi sabay yakap sakanya.

“Binola mo pa ako. Halika na nga!” Sabi niya sa ’kin.

Magkahawak kamay kaming naglakad palabas ng unit. Sumakay kami sa elevator at nagpahatid sa ground floor. Hinahalikan ko ang likod ng palad ni Wynter hanggang sa makarating kami sa ground floor at tinungo ang parking lot.

Ngunit agad akong napahinto ng may nakita akong naka suot ng hoodie jacket na katulad sa suot ni Helena. Tangina! Bakit siya nandito? Hindi ba niya ako titigilan.

“Baby, may problema ba?” Tanong sa ’kin ni Wynter na ikinalingon ko sa gawi niya.

Tumingin ulit ako sa nakasuot na hoodie na nakatayo sa di kalayuan. Ano pa talagang pakay niya sa ’kin.

Titig na titig ito samin at ramdam na ramdam ko ang tingin niya kaya agad kong binuksan ang pintuan ng passenger seat at pinapasok si Wynter para sana lapitan si Helena. “Dito kalang muna. Wag kang lalabas ng kotse, okay?” Sabi ko kay Wynter na naguguluhang tumango sa ’kin.

Isinara ko ang pinto ng kotse at agad tinignan ang pwesto ni Helena. Ngunit wala na siya do’n. Napamura ako ng hindi ko na talaga siya mahanap sa paligid.

Gusto ko sana siyang makausap para sabihing tantanan na niya ako. Akala ko pa naman ay umalis na siya dahil one month narin ang nakalipas simula ng magkita kami.

Ngunit nandito parin pala siya nakamasid sa ’kin. Kailangan ko muna sigurong ilipat ng tirahan si Wynter. Baka dadalhin ko nalang siya sa bahay ko na nasa subdivison na pag mamay-ari ni boss Lucian. Atleast do’n ay safe siya dahil mahigpit ang security.

Nang hindi ko na mahanap si Helena ay agad kong binuksan ang pintuan ng driver seat saka pumasok sa loob.

“Ano ba talaga nangyayari? May problema ba?” Tanong sa ’kin ni Wynter.

“May nakita lang ako na hindi kanais-nais baby,” sagot ko at agad binuhay ang makina ng sasakyan.

Pinausad ko na ang kotse para puntahan ang lugar na ipapakita ko kay Wynter. Sigurado ako na magugustuhan niya yun dahil na ikwento nita sa ’kin yun na gusto niya ng beach house.

Hindi na tuloy ako makapaghintay makita ang napaka ganda niyang ngiti.

A/N: Hi!

Chapter 18

LUMIPAT NA kami ng bahay ni Wynter. Pumayag naman siya ng ikwento ko sakanya ang tungkol kay Helena. Alam kong nag-aalala din siya, nangako ako sakanya na hindi ko siya pababayaan kaya agad kaming lumipat sa bahay ko na nasa subdivision.

Masaya naman ang mga kaibigan ko ng malaman nila na sa bahay na kami titira. Welcome na welcome nila si Wynter.

Nakatingin ako kay Wynter na nakikipag usap kay Courtney habang nagtatawanan. Magkasundong-magkasundo talaga sila ng kapatid ko kaya natutuwa ako.

“Siguro tayo na naman ang topic ng dalawang yan,” saad ni Salem na nakaupo sa tabi ko.

“Malamang,” sagot ko agad habang nakatingin sa dalawang babaeng mahalaga sa buhay ko.

Nandito kasi kami sa bahay ni Salem dahil gustong dumalaw ni Wynter kay Amara at Courtney.

“Dito na kami mag aagahan ha!” Sabi ko kay Salem na ikinalukot ng mukha niya.

“Wala kaming bigas,” walang buhay niyang sabi.

“Gusto mo kunin ko sa’yo ang kapatid ko at anak ninyo. Wala ka palang mapakain sa kapatid ko eh,”

Agad naman itong umayos ng upo at fine-flex sa ’kin ang muscle niya sa braso. “Kaya kung buhayin ang mag-ina ko no! Isa na yata ang hospital ko sa sikat dito sa Pilipinas. Kaya nga nag expand ako sa ibang lugar diba.” Sabi niya.

“Oh, tapos? Bakit mo pinapakita sa ’kin yang muscle mo,” nakakunot nuo kong sabi.

“Wala lang. Pinapakita ko lang sa’yo kung gaano ka swerte sa ’kin si Courtney. Mayaman na nga ako, gwapo pa at ang pinaka the best ay yummy pa katawan ko.” Nakangiti niyang sabi. “Kita mo yan! Wengya! Ang gwapo ko ’di ba?” Sabi niya sabay turo sa salamin na naka display sa tapat namin at tinuturo ang sarili niyang reflection.

“Wala ka talagang kwentang kausap.” Sabi ko saka isinandal ang likod ko sa upuan.

Malakas naman na tumatawa si Courtney at Wynter habang nag chi-chikahan parin.

“Tayo na maghanda ng breakfast, bud. Busy mga partner natin sa chismis eh,” sabi ni Salem at agad na tumayo sa sofa. Tumayo narin ako at sumunod kay Salem papunta sa kusina.

Tinulungan ko lang siya magluto, siya na pinaprito ko dahil pangit naman siya. Bahala siya matamaan ng mantika. Natatawa naman akong nakatingin sakanya na nilalayo ang sarili sa stove habang hawak-hawak ang sandok sa kanang kamay habang ang kaliwang kamay niya ay taklob ng kawali. Nag mukha tuloy siyang mandirigma.

“Putangina!” Mura niya ng tumalsik ang mantika sa braso niya.

Nang matapos na si Salem sa pag priprito ay agad kong inayos ang lamesa saka tinawag si Courtney at Wynter.

Agad naman silang pumunta sa kusina kasama si Amara. Nakangiting umupo si Wynter sa bakanteng upuan na katabi ko kaya agad kong nilagyan ng pagkain ang plato niya.

“Thank you!” Nakangiti niyang sabi sa ’kin.

“Kumain ka ng marami, moya detka.” Sabi ko habang kumakain. Kapag nababagalan ako sa pag subo ni Wynter ay ako na ang nag papakain sakanya.

Kung ano-ano lang napagkwentuhan namin hanggang sa natapos kaming kumain. Kami narin ni Salem ang nagligpit ng lamesa dahil ang mga mahal naming babae ay hindi parin tapos mag chikahan.

Siniko ako ni Salem sa dibdib ng tumalsik ang tubig papunta sakanya kaya nabasa ang damit niya.

“Hanggang ngayon ay hindi ka parin marunong maghugas ng plato,” inis na sabi niya sa ’kin.

“Bakit, ikaw.. marunong ka ba?” Tanong ko habang nakataas ang isa kong kilay.

“Oo naman, TAGA kaya ako dito, TAGA hugas ng plato, TAGA laba, TAGA linis, TAGA luto. Oh diba, saan ka pa, gwapo na nga, maasahan pa sa gawaing bahay.” Proud niyang sabi. Palibhasa takusa kay Courtney.

“Manahimik ka na nga lang!” Saad ko agad. Ayaw ko ng patulan ang kahanginan niya at baka masakal ko siya ng wala sa oras at mabyuda ang kapatid ko.

Nang matapos kami ay agad kaming naglakad papunta sa sala. Tumingin naman sa ’kin si Wynter at agad akong nginitian. “Basang-basa kana naman,” sabi niya sa ’kin ng makaupo ako sa tabi niya. Kinuha niya ang panyo na hawak niya at agad na pinunas yun sa braso ko.

“Naku ate Courtney kailangan na pala naming umuwi. Ito naman kasing kuya mo, hindi marunong maghugas,” saad ni Wynter sa kapatid ko na mahinang natawa.

“Ayy naku.. ganyan din si Salem dati, parang naliligo kapag naghuhugas ng plato.” Natatawang sabi ni Courtney.

“Kami talaga topic niyo ha!” Sabat ni Salem na sinimangutan ang kapatid ko.

“Sige na, uwi na muna kami.” Sabi ko sabay hawak sa kamay ni Wynter at agad na tumayo.

“Bye ate Courtney,” naka ngiting paalam ni Wynter sa kapatid ko.

“Bye, sister in law. Hindi na ako makapaghintay na ikasal kayo ni kuya,” nakangiting sabi ni Courtney.

Ngumiti lang si Wynter at nagyakapan pa ang dalawa na ikinangiti ko.

Magkahawak kamay kaming naglalakad palabas ng bahay nila Salem hanggang sa makalabas kami ng gate. Nilakad lang namin dahil medyo malapit lang naman ang pagitan ng bahay namin kina Salem.

“Grabe, sobrang nabusog ako kanina,” sabi ni Wynter habang hinahaplos ng kamay ang tyan niya.

“Dapat lang, dapat mag pataba ka ng kunti, moya detka.” Sabi ko naman sakanya.

“Oo na,” pagsusuko niya sa ’kin.

Nang makarating kami sa gate ng bahay ay agad na pumasok si Wynter habang nakasunod ako sa likod niya.

“Hayy kailangan ko palang maglaba ngayon,” saad ni Wynter at pabagsak na umupo sa sofa.

Umupo naman ako sa tabi niya saka nagsalita. “Ako na bahala do’n. Mag pahinga ka nalang,” malambing kong sabi kay Wynter.

“Ako na no’n. At isa pa trabaho ko yun, hindi sayo.” Sabi niya sa ’kin.

“Hindi porke’t babae ka ay ikaw na ang maglalaba. Kaya din naming mga lalaki ang maglaba, moya detka.” Seryoso kong sabi.

Natawa naman siya at agad na pinisil ang ilong ko. “Alam ko, pero hayaan mo muna ako na maglaba ng damit natin. Ikaw na nga nag laba n’ong nakaraan eh,” sabi niya sa ’kin.

“Sige na nga! Pero tutulungan kita mag sampay.” Sagot ko kaya natawa siya.

“Napaka kulit mo!” Sabi niya sa ’kin at agad tumayo saka naglakad papunta sa laundry area namin sa bahay.

Nakaupo lang ako sa sofa ng tumunog ang door bell namin sa labas. Agad akong tumayo para pagbuksan kung sino man ’to.

Naglakad ako palabas ng bahay hanggang sa makarating ako sa gate. Binuksan ko ito at bumungad sa ’kin ang mukha ni Ruwi.

“Oh, na pa dalaw ka yata,” saad ko sakanya. Ang alam ko kasi ay nasa Canada silang mag-asawa.

“Bakit, bawal na ba akong dumalaw?” Tanong naman niya sa ’kin na ikina-iling ko.

“Hindi naman sa ganon,” sabi ko at agad niluwagan ng pagkakabukas ng gate para maka pasok siya.

May hawak siyang paper bag saka inabot sa ’kin. “Pasalubong ko sa’yo,” seryoso niyang sabi.

“Pasok ka muna sa bahay,” pag iimbita ko sakanya.

“Kitam, may inabot lang ako sayong pasalubong pinapa-pasok muna ako.” Tampo niyang sabi sa ’kin na ikinatawa ko.

“Kamusta naman ang Canada?” Tanong ko at sabay kaming naglakad papasok ng bahay.

“Still, Canada.” Bored niyang sagot.

“Nabalitaan ko mula kay Aizen na bumalik ka na dito sa bahay mo kaya dito na ako dumeritso,” sabi niya sa ’kin.

“Mamaya ikwe-kwento ko sa’yo ang nangyari,” sabi ko sakanya.

Pabagsak na umupo si Ruwi sa sofa nang makapasok kami sa bahay. Isinandal niya ang likod sa likuran ng upuan saka ipinikit ang kanyang mga mata.

“Gusto mo ba ng tubig? coffee?” Tanong ko sakanya.

“Water nalang,” sagot niya at agad minulat ang mga mata.

Agad naman akong kumuha ng tubig sa kusina at mabilis na bumalik sa sala. Lumapit ako kay Ruwi at inabot sakanyaang tubig ng may maalala ako.

“Nga pala, nandyan na ang proposal ko sa’yo tungkol do’n sa negosyong sinasabi ko sa’yo.” Sabi ko sabay upo sa katapat niyang upuan.

“Sige,” tipid niyang sagot.

“Kunin ko lang sa kwarto,” sabi ko at agad na tumayo sa kinauupuan at naglakad papunta sa hagdan.

Pumasok ako sa kwarto namin ni Wynter at agad lumapit sa mini office ko dito sa kwarto. Hinanap ko muna ang folder kung saan ko yun inilagay. Tumagal ako ng 30 minutes kakahanap at sawakas ay nahanap ko rin ito. Binuklat ko pa ang folder para maka siguro na ito yung proposal saka ako lumabas ng kwarto.

Nasa hagdan na ako ng hindi ko makita si Ruwi sa sala. “Umalis na kaya siya!” Bulong ko habang bumababa ng hagdan. Lokong babaeng yun ahh, pinagod lang ako pinaakyat ng hagdan.

Akmang uupo na sana ako sa sofa ng may marinig akong boses do’n sa may laundry. Naisip ko na baka nandoon si Ruwi at nakita si Wynter na naglalaba at nakipag chikahan din. Madaldal kasi ’to si Wynter.

Tumayo ako at dahan-dahang lumapit sa naka awang na pintuan ng laundry namin.

“I know your secret, bitch!” Boses yun ni Ruwi.

Nagtataka naman ako kung bakit niya sinabihan ng ganun si Wynter.

“H-Hindi ko po alam ang sinasabi mo ate Ruwi.” Nauutal na sagot ni Wynter.

Papasok na sana ako sa loob ng tumawa ng malakas si Ruwi.

“Akala mo ba mauuto mo ko sa drama mo?” Sabi ni Ruwi. Lumakas ang tibok ng puso ko habang nakikinig sakanila. Napagdesisyonan kong hindi pumasok sa loob ng laundry at pakikinggan ang pinag-uusapan nilang dalawa.

“I knew, the first time we met at the condo building. Alam kung hindi ikaw si Wynter.” Sabi ni Ruwi na nag pahinto ng paghinga ko.

“You can’t fool me, bitch. Kung si Raizen ay madali mong nauto, pwes ibahin mo ko. Ipapaalam ko lang sa’yo na masyadong matalas ang tingin ko kahit malayo pa yan.” Sabi ni Ruwi.

“Oo, magkamukha kayo ni Wynter. Pati nga kilos ni Wynter ginaya mo rin. Ang husay mo ’di ba? Pati pananamit, pananalita, kilos, style sa buhok pati narin ang boses. Talagang hindi mapapansin ng kahit sino man na hindi ikaw si Wynter. Maging ang expression ng mukha mo gayang-gaya mo si Wynter. Kaya hindi ako magtataka kung hindi nahalata ni Raizen. Isa din yun sa problema ng kaibigan ko.. hindi matalas ang pakiramdam.” Dugtong na sabi ni Ruwi. Halos nabitawan ko ang folder na hawak ko sa mga narinig ko.

“Pero alam mo.. kung saan kayo nagkaiba ni Wynter?” Tanong ni Ruwi kaya agad akong sumilip sa gilid ng pintuan.

Nakita ko ang pamumutla ng babaeng kamukha ni Wynter. Hindi ko alam kung maniniwala ako kay Ruwi lalo na’t nakita ko pa si Helena na naka masid samin ni Wynter bago kami umalis sa condo unit. Kaya napaka impossible ng sinasabi ni Ruwi.

“Hindi ko po alam ang sinasabi mo. At kung totoo man po yan ay wala naman kayong pruweba na hindi ako sa Wynter. Ako si Wynter!” Galit na sigaw ni Wynter kay Ruwi.

Mabilis na inatake ni Ruwi si Wynter na agad nasalag ni Wynter. Ngumisi naman si Ruwi saka siya nagsalita. “Yan ba ang sinasabi mong ikaw si Wynter. Sa pagkakaalala ko ay hindi marunong lumaban si Wynter.” Sabi ni Ruwi at agad na binasag ni Ruwi ang basong dala niya at agad na sinaksak sa gilid ni Wynter.

Mabilis na umikot si Ruwi at agad na sinakal niya si Wynter gamit ang damit. “Alam mo ba kung pano kita nahuli? Naalala mo.. n’ong hinawakan ko ang kamay mo do’n sa condo building. Wala kang sugat sa kamay na katulad kay Wynter. Kaya nalaman ko agad na hindi ikaw siya.” Sabi ni Ruwi.

“Papatayin kitang babae ka! Pakialamera ka!” Sigaw ni Wynter o Helena.

Agad niyang siniko si Ruwi sa tyan dahilan para mabitawan siya ni Ruwi at agad na lumabas ng laundy. Nagulat pa ito ng makita niya ako na nakatayo sa labas.

“Helena..” sambit ko ngunit mabilis niya akong inatake ng suntok at sipa.

Agad namang hinila ni Ruwi ang buhok ni Helena saka ito pinaikot-ikot ang mahabang buhok ni Helena sa kamay niya at malakas na hinila.

Ngunit, mabilis kaming napa-upo ni Ruwi ng paulanan ng bala ang bahay ko. “Fuck!” Mura ko at agad na lumapit kay Ruwi.

Tumayo agad si Helena na agad lumabas ng bahay. “Sundan mo siya.” Nanghihinang sabi ni Ruwi. Ngunit hindi ako sumunod sa utos niya lalo na’t tinamaan ng bala si Ruwi sa tyan.

“Call my husband,” utos niya sa ’kin habang sapo-sapo ang tinamaan niyang tyan.

A/N: Good night!

Chapter 19

NAMAMAGA ang mga mata ko dahil sa walang tigil na pag-iyak ko. Hindi ko kasi makalimutan ang nakita ko last month. Hanggang ngayon ay iniiyakan ko parin yun.

Naalala ko pa ng araw na yun.. ang araw ng umalis si Raizen para sana pumunta ng companya niya.

Nagpapahinga ako habang nag ce

-cellphone

sa kwato ng maka alis si Raizen

nang

biglang

tumunog ang doorbell sa labas. Nagtataka pa ko

dahil alam kung may susi si Raizen sa pinto kaya bakit ito mag d

o-door

bell.

Nagtataka man ay tumayo parin ako dahil inakala ko baka nakalimutan lang niya ang susi. Pagbukas ko ng pint

uan

ay laking gulat ko ng makita ko ang taong nasa labas. Para akong nakatitig sa reflection ko dahil ka muk

hang

-mukha ko siya. Mula sa mata, buhok, ilong, labi maging ang height ko at katawan ay kaparehong-pareho ko.

“S-Sino ka??”

Nauutal

kong tanong sa babaeng kamukha ko.

“I’m Wynter Aria Andrade,” nakangiti niyang sabi sa

’kin.

“A-Ako si Wynter! Bakit mo sinasabing ikaw si Wynter,” naguguluhan kong sabi.

Ngumisi

siya

dahilan para magsitaasan ang balahibo ko. Hindi ko nasundan ang galaw niya nang bigla niya akong sinuntok sa sikmura dahilan para mapa-atras ako sa

papasok ng unit.

Akmang isisirado ko sana ang pin

tuan

ng malakas niyang pigilan yun at malakas na hinampas ang ulo ko sa pin

tuan.

Pakiramdam ko ay umiikot ang paningin ko habang naka handusay ako sa sahig. “S-Sino ka

ba!“

Nanghihina kong sabi. Mas lalo akong kinabahn ng isinira niya ang pinto at mabilis akong sinakal sa leeg.

Pinipilit kong kumawala sa pagkasakal niya ngunit napakalakas niya. Pinilit kong iangat ang kamay ko at agad na sinuntok siya sa mata dahilan para mabitawan niya ako.

Habol ang hininga ko habang nakahawak ako sa leeg ko. Pinilit k

ong

tumayo para sana tumakbo sa labas ng mabilis niya nahawakan ang buhok ko at sinampal ng malakas. Sa sobrang lakas n

o’n

ay napasalamapak ako sa sahig.

Umaatras ako habang siya ay palapit ng palapit

sa

’kin.

Nakahinga ako ng maluwag ng bumukas ang pint

uan

sa pag aakalang si Raizen yun, ngunit isang lalaki na nakasuot ng hoodie ang pumasok.

“Tama na yan! Kailangan mo pang puntahan si Raizen. Ako na ang bahala sa babaeng yan,” saad ng nakasuot n

g

hoodie

jacket.

Ngumisi naman sa

’kin

ang kamukhang-kamukha ko at agad na hinila ang kwentas ko sa leeg na regalo ng nanay ko n

’ong

birthday ko at agad

siyang

lumabas ng unit. Naiwan kaming dalawa ng taong nakasuot ng mask at naka hoodie jacket kaya hindi ko makita ang mukha niya.

Napa-atras ako ng unti-unti

siyang

lumapit sa

’kin.

“Wag kang lalapit..” sigaw ko habang umaatras. Ngunit agad niyang nahuli ang paa ko

at

hinila ako saka niya tinakloban ang ilong ko ng panyo.

Hanggang do

’n

lang ang naalala ko at pagka gising ko ay nasa kagubatan ako at suot-suot ang isang hoodie jacket.

Agad akong tumayo at pinalibot ang tingin sa kagubatan

. Agad

akong napa-upo ng kumirot ang tyan ko dahil siguro sa lakas ng suntok ng babaeng ka mukha ko.

Pinilit kong tumayo at naglakad habang sapo-sapo

parin

ang tyan ko. Naiiyak ako sa sobrang sakit, isama pa na mag-isa ako dito sa gubat na hindi ko alam kung nasaan ako. Magdidilim narin kaya sobrang natatakot ako. Dahan-dahan ang bawat hakbang ang ginagawa ko para hindi kumirot ang tyan ko

. Ngunit

sa kasamaang palad ay nagkamali ako ng tapak kaya nahulog ako sa butas na hindi ko malaman kung sinadya bang kinubkob ang butas na ’to. Pasalamat nalang ako at hindi masyadong malalim.

Tumayo ako at naghanap ng pwedeng makakapitan na ugat para maka angat ako. Nagtagumpay naman akong umakyat

habang

hinihingal akong u

mupo

sa lupa at agad na tumayo para makalabas sa gubat na ’to.

Ngunit mag didilim nalang ay hindi ko mahanap ang daan

palabas.

Umiiyak ako habang nakasandal sa puno

. Napagdesisyon

ko nalang magpahinga muna at bukas ng umaga ulit ako susubok na makalabas dito sa gubat.

Hindi ako natulog dahil baka may umatake saking hayop dito. Pinagdarasal ko nalang na sana mahanap agad

ako

ni Raizen. Sana mahanap niya ako dahil takot na takot na ako.

Gusto ko ng maamoy si Raizen

. Gusto

ko na siyang mayakap.

Kinabukasan, maaga akong naglakad para hanapin ulit ang labasan ng gubat na ’to. Laking pasasalamat ko ng may nakita akong matanda na parang nangunguha ng pang gatong. Nagmamadali akong lumapit sa matanda para humingi ng tulong.

“Manong..” tawag ko na ikina

gulat

niya.

“Ay Diyos ko!”

Sigaw

niya dahil sa pagsulpot ko.

“Manong, tulungan niyo po ako. Naliligaw po ako dito sa gubat,” naiiyak kong sabi.

“Paano ka naka pasok sa gubat nato ineng? Alam mo bang pagmamay-ari ito ng mayor dito sa bayan ng pangasinan.”

Sabi

niya.

“Pangasinan po?”

Tanong

ko. Ibig sabihin sa Pangasinan ako dinala ng taong yun.

“Oo ineng, private property ito kay

a

bakit ka naka pasok

. At

tsaka

..

ako ang care taker dito sa gubat na ’to kaya

da

daan ka

muna

sa

’kin

bago ka makakapasok sa gubat na ’to!“

Mahaba

niyang sabi.

“Hindi ko po alam manong eh, pag gising ko nalang po ay nandito na ako.”

Naiiyak

ko

ng sagot.

“Ilang araw kana bang naliligaw?”

Tanong

naman niya sa

’kin.

“Hindi ko po alam

,

basta ang natatandaan ko ay August 8 po n

’ong

huling may maalala ako.“

Sagot

ko habang nag iisip.

“August 8? Eh, August 14 na ngayon hija. Ano ba talaga nangyari sa

’yo.“ Kunot

nuong sabi ni manong. Hindi naman ako makapaniwala na August 14 na ngayon, ibig sabihin matagal na ako nasa gubat na walang malay.

“Tulungan niyo po ako manong, please..” pagmamakaawa ko kay manong.

“Halika, ilalabas kita sa gubat.” Saad niya na ikina

hinga ko ng maluwag.

Mahaba-haba ang lakad namin ni manong hanggang sa tuluyang naka labas kami ng gubat

.

Agad akong pinatuloy ni manong sa bahay niya at binigyan ng makakain.

Agad akong kumain dahil gutom na gutom na ako.

Balak sana ni manong ay patulogin ako sa bahay niya na ikina-iling ko dahil kailangan kong maka balik kay Raizen at sabihin ang nangyari.

Tinulungan ako ni manong na makasakay ng bus at binigyan din niya ako ng pamasahe kaya malaki ang pasasalamat ko kay tatay Densio.

Nang makarating ako sa Manila ay agad akong sumakay ng jeep para umuwi sa condo

namin.

Nang makababa ako ay dali-dali akong pumasok sa loob ng building.

Sumakay ako sa elevator para magpahatid kung saan na floor ang unit namin ni Raizen

. Dali-dali

akong lumabas

ng elevator

at tinungo ang unit namin.

Pinindot ko ang doorbell ng isang beses at hinihintay na bumukas ito. Ang inaalala ko kasi baka wala si Raizen dahil baka hinahanap niya ko. Pero laking gulat ko ng bumukas ang pintuan at lumabas do

’n

ang babaeng kamukha ko.

Isinirado pa niya ang pinto kaya napa-atras ako habang nakatitig siya ng masama sa

’kin.

“Ang kulit mo talagang babae ka ha!”

Galit

niyang sabi sa

’kin.

“Hindi ikaw si Wynter! Ako si Wynter!!”

Naiiyak

kong sabi.

“Hindi nga ako si Wynter

. Ako

lang naman ang first love ni Raizen

na

nawala sakanya five years ago. Kaya nga nagustuhan ka niya eh, dahil hindi siya maka move on sa pagkawala ko kaya ang pinalit niya ay kamukha ko

din.“ Naka

ngisi niyang sabi

.

“Hindi totoo yan!! Nasaan si Raizen,” matapang

kong

sabi sakanya.

Agad naman niya akong hinawakan sa balikat at malakas na tinulak sa sahig. “Kami na ni Raizen

. Alam na

niya na hindi ako s

i

Wynter, okay?! Masaya nga siya eh, na nakabalik daw ako sakanya.“

Naka

ngiti niyang sabi sa

’kin.

“Demonyo ka!!!”

Sigaw

ko at agad na tumayo sa sahig para sug

urin sana

siya. Ngunit agad niyang nahawakan ang dalawa kong kamay.

“Ito ang tandaan mo

,

Wynter

. Ako

ang naunang minahal ni Raizen kaya ako lang ang pwede niyang mahalin wala ng iba. Ginamit ka lang niya dahil sa lungkot niya ng nawala ako five years ago. Pero dahil nandito na naman ako, babawiin ko na siya sa

’yo.“ Naka

ngisi niyang sabi at agad akong tinulak sa sahig.

“Umalis ka

na

rito! Wag na wag ka ng magapapakita samin ni Raizen

. Kung

gusto mo umuwi ka nalang sa probinsya mo!! Hindi ka na babagay kay Raizen,“ sigaw niya at agad niyang hinawakan ang buhok ko ng hindi ako tumayo at agad na kinaladkad papasok ng elevator. Bakit ang lakas ng babaeng ’to.

Malakas niya akong tinulak sa elevator kaya napasalampak ako sa sahig. “Sa susunod na pupunta ka dito, tutuluyan na kita.”

Banta

niya

sa

’kin.

Nakakatakot ang mukha niya kaya hindi ako nakasagot hanggang sa sumirado ang pinto ng elevator.

Nakatulala lang ako habang naka salampak sa sahig ng elevator. Hanggang sa tuluyang bumukas ng elevator kaya nakatulala akong naglakad palabas ng building. Hindi ako umalis muna at nakatayo lang ako habang umiiyak. Pinagtitinginan ako ng mga taong dumadaan kaya isinuot ko ang hoodie ko habang naka tanaw sa condo building. Mas lalo lang akong naiyak ng makita ko si Raizen at ang babaeng kamukha ko na magkahawak kamay na lumabas ng building.

Pinagmamasdan ko lang silang dalawa na sweet na sweet sa isa’t-isa

. Sumisikip

ang dibdib ko lalo ng hinalikan ni Raizen ang ka mukha ko sa labi kaya tumulo ang luha ko lalo.

Ngunit, biglang bumilis

ang tibok ng puso ko ng lumingon sa

’kin

si Raizen,

pero

nakakunot ang nuo niya at agad na pinapasok ang babeng kamukha ko sa kotse. Hindi ko na nakayanan kaya umalis ako sa pwesto

ko

at agad naglakad sa kalsada.

Umiiyak akong naglalakad ng pakiramdam ko ay may nakasunod sa

’kin.

Agad akong lumingon at tama nga ako may sumusunod sa

’kin

na apat na tao na nakasuot ng hoodie

jacket.

Agad akong tumakbo at naghahanap ng matataguan pero wala akong mahanap at sa kasamaang palad pa ay napadpad ako sa eskinita na walang ka tao-tao.

Halos maiyak-iyak ako ng malapit na sa

’kin

ang mga naka hoodie. Bakit ba nangyayari sa

’kin

’to.

Pinilit k

ong

tumakbo kahit sumasakit na naman ang tyan ko. Palapit din sila ng palapit sa

’kin

kaya mas lalo k

ong

binilisan ang pagtakbo ko.

Akmang tatawid ako ng kalsada ng may humintong kotse sa harap

an

ko. Sa pag-aakala na kalaban ay halos napa

upo ako kalsada na parang isinusuko nalang ang buhay ko dahil pagod na pagod na ako.

Ngunit bumukas ang pint

uan

ng passenger seat at agad kong nakita si ate Ruwi. “Get in, Wynter!”

Utos

niya sa

’kin kaya mas lalo akong umiyak.

Agad akong tumayo at pumasok sa

loob ng

kotse. Nang maisara ko ang pinto ay agad na pinatakbo ni ate Ruwi ang

sasakyan.

“Fuck!”

Mura

niya habang nakatingin sa rear view mirror kaya agad akong lumingon sa likod ng kotse.

“May humahabol po satin ate Ruwi.”

Naiiyak

kong sabi.

“Don’t worry, ililigtas kita,” saad niya at mabilis na pinatakbo ang kotse hanggang sa makarating kami sa highway.

Palapit din ng palapit ang kotse sa likod namin at binabangga ang likod ng sasakyan ni ate Ruwi kaya napa mura siya.

“Do you know how to drive, Wynter?” Nakangiti niyang tanong s

a ’kin.

“Hindi po ate Ruwi pero susubukan ko po,” pursigedo k

ong

sabi.

“Okay then,” sagot niya at agad akong sinenyasan na pumatong sa upuan kaya ginawa ko naman

. Nasa

ilalim ako habang si ate Ruwi ang nasa taas at agad kaming nag palit ng

pwesto.

Kinakabahan akong nagmamaneho habang si ate Ruwi ay may kinuhang baril sa ilalim ng upuan.

“Motherfucker!”

Mura

niya ng paulanan ng bala ang likod ng kotse namin kaya napapasigaw ako sa takot.

Binuksan ni ate Ruwi ang pintuan ng passenger seat at inilabas ang kalahati niyang katawan at ang isa niyang kamay at pinagbabaril ang humahabol samin. Namamangha akong nakatingin sakanya dahil wala man lang itong takot na binabaril ang mga kalaban namin.

Bumalik siya sa loob ng kotse habang humihinga ng malalim at isinara ang pinto ng kotse. “Turn left, Wynter.”

Utos

niya sa

’kin

na agad kong sinunod. Ngayon ko lang nalaman na marunong pala akong magmaneho kapag nasa panganib na.

Bumalik ulit si ate Ruwi sa pag baril sa mga sumusunod samin kaya mas lalo k

ong

binilisan ang pagmamaneho. Pilit akong naghahanap ng malulusutan namin para mailigaw ko ang mga humahabol samin. Nagtagumpay naman ako at agad kong nailigaw ang mga nakasunod samin.

“Ang galing mo palang mag maneho eh,” papuri

sa

’kin

ni ate Ruwi kaya natawa ako habang umiiyak.

A/N: Sana magustuhan niyo mga shutanginabells hahahha 😂😂 di joke lang. love ko kayo ❤️

Chapter 20

NASA LABAS ako ng hospital room ni Ruwi dahil na baril ito kanina, kaya agad ko siyang dinala sa hospital. Nandito narin si boss Lucian na nasa loob ng kwarto ni Ruwi. Hindi ako umalis sa harap ng room niya para sana makausap si Ruwi.

Agad akong umayos ng tayo ng lumabas si boss Lucian sa kwarto ni Ruwi. “Ikaw muna ang bahala kay Ruwi. May bibilhin lang ako,” seryoso sabi sa ’kin ni boss Lucian. Agad akong tumango dahil pagkakataon ko na para tanungin ito.

Nang makalabas na si boss Lucian ay agad akong pumasok sa room ni Ruwi. Naabutan ko siyang nakapikit ang mga mata na alam kung gising siya kaya agad kong isinara ang pinto at naglakad palapit sa hospital bed niya.

“Where is Wynter, Ruwi?” Seryoso kong tanong sakanya dahilan para bumukas ang mga mata niya at tumitig sa ’kin.

“Hindi ko alam!” Sagot niya agad sa ’kin.

“Alam kung may alam ka, Ruwi. Please.. sabihin mo sa ’kin kung nasaan si Wynter. Nagmamakaawa ako sa’yo. Ang dami kong kasalanan sakanya.” Sabi ko sa mahinang boses.

Nalukot naman ang mukha niya saka bumangon sa pagkakahiga at sumandal sa headboard ng kama. “Hindi ko ng alam,” sagot niya sa matigas na boses.

“Bullshit, Ruwi. Wag mo na nga akong paglaruan. Alam kong alam mo!” Sigaw ko sakanya dahil sa sobrang frustation ko. Ang nakasama ko pala ng halos one month ay si Helena. Kaya naman pala hindi ko magawang makipagtalik sakanya. Pinipilit niya ako pero hindi ko talaga magawa.

Napansin ko kasing iba ang mga galaw niya maging ang mga haplos niya pero hindi pumasok sa isip ko na gagawin yun ni Helena. Sa pangalawang linggo ay nawala ang pagduda ko dahil bumalik na ang ugali ni Wynter na madaldal kaya alam kong si Wynter ang kasama ko. Kinakain na rin niya ang mga binibigay kong pagkain na nakasanayan kong bilhin sakanya. Lagi pa niyang sinasabi yun sa ’kin na bilhan ko siya ng kakanin sa t’wing lalabas ako kaya alam kong si Wynter yun. Pareho din sila ng sukat ng katawan, kaya hindi pumasok sa isipan ko na hindi si Wynter ang kasama ko. Pero ang katawan ko ay umaayaw sa t’wing sinusubukan akong akitin ni Wynter para makipagtalik. Hindi rin tumatayo ang pagkalalaki ko kapag nakikita ko ang katawan niya na walang saplot kahit isa.

Napasabunot nalang ako sa buhok ko sa katangahan ko. Sino bang mag-aakala na hindi siya si Wynter kung maging ang boses niya ay magkapareho. Walang pinagkaiba mula sa pananamit, galaw, pareho din sila ng tunog kapag tumatawa. Nong unang beses ko itong hinalikan ay parang may nag-iba pero ipinag walang bahala ko lang ito. Ang akala ko pa n’ong una ay nawawalan nang gana sa ’kin si Wynter.

“Hindi ko alam kung nasaan si Wynter, okay!” Sabi ni Ruwi na mas lalo ko lang sinabunutan ang buhok ko.

“Tama na pagpapanggap, Ruwi. Please.. nag aalala ako sa kalagayan ni Wynter. Sabihin mo na sa ’kin.” Nanghihina kong sabi.

“Wala talaga akong alam. Aaminin ko sa’yo na alam kung hindi yun si Wynter ang kasama mo n’ong huli tayong nagkita sa unit mo. Nang mahawakan ko ang kamay ni Wynter ay agad kong nalaman na hindi siya. Kung lagi mong hinahawakan ang kaliwang kamay ni Wynter.. malalaman mo na may peklat siya do’n na magaspang kaya do’n ko nalaman na hindi siya yun dahil nawawala ang peklat niya.” Mahabang sabi ni Ruwi. “Pero yun lang ang alam ko. Hindi ko na alam kung nasaan si Wynter.” Insoente niyang sabi.

“Anong dapat kung gawin para malaman ko kung nasaan si Wynter?” Pursigedo kong tanong kay Ruwi. Alam ko kasing nag sisinungaling siya sa ’kin. Si Ruwi ang tipo ng babae na handang tumulong kahit pa yata mapahamak siya at itatago ka sa ligtas na lugar. Kaya alam kong hawak niya si Wynter, kung kailangan kung sapilitan kunin ang sagot gagawin ko malaman ko lang kung nasaan si Wynter.

“Wala. Wala naman talaga akong alam eh,” saad niya habang nakatitig sa mga mata ko. Ito ang nakakainis kay Ruwi, dahil hindi ko kayang basahin ang emosyon niya. Tititig pa talaga siya sa mata ko para ipakitang nag sasabi siya ng totoo.

“Hindi ako naniniwala sa’yo, Ruwi.” Galit kong sabi.

“Bakit ba ako ang hinahanapan niyo ng mga babaeng mahal niyo. Si Lucifier din ako hinanapan pati ba naman ikaw,” naka simangot niyang sabi.

“Dahil ikaw lang naman ang nagtatago sa mga mahal namin at dinadala mo sa ligtas na lugar para hindi madamay sa gulo. Pero kailangan kung makita si Wynter, Ruwi. Kaya gagawin ko ang lahat makuha ko lang ang sagot mo.” saad ko at agad na hinawakan ang sugat ni Ruwi sa tyan at diniinan ito.

“Aghh!! Putangina mo, Raizen!” Mura niya nang diniinan ko ang sugat niya. Kailangan ko ’tong gawin para makita ko si Wynter.

“Nasaan si Wynter??” Sigaw ko ulit saka mas lalong diniinan ang sugat niya.

“Hayop na yan! Hindi ko nga alam. Tangina ka!” Sigaw niya sa ’kin habang palalim ng palalim ang paghinga niya.

“Tangina mo! Pag namatay ako dito, mumultuhin kita,” dagdag niyang sigaw sa ’kin.

“Hindi ka mamatay dahil masamang damo ka. Kaya sabihin mo na sa ’kin kung nasaan si Wynter!!” Inis kong sabi.

“Wala nga akong alam! Isusumbong talaga kita sa asawa ko. Fuck!!” Sabi niya at agad na pamura ng dumugo ang sugat niya ng mas lalo kong diniinan.

“Isa, dalawa..” bilang ko.

“Wag mo nga akong bilangan.. marunong ako magbilang no! Gusto mo pati alphabet pa eh,” naka ngiwi niyang sabi kay mas lalo kong diniinan ang sugat niya.

“Hindi ako nakikipagbiruan sa’yo, Ruwi. Nasaan si Wynter?” Sigaw ko ulit sakanya.

“Putangina! Putangina!” Sunod-sunod niyang mura ng tumulo na ang dugo niya.

“Hinahamon kita sa isang labanan, Ruwi. Kapag natalo kita.. sasabihin mo sa ’kin kung nasaan si Wynter at ibibigay mo siya sa ’kin.” Sabi ko at agad na tinanggal ang kamay ko sa sugat niya. Tumutulo pa sa kamay ko ang dugo ni Ruwi.

Nakahinga naman siya ng maluwag habang sapo-sapo ang dumudugo niyang sugat.

“Bakit mo ko hinahamon eh wala nga sa ’kin si Wynter,” saad niya na pinanagutan talaga niya ang pagsisinungaling niya sa ’kin.

“Harapin mo ko sa underground na pagmamay-ari ng asawa mo kapag nakalabas ka ng hospital. Gagawin ko ang lahat makuha lang ang sagot mo, Ruwi. Dawit ang pinakamamahal ko dito kaya gagawin ko ang lahat makita lang siya.” Seryoso kong sabi at agad naglakad papunta sa pinto. Lumabas ako ng room ni Ruwi at naglakad sa hallway para magsimulang hanapin si Wynter.

Hindi ako pwedeng walang gawin, kailangan ko na siyang mahanap. Ang dami kong kasalanan sakanya.

Pumasok agad ako sa kotse nang makarating ako sa parking lot. Nakatulala lang ako habang iniisip si Wynter.

Kasalanan ko ’to, hindi ko man lang napansin na hindi siya ang kasama ko.

Agad kong binuhay ang makina ng kotse saka pinausad ’to at tinungo ang subdivision para puntahan si Atticus. Sobrang bilis ng pagpapatakbo ko na halos binabangga ko na ang mga sasakyan. Wala akong pakialam kong magkaroon man ako ng violation sa bilis ng pagpapatakbo ko.

Agad akong nakarating sa subdivision at inihinto ang kotse sa harap ng bahay ni Atticus.

Bumaba ako sa kotse at agad na pumasok sa nakabukas na gate ni Atticus.

Napamura ako ng pagbukas ko ng pintuan nang makita kong may naka patong na babae kay Atticus habang naghahalikan ang dalawa. “Fuck!” Mura ko at agad na tumalikod dahil nakabukas ang uniform ng babaeng pulis.

“Raizen,” tawag sa ’kin ni Atticus ng marinig ang mura ko.

Hindi ko muna sila nilingon at hinihintay na sabihin sa ’kin ni Atticus na pwede na akong humarap sakanila.

“What are you doing here?” Tanong niya sa ’kin kaya agad akong tumingin sa gawi nila. Nakahinga ako ng maluwag ng makita kong maayos na ang damit ng babae.

Nakasimangot pa si Atticus habang nakatingin sa ’kin. Punyeta! Bad timing pa yata ako.

“Alis na ako,” saad ng babaeng pulis na nakayuko habang nagmamadaling lumabas ng bahay ni Atticus kaya kami nalang dalawa ang naiwan.

“Alam mo bang gustong-gusto kitang saksakin ngayong araw,” galit na sigaw ni Atticus habang pinupunasan ang gilid ng labi niya at agad na sinubo yun. Mukhang laway yata ng babae. Bwesit talaga!

“Sorry, buddy. Next time mo nalang ituloy ang libog mo!” Sabi ko at agad na lumapit sakanya.

“Piste ka!” Inis na sigaw niya at pabagsak na umupo sa sofa.

“Tulungan mo kong hanapin si Wynter,” seryoso kong sabi.

“Bakit? Iniwan ka ba ni Wynter? Ay.. deserve mo yata yun,” pang-aasar niya sa ’kin kaya agad ko siyang binatukan.

“Hindi si Wynter ang nakilala mo sa unit ko dati,” saad ko na ikinatigil niya at umayos ng upo.

“What?” Hindi makapaniwala niyang sabi.

“It’s Helena. Si Helena ang kasama ko na nagpapanggap na si Wynter.” Sagot ko sabay sapo sa nuo ko.

“What the heck!” Sabi nito at agad na tumayo at naglakad kaya hinayaan ko nalang. Bumalik naman siya agad na may dalang laptop.

“Ngayon ko lang nalaman na hindi siya si Wynter. Kung hindi pumunta do’n si Ruwi sa bahay. Actually, nasa hospital si Ruwi ngayon ng may sumugod sa bahay namin at tinulungan makatakas si Helena. Nabaril si Ruwi.” Mahaba kong sabi.

“What? Kamusta na siya?” Natatarantang tanong ni Atticus sa ’kin. “She’s fine. Nandoon narin si boss Lucian.” Sagot ko agad.

“Kailangan ko palang puntahan si Ruwi mamaya,” seryosong sabi ni Atticus na halatang nag aalala kay Ruwi.

“Hinamom ko si Ruwi..” mahina kong sabi.

“Bakit?” Tanong niya sa ’kin.

“Ayaw niyang sabihin sa ’kin kung nasaan si Wynter.” Napahilot ako sa sentido ko saka ako nagsalita ulit. “Alam kong nasa kanya si Wynter pero nag mamatigas siya na wala daw siyang alam. Kaya hinamon ko siya sa labanan kapag nakalabas siya sa hospital. Kapag natalo ko siya sa laban, ibabalik niya sa ’kin si Wynter.” Seryoso kong sabi.

“Bud, hinamon mo pa si Ruwi, eh alam naman nating mas magaling siya satin pagdating sa labanan. Baka imbes na malaman mo kung nasaan si Wynter ay mas lalo mo lang siyang hindi makita. Baka may dahilan si Ruwi kung bakit ayaw niyang sabihin sa’yo.” Paliwanag sa ’kin ni Atticus.

“Kailangan ko ng makita si Wynter, bud. Nag-aalala ako sa kalagayan niya. Hindi ako mapapakali lalo na’t hindi pa nahuhuli si Helena. Baka kung anong gawin nila kay Wynter. Kailangan kong protektahan si Wynter, bud.” Malungkot kong sabi.

“Kung kinakailangang hamunin ko si Ruwi sa labanan, gagawin ko makuha ko lang ulit si Wynter. Gustong-gusto ko na siyang makita. Gustong-gusto ko na siyang mayakap at mahawakan.”

Napabuntong hininga naman si Atticus sa tabi ko at agad na binuksan ang laptop niya at nagtipa. Nakatitig lang ako sa screen ng laptop ni Atticus habang tinitignan ang mga kuha kung nasaan si Ruwi n’ong isang buwan.

“Deleted lahat bud,” sagot niya habang nagtitipa sa laptop niya.

Seryoso niyang ni re-retrive ang mga kuha nang cctv na naka delete na pero, putangina lang.. walang nakitang may kasama si Ruwi na Wynter.

“Sorry bud, pero tinry kong ihack ang satellite ni boss Lucian ngunit masyadong mahigpit ang security nito. Mukhang pinalitan pa ng code kaya nahihirapan ako.” Panghihingi ng pasensya ni Atticus sa ’kin.

Napasandal nalang ako sa likod ng upuan habang iniisip si Wynter. Gusto ko na talaga siyang makita.

“Isa nalang talaga ang naiisip ko na paraan para makita ko si Wynter,” malungkot kong sabi.

“Kailangan kong manalo sa laban namin ni Ruwi,” saad ko. Napasapo ako sa nuo ko dahil sa problemang kinakaharap ko.

“Sana lang.. magtagumpay ka!” Sabi ni Atticus na tinapik pa ang balikat ko.

“Tutulungan ka naming hanapin si Helena. Tatawagan ko mga kaibigan natin para mahuli ang babaeng yun.” Sabi ni Atticus sa ’kin.

“Wag niyo siyang papatayin kapag nahuli niyo. Ako ang papatay sakanya kaya dalhin niyo siya sa underground,” utos ko kay Atticus.

“Makakaasa ka!” Sabi niya at agad na sumaludo sa ’kin. “Pero galit parin ako sa’yo sa pag sulpot mo dito sa bahay ko,” inis niyang sabi kaya napangiwi ako.

A/N: LF ka inuman, pass ako kay Eros Hahahha 😂😂

Chapter 21

DUMATING AKO sa underground na pag mamay-ari ni boss Lucian. Nandito ang mga tauhan ni boss Lucian at agad akong pinapasok sa loob.

Hinihintay ko lang na dumating si Ruwi nang nalaman kong nakalabas na siya ng hospital kahapon. Kaya agad ko siyang tinawagan para makipaglaban.

Hindi ko alam kung sisiputin niya ako pero umaasa parin ako na pupunta siya. Pumasok ako sa bakanteng kwarto na may naka lihirang kutsilyo sa isang lamesa. Dito ko nalang hihintayin si Ruwi.

Ilang oras pa ang lumipas pero hindi siya dumating. Inis na inis akong napasabunot sa buhok ko dahil sa hindi niya pagdating. Ngunit, agad akong napa-angat ng tingin ng bumukas ang pintuan at pumasok si Ruwi.

“Tangina! Seryoso ka talaga sa sinabi mo.” Sabi niya habang isinara ang pinto.

“Yeah, kukunin ko si Wynter mula sa’yo kaya maghanda ka na.” Sabi ko at agad hinanda ang kamao ko.

“Nice! Nag bibinata ka na talaga,” nakangisi niyang sabi at agad naglakad papunta sa ’kin.

“Wala ka talagang patawad. Kalalabas ko lang ng hospital eh,” nakanguso niyang sabi kaya agad akong nag pakawala ng suntok sa kanya ngunit mabilis lang niya itong nasalag at agad akong sinuntok sa mukha.

“Fuck!” Mura ko at agad napaatras saka lumuwa ng dugo ng tinamaan niya banda ang labi ko.

Nakatitig lang siya sa ’kin saka ngumiti at agad na umatake ulit. Mabilis kong sinasalag ang mga suntok at sipa ni Ruwi ngunit talagang mabilis siya sa ’kin dahilan para matamaan ako ng malakas na sipa sa mukha.

“Pano mo makukuha sa ’kin ang sagot.. kung hindi mo man lang ako matamaan,” panghahamon niyang sabi sa ’kin.

Agad ko siyang sinipa sa tagiliran na agad niyang ikinaatras kaya mabilis ko siyang inatake. Nagpakawala ako ng malakas na sipa sa tyan niya na ikina-igik niya.

“Fuck you ka sagad!” Inis niyang sabi sa ’kin. Kailangan kong manalo kay Ruwi. Siya nalang ang pag-asa ko na makita si Wynter. Sa tatlong araw na paghahanap ko kay Wynter ay hindi ko talaga siya nahanap. Tumulong narin si Salem sa ’kin ngunit nabigo din ito. Pati ang mga kaibigan ko ay tumulong narin sa paghahanap. Sinubukan pa ni Salem na hulihin si Ruwi sa pamamagitan ng tanong ngunit kahit isa ay wala ’tong nakuhang clue.

“Hinamon-hamon mo pa ako, eh wala naman sa ’kin si Wynter,” naka simangot niyang sabi.

“Sige lang. Magsinungaling ka lang. Mamaya sasabihin mo rin sa ’kin kung nasaan si Wynter.” Seryoso kong sabi at agad kong pinulot ang kutsilyo na nasa lamesa saka ako umatake kay Ruwi.

Mabilis naman niyang iniiwasan ang mga atake ko, kaya umikot ako at mabilis na tinuhod siya sa tyan.

“Putangina!” Mura niya habang sapo-sapo ang tyan niya.

Hindi ko na siya binigyan ng pagkakataon kaya agad ko ulit siyang inatake ng kutsilyong hawak ko. Nagunit mabilis niya itong inagaw sa ’kin at malakas na ibinaon yun sa balikat ko.

“Damn it!” Sigaw ko ng masaksak niya ako.

Umatras ako habang sapo-sapo ang nasaksak kong balikat. Pinaikot-ikot naman ni Ruwi ang kutsilyo na nasa kamay niya at agad na umatake ulit sa ’kin.

Hindi ko nasundan ang kilos niya kaya nasaksak na naman niya ako ulit. Sa tagiliran pa.

“Kaya pa?” Tanong niya sa ’kin habang ako ay sapo-sapo ang mga sugat ko.

“Kung kinakailangan kung tanggapin bawat saksak mo sa ’kin, gagawin ko. Malaman ko lang kung nasaan si Wynter.” Sigaw ko sakanya habang habol ang hininga.

“Sige,” tipid niyang sagot at agad tinapon ang kutsilyong hawak niya sa sahig.

“No weapons, Raizen. Baka kasi masaksak na naman kita.” Nakangisi niyang sabi.

Kahit kumikirot ang sugat ko ay inatake ko parin siya at agad na sinuntok na nasalag na naman niya. Umuklo ako at mabilis na hinuli ang paa ni Ruwi dahilan para matumba ito sa sahig. Agad ko siyang binuhat at itinaas sa ire saka ko siya inihagis sa lamesa na may naka lihirang mga kutsilyo. Agad nasira ang lamesa ng maibato ko si Ruwi do’n.

Nakahandusay si Ruwi sa sahig habang hawak-hawak niya ang likod niya. Inangat niya ang ulo niya at agad na hinugot ang kutsilyo na bumaon sa isa niyang binti saka ’to ulit nahiga sa simento.

Agad ko siyang nilapitan at binuhat ulit at agad tinuhod ang tyan niya kay bumagsak siya sa sahig. Tatalikod sana ako ng maramdaman ko ang kutsilyo na humiwa ng kunti sa binti ko kaya natumba din ako sa sahig.

Natatawa namang nakahiga si Ruwi na tuwang-tuwa ng matumba ako. Pareho kaming nakadipa sa simento habang hinahabol ang hininga namin at naliligo sa sarili naming dugo.

“Nabali yata ribs ko. Bwesita ka!” Inis niyang sabi sa ’kin ng kumilos siya ng kunti ngunit nakahiga parin.

“Baka nakakalimutan mong may dalawa akong saksak,” inis kong sagot sakanya.

Malalim ang paghinga ni Ruwi habang nakatingin ito sa kisame. “Naalala mo pa ba ang pangako nating magkakaibigan n’ong nasa Russia pa tayo?” Tanong niya sa ’kin na ikinalingon ko kay Ruwi.

“Yeah. Nangako tayo sa isa’t-isa na hinding-hindi tayo magkakahiwalay kahit anong mangyari. Laban ng isa, laban ng lahat.” Nakangiti kong sabi habang inaalala ang nakaraan n’ong nasa underground pa kami ni Rodjan.

“Kaya ko tinago si Wynter sa’yo dahil ayaw ka niyang makita. Nangako ako sakanya na hindi ko sasabihin kung nasaan siya.” Biglang sabi ni Ruwi.

“Naaawa na ako sa batang yun, lagi nalang umiiyak.” Dugtong pa ni Ruwi kaya agad akong nalungkot.

“Kwenento sa ’kin ni Wynter ang pinagdaanan niya nang araw na pumunta si Helena sa unit niyo. Gusto mo bang makita kung pano sinaktan ni Helena si Wynter?” Tanong sa ’kin ni Ruwi ngunit hindi ako sumagot.

“Pumunta si Wynter sa unit mo ng makabalik siya ng Manila sa tulong daw ng matanda na hiningian niya ng tulong. Ang sabi sa ’kin ni Wynter.. nag doorbell daw siya sa unit ninyo pero ang lumabas ang babaeng kamukha niya.” Saad ni Ruwi. Pumasok sa alaala ko ang araw ng may nag doorbell sa pinto at si Wynter ang lumabas no’n at ang tagal nitong nakabalik.

“Si Wynter yun. Sinabi ni Helena sakanya, na alam mo daw na siya si Helena at hindi sa pagkatao ni Wynter. Sinabi pa sakanya na ginawa mo lang daw replacement si Wynter dahil magkamukha daw sila. Dahil daw sa pagkamiss mo kay Helena ay ginamit mo lang daw si Wynter.” Sabi sa ’kin ni Ruwi na ikinalaki ng mga mata ko.

“Hindi totoo yan! Mahal ko si Wynter! Nong una.. inakala ko siya si Helena. Ngunit.. unti-unti kong na diskubre na magka-iba sila. Inaamin kong may gusto ako kay Helena ngunit matagal na yun. Napalitan na yun ni Wynter. Minahal ko si Wynter hindi dahil magkamukha sila ni Helena, minahal ko siya bilang si Wynter.” Mahaba kong sabi kay Ruwi.

“Kung minahal mo nga si Wynter.. bakit hindi mo napansin na hindi siya si Wynter,” saad ni Ruwi na ikinatigil ko.

“Minahal mo ba talaga si Wynter?” Tanong niya sa ’kin.

“Yes. Higit pa sa buhay ko, Ruwi.” Seryoso kong sabi.

“Hindi ko napansin dahil lahat ng katangian ni Wynter ay kaparehong-kapareho sa nakasama ko. Sa pananalita, kilos, tawa, pananamit at ang mga paborito niyang pagkain. Kuhang-kuha niya si Wynter. Nong una ay nagtataka ako kung bakit wala akong nararamdaman kapag nakikita ko siya, parang may hinahanap ang puso ko sa t’wing nakikita ko si Wynter ngunit ipinagwalang bahala ko yun sa pag-aakalang may iba siyang nakilalang lalaki at nanlalamig lang siya sa ’kin.” Mahaba kong paliwanag habang nakatitig sa kisame.

“Masyado akong naka focus na baka ipagpalit ako ni Wynter kaya nanlalamig siya sa ’kin. One week ang nakalipas bumalik ang sigla niya kaya nawala ang pagdududa ko.” Malungkot kong sabi.

“Ako nalang ang nagsasabi sa’yo, Raizen. Masasaktan mo si Wynter kapag nalaman niya na hindi mo nalaman agad na hindi siya ang kasama mo. Kahit ako Raizen ay magagalit kung ako ang nasa katayuan ni Wynter. Baka nga masaksak pa kita.” Mahabang sabi ni Ruwi.

Gumalaw siya at may kinuha sa leather jacket niya. Inilabas niya ang cellphone niya kaya napatingin ako kay Ruwi. “Gusto kong makita mo kung paano nila binugbog si Wynter nang madala ka!” Sabi ni Ruwi at agad na inabot sa ’kin ang cellphone niya.

Halos tumigil ang paghinga ko ng malakas na sinuntok ni Helena si Wynter. “Fuck!” Mura ko ng ilang beses na sinaktan si Wynter habang pilit na umaatras si Wynter kay Helena. Sinampal pa ito ni Helena at agad na sinuntok ng ilang beses sa tyan.

Halos madurog ko ang cellphone ni Ruwi dahil sa higpit ng hawak ko sa cellphone niya.

“Ito pa ang ichi-chika ko sa’yo, Raizen. Sa panahong binugbog si Wynter.” Sabi niya sabay turo sa cellphone na hawak ko na nag p-play ang pag bugbog ni Helena kay Wynter. “Ay may laman ang sinapupunan ni Wynter.” Dugtong ni Ruwi na ikinaupo ko sa sahig.

“What???” Sigaw ko na halos nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya.

“Buntis si Wynter niyan,” sabi ni Ruwi saka ito bumangon sa sahig habang nakangiwi.

Agad kong hinawakan ang balikat niya at niyugyog si Ruwi. “Sabihin mo sa ’kin na nasa maayos ang mag-ina ko! Sabihin mo sa ’kin na nasa sinapupunan parin ni Wynter ang anak namin,” nag-aalala kong sabi.

“Pasalamat ka, malakas ang kapit ng anak mo. Pero dinugo si Wynter ng pumunta siya sa unit mo at nakita niya kayo ni Helena na magkahawak kamay na lumabas ng building.”

“Ibig sabihin.. si Wynter yung nakita ko na nakatayo sa labas ng building?” Tanong ko kay Ruwi. Nanghihina akong pinagtagpi-tagpi ang mga nangyari. Damn it! Papatayin ko talaga si Helena.

“May humabol kay Wynter ng araw na yun. Buti nalang ay napadaan ako sa eskinitang yun at agad na natulongan si Wynter. Alam kung si Wynter yun dahil umiiyak siya at takot na takot habang tumatakbo. Hinabol pa ang sinasakyan namin pero agad naman nailigaw ni Wynter ang mga humahabol samin.” Sabi ni Ruwi.

“Hindi marunong magmaneho si Wynter,” sabi ko kay Ruwi.

“Oo nga, sinabi niya din yan pero pinilit niyang mag maneho habang ako ay nakikipagpalitan ng putok ng baril sa mga humahabol samin. Pagdating namin sa highway ay biglang namilipit sa tyan si Wynter kaya agad ko siyang dinala sa hospital. Ngunit hindi sa Herreros hospital ko siya dinala kaya hindi alam ni Salem. Doon lang nalaman ni Wynter na buntis siya,” mahabang sabi ni Ruwi saka tinapik ang balikat ko na ikina-igik ko.

“Ooppss.. sorry,” nakangisi niyang sabi ng matamaan niya ang sugat ko. Ngunit hindi ko na yun ininda dahil ang dami kung iniisip. Naghalo-halo na ang nasa isip ko at parang gusto ng sumabog ng utak ko.

“C’mon, dadalhin kita kay Wynter.” Sabi ni Ruwi saka siya tumayo at nag inat ng katawan niya.

“Tangina! uubohin yata ako sa tama ng likod ko.” Reklamo niya habang nakangiwi.

“Ang dami kong mali, Ruwi. Natatakot ako.. natatakot ako na baka iwanan ako ni Wynter,” nanghihina kong sabi.

“Mag-usap kayong dalawa lalo na ngayon malapit ng mag three months ang tyan niya. Kailangan mo siyang samahan at protektahan Raizen. Hindi natin alam kung kailan aatake si Helena. Kaya mag-ingat ka.” Pagpapaala ni Ruwi sa ’kin.

“Let’s go! Maghahanap pa ako ng manghihilot sa likod ko. Tangina ka kasi!” Inis na sabi ni Ruwi saka naunang naglakad papunta sa pinto kaya sumunod ako sakanya.

Kinakabahan ako sa pwedeng mangyari. Natatakot ako na baka marinig ko mula kay Wynter na ayaw niya na sa ’kin. Hindi ko yata matatanggap yun pagnagkataon.

Susuyuin ko muna si Wynter bago ko hahanapin ang putanginang Helena na yun. Magbabayad talaga siya sa ’kin. Ibabalik ko siya sa impyernong pinanggalingan niya.

A/N:

Isusunod kong edit ang story ni Kaede.

Ang sakit ng mga daliri ko huhu 😭

Chapter 22

NAKAUPO AKO sa kama habang hinahaplos ang naka umbok ko na tyan. Hindi pa naman masyadong malaki ang tyan ko at hindi halata lalo na kung mag susuot ako ng malalaking tshirt. Pumapayat din kasi ako dahil lagi akong walang ganang kumakain. Minsan pa nga ay sinusuka ko ang pagkain ko.

Naaawa na nga ako sa binigay ni ate Ruwi sa ’kin na yaya dahil laging nasasayang ang niluluto niyang pagkain.

Nakatanaw lang ako sa bintana habang pinapanood ang mga magagandang bulaklak sa hardin. Nasa isang private vacation house ako ni ate Ruwi. Dito niya ako dinala ng masagip niya ako n’ong may humahabol sa ’kin.

Mabuti nalang talaga ay dumating si ate Ruwi no’n. Siguro patay na ako ngayon kung hindi niya ako natulungan.

Every month din may pupuntang obgyne dito para icheck ang kalagayan namin ng anak ko.

Sobrang gulat na gulat ako ng malaman ko na buntis pala ako. Agad pumasok sa isipan ko ang pag suntok ng ilang beses ng babaeng kamukha ko sa tyan ko. Sobrang nag aalala ako sa anak ko at baka mapahamak ito dahil sa nangyari sa ’kin. Dinugo ako ng araw na niligtas ako ni ate Ruwi kaya agad niya akong dinala sa hospital. Mabuti nalang at malakas ang kapit ng anak ko kaya nakahinga ako ng maluwag.

Todo ingat na ako ngayon sa sarili ko dahil ayaw kong mapahamak ang anak ko. Hindi ako lumalabas ng bahay na ’to. Na trauma ako sa nangyari at baka mahanap ako kung saan ako nagtatago.

Nakangiti akong hinahaplos ang tyan ko ng maramdaman ko ang pitik nito sa loob ko. Excited na ako maging ina, maging si ate Ruwi ay excited din sa magiging anak ko kaya binilhan niya ako ng tatlong paris ng damit para kay baby.

Napahinto ako sa paghaplos ng may pumihit sa siradura ng pinto ng kwarto ko. Sa pag aakalang si ate Ruwi yun ay napangiti ako. Ngunit nawala ang ngiti ko sa labi ng makita ko ang taong pumasok.

“Anong ginagawa mo dito?” Walang emosyon kong tanong sa lalaking nakatayo sa harap ko.

Hindi siya sumagot at nakatuon ang mata niya sa tyan ko. Halata ang tyan ko ngayon dahil naka suot lang ako ng fitted na sando.

Nakikita ko sa mga mata ni Raizen ang luha na gustong kumawala do’n. Ngunit hindi ako nagpa apekto sa nakikita ko. “Lumabas ka na!” Sigaw ko sakanya.

Ngunit hindi siya nakinig sa sigaw ko at agad na lumapit sa ’kin at lumuhod sa harap ko. Pilit niyang niyayakap ako ngunit agad kong hinuli ang kamay niya saka itinulak ito. “Wag mo kong hahawakan!!” Sigaw ko sakanya ulit.

“Wynter.. moya detka.. I’m sorry, baby. Ang dami kong kasalanan sayo, baby..” umiiyak niyang sabi sabay hawak sa kamay ko at hinahalikan yun. Agad kong hinila ang kamay ko sakanya at agad na tumayo sa kama.

Ngunit agad niyapos ng yakap ni Raizen ang tyan ko at hinahalikan ang umbok kong tyan. “I’m sorry baby, please.. wag mo kong iwan please..” umiiyak niyang sabi.

“Ano ba Raizen.. bitawan mo nga ako!” Galit kong sigaw habang tinatanggal ang pagkayapos niya sa beywang ko.

“Bigyan mo ako ng pagkakataon magpaliwanag baby. Gusto ko kayong makasama. Gusto kitang alagaan habang pinagbubuntis mo ang anak natin. Gusto kong makita araw-araw kong paano lumubo ang tyan mo dahil nasa loob ang supling natin. Gusto kong nasa tabi mo ako kapag nag lalabor ka sa hospital, at gusto ko nandoon ako sa unang iyak ng anak natin kapag nailabas mo siya. Kaya sana bigyan mo ako ng pagkakataon na maipaliwanag ang lahat. Pangako, hindi na ako uulit baby.” Mahaban niyang sabi habang umiiyak at hinalikan ang tyan ko.

“Ipapangako ko din sa’yo na ipaghihiganti ko kayo ng anak natin kay Helena. I swear, I will kill that bitch for punching your tummy.” Galit niyang saad sabay haplos sa tyan ko.

“Wag mo akong lokohin, Raizen. Alam kong alam mo na si Helena ang kasama mo!” Sigaw ko sakanya.

“No!! Ang alam ko ay ikaw yun, baby. Halos kuhang-kuha niya lahat sa’yo kaya hindi ko nahalata na hindi ikaw yun. Pero itong katawan ko.. kilala ka niya kaya hindi ko magawang makipagtalik sa babaeng ka mukha mo na ikinapagtataka ko. Ni hindi nga ako tinitigasan kapag nakikita ko ang katawan niya na naghuhubad sa harap ko. Hindi katulad ngayon, tinitigasan ako ng makita na kita.” Sabi niya na agad kong pinukol ng masamang tingin.

“Bastos! Lumayo ka nga sa ’kin.” Inis kong sigaw saka siya tinulak sa sahig.

Agad naman siyang bumangon at yumakap na naman sa ’kin. “Ano ba!!!” Naiinis kong sigaw sakanya.

Ngunit agad niya akong tinulak ng mahina sa pader. Akmang bubulyawan ko na sana siya ng mabilis niyang hinalikan ang labi ko.

“Dang! I’m miss your lips. Ito ang hinanap ko,” malambing niyang sabi at hinahaplos ng hintuturo niya ang labi ko.

“Sinabi ko bang halikan mo ko!” Galit kong sigaw sakanya.

“Hindi. Pero wala akong pakialam kung sabihin mong wag kitang halikan. Matigas ang ulo ko kaya hindi kita pakikinggan.” Sagot niya at agad akong hinalikan sa labi.

Naghiwalay lang ang labi namin ng kapusin kami ng hininga. Agad pinagdikit ni Raizen ang mga nuo namin habang nakapikit kaming pareho. “Alam mo bang lagi kong pinagdarasal na sana mabuntis kita agad para hindi mo ko ipagpalit sa mas bata sa ’kin. Kaya every month lagi akong excited kung darating ba ang dalaw mo o hindi dahil gustong-gusto ko ng magka anak tayo.” Malambing niyang sabi.

“Sa sobrang focus ko na baka ipagpalit mo ko kaya ka nanlalamig sa ’kin, yun naman pala.. si Helana ang kasama ko. Siguro ay nag a-adjust siya sa pang gagaya sa ugali mo hanggang sa nakuha na nga niyang gayahin ang lahat ng kilos mo, ugali, lahat ng pwedeng gayahin niya sa’yo ay nagaya niya. Patawarin mo ako moya detka kung matagal kong nalaman na hindi ikaw yun. Pangako ko sa’yo papatayin ko si Helena. Igaganti kita, igaganti ko kayo ng anak natin. Pangako ko yan sa’yo.” Sabi niya at agad inilayo ang mukha niya sa mukha ko.

“So, walang nangyari sa inyong dalawa?” Duda kong tanong dahil hindi ko yata matatanggap na may nangyari sakanilang dalawa ng babaeng yun. Araw-araw kong iniiyakan at ini-imagine na nasa ibabaw si Raizen sa babaeng yun habang umuungol. Akin lang si Raizen eh, akin lang dapat siya.

Mahina siyang natawa sa tanong ko kaya agad ko siyang binatukan sa ulo. “Anong nakakatawa?!” Inis kong tanong sakanya. “Siguro.. talagang may nangyari sa inyo no?” Inis kong sigaw at agad na tinulak si Raizen.

“Wala, moya detka. Paano ko gagalawin yung babaeng yun kung hindi ako tinitigasan sakanya. Hindi ko nga magawang halikan siya sa labi ng matagal, dampi lang.” Sagot niya na agad kong kinurot ang tagiliran niya.

“Dampi lang pala ha! Lumayas ka! Wag ka ng magpapakita sa ’kin.” Inis kong sigaw at tinutulak siya papunta sa pinto at agad kong binuksan yun saka ko siya tinulak ulit.

“Wynter naman..” sabi niya kaya malakas kong isinara ang pinto.

MALAKAS NA isinara ni Wynter ang pinto sa mukha ko. Muntik pang maipit ang daliri ko kong hindi ko lang naalis yun agad.

Hindi ko pwedeng sukuan ang mag-ina ko. Kung kinakailangan kong sumuong sa butas ng karayom gagawin ko, mapatawad lang niya ako.

“Sir..” tawag sa ’kin ng maid na iniwan ni Ruwi dito para alagaan si Wynter.

“Para kay Wynter po ba yan?” Tanong ko ng makita ko ang dala niyang tray na may lamang pagkain.

“Opo sir,” sagot niya agad.

“Akin na po! Ako nalang po mag aabot sakanya nito,” saad ko at agad inagaw ang tray niyang dala. Tumango naman siya sa ’kin at agad na umalis sa harap ko.

Tumikhim muna ako bago kumatok sa pinto. “Moya detka, kailangan mo ng kumain. Buksan mo ang pinto para makakain kana.” Sabi ko ngunit wala akong narinig na sagot.

“Baby, baka magutom ang anak natin. Pagbuksan mo na ako oh!” Sabi ko ulit. Kumatok pa ako ng ilang beses ngunit hindi sumasagot si Wynter.

“Sige! Sisirain ko nalang ang pinto para makapasok ako.” Sigaw ko at akmang sisipain ko ang pinto ng bumukas yun.

Nakasimangot si Wynter na nakatingin sa ’kin hanggang sa bumaba ang tingin niya sa hawak kong tray. Akala ko ay papasukin na niya ako dahil niluwagan niya ang pinto ngunit agad niyang kinuha sa ’kin ang tray at malakas na isinara ang pinto.

Napakurap-kurap ako habang nakatitig sa naka sarang pinto. Agad akong nag isip ng pwedeng gawin para pagbuksan niya ako ng pinto. Pumasok sa isipan ko ang kakanin kaya dali-dali akong lumabas ng bahay para mag hanap no’n. Alam ko kasing hindi niya tatanggihan ang kakanin dahil love na love niya ito.

Halos tumagal ako ng 45 minutes kakahanap ng kakanin hanggang sa makahanap ako. Dali-dali akong bumaba ng kotse para pigilan ang babaeng bumibili din at pinapakyaw ang paninda ni manong.

“Sandali po.. nag mamakaawa po ako sainyo ate ganda. Akin nalang po yang pinapakyaw mong kakanin.” Natataranta kong sabi.

“H-Hindi pwede.. nauna ako sa’yo kaya bakit ko ibibigay sa’yo.” Kunot nuo niyang sabi sa ’kin.

“Naglilihi kasi asawa ko ate. Gusto daw niya ng kakanin kaya akin nalang po yan.” Sabi ko sakanya. Nakatingin naman samin si manong na naguguluhan kung kanino ibibigay ang kakanin niyang tinda.

“Hindi pwede! Gusto din kasi ito ng mga anak ko!” Saad ng babae at inilayo pa sa ’kin ang supot.

Agad kong kinuha ang wallet ko sa likod ng pantalon at naglabas ng 5k at agad kong ibinigay yun kay ate. “Akin nalang po ang kakanin, sayo na po ’tong 5k,” saad ko sakanya. Gulat na gulat naman siya habang nakatitig sa hawak niyang pera na inilagay ko sa palad niya.

“Oh, ito na kakanin mo.” Nakangiti niyang sabi kaya agad kong inabot ang supot.

Agad akong naglakad papunta sa kotse ko at agad na pumasok saka pina-usad ang sasakyan.

Nang makarating ako sa private house ni Ruwi ay agad akong bumaba ng kotse. Halos magkatisod-tisod ako sa paglalakad dahil sa pagmamadali ko.

Agad kong tinungo ang kwarto ni Wynter saka ako kumatok. “Moya detka, may ibibigay ako sa’yo. Ang paborito mong kakanin—

Napatigil ako sa pagsasalita ng bumukas ang pintuan. Agad akong napangiti ng masilayan ko ang mukha ni Wynter. Ngunit agad nawala yun ng mabilis niyang inagaw sa ’kin ang supot na hawak ko at agad na isinara ang pinto.

Napasabunot nalang ako sa buhok ko at napaupo sa sahig. Hinihingal ako dahil sa pagtakbo ko kanina, kung bakit naman kasi ang laki ng bahay na ’to. Para tuloy akong nag jogging.

Sumapit ang gabi at hindi parin ako pinagbubuksan ni Wynter. Kinuha lang niya sa ’kin ang inabot kong pagkain kanina at isinara na naman ang pinto. Kailangan ko talaga ng mahabang pasensya para suyuin ang future wife ko.

Nakahiga ako ngayon sa labas ng pinto ni Wynter. Mabuti nalang ay inabotan ako ni ate Gracia ng unan. Pinapalipat niya ako sa katabing kwarto ni Wynter ngunit umayaw ako. Mas gugustuhin ko pang matulog dito sa labas ng kwarto niya kaysa do’n sa kama.

Ipinikit ko ang mga mata ko habang nag iisip ng gagawin na naman bukas para suyuin si Wynter. Hindi ko na nga napansin na dumugo ang tagiliran ko kanina. Pilit akong hinahawakan ni Salem kanina para gamotin ang mga saksak ko ngunit hindi ako pumayag dahil gustong-gusto ko ng makita si Wynter. Nag palit lang ako ng damit saka ako nagmamadaling pumunta dito ng sinabi sa ’kin ni Ruwi kung saan niya tinago si Wynter.

A/N: kaya mo yan Raizen!!

Chapter 23

SPG~

TATLONG ARAW na akong sinusuyo ni Raizen. Hindi ko parin siya pinapansin dahil naiinis ako sa mukha niya. Ang sarap suntukin ng mukha niya na hindi ko alam kung bakit, dahil siguro ito sa pagbubuntis ko kaya mas lalo akong naiirita sakanya.

Umaga na kaya agad akong bumangon sa kama at naglakad papunta sa pinto. Pinihit ko ng dahan-dahan ang siradura at agad sinilip si Raizen na mahimbing na natutulog sa sahig. Naka baluktot pa ang katawan niya na halatang nilalamig dahil sa simento lang ito natutulog at tanging unan lang ang dala niya.

Dyan siya natutulog at kahit anong utos ko kay yaya Gracia na sabihan si Raizen na sakabilang kwarto patulogin ay umaayaw ito.

Nahigit ko hininga ko ng gumalaw si Raizen at nag bago ng position ng higa. Nakahinga ako ng maluwag ng hindi siya nagising. Baka mahuli niya ako na pinapanood siya na natutulog.

Napadako ang tingin ko sa pagkalalaki niya at agad akong napalunok ng ilang beses at parang gusto kong mahawakan yun.

Gusto ko ulit maramdaman ang bawat haplos ni Raizen sa katawan ko ngunit ayaw ko rin naman siyang kausapin dahil hindi pa nawawala ang inis ko sakanya. Pero gusto ko talaga siyang matikman. Pregnancy cravings yata ’to eh, nagmumukha tuloy akong manyak.

Agad akong lumabas sa pintuan saka sinipa si Raizen sa binti dahilan para magising ito.

Kinusot pa niya ang mga mata niya at agad na bumangon sa pagkakahiga. “Good morning, moya detka!” Bati niya sa ’kin habang nag hihikab.

“Anong maganda sa morning?” Pagsusungit ko. “Tumayo ka dyan at pumasok ka sa kwarto.” Utos ko kaya agad siyang tumayo habang nanlaki ang mga mata niya na parang hindi makapaniwala.

“Talaga?? Pinapatawad mo na ako??” Nakangiti niyang tanong sa ’kin ngunit hindi ako sumagot at naunang pumasok sa kwarto.

Sumunod naman siya agad at naglakad papunta sa ’kin. “Hubarin mo tshirt mo,” walang emosyon kong sabi sakanya.

Halata sa mukha niya na naguguluhan siya. Sinununod parin naman niya at tinanggal ang suot niyang tshirt at ipinatong yun sa kama. “May ipag uutos ka ba sa ’kin, moya detka? Ipapalinis mo ba banyo mo?” Tanong pa niya sa ’kin.

“Higa!” Tipid kong sabi sakanya. Hindi naman siya sumunod sa ’kin kaya lumapit ako sakanya saka ko siya tinulak sa kama.

“Wag kang kikilos kundi palalabasin kita ng kwarto,” pananakot ko sakanya. Agad naman niyang itinaas ang kamay niya na parang sumusuko sa ’kin. “Ito na nga oh, nangingisay pa.” Sabi niya.

Agad kong hinawakan ang garter ng short niya at agad na ibinaba yun.

“What the!!”

Hindi niya natuloy ang mura niya ng agad kong inilabas ang pagkalalaki niya sa suot niyang shorts. Bumungad sa paningin ko ang galit na galit niyang alaga kaya napangiti ako.

“Wynter.. ohh, Fuck!” daing niya ng isubo ko agad ang pagkalalaki niya.

Pinapatulis ko ang dila ko sa dulo ng paglalaki niya at sinusundot ang maliit na hiwa niya kaya napa ungol siya. “Damn it! Wynter.. ang sarap,”

Mas lalo akong napangiti habang pinapakinggan ang mga ungol niya. Isinubo ko ulit ang kahabaan niya habang ang isa kong palad ay itinataas baba yun dahil hindi na abot ng bibig ko. Halos hindi magtagpo ang daliri ko sa taba ng pagkalalaki ni Raizen. Kaya laging punong-puno ang loob ko sa t’wing pumapasok ang alaga niya sa loob ko.

“Oh, shit.. That’s it baby..”

Halos sabunutan ako ni Raizen habang iginigiya ang bilis ng pag subo ko sa pagkalalaki niya. Tinignan ko si Raizen na nakapikit habang naka awang ang labi. Niluwa ko ang ari niya at agad na sinubo ang isang itlog niya. “Tangina..” Mura niya kaya masa lalo akong napangiti.

Nakapikit akong isinubo ulit ang kahabaan niya at mahinang sinisip-sip ang dulo nito. “You’re killing me baby.. Fuck!”

Iniluwa ko ulit ang pagkalalaki niya at agad kong tinanggal ang suot kong panty saka mabilis na umakyat sa kama at inupuan ang galit na galit na pagkalalaki ni Raizen. Sabay kaming napa-ungol ng maisagad yun sa loob ko.

Hinihingal na tumingin sa ’kin si Raizen at mapupungay ang mga mata at agad pinisil ang ut*ng ko. Nakasuot lang kasi ako ng duster at wala akong suot na bra. Itinaas ko ang laylayan ng dress ko saka ako gumalaw sa ibabaw ni Raizen.

“Oh, ang sarap..” ungol ko habang ginagalaw ang balakang ko.

Binangon ni Raizen ang kalahati niyang katawan at agad akong hinalikan sa labi. “Uhmmmm..”

“Move your hips faster, moya detka.” Nakangiti niyang sabi sa ’kin kaya agad kong sinunod yun.

Namamanghang nakatingin sa ’kin si Raizen habang nakabukas ng kunti ang bibig niya at umuungol.

Napaliyad ako at napahawak sa isa kong dibdib sa sobrang sarap. Pabilis ng pabilis ang pag galaw ko sa ibabaw niya at pilit inaabot ang kaligayahan.

Namiss ko ang pakiramdam na nasa loob ko ang pagkalalaki ni Raizen. Matagal-tagal narin pala simula ng nagawa namin ’to.

“Oh shit, baby.. nakakabaliw ka!” Sabi ni Raizen at agad na minasahe ang dalawa kong dibdib. Isinubo niya ang isa kong ut*ng at mahinang kinakagat yun.

“Ahhhh..”

Tanging mga ungol namin ni Raizen ang bumabalot sa kwartong ito. Hindi ko lang alam kung naririnig ba sa labas ang mga ungol namin dalawa.

Sinipsip ni Raizen ang balat ko sa dibdib saka niya dinilaan ito. Mas lalong uminit ang pakiramdam ko ng laruin ni Raizen ang isa kong ut*ng gamit ang dila niya. Pinapatulis pa niya ’to saka niya sisip-sipin.

“Ohh.. Raizen ayan na ako..” daing ko ng maramdaman kong malapit na ako labasan.

“Sabay tayo, baby..” sagot niya at agad niyang niyapos ang beywang ko at hinuli ang labi ko. Mapusok kaming naghahalikan habang wala paring tigil ang pangangabayo ko sa alaga niya.

Napaliyad ako ng tuluyan ng sumabog ang katas ko. Halos nag sabay lang kami ni Raizen na pinuno ang loob ko.

Hinihingal akong nakatingin kay Raizen habang nakaupo ito sa kama at naka patong ako sakanya. Inayos ko ang buhok ko na nagulo kanina dahil sa pag sabunot sa ’kin ni Raizen.

Nakangiting nakatingin sa ’kin si Raizen at agad akong hinalikan sa labi. Ako na ang pumatol sa halik na pinagsaluhan namin at agad akong tumayo. Nakilito ako nang mahugot ang pagkalalaki ni Raizen sa loob ko.

Bumaba ako sa kama at agad ibinaba ang suot kong duster at masamang tinignan si Raizen. “Labas!” Sigaw ko sabay turo ng pinto.

“What?” Nagtatakang tanong niya.

“Nakuha ko na gusto ko kaya pwede ka ng lumabas,” seryoso kong sabi. Hindi naman siya makapaniwalang nakatitig sa ’kin.

“Ibig sabihin, pinapasok mo lang ako sa kwarto mo dahil gusto mo lang ako matikman?” Tanong niya sa ’kin kaya inirapan ko siya.

Madrama naman siyang humawak sa dibdib niya na parang nasasaktan. “Bakit parang pakiramdam ko ay isa akong bayarang lalaki.” Sabi niya sa ’kin.

“Lumabas ka na nga!” Sigaw ko ulit sakanya kaya agad siyang tumayo sa kama at pinulot ang tshirt niya na nakapatong sa kama.

“Ang sama mo! Katawan ko lang pala ang habol mo!” Naka simangot niyang sabi. “Pero, ayos lang.. handa akong mag pagamit para sa’yo, moya detka.” Nakangiti niyang sabi kaya agad ko siyang pinukol ng masamang tingin at agad na tinulak palabas.

“Labas na sabi eh!!” Inis kong utos sakanya at itinulak aiya ulit.

“Ito na lalabas na..” saad niya habang tinutulak ko. Agad kong isinara ang pinto ng tuluyang makalabas si Raizen.

NAPANGITI AKO NG maalala ko ang nangyari kanina. Sa sobrang saya ko ay umorder pa ako ng isang letchong baboy at pinadala yun sa bahay ni Salem. Sinabihan ko siya na mag inuman sila ng mga kaibigan ko kahit wala ako.

Nagtataka pa siya sa ’kin kung bakit daw may letchon pero hindi ko sinabi na masaya ako na may nangyari ulit samin ni Wynter. Fuck! tumatayo na naman ang alaga ko kapag naiisip ko ang nangyari kanina.

Pinag day off ko muna si ate Gracia kaya ako ang nagluluto ng pagkain ni Wynter. Baka kasi nagugutom na yun at ako na naman ang kainin. Dang!

Inihanda ko na ang pagkain ni Wynter sa tray dahil hindi siya lumalabas ng kwarto niya. Ang sabi sa ’kin ni ate Gracia hindi daw talaga lumalabas si Wynter sa kwarto kaya lagi daw niyang hinahatid ang pagkain niya.

Inayos ko ang pagkalagay ng plato at isang basong milk at kutsara. Maglalakad na sana ako ng makita ko si Wynter na nakatayo malapit sa pinto ng kusina.

“Are you hungry? Ihahatid ko sana ’to sa kwarto mo,” saad ko.

Hindi naman siya umimik at naglakad papunta sa ’kin. “Dito na ako kakain,” sabi niya kaya agad ko siyang pinaghugot ng upuan. Umupo naman siya agad kaya mabilis kong inasekaso ang pagkain niya.

“May gusto ka pa bang kainin? Bukod sa ’kin ha!” Sabi ko kaya masama niya akong tinignan na ikina-tawa ko lang.

“Gusto ko ng pineapple pie,” sabi niya sa ’kin.

“Sige. Order ako. Hindi kita pwedeng iwanan mag-isa kaya oorder nalang ako.” Sabi ko.

“Bakit? Nasaan ba si yaya Gracia?” Tanong niya sa ’kin.

“Ahm.. pinag day off ko. Sinabi kasi niya sa ’kin na gusto daw niyang makita anak niya. Kaya humingi ng day off.” Sagot ko, tanging tango lang ang sagot ni Wynter.

Umupo ako sa bakanteng upuan at pinagmamasdan si Wynter na kumakain. Ang sarap niyang pagmasdan habang ganado siyang kumakain.

Kinuha ko ang cellphone ko na nasa lamesa para umorder ng pineapple pie. Nang wala akong mahanap ay agad kong tinawagan si Salem. Naka ilang ring pa bago niya sinagot ang tawag ko.

“Hey, brother in law, miss me?” Bungad niya sa ’kin.

“Bilhan mo ko ng pineapple pie at ideliver mo dito sa private house ni Ruwi.” Utos ko. Alam naman niya kung nasaan ako ngayon.

“Wengya! Anong akala mo sa ’kin delivery boy? Doctor propesyon ko no!” Sigaw niya sa kabilang linya.

“Gagawin mo ba ang utos ko o papaulanan kita ng bala,” sagot ko agad.

“Bahalakajan!” Sabi niya sa ’kin. “Fuck you! Sige na nga! Ilan ba?” Tanong niya sa ’kin. Ang bilis magbago ng isip.

“Tatlong box.” Sagot ko agad.

“Okay, 15 thousand yun lahat. Okay! Bye, brother in law,” saad niya at agad akong pinatayan ng tawag. Ang gago ang laki ng singil sa ’kin.

Nagtipa ako ng message saka sinend yun kay Salem pero ang gago tinawanan lang ako. Napabuga nalang ako ng hininga ng dagdagan ni Salem ang presyo dahil siya daw ang mahahatid. Sayang daw sa gasolina kaya 35 thousand ang sinisingil sa ’kin. Hayop na yun!

A/N: 🙈🙈🙈

Chapter 24

TWO WEEKS na kaming magkasama ni Raizen dito sa private house ni ate Ruwi. Medyo kinakausap ko narin siya dahil napaka papansin. Nawawala tuloy ang inis ko sakanya.

Pinapasok ko narin siya sa kwarto ko at tabi na ulit kaming natutulog. Lagi niya akong niyayakap habang ang kamay niya ay nasa tyan ko. Medyo nararamdaman ko na ang paminsan-minsang pag alon ng baby ko sa tyan kaya tuwang-tuwa kami ni Raizen.

Lagi niyang kinakausap ang baby namin na nasa tyan ko. At kapag hinahaplos ni Raizen ang tyan ay gumagalaw ng mahina ang baby namin kaya laging naka ready ang cellphone ni Raizen para kuhaan ng video ang pag alon ng anak ko sa tyan ko. Bumili pa talaga siya ng video cam para kuhaan ang bawat movements ng baby namin. Ihahanda daw niya yun kapag lumabas na ang baby namin.

Nasa kusina kami at pinaghahandaan ako ng meryenda ni Raizen. Katatapos lang namin mag agahan pero nagugutom na naman ako. Kaya agad niya akong ginawan ng tuna sandwich na agad ko namang kinain. Tinimplahan niya din ako ng gatas at inilag yun sa harap ko.

“Thank you!” Nakangiti kong sabi kay Raizen na ikinangiti niya at agad akong dinampian ng halik sa tuktok ng ulo ko.

“Welcome, moya detka. Basta para sa’yo at sa anak natin. Ibibigay ko lahat ng cravings mo,” malambing niyang sabi saka inayos ang buhok ko.

“Ang liit mo magbuntis baby,” sabi sa ’kin ni Raizen habang hinahaplos ang tyan ko. “Pero, ayos narin yun para hindi ka mahirapan manganak kapag kabuwanan mo na.” Dugtong niyang sabi.

Nag ring naman ang phone ni Raizen na nasa table lang din kaya agad niya itong inabot.

“Hey!” Bati ni Raizen sa kausap niya sa kabilang linya. Kumagat naman ako ng sandwich habang nakikinig kay Raizen.

“Really?” Saad niya kaya agad akong tumingin kay Raizen.

“Okay. Pupunta ako agad.” Sabu niya at agad pinatay ang tawag.

“Sino yun?” Tanong ko kay Raizen ng maibaba niya ang tawag.

“Isa sa mga tauhan ni Ruwi. Tumawag sila para sabihin sa ’kin na nahuli na nila si Helena at dinala nila ’yon sa underground.” Seryosong sabi ni Raizen.

Nanlaki naman ang mga mata ko habang nakatingin kay Raizen. “Talaga?”

“Yes. Maigaganti ko narin kayong dalawa ng anak natin. Kailangan kong pumunta sa underground na pagmamay-ari ni boss Lucian, para patayin si Helena.” Sabi niya.

“Sino kasama mo? Nandoon din ba si ate Ruwi?” Sunod-sunod kong tanong sakanya. Ang alam ko kasi ay nasa Spain ang mag-asawang Vandeleur.

“Hindi pa nakakarating si Ruwi dito sa Pilipinas. Pero baka pabalik narin yun,” sagot niya sa ’kin. “Bakit mo tinatanong kung nandyan na ba si Ruwi?” Tanong niya sa ’kin.

“Kasi.. magiging kampante lang ako kapag kasama mo si ate Ruwi. Natatakot ako para sa’yo. Baka mapahamak ka..” nag-aalala kong sabi.

“Don’t worry, nandoon ang ibang tauhan ni boss Lucian. Nag iwan kasi siya ng apat na tauhan para magbantay sa under ground kaya may kasama ako. Wag kang mag-alala sa ’kin.” Sabi niya.

“Sama nalang kaya ko,” naiiyak kong sabi. Paano kung may mangyaring masama kay Raizen. Nakwento niya sa ’kin kung paano niya nalaman na si Helena ang kasama niya at inatake sila ng mga kasamahan ni Helena kaya nabaril si ate Ruwi.

“Hindi ka pwedeng sumama. Baka ma-stress ka lang do’n. Hindi ba sabi ng doctor kailangan magpahinga ka at umiwas sa stress.” Sabi niya sa ’kin kaya tumango ako.

“Tatawagan ko si Levi para may bantay kayo dito ni yaya Gracia habang wala ako. Wag na wag kang lalabas ng bahay, okay?” Sabi pa niya sa ’kin.

“Sige na nga. Mag-iingat ka okay? Hindi pa kita na papatawad ng maayos kaya umuwi ka sa ’kin ng buo.” Seryoso kong sabi kay Raizen.

Sumaludo naman siya sa ’kin at agad akong hinalikan sa labi. “Mag-iingat ako.. para sa inyo ng anak natin,” malambing niyang sabi.

Kumawala naman siga sa pagkakayakap sa ’kin at agad na tinawagan ang kaibigan niyang si Levi. Nang matapos ang tawag ay agad akong hinalikan sa nuo ni Raizen. “Matatapos rin ang problema natin.” Sabi niya sabay yakap ng mahigpit.

Tinapik ko naman ang balikat niya kaya humiwalay siya ng yakap sa ’kin. “Umalis kan na kaya para makabalik ka agad sa ’kin. Papunta narin naman ang kaibigan mong si Levi eh,” saad ko.

“Sigurado ka? Pwede ko namang hintayin muna si Levi bago ako umalis.” Sabi pa niya.

“Hindi naman ako lalabas ng bahay at tsaka nandyan naman si yaya Gracia. Gusto kong makabalik ka sa ’kin agad.” Nakanguso kong sabi.

“Sige. Ubusin mo sandwich mo ha!” Bilin niya kaya tumango ako agad saka kumagat ng sandwich. “Mag-iingat ka please..” sabi ko.

Nag-aalala talaga ako, sana magtagumpay si Raizen. Gusto ko naring mawala ang Helena na yun.

“I will.” Sagot niya saka hinalikan ang tyan ko. “Kunin ko lang saglit ang leather jacket ko.” Pagpapaalam niya sa ’kin.

Agad siyang umalis sa harap ko kaya pinagpatuloy ko ang pagkain ko. Bumalik naman siya agad saka ako hinalikan sa pisngi. “Alis na ako!” Sabi niya.

“Bumalik ka sa ’kin ha!” Pahabol kong sabi kaya ngumiti siya. “Noted baby!” Sagot niya at pa-atras na naglakad palayo sa ’kin sabay nag flying kiss at agad tumalikod.

Ipagdarasal ko talaga na sana matapos na ang gulong ’to. At sana ligtas na makabalik sa ’kin si Raizen.

AGAD AKONG UMALIS sa bahay at mabilis na nagmaneho para makarating ng Manila. Kailangan ko ng mapatay si Helena. Ang dami niyang kasalanan sa ’kin kaya humanda siya.

Papunta na sana ako sa highway ng may mabilis na nagmaneho ng kotse at agad na humarang sa kotse ko. Mabuti nalang ay mabilis akong nakapag preno.

“Fuck!” Mura ko at masamang tinignan ang itim na kotse na humarang sa ’kin.

Binosenahan ko ito ngunit hindi parin umaalis sa harapan ko. Hinihintay ko naman na may bumaba ngunit wala. Lalabas sana ako pero naisip ko na baka kalaban kaya agad kong kinuha ang baril ko na nasa ilalim ng upuan saka kinasa ito.

Nagtagal ng 50 minutes ang kotse na nakaharang sa ’kin kaya na inis na ako at agad binuksan ang pintuan ng kotse para sana puntahan ito. Ngunit agad itong umandar at umalis sa harapan ko.

Tangina, sinayang lang oras ko. Bwesit!

Isinara ko ang pinto at agad na pinausad ulit ang kotse. Kinuha ko ang cellphone ko para tawagan si Wynter kung nakarating na ba si Levi sa bahay. Isang ring lang ay agad na sinagot ni Wynter ang tawag ko.

“Hello!” Bati niya sa ’kin sa kabilang linya.

“Hey, moya detka! Nandyan na ba si Levi?” Tanong ko sakanya.

“Oo, kararating lang niya.” Sagot agad sa ’kin ni Wynter. Mabuti nalang talaga ay nandito lang sa area si Levi dahil may business meeting itong pinuntahan. Kaya siya ang napili kong tawagan para bantayan si Wynter.

“Sige. Mag-iingat ka dyan okay? Babalik agad ako kapag natapos ako kay Helena,” sabi ko kay Wynter.

“Okay. Mag-iingat ka.” Sagot niya agad.

“I love you, Wynter.” Sagot ko sakanya ngunit hindi ito sumagot agad. Mukhang binigla ko yata siya. “I love you too, Raizen. Bumalik ka samin ni baby.” Sabi niya kaya napangiti ako.

“Copy, baby.” Sagot ko at agad na pinatay ang tawag.

Inilagay ko ang cellphone ko at agad na pa-preno ng may sumulpot na naman na kotse sa harap ko. Naiinis na talaga ako kaya bumaba ako sa kotse.

Naglakad ako papunta sa nakaharang na kotse at agad na kinatok ang bintana nito. Bumaba naman yun kaya agad ko nakita ang isang lalaki na naka suot ng eye glass at parang may kinakalikot sa kotse niya.

Tumingin siya sa ’kin at parang nanghihingi paumanhin ang mukha niya. “Pasensya na po, boss. Para po kasing nawawalan ng break ang kotse ko. Pasensya na sa abala.” Sabi niya na parang may inaayos sa kotse niya.

Hindi ako sumagot sakanya at nakasunod lang ang mata ko sa ginagawa niya. Agad naman siyang napangiti ng napa-andar niya ang sasakyan niya. “Hayy.. salamat.” Saad niya sabay punas ng pawis sa nuo niya. “Pasensya na po talaga boss,” sabi pa niya at agad na pinausad ang kotse.

Napabuga ako ng hininga at agad naglakad pabalik sa kotse. Pinausad ko ang sasakyan at agad binaybay ang highway.

Ilang oras pa ay nakarating na ako sa subdivision. Pinapasok naman ako agad ng mga guards kaya tinungo ko ang underground slash barn ni boss Lucian. Ang ilalim nito ay underground at do’n naka lagay ang mga illegal na gawain ng organization niya.

Bumaba ako sa kotse at agad naglakad papasok ng barn. Naabutan ko pa ang dalawang tauhan ni boss Lucian na natutulog habang nakaupo at naka sandal ang ulo sa likod ng upuan.

Agad akong lumapit sa isang tauhan at tinapik ang pisngi niya dahilan para magising ito. “Sir Raizen..” sambit niya sa pangalan ko at agad na tumayo habang hilot-hilot ang batok niya.

“Nasaan ang bihag?” Tanong ko.

“Nasa underground po sir,” sagot niya agad.

Tinapik ko ang balikat ng lalaki saka ngumiti. “Matulog ka nalang ulit. Ako ng bahalang pumatay sa babaeng yun.” Sabi ko at agad naglakad patungo sa hagdan na papunta sa underground.

Naka pamulsa akong naglakad at agad nakita si Helena na nakatali ang katawan sa upuan habang may duck tape sa bibig.

Agad siyang nag-angat ng tingin sa ’kin ng sinadya kong iparinig ang mga yapak ko. Nakita ko agad sa mga mata niya ang takot habang iniling-iling niya ang mukha na parang may sinasabi.

Wala akong panahon makipag usap sakanya sa dami niyang ginawang kasalanan sa ’kin. Inaamin ko sa sarili ko na siya ang first love ko pero si Wynter ang babeng pang habang buhay kong mamahalin.

Kinuha ko ang kutsilyo na nasa lamesa at itinaas ito. Inalala ko ang sinapit ni Wynter sa kamay ni Helena at hanggang ngayon ay hindi malis sa isip ko ang mga suntok na binigay niya kay Wynter. Talagang sa tyan pa talaga niya sinuntok si Wynter.

Lumapit ako sakanya at itinapat ko ang kutsilyong hawak ko. Takot na takot ang mukha niya habang nag pupumiglas sa pagkakatali.

“Wag mo ng subukan, Helena. Ibabalik na kita sa inpyernong pinanggalingan mo.” Galit kong sabi sakanya at agad na sinaksak siya sa tagiliran.

Hindi pa ako nakuntento at sinaksak ko ang gilid ng tyan niya.

Nanghihina naman siyang umiiyak habang iniinda ang saksak na ginawa ko. Nanggigil talaga ako sa babaeng ’to. Kapag bumabalik sa isip ko ang ginawa niya ay umiinit ang ulo ko.

Hinugot ko ang kutsilyo sa katawan niya habang nakasandal ang ulo niya sa upuan at naghihingalo.

Akamang sasaksakin ko pa sana si Helena ng tumunog ang cellphone na nasa bulsa ko. Hindi ko ito sinagot dahil hindi pa ako tapos pahirapan si Helena. Kusa namang namatay ang tawag kaya agad kong hinawakan ang mukha ni Helena na nag hihingalo.

Kung dati ay iniyakan ko ang pagkawala niya ng gilitan siya ng leeg ni Edmund, ngayon ay galit ang nararamdaman ko. Hindi sana sasapitin ni Wynter ang nangyari sakanya kung hindi siya bumalik sa buhay ko. Kaya dapat mawala na siya ng tuluyan.

Itinaas ko ang kutsilyong hawak ko para sana gilitan ng leeg si Helena ngunit tumunog ulit ang cellphone ko kaya napamura ako.

Umatras ako sa naghihingalong si Helena saka ko kinuha ang cellphone ko sa bulsa at hindi tinitignan ang caller.

“What?” Sigaw ko sa kabilang linya dahil naiinis ako.

“Where are you?” Seryosong tanong ni Ruwi sa ’kin sa kabilang linya.

“Underground. Pinapatay si Helena, Why?” Tanong ko agad habang ang mga mata ko ay nakatuon kay Helena.

“Damn it! Raizen. Si Wynter ang nandyan. Hinahabol namin si Helena na tumatakas kasama ang mga kasamahan niya.”

Agad kong nabitawan ang kutsilyong hawak ko at maging ang cellphone na hawak ko saka lumapit kay Wynter at itinaas ang malaking tshirt nito. Halos natulos ako ng makita ang umbok na tyan ni Wynter na punong-puno ng dugo.

“Wynter….” umiiyak kong sigaw at agad na tinangal ang tali sa katawan niya at tinatapik ang mukha.

“Baby.. open your eyes. Fuck!” Sigaw ko habang yakap-yakap ang katawan ni Wynter na punong-puno ng dugo. Mabilis ko siyang binuhat at agad na tumakbo palabas ng underground.

Hindi ko na makita ang dalawang lalaki na natutulog sa sofa nang makalabas ako.

Agad akong lumabas ng barn at tinungo ang kotse ko at ipinasok si Wynter. Fucking shit!! Fuck! Fuck!

Halos mapa-iyak ako habang nagmamaneho ng kotse habang nakatingin sa naghihingalong si Wynter.

Naiinis ako sa sarili ko dahil naisahan na naman ako ni Helena. Pero papano niya nakuha si Wynter sa private house ni Ruwi nang ganun ka bilis.

Hanggang sa pumasok sa isipan ko ang dalawang beses na may humarang saking kotse kanina. Mukhang pinipigilan nila akong makarating agad sa subdivision. Damn it! Ibig sabihin lang no’n hindi si Wynter ang nakausap ko sa cellphone ng tumawag ako.

Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag may nangyari sa anak namin ni Wynter. Tatlong beses ko pa siyang sinaksak do’n Dios ko! iligtas mo ang mag-ina ko.

A/N: Last update muna

Huhu parang tinatamad akong mag update hayst 😔

Chapter 25

NASA LABAS AKO ng operating room habang palakad-lakad sa harap ng pinto at nag aalala kay Wynter at sa anak namin.

Agad ko siyang naisugod sa hospital kanina. Halos magulat si Salem ng makita niya akong buhat-buhat ang walang malay na si Wynter na naliligo sa sarili niyang dugo.

Apat na doctor ang kasama ni Salem sa loob at inooperahan si Wynter.

Taimtim akong nagdarasal na sana makaligtas ang mag-ina ko. Ilang beses ko itong nasaksak kanina kaya mas lalo akong nag-aalala.

Hindi parin tumatawag sa ’kin si Ruwi. Maging si Levi ay hindi ko matawagan ang cellphone niya.

Naghihintay ako na lumabas si Salem sa operating room. Gustong-gusto kong pumasok sa operating room ngunit hindi naman pwede.

Hindi ko na alam ang gagawin ko. Gusto ng sumabog ng utak ko sa dami kong iniisip.

Narinig kong tumunog ang cellphone ko kaya agad kong kinuha yun sa likod ng pantalon ko. Kumunot ang nuo ko ng makita ko sa screen ng cellphone ko ang hindi familiar na number.

Agad kong pinindot ang accept call saka inilagay yun sa kaliwa kong teynga. “How’s Wynter? Napatay mo ba?” Bungad niya sa kabilang linya.

Agad humigpit ang hawak ko sa cellphone ko ng marinig ko ang boses ni Helena. Tumatawa pa ito sa kabilang linya na parang demonyo.

“Magbabayad ka!!” Nanggigil kong sabi.

“Akala mo maiisahan mo ko, Raizen. Mas magaling ako sa’yo. Tignan mo nga.. hindi mo na naman nahalata na si Wynter na yun.” Tumatawa niyang sabi.

“Sayang naman. Hindi ko napanood kung paano mo sinaksak ng ilang beses ang anak mo sa sinapupunan ni Wynter,” sabi niya na parang inaasar ako.

“Magtago ka ng animal ka. Hinding-hindi ako titigil sa paghahanap sayong babae ka!! Babalatan kita ng buhay!” Banta ko kay Helena.

“Blah! Blah! Blah!” Sabi niya at agad na tumawa. “Alam mo bang hawak namin ang isa mong kaibigan,” saad niya na ikinatigil ko.

“What do you mean??” Kunot nuo kong tanong.

“Gusto mong marinig ang sigaw niya? Sige. Ipaparinig ko sa’yo.”  Sabi niya. Nakikinig lang ako sa kabilang linya ng may marinig akong sigaw na parang nasasaktan. Levitticus!

“Tangina ka! Ano ba talagang kailangan mong hayop ka!!” Sigaw ko at napatayo na ako sa kinauupuan ko.

“Well, sumusunod lang naman ako sa utos ng boss ko na si Alejandro.” Bored niyang sabi.

“Pinapasabi nga ng boss ko sa’yo na sabihan mo daw ’to kay Ruwi Cruz. Kung gusto pa niyang makitang buhay ang isang myembro niya ay sumuko siya samin.” Sabi niya sa seryosong boses.

“Pakakawalan lang namin ang kaibigan mo kapalit ni Ruwi Cruz. Sabihin mo yan sa boss mo. Oh.. by the way, advance condolence nga pala sa anak mo. I’m sure hindi makakaligtas ang anak mo.” Natatawa niyang sabi.

“Hayop ka!!” Galit kong sigaw.

“Ano kaya magiging reaction ni Wynter kapag naka survive siya sa ginawa mo. Sigurado akong kamumuhian ka ni Wynter kapag nalaman niyang pinatay mo ang anak ninyo.” Saad niya.

Agad akong natulos sa kinatatayuan ko habang iniisip ang sinabi ni Helena. “Hays.. kung ako sa’yo, wag ka nalang magpapakita kay Wynter. Sigurado akong kamumuhian ka niya dahil mamatay tao ka!! Walang tatanggap sa’yo Raizen dahil isa kang mamamatay tao!!” Sabi niya at agad pinatay ang tawag.

Nakatitig lang ako sa cellphone ko habang iniisip ang mga sinabi ni Helena sa ’kin.

Narinig ko ang pagbukas ng pintuan ng operating room at agad na lumabas si Salem at ang iba pang doctor na kasama niya.

Agad akong lumapit sa kaibigan ko. “Kamusta na si Wynter? Ang anak namin? kamusta na silang dalawa?” Sunod-sunod kong tanong kay Salem.

Bumuga naman siya ng hangin saka siya nagsalita. “Nasagip namin ang buhay ni Wynter. Pero sa kasamaang palad.. hindi nakaligtas ang anak mo dahil sa tinamong saksak ni Wynter sa tyan. I’m sorry, brother in law.” Malungkot na sabi ni Salem sabay tapik sa balikat ko.

Napayuko ako at pilit na pinoproseso sa utak ko ang nangyari. Kasalanan ko! Kasalanan ko kung bakit namatay ang anak ko! Ang matagal ko ng hinihingi na blessings ay nawala sa ’kin. Nawala samin ni Wynter ang anak namin dahil sa ’kin.

“It’s a boy, brother in law.” Agad akong napa-angat ng tingin kay Salem ng marinig ko yun. “Lalaki sana ang first born mo,” dagdag niyang sabi.

Agad akong napaluha ng marinig ko yun. “Kasalanan ko ’to! Pinatay ko ang anak ko, Salem. Kasalanan ko ’to.” Umiiyak kong sabi habang sinisi ang sarili ko.

“Walang may gustong mangyari yun, bud. Kaya wag mong sisihin ang sarili mo.” Sabi ni Salem na hinahaplos ang likod ko.

“P-Papano ko haharapin si Wynter.. kung ako ang dahilan ng pagkamatay ng anak namin. Hindi ko na naman sila na protektahan, Salem. Napakawalang kwenta kong tao. Hindi ako karapat dapat kay Wynter. Lagi ko nalang siya pinapahamak.” Umiiyak kong sabi.

Bumukas ang pintuan at lumabas do’n ang isang nurse na may dalang bote. Agad akong napatitig do’n sa malaking bote ng makita ko kung ano yun.

“Anak ko..” umiiyak kong sabi at agad na inabot sa ’kin ang malaking bote na pinaglagyan sa namatay kong anak. Niyakap ko ito habang umiiyak at humihingi ng tawad. “I’m sorry anak.. patawarin mo si daddy.” Mahina kong sambit.

“Kasalanan ko anak kung bakit ka nawala.. pasensya na kung hindi kita na protektahan anak.” Hagolhol kong iyak habang yakap-yakap ang malaking bote.

Pumasok sa isip ko ang mga araw na tuwang-tuwa kami ni Wynter kapag umaalon ito sa tyan niya. Mas lalo lang akong napa-iyak ng maisip ko yun.

Agad akong humakbang palayo kay Salem na tinatawag ang pangalan ko. Hindi ko siya nilingon habang deri-deritso akong naglakad palabas ng hospital.

Para akong lutang na naglalakad habang yakap-yakap ang malaking bote hanggang sa makarating ako sa parking lot.

Agad akong sumakay ng kotse ko at binuhay ang makina at agad pinausad ang sasakyan. Hawak-hawak ko ang bote sa isa kong kamay at idinikit ito sa dibdib ko, habang ang isa kong kamay ay nasa manibela.

Ngunit hindi pa ako nakakalabas ng tuluyan sa parking lot ng hindi ko mapigilang umiyak. Inihinto ko ang kotse at agad kinuha ang cellphone ko. Nagtipa ako ng message para kay Ruwi at agad ko yun sinend sakanya saka ko pinindot ang switch off ng cellphone ko.

Pinahid ko ang luha sa mata ko at pinausad ulit ang sasakyan.

Hindi ko alam kung anong mangyayari sa ’kin. Para narin akong namatay sa pagkawala ng anak ko. Gabi-gabi ko pinagdarasal na sana makabuo kami agad ni Wynter. Lagi kong sinasabi sa panginoon na kapag bibigyan niya ako ng anak ay aalagaan ko ng mabuti, mamahalin ko ng higit pa sa buhay ko at magiging mabuti akong ama.

Ibinigay nga sa ’kin pero pinatay ko naman. Wala akong kwentang ama. Naging pabaya ako. Kung sana sinama ko nalang si Wynter ng araw na yun hindi sana mangyayari ’to. Pati si Levi ay nabihag pa ng mga kalaban namin. Putangina talaga!

Hindi ko kayang humarap kay Wynter. Ayaw ko marinig ang sasabihin niya kapag nagising siya. Baka kamuhian lang niya ako.

Kahit pa sabihing hindi ko alam na si Wynter yun.. hindi mababago ang tadhana na ako ang kumitil sa buhay ng anak ko.

Tama ang sinabi ni Helena. Kamumuhian ako ni Wynter kapag nakita ako dahil isa akong kriminal.

Hindi ako nararapat kay Wynter. Hindi siya dapat mapunta sa ’kin dahil isa akong walang kwentang tao.

Halos mahigit walong oras akong nagmamaneho ng makarating ako sa isa sa mga private beach ko. Kabibili ko lang nito at balak sanang iregalo sa anak ko sa paglabas niya sa tyan ni Wynter.

Bumaba ako ng kotse habang yakap yakap parin ang bote. Ang isa ko namang kamay ay may hawak na video cam. Agad akong umupo sa buhangin at inilapag ang bote sa buhangin habang nakatanaw sa dagat.

“Alam mo anak.. regalo ko sana ang resort na ’to para sa’yo. Sobrang excited akong lumabas ka kaya kung ano-anong property ang binili ko para sana iregalo sa’yo. Bumili din ako ng sasakyan para paglaki mo may sarili kang kotse.” Pagkakausap ko sa anak ko habang nakatingin sa dagat.

“Iniimigine ko anak na dito tayo maghahabulan kasama ng mommy mo kapag malaki ka na. Dito tayo pupunta kapag gusto mong maligo sa dagat, kapag gusto magbakasyon ng mommy mo.” Sabi ko habang tumulo ang luha ko at iniisip ang imahinasyon ko ng malaman kong buntis si Wynter.

“Ang dami kong gustong gawin anak na kasama kayo ng mommy mo. Iniimagine ko ang mga tawa mo habang nakikipaghabulan ako sa’yo.” Umiiyak kong sabi sabay haplos ng bote na nasa tabi ko.

“Patawarin mo si daddy, anak ha! Hindi ko sinasadya eh. Dalangin ni daddy.. sana bigyan ako ng lakas para harapin ang pagsubok na ’to. Sana magawa ko pang ayosin ang problema anak.” Malungkot kong sabi.

“Natatakot ako baka kamuhian ako ng mommy mo kaya lalayo na muna ako. Hindi ko matanggap ang nangyari anak.. habang buhay kong sisisihin ang sarili ko sa pagkawala mo.” Sabi ko habang napahagolhol ng iyak.

Mapait akong ngumiti saka binuhat ang bote. “Kapag.. naayos ko ang buhay namin ng mommy mo, bumalik ka ha! Bumalik ka sa sinapupunan ng mommy mo. Hihintayin kita anak hanggang sa makabalik ka sa sinapupunan ng mommy mo.” Saad ko.

“Ako ang unang kakarga sa’yo kapag lumabas ka sa tyan ni mommy.” Nakangiti kong sabi saka hinalikan ang bote. Tinitigan ko pa ng ilang minuto ang anak ko bago ko napagdesisyonan na maghukay sa buhangin.

Kinuha ko ang video cam na lagi kong dala at kinukuhaan ng video ang tyan ni Wynter kapag umaalon ang tyan niya. Bumili pa talaga ako nito para ifilm ang bawat pag galaw niya sa tyan ng mommy niya.

Binuksan ko ang video cam at agad inilapag sa buhangin para irecord ang ginagawa ko.  Hindi ko aakalain na ang binili kong video cam na para sana sa pangkuha ng happy moments ng anak ko ay gagamitin ko pala sa pang film sa paghuhukay ng libingan ng anak ko.

Dinadamayan yata ako ng langit dahil biglang bumuhos ang ulan. Wala akong tigil sa paghuhukay ng buhangin hanggang sa lumalim ito.

Kinuha ko ang bote saka tinitigan ulit ang anak ko. Napahagulhol ulit ako ng iyak habang yakap-yakap ang bote saka ko hinalikan ng ilang beses ang bote ng anak ko bago ko siya tuluyang inilagay sa hinukay ko.

Agad kong tinakloban ng buhangin ang bote hanggang sa tuluyan na itong matakpan. Nakakuyom ang kamao ko at humahagolgol ng iyak habang nakasubsob sa buhanging pinaglibingan ko sa anak ko. Napasigaw ako sa sobrang sakit na nararamdaman ko.

Pangako anak. Ipaghihiganti kita. Pangako yan ni daddy.

A/N: 😔😔

Chapter 26

TATLONG TAON NA ang nakakalipas simula ng mangyari ang bangungot sa buhay ko. Nang araw na magising ako sa hospital ay agad kong hinanap si Raizen kay doctor Salem.

Nalaman ko na hindi nakaligtas ang anak namin sa nangyari. Halos iyak ako ng iyak nang araw na yun dahil wala na yung anak namin ni Raizen. Wala na yung anak ko na panay galaw ng galaw sa tyan ko.

Tinanong ko si doc Salem kung nasaan si Raizen ngunit hindi daw niya alam kung nasaan. Tinawagan pa siya si Raizen ngunit nakapatay ang phone. Alam kong sinisisi niya ang sarili niya sa pagkamatay ng anak namin. Kaya gusto ko siyang makita. Gusto ko siyang yakapin at sabihin na hindi niya kasalanan ang nangyari.

Alam ko kung gaano ka gusto ni Raizen na magka anak kami kaya alam kung masakit yun para sakanya.

Hinintay ko siya sa hospital baka sakaling bumalik siya at nagpapalipas lang ng sama ng loob at galit. Ngunit walang Raizen na nagpakita sa ’kin. Hanggang sa na discharge nalang ako sa hospital. Hindi ko alam kung saan ako pupunta ng araw na yun. Nahihiya din kasi akong humingi ng tulong sa mga kaibigan ni Raizen lalo na’t hindi na nagpaparamdam sa ’kin si Raizen.

Walang ng mas sasakit pa sa nararamdaman ko ng araw na yun. Wala na nga ang anak ko, iniwan pa ako ng lalaking mahal na mahal ko. Pilit kong pinapatatag ang sarili ko na harapin ang bawat araw na hindi kasama si Raizen.

Inihatid din sa ’kin ni ate Ruwi ang mga gamit ko na naiwan sa private house niya. Binuksan ko ang bag na yun at nakita ang damit na hinanda ko para sa anak ko. Niyakap ko ito at inamoy-amoy habang umiiyak. Nasasaktan ako sobra, sobra-sobra na ang sakit na gusto ko nalang mawala sa mundo para makasama ang anak ko sa kabilang buhay.

Kinuha ko din ang damit ni Raizen na inilagay din ni ate Ruwi sa bag. Inaamoy ko ang damit ni Raizen dahil miss na miss ko na siya.

Lagi kong yakap-yakap ang damit ni Raizen at ang damit ng anak ko kapag natutulog ako. Natutulogan ko nalang ang pag-iyak.

Araw-araw hinihintay ko ang pagbalik ni Raizen hanggang sa umabot na ng isang taon wala parin siya. Umaasa ako, na babalikan niya ako kaya lagi ko siyang hinihintay. Kaya hindi ako umuwi ng probinsya namin dahil nagbabakasakali ako na darating siya.

Hanggang sa nagdaan na naman ang isang taon at tuluyan na akong umuwi sa probinsya namin dahil lagi na akong nagkakasakit. Sinundo ako ni nanay at tatay sa Manila at inuwi ako dito samin.

Tumigil narin ako sa pag-aaral. Lagi lang ako nagmumok-mok sa kwarto ko habang hawak-hawak ang damit ni Raizen.

Nawalan na ako ng ganang mabuhay. Kung lagi lang naman ganito.. bakit hindi nalang ako kunin ng panginoon. Ang sakit na eh, pagod na pagod na ako, sukong-suko na ako sa buhay ko na handa ko ng ibalik ang buhay ko sa panginoon.

Pumunta pa ako sa simbahan at nagdasal do’n. Sinabi ko sa Panginoon baka pwede niya ng bawiin ang buhay ko, ibigay niya nalang sa mga taong gusto pang mabuhay. Gusto ko na talagang magpahinga.

Hanggang sa tatlong taon na ang lumipas ganun parin ang lungkot, hindi parin nawawala. Pumasok ako bilang katulong kung saan namamasukan ang ina ko. Masyado ng matanda si nanay kaya pinatigil ko na siya. Ayaw sanang pumayag ng amo niya dahil sa laki ng utang ni nanay. Kaya ginawa ko ang dapat gawin bilang anak. Ako ang pumalit kay nanay at makakaalis lang ako sa poder nila kapag nabayaran ko na ang lahat ng utang ni nanay.

Lagi kong sinusubsob ang sarili ko sa trabaho para hindi ako kainin ng lungkot. Mabuti nalang ay stay out ako kaya na aalagaan ko si nanay. Namatay narin kasi si tatay dahil inatake ’to sa puso. Kaya kami nalang ni nanay ang nasa bahay.

T’wing pauwi ako ay dumadaan muna ako sa dalampasigan para tumambay do’n. Nakakawala kasi ng problema kapag pinapakinggan ang mga hampas ng alon. Lagi akong ginagabing umuwi sa bahay dahil nagtatagal ako sa dalampasigan.

Umaga na naman, panibagong lungkot na naman ang haharapin ko.

Nakaupo ako sa sofa at inaayos ang sling bag ko at hinihintay si nanay para makapagpaalam ako na papasok na ng trabaho.

“Hindi ka ba kakain ng agahan, anak?” Biglang sulpot ni nanay kaya napalingon ako sa gawi niya.

“Hindi na po, nay. Hindi pa naman po ako nagugutom.” Sagot ko agad.

“Anak.. wag mo naman sanang pabayaan ang sarili mo. Tignan mo nga.. ang payat-payat mo na. Lagi ka nalang walang ganang kumain.” Malungkot na sabi ni inay.

“Mas gusto ko nga po yun inay eh. Para makasama ko na ang anak ko sa kabilang buhay,” saad ko habang mapait na ngumiti.

“Wag mong sabihin yan. Hindi magugustuhan ng anak mo ang ginagawa mo sa buhay. Kapag hindi mo mabitawan ang namatay mong anak hindi siya mapapalagay kung nasaan man siya ngayon. Pati ang anak mo ay malukungkot din kapag pinagpatuloy mo ang pagsira sa katawan mo.” Mahabang sabi ng aking ina at agad akong niyakap.

Hindi ako sumagot kay nanay at agad na pinahid ang luha na tumulo sa gilid ng mata ko. “Sige na po nay, papasok na po ako sa trabaho,” sabi ko at agad na tumayo sa sofa. Hindi ko na hinintay ang sagot ng nanay ko. Deri-deritso akong lumabas ng bahay at agad na sumakay ng trycle para magpahatid sa bayan.

Nang makarating ako sa bayan ay naglakad na naman ako ulit papunta sa subdivision kung saan nakatira ang amo ni nanay.

Nasa gate palang ako ng makita ko ang anak ng amo ko na si Hanz. Nakangiti siya sa ’kin at parang hinihintay ang pagdating ko.

“Good morning my Wynter!” Nakangiti niyang bati.

Yumukod ako sakanya saka ko siya binati. “Good morning din po, sir Hanz.” Walang emosyon kong sabi at agad na nilagpasan si sir Hanz. Akmang papasok na sana ako ng gate ng hawakan niya ang kamay ko dahilan para mapalingon ako sakanya.

“May kailangan ka po ba sir Hanz?” Tanong ko at agad hinila ang kamay ko na hawak niya.

“Ahm.. pwede bang ikaw maglinis ng kwarto ko?” Nakangiti niyang sabi sa ’kin. Lagi niya nalang inuutos sa ’kin na linisin ang kwarto niya kahit ang totoo ay malinis parin naman. Hindi naman ako tanga para hindi mapansin na may gusto sa ’kin si sir Hanz. Nong dumating ako dito sa bahay nila ay agad niya akong nilapitan at hinaharot. Ang akala niya siguro ay papatulan ko siya kaya tumigil siya sa pag harot sa ’kin.

Kung hindi lang sana ako nag tra-trabaho dito, nuncang papansin ko ’to. Sinabi niya rin sa ’kin na may nararamdaman siya sa ’kin. Agad akong lumabas ng kwarto niya no’n at simula din no’n ay hindi na ako naglilinis ng kwarto niya.

“Pasensya na po sir Hanz may inutos na po kasi sa ’kin si manang Nilda na lilinis kong area.” Sagot ko at agad na pumasok ng gate. Nakasunod naman siya sa ’kin ngunit hindi ko na siya pinansin at baka masigawan ko pa siya at mapagalitan pa ako ng nanay na napakamaldita.

Lagi pa naman akong pinag-iinitan ng nanay niya. Bawat linis ko ay tinitignan niya gamit ang daliri niya. Pinapadaan niya ang daliri niya sa mga pinupunasan ko kung may alikabok pa ba. Kapag may nakuha siya kahit maliit lang ay agad akong pinapagalitan. Hindi nalang ako umiimik dahil wala naman akong pakialam sa mga pinagsasabi niya.

Wala naman akong sahod dito dahil do’n lang napupunta sa binabayaran kong utang ni nanay. Ang laki kasi ng binabali ni nanay dati n’ong pinapa-aral niya ako. Mabait naman si sir kaya lagi niyang pinapahiram si nanay. Ang asawa lang naman yung maldita, matapobre pa. Ang taas-taas ng tingin niya sa sarili niya eh, pag namatay naman tayong lahat, pare-pareho lang naman sa lupa ang bagsak.

Dumeritso ako sa garden na sinabi sa ’kin ni manang Nilda kahapon at magbunot ng damo. Ang laki pa naman ng hardin na ’to kaya goodluck nalang sa ’kin.

Agad akong nagbunot ng damo para mabilis akong matapos. Pinahid ko ang pawis sa nuo ko gamit ang malinis kong kamay saka tumayo para itapon ang damong binubot ko sa sako nang mapansin ko na may nakatingin sa ’kin. Agad kong inangat ang mukha ko at nakita ang babae kong amo na binabantayan na naman ang gawa ko.

Tinaasan niya ako ng kilay kaya agad akong napayuko. “Ayosin mo trabaho mo dyan! Hindi yung tatamad-tamad ka.” Sigaw niya sa ’kin.

Agad akong naglakad patungo sa sako na hinanda ko at inilagay do’n ang mga damong nabunot ko. Bumalik ako sa pagbubunot hanggang sa nangalahati na lang ang lilinisan ko.

“Wynter..” tawag sa ’kin ni ate Pillar kaya agad akong napalingon.

“Ano po yun ate?” Tanong ko at agad na tumayo saka tinapon ang damo ulit sa sako.

“Sabi ni Ma’am Claudia isasama ka daw niya sa mall. Kaya maghanda ka na daw.” Sabi sa ’kin ni ate Pillar at agad ito umalis sa harap ko. Bwesit naman oh! Ang dami-dami niyang maid ako pa ang pinili niya. Talagang pinapahirapan talaga ako ng babaeng yun.

Lagi pa naman niya akong pinapahiya kapag ako ang sinasama niya sa mall at pinagbibitbit ng mga pinamili niya. Sinisigawan pa niya ako at sinasabihan ng tanga o bobo.

Wala na akong nagawa kundi maghugas ng kamay. Nang matapos ako ay inayos ko ang buhok ko sa pagkakatali at agad naglakad papunta sa garahe para hintayin ang amo kong maldita.

Maya-maya lang ay lumabas ito ng bahay dala ang mamahalin niyang bag at agad na lumapit sa ’kin. “Wag kang tatanga-tanga mamaya ha!” Sabi niya sa ’kin habang dinuduro ako gamit ang daliri niya.

“Opo,” sagot ko nalang agad.

Pinagbuksan naman siya ng driver kaya agad siyang pumasok sa loob ng kotse. “Sakay ka na, Wynter!” Nakangiting saad sa ’kin ni tatay Rome. Tumango ako  at binuksan ang pintuan ng passenger seat.

Nang nakapasok si tatay Rome ay agad niyang pinausad ang kotse at agad na tinungo ang isang malaking mall dito sa probinsya namin.

Nang makaratimg kami ay agad akong bumaba ng sasakyan at pinagbuksan ng pintuan si Ma’am Claudia.

Lumabas naman siya agad kaya sumunod ako sakanya. Napabuga nalang ako ng hangin ng magsimula na siyang pumasok sa isang mamahaling store. Nakasunod lang ako sakanya habang namimili siya ng damit niya at kapag may napipili siya ay pinapahawak niya sa ’kin.

Sa dami ng napili niyang damit ay halos hindi ko na makita ang dinadaanan ko dahilan para matisod ako at napahiga sa sahig. “Boba ka talaga!!” Sigaw niya sa ’kin saka ako sinipa sa legs kaya napa-igik ako.

“Pag may nadumihan dyan sa mga pinili ko ikaw ang pababayarin ko!” Galit niyang sigaw sa ’kin kaya agad akong tumayo at pinulot lahat ang mga damit na nabitawan ko. Mabuti nalang ay walang kumapit na dumi.

Nang matapos siya sa store na yun ay agad na naman siyang lumabas habang ako ay buhat-buhat ang mga pinamili niya.

“Can you please hurry up!!” Sigaw niya sa ’kin saka ’to nag patuloy maglakad.

Napahinga nalang ako ng malalim saka naglakad ulit. Ngunit, nakakailang hakbang palang ako nang may tumawag sa pangalan ko. Agad akong napalingon sa likod ko at nakita si ate Ruwi.

“Ate Ruwi..” nakangiti kong tawag sa pangalan niya. Wala paring pinagbago, ang ganda parin niya. Nakangiti itong lumapit sa ’kin at agad pinisil ang pisngi ko. “Ang cute mo parin ahh!! Kamusta ka na?” Tanong niya sa ’kin habang nakangiti.

“Ayos lang po ako, ate Ruwi.” Sagot ko. Bumaba naman ang tingin ni ate Ruwi sa mga bitbit ko na malalaking paper bag.

“Halika! Kain tayo! ang tagal ko naring hindi kita nakikita eh,” pag-aaya niya sa ’kin.

Akmang sasagot na sana ako ng may humablot sa buhok ko dahilan para mapa sigaw ako sa sakit. Feeling ko ay matatanggal yata ang buhok ko sa anit.

“Kanina pa kita hinahanap tapos nandito ka lang pala nakikipag kwentohang animal ka!!” Nang gigil niyang sigaw sa ’kin ni Ma’am Claudia.

Bigla akong kinabahan ng mag iba ang expression ng mukha ni ate Ruwi habang naka tingin kay Ma’am Claudia.

“Hindi ka talaga nadadala sa mga pagpapahiya ko sayong babae ka! boba ka talaga katulad ng nanay mo.” Sigaw niya sa ’kin at akmang sasampalin sana niya ako ng masalo ni ate Ruwi ang kamay ni Ma’am Claudia at agad na pinilipit ang daliri.

Napasigaw si Ma’am Claudia sa sakit kaya agad akong nataranta. Binitiwan ko ang mga hawak kong paper bag saka ko hinawakan si ate Ruwi sa braso. “Ate..” mahinang sambit ko.

“Ipapakulong kitang babae ka! Bitawan mo daliri ko. Ouch!!” Sigaw ni Ma’am Claudia na namimilipit sa sakit.

“Eh di ipakulong mo. Sa tingin mo bubuyahin kita dito.” Walang emosyong sabi ni ate Ruwi.

“Akala mo siguro hindi ko nakita ang pag sipa mo kay Wynter kanina!” Saad ni ate Ruwi. Napatitig ako kay ate na seryosong nakatitig sa amo ko. Ibig sabihin.. kanina pa niya ako nakita.

Mabilis na binitawan ni ate Ruwi ang daliri ng amo ko saka ito tinulak sa sahig kaya napasalampak si Ma’am Claudia sa simento. Malakas na sinipa ni ate Ruwi si Ma’am Claudia sa legs kaya halos nagsisigaw ito sa sakit. Hindi ko mapigilang hindi napangiti dahil naka ganti din ako sawakas.

“Sa susunod na ulitin mo pa yun kay Wynter tutuluyan na kita.” Sigaw ni ate Ruwi sa amo ko na nakahandusay sa sahig. Kinuha sa ’kin ni ate Ruwi ang mag paper bag at agad na hinagis yun sa mukha ni Ma’am Claudia.

“Don’t let this woman enter my mall again,” utos ni ate Ruwi sa mga guards. Ngayon ko lang napansin na may mga guards pala sa likod namin. Ibig sabihin, kay ate Ruwi pala ang mall na ’to.

“Tara, Wynter! Kain na tayo!” Nakangiting sabi ni ate Ruwi sa ’kin at hinawakan ako sa braso saka ako hinila palayo.

A/N: Magiging special chapter ang pagsagip kay Levi at ang pag patay ni Raizen kay Helena.

Chapter 27

DINALA AKO ni ate Ruwi sa isang restaurant na nasa loob lang din ng mall. Umorder siya nang maraming pagkain, pinipigilan ko pa nga si ate pero ayaw paawat.

Ayaw ko sanang kumain pero pinilit talaga ako ni ate Ruwi at kung ano-ano ang pinag oorder na pagkain. Problema ko tuloy kung pano ko ’to uubusin. Baka ipagbalot ko nalang si nanay mamaya.

“Hindi ka na ba nag-aaral, Wynter?” Tanong sa ’kin ni ate Ruwi.

“Tumigil na po ako, ate Ruwi. Kailangan ko po kasing tulungan si nanay kaya pumasok ako bilang katulong kapalit niya po do’n sa mansion ng mga Fuentes.” Sagot ko.

“Lagi kabang minamaltrato ng babaeng yun?” Tanong niya ulit sa ’kin. Dahan-dahan akong tumango at agad inabot ang isang basong tubig para uminom.

“Ate..” tawag ko sakanya.

“Hmm..” tugon niya bago sumubo ng pagkain.

“May balita ka na po ba kay Raizen?” Tanong ko habang nakatitig kay ate Ruwi.

Ibinaba niya ang hawak niyang kutsara at tinidor saka siya bumuntong hininga. “Tatapatin kita Wynter. Huling nagkita kami ni Raizen n’ong inatake namin ang lumang building para iligtas ang kaibigan naming si Levi. Pagkatapos no’n ay agad na umalis si Raizen at iniwan ang cellphone niya sa kotse ko. Hanggang ngayon ay wala akong balita sakanya. Ang huling sinabi niya sa ’kin ay gusto niya muna daw mapag-isa kaya hindi na ako nag pumilit pa.” Mahabang sabi ni ate Ruwi.

Napayuko ako at nilalaro ang pagkain gamit ang tinidor na hawak ko. “Ayaw na niya siguro ako makita ate Ruwi. Hindi na niya ako binalikan.” Malungkot kong sabi.

“Wag kang mag alala. Lalabas din yun kung nasaan man siya ngayon. Mahal ka no’n, pero.. baka hindi lang niya matanggap na namatay ang anak niya sa sarili niyang mga kamay.” Tugon sa ’kin ni ate Ruwi.

“Gusto ko na po siyang makita ate Ruwi eh, miss na miss ko na po siya. Gusto ko na po siyang mayakap.” naiiyak kong sabi kay ate Ruwi. “Tulungan mo naman po ako ate Ruwi,” pagmamakaawa ko sa kanya.

“I’ll try, Wynter. Pero hindi ako mangangako sa’yo. Si Raizen kasi ang klase ng tao na gustong mapag-isa kapag may problema. Hanggang ngayon siguro ay hindi parin niya matanggap ang nangyari,” saad ni ate Ruwi na ikinalungkot ko lalo.

“Kumain ka ng marami, Wynter. Ang payat-payat mo na oh, alam mo bang hindi bagay sa’yo ang payat? Mas lalo kang gumaganda kapag malaman medyo ang katawan mo,” sabi sa ’kin ni ate Ruwi. Masyado ko na kasi talagang napabayaan ang katawan ko. Sa sobrang payat ko na ay isang tulak lang yata sa ’kin ay tumba agad ako.

Wala akong nagawa kundi pilitin ang sarili ko na kumain. Ayaw akong paalisin ni ate Ruwi hanggat hindi ko daw nauubos ang mga inorder niya na para sa ’kin. Nalaman ko mula kay ate Ruwi na mismo si Raizen ang pumatay kay Helena. Hindi na sinabi sa ’kin ni ate kung paano pinatay ni Raizen ang babaeng sumira sa buhay namin.

Halos hindi ako makahinga sa kabusogan ko ng maubos ko ang pagkain. Nagbayad lang si ate Ruwi sa mga inorder namin saka kami tumayo at agad naglakad palabas ng restaurant. Inorderan pa ako ni ate ng pagkain para sa nanay ko.

“Saan ka ba nakatira para maihatid kita,” sabi sa ’kin ni ate Ruwi na ikina-iling ko.

“Wag na po ate. Baka po hinahanap ka na po ng asawa mo. Sasakay lang naman po ako ng trycle, kaya ayos lang po.” Sagot ko. Kanina pa kasi tawag ng tawag ang asawa niya at hinahanap siya.

“Are you sure? pwede naman kitang idaan sa bahay mo muna. Hayaan mo yung asawa ko,” saad ni ate Ruwi na ikinangiti ko. Gusto kasing sumunod ng asawa niya sa restaurant pero pinigilan ni ate Ruwi.

“Ayos lang po talaga ate,” nakangiti kong sabi. “Thank you po pala sa libre, tsaka dito po.” Sabi ko sabay pakita ng paper bag na hawak ko na may lamang pagkain.

Ngumiti siya sa ’kin saka pinisil ang pisngi ko. “Tawagan mo ko kapag may problema ka ha! Wag kang mahihiyang humingi ng tulong sa ’kin.” Nakangiti niyang saad.

“Salamat po ate Ruwi,” pasasalamat ko sakanya.

“Sige po, alis na po ako,” saad ko at agad na tumalikod kay ate Ruwi. Agad kong tinungo ang paradahan ng trycle at agad na sumakay do’n para makauwi na ako sa bahay. Mabuti nalang talaga at dinala ko kanina ang sling bag ko.

Hindi ko alam kung anong mangyayari sa ’kin bukas kapag pumasok ako ng trabaho sa pamilyang Fuentes. Sigurado ako magagalit sa ’kin si Ma’am Claudia kaya ihanda ko nalang talaga ang pisngi ko sa sampal niya. Nasampal na niya ako ng isang beses ng aksidente kong mabitawan ang hinuhugasan kong plato. Ang bigat pa naman ng kamay niya kaya ihahanda ko na ang sarili ko bukas.

Nang makarating ako sa bahay ay agad kong nadatnan ang nanay ko sa harap ng bahay namin. Para ’tong balisa kaya agad akong bumaba ng trycle saka ko inabot ang pamasahe ko kay manong.

“Nay, anong problema?” Tanong ko dahil namumula ang mata nito na parang galing sa pag iyak.

“May nangyari ba kanina, anak?” Balik tanong niya sa ’kin.

“Po?” Yung lang tanging sagot ko sa nanay ko.

“Nang galing kasi dito si Ma’am Claudia, anak. May kasamang mga pulis para ipahuli ka. Tinatanong ko si Ma’am Claudia kung anong nagawang kasalanan mo pero ang sabi niya nag nakaw ka daw ng pera humigit 50k at sinaktan mo pa daw siya.” Naiiyak na sabi ng nanay ko.

Napamura ako ng wala sa oras ng marinig ko ang sinabi ng nanay ko. Kainis talaga ang babaeng yun. Ang galing gumawa ng kwento, porke’t may kapit sa batas.

“Anak, anong gagawin natin.. nag aalala ako para sa’yo.” Umiiyak na sabi ng nanay ko habang sapo-sapo ang nuo niya.

Agad kong inalalayan ang inay ko at dahan-dahan kaming pumasok sa maliit naming bahay. Pinaupo ko muna si nanay sa maliit naming sofa saka ako dali-daling kumuha ng isang basong tubig sa kusina. Pinainum ko si nanay saka ko binuksan ang electric fan namin at itinapat yun sakanya.

Pinahid ni nanay ang luha niya na nasa pisngi saka ito mapait na ngumiti. “Ako nalang ang mag papakulong anak, total matanda narin naman ako.” Sabi ni nanay. “Makikiusap ako kay Ma’am Claudia na ako ang ikulong kaysa ikaw,” dugtong pa ni nanay.

“Wag ka ngang magsabi ng ganyan, nanay. Tsaka, hindi totoo ang paratang niya sa ’kin. Gumagawa lang siya ng kwento dahil galit siya sa ’kin.” Inis kong sabi.

Kumukulo talaga dugo ko kay Ma’am Claudia. Dapat talaga nilagyan ko na ng lason ang kapeng pinatimpla niya sa ’kin dati eh.

“Ako na po haharap sa problema nanay. Pupunta ako bukas sa bahay ng mga Fuentes para linisin ang pangalan ko. Hindi ako makakapayag na pag bintangan nalang nila ako ng basta-basta.” Sabi ko sa nanay ko.

“Paano kung huliin ka nila do’n sa bahay niya,” nag aalalang sabi ni nanay.

“Nay.. inosente po ako. Kaya dapat hindi ako matatakot na harapin sila. Makikipag-usap ako kay sir at sasabihin ko ang totoo. Mabait naman si sir eh, yung asawa lang niya yung hindi,” naka simangot kong sabi.

“Bakit? Minamaltrato ka ba ni Ma’am Claudia?” Tanong sa ’kin ni inay na ikinailing ko agad. Hindi ko kasi sinabi sakanya ang ginagawang pagpapahirap sa ’kin ng bruhang Claudia na yun.

Ang lakas lagi ng trip sa ’kin. Hindi ko nga alam kung bakit siya inis na inis sa ’kin. Lagi pa niya akong inuutusan niyan ng kung ano-ano at kapag nag kamali ako ay malakas niya akong hinahampas gamit ang kamay niya sa balikat ko. Minsan pa nga ay sinisigawan ako at pinapahiya pa sa maraming tao. Ngunit hindi ko nalang yun pinapansin at iniisip nalang na kailangan kong mag pasensya lalo na’t may malaki kaming utang sa pamilya nila.

“Kumain na po ba kayo, inay?” Pag-iiba ko sa usapan.

“Paano ako kakain anak kung may problema tayong kinakaharap.” Sagot ni nanay habang na nakayuko.

“Wag mo ng problemahin yun nanay. Ako na po ang bahalang lumutas no’n. May dala po akong pagkain para sa’yo kaya kumain ka na po.” Pag aaya ko at agad na tumayo at naglakad papunta sa kusina.

Inilagay ko sa lamesa ang paper bag na dala ko at inihain yun sa lamesa. “Halika na, nanay. Kumain kana po.” Tawag ko sa nanay kong malungkot.

Tumayo naman siya at agad na lumapit sa lamesa. “Bakit.. ang sasarap yata ng dala mong pagkain, anak?” Tanong niya sa ’kin.

“Nagkita po kasi kami ng nakilala kong ate sa Manila, nanay. Nilibre niya po ako ng pagkain at binilhan ng pagkain na iuuwi ko para sa’yo po.” Sagot ko saka ko inayos ang plato ni nanay at nilagyan ng kutsara at tinidor.

“Sige na nay, kumain kana po.” Pamimilit ko kay nanay dahil hindi parin siya gumagalaw.

Napabuntong hininga ako habang nakatingin sa nanay ko na nagsisimula ng kumain. Iniisip ko kung anong gagawin ko bukas. Kailangan ko lang talaga makausap si sir para makapagpaliwanag ako.

Napakapa ako sa bulsa ng pantalon ko ng maramdaman kong nag vibrate ang cellphone ko. Agad ko yun kinuha at binuksan ang text message na galing kay sir Hanz.

Wynter, gusto kang ipapakulong ni mommy dahil sa ginawa mong pagnanakaw ng pera. Sinaktan mo pa ang mommy ko at muntik ng mabali ang daliri niya sa kagagawan mo.

Text sa ’kin ni sir Hanz. Agad akong nagtipa ng mensahe saka ko sinend yun kay sir Hanz. Wala akong pakialam kung magalit siya sa text ko. Totoo naman talagang sinunggaling ang nanay niya.

Agad umilaw ang cellphone ko kaya agad kong binasa ang text ni sir Hanz.

Wag kana ngang mag matapang pa, Wynter. Wala naman kayong laban sa pamilya namin, isang kahig, isang tuka nga lang kayo eh. Pero pwede naman kitang matul

ungan

sa problema mo, yun

kung

papayag ka?

Hindi ko nalang nireplayan ang text ni sir Hanz at inilapag nalang ang cellphone sa lamesa. Ngunit umilaw ulit ito kaya kinuha ko na naman.

Sigurado ako Wynter.. na makukulong ka talaga dahil desidido si mommy na ipakulong ka. Malay mo! Baka pumunta ang mga pulis dyan sa inyo ulit para ikulong ka. Mahirap pa naman kayo at wala kang pangpyansa.

Balak sana kitang ipagtanggol kay mommy at sabihin na wag nalang niyang ituloy ang pagpapa kulong sa

’yo

kung magpapakasal ka sa

’kin.

Promise Wynter, lahat ng utang ng nanay mo ay magiging fully paid kapag nag pakasal ka sa

’kin.

Agad kong binura ang text ni sir Hanz ng mabasa ko ang message niya. Mas gugustuhin ko pang makulong kaysa magpakasal sakanya. Umilaw ulit ang phone ko kaya inis kong pinulot ito saka ko binuksan ang message ni sir Hanz.

Pag isipan mo, Wynter. Baka pati nanay m

o

makulong din. Ayaw mo naman sigurong mahirapan ang nanay mo sa kulongan,

’di ba

? Kaya sumang ayon ka

na

sa offer ko. Agad-agad kitang pakakasalan kahit saan pang simbahan.

Text niya sa ’kin.

Agad ako nagtipa ng message saka ko sinend ulit sakanya.

Bwesit ka! Mag sama sana kayo ng nanay mo sa impyerno!

A/N: Hi!

Chapter 28

NAPILITAN AKONG PUMAYAG sa alok ni Hanz na kasal. Lalo na nang ikinulong nila si nanay ko ng tatlong araw sa kulungan.

Nauna akong nakulong at agad na isinunod ang nanay ko. Nahihirapan akong makita ang nanay ko na nakatayo lang dahil sa sikip ng kulungan. Ang dami pang siga sa loob kaya natatakot ako na baka may gawin sila samin ni nanay.

Tatlong araw pa nga lang kami do’n ay hindi na namin kinaya. Mainit, masikip, mabaho, at wala kaming mahihigaan ni nanay.

Kaya ginawa ko ang dapat gawin. Pumayag ako sa kasal na inaalok niya kapalit ang paglaya namin ni nanay. Sinabi ko din na dapat wala na kaming utang sa pamilya nila kahit na piso. Pumayag naman si Hanz at hindi ko alam kung paano niya na papayag ang nanay niyang bruha at inurong ang kaso laban sa ’kin.

Isang araw nalang ay ikakasal na ako kay Hanz. Malungkot akong naka tanaw sa bintana kung saan ako ikinulong ni Hanz para hindi daw ako makatakas.

Nong isang araw pa namigay ng invitation card si Hanz sa mga mayayamang kaibigan ng pamilya nila. Hindi man nga lang ako tinanong kung may gusto ba akong imbitahan na pamilya ko or kaibigan man lang.

Tumingin ako sa kalangitan saka ngumiti ng pilit. “Kamusta ka na dyan, anak? Masaya ka bang naglalaro sa mga clouds?” Nakangiti kong bulong sa hangin habang nakatingin sa kalangitan.

“Kinalimutan na ako ng daddy mo, anak. Hindi na niya ako binalikan.” Mapait kong sabi. Itinaas ko ang kamay ko na parang kumakaway sa anak ko. Iniimagine ko nalang na ang anak ko ang kinakawayan ko.

Napatigil ako sa ginagawa ko ng bumukas ang pintuan ng kwarto kaya agad akong lumingon. Pumasok ang nakangiting si Hanz at naglakad palapit sa ’kin.

“May isa pang natitirang invitation card,” saad niya at pinakita sa ’kin ang hawak niya.

“Oh, tapos?” Masungit kong tanong.

“Bibigyan kita ng pagkakataon na ibigay ito sa pamilya mo para imbitahan sila sa kasal natin.” Sabi niya. Agad ko yung hinila sakanya at tinitigan ang invitation card. Pumasok sa isip ko ang isang idea. Bigla akong nabuhayan ng loob habang nakatitig sa invitation. Kailangan kong maibigay ’to kay ate Ruwi.

“Sige. Pero nasa Manila kasi ang ate ko,” saad ko.

“No problem with that my future wife. Kaya kong ipahatid yan sa isang tauhan ko ngayon din. Sabihin mo lang sa ’kin ang address ng kapatid mo.” Malambing niyang sabi sa ’kin kaya kinilabutan ako.

“Sige. Isusulat ko lang.” Sabi ko at nagmamadaling umalis sa harapan niya para maghanap ng ballpen.

“Babalikan ko yan mamaya. Lalabas lang ako saglit.” Sabi niya at agad naglakad papunta sa pinto. Hinintay ko munang makalabas siya ng kwarto ko hanggang sa nakalabas ’to.

Nang maisara niya ang pinto ay agad akong kumuha ng papel at nag sulat. Nang matapos ako ay ipinasok ko yun sa loob ng invitation card.

Kumuha pa ako ng papel para isulat ang address ng bahay ni ate Ruwi. Mabuti nalang ay memorize ko parin yun ng sinabi sa ’kin ni ate Ruwi yun dati n’ong nag paalam ako sakanya para umuwi ng probinsya. Ibinigay niya kasi sa ’kin ang address niya no’n dahil gusto kong personal na mag pasalamat sakanya at mag paalam.

Inayos ko ang invitation card na hindi mahahalata ni Hanz ang inilagay ko. Nilawayan ko pa ito sa dulo para siguradong maisara ito. Sana magtagumpay ang plano ko. Sana makuha ’to agad ni ate Ruwi. Wala din kasi ang cellphone ko dahil kinuha ni Hanz.

Bumalik si Hanz sa kwarto at kinuha sa ’kin ang invitation card. Kinakabahan ako at hindi mapakali habang palakad-lakad sa harap ng bintana. Inangat ko ang mukha ko at tinatanaw ang kalangitan.

“Anak, sana iligtas ako ng daddy mo,” bulong ko sa hangin.

Dumating ang gabi at nakabalik narin ang naghatid ng invitation card. Tinanong ko kay Hanz kung natanggap ba ng ate ko ang invitation card pero ang sabi lang sa ’kin ay ang katulong daw ang tumanggap dahil wala daw ang ate ko. Mas lalo lang tuloy akong kinakabahan. Paano pala kung nasa ibang bansa si ate Ruwi. Paano na ako ngayon?

Hindi ako makatulog sa kama habang iniisip ang mangyayari bukas. Napabalikwas ako ng bangon ng bumukas ang pintuan at pumasok si Hanz.

“Anong ginagawa mo dito?” Nakakunot nuo kong tanong sakanya.

Hindi siya nagsalita at agad naglakad papunta sa kama. “Baka pwedeng iadvance na natin ang honeymoon natin,” naka ngiting sabi niya. Agad nanlaki ang mga mata ko at agad na iniwas ang katawan ko sa kamay niya.

“Bakit ka umiilag? Magiging asawa na kita bukas kaya pwede na natin gawin yun,” nakangiti parin niyang sabi sa ’kin.

“Sige na, saglit lang naman ’to eh. Gusto lang kitang matikman ngayong gabi,” saad niya na ikinataas ng balahibo ko. Nag isip ako ng dahilan para mapigilan ko siya sa binabalak niya.

“P-Pwede bang bukas nalang.. para naman mas.. exciting ’di ba?” Nauutal kong sabi. Sana gumana ang palusot ko. Hindi ko yata kayang masikmura na ibang lalaki ang papatong sa ’kin. Tanging si Raizen lang ang lalaki na pwedeng umangkin sa katawan ko, wala ng iba.

“Sige, pagbibigyan kita,” saad niya at agad umayos ng tayo. Nakahinga ako ng maluwag dahil pumayag ito. “Matulog ka ng maaga, Wynter. Para bukas, hindi ka mukang stress.” Sabi niya at agad naglakad papunta sa pinto saka binuksan ang pintuan at tuluyang lumabas ng kwarto.

Pinapakalma ko ang sarili ko habang nakaupo parin sa kama. Iniisip ko kung pano nalang kung matuloy ang kasal namin ni Hanz. Magpapakamatay nalang siguro ako pag nangyari ’yon kaysa naman araw-araw kung makakasama ang taong hindi ko naman mahal.

Humiga ako sa kama at ipinikit ang aking mga mata, pinipilit ko ang aking sarili na makatulog.

Kinabukasan, maagang dumating ang mga mag-aayos sa ’kin. Tahimik lang ako habang inaayosa ako ng bakla. Mukhang hindi nakuha ni ate Ruwi ang invitation card ko kaya naiiyak ako.

“Smile ka na. Dapata nakangiti ka ngayon. It’s your wedding day! Kaya dapat happy lang,” pag che-cheer sa ’kin ng bakla. Napilitan akong ngumiti kahit labag sa loob ko.

Nang matapos na ay agad akong tinulungan nila na maisuot ang wedding dress.

Padabog akong lumabas ng kwarto kaya agad na sumunod sa ’kin ang mga nag assist sa ’kin at inaalalayan nila akong bumaba ng hagdan. Nandoon na pala sa simbahan si Hanz at hinihintay ang pagdating ko. Naisip ko nga kung tatalon nalang kaya ako sa kotse para masagasaan nalang ako.

Nang nasa labas na kami ay nakahanda na ang bridal car. Binuksan ni bakla ang pintuan ng backseat at tinulungan akong makapasok sa loob ng kotse saka niya isinara ang pinto. Agad na umusad ang sasakyan kaya napa-iyak ako. Wala na, ikakasal na talaga ako. Tears of joy sana ’to eh kung si Raizen ang groom pero hindi eh..

“Ano yan.. tears of joy ba yan?”

Agad akong napa angat ng tingin ng marinig ko ang baritonong boses ng nagmamaneho ng bridal car. Inihinto pa niya ang kotse saka siya lumingon sa gawi ko. Tinanggal niya ang suot niyang sunglass kaya agad nanlaki ang mga mata ko.

“Kuya Caiden..” anas ko.

“Yeah. The hot and sexy yummy soldier at your service.” Nakangiti niyang sabi sa ’kin sabay kindat.

“Teka.. b-bakit ka nandito kuya Caiden?” Nagtataka kong tanong.

“Bakit? Sa tingin mo papayag kami na maikasal ka sa iba? Hindi kami papayag, Wynter. Si Wynter ay para kay Raizen lang. Kaya pipigilan namin ang kasal mo.” Nakangiti niyang sabi.

“Pero.. wala naman siya. Iniwan niya na ako kuya Caiden.” Malungkot kong sabi at agad napayuko.

“Tangina kasi yang lalaking minamahal mo. Pinahirapan pa kaming maghanap sakanya. Ang galing kasi niyang umiwas sa mga cctv para hindi siya makuhaan at hindi mahanap ni Ruwi. Sinuyod pa namin ang buong Pilipinas para lang mahanap ang gago.” Sabi niya saka siya tumingin ulit sa daan at agad na pinausad ang kotse.

“N-Nahanap na po ba si Raizen?” Tanong ko kay kuya Caiden.

Tumawa naman siya ng mahina bago sumagot. “Oo, nahanap na namin siya. Sa ngayon ay nandoon sila Ruwi at iba pang mga kaibigan ko para bugbugin siya.” Natatawa niyang sabi. “Kaya nga ako ang pinadala dito ni Ruwi para itakas ka eh,” dagdag pa niya.

“Ibig sabihin.. nakuha ni ate Ruwi ang invitation card ko!!” Sigaw ko sa sobrang saya.

“Yeah.” Tipid na sagot ni kuya Caiden.

Pero agad nawala ang ngiti ko ng maalala ko ang nanay ko. “Kuya Caiden.. paano ang nanay ko?” Tanong ko sa nag-aalalang boses.

“Don’t worry, nakuha na ang nanay mo kanina lang sa isa ko pang kaibigan na si Nuroi. Muntik pa nga ayaw sumama ng nanay mo dahil natakot kay Nuroi. Hindi ko naman masisisi ang nanay mo dahil nakakatakot naman talaga ang mukha ng gagong yun.” Tatawa-tawa niyang sabi na parang baliw.

“Kung ako siguro ang sumundo sa nanay mo baka sumama pa yun agad sa ’kin. Syempre, cute ako eh,” dagdag pa niya. May sayad yata ’to.

Agad akong napalingon sa likod ng sasakyan ng may marinig akong mga bosena. Nanlaki ang mga mata ko ng mapagtanto ko kung sino yun.

“Kuya Caiden, hinahabol tayo ni Hanz.” Natataranta kong sabi. Apat na kotse kasi ang nakasunod sa likod ng sasakyan namin at kasama niya ang mga tauhan niya.

“Relax.. may sniper na naka bantay satin. Tignan mo, puputok yan.” Sabi niya. Agad akong napasigaw ng may nagpakawala ng putok ng baril sa naka sunod naming kotse.

“Oh diba, sabi ko sa’yo eh. Hindi ako susugod dito na hindi ako handa. Alerto kaya ’to beynte kwatro.” Proud niyang sabi habang tumatawa. May saltik talaga ’to sa utak eh.

“Bakit kasi.. ikaw ang pinadala ni ate Ruwi para sagipin ako. Dapat si kuya Salem nalang eh,” nakanguso kong sabi.

“Baka lumipad ka no’n kung si Salem ang sumundo sayo dito. Liliparin ka no’n sa kahanginan niya.” Sabi niya na hindi ko nalang sinagot.

Napatingin nalang ako sa likod namin at nakita ang sasakyan na nakasunod samin na pinapaulanan ng bala sa sinasabi ni kuya Caiden na sniper.

“Hey, bud. Wag mong papatayin yan si Hanz. Sigurado ako hahanapin yan ni Raizen satin kapag nalaman niya ang ginawa niya kay Wynter.” Biglang sabi ni kuya Caiden.

Mukhang may kausap yata siya pero wala naman siyang hawak na cellphone.

“Yeah. Ikaw na bahala kumuha dyan sa gorillia na yan pati narin sa nanay niyan. Dalhin mo nalang sa underground. Sigurado akong lulumpuhin yan ni Mr. lover boy mamaya.” Tatawa-tawa niyang sabi.

Ngayon ko lang nalaman na may saltik pala ’to sa ulo si kuya Caiden. Nong una ko kasing nakilala ito ay napaka seryoso ng mukha niya kaya hindi ko talaga inakala na may saltik pala siyang tinatago.

“Saan mo ko dadalhin, kuya Caiden?” Tanong ko sakanya.

“Gusto sana kitang itago eh. Para naman makabawi ka kay Raizen. Gusto mo paiyakin muna natin si Raizen?” Natatawa na naman niyang tanong.

Napasapo nalang ako sa nuo ko sa sinabi niya. Pakiramdam ko ay sasakit yata ang ulo ko sa lalaking ’to.

A/N: Malapit ng matapos ang story ni Raizen hahaha 😂😂

Chapter 29

NAGISING AKO dahil sa naririnig kong mga boses. Para itong mga bubuyog sa pandinig ko dahil hindi ko marinig ng maayos ang mga sinasabi nila.

Napahawak ako sa nuo ko nang maramdaman kong sumakit ’to. Nalasing ako kagabi hanggang sa nakatulog ako dito sa sofa.

Kinurap-kurap ko pa ang mga mata ko para mawala ang pagkalabo nito. Nilingon ko kung saan nang gagaling ang mga boses na naririnig ko. Nakita ko ang mga kaibigan ko na naka salampak ng upo sa sahig habang kumakain ng babana que.

Agad akong umupo saka masamang tinignan ang mga ’to. “Pano niyo ko nahanap? Pano kayo nakapasok dito?” Sunod-sunod kong tanong sakanila ngunit ang mga gagong ’to ay para akong hindi naririnig.

Nakasunod ang mga tingin ko kay Salem na kinuha ang cellphone sa bulsa niya pinindot ang screen. Agad naman nanlaki ang mga mata niya habang nakatitig sa screen ng cellphone niya saka ipinakita sa katabi niyang si Lucifier at Eros.

“Wow!! Kinasal na si Wynter!!” Sabi ni Salem.

Agad akong natulos sa kinauupuan ko ng marinig ko ang sinabi ni Salem. “What? Ikinasal si Wynter?” Sigaw ko at agad napatayo.

“May naririnig ka ba, Lucifier?” Tanong ni Salem habang pinapalibot ang tingin sa kabuuan ng bahay.

“Wala naman,” sagot naman ni Lucifier.

“Para kasing may narinig ako eh,” saad ni Salem saka niya ibinalik ang tingin sa cellphone niya.

“Ang ganda naman ng wedding dress ni Wynter.” Nakangiting sabi ni Lucifier.

“Oo nga. Magpakasal kaya kami ulit ni Courtney tapos hiramin ko ang dress ni Wynter. Ang galing pumili ng asawa ni Wynter ng design ha!” Sabi ni Salem.

“Ang ganda din ng reception nila. Halatang mayaman ang napangasawa ni Wynter,” saad ni Lucifier habang nakatitig parin sa screen ng cellphone ni Salem habang kumakagat sa hawak niyang banana que.

“Ikinasal si Wynter?” Tanong ko ulit sakanilang tatlo pero hindi na naman nila ako pinansin. Naguguluhan tuloy ako kung bakit hindi nila ako nililingon.

“Teka, mag co-comment ako ng congrats to newly wed.” Nakangiting sabi ni Salem at agad nagtipa sa cellphone niya.

“Putangina naman! Hindi ako nakikipagbiruan sa inyo!” Sigaw ko sakanila at agad kong pinulot ang bote ng alak na walang laman saka ibinato sa pader.

Nagulat naman ang tatlo at napatingin do’n sa pader kung saan ko ibinato ang bote.

“Tangina! Sabi ko saiyo eh, may naririnig ako.” Sabi ni Salem saka siniko si Lucifier. Halata pa sa mukha niya na natatakot ’to kaya naguguluhan ako sa inaakto niya. Ano ba talagang nangyayari? Bakit hindi nila ako pinapansin.

“Wengya! Minumulto na yata tayo ng kaluluwa ni Raizen.” Sabi ni Salem at agad na sumiksik kay Lucifier.

Natigilan naman ako ng marinig ko yun. Teka? Patay na ba ako? Kaya ba hindi nila ako pinapansin. Pero wala naman akong maalala kagabi na may nangyari sa ’kin. Nandito lang naman ako sa sofa, umiinom lang ako kagabi kaya bakit ako mamatay. Hindi kaya, sumuko na ang katawan ko sa kakainum ko ng alak? Kaya ba ako biglang namatay? Tangina hindi man lang ako nakapag paalam kay Wynter.

“Ipagdasal nalang natin ang kaluluwa ni Raizen mga pre..” saad ni Eros na agad tumayo at kinuha ang bag na nasa sahig lang din.

“Kung hindi lang sana siya nabilaukan ng mik-mik.. siguro buhay pa siya ngayon.” Sabi ni Lucifier saka nag punas ng luha niya gamit ang isa niyang kamay.

Nabilaukan ako ng mik-mik? Pero bakit hindi ko maalala. Pota talaga! Namatay pa pala ako dahil do’n.

Kinuha ni Eros ang isang kandila at picture ko saka siya lumuhod ulit. Inilagay pa niya sa sahig ang litrato ko bago ito nag sindi ng kandila at nag patak ng kunti sa sahig para itayo ang kandila.

Lumuhod din sila Salem at Lucifier at magkahawak kamay na pumikit.

“Sumalangit nawa ang kaluluwa mo Raizen.” Saad ni Eros.

“Amen!” Sabay na sagot ng dalawa.

“Sumalangit nawa! Sumalangit nawa ang kaluluwa ni Raizen!” Sigaw ni Eros habang winawagayway ang kamay nilang tatlo.

May kinuha pa si Salem na hindi ko alam kung ano pero para ’tong naputol na sanga pero maliit lang. Agad niyang winagayway ang hawak niyang sanga na may dahon saka hinahampas-hampas sa litrato ko at sumisigaw ng sumalangit nawa.

Tangina! Seryoso ba talaga ’tong mga ’to. Hindi na kasi dasal ang ginagawa nila kundi parang may kinukulam na.

“Kung nasaan ka man ngayon bud, dyan kana lang! Wag ka ng mag multo pa!” Naka pikit na sabi ni Salem.

Nagtataka man sa ginagawa nilang tatlo kaya kinapa ko ang katawan ko kung talagang espiritu nalang ba talaga ako. Pero nahahawakan ko naman ang katawan ko. Putangina talaga nila. Sila kaya patayin ko.

Masama kong tinignan ang mga baliw kong kaibigan at agad na pinulot ang dalawa kong sapatos na nasa sahig at agad pinagbabato ang mga gago.

“Aray naman!” Reklamong sabi ni Salem ng tumama ang sapatos ko sa nguso niya.

“Putangina kayo!!” Galit kong sigaw sakanila. Pero ang mga gago tinawanan lang ako.

“Uy, nabuhay ka!” Manghang sigaw ni Eros sa ’kin. Pinakita ko lang ang gitnang daliri ko sakanilang tatlo at pabagsak na umupo sa sofa.

“Sige mag relax kalang dyan! Yung bebe mo kinakasal na,” nakangiwing sabi ni Lucifier kaya masama ko siyang tinignan.

“Wala ako sa mood para makipaglokohan sa inyong tatlo. Paano kayo naka pasok?” Inis kong tanong sakanila.

“Syempre, binuksan muna namin ang pintuan saka kami pumasok sa loob.” Inosenteng sagot sa ’kin ni Salem kaya pinukol ko siya ng masamang tingin.

“Anong ginagawa niyo dito?” Walang emosyon kong tanong sakanila.

“Binibisita ka! Bawal ba?” Maangas na sabi ni Lucifier.

“Nakita niyo na ako. Kaya pwede na kayong umalis sa bahay ko.” Seryoso kong sabi sakanila.

Hindi naman sumagot ang tatlo sa sinabi ko. Agad na hinagis ni Salem ang cellphone niya papunta sa ’kin na agad kong sinalo at tinignan ang nasa screen. Nanlaki ang mga mata ko ng makita ko ang picture ni Wynter na nakasuot ng wedding dress habang kayakap ang groom niya na hindi ko makita ang mukha dahil natatakpan ito ng mukha ni Wynter.

“I-Ikinasal na si Wynter!!” Ani ko sabay tayo sa kinauupuan ko.

“Oo. Kahapon pa.” Sabi ni Eros kaya nabitawan ko ang cellphone na hawak ko. Nakatulala ako at dahan-dahang napaupo ulit sa sofa habang iniisip si Wynter.

“Alam kong mahirap ang pinagdadaanan mo, bud. Pero bakit ka kasi dyan dumaan.” Saad ni Salem na masama kong tinignan. Nagawa pa niyang magbiro sa ’kin. Nakita na nga niyang hindi ako makahinga sa nakita ko.

“Wengya!” Sabi niya sabay kamot sa likod ng ulo niya.

“Kailangan kong makita si Wynter..” sabi ko at agad na tumayo sa pagkakaupo.

“Kahit makita mo pa si Wynter. Wala kanang magagawa. Kung ako sa’yo sumuko ka nalang sa buhay.” Natatawang sabi ni Salem.

Agad ko namang pinulot ang unan sa sofa saka ko ibinato sakanya.

“Patawarin mo na kasi ang sarili mo bud,” seryosong sabi ni Lucifier sa ’kin saka tumayo ito sa pagkakasalampak ng upo sa sahig.

“Hindi mo naman ginusto ang nangyari sa anak niyo ni Wynter. Alam mo ba ng magising si Wynter ikaw agad ang hinanap. Iyak nga yun ng iyak dahil hindi mo na daw siya binalikan. Naawa nga ako sakanya dahil kagigising lang niya sa operation niya.. stress na siya agad.” Sabi ni Salem kaya natigilan ako.

“Hindi ka sinisisi ni Wynter, buddy. Wala naman talagang dapat sisihin kundi yung babaeng si Helena. Nakaganti kana sakanya kaya bakit hindi mo mapatawad ang sarili mo?” Dagdag niyang sabi.

Napayuko ako habang pinapakinggan ang mga sinasabi ng mga kaibigan ko. Hanggang ngayon kasi ay lagi kong napapanaginipan ang nangyari tatlong taon na ang nakakalipas. Kaya lagi akong umiinom para makatulog ako agad para hindi ako bangungutin.

“Patawarin mo ang sarili mo,” saad ni Salem sabay tapik sa balikat ko. “Sigurado ako.. matutuwa ang anak mo kapag nakita niya ang daddy at mommy niya na magkasama.” Dugtong na sabi ni Salem.

“Kinasal na siya ’di ba?” Mahina kong tanong kay Salem.

“Ikakasal pa lang!”

Biglang may sumagot na boses ng babae kaya agad akong napalingon ng marinig ko yun.

“Wynter..” tawag ko sa pangalan niya. Nakasuot siya ng wedding dress habang may hawak na bouquet.

“Ikakasal pa lang ako!” Sabi niya at dahan-dahan siyang naglakad papunta sa ’kin. Halos hindi ko maialis ang tingin ko kay Wynter habang naglalakad siya papunta sa ’kin. May luhang kumawala sa mga mata ko kaya agad kong pinahid yun.

Nahigit ko ang hininga ko ng makarating si Wynter sa harap ko. Nakatitig lang ako sa mukha ng babaeng mahal ko at binabawi ko ang tatlong taon na hindi ko siya nasilayan dahil sa galit ko sa aking sarili. Natatakot kasi ako na baka mapahamak ko na naman siya ulit.

“T-totoo bang ikakasal ka na?” Tanong ko habang hindi inaalis ang tingin sa mukha niya.

“Oo.” Tipid niyang sagot.

Mapait akong ngumiti kay Wynter at agad na umiwas ng tingin. “Ano pang ginagawa mo dito? Bakit hindi ka pa pumunta sa kasal mo.” Sabi ko.

Pumasok sa isipan ko ang picture na pinakita sa ’kin ni Salem kanina habang magkayakap sila ng groom sa labas ng simbahan. Magiging masaya parin ako para kay Wynter kahit hindi ako ang lalaking makakasama niya sa buhay.

“Paano ako ikakasal kung hindi kapa nag-aayos,” saad ni Wynter saka pinisil ang ilong ko.

“Pakasalan mo ko, Raizen.” Nakangiti niyang sabi sa ’kin. Napakurap-kurap naman ako habang nakatitig lang kay Wynter.

“Hindi naka emek, mareng Wynter.” Sigaw ni Salem kaya agad kong nilingon ang tatlo kong kaibigan. Nakita ko silang may hawak ng isang bowl na may lamang pop corn habang nakaupo sa sahig at nanonood samin ni Wynter.

“Kaya nga! Kailangan ko yata ’to daanin sa santong paspasan.” Nakangiting sabi ni Wynter.

“Go! Mare! Saksakin mo na yang hayop na yan!” Sigaw ni Salem.

Akmang sasagot ako sa sinabi ni Salem ng mabilis na hinawakan ni Wynter ang mukha ko at agad akong hinalikan sa labi. Damn it! I miss her lips.

Agad kong hinawakan ang beywang niya at mas inilapit ang katawan ni Wynter sa ’kin. Hindi pa ako nakuntento kaya hinawakan ko siya sa batok at pailaliman ang halik na iginawad ni Wynter sa ’kin.

“Sana all may katukaan. Ako kasi manok lang ang meron.” Dinig kong sabi ni Eros kaya pinutol ko ang halik na pinagsaluhan namin ni Wynter.

“Pakakasalan mo ko o pakakasalan mo ko? Mamili kalang sa dalawa.” Seryosong sabi ni Wynter sa ’kin.

“Hindi ka galit sa ’kin?” Tanong ko sakanya.

“Bakit naman ako magagalit? Kaya ka ba lumayo sa ’kin dahil akala mo magagalit ako sa’yo at kamumuhian kita?” Sunod-sunod na tanong ni Wynter. Dahan-dahan akong tumango sakanya kaya agad niyang dinampian ng halik ang labi ko.

“Hindi mo kasalanan yun, Raizen. Alam ko namang hindi mo yun sinasadya kaya sana.. patawarin mo na ang sarili mo.” Sani niya saka niya inilapit ang nuo niya sa labi ko. “Magsimula tayo ulit, Raizen. Hanggang sa bumalik ang anak natin sa sinapupunan ko.” Nakangiti niyang sabi kaya napaluha ako at agad na nilukomos ng halik ang labi ni Wynter.

“Walang paring magkakasal sakanila kaya ikaw na muna ang pari Lucifier. Ako ang magiging sakristan mo para maikasal na natin ang dalawang yan.” Dinig kong sabi ni Salem ngunit hindi ko na yun pinansin. Hindi ko tinigilan ang labi ni Wynter hanggang sa kapusin kami ng hangin dalawa.

“Pakakasalan kita, Wynter. Patawarin mo ko kung naging duwag ako. Pasensya na kung hindi ako nagpakita sa’yo sa nagdaang tatlong taon. Hindi ko kasi magawang iwang ang anak natin na nilibing ko sa may dalampasigan.” Sabi ko sakanya habang hinahaplos ang ibabang labi niya.

Niyakap ako ni Wynter ng mahigpit at do’n ko lang ulit naramdaman ang hinahanap kong init. Nakabalik na ulit ako sa piling ni Wynter. An tahanan ko, ang buhay ko, at lalo na ang mundo ko. My Wynter.

A/N: Waaa.. bakit ang kulit ng kamay ko ud ng ud huhu 😢 sabi ko di pa ako mag u’ud eh.

Chapter 30

IKINASAL KAMI ni Raizen sa tulong ng mga kaibigan niya na nakahanap ng pari. Hindi ko alam kung anong ginawa nila para makasal kami ni Raizen na hindi man lang dumaan sa simenar at mag pass ng mga kailangan namin para maikasal.

Gusto na ni Raizen na maikasal kami agad. Naiyak pa ako ng makita ang sing- sing na matagal na pala niyang binili para sa ’kin.

Umuwi na ang mga kaibigan ni Raizen habang kami ng asawa ko ay nag paiwan sa beach house niya.

Magmamadaling araw nalang ay hindi parin niya ako tinitigilan. Hindi naman ako tumutol sa gusto niya dahil namiss ko narin ang pakiramdam sa t’wing inaangkin niya ako.

Napaliyad ang katawan ko ng isinagad ni Raizen ang kahabaan niya sa loob ko. Napakapit ako sa balikat niya para kumuha ng lakas habang sinasalubong ang bawat ulos niya.

“I love you, moya detka.” Bukong niya sa pagitan ng labi namin saka ulit niya hinuli ang labi ko at mapusok na hinahalikan.

“Uhmmm…” ungol ko ng mas binilisan pa ni Raizen ang paglabas masok sa loob ko.

“Oh, Raizen..” daing ko at mas lalong ipinulupot ang dalawa kong binti sa beywang niya.

Huminto siya sa pag ulos sa ’kin kaya masama ko siyang tinignan dahil malapit na sana ako. “Bakit ka tumigil?” Nakakunot nuo kong tanong kaya iginalaw ko ang balakang ko at agad napa ungol.

“Call me, asawa ko, moya detka. I’m your husband now! Please..” nakanguso niyang sabi sa ’kin.

Agad ko siyang hinalikan sa labi at kinagat ng mahina ang ibabang labi niya. “Okay, asawa ko. Gumalaw ka na. Wag mo kong bitinin.” Utos ko kaya agad niyang hinugot ang kahabaan niya at malakas na isinagad yun sa loob ko. “Ahhh..”

“Fuck! Hinding-hindi kita titigilan hanggat hindi nagkakalaman ang tyan mo.” Sabi niya saka bumalik sa pag-ulos.

Napakagat ako sa ibabang labi ko ng maramdaman kong malapit na ako.

Napasigaw nalang ako habang napaliyad ng sumabog na ng tuluyan ang katas ko. Sumunod din naman agad si Raizen na walang sinayang kahit isang patak ng katas niya na ipinutok sa loob ko.

Bumagsak ang ulo ni Raizen sa dibdib ko kaya napangiti ako. Itinaas ko ang kamay ko at mahinang sinusuklay ang buhok niya gamit ang daliri ko. Halatang pinabayaan ni Raizen ang sarili niya, humaba kasi ang buhok niya at meron narin siyang begote. Napansin din kanina ni Raizen na pumayat ako kaya matapos ang kasal namin ay pinakain niya ako ng pinakain. Kaya pinangako naming dalawa na aalagaan namin ang isa’t-isa.

Napatingin ako sa wall clock na nakasabit at nakitang 4AM na. Hindi ko na nga mabilang kung ilang beses na akong nilabasan kanina. Simula kasi ng maka alis ang mga kaibigan ni Raizen kaninang 4PM ay agad niya akong hinila papunta sa kwarto.

Hinawakan ni Raizen ang kamay ko at agad niya yun dinampian ng halik. “I love you, moya detka.” Sabi niya na punong-puno ng pagmamahal.

“I love you too, asawa ko.” Sagot ko. Dinampian niya ng halik ko hanggang sa mapusok na naman kami naghahalikan. Tumigil lang siya nang maubusan kaming dalawa ng hangin.

Tumabi siya ng higa sa ’kin at agad na umunan sa pagitan ng braso at dibdib ko. Hinahalikan naman niya ang isa kong dibdib habang ang isang kamay niya ay humahaplos sa tyan ko. Hinahaplos ko naman ang buhok niya hanggang sa tuluyan na akong hilain ng antok.

Kinabukasan, wala si Raizen sa tabi ko kaya agad akong napabalikwas ng bangon. Wala akong pakialam kung hubot hubad akong lalabas ng kwarto ang mahalaga ay makita ko si Raizen. Natatakot ako na baka mawala na naman siya sa tabi ko.

Akmang pipihitin ko na sana ang siradura ng pinto bumukas ang pintuan. Pumasok si Raizen na may dalang tray at may lamang pagkain. Natigilan pa siya ng makita niya ako. Bumaba ang tingin niya sa katawan ko na kahit isa ay walang saplot.

“Inaakit mo ba ako asawa ko?” Nakangiti niyang tanong sa ’kin at agad na ilipag ang dala niyang tray sa pang isahang sofa. Natapon pa nga ang gatas dahil hindi maayos ang pagkakalapag ni Raizen sa tray.

Agad siyang lumapit sa ’kin at agad na minasahe ang isa kong dibdib. Tinampal ko naman ang kamay niya dahil masakit pa ang pagkababae ko. Alam ko kasi sa sarili ko na hindi ko tatanggihan ang asawa ko.

Lumuhod naman si Raizen sa harap ko. Sasawayin ko sana siya ng mabilis niyang hinawakan ang isa kong binti kaya agad akong napakapit sa buhok niya. Ipinatong niya ang binti ko sa balikat niya saka siya sumubsob sa pagkababae ko.

“Ahh..”

Mas lalo lang akong nakikiliti dahil sa bigote niya. Mahigpit ang hawak ko sa buhok ni Raizen habang umuungol. Dinig na dinig ko ang nililikhang ingay ng dila ni Raizen sa pagkababae ko. Halos mapasigaw ako ng agad akong nilabasan.

Hinihingal akong tumingin kay Raizen na naka ngiting nakatingin sa ’kin at binaba ang isa kong binti. “Ihanda mo palagi yan asawa ko! Kakainin ko yan araw-araw.” Pilyo niyang sabi kaya piningkot ko isa niyang teynga.

“Aray! Aray! asawa ko!” daing niya. Binitawan ko naman ang teynga niya at agad ko siyang niyakap. Akala ko talaga ay panaginip lang ang nangyari sa ’kin kahapon ng magising ako kanina na wala si Raizen sa tabi ko.

“I love you, Raizen.” Sabi ko habang yakap-yakap ko siya. Inilayo naman niya ako sa katawan niya at agad na kinantilan ng halik sa labi, sa nuo, tungki ng ilong ko, magkabilaang pisngi ko saka niya hinalikan ulit ang labi ko. “Mahal na mahal kita, Wynter Aria Valdivieso.” Nakangiti niyang sabi sa ’kin kaya napangiti ako.

“Kailangan mo ng kumain, asawa ko. Para bumalik agad ang lakas mo—

“Para bumalik tapos uubusin mo na naman?” Pagpuputol ko sa sasabihin niya kaya mahina siyang natawa. “Paano mo nalaman, moya detka?” Manghang tanong niya sa ’kin.

“Dito lang tayo sa kwarto, moya detka. Bukas pa ang alis natin para sa honeymoon natin eh,” saad ni Raizen.

“Pwede bang dito nalang tayo mag honeymoon. Ayaw kong pumunta ng ibang bansa eh,” nakanguso kong sabi sa asawa ko.

“Okay. Dito nalang tayo.” Agad niyang payag saka kinuha ang tray na inilapag niya kanina. Napamura pa talaga ito ng makita niyang natapon ang gatas niyang dala.

Tinawanan ko siya kaya agad siyang ngumuso sa ’kin. “Kasalanan mo ’to asawa ko, inakit-akit mo kasi ako kaya natapon ang gatas.” Paninis pa niya.

“Ewan ko sayo!” Sabi ko at agad naglakad pabalik sa kama. Nilinis naman ni Raizen ang natapong gatas saka siya naglakad papunta sa ’kin at sinubuan ako ng pagkain na hinanda niya.

Kinuha ko rin ang tinidor at agad tinusok ang hotdog saka ko ito kinagat. Nakasunod naman ang mga mata ni Raizen sa hotdog na hawak ko kaya tinaasan ko siya ng kilay. “Bakit?” Tanong ko ng makita ko siyang napalunok ng ilang beses.

“Yung footlong ko nalang kaya ang kainin mo asawa ko,” pilyo niyang sabi kaya agad ko siyang inirapan. Napakabastos talaga pati hotdog dinadamay.

Sinubuan ko din si Raizen hanggang sa naubos namin ang pagkain. Agad akong tumayo at naglakad papasok ng banyo para maligo. Sumunod naman sa ’kin si Raizen sa banyo at agad na yumakap mula sa likod ko habang kinikis-kis sa pang-upo ko ang matigas niyang alaga.

Dinadampian niya ng halik ang balikat ko at agad na hinawakan ang dibdib ko at nilalaro ang ut*ng ko. “Oh…”

Dinilaan ni Raizen ang teynga ko at tinutudyo ang butas nito. Tumuwad ako ng kunti para maipasok niya ang pagkalalaki niya sa loob ko.

Napangiwi pa ako ng dumaan ang hapdi sa pagkababae ko. Hinawakan ni Raizen ang balakang ko habang malakas na umuulos sa loob ko.

“Ohh.. ang sarap. Sige pa, asawa ko.” Nababaliw kong ungol habang ninamnam ang sarap.

“Fucking shit!” Mura niya sabay hawak sa buhok ko at hinila ng mahina palapit sa katawan niya at agad niya akong hinalikan sa labi.

Umuungol ako sa loob ng bibig ni Raizen habang wala paring tigil ang pag ulos niya sa loob ko. “Uhmm..” napakapit ako sa leeg ni Raizen lalo na ng masahiin niya ang isa kong dibdib.

Halos sabay kaming nilabasan ng asawa ko. Hinihingal kami pareho habang magkayakap.

“May pupuntahan tayo,” saad niya sa ’kin habang sinasabon ang katawan ko.

“Saan?” Tanong ko naman. Wala naman kasi akong maalala na may sinabi siya sa ’kin kahapon na may pupuntahan kami. Bago kami kinasal ay pinuntahan muna namin ang nakalibing naming anak. Kaya ayaw niyang umalis dito sa beach house niya dahil ayaw niyang iwanan ang anak niya na mag-isa. Sobrang laki ng epekto kay Raizen ng mamatay ang anak namin. Kaya sana mabuntis ako agad para hindi na siya malungkot.

Matapos naming maligo ay inahit ko muna ang begote niya at ang balbas niya. Nakayakap siya sa beywang ko habang pinupunasan ko na ng maliit na towel ang baba niya. “Ayan.. sobrang gwapo na ulit ng asawa ko,” nakangiti kong saad saka inilapag ang maliit na towel.

“Mas lalo akong gumagwapo ang asawa mo kapag pina-isa mo pa ako,” nakanguso niyang sabi.

“Heh! aalis tayo diba? Sabi mo.” Sabi ko at agad naunang naglakad palabas ng banyo.

Nakasunod naman siya sa ’kin na agad yumakap sa likod ko. “Upo ka muna, titignan ko ang mga pinamili ni Ruwi na damit mo,” saad sa ’kin nga asawa ko at agad naglakad do’n sa mga paper bag na binigay sa ’kin ni ate Ruwi. Nang itakas ako ni kuya Caiden ay wala akong dalang damit kahit isa man lang. Kaya binilhan ako ni ate Ruwi.

Bumalik sa ’kin si Raizen na may dalang dress at underwear ko. Agad siyang lumuhod sa harap ko habang hawak niya ang panty. Inangat ko ang isa kong paa para ipasok do’n sa panty. Siya ang nag bihis sa ’kin hanggang sa maisuot niya ang dress ko.

Hinalikan niya muna ako sa labi bago siya umalis sa harap ko para kumuha ng damit niya. Tumayo ako para mag suklay ng buhok ko. Lumapit naman sa ’kin si Raizen ng makabihis siya. Inayos ko ang kwelyo habang nakayakap siya sa beywang ko.

Nang matapos na ako sa pag-aayos ay agad kaming lumabas ni Raizen sa kwarto. Magkahawakkamay kaming naglalakad hanggang sa makalabas kami ng bahay. Hinahalikan pa ni Raizen ang likod ng palad ko hanggang sa makarating kami sa naka paradang kotse niya.

Binuksan ni Raizen ang pintuan ng passenger seat at agad akong inalalayan na makapasok sa kotse. Bago niya isinara ang kotse, dumukwang aiya at agad na hinalikan ang labi ko. “I love you, asawa ko.” Nakangiti niyang sabi sa ’kin kaya napangiti ako at pinisil ang matangos niyang ilong. “Mahal din kita,” saad ko.

Isinara niya ang pinto at umikot siya papunta sa driver seat at binuksan ang pintuan saka siya pumasok sa loob ng kotse. Binuhay niya ang makina ng kotse at agad pinausad ’to. Hawak niya ang isa kong kamay habang ang isa niyang kamay ay nasa manibela.

“Saan ba talaga tayo pupunta?” Tanong ko sa asawa ko.

“May gagantihan lang ako,” nakangisi niyang sabi sa ’kin.

Gagantihan?“ Tanong ko habang nakakunot nuong nakatitig sa mukha sa asawa ko. Hanggang sa pumasok sa alaala ko ang sinabi ni kuya Caiden n’ong tinakas niya ako.

“Teka.. si Hanz ba gagantihan mo?” Tanong ko sakanya.

“Bingo!” Nakangiti niyang sabi. “How dare him! Magbabayad sila sa ’kin pati ang nanay niya.” Galit na sabi ni Raizen. Ang bilis talaga mag mbago ng expression ng mukha niya.

Hindi na ako umimik dahil deserve nilang parusahan.

8 hours ang byahe namin ng makarating kami sa Manila. Medyo pagabi na kaya dumeritso muna kami ni Raizen sa bahay niya. Pinagpahinga lang niya ako sa kwarto habang siya ay nagluluto sa kusina. Kanina ko pa nga naririnig ang sigaw ng kaibigan niyang si Lucifier na galit na galit kay Raizen. Ngayon ko lang nalaman na magaling pala magluto si Lucifier. Wala kasi sa hitsura niya, masungit kasi ang mukha nito at sa unang tingin lang ay parang basag ulo lang ang ginagawa niya sa buhay. Pero mali pala ako, na kwento sa ’kin ni Raizen na maraming pagmamay-ari si Lucifier na restaurant. Nagkalat daw sa ibat-ibang bansa.

Kanina pa sumisigaw si Lucifier na pinapagalitan si Raizen dahil hindi niya makuha-kuha ang turo ni Lucifier. Napagdesisyonan ko ng lumabas ng kwarto at bumaba ng hagdan. Papunta ako sa kusina at naririnig ko si Lucifier na minumura ang asawa ko habang may tumatawa din. Agad ko silang sinilip at nakita ko si Lucifier na binabatukan sa ulo si Raizen habang si kuya Salem naman ay nakaupo at panay ang tawa.

“Tangina naman!” Reklamo ng asawa ko sabay himas ng ulo niya na binatukan ni Lucifer.

“Nag asawa ka pa! Hindi ka naman pala marunong magluto.” Inis na sigaw ni Lucifier. Mahina akong natawa sa sinabi niya, dapat babae yata ang nagluluto.

“Marunong ako magluto no!” Depensa naman ni Raizen.

“Oo nga marunong.. marinunong ka mag prito,” sabat naman ni kuya Salem.

Lumabas nalang ako sa pinagtataguan ko kaya agad napatingin sa ’kin si Raizen. Agad siyang ngumuso sa ’kin at nagpapaawa ng makita ako. “Asawa ko.. kanina pa ako binabatukan ni Lucifier,” sumbong niya sa ’kin.

“Gross!” Sabay na sabi ni Lucifier at kuya Salem kay Raizen kaya masamang tinignan ni Raizen ang dalawa.

Lumapit sa ’kin si Raizen habang nakanguso parin kaya agad ko siyang niyakap. Nagpapa baby na naman kasi.

Nakakain din kami ng hapunan, natuwa si Raizen dahil nagustuhan ko daw ang niluto niya. Dito narin kumain ang dalawa niyang kaibigan. Nauna na akong umakyat sa kwarto dahil niyaya ni Salem mag inuman si Raizen. Ayaw pa sanang pumayag ni Raizen kay sinabihan ko na makipag inuman muna siya.

Humiga ako sa kama at agad ding hinila ng antok. Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako kung hindi lang ako nagising kay Raizen na mahigpit na nakayakap sa ’kin. Napangiti nalang ako at agad pinikit ulit ang mga mata ko habang magkayakap kami ni Raizen.

Kinabukasan, maaga kaming umalis ni Raizen. Tinungo namin ang isang malaking barn dito sa loob ng subdivision. Nagulat pa ako ng makita may hagdan patungo sa ilalim ng lupa. Mas namangha ako ng makita ko ang kabuuan sa ilalim ng lupa. Sobrang laki kasi nito at may mga kwartong naka lihira. Sa harap no’n ay may malaking field na parang pang soccer.

May isang kotse do’n sa field at isang babae na parang itinali sa likod ng kotse habang naka andar ang kotse at mabilis na tumatakbo sa field kaya panay takbo din ang babae habang umiiyak.

Nanlaki ang mga mata ko ng mapagtanto ko kung sino yun. Si Ma’am Claudia pala ang itinali sa likod ng kotse. Kung hindi siya tatakbo ay makakalad-kad lang siya ng kotse.

Hinawakan naman ni Raizen ang kamay ko at agad akong hinila sa pangalawang pinto. Pagpasok ko palang ay rinig na rinig ko na ang sigaw at pag mamakaawa ng lalaki. Nakita ko agad si Hanz na nakatali ang magkabilaang kamay sa poste habang may humahampas na latigo sa likod niya.

Napangisi naman si Raizen habang nakatingin kay Hanz na umiiyak sa sakit. Binitawan ni Raizen ang kamay ko at agad na lumapit kay Hanz. Walang sabi-sabing sinuntok ni Raizen sa tyan si Hanz dahilan para mapa-igik ito sa sakit.

“Tulungan mo ko, Wynter mahal ko..” umiiyak na sabi ni Hanz sa ’kin.

“Punyeta ka! Babasagin ko talaga mukha mo sa pagtawag sa misis ko ng ganyan!” Sigaw ni Raizen at agad na sinuntok ang mukha ni Hanz ng ilang ulit.

“Ako lang dapat tumawag sa asawa ko ng ganyan!” Sigaw ni Raizen habang walang tigil na sinusuntok ang mukha ni Hanz na punong-puno ng dugo.

“Asawa ko.. tama na yan!” Pigil ko kay Raizen at agad na hinalikan siya sa pisngi para kumalma siya. Iba na kasi ang hitsura niya at halatang papatay na ng tao. Nakita ko naman si Hanz na wala ng malay at ang mukha nito ay magang-maga na at puro dugo.

Niyakap ko si Raizen para mawala ang galit niya. “Thank you sa pag ganti mo sa ’kin, asawa ko.” Nakangiti kong sabi sa asawa ko.

“Handa ako maging demonyo maiganti ka lang sa mga umapi sa’yo, moya detka.” Saad niya sa ’kin.

Niyaya ako agad ni Raizen na lumabas na ng underground kaya pumayag ako. Tumingin pa ako ulit kay Claudia na nakaladkad na ng kotse dahil siguro huminto ’to sa pagtakbo. Dinig na dinig ko ang sigaw at iyak niya habang tumatakbo ng mabilis ang kotse kung saan siya nakatali.

Nakabawi din ako sa mag-inang ’to.

Epilogue

SEVEN MONTHS ang lumipas simula ng ikasal kami ni Raizen. Bumalik kami sa bahay niya na nasa subdivision at napagdesisyonan na dito na tumira ulit dahil balik eskwela ako.

Gusto kasi ni Raizen na tapusin ko ang pag-aaral ko. Kasama namin sa bahay si nanay. Ayaw pumayag ni Raizen na bumalik si nanay sa probinsya kaya wala ng nagawa si nanay kundi dito na tumira. Tama lang din naman yun dahil matanda narin si nanay. Kailangan may mag alaga na sakanya.

Si Raizen ang nag suggest na mag-aral ako ulit pero siya itong pranning na pranning. Natatakot kasi siya na baka daw ipagpalit ko siya sa mas bata sakanya.

Sa sobrang ka pranningan niya ay hinahatid niya ako sa classroom at nasa labas lang siya binabantayan ako. Pinapa-alis ko nga at sinasabihan na sa office niya nalang ako hintayin pero ayaw makinig sa ’kin. Talagang nakatayo lang siya sa labas ng pintuan hanggang sa matapos ang klase ko.

Nahihiya na nga ako sa prof ko dahil sa pinag gagawa ni Raizen. Halata naman kasing naiilang ang prof ko sa asawa ko. Pano ba naman kasi pumapasok dito sa room na may dalang pagkain at pinapakain ako habang nag di-discuss ang prof namin. Pinapagalitan ko na nga pagdating namin sa bahay pero nakayuko lang siya habang pinagsasabihan ko.

Araw-araw niyang ginagawa yun. Hindi ko nga alam kung hindi ba siya nanga-ngawit kakatayo sa labas habang hinihintay ako. Matyaga talaga niya akong hinihintay kaya laging tahimik ang buong klase dahil natatakot sila kay Raizen. Nakatayo ba naman kasi ang may-ari ng skwelahan sa labas kung di ka ba naman matakot, pati nga prof ko nauutal pag nag di-discuss.

Inaayos ko ang suot ko habang si Raizen naman ay busy sa pagdala ng pagkain ko. Natatawa nalang ako sa dami niyang hinandang pagkain ko.

“Asawa ko, nahahalata ko yung classmate mong lalaki na panay tingin sa’yo,” saad ni Raizen sa ’kin kaya napa-irap ako. Ayan na naman kasi siya sa ka pranningan niya. Paano naman kaya lalapit sa ’kin ang mga lalaki kung nakabantay sirado siya sa ’kin. At isa pa wala talagang lalapit lalo na’t malaki na ang tyan ko. Four months na kasi akong buntis. Dalawang buwan lang ay hindi na ako dinatnan. Nang malaman ni Raizen na hindi dumating ang buwanang dalawa ko ay wala siyang ginawa kundi magdasal.

Nang mag pregnancy test ako at nakita ang dalawang red line ay agad napa-iyak si Raizen sa sobrang tuwa. Sobrang pag-iingat ang ginagawa niya sa ’kin. Lagi siyang naka alalay lalo na’t malaki ang tyan ko. Nalaman namin ni Raizen na kambal ang pinagbubuntis ko kaya naman pala medyo malaki ang tyan ko sa four months.

“Kita mo ’to, asawa ko?” Sabi ko sabay turo sa tyan ko.

“Yeah,” tipid niyang sagot kaya inirapan ko.

“Nakikita mo naman pala eh, selos ka ng selos,” saad ko sakanya saka ko kinuha ang sandwich na ginawa niya.

Yumakap naman siya mula sa likod ko at agad hinaplos ang tyan ko. “Excited na akong makita ang mga anak natin,” bulong niya sa teynga ko.

Napangiti ako saka hinawakan ang kamay ni Raizen na nasa tyan ko. “Ihatid muna ako sa school, asawa ko! Exam day ko ngayon eh,” sabi ko bago kumagat ng sandwich.

“Mag home school ka nalang kaya, asawa ko?” Tanong niya sa ’kin kaya agad akong umiling. “Kaya ko pa naman maglakad. Hindi pa naman ako nahihirapan, kaya sa school na muna ako.” Nakanguso kong sabi.

“Fine. Pero pagdating ng eight months, sa bahay ka na okay?” Sabi niya kaya tumango ako.

Inalalayan ako ni Raizen na makasakay ng kotse bago niya isinara ang pinto saka umikot sa driver seat. Mabagal lang ang takbo ng kotse namin. Ganyan yan siya simula ng mabuntis ako. Sobrang pag-iingat niya na pati pagmamaneho ay napakabagal. Lagi tuloy akong na la-late sa school. Hindi naman ako pinapagalitan ng mga prof ko lalo na alam nilang asawa ako ni Raizen.

Hinatid niya ako sa harap ng classroom, bago ako pumasok ay nilingon ko muna ang asawa ko. “Doon muna ako hintayin sa office mo,” saad ko na ikina-iling ng ulo niya. “Ayaw ko!” Matigas niyang sagot sa ’kin.

“Mukha ka kasing guard dyan na nakatayo sa harap ng classroom,” nakangiwi kong sabi sakanya.

“Ahh basta, hindi ako aalis dito,” matigas niyang sabi. Wala na akong nagawa kundi pumasok nalang sa room. Hindi ko rin naman siya mapipigilan. Sinabi ko nga sakanya na napansin ko ang mga prof ko na ilang na ilang sa presensya niya pero sagot niya lang hayaan ko lang daw.

Nagsimula na ang exam namin kaya seryoso akong nakatitig sa test paper habang nilalaro ang ballpen sa kamay ko. Nag-angat ako ng tingin para sana kunin ang lagayan ng tubig ko ng mahagip ng mata ko ang magaling kong asawa na nakangiting nakatingin sa ’kin habang naka heart shape ang kamay na pinapakita sa ’kin sabay flying kiss. Napa-iling nalang ako at agad yumuko para sagotan ulit ang exam.

Nang matapos ako ay agad kong pinass ang test paper ko sa prof namin habang dala-dala ko ang bag ko at agad na lumabas ng room. May 30 minutes pa kasi ako bago ang next exam.

“Na motivate ka ba sa flying kiss ko, asawa ko?” Nakangiti niyang tanong sa ’kin ng makalapit ako sakanya.

“Hindi. Nablangko ako lalo. Pag bumagsak ako sa exam ikaw may kasalanan no’n.” Sagot ko kaya napangiwi siya.

Hinawakan niya ang kamay ko at nagsimula na kaming maglakad papunta sa office niya dahil pakakainin na naman niya ako.

Lumipas ang buwan, palaki ng palaki narin ang tyan ko kaya hindi na ako pumapasok sa school. Sa bahay nalang para hindi na ako mahirapan.

Malapit narin kasi akong manganak kaya laging may nakabantay sa ’kin na nurse dito sa bahay. Ang asawa ko namang si Raizen ay mas lalong hindi umaalis sa tabi ko. Minsan pa nga ay tinutulungan niya akong hawakan ang tyan ko para hindi ako masyadong mabigatan.

“Kunti nalang.. magkikita na tayo mga anak ko,” naka ngiting kausap ni Raizen sa tyan ko habang dinadampian ng halik ang naka umbok kong tyan.

Sinuklay ko ang buhok niya gamit ang daliri ko habang pinapakinggan siya na kinakausap ang mga anak namin na nasa tyan ko. Fraternal twins kasi ang anak namin ni Raizen. Siya narin ang pinag-isip ko ng pangalan ng mga anak namin.

Lahat ng journey ko sa pagbubuntis ko simula sa pregnancy test ko ay nakalagay sa isang album na ginawa ni Raizen. Pati narin ang unang ultrasound ko sa baby namin ay nandoon rin sa album na yun. Hindi pa siya nakuntento at nilagay pa niya ang ultrasound ko sa isang picture frame na naka display sa kwarto namin. Lahat ng galaw ng anak namin sa tyan ko ay laging inaabangan ni Raizen habang may dala itong video cam. Nakita ko sa cam na yun ang pag libing niya sa unang anak namin habang umiiyak. Napa-iyak pa ko no’n ng makita ko ang video na yun dahil alam kong nasasaktan si Raizen sa nangyari.

Pero nakaraan na yun, alam kong napatawad na ni Raizen ang sarili niya. Minsanan nalang kami pumunta ni Raizen sa beach house niya dahil nga sa nahihirapan akong bumyahe dahil panay ihi ako. Ganito talaga pagbuntis lalo na kambal pa.

Bigla akong napangiwi ng sumidhi ang kirot sa balakang ko. Huminga pa ako ng malalim at baka nangawit lang ito pero minuto lang ang pagitan ay sumakit ulit ang balakang ko pati narin ang tyan ko.

“Raizen.. manganganak ka yata ako.” Kalmado kong sabi.

Nanlaki naman ang mga mata niya at nanigas ang katawan. Napasigaw ako ng biglang bumagsak si Raizen sa sahig. Ang walangya! Nakuha pang mahimatay kung kailan masakit na ang balakang ko.

Pinilit kong inaabot ang cellphone ni Raizen sa glass table at agad hinanap ang number ni kuya Salem. Dali-dali ko itong tinawagan. Matagal itong sumagot kaya napa-ngiwi ako ng sumakit na naman ulit ang tyan ko. “Aray!!!”

“Hey, Wynter, are you alright?” Tanong niya sa ’kin ng marinig niya ang sigaw ko.

“Kuya Salem.. tulong! manganganak na ako!!” Sigaw ko sakanya.

“Nasaan ba si Raizen? Umalis ba?” Tanong niya sa nag aalalang boses.

“Ang walangya mong kaibigan nakuha pang himatayin ng sabihin kong manganganak na ako,” nakangiwi kong sabi. Mahina naman siyang natawa sa kabilang linya. “Sige, pupunta kami dyan. Para malibing ko na yang asawa mo.” Tatawa-tawa niyang sabi at agad na pinatay ang tawag.

“Nanay!!!” Sigaw ko sa nanay ko kaya agad itong tumakbo papunta sa terrace kung nasaan kami ni Raizen.

“Anak, bakit? Manganganak ka na ba?” Natatarantang tanong ng nanay ko.

“Opo nanay.. pagising nga po kay Raizen.” Sabi ko habang namimilipit sa sakit. Agad namang ginising ni nanay ang magaling kong asawa.

Nagulat kami ni nanay ng biglang tumayo si Raizen at agad nag tatalon. “Yes!!! Makikita ko na mga anak ko!” Masaya niyang sigaw.

“Walangya ka! Tulungan mo muna ako bago ka magsaya!” Inis kong sigaw kay Raizen kaya agad siyang tumigil sa pagtalon at agad akong binuhat.

Nakasalubong namin ang mag-asawang Herreros na natataranta din ng makita ang hitsura ko na namimilipit sa sakit.

“Hinga lang ng malalim, Wynter.” Sabi ni ate Courtney sa ’kin na pilit akong pinapakalma pero hindi ko talaga magawa. Sinabunutan ko si Raizen kaya agad siyang napangiwi. “Hindi kana talaga makaka ulit sa ’ki.. sinasabi ko sayo!” Sigaw ko habang umiiyak.

“Shit!!” Sabi ni Raizen habang mabilis na naglakad papunta sa kotse habang nakasunod samin sila kuya Salem at si nanay.

Nakarating kami sa hospital at agad na inasekaso. Sobrang sakit ng pinagdaanan ko habang naglalabor, puro mura ang nasa isip ko habang umiire.

“Isang ire pa po, Mrs. Valdivieso,” utos sa ’kin ng obgyne ko na nakaabang na lumabas ang mga anak ko.

Isang mahabang ire ang ginawa ko hanggang sa narinig ko ang unang iyak ng anak ko. Nakatingin ako sa anak ko na agad inabot ng doctor sa isang nurse. “Isa pa po, Mrs. Nakikita ko na po ang ulo ng isa mo pang kambal.” Saad sa ’kin ng doctor. Inipon ko lahat ng hangin saka ako umire. Naka ilang ulit pa akong ire hanggang sa tuluyang nakalabas ang anak ko. Nanghihina akong nakatitig sa mga anak ko na pumalahaw ng iyak. Hanggang sa tuluyan akong napapikit at nawalan ng malay.

Nagising ako at agad pinalibot ang tingin sa kabuuan ng kwarto. Agad kong nakita si Raizen na hawak-hawak ang kamay ko habang nakaupo at natutulog sa tabi ko.

“Raizen..” pukaw ko sakanya kaya agad siyang nagising.

“Asawa ko, kamusta na pakiramdam mo?” Nag-aalala niyang tanong sa ’kin.

“Medyo nanghihina pa. Nasaan mga anak natin?” Tanong ko. Sakto namang bumukas ang pintuan ng kwarto at pumasok do’n si Doc. Salem habang may tulak-tulak na lagayan ng anak namin ni Raizen.

“Congrats, bud!” Nakangiting bati ni kuya Salem kay Raizen.

Agad kong nakita ang mga anak namin ni Raizen na mahimbing na natutulog. “Ang cute..” nakangiti kong saad habang nakatitig sa mga anak ko na natutulog.

“Here, pagkatapos niyo fill upan yan paki bigay nalang sa information desk,” saad ni kuya Salem saka inabot ang folder kay Raizen.

Napangiti ako ng makita ko sa mukha ni Raizen ang excitment sa pagsusulat ng pangalan ng mga anak namin.

Si Raizen ang nagpangalan sa anak namin. Kapag lalaki Ryder Waine Valdivieso ginawan narin niya ng palayaw ang anak namin Weyn daw. Kapag babae naman Raine Zineth Valdivieso at ang palayaw ay Zaynet. Nakahanda na talaga ang pangalan ng anak namin. Hindi naman kasi namin inaasahan na twins ang magiging anak namin.

Masayang isinasayaw ni Raizen ang anak naming si Zaynet dahil nagising ito at umiiyak. Kinakausap pa ito ni Raizen na akala mo’y naiintindihan ng anak namin. Si Weyn naman ay nagsimula naring gumalaw kaya kinuha ko ito.

“Thank you, asawa ko, dahil binigyan mo ko ng anak. Mahal na mahal ko kayong tatlo higit pa sa buhay ko.” Nakangiting saad ni Raizen sa ’kin saka ako hinalikan sa nuo.

Sa dami naming pinagdaanan ni Raizen, sawakas nakuha rin namin ang hinahangad naming kaligayahan. Araw-araw akong magpapasalamat sa panginoon sa binigay niya samin ni Raizen ang hinihiling naming mga anak.

A/N: Credit to

ilyfiction_

sa name ng mga anak ni Raizen at Wynter.

Maraming salamat po sa mga comment niyo at sa votes niyo sa story ni Raizen. ❤️🥺 Alam kung maraming error kaya pag pasensyahan niyo na talaga huhu..

Anyways, next na ang special chapter ni Raizen doon ko na isusulat kong pano pinatay ni Raizen si Helena at kung pano niligtas nila Ruwi si pareng Levi.

Susunod na series si Atticus Romero, pero hindi ko pa alam kung kailan ko siya sisimulan. Nilalandi pa kasi ako ni Lucifier eh, charot lang. 😂

Special Chapter

Bumaba ako sa kotse ng makarating ako sa lumang building na sinasabi ni Ruwi sa ’kin. Sakto din dumating si Salem at Lucifier na magkasama sa isang sasakyan. Hindi nagtagal dumating din sila Andrei, Eros, Caiden, Aizen. Habang si Atticus naman ay nasa isang sasakyan para itrack ang mga kalaban namin na nasa loob ng building.

Nagsasalita si Atticus sa earpiece naming lahat at sinasabi kung pano kami makakapasok sa malaking pader na ginawa ng grupo nila Alejandro. Masyadong matibay ang pader at hindi din kayang akyatin dahil sa taas.

Ngunit, biglang dumating si Ruwi sakay ng isang armoured personnel carrier kaya agad kaming gumilid dahil alam na namin kung anong gagawin niya.

Pinausad ni Ruwi ang armoured at agad na binabangga ang matibay na pader. Dumating din ang elite force ni boss Lucian na may dala ding armoured at tinutulungan si Ruwi para sirain ang matibay na pader.

Agad kong hinanda ang baril at naghahanda na magiba ang pader. Ilang sandali lang ay tuluyan itong nawasak.

May mga nakaabang na mga kalaban sa loob ngunit hindi ito naka porma ng agad na pinaputukan nila Ruwi at ng mga elite force ng armalite.

Agad akong pumasok sa loob para hanapin ang taong may utang sa ’kin. Puro putukan ang naririnig ko sa labas at mga sigaw ng mga pinapatay ng grupo namin.

Agad kong kinalabit ang gatilyo ng baril ko ng may makita akong dalawang lalaking tumatakbo papunta sa ’kin. Bumulagta sila sa sahig kaya agad akong naglakad para hanapin si Helena.

Hanggang sa makarating ako sa naka lihirang mga pinto na naka sara. Unang binuksan ko ang nasa unahan ngunit walang tao sa loob kaya agad kong isinara ulit.

Naglakad ako sa pangalawang pinto nang may mapansin akong may naka masid sa ’kin. Patay malisya akong nagkukunwari na hindi ko siya nararamdaman at pinagpatuloy ang pag pihit ng siradura ng pinto.

Pumasok ako sa loob at hinihintay na pumasok ang taong nakasunod sa ’kin. Pinapakiramdaman ko lang ang galaw niya na mahinang naglalakad papunta sa likod ko. Hindi ko siya nilingon at hinihintay ang pag atake niya.

Nang maramdaman ko ng malapit na siya sa ’kin ay saka ako lumingon sakanya at agad na sinipa ang tyan niya. Napa-atras si Helena habang may hawak ’tong kutsilyo.

“Handa ka na bang bumalik sa impyerno?” Walamh emosyon kong tanong sakanya.

Ngumisi siya na parang baliw at itinutok sa ’kin ang kutsilyong hawak niya. “Hindi mo ko mapapatay, Raizen!! Mas magaling ako sa’yo!” Sigaw niya at agad akong inatake gamit ang kutsilyong hawak niya.

Mabilis kong iniiwasan ang mga atake niya. Inaamom kong magaling din siya makipaglaban lalo na’t naging tauhan siya ni General Edmund.

Hinuli ko ang kamay niya at agad na pinilipit yun dahilan para mabitawan niya ang kutsilyong hawak.

“Aghhhh…” sigaw niya nang mabali ko ang isang kamay niya. Mabilis kong sinuntok ang dibdib niya kaya bumagsak siya sa sahig.

Hinawakan ko ang buhok niya at agad na itinayo. “K-kaya mo akong patayin huh! Kamukha ko ang babaeng mahal mo! Kaya para mo naring pinapatay ang mahal mo!!” Sigaw niya sa ’kin. Agad ko siyang sinakal dahilan para mahirapan siyang huminga.

“Kahit kailan hindi kayo magiging kapareho ni Wynter.” Galit kong sabi at mas lalong sinakal siya sa leeg.

Ngunit agad ko siyang nabitawan ng malakas niyang sinaksak ang isa kong binti. “Fuck you!” Galit kong sigaw kay Helena na tumatakbo palabas ng kwarto.

Ngunit hindi pa siya nakakalabas ng pintuan ng umatras siya at takot na takot at bigla siyang bumagsak sa sahig. Pumasok si Ruwi na may dalang katana habang nakangiti sa ’kin. “Need help?” Tanong niya sa ’kin at agad na hinawakan ang buhok ni Helena at kinaladkad ito papunta sa ’kin.

Hinugot ko ang kutsilyo na naksaksak sa binti ko at agad na itinapon yun sa sahig.

“Here,” nakangiting sabi ni Ruwi sabay abot sa ’kin ng katana. Inabot ko yun at tinignan ang dulo ng katana.

“Bitawan niyo ko!!!” Sigaw ni Helena habang nagpupumiglas sa kamay ni Ruwi. Hindi naman kasi niya mahihila ang kamay ni Ruwi dahil binali ko ang isang kamay niya.

Agad akong pumwesto sa harap ni Helena habang hawak ang katana. Nakikita ko sa mukha niya ang takot mula samin ni Ruwi.

“Don’t do this Raizen, please..” umiiyak niyang sabi.

“Wala kang karapatan mag makaawa! Namatay ang anak ko dahil sa’yo! Magbabayad ka ngayon sa ’kin.” Galit kong sigaw at agad na isinaksak ang dulo ng katana ko sa tyan niya dahilan para mapasigaw siya.

Umagos ang dugo niya ngunit wala akong pakialam sa babaeng ’to kaya agad kong hiniwa ang tyan niya. Nawalan ito ng hininga habang nakabukas ang mga mata niya. Kitang-kita ko rin ang lamang loob niya sa ginawa kong paghati sa katawan niya.

“Baka mabuhay pa ’to? May sa pusa yata ’tong babaeng ’to eh,” saad ni Ruwi na hawak-hawak parin ang buhok ni Helena.

“Should I cut her head?” I asked Ruwi.

“Yes please..” nakangising sagot sa ’kin ni Ruwi. Mabilis kong pinaikot ang katanang hawak ko at agad na pinutol ang ulo ni Helena. Gumulong pa ang ulo niya sa sahig habang nakabukas parin ang mga mata.

Hinihingal ako habang nakatingin sa dugong nagkalat sa sahig. Nagawa ko ring makuha ang hustisya para sa anak ko.

“Satisfied?” Tanong sa ’kin ni Ruwi kaya tumango ako.

“C’mon, ililigtas pa natin si Levi.” Sabi ni Ruwi at agad naglakad palabas ng kwarto. Tumingin muna ako ulit kay Helena bago ako lumabas ng kwarto at isinara ang pinto.

Sumusunod ako kay Ruwi na naglalakad sa isang pasilyo. Nakasalubong pa namin sila Lucifier at Salem na may mga hawak din na baril.

“Nahanap niyo naba si Alejandro?” Tanong agad ni Ruwi kina Lucifier at Salem.

“Hindi pa namin siya nakikita. Tangina! Ang dami niyang mga tauhan, Ruwi.” Mura ni Salem habang naka alerto sa paligid.

Nagtataka ako kung bakit wala ang asawa ni Ruwi. Sa pagkakaalam ko kasi ay hindi pumapayag si Lucian na hindi sila magkasama ni Ruwi.

“May mga sugatan naring elite force, Ruwi.” Sabi ni Lucifier.

“Fuck!” Mura ni Ruwi at agad naglakad. Sumunod naman kami sakanya para protektahan siya. Nakikipagpalitan kami ng putok ng baril habang hinahanap namin kung saan nila tinago si Levi. Kapwa namin pinoprotektahan ang isa’t-isa. Si Ruwi ang nasa harap, sa gilid naman sila Salem at Lucifier at ako ang nasa likod. Hindi ko inaasahan na marami din palang tauhan si Alejandro.

Hanggang sa makarating kami sa isang malawak at madilim na parang gym. Marami kasing upuan kaya nagmumukha ’tong gym. Ganon parin ang posesyon namin at dahan-dahang naglalakad habang naka tutok ang baril namin.

Napa-angat si Ruwi habang may tinitignan sa taas. Agad ko namang sinundan ng tingin ang tinitignan niya at agad nanlaki ang mata ko ng makita ko si Levi. Walang malay ito at walang damit na pang itaas habang nakatali ang leeg na naka sabit sa isang bakal.

“Levi!!!” Sigaw ni Ruwi.

Akmang tatakbo si Ruwi papunta kay Levi ng pinapatukan ng mga tauhan ni Alejandro ang sahig kong saan kami nakatayo dahilan para mapa-atras kaming apat.

Lumabas si Alejandro at agad na hinila ang tali ni Levi sa sahig at mas lalong sinasakal sa leeg si Levi.

“Tama na!! Ako ang kailangan mo diba?!” Galit na sabi ni Ruwi.

“Yeah. Matagal ko naring gustong makapaghiganti sa’yo pati narin dyan sa kasama mo.” Nakangisi niyang sabi sabay turo kay Lucifier.

“Pero, sapat na siguro ikaw! Kaya ikaw nalang ang kailangan ko Ruwi Cruz,” saad niya at mas lalong hinigpitan pa lalo ang tali ni Levi.

“Okay. Kusa akong susuko sa’yo. Ibalik mo lang ang kaibigan ko.” Pagsusuko ni Ruwi.

“Good girl,” saad ni Alejandro. Agad niyang tinanggal ang tali sa walang malay na si Levi at agad na hinawakan sa kwelyo at tinutukan ng kutsilyo sa leeg.

“Ibibigay ko lang ang kaibigan mo kapag lumapit ka dito sa tabi ko.” Utos niya kay Ruwi.

Bumuga naman ng hininga si Ruwi at biglang itinaas ang dalawang kamay niya dahilan para itutok ng mga tauhan ni Alejandro ang mga baril nila samin.

“Relax, masyado kayong magugulatin eh,” saad ni Ruwi saka ibinaba ang hawak niyang baril sa sahig at tinanggal ang leather jacket niya. Napangiti ako dahil alam ko na ang plano niya kaya niya tinatanggal ang leather jacket niya.

Hinulog ni Ruwi ang jacket sa sahig saka lumingon samin bago ito tuluyang lumapit kay Alejandro.

Ngunit, biglang sinaksak ni Alejandro si Levi sa tagiliran bago niya itinulak si Levi papunta samin kaya agad ko itong nasalo. Napaka tuso talaga ng animal. Umatake sila Lucifier at Salem na nasa gilid ko sa mga tauhan ni Alejandro.

Sumulpot din si boss Lucian na hindi ko alam kung saan nanggaling at agad na sinaksak ang aatake sana kay Ruwi na lalaki.

Hindi nakaligtas si Alejandro sa special skills ni Ruwi na dumudukot ng mata. Napasigaw si Alejandro habang umaatras kay Ruwi na hawak-hawak ang eye ball niya. Tinapon ni Ruwi ang eyeball ni Alejandro at agad na tinapakan ito.

“Salem.. si Levi kailangan niya ng tulong!!” Sigaw ko kay Salem na busy sa pakikipaglaban. Maging si Lucifier ay nakikipag suntukan narin sa mga tauhan ni Alejandro habang si Ruwi at ang asawa niyang si Lucian ay pinapahirapan si Alejandro.

Lumapit si Lucifier at Salem sa ’kin na naka alalay sa walang malay na si Levi. Halos bugbog ang katawan nito na halatang pinahirapan ng husto.

“Bigyan mo ng motivation si Levi, Salem para lumaban sa kamatayan.” Sabi ni Lucifier.

Agad namang itinapat ni Salem ang mukha niya kay Levi at tinignan kong buhay pa ba ito. Hawak ko ang tagiliran ni Levi na nasaksak kanina bago siya itinulak ni Alejandro.

“Tangina Levi! Lumaban ka para makita mo ulit ang kagwapuhan ko. Wengya!” Saad ni Salem kay Levi.

“Gago. Mas lalo lang mamatay si Levi sa sinabi mo.” Inis na sabi ni Lucifier kay Salem at agad na binatukan sa ulo.

“Pwede bang mamaya na yang kalokohan niyong dalawa. Nakita niyo na nga nag hihingalo ang kaibigan natin.” Galit kong sigaw sa kanilang dalawa.

“Don’t worry brother in law. Nakahanda ang karo ko sa labas para ihatid si Levi.” Nakangising sabi ni Salem.

Putangina talaga ’to! Kailan kaya magtitino ang utak ng gagong ’to. Nagawa pang magbiro sa sitwasyon namin.

Sabay-sabay kaming napalingon sa gawi nila Ruwi at boss Lucian na kinakatay si Alejandro.

“Buhatin na natin to si Levi. Para mailibing na natin, este sa hospital muna pala,” saad ni Salem. Hindi ko nalang siya pinansin at baka mapektusan ko siya sa eye ball ng wala sa oras.

Si Salem ang nasa uluhan at ako ang nasa paanan at agad naming binuhat si Levi. Si Lucifier naman ang nakabantay sa paligid. Mabilis kami naglalakad ng may marinig akong papalapit sa likod ko dahilan para lumingon ako at agad nabitawan ang paa ni Levi at inatake ang kalaban.

“Tangina ka Raizen! Bakit mo binitawan si Levi?” Sabi ni Salem dahil sabay pala namin na bitawan si Levi at bumagsak ito sa sahig.

“Inaatake ako gago!” Galit kong sigaw at mabilis na sinipa ang lalaki na kalaban ko. Habang si Lucifier at Salem din ay nakikipaglaban din. Tangina talaga! Lagot kami kay Levi pag nalaman niya ’to.

Dumating sila Caiden at Eros na may mga sugat sa katawan. “Buhatin niyo si Levi!” Utos ko sa dalawa kaya agad silang lumapit samin.

Si Caiden ang nasa ulohan ni Levi at si Eros ang nasa paanan. “Teka, bakit may bukol sa likod ng ulo si Levi?” Tanong samin ni Caiden. Napangiwi naman si Salem at agad nag iwas ng tingin.

“Yari kayo! Isusumbong ko kayong dalawa kay Levi.” Banta ni Lucifier samin ni Salem.

Hanggang sa nakalabas kami ng lumang building ay mga nadadaanan parin kaming mga kalaban. Hindi parin tumitigil ang grupo ng elite force na nakikipag patayan sa mga tauhan ni Alejandro.

Nanlaki ang mga mata ko ng makita ko ang sinasabi ni Salem na karo. Talagang meron pala talaga siyang hinanda. “Tsaran!!” Nakangiti niyang sabi at agad na binuksan ang pintuan ng sasakyan.

“Tangina ka! kapag nagalit si Levi dahil sa ginawa mo wag mo kaming idadamay. Ang sakit pa naman manuntok nito.” Nakangiwing sabi ni Eros.

Sumulpot naman si Theo sa likod namin at agad kaming kinunan ng picture. “Ebidensya!!” Sabi niya habang nakangiti.

“Hoy gago! Idelete mo yan!” Sigaw ni Caiden kay Theo.

“Ipasok na kasi natin ’to.” Utos ni Salem na excited imaneho ang karo. “Ano kayang magandang music ang ipapatugtog ko habang hinahatid si Levi?” Tanong pa niya na parang nag-iisip.

“Basta labas ako dyan ha!” Sabi ko at agad na tumalikod sakanila. Nakita ko agad si Ruwi at boss Lucian na papalapit sa ’kin. Akmang aalis na sana ako ng hawakan ni Ruwi ang kamay ko dahilan para mapatigil ako.

“Saan ka pupunta? Hindi mo ba babalikan si Wynter?” Tanong niya sa ’kin.

“Hindi na muna. Gusto ko munang mapag-isa, Ruwi. Kaya hayaan mo muna sana ako.” Nakayuko kong sabi at agad na umalis sa harap niya.

Bago ako umalis ay iniwan ko ang cellphone ko sa harap ng sasakyan ni Ruwi bago ako sumakay sa kotse ko.

Agad kong binuhay ang makina ng sasakyan at pinausad ito. Alam ko namang kaya na nila ang labanan do’n. Ang importante lang sa ’kin ay maipaghiganti ko ang anak ko at masigurong ligtas ang kaibigan kong si Levi.

A/N: Natapos

narin ako sa pag e-edit. Alam kong hindi perfect ang gawa kong story kaya pag pasensyahan niyo na. ☺️

Maraming Salamat po sa mga reads,vote, at comments ninyo kaya ginaganahan po ako mag ud ng mabilis kahit tinatamad ako minsan hahhaha 😂😂

Assassin Series 7: Atticus Romero na ang next ✨

      End: March 18, 2023

XXRIEGOZZXX

Author’s Note

Meron pong Special Chapter ang isa sa mga kambal ni Raizen na si Raine Zineth. Available po siya sa VIP Group.

Pm me sa facebook Cruz Wp kung gusto niyo po siyang mabasa.

📌Note: Hindi po siya free❤️